Inanmiyacaksin, daha dün ' Bahce ' hususunda, konusu buna cok yakin, bir yazi döktüm kaleme.. Es düsünmüsüz clost. Yüregine saglik.

Evet Zoya yüregine saglik.. Insan, ögrendikleriyle olgunlasir.. Onlari bilir, onlari uygular.. Taki gercegin aksi sedasi yüzüne bir gün carpincaya dek.. Iste o zaman, o korkularindan siyrilir.. Belki cok uzun zaman alir.. Belki de o zaman hic gelmez.. Ben de belki, en sevdiklerimden bunu bekliyorum hala umut ile.. Dünyalari olusturmak, onlari insanalra verebilmek cok kolay.. yeter ki kabullenelim ve kendimize inanalim.

Ama etmek zorundayiz; yasamimiz icin, hayat adina..

Harika bir yazı ZOYA ellerine yüreğine sağlık. Fırtına diyemiyorum bile, o kasırgayı çok iyi görebiliyorum. Benim bir bahçem vardı. O bahçede rengarenk çiçekler, güller, papatyalar yetiştirirdim. Yoldan geçenler o bahçeyi çok severlerdi, çiçek isterlerdi benden. Ben de hiç düşünmeden verirdim elimde olanları. Bazıları aldığı çiçek hesabınca tohum verirdi. Bazılarıysa aldığı çiçeğin güzelliğine kapılır, tohumu görmezden gelirdi. Gün geldi bahçemde ki çiçekler o kadar azaldı ki, neredeyse elimde ne tohum ne de çiçek kalacaktı. Artık kimseye verecek tek bir gülüm bile yoktu. Anladım ki bu bahçenin rengi tohuma bağlıydı. Öyle bir gün geldi ki, çiçek istemeden tohum veren birini tanıdım. Ondan sonra her gün ekmeye devam ettim tohumları. Büyüttük, yeşerttik; eskisinden daha güzel oldu o bahçe... ve ben oraya bahçemiz diyorum, bahçemizi çok seviyorum. En güzel çiçeklerim tohumun sahibi için.. Ektiğim her bir tohum bin çiçek oluyor ve bahçemiz bile gülümsüyor kendi güzelline... Sen biliyorsun aldığın tohumun değerini ve sen biliyorsun bu bahçeyi büyütmek için verdiğimiz emeği ve paylaşımın güzelliğini... Bugün Yüreğimde KOCAMAN bir gül kokusu var...

Herşey ritime bağlı kendini bırak ritime görüceksinki yapman gerekn harektlerden daha güzel bir dans çıkarmışsın Bİr kukla olma, ipler senin elinde olsun Yerine sevemedim ki...

gercekten cok dogru hayatla dans edilmez... Derin Olan Kuyu Degil Kısa Olan İpdir...

İçinde dilediğince hareket edebileceğin bir balonun patlamaması için tüm gücünü sarfetmeye hazırdın. Sadece rüzgarı sevmiyordun, bir de başkalarını. Seni daha uzaklara savurabilecek herşeye kapalıydın. En çok da başkalarına. Kısa tarihin sana yaşamla dans edemeyeceğini kanıtlamıştı. Ya da sen öyle sanıyordun. "Yaşamla dans edilmez. Çok neşelenirsen, birileri ayağına basar ve canın yanar." Bir de "etrafına bakınmak tehlikelidir" masalın vardı. Ve sen masallara inanırdın. Balonunun yanına yaklaşacak herkesi korkutacak bir bahanen vardı. Zamanını onlar için planlar yaparak geçirmek sana daha akıllıca görünüyordu. Ta ki bir gün, sen güneşi kovmaya çalışırken, birden gözlerin kamaştı ve balonunda kendini gördün. Ne zaman ki balonunun bir ayna olduğunu fark ettin, artık herşey sen'din. Sen uzaklaştırmaya çalıştığın herşeydin. Rüzgar da sendin, güneş de sen, başkaları da... Yıllarca korkularınla şişirdiğin balonun bu kez senin gülümsemenle büyüyordu. Her gülümsemen sana biraz daha yer açıyordu. Ve şimdi balonuna yaklaşan, sana doğru gelen herkese verebileceğin küçük balonların var. Artık bir gülümsemenin bir dünya yarattığını biliyorsun. Artık Sen Biliyorsun!!"