ROSE Okulun ilk günü, ilk derste profesörümüz, önce kendini tanitti, Sonra "Bu yil, yepyeni bir ögrencimiz var. Çok ilginç biri bakalim bulabilecek misiniz" dedi.. Ayaga kalkip etrafa bakmaya baslamistim ki, yumusak bir el omzuma dokundu.. Döndüm.. Yüzü iyice kirismis bir yasli hanimefendi, bana gülümsüyerek bakiyordu.. "Ben Rose" dedi.. "Benim adim Rose, yakisikli.. 87 yasindayim. Madem tanistik seni kucaklayabilir miyim?." Güldüm.. "Tabii" dedim... "Hadi saril bana.." Öyle simsiki sarildi ki.."Bu kadar genç ve masum yasta üniversiteye niye geldin" diye saka yaptim.. Minik bir kahkaha ile yanitladi: "Buraya zengin bir koca bulmaya geldim. Evlenip birkaç çocuk doguracagim. Sonra emekli olup dünya turuna çikacagim.." Dersten sonra kantine gidip, birer sütlü çikolata içtik. Hemen arkadas olmustuk. Ertesi gün ve ertesi üç ay, siniftan hep birlikte çiktik ve hep kantinde lafladik. Öyle akilli ve öyle deneyimliydi ki, onu dinlemekle, derslerden daha çok sey ögrendigimi hissediyordum. Sömestr boyunca Rose kampüsün ilahesi oldu. Nereye gitse etrafi çevriliyor, çok çabuk arkadas ediniyordu. Iyi giyinmeyi seviyor, diger ögrencilerin ilgisini çekmeye bayiliyordu.. Rose hayatini yasiyordu.. Hepimizden daha canli, daha dolu yasiyordu.. Sömester sonunda, Futbol Balosuna davet ettik, Rose'u.. Konusma yapmasi için.. Orada bize verdigi dersi unutmama imkan yok.. Konusmasini önceden hazirlamis ve bir yigin karta kocaman kocaman yazmisti. Elinde bu deste ile kursüye yürürken, kartlari elinden düsürdü. Konusma darmadagin olmustu. Saskin, biraz da utanmis mikrofona dogru egildi.. "Ne kadar beceriksizim, degil mi?.. Özür dilerim.. Buraya gelmeden önce heyecanim yatissin diye bir duble viski attirdim. Sonucu görüyorsunuz.. Simdi bu kartlari toplasam bile onlari yeniden siraya koymam mümkün degil.. Onun için en iyisi ben size aklimda kalanlari söyleyeyim, olur mu?.." Biz kahkahalarla gülerken, o bardaktan bir yudum su aldi ve konusmasina basladi: "Yaslandigimiz için, eglenmekten, oynamaktan, yasamaktan vazgeçmeyiz... Eglenmek, oynamak ve yasamaktan vazgeçtigimiz için yaslaniriz. Genç kalmanin mutlu olmanin ve basariya ulasmanin sadece dört sirri vardir.. Hergün gülmek ve yasama katacak mizah bulmak.. Bir rüyaniz olmali mutlaka.. Rüyalarinizi kaybettiniz mi, ölürsünüz. Etrafimizda dolasan pek çok kisi aslinda ölü ve bundan kendilerinin bile haberi yok.. Yaslanmakla, büyümek arasinda çok büyük bir fark vardir.. Eger 19 yasindaysaniz ve bir yil hiçbirsey yapmadan, hiçbirsey üretmeden bir yil sirtüstü yatarsaniz, sadece bir yas yaslanir, 20 olursunuz.. Ben 87 yasindayim ve ben de bir yil hiçbirsey yapmadan, hiçbirsey üretmeden sirtüstü yatarsam,88 yasimda olurum. Herkes bir yilda bir yas yaslanir. Bunun için özel bir yetenek ya da bilgiye ihtiyaç yoktur. Oysa bir yas daha büyümek için, mutlak birseyler yapmak, üretmek, kendini gelistirecek firsatlari bulmak ve kullanmak gerekir. Asla pisman olmayin.. Biz yaslilar, genelde yaptiklarimizdan degil, yapmadiklarimizdan pisman oluruz çünkü.. Ölümden korkan insanlar, pisman olanlardir.. Pisman olmaktan korktuklari için hiçbirsey yapmayanlardir.." Ders yili sonunda Rose, yillarca önce baslayip, yasam mücadelesi içinde ara vermek zorunda kaldigi üniversiteyi derece ile bitirdi.. Mezuniyet töreninden bir hafta sonra, uykusunda, huzur içinde öldü. Cenaze törenine 2 binden fazla üniversite ögrencisi katildi. "Yapabilecegimiz herseyi yapmak için asla geç olmayacagini" hepimize hem de nasil ögreten bu muhtesem kadinin anisina layik bir törendi bu.. Rose'un ögretisi aslinda dünyanin bütün üniversitelerinde zorunlu ders olmaliydi: " Çok geç diye bir zaman yoktur!.. Hayata dair her seyi paylasmaya devam... Hep birlikte... " Kaynak: Alintidir.

bence çok hoş birşey... o yaşta deme kki o gücü hissetmiş kendinde.. Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)

$aka yaptım bende ya onunda alınmayacağını bildğimm için.. Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)

Tesekkürler Cherry. Bence hicbir yasta bos konusmamali insan. Elbet sakaya vurdugumuz, ciddi olmadigimiz anlar da oluyor yasamimizda. Ama daha genclerle bilhassa konusurken, onlara tecrübelerimizi aktarabilmeliyiz her zaman icin. Cok deger verdigim bir dostum, hic unutmam, demisti ki, kulaklari cinlasin: Hayat bir cetvel gibidir. Biz ömrümüzce belki o cetvelin 30. cm.'sine gelebiliriz. Belki ideallerimizde 50. var, ama ulasamiyoruz. Hayata yeni atilan birine , sunabilecegimiz en güzel sey birikimlerimizi paylasmaktir. Ki belki, bizim bitirdigimiz yerden hayata baslayacak; ki o 50. cm.'leri, hatta belki 70., belki 100.' ü görebilecek. Ve bu böyle sürecek.. Yani paylasmak gerek. Ne zaman olursa olsun. Ve hayat o kadar kisa, o kadar degerli ki; onu her zaman, her yasta yasayabilmeliyiz. Temennin adina, insallah diyorum güzelim.

Iste hayatimizda varolmasi gereken yasama gücü bu.

Ben 87 yaşına kadar yaşamak istemem. Çünkü o yaşta elleri ayakları tutmayan bir ihtiyar olurum ve başkalarının yardımına muhtaç kalırım. Başkalarının yardımına muhtaç kalmak yerine kendi hayatıma son veririm. Bu daha iyi bir son olur bence. I'm the haunter of the embracing dark. I'm the bringer of fear. I'm the scorner of peace and tranquility. I ride the stormcloud and the night! I seek to be Sith, in all its manifestations.

ingilizce bu ikisini ayırmış bence çok da doğru yapmış. aging ve maturing. bizdeyse ikisine de yaşlılık denip atılıyor. oysa gerçekten ikisi arasında dağlar var. Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor Onlardan kalbime sevda geçmiyor Ben yordum ruhumu biraz da sen yor Çünkü bence şimdi herkes gibisin

Yok estagfirullah güzelim. Herkesin kendi sahsina ait bir yasam görüsü ve tarzi var. Düsünceleri de var. Bazen böyle kalir fikirler, bazen ise zamanla degisime ugrar. Saygimiz ver her insana. Ne ise.. Demem o ki, okumak. Bir ömür boyu okumaya merakli olabilmek ve elinden geleni yapabilmek ne güzel. En güzeli de, yukaridaki anlatimda oldugu gibi, rüyalarimizin gerceklestigini görebilmek. Ama bunun icin emek verebilmeli insan, kacinda olursa olsun. Hic bir zaman gec degil. Umarim bu kudreti bizler de buluruz.

Evet bazilari böyle düsünür, bazilari ise elinin ayaginin tutacagina inanarak böyle düsünmezler. Hic birsey belli olmaz ki niceleri var ki o yasta gayet dincler. En güzel örnek, ünviversitemizde 60-65 yaslarinda bir ögrencimiz vardi sinifta. Zaten bu yaziyi, kendisini animsayarak gönderdim. Gayet dinc ve kendinden emin girerdi derslere. Güzel bir seydi. Iste, herseyin insanina bagli olduguna düsünüyorum.

eee anlamaz o jedi.. Her yeni başlayan macera Heyecan dolu çilek kokar.. ;)