sende bu hüzün şaşırdım gerçekten Yerine sevemedim ki...

uykusunun en derin yerinde uyandı telaşlı doğruldu şöyle bir soluklandı bu koku?? odanın içindeki bu koku yastığa we çarşafa sinmiş diline damağına bulaşmış genzini yakan bu koku O'nun kokusu iyi de nasıl olur?? yokluğunun üzerinden aylar geçmişti... ama bu koku?? hafif tuzlu nemli... uyumaya çalıştı yüzüstü döndü başını gömdü yastığın tam orta yerine yorganı çekti tamamdı işte bütün acı, keder, ona ait ne warsa yorganın dışında kalmıştı sanki her birinin değerini sonradan daha iyi idrak ettiği anları düşündü bu uyumasına tebessüm ederek uynamasına yardımcı oluyordu ne war ne yoksa yaşanılan hepsini sıraya koydu... olmuyordu böylede uyunmuyordu biraz daha direndi... en güzel günlerini hatırladı... lanet olsun kızıyordu kendine herşeyi en ince ayrıntısına kadar hatırlamak zorundamıydı?.. dayanamadı ağlamaya başladı kafasını gömdüğü yastığın tam orta yerine ağlamaya başladı... O'nun ardından hayatına girenleri düşündü ne fark eder??? hepsi hepsi unutmak içindi biliyordu hiç birisinin O'nun gibi kokmayacağını... 'hafif tuzlu we nemli' biliyordu bu kokuyu asla hissetmeyeceğini yan tarafta komidinde duran bir bardak suyu yawaş yawaş içti su içtiğinin bile farkında değildi her yudumda O aklındaydı... başını gömdü tekrar yastığın tam orta yerine göz yaşlarıyla nemlenmişti yastık güzel bir rüya başladı tekrar çadır kampına gidiyorlardı onla paylaştıkları en güzel günü görüyordu hepdi düşünde yer buluyordu huzurla uyumaya başladı çünkü... çünkü yastık gözyaşı kokuyordu hafif tuzlu we nemli... çünkü yastık O kokuyordu... hafif tuzlu... nemli... BiR ÇıĞLıkTı YaLNıZLıĞıM HiÇ BiRiNiZ DuYMaDıNıZ Bu KaDaR Mı SaĞıRDıNıZ...!!!

Sabah uyanırsın, senden önce kalkmıştır sevgili. O an yoktur yanında. Burnun gıdıklanır. Nedir bu diye dokunursun. O'nun saç teli dolanır parmağına. Bakarsın o saç teline uzun uzun. Gülümseyerek yastığının onun kokusuna bulanmış çukuruna bırakırsın başını. Bir saç telinde mutlu olur, boşluğu doldurursun bakışlarınla... Evinde yalnızsındır. Yoktur o an evin neşesi, evladın yanında. Ortalık toparlamaya başlarsın. Oydu buydu derken, cam sehpaya konmuş süt bardağını kaldırırsın. Altındaki süt lekesine önce yüz azarsın. "Kaç kere bunu mutfağa götürmesini söyledim." dersin. Sonra o lekeye takılı kalırsın. Evimin her köşesinde izleri silinse ben ne yapardım diye düşünür, gülümsersin o güzel, o pamuk yüzün bıraktığı beyaz lekeye. Seneler önce yumuşak halının üstünde pembe topuklarıyla yalpalayarak yürümeye çalıştığı anlara gidersin doya doya... Baba evinden ayrılırsın. Kendi evim, özgür ruhum, benim fanusum diyerek kendi izlerini atarsın dört duvarına. Ana bu, durur mu? Kıyar mı? Koyar mı seni hep tek başına. Gizki saklı, eli kolu dolu çalar kapını. Sana yedirdiği her lokmayla doyar, yardım diye yaptığı her şeyde neşelenir. O gider, evin rengi değişiverir. Aradıklarını bulamazsın önce. "Of nerde bu, ah anne nereye koydun" diye homurdanırsın. Sonra, dolabını açarsın. Mis kokusu mutfağı saran teneceredeki en sevdiğin yemeği görüp gülümsersin. İyi ki varsın dersin, iyi ki elin üstümde dersin, sevinirsin... Sevdiklerinin tuzu, nemi, tatlısı, ekşisi ne olursa olsun sana bir etkisi varsa hayatta yaşarsın... yaşadığını hissedersin.

binlerce kez şükrediyorum allaha bana verdiği huzura ve mutluluğa sıcak bir ana kucağına ve verdiği hayata Yerine sevemedim ki...

ayyy çok güzel eline sağlık Amma da sevdim bana ait olan yanlızlığımı, hiç birinizi sevmediğim kadar..