Bisikletsiz Küçük bir kız bir gün annesiyle birlikte yürürken birden durdu. Yağmur damlalarıyla ıslanan gözlüğünü çıkartarak baktığı şey, babasıyla birlikte bisikletle giden bir başka kız çocuğu idi. Bisikletin arka tarafındaki minderin üzerinde oturan kız düşmemek için sıkı sıkı sarılmış ve soğuktan pembeleşen yanaklarını onun sırtına dayamıştı. Adamın ara sıra yan dönerek söylediği sözler küçük kızı kıkır kıkır güldürüyordu. Kaldırımdaki kız bisikletin ardından bakarken annesi durumu fark etti: "Evdeki yemiyormuş gibi gözün hala bisikletlerde."diye çıkıştı. "Ama eğer beğendiysen baban onu da aldırır." Küçük kız yumuşak bir sesle: "Bisiklete değil kıza bakmıştım."dedi. "Babası o vaziyette bile kendisiyle sohbet ediyor da..." Annesi küçük kızı hiç duymamış gibiydi kürklerle çevrili şapkasını düzeltirken: "Arkadaşların bu havada bile okula yürüyerek geliyor."dedi. "Halbuki baban işe giderken de olsa birkaç dakikasını ayırıp seni Mercedes' iyle getirip götürüyor." Kızın gözü yine bisikletteydi. Kadın alaycı bir ifadeyle: "İstersen baban da seni bisikletle getirsin. Ne de güzel yakışır değil mi?"dedi. Küçük kız inci taneleri gibi süzülen gözyaşlarını annesinden saklamaya çalışırken: "Çok isterdim."diye mırıldandı. "Belki de böylelikle babama sarılırdım."dedi. Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche