Resme Öykü Yarışması 2'nin galibi aaKe. kendisini tebrik ediyor ve gerek öyküleri gerekse oylarıyla katılımda bulunan herkese teşekkürlerimi sunuyorum. bir sonraki yarışmada buluşmak dileğiyle 2. etap ödülünü hatırlatıyor ve başlığı kilitliyorum. 2. Etap birincisi:

Siz hiç kendinizi boşlukta hissetiniz mi? Yada çok yanlız kaldığınız hayattan hiç bir beklentiniz olmadığıan? Benim oldu. Ailemi bir trafik kazasında kaybettim bu benim nerdeyse gelebileceğim son noktaydı. 1 Yıl sonra bir kızla tanıştım, onu tanıdıktan sonra hayatım değişti onsuz bir an bile bana acı veriyordu. Ona o kadar bağlanmıştım ki ona zarar vermeye kalkanlaı gözümü kırpmadan vurabilirdim. Çünkü beni hayatta bağlayan tek insan o idi. Beraberliğimiz tam 1 yıl sürdü. Bir yılın sonunda yine bir gün tek başıma gezerken kız arkadaşomı gördüm. Bu deliler gibi sevdiğim kız arkadaşımdan başkası olamazdı son model spor bir arabanın içinde yanında erkekler önümden geçip gitti işte o an bir kere ölseydim dedim içimden. Bundan sonra o anı düşündüğüm her saniye ölücektim bunu biliyordum. Daha sonra aslını öğrendiğimde Deliler gibi sevdiğim uğurunda gözümü kırpmadan canımı verdiğim insan beni aldatıyordu. Ve onu o gün terk ettim artık yüreğim acılar ile dolouydu artık beni hayatta bağlayan hiçbirşey yoktu. Deniz kıyısına gittim o an kendimi denize atıp bu acı bu adaletsiz dünyadan çekip gitmek istedim ama olmadı. Hemen arkamda demiryolu vardı. O an aklıma eski bir hatıra geldi ilk tanıştığım kız arkadaşımla gittiğim bir yeşil vadi vardı ve bu vadidedn tren yolu geçiyordu. Hayatımda nefes almaya ilk burada aşkımla başlamıştım ve burada sonbulmasını istiyordum hayatımın. Geriye doğru dönerek tren yolunda yürümeye başladım yanımdan hızla geçen trenler bana vız geliyordu artık çünkü ben zaten ölmüştüm. Onların bana çarpası hiçte umrumda değildi ve aşkımın başladığı ilk noktaya geldim. 1 saat o eski anılarımı tazeledim içim bir tuhaf olmuştu. Ve o an tekrar aklıma geldi kız arkadaşımın beni aldatışı belimdeki silahı başıma dayayarak tetiğe bastım. ve o andan itibaren artık dünya yoktum. Bu fotoğrafta ölüme doğru giderken son anlarıma aiit bir anı ve bu resime baktıkça beni hatırlayın....

Duydum ki gardenyalar çoktan çiçek aşmış oralarda Ah bir de ev saat başı sallanmasa Yok kardeşim yok bendeki şans, şans değil! Karar vermiştim izlerini evden silmeye. Çiçeklerinin dibine ilaç döküp öldürmeye. Fotoğraflarına bıyık bile çizmiştim ki bakınca güzel görünmesin diye. Ve bundan böyle hiç patlıcan yemeyeceğim diye karar almıştım sırf o karnıyarık seviyor diye. Ama ne oldu? Olmadı. Evdeki saksılar kurumaya başlamışken yan komşum sanki sırf bana inat balkonunu gardenyalarla doldurdu. Ne zaman aşk filmi izlesem ve ne zaman gözlerim –azıcık- dolsa, çizdiğim bıyığın altından dudakları yukarı kıvrılıverdi. İş arkadaşlarımın verdiği partide patlıcan moru kazağın yılbaşı hediyem oluşu ise herşeyi değiştirme kararımın son noktası oldu. Ve kar yağarken içime Şu tren evimin yanından keşke hiç geçmese Borç harç, biraz anadan biraz babadan, olmadı canım ablamdan aldıklarımla bulduğum evi neden mi sevdim? Bilmem. Her şeyi, herkesi ondan kurtarıncaya kadar yapayalnız olmamı sağladığı için sevdim belki de. Hoşçakal telefon, hoşçakal televizyon, hoşçakal radyo, elveda kapının zili. Merhaba duvarlar, merhaba aynanın üzerine örttüğüm çarşaf, merhaba poşetinden yeni çıkmış tek kişilik yatağım. Beşinci günün sonunda canım biraz sıkılmaya başlayacak. Zaten evdeki yemekler de bitmiş olacak. Ben pilavdan arta kalan kırıntıları da yesem mi diye düşünürken hafif lapa pilavı ne çok sevdiğin aklıma gelecek ve hemen yemekten vazgeçeceğim. Yedinci gün zili onarma gereği duyacak ama beceremeyeceğim. Bu da telefonu fişe takıp bir tamirci çağırma düşüncesini aklıma yatıracak. Böylece ertesi gün kapıcının sabah servisini duyup süt ve gazete ısmarlayacağım. Onuncu gün evdeki eşyaları yeniden normal durumlarına getireceğim ve evet, öğleden sonra dışarı çıkıp dolaşmak beni rahatlatacak. İşte o zaman taşındığım günden beri uykumda ya da en dalgın okuma anımda beni yerimden hoplatan ve her geçişinde çıkardığı sesle sanki ismini sayıklayan, seni benden alıp uzaklara götüren trenle yüzleşeceğim. Senden kaçarken seni yine karşıma çıkaran tren raylarına söveceğim. Duydum ki gardenyalar çiçek açmış uzaklarda Bu, gülümsememe engel olamayacak Zindan artık bana bu koca şehir. Kalp atışlarını duyacağım bütün sahillerde. Daha uzağı görecek gözlerin ve sen yokken daha deli esecek artık rüzgar demiştim istasyonda. Ve yalvarmıştım gitme diye. Gururmuş, kadınlıkmış, zavallılıkmış hepsi lafta kalmıştı o an. "Hani" demiştim trene binerken; "Hani, bir gün gitmen gerekirse beni de yanına alacaktın?" Baka kalmıştım. Ama gördüğüm sadece gözümün önünde akan vagonlardı artık. Tepemde bahar, kalbimde güneş ve balkonum çiçek dolmalıymış. Hatta sallanmalıymışım da arada Şimdi dağınık, başıboş duran yatağımı toplamayı sever oldum ve tüm fotoğraflarımın tozunu aldım. Yıllanmış bir şaraba bile sırf seviyorum diye kıydım günün ilk saatlerinin hatırına. Balkonumda "tutmaz kolay kolay" denilen orkidelere bakıyorum da işte benim en sevdiğim bu diyorum. Meğer gün ışığı yüreğe yararmış. Meğer, trenler sadece alıp götürmezmiş. Kavuştururmuş da...

Tren Yolu Akşam oluyor, hava bana inat yine buz gibi. Nerde kaldı bu kömür treni. Neyse birazdan gelir, şurada yavaşlar ben de o zaman ağzına kadar dolu bir vagona kimse görmeden atlarım. Allah ne verdiyse dökerim yere sonra poşete doldurup evin yolunu tutarım. Hava da iyice kararmaya başladı. Hamza Abi gelmişmidir acaba, inşallah balık tutabilmiştir tembel kurt. Yoksa geçen sefer olduğu gibi mezesiz içeriz aslan sütünü, balıkla da ne güzel gider hani. Aslın da ben içkinin kokusuna dayanamazdım. Sebep O, yani sevdiğim kadın, mahallemizin gülü, bir bakışıyla süt dökmüş kediye döndüğüm, geceleri uykususuzluğumun sebebi, Zeynep'im. Birbirimizi çok severdik eskiden. Şimdiki gibi tren yollarından kömür toplamazdım. Güzel bir işim vardı, bir de evim. Evimi satıp yatırım yaptım aslan sütüne. Gizli gizli buluşurduk tren yolunda, geçen trenlere el sallardık deliler gibi. Bir gün bakkal Arif babayı ikna ettim istemeye gidecektik Zeynep'i. Anası olacak Asiye cadısı engel oldu kavuşmamıza. Halbu ki babası Asım Amca severdi beni, "Senden iyisini mi bulacağız evlat" derdemez anası olmaz diye kükredi. O günden sonra Zeynep'i her zamanki tren yolunda bekledimse de kaç kere, gelmedi. Bir hafta sonra haber göndermiş arkadaşı Leyla'dan "Beni unutsun, başkasıyla evleniyorum" diye. Meğer bizim mahallede mobilyacı Rüstem'in oğluyla düğünü varmış iki hafta sonra. Kaç kez haber yolladımsa da gelmedi. Evlenip taşındılar bizim mahalleden. Şimdi nerdedir bilmiyorum. Nerdeyse iki yıldır görmüyorum onu. Hamza Abi değil mi şu gelen? Evet o ta kendisi ne arıyor ki burada? -Ahmet! Ahmet! -Abi ne işin var burada? -Boşuna bekleme tren bir taksiye çarpmış. Gelmez artık. Zaiyat var mı? diye sorduğumda Hamza Abi bilmiyorum dedi, ama üzgündü daha önce hiç görmediğim kadar. Sonra öğrendim taksinin içinde evli bir çift akrabalarına iftara giderken otomobilleri tren yolunun üstündeyken aniden motoru durur ve tren arabayı param parça eder. Kadın altı aylık hamileymiş. Adı Zeynep'miş, Asım Amcanın ve Asiye cadısının kızı, hani bakışıyla süt dökmüş kediye döndüğüm, hani geceleri uykusuzluğumun sebebi, mahallemizin gülü, sevdiğim kadın Zeynep. Bu hayatta..... sevilir, seven.... lir!

Trenci Söylentilerle ortaya atılmış bir adam vardı. Çoğu kişi gördüğünü ve kendisine yardım ettiğini söylüyordu.' Trenci '... Peki kimdi bu neydi gerçekten var mıydı...? Sadece şu söylentilerden yola çıkıp onu görmek için 20 kere trene binmişimdir. Tabi ki göremedim, artık saçma olduğuna inanmaya başlamıştım ki bazı gelişmeler oldu... Günlerden cuma idi... Ben yaşlı anneannemle yaşıyordum ve gazeteciydim. Şu trenci meselesi bana çok vakit kaybettirmişti artık işime konsantre olmalıydım. O gün evden erken çıktım. Güzel ve güneşli bir gündü... Mahallenin aşağısındaki tren yoluna doğru yaklaşmıştımki bazı sesler duydum. Birileri konuşuyordu yüksek sesle. Sokağın köşesini döndüğümde ufak bir kalabalık gördüm. Aklıma ilk gelen gene birinin ezildiği olmuştu. Mahallemizin aşağısındaki bu tren yolunda bir üst geçit yoktu herkes raylardan geçerdi. Çok kişi ölmüştü burda işin garip yanı yaklaşık 7 senedir hiç kimse ölmemişti ve bu Trenci söylentilerinin başladığı zamana denk geliyor gibiydi. Olay yerine yaklaştığımda ortada ölü yoktu.17 yaşlarında bir kız çocuğu vardı ve ağlıyordu. Etrafındakiler sakinleştirmeye çalışıyordu, su veriyorlardı. Küçük kız çok titriyordu, yüzü bembeyaz olmuştu. Ordaki tek gazeteci olarak bir şeyler sormak istedim ve öne doğru çıktım kalbalığın arasından. "Ben gazeteciyim ne oldu burda?","Bu küçük kızı nerdeyse tren eziyormuş" dedi yaşlıca bir teyze. Beş dakika sonra kız toparlanınca ve kalabalık hafiften dağılınca yanına gittim."Sana bir şeyler sorabilir miyim ben gazeteciyim?" diye sordum o da hafif çatallı ve kısık bir sesle "Olur" dedi. Onda garip bir şeyler vardı sanki gözleri tuhaf bakıyordu. Ufak bir bahçe duvarına oturduk ve "Ne oldu?" dedim. Kafasını hızlıca çevirerek "Ne ne oldu tren beni az daha eziyordu ayağım takıldı"dedi."Peki nasıl kurtuldun?" diye sorduğumda yutkundu ve "Ayağımı kurtardım ve kenara doğru yuvarlandım" dedi. Daha sonra hızlıca oturduğu yerden kalkarak "Benim acelem var gitmem lazım" dedi ve gitti. Aklım çok karışmıştı aklıma hep şu 'Trenci' geliyordu. Ordan ayrılıp işime gittim... Akşam eve geldiğimde hala düşünceliydim ve anneannem "Neyin var oğlum" dedi. Onunla 'Trenci' hakkında hiç konuşmamıştık. Sormamıştım yani hiç ama o gün konuşmak istedim aklımdakileri birine anlatmam gerekiyordu. Ben uzun uzun anlattıktan sonra "Trenci'yi mi merak ediyosun, niye daha önce hiç sormadın"dedi. Bir anda afallamıştım "Anneanne sen biliyor musun yoksa ne biliyorsun anlatsana"dedim heyacanla. Sakin olmamı ve oturmamı söyledi. Anlatmaya başladı... Onu can kulağı ile dinliyordum, bitirdikten sonra hızlıca evden çıktım ve tren yoluna doğru koşmaya başladım. Hava karanlıktı tren yoluna vardığımda rayların arasına girerek trenlerin gidiş geliş yönüne doğru koşmaya başladım. Bir yandan da bağrıyordum "Trenci" diye. Anneannemin anlatmasından sonra bende inanıyordum ama onu görmek istiyordum. Hava gerçekten karanlıktı ne bir ışık ne bir iz vardı. Koşmaya devam ederken ayağım bir taşa takıldı ve yere düştüm, kafamı raylardan birine vurmuştum. Çarpmanın etkisi ile başım dönmeye başladı yerden kalkamıyordum. Sonra hafif bır ışık gördüm tren geliyordu. Bense öylece yatıyordum rayların arasında. Sesini duyuyordum yaklaşıyordu ama ben kalkamıyordum. Biraz doğrulmaya çalıştım ama başım çok dönüyordu. Buraya kadar olduğunu düşünmeye başladım. Aklımdan bir sürü saçma sapan şey geçiyordu ölmek üzereydim tren bana doğru geliyordu ve ben kaçamıyordum, bayıldım... Daha sonra uyandım ve kendimi tren raylarının yan tarafında buldum. En son hatırladığım şey trenin bana doğru gelmesiydi. Nasıl kurtulduğumu düşünürken havanın soğuduğunu farkettim bu mevsimde ne soğukluğuydu bu... Daha sonra o belirdi karşımda."Trenci?" dedim yüzüne bakarak kısık sesle. Başını salladı. Yerden kalktım ve ona kim olduğunu sordum bana anlatmasını istedim. O gece onunla uzun uzun konuştum bana kendini anlattı. Trenci ailesini burda kaybetmişti. Daha doğrusu annesini. Bir tek annesi vardı ve onuda kaybedince boşluğa düşmüştü. Her gece içiyordu hayatı boşvermişti ve bir gece bu tren raylarından geçerken sızıp kalmıştı ve o son uyuyuşu olmuştu. Burası onun herşeyiydi. Trenler geçiyordu, insanlar geçiyordu, ölüyorlardı. Eğer o olmasaydı bende bugün ölmüş olacaktım beni de diğer kişiler gibi kurtarmıştı. O hep trenlerin bu durağında olacaktı sonsuza dek ve burda kimsenin ölmesine izin vermeyecekti. Burdakilerin tabiri ile o trenciydi... I found her...

Yolculuğum.... Yol denilince bir başlangıç ve varış noktası vardır. Yolculuğumun, yolculuğumuzun başlangıcı anne rahmine düşen bir su damlasıyla başladı. Anne rahmindeki dönemim dünyaya teşrif edince ye kadar bir takım hazırlıklarla geçti. Dünya ya ağlayarak teşrif ettim. Bu da tren yolundaki basmak olan bir tahtanın kendisi idi. Yol ilerledikce varış noktasına doğru ilerlediğimin farkına vardım. Her tren yoluna koyulan bir sıra tahta hayatımın belli bir bölümünü teşkil ediyordu. Tren yolundaki adam gibi o yolda ilerler ve yola devam ederim. Her tahtada biraz daha büyür, bir zorluklarla karşılaşır. Bir bakarım yaz bir bakarım kış. Şu an bulunduğum tahtaya gelince baktım ki; okullarım bitmiş, askerliğim geride kalmış, en sevdiklerimi bir bir geride bırakmışım ve evlenmiş iki kızımla, eşimle ve annemle beraber yolun bilemediğim, idrak edemediğim bir noktasında, tahtasında duruyorum yok yok duramıyorum istemesende yol devam ediyor. Biliyorum ki tren yolundaki tahtaları misal alarak her tahta bi etap ve o etaplar beni bir varış noktasına götürüyor. Neresi orası diye düşünüyor ve cevabını babamı kabrinde ziyaret ettiğim zaman buluyorum. Evet dünyadaki son noktam kabir. Kim geri kalmışki oradan. Ben kalıcam. Kafama dank etti. Ben neler yapıyorum boş boş yaşıyorum elimdekileri daha çok sevmeye onlara daha çok zaman ayırmaya başladım. Onlara sizleri seviyorum diyebileceğim bir gün daha geçirdiğim zaman teşekkür ediyorum beni yaradana. Dedim kendi kendime ben boşuna dünyaya gelmedim. Bir amacım bir gayem olması lazım. ''İnna ileyhi ve inna ileyhi raciun''Biz Allah'a ait kullarız ve şüphesiz O'na dönücüleriz) 1. Bu ayette fark ettim yolun başlangıcını ve varış noktasını. Evet bulunduğum o tren yolundaki ben kalan her tahtayı O' nun habibinin istikametinden devam edeceğim İnşAllah... 1: Bakara suresi 156 ayet. Mevdudi çevirisi. ACIDA OLSA DOGRUYU SÖYLEYİNİZ HZ. MUHAMMED

İETT Otobüsü Sana karşı içimde asal bir sevgi büyüttüm, Hiç bilinmeyenli denklemler ortamında. Aşk bahçelerimin yasemini, Karmaşık hislerimin türevi... Güz mevsimi ve bir ağaç çıplaklığında, Dibime düşmüş yapraklar kalabalığında, Bir sen uçan rüzgarlarla gönlüme yalnız. İklimleri şaşırmışım, Benim bildiğim tek senle gecen yaz... Yaz sıcağında bile yokluğunda titreyen, Son kurşununu kendine bırakamayıp sana tüketen, Yaşamanın her bir yerinde yalan olup tükenen, Bir ihtimali sevebilecek kadar yalın fakat Yalanlar üzerine kurulmuş sevgiler dünyasında, Alt yapı eksikliği yaşanan duygu kanalizasyonlarında, Gecekondu hislerle çabucak unutulan, Bir iett otobüsüyüm, hayatından gecen, Trafiğinde sıkışmış kalmışım Ve geç kalıp yetişememe Korkusunda sevmişim seni...

Kazananlara verilecek rütbeler: 2. Etap birincisi: 3. Etap birincisi: 4. Etap birincisi: 5. Etap birincisi: 6. Etap birincisi: ÖNEMLİ AÇIKLAMA: Öykülere oyunuzu lütfen mesajın solunda kullanıcı profilinin en alt kısmındaki Oylanmadı ya da Oy değeri linkine tıklayarak veriniz.

nerdeyim ben burası neresi yağmurda yağıyor ıslanıyorum bir paltom bile yok saçımda bozulacak şimdi gidiyorum her taraf karanlık çok korkuyorum mary Bir ses ver etraf yankesici kapkaççı dolu koşsam mı acaba Tren de kaçta geçecek kimbilir raylara yakın yürümeyeyim de beni savurmasın zaten rayfobim var. acaba bu yön nereye çıkar medeniyet uzakmı daha ne kadar yürümem gerekecek of of.. Arabanın da tam bozulacağı tuttu bu akşam maç da var kaçıracağım kahretsin böyle şansın ben.. Telefon kapsama alanı dışında zaten kapsama alanı içinde olsa şaşardım inşallah doğru yöne gidiyorumdur, Ne işim var allahın unuttuğu bu yerde içime kasvet bastı eve gitmek koltuğuma kurulmak elime biramı almak ve maç izlemek istiyorum yürü niyazi yürü..... Yer demir Gök bakır ee ortası....

gttiginiz yerdeki bekleyeninizin degeri kadardır yolların uzunlugu kimi beklerseniz bekleyin buluşma kadar sıcak gelicektir yanlız yurudugunuz yollar gideceginize gittiginzde ise bakıcaksınız ki zor sandıgınız yolların hepsinde anlatılacak sadece yolların uzunlugu derinligi degil gidilecege gitme özlemidir birde gitiginiz yerdeki sevgiliyse eger her zaman kolayı bekleyemez insan vurur duşlere akıllara zara tırmanışlara yollar gecer zamanlar gecer denizler gecer tirenler gecer yanından akılda hep sevene kavuşma hasreti... yurur yurur http://img148.imageshack. us/img148/3443/28rl1. jpg

İzbelikden yükselen köhne bir gülümseyiş... Karanlık ıssız bir yerdeyim. Ne burada var oluşumun nedenini biliyorum ne de olmayışımın acısını. Gözlerimde tebessümle karışmış iki damla göz yaşı akıyor dudaklarıma, ağzıma gelen o tat sanki unutulmuşluğun, terkedilmişliğin ya da hiç sevilmemişliğin bir nişanesi. Aklımda yürüdüğüm sisin daha da yoğunu yatıyor ve aklım şu kalbimin sisleri içinde boğulmamak için son sabrını gösteriyor. Zihnimin bu karışıklığına ve kalbimin akıttığı göz yaşlarına karşı dudaklarımın ucundan yine de küçük bir tebessüm kucaklaşıyor havayla. Yavaşça süzülüyor ve etrafa yayılıyor. Ve şu an keşke bile diyemiyorum, yalnızlığın keşkesinin olmadığını bilmediğim için yenideni yeğliyorum ve yeniden küçük bir tebessüm salıyorum dudaklarımdan... istanbul güzeli aranıza katıldıı

Öykü yazılacak resmi yollamadan önce, ufak tefek hatırlatmalarda bulunayım. Öncelikle öykülerinizde mümkün olduğunca düzgün bir yazım ve düzgün Türkçe olmasına dikkat etmenizi rica ediyorum. Mesela; adam yolda gidiordu, anden etrfa baktı ve şaşırdı.. oha felan oldu yane. şeklinde bir öykü anlatımı ile karşılaşmamayı, ama böylesi bir anlatıma rastlanıldığında da ilgili mesajı 2099 yılına kadar sileceğimizi bilmenizi isterim. Bir diğer önemli hatırlatma ise; burada sadece öykülere yer verildiği, karşılıklı mesajların yer alamayacağı ve görüntü kirliliği yaratılmaması gerektiğidir. Bu davranışlarda bulunanların mesajları silinip, uyarı alacaklardır. En son hatırlatma ise; yarışmaya şaibe katılmamasıdır. Nasıl mı? Eşe dosta, bakkalın çırağına ya da yoldan geçen vatandaşa; -abi/abla bak süpper bir öykü yazdım. oy ver bana erelim huzura.. açıktan 5 ytl çalışır. gibi isteklerde bulunulmamasıdır. Temiz bir mücadele olması dileğiyle, herkese bol şans diliyorum. Aşağıda gördüğünüz resim, yarışmamızın temasıdır. Bol şans. Bu mesaja eklenen dosyaları görüntülemek için gerekli izinlere sahip değilsiniz.

Son yolculuğumdu, Ilık bir sonbahar gecesi yola çıkmıştım Ankara'dan, aklımda sevdiğimin bana dedikleri ve babamın tembihleri... düşünceler aleminde yürüyordum. Sevginin anlamını bulmaya gidiyordum, anlamsızlıklar ülkesinde gezinmekten bıkmış ayaklarımın, belki bu sene gönlünü alabilirdim, hiç düşünmüyordum gerçekleri, sanki ben yürümüyor dünya kayıyordu ayaklarımın altından, kaydıkça gidiyor gittikçede açılıyordum, Akbaba misali seyredenler görüyordum, korkuyordum, ama gidiyordum... Kaç bahar geçtim hayal gerçek arasın da, ama ne ben durmak biliyordum diyeceklerimi söylemeden ve nede durdurabiliyorlardı, Aşkım dediğimin sözleri aklımdan hiç çıkmıyordu, Sevmek anlamsızmış, sevgi yokmuş, mutluluk kendini kandırmakmış.... Yürüyorum işte;belki ben ölümsüz değilim, belki bu yollarda bir gün gelecek atacak adımın kalmadı denilecek, ama o gün bütün alem anlayacak ki ben hala yürüyorum ve sevgiyi asıl sahibini sevmekte kullanıyorum..... Saygılarımla TURGUT ACAR tarruuz hak beim mesleğimdir değil, benim mesleğimde haktır doğrusu... b. s. n

Merhaba Türkiye forumun vefalı üyeleri Oldukça uzun bir aradan sonra Resme Öykü Yarışmasının ikinci bölümünü açtığımızı duyurmak istiyorum. Birinci bölümde yüreklerinden geçenleri bizlerle paylaşan ve desteklerini gösteren tüm üyelere teşekkür ediyorum. İlk bölümde sizlere detaylarıyla yarışma hakkında bilgi vermiştik. Temel olarak aynı kuralların burada da geçerli olmasına rağmen ufak tefek değişiklikler yaptık-ki kuralların son durumunu aşağıda göreceksiniz.- Sizden bir ricam daha var ki o da; yazıların verilen resimle bir bütünlük oluşturmasına dikkat edilmesidir. Resim ve hayal gücünüzün buluştuğu noktada kelimelerinizin dökülüşünü bizlerle paylaşmanızı dileyerek kurallara geçiyorum. Kurallar: 1. Resim yayınlandığı tarih başlangıç olacak şekilde, yazılar 1 ay içinde yazılıp yayınlanmış olacak. 2. Unutulabileceği düşünülerek başlangıç ve bitiş tarihleri tarafımdan hatırlatılacak. 3. Süresi dolmuş yazılar eklense bile çıkarılacak. 4. Yazıların ardı ardına olması ve okuyucuda öykünün uzunluğu sebebiyle bıkkınlık oluşmaması için öyküler 30 satırı aşmayacak. 5. Bütünlüğün bozulmaması için okuyucular öyküler hakkındaki görüşlerini yarışma dönemi olarak belirlenmiş 1 ay sonunda belirtebilecek. Katılımın çok olması dileğiyle Puan durumuna buradan bakabilirsiniz.

Sizin hiç canınızdan bir parça koptu mu?Benim canımdan parça koptuğunda, olduğu gibi yerinden çıktı zannettim. Kızım benim, eşimden sonraki yaşam dayanağım! Bir adi adam yüzünden öldü. Ehliyetsizdi ve kızımla nişanlısını tren misali ezdi geçti. İkiside öldü, bende onlarla. Bağırdım, gırtlağımdan kanlar gelinceye kadar bağırdım. Duyan yoktu, duymadılar.10 değil 30 yıl gitti ömrümden! Ve o cani yasaların esnekliğine ve kokuşmuşluğuna dayanarak az bir süre ceza aldı. İsyan ettim, sesimi ulaşabilecek her yere duyurdum. Ama yok! çok kısıtlıydı. Bende herşeyi göze alarak Ankara'ya protesto yürüyüşüne başladım. Yürüyerek. Ayaklarım belki yaralanacaktı, ancak yüreğimin yarasına eşdeğer değildi! İnatla, sabırla, hasretle yürüdüm, kızımın hasretiyle... Ulaştığımda milyonları gördüm yanıbaşımda. Herkes bana destek vermişti. Ve Trafik Yasasını zor da olsa meclisten geçirtebildim. İstediğimi yapabilmiştim. Kızım mı?O artık rüyalarımda ağlamıyor. Gözyaşları tenimi yakmıyor. Gülmüyorda ama! Sadece bakıyor, ülkemizin çıkmazına umutsuz geleceğine.... Bu adamı hatırladınız mı?Bu adam Boray Uras. Trafik Yasası için başka Selin'ler ölmesin diye Ankara'ya yürürken....

yine çıkmıştı uzun bir yolculuğa. keyif alırdı seyahat etmekten. yolların hızla tükenmesi yerine, ağır ama daha keyifli bulduğu tren yolculuğunu tercih ederdi daima. en çok hoşuna giden ise; pencere kenarından dışarıyı seyretmek ve mola verilen istasyonlarda çevreyi gezmekti. yine öylesi anlardan birine denk gelindi. oturduğu yerden kalktı ve şöyle bir silkinip kendine geldi. bacakları sanki uyuşmuştu ve hafif bir uyku sarhoşluğu vardı üzerinde. küçük bir kasabanın istasyonuna gelinmişti. daha önce hiç görmediği ve merakla gezmek isteyebileceği bir yerde olduğunu düşündü. şöyle bir dışarıyı süzdü. yeşilin hakim olduğu ve mistik bir havası olan ufacık bir kasabaydı. hemen vakit kaybetmeden adımlarını attı dışarı doğru. meraklı ve hayretle bakan gözlerle çevresini gezmeye başladı. kendini kaptırmıştı doğanın güzelliğine. içinden 'burası cennetten bir köşe olmalı' diye fısıldadı. bu anın keyfini çıkarmak için bir çay bahçesi aradı, salaş bir mekan gözüne çarptı. aldığı bir bardak çay ile gezinmeye devam ederken, gözüne uzaklarda bir su birikintisi ilişti. hemen hızlı adımlarla göle doğru yaklaştı. yere eğilip bir ağacın altına oturdu. cebinden baba yadigarı tabakasını çıkardı ve bir keyif sigarası yaktı. huzuru bulduğu dakikaların keyfini ölümsüzleştirmek için fotoğraf makinesine sarıldı ve o anı resme döktü. güneş tepede parlarken, bir ağacın altında sigara ve çay eşliğinde keyif yaparken gözlerinin uykuya teslim oluşuna engel olamadı.. daldı rüyalara hiç karşı koymaksızın. ve uzaklardan gelen bir sesle tatlı uykusundan irkilircesine uyandı. şaşkın ve uykulu gözlere etrafına baktı, baktı ve 'aman allahım' diyerek hızla yerinden kalkarak koşmaya başladı. çünkü treni kaçırmıştı ve ona kalan ise sadece trenin dumanlarıydı. akılsız başın cezasını ayaklarının çektiği uzun ve pişmanlıklarla dolu bir yolculuğa adım atmaya başladı.

Yeniden merhaba Türkiye forumun harika üyeleri İzninizle sözüme bir itirafla başlamak istiyorum. Geçen sene bu zamanlarda Acaba nasıl olur? diye düşünüp, Eternity e bu yarışma fikri ile ilgili düşüncemi açtığımda katılımın olup olmayacağına çok da emin değildik. Eğer süreklilik olmazsa bu başlık da bir çok başlık gibi soluk renkle forumun sayfalarında takılı kalır diye düşünmüştüm. Ama olmadı Kendi adıma, tüm katılımcılara paylaşımları ve destekleri için teşekkür ediyorum. 27 Ekim 2005 Perşembe günü başlattığımız yarışmamızın ikinci etabı ufak bir aksamayla tam zamanında olmasa da 29 Ekim 2005 Salı yani bugün sona ermiş bulunmaktadır. Kurallarda da belirtildiği üzere bu andan itibaren başlık kilitleneceğinden yazı eklemeler de durdurulmuştur. Şimdi tüm forum dostlarından isteğimiz yarışma için emek vermiş katılımcıların yazıları hakkındaki beğenilerinizi oylayarak göstermektir. Oylama süresi 1 hafta olarak belirlenmiştir ve 6 Aralık 2005 Salı günü saat 24:00 da bitecektir. Düşünceleri, duyguları yazıya dökmek kişinin kendisiyle verdiği mücadelede bir çeşit galibiyettir. Cesarettir. Kendinle yüzleşmektir. Kendini görmektir bir nebze de. Hayaller üretip ümitlenmektir. Hayallerini sizlerle paylaşanları yalnız bırakmamak adına bu oylamaya hepinizi davet ediyorum. Sevgimle vişne

ZOR OLANI SEÇMEK; Size belki garip gelecek ama ben karanlığı seviyorum. Zifiri karanlık ise muhteşem. Çünkü aydınlatılmış her karanlık, görüle görüle kanıksanmıştır. Yorumlar yapılmış ve normal görüntüsünden çok farklı olarak, görmek istediğimiz değil, görülmesi istenen şekliyle kafamızda yer etmiştir. Şimdi, şu dağın içerisinden geçen bir tünel olsa ve içine yalnız girseniz. O tünelden ne zaman, neresinden ne şekilde çıkacağınıza siz karar verseniz! Yaşamak ile YAŞATILAMAMAK arasında kalan o ince çizgiye adım adım yaklaşsanız. Ben o tünele girdim arkadaşlar. Hiç yüzünü cismini göremediğim babamı bulmak için girmiştim. O olsaydı nasıl bir yaşantım olurdu diye düşünürken, o güne kadar hiç düşünmediğim yeni şeylerle karşılaştım. İnanın sizlerde yeni şeyler bulursunuz, sizlerle ilgili! Tabii ki ben babamı bulamadım. Ama kendimi buldum, tam karşımda. Bana bakan ben zaman zaman rahatsız etti, zaman zaman ise gururlandırdı. Orada uzunca bir zaman yaşantımı sürdürmeye karar verdim... Burada görememekten kaynaklanan her cisme dokunduğumda, ne olduğuna, o an neyi düşündüm ise odur diyerek yoluma devam ettim. Çok keyif aldım. Yanımda kimse yoktu. Bana müdahale edecek, aman ha, sakın ha diyecek. Korkularım da vardı. Yol uzadıkça azaldı, zamanla yok oldu. Çünkü yaşam sevinci ağır bastı. Ama tehlikeleri de gördüm. Kendi aldığım kararlarla onlardan da kurtulmayı başardım. Zaten her taraf ışıl ışıl olsa aynı tehlikeler daha fazlasıyla başımızda değil mi? Sizler, bizler, hepimiz keyfimize düşkün değil miyiz? Zor olana yanaşmayız. Elimizdekilerin kıymetini ise asla bilmeyiz. Ben o karanlıkta devamlı düşünmeyi, çıkış için kafa yormayı öğrendim. Attığım her adımın sonrasında neler olabilir diyerek, olanlarla olacaklar arasında bağlantılar kurmayı öğrendim. En önemlisi ise bir aklım olduğunu ve onu hiçbir zaman yeterince kullanamadığımı fark ettim. Karanlıkla ölüm arasında olağanüstü bir benzerlik olduğunu gördüm. Ben ölümü her tarafı karanlık olan yolda tek başına yürümek diye kabul ettim. O tünel ise bana üstü kapalı bir mezar gibi geldi. Tabii ki her tünel gibi mutlak bir çıkışı olan. İçerisinde kaybolmayı hiç aklıma getirmedim. Hayatımı, yaptıklarımı, yapamadıklarımı, hatalarımı, doğrularımı anlamama neden oldu. Bunları aydınlıkta neden düşünemediğimi fark ettim. Evet kendi kendime itiraf edemediğim şeyi, itiraf etmeme neden oldu. Kendi adıma haykırmak istiyorum. Ben kendimi hiç sorgulamadım. Hep başkalarını yargılayarak hatalarımı kapattığımı gördüm. Bu dünyanın çok, ama çok güzel olduğunu, bu güzellikleri görmemizi engelleyecek kadar büyük engellerle dolu olduğunu gördüm. Lütfen resme iyi bakın. Beni orada görüyorsunuz. Sizlere sesleniyorum. Bakın tren yoluna. Kurtuluşumuz olan o mucize karanlığa girmemek için nasıl da yan çizmiş. Yolumuz uzamış. Yani hayatımızdan, yaşamamız gereken en azından bir yarım saati çalmışlar. Zor olan o dağın içinden geçecek olan bir tünel iken, kendilerine yapım aşamasında kazandırdıkları zamanla, o yoldan geçmek zorunda olan her yolcunun yaşamından dediğim gibi en azından bir yarım saati çalmışlar. Başka gelişmiş ülkelerde trenlerin hız sınırı neredeyse uçak hızına eşitlemek hırsıyla teknoloji kullanılıyorsa bunun tek nedeni, kısacık hayatımızı fuzuli olarak yollarda harcamamız için. İnsan yaşamının çok değerli olduğunu fark ettikleri için. Tekrar sesleniyorum. Lütfen şimdi zor olanı yapın. Dağın içerisinden geçen bir tünel yaparak mesafeleri kısaltın. Ama benim bir ricam olacak. Bu tünelin bir ayrıcalığı olsun. Buradan geçerken hiç ışıklar yanmasın. Her taraf karanlık olsun. Kulaklarınızı kapatarak, yanınızda hiç kimse olmadığını düşünün. Sonra benim gibi yapın.. O anın keyfini en iyi şekilde çıkarın. Asla sizleri yönlendirmek istemem. Ama önceliği kendinizi yargılamaya verin. Çünkü bu konuda gerçekçi olursanız, zaten diğerleri çorap söküğü gibi peşinizden gelecektir. Ve o tünelden çıktığınızda belki yaşantınızda yeni bir dönemin başladığını fark edersiniz. Ben bulamadım ama belki sizler sevdiğiniz ama hiç göremediğiniz sevdiklerinizle, birazcık da olsa hasret giderirsiniz. Kimbilir!!!!!!!!!! 29. Ekim 2005 –JEDO- Bedri Karadoğan

_Sessiz Veda_ Yanlız geçmişti yine o gece, bi o kadar da soğuk, gözüme uyku girmedi sabaha kadar. Sadece gitmeyi düşündüm burdan, uzaklara daha uzaklara. Aşk, benim yaşayabilceğim bir kavram değildi belkide. Gitmemek istedim, kalıp savaşmak istedim, ben güçlüydüm, asla kaybetmezdim ama artık gücüm kalmadı. Onu görmek ve dokunamamak, hatta onu bir başkasıyla görmek miydi? Yoksa ne yapsam onu elde edemiyişim mi? Beni böyle üzen. Sabah olmuştu gitmem gerekiyordu artık, veda etmek çok zor gelmişti; top oynarken camlarını kırdığım bakkala, elma çaldığım manava, onunla ilk öpüştüğüm parka, arkdaşlarıma, ve aileme kısaca yaşadığım kasabaya... o yüzden kimseye veda etmiyecektim çekip gidecektim ilk gelen trenle. Beni soranlar olur mutlaka ama hepinizden özür dilerim. Son kez dolaştım kasabayı kimse uyanmamıştı daha, bir kaç yaşlı çiftten başka. Görmelerini istemedim beni. Sonbahar gelmişti kasabaya taşlı kaldırımlar güz yaprakları ile dolmuştu. Benim en sevidiğim mevsimdi aslına sonbahar, kasabamızda bütünlük olurdu sonbahar mevisiminde, şenlikler olur, sıcak sohbetler olurdu akşamları. Sevgililer, birbirlerini ısıtırlardı. Artık bensiz olucak kasaba, sessiz ve sakin. Kimse geceleri sokağa çıkıp insanları rahatsız etmicek belki, belki kimse kasaba fonundan para çalmıcak artık ama kimse gülmeyecek eskisi kadar, kimse derdini anlatıcak kimse bulamıyacak belkide. Trenin gelmesine çok az kalmıştı kasabanın tümünü gören yüksek bi yere tırmanıp son kez baktım geçmişime ve onu gördüm erken kalkmıştı camı açmış sigara içiyordu o kadar güzeldi ki ona veda etmeden gidemem diye düşündüm belki gitme kal derdi. Hemen aşağı inip evine koştum artık camda değildi ve içerde tek de değildi... Geriye doğru yürüdüm içeri bakarak artık gitmem daha da kaçınılmaz olmuştu. İstasyona koştum ama tren gitmişti bile. Kasaba uyanmaya başlıyordu gitmek zorundaydım. Bir sonraki istasyona kadar yürümeyi düşündüm sonra hem orda beni tanıyan olmazdı orda beklerdim geleceğimi, acılarımı, kendimi... Ve işte şuan yürüyorum, boş bir tren yolunda, cebimde fondan borç aldığım paralar, üşüyorum ve karnım aç, aklımda o, dilimde küfürler var. Sonbahar gibi sararmış ellerimi yumruk yaptım şuan sinirliyim. Ve güz yapraklarına bastığım her adımda çıkan "haşırt, huşurt" sesleri. Gidiyorum ama bir gün senin için dönücem... insita hominibus natura violentia resistere