ALLAH HARAMDAN KAÇANI KORUR Ünlü hükümdar Timur'dan sonra yerine geçen oğullarından Şahruh babasının tersine bilime ve bilgine değer veren, dindar, halim, selim biriydi. Bilginlerle oturup kalkmaktan zevk alırdı. Şahruh'un çevresindeki bilgin kişilerden biri de Nimetullah Efendi idi. Aynı zamanda evliyadan olan Nimetullah Efendi'nin dilinden düşürmediği bir söz vardı: "Allah haramdan kaçanı korur" Bu sözü sık sık tekrar eder, bununla biraz da hükümdar ve adamlarını uyarmak amacı güderdi. Şahruh da bunun her zaman mümkün olmayacağını, insanın bazen bilmeden de harama el uzatabileceğini ileri sürerdi. Şahruh bir gün sarayında özellikle Nimetullah Efendi'yi ağırlamak üzere bir ziyafet düzenledi. Başta hükümdar ve Nimetullah Efendi olmak üzere davetliler sofraya oturdular. Baş yemek kehribar gibi kızarmış bir kuzu çevirmesiydi. Herkes gibi Nimetullah Efendi de iştahla yiyor, yedikçe "Allah haramdan kaçanı korur" sözünü tekrarlayıp duruyordu. Hükümdar ve adamları da bıyık altından gülüyorlardı. Nihayet yemek bitti. Şahruh Nimetullah Efendi'ye sordu: - Allah haramdan kaçanı her zaman ve her durumda korur mu? - Evet korur, haramdan kaçana Allah haram nasip etmez. - Ama hocam seni korumadı, sende bizimle birlikte haram yedin. - Hayır, ben haram yemedim haramı siz yediniz. - Boşuna iddia etme hocam, sofrada yediğimiz kuzuyu benim adamlarım çalmıştı, hırsızlık malıydı o... - Olabilir, size haramdı, ama bana helaldi. Hükümdar lahavle çekti: - Nasıl olur hocam, çalınmış bir kuzu bize haram, sana helal? Nimetullah Efendi sözünü bağladı: - Eğer inanmıyorsanız, kuzunun sahibini bulun sorun... Gerçekten hükümdarın adamları çaldıkları kuzunun sahibini buldular. Yaşlı bir kadındı kuzunun sahibi. Kuzuyu çaldıklarını, pişirip yediklerini itiraf ettiler ve parasını ödemek istediklerini söylediler. Kadın parasını almayı reddetti ve kendilerine beddua etti. - Ben o kuzuyu parası için değil, bu havalide Nimetullah Efendi diye mübarek bir zat varmış, ona ikram etmek için yetiştiriyordum, diye açıklamada bulundu. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

AĞLAYAN KOMUTAN Mehmet Akif anlatıyor: "Her sabah Sultanahmed Camiine erkenden giden bir zat vardı. Mihrabın bir kenarında saçı-sakalı bembeyaz olmuş bu ihtiyar adam, ümitsiz bir şekilde durmadan ağlıyordu. Niyahet bir gün yanına sokuldum: — Muhterem, dedim. Allah'ın rahmetinden bu kadar ümitsizlik olur mu? Niye bu kadar ağlıyorsun? Bana: — Beni konuşturma. Kalbim duracak, dedi. Çok ısrar edince anlattı: — Ben Abdülhamid devrinde bir binbaşı idim. Anam-babam vefat edince sadarete bir dilekçe gönderdim. Dedim ki "Mallarımız, gayrimenkullerimiz var. Bunların bir nezaretçiye ihtiyacı vardır. Kabul buyurulursa istifa etmek istiyorum". Sadaret benim dilekçemi padişaha göndermiş. Bana doğrudan doğruya hünkardan bir yazı geldi. "İstifa kabul edilmedi" deniyordu. Ben bir daha gönderdim. Yine aynı cevap geldi. Bizzat huzura çıkıp şifahi görüşmek istedim. Ben o cehalet ile padişahın huzuruna çıktım: — Sultanım, istifamın kabulünü istirham edeceğim. Durumumuz budur, dedim. Derin derin biraz düşündü. İstifa etmemi istemiyordu. Yüzünden belli idi. Israrıma da dayanamadı. Öfkeli bir edayla, elinin tersi ile: — Haydi! İstifa ettirdik seni, dedi. Ben dönüp işimin başına geldim. Gece mana aleminde orduların teftiş edildiğini gördüm. Rasullüllah Efendimiz Yıldız Sarayı'nın önünde duruyordu. Bütün Türk ordusunu teftiş ediyordu. Osmanlı padişahlarının ileri gelenleri orada idi. Abdülhamid edeple Fahri Kainat Efendimiz'in arkasında duruyordu. Derken benim birliğim geldi. Başında kumandan olmadığı için darmadağınıktı. — Nerede bunun kumandanı? Diye sordular — Ya Rasullallah çok ısrar etti. İstifa ettirdik, dedi. Rasullüllah da: — Senin istifa ettirdiğini biz de istifa ettirdik, buyurdular. Ben ağlamıyayım da kim ağlasın?.. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Faydasız Pişmanlık "Çok geç pişman olanın vay başına." Ankara Hacettepe Üniversitesi Hastanesi Beyin Cerrahisi Bölümü'nde yedi yıl Müstahdem olarak çaşlışan T. Emiralioğlu, tayinini Trabzon'a yaptırır. Hastaneden ayrılırken de beyin ameliyatlarında kullanılan çok önemli bir cihazı çalarak satar. Aradan çok zaman geçmemiştir ki, hastane müstahdeminin iki yaşındaki kızı Ferdağ dikkatsizlik sonucu evinin balkonundan aşağıya düşer ve koma halinde alelacele hacettepeye Üniversitesi Hastanesi'ne getirilir. Yavrucağızın felç olmaktan kurtarılabilmesi için derhal ameliyata alınması gerekmektedir. Fakat kaderin tecellisine bakın ki, çocuğun felç olmaktan kurtarılabilmesi için beyindeki kan pıhtısının temizlenmesi gerekmektedir. Bunun için de, babasının daha önce hastaneden çaldığı cihaza ihtiyaç vardır. Hastanenin doktorları çaresizlik içinde kızın babasına: "Kızını kurtarabilirdik ama ameliyat cihazımız çalındığı için elimizden birşey gelmiyor" cevabını verirler. Baba T. Emiraoğlu utançtan kıpkırmızı olmuştur. Vicdan azabı içinde: "İtiraf ediyorum ameliyat aletini ben çalmıştım, şimdi size onu bulup getireceğim, yeter ki kızım kurtulsun." diyerek dışarı fırlar. Derhal cihazı sattığı dükkana koşup aleti alıp getirir ama iş içten geçmiştir. Cihaz yetişinceye kadar iki yaşındaki Ferdağ felç olmaktan kurtulamaz. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Behlul Dana Hazretleri evini soyan hirsizlari kabirde beklermis. Ona sormuslar "ya Behlul, gece gunduz bu kabirde ne yaparsin?" "Evimi soyan hirsizi beklerim" "Hirsizin burda ne isi var" "Bir gun buraya yolu dusecek, tabut icinde gelecek, onu beklerim cunku kacamiyacagi tek yer burasidir" demis

Halil İbrahim Bereketi Büyük din ve bilim adamlarından Ulu Arif Çelebi anlatıyor : Vaktiyle birbirini çok seven iki kardeş varmış.... Büyüğü Halil. Küçüğü ise İbrahim... Halil, evli çocuklu. İbrahim ise bekarmış... Ortak bir tarlaları varmış iki kardeşin. Ne mahsul çıkarsa, iki pay ederlermiş.. Bununla geçinip giderlermiş. Bir yıl, yine harman yapmışlar buğdayı. İkiye ayırmışlar. İş kalmış taşımaya. Halil, bir teklif yapmış : - İbrahim kardeşim ; Ben gidip çuvalları getireyim. Sen buğdayı bekle. - Peki abi demiş İbrahim... Ve Halil gitmiş çuval getirmeye.... O gidince, düşünmüş İbrahim: - Abim evli, çocuklu. Daha çok buğday lazım onun evine Böyle demiş ve, Kendi payından bir miktar atmış onunkine. Az sonra Halil çıkagelmiş. - Haydi İbrahim...! Demiş, önce sen doldur da taşı ambara. - Peki abi...! İbrahim, kendi yığınından bir çuval doldurup düşer yola. O gidince, Halil'i düşünür bu defa: Der ki: - Çok şükür, ben evliyim, kurulu bir düzenim de var. Ama kardeşim bekar. O daha çalışıp, para biriktirecek. Ev kurup evlenecek. Böyle düşünerek, Kendi payından atar onunkine birkaç kürek. Velhasıl, biri gittiğinde, öbürü, kendi payından atar onunkine. Bu, böyle sürüp gider. Ama birbirlerinden habersizdirler. Nihayet akşam olur. Karanlık basar. Görürler ki, bitmiyor buğdaylar. Hatta azalmıyor bile. Hak teala bu hali çok beğenir. Buğdaylarına bir bereket verir, bir bereket verir ki. Günlerce taşır iki kardeş, bitiremezler. Şaşarlar bu işe... Aksine çoğalır buğdayları. Dolar taşar ambarları. Bugün "Bereket" denilince, bu kardeşler akla gelir. Bu bereketin adı : Halil İbrahim bereketidir... Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Gerçek Neden Hz. Ali'nin halifeliği sırasında, Hz. Osman'ın şehid edilmesiyle sonuçlanan fitne, fesad daha da arttı. Bu durumdan üzülen, şikayetçi olan bir mümin Hz. Ali'ye gelip sordu: - Ya Ali neden Hz. Ebu Bekir ve Ömer zamanında meydana gelmeyen bu olaylar senin zamanında meydana geliyor, müminler birbirine düşüyor? Hz. Ali cevap verdi: - Hz. Ebu Bekir ve Ömer zamanında biz vardık, ama bizim zamanımızda onlar yok. ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

