kesinlikle... halk da sanat eserini anlamak için kendi seviyesini yükseltir... Benİ ÖldÜrmeyen Şey, Benİ Daha GÜÇlÜ Kılar... Nİetzsche

Sonuçta her iki düşünceyede ihtiyaç vardır.. Herkes özgün yorumlarını yapabildiği bir tarz isteyebilir ayrıca kendine somut yarar sağlayanıda... Ancak akıldır varlığın, Gerisi et ve kemiktir bir yığın.

Bir tablo düşünün.. ressam tarafından yapıldıktan sonra bir sandıkta bekletilmeye alınmış.. bir heykeltraş bir eser yaratıp onu sandığa kilitlemiş.. bir yazar roman yazıp bunu yayımlamamış ve dolabına saklamış.. yada bir müzisyen en güzel besteyi yapmış ama bunu hayata geçirip çalmamış.. o zaman tüm bunların ne yararı olur ki? bence Sanat elbette Halk İçindir?

Fikirlerine katılıyorum. Sanat yapıyorlar biz okuyoruz, biz izliyoruz, biz talep ediyoruz diye.."Sanat sanat içindir." Servet-i fünun döneminin belirlediği bakış açısı. Bence sanat sanattan anlayan halk içindir. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

bi soruda benden;sizce sanat kutsalmıdır?

Dediklerinizin bir kısmına katılıyorum. Ama insanın doğası gereği yaptığı ve çizdiği şeylerden ötürü bir övgü bekler. Bakın İrem örneğine daha dün ben bunu para için yapmadım diyordu ama bugün kaset çıkardı. Daha bunun gibi nice örneklerle dolu. İnsan doğasına aykırı bişey bence sanatı sanat için yapmak. İstisnalar herzaman vardır ama biz gördüğümüz zaman vardır. http://www.ogrencievi.org/images/logo. jpg Delinin Kuyusuna Gider

Aslında sanat hem sanat için hemde halk içindir.. http://www.tushsnk.com http://www.myspace.com/tushsnk

Bence sanat halk içindir. Ben yazdığım şiirleri yada öyküleri herzaman birine yada birilerine adadım. Onlar için yazdım onlar için okudum. Sanatın ilham kaynağı bence hem dışarısı yani sanatın dışındakilerdir. Yani kimse bir resme bakarak resim çizmez gibime geliyor. Bir doğa olayından etkilenir ne bilim bir güzelden etkilenir de çizer, yazar. Eğer birinden etkileniyorsam şayet onun için yaptığımı ona adarım... fikirlerinizi bekliyorum... Saygılarımla ChaCK http://www.ogrencievi.org/images/logo. jpg Delinin Kuyusuna Gider

benim okudugum bir mizah dergisinde aynı böyle konu vardı. Diyorlardı ki sanat halk için degil sanat sanat içindir. Never let me alone!!

Sanat benim gözümde kutsaldır. Sanatıma haksız bir eleştiride haliyle kutsal saydığım bir olguya edilmiş sayılacağından aslan kesilirim. Aynı zamanda başka biri içinde elimdem geldiğince öyle düşünürüm... http://www.ogrencievi.org/images/logo. jpg Delinin Kuyusuna Gider

