Peygamberlerden sonra insanların en üstünü: Hz. EBU BEKR-İ SIDDİK Sevgili Peygamberimiz bir gün Eshab-ı kiram ile sohbet ederken, "Şehidliğin faziletlerini" anlatıyorlardı. Şehidlerin şefa'ati hakkında buyurdu ki: - Kıyamet gününde şehidler, mahşer yerine gelirlerken, orada bulunan Peygamberler ayağa kalkarlar. Onlar, çocukları, akrabaları ve dostlarından 70 bin kişiye şefa'at ederler. Bu sözleri işiten Hz. Nevfel, Resulullah efendimizden, şehid olmak için dua istedi. Resulullah efendimiz de dua ettiler. Bir müddet sonra, muharebeye çıkıldı. Peygamber efendimiz de aralarında bulunuyordu. Bu muharebe Hz. Nevfel'in duasından sonraki ilk muharebe idi. Ve bu muharebede Hz. Nevfel şehid düşerek, arzusuna kavuştu. Peygamber efendimiz ve Eshabı, muharebeden dönüyorlardı. Karşılamaya gelenler arasında, Hz. Nevfel'in hanımı, çocukları ve yaşlı annesi vardı. Yaşlı annesi, "Gazanız mübarek olsun" dedikten sonra Resulullaha, oğlunu sordu. Peygamber efendimizin gözleri nemlendi. Oğlunun şehidlik haberini vermeye mübarek kalbi dayanamadı. Elleriyle arkayı işaret edip, yoluna devam etti. Hz. Nevfel'in annesi, Peygamber efendimizin hemen arkasından gelen, Allahın arslanı Hz. Ali'ye de aynı şekilde oğlunu sordu. O da şehidlik haberini veremeyip, arkayı işaret etti. Yaşlı kadın daha sonra, Hz. Ömer'e ve Hz. Osman'a rastladı. Onlara da oğlunun durumunu sordu. Onlar da cevap veremeyip Resulullahın yaptığı gibi arkayı işaret ettiler. En son gelen Hz. Ebu Bekir idi. Kadıncağız büyük bir ümitle sevgili Peygamberimizin aziz arkadaşına yaklaşarak aynı şeyleri sordu. Hz. Ebu Bekir kendi kendine düşündü: "Ya Rabbi! Ne kadar zor bir durumdayım. Eğer doğruyu söylersem, mahzun kalbleri üzmüş olacağım. Bunu yapmaktan sevgili Peygamberimiz çekindi. O'na nasıl aykırı davranabilirim. Sen bana öyle bir şey ilham et ki, bu gariplerin yüreği daha fazla yanmasın Allahım!" Daha sonra, Hz. Ebu Bekir, bütün kalbiyle: - Ya Allah!.. Ya Nevfel!.. diye bağırdı. İşte o sırada, yaydan fırlamış ok gibi bir atlı, yıldırım hızıyla yanlarına yetişerek dedi ki: - Buyur ya Sıddik, beni mi çağırdın? Bu atlı, Hz. Nevfel'den başkası değildi. Sonra, Cebrail aleyhisselam gelip, Peygamber efendimize şunları söyledi: - Ya Resulallah! Hak tealanın selamı var. "Eğer Peygamberin mağara arkadaşı Sıddik, bir kere daha deseydi, yüceliğim hakkı için, bütün şehidleri diriltirdim. Çünkü, Ebu Bekir, cahiliyye devrinde bile yalan söylememiştir" buyurdu. Bu hadiseden sonra, Hz. Nevfel senelerce yaşadı. Nihayet, "Yemame" cenginde tekrar şehidlik şerbetini içti. Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır, Toprak, eğer uğrunda ölen varsa Vatandır.

paylaşım için çok tşkr ederim ALLAH razı olsun http://img330. imageshack. us/img330/5133/bbwk5. jpg