HER TARAFA SERİYYELER GÖNDERİLMESİ Mekkeli müşrikler herşeye rağmen, Peygamberimiz ve Müslümanların peşini bırakmış değillerdi. Medine'deki Yahudi ve münafıklarla el altından gizli gizli işbirliklerini sürdürerek İslam nurunu söndürmeye, Resul-i Kibriyanın vücudunu ortadan kaldırmaya matuf faaliyetlerine aralıksız devam ediyorlardı. Medine'yi teşkilatlandıran Resul-i Ekrem Efendimiz bunlara karşı tedbirler almaya başladı. Düşman her türlü hile ve desiseye başvururken elbette tedbirsiz kalınamazdı. Peygamber Efendimiz, herşeyden önce iktisadi harp usulünü tatbik etmek istiyordu. Bu maksadla da Kureyşin Suriye'ye giden ticaret yolunu kontrol altında tutmayı uygun buldu. Düşündükleri bir diğer tedbir de, civarda yaşayan kabilelerle sulh anlaşmaları yapmaktı. Böylece onları Mekkeli müşriklerin sinsi emellerine alet olmaktan kurtarmış ve Kureyşi tek başına bırakmış olurdu. Bu maksat ve gayelerle henüz Hicretin ilk yılında etrafa seriyyeleri göndermeye başladı. Bu seriyyeler herhangi bir yere hücum etmek ve kan akıtmak maksadıyla yola çıkarılmıyordu. Nitekim görüleceği gibi ilk seriyyeler, biri istisna edilirse bir damla kan dökmemişler ve hiç bir kabileyi yağmalamamışlardır. Yola çıkarılan bu seriyyelerin belli başlı vasfı Kureyşli müşrikleri iktisadi baskı altında tutmak, onlara bu yolda bir nevi ihtarda bulunmaktı. "Eğer siz şiddet siyasetinize devam ederseniz, biz de yapacağımızı biliriz. Can damarınız demek olan ticaret yolunuz elimizdedir, aklınızı başınıza alın!" demekti. Bu seriyyelerin gördüğü bir başka mühim vazife de, Medine'nin etrafını kontrol etmekti. Herhangi bir tehlikenin söz konusu olup olmadığını, düşmanın ne gibi hazırlıklar içinde bulunduğunu araştırıp haber almaktı. İlk Seriyye Medine'ye hicretlerinden 7 ay sonra Ramazan ayında Resul-i Ekrem Efendimiz, amcası Hz. Hamza'yı Mekkeli muhacirlerden 30 kişilik bir süvari grubunun başında, Kureyş müşriklerinden üç yüz kişilik bir birliğin muhafazasında Şam'dan Mekke'ye gitmekte olan ticaret kervanını gözetlemek için gönderdi.447 Süvari birliğinin içinde Ensardan bir tek Müslüman yoktu. Çünkü onlar, sadece Medine içinde korumak üzere Peygamber Efendimize söz vermişlerdi. Bu sebepledir ki, Resul-i Ekrem, Bedir Muharebesine kadar Ensardan hiç kimseyi askeri seferlere göndermemiştir.448 Medine'den yola çıkan Hz. Hamza, iys nahiyelerinden biri olan Seyfü'l-Bahre'de içinde Ebu Cehil'in de bulunduğu Kureyş kervanı ile karşılaştı. Taraflar çarpışmaya hazırlanırken, iki tarafın da dostu ve müttefiki bulunan Cühenilerin reisi Mecdiy bin Amr aralarına girip çarpışmalarına mani oldu. Kureyş, kervanı ile Mekke'ye doğru yol alırken, Hz. Hamza da beraberindeki Müslümanlarla Medine'ye geri döndü.449 Peygamber Efendimiz çarpışma çıkmamış olmasından memnunluk duydu. Ubeyde bin Haris Seriyyesi Hz. Hamza'nın Medine'ye dönüşünden sonra, Peygamber Efendimiz Şevval ayında Ubeyde bin Haris'i Nabiğ Vadisine gönderdi. Maiyetinde, muhacirlerden altmış süvari vardı.1Nabiğ Vadisine giden Hz. Ubeyde, orada Kureyş müşriklerinden 200 kişi ile karşılaştı. Birbirlerine hafif ok atışlarında bulundular. Müslümanların safında ilk ok, Sa'd bin Ebi Vakkas Hazretleri tarafından atıldı. Allah yolunda atılan ilk ok bu oldu. Bunun dışında herhangi bir çatışma olmadan iki taraf birbirlerinden uzaklaştı. Bu arada Müslüman olan, fakat bir türlü fırsatını bulup Müslümanlar arasına katılamayan Mikdad bin Amr ile Utbe bin Gazvan da bu durumu fırsat bilerek müşrikler arasından ayrılarak mücahidlere katıldılar. Seriyye, Peygamberimizin bizzat bulunmayıp, Sahabilerden herhangi birisinin kumandası altında gönderdikleri askeri birliklere denilir. En azı 5 kişilik, en çoğu da 300-400 kişilik olur. 447. Sire, 2/245; Tabakat, 2/6 448. Tabakat, 2/6 449. Tabakat, 2/6 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Onu anlatmaya kelimeler kitaplar ömürler yetmez fakat tükenmez deryadan birkaç damla nasiplenmek adına... Efendimiz oniki yaşına girdikleri günler... Amca Ebu Talib, Şam tarafına mal götürecek olan bir Kureyş Kervanına katılma niyetinde. Ebu Talib, yanına kardeşi Haris'i de alacak. İki kardeşin de aralında olduğu ticaret kervanı sıcak çöl gündüzleri ve soğuk çöl gecelerini aşa aşa günler sürecek bir sabır ve meşakkat seyahati ile Şam'a varacak vu burada satacak ve alacaklar. Amcasının Mekke'den ayrılarak uzun bir yolculuğa çıkacağını anlayan Sevgili Peygamberimiz de Ebu Talib'le gitmek istiyor. Fakat halaları ve amcaları böyle bir niyete muhalifler. Zira; mevcudatın hikmet nuru, çocuk sayılacak günleri henüz arkada bırakmıştır. Ebu Talib, yeğenin arzusuna uymak istemesine rağmen diğer sevenleri o narin vücudun uzun bir yolculuğu kaldıramayacağı kanaatindeler. Onlara göre bu yaştaki bir çocuğun, eritici çöl güneşinde günlerce yol alması mümkün olamaz. Güneşin düştü düşecek kadar yakın hissedildiği nihayetsiz çöl ve sonu gelmez yolları geçip menzile varmak hiç de kolay değil... Efendimiz, sallallahü aleyhi ve sellem, ısrarlılar... anne-baba mahrumluğumdan başka şimdi de uzun bir zaman koruyucu amca hasreti. Öyleyse kendisi de amcası Ebu Talib'le gitmeli.... Seyahat hazırlakları, denkler bağlanıp, develer yüklenerek, ihtiyaçlar tedarik edilerek devam ediyor. Sevgili Peygamberimiz, hazırlıkları kol ve kanatları kırık, mahzun takip ediyorlar. Bir gün Ebu Talib, devesi ile bir yerden geçerken can yeğenini görür... aa o da ne? Güzel çocuk, gözden saklı bu köşeye çekilmiş ağlıyor... Ebu Talib, şaşkın ve müteessir bir halde yeğenine yönelir. -Niçin ağlıyorsun gözümün nuru? Ayrılığıma mı üzülüyorsun? Ebu Talib'e gelen Peygamberimiz, devenin yularından tutarak amcanın ciğerini yakan şu sözleri söyler: -Evet amcacığım!... Beni burada kime bırakıp gidiyorsun? Ne annem var, ne babam. Yeğenin gözlerinden akan billur yaşlar, Ebu Talib'i çok üzmüştü. Kat'i kararını verdi. kim karşı çıkarsa çıksın aldırmayacak ve O'nu da yanına alacaktı. Hazırlıklar tamamlandıktan sonra Hatemül Enbiya'nın da aralarında bulunduğu Şam kervanı yola koyuldu.... Kervan menzilden menzile varırken Kainatın Efendisini bir bekleyen var... Basra yakınındaki Küfre köyünün bütün ovayı görebilen yamancındaki bir manastır eski devirlerden beri orada. Tarihi bir hıristiyan mabedi. Bu manastırın önce yahudi iken sonra hıristiyan olan bir rahibi var. İsmi Bahira, künyesi Ebu İdas, Lakabı Cerciş, Alim ve Zahid bir insan. Manastırda öteden beri mevcut olan kıymetli bir kitap, ahir zaman Peygamberinden haber veriyor ve O'nun bir gün buradan geçeceğini anlatıyordu. Bahira, bir zamandır sabah erkenden Manastır'ın damına çıkarak ufuktan gelip ovadan geçen yolcuları dikkatle yokluyor ve birini bekliyordu... bir, üç beş, on... sabah bakıp usanmadan süren bir gözetleme... Güneşin sıcaktan ortalığı kavurduğu bir gün ; Bahira, yine damda ufukları tarıyor. İçi firak ateşi ile yanmakta. Ah, son Peygamberi bir görebilse, O'nun ayak tozlarına yüzünü sürebilse, kendisini de ümmeti arasına kabul etme dileğini arzedebilse... Bir sabah ovanın öbür ucundan bir kervan karaltısı belirdi. Bahira elini gözlerine siper ederek bütün dikkati ile o tarafa bakıyor. Acaba bu kervan da aşağıdaki yoldan gelip geçenlerden biri mi, yoksa beklediği yolcu mu geliyor? Deve katarı yaklaştıkça Bahira'da dikkat daha keskinleşiyor. Kitaplardan edindiği işaretler görünmeye başlaşmıştır. En mühimi de güneşe perde olan şu bulut. Evet, evet!... Bir beyaz bulut, kervana kanat germiş bir koca kuş gibi süzüle süzüle onları takip ediyor. Şimdi bulutun altındaki bu esrarlı kervan, iyice yaklaşmış olarak aşağıda mola veriyor... işte bir müjde daha! Kervanın dinlendiği yerdeki kuru ağaç birden yeşiyor. Ağacın dalları, yere oturmuş birinin üstüne eğiliyor. Bulut da akarak gelmiş ve yeşeren ağacın üstünde durmuştur. Bahira dağların taşların efendimizi tesbih edişlerini duyuyor. Beklediği insanın bu kevanda olduğuna şüphe kalmamıştı. Hemen damdan inip kervana bir haberci yollayarak yolcuları ertesi gün yemeğe davet etti. Ve büyük-küçük herkesin davetli olduğunu bilhassa tenbihledi. Yemek saatinde herkes gelmişti. Bahira misafirleri ayrı ayrı gözden geçiriyor ama aradığı zatı göremedikçe hayreti içten içe büyüyordu. Yemek devam ederken Rahip, bir fırsatını bulup dama çıktı ve kervanın konakladığı noktaya baktı. Olacak şey değil! Bulut yerinde olduğu gibi duruyor. Tekrar davetlilerin yanına dönerek: -Yemeğe hepinizin gelmesini rica etmiştim. Tahmin ediyorum kalan biri var. Bir misafir: -Hayır, hepimiz buradayız. Sadece bir küçük çocuğu eşyalarımızı beklemesi için bıraktık, dedi. -O'nu da yemeğe davet ediyorum. Getirilmesini rica ederim. Lütfen gelsin... Söze Resulullah'ın amcası Haris karıştı: -Biz burada yemek yerken Muhammed'in aramızda olmaması münasip değildir, dedi ve yeğenini getirmek için hemen dışarı çıktı. Bahira, Peygamberimizin ismini işitince kulak kesildi ve tekrar dama çıkarak çocuğun kulak kesildi ve tekrar dama çıkarak çocuğun gelişini takip etti... Efendimiz, Manastıra doğru yürürken bulut da yakıcı güneşten koruyarak O'nunla geliyordu. Rahip Bahira, Sevgili Peygamberimiz, içeri girince O'nu ayakta hürmetle karşıladı. Şimdi son Peygamber olduğunu tahmin ettiği çocuğu yakında görme fırsatını bulmuştu. Yemekten sonra Bahira, Ebu Talib'e bazı sualler sormak istedi. Ebu Talib ile aziz misafir arasında bir yakınlık olduğunu farketmişti. -Bu çocuk neyiniz olur? Ebu Talib: -Oğlum, Cevaba şaşıran Rahip, mütereddid bir dille itiraz etti. -Kitaplardan öğrendiğime göre bu çocuğun anne-babası vefat etmiş olmalı. Ebu Talib: -Kardeşimin oğludur. -Şimdi doğru söyledin, dedi. Bahira Sevgili Peygamberimize dönerek: -Soracaklarıma Lat hakkı için doğru cevap vermenizi istiyorum, ricasında bulundu. Nur çocuk ise: -Onların ismiyle yemin verme. Dünyada bana onlardan büyük düşman yoktur, hakikatini hatırlattılar. Lat ve Uzza ismini misafirlerden işiten Bahira, Efendimizi sınamak için bu şekilde yemin vermişti. Peygamberimizden bu karşığı alınca bu defa Allah adına yemin verdi. -Uyur musun? -Gözlerim uyur, fakat kalbim uyumaz. Bahira, Peygamberimizin mübarek gözlerine bakarak Ebu Talib'e sordu: -Bu kırmızılık çocuğun gözlerinde devamlı bulunur mu? -Evet! Gözlerindeki kırmızlığın kaybolduğunu hiç görmedim. -Şu ana kadarki bütün işaretler O'nun, sallallahü aleyhi ve sellem, en son Peygamber olduğunu gösteriyordu. Sadece bir belirti kalmıştı. Şayet bu da mevcutsa vakti eriştiğinde Peygamber olacağını kabul ve tasdik edecekti: Mührü nübüvveti görme arzusu ile efendimizden sırtını açmalarını rica etti. Peygamberimiz edeplerinden göstermek istemediler. Ebu Talib'in: -Ricasını kırma gözümün nuru, demesi üzerine Resullerin efendisi, Bahira'nın, mübarek sırtlarında iki kürek kemiği arasındaki Peygamberlik mührünü görmesine müsaaede ettiler. Mühür, kitaplardaki tarifini tıpkısıydı. Bahira gözlerinden yaşlar boşanarak mührü öptü ve Kelime-i şehadet getirerek Efendimizin Allah'ın resulü olduğuna şehadet etti... Kervan ahlinden orada hazır olanlar olup bitenleri şaşkınlıkla takip ediyorlardı. Şüphesiz hayatının en mes'ud dakikalarını idrak etmekte olan Bahira, ihtiyar yanaklarından sevinç gözyaşları süzülürken Ebu Talib'e şunları söyledi: -İşte alemlerin efendisi! İşte Allah'ın Resulü! İşte Allah'ın alemlere rahmet olarak gönderdiği büyük Peygamber! Yeğenin son Peygamberdir. Getirdiği din, önceki dinleri yürürlükten kaldırarak bütün yeryüzüne yayılacaktır... Bu emsalsiz kıymeti Şam'a götürme; yahudilerin bir zarar vermelerinden korkarım. Ebu Talib, "Yahudiler zarar verir" sözünden çekindiği için mallarını ucuz-pahalı demeden satarak yeğeni ile Mekke'ye gitmek üzere oradan ayrıldılar. Onlarrın ayrılmalarından mbir zaman sonra köye yedi yahudi geldi. Efendimizin bir kafile ile oraya geleceğini ve yol kenarındaki kuru ağıcın altında oturacağını kehaneti ilmi ile bilmişlerdi. Şimdi öldürmek üzere köşe bucak Efendimizi arıyorlardı. Bahira'ya gelerk niyetlerini açıklayıp yardımcı olmasını istediler. Bahira, elleri kılıçlı bu yahudilere çeşitli deliller getirerek öldürmek için peşinde bulundukları çocuğun son Peygamber olduğnu ve Yüce Allah'ın kitabında haber verdiği böyle bir Peygamberi şehid etmeye güzlerinin yetmeyeceğini, tamamen hatalı bir yolda bulunduklarını onlara kabul ettirdi. Yahudiler, ilmine hürmetkar oldukları Bahira'nın anlattıkları ile ikna olarak tövbe edip kalan ömürlerini Manastır'da, O'na hizmetle geçirdiler Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