Arkadaşlar; Öncelikle bu seviyeli ve tabir-i caizse müthiş yorumları okumak bana gerçekten kıvanç verdi. Çünkü okuduklarım bana hala bir konu hakkında düzgün bir şekilde tartışmayı bilen kişiler olduğunu gösterdi. Bu müthiş yazıların hepsini okudum . Dilimin döndüğünce ben de bir iki yorum yapmadan önce yazılanlar hakkında bir kaç şey yazayım istiyorum; Evvela, tüm düşünceler gayet mantıklı, yalnız "sanat para içindir" diyen arkadaşın düşüncesini affına sığınarak söylüyorum 'saçma' buldum. Hepiniz bir konu üzerinde mutabıksınız bu yüzden de Sanat Halk İçindir diyorsunuz, faka ben bu konuda uyuşmazlık içerisindeyim. Sanat'ın halktan gelmesi, sanat içerisinde halkın temel alınması onun halk için yapıldığı anlamına gelmez, gelemez. Zira, Herşey elbette halk tarafından yapılır. Halkın yapmadığı bir şey olamaz . Zira herşeyin temelinde insan vardır. Aslına bakarsanız bu başlığı münazara için bilgi arayışı içerisinide olmam nedeniyle yaptığım araştırma neticesinde buldum, ve gerçekten güzel bilgiler var. Ben resimden anlamam, müzikten anlamam, heykelden anlamam , ben şiirden anlarım, edebiyattan anlarım. Kendimde şiir yazmamdan dolayı bu konulara ilgiliyimdir. Edebiyatçı kişiliğimi söylemiyorum bile... Bu nedenle konuya şiir üzerinden bakıcam. Şiirin yapılış amacı ahenktir. Şiir, musiki gibi ahenk içeren düz yazıdır. Ahenk unsurları da elbette ki sanatın gerekleridir. Bir şiirde ahenk ne kadar yoğunsa nesirden o kadar uzaklaşır. Nesirden uzaklaşmış bir eserde 'sanatkarane' yani sanatsanatkarcadır. Bu tabir hepimizin tanıdığı N. Hikmet'e ait bir tabirdir. Ona göre Divan şiiri reellikten uzak, Sanatkarane bir tavırla, hayaller aleminde yazılır. Divan şiirinin anlattığı sanat, asla gerçek dünyada gerçek olamaz. Unutmamalıyız ki, Divan şiir'i sanat için sanatın en uzun ve en görkemli dönemidir. Ardından gelen Tanzimat, Halk için şiir yazmıştır. Şimdi o mühim soruyu soralım; Sanat Sanat için mi, Halk için mi diye. çünkü benim savunduğum konu şu yönde; Eğer ki toplumda şekillendirilmesi gereken bir konu varsa Sanat ve Edebiyat bunun için en güzel araç olacaktır. Fakat bu sanatın ve edebiyatın halk için olduğunda en güzel ve doğruyu yansıttığı anlamına gelmez. Sanat eğer ki içindeki sanatları yitirirse, onu okuyan bir halkta kalmaz. Eğer ki aramızda okuyan varsa, Tevfik Fikret mi daha yoğun olarak anlatılmakta, yoksa sanatını iyi icra edememiş sanatçılar mı? Ya da M. Akif mi daha çok anlatılmakta, yoksa o dönemde İstiklal marşı yarışmasına katılan diğer şairler mi? Şimdi diyeceksiniz ki verdiğiniz 2 örnek birbirine zıt fikirde. Dikkatinizi çekerim Akif, ağır bir dil kullanırdı. Ağır dilin olduğu yerde halk olmaz, olamaz. Şimdilik bu kadar yazıp yolluyorum, daha sonra devam ederiz... İmla hatalarımdan dolayı ve bana kızanlar veya kızdırdıklarım varsa affola...

Şöyle birşey de var, bir insan sanat yapayım biraz diye resim yapmaz, şiir, öykü, roman yazmaz. Sadece içindeki duyguları dışa vurmak ister, bu istek de zaten kendini zorlayan bir istektir. Halk için yazdıkları yazılar farklıdır, örneğin didaktik şiir, makaleler vb. dir. Şair veya yazar içindeki aşkı, ölümün verdiği üzüntüyü, ayrılık acısını bir şekilde dışa vurmak isterse bu şekillerle ortaya koyar, halk yararlansın diye bir çaba içine girmez diye düşünüyorum.

evet bir sanat eseri oluşturulurken ilham kaynağı her zaman insandır fakat bu sanatın halk için olduğu anlamına gelmez... sanatın bence içinde olduğu bir çerçeve vardır ve bu çerçeve halkın içinden açılmaz, tam tersine halkın içine bakar... Benİ ÖldÜrmeyen Şey, Benİ Daha GÜÇlÜ Kılar... Nİetzsche