commando yazdı:Hele sabır... Şah veli nin pişirdiği temcid pilavı dağıtmakla bitmiyor demekki... Temcid plavı dağıtmakla bitmiyor ama yiyenlerde nedense bıkmıyorlar. Said Nursi Hz. lerinin küfre gittiğini söyleyen kardeşimiz nedense soyadını Kürdi olarak telaffuz ediyor. Ve menfi milliyeti nazara veriyor. Peşinen ön yargılı olduğunu söylüyor. Bektaşi gibi içkili olduğunuz zaman namaza yaklaşmayınız ayetinin ön ve arkasını söylemeden Kuranda namaza yaklaşmayınız dendiği için namaz kılmıyorum diyor. Ve o kardeşimiz okuduğunuda anlamadan ahkam kesiyor. Ben o cümleyi onlarca kez okudum onun anladığı şekilde anlamadım. Çamur at izi kalsın hesabı.

Şimdi bir şeyler yazıcam tango madalyayı takacak. Konuyla ilgilli ; Said NURSİ hazretleri Allah ın şeçtiği kullardan birisidir. Dini İslam a çocukluğunda başlayarak ölümüne dek hizmeti sürmüştür. Kabrinin yeri duası üzerine Allah ın vesileler kılarak gizlemesi sağlanmıştır. Derinlemesine baktığımız zaman bir çok hikmetlerin cereyan ettiğini görürüz bu kabir olayında... ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Kesinlikle katılıyorum. Akıl gibi mal, İyi huy gibi dost, Edep gibi miras, Bilgi gibi şeref olmaz Hz. Ali

fatihokudu yazdı: ilmi bir açıklamanız varsa yazın. yoksa boşa başlıgı sulandırmayın. Başlığımız Bediüzzaman ın kabri ile ilgiliydi... Gemi azıya almış bir atı durdurmak imkansızdır.. Sen koşmaya devam et. Durdurup iki kelam dinletmek için sabrımı zorlayamam. "Eğer Allah'ı seviyorsanız bana itaat ediniz ki, Allah da sizi sevsin." (Al-i İmran, 3/31); "Allah'a uyun ve peygambere uyun." ; (Maide, 5/92) "Ben de kendimi Allah'a teslim ettim, bana uyanlar da." (Al-i İmran, 3/20); Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

ahlak dışı bir şey yazdığını söylemedi ki kimse sana. anlamak istediğin gibi anlama bence bazı şeyleri. ayet yazmışsın ve kimseninde bunları sileceğini zannetmiyorum..

Aksiyon Dergisi, Said Nursi'nin mezarını gizlice taşıyan askerlerle görüştü. Nursi'nin mezarı nerede? Mezarın taşınmasını kim istedi? Mezar açıldığında ne oldu? Aksiyon Dergisi, Said Nursi'nin mezarını gizlice taşıyan askerlerle görüştü... 1960'ın 12 Temmuz'u... Vakit, gece yarısına yaklaşıyor. Urfa'daki Halil İbrahim Dergahı'ndan balyoz sesleri yükseliyor. Etrafı askerlerle çevrili türbede, 111 gün evvel vefat eden Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri yatıyor. İhtilal komitesi üstadın mezarını taşıma kararı almış. Ancak balyozları tutan askerler mermeri bir türlü kıramıyor. Nihayetinde komutan sesleniyor: "Mezarı kim kırarsa 30 gün izin." Pehlivan lakaplı Yusuf öne çıkıyor: "Ben kırarım." Orada kimin yattığından ne onun ne de diğer askerlerin haberi var. Verilen emir gereği Pehlivan Yusuf olanca gücüyle balyozu sallıyor. Önce mermer kırılıyor, sonra toprak kazılıyor. Said Nursi'nin naaşı bozulmamış kefeniyle kabirden çıkarılıyor. Bediüzzaman Said Nursi'nin 84 yıllık hayatı sıkıntılarla geçti. Mahkeme mahkeme, şehir şehir dolaştırılıp durdu. Birçok işkenceye maruz kaldı. Kadir Gecesi'ne denk gelen 23 Mart 1960 tarihinde İpek Palas Oteli'nde vefat etti. Ardından on binlerin duası eşliğinde Hz. İbrahim Makamı'na defnedildi. Vefatından üç gün önce Isparta yolunda talebelerine "Bunlar beni anlamadı." dedi. Bu sözleri adeta vefatından iki ay sonra gerçekleşecek olan 27 Mayıs 1960 ihtilalinin habercisiydi. İhtilal olmuş ve Adnan Menderes'i idam sehpasına götüren süreç başlamıştı. İhtilali yapanlar Bediüzzaman'ı vefatından sonra da rahat bırakmadı. Yeni iktidar mezarın taşınmasına karar verdi. Urfa'dan naaş önce uçakla Afyon'a, oradan da Isparta'ya götürüldü. Askerler Bediüzzaman Hazretleri'ni taşımakla görevlendirildi. Bu sürece şahitlik eden erlerden biri Kahramanmaraş'ın Elbistan ilçesinde, diğeri Gaziantep'in Nizip ilçesinde, bir diğeri ise İstanbul'da yaşıyor. Pehlivan Yusuf ise üç buçuk ay kadar önce vefat etmiş. Said Nursi'nin naaşını taşıyan uçaktaki muhabere subayı ise Bursa'da ikamet ediyor. 17 Mayıs 1952 tarihinde İstanbul Fatih KEFENİ HİÇ ÇÜRÜMEMİŞ 12 Temmuz gecesi türbeyi 100 civarında asker kuşatır. İçeriye kimse alınmazken bekçilerin de dışarı çıkmasına izin verilmez. Onu ziyarete gelenler birer avuç toprağı hatıra olarak yanlarında götürmeye başlayınca Adana'dan getirilen mermerlerle mezarın üstü kapatılır. Gece yarısı kabri taşımak için gelen askerler balyoz darbelerine rağmen bu mermerleri kıramaz. Yusuf Hayal (1 Aralık 2005'te vefat etti) "Ben kırarım." diyerek başlar vurmaya. Dişleriyle 50 kilogramlık çuvalları taşıyan, tek başına bir arabayı 10 dakika boyunca kaldırarak hareket etmesine izin vermeyen Yusuf Hayal, balyozu her indirişinde mermerden de parçalar ayrılır. Mezarın üstündeki toprağı kürekle dışarı atar. Ve kefene sarılı beden ortaya çıkar. Yusuf Hayal'in kendine anlattıklarını aktaran eşi Emine Hayal, "İçini açmamışlar ama kefen hiç çürümemiş. Aynen bugün konulmuş gibi. Sık sık anlatırdı bize Yusuf. Kendi elleriyle naaşı çıkartmış. Adanalı bir arkadaşı galiba ona yardım etmiş." diyor. Bu sahnelere şahitlik edenlerden biri de Elbistanlı Tahir Aktaş'tır: "Türbenin etrafı abluka altına alınmıştı. Askerden başka hiç kimse yoktu. Biz kabre 5-6 metre mesafedeydik. Gördüğüm kadarıyla cenaze sanki bugün defnedilmiş gibiydi. Bakıştık birbirimizle. Merak ediyoruz kim çıkıyor diye. Mübarek adamın ismini hiç işitmemiştik. Ama cenazenin çürümemiş olmasından dolayı tüylerimiz diken diken oldu." Askere gitmeden önce köylerinde ceset çıkardıklarını, köylünün kokuya dayanamayarak oradan kaçtığını anlatan Aktaş, "Ama bu mübarek insan çıktığında yeni konulmuş gibiydi. 3 ay 21 gün önce vefat ettiği düşünülünce çürümüş olması lazımdı. Ancak kefende bedeni aynen duruyordu." diyor. Yusuf Hayal'in anlattıklarını, asker arkadaşı Şenol Başaslan ise şöyle aktarıyor: "Gümüşhaneli Yusuf'a mezarın yerini göster, oradan nasıl çıkarttın diye sordum. Beni götürdü. Mezarın yerini bir iki gün sonra gösterdi. O zaman anlattıklarına inandım. Askerdim, cahildim ama Bediüzzaman Hazretleri'ni seviyordum. Bana 'Hiç leke yok. Aynen bugün konmuş gibi' demişti. Kefen toprağa girdikten hemen sonra çürür. Ama o üç aydan fazla kalmış. Mübareğin kefeni çürümemiş." Başaslan, kırılan mermer