commando bu güzel yazıyı paylaştıgın için çok teşekkür ederim http://img330. imageshack. us/img330/5133/bbwk5. jpg

ABDURRAHMAN ARVASİ Anadolu'da yetişen büyük alim ve velilerden. Seyyiddir, yani hazret-i Hüseyin'in evladındandır. İsmi, Abdurrahman, babasının ismi Seyyid Abdullah'tır. Alim-i Arvasi, Kutb-i Arvasi, Abdurrahman Kutub lakablarıyla da bilinmektedir. Zamanının kutbu idi. Hicri on ikinci asrın ikinci yarısında Arvas'ta doğdu. On üçüncü asrın ilk yarısında vefat etti. Kabri Van'ın Hoşab kazasındadır. Ziyaret olunur ve bereketlerinden istifade edilir. Hacet sahipleri muradlarına, isteklerine kavuşur. Şeceresi şöyledir: Seyyid Abdurrahman bin Abdullah bin Muhammed bin Muhammed Şehabeddin bin İbrahim bin Alim-i Rabbani Cemaleddin bin Kemaleddin bin Kutub Muhammed bin KasımBağdadi'dir. Seyyid Abdurrahman Arvasi'nin büyük dedesi Seyyid KasımBağdadi hazretleri Hülagu'nun Bağdad katliamı sırasında Bağdad'dan hicret edip, aile fertleri ile birlikte uzun yıllar Anadolu'nun çeşitli yerlerinde kaldı. Tasavvuf yolunda olgunluk derecesine ulaşan Muhammed Veli veyaKutub Muhammed diye meşhur olan oğlunu doğu Anadolu'ya gönderdi. Kendisi de Mısır'a gidip Ezher Medresesi müderrisleri reisi oldu. SonraMedine-i münevvereye gidip orada vefat etti. Anadolu'ya gelen ve etrafını aydınlatan Muhammed Veli, Hakkari Beyi İbrahim Hanın kızı Fatıma Hanımla evlendi. Yüksek dağlar arasında geçidi zor bir yere bir dergahla iki katlı bir ev yaptırdı. Arvas yani Van'ın Bahçesaray ilçesine bağlı Doğanyayla köyünü kurarak sevenleri ve akrabalarıyla birlikte oraya yerleşti. Burada nadide eserlerden bir de kütüphane teşkil ederek ilim ve feyz neşr etti. Pekçok kimse onun sohbet ve ilim meclislerine devam edip ilahi lutfa ve feyzlere gark oldular. Çok talebe yetiştirdi. Neslinden gelenler yolunu takib etti. Seyyid Muhammed Veli'nin torunlarından Seyyid Abdullah vefat ettiği zaman oğlu Abdurrahman Arvasi küçük yaşta yetim kaldı. Seyyid Abdurrahman, önce küçük yaşta kaybettiği babasından, onun vefatından sonra da vaktin büyük alimlerinden ilim tahsil etmeye başladı. Yedi-sekiz yaşlarında iken Kur'an-ı kerimi hatmedip Arabi ilimleri öğrenmeye başladı. Kısa zamanda akli ve nakli ilimlerle zamanının fen ilimlerinde büyük alim, allame oldu. Büluğ çağına gelince, annesi, Arvasi soyunun Van havalisinde devamı için, genç yaşta onu zorla evlendirdi. Abdurrahman Arvasi hazretlerinin MollaAbdullah, Hacı Molla Lütfullah, Molla Efendi , Molla Zade, Molla Ubeydullah, Molla Abdülhamid, Şeyh Seyyid Muhammed, SeyyidTahir ve ismi bilinemeyen dokuz oğlu olduğu bildirilmektedir. Dedelerinin yolunu devam ettiren Abdurrahman Arvasi, zahiri ilimlerde yükseldiği gibi tasavvuf yolunda da ilerleyip kemale gelmiş, Kadiri ve Çeşti kollarında irşad sahibi, zamanının mürşid-i kamili olmuştu. Medresesinde talebe yetiştirmeğe başladığında, her taraftan akın akın yüzlerce hak aşığı huzuruna koştular. Sohbetleriyle şereflenip bereketli feyzlerine kavuştular. Seyyid Abdurrahman'ın ömrü, zahir ve batın ilimlerini yaymakla geçti. Arvas'taki ve Hoşab'daki medrese ve dergahı dolup taştı. İstanbul, Hicaz, Mısır, Irak gibi memleketlerde çözülemeyen meseleler Abdurrahman hazretlerine getirilirdi. Çevredeki bütün bölgeler, onun irşad, yol gösterici nuruyla aydınlanmıştı. Bu sebeple Sultan İkinci Mahmud Han ona çok hürmet gösterir, duasını ister, hususi hediyelerle selamlarını gönderirdi. Pekçok kerametleri görülmüş olan Seyyid Abdurrahman hazretleri zamanın beylerine, paşalarına mektuplar yazarak nasihat ederdi. Bu mektuplardan bir kısmını uzak memleketlere de göndermiştir. İrisan beylerinden Emir Şerefüddin Abbasi'ye yazdığı Farisi mektuplar çok kıymetlidir. Bu mektuplardan birinde Muhammed Kerim Han, Mustafa ve Feyzullah beylere selam ve dua etmektedir. Şerefüddin Han, Seyyid Abdurrahman'dan gelen başka bir mektubun sonuna; "Mevlana hazretleri bu mektubu bu fakire 1778 senesinde göndermiştir. Musibete sabretmek lazım olduğu ve sabrın kıymetini bildirmiştir. Birkaç ay sonra pederim Abdullah Han vefat etmiştir. Mevlana'nın kerametini buradan anlamalıdır." satırlarını eklemiştir. Seyyid Abdurrahman her sene üç-beş ay o havaliyi dolaşır, Vaz ü nasihat ve irşadla, halka İslamın esaslarını anlatır, bilhassa bozuk mezhep ehline karşı hısn-ı hasin vazifesi görürdü. Bu yüzden memleketimizin sulhuna hizmeti çoktur. Çünkü onların olduğu bölgede bozuk itikadlı kimse bulunmazdı. Böyle alim ve velilerin Osmanlı Devletine hizmetleri bey ve paşalardan az değildi. Hatta hizmetleri kalıcı olduğundan daha çoktu denilebilir. Seyyid Abdurrahman, yakınlarından birini dünya malına muhabbeti sebebiyle yanından uzaklaştırmıştı. O zat da Beyrut'a gidip, zekasıyla vali olmuştu. Birgün kendisine; "Efendim! O yakınınız Beyrut'ta vali oldu." dediklerinde; "O, ateşte yanmadı mı?" buyurdu. O günün tarihini bir yere kaydettiler. Sonradan haber geldi ki, Beyrut valisi bir gece konağında çıkan bir yangın sebebiyle çocuklarıyla birlikte yanmıştı. Tarihini sordular, Seyyid Abdurrahman hazretlerinin onun hakkında söylediği günün tarihini tutuyordu. Seyyid Abdurrahman hazretleri çok cömert olup, misafiri ve geleni gideni pek fazla olurdu. Bir gün hanımı ona; "Efendim gelenimiz gidenimiz çok. Beylerin, paşaların ve eşrafdan olan kimselerin hanımları da geliyorlar. Büyük bir kapıya geldiklerini bildiklerinden çeşitli elbiseler, kıymetli entariler giyiyorlar. Benim üstümde ise hep bu entari var. Mümkünse bir entari daha yaptırsanız da arada bir onu da giysem." dedi. Seyyid Abdurrahman hazretleri; "Sen git mutfağında bulunan teknedeki hamurunla meşgul ol." buyurdu. Hanımı mutfağa girdi. Tekneyi hamurla değil, altınla dolu buldu. Koşup efendisine geldi, bir yandan ağlıyor, bir yandan da; "Beni affet, bundan sonra senden bir şey istemiyeceğim." deyip, özür diliyordu. Birgün Abdurrahman Arvasi hazretleri sevenleri ve talebeleri ile Van Gölü kıyısında giderken, gölde bulunan AhtamarAdasındaki Ermeni kilisesinden bir papas çıkarak su üstünde yürümeye başladı. Abdurrahman Arvasi hazretlerinin talebelerinden bazılarının hatırına; "Allah'ın düşmanı dediğimiz papas su üzerinde yürüyor da, evliyanın büyüğü Abdurrahman Kutub hazretleri acaba neden kıyıdan yürüyerek dolaşıyor?" düşüncesi geldi. Talebelerinin düşüncelerini anlayan Abdurrahman Arvasi hazretleri, ayakkabılarını çıkararak ellerine alıp birbirine çarptı. Her çarpışta papas suya battı. Boğazına kadar battığı zaman son defa çarptı ve papas tamamen batıp boğuldu. Abdurrahman Arvasi hazretleri böyle düşünen bazı talebelerine dönerek; "O sihir yaparak su üstünde gidiyor ve sizin imanınızı bozmak istiyordu. Ayakkabıları çarpınca sihri bozulup battı. Müslümanlar sihir yapmaz, Allahü tealadan keramet istemekten de haya ederler." buyurdu. Kerameti ile papasın sihrini bozdu. Ömrü boyunca ilim öğrenen, öğreten, insanlara İslamiyetin emir ve yasaklarını anlatarak onların iki cihan seadetine kavuşmalarına çalışan Abdurrahman Arvasi hazretleri Osmanlı-Türk devleti için büyük bir velinimet idi. Hicri on üçüncü asrın ilk yarısında vefat etti. Van'ın Hoşab nahiyesinde defn edildi. Kabr-i şerifi sevenleri tarafından ziyaret edilmektedir. Kerametleri vefatından sonra da görüldü. Abdurrahman Tagi şöyle anlattı: Babam Budağ Hanın yanında çalışırdı. O anlattı: Han, askerleriyle beraber Seyyid Abdurrahman Kutub hazretlerinin kabri yakınlarına gelmişti. Mola verdikleri yerde, Yusuf Efendi askerlerden ayrılıp, Seyyid Abdurrahman'ın kabri başına geldi ve Seyyid hazretlerini kabrin üzerinde oturuyor gördü. Kendini görünce yüzünü çevirdi, başka yere bakmaya başladı, hiç iltifat etmedi. Yusuf Efendi yüz bulamayınca, doğru askerin yanına gelip komutana silahını ve elbiselerini çıkararak teslim etti. Silahını teslim ettiğini gören Han, Yusuf Efendiyi tehdid ederek; "Bizden vaz geçersen seni Nirib nahiye müdürlüğünden azlederim, evini oradan çıkarır seni öldürürüm." dedi. Yusuf Efendi aldırış etmedi. Doğru Abdurrahman hazretlerinin kabri başına geldi. Bu defa kabrinin üzerinde oturduğu halde ona güler yüzle bakıyordu ve; "Mevlana Yusuf! İlk geldiğinde senden yüz çevirmiştim. Şimdi ise yüzümü sana döndüm, tövbe et!" buyurdu. O da şimdiye kadar yaptıklarına tövbe edip Abdurrahman hazretlerinin elini öptü. Ondan nasihat alarak ayrıldı. O nasihatlara uyarak mutlu bir hayat yaşadı ve han da kendisine hiç bir kötülük yapamadı. 1974 Kıbrıs harekatından sonra Van'ın Hoşab kazasına ailesi ile birlikte bir hava binbaşısı gelip SeyyidAbdurrahman Arvasi hazretlerinin kabrini sordu. Kabrin bulunduğu yere varıp, orada bir koç kesip fakirlere, şeker alıp çocuklara dağıttı. Kendisine bu yaptıklarının ve ziyaretinin sebebi sorulunca, şöyle anlattı: Kıbrıs harekatı sırasında adanın üzerinde uçuyordum. Beşparmak Dağlarındaki Rum yuvalarını, oyuklarını, mazgallarını ve müstahkem mevkı ve mevzilerini bombalayıp dönecektim. Omuzumda iki el hissettim. Korktum. Baktım ki sarıklı, sakallı, nur yüzlü ihtiyar bir zat. "Evlat, filan mevzileri de bombala!" buyurdu. "Benzinim dönüşe yetmez." dedim. "Korkma ben tekeffül ediyorum." deyince döndüm. Gösterdiği mevzi ve hedefleri de bombaladım. Mersin'e doğru gelirken; "Gördün mü benzinin yetti." buyurdu. Ben merak edip o zata; "Siz kimsiniz?" diye sordum. "Van'ın Hoşab kazasından Seyyid Abdurrahman'ım." buyurdu. "Sağ mısınız?" dedim. "Değilim ama, böyle savaşlarda ve sıkıntılı durumlarda yardıma koşarım." buyurdu. Abdurrahman Arvasi hazretlerinin vefatından yüz elli seneden fazla zaman geçtiği halde müslümanların yardımına koşması onun kutup ve yüksek keramet sahibi olduğunu göstermektedir. Onun kutb olduğu zamanında ve sonraki zamanlarda da hep tevatür halinde bilinmektedir. Mevlana Halid-i Bağdadi hazretlerinin halifesi ve asrının kutbu olan Seyyid Taha-yı Hakkari hazretleri kendisinden bahs ederdi. Abdurrahim Arvasi hazretlerinin torunlarından Muhammed Emin Garbi Efendi anlatır: Hoşab halkı bilirler. Kuraklık olduğu zaman gidip Seyyid Abdurrahman hazretlerinin kabrinin başucundaki taşı alıp aşağısındaki dereye sokarlar ve yağmur yağar. Bunun için o taş suda durmaktan incelmiştir. Böyle olduğunu bu fakir de gördüm. Bu da Abdurrahman Arvasi hazretlerinin kerametidir. Abdurrahman Arvasi hazretlerinin oğullarından Seyyid Lütfullah, hacı olup, alim, fadıl ve veli idi. Arvas'tadır. Seyyid Sıbgatullah Arvasi bunun soyundandır. Oğullarından biri Seyyid Molla Abdülhamid'dir. Arvas'da kalırdı. Arvas medrese, tekke ve zaviyesini sevk ve idare ederdi. Arvas ve civarında bunun çocukları kaldı. Seyyid Fehim Arvasi hazretlerinin babasıdır. Oğullarından biri de Seyyid Molla Muhammed'dir. Başkale'ye yerleşti. Nesli burada çoğaldı. Alim, kamil, kadirşinas ve hal ehli olup, Seyyid Taha hazretlerinin sohbetinde bulunmuş idi. Neslinden Seyyid Abdülhakim Arvasi gibi bir alim ve mürşid yetişmiştir. Oğullarından biri de, Seyyid Abdullah'dır. Arvas'da medfundur. Hacıdır. Medresede müderris idi. Babasına mensub idi. Oğlu Abdülcelil Zugula köyüne yerleşti. Biri de MollaEfendidir. Aslında ismi Seyyid Muhammed Efendi olup, ismine hürmeten, babası sadece "Efendi" derdi. Büyük alim idi. Babasına mensub, kamil bir zat idi. Pir Yusuf kabristanındadır. Biri de Seyyid Ubeydullah olup, kısaca Ubeyd denir. Arvas'da doğdu. Molla ve müderris idi. Oğulları Gevaş tarafına geldi. Adı geçen oğullarından bu altısının nesli günümüzde devam etmektedir. Babalarının vazifesini hakkıyla yapmışlardır. Allah hepsinden razı olsun. KANLI ELBİSELER! Seyyid Abdurrahman, ihsan sahibiydi. Mal ve canını Allahü tealanın dinini yaymak için sarf etti. Zamanının kutbu olduğu için uzak yerlerde Allah yolunda, O'nun dinini yaymak için savaşanların yardımına koşardı. Hanımı şöyle anlattı: Efendim, arada-sırada silahlarını kuşanır, evden çıkar, sabahtan önce yine eve gelirdi. Geldiğinde üstünde-başında kan lekeleri olurdu. Elbiselerini yıkar sesimi çıkarmazdım. Yine elbiseleri kan içinde kaldığı bir gün kendisine; "Efendi! Sık sık gidip, sabaha bu vaziyette geliyorsun. Nereye gidiyorsun ve elbisen niçin kan içinde dönüyorsun?" diye sordum. O da; "Hanım, sağlığımda iken kimseye söylemezsen, bu sırrı sana söylerim." dedi. Ben de; "Söylemem." dedim. Bunun üzerine; "Biz vazifemiz icabı zaman zaman dünyanın neresinde müslümanlarla kafirlerin harbi varsa oraya gideriz. Müslümanlara yardım eder, küffar ile harbederiz. Ayrıca darda kalmış müslümanların da yardımına yetişiriz." buyurdu. Ben bu sırrı o vefat edinceye kadar kimseye söylemedim, sakladım. 1) İslam MeşhurlarıAnsiklopedisi; c.1, s.194 2) İslam Alimleri Ansiklopedisi; c.17, s.302 3) Eshab-ı Kiram; s.288 evliyaullah.com Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

ABDURRAHMAN EFENDİ On yedinci asır Anadolu velilerinden. Zileli olup doğum tarihi ve ailesi hakkında bilgi bulunmamaktadır. Tahsil ve terbiyesini Zile'deki alimlerden aldığı anlaşılmaktadır. Abdurrahman Efendi daha sonra Kastamonu'ya gelerek Şeyh Şaban-ı Veli tekkesinde Mustafa Çelebi Efendiden dersler aldı. Evliyalık yolunda ilerledi. 1660'da Şeyh Mustafa Çelebinin vefatı üzerine Şaban-ı Veli tekkesinde sekizinci şeyh olarak irşad makamına oturdu. Bir taraftan talebe yetiştiriyor, diğer taraftan halka vaz ve nasihatler vererek Allahü tealanın emir ve yasaklarını bildirmeye devam ediyordu. Ağır başlı, vakar ve heybet sahibi, sakin bir zat idi. Edeb ve hayası çok yüksekti. Sabah namazını evvel vaktinde kılar, bu vakitten kuşluk vaktine kadar talebelere ders verirdi. Sonra evine gider, öğle namazı vaktinde tekrar gelip namazı kıldırırdı. Namazı kılınca bir saat halka vaz ve nasihat eder sonra talebelerine ders vermeye devam ederdi. En ince meseleleri çok güzel izah eder ve anlatırdı. Sorulan suallere derhal ve yerinde cevaplar verirdi. Yüksek halleri ve kerametleri ile Kastamonu'da yediden yetmişe herkesin sevip saydığı, candan bağlandığı bir kimse idi. Abdurrahman Efendi 13 sene Şeyh Şaban-ı Veli tekkesinde insanlara doğru yolu göstermekle meşgul oldu. 1673 senesi içerisinde vasiyetnamesini yazarak Amasya'da bulunan ve orada halkı irşad etmekte olan Şeyh İbrahim Efendiye gönderdi. Vasiyetnamenin özeti şu şekildedir: "Ey benim aziz kardeşim Hafız İbrahim Efendi! Size dahi` malum olsun ki biz zahiri olarak hacca gitmeye niyet edip onun tedariki ile meşgul iken, bir seher vaktinde gaipten bir seda geldi. "Hazır ol manevi hacca gitsen gerektir." denildi. Biz cenab-ı Hakk'ın emrini beklemekte iken Recep ayının yirmi yedinci gecesi ki mirac gecesi ruhlar aleminde geziyorduk. Resul-i ekrem miraca giderken bindiği burağa binmiş olarak geldiler. Bizi de burağın arkasına aldılar ve gittik. Levh-i mahfuzun yanına varınca; "Siz burada eğlenin, bundan öte izin yoktur." buyurdular. Levh-i mahfuza nazar eyledik, baktık ki kendimizin Şaban ayında dünya evinden ahirete gideceğimizi, sizin de Şaban Efendi Tekkesinde şeyh olacağınızı gördük. Ey benim kardeşim! Levh-i mahfuzda yazılan sizsiniz. Hemen fakire dua eyle ve duadan unutmayıp tekkede meşgale ve mücahede Allahü tealanın dinini yaymakla meşgul olup gayret kemerini yedi yerden kuşanıp ve benim evlatlarımı dahi gözden ve gönülden çıkarmayınız. Kapı dervişi Molla Hasan altı senedir tekkenin hizmetindedir. Lakin irşadı sizden olmakla bu zamana tehir edilmiştir. İrşad ile faydalanmadıkça salıvermemenizi rica ederiz. Bize lazım olan hakkı tebliğ eylemektir." Şeyh Abdurrahman Efendi bu vasiyetnameyi İbrahim Efendiye gönderdikten sonra yazdığı gibi 1673 (H.1083) senesi Şabanında hayata gözlerini kapadı. Kastamonu'daki Şaban-ı Veli hazretlerinin türbesine defnolundu.. 1) Kastamonu Evliyaları; s.39-41 2) Menakıb-ı Şaban-ı Veli; s.50 Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy