Ilık bahar yağmurları gibi geldin yüreğime.. Hem müjde getirdin kuşlarla bana umut dolu hem ısıttın hem bereket verdin damla damla içime.. Hücremde hapsettiğim soğuk ranzalardan aldın ve kendi yüreğine koydun yüreğimi.. Parmaklıklar ardından dünyaya bakan ve gördükleri kadarıyla yetinen 'ben'i eşsiz manzaralarla buluşturan sendin. Aşktı, sevdaydı, umuttu, gelecekti, güneşti gördüğüm manzara.. Renk renk gökkuşağı derlermiş adına, yağmurlardan fırtınalardan sonra görünürmüş.. Benim yedi rengim sendin.. Her renginde farklı duygular tattığım.. Bir rüya öyle uzun öyle kasvetli her gece her gün uyanmak için dua ettiğim.. Açıp gözlerimi aynı yerde bulup da kendimi yine kapayıp ne olur açtığımda bitmiş olsun dediğim zamanlar.. Yine ve son kez açtım gözlerimi sen vardın.. 'Kimsin' dedim 'senim' dedin.. 'seninim'.. 'Yarımsın şimdi tam olduk' dedin bir tünelden geçtik ve dağlar ardımızda kaldı sanki.. Her gece her gün kendimi düşerken gördüğüm uçurumlar geride kaldı seninle.. Meğer hep yanımdaymışsın hep bendeymişsin içimde ama korkmuşum meğer seni görmeye karanlığa alışan gözlerin kamaşmasından korktuğu gibi yüreğimde korkmuş senden ve gizlemiş seni benden.. İtmiş en derinlere çıktın işte başardın.. başardık.. Şimdi mutluysak eğer ve gülümsüyorsak her güne ve aldırmıyorsak geçen saatlere kötülükler, uçurumlar, soğuk geceler ve yalnız günler geride kaldıysa ve kattıysak yüreğimizi yüreğimize, aynı anda nefes alıp veriyorsak, gözlerimiz yalansa günahsa başkasına, bu bizim eserimiz.. Haklı çıktı bak iç sesimiz.. Sen 'ben'im ben 'sen'sin. İkimiz bir'iz. ve ben çok sevdim ikimizi..

Hayatimda bugüne kadar okudugum en güzel ask mektubu. Bir haber sitesinin köse yazarindan alintidir. GONDERILMEMIS MEKTUP Aylardan Sonbahar... Saat 22:47 Yer Üsküdar/İstanbul Issız bir kalabalığın ortasında yapayalnızım... Yani sensizim bütün mesele bu... Normal olarak evimden en az bana olduğun kadar uzaktayım. Bir yürek kadar yakın olsanda bana Hayatım sensiz, sevgisiz! İşte böyle geçiyor zaman. Buralarda her sabah gün sensiz başlıyor sensiz bitiyor. Sen Duymasanda görmesende gözlerinin baktığı her yerdeyim. Gidecek yerim olsaydı inan giderdim... Tutsak olduğum senli zamanlarımın edasıyla sensiz geçen ömrümün gözlerini arıyorum. Ne varım nede yokum ortalarındayım hayallerimin. Ne geri dönüşü var nede gözlerimin gördüğü bir ışık. Her yer karanlık... Birgün daha seni özlemekle geçti. Sen ki istanbul kadar büyülü, yaz akşamları kadar sıcak, Rüyalarım kadar sade ve güzeldin. Gücümün yettiği tek şey seni sevmekti oysa... Gözlerim gene ışıltılı baksada boğaza her seferinde içimdeki güzelliklerin bir bir kopup gidişini seyrediyor yüreğim. Senle ördüğüm o gizemli saatlerim nerede? Nerede benim için ağlayan gözlerin? Şimdilerde Hüzün kokuyor her bir yanım. Titrek bir gölgeyim artık öptüğün yerde. Yavaş yavaş tükeniyorum. Bozuk bir plak gibi aynı şeyleri çalmaktan bıktı bu sürgün hayatım. Kendimi biraz daha yaşlanmış hissediyorum. Bir lahza daha kopmuşum hayattan. Yeniden başladığım noktadayım. Zamanı aşmış bir adamın hayatını oluşturan insanları, anıları, benliği oluşturan ayrıntıları... Bir hiç olmanın ve bunu hatırlamanın günleri... Herkes biraz yalan kokuyor... Zamanın hangi yaprağında gittin hatırlamıyorum Adını bile koyamadığım bu sensizliğin tam ortasındayım. İstanbulun ışıkları aydınlatmaz hayatımı bilirim... Zaman hızla akıp gidiyor.. Yüz eskitiğim gidişlerinde sensizlikle yaşlanan bu yürek çok şeyi unuttu. Bütün mesele seni anlamaktı. Artık anladım. Ben artık yokum Sevgili. Umudunu Hasretine yenik düşürme sakın Umarım sende beni anlamışsındır... ERGiN BOROBEY www.keyifhaber.com sitesinden alinmistir