Geçmişin izlerini silmeye çalışıyorum.. Yeni bir inşa anında çok daha büyük yıkımlara uğradım, ama o kadar istememe karşın yıkılamadım... Zalim, o kadar güçlenmişim ki yokluğunda, bütün bunlara nasıl katlanabiliyorum, en önemlisi hala nasıl yaşayabiliyorum!! İnan bu sorunun yanıtını bulamıyorum.. Bunun adı gerçekten güçlenmek mi? Yoksa olgunlaşmak mı? Yoksa her şeyi yok sayar gibi seni de yok saymaya başlamış olmak mı..?? Sanırım seni hiç yaşamamış gibi yok saymamdan geliyor, bu umursamazlık rolünü başarıyla oynayabilmem... Ama neden gece olunca bütün ağırlığınca gelip giriyorsun düşlerime.. Ruhumda bıraktığın yara o kadar onulmaz ki, durmadan kanatıyor ruhumu..... Gecelerimi... Geleceğimi... Gelecek diyorum da yaşanacak, yaşayabileceğim, bana yaşatabilecekleri bir gelecek kaldı mı acaba...!! Giderken... Onca yaşanmışlığa rağmen bir insanın bütün hayatını yanında emanet olarak götürdüğün bir an bile hatırına gelmedi mi hiç.. Halbuki seninle o kadar güçlenmiştim ki bütün acizliğime rağmen.. Sen bana yaşamın tadını sunmuştun ve tüm renklerini.. Pembede gülünce güller açan o mahcup yüzünü görüyordum, sarıda ise hasreti, benzini solduran o yaman hasreti... Siyah ta ise umutsuzluklarını, kuşkularını, korkularını görüyordum.. Ama beyaz her şeye rağmen bize aitti, saf sandığımız, asla parçalanamayacak olan sevgimiz di beyaz.. Şimdilerde ise sana ve bana tek bir renk kaldı bu zemheri gecelerde. "Kırmızı" Bizim dünyamızda kırmızının anlamı bile farklıydı.. Bilirsin bunun ne demek olduğunu aykırı sevdam.. Kırmızı hiçbir zaman bizi yakıp küle dönüştüremedi büyük çoğunluk gibi.. Bizim renk kartelamızda kırmızı da yoktu hatırlarsan.. Ve asla da olmayacaktı.. Şimdi bunu anımsadığımda buruk bir tebessüm yerleşiyor yüzüme, herhalde esefle gülmek bu demek.. Hem seni hem kendimi kınıyorum bütün cihan-ı alem önünde.. Dünyanın var olan iki Pinokyosuymuşuz biz.. Kırmızı rengine asla bürünmeyecektik.. Ne sen nede ben bu rengin ruhuna girmeyecektik. Yasaklamıştık bunu birbirimize hatırlarsan.. Kırmızı "Ayrılık" demekti, gözlerden akan kanlı yaşlar demek ti, yok olmak demekti sevgilinin olmadığı gecelerde.. Sevgisizlik, sessizlik, sonsuzluk, muamma demekti Kırmızı.. Hey hat!! Şimdi bütün dünyam Kıpkırmızı.. Sen arındın mı, arıtabildin mi yüreğini bu renkten bilmiyorum.. Bilemiyorum.. Ama ben her an daha da çok bürünüyorum bu renge.... Yok oluyorum...!! Kod: Tümünü seç

hiçbir şey çok yaşamaz yalnızca toprak ve dağlar kalır güneş doğar ve batar karanlık günün ilk ışığına sarılır sevgim bir ağaç gibi büyür yavaştır ama derine ulaşır yaşayan her şey ölür yaşanan da o anlarda takılı kalır sonra o da dağılır yalnız sevgi kalır sevgim ölmez sabahın ilk nefesini coşkuyla sana taşır ve bu duygum var oldukça yüzüm heyecanınla kırmızıya bulanır

çoook güzeL... Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)

eline sağlık, güzel... öLüM bUySa, TaNRıM BuYSa YaŞaMaK, SiL aLnıMDaN YaZDıĞıN bU YaZGıYı, yA BiR yErE ÇıKSıN ArTıK bU SoKaK, yA Da öLDüR İçiMDeKi TaNRıYı..!

Gökkuşağından çekip aldığım tek renkti kırmızı. Hayat veren sıvının rengi gibi, O'nun gibiydi kırmızı. Aynı anda düşünür, aynı anda konuşurduk. Aynı kırmızıyı severdik ikimizde. Şimdi geceler de kırmızı gözlerim gibi, gündüzler de... Şimdilerde düşündüğüm tek şey kırmızı. Düşlerimiz kırmızıydı, kırmızı kıyafetler alacaktık kızımıza. "Oğlumuz olursa da en azından ayakkabıları kırmızı olsun" derdik. "Yakışır mı acaba" derdi. "Sana ait olan bir varlığa ne yakışmaz ki" derdim. Derdim oldu kırmızı, uykusuz geceler gibi... Bugün Yüreğimde KOCAMAN bir gül kokusu var...