gerçekten çok faydalı paylaşımlar Allah razı olsun...

'YETİŞ YA MUHAMMED!...' -SAV- 'Ruh gücü'nün zaferi Çanakkale'de, tarihimizin en parlak zaferlerinden birini kazanmamızda etkisi olan faktörlerin başında, harbin "manevi cephesinde" yaşanan bazı mucizevi hal veya hadiseler gelir. Söz konusu manevi cepheye, Çanakkale Harbi'ni Osmanlı adına kaleme alan resmi tarihçi Binbaşı Mehmed Nihad şöyle işaret eder: "Harpte asıl olan bilhassa maneviyattır. Bunun aksini kabul etmek; Çanakkale müdafaasının cinnet olduğuna hükmetmektir." Aynı gerçeğe, son dönem Osmanlı yazarlarından Cevdet Kerim: "Bu hadise; maddenin iman ve vatanperverlik huzurunda iflas edip eğilişinin en canlı bir numunesidir." tespitiyle temas ederken, Mehmet Akif de şu manzum ifadelerle parmak basar: "Türk askeri ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından. Onun göğsündeki kat kat iman, alınabilecek gibi bir kale değildir." Mustafa Kemal Paşa ise Mehmetçiğin hangi muazzam "ruh gücüyle" çarpıştığını şöyle belirtir: "Mütekabil siperler arasında mesafemiz 8 metre; yani ölüm muhakkak!. Birinci siperdekiler hiçbiri kurtulmamacasına kamilen düşüyor; ikincidekiler onların yerine gidiyor. Fakat ne kadar şayan-ı gıpta bir itidal ve tevekkül ile biliyor musunuz? Okumak bilenler ellerinde Kur'an-ı Kerim, cennete girmeye hazırlanıyorlar. Bu, Türk askerindeki ruh kuvvetini gösteren şayan-ı hayret ve tebrik bir misaldir. Emin olmalısınız ki, Çanakkale Muharebesi'ni kazandıran bu yüksek ruhtur!..." Harbin, manevi cephesiyle alakalı kesitlerden biri de "Peygamber Efendimiz'in harbe katılımları, Mehmetçiğe manevi teşvik ve destekleri"dir. O'nun davasını, asırlar boyunca üç kıtada bayraklaştıran, Sancak-ı Şerif'ini Viyana önlerine kadar taşıyan, "Haremeyn'inin Hizmetkarı" olmayı şeref telakki eden ve nihayet O'na ve kutsal topraklarına sonsuz bir muhabbet ve hürmet besleyen soylu ceddimizi/milletimizi, dara düştüğü bu en felaketli anında "vefalıların en vefalısı" Kutlu Nebi, elbette ki yalnız bırakmazdı. Bu durum aynı zamanda, Enbiyalar/Şüheda Yurdu mübarek vatanımızın manevi koruma altında bulunduğunu ve her başımız sıkıştığında "ilahi inayetin" bizimle beraber olduğunu ispatlayan ebedi delillerdendir. Gelibolu sırtlarındaki ölüm-kalım savaşının hangi kanlı safhasında, nurlu Nebi'nin yardımımıza koşup, "kutsi himmeti"ni adeta hayat iksiri gibi imdadımıza nasıl yetiştirdiğini gösteren işte dört hadise: "Zahmet ettin Ya Resullallah!" Kara savaşlarının ilk günlerinde, ileri hatlarda bulunan 26. Alay, kendinden dokuz misli kalabalık düşman askerine karşı kahramanca mücadele ediyordu. 27 Nisanda, Morto koyundan Fransız birlikleri Kerevizdere'ye doğru taarruza geçmişlerdi. Birliklerimize acil takviye gerekiyordu. Takviye birliklerden 5. Tümene bağlı 17. Piyade Alayı, deniz yoluyla Kilya'ya gelmişti. Yarbay Hasan Bey de birliklerinin önünde Kerevizdere'de, Fransızlarla her gün kanlı çatışmalara soyunuyordu. 11 Temmuz günü de şiddetli çatışmalar cereyan etmişti. Hasan Bey, siperlerde dolaşırken bir Fransız askeri dikkatini çekmiş ve kıpırdanmasından yaralı olduğunu düşünmüştü. Yarbay Hasan, dininin verdiği yüce ahlak ve şefkat hissiyle, yerde yatan askere yardım etmek için yaklaştı. Tam yarasının olup olmadığını araştırırken; ölü numarası yapan düşman askeri birden elindeki kasaturayı Yarbay Hasan Bey'in göğsüne saplayıverdi. Hasan Bey, göğsünden oluk oluk kan aktığı halde yere yığıldı. Askerler müdahale etmiş, ancak geç kalmışlardı. Hasan Bey'in gözleri buğulanmaya, güzel çehresi solmaya başlamıştı. Birden silkindi ve gözleriyle ufku takip etmeye koyuldu. Gözleri sanki öteleri seyre koyulmuştu. Askerlere fısıltıyla "Beni ayağa kaldırınız." dedi. Komutanlarının son emrine uydular ve koltuklarına girerek kaldırdılar. Üstü başı kan içinde son demlerini yaşamakta olan Yarbay Hasan Bey, "Lailahe illallah Muhammedun Resulullah" dedi ve yüzünde derin bir tatlı tebessüm belirdi. Dudaklarından son olarak şu sözler döküldü: "Niçin zahmet buyurdunuz ya Resulallah!.." Ruhunu teslim ettiğinde, nur yüzünde ince bir huzur çiçeklendi; gözlerini sonsuzluğa daldırmış sükun içinde yatıyordu. "Ben, Çanakkale'deyim!" Hadise, 1928'de Medine-i Münevvere'de, Cemal Öğüt Hoca ile Peygamber Efendimiz'in türbedarı arasında geçer. Türbedar, tam bir Osmanlı hayranıdır. Cemal Öğüt Hoca, bir gün sorar: "Niçin bu derece Osmanlı muhabbeti? Neden Allah ve Resulünün muhabbeti, Osmanlı'yı sevmeyi gerektirir?" Türbedar, duraksamadan cevap verir: "Osmanlı'yı, İslam namına sevmek için şu hatıram sana yeter de artar: "1915 yılı haccında, Hindistan ulemasından Allah dostu bir zat, Resulullah'ı ziyaret için Medine'ye teşrif etmişti. Kendisiyle tanıştık ve uzun uzun sohbet ettik. Fakat bir türlü gözünün yaşı dinmiyordu. Bu hüznün günlerce geçmediğini görünce sebebini sordum: - Burası Cennet bahçesi, Resulullah'ın mescidi, makamı... Neden bu ziyaret sizi sevindirmiyor; yoksa gözünüzden akan sevinç gözyaşları mı? Gözyaşları daha da çoğalan Hindistanlı alim şu cevabı verdi: - Keşke göz yaşlarım gönlümün sevinçlerini yansıtmış olsaydı! Bunca yıl sonra nasip oldu, o 'Güzeller Güzelini' ziyarete geldim. Yanında, yakınında özlem giderecektim. Fakat müşahede ettim ki, Resulallah makamında değil... Resulullah niçin burada değil? Yoksa, benim kalp gözüm mü körelmiş? Resulullah'ın varlığını neden hissedemiyorum? Hangi hatam, hangi günahım onunla olmaya, onunla dolmaya engeldir? İşte, geldim geleli bu düşüncelerle perişanım! Alim zatın bu sözleri üzerine hayretler içinde kaldım, ne diyeceğimi bilemedim. Bir şey söylemeden yanından ayrıldım. Geç vakitte yatağa uzandım ve gece rüyamda Hz. Peygamber'i gördüm. Gün boyu kafamı meşgul eden düşünceler şimdi Hz. Peygamber'in açıklamasıyla dağılacaktı. Hz. Muhammed bana şunları söyledi: "Evet, hissedilen doğrudur. Ben şimdi Medine'mde değilim, Çanakkale'deyim... Çok zor durumda olan asker evlatlarımı yalnız bırakmaya gönlüm razı olmadı. Şimdi onlara yardım ediyorum." "Sizi Çanakkale'de korudu!" Menderes, 1955'te Hindistan'a bir resmi ziyaret düzenler. Temaslarını tamamladıktan sonra yetkililere, bir alim zatı ziyaret edip duasını almak istediğini bildirir. Halbuki, bu Hintli alim yanına gelen çoğu kimseyi kabul etmemekte ve görüşmemektedir. Bir hayli yol alıp müşkülat çekildikten sonra, alimin uzlet mekanına varılır. Kendisine, Türkiye'nin Başbakanı'nın ziyarete geldiği haber verilir. Alim zat gelenleri kabul eder; ama pek de hoşnut değildir. Menderes uzaklardan geldiklerini ve kendisinden dua talep ettiklerini söyler. Hintli alim, söylenenlere itibar etmez ve asıl dua merkezinin İstanbul'da Eba Eyyub el-Ensari'nin makamı olduğunu söyler ve ekler: "O, Resulullah'ın mihmandarıdır, seçkin sahabelerinden biridir... İstanbul'un manevi fatihi ve sahibidir. Böyle bir yariniz varken, ta buralara dua için gelmeniz uygun mudur? Sen git, o mübarek zatın himmetini iste; onun şefkat ve şefaatine sığın... Biz onun ayağının tozu bile olamayız. Siz, Güzeller Güzeli'nin himayesini görmüş bir millete mensupsunuz. O, sizi Çanakkale'de, İstiklal Harbi'nde ruhaniyetiyle korumuştur. Bunun şuurunda olunuz..." Menderes'le konuşan bu alim kimdi? 1915 yılında hacca giden ve Hz. Peygamberi makamında müşahede edemeyip, gözyaşları içinde günlerce ıstırap çeken o Hintli alimden başkası değildi. "Yetiş Ya Muhammed!" Dr. Hikmet Arda naklediyor: "1. Tabur Kumandanı Binbaşı Lütfi Bey, uzun boylu, zayıf ve babacan bir zattı... Seddülbahir'de bizim karşımızda Fransız kıtaları vardı... Bir gün yine bir ölüm kalım harbine tutuşmuştuk. Düşman askerleri sel gibi hücuma kalktılar... Kaç dakika geçti, hatırlamıyorum; müthiş bir 'Allah, Allah!' nidası kulaklarımızı yırttı. Başlarında, o mütevazı ve dindar kahraman, Tabur Kumandanı Lütfi Bey... Askerlerin başına geçmiş ve "Yetiş Ya Muhammed! Kitabın gidiyor!" diye naralar atarak ileri atılmıştı. Peşine takılıp kükreyen aslanlarla, siperlerimizi tekrar düşmandan geri almıştı... Korkunç bir rüyadan uyanır gibiydik... Sonra haber aldım ki, Binbaşı Lütfi Bey, Çanakkale'den sonra İran'da şehit olmuş. Allah rahmet eylesin." Kaynakça: Mevlanzade Rifat; Türk İnkılabının İçyüzü, Haz: Metin Hasırcı, İstanbul, 1993, Pınar Yayınları. M. İhsan Gençcan; Çanakkale Savaşlarından Kan Çiçekleri, İstanbul, 2003. Vehbi Vakkasoğlu; Bir Destandır Çanakkale, İstanbul, 2004, Nesil Yayınları. İbrahim Refik; Çanakkale'nin Ruh Portresi, İstanbul, 1998. Talha Uğurluer; Çanakkale Savaşları, İstanbul, 2003, Kaynak Yayınları. İSMAİL ÇOLAK Alıntı yeri; Gülistan dergisi Acizane duam. Allah ım şimdide bir çok imanlı askerlerimiz her gün şehit düşüyor. Lakin onların Anaları, kız kardeşleri örtülü diye cenaze törenleri dışında orduya ziyarete bile gidemez oldular. O mubarek babaları da sünnet üzere sakallı diye giremez oldu. SEN ki hidayet verensin, Bağışlayan, affedensin bizleri bağışla seni bilen tanıyan kullarından eyle... ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

ANADOLU DESTANININ İLK SAYFASI: MALAZGİRT ZAFERİ Amaç: 'Allah'ın adını yüceltmek' Anadolu kapılarının biz Türklere açılması, 1071 Malazgirt Zaferiyle olmuştur; fakat bu coğrafyayla tanışmamız, bundan yaklaşık yedi asır öncesine; 395'te Avrupa Hunları ve ardından 516'da Sabarlar'ın yaptığı ilk akınlara dayanmaktadır. Anadolu serüvenimiz, gaza ülküsü istikametinde Abbasilerin hizmetindeki Türk komutanların, uç bölgelerinden giriştikleri akınlarla yüce bir mefkureye ve milli bir muhtevaya inkılap edecektir. Bu komutanların açtığı çığır ve zemin, en fazla Selçukluların işine yarayacak ve Anadolu'yu yurt edinme gayesini kolaylaştıracaktır. Selçuklular adına ilk sefer, Çağrı Bey tarafından 1015'te gerçekleştirecek ve söz konusu sefer, Anadolu'nun ideal bir vatan açısından aranan bütün özelliklere sahip olduğu kanaatini güçlendirerek; bundan sonra yoğunlaşacak olan akınlara bir bakıma yön verecektir. Çağrı Bey, Anadolu ufuklarını Selçuklulara şöyle hedef göstermişti: "Buradaki güçlü Karahanlı ve Gazneli Devletleriyle mücadele edemeyiz; ancak Horasan, Azerbaycan ve Doğu Anadolu'ya gidip oralarda hükümran olabiliriz. Zira, oralarda bize karşı koyabilecek hiçbir kuvvete rastlamadım." Bu talimatlara uyan Selçuklular, "rüzgar gibi uçan atlılar" sayesinde, adeta coşkun bir sel gibi, Türkistan'dan Anadolu önlerine akmaya koyulacaklardı. Önceleri, keşif hareketi vasfını taşıyan bu akınlar, Tuğrul Bey'le beraber, fetih ve tamamen yurt edinme gayesine dönüşecekti. Artık Anadolu, "cihan hakimiyeti ülküsünün" ve İslamiyet'i yaymanın adı olan "i'la-yı kelimetullah davasının" en önemli ayağı mevkiine yükselecekti. Selçuklular, 1048 Pasinler zaferinden beridir iyi tanıdıkları Bizans'a son ölümcül hamleyi indirerek Anadolu'yu ona mezar etmeye hazırlanıyorlardı. Bizans zulmü altında ezilen Süryaniler ve Ermeniler dahi, "Rumları kadınlaşmış sayıyor; onları cezalandırmak için Allah'ın, Müslümanları gönderdiğine inanıyorlardı." Can çekişen köhne Bizans'ı, Anadolu'dan sürüp, bu güzel diyarı "Hilal'in Doğu'daki en sağlam burcu" durumuna getirmek için, Sultan Alparslan'ın; "aslan ve kartal yavruları gibi olunuz; yeryüzünde gece gündüz uçunuz; artık Romalılar ve Hıristiyanlara aman vermeyiniz!" emri icabınca, Selçuklu gazi komutanları ve alperenleri; "dünyanın her tarafından bu memleket için randevu almışçasına" dalga dalga "Diyar-ı Rum" kapısına dayanmışlardı. Bir Bizans kaynağına göre, "kara ve deniz, bütün dünya, sanki Türkler tarafından doldurulmuştu." Gün geçtikçe büyüyen ve önü alınamayan Selçuklu tehlikesi karşısında, Bizans imparatoru Romanos Diogenes çareyi, birçok milletin katılımıyla meydana gelen yaklaşık 200 bin kişilik, tarihindeki en muazzam paralı orduyu teşekkül ettirmekte bulacaktı. Selçuklu kuvvetleri ise yalnızca 50 bin kişiden ibaretti. İmparator, ordusunun kudretiyle öylesine mağrurdu ki, Selçukluları Anadolu'dan atmak bir tarafa, Türkistan ve İslam Dünyasını da zaptedeceğini; camileri kiliseye çevirip Hıristiyanlığı yücelteceğini zannediyordu. Malum kibirli ruh hali içerisinde imparator, Sultan Alparslan'ın barış teklifini tereddütsüz reddedip, elçiye şu kaba ve küstah karşılığı vermişti: "Barış, ancak ve ancak Rey'de yapılacaktır. Ben, İslam ülkelerine, kendi ülkem gibi hakim olmadıktan sonra asla geri dönmeyeceğim. Hemedan'ın çok soğuk olduğunu haber aldım, bu bakımdan biz, Isfahan'da kışlayacağız, hayvanlarımız ise Hemedan'da kışlayacaklar." Elçi İbnü'l Mahleban ise şu muhteşem sözle ona haddini bildirecekti: "Hayvanlarınız, Hemedan'da kışlayabilir; ama sizlerin nerede kışlayabileceğinizi bilemem!" Kıbleye dönen Haç! Diogenes, İstanbul'dan hareket etmeden önce, Ayasofya'daki dini ayine katılarak buradaki meşhur "büyük haçı" ziyaret etmişti. İmparator ziyaretle ilgili, Malazgirt yenilgisinden sonra, şu şaşırtıcı hatırayı zikredecekti: "Herhangi bir sefer dolayısıyla İstanbul'dan çıkan imparatorun törelerinden birisi de, Ayasofya'ya gidip yakutlarla bezenmiş altın haçtan yardım ve şefaat dilemesidir. Geleneğe uyarak Ayasofya'ya gidip buradaki altın haçtan başarı için şefaat diledim. Bu sırada haç, bulunduğu durumdan Müslümanların kıblesine doğru çevrildi. Buna son derece hayret edip şaşakaldım ve onu yeniden doğuya çevirip eski haline getirdim. Ertesi günkü ziyaretimde, haçın yine kıbleye dönmüş olduğunu gördüm. Bunun üzerine zincirlerle bağlanmasını emrettim. Fakat, üçüncü günkü ziyaretimde haç, yine kıbleye yönelmişti; hayretler içinde kalıp bunu, çıkacağım seferde yenilgiye uğrayacağıma yormuştum. Bununla birlikte, arzu ve ihtiraslarımın etkisiyle, İslam ülkelerine yürüdüm ve işte bütün bunlar başıma geldi." Malazgirt Muharebesi, Bizans'ın Anadolu'daki mevcudiyetini belirlemesi açısından büyük öneme sahip olduğu gibi; esas olarak da Türk ve İslam Alemi'nin geleceğini tayin etmesi noktasında hayati bir ölüm-kalım mücadelesi hususiyetindeydi. Bu yüzden, Halife Kaim Biemrillah, İslam Dünyası'nın bütününü ilgilendiren, "Kutsal Hareket" olarak nitelendirdiği bu mücadelede kazanan tarafın Sultan Alparslan ve Türk ordusu olması için duada bulunulması maksadıyla bir hutbe hazırlatıp Cuma Namazı'nda Müslüman ülkelerin hepsinde okunmasını istemişti. Savaş başlıyor İslam Alemi'nin bütün dikkatiyle kilitlendiği ve merakla neticesini gözlediği büyük savaş nihayet gelip çatmıştı. Alparslan, fakihi Buharalı Ebu Nasr Muhammed'in tavsiyesine icabetle, savaşın zamanını Cuma günü olarak tayin edecekti. Ebu Nasr Muhammed, ona şöyle demişti: "Ey Sultanım, sen, Allah'ın diğer dinlere üstün kıldığı İslam dini için savaşıyorsun; bu sebeple İslam ülkelerindeki camilerde, bütün hatiplerin Müslüman halkla birlikte senin için dua edecekleri Cuma günü, öğle namazı sırasında, düşmana saldır. Ben, Yüce Allah'tan zaferi senin adına yazmasını beklerim." Bu arada, Selçuklu birlikleri durmaksızın tekbir sesleri, Kur'an tilavetleri ve kös gümbürtüleriyle yeri göğü inletip Bizanslıların moralini çökertmeye çalışıyorlardı. Bizanslılar da, üstünde, çok kıymetli mücevherlerle süslü haçın bulunduğu, altından tahtında oturan imparatorun etrafında toplanmış İncil okuyorlardı. Sadece Bizans ile Selçukluların değil; iki büyük alemin ve medeniyetin kaçınılmaz çatışması için artık her türlü hazırlık yapılmıştı. "Zemzemle yıkanmış kefenini giyen" Alparslan ve ordusu, bu kutlu günde Bizans'ı devirmek için, muazzam bir iman, azim ve dinamizm ile bilenmiş bir vaziyette, vaktin kemale ermesini bekliyorlardı. Sonunda 26 Ağustos Cuma günü, beyaz elbiselerine bürünüp "ölürsem kefenim olsun" diyen Alparslan'ın, sabahleyin bütün komutanlarının önünde, şu büyük duayı yapmasıyla ordu savaş düzenine geçecekti: "Ey Allah'ım! Sana tevekkül ettim ve bu cihatta sana yaklaştım; şu an senin huzurunda secdeye kapanıyor ve yalvarıyorum. Bu sözlerim, benim gerçek duygularımı yansıtmıyorsa beni, beraberimdeki yardımcılarımı kahret! Eğer samimiliğimi kabul edersen, bu cihatta düşmanlarıma karşı bana yardımcı ol ve beni muzaffer bir sultan kıl!" Orduyla beraber Cuma Namazı'nı kılan Sultan, askerlere son kez, şu tarihi hitapta bulunup maneviyatlarını takviye ettikten sonra taarruz emrini verecekti: "Ey askerlerim ve kumandanlarım! Daha ne zamana kadar biz azınlıkta, düşman çoğunlukta olarak böyle bekleyeceğiz? Galip gelirsek arzu ettiğimiz netice gerçekleşecektir; aksi takdirde şehit olarak cennete gideriz. Beni takip etmek isteyenler gelsinler, istemeyenler ise serbesttir ve geri dönebilirler. Bugün burada, ne emreden bir sultan, ne de emir alan asker vardır. Bugün, ben de sizlerden biri olarak sizinle birlikte savaşacağım..." Nihayetinde Bizanslılar, Selçukluların meşhur Turan taktiğini tatbik etmesiyle ummadıkları bir hezimete maruz kalmış ve kendileriyle birlikte temsil ettikleri Hıristiyan Batı Alemi'nin tarihteki en ağır yenilgilerinden birini tatmışlardı. İlhanlı Tarihçi Reşidüddin, müthiş bozgunu şu sözlerle tasvir etmişti: "İslam askeri bir ağızdan tekbir getirdiler, teyid-i ilahi ile sağlam yürekli olarak düşman üzerine atıldılar. Talihsizlik rüzgarı ile hüsran toprağını onların başına saçtılar. Kefere-i fecerenin pek çoğunu cehennemin dibine gönderdiler." Başka bir İslam kaynağında ise, yenilgi şöyle vasıflandırılmıştı: "Takdir, zulüm ağacını kökünden söktü. Hıristiyanların bayraklarını çevirdi." Tarihin dönüm noktalarından biri Malazgirt Zaferi, yalnızca bizim değil; İslam ve Batı tarihinin de akışını etkilemesi bakımından mühim bir dönüm noktası özelliğine sahiptir. Başka bir deyişle insanlık tarihindeki, geniş bir coğrafyanın gidişatını belirleyen ender savaşlardan biridir. Erol Güngör'ün de dediği gibi; eğer Türk ve İslam tarihinin son dokuz yüz yıllık kaderini çizen tek bir hadise ve şahsiyet göstermek mümkün olsaydı; bu, hiç şüphesiz Malazgirt Zaferi ve Sultan Alparslan olurdu. Dolayısıyla, Malazgirt Zaferi'nin yansımaları, geniş ölçekli bir toprak parçasında ve asırlara yayılacak şekilde günümüze değin uzanmıştır. Her şeyden önemlisi de, üzerinde yaşadığımız cennet vatan, bu zaferle bize yurt olmuş; Anadolu'nun kapıları ardına kadar açılarak kısa sürede akıncılar Adalar Denizi ve Marmara kıyılarına kadar olan yerler fethedilmiştir. Anadolu'nun tapusu, yine bu zaferle alınmış; varlığımız bir daha silinmeyecek biçimde sağlam temellere dayandırılmıştır. Horasan Erenleri ve Gazi Dervişlerin faaliyetleri neticesinde, Anadolu "İslamlaştırılmış" "Müslümanların Hıristiyan Batıya uzanan ileri karakolu" mevkiine erişmiştir. Diğer taraftan, Osmanlı Devleti'nin temellerinin atılması, İstanbul'un fethine zemin hazırlanması ve elbette ki, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasında da Malazgirt'in büyük rolü vardır. Bugün; bin yıldır yaşadığımız türlü tarihi serüvenlere/handikaplara rağmen, hala bu vatanda hayat sürüyor isek; bunu her şeyden önce Malazgirt Zaferi'ne borçluyuz ve halihazırda onun mirasını kullanmaktayız. İbrahim Kafesoğlu, Malazgirt'in tarihimizdeki emsalsiz yeri hakkında, son tahlilde şu isabetli tespitleri ortaya koymaktadır: "Tarih boyunca kazanılan yüzlerce meydan muharebesinden, bugün elde ne kaldığı düşünülürse; Malazgirt'in değeri iyice anlaşılacaktır. Anadolu'yu vatan edinen Türk boyları, İslami akidelerle birlikte, eski bozkır yaşayış ve telakkilerinden büsbütün farklı tefekkürü, edebiyatı ve dünya görüşü ile bundan sonra, yerleşik medeniyet unsuru olarak cihan tarihinde çok verimli hamleler yapma imkanı kazanmıştır. Malazgirt, geniş tesir ve şümulü ile tarihimizde yeni bir devrin başlangıç ve dönüm noktasıdır." Öte yandan, İslam Alemi'ne yönelik feci bir tehlikeyi bertaraf etmesinden ötürü bu zafer; Müslümanlar üzerinde de derin yankı uyandırmış ve büyük bir sevinçle karşılanmıştı. Abbasi halifesi, Alparslan'ın gönderdiği fetihnameyi , devlet erkanı ve halk önünde coşkun bir törenle okutmuştu. Şehir görülmemiş bir şekilde süslenip zafer takları kurulmuş ve devrin şairleri Alparslan'ı öven kasideler yazmışlardı. Halife, Sultan'a, değerli hediyelerle birlikte özel bir mektup yazarak, onu şu unvanlarla tebrik etmişti: "Allah'ın yardımına mazhar, galip ve muzaffer evlad, en büyük sultan, Arap ve Acem hükümdarı, dünya hükümdarlarının efendisi, Müslümanların sığınağı, devletin kahredici bileği, dinin parlak tacı ve İslam ülkelerinin sultanı..." İslam tarihçilerinin ekseriyeti bu zaferi, Hz. Ömer devrinde, Bizans'a karşı kazanılan ve İslam hakimiyetinin Asya ve Akdeniz'de kesin olarak yerleşmesini sağlayan, Kadisiye ve Yermuk zaferlerine benzetmişlerdir. Zafer, Batı Alemi'nde ise, derin bir şok ve hayal kırıklığı meydana getirmişti. Bir müddet sonra, Anadolu ve Ön Asya'daki Türk-İslam hakimiyetine son vermek ve Bizans'ı kurtarmak için, asırlar boyunca sürecek olan "Haçlı Seferlerine" girişeceklerdi. Bu seferlerin zuhuru ve sonuçlarındaki tesirinden dolayı, Malazgirt Zaferi'nin, Avrupa Medeniyeti'nin teşekkülünde de büyük bir fonksiyonu olmuştur. Kaynakça: İsmail Çolak, Doğu-Batı Kavşağında Osmanlı, İst.2004, Gelenek/Okul Yay., s.23-33; Ali Sevim, Anadolu'nun Fethi, Ank.1988, s.13-38,55-64,74; Ali Sevim, Yaşar Yücel, Türkiye Tarihi, Ank.1989, s.27-30,63-80; Claude Cahen, Türklerin Anadolu'ya İlk Girişi, Çev: Yaşar Yücel-Bahaeddin Yediyıldız, Ank.1988, s.5-17; Osman Turan, Türk Cihan Hakimiyeti Mefkuresi Tarihi, İst.1980, s.281-298,375-377,388-399; İbrahim Kafesoğlu, Selçuklu Tarihi, İst.1972, s.54-58; İbrahim Kafesoğlu, "Malazgirt Muharebesi Maddesi", İslam Ansiklopedisi, c.7, s.247; Faruk Sümer, Ali Sevim, İslam Kaynaklarına Göre Malazgirt Savaşı, Ank.1988, s.7-11,62; Erol Güngör, Tarihte Türkler, İst.1989, s.82,234-236,249. İSMAİL ÇOLAK - Gülistan dergisi ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

İNSANLIĞIN İKİ CİHAN SAADETİNİN DÖNÜM NOKTASI: H İ C R E T Tarihin dönüm noktası Hicret sadece İslam tarihinde, Müslümanların hayatında değil; neticeleri itibariyle topyekün bütün insanlık tarihinde büyük bir dönüm noktasıdır. Hz. Peygamber ile birlikte ilk Müslümanlar, hicret hadisesiyle insanlığın iki cihan saadetini tayin edecek; onun kaderi, geleceği, dini, medeni, insani, siyasi gelişiminde çığır açacak kadar "tarihin en muazzam inkılap hareketine" öncülük etmişlerdir. Beşeriyetin hayatına nur ve iman getiren yüce Resul, mukadderatın çizdiği istikamette Medine'ye doğru yol alırken, adeta bütün bir tarih O'nun yolu boyunca serilmiş, yeryüzü ve tüm mahlukat onun yolunu gözler olmuştu. İbni Abbas, hicretin, Peygamber Efendimizin hayatı ve nübüvvetindeki yeri ile alakalı şu ilginç tevafuka işaret eder: "Doğumu Pazartesi günüdür, ilk peygamberlik Pazartesi geldi, Hicret Pazartesidir ve ruhu da Pazartesi kabz edilmiştir." Mal, mülk, can ve canan; Müslümanları yurtlarına bağlayan her ne varsa hepsini geride bırakacak kadar onları böylesine zorlu bir hicrete, büyük bir fedakarlığa sevk eden esas sebep, hicretin özünde taşıdığı asli anlam ne idi? Müşrikler, inananları insanlığa sığmayacak bir tazyikle hayatlarına kast ediyorlar; daha da fecisi en mukaddes varlıkları olan inanç ve imanlarına saldırarak onları din ve vicdan hürriyetinden mahrum bırakıyorlardı. Bu kutsal değerler ise her şeylerinden azizdi; mallarından, en sevdiklerinden, vatanlarından ve hatta canlarından bile. Din ve davaları uğrunda her şeyden vazgeçtiler, arkada bıraktıklarına dönüp bakmayı akıllarından bile geçirmediler. Kur'an-ı Azimüşşan onların bu ulvi ruh halini ve efsanevi feragatini Hacc Suresi 40. ayette şöyle yüceltir ve över: "Onlar yalnızca 'Rabbimiz Allah'tır' demelerinden dolayı haksız yere yurtlarından sürgün edilip çıkarıldılar." İslam güneşinin parladığı yeni ufuk: Medine Hicretle, İslamiyet'in merkezi Mekke'den Medine'ye nakledildi. İslam güneşi bütün parlaklığıyla Mekke ufuklarından Medine burçlarına intikal etti. İslamiyet, Evs ve Hazreç kabileleri arasında büyük bir hızla yayılmaya başladı. İslamiyet Mekke'de, Taif'te ve sair Arap kabileleri arasında bulamadığı destek ve himayeyi Medine'de buldu. Müşriklerin zulüm ve baskısı sonucunda Müslümanların yurtlarından atılmasını, Allah hayra tebdil eylemiş ve İslam'ın/Müslümanların yeryüzü macerasında büyük bir değişim ve dönüşüme gebe kılmıştı. Hicret ile Müslümanlar yeni bir muhite gelmişti, şartlar tamamıyla değişmişti. Müslümanlar artık imanlarının gereği olan her şeyi serbestçe yapabileceklerdi. İşte bu hürriyet havası içinde Medine'de, İslamiyet ve Müslümanlar adına yepyeni bir dönem ve yepyeni bir hayat neşvü nema bulacaktı. Ensar ve Muhacirler, bu yeni merkezde el ele vererek ve Hz. Peygamberin etrafında sımsıkı kenetlenerek, İslamiyet'in kuvvetlenmesi, yayılması ve dinin esasları dahilinde emniyet, huzur ve sükun içinde Medine'de yeni bir nizam ve mesut bir hayat tesis edebilmek için olağanüstü bir gayret sergileyeceklerdi. Medine o sıralarda, siyasi, sosyal ve medeni hayat itibariyle iptidai denecek bir seviyede bulunuyordu. Henüz kabile hayatı yaşanıyordu; kendi reislerinden başka hiçbir otorite tanımıyorlardı. Sosyal eşitlik, adalet, hak ve hukuk kavramlarından uzak bir hayat tarzı hakimdi. Cemiyet hayatı, kanun ve nizamdan mahrum bir vaziyetteydi. Buna bir de Arap kabileleri arasındaki tükenmek bilmeyen rekabet ve çatışmalar ile Yahudilerle Araplar arasındaki anlaşmazlıklar eklenirse, yeni muhitin ne büyük bir keşmekeş içinde olduğu daha iyi anlaşılır. İlk İslam Kardeşliği Hazreti Peygamber ve Mekkeli Müslümanlar, din ve davaları uğrunda öz vatanlarını terk ederek Medine'ye hicret ettiklerinde, burada din kardeşleri olan Medineli Müslümanlar tarafından çok candan, sıcak ve samimi bir şekilde karşılandılar. Medineliler, Akabe Biatları'nda verdikleri söze sadık kaldılar ve itimada layık olduklarını gösterdiler. Evs ve Hazrec kabileleri, gelen Müslümanları bağırlarına bastılar, evlerine misafir ettiler ve yalnızca ekmeklerini değil; maddi-manevi bütün varlıklarını paylaştılar. Resulü Ekrem , hicretten 5 ay sonra Ensar ile Muhacirden 45'er Müslüman'ı birbirine kardeş yaptı. Peygamber Efendimizin kurduğu bu kardeşlik müessesesi, maddi-manevi yardımlaşma ve birbirlerine varis olma esasına dayanıyordu. Kurulan bu kardeşlik müessesesine göre, Medineli ailelerden her birinin reisi, Mekkeli Müslümanlardan bir aileyi yanına alacak ve mallarını onunla paylaşarak, beraber çalışıp beraber kazanacaklardı. Bu kardeşlik sayesinde, Allah ve Resulu'nün muhabbetinden başka her şeylerini geride bırakmış olan Muhacirlerin iaşe ve iskan meseleleri hal yoluna konulmuş oluyordu. Bu, nesep ve kan kardeşliğini fersah fersah geride bırakacak bir kardeşlikti; "iman ve din kardeşliği" idi. Ensar Müslümanları, her şeylerini, bu garip ve yurtlarından uzaklaşmak zorunda kalanların, dert ve kederlerini onlarla paylaşıyorlardı. Muhacir kardeşlerine karşı misafirliğin, cömertliğin, kadirşinaslığın ve tabii ki insanlığın en zirve noktasını göstermekten zevk alıyorlardı. Kendileri ihtiyaç içinde olsalar dahi onları kendi nefislerine her anlamda tercih etmişlerdi. Böylece, bu kardeşlik sayesinde büyük ve örnek bir içtimai dayanışma temin edilmiş, insanlığın önüne yeni bir ufuk açılmış oldu. Kur'an-ı Kerim Enfal Suresi 72. Ayette, bu emsalsiz tabloyu şu ifadelerle ebedi bir numune-i imtisal mertebesine eriştirir: "İman edip hicret eden, Allah yolunda mallarıyla, canlarıyla savaşanlarla, onları sığındırarak yer verip yardım edenler yok mu, işte onlar birbirlerinin velileridir." Tarih, nice göçlere şahit olmuş; ancak, böylesine manalı ve şümullü bir hicreti, yerliler ile muhacirler arasında böylesine can-ı gönülden sarılma ve muhabbetle kaynaşmayı o ana kadar görmüş değildi ve bir daha da göremeyecekti. İslam'ın ırk, dil, sınıf ve coğrafi ayrılıkları tanımayan kardeşlik anlayışı tarihte ilk defa gerçekleşmişti. Bu kardeşlik, kabilecilik gurur ve düşmanlığını kalplerden silip attı. Niyetleri halis ve gayeleri ulvi Müslümanlardan müteşekkil faziletli bir cemiyet meydana gelmişti. Emelleri ve gayeleri bir olan yüksek bir "ümmet-i fazıla" vücuda getirilmişti. Bu samimi kucaklaşmadan öylesine muazzam bir kuvvet doğacaktı ki, kısa zamanda bütün Arabistan ve hatta tüm yeryüzü her şeyleriyle onlara boyun eğmekten kurtulamayacaktı. Kurulan bu manevi kardeşlik, hiçbir milletin tarihinde rastlanmayacak kadar ezeli ve ebedi bir kardeşliktir. Bu kardeşlik neticesinde meydana gelen dayanışma, yardımlaşma ve hayırseverlik, İslamiyet'in inkişafa geçtiği bir döneme rastlaması bakımından oldukça mühim bir tesir icra etmiştir. Tereddütsüz denilebilir ki, çeyrek asır zarfında İslam nurunun alemin her tarafına yayılması; İran'ın ve Kuzey Afrika'nın fethi, Bizans'ın ve Avrupa'nın tehdit edilmesi bu dini kardeşliğin bir eseri ve semeresidir. Medine'den Medeniyet'e... İlk İslam Devleti/Medeniyeti ve Medine Anayasası Müslümanlar arasında din kardeşliğine dayalı yeni bir ortam tesis ettikten sonra, Müslüman olmayan unsurlarla da anlaşmak; Müslim ve Gayri Müslim ayırt etmeksizin cemiyete yeni bir teşkilatlanma ruhu ve havası getirmek icap ediyordu. Bunun için de adli, medeni, siyasi ve askeri birtakım esasların tespitine ihtiyaç vardı. Evvela, Hz. Resulullah'ın başkanlığında "İlk İslam Devleti" teşekkül ettirildi; ardında da bu devletin 52 maddeden ibaret olan ilk anayasası ihdas edildi. Hatta bu anayasa, aynı zamanda bütün dünyadaki ilk yazılı anayasalardan biri olma özelliğine de sahipti. Bu vesika ile, Medine halkı artık diğer topluluklardan ayrılarak "müstakil bir millet" olma vasfını haiz olacaktı. Anayasadaki maddeler ışığında Müslümanlar, ehli kitap olan Yahudilerle ittifak kurmuşlardı. Ehli kitap olan Yahudiler ve Hıristiyanlara tam bir din ve vicdan hürriyeti tanınmıştı. Böylelikle, ehli kitap ile Müşriklere karşı asgari müştereklerde birleşme esası getirilmiş ve Müslümanlar ile Yahudilerin birlikte "tek camia" oluşturduklarından söz edilmişti. Muhtelif unsurları birleştirerek Medine halkı arasında tam bir birlik ve ahenk meydana getirmek; hatta bunlardan, Arap tarihinde ilk defa medeni bir millet teşkil etmek, işte Hz. Peygamberin başardığı en muazzam hadiselerden biri de buydu. Bu hadise, o devrin siyasi ve medeni hayatında yepyeni bir çığır açmıştı. Medine Vesikası, din, can ve mal hürriyeti gibi en tabii ve medeni insan haklarını garanti altına alarak ve toplum katmanları arasında aynı oranda hakim kılmayı gaye edinerek bugüne uzanan çizgide örnek bir "birlikte yaşama modeli" sunmayı başarmıştır. Bu noktada gerçek hürriyeti, insan hak ve hukukunu insanlığa ilk defa kamil manada bahşeden Hz. Muhammed olmuştur. Bu anayasa ile İslam, hayatının yeni bir safhasına girdi. Madde ile maneviyatı birbirine meczederek ona kendine has yeni bir çizgi getirdi. Hz. Muhammed insana, hayatının iki tarafını dengede tutmayı, madde ve manayı içine alan bir terkip yapmayı öğretti. Hz. Peygamber hicretle beraber Medine'de sadece ilk İslam Devleti ve anayasasını değil; "ilk İslam Medeniyeti"nin de temellerini atmış ve kuruculuğunu üstlenmişti. Şu halde, insanlığın gerçek medeniyete Hz. Muhammed sayesinde eriştiği; hakiki medeniyet kurucusunun O olduğu mutlak bir tarihi hakikattir. Sonradan kurulan medeniyetler, O'nun getirdiği medeniyetin bir anlamda "taklidi" konumundadır. 19. Yüzyılda yaşamış Alman Şair ve Edebiyatçısı Goethe, Hz. Muhammed'in "medeniyet kurucusu" vasfına ve genelde insanlık özelde de Batı medeniyetinin O'na neler borçlu olduğuna şöyle temas eder: "Hiç kimse Hz. Muhammed'in prensiplerinden daha ileri bir adım atamaz. Avrupa'ya nasip olan bütün başarılara rağmen bizim bütün kanunlarımız, İslam medeniyetine bakarak çok eksiktir. Biz Avrupa milletleri, büyük medeni imkanlarımıza rağmen, Hz. Muhammed'in son basamağına varmış olduğu merdivenin daha ilk basamağındayız." Aynı hususa Batılı ilim adamlarından Dr. Litz ise şu tespitiyle parmak basıyor: "O, Hicaz'ın kuru kumlarından yeni bir tohum filizlendirmişti. Öyle bir filiz ki, öncelikle Arabistan'da kök salacak ve bir yandan Hindistan'a diğer yandan da Büyük Okyanus'a kadar uzanacaktır." Kaynakça: Salih Suruç, Kainatın Efendisi Peygamberimizin Hayatı, C.1, İstanbul, 1998; A. Lütfi Kazancı, Hz. Süleyman'dan Hz. Muhammed'e Peygamberler Halkası, İstanbul, 1997; Martin Lings, Hz. Muhammed'in Hayatı, İstanbul, 2006; A. Himmet Berki, Osman Keskioğlu, Hz. Muhammed ve Hayatı, Ankara, 1991. İSMAİL ÇOLAK ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

İSTİKLAL HARBİ'NİN KAHRAMAN DERVİŞLERİ Milletimizin, İstiklal Harbi'nin karanlık günlerinde maruz kaldığı zorlu badireleri aşıp, özgürlüğe tekrar kavuşmasında, üstlendiği eşsiz hizmetlerle büyük pay sahibi olanlardan biri de, maneviyat ocakları "Tekkeler"dir. Anadolu'nun Türkleşmesi ve İslamlaşmasında, Osmanlı Devleti'nin kurulmasında ve siyasi otoritenin zaafa uğradığı fetret dönemlerinde mütemadiyen ifa ettiği misyonu, İstiklal Harbi'nde de yerine getiren Tekkeler, milli bağımsızlığın kazanılmasında muazzam bir rol oynamıştır. Özbekler Tekkesi ve Sarıklı Mücahitler Milli Mücadele hareketinin cephe gerisinde eda ettiği emsalsiz misyondan ötürü, bahsini ettiğimiz maneviyat ordusu, arıklı mücahitlerin destansı kahramanlıkları büyük bir tarihi öneme sahiptir. Bu dönemde Tekkeler, Anadolu Müslümanlarının sarsılan maneviyatını onarıp yeniden takviye etmek için iltica ettiği en mühim sığınaklardan biri olmuştur: Milletimizin, sönme kertesine dayanan ümidine fer, azim ve cehdine kamçı, ortak gaye etrafında kenetlenerek yek vücut halde yeniden şahlanmasında zaruri olan dini heyecanı ateşleyici tesir icra etmiştir. Bu yönüyle Tekkeler, varlığımızı perçinleyen en muhkem istinat direklerinden ve en hayati emniyet sigortalarından birisini teşkil etmiştir. Dolayısıyla, Tekkelerin, Anadolu zaferinin kazanılmasındaki eşsiz katkısı görmezden gelinemez. Bu müesseselerin hizmetleri, İstiklal Harbi'nin gerektiği ölçüde dikkat çekilmeyen farklı bir cihetini oluşturmaktadır. Bilhassa, işgal dönemi İstanbul'undaki, Özbek, Mevlevi ve Hatuniye tekkelerinin faaliyetleri önemli bir mevkidedir. Özbekler Tekkesi denince; bütün himmetini Kurtuluş Savaşı uğrunda sarf etmiş meçhul mücahit Şeyh Ata Efendi, olanca haşmet ve azametiyle arz-ı endam eder. O dönemde işgal kuvvetlerinin İstanbul'u sıkı baskı altına hesaba katılacak olursa, Üsküdar sırtlarındaki tekkesinde, Şeyh Ata'nın ne ölçüde bir kahramanlık sergilediği daha iyi takdir edilecektir. Halide Edip Adıvar'ın da belirttiği gibi, hem de bütün şehirde, herhangi bir surette Anadolu'daki Kuva-yı Milliye hareketine yardım edenlerin ölüme mahkum edileceğinin İngilizce ve Türkçe olarak büyük klişelerle afişe edildiği (1) düşünüldüğünde, bu destansı feragat daha da iyi anlaşılacaktır. O günlerde yaşayan Rıza Yalkın, böylesi çetin şartların hüküm ferma olduğu bir zamanda Şeyh Ata'nın eda ettiği misyonu şu çarpıcı tespitleriyle ortaya koymuştur: "Temsil ettiği dini ve manevi kıymetleri, vatanın selamet ve istiklaline vakfetmiş olan kendisi gibi ulema ile el ele vererek, en ateşli gençlerin gösteremediği cesareti izhar etmiş, kapı kapı dolaşmış, birçoklarının ağızlarının açılmadığı o günlerde, ruhlara ümit telkin etmiş, başında sarındığı yeşil destarı, üzerindeki siyah cüppesiyle bizlere istinat olmuştur."(2) Şeyh Ata Efendi, Anadolu Hareketi'ni desteklemek için İstanbul'da kurulan Karakol Cemiyeti ve Mim Mim Grubu gibi daha birçok gizli teşkilatla teşrik-i mesai ederek; özellikle de Ankara'ya silah sevkıyatı ve yüksek mevkideki önder kadronun kaçırılması işine büyük bir gizlilik içerisinde ön ayak olmuştur.(3) Bilhassa Karakol Cemiyeti ile giriştiği işbirliği hakkında, bir dönem milletvekilliği yapmış olan Hasene Ilgaz şu enteresan bilgileri vermektedir: "Karakol Cemiyeti, Tekkelerden çok faydalanmıştır. Merdiven köyündeki Bektaşi Tekkesi, Sultan Tepesi'ndeki Özbek Tekkesi bunlardan ikisidir. Bu tekkeler, Anadolu'ya giden ve gelenlere menzil vazifesi görürdü. Bu tekkelere merkezin parolasıyla giden herkes hüsnü kabul görür, icap eden mahalle gönderilirdi."(4) Fedakar dervişlerin eşsiz hizmetleri Anadolu'nun cephane ihtiyacı önemli ölçüde, tekkeler kanalıyla düşman karakollarından nakledilen silah ve her türlü askeri malzemeyle karşılanmıştır. Bu konuda, Milli Mücadele'ye iştirak eden komutanlardan Miralay Mehmet Arif Paşa'nın hatıratında geçen şu rakamlar ne denli muazzam bir başarıya imza atıldığının ispatıdır: "İngilizlerin kontrolleri altında bulunan ambar ve depolardan geceleyin aşırılmak suretiyle, muhtelif tarihlerde İstanbul'dan 56.000 mekanizma, 320 makinalı tüfek, 1500 tüfek, 1 batarya top, 2000 sandık cephane, 10.000 takım elbise, 100.000 gem, nal ve mıh, 15.000 matara, 1.000 tona yakın malzeme ve muhtelif askeri eşya Anadolu'ya geçirilmiştir."(5) Bundan dolayıdır ki, işgal kuvvetlerinin dikkatini celp etmeyen en emin yerler olarak, başta Özbek Tekkesi olmak üzere çoğu tekke adeta bir silah deposu haline getirilmişti. Şeyh Ata Efendi, kendisine gönderilen silah ve cephaneleri tekkeye büyük bir sükunetle ve Üsküdar meydanında bulunan Nakkaşi Karakolu'ndaki İtalyan Jandarmalarına görünmeden taşınmasını temin ediyordu.(6) Aynı mevzuda, Mim Mim Grubu'nda çalışan Rıza Yalkın ise şu önemli bilgileri aktarmaktadır: "Gündüz çevresine ümit telkinleri yapan bu insanlar, gece silahlanırlar, Nakkaş Karakolu'ndan tekkeye kadar yolları tutarlar, silah ve cephaneler tekkeye taşınır oradan Karakol Cemiyeti'nin fedaileri eliyle Büyük Çamlıca'nın arkasından dolandırılarak Libadi'deki göz doktoru Esat Paşa'nın çiftliğine aktarılmak üzere, Kısıklı İmamı Nuri Hoca'nın Libadi'deki evinin yanındaki mezarlığın içinde saklanır, münasip zamanlarda tomruk taşıyan arabaların alt bölümüne yerleştirilerek Alem Dağı'nda gizli karargah kuran milli kuvvetlere iletilirdi..."(7) Uzun bir müddet, İngilizlerin akıllarına bile getiremedikleri bu ustaca yol ve yöntemle Anadolu'ya silah ve cephane sevkıyatı devam etmiştir. O devirde İngiliz işgal kuvvetlerinde istihbarat görevlisi olarak çalışan Mr. Harrison Armstrong bu gerçeği şu sözlerle itiraf etmiştir: "İlk anda doğruluğuna asla ihtimal vermediğimiz bir ihbar devam edince Üsküdar'da, çok tanınmış bir dini müessese olan Özbekler Tekkesi'ne ani bir baskın yaptık. Buranın Şeyhi olan Ata Efendi'yi tevkif ettik. Hayretle öğrendik ki, İstanbul'dan Ankara'ya karayolu ile insan ve malzeme kaçırmalar burada düzenlenmektedir ve yol devamınca başlıca gizlenme yerleri camiler, mescidler, tekkeler ve benzeri dini müesseselerdir. Bu Şeyh Ata ile birçok defalar konuştum. Kendisinde vazifesini ifa etmiş ve etmeye kararlı sakin, azimli, cesaret ve irade sahibi bir insan şahsiyeti vardı. Nitekim ifadelerinde bütün mesuliyeti şahsen üzerine aldı ve şunu da söyledi ki; bu yapılmış olanı kendisi olmasa dahi yapacaklar birbirini takip edecektir."(8 ) Şeyh Ata Efendi'nin büyük hizmetleri, Armstrong'un sözlerinden de anlaşılacağı üzere sadece silah nakliyle sınırlı kalmamıştır. Milli Mücadele hareketine katılmak isteyen herkesi gizli yollardan Anadolu'ya gönderme işinde de çok önemli görevler üstlenmiştir. Hatta kaynakların belirttiğine göre, gündüzleri Üsküdar'ın çarşı ve kahvelerinde dolaşır, tespit edilmiş parola ile Anadolu'ya kaçacak kişileri bulup tekkesine toplardı. Sonra da bunları, 15-20'şer kişilik kafileler haline koyar, gerekli emniyet tedbirlerini aldıktan sonra, Çamlıca'nın eteklerinden işgal mıntıkası dışına çıkarırdı.(9) Şeyh Ata'nın asıl himmet ve hizmeti işte bu noktada kıymet ve ehemmiyet kazanmaktadır. Şeyhin tekkesi aracılığıyla hangi önemli şahsiyet Anadolu'ya geçmemiştir ki? Milli Mücadele'ye önderlik edecek olan Fevzi Paşa, İsmet Paşa, Nurettin Paşa, Mehmed Akif, Halide Edip ve kocası Dr. Adnan gibi daha nice kumandan ve şahsiyetler, Ankara'nın milli devletin merkezi olmasını sağlayan; fesh edilen Mebusan Meclisi'nin hemen hemen bütün mebusları, evvela Özbekler Tekkesinin gizli misafiri olmuşlar, daha sonra uygun vakitlerde gizlice Anadolu yolunu tutmuşlardır.(10) Görüldüğü üzere tekke, Kuva-yı Milliyeciler için emin bir toplanma ve sığınma merkezi haline gelmiştir. İstiklal Marşı Şairimiz Mehmed Akif'in, Anadolu'ya geçerken Şeyh Ata Efendiye sarf ettiği şu sözler onun ne denli müstesna bir hizmet yerine getirdiğinin tescilidir: "Ne mutlu sana Şeyhim! Kurtuluş Savaşçılarına yaptığın bu büyük hizmetler inan ki, hiçbir zaman unutulmayacak ve milleti istiklale kavuşturacak yıldızlar arasında, Şeyh Ata adı da daima hürmetle anılacak. İmreniyorum bu mazhariyetine ve seni bekleyen şerefli istikbaline..." Şeyh Ata ise: "Buradaki vazifemin tamamlandığı an aranızdayım inşaallah!" sözleriyle mukabelede bulunmuştur.(11) Bunun yanı sıra tekke, Şeyhin kurduğu şebeke vasıtasıyla adeta bir posta merkezi gibi de çalışmıştır. İtilaf Devletleri temsilcilerinden edinilen çok önemli istihbarat bilgileri, tekke kanalıyla Anadolu'ya ulaştırılmıştır.(12) Tekke, hastane olarak da kullanılmış; düşman işgali altındaki cephane depolarını basarken yaralanan çetecilerin tedavisi için kahraman dervişler ve hamiyetli doktorlar tarafından gerekli ihtimam ve hizmet layıkıyla yerine getirilmiştir.(13) Özbekler Tekkesi Şeyhi Ata Efendi'nin, sırf Allah rızasını kazanmaya matufen yaptığı bu hizmetlerdeki ihlas, hasbilik ve mahviyetini Rıza Yalkın şu sözleriyle şahikalaştırmıştır: "Şeyh Ata'nın, ancak kendisinin başarabileceği görevi, zafere kadar bitmedi. Zaferden sonra da tekkesinden çıkmadı. Çünkü O ve Onun gibiler himmetlerini sadece ve yalnızca vatanın kurtuluşu için yerine getirmişlerdi. Gayelerine erdikten sonra da yine başlarını şükran seccadesinden kaldırmadılar."(14) Hatuniye Tekkesi ve Saadeddin Ceylan Kurtuluş Savaşı'nı zafere ulaştırmak amacıyla, en hayati hizmetleri her türlü tehlikeyi göze alarak ifa şerefine mazhar olan tekkelerden bir diğeri de Eyüp sırtlarındaki "Hatuniye Tekkesi"dir. Burası, silah ve cephane depolarına gayet yakın bir mıntıkada bulunmasından ötürü, kaçakçılık işinde en aktif çalışan tekkelerden birisi olmuştur. Bu tekkenin dindar ve vatansever müntesipleri, ecnebi askerlerin kontrolündeki silah depolarını boşaltarak İnebolu'ya nakle muvaffak olmuşlardır.(15) Şeyh Efendi'nin, zaferden sonra tekke hizmetlerinin yazılması ve anlatılmasına şiddetle muhalefet etmesine; hatta kendisi ve müritlerine istiklal madalyası verilmesi yönündeki teklifleri; "Biz bu işi, madalya almak için yapmadık! Biz derviş adamlarız. Bize, din ve vatan yolunda vacib olan, bir hizmetin karşılığı olarak madalya almak yakışmaz!"(16) sözleriyle geri çevirmesine rağmen, Tarihçi Kadir Mısıroğlu'nun ısrarlı girişimleri üzerine, o zamanki faaliyetlere bilfiil iştirak etmiş olan oğlu Nazmi Ceylan Efendi, tekkenin hizmetleri hakkında özetle şu kıymetli bilgileri vermiştir: "Biz Eyüb Grubu'nda çalıştık. O zaman İstanbul'da bu silah kaçırma işini, idare etmek üzere Mim Mim Grubu adıyla gizli bir cemiyet vardı. Bizim tekke ile bu gizli teşkilat arasında irtibat sağlayan ve Eyüb'teki faaliyetin reisliğini yapan edebiyat muallimi Hafız Kemal Bey'di... Beyazıt'ta şimdi yıkılmış bulunan bir kahvehanede herhangi bir müşteri gibi oturur ve teşkilatı idare ederdi... ... Civar sırtlarındaki silah depolarından kaçırdığımız silah ve cephaneleri önce dergahın bitişiğindeki küçük caminin minaresine doldurup saklardık. Aşağıda Haliç kenarında ise İplikhane Askeri Kışlası vardı... Bu silahları, etrafı gözetleyerek tenha bir zamanda ve ekseriye geceleyin arka tepeye geçip Kaşgari Tekkesi'nden aşağıya doğru indirirdik. O zaman orada İplikhane Hastahanesi vardı. Pederim Saadeddin Ceylan Efendi, aynı zamanda oranın da imamıydı. O'nun bu vazifesi işimize çok yarıyordu. Esasen ben de Harbi Umumi'de tabur imamı olarak vazife görmüştüm. Bu hastahaneden te'min ettiğimiz tabutlar içine silahlar yerleştirir, guya birisinin cenazesini taşıyormuş gibi tekkenin bitişiğindeki camiye getirirdik. ... Bir defasında da Ramazan münasebetiyle, ramazan davulu çalıyormuş gibi bir mana vererek davulun içinde el bombalarını kaçırdım... Bu faaliyeti bir hayli devam ettirdikten sonra fiilen cephede çalışmak üzere, silah kaçıran motorlardan biriyle Anadolu'ya geçmeye teşebbüs ettik. Fakat yakalanarak Arabyanhan'a götürülüp hapsedildik... Fakat kurtulur kurtulmaz, eski vazifeme daha hırslı olarak yeniden başladım. Bu hizmeti sevk ve idare ettiği için merhum Saadeddin Ceylan Efendi'yi vazifesinden attılar... Epey müddet açıkta kaldığı için bir hayli sıkıntı çektik. Fakat hamdolsun hizmeti aksatmadan yürütebildik..."(18 ) Mevleviler ve Abdülhalim Çelebi Milli Mücadele hareketine gönülden destek verip her türlü yardımı seferber eden tekkelerden birisi de "Mevlevi Tekkesi" idi. Merkezi Konya'da bulunan Mevleviler, daha I. Dünya Harbi'nde, başta İstanbul'un muhtelif semtlerindeki tekkelerin şeyh ve dervişleri olmak üzere, hemen hemen bütün tarikatların müntesiplerinden oluşan gönüllü bir "Mücahidin-i Mevleviye Alayı" teşekkül ettirmişler ve Veled Çelebi Hazretleri'nin komutasında cepheye iştirak etmişlerdi. Bu mana erleri, iş başa düşünce birer delikanlı azim ve kararlılığı içerisinde öne atılarak cepheye koşmak hasbiliğinden kaçınmamışlardı.(19) Aynı çizgiyi, vatan topraklarının işgalini bertaraf etmek maksadıyla ortaya koydukları himmet ve mücadele ile Kurtuluş Savaşı'nda da devam ettirmişlerdir. Mevlevi postnişini Abdülhalim Çelebi Efendi, Konya'nın ilk müdafaa-i hukuk cemiyetinin kuruluşuna önderlik etmiş ve başkan yardımcılığını yapmıştır. Aynı zamanda, Birinci Büyük Meclisi'nin de ilk iki başkan vekillerinden birisi olmuştur.(20) Abdülhalim Çelebi Efendi, 1920 yılında yayınlanan bir yazısında Anadolu'daki Kuva-yı Milliye Hareketi'ne karşı desteğini şu ifadelerle göstermiştir: "... Cümlesinin temel fikirleri vatan hissi ile doludur. Buna imanım kadar kanaat hasıl ettim..."(21) Konya Müdafa-i Hukuk ve Muavenet-i Milliye Riyaset-i Val'ası'na gönderdiği ve milli kuvvetleri ayakta tutacak her türlü yardımı vaat eden mektubunun bir bölümü ise şöyledir: "Efendim, Çelebiyan-ı kiramın da muavenet-i milliyede bulunması tabii ve samimi arzularından olup kısm-ı ekserisinden istifa edilmiş olan mebalig hemen birkaç güne kadar istikmal ve tarafından ita ve ihda edilecek miktarla beraber derdest-i irsal bulunduğumun beyanıyla te'yid-i müvalat olunur efendim. 25 Mayıs 1336."(22) Kurtuluş Savaşı'nın muvaffakiyetle neticelenmesinde tekkelerin rolü bahsini, Teşkilat-ı Mahsusa mensubu ve aynı zamanda o dönemde Milli Müdafaa Grubu Reisliği de yapmış olan Albay Hüsamettin Ertürk'ün hatıralarından, gayet çarpıcı bir iktibasla sona erdirelim: "Mütareke yıllarının isimsiz kahramanları içinde başı sarıklı din adamlarını, imam ve müezzinleri, kürsü vaizlerini, tekke mensuplarını, medrese hocalarını da ithal etmek mecburiyetindeyiz. Bunlar dini mefkureler sevkiyle Milli Mücadele'nin muvaffakiyetine can-ı gönülden çalışmışlar kavlen ve fiilen bu uğurda ellerinden geleni yapmışlardır..."(23) Dipnotlar: 1) Halide Edip Adıvar, Türk'ün Ateşle İmtihanı, İstanbul, 1987, s.61. 2) Cemal Kutay, İstiklal Savaşı'nın Maneviyat Ordusu, İstanbul, 1977, s.49. 3) Bkz. Fethi Tevetoğlu, Milli Mücadele Yıllarındaki Kuruluşlar, Ankara, 1988, s.3-50; Muharrem Giray, İstanbul'un İşgalinde Gizli Bir Teşkilat , Yakın Tarihimiz, c.1, s.345-346; Falih Rıfkı Atay, Çankaya, İstanbul, 1980, s.212. 4) Hasene Ilgaz, Milli Mücadelede Varlığı Gizli Kalan Bir Cemiyet:KARA-KOL Cemiyeti, Tarih ve Edebiyat Mecmuası, 1 Ocak 1981, s: 193, s.11 vd. 5) Mehmed Arif, Anadolu İnkılabı, İstanbul, 1987, s.70-71. 6) Kadir Mısıroğlu, Kurtuluş Savaşı'nda Sarıklı Mücahidler, İstanbul, 1992, s.256. 7) Kutay, age, s.49. 8 ) Age, s.41-42. 9) Mısıroğlu, age, s.255-256. 10) Kutay, age, s.50; Mısıroğlu, age, s.256-264; Paul Dumont, Mustafa Kemal, Çev: Z. Çelikkol, Ankara, 1994, s.49. 11) Rıza Yalkın, Tarih Hazinesi, c.5, İstanbul, 1951, s.218; Mısıroğlu, age, s.259; Kutay, age, s.50. 12) Mısıroğlu, age, s.256. 13) Kutay, age, s.50; Mısıroğlu, age, s.256. 14) Kutay, age, s.50. 15) Mısıroğlu, age, s.266. 16) Age, s.267-268. 17) Age, s.268-273. 18 ) Age, s.25-28; Abdülbaki Gölpınarlı, Mevlana'dan Sonra Mevlevilik, İstanbul, 1953. 19) Kutay, age, s.112. 20) Mustafa Kara, Tekkeler ve Zaviyeler, İstanbul, 1990, s.214. 21) Kutay, Kurtuluşun ve Cumhuriyetin Manevi Mimarları, Ankara, 1973, s.76. 22) Kemal Koçer, Kurtuluş Savaşımızda İstanbul, İstanbul, 1946; nak. Mısıroğlu, age, s.193. İSMAİL ÇOLAK ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

İSLaMBOL'UN MANEVi FETHİNDE FATİH VE AKŞEMSEDDİN Tarih boyunca nice hanlar, hakanlar, sultanlar, şahlar, krallar, İstanbul'un büyüleyici çehresinden çarpan füsun ile hep bu şehre vurulmuş, asırlar boyu ona sahip olmak arzusuyla yanıp tutuşmuşlardır. Tarih sahnesine çıktığı andan itibaren İstanbul'u fethetmek, Osmanlı'nın da en büyük "Kızıl Elması" olmuş; Fatih'e kadar hemen hemen bütün Osmanlı padişahları bu hülyanın efsununa kapılmışlardı. Osman Gazi'nin vasiyetnamesinde bu ulvi hedef manzum bir şekilde; "İslambol'u aç, gülzar et!" ifadesiyle terennüm edilmişti. Bunda hiç şüphe yok ki, Hz. Peygamberin bu kutlu şehre mualla bir mevki biçmesi ve fethini asırlar evvelinden müjdelemesinin rolü büyüktü. Tüm Müslüman cihangirler gibi Fatih'i de büyüleyen, peygamber müjdesi ve övgüsüne nail olma ideali idi ve semavi senaya mazhar bir hükümdar olarak onun manevi semerelerini kendisi ve devleti hesabına devşirmek yegane maksadıydı. Fethe ve 'Fatih'liğe manevi hazırlık Yüzyıllardır fethedilemeyen müstahkem bir şehrin zaptı elbette ki normal tedbir ve planlarla olacak bir iş değildi; evvela Fatih'in ve Osmanlı'nın gerekli hazırlıkları hakkıyla yerine getirmesi lazımdı. Sultan Mehmed'in fethe ve fatihliğe namzed olabilmesi açısından, dini, ruhi, zihni ve ilmi bakımlardan mükemmel bir biçimde yetişmesi; maddi ve manevi kemalatını tamamlaması gerekiyordu. Deha çapındaki himmetinin ortaya çıkması ve Peygamber methine liyakat kazanan manevi bir rüşde ulaşması için bu şarttı. Bu yüzden Fatih, yetişme çağında, devrin en meşhur alimlerinden dini ve fenni ilimleri akademik düzeyde tahsil ederek, tamamen ilmi bir muhit ve atmosfer içerisinde bulunmuştu. N. Sami Banarlı'nın da dediği gibi, öyle hocalar elinde yetişen herhangi bir Osmanlı şehzadesinin bir 'Fatih' olmaması imkansızdı. Bunlardan aldığı ilim, irfan, hikmet ve feyiz sayesindedir ki, daha 21 yaşında, Osmanlı'yı cihan devleti mertebesine taşıyacak olan tarihin o en büyük fetihlerinden birine soyunma cesaret ve kabiliyetini kendinde görecekti. Alimler halkasının tam merkezinde ise hepsinden daha imtiyazlı bir mevkide bulunan; Fatih'in şahsiyetinin olgunlaşması ve manevi rüşte ermesinde 'mürşitliğini' üstlenen, büyük mutasavvıf Hoca Akşemseddin yer alıyordu. Şehzadedeki cevheri keşfedip, onu "Fatih" yapan ve fethin manevi komutanı olan, bu yüce mürşitten başkası değildi. Şehzadeliğinden fethin en zorlu anlarına değin hep Sultan'ın -istinat direği gibi- yanı başında bulunmuş; en sıkıntılı ve ümitsiz demlerinde manevi telkinleriyle yar olmuş ve daima hedefe yöneltmişti. Muhasaranın uzadığı ve tıkandığı durumlarda kabına sığmayan ve celallenen Hakan'ı, müjdeleyici telkinleriyle her zaman o teskin etmiş ve mütemadiyen şevkini ve azmini kamçılamıştı. Akşemseddin'in Fatih'e bu derece alaka duyması ve kol kanat germesinde kuşkusuz hocası Hacı Bayram-ı Veli'nin mühim tesiri vardı. Akşeyh'in Fatih ile tanışması ve onun terbiyesine verilmesi, klasik Osmanlı kaynaklarında şöyle hikaye edilir: Sultan Murad Han, ecdadı gibi İstanbul'un fethi için yanıp kavruluyor, İslambol'u gülzar etme ateşi, içinde hiç sönmüyordu. Hayattaki tek arzusu, İstanbul'un fethini sağlığında görebilmekti. Sonunda, bu sırlı hadiseyi çözmeye karar verdi ve Akşemseddin'in tavsiyesiyle Ankara'daki Hacı Bayram Veli Hazretlerini Edirne'ye davet etti. Davete icabet eden Hacı Bayram Veli, Edirne'ye vardığında bizzat padişah tarafından büyük bir tazim ve hürmetle karşılandı. İstirahattan sonra, akşam saatinde Sultan ile bir araya gelen Hacı Bayram Veli'ye sohbet esnasında bir beşik getirdiler. Bayram-ı Veli, beşiğe dikkatlice baktı ve Fetih Suresi'ni orada bulunanların işiteceği bir sesle okumaya başladı. Herkes hayretler içinde kalmıştı. Çünkü, beşiktekinin kim olduğunu bilmeden bu sureyi neden okuduğuna bir mana verilememişti. Hacı Bayram Veli, konuşmasına daha sonra şöyle devam etti: "... Fethin müyesser olmayışı, feleğin yar olmayışı ve vaktin hitam bulmayışındandır... Bey, sen Konstantiniye'yi alamayacaksın, amma orası mutlaka alınacaktır; bunu ben dahi göremeyeceğim. Orası şu beşikte yatan çocuk ve bizim köse tarafından alınacaktır." Sultan Murad Han ve yanındakiler bu keramet dolu sözler karşısında gözyaşlarına boğulmuşlardı. Zira, Hacı Bayram Veli Hazretleri, kendisine sorulacak tüm sorulara, daha sorulmadan cevap vermiş ve tam bir manevi ikramda bulunmuştu. İşte bu görüşmeden sonradır ki Sultan Murad, Şehzade Mehmed'in eğitim ve terbiyesine daha fazla ehemmiyet vermiş ve geleceğin Fatih'inin biran evvel yetişmesi ve Hz. Peygamberin müjdesi ve büyük velinin kerametinin tezahür etmesini dört gözle bekler olmuştu. Hatta, bu arzunun tez zamanda gerçekleşebilmesi için sağlığında tahtından iki kez ayılmaktan bile çekinmemişti. Şehzade Mehmed'in ruhi gelişimini tamamlanması için Akşemseddin, bizzat Hacı Bayram Veli tarafından terbiyeci olarak memur edilmişti. Fatih, Akşeyh'ten aldığı ruhi eğitimle, zahiri tedbirlere sarılmanın yanında, evliyanın manevi himmetine müracaatı da ihmal etmemişti. Divanındaki bir mısrada bunu, "enbiya ve evliyaya istinadım var benim" sözüyle dile getirmişti. Fethin 'Manevi Fatihi': Akşemseddin Muştulanan fethin beklenen kutlu günde tezahür etmesinde en fazla da maneviyat erenleri ve bilhassa Akşemseddin Hazretleri rol oynamıştı. Akşemseddin, Fatih'e ve orduya mütemadiyen şu manevi telkinde bulunuyordu: "Ümmet-i Muhammed'den bu kadar Müslüman ve gaziler bir kafir kalesine yönelmiş bulunuyor, inşaallahü Teala fetih müyesserdir." Akşemseddin, kuşatma esnasında sık sık askerler arasında gezip onlara cesaret, metanet ve maneviyat takviyesi yaparken; memleketin dört bir yanından mukaddes fetihte bulunmak ve şehit olmak gayesiyle kopup gelen pek çok derviş de savaşa iştirak ederek maneviyatı körüklüyorlardı. Dolayısıyla, Fatih'in fethi, "manevi fatih" Akşemseddin'in himmeti ile gerçekleştirdiği şüphe götürmez bir gerçektir. Fethin "manevi cephesi" ve bunda Akşeyh'in üstlendiği mualla mevki hakkında şöyle bir muhteşem hadise nakledilir: Kuşatma uzadıkça uzuyor, Fatih'in sabırsızlığı da son haddine varıyordu. Bir gün ulemadan bazıları gelip Sultana şöyle dediler: "Bir sofinin sözüyle bu kadar asker helak oldu. Ve bu kadar hazine telef oldu. Hala Frengistan'dan kafire yardım gelir. Fetih ümidi kalmadı." Bu sözlere hiddetlenen Fatih derhal veziri Veliyüddin Ahmed Paşa'yı Akşemseddin'e gönderdi ve "Şeyhe sor, kale fetholunmak ve zafere ulaşmak var mı?" dedi. Şeyhin gönderdiği "Ümmet-i Muhammed'den bu kadar Müslümanlar ve gaziler bir kafir kalesine müteveccih oldu, inşaallahu teala fetholur." cevabını kafi bulmayan Sultan, veziri tekrar göndererek "Vaktini de tayin etsin." dedi. Şeyh ise: "İşbu senenin Rebiülevvelinin yirminci günü seher vaktinde sıdk-ü himmetle filan canibden yürüyüş etsinler! Ol gün fethola... Konstantiniyeye sada-i ezan dola!" cevabını verdi. Akşemseddin'in belirttiği gün, Osmanlı askeri hisara yürüyüp hücum etmeye başladı. Bu sırada Sultan, Akşemseddin'i davet etti; ancak şeyh kendisinin rahatsız edilmemesini tembihlemişti. Fatih, bu durumdan hoşlanmadı ve kızgınlıkla hemen şeyhin çadırına vardı. Çadırı biraz araladığında gördüğü manzara Sultanı hayretler içerisinde bırakmıştı: Şeyh, fethin icazetini mana aleminden almaya vesile olacak halis bir yakarış ve derin bir istiğrak halinde secdeye kapanmış, Cenab-ı Hakk'a münacaat ediyordu. O kadar ki, başındaki sarık yere yuvarlanmış; ak saçları yerlere dökülmüş ve daha da mühimi akıttığı gözyaşlarından yerde küçük bir gölet oluşmuştu. Fatih, bu müthiş hal karşısında fevkalade heyecanlandı ve geri dönerek askeriyle beraber derhal hücuma geçti. Tam bu esnada, askerin önünde beyaz elbiseler giymiş bir taife hisara girdi; ardından İslam askeri de kaleye girdi ve hemen o saatte fetih müyesser oldu. Akşemseddin başını secdeden kaldırdığı esnada, yatağını aşmış bir sel gibi o mübarek ordu şehre girmekteydi. Akşemseddin'e de Hakk'a şükretmek ve tekbir getirmek kalmıştı. Fetihten sonra Akşemseddin Hazretlerine şöyle sordular: "Gaibi nereden bildin; fethin saatine nasıl hükmettin?" O da şu hikmet ve sır dolu müthiş cevabı lütfetti: "Karındaşım Hızır ile İlm-i Ledün'de Konstantiniye'nin fethini vaktiyle istihrac eylemiştik . Kale fetholunduğu gün Hızır'ı gördüm. Birçok veliler ile askerin önünde kaleye geldiler. Kale fetholunduktan sonra Hızır karındaşımı gördüm; kale duvarı üzerine çıkmış ayaklarını salmış oturuyordu." Nihayet 53 günlük muhasaranın ardından fetih nasip olmuş; Hoca Saadettin Efendi'nin deyişiyle "Çan sesleri susmuş; yerini tekbir sesleri, gülbank-ı Muhammedi, zemzeme-i penç-i nevbet almıştı." Fethin sembolü olarak camiye çevrilen Ayasofya'da ilk Cuma namazının kılınması ile manevi fetih tamamlanmış ve tüm dünyaya ilan edilmişti. Cuma hutbesini Fatih Sultan Mehmed Han okumuş, namazı ise Akşemseddin Hazretleri kıldırmıştı. Fatih'in Akşeyh'e hürmet ve bağlılığı Fatih'in, mürşidi Akşemseddin'e hürmet ve muhabbeti sonsuzdu. Bir gün veziri Mahmud Paşa'ya: "Bu pire hürmetim ihtiyarsızdır. Yanında heyecanlanırım, ellerim titrer. Diğer şeyhlerin ise benim yanıma gelince heyecandan elleri titrer" demişti. İstanbul'un fethinden dolayı duyduğu haz ve saadeti izah ederken de devlet erkanına şunları söylemişti: "Bu ferah ki ben de görürsünüz, yalnız bu kal'a fethine değildir. Akşemseddin gibi bir azizin benim zamanımda olduğuna sevinirim!" Rivayete göre padişah bir gün Akşemseddin'in çadırına girmiş; ancak şeyh hiç kımıldamadan öylece oturmaya devam etmişti. Buna çok üzülen Fatih Sultan, "Şeyh bize kıyam etmeyip, yerinden kımıldamadığı için hatırım kalmıştır ve gönlüm mahzundur!" sözüyle kırgınlığını izhar etmişti. Akşemseddin'i yakından tanıyan Ahmed Paşa, padişaha şeyhin bu hareketini şöyle izah edecekti: "Bu büyük fetih, önceki padişahlara ve mübarek ecdadımıza müyesser olmayıp size nasip olmakla; sizde bir çeşit gurur müşahede eylemiş, bu yüzden riayet ve tazimde kusur göstermiştir. Gerçekten maksatları, sizden o gururun izalesine gayret göstermekti, ondan ayağa kalkmadı." Fatih, Yunus'un tabiriyle "ballar balını" bulmuştu. Lakin Akşemseddin, Fatih'in tahtını ve tacını bir kenara bırakarak kendisine bağlanma arzusunu dizginlemeye çalışmış ve Sultanın 'derviş olma' talebini geri çevirmişti. Fakat yine de cihan padişahını durduramayacağını anlayınca; Göynük'e dönüp inzivaya çekilmekten başka çaresi kalmayacaktı. Sultan buna darılınca da, mazeretini şu manalı sözlerle dile getirmişti: "Dervişlikte bir halet vardır ki, eğer lezzet alınırsa; saltanat işlerinden kesin olarak el çekmek lazım gelir. Memleketin işleri ihtilal bulur. O takdirde, hem siz hem de biz vebale gireriz." Akşemseddin'in bu sözleri karşısında teselli bulan Fatih, 2 bin altın göndererek hocasını taltif etmek istemişse de, Şeyh Hazretleri bu parayı kabul etmeyerek geri gönderme yoluna gitmişti. Fatih'in pek çok ihsanını geri çeviren Akşeyh, sadece Göynük'e bir çeşme yapmasına müsaade edecekti. Kaynakça: Tacizade Cafer Çelebi, Mahruse-i İstanbul Fetihnamesi, İstanbul, 1331; Solakzade Tarihi, C.1, Ankara, 1989; Hoca Sadeddin Efendi, Tacü't-Tevarih, C.1, Ankara, 1992; Nişancızade Mehmed, Mir'at-ı Kainat, İstanbul, 1290, C.1-2; Hüseyin Enisi, Menakib-i Akşemseddin, Süleymaniye Kütüphanesi, Hacı Mahmud ks., No: 4666; İ. Hakkı Uzunçarşılı, Osmanlı Tarihi, Ankara, 1972; Samiha Ayverdi, Türk Tarihinde Osmanlı Asırları, C.1, İstanbul, 1977; Nihad Sami Banarlı, Fatih'in Zafer Sırları, İstanbul, 1959; Ali İhsan Yurd, Fatih'in Hocası Akşemseddin Hayatı ve Eserleri, İstanbul, 1972; Hasan Küçük, Osmanlı Devleti'ni Tarih Sahnesine Çıkaran Kuvvetlerden Biri: Tarikatlar, İstanbul, 1976; İsmail Hami Danişmend, İstanbul'un Fethinin Manevi Kıymeti; Hüseyin Algül, Büyük Fetih ve Sonrası, İzmir, 1991; İsmail Çolak, Doğu-Batı Kavşağında Osmanlı, İstanbul, 2004. ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

ABD TARİHİNE DAMGASINI VURAN MÜSLÜMANLAR Sahabe ve Tabiinden İlk Muhacirler Dünyaca ünlü Harvard Üniversitesi eski profesörlerinden, ABD Bilim Sanat Akademisi üyesi Barry Fell'in (1917-1994), 1980'de yayımladığı "Saga Amerika" isimli çalışmasındaki bilgiler gösteriyor ki, Müslümanlar, daha Hz. Ali ve Hz. Osman döneminde Amerika'ya ulaşmıştır. Prof. Fell, Prof. Heizer ve Prof. Baumhoff'un yaptıkları arkeolojik kazılarda elde edilen bulgular sonucunda, ABD'nin Nevada, Colorado, New Mexico ve Indiana eyaletlerinde, 7. ve 8. yüzyıllarda açılmış Müslüman okulları olduğu; burada İslam'ın ve bilimin, özellikle denizciliğin okutulduğu bir okulun varlığı ortaya çıkmıştır. Batı Amerika'nın el değmemiş bölgelerinde kayalar üzerinde bulunan yazılar, çizimler ve tablolar, Müslümanların o zamanlar ilk ve orta düzeyde bir eğitim sistemini uyguladıklarının kalıntıları durumundadır. Dolayısıyla bütün bunlar, zikri geçen eyaletlerde, 7. ve 8. yüzyıllarda Müslüman Arapların yaşadığını kesin olarak ispatlamaktadır. ABD'deki İslam/Müslüman izleri ile ilgili diğer bir çarpıcı bilgi, 1787'de Massachussets eyaletine bağlı Boston'daki yol çalışmaları sırasında, üzerinde "La ilahe illallah, Muhammedun Resulullah" yazan, 9. ve 10. yüzyıllara ait Semerkand dirhemlerinin bulunmasıdır. Nevada'daki kazılarda ise, kayalar üzerinde kufi harflerle yazılmış "Allah'ın adıyla" ve "Muhammed Nabiyallah" ibarelerine rastlanmıştır. Konu hakkında ABD'de çalışmalar yapan Araştırmacı Salih Yücel, Amerika ve Afrika'da değişik dönemlerde yapılan arkeolojik kazılar neticesinde ele geçen ve Peygamberimizin adının yazılı olduğu yazılar arasındaki benzerliğe dikkat çekmektedir. Gün yüzüne çıkarılan bu kalıntılar şu anda Kaliforniya Üniversitesi'nde muhafaza edilmektedir. Öte yandan, Kristof Kolomb'a, ikinci yolculuğu sırasında Espanola'daki yerliler, kendisinden önce adaya gelen siyah insanlardan bahsetmişlerdir. İddialarına delil olarak da, Afrikalı Müslümanların bıraktığı mızrakları göstermişlerdir. Dahası Kolomb, Küba'nın kuzeydoğu kıyısındaki Cibara civarında yelken açarken, güzel bir dağın üzerinde bir cami gördüğünü, 21 Ekim 1492 tarihinde kayıtlarına geçirmiştir. Hakikaten de daha sonraları yapılan araştırmalar neticesinde Küba, Meksika, Teksas ve Nevada'da, minarelerinde Kur'an ayetleri bulunan cami kalıntılarına rastlanmıştır. Konu hakkında Araştırmacı Salih Yücel şu çarpıcı bilgileri aktarmaktadır: "Amerika'da 484, Kanada'da 81 tane olmak üzere 565 köy, kasaba, şehir, dağ, göl, nehir gibi yerlerin isimleri, İslami ve Arapça köklerden geliyor. Bu yerler orijinal olarak Kolomb'un Amerika'ya gelmesinden önce yerliler tarafından isimlendirilmiş. Arkeolojik kazılar, dilbilimcilerin bölgede dil ve yer isimleri üzerine yaptığı incelemeler, antikacıların 8. ve 9. yüzyıla ait buldukları paralar, ev eşyaları ve diğer eşyalar, Müslümanların 7. yüzyılın ortalarından itibaren Amerika kıtasına geldiğini, yerleşim birimleri, camiler, okullar kurduğunu ve Kızılderililer üzerinde büyük etki bıraktığını gösteriyor." Müslüman Bilgin ve Kaşifler Amerika'ya giden ilk denizcilerden biri de, Kurtuba halkından "Haşhaş" isimli bir gencin oluşturduğu gruptur. İslam Tarihçisi Mesudi (871-957), 956 yılında kaleme aldığı "Murucuz Zeheb" isimli eserinde bunu hikaye etmiştir. Sonraki tarihlerde başka bir Berberi sultanı da, 3000 kayıkla Amerika'ya gitmiştir. Bundan sonra Berberiler, Batı Afrika kıyılarından hareketle sık sık Amerika'ya ulaşacaklar ve orada yerleşik bir bölge oluşturacaklardır. Kolomb hatıralarında bunu, Küba'da Berberi kabileler gördüğünü ve Arapça konuştuklarını söyleyerek tasdik etmektedir. Amerika kıtasından 1000 yıllarında, ilmen ilk defa bahseden ise, Müslüman ilim adamı Biruni'dir. Müslüman alim ve kaşifler Kolomb'dan asırlar önce yeni kıtanın varlığından haberdar olmuşlardı. Zaten Kolomb da, başta İbni Rüşd olmak üzere bir çok Müslüman denizci, coğrafyacı ve bilginin eserleri ve tecrübelerinden istifade etmişti. Bunu Kolomb, 1498'de Haiti'den yazdığı mektupta, "Avenruyz-İbni Rüşd" adlı yazarın, yeni dünyanın mevcudiyeti hakkında kendisini bilgilendirdiğini belirterek doğrulamıştı. Çinli Kaşif: Muhammed Hüseyin Kolomb'tan tam 71 yıl önce (1421) Çinli Deniz Kuvvetleri Komutanı Zeng Ho tarafından nihai olarak keşfedilmiş; haritaları çıkarılmış; yerleşim yerleri oluşturulmuş ve Asya ile Amerika arasında hayvan ve bitki değiş-tokuşu yapılmıştır. Zeng Ho aslen Müslüman'dı; görevi boyunca Müslüman kalmıştı ve asıl adı da Mo Ho, yani "Muhammed Hüseyin" idi. Hacca gitmiş, görevi bıraktıktan sonra Çin'de cami yaptırmış ve Müslümanlara sürekli yardım etmiş dindar bir Mümin'di. 1421'de başlayıp 1424'te sona eren, 200 parçalık filo ve 28 bin askerin katıldığı bu büyük seferde Zeng Ho, İmparator Zu Di'nin, "Çin'i dünyanın süper gücü haline getirme hedefi" doğrultusunda Orta Amerika'ya ulaşıp, sonradan adı "New York" olan limana uğramış ve donanmasının bir parçası da Güney Amerika'ya kadar seyretmişti. Bu tarihi kıymeti olan fevkalade çarpıcı bilgiler şu Çince kaynakta zikredilmektedir: Gavin Menzies, "1421: The Year China Discovered the World" (1421: Çin'in Dünyayı Keşfettiği Yıl). Bağımsızlıkta Osmanlı'nın Rolü 18. Yüzyılda Müslüman korsanların "semiz ördek" diye dalga geçtikleri ve Osmanlı arşiv kayıtlarında adı "Memalik-i Müctemia-i Amerika Devleti" olarak geçen Amerika'nın kurulması ve bağımsızlığını ilan etmesinde Osmanlı'nın hatırı sayılır bir payı olmuştu. İngiltere'ye karşı özgürlük mücadelesine girişen Amerika'ya, 1770'li yıllarda Osmanlı, gemilerle yardım göndermişti. Dönemin ABD başkanı Andrew Jackson'ın, Sultan II. Mahmud'a gönderdiği mektuplar, Amerika gibi himmete muhtaç ufak bir devletin, Osmanlı gibi bir cihan devletine duyduğu hayranlık ve minneti ifade etmesi bakımından son derece ilginç ve çarpıcıdır. Sultan Abdülmecid devrine denk gelen 1860'daki Amerikan iç savaşında da Osmanlı, yaptığı katkıyla aktif bir rol oynamıştı. Savaşın en kritik bir hengamesinde Kuzey Hükümeti, Osmanlı'dan askeri yardım talebinde bulunmuş ve Padişah Abdülmecid, bu talebe, 1860 yılında 120 deve yükü askeri malzeme ile 100 has asker göndererek karşılık vermiştir. Hatta, Osmanlı askerleri, sahip oldukları bilgi, beceri ve tecrübeyle, Kuzeylilerin savaşı kazanmalarında ciddi bir misyon üstlenmişlerdi. Bunlardan kafilede deve bakıcısı olan üç Türk, Amerika'da kalmışlar ve ticari hayattaki girişimleriyle büyük başarılara imza atmışlardır. Birisi, Amerika'da deve ile ilk posta teşkilatını kurmuş, diğeri Camel 'Deve' marka sigaranın temellerini atmış; paketlerin üzerine 'Turkish' ibaresini dahi koymuştur. Üçüncü deve bakıcısı olan, Amerika'dan Meksika'ya geçerek siyasi arenada büyük bir aktivite göstermiştir. O kadar ki, torununun Meksika Cumhurbaşkanı olduğu söylenmektedir. Müslüman Zouave Alayları Amerikan iç savaşını Kuzeylilerin kazanmasında olağanüstü rol oynayanlardan biri de; çoğunluğunu Amerika'ya göç etmiş Osmanlı'nın eski tebaası Müslüman milletlerin oluşturduğu "Zouave Alayları" idi. Albay Elmer Ellsworth komutasındaki Zouave Alaylarının en belirdin özelliği "Osmanlılar gibi giyinmeleriydi". Beyaz sarık, kırmızı kuşak ve lacivert ceket kullanan birliklerin, Güneylileri savaş meydanlarından "hallaç pamuğu gibi savurduğu" ve disiplinleri, cesaretleri ve güzel ahlakları ile diğer askerlere emsal teşkil ettiği kaynaklarda zikredilmektedir. Kaynak: Bu ve tarihin esrarını koruyan diğer sırlı konuları hakkında ayrıntı için bakınız: İsmail Çolak, Tarihin Gizem Dolu Sırları, İstanbul, 2006, Akis Kitap. İSMAİL ÇOLAK-Gülistan Dergisi ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED