Ya-sin / Mustafa İslamoğlu ey insan ey yüz akı gönül aydınlığı kabul olmuş sadaka kadar güzel bir duygu sarıyor seni anan yüreğimi bastığın toprakla yıkadığın gözüme şimdi güneş bile siyah görünüyor ey yüz akı gönül aydınlığı ben kendime ağlarken Uhud'da ağlar mıymış Hira'yı mahzun gördüm soramadım sevgili hasretinin dışında başka derdi var mıymış? ey insan içimde büyüttüğüm tüm çiçekleri sana adıyorum ıtırları, yaseminleri, menekşeleri lale bana kalsın kapına çiçeklerin karalısını sunmaktan utanıyorum dua çıkmayan göğe sevdalar çıkar mıymış? bülbülünü kaybetmiş bu evrensel bahçede dikenler bile bir hoş, gayri gül kokar mıymış? ey insan göklerin öğrencisi, yerlerin öğretmeni ey sen öğrettin taşa konuşmayı ağaca selam vermeyi aya yarılmayı, toprağa dürülmeyi göklere kurulmayı, durmayı zamanı yılana ve deveye sevmeyi ölmeyi, öldürmeyi yaşamayı sen öğrettin insana o bengisu gözünden fışkıran pınar mıymış? baharların kaynağı ve yolunu gözleyen bir ben sevda şehidi, bir de şu çınar mıymış? ey insan ey tebessümünden cennetler yaratılan gül bahar geliyor, ağla gök seviniyor gözyaşını karanfil diye göğüslerine takan melekler kapında divan durup ağlamanı bekliyor hüzün kuruluyor ekmekten önce sofrana bunun için bir bir uçuyor sevdiklerin bu yüzden öksüz, bu yüzden yetim kalıyor efendisi yetimlerin. niçin döndü bu rüzgar yol vermez dağlar mıymış? yine Ferhat kesildin bu ne canhıraş gönlüm bağrını deldin diye dağlar da ağlar mıymış? ey insan sen olmasaydın insanlar ölmeyi öğrenmeden öleceklerdi yaşamanın özgül ağırlığını keşfetmeden yaşayacaklardı hayat fahişe erkeklerin elinde bir yosma gibi hırpalanacak hangi mevsime el atsak elimizde yapış yapış bir şeyler kalacaktı acımı tartamayan aşkımı tartar mıymış? gönlüme yol vermeyen şu zifiri perdeyi o cennet elleriyle lutfedip yırtar mıymış? ey insan sen olmasaydın Yusufçuk kuşunun ne dediğini yılanların niçin toprak yediğini bilmeyecektim herşey çift yaratılırken niçin birşey tek? bilmeyecektim bir gövdede mücevhere dönüşen taşı hem yol, hem yolcu, hem hedef olanın içinde kopan amansız savaşı olmasaydın sen çekilen dizde derman gözümdeki fer miymiş? kendimi bir kum diye atıversem çölüne ona vurgun bulutlar üstümde gezer miymiş? ey insan senin sırrın gözyaşının terkibinde saklıymış bu gerçeği bir denizin dudağından öğrendim gecenin bir vaktinde bir sevgili ağlarken bir dişi varlığını varlığına adarken bir erkeğin ellerinde ölüm havlu atarken haklıymış söyle gönlüm bu sevda mahşere kalır mıymış? alışılmış sözcükler yükleyip kanadına ona doğru uçursam katına alır mıymış? ey insan ey güneş hamilesi bir kere doğarmışsın bin kez doğururmuşsun parmakların sevdanın kesilmeyen çeşmesi onun için ağlıyor yeni doğan bebekler doğur, doğur ki dünya kaybetti gözlerini doğur ey İsrafil'in nefesi ey güneş hamilesi sen olmazsan gemide bu tufan diner miymiş? gemilerin de yandı sil aklından dönüşü vakt indi yüreğim gidenler döner miymiş? ey ey ins ey insan hıncını hıncıma kat sancını sancıma kat pamuktan ellerini geçir yürek halkama ister ayağın katına çek istersen yerlere at. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Sen Gidince Efendim Sevgili! Sen gitmiştin... Koyup bir başımıza, bırakıp pak ellerimizi, gurbetlerine salmıştın bizi. Yetim kaldık, öksüz kaldık ve ellerimiz kirlendi yokluğunda... Sen gitmiştin... Ayrılıkların dilini hece hece ağlıyoruz şimdi. Akşamlar iniyor dağlara ve hasretimiz yankılanıyor yamaçlarda. Sevgili! Nasıl iltica edelim sana ; huzuruna nasıl varalım, yalvaralım?!. Ve duyurabilsin mi sesini!?. Efendim, duyar misin sesimizi?.. Sevgili! Sen aşk ikliminde sultan, sen güzellik şahikasında dolunay, sen vefa göğünde hilal. Biz bir bakışının dilencisi, biz dolunay tutkunları, biz bayramı gözleyen oruçlar. Güzellik ordusunun hakanı sen, gam ruzigarinda gedalar biz. Sen imrenme, biz ayıplanma. Sen özüsün varlığın ve biz varlık iddiasında küstah yoksullar. Sen sabah yıldızlarının ışığı, biz gaflet uykusunda kervancı. Dert ve keder denizinde çığlık çığlığayız biz, kumrular ve bülbüller seni bestelemekte oysa. Çığlıklarımızı