EZAN OKUNMAYA BAŞLANMASI Hicretin 1. senesi. Miladi 622. Mekke'de iken Müslümanlar ibadetlerini gizlice yapıyor, namazlarını kimsenin göremeyeceği yerlerde kılıyorlardı. Dolayısıyla orada namaza açıktan davet etmek gibi bir mesele söz konusu olamazdı. Ancak, Medine'de manzara tamamıyla değişmişti. Dini serbestiyet vardı. Müslümanlar rahatlıkla ibadetlerini ifa ediyorlardı. Din ve vicdanları baskı altında bulunmuyordu. Müşriklerin zulüm, eziyet ve hakaretleri de mevzu bahis değildi. Mescid-i Nebevi inşa edilmişti. Fakat, Müslümanları namaz vakitlerinde bir araya toplayacak bir davet şekli henüz tesbit edilmemişti. Müslümanlar gelip vaktin girmesini bekliyor, vakit girince namazlarını eda ediyorlardı.421 Resul-i Ekrem bir gün Ashab-ı Kiramı toplayarak kendileriyle nasıl bir davet şekli tesbit etmeleri gerektiği hususunda istişare etti. Sahabilerin bazıları, Hıristiyanlarda olduğu gibi çan çalınmasını, diğer bir kısmı Yahudiler gibi boru öttürülmesini, bir kısmı da Mecusilerinki gibi namaz vakitlerinde ateş yakılıp, yüksek bir yere götürülmesini teklif etti. Peygamber Efendimiz, bu tekliflerin hiç birini beğenmedi.422 O sırada Hz. Ömer söz aldı: "Ya Resulallah! Halkı namaza çağırmak için neden bir adam göndermiyorsunuz?" diye sordu. Resul-i Ekrem o anda Hz. Ömer'in teklifini uygun gördü ve Hz. Bilal'e, "Kalk ya Bilal, namaz için seslen" diye emretti. Bunun üzerine Hz. Bilal bir müddet Medine sokaklarında, "Essela, Essela " diye seslenerek Müslümanları namaza çağırmaya başladı.423 Abdullah Bin Zeyd'in Rüyası Aradan fazla bir zaman geçmeden Ashabdan Abdullah bin Zeyd bir rüya gördü. Rüyasında, bugünkü ezan şekli kendisine öğretildi. Hazret-i Abdullah sabaha çıkar çıkmaz, sevinç içinde gelip rüyasını Peygamber Efendimize anlattı. Resul-i Ekrem, "İnşallah bu gerçek bir rüyadır" buyurarak davetin bu şeklini tasvip etti.424 Hz. Abdullah, Resul-i Ekremin emriyle ezan şeklini Hz. Bilal'e öğretti. Hz. Bilal, yüksek ve gür sadasıyla Medine ufuklarını ezan sesleriyle çınlatmaya başladı: "Allahü ekber, Allahü ekber! "Allahü ekber, Allahü ekber! "Eşhedü enlailahe illallah! "Eşhedü en lailahe illallah! "Eşhedü enne Muhammede'r-resulullah! "Eşhedü enne Muhammede'r-resulullah! "Hayye ale's-salah, Hayye ale's-salah! "Hayye ale'l felah, Hayye ale'l felah! "Allahü ekber, Allahü ekber! "Lailahe illallah!" Hz. Ömer de Aynı Rüyayı Görüyor Medine ufuklarının bu sada ile çınladığını duyan Hz. Ömer, heyecan içinde evinden çıkarak, Resul-i Ekremin huzuruna vardı. Durumu öğrenince, "Ya Resulallah! Seni hak dinle gönderen Allah'a yemin ederim ki, Abdullah'ın gördüğünün aynısını ben de görmüştüm" dedi. Biraz sonra birkaç kişi daha geldi, aynı rüyayı gördüklerini söylediler. Peygamberimiz birkaç kişinin aynı şeyi görmesinden dolayı Allah'a hamd etti.425 İslamın ne derece fitri ve nezih bir din olduğunu bu davet şeklinin tesbitinden de anlıyoruz. Ruhsuz, manasız, heyecansız ve tatsız çan çalmak, boru öttürmek veya ateş yakmak nerede? Yeryüzünde "tevhid" ulvi hakikatını ilan eden, Resul-i Ekremin Peygamberliğini haykıran ve dolayısıyla iman esaslarının tamamını halka duyuran mana ve kudsiyet dolu "ezan" şekli nerede? "Hukuk-u Şahsiyye " ve "hukuk-u umumiyye " adıyla iki nevi hukuk olduğu gibi, şer'i meseleler de iki kısımdır. Bir kısmı şahıslarla ilgilidir, ferdidir. Diğer kısmı umuma bakar, umumidir. Onlara "Şeair-i İslamiyye" tabir edilir. Şeair-i İslamiyyenin en büyüklerinden biri de işte bu hicretin birinci senesinde meşru kılınan ve "şehadetleri dinin temeli" olan ezandır. Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinin "Şeair-i İslamiyye" ile ilgili çok mühim izah ve değerlendirmeleri vardır. Mektubat isimli eserinin 29. Mektubunda şöyle açıklanır:" Mesail-i Şeriattan bir kısmına 'Taabbüdi' denilir; aklın muhakemesine bağlı değildir; emrolduğu için yapılır. İlleti emirdir. "Bir kısmına 'Makulü'l-Mana' tabir edilir. Yani; bir hikmet ve maslahat var ki, o hükmün teşriine müreccih olmuş; fakat sebep ve illet değil. Çünkü; hakiki illet, emir ve nehy-i İlahidir."Şeairin taabbüdi kısmı; hikmet ve maslahat onu tağyir edemez, taabbüdilik ciheti tereccüh ediyor; ona ilişilmez. Yüz bin maslahat gelse, onu tağyir edemez. Öyle de; 'Şeairin faidesi, yalnız malum mesalihtir' denilmez ve öyle bilmek hatadır. Belki, o maslahatlar ise, çok hikmetlerden bir faidesi olabilir."İslamın mühim bir şeairi olan ezanla ilgili olarak da şunlar söylenir:"Mesela biri dese: 'Ezanın hikmeti, Müslümanları namaza çağırmaktır, şu halde bir tüfek atmak kafidir.' Halbuki, o divane bilmez ki, binler maslahat-ı ezaniyye içinde o bir maslahattır. Tüfek sesi, o maslahatı verse, acaba nev-i beşer namına, yahut o şehir ahalisi namına, hilkat-ı kainatın netice-i uzması ve nev-i beşerin netice-i hilkatı olan ilan-ı tevhid ve Rububiyyet-i İlahiyeye karşı izhar-ı ubudiyyete vasıta olan ezanın yerini nasıl tutacak?"Elhasıl: Cehennem lüzumsuz değil; çok işler var ki, bütün kuvvetiyle 'Yaşasın Cehennem' der. Cennet dahi ucuz değildir; mühim fiat ister." 421. Sire, 2/154; Buhari, 1/114 422. Buhari, 2/3; Ebu Davud, 1/134 423. Buhari, 1/114 424. Sire, 2/155; Müsned, 4/43 425. Sire, 2/155; Ebu Davud, 1/117 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

HAZRET-I PEYGAMBERIN FASiHAT VE BELAGATI Hazret-i Peygamber Efendimiz yaratılışça pek fasih idi. Yüksek maksatlarını açıkça ve parlak bir şekilde söylerdi. Huzurlarına gelen elçilerin konuşmalarına pek açık bir şekilde karşılık verirdi. Onun mübarek sözleri arasında bir çok manaları toplayan öyle yüksek parçalar vardır ki, onlara Cevami'ül-Kelim" denir. Yine onun mübarek sözleri arasında öyle güzel ve hikmet dolu parçalar vardır ki, bunlara "Bedayi 'ül-Hikem" denilir. Biz bunların bir kısmını ahlak bölümünde yazmış bulunuyoruz. Şu anlamdaki hadis-i Şerifler, bu ahlak ve hikmet esaslarından bazısıdır. ''Hikmetin başı Allah korkusudur."''Insanlar altın ve gümüş madenleri gibidir." "Insanlar, tarak dişleri gibi, hukuk bakımından eşittirler: ' ''Kendi değerini bilen kişi helak olmaz: ''' Kendisi için istediğini senin için de istemeyen kimsenin dostluğunda hayır yoktur.'' Kendisi için sevdiğini, kardeşi için de sevmedikçe, kişinin imanı kamil olmaz "''Yalan yere yemin etmek yurdları harabeye çevirir. "Emaneti, sana güvenen kimseye teslim et; sana hiyanet edene sen hiyanet etme "''Eski dostluğu devam ettirmek, imandandır."''Alış-verişinde en çok ziyan eden o kimsedir ki, başkasının dünyası uğrunda, kendi ahiretini yitirir: ' ''Kardeşinin ugradığı musibetten dolayı sen sevinç gösterme; yoksa Yüce Allah onu kurtarır da seni musibete düşürür: '''Cezası en çabuk verilen şey, zulümdür: '''Insanlara kendini sevdirmek aklın yarısıdır." ''Kanaat tükenmez bir hazinedir." Pişmanlık bir tevbedir. ' Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

MESCİDİ NEBEVİ'NİN İNŞASI Hicretin 1. senesi. Miladi 622. Resul-i Ekrem, Medine'ye teşrif buyurduklarında, içinde cemaatle namaz kılabilecekleri, gerektiğinde toplanıp meselelerini konuşabilecekleri bir yerden mahrum bulunuyorlardı. Bu mühim vazifeler için merkez teşkil edecek bir mescid gerekiyordu. Efendimiz, Medine'de ilk olarak bu mescidi inşa etmekle işe başladı. Şehre ilk girdiklerinde devesi Neccaroğullarından Sehl ve Süheyl adında iki yetimin üzerinde hurma kuruttukları arsalarına çökmüştü. Bu iki yetim Medineli Müslümanlardan Muaz bin Afra'nın himayesinde bulunuyorlardı. Resul-i Ekrem, bu arsayı satın almak istediğini Muaz Hazretlerine bildirdi. Ancak, bu fedakar Sahabi arsanın bedelini, himayesindeki iki yetime vererek bu büyük şeref ve ücrete nail olmak için bağışlamak istediğini söyledi. Fakat Peygamberimiz kabul etmedi. Sonra da arsa sahibi iki yetimi çağırarak, arsalarının bedelini ödemek istedi. İki genç yetim de, "Ya Resulallah! Biz onun bedelini ancak Allah'tan bekleriz. Sana onu Allah rızası için bağışlarız" dediler. Resul-i Ekrem, gençlerin bu tekliflerini de kabul etmedi ve bedeli olan 10 miskal altına arsayı satın aldı. Bu miktarı Resul-i Ekrem Efendimizin emriyle Hz. Ebu Bekir onlara hemen ödedi.413 Fedakar Sahabiler tarafından arsa kısa zamanda ter temiz hale getirildi ve Resulullahın emriyle kerpiçler kesilip hazırlandı. Peygamberimiz, mescidin temelini atacağı sırada, yanında Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali bulunuyordu. Müslümanlardan oraya uğrayan biri, "Ya Resulallah! Yanında sadece şu birkaç kişi mi var?" diye sordu. Resul-i Kibriya Efendimiz cevaben, "Onlar benden sonra işi yönetecek olanlardır" buyurdu. Onu takiben sırasıyla Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali temele birer taş koydular. Böylece Mescid-i Nebevi'nin temelleriyle birlikte Dört Halife devrinin manevi temelleri de atılmış oluyordu. Mescidin inşasında Peygamber Efendimiz; bilfiil durmadan dinlenmeden çalıştı. Bir taraftan mübarek elleriyle kerpiçler taşırken, diğer taraftan Müslümanları şevk ve gayrete getirici şu sözleri söylüyordu: "Taşıdığımız şu yük, ey Rabbimiz! "Hayber'in yükünden daha hayırlı, daha temiz, "Ya Rab! Hayır, ancak ahiret hayrı! "Sen, Muhacirle Ensar'a acı!"414 Durup dinlenmeden yapılan çalışma neticesinde Mescid-i Nebevinin inşası kısa zamanda tamamlandı. Her türlü süsten uzak dört duvarı kerpiçten olan bu kudsi mabedin tavanı yoktu. Henüz Kabe kıble olarak tayin edilmemiş bulunduğundan, kıblesi Kudüs'e doğru idi. Dörtgen şeklinde idi ve üç kapısı ile bir de mihrabı vardı. Mihrab yerine sıra halinde hurma gövdeleri dizilmişti. Minberi yoktu. Sadece Resulullahın hutbe irad buyururlarken dayanmaları için bir hurma kütüğü bulunuyordu. Sonraları Sahabilerin arzusu üzerine üç basamaklı bir minber yapıldı.415 Mescid-i Nebevi değişik tarihlerde tadilatlar görerek bugünkü şeklini almıştır. Mescid-i Nebevi, sadece cemaatle namaz kılmak için kullanılmıyordu. Bunun yanında Müslüman nüfusun dini ihtiyaçları da burada karşılanıyordu. Ayrıca, burada öğretim yapılıyor, elçi ve kabile temsilcileri de, ilerde görüleceği gibi kabul ediliyordu. Mescid-i Nebevinin yanına Ayrıca kerpiçten, önce biri Hz. Sevde diğeri Hz. Aişe'ye mahsus olmak üzere iki oda yapıldı. Odaların üzerleri hurma kütüğü ve dalları ile örtüldü. Sonraları Resul-i Ekrem başka zevceler alınca odalar arttırıldı. Dördü kerpiçten olan odaların beşi ise taştandı. Hepsinin üzeri hurma dallarıyla tavanlanmıştı. Mescid-i Nebevi'ye bitişik odalar yapılınca Peygamber Efendimiz Ebu Eyyub el-Ensari'nin evinden oraya taşındı.416 Haninü'l-Ciz' Mucizesi Mescid-i Nebevi ilk yapıldığı sırada minbersizdi. Resul-i Ekrem, hutbe irad buyurduklarında kuru bir hurma kütüğüne dayanırdı. Uzun müddet böyle devam etti. Bilahare, Ashabın isteği üzerine üç basamaklı bir minber yapıldı. Artık Peygamber Efendimiz buraya çıkıp halka hitapta bulunuyordu. Resul-i Ekrem, yapılan minbere çıkıp ilk hutbesini okuduklarında, hamile deve ağlayışını andıran acı sesler ve ağlamalar duyuldu. Baktılar, ortalıkta ne hamile deve ve ne de deve yavrusu vardı. Ağlayan o kuru direkti. Kütüğün deve gibi ağlayışını Peygamber Efendimizle birlikte Ashab-ı Güzin de duyuyordu. Bir türlü susmuyordu. Fahr-ı Alem, minberden inip yanına geldi. Elini üstüne koyup teselli edince sustu. Hatta hurma kütüğünün deve gibi sızlamasını işiten Sahabiler de göz yaşlarını tutamamışlar, hüngür hüngür ağlamışlardı. Evet, kuru direk Efendimizden uzak kaldı diye ses verip ağlıyordu. Üzerinde yapılan "Zikrullah"dan ayrı kaldı diye hamile deve gibi enin ediyordu. Kuru direği teselli edip susturan Resul-i Ekrem Ashabına dönerek şöyle buyurdu: "Eğer, ben onu kucaklayıp teselli vermeseydim, Resulullahın ayrılığından kıyamete kadar ağlaması böyle devam edecekti."417 Resul-i Ekremin emriyle bu kütük, minberin altına kazılan bir çukura gömüldü. Sonraları Hz. Osman devrinde Mescid yıktırılıp yeniden tamir edildiğinde Übeyy bin Ka'b Hazretleri onu evine aldı ve çürüyünceye kadar sakladı.418 Kuru hurma kütüğünün, cemaatın gözleri önünde ağlayıp sızlaması Hz. Resulullahın parlak bir mucizesiydi. Evet, cin ve ins Peygamberler Peygamberini tanıdıkları gibi, cansız kuru ağaçlar da onu tanıyor, vazifesini biliyor ve davasını halleriyle tasdik ediyorlardı. Hasan-ı Basri Hazretleri, bu mu'cizeyi talebelerine ders verirken, kendisini tutamaz göz yaşları arasında şöyle derdi: "Ağaç, Resul-i Ekreme meyl ve iştiyak gösteriyor. Sizler o Resule meyl ve iştiyak göstermeye daha ziyade müstahaksınız."419 Kuru, camid ağaçlar Kainatın Efendisine meyl ve muhabbet gösterirlerken, biz şuurlu insanlar ona karşı lakayt davranırsak, acaba o kuru direklerden daha aşağı bir dereceye düşmüş olmaz mıyız? Ona iştiyak ve muhabbet ise ancak Sünnet-i Seniyyesine ittiba etmekle mümkündür. Diğer bir rivayete göre, kuru direk ağlayınca Resul-i Ekrem Efendimiz elini üstüne koydu ve "İstersen seni daha önce bulunduğun bahçeye göndereyim. Köklerin tekrar bitsin, hilkatin tamamlansın, yaprak ve meyvelerin yenilenip tazelensin. Ve eğer istersen, Evliyaullahın meyvenden yemesi için seni Cennete dikeyim?" diye sordu. Kuru ağaç, arzusunu şöyle dile getirdi: "Beni Cennette dik ki, meyvelerimden Cenab-ı Hakkın sevgili kulları yesin. Hem orası bir mekandır ki, orada çürüme yoktur, beka bulayım." Bunun üzerine Resul-i Ekrem arzusunu yerine getirdiğini ifade buyurdu ve sonra da Ashabına dönerek şu dersi verdi: "Ebedi alemi, fani aleme tercih etti."420 413. Tabakat, 1/239 414. Sire, 2/142; Tabakat, 1/240 415. Tabakat, 1/240 416. Sire, 2/143 417. Mektubat, s.134 418. Tabakat, 1/252 419. Mektubat, s.135 420. A. g. e., s.135 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Hz. MUHAMMED DOĞUMU, ÇOCUKLUĞU VE GENÇLIĞI İnsanlığı hakka ve hakikata sevkedip dünya ve ahiret saadetlerini sağlamak üzere Allah Teala tarafından gönderilen peygamberlerin sonuncusu ve alemlerin rahmeti olan Peygamber Efendimiz, genellikle kabul edildiğine göre 20 Nisan (12 Rabiulevvel) 571 Pazartesi günü Mekke'de