süperiz biz ya

19. yüzyılda Almanya'nın Mulheim şehrindeki Ren nehrinin bir yakasında Almanlar, öbür yakasında da Fransızlar oturuyordu. Fransızlar, her sene nehrin Almanlardaki kısmına geçip mahsulün tümünü toplayıp götürüyorlardı. O sıralar, birliğini temin edemeyen güçsüz Almanlar ise buna fazla ses çıkaramıyorlardı tabi. Her sene böyle olunca çareyi Osmanlı Sultanına durumu yazıp, imdat istemekte bulurlar. Mektupta şöyle demektedir: "Fransızlar her sene bize zulmediyor, mahsulümüzü elimizden alıyorlar. Siz ki, dünyaya adalet dağıtan bir imparatorluğun sultanı, İslamiyetin de halifesisiniz. Bizi bu zulümden kurtarın. Asker gönderin. Ürünlerimizi bu sene olsun toplama imkanı sağlayın." Çöküş faslına girildiği bir zamana denk gelen yardım isteğini inceleyen padişah asker göndermeyi mümkün ve gerekli görmez; yalnızca asker elbisesi göndermeyi kafi bulur ve cevap niteliğinde bir mektupla beraber içi askeri elbise dolu üç çuval yollanır. Şaşkına dönen Almanlar, çuvalı alıp mektubu okurlar: "Fransızlar korkak adamlardır. Onlara yeniçeri göndermemize gerek yoktur. Yeniçerimizin kıyafetini görmeleri kafidir. Çuval içindeki Osmanlı askerinin elbiselerini adamlarınıza giydirin. Mahsul zamanı, nehrin görülecek yerlerinde dolaştırın. Karşıdan gören Fransızlar için bu kafidir." Bağ bahçe sahipleri hemen Osmanlı askerinin kıyafetini kapışırlar. Hasat vakti büyük bir heyecanla yeniçeri kıyafetinde, nehir kıyısında dolaşmaya başlarlar. Ertesi gün, karşıdan gelen haber, Almanların sevinç çığlıkları atmalarına sebep olur: "Osmanlılardan imdat geldiğini düşünen Fransızlar, korkudan köylerini de terkederek iç kısımlara doğru kaçmaktalar. Mahsulünüzü rahatça toplayabilirsiniz. Zulüm sona ermiştir." Bu olay, Mulheimlıların gönüllerinde taht kurmuştur. Giydikleri yeniçeri kıyafetlerini, daha sonra Mulheim'a bağlı Karlsruhe müzesine koyup ziyarete açarlar. Şehrin en yüksek binasına da Osmanlı bayrağı asarlar. Ayrıca, halen olayın yıldönümünde de şehirde bir karnaval düzenleyip hadiseyi temsilen kutlarlar. Bu olay Osmanlı'nın sadece bir yeniçeri kıyafetiyle Almanları Fransızların elinden ve talanından nasıl kurtardığını gösteren maziden elmas bir tablo olarak kalmaktadır... Her ne kadar geçmişe mazi dense de neden yaptıklarımız yapacaklarımızın teminatı olmasın... Özünde dürüstlük olan hiçbir kurum kaybetmez.. Ama dürüstlükten uzaklaşan herkes kaybetmeye mahkumdur... http://img148.imageshack. us/img148/3443/28rl1. jpg

kesinlikle zamanında gölgemizden korkuyorlarmış hey gidi gunler hey http://img148.imageshack. us/img148/3443/28rl1. jpg

ölmeye geliyoruz guzeldi sagol bizimle peylaştıgın icin :: http://img148.imageshack. us/img148/3443/28rl1. jpg

çok güzel bi yazı sağol.. bende bişey duydum geçenlerde olayı tam bilmemekle beraber aklımda kalanını yazayım bari.. Bir Osmanlı Padişahı işgale gidecekleri bir ülkeye önceden uyarı niteliğinde bir ferman yollar.. fermanın başında "hemen ülkeyi terk edin" yazmaktadır ilk açtıklarında ilk satırı gören haçlılar kahkahalarla gülmeye başlarlar "bunu bize nasıl yaptıracaklar " düşüncesiyle fakat fermanın alt taraftaki devamı şöyledir.. "yoksa ölmeye geliyoruz.." bunun üzerine ne olduğunu tahmin edersiniz sanırım.. ülke derhal boşaltılır.. Tırtılın "Dünya'nın sonu" dediğine, Usta "Kelebek" der...

O laf çok hoşuma gitti zaten..1000 tehditten daha etkili yani.. bana biri öyle dese bırak ülkeyi galaksiyi terkederim, hele de söyleyen Osmanlıysa Tırtılın "Dünya'nın sonu" dediğine, Usta "Kelebek" der...

Lafı bile olmaz... Başına bir silah daya ve duvarları beyninle boya.