bestelere karıştırıver efendim, düşkünlerine, savrulmuşlarına kulak ver. İtivermezsin elinin tersiyle bizi, değil mi efendim?.. Sevgili! Sen gitmiştin... Yokluğunda kaybettik önce varlığımızı ve sonra yok eyledik aklımızı da. Hasretinle akan zamanlarda cevherimiz özden, madenimiz mıknatıstan ayrıldı. Sen gitmiştin... Gönüllerimiz billur kadehler gibi çalındı sengsarlara; ırmaklarımız mecralarında susuzluğa mahkum edildi. Sen gitmiştin... Çelik mermere çarptı, iradeye ateş düştü yokluğunda. Hasretinden akıllar yitirildi efendim, gönüller gölgelere düştü. Kucak kucağa güneşlerimiz söndü, dudak dudağa denizlerimiz kurudu ve sen gitmiştin efendim. Sen gitmiştin... Seninle birlikte her şeylerimiz gitti. Şehitlerimiz kefenlerinden sıyrıldı senden sonra; kanlarımız sahralar doldurdu. Kelimelerimiz anlamlarını yitirdi, kutlu erlerimiz tutsak oldu nefis ordularına... Hiçbir şey kazanmadık ayrılığında, efendim, hiç kar elde edemedik. Aldandık, hep aldandık. Delilimizi yitirdik, delillerimizi yitirdik. Dillerimiz dilim dilim edildi efendim. Bize sevmeyi unutturdular ilkin; sonra sevginin ne olduğunu... Kendi gönlüne ihanet edenlerimiz, gönlün kendisine ihanet ediyorlardı artık. Vurgunlar yedik pes pese efendim... Ve sen gitmiştin. Sevgili! Sen gitmiştin... Biricik sığınağımız, varlığımızın övüncü, yüz akımızdın. Hayırları söyleyip gitmiştin, biz ser işler olduk. Uzun uzun emellere kapıldık, kapılanıp kaldık umutların kapısında. Yolunda yürümekten üzerimize düşen, baş kaldırdık önce ve sonra yıkılışlar gördük hep efendim. Ellerimiz vardı açıldıkça dolan, uzandıkça verilen; böğrümüzde kaldı ellerimiz. Hanım idik halayık olduk; bay idik köle edildik. Sen gitmiştin... Yanmış igsilerle kara bahtımıza kara resimler çizdiler. Aşk dervişleri avare, pejmürde, hercayi rüzgarlara kapıldılar, dönüşlerinin ahengini kırdılar. Bölük bölük kadınlarımız, grup grup erlerimiz, demet demet çocuklarımız, kimi güler, kimi ağlarken yitirdiler kendilerini. Ve sen gitmiştin efendim... Sevgili! Hani bir aşk idin, bir güzellik idin sen, güzellikle askın kesiştiği prizmada. Güzelliğin cihanı gösteren bir ayna; aşkın o aynanın cilası idi hani. Güzelliğin olmasa efendim, aşkı hiç bilmeyecekti cihan; aşkın olmasa güzelliği hiç anlamayacaktı. Aşk pazarında mezat hep güzelliğine; güzellik yurdunda yollar hep aşkına durmuştu efendim... Ve sen gitmiştin... Sevgili! Derd ile ağlayandın; hem derde salandın!.. Gönül yurdunda çaresizlerin çaresi, hastaların merhemiydin. Saadetle yasamış, saadet çağını yaşatmıştın. Suretleri ve canları iman ile sen şekillendirmiş, "La" ile "Illa"yi i'caz ile sen dillendirmiştin. Sen gidince, ey sevgililer sevgilisi, güvercinlerimiz tuzaklara esir düştü; Hüdhüdlerimizin mil çekildi gözlerine. Artık düşmanlarımız dostlar arasında; dostumuz düşman içinde. Divanelere döndük, yaya kaldık yolunda. Kendimizi unuttuk, seni bilmez olduk... Sana muhtacız!.. Sana en fazla muhtacız. En fazla sana muhtacız. Uyandır bizi uykumuzdan... Gel ey sevgili! Bir gelişle gel, bir gülüşle gel. Doğ ufkumuza, sar dünyamızı, gir gönlümüze yeniden... Sana muhtacız... Sana en fazla muhtacız... ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

İstanbul Mutlaka Feth olunacaktır Yirmibir yaşında bir civan Osmanlı tahtına geçti O bir dahiydi kolayı seçmedi hep zoru seçti Muhammedül Eminin sevda badesinden içti O sultanlıkla birlikte komutan fatihliği de seçti Hadisi Şerif bindörtyüz elliikide böyle zuhur etti Sultan mehmedi hanı Fatihlik makamına yükseltti Fatih Sultan Mehmet ALLAH'ın erlerinden bir erdi. İstanbul mutlaka fetholunacaktır O askerler ne güzel askerlerdir. O komutan ne güzel komutandır. Fatih Sultan Edirne'de kurmuştu payi tahtını Kostantin'i almak için ezelden vermişti ahtını İstanbul'u fethetmek için harcıyordu bütün vaktini Hocası Akşemseddin ile konuştu savaş taktiğini Artık yerine getirmek istiyordu söz verdiği ahdini İstihareye yatırdı o gece hocası Akşamseddin 'i Dedi ALLAH nasip edecek İstanbul'un fethini İstanbul mutlaka fetholunacaktır O askerler ne güzel askerlerdir. O komutanda ne güzel komutandır. Edirnekapı önlerine geldi ordusu otağını kurdu Kendi icat ettiği toplarla Bizans surlarını vurdu Dünyada ilk ve son defa gemiler karadan yürüdü Köhne Bizans'ın saltanatı böylece Haliç'e gömüldü Tarihte böyle bir komutan ne duyuldu ne de görüldü Getirildi İstanbulun anahtarı Fatih Sultan'a verildi, Kahpe Bizans'ın saltanatı haşmetle yere serildi. istanbul mutlaka fetholunacaktır O askerler ne güzel askerlerdir. O komutanda ne güzel komutandır. Dünyada ilk defa top icadı yapan koca sul tan İşte Osmanlı ecdadı yetiştirdi böyle bir Hakan Kalenin burcuna dikmişti Sancağı Ulubatlı Hasan Uy peygamberin sözüne de yüce Allah' a yaslan Bindörtyüzelliiki de İstanbul'a yetişti dini İslam Fatih girdi şehre de yaptılar ona büyük bir istilam. İstanbul mutlaka fetholunacaktır O askerler ne güzel askerlerdir O komutan ne güzel komutandır. Topların güllesiyle vurdu kaleleri yerle bir etti Asakiri islam çok sevindi düğün bayram etti Bütün dünyayı sarstı Osmanlı bir velvele gitti Ünlü Kostantin'in mazisi de işte böylece bitti Ayasofya'ya girdi Fatih Sultan namaza durdu Allahuekber dedi kıyama durdu Kabe'yi gördü Çocuklara, kadına, yaşlıya papaza eman verdi İstanbul mutlaka fetholunacaktır O askerler ne güzel askerlerdir O komutan ne güzel komutandır Fatih Sultan Mehmet meğer ne güzel bir kulmuş Padişahın güzel halini gören Bizanslı islama girmiş Cihad dedin mi onlar için Şebi Aruz tozlu yol imiş Muhammed Mustafa 'nın methine mazhar olmuş Koca sultan otuz yıl istisnasız Osmanlı tahtına kurulmuş Daha çok memleketler diyarlarının fethinde bulunmuş Artık analar böyle bir fatihi doğurmaktan aciz kalmış. İstanbul mutlaka fetholunacaktır O askerler ne güzel askerlerdir O komutan ne güzel komutandır 19.02.2003 Haseneyn ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Düne kadar aboneydin harama Hep derdin ki sözüm geçer parama Şimdi musallada boşa arama Banka vezneleri yok tabutların Söyle biraz avans versin o putların. Tapular bıraktın valiz dolusu Varisler şimdiden kurdular pusu Niye getirmedin hayret doğrusu Gerçi bagajları yok tabutların Bir taksi tutardı sana putların. Ahlak felsefende çağdaşlık maşa Üç beş fahişeyle güreştin boşa Haydi bu gece de kaçamak yaşa Gümüş şamdanları yok tabutların Birkaç mum getirsin sana putların Hep aşkta kazandın verdin kumara Dolaşmalı derdin rakı damarda Biraz ayıldın mı bu son şamarda Amerikan barları yok tabutların Söyle bir cin tonik versin putların Nerde şimdi beş yıldızlı oteller Hüzzam faslına dem vuran eller Nerde raks eden o incecik beller Dansözü şansözü yok tabutların Zil takıp oynasın şimdi putların Yaşarken sende bir saplantı vardı Minareler sanki sana batardı Hele sabahları tepen atardı Dünya konforu yok tabutların Söyle de bir döşek versin putların Hani Kuran diyen sence yobazdı Hani o yobazlara her zulum azdı Az önce mezarcı yerini kazdı İmdat düğmeleri yok tabutların Üzülme kurtarır seni putların Ne kadar büyüktü dindara kinin Hacıya hocaya uzardı dilin Konuşsana mefta bitti mi pilin Oksijen tüpleri yok tabutların Söyle de bir nefes versin putların Uyandım diyorsun lakin boşuna Gördün.. Bakmıyorlar gözünün yaşına Ey mefta kaldın mı yalnız başına Günlük yasaları yok tabutların Söyle de avukat tutsun putların.. Bu şiiri bir arkadaşımızın ofisinde çalışan yaşlı bir teyze yazmış.. Biraz sert olmakla birlikte yalın ifadesi dolayısıyla hoşuma gitti paylaşmak istedim.. selametle.. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

iSTiKLAL MARŞI Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak; Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak. Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal! Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet, bu celal? Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal... Hakkıdır, hakk'a tapan, milletimin istiklal! Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım. Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım! Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım. Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım. Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar, Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var. Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar, 'Medeniyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar? Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın. Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın. Doğacaktır sana va'dettiği günler hakk'ın... Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın. Bastığın yerleri 'toprak!' diyerek geçme, tanı: Düşün altında binlerce kefensiz yatanı. Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır, atanı: Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı. Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda? Şuheda fışkıracak toprağı sıksan, şuheda! Canı, cananı, bütün varımı alsın da hüda, Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda. Ruhumun senden, ilahi, şudur ancak emeli: Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli. Bu ezanlar-ki şahadetleri dinin temeli, Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli. O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- taşım, Her cerihamdan, ilahi, boşanıp kanlı yaşım, Fışkırır ruh-i mücerred gibi yerden na'şım; O zaman yükselerek arşa değer belki başım. Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal! Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal. Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal: Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet; Hakkıdır, hakk'a tapan, milletimin istiklal! Mehmet Akif Ersoy Not: Takdirimdirki her vatan evladı biliyordur . Lakin bu şiirdeki kelimeleri tekrar ve yine tekrar okumanızı şiddetle tavsiye ederim . Her sözü milyarlarca söz anlatan bu şiiri kalbinizde analiz edin. Selametle... ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Silhlı Dört Besmele Dört atlı Sarıgöl Boğazı` na devrildiler Rüzgarı burunlarıyla biçip arkalarına dökerek Kara sular gibi boşandı gecenin boşluklarından Köpek havlamaları Dört atlı Sarıgöl Boğazı` na devrildiler Omuzlarında çapraz tüfek, kalpaklı ve siyah çizmeliler Yıldız yıldız sıyrılıp akıyor Padişah karanlığında mahmuzları Hafız Ahmed` in değirmeninde ateşin başına oturdular Önce bir soğan kırdılar Dut pekmezi ve yoğurt sordular Bıyıkları tekmil ayaktaydı Müslüman ve hilal biçiminde Sonra erkekçe yatsıyı kıldılar Çakal gözleri saattaydı, kulakları köpek seslerinde Acı tütün içilip, sonra bir vakit konuşuldu Cezveler sürülmüş ocaktaydı Atının dizginlerine olduğu kadar Her birisi kendi ölümüne sahip Bir ordu gibi savaşmak kudretinde Bir umutları Kemal Paşa` daydı Öbürü Ankara Hükümeti` nde Hızlı solumalarla kımıldanıyordu karaağaçlar Ahırda bir beygir aksırdı Munzur Dağları` nın üstünü bir tamam tutmuş Yıldızın neyin kalabalığı Yukarılarda kar altındaki köylerde İhtimal öfkeli kurtlar dolaşıyor `-... Kemal Paşa` dır çağırdı Demirhan Oğlu gitmemiş olmaz Sakarya toprağında erkekler sofrası kurulmuş Ahkamlı köşkemli savaşılıyor Yazılmışsa biz dahi azrailin ekmeğinden tadacağız Şehitlik mertebesini Yaşamak cihetinde makbul tutacağız` `Ankara Hükümeti ne demek Maraş` ta üzümler parmaklarımızdan damlamıyor mu Gümüşane üzerinde elmalar Amasya` da Adam tarafımızdan yenilecek Ayrıca zeytinin yağı ineğin yoğurdu Anteb` in bulaması da Adam Hünkar kullarının sabanına koşulmayacağız Biz her nokta-i nazardan insan olmalıyız Acılar gördük Bunun sebebi dünyanın vaziyetini anlamadığımızdır Fikrimiz zihniyetimiz medeni olacaktır Şunun bunun sözüne ehemmiyet vermeyeceğiz Medeni olacağız Bununla iftihar edeceğiz Gözleri iyice birbirinden ayrık Kaşları düz kirpikleri insafsızca kalabalık Kısa boyları ve yaylı ayaklarıyla adamakıllı Türk Bakırcı Hasan, Demirhanoğlu Sadık, Paşoların Süleyman ve Hacı Yörük Silahlı dört besmele halinde göğe baktılar Sabahın ilk horozları çırpınıyordu Besbelli sabahın ayazından ufarak yıldızlar tevatür kırılıyordu Bir kuvayı milliye sabahının kapısını açtılar Karadeniz` deki en son limanımız kadar Rüzgarlı kızgın ve açıktılar Sonu yoktu hiddetlerinin ve ümitlerinin Bir millet olarak çıktılar Sarıgöl Baoğazı` ndan Kendinden ve hürriyetinden emin. Attila İlhan Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

İlim kapısında verdim yılları, Dinledim, ''Hakk'' diyen alim kulları, Sordum, Dost'a giden bütün yolları; Yakın yok dediler.. Secdeden gayrı... Ne bağış yaptığın, vakıf listesi, Ne de alkışların esrarlı sesi. Günde seksen kere, berat müjdesi; Veren yok dediler.. Secdeden gayrı... Huşu tüllerinden, kanat açmaya, Bir lahzada, yedi sema geçmeye, Kevser şerbetini, elden içmeye, Ruhsat yok dediler.. Secdeden gayrı... Dedim: yıllar yılı gönlüm harapta, Deva bulamadım, sazda şarapta, Bir yudum su verin, kaldım serapta; Pınar yok dediler.. Secdeden gayrı... Gördüm ki, insanın iki düşmanı, Biri kendi nefsi, biri şeytanı, Dedim: kuşansam mı kılıç kalkanı? Silah yok dediler.. Secdeden gayrı... Yaklaştım.. Süslü bir, mermer kabire, Belli ki zenginmiş.. Dönmüş fakire. Fidye var mı? dedim Münker Nekir'e; Meded yok dediler.. Secdeden gayrı.... Baktım.. Ay yıldızlar kalmaz zikirden, Var mı dedim sizde, şirk denen kirden? Dile geldi bütün, Kainat birden; Biz de yok dediler.. Secdeden gayrı... Rahmet çöllerinde, rahlemi kurdum, Gözlerimde seller, vakfeye durdum, Safa'ya, Merve'ye, Kabe'ye sordum; Mirac yok dediler.. Secdeden gayrı... Eğer bir gün öleceksek ve ölümü bir bitiş olarak görmüyorsak, Faniyi değil SONSUZU isteyin

FETİH MARŞI Yelkenler biçilecek, yelkenler dikilecek; Dağlardan çektiriler, kalyonlar çekilecek; Kerpetenlerle surun dişleri sökülecek Yürü, hala ne diye oyunda oynaştasın? Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Sen de geçebilirsin yardan, anadan, serden.... Senin de destanını okuyalım ezberden... Haberin yok gibidir taşıdığın değerden... Elde sensin, dilde sen, gönüldesin baştasın... Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Yüzüne çarpmak gerek zamanenin fendini... Göster: Kabaran sular nasıl yıkar bendini? Küçük görme, hor görme, delikanlım kendini Şu kırık abideyi yükseltecek taştasın; Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Bu kitaplar Fatihtir, Selimdir, Süleymandır. Şu mihrap Sinanüddin, şu minare Sinandır. Haydi artık uyuyan destanını uyandır.! Bilmem, neden gündelik işlerle telaştasın Kızım, sen de Fatihler doğuracak yaştasın.! Delikanlım, işaret aldığın gün atandan Yürüyeceksin... Millet yürüyecek arkandan! Sana selam getirdim Ulubatlı Hasandan.... Sen ki burçlara bayrak olacak kumaştasın; Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! Bırak, bozuk saatler yalan yanlış işlesin! Çelebiler çekilip haremlerde kışlasın! Yürü aslanım, fetih hazırlığı başlasın... Yürü, hala ne diye kendinle savaştasın? Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.! ARİF NİHAT ASYA Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

AĞLARIM Neden gülmesin gül gibi yüzler; Niçin ağlasın o güzel gözler; Niye sevgiye sevimsiz sözler; Söylenir diye şaşar ağlarım. Şu gördüğümüz reng-a-reng çiçek, Sevdalı bülbül, arı, kelebek, Yek diğerini bırakip gidecek: Vefasızlığa bakar ağlarım. Solmasın dersin sünbülüm, gülüm; Yarin elinden alacak ölüm; Bütün dünyayi inletse ünüm; Çaresizlikten çoşar ağlarım. Nes'e gizlenir, çöker bir melal; Her vucud, her sey mahkum-ı zeval; Son nefese kadar tükenmez cidal. Tükenmez derdim sayar ağlarım. ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

YUMAK İSTİYORUM İki yıldız arası göğe asılı hamak.... Uyku, uyku... Zamansız ve mekansız uyumak Harfsiz ve kelimesiz düşünmek Yaradanı. İlgisizlik, her şeyden kesilmiş ilgisizlik; Bilmeyiz ki, en büyük ilme denk bilgisizlik. Usandım boş yere hep gitmelerden, gelmelerden Bırakın uyuyayım, yandım kelimelerden. Göz kapaklarımda gün, kapkara bir kızıllık; Kulağımda tarihin çıkrık sesi, bin yıllık. Bir yurt ki bu, diriler ölü, ölüler diri; Raflarda toza batmış peygamberlerden bildiri. Her gün yalnız namazdan namaza uyanayım; Bir dilim kuru ekmek, acı suya banayım! Ve tekrar uyuyayım ve kalkayım ezanla Yaşaya dursun insan, hayat dediği zanla. Necip Fazıl Kısakürek ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

İmparatorluğa Mersiye Bin yıl oldu toprağına basalı Hayli oldu kılıçları asalı, Bülbüllerin onun için tasalı, Sazlar kırık, ayar tutmaz telleri, Biz neyledik o koskoca elleri?.. Yol görünür, hakan emir verirdi, Dalga dalga ordularım yürürdü, Hamlemizden dağlar taşlar erirdi, Dolu dizgin aştık nice belleri, Biz neyledik o koskoca elleri?.. Yıldız doğar, talihimiz belirir, Sabah olur, ulufeler verilir, Bir seferde dört krallık serilir, Al al ettik, kara kara tülleri, Biz neyledik o koskoca elleri?.. Ferman çıkar, dal kılıçlar takınır, Meydanlarda Rabbe dua okunur, Gölgemizden bütün cihan sakınır, Andırırdık coşkun akan selleri, Biz neyledik o koskoca elleri?.. Kosovalar, Plevneler bizsizdir, Yosun tutmuş camilerim ıssızdır, Boynu bükük minareler öksüzdür, Açmaz olmuş Kızanlığın gülleri, Biz neyledik o koskoca elleri?.. Hali görür, geleceği sezerdik, Bir zamanlar ta Vistül�de gezerdik. Haritayı biz kendimiz çizerdik, Fetheyledik deryaları, çölleri, Biz neyledik o koskoca elleri?.. Rodopların ak başları yaslıdır, Serdengeçti gönül, artık usludur, Rüzgarları bile matem seslidir, Zafer, zafer der, eserdi yelleri, Biz neyledik o koskoca elleri?.. Osman Yüksel Serdengeçti Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Zindandan Mehmet`e Mektup Zindan iki hece Mehmetim lafta! Baba katiliyle baban bir safta! Birde geri adam boynunda yafta... Halimi düşünüp yanma Mehmed` im! Kavuşmak mı? ... Belki... Daha ölmedim! Avlu... Bir uzun yol... Tuğla döşeli, Kırmızı tuğlalar altı köşeli. Bu yolda tutuktur hapse düşeli... Git vegel... yüz adım... Bin yıllık konak. Ne ayak dayanır buna, ne tırnak Bir alem ki, gökler boru içinde! Akıl almazların zoru içinde. Üstüste sorular soru içinde: Düşün mü, konuş mu sus mu unut mu, , ? Buradan insan mı çıkar, tabut mu? Bir idamlık Ali vardı, asıldı Kaydını düştüler, mühür basıldı. Geçti gitti, Bir kaç günlük fasıldı. Ondan kalan, boynu bükük ve sefil; bahçeye diktiği üç beş karanfil... Müdür bey dert dinler bu gün `maruzat`! Çatık kaş... Hükümet dedikleri zat... Beni Allah tutmuş kim eder azat? Anlamaz; yazısız, pulsuz dilekçem... Anlamaz ruhuma geçti bilekçem! Saat beş dedi mi, Bir yırtıcı zil; Sayım var, Maltada hizaya dizil! Tek yekün içinde yazıl ve çizil! İnsanlar zindanda birer kemiyet Urbalarla kemik, Mintanlarla et. Somurtuş ki bıçak, Nara ki tokat; Zift dolu gözlerde karanlık kat kat... Yalnız seccademin yüzünde şevkat; Beni kimsecikler okşamaz madem; Öp beni anlımdan, Sen öp seccadem! Çaycı, getir ilaç kokulu çaydan! Dakika düşelim senelik paydan! Zindanda dakika farksızdır aydan. Karıştır çayını zaman erisin; Köpük köpük, Duman duman erisin! Peykeler duvara mıhlı peykeler; Duvarda, başlardan, yağlı lekeler, gömülmüş duvara, baş baş gölgeler Duvar katil duvar, yolumu biçtin! kanla dolu sünger... beynimi içtin! sükut... kıvrım kıvrım uzaklık uzar; Tek nokta seçemez Dünyadan nazar. Yerinde mi acep ölü ve mezar yer yüzü boşaldı, habersiz miyiz? Güneşe göç varda kalan biz miyiz? Ses demir, su demir ve ekmek demir... İstersen demirde muhali kemir, Ne gelirki elde kader bu emir... Garip pencerecik, küçük, daracık; Dünya ya kapalı, Allah`a açık. Dua dua, eller karıncalanmış; Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış. gözyaşı bir tarla, hep yoncalanmış... Bir soluk, Bir tütsü Bir uçan buğu İplik ki incecik, örer boşluğu. Ana rahmi zahir şu bizim koğuş; Karanlığındanur, yeniden doğuş... Sesler duymaktayım: Davran ve boğuş! Sen bir devsin yükü ağırdır devin! Kalk ayağa dim dik doğrul ve sevin! Mehmed`im sevinin başlar yüksekte! Ölsekte sevinin, eve dönsek de! Sanma bu teker kalır tümsekte! Yarın, elbet bizim, elbet bizimdir! Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir! Necip Fazıl Kısakürek Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Bebeğe İhtar Geçmişte yağmanın hasat dönemi Acele gel diye çağırdım seni Şimdi iş değişti dur, dinle beni Dokuz aylık yolu altmış ayda çek Beş sene dolmadan doğma ha bebek. Emmin, dayın annen, baban kereste İşçi, memur, çiftçi, çoban kereste Çarşa, pazar, yazı-yaban kereste İnsanlar ya mertek, ya orta direk Beş sene dolmadan doğma ha bebek. Doğarsan üç günlük iş bulamazsın Acıkırsın, ekmek, aş bulamazsın Ucuz toprak, beleş taş bulumazsın Yaşamak rezillik, rüsvaylık demek Beş sene dolmadan doğma ha bebek. Arı peteğinde ağulu bal var Kaçıp kurtulmaya ne yön, ne yol var Sıkıver dişini, annene yalvar Buradan rahattır orda beklemek Beş sene dolmadan doğma ha bebek. Kurtlar sülük oldu, sıyrıldı posttan Kaçan kurtuluyor, ahbaptan dosttan Değişti bahçıvan, bozuldu bostan, Hıyarlar acıdır, karpuzlar kelek Beş sene dolmadan doğma ha bebek. Vaziyet bambaşka vaziyet oldu Yaşamak işkence, eziyet oldu Dalkavukluk üstün meziyet oldu. Sanatkarlar sansar, dahiler şebek Sözümü dinlersen hiç doğma bebek. Abdurrahim Karakoç Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Yıldızlar kaydıgında bir bir Ve sen oldugunda sıradaki Günesin ardında bir karanlaık bulacak seni Ve bir yanlızlık vuracak hiç ummadıgın anda Ve ben o karanlıga dost olacagım sana inat Tüm umutlarım intihar delhizinde şimdi Ve büyük sevdalara mağlup oldum Tek umudum semaya diktigim gözlerde Ve artık karanlıga adadıgım sözlerde Bir ben varım beni bilen Bir ben vardım yanlızlıgı paylaşan benimle Bir de karanlıgın ardına gizlenmiş kücük yıldızlar Onlarda maglup olmuştu benim gibi Aşamamışlardı engin karanlık selini Yayamamışlardı en nadide ışıklarını en büyük aşıklara Büyük yıldızlar yutmuştu onları Tıpkı büyük sevdaların beni yuttugu gibi Ve karanlık tutmuştu onları biçare Ama sana düşman olan gecelere dost olacagım Tıpkı vurdugun gibi vuracagım sırtından Ve sen okurken bu son pişmanlık nagmelerini Bana gelip "bir daha" dediğinde Ben sana SUS diyecegim... ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

BİTER Kakılır bir yerde, kalır oyuncak; Kurgular biter. Ölüm... O geldi mi ne var korkacak? Korkular biter. Fikir, açmaz artık beyinde kuyu; Burgular biter. Unuturuz hayat adlı uykuyu, Uykular biter. Biter, her sey biter; ses, sekil ve renk: Kokular biter. Kabir sualiyle kapanır kepenk, Sorgular biter. Necip Fazıl Kısakürek ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

UYAN EY GÖZLERİM. Uyan ey gözlerim gafletten uyan Uyan uykusu çok gözlerim uyan Azrail'in kasdı canadır inan Uyan ey gözlerim gafletten uyan Uyan uykusu çok gözlerim uyan Seherde uyanırlar cümle kuşlar Dillu dillerince tesbihe başlar Tevhid eyler dağlar taşlar ağaçlar Uyan ey gözlerim gafletten uyan Uyan uykusu çok gözlerim uyan Semavatın kapuların açarlar Müminlere rahmet suyun saçarlar Seherde kalkana hülle biçerler Uyan ey gözlerim gafletten uyan Uyan uykusu çok gözlerim uyan Bu dünya fanidir sakın aldanma Mağrur olup tac-u tahta dayanma Yedi iklim benim deyu güvenme Uyan ey gözlerim gafletten uyan Uyan uykusu çok gözlerim uyan Benim, Murad kulun, suçumu affet Suçum bağışlayub günahım ref' et Resul'un sancağı dibinde haşret Uyan ey gözlerim gafletten uyan Uyan uykusu çok gözlerim uyan ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Ben seni görmeden sevdim Yorgun gecelerde titreyen bir yetim bir öksüz yüregimde sevdim seni Ey gönül bahcemde büyüttügüm nazli cicek, Ey sevdamin adi, askin gercek anlami Bu hasret, bu gurbet söyle, söyle ne zaman bitecek Ben seni görmeden sevdim Yolunu gözledim bir Medine sabahi Ellerimde güller, güllerki kokunu aldigim, kokunu alip yandigim yanip yanip agladigim... Ben seni görmeden sevdim Gözlerini gözlerime degdir efendim, ellerini ellerime Sevmeyi senden ögrendim ilkin, sevilmesi gereken herseyi senden Sefkat seninle mana buldu, buz cöllerini seninle asdim Ben seni görmeden sevdim Bahar yüzlü insanlar bildim etrafinda pervane onlardan biri olmak istedim hep, her emrine amade Seninle yasamak seninle ölmek, ama en cok seni seni görmek istedim... Ben seni görmeden sevdim, konunu aldim güllerde, Ben seni görmeden sevdim, adini andim yürekte Sevgili Sevgili en Sevgili!!!!! Umut Mürare ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

ÇANAKKALE SEHITLERINE Su Bogaz harbi nedir? Var mi ki dünyada esi? En kesif ordularin yükleniyor dördü besi, -Tepeden yol bularak geçmek için Marmara'ya- Kaç donanmayla sarilmis ufacik bir karaya. Ne hayasizca tehassüd ki ufuklar kapali! Nerde _ gösterdigi vahsetle <<bu: bir Avrupali>> Dedirir - yirtici, his yoksulu, sirtlan kümesi, Varsa gelmis, açilip mahbesi, yahud kafesi! Eski Dünya, bütün akvam-i beser, Kayniyor kum gibi, tufan gibi, mahser mahser. Yedi iklimi cihanin duruyor karsina da, Ostralya'yla beraber bakiyorsun: Kanada! Çehreler baska, lisanlar, deriler rengarenk; Sade bir hadise var ortada: Vahsetler denk. Kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne bela... Hani, ta'una da züldür bu rezil istila! Ah o yirminci asir yok mu, o mahluk-i asil, Ne kadar gözdesi mevcud ise hakkiyla, sefil, Kustu Mehmedcigin aylarca durup karsisina; Döktü karnindaki esrarim hayasizcasina. Maske yirtilmasa hala bize afetti o yüz... Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz. Sonra mel'undaki taribe müvekkel esbab, Öyle müdhis ki: Eder her biri bir mülkü harab. Öteden saikalar parçaliyor afaki; Beriden zelzeler kaldiriyor a' maki; Bomba simsekleri beyninden inip her siperin; Sönüyor gögsün üstünde o arslan neferin. Yerin altinda cehennem gibi binlerce lagam, Atilan her lagamin yaktigi: Yüzlerce adam. Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer; O ne müdhis tipidir: Savrulur enkaaz-i beser.. Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak, Bosanir sirtlara, vadilere, sagnak. Saçiyor zirha bürünmüs de o namerd eller, Yildirim yaylimi tufanlar, alevden seller. Veriyor yangini, durmus da açik sinelere, Sürü halinde gezerken sayisiz tayyare. Top tüfekten daha sik, gülle yagan marmiler... Kahraman ordyu seyret ki bu tehdide güler! Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmindan; Alinir kal' a mi gögsündeki kat kat iman? Hangi kuvvet onu, hasa, edecek kahrina ram? Çünkü te' sis-i Ilahi o metin istihkam. Sarilir, indirilir mevki-i müstahkemler, Beserin azmini tevkif edemez sun-i beser; Bu gögüslerse Huda'nin ebedi serhaddi; « O benim sun-i bedi'im, onu çignetme» dedi Asimin nesli... diyordum ya... nesilmis gerçek: Iste çignetmedi namusunu, çignetmeyecek. Süheda gövdesi, bir baksana, daglar, taslar... O, rüku olmasa, dünyada egilmez baslar, Yaralanmis temiz alnindan, uzanmis yatiyor, Bir hilal ugruna, ya Rab, negünesler batiyor! Ey, bu topraklar için topraga düsmüs, asker! Gökten ecdad inerek öpse o pak alni deger. Ne büyüksün ki kanin kurtariyor Tevhid'i... Bedr'in arslanlari ancak, bu kadar sanli idi. San dar gelmeyecek makberi kimler kazsin « Bu, tasindir» diyerek Kabe'yi diksem basina; Ruhumun vahyini duysam da geçirsem tasina; Sonra gök kubbeyi alsam da, rida namiyle, Kanayan lahdine çeksem bütün ecramiyle, Mor bulutlarla açik türbene çatsam da tavan, Yedi kandilli Süreyya'yi uzatsam oradan; Sen bu avizenin altinda, bürünmüs kanina, Uzanirken, gece mehtabi getirsem yanina, Türbedarin gibi ta fecre kadar bekletsem ; Gündüzün fecr ile avizeni lebriz etsem; Tüllenen magribi, aksamlari sarsam yarana... Yine bir sey yapabildim diyemem hatirina. Sen ki, son ehl-i salibin kirarak savletini, Sarkin en sevgili sultani Salahaddin`i, Kiliç Arslan gibi iclaline ettin hayran... Sen ki, Islam`i kusatmis, boguyorken hüsran, O demir çemberi gögsünde kirip parçaladin; Sen ki, ruhuna beraber gezer ecrami adin; Sen ki, a`sara gömülsen tasacaksin... Heyhat, Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu, cihat... Ey sehit oglu sehid, isteme benden makber, Sana agusunu açmis duruyor peygamber. Mehmet Akif ERSOY ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

GÜLLERE VURGUNUM Güllere vurgunum, güllere sevdalı Bana güller derin kırmızı güller verin Kan rengi hüzünlü şehit edalı Bana güller derin kırmızı güller verin Gül yüzlü şehadet gülleri derin Gül kokulu yare yare gönderin Ölsem ölsem yine dirilsem derim Bana güller derin kırmızı güller verin Gün olur yaprağı düşer güllerin Bu can ten evinden çıkar giderim Sevdam güle döner bende gülerim Bana güller derin kırmızı güller verin Güller ağlar bana bu derdi güller anlar Bana güllerimi, güllerimi verin. Mustafa Demirci ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED