gülünecek bişey olduğunu sanmıyorum söylediğimin.. Amma da sevdim bana ait olan yanlızlığımı, hiç birinizi sevmediğim kadar..

Yazma zaten... Birak sözsüz, yankisi insanin icinde eriyen, derin cigliklarinca suskun, bir sir olarak kalsin....

aşk için ölmek gerekmio, aşkı öldürmeyelim yeter.. Amma da sevdim bana ait olan yanlızlığımı, hiç birinizi sevmediğim kadar..

acizliğimizdendir martı, korkaklığımızdandır.. Amma da sevdim bana ait olan yanlızlığımı, hiç birinizi sevmediğim kadar..

Sehir degil de; kendi düsüncemle ben; Bir cihan olusturdum yüregimde; bastan sona yalniz ve illede sen olan! Inadina!! Gelsen de gelmesen de hic; sonsuz sevgim ile, ki ebediyete dek!! Hani bilirsin; BANA SENSIZ CIHANDA CAN NE GEREK? CANDA CIHANSIN SEN; BANA CIHAN GEREK EBEDIYETIM!

.... bunun altına yazacak bişey bulamadım Amma da sevdim bana ait olan yanlızlığımı, hiç birinizi sevmediğim kadar..

Aslinda bence, yasayan hicbir seyi öldürmemek gerekiyor.. Ama ne yazik, bazen iki kisinin kararina kalmak zorunda olanlar, tekin omuzlarina yükleniyor.. Ve bir yere kadar.. Ask, sevgi... Ikinin, tek meyvesidir.. Bazen diyorum ki kendi kendime, insanlar neden cözüm üretmek yerine, kacisa kollarini bencilce aciyorlar ki? Neden?

Ben karar verdigim zaman, yolundan dönmeyenlerdenim.. Ister iyi, ister kötü... Bir kere karar verdim, dönemem. Dönmek de istemiyorum, böyle mutluyum. Hepimiz adina, hangisi iyi ise o olsun; yeter ki mutlulugun tomurcuklari yüreginizde cicek acsin. Sizden istencim bu.

ahahahhahaha haklısın...! GöZLeRiN GüZeL aMa BeŞ PaRa eTMeZLeR...!

Dedigin durumu düsünürsek, diyebilecegim tek sey: Ne aci! Insanlar iste... Herkes vakt-i zamaninda degerini algilayabilmeli bazi seylerin.. Ki, o ipin ucu kacmasin. Yapabilene ne mutlu.

ewt martı bunları anlayabilmemiz bayağı bi zaman alıyo, fakat anladığımızda? iş işten çoktan geçmiş oluyo ve yapabileceğimiz tek şey 60 yaşında bi pencere önünde şu anda anlayamadığımız olguların ne kadar değerli olduğunu düşünmek.. ama düşünsekte artık yapabileceklerimiz sınırlı, meğerse çoktan kaçırmışık hayat denilen ipin ucunu.. Amma da sevdim bana ait olan yanlızlığımı, hiç birinizi sevmediğim kadar..

Umarim güzelim, umarim ki hepimiz icin.. Ki aslinda olmasa - olur ise - da benim.. Ince mevzular, malum. Güzel soru.. Ama unutma ki, haketse de haketmese de bir.. Cünkü o yola baskoymusuz bir kere.

Kadın yirmi yedi yaşında... Yüreği, kar beyaz soğuklara terkedilmiş ama inat bu ya hala sımsıcak. Düşünceleri kah hayatın gitgide ağırlaşan gerçeklerinde kah aydınlık hayallerde dolaşıyor nefes nefese.. Elinde samur fırçası, geçmişi karalayıp bugünü renklendiriyor hiç durmadan. Renkler kıpır, kıpır, içindeki çocuk haşarı mı haşarı... Gözleri ise buğulu bakmakta hüzünlere yenik... Hayatı sorgulamaktan çoktan caymış. Omuzları bir küçük kız çocuğun şımarıklığını sergilercesine "Bana ne" ifadesinde. Kıpır, kıpır ya içi.. Arayışları var kendisinden bile sakladığı. Bela da geliyorum demez ya... İşte böyle bir anda; ruhu, sanal dünyanın kapısından sızıverir içeri sessiz, habersiz.. Hani şu chat canavarı var ya bu günlerin belalısı. Orada kendisi gibi şaşkın yüreklerin arasında buluverir kendini. Ve... olanlar olur o zaman. Hiç beklenmeyen anda buzda kayar gibi "Hooop" havada bulur duygularını darmadağınık. Sanki başında deli rüzgarlar hiç esmiyormuş, esenler de yetmiyormuş gibi. Erkeğin yaşı otuz. Hırslı, kendinden emin. Kendisiyle barışık ve yaşadığına memnun. Kahkahası ekrandan yüreklere taşan, mutlu ve duygu dolu bir bulut adam. Eşi ve çocuğu için yaşamakta olduğunu saklamadan kadını davet eder sanal dünyanın sanal aşk oyununa. Acemidir kadın. Belki genç adam da öyle. Oynadıkları oyunun tehlikesinden habersiz bir masalı yaşamaya başlarlar. Ekranın karşısında nefeslerini tutup beklerler sevdalının gelmesini. Karşılaşmaları her defasında kahkahaları hatırlatırcasına şen olur. Zamanın koordinatları buluşamadığında, birbirlerine teğet geçtiklerinde, hüzün yayılır gecelere. Uyku tutmaz bekleyişlerde ikisini de. Sabah yeni umutlara gebe başlar. Ve ekranda doğarlar her buluşmayla yeniden.. Duyguların en fırtınalısına yakalanırlar. Birbirlerini gerçekten merak ederler. Bulut adam kadının açlığından, üşümesinden bile sorumlu tutmaya başlar kendini. Kadınsa adamın yorgun hallerine dayanamaz. Elleri dokunmasa da ellerindedir artık. Birbirlerini el üstünde tutarlar anlayacağınız. Günler, aylar geçer... Hayaller ekranlara sığmaz olur. Artık görmek isterler birbirlerini. Dokunmak sarılmak isterler. Hatta çılgıncasına sevişmek... Kadın kıvranır onsuzluğun acılarında.. Özlem şiddete dönüşür. Acıtır... İşkencelere yatırır kadını. Oyun değildir artık bu. AŞK ekranda değil hayatın ta içinde yaşamaktadır. Bulut adam sorar durmadan ; -N'olacak şimdi... Kadın, adam kadar cevapsız... "Bilmiyorum" der."Bilmiyorum" Artık sorgulamalar başlar duyguları... "Bu nedir?... Bunun adı ne..?" Kadın aşkı tanımlar ama çare değildir tanımlamak.. Yaşananlardır gerçek olan. Hissedilenlerdir. Her sevdanın başını bir karabasan bekler ya... Beklemese sevda denen şey olmaz zaten. İşte bu bir sevdadır ve başında karabasanlar. Kadın unuttuğu aşk gözyaşlarını hüzünlere, sancılara, onulmaz ağrılara boyar, alaca bulaca. Artık her şeye gözlerindeki buğuların ardından bakmaktadır. Ve ekrana şunları; buzların arasından aldığı yüreğinin kalemiyle yazar. Yüreğini buzlara iade etmek üzere... "Beni ignore et. Ne olur bunu yap." Bulut adam şaşkındır belki ama adı gibi bilir. Doğru olan budur. Düşünür bir süre. Susar ekran. Susar kadının yüreği... Ölüm anıdır bu. Verilen son nefestir sanki.. "Sevdam HAYIR dese" " Sensiz yapamam dese" diye bekler nefes almak için. Bulut adamın suskunluğu bozduğu yerde ölecektir kadın.. Bunu ikisi de bilirler. Bir yazı belirir ekranda çaresizce okunan "Netten çıkıyorum o zaman" "Hoşçakal" Mavi üzerine siyah yazılmış sözcükler kararlı ve kesindir... Titreyen ve cansızlaşan parmakları son bir kez tuşları gezinir kadının "Hoşçakal" Düşer Bulut adamın gülen yüzü ekrandan. Ve KADIN ÖLÜR... Amma da sevdim bana ait olan yanlızlığımı, hiç birinizi sevmediğim kadar..

Acizlik, ya da korkaklik kimin haddine ki? Insan böylesini, karsisindakine hak görebilir mi? Bu hakka sahip degildir.. Bilse ki insanlar, en derin özlemleri, bilseler ki duygularin ince emegini, bilseler ki - evvelince -insan olmanin degerini; ne korkaklik, ne acizlik.. Hic biri bize engel olamaz.. Ama evvelince o olgunluga gelebilmek.. Iste ne yazik zaman aliyor hersey insanoglunda..

aşk için ölmeli aş o zaman aşkkkk!!!!! GöZLeRiN GüZeL aMa BeŞ PaRa eTMeZLeR...!