doğdu. İslam tarihi kaynakları, Hz. Peygamber'in nesebi ta Hz. Adem'e kadar sıralanan Şecere tabloları ile belirlemişlerdir. Bu kaynaklarda Hz. Peygamber'in yirminci göbekten atası olan Adnan'a kadar ittifak edilmiş, ancak Adnan'dan sonra verilen isimlerde bazı farklılıklar ortaya çıkmıştır. Ama O'nun Hz. İbrahim'in oğlu Hz. İsmail soyundan olduğunda şüphe yoktur. Buna göre Adnan'a kadar Rasulullah'ın şeceresi şöylece sıralanır: Muhammed b. Abdullah b. Abdülmuttalib b. Haşim b. Abdümenaf b. Kusayy b. Kilab b. Mürre b. Ka'b b. Lüeyy b. Galib b. Fihr b. Malik b. En-Nadr b. Kinane b. Huzeyme b. Müdrike b. İlyas b. Mudar b. Nizar b. Me'add b. Adnan. Hz. Peygamber'in doğumundan iki ay kadar önce babası Abdullah, ticari bir seferden dönüşünde Yesrib 'de vefat etmişti. Annesi Amine, Kureyş Kabilesinin kollarından Benu Zühre'nin reisi Vehb b. Abdümenaf'ın kız idi. O sıralarda Mekke eşrafı, çocuklarını çölde bir süt anneye vererek emzirme adetine sahip oldukları için Hz. Peygamber, kendi annesi Amine tarafından ancak bir kaç kez emzirilmiş, süt anneye verilinceye kadar da amcası Ebu Leheb'in cariyesi Süveybe, O'na süt annelik yapmıştı. Daha sonra Mekke'ye komşu çöllerde yaşayan Hevazin kabilesinin kollarından Benu Sa'd'a mensup Halime bint Ebi Züeyb, uzun süre Hz. Peygamber'e süt emzirmiştir. Mekke eşrafı tarafından Mekke'nin ağır ve sıcak havası çocukların gelişimine ve sağlıklarına zararlı görülüyor; ayrıca hac münasebetiyle her kesimden insanla temas halinde bulunan Mekke'de arap dili, yabancı tesirler altında kalabildiğinden, fesahat ve belağata önem veren Mekkeliler çocuklarının dili öğrendikleri ilk yıllarının Arapçanın saf ve bozulmamış şekliyle ve olanca fesahat ve belagatıyla arı duru konuşulduğu badiyelerde geçmesini gerekli görüyorlardı. Bu bakımdan Araplar arasında fasih Arapçaları ile ün yapmış Benu Sa'd kabilesi arasında yaklaşık ilk iki buçuk yılını geçiren Hz. Peygamber, ileride üstleneceği ilahi risalet görevi için hem bedenen, hem de ruhen burada hazırlanmış oluyordu. Hz. Peygamber'in kırk yaşından itibaren yürüttüğü İslam'a davet vazifesi, kabul etmek gerekir ki, aslında meşakkatli, yorucu, bir takım sıkıntıları olan mukaddes bir vazifedir. İşte bu yorucu ve meşakkatli görevi layıkıyla yerine getirebilmek için sağlam ve sıhhatli bir bünyeye sahip olmak gerekiyordu. Hz. Peygamber, böylelikle çocukluğunun ilk yıllarında Mekke'nin boğucu sıcak ve sıtmalı havasından uzaklaşmış, suyu ve havası güzel badiyede sağlıklı bir şekilde gelişme imkanını bulmuş oluyordu. Diğer taraftan güzel konuşmanın kitleler üzerindeki etkisi malumdur. İleride muhtelif insan kitlelerine muhatap olacak bir peygamberin şüphesiz iyi bir dil bilgisine sahip olması ve dili, davasının uğrunda en iyi şekilde kullanması gerekiyordu. İşte bu yönlerden Hz. Peygamber henüz çocukluğundan itibaren davet faaliyeti için hazırlanıyordu. Yalnız kendisi henüz o sıralarda ileride peygamber olacağı konusunda hiç bir bilgiye sahip olmadığından, bu hazırlanma O'nun bizzat iradesi ile ve bilerek olmayıp, Cenab-ı Hakk'ın yönlendirmesi, kontrol ve murakabe altında tutması şeklinde cereyan ediyordu. Peygamber Efendimizin süt annesi Halime'nin yanında iken vuku bulan "Göğsünün yarılması" olayını da yine davete hazırlık olarak değerlendirmek gerekir. Bu olayda Hz. Peygamber'in göğsü, görevli iki melek tarafından yarılmış, kalbi çıkarılarak Şeytanın ve nefsin tasallut ve saptırmasından arındırılmış ve Zemzem'le yıkanarak tekrar yerine konulmuştur. Böylece Hz. Peygamber, ruhen davete hazırlanmış oluyordu. Şerhu's-sadr olayından sonra süt anne halime tarafından Mekke'ye getirilerek öz annesi Amine ve dedesi Abdülmuttalib'e teslim edilen Hz. Muhammed, altı yaşına kadar annesi Amine'nin yanında kaldı. Bu sıralarda Amine, Hz. Peygamber'i de yanına alarak Medine'deki akrabalarını ziyarete gitmişti. Bu vesile ile, altı yıl kadar önce Medine'de ölen eşinin kabrini de ziyaret etmiş olacaktı. Bir ay süren bir misafirlikten sonra Mekke'ye dönerken henüz Medine'den pek fazla uzaklaşmadan Ebva denilen köyde Amine aniden rahatsızlandı ve vefat etti; oraya da defnedildi. Artık hem yetim, hem de öksüz kalan çocuğu bu yolculukta kendilerine refakat eden dadı Ümmü Eymen Mekke'ye getirip dedesi Abdülmuttalib'e teslim etti. Yaşlı dede, kalben büyük bir muhabbet beslediği bu yavruyu sevgi ve rahmetle iki yıl bağrına bastı. Abdülmuttalib'in temsil ettiği Haşimoğullarının Mekke'deki itibarı ile Abdülmuttalib'in şahsi özellik, kabiliyet ve ahlaki faziletleri ve özellikle bir zamanlar yeri kaybolan kutsal Zemzem suyunu olgunluk devrelerinden tekrar bulup çıkarmış olması, onun Mekke'de kendisine son derece saygı duyulan, sözüne itibar ve itaat edilen bir reis haline gelmesini sağlamıştı. Abdülmuttalib, Kabe duvarına bitişik olarak sırf kendisine mahsus serilen minderde ve Mekke idare meclisi hüviyetini taşıyan Daru'n-Nedve'de Mekke halkının çeşitli problemlerini dinler ve çözüm yolları arardı. Dedesi Abdülmuttalib'in yanından hiç ayrılmayan küçük Muhammed, Daru'n-Nedve'de yapılan idareye ve çeşitli problemlere ait müzakerelerde de dedesinin yanında bulunuyor ve daha o yaşlarından itibaren zulmün hakim olduğu Mekke toplumunda ortaya çıkan problemleri, insanların dini, idari, iktisadi, ilmi, ictimai yönlerden nasıl bir bataklığın içinde bulunduklarını yakından görüp idrak ediyordu. Hz. Peygamber sekiz yaşına geldiği zaman Abdülmuttalib seksen iki yaşına erişmişti ve yaşlı bünye, uğradığı hastalıklara tahammül edemeyerek bu dünyadan ayrıldı. Abdülmuttalib vefatından önce sevgili torununu oğulları arasında, Hz. Muhammed'in babası Abdullah'la ana-baba bir kardeş olan Ebu Talib'e teslim etmişti. Artık Hz. Muhammed sekiz yaşından yirmibeş yaşına kadar amcası Ebu Talib'in yanında kalmıştır. Gelecekte peygamber olacağı hakkında ne kendisinin ne de çevresinin kesin bir bilgisi olmadığından, tabiidir ki Hz. Peygamber'in bu devrelerdeki hayatı hakkında fazla bilgimiz yoktur. Ancak sadece Hz. Peygamber'i değil, aynı zamanda diğer Mekkelileri de ilgilendiren bazı olaylarda Hz. Peygamber'in aldığı yer ve oynadığı rol, kaynaklarımızda tespit edilmiştir. Bu devreye ait mevcut bilgiler arasında şüphesiz önemli olanlarından birisi, Hz. Peygamber'in Rahib Bahira ile karşılaşması meselesidir. Hz. Peygamber on iki yaşlarında iken amcası Ebu Talib ile birlikte Şam'a doğru yol alan ticari bir kervana katılmış ve kafile Şam yakınlarında Busra adlı bir mevkide mola verdiği zaman buradaki manastırda bulunan Bahira adlı rahib, İslam kaynaklarına göre Hz. Peygamber'deki özelliklere bakarak O'nun ileride çıkması beklenilen son peygamber olabileceği kanaatine varmıştı. Müsteşrikler bu olayı kendi yanlı bakış açıları ile ele alarak İslam'ın doğuşunda Hristiyan ruhiyatının etkileri olduğunu, Rahib Bahira'nın dini telkinlerinin tesirinde kalan Hz. Muhammed'in bu dini şuuru geliştirerek ileride İslam'ı ortaya attığını iddia ederlerse de, İslamiyet'in temelini oluşturan tevhid akidesi ile Hristiyanlığın temeli olan teslis inancının asla bağdaşamaz bir karakterde oluşu, İslam'ın Hristiyanlık'da mevcut teslis düşüncesini şirk olarak kabul etmesi, bu iddianın ne derece asılsız ve gülünç olduğunun en açık delillerindendir . Hz. Peygamber, bu ilk seferin ardından daha sonraki yıllarda diğer amcaları ile birlikte Mekke. dışına yapılan bazı ticari seferlere katılmış, muhtelif bölgelerde yaşayan insanların farklılık arzeden dinleri, örf ve adetleri, hal ve vaziyetleri hakkında bilgi sahibi olmuştur. Peygamber Efendimizin daha sonraları İslam'ı tebliğ ederken bu bilgilerinden istifade etmesi tabii olduğuna göre cereyan eden bu olayları da O'nun peygamberliğe ilmen hazırlanması olarak değerlendirmek gerekir. Cenab-ı Hakk'ın kontrol ve murakabesi, müstakbel peygamberi ruhen de davete hazırlıyor ve cahiliye döneminin her türlü şirk ve sapıklığından, kötülük ve ahlaksızlığından uzak tutuyordu. Mekkelilerin dini bir ayini ve bayramı olan Büvane'ye çocukluk yıllarında amca ve halalarının zorlamaları ile götürülen Hz. Muhammed, adet üzere diğer akrabalarının yaptığı şekilde burada hazır bulundurulan bir puta tapmak içiri sıraya girdiğinde, henüz kendisine sıra gelmeden ilahi bir ikaz ile puta tapmaktan alıkonulmuş ve olayın haşyeti içerisinde Hz. Peygamber kısa bir baygınlık geçirmişti. Bu olaydan sonra artık akrabaları O'na putlara tapmak için her hangi bir ısrarda bulunmadılar. Tabiidir ki Peygamber Efendimiz çocukluk yıllarından itibaren hayatı boyunca asla hiç bir puta tapmadığı gibi, onlar adına kurban kesmemiş, putlar adına kesilen hayvanların etini yememiş, onlar adına yemin etmemiş, hatta onların adını dahi ağzına almaktan hoşlanmadığını belirtmişti. Geçim sıkıntısı çeken amcası Ebu Talib'e yardımcı olmak için gençlik yıllarında Mekkelilere ücretle çobanlık yapan Hz. Muhammed, çobanlığı sırasında Mekke'nin dağdağalı, debdebeli, şirkin hakim olduğu havasından uzaklaşarak tabiatla karşı karşıya gelmiş, bu anlarda muhakeme ve idrak gücü gelişerek herşeyin yaratıcısı olan Cenab-ı Allah'ın varlığı ve birliğini, O'na eşler koşmanın sapıklık olduğunu iyice kavramış, karşılaştığı bir takım sıkıntı ve meşakkatler O'nu ruhen olgunlaştırmıştı. Çobanlık yaptığı günlerden birisinde sürüsünü bir çoban arkadaşına emanet ederek Mekke'de tertiplenen gece eğlencelerini seyretmek için kırdan şehire inen Hz. Peygamber, eğlence yerine gelip oturur oturmaz Cenab-ı Hakk'ın kendisine verdiği bir uyku ile, içkilerin içildiği, oyunların oynandığı, ahlaksızlıkların yapıldığı bu işret alemini seyretmekten dahi alıkonulmuştu. Bir başka sefer yine böyle bir eğlenceyi seyretme arzusu aynı şekilde engellenmiş; artık bir daha da Hz. Peygamber böyle bir şeye teşebbüs etmemiş, istek de duymamıştı. Hz. Peygamber yirmi yaşlarında iken Mekkeliler ile Hevazin kabilesi arasında Ficar Harbi vuku buldu. Aslında savaşabilecek bir yaşta ve güçte olmasına rağmen Hz. Peygamber bu harpte sadece savaş alanının gerisine düşen okları toplayıp amcalarına vermekle yetinmişti. Böylece genellikle cephe gerisinde bulunmasına rağmen bu olayın O'nda harp taktik ve teknikleri, sevk ve komuta gibi konularda tecrübeler oluşturduğu bir gerçektir. Peygamberliğinden sonra dahi hatırladığı zaman bir üye olarak katılmaktan şeref ve iftihar duyduğunu açıkça belirttiği Hılfü'l-Fudul ise hemen bu savaştan sonra gerçekleşmişti. Bu vesile ile Hz. Peygamber, cemiyet meselelerini yakinen tanımış, cahiliye toplumunda güçlünün güçsüzü nasıl ezdiğini, güç ve kuvvet karşısında zalimlerin nasıl eriyip titrediğini örnekleriyle görmüştü. Yirmibeş yaşında bizzat kendisinin idare ettiği bir ticaret kervanı Hz. Muhammed'i Hz. Hatice ile karşılaştırdı ve aralarında gerçekleşen evlilik, Hz. Muhammed'in amcası Ebu Talib'in yanından ayrılıp yeni bir aile yuvası kurmasını sağladı. Hz. Peygamber'in bu evlilik dolayısıyla Hz. Hatice'den altı çocuğu olmuştu. Bunlardan dördü kız olup Zeyneb, Rukiyye, Ümmü Külsüm ve Fatıma adlarını almışlardı. Bunların dördü de babalarının peygamberliğine erişmişler ve O'na iman ederek hicret etmişlerdir. Oğulları ise Kasım ve Abdullah adını taşıyordu. Hz. Peygamber'in ilk oğlunun adı Kasım olduğu için kendisine Ebu'l-Kasım künyesi verilmişti. Bazı kaynaklar bunlardan başka Hz. Peygamber'in Tayyib ve Tahir adında iki oğlu daha olduğunu zikrederken, diğer bazı kaynaklar bu son iki ismin Abdullah'ın lakabı olduğunu belirtmişlerdir. Hicretten sonra doğan oğlu İbrahim ise Mısırlı cariye Mariye'dendir. Hz. Peygamber'in bütün erkek çocukları henüz küçük yaşlarda vefat etmişlerdi. Hz. Hatice ile evliliğinden sonra Peygamber Efendimiz ailenin geçimini ticaret yoluyla sağlamaya çalışmış, bazan ortaklık yoluyla, bazan müstakil olarak ticaret yapmıştı Hz. Muhammed, bu ticari muamelelerindeki dürüstlüğü, doğru sözlülüğü, ahde vefası, adil ve alicenab davranışları, herkes hakkında iyimser davranıp elinden gelen iyilik ve yardımı yapması, yoksulun, muhtacın elinden tutması, yakınlarına ve akrabalarına karşı gösterdiği ilgi, ahlaki olgunluk ve ruhi üstünlükleri ile derhal temayüz etmiş, çevrede herkesin güvenip itibar ettiği, sayıp sevdiği bir kişi haline gelmişti. Bu sebeple Mekkeliler kendisine "el-Emin = güvenilir kişi" lakabını vermişlerdi. Hz. Peygamber'in otuz beş yaşında iken meydana gelen Kabe tamiri olayı ve bu olay sırasında el-Haceru'l-Esved'in yerine konması meselesinde Mekke sülaleleri arasında çıkan ve kanlı bir çatışmaya dönüşme temayülü gösteren anlaşmazlığı herkesi memnun edecek bir tarzda ve adil bir şekilde çözmesi, O'na duyulan güveni daha da artırmıştı. Allah'ın mukaddes evi Kabe'nin tamiri dolayısıyla herkeste olduğu gibi Hz. Muhammed'de de dini duygu ve heyecanlar şüphesiz harekete geçmiştir. Bu sebeple O'nda bu yıllardan itibaren Rabbi ile başbaşa kalma arzusu görülür. Bir de buna toplum içinde işlenen haksızlıklar, zulümler, ahlaksızlıklar, din adına icra edilen sapıklık ve akılsızlıklar eklenecek olursa, Hz. Muhammed'in böylesi cahili bir toplumdan kendisini uzak tutarak yalnız, sessiz, sakin bir mağarada bir süre uzlete çekilmesinin sebebi daha iyi anlaşılır. Artık otuz beş yaşından itibaren Hz. Peygamber, belli zamanlarda özellikle Ramazan ayı boyunca Mekke'den uzaklaşıyor, uzlet yeri olarak kendisine seçtiği Hıra dağındaki bir mağarada günlerini geçirerek Cenab-ı Hakk'ın varlığını, birliğini, kudret ve azametini, O'nun gücü karşısında mahlukatın aczini ve zayıflığını düşünüyor; Rab Teala'nın insanlara sonsuz nimetlerini, buna karşı insanoğlunun nankörlüğünü, onların dini, siyasi, ictimaı, ahlaki vs. yönlerden içerisine düştükleri kötü durumları hatırlıyordu. İşte bu uzlet, günleri Hz. Peygamber'i ruhi, ahlaki bir olgunluğa götürdüğü gibi tefekkür ve istidlal melekelerini geliştirerek akli ve ilmi bir yüceliğe de eriştirdi. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

