commando demişki 124 bin peygamber gelmiş bunların bir kısmına kitap verilmiş yaşam bu 3 soydan türemiş ise ki kitaplar bunu söyler ham ve yates soyundan peygamberler ve kitapları varmı duymamış olabilirim. bildiğim tüm peygamberler ve kitapları sam soyundan çünkü Hz. İbrahim ile başlar Hz. Muhammed ile biter. Öncesi Nuh' dur öncesi Şit dir öncesi Ademdir. Yer demir Gök bakır ee ortası....

umduğum cevabı bulamadım commando üzgünüm benim için yeterli değil.. Ama gene de araştırman için teşekkürler. Eşit olmasın diyorsanız, kadınla erkek... Kara çarşafa girsin diyorsanız, Yobazın gazabından ürkerek... Diyorsanız ki, okumasın Kadınımız, kızımız; Budur bizim alın yazımız... Unutun tüm dediklerimi. Yıkın, diktiğiniz heykellerimi...

XVIII. yüzyıl sonunda ise Blumenbach, kafatası özellikleri hakkında yeni tezler ileri sürüyor, kafatasını tiplere ayırıyor ve insanlığı da beş ırk halinde ele alıyordu. Blumenbach'ın XIX. yüzyıl antropolojisini çok meşgul eden sınıflamasına göre, insan ırkları şunlardı : Kafkas ırkı; Moğollar; Habeşler; Amerikalılar; Malaylar7 Ham ve Yates soyları bunlardan hangisine giriyor bilmiyorum ama cucu F. Gülen in bir soruya verdiği cevapta dünyanın en ücra köşelerinde yerlilerin yaşantılarını inceleyenler mutlaka bir dini inançları olduğunu ve kendilerinden üstün görünmeyen bir varlığa tapındıklarını görmüşler. Buda demek oluyorki mutlaka zamanın birinde bu insanlara Allah ın var olduğunu fısıldayan peygamberleri olmuş ki secde ediyorlar kurban kesiyorlar çok küçük kırıntılar da olsa gercek dinden kalan birşeyleri yaşıyorlar.. Kim hidayete erdiyse sadece kendi nefsi için hidayete erer. Öyleyse kim dalalette ise sorumluluğu sadece kendi üzerinde olarak dalalette kalır. Yük taşıyan bir kimse, bir başkasının yükünü yüklenmez. Ve Biz, bir resul göndermedikçe "azap edici" olmadık. (İSRA - 15) Açıklama :Kavim resulleri bütün kavimlere ve bütün zaman parçalarında ardarda gönderilmektedir. Peygamberlerin aralarında ise fetret devirleri var olduğuna göre bütün resullerin Peygamber olması mümkün değildir. Peygamberlerin yaşadığı devirlerde de, mevcut olmadığı devirlerde de bütün kavimlerde resuller hep var olmuştur. Kıyamete kadar hiç Peygamber gelmeyecektir ama bütün kavimlerde resuller hep mevcut olacaktır. Ey insan ve cin topluluğu! Size ayetlerimi anlatan ve bugününüze ulaşacağınız konusunda sizi uyaran içinizden resuller gelmedi mi? "Kendi nefslerimize şahit olduk." dediler. Dünya hayatı onları aldattı. Ve kendilerinin kafir olduğuna, kendileri şahit oldular. (En'am 130) Hiçbir resulümüz yoktur ki; Biz, onu kendi kavminin lisanıyla göndermiş olmayalım. Onlara beyan etsin diye. Öyleyse Allah, dilediğini dalalette bırakır. Dilediğini hidayete erdirir. Ve O, Aziz'dir, hikmet sahibidir. (İbrahim 4) Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

IWAS yazdı:Bir de şu var. Mesela kur'an cebrail ile indir deniliyor. Ve inen ayetler yani o görmüş olduğumuz kalın kitap'ı isimlerini unuttum da normal insanlar ezberliyordu. Ne biliyorsunuz inanmayan biri geldi de orda onu farklı şekilde ezberledi, yada unuttu uydurdu orayı. Upgrade etme şansımız yok heralde değil mi kitabı? Bence bu da dikkat edilmesi bir konu. Çünkü o zaman inanan insanların sayısı çok azdı bu kur'an da değil tarihi kitaplarda da yazıyor. Cevap: Bilindiği gibi kelimeler manalara, edebi sanatlara zarf olurlar. Esas olan manadır, sanattır. Hepimiz Türkçe bildiğimiz halde kendi öz dilimizle yazılmış bir edebi şaheserin mislini niçin getiremiyoruz. Demek ki, hüner kelimelerde değil onu çok iyi kullanan ediplerin ilminde, sanatındadır. Arapça'nın Kur'an hakikatlerinin ifadesinde müstesna bir özelliği vardır. Özelikle kalp ve his alemine ait kelimeler onda çok zengindir. Bununla birlikte hiçbir Arap edibi de kurana misil getirememiştir. Zira, Kur'anda Arapça'nın çok ötesinde bir kutsiyet vardır. Taklit edilemeyen, işte o kutsiyettir. Bu ise, Kur'anın Allah kelamı olmasında saklıdır. Belağat ilminin dahileri bu manayı çok iyi kavramışlar, bundan da öte tatmışlar, zevk etmişlerdir. Biz ise aynı manayı Allah'ın bir diğer kitabı olan Kainat kitabından misaller getirmekle bir derece anlayabiliyoruz. Elementler birer harf kabul edilirse, bu elementlerden insanlar bir takım eserler yaparlar. Allah ise aynı elementlerden insan yapar, hayvan yapar, ağaç yapar. İşte burada elementler ötesi bir ilahi sanat, bir ilahi kudret ve irade söz konusudur. İşte taklit edilemeyen de budur. Kuranın Korunmasında Üçlü Metot Kuran-ı Kerim, başlangıçtan itibaren üçlü bir metodla korunma altına alınmıştır: Yazı, ezber ve kontrol. 1. Yazı: Resulullah , yukarıda belirtilen ilk uyarılar ve tecrübelerden sonra vahyin mekanizması hakkında yeterli bilgi edinmişti. Vahyin geleceği anı önceden hissediyordu ve bir katip çağırtarak vahyi yazdırıyordu. Mekke döneminde bu hizmeti daha çok Abdullah İbnu Sad İbni Ebi Sarh veriyordu. (1) Medine hayatında devreye önce Ubeyy İbn Kab, sonra da Zeyd ibnu Sabit radıyallahu anh girdi. Zeyd, bu işte el-Katib unvanını alacak kadar çok hizmet verdi ise de onun bulunmadığı durumlarda başkaları da vahiy yazma hizmeti vermiştir. (2) Hemen belirtmekte fayda var: Vahyin gelişinde bir periyot ve önceden bilinen bir takvim, bir program yoktu. Bu sebeple Aleyhissalatü vesselam her an hazırlıklı ve tedbirli idi: Risalet hayatının en dağdağalı, en sıkıntılı safhası olan hicret esnasında bile katiplik yapacak biriyle beraber olmayı ve yanında yazı malzemesi bulundurmayı(3) ihmal etmemişti. Askeri seferlerinde, hatta askerlere verdiği istirahat anında bile katibiyle beraber oluyordu. (4) Zeyd İbnu Sabitın şu açıklaması bir vahiy yazdırma hadisesinin nasıl cereyan ettiğini gösterir: "Ben, Resulullah için vahiy yazardım. Ona vahiy indiği zaman üzerine şiddetli bir terleme gelirdi, sonra vahiy hali geçince, O imla ettirir ben de, beraberimde getirdiğim kemik veya başka bir parça üzerine yazardım. Bu işten çıktığım zaman, Kuranın ağırlığından ayaklarımın ezildiğini, artık bir daha yürüyemeyeceğimi zannederdim. Yazma işi bitince bana: "Oku!" derdi. Ben de okurdum, bir hata varsa düzeltirdi. Sonra ben bunu halka götürürdüm." (5) Bu rivayetten anlaşılan şu ki: Yazılan ilk nüsha Aleyhissalatü vesselamın yanında, hususi bir arşivde saklanmıyor, bundan, başka yazılı nüshalar çoğaltılmak ve ezberlenmek üzere, Zeyd İbn Sabit beraberinde götürüyordu. Bu durumdan hatıra gelebilecek: "Resulullahın gıyabında yapılacak bu çoğaltma sırasında bazı hataların araya girebileceği..." gibi menfi ihtimalleri, "ezber" ve "kontrol" sistemlerinin bertaraf edeceğini göreceğiz. Ve yine göreceğiz ki, Zeyd İbn Sabit vahiy konusunda çok hassas ve bizzat Hz. Ebu Bekirin beyanıyla son derece güvenilen birisidir. 2. Kuranın Ezberlenmesi Kuranın vahiy katiplerince yazılan bu ilk nüshalarından çoğaltılıp ezberlendiği anlaşılmaktadır. Ve Kuran surelerini, Ashabın zaman geçmeden ezberlemesi söz konusudur. Çünkü vahiyler günde en az beş kere kılınan namazlarda okunuyordu. Ancak herkesin her gelen vahyi ezberlediği söylenemez. Bununla birlikte, bir çoklarının her gelen vahyi ezberlediği, çeşitli tariklerden gelen rivayetlerle sabittir. Az ileride ilk Kuran hafızlarının isimleri ve sayılarıyla ilgili bazı açıklamalar sunacağız. 3. Kontrol Hz. Peygamber, yazma ve ezberleme sırasında, kasıtsız olarak bir kısım hataların yapılabileceğinin şuurundadır. Nasıl olmasın ki, insanın bir şey yazarken farkında olmadan bazı ilave ve atlamalar şeklinde hatalar yaptığı gibi, çok iyi ezberlediği bir şeyi, zamanla unutabileceği veya elinde olmayan ilaveler, eksiltmeler, ve hatta kelimelerde değiştirmeler yapabileceği de inkar edilemeyen beşeri bir zaaftır. Şu halde vahyin asliyetini korumada en çıkarlı yol, ne ezbere ne de yazıya fazla güvenmeyip, yazıyı ezberle, ezberi de yazıyla kontrol etmektir. İşte Resulullahın buna baş vurduğunu görmekteyiz: Kuran tarihinde arza denen hadisenin maksadı budur: Her Ramazanda, o Ramazana kadar gelen bütün Kuran vahiylerini Resulullah önce Hz. Cebraile mukabele ettikten sonra, Mescid-i Nebevide halkın huzurunda okuyarak, herkesin, ellerindeki yazılı nüshaları ve ezberlerini kontrolden ve tashihten geçirmelerine imkan vermiştir. Ve bu kontrol hadisesi Aleyhisselatü vesselamın hayatının son yılında iki kere yapılmıştır ki buna arza-i ahire denir. Arza-i ahire, Kuran-ı Kerimin asliyeti üzere kitaplaşmasında ve dolayısıyla bütünlüğünün korunmasında son derece önemli bir hadisedir. Çünkü bir kısım rivayetler, Hz. Ebu Bekirin hilafeti sırasında, Kuranın cem edilmesi çalışmalarında, arza-i ahirede kontrolden geçen iki yazılı nüshanın esas alındığını göstermektedir ki, bu hususa ileride tekrar döneceğiz. Kaynaklar: 1-İbn Hacer, Şihabud-Din Ebul-Fazl Ahmed, el-Askalani (v.852 h.), Fethul-Bari, Mısır, 1959, 10/397. 2-İbn Hacer, Fethul-Bari, 10/396–397, Heysemi, Nurud-Din Ali İbnu Ebi Bekr (v.807 h.), Mecmauz-Zevaid, Beyrut, 1967, 1/153. 3-İbnul-Esir, İzzeddin Ebul-Hasen Ali İbnu Muhammed (v.630 h.), Üsdül-Gabe, Kahire, 1970, 2, 332; İbn Hişam, Ebu Muhammed, Abdul-Melik (v.218 h.), es- Sire, Mısır 1955,1–2, 439. 4-Ahmed İbnu Hanbel (v.241 h.), Müsnedu Ahmed, 1313 Kahire baskısından ofset, 5/33;4, 109; İbn Hacer, el-İsabe, fi Temyizis-Sahabe,, Kahire, 1324, 1/442, Heysemi, a. g. e., 7/225. 5-Heysemi, a. g. e.,1/152. Prof. Dr. İbrahim CANAN Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Tesekkurler En son commando tarafından 08-09-2005 11:25 tarihinde düzenlendi, toplamda 1 kere düzenlendi. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

abi bu konuda ne diyebilirim ki beni aşar ama yinede yazılanları okumayı sürdüreceğim Did My Time

Ameli mezhepler nasıl ortaya çıkmıştır? Ameli mezheplerin ortaya çıkışı, dini sebeplere dayanmaktadır. Hz. Peygamber döneminde bir ihtilaf söz konusu değildi. Zira bir problem olduğunda Hz. Peygamber'e sorularak çözümleniyordu. Hz. Peygamber'den sonra, sahabe ve tabiun döneminden itibaren görüş ayrılığı başlamış, asr-ı saadetten uzaklaştıkça da bu ihtilaflar çoğalmıştır. Bu görüş ayrılıklarının sebepleri şöyle sıralanabilir; a) Kitap ve sünnette geçen bazı kelime ve cümlelerin farklı anlaşılması ve yorumlanması, b) sözün hakikat veya mecaz anlamlarına çekilebilmesi, c) hadislerin bilinmemesi, sıhhat derecesi ve ölçüsü konusundaki farklı anlayışlar, d) İçtihat usul ve gücünün farklılığı, e) sosyal ve tabii çevrenin tesiri. Bu sebeplerden kaynaklanan görüş ayrılıkları bulunmakla birlikte, müçtehit imamlar devrine kadar mezheplerden söz edilmemektedir. Her merkezde birçok alim ve müçtehit bulunmakta, soruları cevaplandırmaktaydılar. Fakat bunlara nispet edilen bir mezhep yoktu. Bu devirde, fıkhın ve fıkıh usulünün tedvin edilmesi, nazari konularda içtihat edilmeye başlanması, fıkıh mekteplerinin teşekkül ederek münazara ve münakaşaların başlaması gibi sebeplerle mezhepler oluşmuş, bir çok ameli mezhep ya da düşünce sistemi ortaya çıkmıştır. Bunlardan büyük bir bölümü, taraftar bulamadığı için zamanla yok olmuştur. Ancak Hanefi, Şafii, Maliki, Hanbeli ve Caferi mezhepleri hayatlarını devam ettirmektedirler. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Bize sadece Kuran-ı Kerim Yeter mi? Hadis düşmanlarının amacı; Sünnet–i Nebeviyye'yi devre dışı bırakarak, akıllarınca Resulullah'ı devreden çıkarmaktır. İslam alimlerinin, Kur'an'ın tefsiri olarak kabul ettiği "Sünnet"i güya bu şekilde hallettikten sonra sıra ikinci adıma, yani Kur'an'a gelecekti!.. Bazı ilimler vardır, ilaç gibidir, insanın sıhhat ve afiyeti için zaruridir. Bazı fikirler de vardır, zehir gibidir, insan hayatına kasteder, öldürücüdür. İşte bu gibi fikirlere son derece dikkat etmek, bu tür görüş sahiplerinden son derece sakınmak lazımdır. Bu zehirli fikirlerden biri de, uzun zamandır mevcut olmayan; fakat son yıllarda kötü kokusu yayılmaya başlayan "Hadis ve Sünnet'i Kabul Etmeme Hastalığı"dır. Maalesef son zamanlardaİslam dünyasında bu yöndeki itirazlar gün yüzüne çıkarılmış, "Kur'an'dakiİslam", "Kur'an Müslümanlığı" ve "Kur'an'a Dönüş" ve benzer sloganlarla, sünnet ve hadis üzerinde birtakım şüpheler ve istifhamlar gündeme getirilmiştir. İşin üzücü tarafı, bunlar gündemde kalmaya devam etmektedir. Bu sloganik ifadeleri adeta vird haline getirip devamlı telaffuz eden bu güruhun, hemen hemen hepsinin Sünnet–i Resulullah karşısındaki tavırları menfidir veya en azından lakayddır. "Kur'an'ın yeterli olduğu" fikrini hararetle savunup, Sünnetsizİslam arayışı içine giren bu zavallılar, her konuda aayet arayıp, ayet dışında kendilerini bağlı hissedecekleri bir başka "La raybe fih" delilin bulunmadığını ileri sürüyorlar. Tabii bunların, her lafın başında "Kur'an" demelerine bakan da onları Kur'an sevdalısı zanneder. İyi de, hem Kur'an'da bulunan: "Peygamber size neyi verdiyse, onu alın; size neyi yasakladıysa, ondan da sakının."(1) gibi Sünnet'e delalet eden bir kısım ayetlere rağmen Sünnet'i inkar edeceksin, hem de Kur'an sevdalısı olacaksın, bu mümkün mü?! Size sıradan bir kitap hediye eden birine bile teşekkür edip, minnet duymak bir insanlık icabı iken, Hz. Kur'an gibi dünya ve ahiret saadetinin reçetesini sunan yüce bir kitabı bizlere getiren Resulullah'a bırakın teşekkür etmeyi, onun Sünnet'ini dahi inkar edip devreden çıkarmaya çalışmak, acaba nasıl bir insanlık icabıdır? Hadis ve Sünnet'i kabul etmeyip sadece Kur'an Müslümanlığından söz edenler, aslında asırlardan beri vardır ve eksik olmamıştır. Tabii bu tür eğilimler ve görüşler hep azınlıkta kalmış, marjinal gruplar tarafından kabul görüp sahiplenilmiş ve ortaya sürülmüştür. Tarih yine tekerrür etmektedir. Uzun zamandan beri bazı kardeşlerimiz bizlere bu hususta sürekli sorular soruyorlar. Bulundukları çevrelerde, gerek mahalle gerekse iş ortamlarında Sünnet inkarcılarının olduğunu ve onlarla sık sık bu konuda karşı karşıya gelip, fikir çatışmaları yaşadıklarını; fakat susturucu deliller sunamadıklarını üzülerek bizlere iletiyor ve bu hususta bir yazı kaleme almamızı rica ediyorlardı. Bizlerin de acizane gayreti ve arzusu, bu sapık fikirlere karşı gerekli ilmi müdafaanın yapılabilmesi ve bu yanlış görüş sahiplerinin oyununa gelinmemesi olduğundan, inşallah bu Sünnet ve Hadis münkirlerine reddiye mahiyetindeki bu yazımı kaleme alıyorum. Sünnet'in delil olarak kullanılmasını inkar ederek, sadece Kur'an'la yetinmeyi iddia eden bu fasid görüş sahiplerinin bunu söylemelerindeki gayeleri farklı farklıdır. Dolayısıyla konuya, öncelikle bu fasid görüşün nereye dayandığı ve bunların kimler olduğu hususunda bir tasnif yaparak başlamak istiyorum. Bunları genel olarak iki gruba ayırabiliriz Bunlardan bir grup; müslüman oldukları veya müslüman olduklarını iddia ettikleri halde Sünnet'i kabul etmeyip, aleyhinde olanlardır ki bunlar, İslam'ın ilk dönemlerinde Hz. Ali Radıyallahu Anh'ın hilafeti döneminde ortaya çıkan "Hariciler" taifesidir. Bu taife "Hüküm sadece Allah'ındır"(2) ayetini ele alarak böylesine doğru bir hükümden, yaptıkları tevillerle yanlış anlamlar çıkardılar ve bu ayet–i kerimeyi istismar ederek Hz. Ali Radıyallahu Anh ve Hz. Muaviye Radıyallahu Anh arasında vuku bulan Sıffin savaşında, her iki taraftan da savaşa katılan sahabenin adaletini, dolayısıyla onlardan gelen rivayetleri bütünüyle reddettiler. Hatta daha da ileri giden bu sapıklar, ashabı küfürle itham etme ahmaklığını gösterdiler. Bunun sonucu olarak, onların bu batıl iddialarına göre hadis–i şerifler kafir olan bir topluluğun rivayetleri olduğu için hiçbirini kabul etmediler. İkinci grup ise; batılı müsteşriklerin batıl görüşleri veİslam dışı cereyanlardır. Bu grup, aslında sadece Sünnet'e değil, temelde her şeyiyleİslam'ın bizatihi kendisine karşıdır. Bunların esas amacı; müslümanların zihinlerine şüphe tohumları atmak, İslam topluluklarının arasına fitne sokup, onların birlik ve beraberliğini yok etmektir. Evet, ellerinden gelse bunu hemen yapacaklar; fakat karşılarında en büyük mani olarak, bu dinin peygamberi Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i buluyorlar. Öyleyse yapılacak iş, ilk adım olarak, bu maniyi aşmak ya da en azından ümmet nezdindeki sarsılmaz