Dertler, acılar ve çaresizlikler... İnsan eli kolu bağlı bir vaziyette Rabbi'ne teslim olduğunda, karanlıklar aydınlığa döner. Herşeyin en iyisini bilen O'dur . Bizim gidecek başka kapımız mı var? Keşke, Rabbimize her zaman niçinsiz ve nedensiz olarak teslim olabilsek... Onu bilip vicdanımızda O'nun irfanına erdikten sonra mükellef olduğumuz hususlar mevzuunda "niçin böyle oldu?", "neden bunlar hep benim başıma geliyor?", "Allah 'ım neydi günahım!" demeden sadece ve sadece teslim olmamız nispetinde O'na karşı şükran borcumuzu eda edebilsek... Kapısının sadık tasmalı kulları olarak yüzümüzü kapısının eşiğinden ayırmayıp "Rabbim günahkar kulun kapına geldi.. bahtına düştüm.." deyip kendimizi O'nun rahmet kollarına bırakabilsek... Sözün burasında bir misal olması bakımından kadınlık dünyasının sultanlarından Hz. Hacer Validemizin teslimiyetini nazarlara arz edelim. Hz. İbrahim, kucağındaki çocuğuyla birlikte Hz. Hacer anamızı ekinin bitmediği, suyunun olmadığı kupkuru bir çöle, şimdiki adıyla Mekke'ye bırakmakla emrolunur. Eşini ve biricik oğlunu orada bırakan Hz. İbrahim geriye döner. Biraz ilerlemiştir ki, arkadan ağzı kevser içesi, Rasul-i Ekrem'e gerçekten nine ve anne olacak büyük kadın Hz. Hacer'in sesi duyulur: "Ya İbrahim, Ya İbrahim! Bizi burada bırakman Allah 'ın emri mi yoksa kendi isteğin mi?" Bunun üzerine Hz. İbrahim, "Allah 'ın emri ile seni buraya bıraktım Ya Hacer" der. Bu sözleri duyan Hz. Hacer'in dudaklarından şu sözler dökülür: "Madem Allah 'ın emriyle getirip bizi buraya bıraktın, gayri Allah bizi terk etmez. Allah 'a teslim olmak, emrettiği şeyleri yerine getirirken, bizi zayi ve terk etmeyeceğine inanmak lazım."