Çok etkileyici, teşekkürler.

bu hikayeyi Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun karadut şiirini okuduktan sonra öğrendim gerçekten etkileyici Bedri Rahmi yi de edebiyat bölümüne ekliyorum ben çok etkilendim Yapamadıklarımdan pişman olmaktansa... yaptıklarımdan pişman olmayı tercih ederim!

Bir zamanlar birbirlerine aşıkk iki genç vardı. Kızın adı; Tispe delikanlının ki ise; Piremus idi. Bunlar yanyana evlerde otururlardı. Birlikte büyüdüler ve çocukluklarından beri birbirlerine karşı aşk beslerlerdi. Fakat aileleri görüşmelerini istemezler birbirlerine uygun olmadıklarını düşünürlerdi. Oysa onlar birbirlerini ölesiye seviyorlardi. İki evin arasında gizli bir çatlak vardı, aileleri bunu bilmezler onlar da geceleri burda buluşur, o aradan birbirlerine seslerini duyurur aşklarını dile getirirlerdi. Bir gece ormandaki ağacın altında bulusmaya karar verdiler. Tispe ağaca Piremus' dan önce varmisti. Gittiğinde avını yeni yemiş, ağzından kanlar akan kocaman bir aslanla karsı karşıya geldi. Korkarak bir mağaraya dogru koşmaya basladı. Farkında olmadan yolda boynundaki esarpını düşürmüştü. O sırada Piremus geldi. Gördükleri karşısında donup kalmıştı. Kocaman aslan, ağzında kanlarla birlikte biricik sevgilisi Tispe nin eşarpını parçalıyordu.. O an aklına gelen ilk ve tek şey aslanın Tispe'yi öldürerek yediğiydi. Tispesiz yaşayamazdı. Aklından geçen sadece aşkı uğruna canına kıymaktı. Belinden hançerini çıkardı ve göğsüne sapladı. Kanlar içinde cansız bedeni yere düştü. Tispe ise; korkusunu bir kenara atıp, bir an once aşkını görmek için mağaradan çıkmaya karar vermişti. Ağacın altına geldiğinde o korkunç sahneyle yüzleşti. Piremus';un cansız vücudu yerdeydi ve elinde Tispenin düsürdüğü eşarpını tutuyordu. İlk önce genç kız olanlar karşısında ağlamaktan hiçbir şeyi anlayamamıştı. Ama eşarpı ve uzaklasan aslanı görünce anladı. Bir an mağarada düsündüğü o korkunç şey başına gelmişti. Ve onun öldüğünü düşünen Piremus aşkı uğruna canına kıymıştı. Tispe bir an bile düsünmeden hançeri aldı ve göğsüne götürdü.. Onların aşkı ölesiye bir aşktı ve ölüm bile onları ayıramazdı. Eğer Piremus aşkı uğruna ölümü göze aldıysa o da hiç çekinmeden canına kıyabilirdi ve hançeri sapladı. Birden vücudu Piremusun bendeninin üstüne yığıldı. O anda tanrılar bu yüce aşkı ölümsüzleştirmek istediler ve bu çiftin üstünde duran ağacı onların aşkına adadılar. Piremusun kanını bu ağacın meyvelerine, Tispenin gözyaslarını ise; agacın yapraklarına verdiler. O günden beri kara dut ağacının meyvesinin cıkmayan lekesini, , yine dut ağacının yaprakları, temizler... Bilirmisiniz? dut agacının meyvesinin lekesi çıkmaz ama elinize ağacin yaprağını alır, ovuşturursanız lekenin gittiğini göreceksiniz...

güzel bir hikaye teşekkürler