çok güzel, ellerine sağlık..... G İ T T İ M

commando yazdı:Adamın biri her zaman yaptığı gibi saç ve sakal tıraşı olmak İçin berbere gitti. Onunla ilgilenen berberle güzel bir sohbete başladılar. Değişik konular üzerinde konuştular. Birden Allah ile ilgili konu açıldı... Berber: " Bak adamım, ben senin söylediğin gibi Allah'ın varlığına inanmıyorum." Adam: " Peki neden böyle diyorsun?" Berber: " Bunu açıklamak çok kolay. Bunu görmek için dışarıya çıkmalısın. Lütfen bana söyler misin, eğer Allah var olsaydı, bu kadar çok sorunlu, sıkıntılı, hasta insan olur muydu, terkedilmiş çocuklar olur muydu? Allah olsaydı, kimseye acı çektirmez, birbirini üzmezdi. Allah olsaydı, bunların olmasına izin vereceğini sanmıyorum..." Adam bir an durdu ve düşündü, ama gereksiz bir tartışmaya girmek istemediği için cevap vermedi. Berber işini bitirdikten sonra adam dışarıya çıktı. Tam o anda caddede uzun saçlı ve sakallı bir adam gördü. Adam bu kadar dağınık göründüğüne göre belli ki tıraş olmayalı uzun süre geçmişti. Adam berberin dükkanına geri döndü. Adam: " Biliyor musun ne var, bence berber diye bir şey yok" Berber: " Bu nasıl olabilir ki? Ben buradayım ve bir berberim." Adam: " Hayır, yok. çünkü olsaydı, caddede yürüyen uzun saçlı ve sakallı adamlar olmazdı. Berber: " Hımmm... Berber diye bir şey var ama o insanlar bana gelmiyorsa, ben ne yapabilirim ki?" Adam: " Kesinlikle doğru! Püf noktası da bu! Allah var, ve insanlar ona gitmiyorsa, bu gitmeyenlerin tercihi. İşte dünyada bu kadar çok acı ve keder olmasının nedeni!" Tüylerim diken diken oldu okuduğumda... Mükemmel ötesi bir yazı bu. Başkaları gitmiş olur, gidince; Bir sen yakınsın, uzakta kalınca..

Kanser hastanesinde başhekimken Serap adında bir genç hanım hastam vardı. Bu hastam göğüs kanserine yakalanmış ve tedavi için yurt dışına gitmek istemesine rağmen, bazı formaliteler sebebiyle o imkanı bulamamıştı. Serap'ı özel bir alakayla bizzat ben tedavi altına aldım. Ve kısa bir süre sonra da Allah'ın izniyle iyileştiğini gördüm. Ancak Sarap'ın da bütün diğer kanserliler gibi ilk beş yıllık zamanı çok dikkatli geçirmesi gerekiyordu. Bir iş kadını olan Serap, 4 yıl kadar sonra bir ihale için İzmir'e gitmek istedi. Kış aylarında olduğumuz için uçakla gitmesi şartıyla kabul ettim. Maalesef bilet bulamamış ve benden habersiz bindiği otobüsün kaza geçirmesi üzerine altı saat kadar mahsur kalmış. Dönüşünden kısa bir müddet sonra kanser, kemik ve akciğerine yayıldı. Serap bacak kemiklerindeki metastaz sebebiyle yürüyemez hale gelirken, hastalığın akciğerdeki tezahürü yüzünden devamlı oksijen cihazı kullanıyor ve söylediği her kelimeden sonra, ağzını o cihaza yapıştırarak nefes almak zorunda kalıyordu. Evine gittiğim gün, yine güçlükle konuşarak: "-Doktor bey." dedi. "Ben size dargınım!" "-Niçin?" diye sordum. "-Siz... dindar... bir insanmışsınız... niçin... bana... da, Allah'ı... ölümü... ahireti... anlatmıyorsunuz?" Dini inançlarının çok zayıf olduğunu bildiğim için bu teklifi karşısında oldukça şaşırdım. O'nu üzmemeye çalışarak: "-Doktora ulaşmak kolaydır, dedim. Parayı bastırdın mı istediğine tedavi olursun. Ancak iman tedavisi için gönülden istek duymalısın!.." Konuşmaya mecali olmadığından: "-Ben o isteği duyuyorum!" manasında başını salladı. Artık ümitsiz bir tıbbi tedavinin yanısıra, ebedi hayatın ve saadetin reçetesi olan iman derslerimiz başlamış ve son günlerini yaşayan Serap için bu dersler "hızlandırmalı öğretim"e dönmüştü. Anlattığım iman hakikatlerini bütün ruhuyla meczediyor ve arada bir soru soruyordu. Vefatına bir hafta kala: "-Doktor bey." dedi. "Ben... ölürken... ne... söylemeliyim?" "-Senin durumun çok özel." dedim. "Kelime-i Şehadet sana uzun gelir. O anı fark edince Hazret-i Muhammed sana yeter!" O haliyle tebessüm ederek, yine başını salladı. Çok ızdırabı olduğu için Serap'a sürekli morfin yapıyor ve onu uyutmaya çalışıyorduk. Ben, bir iş seyahati sebebiyle bir müddet ziyaretine gidemedim. Dönüşümde annesi telefon ederek: "-Serap bir haftadır morfin yaptırmıyor." dedi. "Sabahlara kadar inliyor ve çok ızdırap çekiyor." Hemen eve gittim ve iğne yaptırmamasının sebebini sordum. Aldığım cevabı hala unutamıyor ve hatırladıkça ürperiyorum: "-Ya morfinin tesiriyle ölüme uykuda yakalanır ve son nefeste "Muhammed" diyemezsem!.." İşte Serap, böyle bir hanımdı. Bu arada benden istihareye yatmamı ve eğer birkaç gün daha ömrü varsa, son günü uyanık kalacak şekilde morfin yaptırılmamasını rica etti. Ben, hiç adetim olmadığı halde Cuma gününe rastlayan o gece istihareye yattım ve Serap'ın acizliği hürmetine olacak ki, Salı gününe kadar yaşayacağına dair işaret sezdim. Ertesi gün, ona: "-Hiç korkma!" dedim. "İğneyi vurdurabilirsin." Ve Serap, bir veda vasfı taşıyan bu görüşmemizde son cümlelerini de dile getirdi: "-Doktor bey... Azrail... bana... nasıl görünecek?" "-Kızım..." dedim. "O bir melek değil mi? Hiç merak etme, sana yakışıklı bir prens gibi gelecektir." Salı günü Serap'ın ağırlaştığı haberini alınca, hemen eve gittim. Ancak vefatına yetişememiştim. Ailesi tam manasıyla perişandı. Sadece kendisine uzun müddet bakan dindar bir hanım akrabası ayaktaydı ve beni görünce yanıma gelerek: "-Doktor bey!.. Biliyor musunuz, bu evde biraz önce bir mucize yaşandı!" dedi ve devam etti: "-Serap, bir saat kadar önce oksijen cihazını attı ve "yataktan kalkması imkansız" denmesine rağmen kalkarak abdest aldı, iki rekat namaz kıldı. Bütün ev halkı, hayretten donup kaldık. Ve kelime-i şehadet getirerek yatağına uzandı. Size de selam söyledi ve ekledi: "-Doktor beye söyleyin, o alem, onun anlattıklarından da güzelmiş!" dedi. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

MEÇHUL MAHKUM Pekte uzak olmayan bir zamanda, Çin'de, Mareşal Eul Chann-Ming'in özel doktoru olarak bulunuyordum. Çok güvenini kazanmıştım. Bir yabancı olduğum halde bana, karargah içinde istediğim yere girme izni verilmişti. Bununla beraber günlük politika işlerinden elimden geldiği kadar uzak kalmağa çalışmama rağmen, şehir baskınlarına, esir katliamlarına ve kitle halindeki idamlara defalarca şahit oldum. Fakat, Çin'de geçirmiş olduğum beş yıllık zaman içinde, bana çok tesir eden en canlı hatıra, şu olmuştur: Han-Cheou şehrindeydik. O gün 74 mahkum kurşuna dizilecekti. Doktor olduğum için sabahın erken saatinde alana gittim. Ateş emrini verecek olan genç bir subay da, takımıyla gelmiş bekliyordu. Sonunda tetiklerin her çekilişinde, doldurulmuş olan on iki tüfek birden ateş etmeğe başladı ve her ateş emrinden sonra, bir çizgi halinde uzanan mahkumlardan biri eksiliyordu. Bu kargaşalık arasında, sondan ikinci, yani 73 üncü mahkuma gözüm ilişince, hayretimden dona kalmıştım. Zira bu zavallı, rahat tavırlarla ve kendini unutmuş bir halde kitap okuyordu. Evet evet, bir kitap okuyordu. Kendisine doğru yaklaşan ölüme aldırmaksızın, çevresini saran ve kendine yaklaşan faciayı bilmiyormuş gibi kitap okuyordu.. Bütün bu korkunç gürültüler, barutun genzi yakan, kanın mideyi bulandıran kokusu, onu rahatsız etmiyordu. Bu durumdaki bir insanı, böyle bir anda, çekebilen kitabı çok merak etmiştim. Her şeye rağmen, onunla konuşmaktan kendimi alamadım: -En son dakikalarınızda sizi teselli edecek, böyle bir kitap olabilir mi? Gözlerini okuduğu kitaptan ayırmadan, çok güzel bir İngilizce ile cevap verdi: -Bütün ömür boyunca edinilmiş olan tecrübelerin, bir dakika içinde boş olduğu anlaşılabilir. Öyle ki ölüm yaklaşırken bile... Bu cevaba, söyleyecek hiç bir şey bulamamıştım. Et ve kandan örülmüş böyle bir duvar karşısında, nasıl bu kadar sakin olabiliyordu? Çinlinin yanından ayrılamıyordum, ama o benim yanı başında durduğumun farkında bile değildi. Genç subayın kılıcı, her iniş kalkışta, yeni bir mahkumun vücudu delik deşik oluyor ve korkunç bir şekilde yıkılıyordu. Bütün bunlara rağmen, bu esrar dolu insan, kılını kıpırdatmaksızın okuyor ve başka bir alem içinde yaşıyordu. En fazla otuzunda gözüken bu genç adamın, yüzü parlak, sıhhatli ve renkliydi. Aynı sessizlikle elindeki kitabın sayfalarını çevirirken, kendimi tutamadım: -Sizin için bir şey yapabilir miyim? Acaba son bir dileğimiz var mı? diye sordum. Hayatını kurtarabilmem için yalvarmasını bekliyordum. Ama o, başını kaldırarak, alaycı bakışlarla beni süzdü. O zaman, derin bir uykuda olduğumu anladım. Dalgın ve sakin bir sesle: -Hepimizin ölüm saati önceden tespit edilmiştir. Üniformalı olan şu genç adam, eline hiçte yakışmayan kılıcıyla ölüme emir verdiğini sanıyor. Halbuki yanılıyor doktorcuğum. Siz, Allah'ın huzuruna benden önce çağırılabilirsiniz. İnsanlara hayat vermek veya almak hakkını bunlara kim vermiş. Yanılıyorsunuz... Dedi ve tekrar gözlerini elinde kitabına çevirerek okumaya devam etti. Henüz 46 mahkum öldürülmüştü... Birden bire genç teğmenin sendelediğini gördüm. Evet. Kılıcı elinden düşmüştü, dizleri kıvrıldı ve olduğu yere yıkıldı. Ne olduğunu anlamak için yanına koştum. Ama yaptığım muayene hiç bir işe yaramadı. Kalbi artık çalışmıyordu. Ani bir ölümle karşı karşıyaydım; sebebi de belirsizdi. Dehşet içinde kaldığımı, büyük bir ağırlık altında ezildiğimi duyuyordum... Gözlerim kendiliğinden Çinliyi aradı, o aynı kayıtsızlıkla kitabını okumaya devam ediyordu... Alanda bulunan başka bir subay, yere düşen kılıcı eline alarak, yarıda kalan işe devam etti. Mahkumların sırası gittikçe küçülüyor ve ben soğuk soğuk terlediğimi seziyordum. Dizlerim titriyordu. Çinlinin ilk söylediği gerçek olmuştu. Ya ikincisi!.. Benim gibi bir ilim adamına hiç de yakışmayan, bir duygusallıkla ile dehşet içinde kalmıştım. Evet, her şeye rağmen Çinlinin söylediklerine ben de inanmıştım. Elimde olmadan hayatımdan da korkmaya başladım. O sırada, hükmün infaz edilişini kontrol etmek üzere Beyaz Rus kökenli bir Çin albayının atıyla yaklaşığını gördüm. Çevreme bakınmaksızın, koşarak ona yaklaştım. Atın dizginlerine sarılarak kendisini durdurdum. Hayretle bana bakıyordu. Kendimi toplayarak sakin bir sesle: -Sayın albay, beni sevindirmek istemez misiniz? Diyebildim. -Memnuniyetle doktor!... diye cevap verdi. Bunu içten söylüyordu, çünkü kısa bir zaman önce, mühim ve derin bir yarasını tedavi etmiştim. Umutsuz bir sesle: -73. mahkumu bana bağışlayın. Yaşamak onun hakkıdır. Daha o kadar genç ki, diyebildim. Albay şaşırmıştı: -Çok üzgünüm, ama olmayacak bir şey istiyorsunuz aziz doktor, diye cevap verdi. Mareşalin vermiş olduğu emirlerde ne kadar titiz olduğunu, benim kadar siz de bilirsiniz. Hakkı vardı. Soğukkanlılığımı kaybettiğim için, utanmıştım. Ortadan silinmek bütün olanları unutmak istiyordum. Ama o hala kitabından gözlerini ayırmıyor, böylece kendine yaklaşan ölüme meydan okuduğuna inanıyordu. Sıranın kendine gelmesi için ancak dört mahkum kalmıştı... Kalbim şiddetle çarpıyor, gözlerim ondan ayrılmıyordu. Birden bire, tiz bir boru sesi ile ateşkes işareti veren bir emir atlısı dörtnala, alana girdi. Albayın yanına gelince, dizginleri o kadar şiddetle çekti ki hayvan arka ayakları üzerinde şaha kalktı. Attan atlayan asker, albaya bir zarf uzattı. Bu esnada, meydanı dolduran cesetler arasında, sıralarını bekleyen sadece iki mahkum kalmıştı. Namluların kendine çevrileceği şu anda bile, o, hala kitabını okuyordu. Albay elindeki kağıda acele ile bir göz attıktan sonra, elini kaldırarak ateş kes emrini verdi. Ne olduğunu anlayamamıştım. Zihnim hep onu düşünüyordu. Sonunda albayın bana işaret ettiğini gördüm, yanına gidince: -Koruduğunuz adamın şansı varmış Doktor, gelen emir ona ait, dedi. Artık tek bir kelime söylenemezdi. Sevinç ve heyecanla ona doğru ilerledim. Sanki kurtulan bendim. Bu müstesna insan, sarsılmaksızın, dimdik duruyor, kitabı elinden sarkarken, gözleriyle uzaklara, pek uzaklara bakıyordu. Sanki bu topraklardan ötesini görmek istiyordu. Kıpırdamayan çehresinde, ne korku, ne de sevinç izleri seziliyordu. Çevremde her şey dönüyordu, sonunda gözlerimin önünden o da silindi. Fazla bir şey hatırlayamıyorum. Kendime geldiğim zaman, kaybolmuştu. Kendisini tanımayı çok istediğim halde, onu hiç bir zaman göremedim. Hala yaşadığını sanıyorum, çünkü ben de yaşıyorum... DR. SPRİNGER GALIBAN ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

Eğri Minare Süleymaniye Camiinin inşası tamamlanmış, ibadete açılacağı gün ilan edilmişti O gün gelince istanbul'un her yanından insanlar bu eşsiz eserin açılışında bulunmak için şehrin bu noktasına akın etmişti Herkes hayranlıkla bu Türk mucizesini seyrediyordu Fakat bunlar arasında bulu nan bir çocuk, "Aaa şu minareye bakın nasıl eğri!" diye bağırıyordu Herkes de bakıyordu ama bir eğrilik görmüyordu Çocuğun minarelerden biri için eğri dediği Mimar Sinan'a kadar ulaştı Koca mimar hemen çocuğun yanına geldi ve ona, "Yavrum hangi minare eğri göster bana" dedi Çocuk da "İşte şu" diye minarelerden birini gösterdi Mimar Sinan hemen adamlarını topladı Uzun halatları biribirine ekletip minareye bağlattı "Çekin yukarı doğru!" diye çektirmeye başladı Çocuğa da, "Oğlum, bak bu minareyi doğrultturuyorum, sen dikkat et, dosdoğru olunca haber ver" dedi Adamlar gerçekten düzeltiyormuş gibi çekiyorlardı Çocuk bir süre sonra, "Tamam, minare doğruldu" diye bağırdı İşçiler çekme işini bırakıp halatları çözdüler Başından beri olaya tanık olan Sinan'ın ustalarından biri herkesin kafasını kurcalayan soruyu Mimar Sinan'a yöneltti: - Ulu mimarbaşımız, sen herkesten iyi biliyorsun ki, minarede eğrilik falan yok O halde niçin düzeltmeye kalkıştın? Mimar Sinan'ın cevabı inceliğin, anlayışın, hoşgörünün simgesi idi: - Ben bilmez miyim minarede eğrilik olmadığını Ama çocuğun kafasındaki "minare eğri" intibaını da öyle bırakamazdım Bu yönteme başvurdum ki çocuğun kafasındaki "eğri" kanaati silinsin Yoksa her yerde çocuk aklıyla minarenin eğri olduğunu söyler, sonra gerçekten eğri olduğu şeklinde bir inanç yayılırdı Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Yaşanmış ve Yaşanmaya Devam Eden Bir Güzellik.. Hasan, Servet ve Kazım kardeşler, Roman mahallesi Aynalı kavak'ın afili, ağır ağabeyleri. Esrarkeş ve alkolik bir mizaç. Bıçakçı, bıçağı kullanmada bir sinek kanadını hedefleyecek ölçüde hünerli eller. Aynalı kavakta Esrar ; sigara gibi normal karşılanır. Balkonda saksıda yetiştirilir ve balkonda sigaralık alarak dumanlanır.9–10 Yaşlarında çocuklar sigara içer gibi, esrar tüketir. Görünürde meslek çalgıcılık, Müslüm Babanın orkestrasında yıllarca darbuka ve saz çalınmış, hatta beraber esrarlı sigaralık alemi fotoğrafları mevcut. Alemli ve esrarlı günü birlik yaşamlar. 40 lı yaşlardaki bu kardeşlerin anneleri ölüm döşeğinde. Kafaları kıyak sözüm ona sıçan almışlar, pilot gibi uçuyorlar. Anneleri ölüm döşeğinde bunlara dua eder. -Yarab.. Benim bu oğullarımı ıslah et, Öyle mezara gönder... Anne son nefesini verir. Hasan, Servet, Kazım üzgündür. Annelerini göz yaşları içinde toprağa verirler. Büyük abi Hasan utanır halinden, temizlenip bir camiye gider ve tövbe eder. Namaz kılmaya başlar. Kardeşleri ile 3 katlı aynı binada oturan Hasan kardeşlerini de ikaz eder. Bırakalım bu pis işleri, Bakın tertemiz hayat var, güzel İslam'i hayat var. Ama kardeşler devamlı kafa dumanlı olduğu için Hasan abilerini anlama zorluğu çekerler. Aynı mahallede yaşam ve aynı binada oturdukları için Hasan'da bir müddet sonra eski kötü hayatına döner. Kafasındaki Soru ; Bu saatten sonra Allah onu niye affetsin ki.? Boş ver... Elde darbuka, dudakta duman daha zevkli... Kafasının dumanlı olduğu bir gece annesinin mezarına gider. Mezar toprağına yaslanarak annesine utandığını, artık kendisinde iğrendiğini ifade eder. Ve olan olur; Anne mezardan çıkarak oğlu Hasan'ı evire çevire döver.. Gün ağarıp kendine geldiğinde her yeri ağrıyan Hasan abinin, bir kolu kırık, yüzü gözü yara bere içinde yürüyemez haldedir. Bağırır çağırır kimseye duyuramaz sesini.2 gün annesinin mezarı başında kalır. Ara sırada garip gözlerle mezardaki annesine seslenir; - Anne...! sen mi dövdün beni..? Niye?. Yıllar sonra bile hala bu mevzu gizemi korur. 2 gün sonra cenaze için mezarlığa gelen imam bulur Hasan abiyi. Hemen evine götürür ve tedavi eder. Hasan abi; Artık tam bir '' U '' dönüşü yaparak nasuh tövbesi yapmıştır. Ayağa kalkamamasına rağmen namazını kılar ve dini icra eder. Aylar geçmiştir, hasta yatağından kalkan Hasan abi artık sıfır kilometre bir genç gibidir. Kardeşlerine tekrar giderek başından geçenleri anlatır. Ve onlarında kendilerine çeki düzen vermesini, İslamı yaşamalarını talep eder. Ama kardeşler Servet ve Kazım, ağabeyleri Hasan'ın kafayı yediğini düşünürler. Hatta biraz rahatlaması gerektiğini düşünerek ona bir sigaralık sararlar. Hasan abinin saatlerce dil dökmesi bir fayda göstermez ve hiddetlenir. Kardeşlerini tenkit ederek onları zorla annesinin mezarı başına götürür. Mezar başında annesine seslenerek, -Anne, kardeşlerimi de getirdim, Onları da döv, Onlarada sopa at adam olsunlar. Ama mezardan bir yanıt ve tepki alamayan Hasan hepten sinirlenerek belindeki silahı kardeşlerinin üzerine doğrultur. -Secde etmeyenin, kafasına sıkarım 'der. Kardeşler ölüm korkusuna kıbleye doğru secde ederek tövbe istiğfar ederler. Birkaç zaman namaz kılınır beraber, esrar içilmez, Ama kardeşler bu zoraki olaydan ötürü rahatsızdır. Gizli saklı esrar alırlar. Hasan abi esrarın kokusunu iyi bildiği için kardeşlerini kıskıvrak içerken yakalar. Kardeşler artık ağabeylerine rest çekmektedir. Hasan Abi, Ya sen bizi, ya da biz seni temizleyelim, bitsin bu ızdırap. Bıçaklar çekilir... Kardeş, kardeşe kıyar mı hiç.. Hasan abi arkasını döner ve gider.. Kardeşlerinin durumunda üzülen Hasan, onlar için gece gündüz dua eder. Bir gece rüyasında annesini görür. Annesi genç bir huri gibi görünür ona. Ve Hasan'a öğüt verir. -Evladım, İslamı öyle bir yaşa ki, söze hacet kalmasın, seni seven senin yoluna gönüllü gelsin. Hasan rüyasından çok etkilenir. Sanki rüyası onun kalbine, Allah sevgisini bir mühür gibi basmıştır. Kendini ibadetine veren Hasan Abi gündüz helalinden ekmeğini kazanır, gece ise ibadet ve tövbe istiğfar ile sabahlar. Gece namazlarında ağlayışı gözyaşları bütün mahalleden duyulur. İnsanlar sanki bir ağrısı, sızısı varmış gibi, bedeninden bir et parçası kesilir gibi ağlayışına bir mana veremezler. Oysaki Hasan Abi bütün ömrü boyunca işlediği günahları gözyaşı nuru ile yıkamış, nasuh tövbe yaparak rabbine itaatkar bir kul olmuştur. Çevresindeki insanlara gönül sıcaklığını, kişiliği ve hareketleri ile yansıtmıştır. Artık kardeşler onu görünce utanmakta ve yolunu değiştirmektedir. Ve bir gece Hasan abinin ağlamalarına dayanamayan iki kardeş kapısını çalarak ondan yaptıklarından dolayı helallik isterler. Ve onlarda gönülden nasuh tövbesi yaparak islamı yaşamaya başlarlar. Bir zamanların esrarkeşleri şimdi saç sakal beyazlanmış halde, islamı yaşayan ve hizmet eden konumunda. Hem de imrenilecek derece örnek müminler. Açıklama Hayatındaki inci taneleri bu kadarla sınırlı değil Hasan abinin ama ben bu kadar aktarıyorum. 3 Sene Hasan abiyi başkalarından dinledim. 3 Sene aradım görüp elini öpmek için Onu görmeden öyle bir sevmişim ki onu 3 Sene sonra karşıma çıktı. İçimden bir ses bu Hasan abi dedi. Öpmek için eline sarıldım, kıvrak bir hareketle çekiverdi elini, Estağfurullah dedi. Tamam işte, bu Hasan Abi... Şu an mütevaziliğinden sokakta görseniz dilenci diye para vermeye kalkacağınız bu insan, aslı roman ve esmer tenli olmasına rağmen resmen ayyüzlü, nurlu bir piri fani. Bir arkadaş kış günü evinde onu ziyaret ettiğinde sobanın yanmamasına rağmen evin sıcak olmasını, gönül sıcaklığına bağlıyor. O soğuk günlerde ev sıcacıktı diyor arkadaş. Ve o arkadaş ekliyor, Hayır duasını aldığım her işte başarılı oldum. İşte Nasuh Tövbe, İşte Mümin Kul, İşte Hasan Abi... Kendisinden izin alarak yazdığım bu yazı için '' Bizi fazla methetmeyiniz, Övgüye layik olan Cenabı Haktır '' diye ekliyor Hasan Abimiz. Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Antikacı Genç adam, antika merakı sebebiyle Anadolu'nun en ücra köşelerini dolaşıyor ve gözüne kestirdiği malları yok pahasına satın alarak yolunu buluyordu. Kış kıyamet demeden sürdürdüğü seyahatler sırasında başına gelmeyen kalmamış gibiydi. Fakat bu seferki hepsinden farklı görünüyordu. Yolları kapatan kar yüzünden arabasını terk etmiş ve yoğun tipi altında donmak üzereyken, bir ihtiyar tarafından bulunup onun kulübesine davet edilmişti. Yaşlı adam, antikacının yürümesine yardım ederken: — Günlerdir hasta olduğumdan, odun kesmek için ilk defa dışarıya çıktım, dedi. Meğer seni bulmak için iyileşmişim. Diz boyuna varan karla boğuşup kulübeye geldiklerinde, antikacının beyaz göre göre donuklaşan gözleri fal taşı gibi açıldı. Odanın orta yerindeki kuzinenin etrafını saran üç-dört iskemle, onun şimdiye kadar gördüğü en güzel antikalar olmalıydı. Saatlerdir kar içinde kalan vücudu bir anda ısınmış, buzları bir türlü çözülmeyen patlıcan moru suratını ateşler kaplamıştı. Yaşlı adam, misafirini yatırmak için acele ediyordu. Ona birkaç lokma ikram edip sedirdeki yatağını hazırlarken: — Odun olmadığı için soba yakamadım evladım, dedi. Ama bu yorganlar seni ısıtacaktır. Ev sahibi, yıllar önce vefat eden eşiyle paylaştıkları odaya geçerken, antikacı da tiftikten örülen battaniyelerin arasına gömüldü. Ancak bütün yorgunluğuna rağmen bir türlü uyuyamıyordu. Ertesi gün gitmeden önce ne yapıp yapıp o iskemleleri almalı, bunun için de iyi bir senaryo uydurmalıydı. Mesela, hayatını kurtarmasına karşılık ihtiyara birkaç koltuk satın alabilir ve eskimiş olduğu bahanesiyle dışarıya çıkarttığı iskemleleri, çaktırmadan minibüsün arkasına atabilirdi. Hatta onları kaptığı gibi kaçmak bile mümkündü. Yürümeye dahi mecali olmayan ihtiyar, sanki onun peşinden koşacak mıydı? Genç adam, kafasındaki fikirleri olgunlaştırmaya çalışırken dalıp dalıp gidiyor ve rüzgarın sesiyle uyandığı zamanlar, kaldığı yerden devam ediyordu. Bu arada yaşlı adamın sabah namazına kalktığını fark etmiş, hatta hayal meyal olsa bile bir şeyler parçaladığını duymuştu. Gözlerini açtığında, onun kuzine üzerinde yemek pişirdiğini gördü ve yattığı yerden etrafına bakınırken, birden iskemleleri hatırladı. Hafifçe doğrulup çevresine baktı: Aman Allahım..! Antikalardan hiçbiri ortada yoktu. İhtiyar kurt, herhalde planını hissetmiş ve belki de uykudaki konuşmasını duyarak onları emin bir yere kaldırmıştı. Sakin görünmeye çalışarak: — İliğim kemiğim ısınmış, dedi. Çorbanız da güzel koktu doğrusu. Ama akşamki iskemleleri göremiyorum. Yaşlı adam, odanın köşesine yığdığı iskemle parçalarından birini daha sobaya atarken: — İskemle dediğin, dünya malı be evladım, dedi. Biz misafirimizi üşütür müyüz? Cüneyd Suavi Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Duayla Gelen Müşteri Bu hikayeyi, yıllarca İstanbul'da yaşadıktan sonra Çanakkale'ye yerleşen Yüksel Bey anlattı. Bir yakını bize, biz de bütün yakınlarımıza... Bir yaz günü, yetiştirdiği hayvanların arasına birkaç tane de kaz ilave etmeyi düşünerek, karşı yakadaki kaz çiftliğine gitmek üzere yola çıkan Yüksel Bey, saatlerini çok iyi bildiği ve hiçbir zaman kaçırmadığı feribotu kaçırır. O sıcakta bir sonraki feribotu beklemeyi göze alamayınca da kaz alma planını bir sonraki güne erteleyerek geri dönmeye karar verir. Dönüş yolunda otomobiliyle ilerlerken, bir kaz sürüsüyle karşılaşır. Kazları takip ederse kendisini mutlaka ait oldukları yere götüreceklerini düşünerek peşlerinden gitmeye başlar. Sürü önde, Yüksel Bey arkada, tozlu topraklı köy yollarında ilerlemeye başlarlar. Derken bir yol ayrımında sürü ikiye ayrılır. Bir grup kaz sağa giderken diğer grup düz devam eder. Yüksel Bey bir an tereddüt ettikten sonra, sağa sapan kazları izlemeye karar verir. Kazlar yalpalaya yalpalaya bir süre daha gider ve sonunda ağaçların arasına gömülmüş küçücük bir evin önündeki tahta çitlerin arasından geçerek içeri girerler. O sırada evin kapısı açılır ve yaşlı bir kadın dışarıya çıkarak kazları karşılar. Yüksel Bey, bir süre kadını izledikten sonra otomobilden iner, onun yanına gider ve şayet kabul ederse kazlarını satın almak istediğini söyler. Yaşlı kadın sesi soluğu çıkmadan bakar bakar ve ardından gözlerinden akan yaşlara hakim olamayarak "Ben taa ne zamandır bu kazları satmaya niyetliyim. Tek derdim, onları satıp içeride aylardır hasta yatan kocama ilaç almak. Ama ne bir yere gidecek halim ne de onları satacak birini bulacak gücüm var. Dün gece sabaha kadar ağlayarak yakardım. Dualarımın duyulacağını biliyordum. Seni bana Rabbim yolladı oğlum" der. Yüksel Key, kazlara yaşlı kadının hayal bile edemeyeceği bir fiyat ödediği gibi ertesi gün oraya bir doktor götürüp kocasını muayene ettirir, ilaçlarını alır ve yaşlı kadının hayır dualarıyla oradan ayrılır Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Çocuğumu topluma Nihal öğretmen kazandırdı Oğlum Mevlüt, 4 yaşındayken havale geçirmişti. Üç yıl boyunca doktor kontrolündeydi ve çok ağır ilaçlar kullandı. Çok yaramaz ele avuca sığmayan bir afacandı. Doktoru, oğlumunözel bir okulda okuması gerektiğini söyledi. Biz de diğer çocuklarla uyum sağlasın diye anasınıfına yazdırdık. Oğlumu almaya her gittiğimde ağlayarak geliyordu yanıma. Öğretmeni de beni görür görmez, "Al çocuğunu git, bir daha getirme." diyordu. Fazla dayanamadım ve çocuğumu aldım. Aradan bir yıl geçmiş ve okullar açılmıştı; ama biz oğlumuzu okula gönderip göndermeme konusunda karar verememiştik. Okullar açılalı 20 gün olmuştu, eşim daha fazla dayanamamış ve oğlumuzun okul ihtiyaclarını almıştı. Mevlüt'ü kaydettirmek için Ankara'da Sokullu Mehmet Paşa İlköğretim Okulu'na gittik. Müdür Bey'e çocuğun biraz yaramaz olduğunu söyleyip, çocukları seven bir öğretmenin sınıfına vermesini rica ettik. O gün bana bir yıl gibi gelmişti, öğretmeni ne zaman okuldan gönderecek ya da beni çağıracak diye bekledim. Çocuğum hiç eve gönderilmedi. Mevlüt'ü ikinci gün almaya gittiğimde öğretmeni Nihal Akpınar'la tanıştım. Bana hiçbir şey söylemedi, hiçbir olumsuzluktan bahsetmedi. Çocuğumun o gün arkadaşlarıyla uyumunu sağlamış, çocuğu gibi benimsemiş ve bağrına basmıştı. O yıl oğlum, okuma-yazma ile birlikte güzel ahlaklı olmayı, insanları sevmesini de öğrenmişti. Beş yıl sonra ilkokulu bitirince, "Sizinle bir yere gideceğiz." demişti Nihal öğretmen. Çocuğun zeka testini yaptırmak için Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı Maltepe'de bir merkeze gittik. Test yapıldıktan sonra bir bey gelerek, "Nihal hocam sizi tebrik ediyorum. Bu çocuk 5 yıl önce bu merkeze getirilmiş ve 'okuma yazma öğrenemez' raporu verilmiş. Siz nasıl başardınız bu işi?" dedi. Nihal öğretmen bütün mütevazılığı ile, "Ben birşey yapmadım ki." diyerek başını önüne eğiyordu. İnsanların çoğunun dışladığı bir çocuğu bağrına basan Nihal öğretmen zoru başarmış ve oğlumu topluma kazandırmıştı. Mevlüt şimdi, bir firmada depo sorumlusu olarak çalışıyor. Elleri öpülesi Nihal öğretmen sayesinde öğretmenliğin ne kadar zor ve güzel bir meslek olduğunu anladım. Allah senden razı olsun, hakkını helal et Nihal Hocam. SALİH YUSUFOĞLU Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

BAŞÜSTÜNE! BAŞÜSTÜNE... - Ya Rabbi, diyordu adam. Habibini, o peygamberler peygamberini rüyada görmek, benim gibi günahkarın ne haddine? Ama sen bağışlayıcı değil misin? Ve beni bağışlayıp, o şerefi nasip etmez misin? Aylardır böyle dua ediyordu adam. Ayrıca bazen ilmihalleri, bazen de dua kitaplarını karıştırıyor ve Resulullah sallallahu aleyhi vesellemi rüyasında görebilmenin yollarını araştırıyordu. Yakınları, onda bir gariplik olduğunu sezmişler ve hatta bunalım geçirdiğine hükmetmişlerdi. Kendisinden bahsederken: - Eşi öldükten sonra iyice tuhaflaştı, diyorlardı. Sabaha karşı uyku nedir bilmeden dolaşıyor. Adamın pek uyumadığı doğruydu. Ama iki küçük yavrusuna bakmak ve onlara annelerinin yokluğunu hissettirmemek için bu gerekli değil miydi? Adam, çocuklarını yan odada uyuttuktan sonra, içinin burukluğunu çok daha fazla hissediyor ve onları sık sık kontrol etmeden yapamıyordu. Üstelik mevsim kış olduğu için her zamankinden fazla titizlik göstermeliydi. Bu yüzden onların odasındaki gaz sobasını söndürmüyor ve: - Hasta olurlarsa ne yaparım? Diye düşünüyordu. Hele Allah korusun biri, biri ya... "Ya ölürse" demeye bir türlü dili varmıyor, bu yüzden de gecenin geç saatlerine kadar yaptığı ibadetlerde, onların sağlığı için dua ediyordu. İşte O Zat'ı rüyada görebilmek de, bu gece ibadetleri sırasında en büyük gayesi olmuştu. - Ya Rabbi, diyordu. Bir görebilsem, eğer varsa ömrümden on sene vermeye razıyım. O gece sabah namazını kılıp yattığında, hemen uyuya kaldı. Yorucu bir gün geçirmiş ve işten geldikten sonra da birkaç gömlek yıkamıştı. Artık her zamanki gibi sütçünün kapıyı çalmasıyla uyanacaktı. Fakat adam, yarım saat kadar sonra yatağından fırladı. Uykusunu henüz açamamış olmasına rağmen hiç durmadan: - Başüstüne! Başüstüne... diye tekrarlıyordu. "Baş üstüne, elbette giderim." Uykusunda ona, çocukların odasına gitmesi emredilmişti. Ve o emir, rüyasında görmek istediği kişiye aitti. Adam, rüyanın tesiriyle yan odaya koştuğunda, ciğerlerini kavuran bir dumanla karşılaştı. Kuruması için sobanın üstündeki tellere astığı gömlek düşmüş ve yanmaya başlamıştı. Yavrularını kucaklayıp balkona çıkartırken kontrol etti. Çok şükür, ikisi de yaşıyordu. - Biraz daha gecikseydim ne olurdu? Diye düşünürken, gördüğü rüyayı hatırladı. İliklerine kadar ürpermiş ve onları kimin kurtardığını anlamıştı. - Yavrularına sarılmış vaziyette Allah'a şükrederken, eşinin ölümünden beri zaptettiği gözyaşları artık emir dinlemiyordu... Cüneyt Suavi; Hayatın İçinden A. MELİK OZAN ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

YILLAR ÖNCE, SEATTLE'DA düzenlenen Engelliler Olimpiyatında, sıra 100 metre finallerine gelmişti. Finale kalan dokuz yarışmacıdan her biri ya fiziksel açıdan engelliydi yahut zihinsel açıdan. Yarışmacılar, başlama çizgisindeki yerlerini aldılar ve başlama işareti verilir verilmez var güçleriyle ileri atıldılar. Hiçbiri, atletizm yarışmalarında görmeye alışık olduğumuz türden bir hamle gerçekleştiremedi elbette; ama hepsi de bu yarışı kazanmaya istekliydi ve yapabildikleri en iyi koşuyu yapmaya çalışıyorlardı. Biri hariç! O, daha ilk birkaç metrede tökezleyip yere yuvarlanmış, dengesini koruyamadığı için yerde iki kere takla atmış, sonra da hüngür hüngür ağlamaya başlamıştı. O kadar yüksek sesle ağlıyordu ki, öndeki sekiz yarışmacı da onun hıçkırıklarını işitip önce yavaşladılar, sonra başlarını geriye çevirdiler, sonra da bitiş çizgisine doğru koşmayı bırakıp yerdeki bu sakat gencin yardımına koştular. İçlerinden biri, Down Sendromu'ndan muzdarip bir kızcağız eğildi, gözyaşları içinde yerde oturan genci öptü, ve elinden tutup onu kaldırmaya çalıştı. Diğerleri de yardımcı oldular kendisine. Sonra, dokuz yarışmacı elele tutuşup bitiş çizgisine doğru beraberce koşmaya başladılar. Yarış pistindeki bu tablo karşısında bütün stadyum ayağa kalkmıştı. Seyirciler, dokuz yarışmacıyı da ayakta alkışlıyor; kimisi de, bir duygu seli içerisinde, gözyaşlarını silmeye çalışıyordu. Alkışlar yarışmacılar elele bitiş çizgisini geçtikten sonra dahi bitmek bilmedi. O gün o stadyumda bulunanlar, bu olayı hala anlatırlar. Zira o an, hayatları boyu unutamayacakları birşey öğrenmişlerdir: Hayatta gerçekten değerli olan, her halükarda kazanıp birinci olmak değildir; başkalarının da kazanmasına yardım etmek çok daha değerlidir—bu, bizi bir derece yavaşlatsa, hatta yürüdüğümüz istikameti bir parça değiştirmemizi gerekli kılsa bile... Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Adamın biri her zaman yaptığı gibi saç ve sakal tıraşı olmak İçin berbere gitti. Onunla ilgilenen berberle güzel bir sohbete başladılar. Değişik konular üzerinde konuştular. Birden Allah ile ilgili konu açıldı... Berber: " Bak adamım, ben senin söylediğin gibi Allah'ın varlığına inanmıyorum." Adam: " Peki neden böyle diyorsun?" Berber: " Bunu açıklamak çok kolay. Bunu görmek için dışarıya çıkmalısın. Lütfen bana söyler misin, eğer Allah var olsaydı, bu kadar çok sorunlu, sıkıntılı, hasta insan olur muydu, terkedilmiş çocuklar olur muydu? Allah olsaydı, kimseye acı çektirmez, birbirini üzmezdi. Allah olsaydı, bunların olmasına izin vereceğini sanmıyorum..." Adam bir an durdu ve düşündü, ama gereksiz bir tartışmaya girmek istemediği için cevap vermedi. Berber işini bitirdikten sonra adam dışarıya çıktı. Tam o anda caddede uzun saçlı ve sakallı bir adam gördü. Adam bu kadar dağınık göründüğüne göre belli ki tıraş olmayalı uzun süre geçmişti. Adam berberin dükkanına geri döndü. Adam: " Biliyor musun ne var, bence berber diye bir şey yok" Berber: " Bu nasıl olabilir ki? Ben buradayım ve bir berberim." Adam: " Hayır, yok. çünkü olsaydı, caddede yürüyen uzun saçlı ve sakallı adamlar olmazdı. Berber: " Hımmm... Berber diye bir şey var ama o insanlar bana gelmiyorsa, ben ne yapabilirim ki?" Adam: " Kesinlikle doğru! Püf noktası da bu! Allah var, ve insanlar ona gitmiyorsa, bu gitmeyenlerin tercihi. İşte dünyada bu kadar çok acı ve keder olmasının nedeni!" Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Sevgi Küçük kız, annesiyle yürürken birden durdu. Yağmur ıslanan gözlüğünü çıkartarak baktığı şey, babasıyla birlikte bisiklette giden bir başka kız çocuğuydu. Bisikletin arka tarafındaki minder üzerine oturan kız, düşmemek için babasına sıkı sıkı sarılmış ve soğuktan pembeleşen yanaklarını onun sırtına dayamıştı. Adamın ara sıra yana dönerek söylediği sözler, küçük kızı kıkır kıkır güldürüyordu. Kaldırımdaki kız bisikletin arkasından bakarken, annesi durumu ferkedip; — Evdekiler yetmiyormuş gibi gözün hala bisikletlerde, diye çıkıştı. Ama eğer beğendiysen, baban ondan da alır. Küçük kız, yumuşak bir sesle: — Bisiklete değil kıza bakmıştım, dedi. Babası o vaziyette bile kendisiyle sohbet ediyor da... Annesi, kaçük kızı hiç duymamış gibiydi. Onun kürklerle çevrili şapkasını düzeltirken: — Arkadaşların bu havada bile okula yürüyerek geliyor, dedi. Halbuki baban, işe giderken de olsa, birkaç dakikasını ayırıp seni mersedesiyle getiriyor. Kızın gözü yine bisikletteydi. Kadın, alaycı bir ifadeyle: — İstersen baban da seni bisikletle getirsin, diye devam etti. Ne de güzel yakışır, öyle değil mi? Küçük kız inci gibi süzülen gözyaşlarını annesinden saklamaya çalışırken: — Çok isterdim, diye cevap verdi. Belki de öylelikle, babama sarılırdım. Cüneyd Suavi, Hayatın İçinden Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

çok anlamlı yazılar, ellerine sağlık.... G İ T T İ M

cok güzel di abi sağolsın güzelmiş minareyi düzeltmak

Evinin alt katında marangozluk yapıyordu. Kapı ve pencere konusunda uzmandı. Fakat plastik pencereler yaygınlaşınca, ahşap olanlara rağbet azaldı. Bu yüzden işler iyi gitmiyordu. Üstelik de çocukları büyümüş, biri hariç okula başlamıştı. Masrafları artınca, yanındaki kalfasına yol verdi. İşe biraz daha erken koyulur, yardımcıya ayırdığı parayı, çocukların harçlığına katardı. Adam, bir gün çalışırken, elektrik kesildi. Ve uzun süre beklediği halde gelmedi. Aksi gibi, o akşam üzeri teslim etmesi gereken birkaç pencere vardı. Boş kalmayı sevmezdi. Planyayı yağladı, talaşları süpürdü. Biraz dinlenmek için eve çıkarken, sigortaya göz attı. Eğer yanılmıyorsa, bu iş normal değildi. Biri gelip sigortayı kapatmış olmalıydı. Şalteri kaldırınca, atölye aydınlandı. Tahminleri doğru çıkmıştı ama, bu işe bir anlam veremiyordu. Şaka dese, böyle bir şaka yapılmazdı. Kendisini kıskanacak bir düşmanı da yoktu. İşe koyulduğunda, yine aynı şey oldu. Ama bu sefer suçluyu görmüştü. Oğlu, evden atölyeye bağlanan merdiveni sessizce inmiş ve sigortayıkapattığı sırada, babasını karşısında bulmuştu. Adam, on yaşına gelmiş bir çocuğun böyle bir haylazlığını affedemezdi. Bütün günü, onun yüzünden mahvolmuştu. Bir kere yapmış olsa, sesçıkartmazdı. Ama tekrarlaması, hangi yönden bakılırsa bakılsın, büyük hataydı. Saçlarından yakalayıp sıkı bir tokat attı. Her şey onuniyiliği içindi. Belki vurduğu tokat, serseri olmasını engellerdi. Adam, oğlunun gözyaşlarını görmezden geldi ve eve çıktıktan sonra, eşine dert yanarak: - Bu çocuğun, okulda kimlerle düşüp kalktığını bilmemiz lazım!.. dedi. Eğer serbest bırakırsak, başımıza büyük dertler açacak!.. Adam, bir süre düşündü. Sonunda da en kolay yolu buldu. Oğlunun hiç aksatmadan tuttuğu günlüğünde, arkadaşlarına ait ip ucu olmalıydı. Eşi istemese de, ona kulak asmadı ve çocuğunun günlüğünü okumaya başladı. Oğlu, en son sayfada: "Bu gece kötü bir rüya gördüm!.." yazmıştı. "Atölyede çalışırken, babamı elektrik çarpıyordu. Allah'ım onu koru!.. Ben elimden geleni yapacağım!.." Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

HÜSREV AĞABEY AFYON HAPSİNDE Rahmetli Vahşi Şaban ağabey merhum Hüsrev Altınbaşak Ağabey'in Afyon Yusufiye medresesinde başından geçen şu enteresan hatırayı naklediyor; "Beni Afyon hapishanesinde canilerin koğuşuna koydular ki öldürtmek için. İçeride 60 kadar cani var, en aşağı ceza alan 50 sene almış. Girdim, selam verdim, selamımı alan olmadı. Orada bir yere oturdum. Hapishane idaresi yatak yorgan vermediği için o soğuklarda üç gün yerde yattım. Kimse oralı olmadı. Tabii bu zaman zarfında namazımı kılıyorum. Üç gün sonra bir adam yanıma yaklaştı. Oranın efesi imiş. "Hoca mısın sen?" diye sordu. "Değilim ama namaz kılarım" dedim. Sonra aramıza şu şekilde bir muhavere oldu; -Bir soru sorsam bilir misin? -Bildiğim bir şeyse söylerim, sor? -Ben 18 tane adam yaktım, 15 tane adam öldürdüm, hırsızlık yaptım, şunu yaptım, bunu yaptım. Ben bu halimle cennete girebilir miyim? -Kardeşim şöyle bir otur ben sana bir cevap vereyim" dedim, oturdu. Nerelisin sen? dedim, Karadenizliyim dedi. -Karadeniz'i hiç gördün mü? -Gördüm elbette.. - Peki söyle bakalım; Bu Karadeniz'e bir damla su damlatsak arttığı belli olur mu? - Olmaz. - Peki bir damla alsak, azaldığı belli olur mu? - Olmaz. Aynen bunun gibi Cenab-ı Hakkın öyle Rahmet okyanusları vardır ki senin günahların onun yanında bir damla bile değil. Eğer sen pişman olur sıdk ile, sadakatle tövbe eder, beş vakit namazını kılarsan değil Cennete girmek, orta yerine bile gidersin. Bu söz üzerine bu bir ayağa kalktı ve diğer mahkumlara bağırarak; "Ulan deyyuslar, bana Cennet olduğuna göre size haydi haydi.." Tam köşede bir su borusu vardı her şeylerini orada yıkıyorlardı. Oraya battaniye gerdirdi. Herkese gusül edip abdest almalarını emretti. Ama korkudan, ama güzellikle öğlene kadar herkese güzelce abdest aldırdı. Öğlen vakti; "hocam sen imamsın, biz cemaat" dedi. O günden itibaren beş vakti cemaatle kılmaya başladık. Akşam olunca mahkumlara bütün yatakları üst üste koymalarını emretti. Sebebini sorunca; "hocam, sen orada üç gün soğukta yerde yattın. Bir hatırını sormadık. Ceza olarak üç gün biz yerde sen de bu yataklarda yatacaksın" dedi. Dedim ki; "kardeşim siz onu bilmeden işlediniz. Ben bile bile bu zulmü nasıl işlerim. Siz bana bir yatak verseniz kafi" Sonraki günlerde tesbihata da başladılar. Bir gün o efe yanıma geldi. "Hocam" dedi "Eğer bir şey olmaz da sağ salim dışarı çıkabilirsem ilk işim nerede olursa olsun senin ziyaretine gelecem" Gerçekten 1950'de bir af çıktı. Bütün koğuş tahliye edildi. Bu zat yürüyerek Afyon'dan Isparta'ya ziyaretime geldi. Neden önce ailesini ziyaretine gitmediğini sordum. Ağlayarak dedi ki; "Hocam o ailem değil mi ki ben bu günahları işlerken beni men etmeyen. "Sen efesin, efesin" diye beni teşvik eden. Sen ise hem benim hem de arkadaşlarımın hidayetine vesile oldun. Amerika'da bile olsan vallahi yine gelirdim. Allah senden razı olsun." Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy