Eylülün Sesiyle / Edip Cansever Baylar! Bin dokuz yüz seksen birdeyiz Karşınızda eylülün sesi Ağustosa çekildi, eylülün sesi Birazdan konuşacak "Bu dünyada yaşamak can sıkıcı bir şeydir baylar." Tepelerde bulamaçların kahverengi eridiği Eriyip sarı sarı aktığı bir mevsim Bir saat gibi işlerken avucumdaki güz çiçeği Yosunların kapılara usulca Tırmanıp yerleştiği Yani eylülün sesi, buysa çok iyi baylar. Yaz geçti, sözgelimi midyelerden yorulduk Eni boyu belirsiz bir ıslaklıktan Upuzun gündüzlerden, sevimsiz otellerden Eylül ki, sorabilir mi Hüzünler iç kamaştırıyor, aşklarsa niye yoksul Bir asfaltın kuru sıcak soğuğundayız Oysa bir deniz feneri mevsimsiz ölür baylar. Dahası Bu düğmesiz giysileri şöylece giymek Bir boşluuğu giyinmek mi olur Olsun İşte karşınızda ekimin sesi Kasımın sesi sonra Yağmurun eşliğinde -çocuğunu emziriyor yaz- Bundan böyle günlerimiz nasıl geçecek baylar. Her şey o kadar dokunaklı ki Eylülsem, istemeden kırılıyorsam bazen Dağınık, renksiz bir mozayık gibiysem Üstelik yalnızsam bir de -telefonda kuş sesleri- Aynalardan duvarlara bir üzünç akıntısı Bu dünyada çekingen olmak çok iyi bir şeydir baylar. Sonra bir kır kahvesi kendini okurken Masaları toplanmış, bardakları toplanmış Tam kendini okurken Derim ki bir semti iyi tanımak kadar İyi tanımal dünyayı Açın radyolarınızı: eylülün sesi Bu dünyada can sıkıntısının bir başka anlamı var baylar. Elmalar silik silik kırmızı artık -olsun- Gözlerimiz tozlanmış, kirli Gizlisi yok, bu dünyada böyle sıkılmak iyi Sıkılmak iyi baylar Biz hazır tuttukça böyle İçi yangından alev alev Dışı buz tutmuş kalplerimizi.

Hüzün mevsimi sonbaharın asude ayı Eylül geldi geçiyor bile. Artık havalar yavaş yavaş soğuyacak, yağmurlar birçok isteklerinin gerçekleşmeyeceğini çok sonradan anlayacak genç sevgilileri ıslatacak. Yağmur damlalarının görüşü kapattığı karanlık saatlerde sinemalara gidilecek. Sobalar kurulmaya başlanacak, kömürler taşınıp, odunlar kırılacak. Yazın, baharın ruhlarımızı havalandıran, aklımızı başından aldıran etkisi geçip ruhlarımız yeniden özüne dönecek. Tatillerinden dönenler, yazlıklarını kapatanlar "Bir daha ki seneye!" diyerek vedalaşacak. Baharda havaya düşen cemre, göçmen kuşlarla birlikte gidecek. Yaza girerken dolaplara kaldırılıp tozlanmasın diye üstleri örtülen yorganların, battaniyelerin sesleri gelecek evlerden. Eylül'de aşk bambaşka olacak. Suratı astıran, sırılsıklam bıraktıran yağmur damlalarına sevgiler anlatılacak. Binlerce yaprak binlerce sen olacak. Düşen her sarı yaprak, solan yüzler olacak. Toprağa düşen her damla umut olacak. Eylül'e dair iki sevdiğim şiiri paylaştım. Bir de Bülent Ortaçgil'in "Eylül akşamı" şarkısı vardır ki onu da yazmadan edemeyeceğim. hiçbir neden yokken, yada biz bilmezken tepemiz atmış... ve konuşmuşuzdur. onca neden varken ve tam sırası gelmişken hiçbirşey yapmamış ve susmuşuzdur. aynı anda aynı sessiz geceye doğru içim sıkılıyor demişizdir. aynı sabaha uyanırken kimbilir aynı düşü görmüşüzdür. olamaz mı? onca yıl sen burada onca yıl ben burada yollarımız hiç kesişmemiş şu eylül akşamı dışında. belki benim kağıt param, bir şekilde, döne dolaşa senin cebine girmiştir. belki aynı posta kutusuna, değişik zamanlarda da olsa, birkaç mektup atmışızdır. ayın karpuz dilimi gibi batışını izlemişizdir deniz kıyısında. aynı köşeye oturmuşuzdur köhnede belki de birkaç gün arayla olamaz mı? onca yıl sen burada onca yıl ben burada yollarımız hiç kesişmemiş şu eylül akşamı dışında. bostancı dolmuş kuyruğunda sen başta ben en sonda öylece beklemişizdir. sabah 7:30 vapuruna sen koşa koşa yetişirken, ben yürüdüğümden kaçırmışımdır. aynı anda başka insanlara, seni seviyorum demişizdir. mutlak güven duygusuyla, başımızı başka omuzlara dayamışızdır olamaz mı? onca yıl sen burada onca yıl ben burada yollarımız hiç kesişmemiş şu eylül akşamı dışında. Zamandan hızlı, zamanın ötesini arayanların eylülü kaçırmamaları dileğiyle.

Edebiyatın "hasat" mevsimi Hazan mevsimi "Eylül" ayı, edebiyatçılar üzerinde oluşturduğu duygu yoğunluğu nedeniyle edebiyatın en çok eserin ortaya çıktığı "hasat mevsimi" olarak nitelendiriliyor. İlkbaharda adeta yeniden canlanan doğanın, yeşilden sarıya dönerek canlılığını yitirdiği eylül ayı, yaptığı çağrışımlarla hüzün, aşk ve ayrılığı anlatıyor. Bu nedenle hüzün mevsimi olarak da bilinen eylül ayında doğada yaşanan bu değişim, duyguların yoğunlaşmasını sağlayıp şiir ya da nesir gibi edebi eserlerin ortaya çıkmasında önemli rol oynuyor. Bu çerçevede, Türk edebiyatında "Eylül"ü konu alan çok sayıda şiir, hikaye ve roman bulunuyor. Aşklar, arkasından gelen ayrılıklar, yalnızlık ve hüznün konu edildiği bu şiir ve romanlar, Türk edebiyatında her zaman "Eylül" ile ilişkilendirilip, yaprakların dökülmesi gibi kuvvetli benzetmeler yardımıyla oluşturulduğu için okuyan kişileri farklı duygulara sürüklüyor. Türk Edebiyatı'nın ilk psikolojik romanı olarak bilen Mehmet Rauf'un "Eylül" adlı romanı, Türk Edebiyatı klasikleri arasında önemli bir yer tutuyor. Mehmet Rauf, "Eylül"de umutsuz bir aşkı, psikolojik boyutlarıyla ele alıyor. Gazeteci ve çağdaş Türk romancılarından Ahmet Altan ise Eylül'ü şöyle anlatıyor: "Aşkı ve ölümü ben bu ayda bekledim Nasıl da mahzun ve nasıl da tehditkardır Ben eylülde bütün aşklardan ve kadınlardan korkarım Ben her yıl eylülün çıplak beyaz ayaklarına bir yazı adarım" Türkiye Yazarlar Birliği Yönetim Kurulu Üyesi Ahmet Köseoğlu, Eylül ayının yazar ve şairler için bir yılda biriktirilen duyguların hasat edildiği dönem olduğunu söyledi. Mevsimler ve doğa olaylarının kişilerin psikolojisi üzerinde büyük etkisi olduğunu anlatan Köseoğlu, şunları söyledi:"Eylül ayı bize, güzel bir şeyin sonuna yaklaşıldığını anımsatır. Edebiyatçı, herkesin hissedebildiği duyguyu derinlemesine yaşayan kişidir. Bu nedenle yazar, şair ve sanatçıların tamamına yakını, en çok eseri Eylül ayında verir. Aslında şairin kendisi eylüldür. Çünkü, sararıp yapraklarda yiten geçliğini, dökülen yapraklarda ise ebedi ayrılığın hüznünü bulur. Toplumun sıkıntılarıyla dertlenen edebiyatçı, sadece kendinin değil içinde yaşadığı toplumun duygu ve düşüncelerini eylülde dışa vurur." Kaynak:Hürriyetim

yani gelecek aylarda edebiyat dünyamıza bir sürü eser katılacak öle mi? Karanlık Aydınlıktan, Yalan Doğrudan Kaçar. Güneş Yalnızda Olsa Etrafa Işık Saçar. Üzülme Doğruların Kaderidir Yalnızlık. Kargalar Sürüyle Kartallar Yalnız Uçar.

OYUN İyi ki yapmışım, Gülümsüyorum Düşündükçe İyi ki yapmışım. Baktıkça gözlerine Uzaklarda bir yerdeyim Canımı acıtıyor Pişmanım Niye yaptım ki? Sonra O Bakıyor İkimizin sırrı var gözlerinde Kaçırıyorum gözlerimi Utanıyorum, nefes alamıyorum Ben bakıyorum gözlerine Yine uzaklardayım Sonra yine gülümsüyorum İyi ki yapmışım Bu bir oyun Siz ve sen Bedenler yenik düştüğündde kendine Sen ve ben Sonra herşey yeniden Siz ve sen Bu oyun hiç bitmesin Siz ve sen Ne zaman sen ve ben İşte o zaman..... İyi ki yapmışım, Gülümsüyorum. G. K. Karanlık Aydınlıktan, Yalan Doğrudan Kaçar. Güneş Yalnızda Olsa Etrafa Işık Saçar. Üzülme Doğruların Kaderidir Yalnızlık. Kargalar Sürüyle Kartallar Yalnız Uçar.

Eylül Beni bu eylül öldürecek Bir aşk kadar zehirli, bir <b> </b> kadar güzel. Zina yatakları kadar akıcı, terkedilişler kadar hüzünlü. Sabah serinlikleri; yeni bir aşkın haberlerini getiren eski yunan ilahelerinin bağbozumu rengi solukları kadar ürpertici. Öğlen güneşleri; üzüm salkımları kadar sıcak. Akşam rüzgarları; tene dokunan bir kamçı kadar şehvetlidir. Ben her yıl ölümü ve aşkı bu ayda beklerim..... Ve eylülün çıplak ayakalrına bir yazı bırakırım. Eylül sabahları; kılıçlar kadar keskin ışıltılarıyla tenimi kanatarak uyandırır beni. Ben eylüle akarım. Bir hüzün gibi akarım ben eylüle kanayan bir aşk gibi, siyah şallara bürünmüş, genç bir ölüm gibi akarım. Sevişerek, ağlayarak ve ölerek akarım ben eylüle. Her yıl, hep aynı vakitte, geniş bir ırmak gibi bütün hayatı berrak sularında yıkayarak gelir, beni ve herşeyi koynuna alarak, bir meçhule hüznüyle emzirerek götürür hep. Kadınları ve hüznü eylülde severim... Keman konçertolarını, akşam saatlerinde bir bir ışık yangını ile kıpkızıl tüten yalnız ağaçları, ürkek tebessümleri ve edepsiz kahkahakarı severim. Lacivert bir deniz benim ellerimde oynaşır. Sahiller, yaşlı bir kadın gibi kendine terkedilir Şarkılar, incecik bürümcükten acılar vaad eder her dinleyene Bitenin başlayana dokunduğu yerdir eylül... Onun için yanık yanık tütsü kokar, Onun için değdiği yeri kanatır. Eylülde aşk, eylülde acı, eylülde yalnızlık zordur, eylülde herşey zordur, ben eylülü onun için severim. Eylül ışıklarında çırılçıplak ruhlar yıkanır Herkes herşeye kapısını aralar 'bir aşk oluverir aşinalık'. Ölüm kıvırcık saçlarını hayatın göğsüne dokundurur. Aşkı ve ölümü ben hep bu ayda beklerim. Nasıl da mahsun ve nasıl da tehditkardır. Ben eylülde bütün aşklardan ve ve kadınlardan korkarım... Ben her yıl eylülün çıplak ayaklarına bir yazı adarım. Ve ben eylüle akarım Bir hüzün gibi akarım ben eylüle, kanayan bir aşk gibi akarım, Siyah şallara bürünmüş bir genç ölüm gibi akarım... Ahmet Altan

eyLüLde bir güzeLLik bir iLham kaynağı var heraLde ) Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)