Helal Kazanç Kolay Harcanmaz Yazımıza başlık olarak seçtiğimiz cümle rastgele söylenmiş bir söz olarak düşünülmemelidir. Gerçekten de helal kazanç kolayca harcanamaz, birtakım gereksiz şeyler ihtiyaç olarak görülüp de müsrifçe para kullanma sorumsuzluğuna yönelinemez. Çünkü helal kazanç çok zor elde ediliyor. Asla kolayca ele geçirilemiyor. Elbette zor elde edilen şeyler zor harcanacak, elden çıkarılırken defalarca düşünülüp tartılarak sarf edilecektir. Bu sebeple, hayatlarını helal rızıkla tamamlamak hedefinde olanlar, haram lokma yemekten, yılandan, akrepten korkar gibi korkanlar, israftan da korkacaklar, ihtiyaç olmayan gereksiz şeyleri ihtiyaç gibi görerek lüzumsuz şeylere imkan sarf etmekten çekineceklerdir. Bu çok makul ve meşru bir titizliktir. Cimrilik sanılmamalıdır. Hatta, yemeklerde bile şöyle bir düşünüp taşınma gereği duyarak, görenek belasıyla alışılan yemek çeşitlerinden de bir ölçüde kaçınacak, sünnet olan, en az çeşitte karar kılmaya gayret göstereceklerdir. Şayet, gerek giyimde, gerekse yiyecekte israfsız bir hayat olan sünnete döner, gereksiz şeyleri de ihtiyaç olarak görmekten vazgeçer, zaruri şeylere harcama yapmakla iktifa edip iktisadı esas alırsa, görecektir ki, yetişmeyen imkanları yetişmeye başlamış, darlıktan kurtulmuş, bir bakıma iktisadın bereketine nail olmaya başlamıştır. Bazı düşüncelerde de dış görünüş çok mühimdir. Bu yüzden ele ne geçerse giyim kuşama yatırılıyor, dışı süs; ama iç nasıl, ona pek itibar edilmiyor. Halbuki gerçek olan dış görünüş değil iç oluştur. Hadisten öğrendiğimize göre Allah insanın dış görünüşüne bakmıyor, iç oluşuna, kalbine, gönlüne, niyetine nazar ediyor, ameline göre muameleye layık görüyor. Bu yüzden serinkanlı düşünen insan, eline ne geçerse giyim kuşamına yatırmaz, çevrenin garip karşılamayacağı mütevazı bir giyimi sünnete en yakın giyim diye düşünür. İmkanını israf etmekten kurtulmuş olur. İmam–ı Ali Efendimizin değerlendirmesi ne kadar güzeldir. – Giyim kuşamla elde edilen güzellik güzellik değildir. Asıl güzellik ilim, irfan, ahlak ve amelle elde edilen güzelliktir! diyor. Giyim kuşam konusunda hep mütevazı olanı tercih eden maneviyat büyükleri, israflı yemekler konusunda da ibretli sözler söylemişler, ikazlarda bulunmuşlardır. Yemeklerinde hep bol çeşide alışan, bu yüzden kazancından da hep şikayette bulunan bir obur adama, Geylani Hazretleri şöyle ikazda bulunmuştur: – Sizi çok yemek öldürdü, bizi de az yemek diriltti! Evet, israflı sofralarda midesini tıka basa dolduran kimsede manevi konulara karşı bir ölü ilgisizlik ve duyarsızlığı başlar. Onun bütün meselesi bitmek bilmeyen israflı ihtiyaçlarıdır. Bunu da helal kazançla temin edemediğinden felsefe değişir, malum şu tekerleme de gelişir: – Ver Allahım ver, kulun haram helal demez yer! Böyle bir sonuç, sünnetten uzaklaşıp israfa dalmakla, ihtiyaç olmayan şeyleri ihtiyaç sanıp bol harcamakla meydana gelir. Bilmem yanılıyor muyum? İsterseniz bir de siz deneyin israfsız iktisatlı hayatı... Ahmet ŞAHİN Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Allah'a "Tanrı" denir mi? Allah'a "tanrı" denip denmeyeceğini yine Allah'ın bize öğrettiği isimlerine bakarak cevap verelim. Eğer Allah'ın ve Resulu'nün öğrettikleri isimler arasında varsa, Allah'a Rahman dediğimiz gibi tanrı da deriz. Ama yoksa, Allah kullarına kendini o isimle tanıtmamışsa diyemeyiz. Bu konuya bir ayetle açıklık getirelim; "En güzel isimler Allah'ındır. O halde O'na o güzel isimlerle dua edin...."(Araf 180) yani bu ayetin bir diğer manasıda, bu isimler arasında olmayan isimler le dua etmeyin manasına da gelir. Kaldı ki, tanrı kelimesi yer tanrısı, gök tanrısı gibi insanlar tarafından uydurulan ve ilah olma özelliklerinden uzak olan şeyler için kullanılıyor. Allah içinde tanrı kelimesini kullanan kişinin kastı, yukarıdaki ilahlar kategorisinde Allah'a bir yer vermekse, bu niyet o insanı baş aşağı götürür, yok eğer cehaletinden dolayı söylüyorsa mazur görülmesi umulur. İnsanlar bile kendilerini kendilerinden düşük mahlukat kategorisinde bir isimle anan kişilerden rahatsız olurlar. Mesela bir insanı "inek" diye çağırsak her halde memnun olmayacak ve tepki gösterecek, insan bile kendinden aşağı başka mahlukların seviyesinde bir isimle isimlendirildiğinde sinirleniyorsa, Allah'ın cc. ne derece gazaplanacağı çok açık görülmektedir. Bundan sakınmalı, böyle söyleyen insanları da hikmet lisanıyla tatlı bir şekilde uyarmalı..... ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

çok saolasın arkadaşım Zafer, zafer benimdir diyebilenin; basari, basaracagim diye baslayanin ve basardim diyebilenindir. http://img99. imageshack. us/img99/5894/56291363044cf47a2d40c6jd0. jpg

AHMED ŞAHİN Komşuluğumuzda Alevilik-Sünnilik, sağcılık-solculuk ölçü olabilir mi?.. Soru: Bulunduğumuz apartmanda sayısını bilemeyeceğimiz kadar da komşumuz var. Özelliklerini bilemediğimiz bu komşularımızla nasıl muhatap olacağımızı bilemiyor, gidip gelmekte zorlanıyoruz. Çünkü söylentiler oldukça etkili oluyor gidip gelme konusunda. Falan dairedeki komşu Alevi imiş, filan dairedeki de Sünni... Öteki solcu, beriki de sağcı imiş. Şayet bunlar söylendiği gibi iseler onlara gidilmez mi, mutlaka kendimiz gibi düşünenlere mi gitmeliyiz? Yoksa bizim gibi düşünmeyenlerle de komşuluk münasebeti kurmalı, gidip gelmeli miyiz? Bu konularda ölçüyü nasıl tespit etmeliyiz? Cevap: Komşulukta, birbirimizi Sünni-Alevi, sağcı-solcu diye isimlendirerek ayrımcılık yapmak doğru değildir. Komşulukta aranacak ilk vasıf, komşunun saygılı olup olamaması meselesidir. Bir komşu kendisi gibi düşünmeyenlere saygılı ise, gelip gitmelerde hep saygılı davranıyor, rahatsız edici davranışlardan kaçınıyorsa meslek ve meşrebi ne olursa olsun böyle saygılı komşulara gidilip gelinir, davet edilerek komşuluk münasebetleri geliştirilir. Çünkü siz onlara gidince rahatsız eden davranış ve konuşmalara muhatap olmuyorsunuz, onlar da size gelince rahatsızlık duyacakları konulara girmiyorsunuz, karşılıklı saygı içinde muhatap oluyorsunuz... Bence komşulukta ilk düşünülecek konu budur. Yani karşılıklı saygı... Burada bir Mecelle kaidesini de hatırlamak mümkündür. - İslam'da birine zarar vermek de yoktur; birinden zarar görmek de yoktur!.. Böylesine saygılı komşuların meslek ve meşrepleri ne olursa olsun ilgi kesilmemeli. Belki kurulan komşuluk münasebetlerinde kimde iyi yanlar görülürse o beğenilerek alınır, böylece komşulukta iyilikler paylaşılmış olunur. Demek ki, komşulukta aranacak ilk vasıf, Sünni-Alevi, sağcı-solcu vasıfları değildir. Esas olan, saygılı olup olma olmama meselesidir. Bunun için komşular gidip geldikleri yerlerde mümkün oldukça komşunun değerlerine saygısızlık manasına gelebilecek imalı konuşmalardan kaçınmalı, özellikle gıybete hiç yönelmemeli, başkalarının olumsuzluklarını sıralayarak aleyhinde konuşmamaya dikkat etmeliler. Çünkü gıybetin yapıldığı yerde, bir gün aynı şeyin kendileri hakkında da yapılabileceği düşünülerek itimat sarsılır, saygılı komşu olunmadığı yolunda bir düşünce de meydan gelebilir. Ancak bir Müslüman hayatının vazgeçilmezleri olan ömür boyu sürdürdüğü dini görevlerinde, mesela tesettüründe, namazında komşularına vardığında bir zorlukla karşılaşmamalı, bunları ihmale mecbur bırakılmamalıdır. Şayet komşuda namazını kılamama, tesettürünü koruyamama gibi bir zorluklarla karşılaşacak olursa komşusu saygılı biri değil demektir. Kendi düşüncesine uymak şartıyla kabul ediyor manası çıkar bu zorlamalardan... Misafirlerinin hassasiyetlerine saygı duymayan komşu ile irtibat kurma mükellefiyeti de kalkmış olur bu durumda... Zaten zarar veren komşuya bir daha gidilmez, zarar gören komşu da bir daha davette bulunmaz... Böylece saygısız davranışlar komşuluk münasebetlerini de koparmış olur. Kimse kimseye gidip gelemez. Güzel örnekler görülemez, iyilikler paylaşılamaz. Herkes kendi yalnızlığıyla yaşamaya mahkum hale gelir... Denebilir ki, dindarlar yanlış anlaşılabilecek dil ile tebliğ yerine, rahatsızlık vermeyecek hal ile temsili esas almalı, saygılı haliyle saygı kazanmayı görevi bilmeli, çevrelerinde oluşturmalılar. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Allahın Kullarına Merhameti Hiç düşündünüz mü; Hazreti Allah kullarını ne kadar seviyor, cehenneme gitmemelerini ne kadar istiyor? İsterseniz sözü uzatmadan bir kudsi hadisin hatırlatmasına bir göz atalım, sonra diğer misallere geçebiliriz. Rabbimizin en çok sevdiği şey nedir, biliyor musunuz? Kudsi hadiste şöyle bildiriliyor: – Rabbimiz kulunun işlediği amelleri içinde en çok tevbesini sever. – Neden? – Çünkü tevbe eden kul cehennemden kurtulur da ondan. Rabbimiz de kulunu cehennemden kurtaran ameli çok sever. Hatta bir ana, yavrusunu ateşe atmayı nasıl istemezse Rabbimiz de kulunu cehenneme atmayı ondan çok daha fazla istemez. Nitekim bir defasında ashabdan biri bir çocukluk hatırasını anlatırken demişti ki: – Çalılıkta dolaşırken bulduğum bir kuş yuvasından yavruları alıp koynuma koymuştum. Tam bu sırada yavrunun anası başımda dolaşmaya başladı, acıdım, yavruları bırakmak için ihramımı açmaya çalıştığım sırada kuş hemen koynumdaki yavrusunun yanına daldı, kanatlarını yavruları üzerine gerip kollamaya başladı. Efendimiz in buna sorusu şöyle oldu: – Bu annenin yavrusuna bu kadar acıması sizi hayrete mi düşürdü? Efendimiz şunu ilave etti: – Hiç şüpheniz olmasın Allah ın kullarına acıması bu annenin acımasından fazladır. Bir defasında kadının biri çocuğunu kaybetmiş, deli gibi bir oraya bir buraya koşuyor, yavrusunu arıyor, bulduğu yabancı çocukları da bağrına basıp hemen oracıkta emdiriyordu. Kadının bu heyecanını gören Efendimiz yanındakilere; – Böylesine şefkatli şu kadın hiç yavrusunu ateşe atar mı, diye sordu. – Atmaz! dediler. Efendimiz de tasdik etti; – Ben de öyle biliyorum, atmaz, dedikten sonra buyurdu ki: – İşte Allah da bu kadından çok fazla merhametlidir. Kullarını ateşe atmaz, onlar kendilerini ateşlik amelin içine atmadıkça! Evet, evet. Allah kullarını ateşe atmaz, kullar kendilerini ateşlik işin içine atmadıkça! Bir yolculuktan dönülüyordu. Mola verilmiş, bir kadın da ateş yakarak hazırlık yapmaya başlamıştı. Ateşin alevleri yükselince kadın koşuşturan çocuğunun ateşe düşmesinden korktuğu için hemen onu bağrına bastı ve ateşe düşmesi halindeki dehşeti de tasavvur ederek buna gönlünün dayanamayacağını hayal edip orada bulunan Efendimiz e dönerek sordu: – Sen Allah ın peygamberisin değil mi? Efendimiz de; – Hiç şüphen olmasın, buyurdu. Bunun üzerine kadın şöyle dedi: – Allah ın kullarına merhameti bir ananın yavrusuna olan merhametinden daha çok değil mi? Efendimiz : – Hiç şüphen olmasın öyledir, buyurunca kadın: – Öyle ise bir ana yavrusunu ateşe atmaz, diye sızlandı. Efendimiz in gözleri yaşardı da buyurdu ki: – Yüce Allah ancak kendisine isyan edenleri ateşe atar. Müstahak olmayanları asla! Demek oluyor ki, Allah kullarını ateşe atmayı asla istemiyor, sonsuz merhamet ve şefkati ateşi gerektirmiyor. Ancak kullar dürüst hareket etmiyor, ille de ateşlik işler yapıyor, birilerine zulmediyor, haksızlıkta bulunuyor, Yaradanına da isyandan geri kalmıyor, böylece kendi amelleriyle kendilerini ateşe attırıyorlarsa bu da kulların kendi tercihleri... Sözün özü bu olsa gerektir!.. Ahmet ŞAHİN Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Büyük Yangınlar Küçük Ateşten Çıkar Büyük yangınlar küçük ateşten meydana gelir. Büyük yangın için mutlaka büyük ateş gerekmez. Bütün alışkanlıklar da böyledir. Kurtulunamaz alışkanlıklar için mutlaka büyük çapta dalış ve giriş gerekmez. Önce küçük başlar, sonra bu basit başlangıçlar alışkanlık haline gelir... Derken bir de bakarsınız ki, şahıs şundan bundan otlakçılık ederek aldığı sigaralardan sonra tiryaki haline gelivermiş... Kurtul bakalım artık kurtulabilirsen. Ben bunu ciddiye almadım, dostlarımın bana ikramlarından, laf olsun için içtiklerimden deyip de vazgeç geçebilirsen... Artık her geçen gün ve ay nefes borularının içi soba borusuna benzemeye başlayacaktır. Soba borularının içini sık sık temizlemek mümkündür. Toplanan kurumlar belli aralıklarla temizlenir, eski haline gelmese de birazcık olsun kirlerden kurtulmuş olur. Ya nefes boruları? Onun içini ne yapacağız? Var mı onları da belli aralıklarla söküp temizleme imkanı? Yok elbette... Öyle ise gelin bütün zararlı ve kötü alışkanlıklarımız için ciddi bir tedbir ve temkin içinde olalım. Henüz maruz kalmadan korkalım, içine düşmeden kaçınalım. Kurtulamaz hale gelmeden titreyelim. Titreyelim ki, iş işten geçtikten sonra pişman olmakla bir şey elde edememenin azabını yaşamak zorunda kalmayalım. Okuyucumun ifadesine göre arkadaşı baştan sadece bira içiyormuş. Hatta biranın da alkolsüzündenmiş içtiği... İkaz etmiş: – Gel, sen bundan uzak kal. Bunun alkolsüzü falan olmaz, laftır bunlar. Korkulu rüya görmektense uyanık durmak evladır... Aldırış etmemiş. Öteki arkadaşlarına uymuş, onlar gibi bira içmeye başlamış.. derken sonunda ne olmuş biliyor musunuz?.. Haydi acıklı sonucu anlatmayalım. Gönlümüz dahi razı olmuyor böyle tatsız sonuçları ifade etmeye... Ancak şunu tekrar edebiliyoruz. Bütün büyük yangınlar küçük ateşten hasıl olur. Büyük yangın için büyük ateş gerekmez. Bir kibrit başı bile yeterlidir binayı, ormanı yakmak için... Bundan olacak ki, Efendimiz Hazretleri ikaz etmiş: – Çoğu sarhoş eden şeyin azı da haramdır. – Günah olan şeyi işlemek haram olduğu gibi, günaha hazırlık mahiyetinde olan şeyi işlemek de haramdır. Çünkü bütün günahlar ön hazırlıktan sonra tahakkuk safhasına girer. Bundan dolayıdır ki, nikahsızlıktan doğan haramlardan kaçınmak için tesettürsüz resimlere, suretlere, zihni o yönde faaliyete itecek manzaralara bakmak da mahzurludur. Bu gibi yerlerden de uzak kalmak zaruridir. Mühtehcen neşriyat bugünlerde büyük bir tehlike arz etmeye başlamıştır. Gençlerimiz yılandan, akrepten kaçar gibi bunlardan kaçmalı, bir bakmakla, bir iki defa almakla ne olur, dememeli, sonunda korkunç alışkanlığın söz konusu olabileceğini düşünmeliler. Basit ilgi ile başlayan alışkanlıklar sonunda ne ruh sağlığı bırakıyor, ne de beden... Kurtul kurtulabilirsen... En iyisi, yakayı kaptırmadan uzak kalmak, baştan titizlik gösterip, kendini korumaya almak... Ahmet ŞAHİN Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Bir zat, Bediuzzaman hazretlerinin yanına giderken içinden söyle düşünür: Bu adama büyük hoca diyorlar. Gideyim yanına da bakalım bana ne keramet gösterecek? der. Ve yanına gider. Bediuzzaman, bu zata sadece Risale-i Nur hizmetini ve mahiyetini anlatır ve sonrasinda şunları söyler: "Kardeşim, bir çocuk babasıyla birlikte bir mücevher dükkanına gitmiş. Babası ona en güzel mücevherlerden almak istiyormuş. Fakat çocuk mücevherlerle ilgilenmiyor tavandaki süsler ve balonlarla ilgileniyor, 'ben balon isterim' diyormuş. İşte kardeşim bu Kur'an hakikatlari mücevherlerdir. Diğer keramet turu şeyler de balonlar gibidir." Ve ilave etmiş: "Ben baloncu değilim kardeşim." ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Risale-i Nur'da Zikir Dr. Burhan SABAZ Zikir, kelime itibariyle Allah'ı, hatırlamak ve anmaktır. Bazı alimlerimiz zikir için, "insana sevap kazandıran her türlü hareket, fiil ve sözlerdir." demişlerdir. Allah'ı anmak ise Kur'an'ın açık emirlerindendir. "Öyleyse siz Beni zikredin ki Ben de sizi anayım." (Bakara Suresi, 152), "Allah'ı çokça zikredin ki, felaha eresiniz" (Enfal Suresi, 45) ayetleri, bu konudaki pek çok ayetten sadece ikisidir. Zikir, kalb ve dil ile yapılabilir. Ama asıl ve esas olan kalbin zikridir. Çünkü dil ile yapılan zikir, kalb ile desteklenmedikçe makbul olmaz. Çünkü dilin zikri, Allah ile kalb arasında bir irtibat olduğunun sadece bir tercümandır. Kalpten maksadımız vücudumuzun motoru hükmündeki et parçası değildir. Bu isim ona mecazi olarak verilmiştir. Asıl olan ruhun esası ve merkezi olan manevi kalptir. Maddi ile manevi kalbin farkını ve ayırımını Prof. Dr. Alaaddin Başar hocamız aşağıdaki şu ifadelerle ortaya koymaktadır. "Günlük hayatımızda, yer yer, "falanın kalbi bozuk" yahut,"filanca kalp ameliyatı geçirmiş" gibi sözler ederiz. Bu konuşmalarımızda, kalbi, iki ayrı manasıyla kullanırız. Bunlardan biri maddi, diğeri ise manevidir. Bir başka ifadeyle, biri zahiri, diğeri batıni... Her ikisinin de aynı isimle yad edilmesine değişik açıklamalar getirilmiş. Bunlardan birisine göre, insan ruhunun bedenle ilk alakası kalpte başlıyor. Bir diğerine göre, kalbe bu ismin verilmesi mecazdır: "Maddi kalbin bedendeki rolü ne kadar önemli ise, manevi kalbin de insanın ruhi hayatında öyle büyük bir vazifesi vardır." Bazı zatlar da, kalbi, ruh manasında kullanmışlardır. Risale-i Nurlarda zikir konusu, çok geniş çerçevede işlenmiş ve nur talebelerine her hallerinde Allah'ı nasıl hatırlayacakları konusu öğretilmiştir. Bu konuları birkaç başlık altında işlemek ve nurlarda zikir ibadetinin nasıl yapıldığı hususunda bazı ipuçları vermek istiyoruz. 1- Kalp ve dil ile doğrudan zikir yapmak: Bu konuyu üç başlık altında işlemek mümkündür. ·Allah'ın esma ve sıfatlarını saymak Zikir yapmanın bir mahalli veya vakti söz konusu değildir. Çünkü, tarlada, işte, fabrikada, yürürken, uzanırken, dinlenirken, yemek yerken, v. s. kalb veya dil ile Allah'ı zikretmek olabilir. Kur'an-ı Kerim her halükarda Allah'ı zikretmekten uzak durmayan insanları "O nura, Allah'ın yükseltilmesine ve içlerinde kutlu isminin zikredilmesine izin verdiği "evlerde" kavuşulur. Oralarda, sabah akşam O'nun şanını yücelterek tenzih eden öyle yiğitler vardır ki, ne ticaretler, ne alış-verişler onları Allah'ı zikretmekten, namazı hakkıyla ifa etmekten, zekatı vermekten alıkoymaz. Onlar kalplerin ve gözlerin dehşetten halden hale döneceği, alt üst olacağı bir günden endişe ederler." ( Nur Suresi, 36, 37) şeklinde methetmektedir. Ayetteki "evler" mescitler olarak tefsir edilmekle beraber aynı zamanda "müminlerin evleri" diye de tefsir edilir. Zira İslam dininde ibadet, cami ve mescitlerle sınırlı değildir. Bu ayette belirtilen evlerden özellikle bu zaman için " Nur evleri ve dershaneleri" anlaşılması da pek uygun düşer. Çünkü Nur talebeleri, hizmet tarzı itibariyle evlerde sohbet edip, iman hakikatleri ile Allah'ın emir ve yasaklarını birbirlerine anlatma hizmeti ile tanınmaktadırlar. Ayrıca Kur'an'da " Onlar ki Allah'ı bazen ayakta divan durarak, bazen oturarak, bazen de yanları üzere zikreder" (Al-i İmran Suresi, 191.) Ayrıca sahih bir Hadis-i Şerifte "Ey inananlar, Allah'ı çokça zikredin ve O'nu sabah akşam tesbih edin" buyurulmakla, her zaman Allah'ı zikretmenin imanın bir göstergesi olduğu vurgulanmaktadır. Bu gibi ayet ve hadislerden yola çıkarak, nur talebelerinin dil ile yaptıkları zikrin üç temel şubesi olduğundan bahsedilebilir. Bunlar: A- Nur talebeleri, 7 ana bölümden oluşan "Hizb-ul Envari'l Hakaikı'n Nuriyeyi" başka bir tabirle "Cevşen-ul Kebir" duasını hususi bir vird edinmişlerdir. Nur talebeleri, bu dua kitabında; 1- Sevap ve feyiz itibariyle kendisine yetişilemeyecek olan kur'andan bazı sureleri, 2- Allah'ın bin bir isminin içerisinde bulunduğu müstesna dua ve münacat olan "Cevşen" dediğimiz Peygamber duasını, 3- Şah-ı Nakşibend Hazretlerinin sırlar ve sevaplar ile dolu olan " Evrad-ı Bahaiyye " duası ve evradını, 4- Başta Peygamber Efendimiz 'in olmak üzere, Veysel Karani, Abdulkadir Geylani hazretleri gibi büyük kutup ve gavsların salavatlarının içerisinde toplandığı " Delailin Nur "u, 5- Hz. Osman 'ın çeşitli ayetlerden dua niyetiyle iktibas ettiği, mükemmel ve sevabdar "Münacat-ul Kur'an" duasını, 6- Hz. Ali efendimizin İsm-i Azam olarak tespit ettiği " Ferd, Hay, Kayyum, Hakem, Adl ve Kuddüs" isimlerini şefaatçi kabul ederek yapılan " Tahmidiye " duasını, 7- "Hiçbir şey yoktur ki Allah'ı tesbih etmemiş olsun" ayet-i kerimesinin bir nevi tefsiri olan ve kainattaki tüm mahlukatın tesbihlerini niyet ederek okunan " Hülasat-ul Hülasa " duasını, sık sık okudukları herkesçe bilinen ve bir nevi Nur talebelerinin hususi bir virdi olduğu çoğu insanlarca kabul edilen bir gerçektir. B- Risale-i Nurun Birinci Lem'asının başında belirtilen ve Bediüzzaman hazretlerinin "her zaman, özellikle akşam ve yatsı arasında otuz üçer defa okunması çok faziletli bulunan ayet-i kerimelerdir" dediği, bir kısım ayetlerin okunması, çokça tavsiye edilmektedir. C- Her namazın arkasında okunan ve salavat ile Esma-i Hüsna'dan oluşan "Namaz tesbihatının", gerek toplu gerekse ferdi olarak okunması. · Allah'ı güzel bir şekilde anmak Risale-i nur'da Allah'ı, Ehl-i sünnet itikadı üzere tanımak ve sevmek dersi çokça işlenmektedir. Bu şekildeki bir bilme ve sevme, Allah için yapılacak en büyük saygı ve en isabetli zikirdir. 11. Söz namındaki bir risalede Allah'ı tanıma, sevme, hatırlama ve bilme ile alakalı bir muhteşem temsilden bir paragraf veriyoruz: "Ey ahali! Şu sarayın meliki olan efendimiz, bu şeylerin izharıyla ve bu sarayı yapmasıyla, kendini size tanıttırmak istiyor. Siz dahi onu tanıyınız ve güzelce tanımağa çalışınız. Hem şu süslemelerle kendini size sevdirmek istiyor. Siz dahi onun eserlerini takdir ile kendinizi ona sevdiriniz. Hem bu gördüğünüz ihsanlar ile, size muhabbetini gösteriyor. Siz dahi itaat ile ona muhabbet ediniz. Hem şu görünen ni'met ve ikramlar ile, size şefkatini ve merhametini gösteriyor. Siz dahi şükür ile ona hürmet ediniz. Hem şu mükemmel eserleriyle, manevi cemalini size göstermek istiyor. Siz dahi onu görmeğe ve teveccühünü kazanmağa iştiyakınızı gösteriniz. Hem bütün şu gördüğünüz süslü eserler üstünde birer hususi ve taklit edilmez mühür koymakla, herşey kendisine has olduğunu ve kendi eseri olduğunu ve kendisinin tek ve yekta olduğunu size göstermek istiyor. Siz dahi onu tek ve yekta ve misilsiz, benzersiz tanıyınız ve kabul ediniz." ( Sözler, 122) · Allah'ın yüceliğini dile getirmek Nurlarda, insanların dar kabiliyeti ile Allah'ın sonsuz sıfatlarının anlaşılamayacağı vurgulanmaktadır. İnsanlarda mevcut olan bu eksiklik, sonsuz sıfatların inkarına vesile olabilir. Çünkü şeytan, bu damarı ve özelliği çok işletmektedir. İşte insanların acizliklerinden istifade eden şeytanların bu desise ve aldatmalarını susturan sır, " Allahü Ekber" olduğu risale-i nurun çok yerlerinde, özellikle 13. Lem'ada çok güzel ve vurucu ifadelerle işlenmiştir. Çünkü, uçsuz ve bucaksız olan şu muhteşem kainatı, bütün yönleriyle ve özellikleriyle idare eden ilahi kudreti, insanların anlamaları mümkün değildir. Bu mesele, ancak " Allahü Ekber, Allah en büyüktür" demekle, kabullenilmesi söz konusu olabilir. 2- Kur'an okumak ve öğretmek suretiyle yapılan zikir: Kur'an-ı Kerim'de "İşte bu da, bizim indirdiğimiz bir zikirdir . Şimdi onu inkar mı ediyorsunuz?" (Enbiya suresi, 21/50) buyurulmaktadır. Bu ayet-i kerime için çok çeşitli manalar verilmekle beraber, bazı alimlerimiz Kuran'ın da zikir niyetine okunabileceği hususunda mana çıkarmışlardır. Dolayısıyla Kur'an okumak ta bir zikirdir. Risale-i Nur talebelerinin, her namazdan sonra birer aşır okumaları, Cevşen-i Kebir'in ilk bölümünü teşkil eden ve Kur'an surelerinden ibaret olan kısmı okumaları, haftalık hatimler düzenlemeleri, mübarek üç aylarda ve özellikle Ramazan ayında çokça Kur'an okumaları ve Kur'an okumayı bilmeyenlere de kur'an öğretmeye çalışmaları bu zikir vecibesini hakkıyla yerine getirdiklerine bir delildir. 3- Sünnet-i Seniyyeye ittiba etmekle yapılan zikir: Risale-i Nur'da "Doğrudan doğruya Sünnete ittiba etmek, Resul-i Ekrem 'i hatıra getiriyor. O ihtardan o hatıra, bir huzur-u İlahi hatırasına inkılap eder." ( Lem'alar,51) ifadesinden yola çıkarak şunu diyebiliriz: Madem zikir Allah'ı hatırlamaktır ve madem Sünnet-i seniyyeye ittiba etmek, Allah'ı hatıra getiriyor. Öyleyse Peygamberimizin sünnetine uymak ta bir nevi zikirdir. Risale-i nur talebelerinin sünnete ciddi ittiba etmeleri, hem sünnete uyma ve hem de Allah'ı zikretme sevabı ve feyzi kazanmalarına vesile olmaktadır. 4- Tefekkür etmek suretiyle yapılan zikir: Kur'an-ı Kerim'de "Onlar ayakta, oturarak ve yanları üzerine yatarken Allah'ı zikrederler. Göklerin ve yerin yaratılışı üzerinde düşünürler ve derler ki: "Ey Rabb'imiz, bunu boş yere yaratmadın, Seni bu gibi noksanlardan tenzih ederiz, bizi ateş azabından koru!." (Al-i İmran, 3/191). Bir hadis-i Şerifte de Peygamberimiz de, "Zikrin en faziletlisi, La ilahe illallah ve duanın en faziletlisi de Elhamdülillah'dır" (İbn Mace, Edeb, 25) diyerek, tevhid kelimesi ile zikirde bulunmanın İslam dinindeki önemini ifade etmiştir. Yukarıdaki Ayet ve hadis gibi çok ayet ve hadislerin ifade ettikleri bir hakikat var ki: Allah'ın esma ve sıfatlarını tefekkür etmek, zikirdir. Risale-i Nur'un dört esasından birisi tefekkürdür ve risalelerin çoğu tefekkür hakikatine ulaştırmaktadır. Başta 7. Şua risalesi olmak üzere 2. 3. 4. ve 15. Şualar, 20. ve 24. Mektublar, 16. 17. 20. 23. 24. 29. 32. ve 33. Sözler ve 30. Lem'a olan İsm-i Azam risalesi gibi risaleler, tefekkür alanında birer şaheser hükmündedir. 5- Allah'ın Davasına hizmet etmek şeklindeki zikir: · Allah'ı, Allah'ın isim ve sıfatlarını önce kendilerine, sonra başkalarına anlatmak Vücudun bütün organlarının Allah'ın emir ve yasaklarına göre hareket etmeleri ile "Bedeni zikir" hasıl olur. Bu zikir, kişinin kendi vücut organlarını Allah yolunda çalıştırması ile mümkündür (Mehmet Zeki Pakalın, Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, İstanbul 1971, 659). Allah yolunda hicret ve hizmet etmekle tozlanan ayaklar hakkında çok müjdeleyici rivayetler mevcuttur. Zira, bir Hadiste "Allah yolunda tozlanan ayaklar, cehennem ateşine haramdır." buyurulmaktadır. Buna göre, bir insanın Allah yolunda hicret veya hizmet etmesi, vücudun zikridir. Dolayısıyla Nur talebelerinin dersten derse, hizmetten hizmete koşmaları da zikirdir. · Ders yapmak Hz. Resulüllah bir hadiste zikir hakkında şöyle buyurmuştur: "İnsanlar bir araya gelip Allah'ı andıkları zaman, melekler onları kuşatır, rahmet onları kaplar ve Allah onları kendisine yakın olan kişilerden kaydeder." Bu Hadis-i şerifte de açıkça belirtildiği gibi, Allah için toplanıp İlahi hakikatleri birbirlerine anlatanlar hem zikir ibadeti işlemiş ve hem de meleklerin duasına ve yanlarına gelmelerine vesile olmuş olurlar. Demek Nur talebelerinin akşamları ders yapmaları, namazlardan sonra ders okumaları, yan yana geldiklerinde İmani bir bahis okumalarının hepsi zikir olarak nitelenebilir. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

ANNE, SEVGİ SEMBOLÜ!.. Gerek Kur'an-ı Kerim'de gerekse hadislerde çoğunlukla Allah'a kulluk görevinin hemen ardından ana babaya karşı saygılı olma ve iyi davranmanın bir görev olduğuna dikkat çekilir. Nitekim Bakara süresinin 83. ayetinde İsrailoğulları'na yüklenen ve uyacaklarına dair söz alınan sekiz konudaki görevler sıralanırken en başta yalnızca Allah'a kulluk, ikinci olarak da ana babaya iyilik etme vazifesi gösterilmiştir. Aynı şekilde, Müslümanların başlıca ahlaki vecibelerinin sıralandığı En'am süresinin 151-153. ayetlerinde de Allah'a ibadetten sonra ana babaya iyilik görevinin zikredildiği görülür. Kur'an-ı Kerim'de ana babaya saygı konusunun en geniş şekilde İsra suresinin 23, 24 ve 25. ayetlerinde yer aldığı görülür. Bu ayetlerde yine Allah'a ibadetin ardından ana babaya iyilik yapmanın farz olduğu belirtilir. İsra suresinin 23. ayetinde de, ana babaya karşı saygısızlığın en basit ifadesi olmak üzere, "onlara örf bile demeyiniz" buyurulmuştur. Hz. Peygamber en önemli amelleri; Allah katındaki değerine göre "vaktinde kılınan namaz, ebeveyne iyilik ve Allah yolunda cihad" şeklinde sıralanmıştır . Hz. Peygamber bütün hadis kaynaklarında geçen bir sözünde "kebair" diye bilinen başlıca dini, ahlaki kötülüklerin en büyüklerini "Allah'a ortak koşmak, ebeveyne asi olmak ve yalan şahitliği yapmak" şeklinde sıralanmıştır . Hz. Peygamber, Allah'ın dilediği birçok günahın cezasını kıyamet gününe kadar erteleyeceğini, ancak ana babalarına asi olanların cezasını dünyada başlatacağını belirtmiş, ayrıca Allah'a sunulup da geri çevrilemeyecek dilekler arasında ana babalarının evlatlarına yaptıkları bedduaları da saymıştır. Gerek Kur'an-ı Kerim'de gerekse hadislerde çoğunlukla Allah'a kulluk görevinin hemen ardından ana babaya karşı saygılı olma ve iyi davranmanın bir görev olduğuna dikkat çekilir. Nitekim Bakara süresinin 83. Ayetinde İsrailoğulları'na yüklenen ve uyacaklarına dair söz alınan sekiz konudaki görevler sıralanırken en başta yalnızca Allah'a kulluk, ikinci olarak da ana babaya iyilik etme vazifesi gösterilmiştir. Aynı şekilde, Müslümanların ballıca ahlaki vecibelerinin sıralandığı En'am süresinin 151-153. ayetlerinde de Allah'a ibadetten sonra ana babaya iyilik görevinin zikredildiği görülür. Biz insanların ana ve babalarına iyilik etmelerini vasiyet ettik . Biz ana babasına iyilik etmeyi insana tavsiye ettik. Hususiyle anasını tavsiye ederiz ki, o kat kat zaafa düşerek ona gebe kalmış, emzirmesi de iki sene sürmüştür. Binaenaleyh, bana, ana ve babana şükret. Dönüşün ancak banadır . Rabbın, kendisinden başkasına ibadet etmeyin, ana babaya iyi muamele edin diye hükmetti. Eğer onlardan biri veya her ikisi senin yanında ihtiyarlığa ererse, sakın onlara "öf" bile deme. Onları azarlama, onlara çok yumuşak ve tatlı söyle. Onlara acıyarak tevazu kanadını indir. Ve "Ya Rabbi, onlara beni çocukken nasıl bakıp büyüttülerse, sen de kendilerine öylece merhamet eyle!'de" . Ebu Hureyre radıyallahu anh'den "Anne ve babaların ihtiyarlık zamanlarında bunlardan birine veya her ikisine yetişip de cennete giremeyen kimsenin burnu yerlerde sürünsün, diye üç kere tekrarlamıştı. Cennet anaların ayakları altındadır . Anne toplum mimarı. Anne; kelimelerin ifade etmekten aciz kaldığı bir gönül ve mana şairi... Annelik; bir gönül ve mana şiiri... "Sakın annem kırbaçlandığımı duymasın! O benim acı çekmeme tahammül gösteremez, ben de onun üzülmesine dayanamam..." Veliler, cengaverler, salihler ve sadıklar hep faziletli bir annenin sütünü ve duygularını emerek yetişmişlerdir. Hayatı boyunca maddesinin ve manasını evladına feda eden anne!.. Sevgi sembolü... İlk İslam şehidi... Anne; ilk öğretmen... Anne; mükemmel eğitimci... Önce anne.... Benim kabrimi ziyaret etmek isteyenler, evvela annemin kabrini ziyaret etsinler, sonra da benimkini... "Büyük günahlar; Allah'a eş koşmak, ana-babaya asi olmak, haksız yere adam öldürmek ve yalan yere yemin etmektir" . DUA: Bizleri bir damla ile yaratan alemlerin Rabb i olan ALLAH 'ım sen teksin ve eşin benzerin yoktur. Efendimiz in S. A. V. yüzü suyu hürmetine dinimizi hakkıyle anlamayi, anlatmayi, yaşamayi bizlere İSLAM alemine nasip eyle. AMİN. ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

GERÇEK EVİMİZ NERESİ? Dünyayı anlamadan geçip gitmek Allah-u Zülcelal ayet-i kerimede şöyle buyurmuştur: "Biz bu Kur'an'ı bir dağa indirseydik, Allah'ın korkusundan onu baş eğmiş, parça parça olmuş görürdün. Bu misalleri düşünsünler diye insanlara veriyoruz." (Haşr; 21) Allah-u Zülcelal, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem vasıtasıyla zararlı ve karlı olan herşeyi Kur'an-ı Kerim de beyan etmiştir. Bu emir ve nehiyleri bir tarafa bırakıp dünyaya dalmak çok yanlıştır. Süfyan oğlu Dahhak radıyallahu anh şöyle anlatmıştır: Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: "Ya Dahhak! Yemeğin nedir?" dedi. Ben de: "Ya Resulallah! Et ve süttür." dedim. "Yedikten sonra ne olur?" dedi. "Bildiğin şeye döner." deyince, şöyle buyurdu: "İşte Allah dünyayı, insanoğlunun çıkardığına benzetti." Hakikaten, ahiret için insanın ilacı budur. Allah-u Zülcelal ayet-i kerimede şöyle buyurmuştur: "Bilin ki, dünya hayatı oyun, oyalanma, süslenme, aranızda övünme ve daha çok mal ve çocuk sahibi olmaktan ibarettir. Bu, yağmurun bitirdiği, ekicilerin de hoşuna giden bir bitkiye benzer; sonra kurur, sapsarı olduğu görülür, sonra çörçöp olur. Ahirette çetin azap da vardır, Allah'ın hoşnutluğu ve bağışlaması da vardır, dünya hayatı ise sadece aldatıcı bir geçinmedir." (Hadid; 20) Bu dünyaya aldanmamamız lazım. Bu dünyaya kim geldiyse, sonunda anlamadan göçüp gitmiştir. "Sizin neyiniz var!..." Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: "Sizler benim bildiklerimi bilseydiniz, az güler çok ağlardınız. Dünya gözlerinizdeki bütün değerini kaybederdi." Ebu Derda , bu hadisi aktardıktan sonra şöyle devam etti: "Şayet sizler benim bildiğimi bilseydiniz, dağlara çıkar hüngür hüngür ağlardınız. Dönmemek üzere mallarınızı bekçisiz bırakırdınız. Fakat tükenmez ümitler, kalbinizden ahiret düşüncesini aldı. Bütün ümitleriniz, dünyanın nimetleri oldu. Hayvanlar gibi başınıza gelecekleri bilmeyecek kadar kör oldunuz. Sizler din kardeşi olmanıza rağmen, neden birbirinizi sevip nasihat etmiyorsunuz? Sizleri birbirinize düşüren, çirkin duygularınızdır. Sizler neden birbirlerinizi dünya işlerinde uyarırken, ahiret işlerinde uyarmıyorsunuz? Hatta sevdiğiniz kişiye dahi ahiretle ilgili öğüt vermiyorsunuz? Bunlar kalplerinizdeki imanın zayıflığının delilidir. Ahirette elde edeceğinize, dünyada kazandıklarınıza inandığınız gibi inansanız, ahiretin arkasında gitmekten dünyaya fırsat bulamazsınız. Belki de hiçbir zaman ulaşamayacağınız hevesler için türlü sıkıntılara giriyor, değişik cürümleri uyguluyorsunuz. Ne kadar fenalaşmışsınız ki, içinizdeki imanınızın etkisini kaybetmişsiniz? Şayet Hz. Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdiğinden şüpheniz varsa, bize gelin, sizi aydınlatalım. Kalbinizdeki şüpheyi giderelim. Sizler akılsız insanlar değilsiniz ki, sizleri mazur görelim! Dünya hayatınızla ilgili davranışlarınızda doğru kararlar alıyorsunuz. Sizler neden dünyada elde ettiğiniz karlardan dolayı seviniyor, kaybettiklerinizden dolayı hüzünleniyorsunuz? Şayet içinizde hayra dönme meyli olanlarınız varsa, ben size her şeyi anlattım." Dünya, kalp'te değil el'de olmalı Şunu da hepimiz bilmeliyiz ki, dünya malı mü'minin kalbinde değil, elinde olması lazımdır. Çünkü kalp, Allah-u Zülcelal'in nazargahıdır. Süleyman aleyhisselam, bütün dünyanın hükümdarı idi. Fakat o, ne mala ne de dünyaya hiç değer vermezdi. Onun içindir ki, sadat-ı kiram şöyle demiştir: "Mal kalpte değil, elde olmalıdır." Sadat-ı kiram'ın davranışları bizim için ne büyük bir ibrettir. Kıyamet gününde bir gurup melek ortaya çıkarak Arş'ın çevresini sardıktan sonra, Allah-u Teala'nın emri üzerine: "Falan oğlu filan nerede?" diyen bir ses duyulacaktır. İnsanlar bu sesi duyar duymaz hemen başlarını derhal sesin geldiği tarafa çevireceklerdir. Çağrılan kişi o kalabalık arasından çıkarılacaktır. Adam, Allah-u Teala'nın huzuruna varıp dikilince: "Bu adamın elinden zulüm görenler nerede?" diyen bir ses duyulur. Arkasından onun zulmüne uğrayanlar teker teker çağrılarak adamın iyiliklerinden alınıp hakkını yediği kimselere verilir. O gün, ne gümüş paralar ve ne de sarı paralar geçerli değildir. Sadece şu kural geçerlidir: Haksızlık edenin ya sevaplarından alınarak haksızlığa uğrayana verilir veya haksızlığa uğrayanın günahları haksızlık edenin hesabına geçilir. Haksızlık edenin sevapları karşı tarafa verile verile tükenince, bu defa karşı tarafın günahları hesabına devredilir. Adamın iyilikleri tükenince bu defa kendisine: "Haydi! Doğru cehenneme, bugün zulüm söz konusu değildir." denir. Hiç şüphesiz Allah kulları arasındaki hesaplaşmayı hızla sonuçlandırır. O gün, ister mukarreb melek, ister Peygamber ve isterse şehid olsun, bu çetin hesaplaşmayı gören herkes sadece Allah-u Teala'nın koruduğu kimselerin kurtulabilecekleri kanaatine varırlar." Allah-u Zülcelal ayet-i kerimede şöyle buyurmuştur: "Tek olarak yarattığım o kimseyi bana bırak!" (Müddessir; 11) Allah-u Zülcelal, kıyamet gününde bazı kullarına karşı gazaba gelecektir ve: "Beni ve onu yalnız bırakın!" buyuracaktır. Onun için cennet cehennemi hiç aklımızdan çıkarmayalım. Bunların hepsi bizlere büyük birer işarettir. İnsan, Peygamber olmadığı için, mutlaka hata sahibidir. Fakat o hatadan dolayı pişman olup tövbe etmek şarttır. İşte kıyamet günü böyledir. Bu dehşetli güne hazırlanmak için, dünyaya dalmayıp ahirete yönelmemiz lazımdır. Dünya ehli kar ve zararını iyi bildikleri halde, biz neden ahiret için kar ve zararımızı bilmiyoruz? Üzerimize bir ağırlık gelip muhabbetimiz azaldığı zaman, onu tekrar elde etmek için neden gayret göstermiyoruz? Bazı sadat-ı kiram şöyle demiştir: "Size bir ağırlık gelip muhabbetiniz azaldığı zaman, hemen bir tasavvuf ehlinin yanına gidip sohbet ettiğiniz takdirde, sizden o ağırlık gidecektir." Tövbe ederek gafletten uyanalım Allah-u Zülcelal nefsi, keyf, sefa ve günahlara meyilli olarak yaratmıştır. Akıl ise bir kumandan gibidir. Akıl, nefsin ipini tutup daima doğru yola çekmelidir. Hepimiz, her sabah kendi nefsimizle hesap görmemiz lazımdır. İnsanın en büyük çaresi ve Allah'ın büyük bir nimeti olan, tövbe kapısını kıyamete kadar açık tutmasıdır. Bizler bu kapının kıymetini bilelim ve daima iyi kişilerle beraber oturup kalkalım. Hz. Ömer radıyallahu anh bu konuda şöyle buyurmuştur: "Dünyanın şerefi ve izzeti dünya malıyladır. Ahiretin şerefi ve izzeti ise salih amelledir." İnsan, baki olan hayatta şerefli ve izzetli olmak istiyorsa, salih amellere sımsıkı sarılmalıdır. Bu konuda Hz. Osman radıyallahu anh şöyle buyurmuştur: "Bir kimse sabah kalktığı zaman, aklı dünyada ise onun kalbi zulmetle dolar. Eğer aklı ahirette ise onun kalbi tertemiz olur." Buradan anlaşıldığına göre, insanın aklı daima Allah-u Zülcelal'in rızasında ve ahirette olmalıdır. Eğer Allah-u Zülcelal, bütün kullarının hidayetini istese, bir saniye içinde dünyadaki bütün insanları imanlı ve Evliya yapabilir. Herşey O'nun emrindedir, insanın kalbi de... Allah-u Zülcelal'in kudret parmağı bunların üzerindedir. O, isterse bu yöne çevirir, isterse diğer yöne çevirir. Allah-u Zülcelal bizleri her an imtihan ettiği için bizlerin samimi olması lazımdır. Birbirimizi uyaralım Allah-u ayet-i kerimede şöyle buyurmuştur: "... İyilik ve takva üzerinde yardımlaşın..." (Maide; 2) Hepimiz birbirimize yardımcı olmamız lazımdır. Peki birbirimize nasıl yardımcı olabiliriz? Birbirimize yapabileceğimiz öylesine çok yardım vardır ki, saymakla bitmez. Fakat biz dinimizden uzak kaldığımız için, o yardımları yapmaktan uzağız. Her zaman, Allah-u Zülcelal'den bahsetmek suretiyle birbirimize yardımcı olmamız lazımdır. Mesela, bir mü'min kardeşimiz namaz kılmıyorsa, şefkatle onun elinden tutup çekmemiz ve ona nasihat etmemiz gerekir. İşte, ahiret için yardımlaşma böyle olur. Bir gün İsa aleyhisselam çölde giderken birisini gördü. O kimse çölün ortasına oturmuş güneşin altında ibadet etmekte idi. Yanında bulunan kocaman bir ağacın gölgesine varır varmaz bu zata selam verdi ve: - Ey Allah'ın abid kulu! Bu çölde ne diye güneşin karşısında ibadet edersin, şu ağacın gölgesinde ibadet etsen olmaz mı? Diye sordu. O kimse: - Ey Allah'ın Nebisi! Yedi-sekiz yüz yıllık ömrüm içinde, buradan gölgeye gidinceye kadar geçen zaman zarfında tesbihlerim fevt olabilir . Bundan korktuğum için burada ibadet ederim, diye cevap verdi. Bunun üzerine İsa aleyhisselam: - Doğrudur. Senin için gerekli olan da budur. Fakat sana çok garip bir şey söyleyeceğim. Ahir zamanda bir ümmet gelecek ki, onların ömrü en fazla doksan yüz sene olacaktır. Fakat, onlar öyle emek içine girip bina yapacaklar ki, sanki bin sene yaşayacakmış gibi umut içerisinde olacaklardır, dedi. O kimse: - Eyvah, bu ne gaflettir. Eğer ben onların yerinde olsaydım, bir secde ile ömrümü bitirirdim, diye karşılık verdi. Şu dört şey Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'in ümmetinden mutlaka alınacaktır: Birincisi: Azrail aleyhisselam ruhumuzu mutlaka bizden alacaktır. İkincisi: Dünyada emek çekerek topladığımız malları varisler bizden zorla alacaktır. Üçüncüsü: İstesek de istemesek de bu keyif ve sefa ile donattığımız vücudu kurtlar ve böcekler kabirde yiyeceklerdir. Dördüncüsü: İstesek de istemesek de, üzerimizde ne kadar hukukları varsa, kıyamet günü hak sahipleri karşımıza çıkarak, sevaplarımızı alacaklardır. Olabilir ki, sevaplarımız kalmayıp, Allah-u Zülcelal o kimsenin günahlarını üzerimize yükleyerek bizi cehenneme doğru sevk edebilir. İşte bu dört şey insan istese de istemese de kendisinden zorla alınacaktır. Gerçek evimiz neresi? Dünya ile meşgul olurken ahireti unutmamamız lazımdır. Dünya peşin olduğu için onun nimetleriyle ferahlanıyoruz. Bir eziyetle karşı karşıya kalırsak, nefsimiz o eziyeti kabul etmiyor. Fakat ahiret bakidir. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'in mübarek vücud-u şerifi, bindörtyüz küsür senedir kabirdedir. Peki orası mı bizim gerçek evimiz, yoksa dünyada yaptığımız binalar mı bizim evimiz? Kendimize ne kadar haksızlık yaptığımızın, acaba farkında mıyız? Ehl-i hikmetten birine göre, sevap kazanma yolunu bırakıp göz göre göre dünyaya dalmak cahilliktir. Sağlayacakları sevabı bile bile, amel işlemek için gereken gayreti göstermemek acizliktir. Cennetteki rahatlığı, ancak dünyada rahat yüzü görmeyenler tadabilir. Cennet zenginliğinin sefasını ancak, az dünyalıkla yetinerek dünyanın fazlalıklarını terk edenler sürebilirler. Allah-u Zülcelal kendi fazl-u keremiyle bize, salih ameller yaparak, ahiret hayatına en güzel bir şekilde hazırlanmayı nasib eylesin. İLİM MECLİSİNDEN SOHBETLER ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Oruç Hakkında Araştırmalar Oruç ve Kanser Florida'da Dr. Ahmed Elkadi başkanlığındaki Amerika İslami İlaç Araştırmaları Enstitüsü'nün. kanser hastaları üzerinde yaptığı oruç deneyleri oldukça heyecan vericidir. Deneyler neticesinde, düzenli oruç tutan hastalarda kötü huylu tümörlerin yayılmasının yavaşladığı , normalde ameliyatla alınan iyi huylu tümörlerin de yok olduğu görülmüş. Joel Fuhrman 1995'te yayınlanan "Sağlık için yemek ve oruç" adlı kitabında su ifadelere yer vermiş: "Oruç sadece fibroid tümörleri için değil, diğer birçok kanser dışı tümörler için de güvenli ve tesirli bir yaklaşımdır. Kişi aşırı kilolu olmadıkça oruçla tedaviye mutlaka olumlu tepki verecektir." İslamiyet'in Orucunun Biyolojik ve Psikolojik Olarak Diğerlerinden Farkları İslami orucun diyet planlanandan farklarını şöyle sıralamak mümkün: İftar ve sahur vakitlerinde -anormal miktarda yemek yenilmediği müddetçe, düzensiz kalori alımı olmamaktadır. Kuzey Dakata Eyalet Üniversitesi'nden M. M. Hussaini'nin Müslüman öğrencileri üzerinde yaptığı çalışma da bunu doğrular nitelikte. Onun bulgularına göre Müslüman öğrencilerin kalori alımı diğerlerinin üçte ikisi seviyesinde. Bu da vücudun kalori dengesinin korunması anlamına geliyor. Beynin hipotalamus bölgesinde "lipostaf" denilen ve vücudun kütlesini kontrol eden bir merkez bulunduğu ilmen bilinmektedir. Sıradan bir diyet esnasında bu merkez vücuttaki kilo kaybını normal bir kayıp olarak algılamaz ve diyet biter bitmez hızla kaybedilen kiloları tekrar alacak şekilde kendini yeniden programlar. Oysa ki Ramazan'da vücut düzenli kilo kaybeder ve istenilirse oruç tutularak sağlıklı bir şekilde zayıflamak ve sonrasında şişmanlamamak mümkündür. Oruç tutan insanlarda lipostat merkezi kendini yeniden programlamaya ihtiyaç duymaz. İslami oruçta seçilen belirli gıdalar değil, eşit oranda bütün gıdalardan yenilir. Bu sayede vücut ihtiyaç duyduğu besinleri alır. Ramazan, insanın kendini disipline etme ayı olduğundan fazlaca sigara, çay, kahve içen veya benzer alışkanlıkları olanlar bu alışkanlıklarını büyük oranda terkederler. Bu kişilerden birçoğunun Ramazan'dan sonra alışkanlıklarını eskisi kadar devam ettirmedikleri tesbit edilmiştir. Orucun biyolojik tesirlerinin yanında psikolojik tesirleri de çoktur. Oruç tutan insanlar daha az sinirli ve olaylar karşısında sürekli yapıcı davranırlar. Hz. Peygamber'in (s. a. v. l "Birisi size söz söylediğinde veya kötü davrandığında ona ben oruçluyum deyin" sözünü göz önünde tutarlar. Daha önce de bahsettiğimiz gibi. suça karşı olan meyilleri de oruçluyken yok olur. Hastalara Oruç İçin Tavsiyeler Diyabetik hastalar: Diyabetik hastaların oruç tutmasında bir zarar olmadığı gibi, aksine çok faydalar vardır. Çünkü oruç ile diyabetleri yok olacak yada en azından daha iyileşecektir. Ama insülin alan diyabetiklerin oruç tutması risklidir. Bu hastaların doktorlarına danışarak iftar ve sahur vakitlerinde alacakları insülin miktarını öğrenmeleri zaruridir. Diyabetikler eğer oruç tutmuşsa iftar ve sahurlarda diyabetik yiyecekler yemelidir. Yine bu vakitlerde kan sekerlerini ölçtürmeleri gereklidir. . Kalp hastaları: Oruç hadisesinde kan basıncı düştüğü için bu hastaların oruç tutmasında fayda vardır. Bu hastalar ilaç seviyelerinin ayarlanması için doktorlarına başvurmalıdır. Hipertansiyonu ve ciddi kalp rahatsızlığı olanların oruç tutmaması tavsiye olunur. Miğren'den başı ağrıyanlar: Oruç kandaki yağlı asitleri arttırdığı için bu hastaların oruç tutmaması tavsiye edilir. Hamile hanımlar: Hamilelik çok hassas bir mevzu olduğundan, oruç olayına doktorla birlikte karar vermek uygundur. İlk ve sonuncu 3 ayda oruç tutmamalıdır. Sağlıklı bir hamilelikte, eğer Ramazan hamileliğin 4. ve 6. ayları arasındaysa, uzman doktorun yakın müşahadesi altında oruç tutabilir. Tercüme Düzenleme ZAFER ARSAY Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

İstanbul üniversitesinde öğretim üyesi alman asıllı prof. Numark ile bir kısım öğrencisi Boğaziçi'nde geziye çıkarlar. Öğrencilerden biri Numark'a sorar. -Avrupalı bizi neden sevmez? Prof. Numarkın cevabı: -Çok samimi olarak itiraf edeyim ki Avrupalı Türkleri sevmez ve sevmesi de mümkün değildir. Asırlardır kilisenin Türk ve İslam düşmanlığı Hıristiyanların hücrelerine sinmiştir. Sebeplerine gelince; 1 -Müslüman olduğunuz için sevmez. Ama faraza laik şöyle durun, Hıristiyan olsanız da size düşman olarak bakmaya devam ederler. 2- Sizler farkında değilsiniz ama; onlar şu gerçeğin farkındalar :Tarihten Türk çıkarılırsa tarih kalmaz. Osmanlı arşivi tam olarak ortaya çıkarsa, bugünkü tarihlerin yeniden yazılması gerekir. 3 -Avrupa'nın pazarı idiniz. Şimdi Avrupa'yı pazar yapmaya başladınız. 4-En az 400 yıl Avrupa'da sırtımızda ve ensemizde at koşturdunuz. 5 -Selçuklular Anadolu'yu, Osmanlılar da Orta Avrupa ve Balkanları Haçlı ordusuna mezar ettiler. 6 -Sizi silah ile yenemeyecekler. Sizleri kendilerine benzeterek hakimiyet sağladılar. 7- Selçuklu ve bilhassa Osmanlı İslamiyet uğruna her şeyini feda etmeseydi İslamiyet belki bugün sadece Hicazda varlığını devam ettirirdi. Kaldı ki vehhabiliği kuranlarda, İngiliz Dominyon Bakanlığın adamlarıdır. Batı her yerde İslamiyet'i sapık inançlara kanalize ettiAma Osmanlı asrı saadeti devam ettirdi. 8 -Kilise size kin kusmaktadır. Ve sebepleri yukarıdadır. 9 -Sizler gerçek hüviyetinize döndüğünüz an Avrupa'nın refahı ve medeniyeti yıkılır. 10 -Yine sizler Avrupa'nın tarihi düşmanısınız. Ve daima düşman olarak kalacaksınız. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Küçükken nineme şöyle sorduğumu hatırlıyorum: "Nine, Allah nasıl biri?" Cevap azar suretinde yapışmıştı yüzüme: "Sus evladım, o ne biçim soru. Kafir olursun!" Anadolu insanının yüzde yüzü Allah'a inanır, ama ekserisi O'nun zatının 'nasıl' olduğundan bihaberdir. İnsanın tam olarak bil mediği ya da tanımadığı bir zata inanması zamanla içinden çıkılmaz çelişkilere ve zihin bulandıran sorulara sebebiyet verdi. Hele pozitivist ve maddeci akımların ortalığı kasıp kavurduğu devirlerde, bilinçli olarak insanları Yaratıcı fikrinden uzaklaştırmaya ve onlara Yaratıcı düşüncesini unutturmaya çalıştılar. Her şeyi 'tesadüf"e bağlayanları mı dersiniz; "Tabiat na"sından medet umanları mı dersiniz; "elle tutup gözle görmediği şeye inanmayanlar"ı mı dersiniz... Eskilerin tabiriyle yığınla "fırka-i dalle." Görmediğine inanmayanlar taifesinden biri İmam-ı Azam daha yedi yaşındayken ziyaretine gelir ve Allah'a inanmadığını söyler. Gerekçe olarak da "gözümle görmediğim şeye inanmam" der. Yaşı küçük, zekası büyük İmam'ın cevabı müthiştir: "Sen aklını görebiliyor musun? "Hayır". O halde aklını inkar mı 1ediyorsun? "Hayır". Ee, hani görmediğine inanmazdın?! Devrimizde de üstteki adamın torunlarından bir hayli mevcut. Efendim, bir misalle başlayalım. Yaşadığınız mahallede yalancılığıyla meşhur bir adam var diyelim. Sözüne güvenilmez, kendisine inanmayacağınız bir insan. Adı üstünde "yalancı". Bu adam, siz evinizde koltuğunuzda oturuyorken, pencerenizi tıklatsa ve "evim yanıyor, yetişin!" dese inanır mısınız? Tabii ki inanmazsınız ki adamın yalancı olduğunu biliyorsunuz. Ama adam ısrar ediyor ve imdat istiyor, "evim yanıyor" diyerek. Siz ikinci seferde de inanmazsınız. Ama adam üçüncü kez gelse, içinize kurt düşmez mi? ve "Yahu bu adam doğru söylüyor olmasın?" diye içinizden geçirmez misiniz, hatta kalkıp pencereden adamın evine doğru bakmaz mısınız, acaba evi gerçekten yanıyor mu diye? Cevap ekseriyetle evet olacaktır bu sorulara. Evet, yalancı bir herif sizi üç kerede ikna etmeyi başardı. Şimdi soruyorum size: Asırlardır her zemin ve zamanda özü-sözü doğru olan yüz yirmi dört bin peygamber, binlerce evliya, milyonlarca asfiya ve bir o kadar ulema ve allameler "ALLAH VARDIR!" deyip haykırıyorlar. Bir yalancı bizi üç kerede inandırıyorsa, mezkur zatların fikirlerini kulak ardı etmemek lazımdır. Biz de bu yazıda, çağımızın her türlü maddi ve manevi hastalıklarına -ki zannımızca en büyüğü 'Allah'ın varlığını inkar'dır- akla ve mantığa uygun çözümler sunan; "küfrün belini kıran"; tevhidin "iki kere iki dörtten daha kat'i" bir hakikat olduğunu ispat eden; şüpheye kesinlikle mahal vermeyen; özü sözü doğru bir alimin; Bediüzzaman'ın başka söze hacet bırakmayan tespitleri zemininde Allah'ın varlığı hakkında birkaç zihni tahlil yapmaya çalışacağız ve bu mevzuda küçük de olsa bir fikir verebilirsek kendimizi mesut ve bahtiyar addedeceğiz. Bizim bu dünyanın şartları dahilinde Allah'ı görebilmemiz imkansızdır. Sınırlı bir organ olan gözle sınırsız bir varlığı görmek mümkün değildir. Zaten imtihan dolayısıyla da Allah'ın görünmemesi makbuldür. Çünkü herkes görürse iman etmiş olacak ki imtihan sırrı varlık sebebini yitirir. Onun için Allah'ın gözle görülemeyeceği ama O'nun eserleriyle, icraatıyla pekala tanınabileceği makul bir görüştür. Bu sadette, Bediüzzaman, Mektubat kitabının 209. sahifesinde şöyle bir kolaylık sunar bize: "Rabbimizi bize tarif eden üç büyük, külli muarrif var: Birisi: Şu kitab-ı kainattır. Birisi: Şu kitab-ı kebirin ayet-i kübrası olan Hatem-ül Enbiya Aleyhissalatu Vesselamdır. Birisi de: Kur'an-ı Azimüşşandır." Yukarıdaki üç delil Kur'an'ın deyişiyle "akıl sahipleri" için hakikaten de doyurucu mahiyettedir. Kainat kitabının delaleti Bediüzzaman, bütün alemleri bir kitaba benzetir ve "kitab-ı kainat" ismini verir. Bu kitap başlıca "insan, hayvan, bitki ve uzay sahifelerini" ihtiva etmektedir. İnsan sayfası Bir endam aynasının karşısına geçip kendinizi tepeden tırnağa iyice inceleyiniz. "Ahsen-i Takvim" denen meseleyi iliklerinize kadar hissedeceksiniz. İnsanın fizyolojik, biyolojik, anatomik ve psikolojik yapısıyla alakalı kütüphaneler dolusu kitap yazılmıştır ve halen yazılmaktadır ama yine de tam anlamıyla ifade dilememektedir. Ve hepsi de insanın hakikaten "en güzel kıvam ve surette" YARATILDIĞINI hayret ve ibretle söylüyorlar. İşin ayrıntısını uzmanlarına bırakıp bir latif misalle ne kadar muhteşem bir surette yaratıldığımızı anlamaya çalışalım. Bir kaşık yemeği yerken bunu günde birkaç defa yapıyoruz ama farkında olmuyoruz. Nasıl mı? Efendim, bir insanın bir yemeği yiyebilmesi için önce onu görmesi gerekir; sonra kokusunu alması lazım; sonra çiğnemesi gerek; ve yemeğin dökülmemesi için bir ağız lazım. Burada sayılan işlemler için gereken bütün organların uyumlu olarak bir arada bulunması bir mükemmeliyet değil midir? Düşünsenize, gözün bir yerde, burnun başka bir yerde, ağzın farklı bir yerde olduğunu! Bir kaşık yemek yiyeceğiz diye bir dünya eziyete duçar olacaktık. Ama siz şu akıllara durgunluk veren derecedeki "yaratılışa" ve uyuma bakın ki, aynı anda ve fazla bir zahmete katlanmadan, hem göz görüyor hem burun kokusunu alıyor yemeğin, dil tadıyor, dişler çiğniyor ve yemeği yemiş oluyoruz. Bütün bu organların bir tesadüf eseri ya da kendi kendine bir araya gelip şu harikulade intizamı meydana getirmesi mümkün müdür? Tam burada Bediüzzaman da cümlelerimizi tasdik edercesine, Mektubat'ın 238. sahifesinde şöyle der: "Allah birdir. Başka şeylere müracaat edip yorulma, onlara tezellül edip minnet çekme, onlara temellük edip boyun eğme, onların arkasına düşüp zahmet çekme, onlardan korkup titreme. Çünkü Sultan-ı Kainat birdir, her şeyin anahtarı O'nun yanında, her şeyin dizgini O'nun elindedir, her şey O'nun emriyle halledilir." Hayvan ve Bitki sayfaları Kainat kitabının bir sayfasını da hayvanlar ve bitkiler teşkil ediyor. Tek hücreli bir hayvandan tutun en karmaşık yapıya sahip hayvanlara kadar, hepsinde akıl almaz bir sanatın izlerini görüp müşahede etmek mümkün. Biz burada hepsini sayamayız ama sadece bir fikir verebilmek nokta-i nazarından iki misalle yetinelim. Bir koyunun yeşil ot yiyip, kanın irinin ve dışkının arasından kirlenmeden taptaze, bembeyaz bir süt vermesi üzerinde düşünülmeye değer bir konu değil mi? Yine bir arının peteklerini altıgen yapması ilginç ve bilinen bir gerçektir. Daha da ilginci arının karnında zehiriyle balı birbirine karıştırmadan nasıl yan yana muhafaza ettiğidir ki çoğumuz bunu bilmez bile... Bitkilerde de durum hayranlık vericidir. Bir kayısı ağacını ya da başka bir bitkiyi tahayyül edelim. O kuru odun gibi görünen ağaç, topraktan çoğumuzun belki de tiksinerek baktığı pis ve çamurlu suyu çekiyor ve bize, bakmaya kıyamadığımız; yemeye doyamadığımız mis gibi; vitamin değeri yüksek meyveler-sebzeler servis ediyorlar. Şimdi yukarıda saymış olduğumuz akıldan yoksun, bilinçsiz ve kendine dahi hayrı olmayan hayvan ve ağaçların o enfes ürünleri bizzat kendilerinin verebilmeleri mutlak manada mümkün müdür? Evet, Bediüzzaman yine tasdik makamında gayet veciz bir şekilde şöyle buyuruyor Sözler kitabında: "Şu saray-ı acibin ustasına; yani şu garib alemin sahibine her şey musahhardır. Her şey O'nun hesabına çalışır. Her şey O'na bir emirber nefer hükmündedir." Uzay sayfası Son olarak uzay sahifesine göz atıp kainat kitabını kapatalım. Uzay boşluğunda milyarlarca yıldız, yıldız kümeleri ve gezegenler bulunuyor. Bu yıldızlar ve gezegenler takdir edersiniz ki havada hiçbir direğe ve desteğe tutunmadan öylece dönüp duruyorlar; Yasin Suresi'ndeki ifadeyle hepsi birer yörünge üzerinde yüzüp gidiyor. Yirmi tane insan bir dolmuşa bindik mi ya birbirimizin ayağına basar; ya kolumuz yanımızdakine çarpar ve neticede birbirimizi rahatsız edip dururuz. Ama siz kafanızı kaldırıp da şu göğe bir bakınız. Değil yirmi; milyarlarca yıldız ve gezegen, bırakın değmeyi ya da basmayı birbirlerine sürtünmezler bile! İnanılmaz bir nizam ve intizam içerisinde hayatlarına devam ederler. Bütün bu fevkalade hadiseleri, o taş, toprak kütlelerine veya çekim kuvvetlerine vermek safdillikten öte bir şey ifade etmez. Milyarlarca yıldır her biri çok hızlı hareket etmesine rağmen hiçbiri bir karışıklık çıkarmadan, çarpmadan dönüp duruyorsa "bunları sevk ve idare eden Bir'i olmalı" demeden düşünemiyor insan! Bütün bu delillerin altına Bediüzzaman mührünü Sözlerin 51. sahifesindeki şu ölümsüz ifadeleriyle basar: "Bir köy muhtarsız olmaz. Bir iğne ustasız olmaz, sahipsiz olamaz. Bir harf katipsiz olamaz, biliyorsun. Nasıl oluyor ki, nihayet derecede muntazam şu memleket Hakim'siz olur?!" "Bürhan-ı natık", Hz. Peygamber'in delaleti Allah'ın varlığına en büyük bir delil de Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed'dir . İzahtan evvel giriş sadedinde Bediüzzaman Sözler sahife 301'de şöyle yazıyor: "O zat o kadar parlak bir bürhan-ı tevhiddir ki, zeminin baştan başa yüzünü ve zamanın geçmiş ve gelecek iki yüzünü ışıklandırmış, küfür ve dalalet zülumatını dağıtmıştır." Ve yine Mektubat'ın 503. sahifesinde hoş bir teşbihle "Karıncayı emirsiz; arıyı ya'subsuz bırakmayan Kudret-i Ezeliyye elbette beşeri nebisiz bırakmaz." der. Hatta Bediüzzaman'ın Mektubat kitabında yaklaşık yüz elli sayfayı aşkın, Peygamberimizin üç yüzden fazla mucizelerinin anlatıldığı Mucizat-ı Ahmediye adında harikulade bir risalesi de mevcuttur ki anlayarak ve nüfuz ederek okunup mütalaa edildiğinde bu zatın Allah tarafından gönderilip vazifelendirildiğini tasdik etmek zorunda kalıyor insan. Hz. Peygamber'in fıtratındaki harikuladelik Kainatın yaratıcısının yarattıklarıyla konuşması icap ettiğinde gelip de kendisi konuşamaz herhalde. İnsanlarla konuşacak insan cinsinden bir varlık gereklidir ki aksi zaten daha evvel de işaret edildiği üzere imtihanın esprisine muhaliftir. Yaratıcının insanlar arasından en mükemmelini seçip kendisine elçi yapması da gayet tabiidir. Şimdi şurada durup Hz. Peygamberi zihnimizden şöyle bir geçirelim. Fiziki özellikleri kusursuz, ahlaki durumu dost ve düşmanca onaylanmış, melekler ve cinlerle irtibata geçip onlarla konuşabilen, gelecekten haber veren ve haber verdiklerinin aynen vuku bulması, parmağının bir işaretiyle ayı parçalayan, bir emriyle ağaçların yanına gelmesi ve o'nu selamlamaları, parmaklarından çeşme gibi suyun akması, doğumunda meydana gelen harikulade olaylar, hayatı boyunca yaşadığı muhteşem hadiseler... Bu listeyi uzatmak mümkün. Dikkat buyurunuz, yukarıda zikredilen haller insan üstüdür. Bir insanın kendi tasarrufuyla o tür işler yapması mümkün görünmüyor. O halde bu işler bütün imkansızlıkları mümkün kılan, insan üstü bir "güç" tarafından yapılıyor. Soru şudur: Bu zat , devrindeki müşriklerin iddia ettiği gibi ya bir "sihirbazdır" ki böyle olmadığı defalarca ispat edilmiş bir kaziye halini almıştır; ya da Allah'ın gönderdiği ve böylelikle O'nun varlığına delil olan bir insandır. Evet, Hz. Muhammed Mustafa –başka hiçbir delil olmasa- tek başına Allah'ı ispat eden bir bürhandır, bir delildir. Kur'an-ı Kerim'in delaleti Allah'ın varlığına en büyük bir delillerden biri de Kutsal Kitap'ımız Kur'an-ı Kerim'dir. Günümüzün "olay yaratan, best-seller" kitaplarını hatırlayalım. Kitapçıların raflarında birkaç ay arz-ı endam ederler, daha sonra ortadan kaybolup giderler. Zaten bu kitapları bir defa, bilemediniz iki defa okuyunca, ya da dinleyince usandırır, çekici gelmez. Ama Kur'an indiği günden bu yana her devirde "best-seller" ve Bediüzzaman'ın Mektubatın 526. sahifesindeki yaklaşımıyla "zaman ihtiyarladıkça Kur'an gençleşiyor" ve yine Mektubatın 440. sahifesinde belirttiği üzere "mariz bir asrın, hasta bir unsurun, alil bir uzvun reçetesi" olmayı sürdürüyor. En mutantan bir şiiri üç-dört defa işittik mi bıkkınlık veriyor, ama Kur'an'ı her dinledikçe daha ziyade hoşumuza gidiyor ve ferahlıyoruz. Bir sure olsun benzeri olmayan tek kitap Kur'an'ın nazil olduğu Arap Yarımadasında o zamanlar "belagat, fesahat, şiir, hitabet, gaybtan haber verme" gibi faaliyetler revaçtaydı. Kur'an birçok belagat ehli insana diz çöktürdü; şairlerin Kabe'nin duvarına astıkları "Muallakat-ı Seba" yani en meşhur şiirlerini kıymetten düşürdü; kahinlerin ağzına fermuar vurdu ve hepsini ayetleri karşısında secde eder hale getirdi. Dahası, Bediüzzaman'ın Mektubatta 186. sahifesinde kaydettiği üzere Kur'an hem o devirdeki insanlara hem de gelecek bütün insanlara meydan okumasını şöyle sürdürür: "Şu Kur'an'ın, Muhammed-ül Emin gibi bir ümmiden nazirini yapınız. Haydi, bunu yapamıyorsunuz; o zat ümmi olmasın, gayet alim ve katip olsun. Haydi bunu da getiremiyorsunuz; bir tek zat olmasın; bütün alimleriniz, beliğleriniz toplansın, birbirine yardım etsin... hatta güvendiğiniz aliheleriniz size yardım etsin. Haydi bununla da yapamayacaksınız; eskiden yazılmış beliğ eserlerden de istifa edip; hatta gelecekleri de yardıma çağırıp, Kur'an'ın nazirini yapınız. Haydi bunu da yapamıyorsunuz; Kur'an'ın mecmuuna olmasın da yalnız on suresinin nazirini getiriniz. Haydi on suresine mukabil hakiki doğru olarak bir nazire getiremiyorsunuz; hikayelerden, asılsız kıssalardan terkip ediniz. Yalnız nazmına ve belagatına nazire olsun getiriniz. Haydi bunu da yapamıyorsunuz; bir tek suresinin nazirini getiriniz. Haydi sure olmasın, kısa bir sure olsun nazirini getiriniz!" Kur'an insan sözü değildir Evet, asırlardır, değil bir suresinin; bir ayetinin bile benzeri yazılamayan bu Kitap'ın bir insan sözü olamayacağı gün gibi aşikardır. Öyle ya, insan sözü olsaydı şimdiye kadar bir benzerini yazan çıkardı. Ne büyük yazarlar, ne edebiyatçılar, ne şairler gelip geçti de böyle bir işe kalkışan olmadı. O zaman sorumuzu sorup bu faslı da kapatalım. Biz Kur'an'ın bizzat Allah'ın kelamı olduğunu söylüyoruz. Bazıları "beşer sözüdür" görüşünde. Yukarıda gereğinden fazla izahatla bir insanın böyle bir kitabı yazmaya gücünün yetmeyeceğini ispat ettik. O halde tek bir alternatif kalıyor. Onu da yine Bediüzzaman Mektubatın 190. sahifesinde "Bir saatin sanatkarı nasıl saatini çevirir, gösterir, tarif eder; Kur'an dahi elinde kainatı tutmuş öyle yapıyor. İşte şöyle bir Kur'an-ı Azimüşşandır ki 'Fa'lem ennehu lailahe illallah ' der, Vahdaniyeti ilan eder" deyip Kur'an'ın Allah sözü olup, O'nun varlığına apaçık bir delil olduğunu açıklar. Allah'ın varlığına delalet eden milyonlarca delilden, en büyüklerinden ve en kestirmeden çıkmazlarımızı halledebilecek özelliklere sahip sadece üç tanesini etraflıca arz ettiğimiz kanısındayım. Buraya kadar halen şüphesi olan varsa, bizi Çağrı filminde Hz. Ömer'in Ebu Süfyan'a söylediğini demek zorunda bırakmayınız. Hadise malum; Ebu Süfyan iman ettiğini açıklar Rasulullaha. Ama kafasında birkaç şüphenin olduğunu söyleyince, Hz. Ömer eğri kılıcına el atıp, şöyle der: "Kafanı kesersem şüphe falan kalmaz!" Sebepler perdesi aldatmamalı! Ebu Süfyan'ın şüpheden kastettiği neydi bilemeyiz fakat devrimizde bu şüpheler kendisini değişik şekil ve suretlerde gösteriyor ve birçoklarının hakiki imanı kazanmasına set çekiyorlar. Bu şüphelerin en tehlikelisi, "sebepleri hakiki iş yapan zannetme" saplantısıdır. Bediüzzaman Mesnevi-yi Nuriye risalesinin 9. sahifesinde bu mevzua şöyle giriş yapar: "Mal sahibi zannettiğin esbab mal sahibi değillerdir. Asıl mal sahibi, onların arkasında iş gören Kudret-i Ezeliyye'dir. Onlar ancak o kudretten gelen hakiki tesirleri ilan ve neşretmekle muvazzaftırlar . Efendim, anneniz bir yemek yaptığında, siz de afiyetle yedikten sonra neden tencereye değil de annenize teşekkür edip 'eline sağlık' diyorsunuz? Yemeği tencere pişirmedi mi? "Hayır, annem pişirdi, tencere sadece bir aracı oldu" dediğinizi duyar gibiyim. Evet, tencere hakiki manada yemek yapma işini görmüyor, yalnızca bir vesile, bir 'sebep'. Asıl işi yapan annemiz. Kainattaki bütün işler de bir Yaratıcının iradesiyle yürüyor ki bu gerçeği Bediüzzaman yine Mesnevi-yi Nuriyenin 254. sahifesinde şöyle özetler: "Müessir-i Hakiki yalnız Allah'tır. Tesir-i hakiki esbabta yoktur. Esbab, izzet ve azamet-i kudretin perdesidir." O zaman şöyle soralım; yağmuru bulut mu yağdırıyor yoksa Allah mı? Sebepler dünyasında yaşadığımız için, Allah'ın kendi avucuyla üzerimize yağmur boşaltacak hali yok ya! Yağmurun yağacağı şartları hazırlar, en son bulutta toplar ve "Ol!" demesiyle şakır şakır YAĞDIRIR yağmuru. Sözü tekrar söz sultanına bırakalım. Lemalar kitabının 313. sahifesinde bakın nasıl güzel ifade ediyor: "Evet, izzet ve azamet ister ki, esbab perdedar-ı dest-i kudret ola aklın nazarında; tevhid ve celal ister ki; esbab ellerini çeksinler tesir-i hakikiden." Bu uzunca faslı noktalarken şunu ifade etmek isterim ki, biz bu yazıda Allah'ın varlığının delillerini tastamam, eksiksiz izah ettik demiyoruz. Arap-Türk karışımı bir atasözünün deyişiyle "Et-tekraru ahsen, velev kane yüz seksen "; biz de yıllardır ispat edilmiş bir hakikati hatırlatma babında yeniden dile getirelim istedik. Malum, insan nisyanla malul. Netice olarak, Hz. Ali'nin müşrike dediği gibi biz de deriz: Eğer Allah yoksa biz inananlar için bir kayıp söz konusu değil ama ya varsa? !!!! Hanifi ARKADAŞ Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

İç güdü mü? ilahi program mı? Dakikada yüzlerce mantık işlemi yapan, binlerce bilgi ünitesi depolayabilen bilgisayarlar günümüz insanının en fazla dikkat ve hayranlığını çeken yeniliklerden biridir. Fakat şunu hatırdan çıkarmamalıdır: "Hiç bir zaman, hiçbir bilgisayar kendi kendine düşünmez. Onun düşünmesi demek, uzmanlarca hazırlanmış emirleri izlemesi ve gereken işlemleri otomatik olarak yapmasıdır." Hangi işlemi nasıl ve ne şekilde yapacağı uzmanlar tarafından tespit edildikten sonra, bu bilgiler bilgisayar hafızasına yerleştirilir. Daha sonra bilgisayar, dakikanın binde biri gibi bir zamanda, çözülecek problem için lüzumlu bilgiyi hafıza kısmı içinden bulur, çıkarır ve lüzumlu matematik-mantık işlemlerini yaparak kontrol edip neticeyi gösterir. Elektronikte olduğu gibi, tabii ilimler sahasındaki araştırmalar da derinleşmiştir. Bunun neticesinde canlılar alemindeki göz kamaştırıcı sırlar, düşünebilenleri adeta büyülemektedir. Isısı kutup soğuğu ile tropikal bölgeler sıcağı arasında değişen her yerde karlı tepelerden tutun da okyanusların derinliklerine varıncaya kadar dünyanın her köşesindeki bütün hayvanlarda görünen hayat faaliyetleri araştırmacıları hayrete düşürmektedir. Bir arının, yuvasını en dakik ve ince mimari hesaplara göre yapması, bir örümceğin, ağını en sağlam şekilde örmesi, termit böceği ordularının gökdelenlerini inanılmaz mükemmellikte inşa etmesi, bir tırtıl sineği veya bir sivrisineğin operatör doktor gibi çalışması karşısında hayret etmemek mümkün değil gerçekten. İlk bakışta şuurlu davranış hissini veren bu tarz hareketler, aslında organizmalarda veraset yoluyla nesilden nesile geçmektedir. Tıpkı göz rengi, vücut yapısı, kanat şekli.. vs. gibi bir karakter olup, sonradan kazanılmış değildir. Mesela: yumurtasından henüz yeni çıkmış ufacık örümcekler, tamamen düzgün örülmüş ağlarını dokumayı, annelerinin nasıl yaptığını görmedikleri halde aynı işi aynı mükemmellikle başarmaktadırlar. Bu mükemmellik insanı hayrete sevk edecektir. Hayret ise hayranlığa... Hayranlık hissedecek olgunluğa varamamış olan kimseler, çevrelerindeki mükemmellikleri basitleştirmek arzusu içindedirler. Fikirler arzuların üzerine binince, harikuladeliklere basit bir isim verilerek geçiştirilmektedir. Derinlemesine düşünmeyi engellemek için kullanılan bu basit ve soğuk kelimelerden biri de "içgüdü"dür. Bu konudaki düşüncesini Wolfgang Bechtle, şu cümlede özetliyor: "İçgüdü kelimesini kullanmayı sevmem. Bu kelime daha çok insani bir gurur ifade etmekte, hayrete düşmemizi engellemektedir." Pek çok şuursuz hayvanların birkaç gün içinde ortaya koyduğu eserler, yıllarca ilim tahsil etmiş ihtisas sahibi ilim adamlarını geride bırakmaktadır. Hayvanlar ölçüp biçmeyi, statik hesaplarına uygun şekilde yuvalarını inşa etmeyi, düşünmeden, otomasyon olarak yapmaktadır. Aynen bir bilgisayar gibi, kafasının içindeki bölümde programlanmış emirleri takip etmekte ve yapılması icap eden işleri programa göre en üstün şekilde uygulamaktadırlar. Örümcek, mimarlık fakültesini bitirmemiştir. Tırtıl sineğinin cerrahlık öğrenimi yapmasına imkan yoktur. Arı geometri ilmini tahsil etmemiştir. Fakat buna rağmen, bütün bu ilimleri biliyormuşçasına hareket etmeleri, ancak bu hayvanların dünyaya gönderilmeden önce, onların dünya şartlarına göre programlanması ile izah edilebilir. Otomasyon Sistemi İlahi sevk ile hareket eden hayvanları, otomasyon sistemi ile çalışan fabrikalara benzetebiliriz. Fabrikadaki otomasyon sistemi insan eli ile düzenlenmekte ve bilgisayarların yapacakları işlemlere göre programlanması yapılmaktadır. Sistem bu tarzda düzenlenirken, bilgisayarın, nerede, hangi işlemin yapılması için ne çeşit emirler vereceği ayarlanmaktadır. İmalat hattı üzerinde akış cereyan ederken, bilgisayarlar her an "Bilgi Alış-Verişi"nde bulunmaktadırlar. Alıcı verici telsizle konuşur gibi, işlemi yaptıktan sonra geri merkeze, — Ben şu işi yaptım. Tamam, dercesine bilgi iletmektedir. Bu anda kontrol ünitesi harekete geçmekte ve yapılan işlemi bir kere de o kontrol etmektedir. İşlemde bir hata olduğu anda kontrol ünitesi: — Burada hata var. İşlemi geri çeviriyorum. Tamam, der gibi merkeze haber vermektedir. Herhangi bir hata olmadığı anda, bütün bilgileri toplayan genel merkez, — İşleme devam, emrini vermekte ve sistemin çalışması da böylece sürüp gitmektedir. Bütün işlem ve kontrollerin, bilgisayarlar tarafından yapıldığı, "imalat hattı" yanında çalışan hiçbir insanın bulunmadığı sistemlere "Full Otomasyon" sistemi denilmektedir. Full Otomasyon sistemi ile çalışan bir fabrikaya giren bir insanın takdir ve hayranlık hislerinin coşmaması mümkün değildir. "Seri üretim", "yükleme", "boşaltma", "taşıma".. vb. fonksiyonların hiç insan eli değmeden zincirleme olarak yapıldığını gördükten sonra bütün bu fevkalade faaliyetlerin daha önceden hafızada programlandığını düşünecek ve o programcıyı içinden tebrik edecektir. Çünkü, nerede, hangi işlemin yapılması için ne çeşit emirler verileceğini şuursuz madeni cihazların programlayamayacağı açıktır. Ayrıca otomasyon sisteminin bir gayeye yöneltilmiş olması, her ne kadar fabrikada yönetici görünmese bile, yöneticinin varlığını ortaya koymaktadır. Kim Programlamış?... Bir arı, bir örümcek, bir tırtıl, topraktaki maddeler ve suyun belirli bir kompozisyonundan teşekkül etmiştir. Ne arı, ne örümcek ne de diğerleri akıl ve ilim sahibi değildir. Organizmada yer alan su ve topraktaki hiçbir elementin de ilim ve akıl sahibi olduğunu kabul etmek, zaten mümkün değildir. Yalnız insanlarda ilim tahsil etmek ve ilmin ışığında akıl yürütebilmek kabiliyeti vardır. Fakat şu da kesindir ki, belirli konularda hayvanlar akıl düzenine insanlardan daha çok yakındır. Adeta insanlardan daha akıllıca hareket etmektedirler. Mesela; ortalama 36 günlük ömrü olan arı, bazı Profesörlerin yanıldığı hesapların tatbikatını şaşmaz bir doğrulukta yapmaktadır. Termitler termitaryum denilen gökdelenlerini inanılmaz mükemmellikte inşa etmektedir. Bütün hayvanların kainat ile olan münasebetlerindeki ahengi sağlayacak program en mükemmel şekilde hazırlanmıştır. Hayvanların belirli hayat devrelerinde görülen bizi durup düşünmeye sevk eden icraatların programlanmasını acaba kim yapmıştır? Hava mı? Su mu? Toprak mı? Kendileri mi? Yoksa ilmi ezelden ebede uzanan, nihayetsiz kudret ve rahmet sahibi olan Allah mı? Full Otomasyon sistemi ile çalışan bir fabrikanın programlayıcısını tebrik eden her akıl sahibinin, yeryüzündeki sayısız hayvanların akıllara durgunluk veren harika faaliyetlerini programlıyan Allah`ı tekbir ve tazim etmesi gerekmez mi? Akıl ve ilimden uzak hayvanların alimane, dahiyane icraatları içgüdü-dışgüdü gibi kelimelerle değil, ancak ilahi program ile izah edilebilir. Cüneyt Suavi

Efendimiz ve Gayb " De ki : Göklerde ve yerde Allah'dan başka kimse gaybı bilemez" (Neml, 65) "Gaybın anahtarları O'nun katındadır. Onları ancak kendisi bilir" (En'am, 59) Hz. Peygamberin birbirinden farklılık arzeden iki şahsiyeti vardır : Beşeri yönü ve Risalet yönü Hz. Peygamber, beşeri yönü itibariyle bizim gibi bir insandır. O'da yer, içer, sıcaktan soğuktan etkilenir. Yarın ne olacak, ilerde neler olacak bilemez. Risalet yönüyle ise, vahye mazhardır. Allah'dan gelen mesajlara bir alıcı durumundadır. Peygamberin bir beşer olması, O'nun için bir noksanlık değil, aksine bir kemaldir. Bir beşer değil de, bir melek olsaydı, insanlara önder olamazdı, rehberlik edemezdi. Sahabiler, Hz. Peygamberin beşeriyet ve risalet yönlerini ayırt edebiliyorlardı. Mesela, Bedir savaşı öncesi Rasulullah orduyu bir yere yerleştirdiğinde sahabilerden Hubab B. Münzir "Ya Rasulullah, eğer buraya yerleşmemiz Allah'dan sana gelen bir vahiyle değilse, suları tutup düşmana göre avantajlı bir durumda olmamız daha uygundur" der. Hz. Peygamber uygun görür. Hubab'ın görüşüne göre hareket edilir. Rasulullah risalet yönüyle bir takım gaybi sırlara mazhardır. Bunun en büyük delili başta kur'an'dır. Kur'an'ı Kerim'de bunun çok örneklerine rastlamaktayız. "Peygamber, eşlerinden birine gizlice bir sır söylemişti. Fakat eşi, bunu başkasına haber verdi. Allah bunu, peygamberine bildirdi. Peygamber, bir kısmını söyleyip bir kısmından vaz geçmişti. Peygamber bunu haber verince eşi "bunu sana kim haber verdi" dedi. Peygamber, "Alim ve Habir olan Allah haber verdi" dedi" (Tahrim, 3) GAYBDAN HABER VERMESİ I- Kendi devrinde olanlardan haber vermesi : - Bir gün Rasulullah mihrabtayken der: Saflarınızı düzgün tutun. Ben sizi önümde iken gördüğüm gibi, sırtım dönük olduğunda da görürüm. - Bir savaş esnasında müslüman saflarında yer alan Kuzman isimli biri, cesur bir şekilde savaşmaktadır. Rasulullah'a bu adamın cesaretinden bahsedildiğinde "bu adam cehennemliktir" der. Ashab bu sözü hayretle karşılar. Savaşın sonunda Kuzman ağır yaralıdır. Kendisine "Artık Allah'a kavuşma vaktidir" derler. Kuzman "ben Allah için savaşmadımki"der. Aradan biraz geçince yaralarının acısına dayanamayıp intihar eder. Böylece Rasulullah'ın "o cehennemliktir" sözü anlaşılmış olur. -Huzeyfe'nin annesi, peygamberi davet etmediği için oğlunu azarlar. Oğlu özür diler, "Rasulullah'a gidip af dileyeceğini " söyler. Huzeyfe, akşamdan yatsıya kadar peygamberinyanında kalır. Namazdan sonra mescidden çıkan Hz. Peygamberi takib eder. Rasulullah onu görünce der: "Ey Huzeyfe, Allah seni de, anneni de bağışlasın." -Hz. Peygamber Bedir savaşından bir gün önce küfrün liderlerinden kimin nerde öldürüleceğini teker teker haber verir. -Habeş kralı Necaşi'nin öldüğü gün Hz. Peygamber ashabına: "Bugün bir kardeşiniz vefat etti. Haydi namazını kılalım" der. Kalkarlar, onun cenaze namazını kılarlar. -Hz. Peygamber, H. 629 da, ashabından 3.000 kişinin Bizansın yüzbini aşan ordusuyla yaptığı savaşı, aynı anda Medine'de etrafındakilere haber verir. Göz yaşları içerisinde, sırasıyla Hz. Zeyd, Hz. Cafer, Hz. Abdullah B. Raveha'nın şehid olduklarını, sonra Hz. Halid B. Velid'in sancağı aldığı anlatır. Günümüz imkanlarıyla, Hz. Peygamberin, başka bir yerde meydana gelmiş bir olayı haber vermesini anlamak çok daha kolaydır. Dünyanın öbür ucunda meydana gelen bir olay, radyo ve televizyonlarla anında naklen yayınlanmaktadır. En büyük bir insanın kalbinde, Allah'ın izniyle bu olayların yansıması, hiç de garip bir şey değildir. Rasulullah, kendisinin bu farklılığına şu sözleriyle dikkat çeker: "Ben sizin görmediğinizi görür, duymadığınızı duyarım". İLERİDE OLACAKLARDAN HABER VERMESİ Hz. Peygamberin gelecekle ilgili haber verdiği olaylar hayli fazladır. Biz bunlardan, özellikle günümüze bakanları bazı kısa yorumlarla nakledeceğiz: -Hz. Huzeyfe anlatıyor: "Rasulullah birgün kalktı; bize kıyamete kadar olacak şeyleri anlattı. Bunları hıfzeden hıfzetti, unutan unuttu. Bu arkadaşlarım bunu bilirler. Rasulullah'ın haber verip de, benim zamanla unuttuğum şeyleri, o şey olduğunda hatırlıyorum. Tıpkı, kişi birisini yokluğunda hatırlamayıp onu gördüğünde tanıması gibi..." -Yine Hz. Huzeyfe'den: Rasulullah şöyle buyurdu: "..... emaneti eda edecek kişi nerdeyse kalmayacak. Hatta denilecek ki; "Falan kavimde emin birisi var". Kalbinde hardal tanesi kadar iman bulunmayan kişi için, "ne kadar akıllı, ne kadar zarif birisi" denilecek". Bu rivayeti nakleden Hz. Huzeyfe diyor: "Ben bir zamanlar kiminle alış-veriş ettiğime dikkat etmezdim. Çünkü alış-veriş ettiğim kimse eğer müslümansa zaten güvenilirdi. Eğer bir hristiyansa, onun idarecisi hakkımı bana verirdi. Ama bugün, falan falandan başkasıyla alış-veriş yapamıyorum" -Bir hadisinde Hz. Peygamber şu beş şeye dikkat çeker: 1- Bir toplulukta açıktan fuhuş işlenir hale geldiğinde onlar için için taun ve daha öncekilerde görülmeyen hastalıklar ortaya çıkar. 2- Ölçü ve tartıda noksanlık yaptıklarında kıtlığa maruz kalırlar, geçim sıkıntısı çekerler ve zalim idareciler başlarına geçer. 3- Malllarının zekatını vermediklerinde semadan gelen yağmurdan mahrum kalırlar. Eğer hayvanlar olmasa, hiç kendilerine yağmur gönderilmez. 4- Allah ve Rasulünün ahdini yerine getirmediklerde, Allah onlara dışardan düşman musallat eder. O düşmanlar onların ellerindeki bir takım mallara sahip olurlar. 5- Onların idarecileri Allah'ın indirdiğiyle hükmetmediği ve Allah'ın indirdiğini seçmediklerinde, Allah onlara kendi içlerinde dahili fitne verir. Bu beş maddeden birinci maddede, her türlü fuhşiyatın açıktan işlendiği batı toplumlarında görülen AİDS gibi hastalıkları görebileceğimiz gibi; beşinci maddeden de, yıllardır dahili fitnelerle çalkanan kendi toplumumuza bakabiliriz -"Kıyamet öncesi gecenin karanlığı gibi fitneler olacak. Kişi o fitnelerde mü'min sabahlayacak, kafir akşamlayacak. Mü'min akşamlayacak, kafir sabahlayacak" " ve dünyevi bir menfaat için dinini satacak" Mesela, günümüzde "ben müslümanım, fakat şeriata karşıyım" diyenler, bu sözleriyle küfre girmiş olurlar. Çünkü şeriat, İslam Dininin bizzat kendisidir, Allah'ın insanlığa gösterdiği Kur'an yolu, Resulullah yoludur. -Bir gün Rasulullah etrafındakilere der: "Aç kimselerin yemek kaplarına üşüşmesi gibi diğer milletlerin üzerinize gelmesi yakındır" Biri der "Ya Rasulullah, o gün az olacağımız için mi saldıracaklar?" Rasulullah cevap verir: Hayır, bilakis çok olacaksınız. Lakin, selin geride bıraktığı artıklar gibi kıymetsiz hale geleceksiniz. Allah düşmanlarınızın göğsünden sizin heybetinizi giderecek. Sizin kalplerinize de "VEHEN" bırakacak. Biri sorar: Ya Rasulullah, vehen nedir? Rasulullah der: "Dünya sevgisi, ölüm korkusu" Şu hadis ise bu ümmet içinde gayr-i müslimlerin yoluna gidenlerin olacağını haber veriyor :"Sizden öncekilerin yoluna adım adım, karış karış tabi olacaksınız. Hatta bir kertenkele deliğine girseler siz de gireceksiniz." Derler: "Ya Rasulullah, Yahudi veb Hristiyanlara mı uyacağız?" Hz. Peygamber der: Ya kime? 15 KÖTÜ ÖZELLİK Hz. Peygamber, bir hadislerinde 15 kötü özelliğe dikkat çekip der: "Ümmetim 15 özellliği kendinde gösterdiğinde belalar onları bulur: 1-Devlet malı ganimet sayılıp, belli bir zümrede olduğunda 2-Emanete hıyanet edildiğinde 3-Zekat vermek zor geldiğinde 4-5-Kişi hanımına itaat edip, annesine karşı geldiğinde 6-7-Arkadaşlarına ikram edip, babasına kaba davrandığında 8-Mescitlerde sesler yükseltildiğinde 9-Bir kavmim en rezili onlara önder olduğunda l0-Kişiye şerrinden dolayı ikram edildiğinde 11-İçki içildiğinde 12-İpek elbise giyildiğinde 13-Şarkıcı ve şarkı aletleri yaygınlaştığında 14-Bu ümmetin sonra gelenleri önce gelenlere lanet ettiğinde 15-Dinsiz eğitim yapıldığında İşte o zaman, bir KIZIL RÜZGAR veya bir HASF, veya bir MESH'i bekleyiniz Bunlardan bazılarını kısaca açıklamakta fayda görüyoruz: 4 ve 6 da,"kişinin hanımına itat etmesi, arkadaşına ikramda bulunması" belli bir kayıtla anlaşılması gerekir. Yani, hanımının meşru olmayan veya tamamen heves ve kapris dolu isteklerini yerine getirmesi erkeğe hayır getirmez. Ayrıca kötü arkadaş çevresine ikramda bulunması, kendisini adım adım felakete götürür. 8. de, mescidlerde seslerin yükselmesinin kötü bir özellik olarak sayılması "her kafadan bir ses çıkması, mescidlerdeki cemaatin, cemaat ruhundan uzaklaşıp, kuru bir kalabalık haline gelmesi" olabilir. Veya, hoca efendilerin mikrofonların da desteğiyle bağıra bağıra anlattığı halde, cemaate tesiri olmaması, anlaşılabilir. Hz. Peygamberin bir başka hadisi, bu maddeyi biraz daha açmaktadır: "İnsanlara aldatıcı seneler gelecek. O senelerde, yalancı doğru kabul edilecek, doğru yalancı sayılacak. Haine emin denilecek, emin kişiye hain damgası basılacak. O yıllarda memleket meselelerinde değersiz kişiler konuşacak" AHİRZAMAN FİTNESİ -"Fitneler olacak. O fitnelerde oturan ayakta olandan, ayakta olan yürüyenden, yürüyen koşandan daha hayırlı olacak. Ona yaklaşan kendini kurtaramıyacak. Kim o fitnelerde bir melce, bir sığınak bulursa, onunla kendini kurtarsın. -"Zaman birbirine yaklaşacak. Amel azalacak. Cimrilik artacak. Fitneler zuhur edecek. HERC çoğalacak". Derler : HERC nedir? Rasulullah cevap verir: Öldürmek, öldürülmek" İbn-i Mace'de yer alan rivayette, bu HERC'in biraz daha izah edildiğini görüyoruz: "Müslümanlardan biri der: "Ya Rasulullah, şimdi de biz müşriklerden bir yılda şu kadar öldürüyoruz". Rasulullah der: müşriklerin katli değil. Birbirinizi katledeceksiniz. Öyle ki, kişi komşusunu, amca oğlunu, yakınını öldürecek". Birisi der: Ya Rasulullah, o zaman aklımız başımızda olacak mı? Rasulullah cevap verir : Hayır, o zamandakilerin çoğunun aklı başından alınacak. Kıt akıllı insanlar onların aklını çelecek" -"İnsanlara öyle bir zaman gelecek ki, katil niye öldürdüğünü, maktul de niye öldürüldüğünü bilmeyecek" ÜÇ İLGİNÇ HABER Hz. Peygamberin istikbale yönelik haberlerinden şu üçü hayli dikkat çekicidir: 1- "Fıratın suyu çekilecek, Altından, altın dolu bir hazine çıkacak. Buna yetişen ondan bir şey almasın. Müslim'de geçen rivayette ise "Onun yüzünden savaş çıkacağı, % 99 kişinin öleceği" anlatılıyor. Bazıları, bundan muradın "Fırat üzerinde yapılan barajlar sebebiyle suyun altın gibi kıymet kazanacağı, suyun çekildiği ülkelerin bu yüzden mesele çıkaracağı olabilir" demektedir. . 2- "Irak halkına ölçeğin ve dirhemin yasaklanması yakındır. Sahabi sorar: Ya Rasulullah, bu nasıl olacak? Rasulullah cevap verir: Acemler bunu yapacak bunları, Irak ehlinden men edecekler" 3- "İnsana vahşi hayvanlar, kamçısının ucu ve ayakkabısının bağı konuşmadıkça, uyluğu ailesinde kendisinden sonra ne olup bittiğini söylemedikçe kıyamet kopmaz" Kamçının ucunun konuşması, adeta telsizlerin bir tarifidir. Diğer konuşmalar da nazara alınırsa şu anda hayretle izlediğimiz iletişim imkanlarının, ilerde çok daha hayret verici boyutlara ulaşacağı söylenebilir. -"İnsanlara öyle bir zaman gelir ki, onlar içinde dinine sabretmek kor ateşi avucta tutmak gibidir" . -"Siz öyle bir zamandasınız ki, sizden her kim emrolunanın onda birini yapmazsa, helak olur. Sonra, insanlara öyle bir zaman gelecek ki, emrolunanın onda birini yapanınız kurtulacak" -"Fitneler zamanında ibadet, bana hicret gibidir" . -"Ümmetimin bozulduğu zamanda kim benim sünnetime sarılsa , ona yüz şehid sevabı vardır. -"Sizi ondan sakındırırım. Hiçbir peygamber yoktur ki, kavmini ondan sakındırmış olmasın. Vahiy yoluyla gayb alemiyle yakın temasta bulunan Hz. Peygamber , Cenab-ı Hakk'ın bildirmesiyle bir takım gaybi sırlara mazhar olmuş, bunlardan bir kısmını izn-i ilahi ile ümmetine haber vermiştir. O gaybı bilen bir peygamber değil, gaybdan haber alan bir peygamberdir. Şadi Eren

Farkında Olmak Hayat farkında olmaktır dünyanın. İslam farkında olmaktır hem dünyanın hem de yarının. Yarından kastım sadece ertesi gün değil elbette. Ertesi günlerin bitmediği günler. Sizi siz yapan farkında olduklarınızdır. Kimi anneliğin farkındadır. Kimi babalığın. Kimi marangozluğunun sırlarını bildiği için marangoz, kimi doktorluğun. Kimi farkında olduğu için müslüman, kimi olmadığı için değil. İşte tam bu noktada başlıyor bizim duruşumuz. Dünyaya, ülkemize, milletimize, sülalemize, ailemize, eşimize, çocuğumuza, komşumuza gördüğümüz ve göremediğimiz - ki bu da en az gördüklerimiz kadar önemlidir- her şeye karşı sorumluluğumuz ya da sorumsuzluğumuz işte tam burada yani, farkında olmamızla başlıyor. Farkında olmazsak, haberimiz olmaz gerçeğine sığınır nice insanlar. Bakar ama görmez. Duyar ama dinlemez. Ya da ne bileyim, bilir ama inanmak gelmez işine. Çünkü görmek de dinlemek de hatta en önemlisi iman, inanmak da sorumluluk yükler. Kaçamazsınız o sorumluluktan. Çünkü artık siz görmüşünüzdür. İyi, kötü, doğru, yanlış her neyse gördüğünüz. Yolda yürümek eziyet verir size. Şöyle bi rahat dinlenemezsiniz bile. Çünkü dünya artık batmaya başlar size. Çünkü siz artık farkında olmaya başladınız demektir. Çünkü artık insan oldunuz demektir. Modern dünya denilen meretin belki de insana yaptığı en büyük zulüm bu. Bizi insanlıktan çıkarttıkları yol da bu belki. Farkında değiliz hiçbir şeyin. . Seksen sene önce dedemizi üç gün önce ilerideki müslümanı öldürenin yarın bizi de öldüreceğini fark edemiyoruz mesela. İçimizdeki inanmayanları fark edemediğimiz gibi. Ya da 3 gün sonrası bize yakın ama kıyametin uzak gelmesi gibi. Attığımız her adımın farkında olmak gerekiyor. Ama zordur bunun farkında olmak. Aynanın karşısına geçip sıkıysa söyleyin bu cümleyi. Ya ayna çatlar, ya da gözleriniz rahmet dolar. Ağlamak, farkında olmaktır. Günahlarımızın farkında değiliz ki ağlayalım. Ağlayıp affedilelim. Başka bir açıdan bakalım farkında olmaya. Biz kendimizin farkında değiliz. Bizim hatta sadece birimizin imanı bile, dünya ile ve içindeki hiçbir şeyle kıyas kabul etmez derecede bir kıymete sahiptir. Bizim bir kelimemiz, milyonlarla kafir kelimeye bedeldir. Bizim bir hamdimiz, şükrü verilmeyen senelere bedel, bizim bir secdemiz, secdesiz nice ömürlere bedeldir. Bunların hepsinin içinde de bizatihi farkında olmak yatardır. Anlamını kaybetmemiş bir iman sahibi, ama günahkar bir mü'min, müslüman Allah katında en değerli insandır. Çünkü madem, beşer, madem şaşar ama iman etmelidir. Rabbe yönelmelidir. Farkında olmalıdır, Allah'ın ona verdiği değerin. Allah ki, insana değer vermiş ve ona hitap etmiş. Onu muhatap kabul edip, onu karşısına almış, hatta hesap soracak kadar ona akıl vermiş. Bakın bir hayvandan farkımızdır farkında olmak. Bu sadece gıdaya karşı farkında olmak değil, insan olduğumuzun farkında olmaktır. Farkında olabildiğimizin, farkında olmaktır. Bilmiyorum, sizin cevabınız ne olur, ama iman duyuyla mı kalple mi olur diye sorarlar. Bence iman da farkında olmakla başlar. Akıl ve kalple beraber farkında olmak. Kimseye değil, kendime soruyorum önce. Peki, farkında mıyım beni bekleyenlerin? Belki ihtiyarlığın, ama kesin ölümün, Ahireti, hesabın, cennetin ve cehennemin. Ne kadar farkındayım ya da. Ne kadar inanıyorum ki ona göre hazırlandım. Bazen kaza yaparız. Gelen arabayı görmemişizdir. Farkında olamamışızdır. Acaba ölümüm bir kaza mı olacak. Bilmeden mi yaşıyorum ben yoksa. Yoksa yaşamıyor muyum ben? Ya Rabbi beni farkıma, farkına vardır. Ya Rabbi, gözlerim, ellerim, kulaklarım, ayaklarım seni unutmasın... Belki de o yüzden bu kadar önemli farkında olmak ki Allah'ın Rasul'ü şöyle buyurmuş: Abdullah İbnu Muğaffel anlatıyor: "Bir adam gelerek "Ey Allah'ın Resulü! Ben seni seviyorum" dedi. Resulullah: "Ne söylediğine dikkat et!" diye cevap verdi. - Adam: "Vallahi ben seni seviyorum!" deyip, bunu üç kere tekrar etti. Re sulullah bunun üzerine adama:" Eğer beni seviyorsan, fakirlik için bir zırh hazırla. Çünkü beni sevene fakirlik, hedefine koşan selden daha sür'atli gelir." Mehmet Güllüoğlu Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Ölmeden Ölenler Önümüzde hiç unutmamamız gereken, ama aksine, unutmak için ne lazımsa yaptığımız büyük bir hakikat var: Ölüm. Bu gafletimizin en büyük devası: "Lezzetleri acılaştıran ölümü çok zikrediniz." Hadis-i Şerifi... Bu Hadis-i Şerif'de ölümü çokça hatırlamamız ve üzerinde önemle durmamız tavsiye ediliyor. Bu tavsiyeye kulak tıkamak akıl karı değil. Zira göz kapamak hiçbir hakikatı gizleyememiştir. Ölüme sırt çevirip yarını düşünmekten kaçan insanlar, kabre geri geri gitmekten başka birşey yapmıyorlar. Akıllılık, ölümü unutmak değil, dünya yolculuğunun kabre doğru olduğunun ve ölümle bittiğinin şuuru içinde, ölümü aşmanın, onu geride bırakmanın yollarını aramaktır. Derdini unutan bir hasta kısa bir süre rahat edebilir. Ama bu gaflet, hastalığın daha da ilerlemesine yol açar. Bu kısa sefanın cefası çok uzun sürer.. İmtihanları unutmak, öğrenciye, geçici bir eğlence fırsatı verebilir. Ama bu gafletin neticesi; sıkıntılar, çileler ve ıstıraplar olur. Sermayesini ölçüsüzce harcayan bir tüccar, bir süre aldatıcı bir sefa sürer. Ama bu sefanın sonu iflasa varır.. Ölümü unutmaya çalışanların halini, şuna benzetiyorum: Odanızda otururken, yahut bir parkta dinlenirken, yalnız kalmış bir böceğe gözünüz takılıyor. Biraz vakit geçirmek niyetiyle eğiliyor ve elinizi ona doğru yaklaştırıyorsunuz. Böcek hemen gerisin geri dönüyor ve - kendisine göre- büyük bir süratle kaçmaya başlıyor. Siz onun bu kaçışını zevkle seyrediyorsunuz. Gidiyor ve mesela yere atılmış bir kibrit kutusunun arkasına saklanıyor. Başınızı biraz uzatıyor, onu seyre koyuluyorsunuz. Heyecanla soluduğunu hisseder gibi oluyorsunuz. Derken bir başka böcek onun yanına geliyor. Sizden kaçan böceğin, diğerine: "Az önce büyük bir tehlike atlattım. Bir karartı çıktı karşıma. Hemen kaçtım. Çok şükür kurtuldum." dediğini duyar gibi oluyorsunuz... Bizim, ölüm meleği karşısındaki durumumuz da bundan pek farklı değil. Nereye gitsek, neyin arkasına saklansak, hangi eğlenceye dalsak, onu unutmak için nelerle oyalansak netice hiç mi hiç değişmiyor. O bizi her an süzmede ve ruhumuzu kabzetmek için Rabbinden emir beklemede. O halde ölümden kaçmak akıllılık değil. Akıllılık ölümü sevmek ve ruhumuzu ölüm meleğine kirsiz, lekesiz teslim etmeye çalışmak. İleriyi düşünmemek, ölümü unutmak insana yakışan bir hayat felsefesi olmasa gerek.. O, bu alanda, hayvanlarla yarışamaz. Bu minderde sırtı daima yere gelir. Öyle ise, kendisine başka bir saha aramalı.. Ölümle ilgili bir başka Hadis-i Şerif: "İnsanlar uykudadırlar, ölünce uyanırlar." İnsan, kendisinin aciz ve zelil, dünyanın aldatıcı ve fani; ahiretin ise çok yakın olduğunu, tam olarak, ancak ölünce anlar. Bu Hadis-i Şerif ile, ölmeden önce uyanmamız, hayatımıza çeki düzen vermemiz ihtar edilmekte... Ve nihayet, ölümün hakikatına ermemizi ders veren: "Ölmeden evvel ölünüz" Hadis-i Şerifi... Hayatta iken ölmek... Bu ölüm seçkin insanlara mahsus. Bizlere düşen, elden geldiğince onlara benzemeye gayret etmek... Bu emri dinleyen insan, vücudunu ve onu kuşatan kainatı birer yardımcı olarak görür.. Dünyayı misafirhane, bedeni emanet bilir. Ruhunu ve kalbini onlarda boğmaz. Bu hal ile hallenen insan, ölmeden evvel ölmüş demektir. İnsan ölümle birlikte hayatının hesabını da vermeye başlar. Öyle ise; ömür muhasebesini dünyada yapan insan, ölmeden evvel ölmüş demektir. Dünya hayatının bitimiyle yeni bir hayata geçilir. O halde, bu dünyada iken ahiretine hazırlanan insan ölmeden evvel ölmüş demektir. Ölümle, insanın elinden, diğer azaları gibi, gözü ve dili de alınır. O artık okuma, anlatma nimetlerinden mahrumdur. Bunu düşünerek, orada yarayacakları burada öğrenen ve orada konuşulacakları burada dinleyen insan, ölmeden evvel ölmüş demektir. Ölümle birlikte mahlukatın sevgisi de biter, korkusu da.. Ölü için, yaşayanlar tarafından övülmekle yerilmek eşit olduğu gibi, yazla kış arasında da fark yoktur. İnsanların teveccühlerine ve yermelerine dünyada ehemmiyet vermeyen, "varlığa sevinmeyip, yokluğa üzülmeyen" insan da ölmeden evvel ölmüş demektir. Ve en önemlisi; ölümle insan Hakk'a rücu eder, Rabbine döner. Ölmeden evvel ölenler, Hakk'a bu dünyada rücu ederler; hayatlarını İlahi emirler dairesinde geçirirler; Allah'ın rahmetine dünyada iltica eder, gazabından da yine dünyada korkarlar. İşte bu bahtiyar insanlar ahirette de Hakk'a rücu ederler, ama bu rücu onlar için Allah'a vasıl olma ve lütfuna erme şeklinde tezahür eder. Ölümle, cüz'i iradenin hükmü son bulur. Öyle ise, ölmeden evvel ölenler, kendi şahsi isteklerini ve nefsi arzularını hayatta iken bir tarafa atmayı başarıp, Allah'ın külli iradesine tabi olurlar. Nefis hesabına bir şey talep etmezler. Bütün arzuları helal dairesinde olur. Böylece cüz'i iradelerini bir bakıma terk eder ve ölmeden evvel ölmenin zevkine ererler. Düşünüyorum da; dünya döndükçe insan halden hale giriyor. Hücreleri, yaprak dökümü gibi, durmadan ölüyor. Ve çiçek açımı gibi bir yandan da bedeninde yeni hücreler yaratılıyor. Ve insan bütün bu olup bitenlere seyirci kalmaktan öte bir şey yapacak halde değil.. Yarını hakkında ne bir bilgisi var, ne de bir garantisi.. Madem ki bütün bunlarda cüz'i iradenin bir hükmü yok; onu, irademize hitap eden işlerde de bir tarafa bırakmayı başarabilsek, yani Allah'ın rızasına muhalif hiçbir şeyi irade etmesek, çok bahtiyar olacağız. Ölmeden evvel ölmek; gerçekten, bu dünyada büyük bir lütuf, büyük bir saadet. Bilindiği gibi, insan, yerde iken gök gürültüsünden ürker, şimşekten korkar, yıldırımdan kaçar... Ama uçakla bulutları yarıp onların üstüne çıktı mı, artık güneşi bulmuş ve önceki korkularından kurtulmuştur. Ölmeden evvel ölmenin sırrına erenler de, ölümü hayatta iken geçmiş, mahşere bu dünyada çıkmış, hesaplarını burada vermiş ve muti bir kul olarak Hakk'a rücu etmişlerdir. Artık onları benlik duygusu boğamaz, çünkü ölünün benliği olmaz. Tabiat onları kendine celb edemez, zira ölünün tabiatla bir alış verişi kalmamıştır... Onlar, Peygamber Efendimiz'in bir emrine uyarak, dünyada "garip ve yolcu" gibi yaşamışlardır. Dünyayı kalben terk etmiş, faniye heves ve iştiha hususunda ölü gibi olmuşlardır. Cüz'i iradelerini, Allah'ın rızası istikametinde sarf etmiş, kadere razı olmuşlardır. Dalgaya karşı yüzmemiş, sahile yorulmadan varmışlardır. Direnen Kemik Dişimi çektiriyordum. Doktor, dişimi çekmeye zorlanırken, o da damaktan kopmamak için adeta direniyordu. Ben, morfinin verdiği rahatlıkla, acı çekmek yerine, bu ibretli manzarayı hayalen seyrediyordum. Bu hal bana ölümü hatırlatmıştı. Şöyle düşünmüştüm: Bu diş, çekilmeden az önce damakla, ağızla, beyinle, kısacası bütün bir bedenle alakalı idi. Ama, çekilir çekilmez, bütün bu alakaları kaybetti. Artık o, diş değil bir kemikti. Ölen insan da öyle değil miydi? Ölmeden az önce onun bedeni, hava ile, gıda ile, yer küresinin dönüşü, güneşin doğuşu, baharın gelişi gibi nice hadiselerle alakalı idi. Ama, ölüm hadisesiyle, ruhu bedeninden çekilince, artık onun için ne havanın, ne suyun, ne baharın, ne de gözün bir manası kalmıştı. Artık, dünya dönmüş veya dönmemiş, güneş doğmuş veya batmış, hava ısınmış veya soğumuş, bütün bunlar onu ilgilendirmiyordu. İşte hepimiz bir gün ölümü tadacak, yani ruhun bedenden sıyrılıp çıkmasına şahit olacağız. Artık ne gözümüz görecek, ne kulağımız işitecek. Ne midemizde açlık, ne alnımızda ter... Hepsi bitecek. Ve bedenimiz gömülecek toprağa... Kurtlanan balıkları bilirsiniz; onun bir benzeri de bizim bedenimizde gerçekleşecek. Daha düne kadar, yiyen beslenen beden, bu defa başka mahluklara gıda olacak. Yıldızları seyreden gözlerimiz, içlerine dolan karıncaları bile göremeyecekler. Eğlence alemlerinin birini bırakıp diğerine koşan bacaklarımız, artık böcekler aleminin istifadesi için cansız olarak uzanmaktan başka bir şey yapamayacak. Bir tarihi eseri gezen turistler gibi, ağzımızdan, burnumuzdan, kulaklarımızdan içeri giren karıncalara, o tarihi eser sessizliği ile, bir şey diyemeyeceğiz. Bir tarafta erkek, beride kadın, ayrı ayrı böceklerin istifadelerine sunulmuş olarak cansız yatarlarken, onların ruhları, yaptıkları isyanların ilk sorgusuna tabi tutulacaklar; çekecekleri azapların ilk numunelerini tadacaklar. Bu da nasıl olur, demeyiniz. Bunun küçük bir misalini rüyada yaşamıyor muyuz? Bedenimiz yatakta uzanırken, ruhumuz hapishanede işkenceye tabi tutulmuyor mu? Kan ter içinde uyandığımızda, kendimizi sapa sağlam yatakta bulunca nasıl seviniyoruz!... Hayatımızı, bir mahşer yolcusu olarak, güzelce tanzim edebilsek, kabir bizim için "Cennet bahçelerinden bir bahçe" olacak ve biz bu bahçeye girdiğimizde dünya hayatını geride bıraktığımız için sevineceğiz. Prof. Dr. Alaaddin BAŞAR Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy