Eğer çocuğunuz normal çocuklar gibi davranmıyor, gün geçtikçe aranızdaki uçurum fazlalaşıyor, siz sinir küpü oluyorsanız ona bakışınızı değiştirin. Çünkü o henüz tanım konamayan indigo çocuklardan birisi olabilir. Çocukların yaramaz olması, söz dinlememesi yaygın ve kabul gören bir durumdur. Fakat düz duvara tırmanıyor, bir koltuktan diğerine uçarak gidiyor, yaşından önce konuşuyor, kendisine çocuk muamelesi yapılmasına kızıyorsa hem aileler hem de doktorlar tarafından hiperaktif olduğu varsayılır. Oysa ki aşırı yaramaz, yaşından beklenmeyecek kadar zeki ve ailesiyle kavga edecek kadar uyumsuz bir çocuksa o belki de bir indigo dur. Onlar bizim bildiğimiz tarzda çocuklar değil. Anne-babalardan çocuklarına geçerek nesilden nesile aktarılan klasik eğitim tarzını kesinlikle reddediyor. Kendi yöntemlerinizle bir şeyler yaptırmanız neredeyse imkansız. Saygı duymak ve görmek istiyor. Hiçbir zaman bebek muamelesi yapılmasından hoşlanmıyor. Çok küçük yaşlarda bile onlarla her şeyi konuşmanız gerekiyor. Duygusal sömürüye hiç gelemiyor. Onlar için her durum karşısında değişmeyen sevgi belirtileri çok önemli. Bakışları, olaylar karşısındaki duruşları çok net ve keskin. Algıları ve sezgileri yüksek. Enerjileri çok fazla. Uzmanların bir kısmı hiperaktif teşhisi koysa da hem kendileri hem de aileleri bunu kabul etmiyor. Çünkü onlarda öğrenme problemi, dikkat eksikliği görülmüyor. Herhangi bir bilgiyi öğrenmesi için yapmanız gereken tek şey; mantıklı açıklamalarla bunun gerekliliğini anlatmak. İndigo çocukları araştıran kişilere göre de bırakın öğrenme bozukluğunu 21. yüzyılın kurtarıcısı olabilme potansiyeline sahipler. Sosyal ilişkileri ise güçlü. Son olarak; üç yaşındaki bir indigo kızın annesi tarafından anlatılmış bir öyküyü sizlerle paylaşmak istiyorum. "Kızım 1988 de doğdu. O çok konuşkan bir çocuktu ve iki yaşındayken mükemmel bir biçimde konuşabiliyordu. Üç yaşındayken bir gün çocuk bahçesinde kendisinden daha büyük kızların yanına, onlarla oynamaya gitti. Ancak, onun kendileriyle oynamak için çok küçük olduğunu düşünen kızlar ona kahkahalarla güldüler. Kızım aldığı karşılığa hiç şaşırmamış bir halde geri döndü ve gerçekçi bir tavırla şöyle dedi: "Anneciğim, onlar sadece benim kim olduğumu bilmiyorlar."