Arkadaşlar mesela okul. 1 saat konu anlatımı dinliyorum ve özetini yazıyorum onun. Soruya geçiyorum tıkanıyorum, sanki anlatılan ile soru çok farklı ama konunun başlığı aynı. Dün bu hafta olacağımız sözlüdeki konuları çalışayım dedim 1 konu açtım dediğim gibi özet çıkardım dinledim soruya geçeceğim özeti okuyorum ama soru olmuyor. Dün bunu yaşayınca hiçbir şey yapasım gelmedi, yani yapamıyorum moralim bozuluyor. Bu duruma düşünce hayatta hiçbir şey başaramadığımı hissediyorum. Geçmişime bakıyorum hep pes etmeler, başaracakken ucu ucuna başarmak, bir şeyi denerken denemekten korkmak. Psikolojik olarak yaklaşık 9-10 aydır böyle düşünüyorum. Başarı benimle gelmiyor resmen, ya da ben emek vermiyorum bilemiyorum fakat emek vermek içinde bir şey görmek istiyorum. Ben o 20 sorunun 20 sine bakıp 3-4 tanesinin ne dediğini anlayıp cevaplayınca yürütemiyorum işi, pes ediyorum. Bu artık sıkmaya başladı çünkü hayat geçiyor, başarılı olmam lazım. Ara eleman olmak istemiyorum. Hayatım sanayide geçsin istemiyorum, geçinememek istemiyorum. . Arkadaşlar yani psikolog randevusu almak istiyorum anneme diyorum anne randevu alalım diyorum "randevu yok" diyor. Birkaç gün sonra gelip "randevu varmış alayım mı" diyor bende hayır diyorum. Bana o an lazım bu lazım olmayı ben kendime bakarak bu negatifleri ayıklayarak gördüm ki sana diyorum sen bunu birkaç gün sonra deyince bunlar benim aklıma zor gelir çünkü hayatımın bir parçası düşünmem lazım ki ortaya çıksın bunlar. Ne yapmam lazım, ne düşünüyorsunuz bu konu hakkında?

Ben bunu hayatimin her alaninda yasiyordum. Çözümü fitnessda buldum.

Zorla üniversite okuyormuşsun gibime geldi.

Hocam tam olarak onu yapamıyorum. Mutlu olmak. Yani olamıyorum nasıl olacam bilmiyorum, gülüyorum kahkaha atıyorum ama mutluluk bu değil.

Hocam soruları çözmeden önce aynı soru tipinin çözümünü izleyip çalışabilirsiniz. Maalesef bazen ders çalışmak zorlu olabiliyor, çalışma isteği gelmeyebiliyor. Bende bu sorundan şikayetçiyim şu sıralar. Ama sınavda "senin çalışma isteğin gelmemiş, sana daha kolay sorduk" tarzı bir şey söylemeyecekler. Bizde çalışıp başarılı olmalıyız, başka seçenek yok. Çalışmaya devam.

Yok hocam 10. Sınıfım.

Elinizdekiyle mutlu olmayı bilmek sanıldığı üzere zor bir kelime karmaşası değil hocam. En basitiyle, sağlıklısınız, gençsiniz ve dinamiksiniz. Birilerinin hayallerini yaşıyorsunuz şu anda. Temel ihtiyaçlarınızı elde edebiliyorsunuz. Sabah söve söve uyanırken kapattığınız alarm. Bu alarma sahip bir telefona sahipsiniz. Maddi kısmı geçiyorum zira burası herkeste sınırlı. Manevi kısımda ise yaşınızın getirdiği yavaştan olgunluk çağıyla geleceğe yönelik kararlarınızı iyi şekilde vermeye çalışmak hayatınızın en büyük motive kaynağı olmalı. Okuldan sonra ders çalışmaydı dinlenmeydi derken kitap ve şiir okumaya (10 sayfa bile olsa) vakit ayırabilirsiniz. Sanılanın aksine kitaplar ve şiirler insanın insana bakışını ve en önemlisi kendi ve karşısındakinin geleceğini düşündüren yegane bir pırlanta değerindedir. Konudan biraz sapmış olduğumun farkındayım fakat gündelik yaşantınızda ''sözde'' yapamadığınız şeyleri kafanızda bitirmeyin. İnsanız, ve her insan her şeyi kusursuz yapacak diye bir kaide yok. Siz elinizden geleni yapın fakat hiçbir zaman yapamayacağım demeyin. Yukarıda anlattığım kısımlar elinizdekiyle nasıl mutlu olabileceğinize dair cevaplardı. Asıl sorununuza gelecek olursak ki ''bana göre'' bir sorun değil, konuyu fazla takmış olacaksınız ki foruma konu açacak raddeye gelmişsiniz. Doğrudur yadırgamam fakat elinizde olan imkanları, yapabileceğiniz şeyleri yapmadan burada bizden çözüm aramak pek akıl mantığa sığmıyor. Kahkaha atıyorum ve gülüyorum demişsiniz. Gülün ve kahkaha atın hocam. Gün içinde kendinize ''daha iyi hissedeceğim, iyi şeyler olacak, mutsuz olmayacağım'' tarzı cümleler kurarak beyninizi bilimsel olarak kandırabilirsiniz. Ufak bir araştırmayla ne demek istediğimi anlayacaksınızdır. Özetle hayat geçiyor ve hayatta ''sözde'' kafaya takılması gereken ziyadesiyle mühim konu varken böyle ufak pürüzleri kafada tutmanın manası yok. Daha yolun başındasınız. Üniversite sınavına daha en az iki yılınız var ve bu süre gerçekten uzun bir süre. Çabalayarak kapasitenizin de üstüne çıkabilirsiniz. Ama çabalarken kendinizi üzme aşamasına gelirseniz o yol hiç bitmez. Zaman akıyor hocam. Bunları okuyana kadar bir kitabın 2-3 sayfasını bitirmiştiniz bile. )

Okuma işini çoğu zaman severek yapmadım. Bazı konular ilgimi çekerdi severdim ancak genele baktığımızda severek yapmazdım. Öyle veya böyle hayat şartları tek çıkışın okumak ve meslek sahibi olmak olduğunu insana hatırlatıyor. Bir insan bazı konuları bir okumada anlamayabilir, iki okumada anlamayabilir. Hatta belki asla anlayamaz. Ama bu demek değildir ki anlamayacak. Başkalarından dinlersin, arkadaşlarından yardım istersin vs. Asla pes etmemek büyük bir etken. Ben lise son sınıfta derslere asılmaya başladım. Ondan önce sadece sınav haftasından bir hafta önce çalışmaya başlardım. Son sınıfta dershanede hocaların peşinden ayrılmadım. Her yapamadığımı, anlamadığımı sordum. Hem kendim için, hem de dershaneye beni gönderip o kadar para harcayan ailem için. Her taksiti gidip elimle yatırıyordum. Nerdeyse babamın maaşının yarısıydı, siz hesap edin. İnsana acı bir hissiyat veriyor. O yüzden bunun için çabaladım. Çabalamadan olmuyor maalesef. Konu sahibi arkadaşa da tavsiyem biraz hırslı, sabırlı ve pes etmeden çalışmaya devam etmesi. Sen sanıyor musun ki mesela ben bir mühendislik öğrencisi olarak hiç kötü not almadım? İnişler ve çıkışlar hayatımızda hep olur. Zaten her şey mükemmelse bir sorun var demektir. Kafanı çok yorma. Dersini çalışırken kendini kafa olarak rahatlat, elinden gelenin en iyisini yap. Yapamadığın soruları da sormayı ihmal etme. Anlamadığın konuları da bir şekilde başka kaynak, öğretmenlerinden veya arkadaşlarından anlamaya çalış. Elbet anlayacaksın bir yerden sonra. Kaldı ki lise dediğimiz şeyin %90'ı ezber.

Elinizden geleni yaptıktan sonraki dönem için en azından şimdilik ''hiç'' düşünmemeniz gerekiyor. Yapamadığınız her şey için kötü hissediyorsanız hayatınızı istemeden de olsa zindan edersiniz. Basit fakat etkili olan elindekiyle mutlu olma düşüncesini hayatınıza empoze etmeniz gerekiyor. Sorununuza gelecek olursak yapamadığınız şeye göre değişiklik gösteren bu olaylara ''yapamıyorum, yapamayacağım'' demek yerine ''farklı öğretmenlerden dinleyip anlayacağım şekilde anlatan öğretmeni seçmeliyim'' demeniz hem o anlık sıkıntınızın hem de uzun vade de ''sözde'' başarısızlığın önüne geçmiş olursunuz. Bir kere anlamadınız ve yapamadınız diye hayatınız boyunca yapamayacaksınız anlamına gelmiyor. Hayat kısa kuşlar uçuyor. Mutlu etmeye, huzurlu olmaya ve en önemlisi mutlu olmaya çalışın.

Daha 10. sınıfda derslerden bıktıysan senin işin zor. Okuma işini severek yapman lazım yoksa bu devran böyle dönmez. İleride vasıfsız asgari ücrete çalışan ve geçinemeyen vatandaş olmayı istemiyorsan okuyacaksın he okumak şart mı değil. Bir fikir gelebilir aklına o yollada köşeyi dönebilirsin. O kısımda sana kalmış.

Hangi ders için gecerli bu durum? Her derste aynı mı?

Başarısız insan yoktur. Tembel insan vardır. Bir insanın istedikden sonra yapamıyacağı bir şey yok. Senin konuna gelirsek. Kendi kendine tribe girmişsin. Türkiye'de mutlu olmak geçinebilmek okumana bakmıyor torpile bakıyor şansa bakıyor. Yoksa doktorları da görüyoruz kimisi mutsuz kimisinin parası var yine mutsuz. kimisinin parası yok diye mutsuz.

Odak problemin var büyük ihtimalle kaç yaşındasın bilmiyorum ama psikiyatriye git ya da olmazsa okulundaki rehberliğe danış böyle bir problemim var diye.

Hocam haklısınız ama işte... Keşke keşke...