Yalnızlık Ben yalnızlığı Gökte uçar gördüm Ben yalnızlığı Garip naçar gördüm Ben yalnızlığı Gelip geçer gördüm... Şair: Cahit Kulebi Çağların bilgeliğini ara fakat dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak!

Nedir ki yalnızlık dediğin;geçici bir şeydir, önemli değil konuşacak bir şeyler paylaşacak birini bulduktan sonra yalnızlık süreci biter ama ne kadar konuşulabilir ki, ne kadar birisiyle bir arkadaşla vakit geçirilebilir ki kısıtlı bir zaman.. Peki kısa bir süre seni yalnızlıktan koruma görevini üstlenen arkadaşın gidince ne olacak? O süre bitince ne olacak? Tekrar ağzını mühürleyeceksin sen susacaksın etrafında ki eşyaların, cisimlerin konuştuğunu duymaya başlayacaksın sanki sana bir şey anlatıyorlar. Ne diyorlar biliyor musun sen hep yalnızdın hep yalnız kalacaksın sen busun diyorlar.. Kuyunun en dibine doğru itiyorlar ki çıkamayasın orda kalasın diye.. Karanlık seni alsın götürsün diye.. Sen ise düşmeye devam ederken olmayan tırnaklarınla tutunmaya daha dibe gitmemeye çalışacaksın aşınacak ellerin, soyulacak ama genede düşeceksin. Bırakmayacaksın tabi yukarı bakacaksın ışık git gide azalıyor olacak, tükenecek.. Bağıramayacaksın çünkü konuşmayı unutmuş olacaksın neredeyse öyle ya kiminle konuşacaksın ki kendinle mi? Kendini kendine mi anlatacaksın? Belki de sana inat geçmek bilmeyen saat ile konuşursun "tik tak" larına ayak uydurursun.. Düşmeye devam ederken karanlıkla birlikte soğuğu da hissetmeye başlayınca dibe yaklaştığını hissedeceksin mutlaka bu kaçınılmaz. Öyle ya sonu vardır muhakkak.. Lakin sonu henüz sana uzak henüz o kadar soğumadı, ellerin daha tamamen nasır olmamış, soyulmamış ama sona geleceksin burası aklından hiç çıkmayan kısım olmalı kuyunun bir sonu var.. Sende oraya gideceksin.. I found her...

daha önce söylediğim gibi harika bir yazı tebrikler aake