"Kadıköy'den Galata'ya geçecektik. Dört kişi idik. Deniz kaba dalgalı idi. Yaşlı bir sandalcı cesaret etti. Bindik, yola çıktık. Dalgalar kayığımızı adamakıllı sarsmaya başladı. Yanımdaki Rum kadın korktu, bu sırada elindeki börek tepsisi de denize uçtu. Zorlukla ve sandalcının cesaret ve mahareti ile karaya çıktığımız zaman Rum kadını ile yaşlı Türk sandalcı arasında münakaşa başladı. Merak ettim. Bu can pazarından kurtulmamıza ben şükrederken onlar neyin kavgasını yapıyorlardı? Öğrendim ve şaştım: Türk sandalcı, hem taşıma parası iki akçayı almıyor hem de denize düşen börek tepsisinin parasını ödemek istiyordu. Rum kadın ise "Senin ne kabahatin var? Ben binmemeliydim." diyordu. Sandalcının ısrarı ile parayı aldı ve gitti. Hakiki Türk budur. Üzerine aldığı vazifeyi, ölüm bahasına yerine getirmeyi, kendisine güvenene zarar vermemeyi şerefinin bölünmez parçası sayar." (Lamartine 1790-1869) Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Fatih Sultan Mehmed Han devrinin altın yılları... Konyalı bir tüccar, kumaş siparişi vermiş, Venedik'ten gemiye yüklenen kumaşlar, İstanbul'a doğru yola çıkmış. Fakat gemi batmış. Parasını alamayan Venedikli tüccar, Konya Kadı'sına başvurmuş: — Ben vazifemi yaptım. Malları gemiye yükledim. Paramı isterim! Konyalı tüccar ise: — Kadı hazretleri!.. Ben, sipariş ettiğim malları almış değilim. Bu vaziyette para ödemem mümkün değildir!.. Konya Kadısı hükmetmiş: — Venedikli siparişi gemiye yüklemiştir. Geminin batıp batmaması, onun elinde değil, ancak Yüce Allah'ın takdiriyle vuku bulur. Venedikli davacı, kumaşların parasını alacaktır... Ümit etmediği bu adalet karşısında İtalyan tüccar der ki: — Bizim de ticaret kanunlarımız vardır. O kanunlar da, adaletin yerine getirilmesi için konulmuşlardır. Fakat hiçbir Venedikli hakim, haklı da olsa bir Müslüman için, bir Hıristiyanı mahkum etmez, diyerek Müslüman olur... Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Said Nursi'nin öğrencilerinden Molla Hamid anlatıyor: ?Birgün cami odasının kapısını açık bırakmıştık. Aradaşların küpte kavuramları vardı. İçeri giren bir köpek, küpe kafasını sokup kavurmaları yemiş. Sonra da kafasını çıkaramayınca küpü kırıp kaçmıştı. Arkadaşların canı çok sıkılmıştı. Bir yolunu bularak köpeği yakalayacaklar, sopadan geçireceklerdi. Üstad dürümü öğrendi ve bu düşüncelerinden vazgeçirmek istedi. Molla Resul: "Üstadım, biraz kavurmamız vardı. Biz kıyamıyorduk ki yiyelim. Oysa bu köpek gelmiş, hem kavurmayı yemiş, hem de küpü kırmış. Bize zarar verdi. Ona nasıl ceza vermeyelim." Üstad: "Molla Resul senden soruyorum. Vicdanen söyle. Sen aç kalsan, paran da olmasa, bir şey almaya da gücün yetmese, açık bir yerde bir et bulsan; yer misin, yemez misin? Oysa aklın var, düşünüyorsun ki bu etin sahibi var. Ne yaparsın?" Molla Resul biraz düşündükten sonra, "Evet yerim" dedi. Üstad tekrar dedi ki, "Bu hayvandır. Aklı yok, haramı helali bilmez. Hayrı ve şerri tanımaz. Sahibinin kendisini döveceğini bilmez. Elbette açık kapıdan girmiş ve kavurmalarınızı yemiş. Bundan dolayı cezayı, hak etmiş midir? Sizden soruyorum. Elinizi vicdanınıza koyarak cevap verin?" Molla Resul ve arkadaşları, "Köpeğin suçu yoktur" diye karar verdiler. Daha sonra Üsad şöyle dedi: "Madem öyledir, bu hayvanın gıybetini yapmayın ve helal edin." Molla Resul Üstad ile çok samimi konuşurdu. Gülerek şöyle dedi: "Üstadım, içimizden gelmiyor ki helal edelim. Fakat, siz helalelleşmeye bizi ikna ettiniz." ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

İbrahim b. Edhem şöyle anlatmıştır: "Bir gece Küdüs Beytülmakdis'te o büyük kayanın altında geceledim. Gecenin bir miktarı geçince iki melek indi ve aralarında şu konuşma geçti: 'Buradaki şahıs kimdir?' 'İbrahim b. Edhem.' 'O, Allah Teala'nın derecelerinden birini düşürdüğü kimsedir.' 'Niçin düşürüldü ki?' 'Çünkü o, Basra'da bir bakkaldan hurma aldı, bakkalın hurmalarından bir tanesi bunun aldığı hurmaların üzerine düştü. Onu götürüp sahibine geri vermedi.' İbrahim b. Edhem demiştir ki: Ben bunu işitince hemen Basra'ya gittim; aynı adamdan yine hurma satın aldım, aldığım hurmalardan birini onun hurmaları içine düşürdüm ve böylece ödeşmiş oldum. Sonra tekrar Beytülmakdis'e döndüm, geceyi o kayanın yanında geçirdim. Gecenin bir kısmı geçince, yine gökten iki melek indi. Aralarında konuşuyorlardı. Biri diğerine, 'Buradaki kim? diye sordu; diğeri, 'İbrahim b. Edhem' dedi. Öbürü, 'Bu, Allah'ın kendisine önceki makamını geri verdiği ve derecesini yükselttiği kimsedir' dedi." Denilmiştir ki: Takvanın birçok şekli vardır. Avamın takvası, şirkten korunmaktır. Seçkin kulların takvası günahlardan korunmaktır. Velilerin takvası, amellerini vesile etmekten sakınmaktır . Peygamberlerin takvası, amelleri kendilerine ait görmekten sakınmaktır; zira onların takvası, Allah'tan kaynaklanıp onları Allah'a götürür. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Misafir Rızkı İle Gelir.... Misafirperver bir sahabi vardı. Hanımı ise her gün kocasının yanında birkaç misafirle gelmesine tahammül edemez ve kocasına: -Sen her gün birkaç misafirle geliyorsun, gelen misafirler, çocuklarımızın rızıklarını yiyorlar, der. Kocası, aldırış etmez eve gelirken her gün yanında birkaç misafir getirmekte devam eder. Kadın sahabi dayanamayıp, gider durumu Resulullah'a : -Ya Resulallah! Kocam her akşam eve birkaç misafir getiriyor, böylece de kocamın kazandıkları hep misafirlere gidiyor. Bir gün hastalanıverse, açlıktan ölmekten korkarım, der.. Peygamber Efendimiz kadının kocasını, huzuruna çağırtır, durumu birde ondan dinler. Sahabi: -Ben misafirsiz edemem! Soframda misafir olması, bana neş'e ve bereket veriyor, der. Bu sefer Peygamberimiz kadına, bundan sonra fazla değil, bir misafire razı olup olmadığını sordu. Kadın buna da razı olmayarak: -Ben çocuklarımın rızkını başkalarının yemesine rıza gösteremem, der. Adam hiç olmazsa bir misafirde ısrar edince; kadın boşanmaktansa, bir misafire razı olur. Fakat o akşam üzeri beyinin, yine eve iki misafirle geldiğini gördü. Kadın sinirlenmişti, içi rahat değildi. Yemek hazırlamak için mutfağa girdi, üç kişilik yemek hazırlayıp tepsiyi kocasına verdi. Biraz sonra da, misafirlerden birinin çıkıp gittiğini gördü. Hazırlanan yemeklerden biri yenmemişti. Kadın kocasına: -Misafirin biri niçin yemek yemeden çıkıp gitti? diye sorar. Adam, ikinci misafirin farkında değildir: -Sen hangi misafirden bahsediyorsun. Ben bir misafirle geldim, o da içerde işte, diye cevap verdi. Kadın çok iyi görmüştü. Misafirin birisi yemek yemeden çıkmıştı. Bu münakaşanın içinden çıkamayacaklarını anlayan karı-koca, hemen Efendimiz Hazretlerine müracaata gittiler ve durumu anlattılar... Onları dinleyen Peygamber Efendimiz şöyle buyurdu: -Evet! Eve iki misafir gelmişti. Fakat bunlardan birisi hakiki insan değil, insan suretine giren rızıktı. Allah hanımını akıllandırmak için rızkı insan kılığına sokmuştu. Hanımın ise, yine misafirler için bir miktar rızkı gözden çıkarıp hazırladı, ama o rızık, eksilmedi. Şunu iyi bilesiniz ki, her misafir kendi rızkı ile gelir. Ve kimse, kimsenin rızkını yiyemez, eksiltemez... Hatta misafir, bir evin bereketini artırır ve o evin rızkında artma olur, buyurdular. Tabii ki kadın, bu hadiseden sonra itiraz edecek durumda değildi

Bes vakit namazini kilan bir müslüman hanim, sarhoş bir adamla evlidir. hergün kocasi kafayi ceker ceker öyle gelir evine hic ayik olarak evine geldigi vaki degildir adamin. son derece dinine düşkün olan genc dindar müslüman hanim, beş vakit namazlarinin arkasindan kocasinin islah olmasi ve zikkimin kökü icki denen belayi birakmasi icin allah'a dua edip gözyaşlari dökerek yalvarir. Günler, aylar gecmekte, kadin kocasina olan vazifesini dikkatle yerine getirmekte, sarhoş koca haniminin güzel huyundan, kendisine yaptigi hizmetelrinden son derece memnun. fakat bir kere alişmiş musibete; karisina karşi da cok mahcup; ama ama bir kere alişmiş!... müslüman hanim namazlarinin arkasindan devamli göz yaşlari döküyor, kocasinin islah olmasi icin hep agliyor... geceleri kocasinin haberi olmadan onu rahatsiz etmeden ya-vaşca yatagindan kalkiyor, bitişikteki odada namaza duruyor; namaz'dan sonra dua ediyor: -ey allahi'im! huzurunda günahkar ellerimi actim. Sana yalvariyorum, beni affet, günahlarimi bagişla. Ya rabbi! sana göz yaşi dökerek yalvariyorum. senin rizan icin kildigim namazlarimin ve döktügüm göz yaşlarimin sana olan sonsuz imanimin dergah-i izzetinde bir makbuliyeti varsa, senin rizana uygun bir ibadet ve imanim varsa, ey ulu allah'im! bunlarin hatiri icin şu anda yataginda uyuyan kocamida islah eyle, o musibet ickiden ikrahlik ve nefretlik ver de, sana karşi günah işlemekten kurtulsun!... kocama hidayet ver ya rabbi! ey rahman ve rahim olan allah'im!! duami kabul eyle... diye dua ediyor. meger kadin bitişik odada namaz kilarken, kocasi da uyanmiş, bakmiş ki, yaninda yatan karisi, yatakta yok. adam şüphelenmiş. sarhoşluktan yeni yeni ayilmaya başlayan kocasi vay karim beni aldatiyor diye yavaşca yatagindan iner, saga sola karisini aramaya başlar. sessizce kapinin araligindan usulca bakar ki, hanimi seccadenin üstünde diz cökmüş, namaz baş örtüsü başinda, ellerini göge, semaya acmiş, ellerini allah'in divan-ina kaldirmiş. "ey bagişlamasi bol olan allah'im, kocamida bagişla!" diyerek göz yaşlari döküyor. kadinin allah aşkiyla döktügü bu göz yaşlari, adamin kalbinde adeta bir iman işigi olup parliyor ve adam birden aglamaya ve şöyle dua etmeye başliyor: -ey affi, bagişlamasi bol olan rabbim! beni affet! Şu gece yarilarinda karim benim icin göz yaşi döker, aglarken, ben onun icin kötü düşünceler düşündüm. hanimim benim bagişlanmami senden yalvarirken, ben böyle günah icinde bogulayim! bu reva midir?... ey rabbim! beni bagişla. bundan sonra söz veriyorum ailem ile beraber sana kulluk vazifemi ben de yapacagim. dinimin diregi olan namazimi ben de kilacagim. akşamlari, geceleri evimde karimla birlikte namazlarimi kilarak evimizi nurlandirmaga ben de katilacagim... diyerek allah'a söz verir hidayete kavuşur. kocasinin bu halini gören son derece iyi huylu, tam bir müslüman terbiyesiyle yetişen genc müslüman hanim sevinc göz yaşlari dökerek kocasinin boynuna sarilir, aglar, aglar ve: ya rabbi! sana binlerce, yüzbinlerce şükürler olsun. kocami hidayete erdirdin. kildigim namazlari, yaptigim dualari kabul ettin. sana binlerce şükürler olsun allah'im, diyerek sevinc gözyaşlariyla allah'a hamdeder, şükreder.

Mezar Taşı Yazısı Behlül Dane ́ye biri sorar: Oğlum öldü mezar taşına ne yazdırayım? Behlül Dane şu cavabı verir:Sunu yazdır: Dün altında olan çimenler, bu gün üstünde yeşerdi, ey yolcu anlaki, şu toprak, günahtan gayri her şeyi örter

Allah razı olsun gerçekten çok güzel paylaşımlar bunlar...

Önemli bir sefer hazırlığı yapılıyordu. Peygamberimiz s. a. v. herkesten yapabileceği yardımı en üst sınırda yapmasını istedi. Hz. Ömer r. a. bu isteğe uyarak büyük miktarda bir yardımla Hz. Peygamberin s. a. v. huzuruna çıktı. Hz. Peygamber s. a. v. sordu: - Ya Ömer r. a. , malının ne kadarını yardım olarak getirdin? Hz. Ömer r. a. cevap verdi: - Tam yarısını getirdim ya Resulallah, size getirdiğim kadar da geride var. Biraz sonra Hz. Ebu Bekir r. a. geldi. O da büyük bir yardımda bulundu. Hz. Peygamber s. a. v. ona da sordu: - Malının ne kadarını getirdin? Cevap verdi: - Tamamını getirdim ya Resulallah, evimde Allah ve Resulünün sevgisinden başka bir şey bırakmadım. Bunun üzerine Allah'ın Resulü şöyle buyurdu: Allah yolunda fedakarlıkta Ebu Bekir'i r. a. kimse geçemeyecek. ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Erkek ile kadın arasında sevap müşterektir. Eshab'ın büyüklerinden kadın sahibi Hz. Esma Peygamberizimiz'in huzuruna çıkarak şunları söyledi. -Ya Resulallah! anam babam sana feda olsun. Ben müslüman kadınlarını temsilen huzurunuza geldim. Hak Teala sizi erkek ve kadınlara peygamber olarak göndermiştir. Biz artık sizin yolunuzdayız, size inandık, iman ettik... Biz evimizin dört duvarı arasındayız, dışarı çok az çıkabiliyoruz. Erkekler ise Cuma namazı, cenaze namazı, bayram namazı kılarlar. En büyük ibadet olan cihat ederler. Biz ise bunlardan mahrumuz. Biz hep evde çocuklarımızla meşgul olur, kocalarımızın elbiselerini dikeriz, yemek yapar, evin temizliği ile uğraşır onların rahat etmesi için elimizden geleni yapmaya çalışırız. Kocalarımızın yaptığı ibadetten bize de bir hisse var mı? Yoksa biz onların kazandıkları sevaptan mahrum mu oluyoruz? dedi. Efendimiz memnun olmuşlardı... Orada bulunan eshab'a dönerek: -Siz bu zamana kadar din hususunda bir kadının böyle konuştuğunu duydunuz mu? diye sordular... Eshab: -Ya Resulallah, bizim aklımızdan bile geçmiyordu ki bir kadın gelsin de böyle güzel şeylerden sual etsin, dediler. Efendimiz Hazreti Esma 'ya dönerek: -Ey Esma! Eğer bir kadın kocasını razı ederek onun gönlünü hoş tutar, kadınlık vazifelerini yerine getirirse, işte o kadın kocasının her kazandığı sevaba ortak, buyurdular. O büyüklerin her hali bizlere bir ikaz mahiyetini taşır. Ne mutlu o kadına ki, kocasını razı etmiş ve onun yaptığı sevaplara ortak olma bahtiyarlığına erişmiş..

Halife Hz. Ömer bir gün kırbasını sırtına yüklenmiş, Medine'nin en kalabalık sokaklarında dolaşıyordu. Babasının sırtında kırba ile dolaştığı oğlu Abdullah'ın da gözüne ilişti ve kendisine yetişip sordu: - Baba sen ne yapıyorsun, koskoca halife sırtında kırba taşır mı, taşıtacak kimse mi bulamadın? - Oğlum, bunu taşıtacak adam bulamadığım için veya başka bir mecburiyet dolayısıyla taşıyor değilim. Nefsime gurur gelir gibi oldu, kendimi beğenir gibi oldum, sırf onu küçültmek için bu yola başvurdum. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

ADALET İstanbul'un fethinden sonra Hazreti Fatih bütün mahkümleri serbest bırakmıştı. Fakat bu mahkumların içinden iki papaz zindandan çıkmak istemediklerini söyleyerek dışarı çıkmadılar. Papazlar Bizans imparatorunun halka yaptığı zülüm ve işkence karşısında ona adalet tavsiye ettikleri için hapse atılmışlardı. Onlar da bir daha hapisten çıkmamaya yemin etmişlerdi. Durum Hazreti Fatih'e bildirildi. O, asker göndererek, papazları huzuruna davet etti. Papazlar hapisten niçin çıkmak istemediklerini Hazreti Fatih'e de anlattılar. Fatih o dünyaya kahreden iki papaza şöyle hitap etti: - Sizlere şöyle bir teklifim var: Sizler İslam adaletinin tatbik edildiği memleketimi geziniz, müslüman hakimlerin ve müslüman halkımın davalarını dinleyiniz. Bizde de sizdeki gibi adaletsizlik ve zulüm görürseniz, hemen gelip bana bildiriniz ve sizler de evvelki kararınız gereğince uzlete çekilerek hala küsmekte haklı olduğunu isbat ediniz. Hazreti Fatih'in bu teklifi papazlar için çok cazip gelmişti. Hemen Padişahtan aldıkları tezkere ile İslam beldelerine seyahate çıktılar. İlk vardıkları yerlerden biri Bursa idi... Bursa'da şöyle bir hadiseyle karşılaştılar: Bir Müslüman bir yahudiden bir at satın almış, fakat hiçbir kusuru yok diye satılan at hasta imiş. Müslümanın ahırına gelen atın hasta olduğu daha ilk akşamdan anlaşılmış. Müslüman sabırsızlıkla sabahın olmasını beklemiş, sabah olunca da erkenden atını alıp kadının yolunu tutmuş. Fakat olacak ya, o saatte de kadı henüz dairesine gelmemiş olduğundan bir müddet bekledikten sonra adam kadının gelmeyeceğine hükmederek atını alıp ahırına götürmüş. Atını alıp götürmüş ama at da o gece ölmüş. Hadiseyi daha sonra öğrenen kadı, atı alan müslümanı çağırtıp meseleyi şu şekilde halletmiş: - Siz ilk geldiğinizde ben makamımda bulunsa idim, sağlam diye satılan atı sahibine iade eder, paranızı alırdım. Fakat ben zamanında makamımda bulunamadığımdan hadisenin bu şekilde gelişmesine madem ki ben sebep oldum, atın ölümünden doğan zararı benim ödemem lazım, deyip atın parasını müslümana vermiş. Papazlar islam adaletinin bu derece ince olduğunu görünce parmaklarını ısırmışlar ve hiç zorlanmadan bir kimsenin kendi cebinden mal tazmin etmesi karşısında hayret etmişler. Mahkemeden çıkan papazların yolu İznik'e uğramış. Papazlar orada şöyle bir mahkeme ile karşılaşmışlar: Bir müslüman diğer bir müslümandan bir tarla satın alarak ekin zamanı tarlayı sürmeye başlar. Kara sabanla tarlayı sürmeye çalışan çiftçinin sabanına biraz sonra ağzına kadar dolu bir küp altın takılmaz mı? Hiç heyecan bile duymayan Müslüman bu altınları küpüyle tarlayı satın aldığı öbür müslümana götürüp teslim etmek ister; - Kardeşim ben senden tarlanın üstünü satın aldım, altını değil. Eğer sen tarlanın içinde bu kadar altın olduğunu bilseydin herhalde bu fiata bana satmazdın. Al şu altınlarını, der. Tarlanın ilk sahibi ise daha başka düşünmektedir. O da şöyle söyler: - Kardeşim yanlış düşünüyorsun. Ben sana tarlayı olduğu gibi, taşı ile toprağı ile beraber sattım. İçini de dışını da bu satışla beraber sana verdiğimden, içinden çıkan altınları almaya hiçbir hakkım yoktur. Bu altınlar senindir dilediğini yap, der. Tarlayı alanla satan anlaşamayınca mesele kadıya, yani mahkemeye intikal eder. Her iki taraf iddialarını kadının huzurunda da tekrarlarlar. Kadı, her iki şahsada çocukları olup olmadığını sorar. Onlardan birinin kızı birinin de oğlunun olduğunu öğrenir ve oğlanla kızı nikahlayarak altını cehiz olarak verir. Papazlar daha fazla gezmelerinin lüzumsuz olduğunu anlayıp doğru İstanbul'a Hazreti Fatih'in huzuruna gelirler ve şahit oldukları iki hadiseyi de aynen nakledip şöyle derler: - Bizler artık inandık ki, bu kadar adalet ve biribirinin hakkına saygı ancak İslam dininde vardır. Böyle bir dinin salikleri başka dinden olanlara bile bir kötülük yapamazlar. Dolayısıyla biz zindana dönme fikrimizden vazgeçtik, sizin idarenizde hiç kimsenin zulme uğramayacağına inanmış bulunuyoruz, derler. (1) Kaynak: 1) Büyük Dini Hkayeler, İbrahim Sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi Sanırım gönderilmişti ama tekrarında fayda var.. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

SULTAN MURAD HAN ve Garip Adam Sultan Murad Han o gün bir hoştur. Telaşeli görünür. Sanki bir şeyler söylemek ister. Sonra vazgeçer. Neşeli deseniz değil, üzüntülü deseniz hiç değil. Veziriazam Siyavuş Paşa sorar: -Hayrola efendim, canınızı sıkan bir şey mi var? - Akşam garip bir rüya gördüm. - Hayırdır inşallah?... - Hayır mı şer mi öğreneceğiz. - Nasıl yani? - Hazırlan, dışarı çıkıyoruz. Ve iki molla kılığında çıkarlar yola. Görünen o ki, padişah hala gördüğü rüyanın tesirindedir ve gideceği yeri çok iyi bilir. Seri, kararlı adımlarla Beyazıt'a çıkar, döner Vefa' ya, Zeyrek'ten aşağılara sallanır. Unkapanı civarında soluklanır. Etrafına daha bir dikkatle bakınır. İşte tam o sırada yerde yatan bir ceset görürler. Çevredekilere sorarlar; - "Kimdir bu?" Ahali: - "Aman hocam hiç bulaşma" derler. "Ayyaşın mey huşun biri işte!..." - Nerden biliyorsunuz? - Müsaade et de bilelim yani. Kırk yıllık komşumuz. Bir başkası tafsilata girer; - "Biliyor musunuz" der. "Aslında iyi sanatkardır. Azaplar Çarşısı'nda çalışır. Nalının hasını yapar... Ancak kazandıklarını içkiye, fuhuşa nerde namlı kadın varsa ona harcar. Hem şişe şişe şarap taşır evine, hem de mimli kadın varsa takar peşine..." Hele yaşlının biri çok öfkelidir. - "İsterseniz komşulara sorun" der. "Sorun bakalım onu bir cemaatte gören olmuş mu?... Hasılı, mahalleli döner ardını gider. Bizim tebdili kıyafet mollalar kalırlar mı ortada!... Tam vezir de toparlanıyordur ki padişah yolunu keser: - Nereye? - Bilmem, bu adamdan uzak durmayı yeğlersiniz sanırım. - Millet bu, çeker gider. Kimseye bir şey diyemem... Ama biz gidemeyiz, şöyle veya böyle tebamizdir. Defnini tamamlasak gerek. - İyi ya, saraydan birkaç hoca yollar kurtuluruz vebalden. - Olmaz, rüyadaki hikmeti çözemedik daha. Peki ne yapmamı emir buyurursunuz? - Mollalığa devam... Naaşı kaldırmalıyız en azından. - Aman efendim, nasıl kaldırırız? - Basbayağı kaldırırız işte. - Yapmayın etmeyin sultanım, bunun yıkanması paklanması var. Tekfini, telkini... - Merak etme ben beceririm. Ama önce bir gasil hane bulmalıyız. - Şurada bir mahalle mescidi var ama... - Olmaz, vefat eden sen olsaydın nereden kalkmak isterdin? - Ne bileyim, Ayasofya 'dan Süleymaniye 'den, en azından Fatih Camii'nden.. - Ayasofya ile Süleymaniye'de devlet erkanı çoktur. Tanınmak istemem. Ama Fatih Camii'ni iyi dedin. Hadi yüklenelim... Ve gelirler camiye. Vezir sağa sola koşturur, kefen tabut bulur. Padişah bakir kazanları vurur ocağa... Usulü erkanınca bir güzel yıkarlar ki naaş ayan beyan güzelleşir sanki. Bir nurdur aydınlanır alnında. Yüzü sakilere benzemez. Hem manalı bir tebessüm okunur dudaklarında.... Padişahın kanı ısınmıştır bu adama, vezirin de keza... Meçhul nalıncıyı kefenler, tabutlar, musalla taşına yatırırlar. Ama namaz vaktine hayli vardır daha... Bir ara vezir sıkıntılı sıkıntılı yaklaşır. - "Sultanım" der. "Yanlış yapıyoruz galiba..." - Nasıl yani?.. - Heyecana kapıldık, sorup soruşturmadan buraya getirdik cenazeyi. Kim bilir belki hanımı vardır, belki yetimleri?... - Doğru, öyle ya, neyse... Sen başını bekle, ben mahalleyi dolanıp geleyim. Vezir cüzüne, tespihine döner, padişah garip maceranın başladığı noktaya koşar. Nitekim sorar soruşturur. Nalıncının evini bulur. Kapıyı yaşlı bir kadın açar. Hadiseyi metanetle dinler. Sanki bu vefatı bekler gibidir. - "Hakkını helal et evladım" der. "Belli ki çok yorulmuşsun". Sonra eşiğe çöker, ellerini yumruk yapar. şakaklarına dayar... Ağlar mı? Hayır. Ama gözleri kısılır, hatıralara dalar belki. Neden sonra silkinip çıkar hayal dünyasından... - "Biliyor musun oğlum?" diye dertli dertli söylenir... Bizim efendi bir alemdi, vesselam... Akşamlara kadar nalın yapar... Ama birinin elinde şarap şişesi görmesin; elindekini avucundakini verir satın alırdı. Sonra getirip dökerdi helaya!.. - Niye? - Ümmeti Muhammed içmesin diye... - Hayret... - Sonra, malum kadınların ücretlerini öder eve getirirdi. Ben sizin zamanınızı satın aldım mı? Aldım, derdi. Öyleyse şimdi dinleseniz gerek... O çeker gider, ben menkıbeler anlatırdım onlara... Mızraklı ilmihal. Hücceti İslam okurdum... - Bak sen! Millet ne sanıyor halbuki... - Milletin ne sandığı umurunda değildi. Hoş, o hep uzak mescitlere giderdi. Öyle bir imamın arkasında durmalı ki, derdi. Tekbir alırken Kabe'yi görmeli... - Öyle imam kaç tane kaldı şimdi? - işte bu yüzden Nisancıya, Sofulara uzanırdı ya... Hatta bir gün; - "Bakasın efendi" dedim. Sen böyle böyle yapıyorsun ama komşular kötü belleyecek. inan cenazen kalacak ortada... - Doğru, öyle ya?... - "Kimseye zahmetim olmasın" deyip mezarını kendi kazdı bahçeye. Ama ben üsteledim. "İş mezarla bitiyor mu" dedim. Seni kim yıkasın, kim kaldırsın? - Peki o ne dedi? - Önce uzun uzun güldü, sonra; - "Allah büyüktür hatun" dedi. "Hem PADİŞAHIN işi ne?"