Hayır. Aaron Paul.

Ne demek...

@die hocam, bizim kuşağın pek umudu yok bir şeylerden. Sevgisizlik, at koşturur gibi yaşamak, hızlı tüketim bilmem daha birçok sorun kuşağımızı depresif bir yapı ile karşı karşıya bırakıyor. Hadi benim amacım belli. "İlk önce kendime bakayım, gerisi benim derdim değil." diyorum. Boş vaktimde para kazanarak ilk defa kendi başıma tatil kaçamağı yapayım cart curt diyebiliyorum ancak sorunlarımızı gerçeklik gözünden bakınca ev, araba alabileceğimizin veya para kazanınca geçinebileceğinizin garantisi yok. Herhalde torunlarımızdan okkalı küfürler yiyen bir nesil de biz olacağız. Yalan olmasın ben zamanı gelince çalışıyorum, bu sene ise daha da yoğun ve zor bir iş kle meşgul olacağım muhtemelen, çevremdeki yaşıtlarımda boş oturmuyor ancak görmediğim için "armut düş ağaçtan ağzıma" diyen Z kuşağı nereden fırtladı bilmiyorum.

Meslek öğren kendi işini kur.

Personel lazım mı. Hızlı bilgisayar kullanıyorum

Anladim hocam tesekkurler.

Kardeşim senin yaşlarındayken bende o sıkıntılari yaşadım ama sonra dedim ki aman be hayata bir kere geliyorum yasa hayatını. Bu kadar her şeyi kafana takma. Oluruna bırak. Bak 27 yaşındayım, ne iş yapacağım diye düşünüyorum ama umutsuz değilim. Hatta üni bile okumadım. Yaşa oluruna bırak. Keyfine bak.

Ne zaman psikolojim bozulursa Technopat Sosyale konu açarım. Son düzenleyen: Moderatör: 17 Ocak 2022

Çalışmazsanız yurt dışına çıksanızda bir şey değişmez.

Gir bir işe çalış sonra bana dua edersin. Üniversite okumayıp kendini hayvan gibi geliştiren çok insan var. İşe gir hayatı öğren. Üniversite okumak istersen de gene okursun sonra.

Geçer demek isterdim, ben de senin gibiydim; sınav stresi ve aile baskısı çok fazlaydı. Durmadan çalıştım, emek verdim akabinde üniversite sınavında derece yaptım, Bilkent gibi her açıdan iyi bir üniversitede okudum vs. Maddi durumum da iyi. Yaş 26 oldu ama hala ruh halim değişmedi. Hep depresif moddayım. Ne bir hayalim var ne hayattan bir beklentim. Belki senin için geç değildir, bir doktora görün. Bu arada okuma veya dandik bir yer oku diyenleri de görmezden gel. Elinden geldiğince çok çalış. İyi bir üniversite - bölüm ikilisi iyi bir kariyeri de beraberinde getirir bu da yüksek sosyoekonomik statü sağlar. Depresif, görece asosyal da olsam en azından istediğim şeylere ekonomik özgürlüğüm ile ulaşabiliyorum.

Yaklasik 2 yil once senin gibiydim. Sana tek diyecegim sey kotu gunler gelip gecmek icin gelirler ve gecerler. Asil karar senin, pes edecek misin, devam edecek misin? Eger pes edeceksen, madem pes edecektin nicin buraya kadar geldin?

Ben 16 yasindayim aynen sizin gibi hissediyorum. Sadece futbol oynayip oyun oynamak istiyorum. Ders calismak istemiyorum cunku umutlu degilim. Ingilizcem 10. sinifa gore cok daha iyi, B2 oldugumu dusunuyorum fakat ogretmenlige atanacagimi dusunmuyorum. Anneme ben futbolcu olmak istiyorum dedigim zaman "olursun, olursun" deyip gecistiriyor. Takima gitmek istiyorum ama insanlarla tanisamiyorum. Hayat beni gercekten yordu. Ne yapip ne edip yurt disina gitmek istiyorum ama nasil yapacagim bilmiyorum. Yoruldum.

Üzdü.

Insan kaynaklarindan sorumlu degilim ne yazik ki.

Maalesef herkes bir şey söylüyor fakat benim gördüğüm her insan ömrünün belirli kısımlarında bu bahsettiğiniz duygulara ister istemez kapılıyor kimisi sizin yaşlarınızda kapılıyor bende sizin yaşınızda kapılmıştım bu duygulara hem de çok fena.. İşte kimisi de evlendikten sonra veya çocuk sahibi olduktan sonra. Bu yaşlarda yaşamak her zaman daha iyi erken olgunlaşmanızı sağlar bu beğenmediğiniz duygular. Tamam belki hayata karşı bir pencereniz yok fakat içinizdeki boşluğu herhangi bir şeyin hayalini kurarak, bir şey üzerinde sürekli çalışarak doldurabilirsiniz şahsen ben öyle kurtuldum. Bunun ders falan olmasına gerek yok, yukarıdaki arkadaş gibi spor salonuna yazılıp kendinizle ilgili sürekli hayaller kurun şu anda sizi iplemeyen önemsemeyen insanları siz hayal ettiğiniz şeyi elde ettikten sonra size taparken düşünün görgüsüzülük iyi bir duygu değildir, artislik veya işte adı neyse hava atmak iyi değildir fakat insanı öyle bir hırslandırır ki hayatını değiştirir.

Üniversitedeyim ve bazen ben de bunalım yaşıyorum ama dansa yazıldım ve şuan tango-salsa-bachata öğreniyorum. Yanlış anlaşılmasın normalde halay bile çeken birisi değilim ama kabuğumdan çıkmak için böyle bir şey buldum. Sana da böyle bir şey tavsiye ederim. Sadece biraz daha sık dişini ve gündemi takip etmeyi felan bırak, sadece kendine odaklan.

Dandik kolay bir bölüm kazan, Erasmus ile yurt dışına git. Sosyalleştikçe kendine geleceksin.

Ozel degilse birsey soracagim, nasil geciniyorsunuz hocam?

Konudan bagimsiz ama olsun, profil fotografinizda ki kisi Neil Patrick Harris mi?

Bu hayatta vazgeçenler her zaman kaybetti. Vazgeçmeyenler kazandı. Sadece bir kere geldiğin dünyada umutsuzluğa kapılmak yerine harekete geçmeni öneririm. Sadece bir kere sahip olduğun bir şansı iyi değerlendirmek de kötü değerlendirmek de senin elinde. Sosyalleşmeyi dene, kendine yeni hobiler bul, arkadaşlarınla eğlenceli vakitler geçir. Hayattan tat almak istediğin zaman yapabileceğin çok şey var. İçinde bulunduğun durum ne olursa olsun her zaman bir ümit var. Cidden bunu klişe olsun diye konuşmuyorum. Ne zorluklar atlatıp hayata tutunanlar gördüm, senin de bunlardan birisi olmaman için hiçbir sebep yok. Sadece inan ve vazgeçme.

Anladim hocam paylastiginiz icin tesekkur ederim.

Cidden buna ihtiyacım vardı hocam. Elinize sağlık.

Dostum hayat kısa. Bu kısıtlı zamanını da çöp etme. İstediğini yap, gez toz. Strese değmez. Ne zaman öleceğimiz bile belli değil. Mutsuz ayrılmayalım buralardan. Artı olarak, şunu da bilmen lazım. YKS'ye hazırlanırken daha çok çalışmak için çalışıyorsun. Yani üniveritede her dönem bir YKS'ye giriyormuş gibi çalışıyorsun -iyi bir not istiyorsan-. Yani sevmediğin bir yerde olursan orası sana cehennem olur. İstemiyorsan okuma.

Ailemle yaşıyorum. Daha önce çalıştım elbette çeşitli işlerde. Ama şuan başka bir yer bakıyorum kendimi gelistirmeye vs. Satış danışmanlığı yapmıştım bir GSM firmasında 7-8 yıl ama çekilecek iş değil. Sonra güvenlik olarak görev yaptım 2 sene. Şimdi başka iş bakıyorum hani bulabilirsem daha imkanlarla bulurum yoksa yine güvenlik vs. Yaparım.

Selam arkadaşlar 19 yaşında üniversite sınavına hazırlanmaya çalışan bir öğrenciyim. İkinci üniversite sınavıma hazırlanıyorum ama çalışma hevesim kalmadı. Ders çalışma hevesim kalmadı. Umutlarım kalmadı. Dershaneye gidiyordum bıraktım. İlk aylar ders çalışıyordum ama artık çalışmıyorum. Çünkü geleceğe dair bir umudum kalmadı. Ben ne için çalış malıyım onu bile bilmiyorum. Sadece uyuyorum. Ben de cidden hayatını yaşamayı seven kişiler gibi duygularım olsun isterdim. Yaklaşık 2 seneden beri de antipdepresan hapları kullanıyorum. Son düzenleyen: Moderatör: 16 Ocak 2022

Tavsiyem, bol bol komedi turunde icerik izlemeniz. Kahkahadan yerlerde yuvarlanmasaniz bile beyniniz onu algiladigi icin ruh haliniz duzeliyor. The Office tavsiye ederim.

Bizde de durumlar aynı. İntihar etmek istemedigimiz için spor salonuna yazılıyoruz, ne yapalım ki başka?

Tekrar not duseyim 16 yasindayim, son zamanlarda benimde yasadigim sorunlar var. Insanlar bu donemde birbirlerinin yaninda olmalilar.

Kendin için çalışmalısın. Çok çalışmak değil doğru çalışmak önemli. Zevk aldığın aktivitelerine de vakit ayır. Üniversiteye geçince ne kadar gereksiz durumlardan geçtiğinin farkında olursun. Öyle insanlara denk geleceksin ki o zekayla o yaşına kadar yaşıyorsa sende her şeyin bilincinde olarak yaşamayı hak ediyorsun.

Yardımcı olacak bir şey söylemeyeceksen ve boşuna kelime israfı dökeceksen başka bir yerde yapabilirsin. Yaşamadığın şeyleri başka insanlar yaşıyor ve bunun bir çözüme ulaşması için her şeye başvurabiliyor. Bir de bu yandan düşün tamam mı?

Günde 2-3 saat ile tekrardan başlayıp her hafta bunu 1 saat arttırarak tekrar ders çalışmaya başla. Sınava yönelik veya mesleğe yönelik çalışmak zorunda değilsin, belki kendini geliştirmek için veya belki bilgi ile uğraşmayı sevdiğin için çalışabilirsin yani kendini keşfet.

Çok düşünüyorsun büyük ihtimalle. Öncelikle olumsuz şeylerden uzaklaşmaya çalış. Hayatındaki seni mutsuz eden şeyleri değiştir okumak istemiyorsan para kazanman gerekiyor ise özel sektörde yükselebileceğin işlere bak kendini geliştir ama sonunda seni hiçbir şeyin mutlu edemeyeceğini düşünüyorsan yapacak bir şey yok burada intihar et dememizi mi bekliyorsun anlamadım? Seni mutlu eden şeylere yönelip yine de çalışman gerekiyor şimdi ki z kuşağı gibi çalışmayıp bir şey bekliyorsan Türkiye de yok öyle bir şey şansına küs.