Dostum anlattığın problemi inan bende yıllardır yaşıyorum ve halini iyi anlıyorum. Arkadaş ve dost çevreni geliştirmeye bak. Dostlarına aç derdini ama her konuşmanda da dostlarınla kendi dertlerini konuşma çünkü bir müddet sonra onları da sıkarsın. Kendini sevdiğin ve senin sevginin kıymetini bilen insanlara aç dostum. Benim diyeceklerim bunlar ayriyeten konuşmak istersen konuşuruz yardımcı olurum.

Arkadaşlar sizde de durumlar aynı mı? Yahu çok kötü bir gün geçiriyorum belli yani, zaten her şey çok kötü insan çıkıp da "moralin mi bozuldu?" "Bir şey mi oldu?" Diye sormaz mı ya? Babalık sadece çocuğunu beslemek midir? Yahu adamla bağlarımız o kadar uzak ki kendimi dünyada yalnız hissediyorum, ben bu yaşımda bir karar alırken neden arkamda babamın olduğunu hissedemiyorum? Yaşadıklarım ergenlik olsun ama o kadar kötü bir his ki bunaldım cidden, kendi kendimi kurtarma düşüncesi çok korkunç geliyor.

Muhtemelen onun da kafasında işle ilgili şeyler vardır. İş hayatı çok yoruyor insanı, özellikle zihinsel olarak.

Yaptigin bence biraz bencillik. Belki babanin da sıkıntısı var? Ama sen gidip sormuyorsundur moralin mi bozuldu diye. Ne kadar PC basindasindir bilmiyorum ama PC'ye bakmak yerine aksamleyin ailenle beraber, ne bileyim TV izle. Vakit gecir yani. Babanla araniz biraz daha iyi olabilir boylece. Sen derdini anlatma baban anlatsin sana. Cunku baban maddi anlamda olmayan sorunlarina annenden fazla cozum bulamaz. Ama baban sana anlatirsa baban seni kendine daha yakin hissedecek. Oturdugun yerden ilgi istemek sacma bence.

Herkesin hayatinda bir küsur, bir zorluk vardir. Dayanmalisin. Baska bir sey diyemem.

Benimki de sormuyor. Ben de sormazdım. Sen hiç adama moralin mi bozuldu diye sordun mu? Sanmıyorum. Adama tek kelime etme, onun etmesini bekle. Oturup muhabbet etsen düzenli olarak, adam bir sorun olduğunda fark edip sorar. Evlatlık babanın verdiği yemeği yiyip okula gitmek mi sadece?

Bütün gününü sanal oyun oynamakla geçiren nesil'in babaları ile iletişimi yok ki, baba bir şey sorabilsin.

Bütün gün oyun oynarsan tabi moralin bozulur.

Babalar genelde duygularini cok fazla aktaramazlar. Babalik gururundan dolayi mi bilmiyorum fakat genelde oturup muhabbet edebilecegin kadar rahat olmazlar. Problemlerin olursa kesinlikle babana soylemelisin fakat babanla ortak bir ilgi alaniniz yoksa genellikle konusmak bir iskence oluyor.

Babanızın durumu ile ilgili bilgi verir misiniz?

Babamın sıkıntısı büyük ihtimal evli iken başka kadınlardan cevap alamamaktır. Ben oyun falan oynamıyorum, Babam beni o kadar özgüvensiz yetiştirdi ki artık sadece gerçek hayatta başarılı olmak istiyorum, Oturduğum yerden ilgi istediğim insan "Babam" bunun üstüne basmama gerek yok herhalde. Babam kötü bir insan demiyorum seviyorum ama keşke böyle olmasaydı en azından yalnız hissetmeseydim.

Babanın da kendine göre sorunları sıkıntıları vardır bu kadar takma kimi insanlar sevgisini gösteremez mesela benim babam da öyle bana af edersiniz ama ''müptezel'' diye sesleniyor ancak ben böyle şeyleri takmıyorum sen de takma emin ol ki seni her şeyden çok seviyordur.

Moralini bozan şeylerini babana anlatmayı deneyebilirsin.

Hepimizin "focuslandığı" bir şey oluyor. Öğrenciler derslere, sınavlara, geleceklerine ve eğlenceye meyilli olur. Ebeveynler ise nasıl yaşarız, nasıl karnımız aç kalmaz, çocuğumu nasıl yaşatırım, bu işi nasıl bitiririm düşüncelerine meyilli olur. Kaldı ki babalar iş odaklı. Çalışırlar hep. Hele ki bir işveren altında ise psikolojik olarak babalar diğer şeyleri çok düşünmemeye başlar. Sırf babalar dedim ama ebeveyn desem daha iyi olur. Neyse bence baban eve geldiğinde git sen ona moralini sor, dertleşin sohbet edin. Rahat olun, yüzünüzü güldürmeyi çalışın.

Kızlar babalarıyla, erkekler anneleriyle daha iyi anlaşır lafı doğru olabiliyor. Bende de öyle. Kendimi anneme her zaman daha çok yakın hissederim. Küçükken harçlığımı annemden isterdim, bir problem olsa anneme koşardım mesela. Annem 50 verirse babam 200 verirdi, öyle diyeyim... Benim babam sert, sinirli ve mükemmeliyetçi bir adam. Ufak bir konuda bile olmadık tepkiler verip istemeden olsa da kalp kırabiliyor. Bu da insanı uzaklaştırabiliyor, soğutabiliyor. Biz yıllarca bu huyuna alıştık, adam değişmiyor yapacak bir şey yok, biz de ona göre davranıyoruz evde. Benim de babamla iletişimim çok kuvvetli değildi çocukken. Büyüdükçe biraz daha dalgaya alabiliyorum ortamı. Mesela babama ''erkek, maaşı aldın mı, işler nasıl gidiyor'' diye sesleniyorum arada, şakamatiklik yapıyorum falan ama asla bir arkadaş gibi samimi olamadık, olamayacağız da. Zaten kendisi de hep der, annenizden önce ben öleyim diye.