PEYGAMBERİMİZİN, EV HALKINI MEKKE'DEN GETİRTMESİ Medine'ye hicret eden Peygamberimiz, hanımı Hz. Sevde, kızları Ümmü Gülsüm, Fatıma ve Zeynep ile nişanlısı Hz. Aişe'yi Mekke'de bırakmak zorunda kalmıştı. Mescid-i Nebevi inşa edilip bittiğinde Hane-i Saadet yapılınca, onları getirmek üzere Zeyd bin Harise ile Ebu Rafi' Hazretlerini Mekke'ye gönderdi. Bu iki Sahabi Mekke'ye giderek adı zikredilenleri alıp Medine'ye getirdiler. Sadece, Hz. Zeyneb'i henüz Müslüman olmayan kocası müsaade etmediğinden getiremediler. Fakat, bir müddet sonra o da Medine'ye hicret etmiştir. Kocası da daha sonra Müslüman olmuştur. Medine'ye gelenlerden Peygamberimizin ev halkı kendi odalarına, Hz. Aişe ise babasının evine indi.426 Hz. Aişe'nin Düğünü Resul-i Ekrem, Hz. Aişe ile Mekke'de nikahlanmıştı. Fakat düğün tehir edilmişti. Medine'ye gelinince hicretin birinci yılı Şevval ayında düğünleri yapıldı.427 Peygamber Efendimiz o sırada 55 yaşında idi. Cahiliyye Devrinde iki bayram arasında nikah kıyma uğursuz sayılırdı. Resul-ü Ekrem Efendimiz Şevval ayında Hz. Aişe ile evlenmekle bu yersiz itikadı ortadan kaldırdı. Efendimizin bu hareketi üzerine aynı ayda başka nikahlar da kıyıldı. Şu da var ki, Peygamber Efendimizin "İki bayram arasında nikah kıyılmaz" hadisleri halk arasında yanlış anlaşılmıştır. Bundan kasıt şudur: Bayram Cuma gününe rastgelirse, Bayram namazı ile Cuma namazı arasında nikah kıymak münasib olmaz. Çünkü, Bayram gününün telaşesi pek fazladır. Nikahı bu telaşelerle birlikte Bayram namazı ile Cuma namazı arasındaki kısa zamana sıkıştırmak pek uygun olmaz. Ancak, bunu yaptığı takdirde, şahıs herhangi bir haram da işlemiş sayılmaz. Hz. Aişe'nin Resul-i Ekrem yanında diğer hanımlarından farklı bir yeri vardı. Amr bin As bir gün, "Ya Resulallah, halkın sana en sevgili olanı kimdir?" diye sordu. Resul-i Ekrem, "Aişe" diye cevap verdi. "Ya erkeklerden, ya Resulallah?" diye sorusunu tekrarlayınca da Efendimiz, "Aişe'nin babası"428 buyurdular. Hz. Aişe, ince bir kavrayış melekesine ve kuvvetli bir zekaya sahipti. Kısa zamanda Hz. Resulullahtan birçok hadis ezberledi, bir çok İslami hüküm öğrendi. Bununla Ashab-ı Güzin arasında mümtaz bir mevkie yükseldi. Rivayet ettiği hadis sayısı 2210'dur. Bir çok Sahabi, Peygamberimizin çeşitli meseleler hakkındaki tatbikatını ve İslami hükümleri ondan sorarak öğreniyorlardı. Resul-i Ekrem Efendimiz, "Dininizin yarısını bu humeyra kadından öğreniniz" buyurmasıyla, Hz. Aişe'nin ilmi ehliyetini tebaruz ettirmiştir. Ebu Musa el-Eşari'nin şu itirafı da aynı noktaya parmak basmaktadır: "Biz Resulullahın Ashabı, bir hadis-i şerifi anlamakta güçlük çektiğimiz zaman Aişe'den sorardık. Zira, hadis ilminin kendisinde mevcut olduğunu görürdük."429 Hz. Aişe Validemizin fıkıh ilmindeki derinliği İslam hukukuna büyük faydalar sağlamıştır. Kadınlarla ilgili birçok meselenin kaynağını o teşkil etmiştir. Günümüz Müslüman kadınının hedefi, Hz. Aişe'ye her haliyle benzemeye çalışmak olmalıdır. ASHABI SUFFA Kıble, henüz Kabe tarafına çevrilmeden önce idi. Mescid-i Nebevi'nin kuzey duvarında, hurma dallarıyla bir gölgelik ve sundurma yapıldı. Buna Suffa denilirdi. Burada kalan Müslümanlara da "Ashab-ı Suffa" ismi verildi. Mescid-i Şerifin Suffasında kalan bu Sahabilerin, Medine'de, ne meskenleri, ne de aşiret ve akrabaları, hiç bir şeyleri yoktu. Aileden uzak, dünya meşgale ve gailesinden azade ve tam manası ile feragatkar bir hayata sahib idiler. Kur'an ilmi tahsil eder, Resul-i Ekrem Efendimizin va'z ve derslerini dinleyerek istifade ederlerdi. Ekseriya, oruçlu bulunurlardı. Vakitlerini Resul-i Kibriyanın huzurunda geçiren bu mübarek zümre, Efendimizden hep feyz alırdı. Resul-i Ekremin medresesine Allah için nefsini vakfetmiş fedakar, ilim aşığı talebeler idiler. Peygamber Efendimiz tarafından tespit edilen muallimler, kendilerine Kur'an öğretirlerdi. Bunlardan yetişenler, Müslüman olan kabilelere Kur'an öğretmek ve Sünnet-i Resulullahı beyan etmek için gönderilirlerdi. Bu cihetle de kendilerine "kurra" denilirdi. Suffa ise bu itibarla "Darü'l-Kurra" diye anılmıştır. Sayıları 400-500 kadar olan mütevazi fakat feyizli bir hayata sahib bulunan bu güzide Sahabiler, bir irfan ordusu idiler. Bütün mesailerini Kur'an ve Sünnet-i Resulullahı öğrenmeye hasretmişken, gerektiğinde gazalara da katılırlardı. İçlerinden evlenenler, Suffe'den ayrılırlardı. Fakat, yerlerine başkaları alınırdı. Bu güzide Sahabiler ne ticaretle, ne bir sanatla meşgul olmazlardı. Maişetleri Resul-i Kibriya Efendimiz ve Sahabilerin zenginleri tarafından temin edilirdi. Bu hususu, Suffa'nın baş talebelerinden biri olan Ebu Hüreyre Hazretleri kendisinin çok hadis rivayet etmesini garipseyenlere karşı verdiği cevapla pek güzel ifade etmiştir: "Benim, fazla hadis rivayet edişim garipsenmesin! Çünkü; Muhacir kardeşlerimiz çarşıdaki, pazardaki ticaretleriyle, Ensar kardeşlerimiz de tarlalardaki, bahçelerdeki ziraatlarıyla meşgul bulundukları sırada Ebu Hureyre, Peygamberin mübarek nasihatlarını hıfzediyordu."430 Resul-i Kibriya Efendimiz, Ashab-ı Suffa'nın hem talim ve terbiyesi, hem de maişeti ile çok yakından ilgilenirdi. Onlarla daima oturur, sohbet eder, alakadar olurdu. Zaman zaman da onlara, "Eğer, sizin için Allah katında, neyin hazırlandığını bilseydiniz, yoksulluğunuzun ve ihtiyacınızın daha da ziyadeleşmesini isterdiniz"431 diyerek, bu meşguliyetlerinin son derece mühim ve mübarek olduğunu ifade buyururlardı. Resul-i Ekrem Efendimiz, evvela bu mübarek cemaatın ihtiyacını gidermeye çalışırdı. İcabında, Hane-i Saadetlerinin ihtiyaçlarıyla ikinci derecede meşgul olurdu. Bir kere Hz. Fatıma , el değirmeni ile un öğütmekten yorulduğundan şikayet ederek bir hizmetçi istediğinde Efendimiz ciğerparesini reddetmiş ve şöyle buyurmuştu: "Kızım! Sen ne söylüyorsun? Ben henüz Ehl-i Suffa'nın maişetini yoluna koyamadım."432 Bir gün, Ashab-ı Suffanın başlarına durmuş, hallerini tedkikten geçirmişti. Fukaralıklarını, çekmekte bulundukları zahmetleri görmüş, şöyle buyurarak onların kalplerini hoş etmişti: "Ey Ashab-ı Suffa! Size müjdeler olsun ki; her kim şu sizin bulunduğunuz hal ve sıfatta ve bulunduğu durumdan razı olarak bana mülaki olursa, o benim refiklerimdendir."433 Resul-i Kibriya Efendimize herhangi bir şey getirilince, "Sadaka mı, yoksa hediye mi" diye sorardı. Getirenler, "Sadakadır" cevabını verirlerse, onu el sürmeden Ashab-ı Suffaya ulaştırırdı. "Hediyedir" cevabını verirlerse onu kabul eder ve Ashab-ı Suffaya da ondan hisse ayırırdı. Çünkü; Kainatın Efendisi, Peygamber Efendimiz sadaka kabul etmez, sadece hediye kabul ederdi. Bir gün adamın biri, tabakla hurma getirmişti. Adama, "Sadaka mıdır? Hediye midir?" diye sordu. Adam, "Sadakadır" cevabını verince, Peygamber Efendimiz onu doğruca Suffa Ehline gönderdi. O sırada torunu Hz. Hasan, Peygamber Efendimizin önünde bulunuyordu. Tabaktan bir hurma alıp ağzına götürünce, Resul-i Kibriya Efendimiz derhal müdahale etti ve onu ağzından çıkarttırdı. Sonra da, "Biz Muhammed ve ev halkı sadaka yemeyiz, bize sadaka helal değildir!" buyurdu.434 Şu ayetin Ashab-ı suffa hakkında nazil olduğu da rivayet edilmiştir.435 "Sadakalar, kendilerini Allah yolunda hizmete adamış fakirler içindir ki, onlar yeryüzünde dolaşıp hayatlarını kazanmaya fırsat bulamazlar. Onların hallerini bilmeyen kimse, istemekten çekindikleri için, onları zengin sanır. Ey Habibim, sen onları yüzlerinden tanırsın. Yoksa onlar insanlardan ısrarla birşey istemezler. Ve siz her ne bağışta bulunursanız, şüphesiz Allah onu hakkıyla bilir."436 Tam manasıyla Allah yoluna kendilerini vakfetmiş bulunan bu güzide Sahabiler, Resul-i Kibriya Efendimizin hiç bir nasihatını, hiç bir hitabesini kaçırmazlardı. Daima orada hazır bulunur, irad edilen hitabeleri ve öğütleri hıfzedip diğer Sahabilere de naklederlerdi. Bu bakımdan İslami hükümlerin muhafaza ve naklinde Ehl-i Suffa'nın pek müstesna hizmet ve gayretleri vardır. Kur'an nurunun kısa zamanda alemin her tarafına süratle yayılmasında bu ilim heyetinin büyük payı vardır. Bu bakımdan İslam tarihinde Ehl-i Suffa müstesna bir yer işgal eder. Bir ilim müessesesi olan Suffanın, has bir talebesi Ebu Hüreyre kendileriyle ilgili bir hadiseyi şöyle anlatır: "Açlıktan yüzü koyun yatıyordum. Bazen de karnıma taş bağlıyordum. Bir gün halkın gelip geçtiği bir yol üzerinde oturdum. O sırada oradan Resulullah geçiyordu. Vaziyetimi anladı ve 'Ey Ebu Hüreyre,' diye seslendi. "'Buyur, ya Resulallah,' dedim. "'Haydi gel,' buyurdu. "Beraber gittik. Eve girdi. Ben de girmek için izin istedim. Müsaade ettiler. Ben de girdim. Bir kapta süt buldu. 'Bu süt nereden geldi?' diye sordu. "'Falancalar hediye olarak getirdiler' diye cevap verdiler. "Sonra da, 'Ey Ebu Hüreyre, Ehl-i Suffaya git, onları bana çağır!' diye emretti. "Ehl-i Suffa, İslamın misafirleriydi. Ne aileleri, ne de mal mülkleri vardı. Resulullah'a bir hediye geldiği zaman hem kendisine ayırır, hem de onlara gönderirdi. Kendisine, ehline verilmesi için gönderilen sadakaların tamamını onlara gönderir, katiyyen kendisine bir pay ayırmazdı. "Resulullahın Ehl-i Suffayı daveti beni üzdü. Ben, bu kaptaki sütü tek başıma içer de, bununla epeyce bir müddet idare ederim, diye umuyordum. Kendi kendime, 'Ben elçiyim. Suffa ehli gelince onlara sütü ben taksim ederim' dedim. Bu durumda sütten bana hiçbir şey kalmayacağını biliyordum. Fakat, Allah Resulunün emrini yerine getirmekten başka çare de yoktu. "Gidip, onları çağırdım. Geldiler. Müsaade isteyip oturdular. "Peygamberimiz , 'Ebu Hüreyre, kabı al ve onlara süt ikram et' buyurdular. "Süt kabını alıp, dağıtmaya başladım. Herbiri kabı alıyor, doyuncaya kadar içiyor, sonra arkadaşına veriyordu. Suffa ehlinin sonuncusu da içtikten sonra, kabı Resulullaha verdim. Aldı. İçinde sadece azıcık süt kalmıştı. Başını kaldırarak bana bakıp gülümsedi ve 'Ebu Hüreyre,' dedi. "'Buyur, ya Resulallah,' dedim. "'Süt içmeyen ikimiz kaldık,' buyurdu. "'Evet, ya Resulallah' dedim. "'Otur sen de iç' buyurdular. Oturup içtim. "'Biraz daha iç', dedi. İçtim. Yine içmem için ısrar etti. 'Daha daha,' diyordu. Nihayet, 'Seni hak din ile gönderen Allah'a yemin olsun ki, içecek yerim kalmadı' dedim. "'O halde bardağı bana ver' buyurdu. Verdim. Allah'a hamd ve sena etti. Sonra Besmele çekerek geri kalanını da kendisi içti."437 426. Tabakat, 8/62 427. A. g. e., 8/58 428. A. g. e., s.67 429. A. g. e., s.67 430. Tecrid Tercemesi, 7/47 431. M. Hamdi Yazır, Hak Dini Kur'an Dili 2/941 432. Tabakat, 8/25 433. M. Hamdi Yazır, Hak Dini Kur'an Dili 2/941 434. Müslim, 3/117 435. M. Hamdi Yazır, Hak Dini Kur'an Dili 2/940 436. Bakara Suresi, 273 437. Buhari, 4/89; Tirmizi, 4/648-649 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

İnsanlığın İftihar Tablosu bizim için sevgililerden daha sevgilidir. O'nun getirdiği mesaj bir huzur kaynağıdır. İnsanlığa yeniden bu huzuru götürmenin yegane çaresi, insanımıza O'nu ve O'nun getirdiği nuru tanıtabilmektir. Zira O, tanındığı nisbette sevilecek ve o sevgi sayesinde hülyalarımızı süsleyen Muhammedi bir nesil ortaya çıkacaktır. Şimdi gelin hep beraber ashabının dilinden Allah Rasulü'nün bazı yönlerini kısaca tanıyalım. Allah Rasulü orta boyluydu Allah Rasulü orta boyluydu. Teni pembeye çalan beyaz rengindeydi, alnı genişti. Kaşlarının arası açık, burunun ucu sivri, ağzı genişçeydi. Dişleri seyrek, boynu uzun, başı büyük, göğüsleri geniş idi. Saçları ne dümdüz, ne de kıvırcıktı. Sakalı sıkçaydı, yüz hatları açıktı. Gözleri siyah ve kirpikleri ise siyah ve uzundu. Omuzları etli, omuz kemikleri enliydi. Saçlarına güzel koku sürerdi Efendimiz, saçlarına güzel koku sürer, onları her zaman tarardı. Vefat ettiğinde sakalından birkaç tel kırlaşmıştı. Yürüyüşü hızlıcaydı. Bir yokuştan aşağı iner gibi dikkatli yürürdü. Sözü tatlı ve etkileyiciydi. Tane tane konuşurdu. Genellikle tebessüm ederdi Allah Rasulü daima düşünceliydi. Gerekmedikçe konuşmazdı. Konuştuğunda ise her kelimeyi açık ve güzel bir şekilde telaffuz ederek konuşurdu. Eliyle işaret ettiğinde bütün elini kaldırırdı. Bir şeye hayret etti mi, elinin içini çevirirdi. Bazen bir şey söylerken iki elini birbirine çarpardı. Nadiren güler, genellikle tebessüm ederdi. Sade giyinirdi Efendimiz gayet sade giyinir, çoğunlukla sırtına bir ihram alırdı. Beyaz renkli ebliseleri severdi. Yemen'de dokunan ve Arabistan'da "hibre" adıyla bilinen kumaş türühü tercih ederdi. Ayakkabıları çarık şeklindeydi. Kullandığı yatak deridendi. İçi pamuk veya yün ile değil, hurma yapraklarıyla doluydu. Temizliğe önem verirdi Allah Rasulü temizliğe ve özellikle de diş temizliğine çok önem verirdi. Evine girdiğinde ilk iş olarak dişlerini misvaklardı. Güzel kokuyu severdi ve bulabildiği en güzel kokularla kokulanırdı. Sağdan başlamayı adet edinmişti Efendimiz ayakkabı giymekte, saçını-sakalını taramakta, abdest almakta, hasılı hemen bütün günlük işlerinde sağdan başlamaktan hoşlanırdı Ali İhsan Er Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

YETIM ÇOCUKLA HZ. MUHAMMED Bir Ramazan bayrami günü peygamberimiz evinden çikarak camiye gidiyordu. Yolda bayram nesesi içinde civil civil oynasan çocuklara rastlar; hepsi bayramliklarini yeni elbiselerini giyinmis; coskun bir sevinç içinde öteye beriye kosusuyorlardi. Fakat içinde zayif, ciliz bir yavru eski ve yirtik elbiseleri içinde bir köseye çekilmis, üzgün bakislarla kaynasan arkadaslarina bakiyor ve zaman zaman göz yaslarini tutamiyarak hüngür hüngür agliyordu. Gülen ve oynayan arkadaslari arasindaki bu gözü yasli yavrunun hali ince kalpli peygambere pek dokunur. Hemen yavruya yaklasarak ona sefkatle sorar; "niye arkadaslarinla birlikte gülüp oynamiyor; kenara çekilmis agliyorsun"? Çocuk karsisindaki güler yüzlü, nur saçan adamin iki cihanin günesi Hz. Peygamber oldugunu bilmez; samimi bir alaka ile derdini soran bu sicak kanli adama söyle der; "babam filan savasta Peygamberin yani basinda sehit düstü. Kocasi ölünce annem baska birisiyle evlendi. Üvey babam öz babamdan bana miras kalan malimi yedikten sonra bu pejmurde halimle beni sokaklara atti. Simdi günlerden beri aç ve susuz dolasiyorum, yatacak bir yerimde olmadigi için geceleri sokak köselerinde geçiriyorum. Biliyorsunuz bugün Ramazan bayrami günüdür. Bütün anali babali çocuklar en güzel bayramliklarini giyinmis, tatli tatli oynasiyorlar. Ne aç ve susuz sokaklarda dolasmanin izdirabini biliyorlar ve nede geceyi içinde rahat rahat uyuyup geçirecek bir yataga sahip olmanin ; sokak baslarinda uyuklaya uyuklaya sabahlamanin çilesinden haberleri vardir. Ana babadan mahrum çaresiz bir yetim kalmanin acisinida tatmis degillerdir. Simdi bu çocuk kalabaliklarini nese içinde oynar görünce babamin sehit düserek ölmesi ve ondan sonra bir bir ardindan basima gelen aci felaketler sonunda düstügüm perisan durum hatirima geldi de göz yaslarimi tutamadim. Yetim yavrucagizin anlattiklari Peygamber'in yüregini parçalamisti. Çocukcagizin sefkatle elinden tuttu ve sevgi ile saçlarini oksayarak ona söyle dedi: "Yavrum!... Benim sana baba, Ayse'nin ana, Hz. Ali'nin amca, Hasan'la Hüseyin'in erkek kardes ve Fatima'nin da kiz kardes olmasini istermisin?" Yetim yavrucagiz tatli dil ile hatirini soran nur yüzlü adamin Peygamber oldugunu anlayarak, çektigi çilelerin son bulmak üzere oldugunu sezdi. Güler yüzlü adama "nasil istemem ey Allah'in Rasülü" diye sevinçli bir cevaap verir. Peygamber yetim yavrucagizin elinden tutarak evine götürür. Hz. Ayse de çocugu öz bir anne sefkatiyle bagrina bastiktan sonra yikar, giyindirir, kusandirir ve saçlarini tarayarak sokakta oynayan çocuklardan daha güzel bir kiyafete büründürür. Karninida iyice doyurduktan sonra çocuk hemen bir kaç saat önce yanibaslarinda pejmurde kiyafetiyle agladigi arkadaslarinin arasina kosar. Oynayan çocuk kalabaligi bir kaç saat önceki zavalli arkadaslarini tanirlar; durumundaki büyük degisiklige hayret edip yanina yaklasarak sorarlar; "bir kaç saat önce eski püskü elbiseler içinde suracikda agliyordun bu kadar kisa zamanda nasil olduda bukadar güzel elbiselerin oldu ayni zamanda bizdende neseli bir havaya büründün"? Çocuk arkadaslarini kiskandiracak derecede sakrak bir kahkaha atarak ve derin sevincinden oldugu yerde siçrayip durarak saskin bakisli arkadaslarina su cevabi verir: "Nasil sevinmem; karnim günlerden beri açti, simdi tokum; yirtik pirtik elbiseler içinde dolasirken simdi sizinkilerden güzel bayramliklarim var, kimsesiz bir yetimdim fakat simdi Hz. Peygamber gibi bir babam, Hz. Ayse gibi bir annem, Hz. Ali gibi bir amcam; Hasan, Hüseyin ve Fatima gibi kardeslerim var. Bütün çilelerim artik son buldu. Ben sevinip ziplamayayim da kim sevinsin". Çocuklar bir kaç saat önce onlara hasretli gözlerle bakip aglayan yetim yavruyu, Peygamber'in yanina evlatliga alindigini anlarlar ve saadetten kabina sigmayan arkadaslarini biraz da kiskanarak hep bir agizdan söyle derler. "Keske bizimde babalarimiz o savasta sehit düsselerdi de bizide Peygamber evlatliga alsaydi." Peygamberimiz fani hayata gözlerini yumunca, uzun yillar O'nun yaninda essiz bir baba sefkatinin sicakligini duyan bu sehit çocugu, beyninden vurulmusa dönerek, sesinin var gücüyle söyle haykirir; "asil ben bugün kimsesiz bir yetim kaldim. Dünyadaki tek ve benzersiz koruyucumu kaybettim." Sehit oglunun bu yürekleri parçalayan feryadi zaten agir bir matemin kapkara yasi içinde sasa kalan müslümanlari iyice costurur. Ve meydanda seller gibi göz yasi dökülür. Peygamber dan sonra O'nun en yakin arkadasi ve Allah Rasulünden sonra bir numarali müslüman olan Ebu Bekir, yetim delikanliyi yanina alarak yine perisanliklar içinde sokaga düsmesine engel olur. Hz. ALLAH cümlemizi her firsatta yoksullara, yetimlere ve kimsesiz çaresizlere yardim elini uzatarak bu kimseleri sevindiren iyilik sever mü'minlerden eylesin...... Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

PEYGAMBERİMİZ GÜLER YÜZLÜYDÜ VE GÜLER YÜZLÜ OLMAYI TAVSİYE EDERDİ: Peygamber Efendimiz, üzerindeki ağır sorumluluğa ve karşılaştığı türlü zorluklara rağmen, son derece tevekküllü, teslimiyetli ve huzurlu bir insandı. Hayatının her anında imanın neşesi ve şevki içindeydi. Hem bu imani neşesi, hem de güzel ahlakı nedeniyle daima güler yüzlü ve candan bir tavrı vardı. Sahabeler, Peygamberimiz 'in bu halini şöyle anlatmaktadırlar: O, ümmiler içinde, kendilerinden olan ve onlara ayetlerini okuyan, onları arındırıp-temizleyen ve onlara Kitap ve hikmeti öğreten bir elçi gönderendir... Hz. Ali : "Onun güler yüzlü oluşu ve herkese nazik davranışı adeta onu halka bir baba yapmıştı. Herkes onun katında ve nazarında eşit idi." Allah Resulü daima güler yüzlü, yumuşak huylu idi... "Allah Resulü... halkın en çok gülümseyeni ve en neşelisi idi." Peygamberimiz ashabına da güler yüzlü olmalarını tavsiye etmiş ve şöyle demiştir: "Sizler insanları mallarınızla memnun edemezsiniz, onları güzel yüz ve güzel huyla hoşnut edersiniz." "Allah Teala kolaylık gösteren ve güler yüzlü kişiyi sever." PEYGAMBERİMİZ 'İN SAHABELERİ İLE OLAN İLİŞKİSİ VE SOHBETLERİ Peygamberimiz , çevresindeki Müslümanlarla çok yakından ilgilenirdi. Onların her birinin imanını, tavrını, temizliğini, neşesini, sağlığını yakından takip ederdi. Her birinin eksiklerini, ihtiyaçlarını gözetir, temin edilmesini sağlardı. Onlarla olan sohbetlerinde ise, onları çok hoş tutar, gönüllerini alırdı. Sahabeler yanından neşe ve huzur içinde ayrılırlardı. En yakınlarından biri olan Hz. Ali , Peygamberimiz 'in sohbetlerindeki ortamı ve sahabeleriyle olan ilişkisini şöyle açıklamıştır: "Resulullah insanların eli en açık, gönlü en geniş ve şivesi en düzgün olanı, yüklendiği işi en iyi şekilde ifa edeni, en yumuşak huyluları ve sohbeti en güzel olanıydı. Onu tanıyıp sohbetinde bulunanlar ona severek sokulurdu. Onu niteleyen: 'Ondan önce de ondan sonra da onun gibisini görmedim' derdi. Ne zaman kendisinden bir şey istense onu mutlaka verirdi." " oturduğu kimselerin her biriyle ilgilenir, farklı muamele ettiği izlenimi vermezdi. İhtiyacını gidermesi için onunla oturan veya onu ayakta tutan kimseye karşı sabırlı olur, o kişi ayrılmadıkça kendisi onu terk edip ayrılmazdı. "Ashabını özler, sorardı. İnsanların durumlarının nasıl olduğunu, işlerinin ne alemde olduğunu da sorardı. Güzele güzel, çirkine çirkin derdi." "Daima doğruların yanındaydı, başkasını kabul etmezdi. Yanına geçici olarak girerlerdi, çıktıklarında mutmain olarak çıkarlardı. Yanından birer delil ve kılavuz olarak çıkarlardı." Gelen yabancıların aşırı ve mantık dışı davranışlarını sabırla karşılardı. Ashab bazen buna kızarlardı da o onları teskin eder, şöyler derdi: "böyle kimseleri gördüğünüzde onu irşad edin!" "Kimsenin sözünü kesmez, bitirinceye kadar beklerdi." "... İnsanları birbirine sevdirecek, birbirlerine kaynaştıracak şeyleri konuşurdu. Onları ürkütmez, kaçırmazdı. Her kavmin liderine önem atfederdi; ikram ederdi..."167 Torunu Hz. Hasan ise Peygamberimiz için şunları söylemiştir: "Bakışları son derece anlamlı idi... Mani kelimelerle gayet güzel ve veciz konuşurdu. Sözlerinde ne fazlalık olurdu ve ne de eksiklik." İleri gelen kimselerle de sade vatandaşlarla da eşit şekilde konuşurdu. Onlardan hiçbir şeyi saklamazdı." Ebu Zer Peygamberimiz 'in sahabelerine karşı sevgi dolu tavrını şöyle anlatmıştır: "Bir gün Peygamberimizin yanına gittim. Bir divanda oturuyordu. Kalktı beni kucakladı. Bu kucaklaması gerçekten pek içtendi." Ebu Hüreyre ise Hz. Muhammed 'in insanlara karşı son derece ince düşünceli ve insaniyetli olan güzel tavrını şöyle tarif etmiştir: "Allah Resulü'nün elini birisi tuttuğunda o kişi elini bırakmadıkça, Resulullah elini çekmezdi. Kendisiyle konuşan herkese karşı yüzünü döndürür, konuşan lafını bitirmeden çehresini çevirmezdi." Peygamberimiz , sahabelerinin rahatsızlıkları ile de yakından ilgilenirdi. Zayıf olanların kilo almaları, kilosu fazla olanların diyet yapmalarını, yiyeceklerin faydalı olanlarını seçmelerini tavsiye ederdi. Örneğin bazı hastalıklarında, sahabelerine bal şerbeti içmelerini tavsiye etmiştir. Hz. Ebu Hüreyre 'nin anlattığına göre, bir gün Ebu Hüreyre bayıldığında, Peygamberimiz onu kendisi ayağa kaldırmış, evine getirmiş ve aç olduğunu anlayarak ona ilk önce süt içirmiştir. Andolsun size, içinizden sıkıntıya düşmeniz onun gücüne giden, size pek düşkün, müminlere şefkatli ve esirgeyici olan bir elçi gelmiştir. (Tevbe Suresi, 128 ) PEYGAMBERİMİZ SAHABELERİNE ŞAKALAR YAPAR, ONLARLA BİRLİKTE GÜLERDİ Sahabelerin aktardıkları olaylardan anlaşıldığı gibi, Peygamber Efendimiz hem ailesi hem de sahabeleri ile sık sık şakalaşır, onların yaptıkları esprilere güler ve onlara güzel isimler veya lakaplar takardı. Ancak, her konuda olduğu gibi şakalaşma konusunda da Peygamberimiz çok ince düşünceli, vicdanlı ve anlayışlı davranırdı. Peygamberimiz 'in şakalar konusunda ashabına verdiği tavsiyeler şöyle özetlenebilir: - "Ben şaka yaparım ama sadece doğru olanı söylerim" - "Bir Müslümanın kardeşini korkutması helal değildir" - "Kardeşinle münakaşa etme, alaya alarak onunla şakalaşma." - "Başkalarını güldürmek için yalan söyleyene yazıklar olsun." - "Kul, şaka da olsa yalan söylemeyi, doğru da olsa münakaşa etmeyi bırakmadıkça iyi bir mümin olamaz." - "Şaka da olsa yalan söylemeyin." Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Bir batılı tarihçinin, ''İnsandan büyük, Tanrı'dan küçük' sözleriyle tanımladığı Hz. Muhammed kendi yaşamı içerisinde peygamberlik çizgisinin zirvesine ulaştığı günlerde bile 15 yaşlarındaki genç bir çoban iken sahip olduğu alçak gönüllüğünü korumasını becerebilmiştir. onun alçakgönüllüğü bazı insanlarda görünen, alçakgönüllülük perdesi altında aslında alkış ve takdir toplamaya dönük bir riyakarlık durumuna dönüşmemiştir. BENDEN GÜZEL KÖLE Mİ OLUR Mekke fethedilmiştir... Siyasi ve askeri mücadelesinin zaferle sonuçlandığı bir gün yaşamaktadır. Öğle yemeğini ise arkadaşlarıyla birlikte, sokakta oturarak yemektedir. Bu durumu garip sayan bir kadın laf atar: -'Şuna bakın yere oturmuş köle gibi yemek yiyor' Hz. Muhammed tebessüm ederek cevap verir: -Benden güzel köle mi olur! çünkü ben de Allah'ın kölesiyim. Başka bir defasında eşi Hz. Ayşe rica eder: -'Ne olur bağdaş kurarak yemek ye' Bunun üzerine alnını yere değdirecek kadar öne eğilir: -'Kölenin yediği gibi yerim, kölenin oturduğu gibi otururum çünkü ben bir kuldan başka bir şey değilim.' İSTEMEZ MİSİN EY ÖMER Hz. Ömer sessizce dinlenmekte olduğu odaya girer. Bir an çevresine göz gezdirir. Tavana asılmış kuru bir deri parçası, bir torbanın içinde bir kaç kg arpa, duvara dayalı bir kaç ağaç yaprağı ve yerde de Hz. Muhammed'in üzerinde uyumakta olduğu kaba bir hasır. Bu manzara karşısında ağlamaya başlayan Hz. Ömer'in hıçkırıkları onu uyandırır. Kalkınca hasırın vücuduna iz yaptığını, kan oturduğunu gören Hz. Ömer sarsıla sarsıla ağlamaya başlar. Hz. Muhammed hayretle sorar: -Ey Hattab oğlu! Niçin ağlıyorsun, -''Ey Allah'ın elçisi! İranlılar imparatorlarını saraylarda yaşatırken, Bizanslılar Kayserlerini lüks ve ihtişama boğmuşken sen ki Allah'ın elçisisin.. İzin versen de biz de seni.. Maksat anlaşılmıştır, Allah'ın elçisi, gelecekteki halifesinin sözünü hüzünlü bir tebessüm, tatlı bir el işareti ile keser ve ''Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Ahiret yurduna gelince, işte asıl hayat odur. Keşke bilmiş olsalardı''; Ankebut, 64 ayetini okuduktan sonra ekler: -''İstemez misin ey Ömer! Dünya onların olsun, ahiret de bizim''. alıntıdır..'Bir İnsan Olarak Hz. Muhammed-Said Alpsoy' adlı kitaptan.. Yaşamak ne güzel şey; Anlayarak usta bir kitap gibi Bir sevda şarkısı duyup Bir çocuk gibi şaşırarak yaşamak.. Nazım Hikmet

Allah razı olsun gerçekten çok güzel paylaşımlar bunlar...

Peygamberimizden üç gence tavsiyeler Bu yazımızda Hz. Peygamber'in çok sevdiği üç gencin şahsında ümmetin tüm gençlerine birkaç nasihatini nakledeceğiz. Temel eğitim aşamasında Hz. Peygamber'in hangi noktalar üzerinde durduğunu tespit bakımından bu üç örnek önemlidir. Çünkü, üçü de küçük yaştan itibaren Hz. Peygamber'in terbiye ve gözetimi altında bulunmuşlar. Birisi, sekiz veya on yaşında iken annesi tarafından Hz. Peygamber'in hizmetine verilen ve on yıl boyunca hizmet eden Hz. Enes'tir. İkincisi, Hz. Peygamber'in sevgili torunu Hz. Hasan'dır. Üçüncüsü ise, Hz. Peygamber'in amcası oğlu Abdullah'tır. Hz. Peygamber'in bu nasihatleri metodu gereği bir anda değil, değişik zamanlarda verdiği anlaşılıyor. Hz. Enes der ki: "Ben on yıl Resulullah'a hizmet ettim. Bu müddet sırasında beni ne dövdü, ne azarladı, ne tahkir etti, ne de bir defacık surat astı. Bana ilk tavsiyesi; "Verilen sırrı kimseye söyleme, güvenilir ol" demek oldu. "Ey oğul, abdestini tam al, ta ki koruyucu melekler seni sevsin ve ömrün bereketli olsun. Ey Enes, cenabetten guslederken iyice yıkan. Böylece yıkanma mahallinden ayrılırken günah ve hatalardan arınmış olarak çıkarsın. "Ya Resulullah, iyice yıkanmak nasıl olur?" dedim. "Saç diplerini ıslat, deriyi de iyice temizle" dedi. Ey oğul! Elinden geldikçe abdestli ol, zira kim abdestli iken ölüm gelirse ona şehitlik sevabı verilir. Ey oğul, elinden geldiğince namazı bırakma, zira böylece melekler daima sana rahmet okurlar. Ey Enes, rüku edince ellerinle dizlerini iyice tut, parmaklarını birbirinden ayır, dirseklerini yanlarına yapıştırma. Ey oğul, rükudan doğrulunca her uzvun tam olarak yerine gelsin. Zira Allah, kıyamet gününde, rüku ve secde arasında bellerini tam doğrultmayana nazar etmez. Ey oğul, secde edince de alın ve ellerini yere tam koy. Horozun yeri gagalaması gibi gagalama, tilkilerin yatışı gibi yere serilme. Namazda sağa sola göz atmaktan sakın. Ey oğul, evinden çıktığın zaman müslümanlardan gördüğün herkese selam ver, böylece günahların bağışlanmış olarak eve dönersin. Ey oğul; kendi evine girdiğin zaman da kendine ve ev halkına selam ver. Ey oğul, kimseye karşı kalbinde kötülük tutmadan sabahlamaya, akşamlamaya çalış. Zira bunda başarılı olabilirsen, hesabını çok kolay verirsin. Ey oğul, tavsiyemi tutarsan hiçbir şey sana ölümden daha sevimli olmaz. Ey oğul, büyüklere hürmet, küçüklere merhamet et. Ey oğul, duayı çok yap. Zira dua gelen kazaları savar. Ey oğul, işte bu benim sünnetimdir, kim benim sünnetimi ihya ederse beni ihya etmiş olur, beni ihya eden de cennette benimle olur". Hz. Peygamber'in sevgili torunu Hz. Hasan'a "Peygamber'den ne hatırlıyorsunuz?" sorusuna, özellikle üç şeyi hatırladığı cevabını vermiştir. 1. Hz. Peygamber'le beraber gidiyorduk. Yolumuz zekat hurmalarının bulunduğu yere uğradı. Ben bir hurma alarak ağzıma attım. Bunun üzerine derhal onu ağzımdaki çıkarıp attı. Oradakilerden biri, "Niye böyle yaptınız, bir hurmayı yese de ne olurdu?" dedi. Hz. Peygamber "Biz al-i Muhammed'e zekat helal değildir" buyurdu. 2. "Beş vakit namazı öğrettiğini hatırlıyorum. 3. Şu tavsiyesini de hatırlıyorum: "Sana şüpheli gelen her şeyi terk et, içinde şüphe uyandırmayan şeyleri yapmaya bak. Doğru, insanın içinde güven ve huzur, yanlış ise şüphe ve huzursuzluk uyandırandır". Amcası oğlu Abdullah da der ki: "Bir gün ben Hz. Peygamber'in terkisindeydim. Bana dedi ki; "Ey oğul, sana birkaç nasihatim var: Allah'ın emir ve yasaklarını gözet, Allah da seni gözetsin. Allah'ı gözet ki, O'nu önünde bulasın. İsteyeceğin zaman Allah'tan iste. Yardım talep edince yine Allah'tan talep et. Bil ki, eğer bütün ümmet sana yardım için bir araya gelseler, ancak Allah'ın takdir etmiş olduğu kadar yardım edebilirler. Yine sana zarar vermek için bir araya gelseler ancak Allah'ın takdir etmiş olduğu kadar zarar verebilirler". Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

İLK İSLAM DEVLETİ Peygamber Efendimiz, on üç senelik Mekke devrinde mesaisini tamamıyla iman esaslarını anlatmaya hasretmişti. Bu imani hizmet sayesinde bir çok kimse İslamın saadetli sinesine koşmuştu. İmanlı insanların sayısı çoğalmış ve Müslümanlar gözle görülür bir kuvvet haline gelmişlerdi. Ancak buna rağmen bu devrede İslam düşmanlarına karşı her türlü maddi mukabele yasaktı. Müslümanların tek silahı vardı, o da sabırdı. Fakat, Hicret ile yeni bir muhite gelinmişti. Şartlar tamamıyla değişmişti. Müslümanlar imanlarının gereği olan herşeyi serbestçe yapabiliyorlardı. Hz. Resulullahın Medine'ye gelir gelmez gerçekleştirdiği en mühim iş, daha önce bahsedildiği gibi, Muhacirlerle Ensarı kardeş yapmış olmasıydı. Efendimiz bununla Müslümanlar arasında kuvvetli bir ittifak kurmuş oluyordu. İslamın ırk, dil, sınıf ve coğrafi ayrılıkları tanımayan kardeşlik müessesesi böylece tarihte ilk defa gerçekleşiyordu. Ancak bununla herşeyin bitmediği muhakkaktı. Medine'de yalnız Müslümanlar yaşamıyorlardı. Bu yeni muhitte Museviler, müşrik Araplar ve bazı Hıristiyanlar da vardı ve haliyle mütecanis olmayan bir manzara arzediyorlardı. Buna bir de Arap kabileleri arasındaki tükenmek bilmeyen rekabet ve çatışmalar ile Yahudilerle Araplar arasındaki anlaşmazlıkları katarsak, bu yeni muhitin ne büyük bir karışıklık içinde olduğunu kolayca anlayabiliriz. Meselenin asla küçümsenmeyecek bir başka tarafı daha vardı: Mekkeli müşriklerin her an Medine üzerine yürüyebilecekleri hususu. Aralarında devam eden soğuk harb her an sıcak harbe dönüşebilirdi. İşte Peygamber Efendimizin önünde böylesine mühim meseleler duruyor ve bunlar hal çaresi bekliyordu. Bu yeni muhitte, Müslüman olmayan unsurlarla anlaşmak, cemiyete bir teşkilatlanma ruhu ve havası getirmek icab ediyordu. Adli, askeri, siyasi bir takım esasların tesbiti lüzumu vardı. Henüz hicretin l. yılı bitmiş değildi. Resul-i Ekrem Efendimiz, bütün Medine ahalisinin temsilcilerini Enes bin Malik Hazretlerinin evinde bir araya topladı. Maksat, bazı içtimai prensiplerin düzenlenmesi idi. Yapılan konuşmalar neticesinde bu prensipler düzenlendi ve derhal yürürlüğe kondu. Mühim maddeler yazıldı ve taraflarca imzalandı. Bu maddeler Hz. Resulullahın başkanlığında teşekkül eden İlk İslam Devletinin anayasasıydı. Hatta bu vesika, sadece ilk İslam devletinin anayasası olmakla da kalmamakta, aynı zamanda bütün dünyada yazılı ilk anayasalardan birini teşkil etmekteydi. Bu anayasa ile Medine halkı artık diğer insanlardan ayrı bir millet teşkil etmiş oluyorlardı. Şehir Devletinin Anayasası 52 maddeden ibaret olan İslam şehir devletinin ilk yazılı anayasasının 1. ve 2. maddelerinde şöyle deniliyordu: 1. Bu yazı, Resulullah Muhammed tarafından Kureyşli ve Yesribli mü'minler ve Müslümanlar ve bunlara tabi olanlarla yine onlara sonradan katılmış olanlar ve onlarla birlikte cihad edenler için tanzim edilmiştir. 2. İşte bunlar, diğer insanlardan ayrı bir topluluk teşkil ederler."438 Bu anayasaya göre Medine halkı, inanç farkı gözetmeksizin diğer milletlerden ayrı bir "millet" teşkil etmekte ve ayrı bir topluluk hüviyetini taşımaktaydı. Hz. Resulullah, Ayrıca Medine etrafında bulunan kabilelerle, özellikle Mekkelilerin Şam ticaret yolu üzerinde ikamet etmekte olan kabilelerle derhal dostluk tesis etme yoluna gitti ve onlarla anlaşmalar imzaladı. Yine Müslümanlar, şehrin yerli halkı Yahudiler ve diğerleri ile münasebet halinde bulunmak mecburiyetinde idiler. Bu sebeple, kurulan devletin anayasasında onlara da haklar tanındı. Buna göre, onlar da Müslümanlar gibi yeni devletin vatandaşları sayılıyorlardı: "Muhammed'in büyük basiret ve siyasi inceliği Yahudilere bahşettiği fermanda görülür. Bu fermanda diğer hususlar arasında onların da bizzat Müslümanlar gibi yeni devletin vatandaşları olduğu, Yesrib'teki iki kabilenin bir tek millet teşkil ettiği, suçların dinlerin ahkamına göre cezalandırılacağı, ihtiyaç hasıl olduğu zaman her iki tarafın yeni devleti müdafaaya çağırılacağı, gelecekte zuhur edecek anlaşmazlıklar hakkında Resulullah tarafından karar verileceği yazılıydı."439 Ayrıca bu anayasa metninde harple ilgili madde de ilgi çekicidir. Vuku bulacak herhangi bir harpte, harp masraflarını kendileri karşılamak şartıyla Yahudiler, Medine şehir devletinin müdafaasına katılacaklardı. Anayasanın 16. maddesine göre "tabi olmaları" şartı ile Müslümanların yardım ve müzaheretlerine hak kazanacakları tesbit ediliyordu. Aynı zamanda dışarıdan gelecek herhangi bir hücum karşısında da beraberce şehri müdafaa edecekler, bu hususta birbirinin yardımına koşacaklardır. Bu hücum ister Müslümanlara, ister Yahudilere olmuş olsun, fark etmeyecektir. Bu maddeler ışığında, Müslümanların ehl-i kitaptan olan Yahudilerle ittifakını görmekteyiz. Burada ehl-i kitab olan Yahudi ve Hıristiyanlara tamamen bir din ve inanç hürriyeti tanınmıştır. Böylelikle ehl-i kitab arasında kitapsız olan müşriklere karşı hiç olmazsa asgari müşterekte birleşme esası getirilmiştir ve bunun için de Müslümanlarla birlikte Yahudiler ilk anayasada zikredilerek bunların birlikte "tek camia" teşkil ettiklerinden söz edilmiştir. Peygamber Efendimiz, Medine'de te'sis ettiği devleti düşmanlardan korumak için buranın yerlileri olan gayr-ı müslim ehl-i kitapla siyasi ittifak ve andlaşmalar yaptığı gibi, inanç yönünden de bir ittifakın sağlanmasını temine çalışmıştır. Onları aralarında ortak bir kelime olan "tevhid" inancı üzere birleştirmek ve şirk ehline karşı inananlar paktını kurmak istemiştir. Nitekim bu gayeyi Medine içindeki ehl-i kitab için güttüğü gibi, ehl-i kitab olan dış devletler için de takib etmeye çalışmıştır. Bizans İmparatoru Heraklius'a ve diğer Hıristiyan prenslerine gönderdikleri davet mektubunda şu ayet-i kerime ile onlara hitab etmiştir: "De ki: 'Ey kitap ehli olan Hıristiyanlar ve Yahudiler! Sizinle bizim aramızda müşterek olan bir söze gelin! Allah'tan başkasına ibadet etmeyelim, Ona hiçbir şeyi ortak koşmayalım, Allah'ı bırakıp da birbirimizi rab edinmeyelim!' Eğer onlar yüz çevirirlerse, siz deyin ki: 'Şahid olun, biz Müslümanlarız." 440 Bizzat Resul-i Ekrem tarafından yazılı anayasa ile himaye ve yardıma mazhar olan kitap ehli ne yazık ki, andlaşmanın şartlarını bizzat kendileri bozmuş ve lehlerindeki şartların ortadan kalkmasına böylece yol açmışlardır. Anlaşmada şehir devleti içinde bulunanların birbirlerinin aleyhinde bulunmayacakları şartı, birbirlerinin düşmanlarıyla anlaşmaya varmayacakları maddesi yazılı iken, onlar Medine'nin müşriklerin taarruzlarına hedef olduğu çok nazik bir sırada baş kaldırdılar, daha yeni yeni teşekkül eden ve yeni yeni yerine oturan bir devletin aleyhinde tertipler düzenlemeye başladılar. Tabii ki, bu doğrudan doğruya onları Müslümanların himayesinden mahrum bırakıyordu. Görüldüğü gibi bu anayasa, kurulan yeni bir devletin bir çok müessesesi hususunda hükümler taşımakta, her meselede istikametli çizgiler çizmekteydi: "Bu anayasa ile İslam, hayatının yeni bir safhasına başladı. Madde ve cismaniyat ile maneviyatın karışması, ona kendine has bir çizgi getirdi. Maneviyatı, hatta ahlakı tanımayan bir siyaset bizi maddeciliğe ve vahşi hayvanların hayatlarından daha aşağı bir hayata götürür. Yaşadığımız dünyanın hadiselerinden ayrı bir maneviyat ise bizi melek mertebesinin üzerine çıkarabilir. Fakat, bu ancak son derece mahdud bir zümre için mümkündür. İnsanların büyük ekseriyeti, böyle bir ideolojiyi tatbik edenlerin çemberinin dışında kalır. Hz. Muhammed bilhassa vasat adamı düşündü ve ona insan hayatının iki tarafını nasıl dengeye getireceğini, madde ve manayı aynı zamanda içine alan bir terkip yapmayı öğretti. Bu dini doktrin herkese en az derecede lazım olan bazı esas noktalan seçer, fakat kendilerini manevi fertlere bırakır. "Bu durumda Hz. Peygamberin Sahabeleri müstakil bir devletin idare edici cemaatı; Hz. Peygamber ise her sahada onun reisi oldu."441 438. Sire, 2/147; Diğer maddeler için bkz: A. g. e., 2/147-150 439. Prof. Harun Han Şirvani, İslamda Siyasi Düşünce ve İdare, Terc.; s.18 440. Al-i İmran Suresi, 64 441. Prof. Muhammed Hamidullah, İslam Peygamberi, 1/148 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

MÜŞRİKLERE MUKABELEYE İZİN VERİLMESİ Resul-i Ekrem Efendimiz, Mekke'de harb ve cihada izinli değildi. Allah'tan aldığı emirler gereği bütün mesaisini iman esaslarını kalb, ruh ve akıllarda tesbite hasretmişti. Va'z ve nasihatla, ikaz ve irşadla burada hizmetine devam ediyordu. Bu devrede her türlü mezalime karşı sabır ve sükunetle harekete me'mur bulunuyorlardı. Mekke'de, ilk zamanlarda nazil olan ayetlerde bu husus açıkça görülür. Zaten, İslam hukukuna göre, insanlar arasında asıl olan sulh ve barış dairesinde münasebettir. Harp ve cihada ancak zaruret hasıl olduğu zamanlarda müracaat olunur.442 Cenab-ı Hakkın, bir ana ve babadan yarattığı insanlar arasında bundan başka da bir hak olamaz. İnsanların şubelere, kabilelere ayrılması ise neslin tanınması ve temiz kalması gibi kendilerine mahsus ortak menfaatlere binaendir.443 Peygamberimiz ve Müslümanlara, onca mezalim ve işkencelere rağmen Mekke'de harp ve cihada izin verilmediği ve sabır ve teenni tavsiye edildiği gibi, Medine'ye hicret vuku bulduktan sonra da hemen müsaade olunmadı. Gerçi, İslam Medine'de günden güne kuvvet kazanıyor ve sür'atle inkişaf kaydediyor, Kur'an güneşi bütün haşmetiyle ruhları sarmaya başlıyordu. Ama yine de Resul-i Ekrem Efendimizin ve Müslümanların vaziyeti tam bir emniyet içinde değildi. Medineli Müslümanlar, Efendimizi coşkun bir bayram havası içinde karşılamışlardı, ama münafıklarla Yahudiler gönüllerinde müthiş bir kin ve düşmanlık besliyorlardı. Her ne kadar Yahudiler Peygamber Efendimizle bir anlaşma imzalamışlarsa da, bütün hal ve hareketleri bu anlaşmayı tekzib ediyordu. Münafıklar daha da tehlikeli bir durum arzediyorlardı. Peygamber Efendimizin hicretinden önceye rastlayan günlerde, Hazreç Kabilesinin reisi bulunan Abdullah bin Übeyy bin Selul için süslü bir taç hazırlanmıştı. Bir devlet reisi ihtişamıyla onu giymek üzere iken Hicret vuku bulmuştu. Bunun neticesinde kavmi olan Hazreçliler tamamen Müslüman olmuşlardı. Haliyle bu gibi şeyler unutulmuştu. Abdullah bin Übeyy kavmine uyarak zahiren Müslüman olmuştu. Ama reislikten mahrum kalmak acısı ile yan çizmiş ve bir münafıklar hizbi kurmuştu. Gizli gizli nifak ve fesada başlamıştı. Hatta Peygamberimizin tebliğatına, va'z ve nasihatlarına müdahele etme cür'etini gösterecek kadar zaman zaman ileri gidiyordu. Bu münafıklar zümresinin Müslümanlar arasına fitne ve fesad sokmak için meydana getirdikleri hadiselerden yeri geldikçe bahsedilecektir. Ayrıca Mekke müşrikleri, Medine münafıkları ve Yahudilerini, hatta Medine etrafındaki kabileleri devamlı surette tahrike çalışıyorlardı ve Mekke'de söndüremedikleri nuru, akıllarınca Medine'de söndürmek için harekete hazırlanıyorlardı. Harici ve dahili bu kadar düşmana karşı sabır ve tahammül ile sulh dairesinde davranmanın imkanı kalmamıştı. Müslümanlardan çoğu Kureyşlilere karşı çıkmak, onlarla hesaplaşmak istiyorlardı. Ensarın ileri gelenlerinden biri olan Sa'd bin Muaz Hazretleri bu arzusunu şöyle izhar ediyordu: "Allah'ım! Bilirsin ki, senin uğrunda şu Kureyş kavmiyle mücahede etmekten daha sevimli bir şey yoktur. O Kureyş ki, Resulünün peygamberliğini yalanladılar. Sonunda da memleketinden çıkmaya mecbur bıraktılar. Allah'ım! Öyle tahmin ediyorum ki, bizimle onlar arasındaki harbe müsaade edeceksin!"444 Görüldüğü gibi Medine'de Müslümanlar tam bir emniyet içinde değillerdi. İşte bu sırada Peygamber Efendimize mukabele ve müdafaa suretiyle savaşa izin verildi. Konu ile ilgili nazil olan ayette şöyle buyuruldu: "Kendilerine savaş açılan mü'minlere, zulme uğramaları sebebiyle cihad izni verildi. Şüphesiz ki, Allah onlara yardım etmeye hakkıyla kadirdir."Onlar, 'Rabbimiz Allah'tır' demiş olmalarından başka hiçbir sebep olmaksızın, haksız yere yurtlarından çıkarılmışlardır..."445 Ayet-i Kerimenin ifadesinden anlaşıldığı gibi burada cihad izni kayıtlıdır ve sadece "tecavüze maruz kaldıklarından ve zulme uğradıklarından" dolayı verilmiştir. Yani, Müslümanlar herhangi bir tecavüzde bulunmayacaklar; şayet zulme ma'ruz kalırlar veya üzerlerine yürüyen olursa, kendilerini müdafaa için savaşacaklardır. Bu ayet ile, aynı zamanda İslam muharebelerinin tecavüz değil, müdafaa esasına dayandığı da ortaya çıkmaktadır. Bu ayetler, Müslümanlara, saldıran düşmana karşı kendilerini koruma ve müdafaa etme meşru hakkını tanıyordu. Müslümanların siyasi durumu ve maddi gücü düzeldiği ve ilk şartların kaybolduğu nisbette, nazil olacak ayetlerle bilahere cihad Müslümanlar üzerine farz kılınacaktır.446 442. Tecrid Tercemesi, 10/130 443. Hucurat Suresi, 13 444. Tecrid Tercemesi, 10/134 445. Hac Suresi, 39-40 446. Bkz.: Bakara Suresi, 190-191; Tahrim Suresi, 9; Tevbe Suresi, 5-29; Enfal Suresi, 39 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Aşk ehli taşı gediğine koymuş: Muhabbetten Muhammed oldu hasıl Muhabbetsiz Muhammed'den ne hasıl? Çölde açan bir güldü o. Rengi solmaz, kokusu tükenmez bir gül. Sevginin bedelini ödeyen Yakub gibi, uzaktaki Yusuf'u koklayan bir yürekle gözlerini takas edenler alabilirdi o gülün kokusunu. Aşkı ve acıyı ondan öğrendik. Yaşamanın ve ölmenin, ölmeden önce ölüp öldükten sonra yaşamanın sırrını o öğretti bize. Göklerin sofrasını o açtı önümüze. Onun sayesinde tenezzül buyurdu Allah yüreklerimize. Evet, aşkı ondan öğrendik: Sevdi ama sevdaya "kara" çalmadı. Sevdanın yüzünü karartmadan sevmeyi beceremeyenlere, "ak sevda"yı öğretti. Aşka istikamet açısı verdi. Sadece o açıyı takip edenler aşkın sırrına erdi. Başkalarının öğrettiği aşk sahibini tutuklayan bir tutkuya dönüşüyordu. Onun aşk öğretisi ise sahibini özgür kıldı. O aşk çizgisini izleyenler sevdikçe özgürleştiler, özgürleştikçe sevdiler ve sonunda hayatı bir demet muhabbete dönüştürdüler; muhabbete, yani insanın harcadıkça çoğalan tek sermayesine... İman etmedikçe cennete giremezsiniz" diyordu; fakat daha müthiş, insanı iliklerine kadar sarsan bir şey daha söylüyordu: "birbirinizi sevmedikçe de gerçekten iman etmiş sayılmazsınız!" Bu, imanı yetiştiren toprağın sevgi olduğunu ifade etmekti. Muhabbetin yürekte istikrar bulmuş hali olan iman, ancak sevgi toprağında boy verebilirdi. Dahası "Mü'min, seven ve sevilen dost olan ve dostluk kurulandır, sevmeyen ve sevilmeyende, dost olmayan ve dostluk kurulmayanda hayır yoktur!" diyordu. Sadece demekle kalmıyor, bu sözün nasıl hayata dönüştürüleceğinin en güzel örneklerini de veriyordu. Onun sevgisi, canlıları aşıp cansızları dahi kuşatıyordu. Uhud için diyordu ki; "Uhud, o bir dağ; ama o bizi sever, biz de onu severiz!" Dağla sevişen, dağı seven ve dağ tarafından sevildiğini farkeden bir yürek nasıl bir yürektir? Bu insanı yürekten sarsan muhabbet dersinin, bizim özlemeyen, sızlamayan, yanmayan, inlemeyen, sevmeyen, duyarsız, taşlaşmış ve hatta taştan daha da katılaşmış yüreklerimizde yaptığı yankı nedir? Modern birey anlayabilir mi bu tavrı? İçinde yürek yerine taş taşıyan modern insanda nasıl bir karşılık bulur bu davranış? Şairin "Şarkı görmez, garbı bilmez, görgüden yok vayesi/Bir utanmaz yüz yaşarmaz göz bütün sermayesi" dediği bedeviden bozma, köylülüğe müptela, varlıkla sınanınca lümpen kaprislerine, yoklukla sınanınca aşağılık komplekslerine kapılanlar, nasıl anlar ve anlatır, nasıl yaşar ve yaşatırlar bu muhabbeti/Muhammed'i? Muhabbeti Muhammed'den öğrenenler ölmemenin sırrını da öğrenmiş oldular. İşte onlardan biri, bu sırrı şu dizelerle açığa vurdu: Aşık öldü diye sala verirler Ölen hayvan imiş aşıklar ölmez Aşıkların ölmeyeceğinin ondan güzel kanıtı olur mu? Muhabbetin merkezi olan gönülden yola çıkarak anlayın bunu: Birine "alçak" derseniz hakaret etmiş olursunuz, "alçak gönüllü" derseniz iltifat. Çünkü gönül öyle yüce bir makam ki, kendisine ilişen alçaklığı bile elinden tutup katına yüceltir, "alçak gönüllülük" bir yücelik olup çıkar. Acıyı da "Ben hüzünlerin peygamberiyim!" itirafında bulunan o Ufuk İnsan'dan öğrendik: Saçları sevdiklerinin ölümüyle değil, Allah'la ilişkisini örselememek uğruna gösterdiği çabayla ağaran Yüce Önder, Kutlu Rehber'den. Çağların günahını yıkamak için gece yarıları saldığı gözyaşları, yattığı şilteyi ıslatıp Aişe'yi uyandıracak kadar sel olup çağlayan Ayaklı Kur'an'dan. Bu soylu acı değil miydi, Hıra'da kendi ruhunu yeniden doğuracak bir sancıya ebelik eden? Buna insanın oluş sancısı da diyebilirsiniz. Baksanıza o okyanus misali kutlu sancıdan payına bir damlacık düşenler, yaşadıkları çağın, 'nükleer güç merkezlerinin' dahi yanında yaya kaldığı etkinlikte birer 'gül ve güç merkezi' oluyorlar! Çağın Ebu Cehillerinin onu anlamasını, onu sevmesini kimse beklemesin. Değil mi ki o, atası İbrahim gibi insanlığa şeytanı, şeytanları taşlamayı öğretti. Şeytan ve dostları da o gülü ve onun gül yüzlü dostlarını taşlayacaklardır. Ben modern Ebu Cehillerin yaptığından daha çok, ona ümmet olduğunu söyleyenlerin yaptıklarının onu üzdüğünü düşünüyorum. Onun mirasına sahip çıkması gerekenler, sadece sakalına ve hırkasına sahip çıkıp onun öğretisini çağın dışına atmakla onu daha fazla üzüyor olsalar gerek. Allah'ın bize gönderdiği Hz. Muhammed bir tek Muhammed idi. Fakat, geleneğimiz en az üç Muhammed ortaya çıkardı: 1. Göklere çıkartılan insanüstü Muhammed 2. Ara kablosu, postacı muamelesine maruz bırakılarak aşağılanan Muhammed 3. Kur'an'ın tanıttığı muhteşem bir ahlaka sahip olan örnek insan Muhammed. Bir de muhaddislerin ömrü boyunca hep konuşan ve hiç iş yapmayan Muhammed'i, sufilerin ömrü boyunca içiyle uğraşıp dış dünyaya sırt dönen Muhammed'i ve fakihlerin işi-gücü Kur'an'ı kodifike edip ondan formel hükümler devşirmek olan Muhammed'i var. İsterseniz, bu birbirinden ayrı "üç Muhammed"in özelliklerine gelecek hafta değinelim. Ama bu satırları bitirmeden, o insan güzeline bir maruzatım var: Seni çok özledik, bizi bu çağa karşı dik tutan senin kokundur: Yel essin Ya Rasullallah... Kokun gelsin! Mustafa İslamoğlu Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Peygamber efendimizin mucizeleri Muhammed aleyhisselamın hak Peygamber olduğunu bildiren şahitler pek çoktur. Ümmetinin Evliyasında hasıl olan kerametler, hep Onun mucizeleridir. Çünkü, kerametler, Ona tabi olanlarda, Onun izinde gidenlerde hasıl olmaktadır. Muhammed aleyhisselamın mucizeleri, zaman bakımından üçe ayrılmıştır: Birincisi, mübarek ruhu yaratıldığından başlayarak, Peygamberliğinin bildirildiği zamanına kadar olanlardır. İkincisi, bi'setten vefatına kadar olan zaman içindekilerdir. Üçüncüsü, vefatından kıyamete kadar olmuş ve olacak şeylerdir. Bunlardan birincilere, yani, başlangıçlar denir. Herbiri de ayrıca görerek veya görmeyip akıl ile anlaşılan mucizeler olmak üzere ikiye ayrılırlar. Bütün bu mucizeler o kadar çoktur ki, saymak mümkün olmamıştır. İkinci kısımdaki mucizelerin üç bin kadar olduğu bildirilmiştir. Bunlardan bazılarını aşağıda bildireceğiz. 1- Muhammed aleyhisselamın mucizelerinin en büyüğü Kur'an-ı kerimdir. 2- En büyük mucizelerinden birisi de Mirac mucizesidir. 3- Meşhur mucizelerinin en büyüklerinden birisi de, Ay'ı ikiye ayırmasıdır. Bu mucize, başka hiçbir Peygambere nasip olmamıştır. Muhammed aleyhisselam elliiki yaşında iken, Mekke'de Kureyş kafirlerinin elebaşıları yanına gelip, dediler. Muhammed aleyhisselam, herkesin ve hele tanıdıklarının, akrabasının iman etmelerini çok istiyordu. Mübarek ellerini kaldırıp dua etti. Allahü teala, kabul edip, ay'ı ikiye böldü. Yarısı bir dağın, diğer yarısı başka dağın üzerinde göründü. Kafirler, Muhammed bize sihir yaptı dediler. İman etmediler. Bu mucize ile ilgili ayet-i kerimenin meali şöyle: 4- Muhammed aleyhisselam, bazı gazalarında, susuz kalındığı zaman, mübarek elini bir kaptaki suya sokmuş, parmakları arasından su akarak, suyun bulunduğu kap devamlı taşmıştır. Bazen seksen, bazen üçyüz, bazen binbeşyüz, Tebük Gazasında ise, yetmiş bin kimsenin hepsi ve hayvanları, bu sudan içmişler ve kullanmışlardır. Mübarek elini sudan çıkarınca akması durmuştur. 5- Hayber gazasında, önüne zehirlenmiş koyun kebabı koyduklarında, sesi işitildi. 6- Medine'de, mescid-i nebevide dikili bir hurma kütüğü vardı. Resulullah hutbe okurken, bu direğe dayanırdı. Buna Hannane denirdi. Minber yapılınca, Hannane'nin yanına gitmedi. Ondan ağlama seslerini, bütün cemaat işittiler. Minberden inip, Hannane'ye sarıldı. Sesi kesildi. buyurdu. 7- Mübarek eline aldığı çakıl taşlarının ve tuttuğu yemek parçalarının arı sesi gibi, Allahü tealayı tesbih ettikleri çok görülmüştür. 8- Bir gün, bir köylüyü imana davet etti. Müslüman bir komşumun vefat etmiş kızını diriltirsen, iman ederim dedi. Mezarına gittiler. İsmini söyleyerek kızı çağırdı. Kabir içinden ses işitildi ve dışarı çıktı. buyurdu. dedi. Köylü bunu görünce, hemen imana geldi. 9- Tirmizi ve Nesai'nin kitaplarında diyor ki, iki gözü a'ma bir kimse gelip, ya Resulallah, Allahü tealaya dua et, gözlerim açılsın dedi. duasını okumasını buyurdu. Adam, abdest alıp dua etti. Hemen gözleri açıldı. Bu duayı müslümanlar, her zaman okumuşlar ve maksatlarına kavuşmuşlardır. 10- Medine'de, minberde hutbe okurken, bir kimse, ya Resulallah! Susuzluktan çocuklarımız, hayvanlarımız, tarlalarımız helak oluyor. İmdadımıza yetiş dedi. Ellerini kaldırıp, dua eyledi. Gökte hiç bulut yokken, mübarek ellerini yüzüne sürmeden, bulutlar toplandı. Hemen yağmur başladı. Birkaç gün devam etti. Yine minberde okurken, o kimse, ya Resulallah! Yağmurdan helak olacağız deyince, Resul aleyhisselam, tebessüm etti ve buyurdu. Bulutlar açılıp, güneş göründü. 11- Cabir bin Abdullah diyor ki, çok borcum vardı. Resulullaha haber verdim. Bahçeme gelip, hurma yığınının etrafında üç kere dolaştı. buyurdu. Herbirine hakları verildi. Yığından bir şey eksilmedi. 12- Bir kadın, hediye olarak bal gönderdi. Balı kabul edip, boş kabı geri gönderdi. Kap bal ile dolu olarak geri geldi. Kadın gelerek, ya Resulallah! Hediyemi niçin kabul etmediniz?Acaba günahım nedir?dedi. buyurdu. Kadın çocukları ile aylarca yediler. Hiç eksilmedi. Bir gün yanılarak balı başka bir kaba koydular. Oradan yiyerek bitirdiler. Bunu, Resulullaha haber verdiler. buyurdu. 13- Resulullahın gaybdan haber verdiği çok görüldü. Bu mucizesi üç kısımdır: Birinci kısmı, kendi zamanından evvel olan ve kendisine sorulan şeylerdir ki, bunlara verdiği cevaplar, çok kafirlerin, katı kalbli düşmanlarının imana gelmelerine sebep olmuştur. İkinci kısmı, kendi zamanında olmuş ve olacak şeyleri haber vermesidir. Üçüncü kısmı, kendisinden sonra kıyamete kadar dünyada ve ahirette olacak şeyleri bildirmesidir. Burada ikinci ve üçüncü kısımlardan birkaçı aşağıda bildirilecektir. [İslam'a davetin başlangıcında, müşriklerin eziyetlerinden, sıkıntılarından dolayı, Eshab-ı kiramın bir kısmı Habeşistan'a hicret etmişlerdi. Resulullah, Mekke'de kalan Eshab-ı kiramla beraber, üç sene her türlü görüşme, alış-veriş yapma, müslümanlardan başka bir kimse ile konuşmama gibi, bütün içtimai muamelelerden men olundular. Kureyş müşrikleri, bu karar ve ittifaklarını bildiren bir ahdname yazarak, Kabe-i muazzamaya asmışlardı. Her şeye kadir olan Allahü teala denilen bir çeşit kurdu o vesikaya musallat etti. Yazılı bulunan ibaresinden başka, ne yazılı ise, hepsini o kurtcuk yedi, bitirdi. Allahü teala bu hali Cibril-i emin vasıtası ile Peygamberimize bildirdi. Peygamberimiz de bu hali amcası Ebu Talibe anlattı. Ertesi gün, Ebu Talib müşriklerin ileri gelenlerine gelerek, Muhammedin Rabbi Ona şöyle haber vermiş. Eğer söylediği doğru ise, bu hali kaldırıp, eskiden olduğu gibi dolaşmalarına, başkaları ile görüşmelerine mani olmayınız. Eğer söylediği doğru değilse, ben de Onu artık himaye etmeyeceğim, dedi. Kureyşin ileri gelenleri, bu teklifi kabul ettiler. Herkes toplanarak Kabe'ye geldiler. Ahdnameyi Kabe'den indirerek açtılar ve Resulullahın buyurduğu gibi, ibaresinden başka, bütün yazıların yenilmiş olduğunu gördüler.] Acem padişahı Hüsrev'den Medine'ye elçiler geldi. Bir gün, bunları çağırıp, buyurdu. Bir müddet sonra, oğlunun babasını öldürdüğü haberi geldi. 14- Bir gün, zevcesi Hafsa validemize, buyurdu. Bu sözle Hz. Ebu Bekir'in ve Hafsa validemizin babası olan Hz. Ömer'in halife olacaklarını müjdeledi. 15- Ebu Hüreyre'yi "radıyallahü teala anh" Medine'de, zekat olarak gelmiş olan hurmaların muhafazasına memur etmişti. Bir kimseyi hurma çalarken yakaladı. Seni Resulullaha götüreceğim dedi. Hırsız, fakirim, çoluğum çocuğum çoktur diyerek yalvarınca, bıraktı. Ertesi gün, Resulullah Ebu Hüreyreyi çağırıp, buyurdu. Ebu Hüreyre anlatınca, buyurdu. Ertesi gece yine geldi ve yakalandı. Tekrar yalvarıp, Allah aşkına bırak dedi ve kurtuldu. Üçüncü gece, tekrar gelip yakalanınca, yalvarmaları fayda vermedi. Beni bırakırsan, birkaç şey öğretirim, sana çok faydası olur, dedi. Ebu Hüreyre kabul etti. Gece yatarken, yi okursan Allahü teala seni korur, yanına şeytan yaklaşmaz dedi ve gitti. Ertesi gün, Resulullah, Ebu Hüreyre'ye tekrar sorup cevap alınca, buyurdu. Hayır bilmiyorum deyince, buyurdu. 16- Rum İmparatorunun orduları ile harp için denilen yere asker gönderdiğinde, sahabeden üç emirin arka arkaya şehid olduklarını, kendisi, Medine'de minber üzerinde iken, Allahü tealanın göstermesi ile görerek yanındakilere haber verdi. 17- Muaz bin Cebeli vali olarak Yemen'e gönderirken, Medine'nin dışına kadar uğurlayıp ona çok nasihatler verdi. buyurdu. Hz. Muaz Yemen'de iken Resulullah efendimiz Medine'de vefat etti. 18- Vefat ederken, mübarek kızı Fatıma'ya, buyurdu. Altı ay sonra Hz. Fatıma vefat etti. Akrabasından ondan evvel kimse vefat etmedi. 19- Kays bin Şemmasa, buyurdu. Hz. Ebu Bekir halife iken Yemamede Müseylemet-ül-Kezzab ile yapılan muharebede şehid oldu. Hz. Ömer'in ve Hz. Osman'ın ve Hz. Ali'nin şehit olacaklarını dahi haber verdi. 20- Acem padişahı Kisranın ve Rum padişahı Kayserin memleketlerinin müslümanların eline geçeceğini ve hazinelerinin Allah yolunda dağıtılacağını müjdeledi. 21- Ümmetinden çok kimsenin denizden gazaya gideceklerini ve sahabeden olan Ümmi Hiram'ın o gazada bulunacağını haber verdi. Hz. Osman halife iken müslümanlar, gemiler ile Kıbrıs adasına gidip harb ettiler. Bu hanım da beraber idi. Orada şehid oldu. 22- Mübarek kızı Fatıma'nın oğlu Hasan "radıyallahü teala anhüma" için, buyurdu. Büyük bir ordu ile Muaviye'ye "radıyallahü anh" karşı harb edeceği zaman, fitneyi önlemek, müslümanların kanının dökülmemesi için hakkı olan halifeliği Muaviye'ye "radıyallahü anh" teslim etti. 23- Abdullah ibni Abbas'ın annesine bakıp, buyurdu. Çocuğu getirdiklerinde, kulağına ezan ve ikamet okuyup, mübarek ağzının suyundan ağzına sürdü. İsmini Abdullah koyup annesinin kucağına verdi. buyurdu. Hz. Abbas, bunu işitip, gelip sorunca, buyurdu. Abbasiyye devletinin başına çok halifeler geldi. Bunların hepsi, Abdullah bin Abbasın soyundan oldu. 24- Eshabından çok kimseye hayır dualar etmiş, hepsi kabul olunarak faydalarını görmüşlerdir. Hz. Ali buyuruyor ki: Resulullah beni Yemene kadı olarak göndermek istedi. Ya Resulallah! Ben kadılık yapmasını bilmiyorum dedim. Mübarek elini göğsüme koyup, buyurdu. Bundan sonra bana gelen şikayetçilerden doğru olanı hemen anlar, hak üzere hükmederdim. 25- Nabiga ismindeki meşhur şair şiirlerinden birkaçını okuyunca, arablar arasında meşhur olan duasını buyurdu. Nabiga yüz yaşına gelmişti. Dişleri ak ve berrak, inci gibi dizilmiş dururdu. 26- Amcası Ebu Leheb'in oğlu Uteybe, Resulullahı çok üzdü. Çirkin şeyler söyledi. Buna çok üzülüp, buyurdu. Uteybe, Şam'a ticaret için giderken bir gece arkadaşlarının arasında yatıyordu. Bir aslan gelip arkadaşlarını koklayıp bıraktı. Sıra Uteybe'ye gelince, kaptı parçaladı. 27- Acem padişahı Hüsrev Pervize iman etmesi için mektup gönderdi. Alçak Hüsrev, mektubu parçaladı ve getiren elçiyi şehid eyledi. Peygamber efendimiz bunu işitince, çok üzüldü ve buyurdu. Resulullah hayatta iken Hüsrevi oğlu Şireveyh hançerle parçaladı. Hz. Ömer halife iken, acem memleketinin tamamını müslümanlar feth edip, Hüsrev'in nesli de, mülkü de kalmadı. 28- Allahü teala, Habibini belalardan korurdu. Ebu Cehil, Resulullahın en büyük düşmanı idi. Kabe-i muazzama yanında namaz kılarken, alçak Ebu Cehil, tam zamanıdır diyerek, bıçakla üzerine yürümek isterken, hemen geri dönüp kaçtı. Arkadaşları, niçin korktun dediklerinde, Muhammed ile aramızda ateş dolu bir hendek gördüm. Birçok kimse beni bekliyorlardı. Bir adım atsaydım, yakalayıp ateşe atacaklardı. Bunu müslümanlar işitip, Resulullaha sorduklarında, buyurdu. 29- Resulullah bir gün abdest alıp, mestlerinden birini giyip, ikincisine mübarek elini uzatırken, bir kuş geldi. Bu mesti kapıp havada silkti. İçinden bir yılan düştü. Sonra kuş mesti yere bıraktı. Bugünden sonra, ayakkabı giyerken, önce silkelemek sünnet oldu. 30- Selman-ı Farisi, hak din aramak için, İran'dan çıkıp çeşitli memleketleri dolaşmaya başladı. Beni Kelb kabilesinden bir kervan ile Arabistan'a gelirken Vadi'-ul kura denilen mevkide hainlik edip bir yahudiye köle diye sattılar. Bu da, akrabası, Medineli bir yahudiye köle olarak sattı. Hicrette Resulullahın Medine'ye teşriflerini işitince, çok sevindi. Çünkü, kendisi nasrani alimi idi. En son rehberi büyük bir alimin tavsiyesi ile, ahir zaman Peygamberine iman etmek için Arabistan'a gelmişti. O alim, Resulullahın vasıflarını öğretmiş, Onun hediye kabul edip, sadaka kabul etmediğini, iki omuzu arasında mühr-ü nübüvvet olduğunu ve pek çok mucizeleri olduğunu Selman'a bildirmişti. Selman-ı Farisi, Resulullaha sadakadır diyerek hurma getirdi. Resulullah onlardan hiç yemedi. Hediyedir diye bir tabakta yirmibeş kadar hurma getirdi. Resulullah ondan yedi. Bütün Eshab-ı kiram da yediler. Yenilen hurma çekirdekleri bin kadardı. Resulullahın bu mucizesini de gördü. Ertesi gün bir cenaze defninde mühr-ü nübüvveti görmek arzu etti. Resulullah, bunu anlayıp mübarek gömleğini sıyırarak mühr-ü nübüvveti gösterdi. Selman hemen imana geldi. Birkaç sene sonra 300 hurma ağacı ile binaltıyüz dirhem altın ödemek şartı ile azat edilmesine söz kesildi. Resulullah bunu işitti. Mübarek elleri ile ikiyüzdoksandokuz hurma ağacı dikti. Ağaçlar o sene meyve vermeye başladı. Birini Ömer "radıyallahü teala anh" dikmişti. Bu ağaç meyve vermedi. Resulullah, bunu çıkarıp mübarek elleri ile tekrar dikti. Bu da hemen meyve verdi. Bir gazada, ganimet alınan, yumurta kadar altını Selman'a "radıyallahü teala anh" verdiler. Resulullaha gelip, bu gayet azdır. Binaltıyüz gram çekmez dedi. Mübarek ellerine alıp tekrar Selman'a verdi. buyurdu. Yarısı ile efendisine olan borcunu ödedi. Yarısı da, Hz. Selman'a kaldı. 31- Kureyş kafirlerinden Velid bin Mugire, As bin Vail, Haris bin Kays, Esved bin Yagus ve Esved bin Muttalib, Resulullaha cefa ve eziyet etmekte başkalarından aşırı gidiyorlardı. Cebrail aleyhisselam gelip, mealindeki Hicr suresinin 95. ayetini getirip, Velidin ayağına, ikincisinin ökçesine, üçüncüsünün burnuna, dördüncüsünün başına, beşincisinin gözlerine işaret etti. Velid'in ayağına bir ok battı. Çok kibirli olduğundan, eğilerek oku çıkarıp atmak, kendine ağır geldi. Demiri topuk damarına batıp, siyatik hastalığına yakalandı. As'ın ökçesine diken battı. Tulum gibi şişti. Harisin burnundan devamlı kan geldi. Esved bir ağaç altında neşeli otururken, kafasını ağaca vurup, diğer Esved de, a'ma olup, hepsi helak oldular. 32- Devs kabilesinin reisi Tufeyl, hicretten önce, Mekke'de imana gelmişti. Kavmini imana davet için Resulullahtan bir alamet istedi. (Ya Rabbi! Buna bir ayet ihsan eyle) buyurdu. Tufeyl, kabilesine gidince, iki kaşı arasında bir nur parladı. Tufeyl, ya Rabbi! Bu alameti yüzümden giderip başka yerime koy. Bunu yüzümde görenlerden bazısı, kendi dinlerinden çıktığım için cezalandırıldığımı zannederler dedi. Duası kabul olup, nur yüzünden gitti. Elindeki kamçının ucunda kandil gibi parladı. Kabilesindekiler zamanla imana geldiler. 33- Hicretin yedinci senesinde Resulullah, Habeş padişahı Necaşi'ye ve Rum imparatoru Herakliyus'a ve Acem padişahı Husrev'e ve Bizansın Mısır'daki valisi Mukavkas'e ve Şam'daki valisi Haris'e ve Umman Sultanı Semame'ye mektuplar göndererek, hepsini imana davet etti. Mektupları götüren elçiler, gittikleri yerin dillerini bilmiyorlardı. Ertesi sabah, o dilleri söylemeye başladılar. Molla Abdurrahman Caminin kitabında ve Yusuf-i Nebhani'nin kitabında, Resulullahın daha nice mucizeleri yazılıdır. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Peygamber Efendimiz , Allah tarafindan seçilmis olmasi itibariyle maddi ve manevi yönden çok üstün özelliklere sahiptir. Öyle ki bugün Islam karsiti kisiler bile onun üstün ahlakini ve aklini takdir ettiklerini itiraf edebilmektedir. Ama elbette mü'minlerin takdiri çok daha güçlü ve çok yönlüdür. Bilindigi üzere, Resulullah daha çocuk yaslardayken dahi ahlaki ve olgunluguyla dikkat çeker, yasitlarindan farkli oldugunu belli ederdi. Asil davranislari ve ruhi melekeleriyle bulundugu ortamda herkesin sevgisini ve saygisini kazandi. Dedesi Abdülmuttalip çok sayida çocugu ve torunu oldugu halde ona çok düskündü ve bu düskünlügünü ömrü elverdigince onu himaye ederek göstermistir. Ayni tavri amcasi Ebu Talip'te de görüyoruz. Kendi çocuklarindan üstün tutacak ve daha düskün olacak sekilde bir baglilik duymasinin sebebi elbetteki onun üstün ahlaki ve emsalsiz ruhu sebebiyledir. Görüldügü gibi daha peygamberlik verilmedigi halde etrafindaki herkes bu mübarek sahsa hayranlik duymustur. Allah daha küçük yasta sirasiyla babasini, annesini, dedesini alarak onu egitmis bu tip zorluklarla onun ruhunu daha da olgunlastirmistir. Gençliginde de akli, ahlaki, fazileti, dürüstlügü ve diger pek çok yönüyle Mekkeliler arasinda dikkat çekmis, 'El-Emin' sifatina layik görülmüstür. Peygamberimiz Islam'dan önce de hiçbir dönemde putlara tapmamis, akliyla, bir olan Allah'i bulmus, O'na yönelmis ve hanif olan Ibrahim'in dinini benimsemisti. Saygin bir aileye mensup olup, Mekke'nin ileri gelenlerinin arasinda bulundugu halde hiçbir zaman ahlakindan taviz vermemis hatta iffetiyle dikkat çekmistir. Peygamberligi döneminde de bu üstünlügü öncelikle Allah'a olan yakinliginda, korkusunda ve tevekkülünde görüyoruz. Kendisine ilk vahiy geldiginde de, inkarcilar onu reddettiginde de, magarada etrafi sarildiginda da, Uhud'da yenildiklerinde de hep ayni tevekkül ve Allah'a ayni baglilik göze çarpmaktadir. O tam bir Allah dostuydu, her tutum ve davranisinda O'na yönelir, sadece O'nun rizasini gözetirdi. Kafirlere karsi onurlu ve zorluyken, mü'minlere karsi da sefkatli ve merhametli idi. Resulullah Efendimiz bütün ömrünü Allah'i razi edebilmek ve O'nun dinini insanlara ulastirabilmek için geçirdi. Bunu yaparken de tamamen Kur'an'la hükmetti ve alemlere örnek kilinan bir insan oldu. Onun güzel ahlaki, akli, dirayeti, hikmeti, takvasi, liderligi, hakimligi çok iyi anlasilmalidir. Zira Allah onda bizim için güzel örnekler oldugunu söylemektedir."Sizin için, Allah'i ve ahiret yurdunu umanlar ile Allah'i çokça zikredenler için, Allah'in resulünde güzel örnekler vardir." (Ahzab Suresi, 21)Hz. Muhammed 'in önemli bir özelligi de kavminin hidayeti için gece-gündüz ugrasmasidir. Sadece ebedi hayatlarini kurtarabilmek için onlari sürekli olarak uyarmis ama bir yandan da salih olduklari takdirde cennetle müjdelemistir. Onlari Allah'in birligine tevhid çagirmis, her türlü puttan, sirkten, ortak kosmaktan arindirmistir. Ayetin de ifadesiyle üzerlerindeki agir yükleri kaldirmis, zincirleri indirmis (7/157) yerine kolay olani getirmistir. Çünkü Allah insanlara zorluk dilememis ve kaldirabileceklerinden fazlasini da yüklememistir. Peygamberimiz Araplarin yüzyillardir süregelen inanç sistemlerini, batil hurafelerini, adetlerini, törelerini yikmis yerine tertemiz olan hak dini koymustur. Ama bu çok iyi takdir edilmesi gereken bir noktadir. Zira köklü inançlari ya da saplantilari yikabilmek çok zordur; sabir, dirayet ve cesaret ister. Bu özelliklere ise Resulullah 'da en fazlasi ile rastliyoruz. Cenab-i Allah Peygamberimiz 'i özel olarak seçmis, üstün kilmis, O'na büyük bir nur vermis ve serefli, üstün Kur'an-i da ona indirmistir. Bu mübarek insanin hayati boyunca mücadelesi çok yönlü olmustur. Bir tarafta inkarcilarin amansiz saldiri ve eziyetleri, diger tarafta münafiklarin sinsi faaliyetleri, yine bir yanda yahudilerin siddetli düsmanliklari diger tarafta bedeviler... Görüldügü gibi pek çok açidan bakildiginda hep sorumluluk Peygamberimiz 'in üzerindeydi. Hem hakim konumundaydi, hem savaslar idare ediyordu, hem de yöneticiydi. Bir yandan teblig yapiyor diger yandan da mü'minleri egitiyordu. Karsisindaki insanlarin cahiliyeden ve sirkten yeni kopmus ve dolayisiyla pek çok hatasi olan kimseler oldugu düsünüldügünde Peygamber Efendimizin üzerindeki yükümlülük daha iyi kavranabilir. Nitekim Said-i Nursi'nin Onun hakkindaki asagidaki sözleri, Peygamberimizde tecelli eden üstün ahlaki ve yüksek ruhunu bize çok güzel açiklamaktadir:"O asir o zat ile bir saadet-i beseriye asri olmus. Çünkü en bedevi ve en ümmi bir kavmi, getirdigi nur vasitasiyla, kisa zamanda dünyaya üstad ve hakim eylemis."Fahr-i Kainat Efendimiz bir yandan cephede mücadele ederken diger taraftandan da Allah'in Kur'an'da üstün onur sahibi bir elçi olarak niteledigi Cebrail ile görüsüyor ve vahiy aliyordu. Dahasi Sidret-ül Münteha ve Cennet-ül Meva'nin yanindaki bir makama çikiyor, Ruh'ül Kudüs'le burada da bulunuyordu. Allah, bir kisim ayetlerini göstermek için bir gece onu Mescidsi Haram'dan Mescid-i Aksa'ya götürmüstü. Asla hevadan konusmuyor ve Rabbinden aldigi vahyi insanlara aktariyordu. Böyle derin bir maneviyat, yanindakilerin boyutunu asan bir hayat ve siddetli imtihan ortamiyla muhatapti. Peygamber Efendimizi degerlendirirken iste onun bu yönlerini de mutlaka tefekkür etmek gerekir. Öyle ki, Onun yasadigi üstün ahlaki ve derin maneviyati anlayabilen insanlar, süphesiz Ondaki 'en güzel örnekleri' daha iyi kavrayabilecek ve yasamaya çalisacaklardir. Kaynak: Yeni asya, 20.05.98 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy