Harika bir yazı. Gerçekten çok hüzünlü bir şey. Başına bir silah daya ve duvarları beyninle boya.

çok beğendim. teşekkürler... Yetişmiş her insanın içinde, oynamak isteyen bir çocuk vardır. Nietzsche

Sokağın yalnızlığında dolaştı bir süre. Kararmış gözleri ve bitmiş bedeni vardı. Uzun bir süreden sonra ilk kez hayal kurmaya çalıştı bugün. Yıkmak istedi kimsesizliğini, yapamadı. Silmek istedi kurumayan gözyaşını, silemedi. Sustu. Sokağın suskunluğuna ortak oldu bir süre. Her şeyi unuttu bir an için. Herkesi sildi belleğinden. Ve bütün yaşanmışlıkları unuttu. Ve bugünü, zamanın şimdi olanını da, geçmiş zamanları da, rivayetleri bile. Ama engel olamadı ölümlü düşüncelerine. Yaşamak istemiyordu, ölüme gidiyordu, biliyordu. Yürüdü. İçinden ölüm şarkıları söyledi. Koştu. Bu kez bağırarak söyledi şarkıları. Aldırmadı insanların tuhaf bakışlarına. Üşümedi şehrin kışkıyametliğinde. Durdu. Kalakaldı. Ne yaptığını anlayamadı. Unuttuğu her şey geri gelmişti belleğine. "Depresyon" diyorlardı bu haline. Üşümeye başladı bir süre sonra. Bu kez ölümün yalnızlığından değil, ayazdan üşüyordu. Başını yukarıya kaldırdı. İnsanlar camlarından dışarıya bakıyorlardı. İçinden "Ne tuhaf dışarıda bir ben kalmışım bir de soğuk rüzgarlar. " diye düşündü. İlk gördüğü kahvehaneye girdi. Sobaya koştu. Isındı. Görünüşü ve kendisi yaşlı olan bir adamın yanına oturdu. Bir iki kere göz göze geldikten sonra bakakaldı. Daldı gitti uzaklara. Belki de gençliği geldi aklına. Belki de ilk aşkı. Konuşmak istedi. Yapamadı. Sıkıldı, sıkıldılar. Sonra sordu yaşlı adam : - Adın ne delikanlı? İçinden "Nihayet" diyordu genç. Çünkü birinin bir yerden başlaması gerekiyordu. - Adım Cengiz ama yanlışın var amca. Kanım deli değil, yalnız. Yani deli kanlı değilim. Adam tuhaf bir mahremiyetle baktı gencin yüzüne. Dediğini anlayamadı. Şaşırdı... - İşin gücün yok mu oğul? - Yok. Ne işim var ne gücüm. Öyle böyle değil. Gerçekten. Gücüm yok. Hayata dair ve her şeye dair. - Oğul ne tuhaf adamsın sen be! Aynı dili konuşuyoruz. Ama ne diyorsun anlamıyorum. Güldü genç. Hem de ağlanacak haline. Sadece güldü. Ağlayamadı. - Normaldir, olabilir. Senin aklın kırk yıl geride, benim aklım nerede? - Benim aklım geride ama bedenim doğru yerde. Yani burada olduğu yerde. Senin aklın nerede mi? - Hı hı aklım. Aklım yok ki... - Hadi canım sen de... Bu lafları akılsız bir kafa söyleyebilir mi? Adam şaşkın. Adam ağlamaklı. Ağlamaklı bir şaşkınlık var yüzünde. Ve hüzün karışmış gözlerine. Soruyor kendi kendine "Bu mu neslin yenisi" diye. - Oğul hatırlar mısın doğduğun zamanları? - Yok, hatırlamıyorum. Ben zaten ölmeden önceki zamanlarımı yaşıyorum amca. -Nasıl yani? Hastalığın var herhalde. - Evet, evet. Doğru. Hastalık... - Ne hastalığıymış oğul? - Yaşama hastalığı... - Genç senin dediklerini anlayamaz oldum. - Boşver. Mühim değil. Yaşamı anlar mısın sen? - Anlarım. Daha da ötesini düşünmem. Düşünmekte istemem zaten. - Neymiş o ötesi amca? - Ölmek oğul. Yaşamın ötesi yaşamamaktır. - İşe bak! "Ben ölmek için ölüyorum. Sen yaşamak diye ölüyorsun" . dedi delikanlı. İhtiyar her şeyi anlamıştı. Hem de fazlasıyla. Sustu bir süre. Suskunluğu uzadı. Kendi gençliğini düşündü. Bir de karşısındaki gencin durumunu. Acıdı. Acınılacak hali vardı çünkü gencin. Gençse halini bile görmüyor, bilakis ölüyordu. Hüzünlü bir kış gününde hüzün girmişti kahvehaneye. Ve ölümün soğukluğu vuruyordu insan yüzlerine. Kimse farkında değildi olanların. Şayet herkes acı çayların, demli sohbetlerin ve açık hayatların derdindeydi. Bir tek ihtiyar hüzünlenmişti. Ama o da, yaşama dair yeni bir şeyler öğrenmenin mutluluğunu yaşıyordu o hüznün arasında. Genç öldü, adam ölesiye ağladı....