Orası öyle yani herhalde eskiler kadar mutlu değilizdir, en azından ben değilimdir çok sıkıcı bir hayat bence, bunalıyom, pesimistik oluyom. Ama bir tarafdan düşününce de bu kadar teknolojiyi ve rahatlığı gördükten sonra sizin dediğiniz zamanlara gitsem çok sıkılcağımı biliyorum. Napalım kader, biz bitmişiz artık dönüşü olmayan bi yoldayız, ne orda ne burda, çok vahim bir durum. Öff öff :'( enjoy the silence..

çok küçükken oynardık, okullarda oynanıyordur herhalde yine enjoy the silence..

Reklamlardan birinde "kirlenmek güzeldir" deniyor ve ne zaman bu lafı duysam aklıma kendi çocukluğum geliyor. Gerçekten de bir santim temiz yer kalmayana kadar kirletirdik üstümüzü başımızı. Hatırlıyorum, iki taş arasında kiremit ufalar ve bir güzel o toz kiremitin üstüne tükürürdük:) Sonra da taşların arasına sıkıştırırdık o bulamacı. Sonra ne mi yapardık? Çıkan şekilden fal bakardık

Ah biz de öyle.. Ben cocukken bisikleti severdim.. Hic unutmam, boyumdan büyük bisiklete binis deneyimimi ve köyde camura bulanmis vaziyette, sapsari saclarim gözükmiyecek halde eve gelisimi.. En cok bahceye cikardik. Nemli topraga oturur, solucan ayiklardik. Eller toprak icinde, solucanlari lime lime ederdim. Sözde salata yapiyormusuz Ardindan da yine topraga gömerdim.. Ziyan olmasinlar hesabi.. Ya da su birikintilerinde kurbagalarla oynardik.. Evin ikinci katindaki balkonumuza dahi cikartirdik kurbi$leri.. Kir, pas icindeydik, ama cok güzel zamanlardi ya, hakikaten insan özlüyor..

MARTI yazdı: En cok bahceye cikardik. Nemli topraga oturur, solucan ayiklardik. Eller toprak icinde, solucanlari lime lime ederdim. Sözde salata yapiyormusuz Ardindan da yine topraga gömerdim.. Ziyan olmasinlar hesabi.. allahım allahım... neler goruyorum... bu ne yaa.. oldu tuz felan atıyomudun... zavallı garıp solucanların ustune.. .. zavallıcıklar... ühüh

yaşasın 70 kuşağı Emek verildikçe, özlemi çekildikçe ve de hasreti çekildikçe büyüyen birşeydir aşk.

aaa bunlar kedinin kuyruguna teneke baglayanlar mı yoksa Emek verildikçe, özlemi çekildikçe ve de hasreti çekildikçe büyüyen birşeydir aşk.

mutluyduk ya o günler gerçekten teknolojinin ucundan da tutabildik aslında tuttuğumuz teknoljiler bile bugünlerden daha keyifli teknolojilerdi vhs videolar, comodore 64 makineler o zaman bi tuşa basınca oyun açılmıyodu belki ama o oyunlar bugünün oyunlarından çok daha keyifle oynadığımız oyunlardı

80 leri yaşayan bizler, çantalarına, montlarına rozetler takar, tişörtlerinin yakalarını kaldırır , erkekler saçlarını john travolta modeli yapar , kızlar "acaba daha fazla nasıl çekiştirebiliriz bu saçları" diyerek kabarttığımız saçları iri kelebek tokalarla tepede tutturararak dolanırdık Bir de saçta dolma modeli vardı ama onu burada anlatmama imkan yok Yine bizler sanki harika vücutlarımız varmış gibi streç pantolon ve taytları üstümüzden çıkarmazdık. Bir de üstüne lahana modeli tunikler giyerdik. Ayaklarda rengarenk bez ayakkabılar vardı. Hele Converse marka varsa havanızdan yanınıza varılmazdı. Bir de eminim erkeklerin anlamadığı "Nasıl oluyor da bu kızlar omuzlarını bu kadar dikleştiriyor" dedikleri vatkalarımız vardı. Askıyı içimizde unutmuş gibi "ne kadar büyük vatka o kadar huzurlu bir yaşam" felsefesiyle dolanırdık Sonra bileğimize takmak varken kulağımıza taktığımız halka küpeleri unutmamak gerekir. Ah ah ne hallere bürünmüşüz meğer

kesinlikle. İncittiğim yerelere bastırılan et kokusuna bürünmüş şekilde büyüdüm ama çoook keyifliydi çok

haha comic ispanyol paca dar pantolon ustune bagrı acık gomlek giyen abileri diyorsun sen sanra pişt yavrum tanısalım mı ahahaha ben 77liyim bende 70kusagı oluyorum Emek verildikçe, özlemi çekildikçe ve de hasreti çekildikçe büyüyen birşeydir aşk.

harbiden bir kitap vardı.. bir maniniz yoksa akşam size geleceğiz diye o kitapta 70 li yılları o kadar güzel anlatmıştı kii yazar çok özenmiştim bi anda Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)

ben en çok o zamanların diskolarını beğeniyorum eski türk filmlerinde oluyor ya kötü ve zengin adamların takıldığı rengarenk kıyafetler, her renk ışık filan bide garip garip danslar way be diom nasıl eğlence Ama tabii bilmiyorum belkide kameralar dandik olduğundan öle gözüküyoda olabilir, sanki sonradan gavur özentileri gibi enjoy the silence..

Valla coooook dogru Vi$ne'cigim.. Yüregine saglik ki, paylastin.. Ben hep derim, 50, 60, 70 li kusak farklidir diye. Ki hakikaten öyle. Bunu yeni kusaktan maalesef az sayida kisi anliyor.. Biz gercekten mutlu yasiyoruz.

yaşasın 77 kuşağı... ne guzeldi yaa.. cıkarsın ağac tepesine atlarsın zıplarsın.. meyve yirsin dalından.. ehu... araba fazla yok.. bızım buralar hep bahceliev di... şimdi apartman yaptılar... adı bahceli... kaldı.. otur gec saatlere kadar cekirdek ye.... aklıma geldi şimdi ki kuşaklar saklanbaç oyunundan haberdarlar mı?

Nasıl oldu da hayatta kalmayı başardık? Arabaların emniyet kemeri, hava yastığı ve kafalıkları yoktu... Bebek yatakları ve oyuncaklar renkliydi ya da en azından kurşunlu, muhtelif zehirli maddelerden yapılmış ve boyanmıştı... Prizlerin, araba kapılarının, ilaç kutularının ve kimyasal ev ürünlerinin üzerinde çocuk kilitleri yoktu... Kasksız bisiklete biniliyordu... Steril su şişelerinden değil bahçe hortumundan, ev musluğundan su içiliyordu... Oyun oynamaya çıkmanın tek şartı hava kararmadan eve dönmekti. Cep telefonu yoktu ve kimse nerede olduğumuzu bilemezdi ... Okul öğlen bitiyordu ve öğlen yemeği için evimize geliyorduk... Bir sürü yaramız, kırılmış kemiğimiz, kırılmış dişimiz vardı ama kimse bunun için mahkemeye verilmiyordu. Kendimizden başka kimse sorumlu değildi... Bolca tatlılar, pastalar, tereyağlı ekmekler yiyorduk ve gerçek şekerli içecekler içiyorduk ve hiç kilo almıyorduk çünkü dışarıda "aktif" olarak bolca oynayabiliyorduk... Dört çocuk aynı bardaktan bir limonatayı içebiliyorduk ve kimse bu yüzden ölmüyordu... Playstation, nintendo64, xbox, video oyunlarımız, ... tv kanalımız, dolby surround müzik setimiz, cep telefonumuz, bilgisayarımız, internette chat odamız yoktu.... Yürüyerek veya bisikletle arkadaşlarımızı ziyaret edebiliyor, kapılarını çalıp hatta çalmadan içeri girip onları oyuna çağırabiliyorduk... O acımasız dünyada hiç korkusuz!!! bunları nasıl yapabiliyorduk? Tek kale maç yaparken biri takıma alınmadığında psikolojik travma oluşmuyor ve dünyanın sonu gelmiyordu... Bazı öğrenciler diğer öğrenciler gibi başarılı değildi ve sınıfta kalabiliyordu fakat kimse bu yüzden pedagoga gitmiyordu. Dislexia, hiper aktivite ve konsantrasyon sorunu nedir bilmiyorduk. En yalın halde, sınıfta kalan o yılı tekrar okuyordu.... Özgürlüğümüz, üzüntülerimiz, başarılarımız, görevlerimiz vardı ve bunları yaşamayı öğreniyorduk.... Soru: Nasıl oldu da bunlara rağmen hayatta kalmayı başarabildik? Ve daha önemlisi; kendi kişiliğimizi bu şartlar altında nasıl oldu geliştirebildik? 50, 60 ve 70 li yılları tanımayanlar kuvvetle muhtelemel bizim yaşam şeklimizi "sıkıcı" bulacaklar -fakat- bizim ne kadar "mutlu" yaşadığımızı bilemeyecekler..