Kırdım birilerini, taammüden, bilerek. Az bile yapmışım diyorum kimine. Kimine haksızlık yaptım, biliyorum. Öfkelerimin kurbanı oldum. Kimi anlarda da yeterince öfkelenmedim ama. Biraz da bunlar yüzünden kimi anlarda kızarken, kimi anlarda susuyorum kendime. Herzaman zor oluyor da böyle anlarda geriye dönüp dikkatlice baktığımda görüyorum ki; İçimde hainlikleri, muzip şakalarla harmanlamışım. Gözyaşlarını şen kahkahalarda kurutmuşum, kendimi temize çekip kimi zaman arkamdan vurmuşum. En az başkaları kadar hatta daha gaddarca kendime haksızlık yapmışım. Acımadan. Hayat eskitirken beni, ben de tırnaklarımla bişeyler kopartmaya çalışmışım ondan. Kopartmışım da ama... Zamana yenik düşerken, hayasızca kullanmışım zamanı da. Arsızca hayata yapışmışım. Bilmezsiniz, bir aynanın önünde çekilmiş, gençlik acısından kalma elimde silah papyon, ceket, hiçbirşeyin bir daha aynı olmayacağını bilerek gülümserken fotoğraflarım var. Kullanmak niyetinde değilim yaşadıkça. Ama yine albümlere baktığım zaman, ya da zihinimin içindeki o eşsiz şahsi galerimdeki duvarların yanından geçerken epey bi içten attığım kahkahaların resimlerini de görüyorum çerçeveli ki; bakın bu çok önemli. Hepiniz kadar hainim ben de, hepiniz kadar alçak, hepiniz kadar patavatsız. Ne bir az, ne bir fazla. Hangi insana şöyle biraz dikkatlice baksanız hep iyi çıkıyor. Herkes iyi birilerine göre. O yüzden bu konuya değinmeyeceğim. İyilik bir meziyet değil ne de olsa. Şimdi. Yani şu an. Şu satırları tek başıma boş bir odada yazarken hepimizin, hiçbirimizin bir diğer deyişle birbirinden çok da farklı olmadığının farkındayım. Hırslarımdan her yıl arındığımın, Kibir iğnelerimin her yıl döküldüğünün de. Ketum bir sessizlik içinde, sükunetle ve daha bir soğukkanlı hayatın önüme serdiği iyilikleri ve kötülükleri kucaklıyorum. Kimseye kırgın değilim, demeyeceğim. Kötüleri buradan temize çekmenin bir anlamı yok. Kimileri daha kötü olabiliyor kimilerine karşı. Ya da tam tersi diyelim bir klişe ile. Neyse, ben elbette kırıldım birilerine ama düşününce bulamıyorum. Beni en çok üzenleri, en çabuk unutuyorum. O yüzden selam vermemem gereken birileri ile selamlaşmak mecburiyetinde kaldım. Kalıyorum... Ne kadar ayıp! Yıllar bana tüm insanlığa yaptığı gibi dikte ettirdi birkaç şeyi. Herşey ile hiçbirşey ya da ölüm ile hayat ya da mutluluk ile mutsuzluk arasındaki çizginin ne kadar ince olduğunu öğrendim. Belki bu yüzden bana kızanlara ben daha az kızıyorum. Benden nefret ettikleri için birilerinden nefret etmiyorum. YA da sırf uzaktan sevdikleri, kattir ettikleri için tanımadığım insanların masum ilgilerine arsızca saldırmıyorum. Bişeyleri iyi ucunda tutmaya çabalıyorum. Her zaman başaramadığımın farkındayım. Kinlerimi dizginleyemediğimin, kibir iğnelerimin hepsini dökemediğimin, kendimi durduramadığımın... Ama, Zaman çok hoyrat. Çok acımasız. Çok kısa farkındayım. Biraz da farkına vardıkça bunlara takılıp, kalmak oyalanmak, hıdrslanmak yerine daha farklı uğraşlara merak sardım. Mümkün olduğunca çok yer görmek istiyorum mesela. Elimde hep bir bilet olsun. En güzel şarapları içeyim, en eğlenceli insanlarla tanışayım, imkanım olsa işi gücü bırakıp dünya kazan ben kepçe dolaşacağım. Ama elimdekilerin de farkındayım. Dostlarımın, beni seven insanların, en yakın çevremin üzerine her yıl biraz daha itina ile eğiliyorum. Onları pamuklara sarıp sarmalamak, kimi umulmadık anlarda öpüp koklamak, ya da en azından hatırlayıp şöyle bıyık altından da olsa gülümsemek hoşuma gidiyor. Garip bir haz veriyor. Ama kapılarım yeni insanlara çok da açık değil açık söyleyeyim. Kapıları kapatmaya zorlayan ise ZAMAN. Sonuçta burası da yol geçen hanı değil ne de olsa. Olmamalı ya da... Her insan sırtında yeni bir dünya ile geliyor. Her dünya birbirinden daha farklı. Daha zor, daha anlaşılmaz, daha kirli, daha umutsuz... Bu durum umudumu kırmıyor mu? Kırıyor elbette. O kadarı da olsun varsın. O da bize orta yaşın hayat armağanı olsun. Varsın... Belki aranızda kızanlar, beni suçlayanlar, ithamlar olacaktır ama her geçen yıl ben tam kendime göreyim dedirtiyor Turgut Uyar'ın dediği gibi. Sizin neyiniz var bilmem ama ben, siz, hepimiz tam kendimize göre olunca, kulaklarımızı etrafa tıkayıp, duvarlarımızı kendi güvenilir cemaatimizle yükselttikçe daha mutlu olacakmışız gibi geliyor. .. ve zaman geçiyor. Söylenecek çok söz var. Yazılacak çok yazı... Görülecek yeni ülkeler, içilecek yeni şaraplar, aşklar, yalnızlıklar, kırgınlıklar, gözyaşları, kaçamayacağımız aynalar, hazlar var. Ne zaman düşünsem hem bir gülümseme hem de sessiz bir kırgınlık gizli çehremin içinde. Her yıl biraz daha çok susmaya başladım biliyorum. Yine de hayat güzeldir diyenlerdenim ben. Herşeyi ile güzel. Yalnız bir yaşgünü böyle bir yazıyı yazdırsa da yaşanacak daha çok şeyler var. Yaşanmazsa da; Varsın yaşanmasın bugüne kadar yaşananlar yeter. Diyenlerden. Farkındayım. Susuyorum.

ben de okuyorum mutlaka Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor Onlardan kalbime sevda geçmiyor Ben yordum ruhumu biraz da sen yor Çünkü bence şimdi herkes gibisin

her foruma girdiğimde mutlaka bakıorum ıceman bu defa ne göndermiş die çünkü alışkanlık yaptı.... tekrar tekrar ellerine sağlık....

"Kötüleri buradan temize çekmenin bir anlamı yok. " mükemmel bir sözel zeka. Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor Onlardan kalbime sevda geçmiyor Ben yordum ruhumu biraz da sen yor Çünkü bence şimdi herkes gibisin