Doğru haklısın. Ama bu yaşıma kadar, kaç kere duvarlara vurdum, bağırdım sinirden bana adaletli olmadıkları için. Ama şuan kendimi tutabiliyorum, sinirlenmek yerine mantıklı cevaplar verip kendimi üzmüyorum. Ve geleceğim için, kendimi psikolojik anlam da rahatlatmaya çalışıyorum. İleride zaten burada kesinlikle durmayacağım. Eğer kendi hayat arkadaşımı bulursam, bütün yola onla devam ederim. Ama en mutlu olacağım an Yazılım'ı kazandığım an olacak sanırım

Herkese merhabalar ben Hasan. Bu konu içerisinde yukarıda bahsettiğim gibi içimi dökmek ve hayatıma katkı sağlamanızı istiyorum. Öncelikle biraz yaşadığım olumsuz şeylerden bahsederek bana destek olmanızı istiyorum, başlayalım. Öncelikle ben 25 Temmuz 2005 tarihinde Buca'da dünyaya geldim. Fakat ben doğduktan bir kaç ay sonra Yozgat'a taşındık. Küçükken çok iyi arkadaşlarım ve beni seven çok iyi bir ailem vardı. Mehmet Akif Ersoy okuluna gidiyordum ve çok iyi arkadaşlar edinip, gerek okulda gerek dışarı aktivitelerde çok iyi zaman geçirdim ve o insanlardan arkadaş olmayı öğrendim. Anaokulu nerde diyecekseniz orada hiç aman aman bir şey olmadı hayatımı etkileyecek. Ortaokula geçerken evimizden taşınmak zorun da kaldık. Yeni gittiğimiz mahalle de de çok iyi dostlar ve güzel arkadaşlıklar edindim. Ortaokulun 5. sınıfta gayet iyi ve başarılı bir çocuktum. 6. sınıfta da öyleydim. Fakat 7'e sınıfa geçerken sınıfımız dağıtıldı ve 7. Sınıfta hem arkadaşlarımdan ayrıldığım için çok üzgün bu sınıfta da arkadaş bulamadığım için üzülüyordum ama 1-2 tane vardı. Ve hayatımın belki de en saçma hatasını yapıp "Arkadaş edinme, arkadaşlarım beni sevmiyor, arkadaş edinemiyorum" gibi şeyler aratmaya başladım. Ve 7. sınıfta da ders notlarım düştü ve ilk defa takdir aldım . 8. Sınıfta işler çığırından çıktı ve arkadaşlarıma sevgili gibi davranmaya başladım ve onlarla çok ilgilenip kendimden soğutmaya başladım. Bu zamanlarda Annem sürekli kardeşim ile ilgileniyor ve beni ilgisiz bırakıyordu. Ben'de insanları eğer mutlu edemezsem mutsuz olacağımdan korkuyordum. Annem hiç ilgilenmemeye başladığında kendimi sanal alem de arkadaş arayan birisi olarak buldum. Kimseye adaletli davranmıyor ve sadece benim ile arkadaş olmasını sağlamaya çalışıyordum. 8. Sınıfta 7. Sınıf gibi aynı geçti ama tek farklı şey artık etrafımda hiç bir arkadaşım yoktu. Liseye geçtiğimde sanırım asıl darbeyi burada aldım. Hiç kimse ile anlaşamıyordum ve çok mutsuzdum/enerjisizdim. Ama bir şeyin geliştiğini fark ettim o da kendimi aşırı derece de savunuyordum. Yani biri benle dalga geçse onun 3 katını ona söyleyip onu incitiyordum, şaka bile olsa. Ve bu sıralarda Yazılım öğrenmeye başladım ve kendimi oraya verdim. Üstüne İngilizce öğrenmeye başladım . Aslında hem öğrenmekti hem de bazı şeyleri unutmak için iyi geliyordu. Ve evden çıkmaya çıkmaya kilo aldım ve onları da vermeye çalışıyordum. Fakat bu sıra da en büyük desteği annem, babam, kardeşimden almam gerekirken onlar benle dalga geçip moralimi bozuyorlardı. Ben ne dersem deyim durduramıyordum. Ve durduk yere annem ve kardeşim ile kavga ediyordum. Aslın da suç ben de değildi sanırım, kavga etmememe rağmen onlar sürekli benim gururumu kırıyorlardı. Affedersiniz bana "Oros, Köylü, Beyinsiz, Yoksul, Apta, Maymun, Ma, Gerizekalı" gibi şeyler konuşmaya başladıklarında ben de kavga etmek zorunda hissediyordum. Ve bu yıl gene kavga ettik, ve sanırım ben kafayı yemek üzereydim çünkü : Mishophonia adlı sanırım Otizim'in başlangıcı olduğunu öğrendim. Ve bunlar olmadan önce hayattan soğumuş ve artık bunalmış bir insandım. Ne okul ne bir şey istiyordum sadece çok büyük benim için ama dünyayı gezmek ve çalışmamak istiyordum. Ama şöyle bir şey var ki artık 3 tane kuşum vardı ne zaman ağlasam ne zaman eğlensem ne zaman dertleşmek istesem onların yanında buluyorum kendimi. Ama bazen öyle şeyler yaşıyorum ki sanırım yalnızlıktan intihar etmek istiyorum. En azından bu hayattan kurtulurum, bu insanlardan doğrusu. Ne annem ne kardeşim ne babam beni önemsemiyor. Babama anlatmaya çalıştığım da "O senin annen, ne derse desin katlanacaksın" ve yalan söylüyorsun diyor. Yani kimse bana inanmıyor, zaten mental olarak bitmiş ve tükenmiş biriyim. Ne hayattan umudum kaldı ne bir şeyle uğraşacak enerjim. Sürekli sabrediyorum kazanıp bu insanlardan kurtulacağım diye ama her geçen zaman umudumu resmen yitiriyorum. Artık ağlamaktan sıkıldım, üzülmekten sıkıldım. Gülmek eğlenmek istiyorum. Ama ne yapacağımı inanın bana bilmiyorum. Psikoloğa gitsem onun da bana iyi gelmeyeceğini biliyorum. Artık küfürlere de "Eyvallah" filan demeye başladım. Kendimi tanıyamaz oldum. Sizin bana önerileriniz nelerdir?. Buraya kadar okuyup, dinlediğiniz için çok teşekkürler. Yorum yapmak isterseniz ben her zaman burada olacağım, kendinize iyi bakın. Görüşmek üzere Technopat Ailesi.

Efendim çok denedim fakat olmuyor beni dinlemiyorlar. Ne yaptıysam yapayım, "Sen küçüksün daha o boyunla bize karışma" diyorlar. Yani fikirlerime saygı duymuyorlar.

Hocam evlenip yuva kurup, çocuk sahibi olup gidersiniz. Artık siz çocuklarınıza ve eşinize bakarsınız. Üzmeyin kendinizi. İnşallah istediğiniz bölümden mezun olursunuz. Ömrünüz güzel olsun.

Efendim çok teşekkürler görüşünüz için. Aslında çalışmayı, zaman geçirmeyi çok seviyorum. Orda ki söyleme amacım yani bir yaş gelicek ki her şey i bırakıp, sadece ölümü bekleme zamanının hızlı gelmesini istemiştim.

Seni çok iyi anlıyorum, sinirini boşaltman çok doğal. Kendinden başkasını düşünmemek aslında en iyi çözüm, ailen bile bir yerden sonra seni önemsemiyor, ama sen varsın kendine en büyük desteği sen verebilirsin, her şeyin iyiye gideceğini göreceksin o zaman. Burada her zaman dertlerini dinleyecek, elinden geldiğince yardım olacak bir Technopat ailesi var bunu da unutma en karanlık gecenin ardından bile güneş doğar, sen doğacak o güneşi kendinde ara

Üniversite'de mutlu olacağınıza inanıyorum.

Dünya'da bu kadar zevk, haz varken bunları tatmadan hayattının ufak bir kısmı yüzünden hayattan vazgeçmeye değmez. Arkadaş edinme konusunda bu hayatta zaten herkes birine ister isteyerek ister istemeyerek yan çiziyor fazla takılmamak lazım bu hususlara. Psikolog bana fayda vermez demişsin önyargılı olmamak lazım. muhabbet arasında bir bilgi verse bile tüm çabaya değmiştir zaten.

Hocam bir şeyler başarmaya çalış, ailem bana da takılırlardı geçmişte. Fen lisesi kazandıktan sonra bir şey demediler. Şimdi de yurtdışı üniversitelerinden burs alma arefesinde olduğum için hiç karışmıyorlar. Yarışmalara gir sosyalleş, hobin olsun. Bunları yaparken de araya ders sıkıştır. Bak ciddiyim senin için çok iyi olur.

Üniversite'de kendini ayırmaktan başka çaren yok gibi duruyor. "Çalışmamak istiyorum" demişsin, öyle bir dünya maalesef yok hocam. Bir şeyler almak uğruna kendini çalışmaya adamalısın. Güzel bir üniversite tutturup ailene "Ben bunu başardım." diyene kadar değişen bir şey olmayacaktır. Arkadaş konusunda ise rahat davran, dış görünüşünden rahatsız oluyorsan da biraz gelişip özgüvenli ol. Bu dünyada ölüm dışında çözemeyeceğin bir şey yok. Günün birinde reddeden kızlar bile aylar yıllar sonra çıkıp senden hoşlandığını söyleyebiliyor. Anlayacağın o ki iş sende bitiyor. İngilizceni ve yazılımını öğren, az da ders başarın olsun. Gerisi gelir, kilo da verirsin arkadaşın da olur.

Ailenle konuşmayı dene ben aynı yollardan geçtim ve kendimi iyi hissetmek için bir köpek almıştım o köpeğe çok iyi baktım ve beni o bunalımdan kurtardı şu an gayet mutluyum.

Çok sağolun hocam hem yorumunuz hem de güzel düşünceleriniz için. Umarım siz de istediğiniz yerlere gelirsiniz

Ve bir üniversite kazanman lazım ailen senin değerini o zaman anlayacak

İnsan elindekinin değerini kaybettiği zaman anlar. Uzun bir zaman aileniz ile görüşmeyin, telefonlarına cevap vermeyin bakın o zaman nasıl Müge Anlı' ya çıkıp ; ''O benim yavrum, en sevdiğim oydu. Geri dön annem'' diye söylenecekler.

Hocam sınıf 1. Si olduğum zamanlar bile fazla takmadılar. Onun dışında öğrenmek istediğim bir çok şey var onları yerine getiriyorum. Ama bazen de ağlayıp hüsrana uğruyorum. Ailem zaten beni ignorluyor kısaca. Hobim vs var özellikle spor yapmayı ve kitap okumayı çok seviyorum. Özür dilerim, uzun biraz farkındayım ama sadcee kendimi böyle ifade edebilirdim. Beni dinliyen ve yorum yapanlar'dan tekrardan çok teşekkür ediyorum, umarım hep gülersiniz

2 yıl boyunca sık dişini çalış, çok iyi bir üniversite kazan aileden uzaklaşırsın. O süreçte insan ilişkileri üzerine kafa patlat, alınganlık da iyi değil ne deseler susarım tavrı da iyi değil. Kendini sevdirmek için dalkavukluk sakın yapma. Öyle edineceğin arkadaşlar zaten gerçek arkadaşın olmayacaktır. İyi bir üniversite kazandıktan sonra hem mesleğin iyi para getirir hem de arkadaş çevrende keko diyebileceğimiz şeylerden olmaz. Gerçekten de iyi bir lise üniversite kazanmanın bir motivasyonu da bu tür insanlarla aynı ortamda bulunmamak.

Çok teşekkür ederim efendim, umarım bir gün sizler ile tanışma fırsatım olur. Hayatım'a devam etmem konusunda umut verdiğiniz ve yön verdiğiniz için çok teşekkürler <3