Daha küçüksün bunları kafaya takma.

İşte daha yolun başında olmak sıkıntı. Sonrası ne olacak onu bilmiyorum.

Akışına bırakın be hocam, ne bekliyorsunuz ki bu hayattan? Kısaca çok takmayın kafaya. Çalışın fakat akışına bırakın. Hepimiz burada insanız, birimiz büyük birimiz küçük. Hepimizin belli başlı sorunları var sizin de var LGS gibi. Bırakın akışına. Çalışın, olmazsa olmadı deyin olursa bakın ben başardım deyin ama ben korktum yapamadım demeyin. Bu arada farklı bir parantez açmak istedim, o ortaokuldaki hocaları da dinlemeyin. Meslek hariç tüm liseler neredeyse aynı. Bizim de zamanında çok gözümüzü korkuttular şimdi de anadoluda okuyup gidiyoruz bir şekilde de bitiyor da. He ortamı ise senin benim gibi insanlar, hiçbir fark yok.

Lise yıllarında büyümenin hiçbir işe yaramadığını anladım. O gün bugündür hep çocuk kalmak istedim.

Aynı durumdayız hocam, benim de yaş 33. Ben sadece hissetmiyorum da, geç kaldım gerçekten birçok şeye. Çok fazla da yanlış seçim yaptım.

Şu anın kıymetini bil işte. Sonrasını düşün tabi ama o kadar kafaya takma.

Lise 2'den sonra asıl zorluğu göreceksin o yüzden takma kafana.

Hayat garip zaten, ne yapacağımı bilmiyorum, bir öğrenciyim ve düzenli çalışırım ama 2 sene sonra LGS'ye girecek olmak çok garip, sadece ders çalışmak zorunda olacak gibi hissediyorum ve bu berbat bir şey bence. Birçok hobi edindim ancak 2 sene sonra hiçbiriyle ilgilenemeyecek olmak, çok kötü geliyor. Sizce gerçekten böyle mi?

Daha yolun başındasın gülüm neyden korkuyorsun, daha zorluk görmedin...

Yani zaman farkı var arada aslında. Yine de insan yaşıtlarının neler yaptığını görünce üzülmeden edemiyor.

24 yaşındayım ve her şeye o kadar geç kalmış hissediyorum ki, tüm motivasyonumu mahvediyor. Geçmişte yanlış seçimler yaptığımı düşünüyorum. Etrafı karanlık görüyorum artık. Çok mutsuzum, çok.

LGS'yi çok kafana takma Dünya'nın sonu değil ya. Nerdeyse hiç ders çalışmamıştım o dönemde ben, ortalama bir not almıştım çok kötü de değil.

18'den sonra 1 yaş sanki 10 yaşmış gibi geliyor insana, hele ki 20'den sonrası yaşlılık sendromu yaşatıyor hayatın verdiği o ağır yük ve geleceğin bilinmezliği... Ancak sürekli kafaya takarak yaşanmıyor, stres ve bunalım artıyor ama günün sonu hep hüsran.

Her haliyle kötü bir durum büyümek. Keşke hep küçük kalıp annemin dizinin dibinde olsaydım.

Hiçbir zaman geç değildir. Bakın Cezzar Ahmet paşaya adam 80'inde napolyonu tokatlayıp doğuya ilerlemesini engellemiş.

Katılıyorum, yapabilirsek şerefimizle, yapamazsak yine şerefimizle.

15'imde askerlikten yeni mi terhis oldun sorusu aldım.

Evet büyümek korkunç. LGS falan hikaye, doya doya yaşa şimdilik takma kafaya.

26 yaşındayım çok yaşlı hissediyorum. Hayat aşırı garip