Ben çocukluğumdan beri nefret ettim babamdan. Asla anlaşamadık. O polis ti. Ben anarşist.... O hep haklıydı, ben haksız. O çok şeydi, ben hiç. Yıllar böyle geçti. Defalarca evden kaçtım. Lise yıllarında meslekdaşları yakalayıp eve getirirlerdi beni. Daha sonraları izimi kaybettirmeyi başarabildim. Ona gazeteci olacağımı söylmiştim. Bana "komünist mi olacaksın başıma" demişti, hiç unutmuyorum. Yıllar sonra adımı, fotoğraflarımı, yazılarımı görünce Hürriyet'te, arkadaşlarına övünerek anlatan da oydu. Çok düşündüm, çok uzak, yalnız kaldım. Bir gün hastalandı. 2 yıl çok acı çekti ve kurtaramadık. Hasta zamanlarında yanındaydım ve şimdi iyi ki oradaymışım diyorum. Birgün onu kaybedebileceğimi asla düşünmemiştim. Bu fikri aklıma bile getirmezdim. Son yolculuğuna giderken elinden tuttum ve onu uğurladım. VE ARTIK YOKTU... Şimdi ne yapsam faydasız. Sana nasıl davranacağını söyleyemem ama ne olur dikkat et. Zaman geri gelmiyor ve inan pişman olacaksın. Bunu söylemek çok acı. Zamanla o kadar farklılaşıyor ki düşüncelerin, buna inanamazsın. O yüzden bence önlem al. Kötü olma. Hayat senden razdır dostum. Sevgiyle. Hani kurşun sıksan geçmez ya geceden...

Babamın dünyandaki en iyi insan olduğunu düşünürdüm. Her zaman onu üstün bir adam olarak değerlendirirdim. Şu an yirmi beş yaşındayım ve artık babama hiç saygım kalmadı. 1999 yılında babalar gününde beni görmek için geldi onu bir aydan fazladır görmemiştim. Sonra üvey annemle buluştuk ve sabah saat 10'da içmeye başladı. O kadar çok içti ki, beni eve bırakırken arabayı kullanamıyor, sürekli yanlış yollara giriyordu. Üstelik arabada üvey annemle tartışmaya başladı ve en sonunda üvey annem ona boşanmak istediğini söyledi. Ben arka koltukta oturup onların kavga ve birbirlerine bağırmalarını dinlerken saat gece yarısı bir olmuştu. En sonunda annemin evine gelebildik. Ama babam, beni arabadan indirmedi, üvey anneme vurdu ve bir silah çıkarıp kendini vurmaya kalktı. Ben koşarak annemi kaldırdım ve polisi aradık. Polisler geldi, ortalık sakinleşti. Babam o günü kesinlikle hatırlamadığını söylüyor. Artık babamla görüşmek istemiyorum. Hala içiyor mu, yoksa bıraktı mı onu da bilmiyorum. O günden sonra annem beni bir psikologa götürdü. O geceyi kafamdan atamıyorum. Babama karşı tüm güvenimi yitirdim ve artık üvey annem için üzülmeye başladım. Benim için dua edin ve bir alkoliğin hayatınızı mahvetmesine izin vermeyin. Onlara daha geç olmadan yardım etmeye çalışın. Sakın yardıma ihtiyacı olan birine yardım etmekten korkmayın. Emek verildikçe, özlemi çekildikçe ve de hasreti çekildikçe büyüyen birşeydir aşk.

kutlarım seni... Hani kurşun sıksan geçmez ya geceden...

simdi sen hurriyet de yaziyorum diyince merak ettim ben seni. soyle bir aciklama getireyim olay bir arkadasimin basindan gecmisti zamaninda ben o ara uni de oldugum icin uzaktim herseyden. ama su da var ben de zamaninda babam'la bayagi bir sorun yasadim. oyle ki bazen isyan ediyordum ama ya$ImIn da biraz o ara kucuk olmasindan sanirim o sorunlari ya$adIgImIz zaman ben babami affetmistim. ne olursa olsun bizi dunya getiren onlar. Haa $u var o buyuk sorunlari benim $u anki ya$larImda ya$asaydIk affedebilir miydim? hic sanmiyorum. iyi ki o zaman kucukmusum de affetmi$im. o yapILan hatalari bir daha yapmamasi dilegiyle bir daha yaparsa cok zor affederim onu sanirim. Emek verildikçe, özlemi çekildikçe ve de hasreti çekildikçe büyüyen birşeydir aşk.

Aile denen kavram öyle farkli ki.. Aile icinde kimin ne oldugunu zamanla görüyor insan. Zamanla kabullenebiliyorayni aileden de olsa, kisiler bbirbirlerini.. Zor da olsa, aci da olsa; insan büyüklerini sayabilmeli.. Cünkü, onlar olmadan suan buralarda olamazdik, bu da asli olan bir gercek.

Wallah bana mı dediniz anlamdım ama ben yine teşekür edeyim Saolun enjoy the silence..

Çok üzüldüm. Benimde babam eskiden alkolikti. Benle çok iyi geçinirdi fakat annemle ekonomik sorunlar yüzünden çok tartışırlardı. Herhalde biliyorsunuzdur. Alkolik olunca insanın çoğu parası oraya gidiyor yada etrafına dağıtıyor. Bundan en son kavgalarında biz ananemlere gittik. 2-3 ay sonra kesin alkoli bırakmaya karar verdi babam. Daha sonra AA diye bir gruba girdi. Burada alkol'ün bir hastalık olduğunu anlayanlar birarada toplanıp sorunlarına çözüm arıyorlar. Bu grup sayesinde çok şükür babam 2-3 yıldır ağzına içki bile sürmüyor. Bu grup evrensel bir grup. Web Sitesi aşağıda ilgilenen varsa veya alkolle sorunları olan varsa bu siteye bir baksınlar. Ne diyeyim bende ortaokula kadar hep ailede kavgayla ve huzursuzlukla büyüdüm. Allah düşmanıma bile yaşatmasın... http://www.adsizalkolikler.com enjoy the silence..