Sen kendine değer vermezsen kimse de sana değer vermez dostum, cimri ol kendin için çalış. Benim neden arkadaşım, sevgilim yok diye triplere girme, sana değer vermeyen birine değer verip kendi seviyeni düşürme. Sosyal bir hayatın yoksa kimse seni bir yere davet etmez zaten. Düşünüp kafayı yiyecek vaktin varsa çalışıp kendine değer katacak vaktin de vardır. Kafana sıkarsan korkak olursun, biz burada mücadele ederken sen altf4 çekip kaçmış olursun. Kendine çalışıp ulaşabileceğin hedefler koy ve ulaş. Çalışıp hedeflerine doğru ilerlersen peşinden arkadaşların da olur sevgilinde olur, mutlu olursun.

Benimde arkadaşım yok. Doktor uzun zaman bilerek söylemedi. Sonra arkadaş bulamama sebebim kendimişim. Dışlanmakla alakası yok.

Mutluluk için diğerleri gibi pislenecek misin?..

Belki de hayırlısı böyledir hocam. Siz kendi hayatınızla ilgilenin. O çok mutlu dediklerinin iç dünyasını bilmiyorsun, herkes dışarıdan göründüğü gibi olmuyor. Belki üniversiteye gittiğin zaman daha sağlam arkadaşlık ilişkilerin olur. Bu kadar umutsuzluğa kapılma, hiçbiri çaresiz dert değil.

İşe gir çalış kendine araba motor al spor yap gez tek başına yap başar bunları

Benim de arkadaşım ve sevgilim yok. Romantik aseksüel olduğum için sevgilim olmaz kolay kolay çünkü karşımdakinin de aynı olması lazım. Ben de sevgilim olmadığına yıllarca üzüldüm, şimdiki aklım olsa hiç üzülmem. Üzülmem diyorum çünkü 30 yaşındayım ve artık bu duyguyla baş edebilecek mental güce ve bilgiye ulaştım. Bilindik flört uygulamalarında aseksüel insanlar bulunmuyor. Bu yüzden sevgili bulabilmem çok zor. Ayrıca, bu Dünya bir cehennem zaten. O kadar çok acı var ki. Dünya insanlardan dolayı da tehlikeli bir yer. Güçlü olan tarafından eziliyorsun.

Lise son sınıf öğrencisiyim, hiçbir zaman güzel bir çevrem veya arkadaş grubum olmadı en mutlu günümde de en mutsuz günümde de sadece ben ve düşüncelerim vardık. Okul hayatım boyunca hep dışlandım, umursanmadım, sözlerim hiç kale alınmadı. Arkadaş gruplarına alınmadım. Bu seneye kadar hiç sevgilim olmadı. Tamam şu an var bir sevgilim de o da ayrıldı ayrılacak, aynı muhabbetler onda da geçerli adamakıllı sevmiyor değer vermiyor, pandemide iyice içime kapandım 2 senedir de majör deprasyon hastasıyım. Düşünmekten sebep aramaktan kafayı yemek üzereyim. Diğer popüler insanlar gibi sigaram, alkolüm, gece hayatım veya bir sosyal hayatım yok, karı kız peşinde koşmam, hiç cinsel deneyimim olmadı, ortamcı da değilim. Diğer insanlar bütün bu pis özelliklere sahipken bu kadar mutlu olup ve tutuluyolarken ben neden sefillil ve yalnızlık çekmek zorundayım? İlla şerefsiz mi olmak gerekiyor sevilebilmek ve mutlu olabilmek için? Arkadaşlarımın onlarca konuştuğu flörtü varken ve o mutluyken ben sana tüm saf sevgimi bir kıza verdiğim için neden mutsuzum ve yalnızım? Neden ben bunları yaşamak zorundayım? Hayatımın böyle gitmesinden çok yoruldum ve sıkıldım en kısa sürede de kafama sıkıp kurtulmak istiyorum. Ben insanlara ne yaptım ki bana bu kafar değersizmişim gibi hissettiriyorlar? Kaybettiğim yıllarımı bana kim verecek geriye? 2 senedir kalp acısından uyuyamadığım geceleri kim aydınlatacak, masamın üstündeki pompalı tüfek mermisi mi?

Aga bende kendimi düzletmeye çalışıyorum 2 gün sonra yine aynı olay hiperaktif krizi bir basıyor adamlar arkadşa olmuyor o yüzden evde kalmayı tercih ediyorum

Hocam diğerlerinin işine yaramıyosundur boş insanı annesi bile sevmez.

Seninle aynı durumdayım.