parçalarını da alaydaki yemekhane kapısının ardında gördüğünü kaydediyor. Daha sonra nereye götürüldüğüne dair bilgisi ise yok. Yusuf Hayal'in mermeri kırmasından ötürü hak ettiği izni 30 günden 45'e çıkartılır. Bir ay kadar önce çıktığı Gümüşhane'nin Demirören köyüne yeniden döner. TABUT, C-47 UÇAĞINA SIĞMADI Halilürrahman Dergahı'nda bir saat içinde yaşanır tüm bunlar. Tabut bir arabaya yerleştirilip Şanlıurfa Alay Komutanlığı'na nakledilir. Askeri konvoy nizamiye kapısında durdurulurken sadece Bediüzzaman'ın naaşının olduğu arabanın girmesine izin verilir. Küçük havaalanında Diyarbakır'dan gelen C-47 nakliye uçağı beklemektedir. Uçaktaki dört kişiden pilot Ahmet Kırlay, muhabereci Kadri Özkartal ve diğer ekip gece yarısı apar topar kaldırılıp Urfa'ya yönlendirilir. Kadri Bey'in eşi Hikmet Özkartal taşınan kişinin Bediüzzaman olduğunu daha sonra öğrendiklerini söylüyor. "Biz şehit var sanmıştık. Ama Bediüzzaman Hazretleri olduğunu öğrenince tüylerimiz diken diken oldu." Tabut, bu uçağa sığmaz. Naaş, daha küçük bir tabuta yerleştirilir. Yusuf Hayal ve arkadaşlarına ikinci bir emir verilir: "Büyük tabutu şehrin dışında bir yerde yakın." Benzinle yakılmaya çalışılır, ancak tabut bir türlü alev almaz. Askerlerin bu şaşkınlığını Yusuf Hayal'in eşi Emine Hanım şöyle anlatıyor: "Benzini dökmüşler ama yakamamışlar. Vilayetin dışında bir yere götürmüşler. Tabutuna kaç teneke benzin döktük ama yakamadık derdi. Sonra tabutu oraya gömüyorlar. Bunları üzülerek anlatırdı. O mübareği nereye götürdüler hiç bilemiyordu." Gece yarısı Afyon Havaalanı'na inen uçağı vali ve yaklaşık 15 asker karşılar. Buradaki askerlerden biri de Nizipli Ahmet Çam'dır. Isparta'nın merkezindeki 58'inci Tümen Karargah Bölüğü'nde nizamiye nöbetçisidir. "Biraz atıcı, vurucu olduğumuz için bizi alıp götürdüler. Muhafız olarak gittik, muhafız olarak geldik." diyen Çam, subayların havaalanında kendilerine katıldığını aktarıyor. Bir ambulansa yerleştirilir Bediüzzaman'ın naaşı. Peşine de 3-4 tane askeri araç takılır. Araçlar dağların arasından süzülüp sessizce yol alır. "Nereden gittiğimizi bilmiyoruz. Dağların tepesiydi. Araba önümüzde gitti, arkadan askeri arabayla gittik. Anayollardan gitmedik, dağ yollarıydı. Karanlıktı." 3-4 saatlik yolun sonunda gece yarısını geçerken Isparta'da meçhul bir yere gelinir. Yaklaşık 10 metre ötesinde defnedilen kişinin kimliğini dahi bilmeyen Ahmet Çam'ın görevi Bediüzzaman'ı defneden askerlerin tüfeklerini beklemektir. Sabaha karşı defin tamamlanır, ancak Çam, sadece uzaktan seyreder. Defnin ardından bir yüzbaşı erlere "Hiç kimseye söylemeyeceksiniz. Sizi asarlar." der. Bunun üzerine kimse ne geldikleri yeri, ne de defin işlemini o günlerde başkasına anlatır. Ahmet Çam, defnettikleri kişinin kimliğini günler sonra gazetelerden öğrenir. Tahir Aktaş, Urfa-Suruç'taki birliğine döndükten sonra ilçenin yaşlıları ile konuşarak gece yarısı gizlice kimi çıkarttıklarını öğrenir. Bediüzzaman Hazretleri hakkında bilgi aldığı kişilerden biri Bostancı köyünün şeyhidir. "Şeyh efendi hadiseyi anlatır ve ağlardı. O kadar duygulanırdı. Ondan bilgi edinmeye çalışırdım yasak olduğu zamanlarda." Eski adı Höyüklü yeni adı Ecek olan köyde vekaleten karakol komutanlığını yürüten Tahir Aktaş'ın eline Said-i Nursi'nin toplanma emri verilen eserleri ulaşır: "Şehir merkezi ile pek alakamız yoktu. Köyleri dolaşırken ortaya çıkıyordu eserler. Okumayı bilen köylülerde bulunurdu genelde. Karakol komutan vekilliği yaptığım zamanlarda sık sık geçerdi elime. Said Nursi'nin eserlerinin toplanması emredilirdi yukardan. Ama ben aldığım insanlara geri verirdim. Eserler belli ki bir alimin yazısıydı. Benim Arapça okumuşluğum vardı. Tehlikeli olmadığı belliydi. Dini konulardan bahsediyordu. El koymanın bir anlamı yoktu." 26 Ekim 1959 tarihinde Van'ın Erciş ilçesinde askerliğine başlayan Tahir Aktaş, altı aylık eğitimin ardından Şanlıurfa'nın Suruç ilçesine jandarma olarak gelir. 30 aylık askerliğin ardından memleketine dönerek lokanta açar. Mermeri kıran Yusuf Hayal Van-Erciş'teki okuldan arkadaşıdır. Ancak Hayal'in birliği Şanlıurfa vilayetinin karşısında yer alan, yaklaşık 30 kişiden oluşan toplu birliktir. 72 yaşında vefat eden Yusuf Hayal 1961'de askerlik görevinin sona ermesinden üç yıl sonra Almanya'ya işçi olarak gider. 24 sene kaldığı Duisburg'da demir döküm fabrikasında çalışır. Eşi Emine Hanım'ı dönmesine 5 yıl kala yanına alır. Her altı ayda bir eşini ziyarete gelir. 1988'de İstanbul'a kesin dönüş yapan Pehlivan Yusuf, askerlikteki anılarını eşi Emine Hanım'a ve ikisi kız biri erkek üç çocuğuna anlatır. Emine Hayal, "Bediüzzaman Hazretleri'ni merak ederdi. Kitabı vardı onda, biri aldı götürdü. Nasıl aldı kabirden, nasıl çıkarttı onu anlatırdı. Severdi Bediüzzaman Hazretleri'ni." diyor. "BENİM KABRİM BİLİNMEYECEK" 67 yaşındaki Ahmet Çam ise Gaziantep'in Nizip ilçesine bağlı Yeniyazma köyünde ikamet ediyor. Isparta'daki askerliği bir kenara konulacak olursa yaşamı köyünün dışına taşmamış. Bediüzzaman'ın mezarı ile uğraşılmasına şaşırıyor: "Bir adamın cenazesinden asker niye korkmuş ki? Niçin nakletmiş acaba? Şaşırıyor insan. Bir adamdan niye korksun devlet." diyen Ahmet Çam'ın iki yıl süren askerliğinin başladığı tarih de Üstad'ın vefatından tam bir yıl öncesine denk geliyor: 23 Mart 1959. Mart 1961'de de köyüne dönüyor. 68 yaşındaki Şenol Başaslan ise askerliğin ardından 1963 yılında yerleştiği İstanbul'da Denizcilik İşletmeleri'nde manevracı olarak çalışmış. Kadri Özkartal ise Bursa'da yaşıyor. Kendisi konuşmayı arzu etmese de eşi onun yaşadıkları hakkında kısa bilgiler veriyor. Bediüzzaman Hazretleri vefatından üç gün önce Isparta'dan talebeleri Bayram Yüksel, Hüsnü Bayram ve Zübeyir Gündüzalp ile gizlice Urfa'ya geldi. Hükümet temsilcilerinin "Bir an önce ayrıl" uyarılarına rağmen, "Ben buraya dönmeye değil kalmaya geldim." diyerek vefatını haber veriyordu. 21 Mart'ta geldiği, herkese kapısını açan, sofrasına misafirsiz oturmayan Hz. İbrahim'in makamında gözlerini yumdu. Yaşadığı yıllarda mezarının Urfa'da kalmayacağına da işaret ediyordu: "Benim kabrim çoklar tarafından bilinmeyecek." BEDİÜZZAMAN'IN MEZARININ TAŞINMASINI İSTEYENLER MASONDU Bediüzzaman Hazretleri'nin küçük kardeşi Abdülmecid Ünlükul, Konya'da oturuyordu. Temmuz 1960'ın ilk günlerinde Vali Bey'in kendisini beklediği haberi iletildi. Odaya girdiğinde üç generalle karşılaştı: Cemal Tural, Refik Tulga ve Mucip Ataklı. Abisinin mezarını şark ahalisinden ziyarete gelenler arasında kaçaklar olduğu, nazik bir zaman geçirildiği söylenir. Bu yüzden İç Anadolu'da bir bölgeye nakledileceği söylenir. Israr etmemesi, buna mecbur olduğu, dilekçeyi imzalaması gerektiği ifade edilir. Ünlükul, "Bari mezarında rahat etsin." feveranına rağmen istemeye istemeye dilekçeyi imzalar. Bu dilekçe Milli Birlik Komitesi'ne dönemin İçişleri Bakanı emekli General İhsan Kızıloğlu tarafından sunulur. Ancak komiteye talebin Abdülmecid Ünlükul tarafından geldiği, abisini ziyaret edemediğinden dolayı ikamet ettiği Konya'ya taşımak istediği aktarılır. Dilekçe metni de orada okunur. Hukuki bir sorun olmadığı da belirtilir. Ünlükul'u dinlemeye gerek duymayan Milli Birlik Komitesi İçişleri Bakanı'na taşıma yetkisi verir. Komite üyesi Ahmet Er, kararın alındığı toplantıda bulunmadığını ancak Cemal Tural, Refik Tulga, Mucip Ataklı ve İhsan Kızıloğlu'nun mason olduğunu iddia ediyor: "Kanaatimi söylüyorum. Bunlar yapabilirler. Bu isimler masondur. Komitenin içinde İslam'a karşı olanlar da vardı, olmayanlar da. Ama İslamiyet'in büyüklüğünün farkında olan hiç kimse yoktu. Dini bütün adam yoktu. Ezanın Türkçeleşmesi üzerine çok kavgalar ettik. İslamiyet havanın, suyun, ışığın girmediği yere kadar girmiş. İslamiyet hayatımızın bir parçası değil A'dan Z'ye kadar bir bütündür." Milli Birlik Komitesi üyelerinin kandırılmış olabileceğini değerlendiren Ahmet Er, "O bir cinayetti. Bu kadar büyük müçtehidi nasıl rahatsız edersiniz." diyor. Abdülmecid Ünlükul, ağlaya ağlaya mezarın taşınmasına şahitlik eder. Hatta diğer şahitlerin aktardığı gibi abisinin kefeni bugün konulmuş gibidir ve kefeni açtığında tebessüm eden yüzünü görür. CEMAL TURAL KARŞIMDA KALP KRİZİNDEN ÖLECEKTİ Bediüzzaman Hazretleri ile ilgili çalışmalarıyla bilinen Necmeddin Şahiner, 1966 yılında Genelkurmay Başkanı olan Cemal Tural'a önce mektup yazar sonra da onu ziyaret eder. "Tural karşımda kalp krizinden ölecekti. Bir daha bana Said Nursi ile ilgili mektup göndermeyeceksin, beni aramayacaksın, kitap göndermeyeceksin dedi." Taşınma olayının müsebbibi olarak ihtilalcileri gösteren Şahiner, Bediüzzaman'ın mezarının sadece birkaç talebesi tarafından bilinmesiyle ilgili "Bu olay Cenab-ı Hakkın, onun duasını zalimlerin eliyle kabul etmesidir." diyor. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Hele sabır... Şah veli nin pişirdiği temcid pilavı dağıtmakla bitmiyor demekki... Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

silinmiyor, neden silinsin? http://www.turkiyeforum.com/search. php? ... fatihokudu Dreams

edep - ahlaka ve forum kurallarına aykırı olmadıkça hiçbir mesajın silindiğini görmedim ben bu zamana kadar fatih.

Başlıkla alakasız yönlere gittiğiniz için uyarı aldınız. Sizden Yönetime forumuna şikayetlerinizi bildirin. Başlıkla ilgili mesaj yazmayanlar uyarı alacaktır... Dreams