Sevda, güzel bir kadın yaz gecelerinde. Beyaz entarili, uzun siyah saçlı, körpe vücutlu, keskin bıçak misali dili. Elleri sudan yeni çıkmış, ıslak, şehirler arası yoldan yeni gelmiş, yorgun, elma yanaklı, sonbahar dudaklı. Gözleri çekirdeği allınmış biberli yeşil zeytin. Tırnakları kısa, göğüsleri bakire. Sevda kör kütük sarhoş bu gece hüzünden. Hüzünse sevdalı, yaz gecelerinde. Ayalarında ıslatıp geçmişini yemeği sever. Ama doymaz karnı. Aç gezer. Dilenmez... Sarılıp battaniyesine gündüzü bekler sobanın başında. Hüzünse sevdalı ama başkalarına. Sevdanın uzun siyah saçları yeni çıkmış banyodan, taramaya gücü kalmamış dökülmüş tarağın dişleri. Ağzıyla kuş tutmayı öğretmemişler sevdaya ayrılık gecelerinde. Keskin diline dolanmış bir türkü, onu bilir onu söyler sevdasına. Nerden düştü bu dengesizliğe bilmez. Bilmediği... onca şey ağır gelir omuzlarına. Sırtındaki kamburu hiç haz etmez sevda. Hamamda keseletirken kendini utanmayı bir kuş dövmesi gibi işletmiş yüreğine. Büyüdüğünde ne olacağını soran o bilmiş teyzelerine gülerek cevap verir... Yavaş yavaş iyileştireceksin yaralı kuşlarını Ağır ağır demleyeceksin kaçak çayını Hüzün genzimi yakar Ihlamur kokusunu sever burun deliklerim Bir gün erik ağcına çıkıp orada yiyeceğim üzümü Bir gün bakire göğüslerim öğrenince süt vermesini, ben sevdamı yeniden yaşayacağım. Never let me alone!!