İç Derinliği Tebliğ adamı, aynı zamanda iç derinliğine sahip bir gönül eridir. Zira mürşidin sözleri, ancak kendi iç derinliği nisbetinde makes bulur. O, Allah'a yaklaştıkça, Cenab-ı Hakk da onu kendine yakın kılar ve bir yerde onun gören gözü, işiten kulağı, tutan eli ve bütün hareketlerinin temel kaynağı olur. Yani artık, o mürşidin her hareketi, Allah'ın teyidi altında cereyan etmeye başlar; o bildiğiyle amel ettikçe, Allah da ona bilmediğini öğretir.. ve onu hep doğruya ulaştırır. Hatta böyle biri en girift ve en mudil meseleleri dahi çok rahatlıkla çözebilir. Devamlı böyle olunca da cemiyet içinde temayüz eder ve sırat-ı müstakimin bir temsilcisi haline gelir. Seviyesi böyle olan birisine, sürekli Cenab-ı Hakk'tan, akdes ve mukaddes feyizler akıp gelmeye başlar. O, bu feyizlerle hasıl olan manyetik alanda bütün cazibe ve çekiciliği ile irşadlarını sürdürdükçe, onun çevresi binlerin, yüzbinlerin koştuğu bir ilahi gölgelik halini alır. İşte büyük mürşitlerdeki o müthiş cazibe, onlardaki bu iç derinlikten kaynaklanmaktadır. Bu hale gelen bir mürşit, yakin-i tamm'ı elde etmiş ve yakinin büyüleyici gücüne sahip olmuş sayılır. Yakini elde etmek ise, imandaki kemal noktasını yakalamak demektir. Zira Allah Resulü bir hadislerinde: "Yakin bütünüyle imandır" buyurmaktadır. Yakin; insan aklının bürhanlarla donatılması, zihnin tefekkürle imar edilmesi, düşünce ve fikirlerin ilhamla ışıldaması, nefsin ibadet ve taatle erimesi, kalbin de murakabe ve müşahede ile Hakk'a nazır bir mirat-ı mücella olmasıdır. Yakin, tevhide ermektir. Yakine eren bir insanın ne başkasından korkusu, ne de başkalarından ümit ve recası olur. O'nun her şeyi Allah'tandır. Çünkü o, hayır ve şerrin bütünüyle Allah'tan geldiğine artık her haliyle nigahbandır. İşte, bu yönüyle yakine eren bir insan, fütursuzdur, pervasızdır. O ölümü gülerek karşılar. Öyle ki o daha dünyada iken ahireti yaşamaktadır. Özlediği bazı yerleri de ölüm burakına binince göreceği inancındadır. Onun için de hep sevinçlidir. Bir hadis mealinde yakin ehli şöyle anlatılır: "Benim ümmetimin içinde öyle mert insanlar vardır ki, onlar halk içinde mütebessim dururlar. Gecelerini de ah u vah içinde geçirirler. Onların kalıpları, maddi yapıları dünyada, mana yapıları ise semadadır." Dünya ve ahireti beraber mütalaa eden ve böylece vahdet şuuruna eren yakin ehli olabilmek, her mürşit için gaye-i hayal haline gelmelidir. Bizim beklediğimiz ve özlediğimiz mürşit tipi işte budur. O mürşit ki, dünyaya dünya cihetiyle zerre kadar temayülü yoktur ve yine o mürşit ki, irşad vazifesi olmasa, şu deni dünyada bir an bile kalmayı düşünmez. İşte Mesih soluklu, Muhammedi ahlaklı mürşitler bunlardır. Ve her mürşit de aslında böyle olmalıdır. Mesnevi'yi şerh eden Tahirü'l-Mevlevi anlatıyor: "İskilipli Atıf Efendi ile hapishanede beraberdik. Hoca, devrinin kültürüne vakıf, kalem erbabı bir insandı. Son duruşma için çok ciddi bir müdafaa hazırlamıştı. Ertesi gün mahkemeye çıkacak ve hakkında verilecek karar da belli olacaktı. Sabah namazından sonra İskilipli, hazırladığı müdafaa metnini parça parça etti ve götürüp çöp sepetine attı. "Ne oldu, niçin yırttın?" diye sordum. Bana şu cevabı verdi: "Bu gece rüyamda Fahr-i Kainat'ı gördüm. Ben oturmuş müdafaa yazıyordum. O da bana hitaben: "Atıf nedir bu tehalükün? Yoksa bize gelmek istemiyor musun?" dedi. Ben de: "İstemez miyim ya Resulallah!" dedim. Artık benim O'na kavuşma vaktim gelmiş demektir, müdafaaya ne gerek var!" O günkü mahkemede Atıf Efendi'nin idamına hüküm verilir, ama o derin bir huzur içindedir ve idam fermanını gülerek karşılar. Çünkü verilen hüküm onun Resulullah 'a kavuşmasını temin edecektir. Altına böyle bir burak çekilen insan niye sevinmesin ki! Doğru bildiği yolda yürüyen, her menzilde Hakk rızasını gözeten, her adımda Allah ve Resulünün teveccühlerini yakaladığına inanan niye huzur içinde olmasın ki! Böyle bir kahramanı öldürebilirler; ancak asla mağlup edemezler. Evet, tebliğ adamı neticede onu muvaffakiyete götürecek işte bu ruh safveti ve duruluğunu her zaman muhafaza etmelidir. Kendini Allah 'a adayan ve sadece O'nun rızasını kazanmaya çalışan, bugün olmasa da yarın ötede mutlaka her istek ve arzusuna kavuşacaktır. O'nu bulan neyi kaybeder ki!.. Aksine bir insan O'nu bulamamışsa bütün dünya onun olsa dahi ne değer ifade eder ki!.. Zaten, esas olan da duru bir gönül ve selim bir kalb ile Rabbe kavuşmak değil midir? Gerisi, bir sürü boş iş ve bir yığın teşviş sayılan işlere niye o kadar önem verelim ki? Cenab-ı Hakk'tan niyaz ve temennimiz, gönlümüzü ebede kadar duru ve kalbimizi de O'na kavuşuncaya kadar safvet içinde muhafaza etmesidir. O, bizim Rabbimizdir. Biliyoruz ki, O'nun rahmeti gadabına sebkat etmiştir. Dileğimiz, sadece O'nun rızası ve yine sadece O'nun rahmetidir... Buhari, İman, 1. Müstedrek, 3/17; Beyhaki, Şuubü'l-İman, 1/478. ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED