Ulu bir kavak ağacının yanında bir kabak filizi boy göstermiş. Bahar ilerledikçe kabak, kavak ağacına sarılarak yükselmeye başlamış. Yağmurların ve güneşin etkisiyle hızla büyümüş ve neredeyse kavak ağacıyla aynı boya gelmiş. Bir gün dayanamayıp sormuş kavağa: "Sen kaç ayda bu hale geldin ağaç?" "10 yılda" demiş kavak. "10 yılda mı?" diye gülmüş ve çiçeklerini sallamış kabak... "Ben neredeyse 2 ayda seninle aynı boya geldim bak!" "Doğru" demiş ağaç "doğru..." Günler günleri kovalamış ve sonbaharın ilk rüzgarları başladığında kabak; önce üşümeye sonra yapraklarını düşürmeye, soğuklar arttıkça da aşağıya doğru inmeye başlamış. Sormuş endişeyle kavağa: "Neler oluyor bana ağaç?" "Ölüyorsun" demiş kavak... "Niçin?" "Benim on yılda geldiğim yere sen iki ayda gelmeye çalıştığın için..." Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

, çok güzel bir hikaye, beyni boş insanlara kabak denmesinin nedenini de öğrenmiş olduk Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.