gerçekten çok faydalı paylaşımlar Allah razı olsun...

Alakası yok ama benim adımda Tunahan http://www.tushsnk.com http://www.myspace.com/tushsnk

Bizim yolumuz İman, İslam ve Ahlak-ı Muhammedi'yi aşılamaktan ibarettir. Gaye: Rıza-i İlahidir. Vasiyetim olsun; tefrikaya düşmeyiniz. Kavmiyet gütmeyiniz. Ehli Sünnetin gayri olan yanlış yollara sapmayınız. Son devir din alim ve velilerinden. Adi Süleyman Hilmi, soyadi Tunahan'dir. Babasi zamanin müderrislerinden Hafiz Osman Efendidir. Soyu Fatih SultanMehmed Hanin "Tuna Hani" olarak tayin ettigi ve kendi kiz kardesi ile evlendirdigi Idris Beye dayanmaktadir. 1888 (H.1306) senesinde Silistre'nin Ferhatlar köyünde dogdu. 1959 (H.1379) senesinde Istanbul'da vefat etti. Karacaahmed Kabristanindadir. Babasi Osman Efendi tahsilini Istanbul'da tamamladiktan sonra Silistre'ye giderek meshur Satirli Medresesinde yillarca müderrislik yapti. Ilim ehli ve fazilet sahibi bir aileden dünyaya gelen SüleymanHilmi Tunahan, ilk tahsilini Silistre Rüsdiyesinde ve Silistre Satirli Medresesinde yapti. Bilahare tahsilini tamamlamak için Istanbul'a gelerek Sahn-i Seman Medresesine kaydoldu. Fatih dersiamlarindan ve o devrin meshur alimlerinden Bafrali Ahmed Hamdi Efendi nin ders halkasina devam etti. Zamanin usulüne göre akli ve nakli ilimleri tahsil ettikten sonra 1916 senesinde Ahmed Hamdi Efendiden birincilikle icazet, diploma aldi. Daha sonra o zamanki tabiri ile dersiam olarak yetismek üzere Süleymaniye Camii medreselerinden Medresetü'l-Mütehassisinin tefsir ve hadis kismina devam etti. Son derece parlak bir zekaya sahib olan Süleyman Hilmi Tunahan, 1919 senesinde Medresetü'l-Mütehassisin'den birincilikle mezun oldu. Ayni yillarda Medresetü'l-Kuzati da üstün bir derece ile bitirdi. Böylece bir taraftan dersiam diger taraftan da kadilik rütbelerine ulasarak devrinin zahiri ilimlerini tamamladi. Mezuniyetini müteakip Istanbul'da dersiam olarak vazifeye baslayan Süleyman Hilmi Tunahan bir müddet sonra medreselerin kapatilmasi üzerine vaizlige tayin edildi. Uzun müddet Istanbul'un Sultanahmet, Süleymaniye, Yeni Cami, Sehzadebasi ve Piyale Pasa gibi büyük camilerinde halka vaz ederek insanlara Islamiyetin emir ve yasaklarini anlatti. Tasavvuf yolunda Selahüddin ibni Mevlana Siracüddin Efendinin sohbetlerine devam ederek yetisti. Süleyman Hilmi Tunahan'in tasavvufi yönüyle ilgili olarak, damadi ve baglisi Kemal Kaçar tarafindan Necip Fazil Kisakürek'e verdigi notlardan bir bölümü söyledir: "Süleyman Efendinin batin ilmine yani tasavvuftaki manevi cephesine gelince, süphesiz bu husus ehline malumdur. Zahiri akil ve zeka ile idraki mümkün olamaz. Öyle ki, bir insan müslüman olabilir, tahsilli ve akilli olabilir. Hatta iç hayati münkir olamaz da yine tasavvuf ve irsada ehil bir zat ile karsilastigi halde, o zat ilahi iradeyle kendisini ona bildirmezse, dünyalar bir araya gelse onun feyzlerinden haberdar olamazlar. Bizim ise kendisinin manevi cephesi üzerinde zerrece tereddüdümüz yoktur. Biz bu noktayi ilmelyakin biliyoruz. Kendisinin tasarrufunu ve ruh melekeleri üzerindeki tesirini öz ruhumuzda ve vücudumuzda hissetmis, enfüsi ve kevni kerametlerinin üstün irsad harikalarini fiil halinde ve hakkiyla müsahede etmis bulunuyoruz. Allah'in bu husustaki inayet ve lütfuna mazhar oldugumuza, kendilerinin kamil ve mükemmel mürsid olduguna Silsile-i sadad=Büyükler zinciri kolundan otuz ikinci ferdi Selahüddin ibni Mevlana Siracüddin hazretlerinin cismani nisbet, Imam-i Rabbani hazretlerinin de ruhani nisbetle varisleri bulunduguna imanimiz tamdir. Kendisinin bu cephesini anlamayanlarin, hiç olmazsa aksini iddia etmemelerini ve kendisinde bir mürsid hali görmediklerini söylemekten çekinmelerini, dünya ve ahiret yikimina ugramamalari bakimindan tavsiye ederiz." Zahiri ve batini yönden yüksek derece sahibi olan SüleymanHilmi Tunahan, itikadda Ehl-i sünnet, amelde Hanefi mezhebine, tasavvufta Naksibendiyye yoluna mensub idi. Ehl-i sünnet vel-cemaate son derece bagliydi. Kendisinden feyz alan talebeleri ile vaz ve sohbetlerine devam eden kimselere en büyük tavsiyesi; "Ehl-i sünnet vel-cemaat" akidesine ihlas ve samimiyetle bagli olmalariydi. Yetmis iki senelik ömrü boyunca Islamiyetin emir ve yasaklarini ögrenmek, ögretmek ve insanlara anlatarak onlarin dünya ve ahiret saadetine kavusmalarina vesile olan Süleyman Hilmi Tunahan 16 Eylül 1959 senesinde Istanbul'da Kisikli'daki evinde vefat etti. Karacaahmet Kabristanligina defnedildi. Süleyman Hilmi Tunahan'ın tasavvufi yönüyle ilgili olarak, damadı ve bağlısı Kemal Kacar tarafından Necip Fazıl Kısakürek'e verdiği notlardan: "Süleyman Efendinin batın ilmine yani tasavvuftaki manevi cephesine gelince, şüphesiz bu husus ehline malumdur. Zahiri akıl ve zeka ile idraki mümkün olamaz. Öyle ki, bir insan müslüman olabilir, tahsilli ve akıllı olabilir. Hatta iç hayatı münkir olamaz da yine tasavvuf ve irşada ehil bir zat ile karşılaştığı halde, o zat ilahi iradeyle kendisini ona bildirmezse, dünyalar bir araya gelse onun feyzlerinden haberdar olamazlar. Bizim ise kendisinin manevi cephesi üzerinde zerrece tereddüdümüz yoktur. Biz bu noktayı ilmelyakin biliyoruz. Kendisinin tasarrufunu ve ruh melekeleri üzerindeki tesirini öz ruhumuzda ve vücudumuzda hissetmiş, enfüsi ve kevni kerametlerinin üstün irşad harikalarını fiil halinde ve hakkıyla müşahede etmiş bulunuyoruz. Allah'ın bu husustaki inayet ve lütfuna mazhar olduğumuza, kendilerinin kamil ve mükemmel mürşid olduğuna Silsile-i sadad kolundan otuz ikinci ferdi Selahüddin ibni Mevlana Siracüddin hazretlerinin cismani nisbet, İmam-ı Rabbani hazretlerinin de ruhani nisbetle varisleri bulunduğuna imanımız tamdır. Kendisinin bu cephesini anlamayanların, hiç olmazsa aksini iddia etmemelerini ve kendisinde bir mürşid hali görmediklerini söylemekten çekinmelerini, dünya ve ahiret yıkımına uğramamaları bakımından tavsiye ederiz." Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy

Nasihatlerinden; Gaye Rıza-i İlahidir „Şöyle düşünmeli: "Ya Rabbi, aciz kulunu Ümmet-i Muhammed'e hizmet etmeye muktedir kıl." Eğer, "Ya Rabbi, bana ilim ihsan et" derse, şahsi menfaate taalluk edeceğinden, rıza-i İlahi'ye muvafık olmaz. Zira her ilim sahibi bu ümmete hizmet etmiş değildir ve edemez. Bu itibarla da, rıza-i Bari'yi bulamaz. İlim ve cennet istemek, menfaat-i şahsiyedir. Gaye, rıza-i Bari olacak."

İrade-i Cüz'iyye „Ezelde Ahmed Cennetlik, Mehmed Cehennemlik diye zat ve şahıs üzerine bir hüküm yoktur. Ancak elbiseler biçilmiş; şu elbiseleri giyenler Cennetlik denilmiş; ayrıca küfür, isyan, zulmet elbiseleri biçilmiş, bunları giyenler de Cehennemliktir denilmiştir. Kul, irade-i cüz'iyyesiyle bu elbiseleri seçmekte tamamen serbest bırakılmıştır. Binaenaleyh, insan irade-i cüz'iyyesiyle bunlardan hangisini seçer ve giyerse oraya gider."

Süleyman Hilmi Tunahan gibi daha bir çok anadolu ereni bu toprakların manevi çivileridir. Allah hepsinden razı olsun, paylaşım için teşekkürler... Çağların bilgeliğini ara, ancak dünyaya bir çocuğun gözleriyle bak.

KUR'AN OKUTMA HİZMETİ, GAYRET VE MÜCADELESİ Süleyman Efendi Hazretlerini ve Onun Kur'an hizmetlerini, o hizmetlerin milli ve manevi alandaki ehemmiyetini gerçek manada anlamak için, o devirdeki şartları, icapları, husule gelen ihtiyaç ve zarureti mutlaka bilmek ve nazar-ı itibara almak lazımdır. Asırlardan beri dinin öğretilip, öğrenildiği bütün müesseseler bir anda kapatılmış, müslüman halk dinini öğreneceği din müesseselerinden tamamen mahrum bırakılmıştı. Dolayısıyla dini ve manevi sahada korkunç bir kültür boşluğu meydana gelmişti. Pek çok dersiam, değil başkalarını okutup din adamı yetiştirmek, kendi evlatlarını dahi okutmaktan çekinmişler, bazı müderrisler de günün şartları karşısında endişeye kapılmış, mesleklerini dahi bırakmışlardı. Bir kısmı dünya işleri ile meşgul olmuş, bir kısmı ise idareye kayıtsız şartsız teslim olmuşlardı. İşte böyle bir vasatta Süleyman Efendi Hazretleri kendi tabirleri ile cehenneme sel gibi akmakta olan Ümmeti Muhammed'den "Bir kütük kurtarsak kardır" telakkisi ile hizmetlere karar vermişti. Süleyman Efendi, ilk olarak 1930-36 yıllarında, Çatalca'nın Kabakça köyünde kiraladığı çiftlikte, o gün bulabildiği bir kaç talebeye dini dersler vermeye başladı. Bir taraftan talebeleri işçi gibi göstererek okuturken, diğer yandan İstanbul'a amele pazarlarına geliyor, istidatlı gördüklerine; "Evladım kaç paraya çalışırsın?" "Bir liraya" "Gel ben sana üç lira vereyim. Sen Allah'ın dinini kitabını öğren. Bu ilimler ortadan kalkmasın" diyerek talebe topluyor, bulduğu işçileri, maaş veya yevmiyelerini vererek okutuyor. Böylece mücadelede malıyla, canıyla en güzel hizmet örneği veriyordu. Din adamı yetiştirmek lazımdı. Küçük, büyük, genç, ihtiyar, işçi, esnaf demeden Allah'ın kitabını öğretmek lazımdı. Yapı ustasından, demirciden, kalaycıdan, terziden müftü olur mu? İşte Süleyman Efendi bunlardan müftü, vaiz yetiştirdi ve onlara, yıllarca Ümmet-i Muhammede hizmet ettirdi. Dini öğretmek gayesi ile Anadolu'nun bazı kasaba ve şehirlerine giden Süleyman Efendi, talebelerini bazen kömür işçisi, bazen fabrika işçisi, bazen de tarla işçisi göstererek okutmaya devam etti. Öyle zamanlar oldu ki, talebeyle bir yerde toplanıp okutmak imkanı kalmadı. Taksi kiralayıp İstanbul'u gezermiş gibi okutmayı denedi. Ve bir ara şartlar o kadar ağırlaştı ki, elde kitap taşımak, kitaptan okutmak imkansız hale geldi. Ve dünyada bir eşine rastlanmayan bir usule başvurdu. Bir kaç talebesi ile Haydarpaşa Gar'ından Ankara istikametine giden trene biniyor, Arifiye istasyonuna kadar ezberden ders okutuyordu. Arifiye istasyonunda iniyor, Ankara'dan gelen trene binerek İstanbul'a kadar okutmaya devam ediyordu. Kur'an hizmetleri devam ettikçe aleyhinde çok şeyler uyduruldu, insafsız ithamlara maruz kaldı. Amansız polis takibatları, idari ve adli tahkikatlar birbirini kovaladı. Aleyhinde muhtelif davalar açıldı, tevkif edildi. Evinden alınarak 1. Şube'nin tabutluğunda 3 gün polis nezaretinde kaldı. 1939'da İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nde muhakeme ve 1944'de İstanbul Sulh Ceza Mahkemesi'nce tevkif ve muhakeme edildi. Tabutluklarda 8 gün alıkondu. 1957'de Bursa Ulu Camiinde tertiplenen "sahte mehdilik" hadisesiyle bağ kurularak Kütahya Ağır Ceza Mahkemesi'nce damadı ve sevenleri ile beraber tevkif edilip, muhakeme edildi. İki ay kadar Kütahya hapishanesinde kaldı. Fakat her defasında beraat etti Bunca takibata, muhakeme ve tevkif edilmesine rağmen hayatında bir tek günlük mahkumiyet almadı. Devrin sıkıntılarına, sabır ve hilmiyle mukabelede bulundu. Evini aramaya gelen polis memurlarına "Buyurun, hoş geldiniz, hem de bir kahvemizi içersiniz" demek suretiyle her defasında medeni cesaret örnekleri gösterdi. Hanımı Hafiza Sultan, "Efendi! Efendi! Size bu zulmü reva görenlere bir de kahve mi ikram edeceksiniz?" dediklerinde, "Onlar memurdurlar, vazifelerini yapıyorlar Hanım, yorulmuşlardır" diyerek kahve ikram etme nezaket ve asaletini terketmedi. Bir Ramazan akşamı evinin karşısındaki kahvenin bahçesine oturup hanelerini kontrol eden sivil memurun yanına varıp, "Oğlum! sen oruçlusun, akşam yaklaştı, gel bizde iftar edelim, sonra yine vazifene devam edersin" diyerek kendisini takip eden polislere iftar yemeği ikram etti." Bütün bu sıkı takip ve baskınlar karşısında yılmadı, her defasında polisler karakola dönmeden derslere tekrar başladı. "Hiç kaybedilecek vaktimiz yok" diyor hatta "Mevla uykumuzu alsa da, geceleri de ders okusak" temennisinde bulunuyordu. "Yarın hesap günüdür, Allah-ü Teala, Süleyman verdiğim ilimle ne hizmet ettin, o ilmi sana kara topraklara göm diye mi verdim? derse, ben ne cevap veririm" diyerek üzerlerindeki vazife ve mes'uliyetin ehemmiyet ve ağırlığını ifade etmeye çalışıyorlardı. Talebelerine, daima Kur'an'a hizmet şuuru telkin eder ve onlara "Evlatlarım, sizin bu alemdeki vazifeniz; bataklığa düşen insanları, düştüğü bataklıktan çıkarmakdır. Öyle ise Ümmet-i Muhammed'i ayağınıza beklemeyecek, siz onların ayaklarına gideceksiniz. En ücra yerlere bile bu hizmeti sizler götüreceksiniz" buyuruyordu. Süleyman Efendi Hazretleri, bütün mesaisini, yok edilen dini ilimlerin ihyasına sarfetmiş, ilim ve irfan seferberliği başlatmıştır. Gecesini gündüzüne katmak suretiyle gece saat onikilere, birlere kadar ders okuttuğu zamanlar olmuştur. Bitmek, tükenmek bilmeyen bir azim ve iradeye sahipti. 1950'lerde, ilerlemiş yaşına ve şekerden rahatsız olmasına rağmen, kış günlerinde bile Kısıklı'daki evinden çıkar, iki tramvay, bir vapur ve dört yerde yaya yürümek suretiyle Şehzadebaşı Taştekneler'deki derslerine giderdi. 1954 yıllarında cuma ve pazar günleri hariç her sabah Kısıklı'dan Bulgurlu'ya yürür. 6-8 saat genç ruhlara ilim ve feyz vermeye devam ederdi. Hayatının son senelerinde, Topçular'daki talebelerinin Tekamül kursuna, her gün sabah namazından sonra 3-4 vasıta değiştirmek suretiyle giderek derslerine devam buyururdu. Bir gün ders okuturken şekeri yükseldi ve rahatsızlığı arttı. Burnundan, okuttuğu kitabın üzerine kan damlayınca, talebeleri heyecanlandı. Fakat O, hiç telaşlanmadan burnunu tutup, mendilini çıkardı, kitaptaki ve üzerindeki kanları sildikten sonra, hemen "Oku oğlum! kaybedecek zamanımız yok" buyurarak derse devam etti. 1957 Kütahya hadisesi olarak bilinen ve tertip olduğu mahkemece de anlaşılan hadise beraatle neticelenmişti. Kütahya hapishanesinden çıkan Süleyman Efendi Hazretleri evine dönmeyip, himmet ve hizmet maksadıyla Manisa'ya gittiler. Talebeleri üzgün, O ise hapishane ızdıraplarını unutmuş, neşeli idi. Herhalde kendisi artık ders okutmaz zannı ile; "Efendim, İstanbul'da derslere devam edecek misiniz?" diye sordular. "Evet, devam edeceğiz, hem de daha çok ve daha gayretli... Duracak zamanımız yok" buyurdular. Aynı seyahatinde İzmir'de "Efendi Hazretleri, rahatsızlığınız var, her halde bir miktar istirahat edersiniz" dediklerinde, gülümseyerek: "Yolculukda bazen şoförün lastiği patlar, bizim de lastiğimizi patlattılar, şimdi yapıştırdık. Okutamadığımız zamanları da telafi için daha çok okutacağız, hizmetimize hız vereceğiz" buyurmuşlardı. Süleyman Efendi Hazretleri, hiç kimsenin dedikodularına ve kötülemelerine aldırış etmeden hak bildiği yolda ilerlemesine devam etti. Bir gün O'na: "Efendim, falancalar sizin aleyhinizde konuşuyorlar" dendi. "Elhamdülillah! Münafık olmaktan kurtulduk. Allah Resulü başta olmak üzere, İslam büyüklerinin hepsinin aleyhinde konuşulmuştu. Eğer bizim aleyhimizde konuşulmazsa kendimizden şüphe ederdik" diye cevap verdi. Hasta ve rahatsız olduğu zamanlarda dahi dersten taviz vermez, geri kalmaz: "Derse gidersem hastalık da gider, kalırsam hastalık da kalır" buyurmak suretiyle afiyet ve şifasının ders okutmakta olduğunu ifade ederdi. Uzun ve yorucu bir yolculuktan dönen talebesine, "Oğlum! Falan camiye git, Cuma'da va'z et de, dinleniver" demek suretiyle istirahat ve dinlenmenin, hizmetle mümkün olacağına işaret buyururlardı. Talebelerinden herhangi biri bir özürden dolayı derse iştirak edemediği zaman çok üzülür, "Eyvah! Bugün çok büyük ziyanımız var" derdi. Az-çok demez, bulabildiği talebe veya cemaate bıkmadan, usanmadan ders verirdi. Adede itibar etmezdi. Bir gün Kur'an öğretmek için gönderdiği bir talebesi, gittiği yerde okutacak kimse bulamamaktan şikayet etti: "Efendim, sadece iki kişi vardı, onları da bırakıp geldim" deyince çok üzüldü. Ve birazda celallenerek "Evladım, nice peygamberler bu alemden bir tek ümmet elde edemeden gittiler. Sen iki talebe bulmuşsun daha ne istersin" diyerek, tekrar geldiği yere gönderdiler. Talebelerine son derece kıymet verirdi. "En küçük talebenin dahi kesip attığı tırnağını, dünyalara değişmem" vecizeleri bu hakikatı en bariz şekilde ortaya koymaktadır. Bir gün Hane-i Seadetine filesi boş olarak bir şey almadan döndü, hanımına: Hanım! talebeye alamadığım için, eve de almadım" buyurup; talebenin yemediğini, yemekten, haya ettiğini ifade etti. Soğuk kış günü bir vesile ile evini ziyarete gelen bir talebesi, hocasının soğuk odada oturduğunu farketti. Zevceleri soğukta oturmasının sebebini talebeye şöyle izah etti: "Oğlum! sizin odununuz yok diye, Efendi Hazretleri de sıcak odada oturmuyor." Bazen talebeleri hasta olurdu. En az bir anne ve baba kadar şefkat ve merhametin sahibi olan Süleyman Efendi Hazretleri, rahatsız olanları bizzat doktora götürür veya biriyle gönderirdi. Bir defasında talebelerinden birinin hastalığı ile alakalı doktor dönüşü kendisine malumat arzedildi. Merhamet abidesi o büyük zat, kıbleye yönelerek şu ilticada bulundu: "Ya Rab! Senin dinine ve kitabına bu yavrularla hizmet edeceğiz, evlatlarımızı bize bağışla Allahım!" Ramazan-ı Şerif yaklaştığı zaman, talebelerini Ramazanda va'z u nasihat etmek üzere Trakya ve Anadolu'nun muhtelif yerlerine seferber ederdi. Ramazan sonrası dönüşlerinde teker teker malumat sorar, hizmet haberleri beklerdi. Bir talebesinin va'z edip, Kur'an okuttuğunu duyunca sevinç göz yaşları döker, "Bu Rabbimin fazlıdır" derdi. Yapılan hizmetleri hiç bir zaman şahsına mal etmez ve edenden de hoşlanmazdı. Bir talebesinin kaldığı köydeki hizmetlerinden memnun olup, teşekkür için kendilerine gelen Hacı Efendiler; "Efendim, sizin sayenizde cenazemiz kokmaktan kurtuldu, çocuklarımız Kur'an-ı Kerim öğrendi" diye iltifat ettikleri zaman mahviyet ve tevazuundan adeta küçülen mübarek zat; "Süleyman da kim oluyor ki, bu hizmetler onun sayesinde olsun!, Bu mahza kerametü'n-Nebidir, Peygamberin mucizesidir" buyurmak suretiyle kendisine hiç pay çıkarmaz ve bütün muvaffakıyyetin Allah ve Resulü'ne ait olduğunu ifade ederdi. Niçin Kitap Yazmadım?... "Selefin mum ışığında yazdığı baha biçilmez hazine misali eserlerin toprağa gömülerek çürüdüğünü, bakkallara satılarak çöplüklerde çiğnendiğini, bir kısmının da kütüphane raflarında tozlanmış ve çürümeye terk edilmiş olduğunu gördüm. Medreseleri kapanmış, yazısı değiştirilmiş, din ilimleri yok olmaya yüz tutmuş olan bir zamanda, kitap yazmaktansa, yazılan ilmi eserleri anlayarak anlatacak ve ilmi satırdan sadra intikal ettirip yaşatacak talebe yani canlı kitap yetiştirmeyi daha lüzumlu buldum." Biri Ecdadima Küfrettimi boğarim. Boğamasamda yanımdan kovarım.. Yumuşak başlıysam kim dedi uysal koyunum.. Kesilir ama çekmeye gelmez boynum.. Mehmed Akif Ersoy