otoritesine gölge düşürmek geliyor... Bunun için de özellikle Sünnet'i ve hadisi hedef almışlar, az önce zikrettiğimiz birinci grubun tavrından da faydalanıp, birtakım sun'i tartışmalarla müslümanları Sünnet hakkında şüpheye düşürme gayreti içine girmişlerdir. Böylece Sünnet–i Nebeviyye'yi devre dışı bırakarak, akıllarınca Resulullah'ı devreden çıkaracaklar. İslam alimlerinin Kur'an'ın tefsiri olarak kabul ettiği "Sünnet"i güya bu şekilde hallettikten sonra sıra ikinci adıma, yani Kur'an'a gelecekti!.. Kur'an, bunların batıl fikir ve itikatlarına kesinlikle mesned teşkil edecek değildir. Ama Kur'an'ın gerçek yorumu olan Sünnet devre dışı bırakıldığı için işleri artık kolaylaşmış olacaktı. Bundan sonra yapılacak iş, Kur'an'ın, kendi arzularına göre yeniden yorumlanması ve tevil edilmesidir. Tabii bunu yaparken hem bu konuda gayet samimiymiş havası vermek, hem de fincancı katırlarını ürkütmemek için, bu operasyona şirin bir isim de koymak gerekiyordu ki, onu da bulmuşlardır. Bu isim ne olsun? "Kur'an'a Dönüş" olsun, "Kur'anİslam'ı" olsun... Bu maksatla işe başlayan bu güruh, Kur'an'ı rahatça keyiflerine göre biçimlendirebilecekleri zehabına kapılarak, ehl–i imanın akidesini bulandırma gayreti içine girmişlerdir. Kimi cehaleti, kimi de birtakım çıkarları sebebiyle, bu zehirli fikrin rüzgarına bazı kimseler kapılmış olsa da inşallah bu Hadis inkarcıları umduklarını bulamayacaklardır. Bu din, Kur'an ve Sünnet çerçevesinde asırları aşıp bu güne dek nasıl sapasağlam geldiyse, kıyamete kadar da böylece devam edecektir... Hadisleri güya sıhhatinden şüphe ettikleri için kabul etmeyen ve "Bize Kur'an yeter" diyerek sadece Kur'an'ın delil olacağını söyleyen birtakım kimseler, her ne kadar Hadis'i kabul etmediklerini ifade ediyorlarsa da, bu fikirlerine delil olarak ileri sürdükleri bir Hadis–i şerif vardır. Şimdi bu Hadis'in değişik tariklerle gelen birkaç rivayetini ve Hadis alimlerinin bunların senetleri hakkındaki görüşlerini sizlere arz edeceğim. Efendimiz şöyle buyurmuştur: "Size benden bir Hadis geldiğinde bunu Kur'an'a arzedin. Eğer bu Hadis'le ilgili Kur'an'da bir asıl buluyorsanız, Hadis'i alın, bulamıyorsanız onu reddedin." Hadis inkarcılarının kendilerine delil olarak aldıkları bu Hadis–i şerif hakkında Ukayl Rahimehullah: "Bu Hadis'in sahih isnadı yoktur." der. Sağani Rahimehullah ise: "Mevzudur." der.(3) Yine bu manada Beyhaki, senedini de zikrederek, Bişr b. Numeyr, Hüseyin b. Abdullah tarikiyle onun babasından, onun da Hz. Ali'den naklettiği bir başka Hadis'i zikreder ki, Efendimiz bu Hadis'te şöyle buyurmuşlardır: "Bazı insanlar olacak, benden Hadis rivayet edecekler. Size bir kimse Hadis rivayet ettiğinde bu Kur'an'a muvafıksa, onu ben dedim. Size bir kimse Hadis rivayet ettiğinde bu Kur'an'a muvafık değilse, onu ben demedim." İmam Beyhaki bu Hadis'le ilgili olarak: "Bu zayıf bir isnaddır. Böyle Hadis'lerle delil getirilmez." der. İbn Main, bu Hadis'i rivayet eden Hüseyin b. Abdullah b. Dumeyre için "Sika ve güvenilir birisi değildir." demiştir. İmam Buhari de bu kişi için: "Hadis'i münkerdir, kendisi zayıf biridir." der. Ebu Zür'a ise "Hadis'i kıymet takdir edeceğim hiçbir ölçüde değil." demiştir.(4) Bu Hadis'in diğer ravisi olan Bişr b. Numeyr için de "Sika değildir." denilmiştir. Bu Hadis başka tariklerle de rivayet edilmiştir; lakinİmam Beyhaki bu rivayetler için: "Bunların hepsi zayıf rivayetlerdir." demiştir. İşte muhterem okurlarım, Hadis inkarcılarının, işlerine gelince, Hadis alimlerinin kesinlikle delil kabul etmedikleri zayıf isnadlara dahi nasıl yapıştıklarını görüyorsunuz. Ama işlerine gelmedi mi, Hadis sahih de olsa inkar ederler. Buradan rahatlıkla anlayacağınız üzere, bunların derdi kesinlikle üzüm yemek değil; maalesef bağcıyı dövmektir. Şimdi sizlere Hadis alimlerince sahih kabul edilen bir başka rivayeti nakledeyim. "Kur'an bize yeter." diyenler hakkında bakınız Peygamber Efendimiz asırlar öncesinden ne buyuruyor: "Şunu kat'i olarak biliniz ki, bana Kur'an ile birlikte, onun bir benzeri de verilmiştir. Karnı tok bir şekilde koltuğuna kurulmuş olan bazı kimselerin: "Bize Kur'an yeter! Onda helal olarak ne görmüşseniz, onu helal; neyi de haram görmüşseniz, onu da haram kabul ediniz." diyeceği zamanlar yakındır. Bilin ki, Allah resulü'nün haram kıldığı da Allah'ın haram kıldığı gibidir."(5) Efendimizin, bu kimselerin "karınları tok bir şekilde koltuklarına kurulacaklarını" özellikle beyan etmesi ne kadar taaccübe şayan değil mi? Müçtehid geçinen, İlahiyat patentli birtakım zevatın, televizyon kanallarında arz–ı endam ederek, koltuğuna kurulmuş vaziyette "Bize Kur'an yeter." dediklerini görünce inanın aklıma hemen bu Hadis–i şerif geliyor. Efendimiz Aleyhissalatü Vesselam on dört asır öncesinden nübüvvet dürbünüyle bakarak, bu günleri müşahede edip bizlere haber vermiş ve bu taifeyi de böylesine tasvir ederek, gözlerimizin önüne bir tablo gibi sermiştir. Ta ki bunlar bilinsin ve ümmet bu fitnelerden sakınsın... Mevla Teala bizlere Sünnet–i Seniyye'yi en iyi şekilde öğrenip, en güzel şekilde yaşamayı nasip eylesin! II Resulullah'a itaatin, Allah'a itaatle birlikte yan yana zikredilmesindeki incelik; Allah Resulü'nün değerini ortaya koymak, 'Kur'an'da bulunmayan dini emirleri yapmak gerekmez' zannını yıkmak ve Peygamber Efendimizin, Kur'an'dan ayrı ve müstakil olarak Hadislerinde ortaya koyduğu emirlerine itaat etmektir." Sünnet; İslam'ı anlamak, kavramak ve yaşamak hususunda en doğru ölçü ve yorumdur. Allah'tan gelen vahyi almak için peygamberlerin aracılığına insanların nasıl ihtiyacı varsa, Kur'an'ı anlamak için de Peygamber'in yorumuna yani sünnete öylece ihtiyaç vardır. Bütün peygamberler, Allah'tan gelen ilahi vahyi insanlara harfiyen tebliğ eder, açıklanması gereken yerleri açıklar ve kendi hayatlarında yaşayarak uygulamasını gösterirler. Nitekim Hz. Aişe anamıza Peygamber Efendimizin ahlakından sorulduğunda Hz. Aişe anamız cevaben "Onun ahlakı Kur'an'dı." buyurmuştur. Kur'an'ın hangi emri nasıl yerine getirilecek, hangi nehiyden nasıl içtinap edilecekse, Efendimiz bunu bizzat yaşayarak göstermiştir. Hiç şüphesiz o, Kur'an'ı en iyi anlayan ve en mükemmel şekilde hayata geçirip tatbikat sahasına koyandır. Yani Efendimiz, Kur'an'ın canlı bir tefsiri ve yaşayan bir İslam'dır. Öyleyse Resulullah'ın Sünnetiyle amel etmek demek; Allah'ın Kur'an ayetlerindeki isteğini hakkıyla yerine getirmek demektir. Dolayısıyla Sünnet ve Hadis'i kabul etmeyip, "Kur'an bize yeter" demek, filhakika Kur'an'ın daha iyi anlaşılmasını istememektir. Hatta bundan da öte, ilahi vahyin anlaşılmasına mani olmaya çalışmaktır; neuzübillah... Beyhaki şöyle bir rivayet nakleder: Bir şahıs Mutarrif b. Abdullah'ın yanında ona hitaben: –"Bize Hadis anlatıp durmayın, Kur'an'dan başka bir şeyden bahsetmeyin," deyince ona şöyle dedi: –"Vallahi biz Hadisleri Kur'an'ın yerine anlatmıyoruz. Bilakis Hadisleri anlatmaktaki gayemiz, Kur'an'ı en iyi bilenin, bildiklerini anlatmaktır."(1) Mevla Teala, Peygamber Efendimize itaat etmenin ne kadar önemli ve gerekli olduğunu beyan etmek için, Kur'an–ı Kerim'in birçok ayetinde kendi ism–i şerifiyle Resulü'nü yan yana zikredip, "Allah'a ve Resulü'ne itaat edin!" diye emir buyurmaktadır. "Ruhu'l–Me'ani" tefsirinin müellifi Alusi Rahimehullah bu ayet–i kerimeyi tefsir ederken şöyle buyurmuştur: "Resulullah'a itaatin, Allah'a itaatle birlikte yan yana zikredilmesindeki incelik; Allah Resulü'nün değerini ortaya koymak, 'Kur'an'da bulunmayan dini emirleri yapmak gerekmez' zannını yıkmak ve Peygamber Efendimizin, Kur'an'dan ayrı ve müstakil olarak Hadislerinde ortaya koyduğu emirlerine itaat etmektir." (2) Onun gibi daha birçok alim, Peygamberimize itaat konusundaki ayetleri böyle anlamışlardır. Kur'an–ı Kerim'de kısaca temas edilen konularda Peygamber Efendimizin açıklamalarına bakılması, Kur'an'da temas edilmeyen konularda da Peygamber Efendimizin Hadislerine uyulması gerektiğini söylemişlerdir. Nitekim yırtıcı hayvanların etinin helal olmadığı, denizin suyunun temiz ölüsünün helal olduğu, ehli eşek etini yemenin haram olduğu gibi birtakım hükümler, Sünnet tarafından ortaya konmaktadır. Allah hiç şüphesiz resüle itaatı emreder Hadis inkarcıları, "Allah'a ve Resulü'ne itaat edin" ayetinin yukarıda geçen şekildeki izahına itiraz etmektedirler. Onların "Peygambere itaat edin" emri hakkındaki iddiaları; "Peygamberle gönderilen ayetlere itaat edin, yoksa onun şahsi açıklamalarına ve yorumlarına bakmayın." şeklindedir. Eğer durum gerçekten onların dediği gibi olsaydı, Mevla bunu açıkça ifade ederek: "Resulümün getirdiği ayetleri alın, onun şahsi açıklamalarını bırakın" buyurabilirdi. Ama öyle değil de, mutlak bir ifadeyle emrederek: "Resulullah'a itaat edin!" buyurmuştur. Diğer taraftan Resul'e itaat etmenin anlamı; Hadis inkarcılarının iddia ettiği gibi "Allah'ın gönderdiği ayetlere itaat edin" demek olsaydı, o zaman bu ayetin başındaki "Allah'a itaat edin" emri ne olacaktı? O takdirde sanki gereksiz bir tekrar yapılmış zannı hasıl olurdu ki, bir mü'minin, Allah'ın kelamı hakkında böyle bir şeyi düşünmesi asla caiz değildir. Dolayısıyla "Ben müslümanım" diyen herkes, hangi devirde yaşarsa yaşasın "Resulullah'a itaat edin" ayetinin gereğini yerine getirebilecek ve Allah'ın bizlere "üsve–i hasene" olarak takdim ettiği Peygamber Efendimizi örnek alabilecektir. Şayet Hadis ve Sünnet devre dışı bırakılırsa, onun vefatından sonra gelen ümmetleri Resulullah'ı nasıl örnek alacaktır? Efendimizin vefatından kısa bir süre sonra tabiun döneminde bir zümrenin, Kur'an–ı Kerim'e ehemmiyet verme perdesi altında, Sünnet'e karşı tavır geliştirdiği bazı kaynaklarda zikredilmektedir. Dolayısıyla tabiun döneminden itibaren Sünnet'i savunanların, Sünnet inkarcılarıyla mücadelesi başlamıştır. Bu meyanda şu rivayet çok mühimdir. Sahabenin büyüklerinden İmran b. Husayn Radıyallahu Anh, arkadaşlarıyla sohbet ediyordu. O sırada orada bulunan bir adam: –"Ya Ebu Nüceyd! Siz bize birtakım Hadisler rivayet ediyorsunuz. Halbuki biz onları Kur'an'da bulamıyoruz. Bize Kur'an'dan konuşun," dedi. İmran b. Husayn bu adama şiddetle kızarak şöyle dedi: –"Sen Kur'an'ı okudun mu?!" Adam –"Evet," deyince İmran b. Husayn –"Öyleyse Kur'an'da yatsı namazının dört rekat, akşamın üç rekat, ikindinin dört rekat, öğlenin dört rekat olduğunu buldun mu?" diye sordu. Adam –"Hayır," dedi. İmran b. Husayn –"Peki, bu namazların rekat adetlerinin böyle olduğunu kimden öğrendiniz. Bizden öğrenmediniz mi? İşte Biz de bunu Resulullah'tan öğrendik. Peki, Kur'an'da kırk koyundan bir koyun, şu kadar devede şu kadar, şu kadar paraya şu kadar dirhem zekat düştüğüne rastladın mı? " –"Hayır." –"Öyleyse bunları kimden öğrendiniz? Bizden öğrenmediniz mi? Biz de Resulullah'tan öğrendik. Yine Kur'an'da "O eski evi tavaf etsinler." (Hac, 29) buyrulmaktadır. Peki, bunun yedi defa olduğunu nereden öğrendiniz? İşte ben tüm bunları Resulullah'tan dinledim. Fakat sen o zaman yoktun. Dolayısıyla Kur'an'a bakarak bunları bilemezsin. Siz, "Peygamber size neyi verdiyse onu alın, size neyi yasakladıysa ondan sakının" (Haşr, 7) ayetini işittiniz değil mi? Biz bütün bunları Resulullah'tan aldık. " Sonra İmran b. Husayn ellerini kenetleyerek: –"Ey insanlar! Rivayet ettiğimiz Hadisleri alınız ve uyunuz. Uymazsanız vallahi sapıtırsınız," dedi. (3) Kur'an ana yasa sünnet kanunları İmran b. Husayn Radıyallahu Anh'ın başından geçen bu hadise, çok net bir şekilde ortaya koymaktadır ki, Kur'an–ı Kerim tafsilat kitabı değildir. Sünnet, Kur'an'ı açıklar ve mücmel olarak geçen hususları tafsil eder. Kur'an'da emirler ve nehiyler teorik olarak mevcuttur; ama pratikte, uygulamada nasıl olacağı, Resulullah'tan öğrenilecektir. Tabir caizse, Kur'an sadece ana caddeleri göstermiş, ara yollar Sünnetle belirlenmiştir. Mesela: Allahu Teala Kur'an'da "Namaz kılınız." diye emir buyurdu. Hadis kabul etmeyen bir kimse bu emri nasıl yerine getirecek, namazını nasıl kılacaktır? Hani namaz hocası kitaplarında namaz tarifi yapılırken "Şekil–A'da görüldüğü gibi" şeklinde resmedilmiş bölümler vardır. Yoksa Kur'an'da da öyle bir bölüm var da, oradan mı öğrenecekler? Aradıkları "Şekil–A" tabir yerindeyse Resulullah'ın Sünnetidir. O, namazı nasıl ve hangi şekilde kıldıysa, nasıl talim ettiyse öyle kılacaksın. Efendimiz Aleyhissalatü Vesselam da namazı, Cebrail Aleyhisselam'dan aldığı üzere kıldı ve ashabına: "Beni kılarken gördüğünüz gibi namazınızı kılınız" buyurdu. Dolayısıyla namaz kılarken tekbir nasıl alınacak, rükuya, secdeye nasıl gidilecek, namazın neresinde hangi dualar okunacak, namazdan nasıl çıkılacak... Tüm bunları Resulullah'tan öğendik ve öyle yapıyoruz; elhamdülillah. Kur'an'da namaz, "salat" diye geçer. "Salat" ise lügatta "dua" demektir. Şayet bunun tatbikatını Resulullah'tan almazsak, orada Mevla'nın ne buyurmak istediğini anlamak mümkün olmaz. O zaman "salat" kelimesinin lügat manasını alarak: "Ben zaten dua ediyorum" der, sonra da yan gelip yatar ve namaz kılmayız. Böyle şey olmaz. Yine Kur'an–ı Kerim'de Kevser suresinde "venhar" yani "kurban kes" buyruluyor. Peki, hangi hayvanlardan kurban olur, hangisinden olmaz? Hangi hayvan kaç kişi tarafından kurban edilebilir? Bunları Kur'an'da bulabilir misin? Bulamazsın; çünkü Kur'an tafsilat kitabı değildir. Bunun izahı için Resulullah'ın açıklamalarına bakacaksın. Zira detaylı malumat, Sünnet ve Hadis'tedir. Şayet bu ayeti Resulullah'ın Sünnet'ine göre değil de, kafana göre tefsir ve tevil edecek olursan, o zaman "tavuk da kurban olur, deve kuşu da" diye fetva verirsin. Tabii bu gibi misaller çoğaltılabilir; fakat bizim buradan anlayacağımız şudur: Resulullah'ın Sünnet'ine müracaat etmeye mecburuz. Şayet Sünnet'i, Hadis'i bir kenara bırakacak olursak, ne namaz kalır, ne kurban, ne hac ve ne de zekat. Yani kısaca, o zaman ne din kalır, ne de diyanet... Hadis inkarcılarının iddia ettiği gibi, eğer sadece Kur'an yetseydi, ayrıca bir de elçi göndermeye ne gerek vardı? Allahu Teala Hira mağarasına Kur'an'ı indirir ve: "Ey insanlar! İşte size Kur'an gönderdim; okuyun ve nasıl anlıyorsanız, öylece amel edin." buyururdu. Öyle ya, madem Kur'an yetiyor, onu açıklayacak, öğretecek elçiye ne hacet. Herkes kitabı okur, ayetlerden ne anladıysa, nasıl yorumladıysa, öylece amel ederdi. Peki, bu durumda dünyadaki müslüman adedince din anlayışı meydana çıkmaz mıydı? Çünkü biri "Ben bu ayeti böyle anladım." der öyle amel eder; diğeri de "Ben de şöyle tevil ediyorum." deyip bir başka türlü amel ederdi. O takdirde bu durum, vahdet dini olan İslam'ın hedeflediği temel espriye tamamen aykırı olurdu. Bir buçuk milyar müslüman, bir buçuk milyar din anlayışı çıkardı ki, elinsaf!.. Hiç öyle şey olur mu Allah aşkına? Mevla Teala, şu koskoca cihanşümul bir din olan İslam'ı, şeytan ve nefsin esiri olan bizlerin anlayışına bırakır mı? Nitekim Allahu Teala, peygamberlerin gönderiliş gayesini açıklarken: "Biz her peygamberi Allah'ın izniyle ancak kendisine itaat edilmesi için gönderdik." (Nisa, 64) buyurmuştur. İşte peygamberlerin gönderilme sebebi budur. Her resul, ümmetine ibadet talimi yaptırmış, gelen vahyin tatbikatını bizzat göstermiştir. Her ümmet de peygamberine itaatle yükümlüdür. Bir rivayete göre 224.000 peygamber gelmiştir; nazil olan kitaplar ise 104 tanedir. Peki, "Peygamberin Sünnet'ine ne gerek var, bize Kur'an yeter" diyenlerin mantığına göre, kendisine kitap verilmeyen peygamberlerin ümmetleri ne yapacak? Bunlara kitap nazil olmamış ki, "Bana kitap yeter." desin ve onu okuyup, onunla amel etsin. Peygamberinin Sünnet'ini de kabul etmez ve ona uymazsa, geriye ne kalıyor dinsizlikten başka.. Fi Emanillah! III ALLAH'IN EMRETMEDIĞI BIR SÜNNET HÜKÜM OLARAK KONMAMIŞTIR Yüce Kitabımız Kur'anı Kerim'in eksiksiz ve açık, dinimizin de tamamlanmış olmasına rağmen onun Sünnet tarafından yorumlanmasına ve açıklanmasına gerçekten ihtiyaç var mı?" şeklinde bir soru aklımıza gelebilir. Öncelikle şunu ifade edeyim ki, Allahu Teala'nın, peygamberler aracılığı ile emir ve yasaklarını kullarına duyurması, nasıl ki bir acizlik ve eksiklik değilse, Sünnet'in varlığı da kesinlikle Kur'an'ın eksik ve yetersizliği anlamına gelmez. Elbette Kur'anı Kerim'in gayet açık ve anlaşılabilir olduğu bir hakikattir. Ancak onun muhatapları olan insanların anlayış seviyeleri farklı farklı olduğundan onu herkesin aynı şekilde, doğru olarak anlayıp kavramaları imkansızdır. Dolayısıyla kim, neyi anlamak ihtiyacında ise, ona bunu anlatmak ve iyice anlaşılması için de açıklamak lazımdır. Peki, bu açıklamayı kim yapacak? Elbette en doğru ve en güzel açıklamayı da hiç şüphesiz Kur'an'ı bizlere tebliğ eden Hz. Peygamber yapacaktır. Nitekim Allahu Teala: "Insanlara, kendilerine indirileni açıklaman için sana da bu Kur'an'ı indirdik."(1) buyurarak, Resulullah'ın Kur'an'ı açıklama görevini beyan etmiştir. Şayet Kur'anı Kerim'i herkes apaçık bir şekilde anlayacak olsaydı, Peygamberimize Kur'an'ı açıklaması emredilir miydi? Böyle bir emir olduğuna göre; böyle bir zaruret de var demektir. Efendimiz Kur'an'ı açıklamakla vazifeli olunca, doğal olarak ona başka meziyetlerin de verilmesi, diğer insanlara verilmeyen bazı bilgilerin de bildirilmesi lazımdır ki, işte bu Hadis ve Sünnet'tir: "Nitekim kendi içinizden, size ayetlerimizi okuyan, sizi temizleyen, size Kitab'ı ve hikmeti getirip, size bilmediklerinizi öğreten bir Resul gönderdik." (2) buyrulmaktadır. Ulemanın ekserisi "Ayeti kerimede geçen "hikmet" Kur'an'dan ayrı bir şeydir ki, o da Sünnet'tir." demişlerdir. Imam Şafii Rahimehullah da: "Allah Kitab'ı zikretti ki, o Kur'an'dır. Hikmeti de zikretti ki, o da Resulü'nün Sünneti'dir." buyurmuştur. Bir hadisi şerifte Efendimiz: "Şunu kati olarak biliniz ki, bana Kur'an ile birlikte onun bir benzeri de verilmiştir." (3) buyurmuştur. Yine bu manayı teyid babında Beyhaki, Hassan b. Atiyye'den şu rivayeti nakleder: "Cibril, Resulullah'a Kur'an'ı indirdiği gibi Sünnet'i de indiriyordu. Kur'an'ı öğrettiği gibi sünneti de öğretiyordu." (4) Sünnet; vahyi gayri metlüvdür. Kur'an gibi Resulullah'a okunmamış; fakat manası ona ilham edilerek, ağzından çıkan sözler devamlı surette ilahi kontrole tabi tutulmuştur. Şayet herhangi bir yanlışlık söz konusu olursa, Efendimiz hemen ikaz edilerek uyarılmış ve hataya düşmekten korunmuştur. "O kendi hevesine uyarak söz söylemez. Onun konuşması ancak bildirilen vahiyledir." (5) ayeti kerimesi de Peygamber Efendimiz'in ilahi kontrol altında olduğunu açıkça ifade etmektedir. Bir sene kıtlık olmuştu. Aşırı pahalılık olunca: "Ya Resulullah! Bize narh koy." dediler. Efendimiz şöyle buyurdu: "Allah'ın emretmediği bir Sünnet'i sizlere hüküm olarak koymamı benden istemeyin. Bu sebeple onun lütfu kereminden bunu isteyiniz." (6) Abdullah b. Amr Radıyallahu Anh şöyle anlatır: "Peygamber Efendimizden işittiğim her şeyi yazıyor ve onları ezberlemek istiyordum. Ashabı kiram beni bu işten menettiler ve: "Sen Resulullah'tan her işittiğini yazıyorsun. Halbuki o da bir insandır. Sükunet halinde olduğu gibi gazap halinde iken de konuşmuş olabilir." dediler. Bunun üzerine ben de yazma işini bıraktım. Sonra onların sözünü Efendimize anlatınca bana: "Yaz!" buyurdu ve mübarek ağzını işaret ederek devam etti: "Nefsim yedi kudretinde olan Allah'a yemin ederim ki, buradan haktan başkası çıkmaz." (7) Tüm bunlardan anlaşılan odur ki, Peygamber Efendimizin bütün hareket noktasının kaynağı vahiydir. Onun sözleri ve yaşama biçimi günahlardan, yalan ve yanlıştan, lüzumsuz fazlalıklardan uzak, Mevla'nın gözetim ve denetiminde olmuştur. Böyle bir şahsiyetin hayat tarzı olan Sünnet'e sarılmak ve yaşamak, elbette dinin ta kendisidir. Bu durumda Sünnetsiz bir Müslümanlık nasıl düşünülebilir?!.. Onları Kitab'a ve sünnete çağır Rabbimiz Kitabıyla beraber Elçi'sini de gönderdi ki, bize dinimizi öğretsin, ayetlerdeki asıl maksadı açıklasın. Böylece birtakım keyfi teviller yapılamasın. Nitekim Hz Ali, Harici taifesiyle tartışması için Ibn Abbası göndermiş ve ona şöyle demişti: Git onlarla mücadele et! Onları Kitab'a ve Sünnet'e çağır! Fakat onlara Kur'an'dan delil getirme. Çünkü ayetlerin pek çok manalara ihtimali vardır. Ancak onlarla Sünnet'ten delil getirerek tartış." dedi. Bunun üzerine Ibn Abbas: Ey Mü'minlerin emiri! Ben Allah'ın Kitab'ını onlardan daha iyi bilirim; çünkü Kur'an bizim evlerimizde indi." deyince Hz. Ali: Doğru söylüyorsun; ama Kur'an birçok mana taşıyan ve birçok yönü bulunan bir kitaptır. O bir şey der, onlar da başka bir şey derler. Lakin sen onlara Sünnet'ten delil getirirsen, o zaman kaçacak yer bulamazlar." buyurdu. Yani hadisler, ayetlerin tefsiri mahiyetinde olduğundan, hadisler vasıtasıyla Kur'an'ın maksadı anlaşılır. Böylece sana karşı konuşacak halleri kalmaz. Nitekim Ibn Abbas onların karşısına çıktı. Haricilerle Sünnet'ten deliller getirerek tartıştı. Sonunda onların elinde hiçbir delil kalmadı. (8 ) Kişinin, "Peygamber size neyi verdiyse onu alın, size neyi yasakladıysa ondan da sakının." (9) emrine ittiba etmesi farzdır. Imam Şafii Rahimehullah şöyle buyurmuştur: "Allahu Teala vahiy olmayan hususlarda Resulü'nün Sünnet'ine uyulmasını vahiyle farz kılmıştır. Kim onun Sünnet'ini kabul ederse, Allah'ın emrini kabul etmiştir. Nitekim Mevla "Kim Resul'e itaat ederse, Allah'a itaat etmiş olur." (10) buyurmuştur. Buhari ve Müslim, Ibn Mes'ud'dan şöyle rivayet ederler: "Dövme yapana ve yaptırana, güzelleştirmek için kaşlarını yolana, dişlerini inceltene, Allah'ın yarattığı şekli değiştirenlere Allah lanet etsin." Ibn Mes'ud'un bu sözü Ümmü Yakub denilen bir kadına ulaşınca, kadın kalkıp geldi: "Bana gelen habere göre şöyle şöyle demişsin." dedi. Ibn Mes'ud da: "Resulullah'ın lanet ettiğine ben niye lanet etmeyeyim ki? Hem Kur'an'da da bu husus geçmiyor mu?" deyince, kadın Kur'an'ı kastederek: "Iki kapak arasını okudum; fakat bu dediğini bulamadım."dedi. Bunun üzerine Ibn Mes'ud: "Kur'an'ı okumuşsan, onu bulmuşsundur. Sen Kur'an'da "Peygamber size neyi verdiyse onu alın, neyi de yasakladıysa ondan sakının." ayetini okumadın mı?!" "Okudum." "Işte Resulullah şeyleri yasaklamıştır." dedi. (11) Efendimizin "Kur'an'ı Abdullah b. Mes'ud'dan öğreniniz." buyurduğu zat, Kur'an'ı işte böyle anlıyordu... Hadissiz ilim talep edenler fitne ve fesat yayarlar Imam Azam Ebu Hanife, Hadis dersi yapıyordu. Bir adam gelerek: "Bırak şu hadisleri ey imam. Bize Kur'an oku!" dedi. Imam Azam şiddetle tepki gösterip: "Şayet Sünnet olmasaydı, bizden hiç kimse Kur'an'ı anlayamazdı." dedi, sonra adama: "Maymun etinin haram olduğuna dair Kur'an'dan delilin var mı?" diye sorunca, adam şaşırıp kaldı. Bunun üzerine Imam Azam: "Sen ne dediğinin farkında değilsin. Hadissiz ilim talep edenler fitne ve fesat yayarlar!" buyurdu. Ümeyye b. Abdullah b. Halid, Ibn Ömer'e dedi ki: "Kur'anı Kerim'de, Hazarda ve korku halinde namazın nasıl kılınacağını buluyoruz. Fakat seferde nasıl kılınacağını namazını bulamıyoruz." Ibn Ömer şöyle cevap verdi: "Ey kardeşimin oğlu! Biz hiçbir şey bilmezken, Allah bize Muhammed'i peygamber olarak gönderdi. Biz onu nasıl yaparken görmüşsek, onu öylece yaparız." (12) Peygamberimiz Allah'tan gelen vahyi sadece tebliğ etmekle kalmıyor, Kur'an'da teorik olarak bulunan emir ve nehiylerin, pratik hayatta nasıl tatbik edileceğini de bizzat açıklayıp öğretiyordu. Nitekim Selmanı Farisi'ye bir müşrik biraz da alaylı bir eda ile şöyle dedi: "Görüyorum ki, dostunuz Muhammed, size her şeyi, ama her şeyi, hatta tuvalete nasıl oturacağınızı bile öğretiyor?" Selmanı Farisi, büyük bir ciddiyetle: "Evet, gerçekten de öyle." diye onu tasdik edip, Peygamberimizin tuvalet adabıyla ilgili tavsiyelerini bir bir sıraladı. (13) Gerçekten de Peygamberimiz adeta bir baba gibi ümmetine her konuyu öğretmiş, bizlerin izzet ve şerefine yakışır davranışları göstermiştir. Bunda "küçük işlerle meşguliyet" gibi bir basitlik değil; en küçük ayrıntıyı bile ihmal etmeme derecesinde bir ciddiyet ve hassasiyet vardır. Işte Selmanı Farisi, aklınca alay etmek isteyen, "Bir peygamber böyle şeylerle uğraşır mıymış?" demeye getiren, o devrin çağdaş geçinen müşrik kafasına, bu gerçeği bütün safiyeti ile haykırıyordu: "Evet, O bize her şeyi öğretiyor!" "De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız, bana uyunuz ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın." (14) Bu ayeti kerime, Peygamberimizin söz, fiil, takrir gibi bütün Sünnetlerinin, kat'i birer hüccet olduğu konusunda apaçık bir delildir. Zira ayette "Allah'ı seviyorsanız, Kur'an'a veya Allah'ın emirlerine uyun." denmeyip özellikle "Resulullah'a tabi olmak" emredilmiştir ki, bu çok önemlidir. Ayetin ifadesine göre; Allah'ın sevgisine mazhar olmak ve günahlarımızı affettirebilmek, Resulullah'a itaatten, yani onun Sünnet'ine uymaktan geçmektedir. Aksi halde, Allah'ın sevgi ve mağfiretinden mahrum kalınır ki, bu ne büyük bir hüsranlıktır. Kişilerin, kendi şahsi kanaatleri veya akli tercihleri sebebiyle Sünnet'e muhalefet etmeleri asla caiz değildir. Böyle davrananların kötü akıbetlerinden korkulur. Zira bir şahıs Imam Malik'e gelip, bir mesele sorunca ona: "Resulullah bu hususta şöyle buyurdu." diye cevap verdi. Soruyu soran: "Peki, şöyle olsa olmaz mı?" deyince Imam Malik: "... Onun emrine aykırı davrananlar, başlarına bir bela gelmesinden veya kendilerine çok elemli bir azap isabet etmesinden sakınsınlar." (15) ayetini okudu: Sünnet, kendisine sarılanları bela ve azaptan kurtarır. Imam Malik, Sünnet'i, Nuh Aleyhisselam'ın gemisine benzetmiş ve: "Kim ona binerse, kurtulur, kim de binmezse boğulur." demiştir. (16) Tabiun müfessirlerinden Dahhak b. Müzahim ise: "Cennet ve Sünnet, ikisi de kurtuluş limanıdır. Ahirette cennete giren, dünyada da Sünnet'e sarılan kurtulur." (17) demiştir. Fi emanillah! Dipnotlar: 1– İbn Abdilber, "Camiu Beyani'l–İlim, 563 2– Ruhu'l–Me'ani, c. 5, s. 65 3– Hakim, Müstedrek, 1/109, 110, el–Fakih ve'l–Mütefakkih, Hatib, 1/67 II Dipnotlar: 1–Haşr, 7 2–Yusuf, 40 3–Şevkani, el–Fevaidü'l–Mecmua 278, 291; el–Makasidü'l–Hasene, 36; Keşfü'l–Hafa, Hadis no: 220; Mecmau'z–zevaid, I/170 4–Mizanü'l–i'tidal, II/302; Buhari, et–Tarihü'l–kebir, IV/291 5–Ebu Davud, Sünnet 6; Tirmizi, İlim 10;İbn Mace, Mukaddime 2; Darimi, I,117. III Dipnotlar: 1-Nahl, 44 2-Bakara, 151 3-Ebu Davud, Sünnet 6; Tirmizi, Ilim 10; Ibn Mace, Mukaddime 2; Darimi, I,117 4-Darimi, Mukaddime 49 5-Necm, 34 6-"Kenzü'lummal": IV/103 7-Darimi, Mukaddime 43; "Müstedrek", 1/104 Ibn Hanbel, "Müsned", 10/21 8-Suyuti, "Durrü'l mensur", 1/40 9-Haşr, 7 10-Nisa, 80 11-Buhari, Libas 82, 8485, 87; Müslim, Libas 120; Tirmizi, Edeb 33 12-Nesai, "Taksiru'ssalat", 3/117; Ibn Mace, 1/339, Hakim, "Müstedrek", 1/208 13-Müslim, Tahare 5758 14-Ali Imran, 31 15-Nur, 63 16-Suyuti, "Miftahü'lcenne", s. 5354 17-Kurtubi, "Tefsir", XIII, 365 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Cucu yazdı:Denilir ki insanlık Nuh'un 3 oğlu tarafından devam etmiştir. Sam, Ham, Yates. Ham afrikalı vs Yates türk kafkas moğol vs sam ibraniler soyunu yaratmış, Hz. İbrahim Sam soyundan yani ibranilerden onun da ibranili karısından bir oğlu ishak mısırli cariyesi hacer den de diğer oğlu ismail doğmuş. İshakın oğullarından Hz. Davud, torunu Hz. süleyman, Hz. Musa, Hz. isa doğmuş bunlar kardeş çocukları İsmailin soyundan da Hz. Muhammed doğmuş. Benim merak ettiğim baba bir, anne ayrı olsada hepsi aynı kandan. o zaman bu din kavgası niye? sonra düşünüyorum neden 4 kitap ve neden sadece ibraniler soyuna gelmiş. Dünyanın diğer bölgelerinde yaşayan insanlarada neden kitap gelmemiş. Evren yaratılalı yaklaşık 15 milyar yıl geçmiş, dünya yaratılalı ise 4 milyar 600 sene geçmiş. yaşam 35 milyon yıl önce dünyada var olmuş. O zamandan bu zamana kusursuz bir yaradan eliyle yaratılan bu evren ve dünya hiç değişmeden aynen devam ediyorda neden MÖ 300-500 de ortaya çıkan 4 farklı kitap var. Bu, yaradana karşı sil baştan yapmış diyerek yetersiz mi demek oluyor. Kutsal kitapları farklı değerlendirerek amacını unutmuş olabilirmiyiz yoksa. Peygamberler, Kuran-ı Kerimde ismi zikredilen 25 zattan ibaret değildir. Bir hadisin işaretine göre 124 bin peygamber gelmiştir. Bunların bir kısmına müstakil kitap verildiği gibi, bir evvelkinin kitabıyla amel edenler de olmuştur. Nitekim Musa aleyhisselamın kitabıyla Harun aleyhisselam da amel etmiştir. İsa aleyhisselamın kitabıyla Yahya ve Zekeriya aleyhimüsselamların da amel ettikleri gibi. Bizim bilmemiz ve inanmamız gereken şudur: İlk peygamber Adem aleyhisselam, son peygamber de hazret-i Muhammed aleyhisselamdır. Bu iki peygamber arasında sayısını bilemeyeceğimiz kadar çok peygamber gelip geçmiştir. Biz, Allah tarafından tavzif edilen peygamberlerin hepsine de inanıp, iman ediyoruz. İsimlerini bilmesek, muhitlerini tanımasak da onlar Allahın tavzif ettiği peygamberlerdir... Cucu cevaptan da anlaşılacağı gibi sadece 4 kitap yoktur hepsi İslam olarak vahyolunduğu halde zaman içinde diğer kitaplar değiştirilmiştir.. Sadece Kuran ı Kerim harfine dokunulmadan Allah ın izniyle aynen kalmıştır... Diğer kitaplarda bozulmadan kalan ayetler olmakla birlikte hepsinin hükmü son ve hak dinimiz ile kaldırılmıştır. Maide 3 "İşte bugün sizin dininizi kemale erdirdim ve üzerinizdeki nimetimi tamamladım. Sizin için din olarak İslamı beğendim. " "Allah katında din İslam'dır." (Al-i imran:19) buyurmuş Allah cc. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

İslamiyet, bütün mevcudatın sahip ve yaratıcısı olan Yüce Allah'ın, alemlere rahmet olarak gönderdiği Hz. Muhammed 'e vahiy ile bildirdiği ve kendisine kitap olarak Kur'an-ı Kerim'i indirdiği semavi ve en ekmel bir dindir. Çünkü, Kur'an-ı Kerim Allah'ın en son kitabı, Hz. Muhammed de en son elçisidir. Kur'an'ın lisanında ve Müslüman'ların geleneğinde "İslam" ve "Tevhid" sözcükleri aynı anlama gelmektedir. Bunun içindir ki İslam, yalnız Muhammed ümmetinin dini değil, bütün peygamberlerin davası olan ilahi bir dindir. Nitekim, Kur'an-ı Kerimde : "Bunu İbrahim de kendi oğullarına vasiyet etti, Ya'kub da : Oğullarım! Allah sizin için bu dini seçti. O halde sadece müslümanlar olarak ölünüz "(Bakara Suresi, 2 / 132) ayeti bu hakikatı teyid etmektedir. Kur'an-ı Kerim ilim ehline ve akıl ve marifet sahiplerine din namına makam veriyor, ehemmiyet veriyor, bazı din ve mezhepler gibi aklı azletmiyor, tefekkür ehlini susturmuyor, körü körüne taklit istemiyor, insanları derin ve ince düşünmeye sevk ediyor. Bütün İlahi dinlerin tahrif olmadan önceki halleri, Özü, sözü, sonu.. İSLAM... Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Sual: diyerek açıktan oruç yiyenler oluyor. Günah değil midir? CEVAP Günahı, açık da, gizli de işlemek caiz olmaz. Fakat nefsine, şeytana uyarak günah işleyen, günahını gizlemelidir! Günahı gizlemek birkaç yönden faydalıdır: 1- Eğer günahlarımız açığa çıkmamışsa sevinmelidir! Cenab-ı Hak, buyuruyor. Peygamber efendimiz de sallallahü aleyhi ve sellem buyurdu ki: 2- Allahü teala açıktan, çekinmeden günah işleyenlere daha çok buğzeder. Fakat üzülerek günahını gizleyenleri, gizlediği için affedebilir. Hadis-i şerifte buyuruldu ki: 3- Günah işlerken halktan olsun utanmalıdır! Başkasını kendi hakkında konuşturmamak, gıybetini ettirmemek için günahı gizlemelidir! Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki: 4- Kötü örnek olmamak, başkalarının da günah işlemesine cesaret vermemek için günahı gizlemeli! Böyle sebeplerden dolayı açıktan günah işlememeli, gizli de olsa günah işlemekten sakınmalı! Çünkü günahlar öldürücü zehirdir. İmanı olan günah işlemekten çok korkar. Hadis-i şerifte buyuruldu ki: Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

bir yaradan olduğunu kimse inkar etmemeli bence bu mükemmeliyet nasıl izah olunur bir yerlerde tüm evreni kuran gözeten biri var elbet ilahi adalet başka nasıl işler. Yinede bi şeyler eksik mi acaba anlatılanlarda İnsanlara baktığımda japonlarla norveçlilerin aynı ırktan gelmediği ayan beyan meydanda eminim dediğin gibidir 3 4 5 ırk farketmez. ona bakarsan kızılderililer ve aborjin yerlileri ilk ilkel insan ırkı olarak yazılıyor bazı yerlerde. denilene göre onlar kaba ırkmış, Nuh dan sonra yeni ırk gelmiş. bu kadar çok peygember bu kadar çok kitap çok fark demek değilmi nasıl özüne ineceğiz ki Yer demir Gök bakır ee ortası....

commando yazdı:commando yazdı:Kimse kimseye paylaşımı için teşekkür etmesin lütfen.. Bu Başlığa sadece kaynak belirtilerek Hadis-i Şerif ekleyebilirsiniz.. Selametle.. Uyarıdan hemen sonra yazman hayli ilginç.. Aylık uyarı hanenize +1 olacak çünkü sorularınızı bu bölüme yazmanız gerekirdi.. Hadis-i Şerifleri toptan inkar eden biri iseniz kafanıza göre takılabilirsiniz.. fatihokudu yazdı:commando ben 2 elimi de rahat kullanıyorum ama sol elimle yemek yiyorum sence BU GÜNAH MI? Öncelikle şunu söylemek istiyorum fatih kardeşim Kandırılmış biri olarak kandırmak fiiline karşı zaviyeden bakışın gayet normal.. "Sol eli nerelerde ve nasıl kullanmalıyız? Zaruret halinde sol el ile yemek yenir mi, su içilir mi?" Peygamber Efendimiz yemek ve içmek için sağ elini kullandığı gibi; (1) sağ el ile almayı, sağ el ile tutmayı, ayakkabı ve elbise giymeye ve abdest almaya sağ taraftan başlamayı tavsiye buyurmuştur. (2) Şu halde yemek ve içmekte sağ eli kullanmak, diğer bütün işlere ise sağdan başlamak sünnettir. Sol el ile yemek ve içmenin tek zarureti, sağ elin olmamasıdır. Sağ el var oldukça, sol eli yemek ve içmek için kullanmak mekruhtur. Sağdan başlamak ile sağ eli kullanmayı birbirinden ayırt etmemizde fayda vardır. Bir çok işte sağdan başlamak sünnettir; fakat işin devamında sol eli veya sol ayağı kullanmak zaruret olduğundan mubah bulunmaktadır. Söz gelişi ayakkabı giymeye sağdan başlanır; ama hemen ardından sol ayağa da ayakkabı giyilir. Abdest almaya sağ taraftan başlanır; ama hemen ardından sol taraf da yıkanır ve ihmal edilmez. "Devamlı kullanma" konusunda sadece yemek ve içmekte sağ el sünnettir. Diğer fiillerde sağdan başlamak kaydıyla, iki elden hangisi daha yetenekli ise, o el kullanılabilir. Bu durumda; A) Mekruh olan: 1-Tahareti sağ el ile yapmak, 2-Diğer bütün işlerde soldan başlamak, 3-Yemek ve içmekte sol eli kullanmaktır. B) Sünnet olan ise: 1-Tahareti sol el ile yapmak, 2-Diğer bütün işlerde sağdan başlamak, 3-Yemek ve içmekte sağ eli kullanmaktır. Dipnot:(1)Camiü's-Sağir, 1/281; (2)a. g. e., 1/286, 1/469 Mezhepsizlerin Durumu İle ilgili fetva dır.. Hak mezheplerde akıl ve mantığın tasdik etmediği hiçbir mesele yoktur. Çünkü onların dayanak noktası Kuran, sünnet, icma-i ümmet ve kıyas-ı fukahadan ibaret olan edille-i şeriyyedir. Dağlardan daha metin olan o edille-i şeriyye, hiçbir beşeri kuvvetin tahrip edemeyeceği çelikten bir kaledir. Bu kaleden çıkanların, ehl-i sünnete düşman olan olumsuz cereyanlara kapılmaları veya alet olmaları kuvvetle muhtemeldir. Şunu da ehemmiyetle nazara vermekte fayda görmekteyim: Mezhepleri beğenmeyen, onlardan birine uymayan veya mezheplerin kolay yanlarını alan bir kimse, asırlardan bu yana gelip geçmiş milyonlarca Müslümanın yolundan ayrılmış, kendi başına yeni bir yol tutmuş olur. Böyle kimseler, Kur'an-ı Kerim'in; "Kim, Peygambere karşı çıkar ve kendisi için doğru yol belli olduktan sonra Müminlerin yolundan başka bir yola giderse, onu o yönde bırakırız ve cehenneme sokarız; o ne kötü bir yerdir" tehdidinden de hissedar olurlar. Bir mezhep imamını taklit eden kimse hangi mezhebe bağlanmış ise artık her meselede o mezhebin hükümleriyle amel etmesi ve mezhebinde sebat etmesi lazım gelir. Ancak zaruret hallerinde her hangi bir meselede yine kendi mezhebinde kalmak şartıyla diğer bir mezhebin hükmüyle amel edebilir. Bu ise ancak bir alimin fetvasıyla mümkün olabilir. İmam-ı Gazali Hazretleri de bu görüştedir. Mademki taklit sahibi bir mezhebi iltizam etmiştir, artık onda sebat etmesi gerekir. Netice olarak; kişinin kendi hevesine uyarak sık sık mezhep değiştirmesi onları hafife almak manasına gelir. Son asrın müdakkik alimlerinden Muhammed Kevseri, Makalat adlı eserinde bu gibi kimselerin halini şöyle tasvir eder: "Evet, her grubun kendisiyle gördüğü fakat gerçekte ne onunla ne de bununla olan, yani Arap şairinin dediği gibi: "Yemenlilere vardığında Yemenli, Maadlilere vardığında Adnani" görünen kişiden daha bozguncusu yoktur." Kevseri aynı eserinde, mezhepsizliğin dinsizliğe götüren bir köprü olduğunu da söyler. Dr. Ramazan el-Buti ise bu konuda, "Evet, bütün İslam milleti uzun tarihi boyunca İslam'ı aynıyla yaşatma imkanını en geniş ölçüde veren müçtehitlerin bu dört imam olduğu üzerinde ittifak edegelmişlerdir. der ve bu imamların yolunu bırakıp insanları mezhepsizliğe davet etmenin "İslam dinini tehdit eden en tehlikeli bid'at" olduğunu ilave eder. Ramazan el-Buti, mezhepsizlik dava edenlerin yeni hadiselere çözüm getirmek yerine, İslam'ın temel rükünlerini sarsmaya çalıştıklarına dikkati çekerek şöyle der: "Ben bu mezhepsizlerden hiç birinin bir gün kalkıp da, halkın her gün sorup durduğu yeni meselelerden birini araştırdığını görmüş değilim. Onların bütün dertleri, binası tamamlanan, hükümleri yerleşmiş bulunan ve gereğince amel edilmekle Müslümanların borçtan kurtulup selamete çıkacakları İlahi emirler hususunda yol gösterici olan hak mezhepleri yıkmak için bütün güçlerini sarf etmekten ibarettir! Dr. Ramazan el-Buti mezhepsizlik dava edenlere şu iki soruyu sorar: "Bütün insanları inşaat işlerinde mühendislere uymaktan vazgeçmeye çağırsan ne olur? İnsanları teşhis ve tedavi hususunda doktorlara tabi olmaktan uzak kalmaya davet etsen ne olur?" Bu soruya kendisi şöyle cevap verir: "Hiç şüphe yoktur ki, bunun arkasından gelecek olan şey, insanların tamir edeceğiz diye kendi evlerini bile bile tahrip etmeleri, tedavi zannıyla kendi canlarına kendilerinin kıymalarıdır." Mezhep tanımayanları bu tehlikenin kapısına getiren ve müçtehitlere tabi olmaktan men eden en mühim sebep kendi rey ve düşüncelerini müçtehitlerin görüşlerine müsavi, hatta onlardan daha üstün görmeleridir. İmam-ı Şarani Hazretleri de bu hususta şöyle buyurur: Müçtehitlerin sünnet buyurduklarının hepsi ile amel et ve mekruh dediklerini terk et! Onlardan bu hususta delil aramağa kalkma! Çünkü sen, onların dairelerinde mahpussun. Onların makamına varmadıkça doğrudan kitab ve sünnete ulaşmakta, onları geçmen ve hiçbir zaman hükümleri onların aldığı yerden alman mümkün değildir... Bütün mezhepler, bana göre, parmakların el ayasına ve gölgenin aslına bitişik olması gibi, şeriata bitişiktirler... Bu vesile ile şu noktayı da kaydetmek icap ediyor. Müçtehitlere uymayarak kendi reyine uymak büyük bir gururdur. Bu ise insanın manen çöküşüne sebep olur. Bediüzzaman Hazretleri bu gibi kimselerin akıbeti hakkında şu tesbitlerde bulunur: "Evet gurur ile insan maddi ve manevi kemalat ve mehasinden mahrum kalır. Eğer gurur saikasıyla başkaların kemalatına tenezzül etmeyip, kendi kemalatını kafi ve yüksek görürse, o insan nakıstır. Böyle insanlar, malumat ve keşfiyatlarını daha yüksek görmekle, eslaf-ı izamın irşadat ve keşflyatlarından mahrum kalırlar. Ve evhama maruz kalarak bütün bütün çizgiden çıkarlar." Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Bismillahirrahmanirrahim 63. Onlar Allah'a inanmiş ve O'na karşı gelmekten sakınmışlardır. 64. Dünya hayatında da, ahirette de müjde onlaradır. Allah'ın sözlerinde hiçbir değişme yoktur. Bu büyük başarıdır. Yunus suresi ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Oalquannn yazdı:Benim sorunum daha farklı bi şeyle ilgili: eğer dünya bir imtihan yeriyse bizde yaratılanlarsak bizi Allah yaratmışsa ki Allah'ın büyük olduğuna inanıyorum. Ama ben Allah tarafından diyelim ki katil olarak yaratıldım bunu ben değiştiremem bu benim kaderim olur. Eğer bir kader varsa neden test ediliyoruz. ayrıca Allah çok büyük ve herşeyi biliyor ama benim cennete veya cehenneme gideceğimi neden bilmiyorki beni imtihan ediyor. Soru : Bütün fiillerimizi Allah yarattığına göre, bizim suçumuz ne? Cevap: Bir apartmanın üst katının lütuflarla bodrum katının ise işkence aletleriyle dolu olduğunu ve bir şahsın bu apartmanın asansörü içerisinde bulunduğunu farz ediniz. Kendisine, apartmanın bu keyfiyeti daha önce anlatılmış bulunan bu zat, üst katın düğmesine bastığında lütfa mazhar olacak, alt katın düğmesine bastığında ise azaba uğrayacaktır. Burada iradenin yaptığı tek şey, sadece hangi düğmeye basılacağına karar vermesi ve teşebbüse geçmesidir. Asansör ise, o zatın kudret ve iradesiyle değil, belirli fizik ve mekanik kanunlarla hareket etmektedir. Yani, insan üst kata kendi iktidarıyla çıkmadığı gibi, alt kata da kendi iktidarıyla inmemektedir. Bununla beraber asansörün nereye gideceğinin tayini, içindeki şahsın iradesine bırakılmıştır. İnsanın kendi iradesiyle yaptığı bütün işler, bu ölçüyle değerlendirilebilir. Mesela; Cenab-ı Hak, meyhaneye gitmenin haram, camiye gitmenin ise faziletli olduğunu insanlara bildirmiş bulunmaktadır. İnsan bedeni ise kendi iradesiyle, misaldeki asansör gibi her iki yere de gitmeye müsait bir yapıdadır. Kainattaki faaliyetlerde olduğu gibi, beden içindeki faaliyetlerde de insanın iradesi söz konusu olmamakta ve insan bedeni, kanun-u külli adı verilen ilahi kanunlarla hareket etmektedir. Fakat onun nereye gideceğinin tayini, insanın irade ve tercihine bırakılmıştır. O hangi düğmeye basarsa, yani nereye gitmek isterse, beden oraya doğru hareket etmekte, dolayısıyla da gideceği yerin mükafatı veya cezası o insana ait olmaktadır. Mesela; konuşması, susması, oturması, kalkması birinci gruba; kalbinin çarpması, boyunun uzaması, saçının ağarması da ikinci gruba giren fiillerden. O birinci grup işlerde, istemek bizden, yaratmak ise Allahtan. Yani, biz cüzi irademizle neyi tercih ediyor, neye karar veriyorsak Cenab-ı hak mutlak iradesiyle onu yaratıyor. İkinci tip fiillerde ise bizim irademizin söz hakkı yok. Dileyen de yaratan da Cenab-ı Hak. Biz bu ikinci gruba giren işlerden sorumlu değiliz. Yani, ahirette boyumuzdan, rengimizden, ırkımızdan, cinsiyetimizden yahut dünyaya geldiğimiz asırdan sorguya çekilmeyeceğiz. İşte soru sahibi bu iki fiili bir sayma gafleti içinde. Gelelim asıl büyük hataya: Adam, yaptığı bütün müspet işlere sahip çıkıyor, "ben yaptım, ben kazandım" diye göğsünü gere gere anlatıyor bunları... Ama, sıra işlediği günahlara, yaptığı hatalara, ettiği zulümlere gelince kadere yapışıyor: Kaderimde bu varmış, diye işin içinden çıkmaya çalışıyor. Evine giren hırsızı mahkemeye verirken kaderi unutuyor. "Bu adam" diyor, "Benim evime girdi, şuyumu çaldı, buyumu gasp etti." Hırsızın: "Ben masumum. Benim kaderimde soymak, bu zatın kaderinde de soyulmak varmış." şeklindeki müdafaasına kızıyor, köpürüyor, çıldıracak hale geliyor!.. Ama, sıra kendi işlediği günahlara gelince, utanmadan ve sıkılmadan o hırsızın müdafaasına sarılabiliyor!.. Böyle birisiyle, kader konusunu ciddi manada konuşmak mümkün mü? Gerçek şu: Biz her türlü işimizde, fiilimizde kaderin mahkumu değiliz. İhtiyari fiillerde, yani kendi irademizle yaptığımız işlerde serbest bırakılmışız. Bunu vicdanen biliyoruz. Bu fiillerde isteyen biziz, yaratan ise Cenab-ı hak... Zaten dünyaya imtihan için gönderilmiş olmamız da bunu gerektirmiyor mu? İmtihana giren bir aday dilediği salonda imtihan olamaz. İmtihanı istediği saatte başlatamaz ve sona erdiremez. Soruların puanlamasını kendi tayin edemez. Bütün bunlar, onu imtihan eden kimsenin tayini ve tespiti iledir. Fakat, imtihan başladıktan sonra, cevapları dilediği gibi verir. İmtihan süresince kendisine müdahale edilmez. Aksi halde buna imtihan denmez. Şimdi, şu sorunun cevabını arayalım: İnsanlar bu dünyada kendi amel defterlerini diledikleri gibi doldurmuyorlar mı? İlahi emir ve yasaklara uyup uymama konusunda serbest değiller mi? O halde, bu adamlar neyin davasını görüyorlar?!.. Bir yandan, işledikleri günahların sorumluluğundan kurtulmak için iradelerini inkara kalkışıyor; diğer yandan, mesela, pencerelerini taşlayan ve Allahın sorumlu bile tutmadığı, küçük bir çocuğu dövmekten de geri durmuyorlar. Bu sahne onları sorumlu kılmaya ve utandırmaya yetmiyor mu? Bu soruyu soranlardan bazılarının Türkçe bilmediğinden söz etmiştik. Geliniz bu soruyu dilbilgisi yönünden inceleyelim: "Madem Cenab-ı Hak, ezeli ilmiyle benim ne yapacağımı biliyor, öyleyse benim kabahatim ne?" Bu cümlede iki tane fiil geçiyor: biri, "yapmak", diğeri "bilmek". Yapmak fiilinin öznesi: ben. Bilmek fiilinin öznesi: Cenab-ı Hak. Yani soru sahibi, "Ben yapıyorum, Allah da biliyor." diyor. Ve sonra bize soruyor: Benim kabahatim ne? Ona nazikane şu cevabı veriyoruz: "Senin kabahatin o işi yapmak." ••• Bu konuda Nur Risalelerinden Sözler adlı eserde şu tespit yapılır: "Kader, ilim nevindendir. İlim, maluma tabidir. Yani nasıl olacak, öyle taalluk ediyor. Yoksa malum, ilme tabi değil." İlim, "bilmek" ya da "bilgi" manasına geliyor. Malum, "bilinen", alim ise "bilen", yahut "bilgin". Bu kaideyi bir misal ile açıklamaya çalışalım. Mesela, ben bir gencin fen fakültesinde okuduğunu bilmiş olayım. Bu bilgim ilimdir. Malum ise, o gencin o fakültede öğrenci olduğu. İşte, benim ilmim bu maluma tabidir. Yani o genç fen fakültesinde okuduğu için, ben de onu öylece bilirim. Misaller çoğaltılabilir. "Madem Cenab-ı Hak benim ne yapacağımı biliyor," denilmekle, Allahın alim olduğu, soru sahibinin ise, o fiili yapacağı peşinen kabul edilmiştir. İşte o adamın, söz konusu fiili işlemesi malum, Allahın, bunu ezeli ilmiyle bilmesi ise ilimdir. Ve bu ilim, maluma tabidir. Yukarıda, Sözlerden naklettiğimiz cümlelerin devamında da şöyle buyurulur: "Yani ilim desatiri; malumu, harici vücut noktasında idare etmek için esas değil. Çünkü malumun zatı ve vücud-u haricisi, iradeye bakar ve kudrete istinat eder." Bilindiği gibi, bir şeyi, bir hadiseyi yahut bir fiili bilmek, onun faili olmak için yeterli değildir. Bir misal: Konuşmayı herkes bilir. Ama, bir insan bu işe teşebbüs etmedikçe ve konuşma fiilini işlemedikçe onun konuştuğundan söz edebilir miyiz? Bir başka misal: Allah Resulü İstanbulun fethini müjdelemiştir. Ama, "fetih" fiilini sultan Mehmet işlediği için "fatih" unvanını o padişaha veririz. İstanbulu, peygamber Efendimizin fethettiği gibi bir iddiada bulunmayız. Demek ki, fail olmak için fiili bilmek yetmiyor. Onu irade etmek, bizzat teşebbüs etmek ve işlemek gerekiyor. İşte Allah, insanın bütün amellerini, bütün fiillerini bilir. Ama, iradesini ve kuvvetini sarf ederek o işi yapan insandır ve her türlü sorumluluk da ona aittir. Daha önce de belirttiğimiz gibi; kul, kendi cüzi iradesini, -hayır olsun, şer olsun- hangi işe sarf ederse, Cenab-ı Hak onu yaratır. İstemek kuldan, yaratmak Allahtandır. Fakat, bütün fiilleri Allahın yaratması, insanı sorumluluktan kurtarmaz... İnsana kuvvet ihsan eden, her türlü imkanı bağışlayan Allahtır. Kul bu imkanı, bu kuvveti onun rızasına aykırı olarak kullanırsa elbette sorumlu olur, suçlu olur. Şöyle bir düşünelim: Bir emniyet mensubu, yetkisini ve silahını kötüye kullanarak birisini haksız yere vursa, devlete mi katil denilecektir, yoksa o görevliye mi? Şüphesiz, katil o görevlidir!.. Şimdi bu görevli, "Ben o suçu devletin imkanlarıyla işledim. Ne kendi silahımı kullandım, ne de kendi mermimi." şeklinde bir özür beyan edebilir mi? Not: Arkadaşlar Sorularınızı yalnızca bu bölüme yazınız.. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy