Ben sana sevmenin ne demek olduğunu öğrettim sende bana seni sevmenin ne kadar yanlış olduğunu simdi sırada gitmek var... yüreğimde kalan emnanet sevgini vererek çıkacağım hayatından ve nasıl girdiysem yalan gözlerine öylece akıp gideceğim bir kaç damla gözyaşıyla birlikte yanaklarından süzülüp dudaklarında son bulacağım hani her şeyin başladığı yerde? şimdi sırada susmak var... şiir bitince başlayacak sessizliğim duymayacaksın bir daha seni seviyorum sözünü benden bir başkasının söylediği en güzel söz bile titretemez yüreğini bundan sonra ve hiçbirşeyin değerini kavrayamaz benliğin ben sustukça... suskunluğum saklıdır ihanetinin suçlusu olan 'dilinde' hani bana herşeyım dediğin yani yalanlarınla yaraladığın yerde...... şimdi sırada gülmek var... gözyaşıyla geçen yıllara inat gülmek! yağmurlarla yarışmaktan vazgeçmek... ama ben sende unuttum gülüşümü girişinde parkı olan şehirlerde kaldı tüm sevinçlerim çokca aşk.. özlem.. isyanlar ve gözyaşı işte sana gençliğim! oysaki herşey güzeldi bir zaman adam gibi ağlamak bile koymuyordu bugünkü sahte gülüşler kadar.... şimdi sırada isyan var... 'sonsuza dek' diyen dillere aşkın gucuyle aşılan yollara kolarımda beklerken ellerde gördüğüm sahte yüreklere ve bana hatırla diye bıraktığın gecelere isyan nerde başlar bilirmisin sen? sevgiyle çarpan kalbin ihanetle durduğu yerde... şimdi sırada maziyi gömmek var... sonu hüsranla biten senelerı hepsi seninle yaşanmıştı mevsimlerin bir tadı vardı eskiden seni bana sevdiren yüzündeki imkansızlıktı mutluluk mu? uzun zamandır uğramadı çünkü o uzaktaki bir şehrin tozlu kaldırımlarında kaldı.... şimdi sırada özlemek var huzurla gecen yılları yalansız.. dolansız.. tüm saflığınla kollarımda uyandığın sabahları terminallerde yaşanan burukluğu ve geceleri uyurken yanımda duran sıcaklığı özlemek o sıcaklık şimdi resimlerin hatırlattığı anılarda saklı.... şimdi sırada unutmak var... yaşanan ya da yaşanamayan güzel günleri büyüsü bozuldu bu sevdanın en iyisi kurutmak hayalleri ve bır daha kurmamak düşünmemek geçmişi.. ve sürdürmemek yalan yüreğinde yarattığım hiç bir geleneği! bir güzelliktin uzun zaman once yüreğimde yer eden şimdilerde ise çirkın ruhunla birlikte kaybolup giden..... şimdi sırada teşekkür var... 'sevgili' olmayı başardığın zamanlarda yaşattığın mutluluklar için. pınarlarımı kurutup başkasına ağlamamı engellediğin için. benliğinde yer eden anıları benimle yasamayı tercih ettiğin icin. ve en önemlisi bir dilim ekmeği ikiye böldüğün için.... aslında sana o kadar çok tesekkür borçluyum ki.... mesala derslere sarhoş girişim! hiç bir şiirimi istediğim gibi bitiremeyeşim! acıları yüreğime kazıyıp mutluluğumu gölgeleyişin! çok sevdiğim şarkıları unutuşum hepsi senin eserin teşekkürler sevgilim..... kalabalıklar ortasında yalnızlığı tattırdın bakamaz olduğum uğruna kırdığım dostların yüzüne açamıyorum odamın pencersini güneşe olan utancımdan! o çok sevdiğim rüzgar benden uzakta esiyor şimdi sonbahar da küstü... yapraklar öyle guzel sararmıyor oysa tek sırdasımdı seni bana sevdıren eylül yağmuru gençliğimi çöpe atım sayende ve yıktın beni ayakta tutan umudu teşekkürler sevgilim son kez teşekkürler şimdi herkes biliyor gözlerının kahverengi

Senden her vazgeçişimde, artık bu sayfa tamamen kapandı dediğimde, alıştığımda senden kalan boşluğa, tam da ileriye bakmayı beceriyorken nasıl oluyor da canlandırıyorsun kendini? "Nasıl oluyor da hissediyorsun seni öldürmek üzere olduğumu...?" bana ilginç gelen tek şey bu... Aramızda var olan ama bugüne kadar ikimzinde çözemediği bir çekim mi var? ... ilk gidişinde de böyle olmuştu. "tamam artık bu herşeyiyle ayrılıktır" dediğimde çıkıvermiştin karşıma tekrar. Unutmuyorum o akşamı. Odama çekilip kitabımı okuyorken, çalan telefona pek aldırmamıştım... "kim olacak ki bu saatte" gibisinden şaşkınlığı belirten bir duygu belirmişti beynimde. Açtığımda telefonu sendin karşımdaki. "neyapıyorsun" diye sorduğunda, şaşkınlığım biraz daha artmıştı. "tam da seni öldürmek üzereydim" diyemezdim. Sanki bir acelen varmış gibi hızlı hızlı dökülüveriyordu ağzından sözler... "tek istediğim sensin, deliler gibi özledim seni" dediğinde, elimdeki kitabın az önce okuduğum bir cümlesi çarpmıştı gözüme; "Görmüyor musun? Bocalıyor insan, aranıyor hep, yer değiştiriyor, yükünü atmak ister gibi..." telefonum çalmadan birkaç saniye önce okuduğum bu sözde canlanmıştın birden. Susuyordum... Oysa sen gurur yapıp ağırdan aldığımı düşünüyordun, çoktan pişman olmuştun söylediklerin için. Atamıyordun çünkü "yükünü"... sana belli etmesem de heyecanlandırmıştın beni. ama bu heyecanı paylaşamazdım senle. Biliyordum çünkü yine kayıplara karışacağını... O kaybettiğin neşeyi, o çok eskiler de kalmış mutluluğu özlüyordun sen aslında. Ben sana, o anlarını hatırlatmaktan öteye gitmeyen birisiydim sadece. Bunu sen de biliyordun, başlamakla bitirmek arasında kaldığın o sayısız günlerin, bir türlü kurtulamadığın bu tutarsızlığın sebebi de buydu işte, sen beni değil bende hatırladığın o eski neşeyi, o deli dolu günlerini özlüyordun... Ama bilirsin sen; benim için ya hep ya hiçtir... ya tam vardır ya da hiç yoktur... O yüzden beni yok sayman için elimden geleni yaptım. Bunu içim kanaya kanaya yaptım. Mecburdum buna, çünkü ben bir saniye olsun kalamazdım senin olduğun yerde, ben senin gel-git seanslarının içinde mutlu olamazdım. O akşam telefonda ağzından dökülen hiçbir şeyi yaşatamadın bana. Çünkü sen o akşam benimle değil, düşlerinle konuşuyordun. Beni düşlerinle eşitlemek istediğinde ise hiç başaramıyordun bunu... Başarsaydın eğer; kendini şimdilerde olduğu gibi hatırlatmak zorunda kalmayacaktın. Belki de hiç unutulmayacaktın... Benim de hisettiğim bir şey var, seninkinden farklı.... sen nasıl unutulmaya- hatırlanmamaya yüz tuttuğunda, bunu fark edip kendini birşekilde hatırlatıyorsan; Ben de sana, sen de var olan bir şeyi hatırlatıyorum bu günlerde. Sen pişmansın... Bunu hissediyorum. Vicdanın soluğunu kesiyor bazı geceler... ve o, zamanında atamadığın yükün daha da artmış gibi... yoksa neden kendini öyle yada böyle hatırlatmak zorunda kalasın ki? her şey bitmişken... ayrılık kelimesinin hakkını tam olarak vermişken... ve bir mucize olmadan, bir araya gelmemizin imkansız olduğunu bile bile kendini neden hatırlatasın ki? ! işte senin belirli aralıklarla, farklı yollarla kendini ortaya çıkarma gerekçen bu... rahat değilsin.. istediğin gibi gitmiyor hayat. Benim bunu bildiğimi, bunu hissettiğimi biliyorsun. Anlıyorsun bunu. Tetiktesin o yüzden. Bir yanın o mucizenin gerçekleşmesi için duacıyken, bir yanın da bu nasıl olsa olmaz, hayata geçmez, hatalarımı kabullenip önüme bakmalıyım diyor. Bunu uzun bir süre başaramazsın. Çünkü vicdan sızısı insanı kolay kolay terk etmez. O yüzden önüne bakmayı beceremediğin her an, aklına o mucizenin gerçekleşmesi için ettiğin dualar gelecek, tazelenecek dün'ler... ve günden güne artan o yükünü boşaltmadıkça önüne bakamayacaksın. Baksan bile ileriye doğru bir adım atamazsın. Çünkü tutuyorum seni! Vicdanın oldum içine girdim. Ben olmasam bile benim duygularımdır ya da senin yok ettiğin anlamsız kıldığın umutlarımdır her gece soluğunu kesen, vicdanın olup içine giren.... Uykularını kemirip de kendini bana hatırlatmana sebep olan belki de benim....? işte bu yüzden YOKLUĞUMLA İYİ GEÇİNMEYE BAK! ..... Okan Savcı