Deprem olsun veya olmasın, bir gün öleceksiniz. Depremin sizin yaşadığınız dönemde olmama ihtimali de var ama ölüm kesin ve kaçış yok. Kendinizi böyle kandırmayı deneyebilirsiniz.

Hocam ne tavsiye versek boş çünkü aklınızın derinlerinde yer edinmiş. Başka şeyler düşünün desem aklıma geliyor dersiniz. Aniden gelebilecek bir şey, hayatınızı böyle korkarak geçirmenize gerek yok. Bir gün elbet bu deprem gelecek gibi duruyor. Ne kadar süre korkarak yaşamayı düşünüyorsunuz? Kendinizi hırpalamaktan başka bir şey yapmıyorsunuz şu anda.

Gerçek olduğunu düşünün hocam. İlla yaşanacak yani korka korka bişey yapacağınızı düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Çok ağır konuştuysam affola hocam.

Buna yapabilecek bir şey yok hocam ne desek boş yani.

Geçmiş olsun ağabey.

O depremleri taşıyan biri olarak hala bende de var. Hatta deprem ağı diye bir uygulama var depremi yaklaşık 40 saniye önceden haber ediyor zaten 1. katta olduğumdan balkondan da atlarım. Maalesef ki yapabilecek bir şey yok.

Yapacek bir şeyimiz yok, bu bir gerçek.

Sağ ol dostum, tek temennim böyle bir şeyin bir daha yaşanmaması ve kimsenin başına gelmemesi. 4 gün boyunca bir tane bayat ekmek ile idare ettim.

Keşke olmasa ama ülkemizin gerçeği ne yazık ki.

Korkuların gerçekleşme ihtimali olması çok daha korkunç. Elbette depremden bende korkuyorum, sizde korkuyorsunuz, ülkece korkuyoruz ama deprem bir gerçek. Her bölgede her an fay kırılabilir dolayısıyla bir ömür bu korku ile geçmez. Yapmanız gereken şey korkuyu yenmek değil korku ile yaşamayı öğrenmek olmalı.

30 yaşındayım ve hayatta en çok korktuğum şey depremdi. 99 depreminden bu yaşıma kadar neredeyse her gün aklıma deprem olacağı ve göçük altında yavaşça can vereceğim korkusu düşüyordu. Kendimi sürekli hazır tutuyordum. Ve hayatta en çok korktuğum şey başıma geldi. 6 Şubat depremini en sert şekilde ben iş yerinde ailem evde yaşamış biri olarak, yaşadığım şey kesinlikle deprem falan değildi kıyametti ve ölümden döndüm. Bunu yaşamayan kesinlikle bilemez ve anlayamaz. 6 Şubat tarihinden beri binlerce deprem oldu, en sonuncusu bu sabah oldu. Neredeyse her gün oluyor, umursamıyorum artık. Korku ile alakası yok algılarım kapandı. 6 Şubat tarihinden öncesi hafızamda yok yeniden dünyaya gelmiş gibiyim. Yani bunu tarif edemem şuan farklı bir ruh halindeyim. Beni korkutmuyor, yaşamak yada ölmek benim için bir şey ifade etmiyor şuan. Hala kaldırılmayan enkazlar, yıkılmayan binalar. Deprem vakti gelen ceset kokuları, kaybettiğim arkadaşlarım ve tanıdıklarım. Kaçacak vakit bile bulamadan betonların altında can verdiler. O ceset kokusu, göçük altından gelen çürük gıda kokuları tarifi yok yani. Benim için 6 Şubat sonrası her şey farklı artık. Dediğim gibi bunu sadece yaşayanlar bilir, siz anlayamazsınız. Doğup büyüdüğün mahallen, memleketin yok artık. Şuan evin ne olduğunu ve ev konforunun ne olduğunu unuttum. Konteynerde kalıyorum depremden bu yana çok rezillikler çektim. Hala apartmanlara çıkamıyorum ve ailemin bir yere gitmesine izin vermiyorum. Yaşıyorum ama boşa. Korkunun ecele faydası yok, kendini her zaman hazır tutacaksın. Korku ile yol kat edilmez.

Bende 6 şubat depremi öncesi hiç deprem korkusu yoktu ama o depremden sonra aşırı şekilde deprem korkum arttı ve son aylarda sürekli rüyamda İstanbul'a gittiğimde bir deprem olduğunu ve enkaz altında kaldığımı görüyordum. Akrabalarımın çoğu İstanbul'da yaşıyor ve ebeveynlerim yarın İstanbul'a gidecek. Saçma gelebilir ama onları kalmaya ikna etmeye zorlasam da başaramadım. Sırf bu korkum yüzünden ebeveynlerimle İstanbul'a gitmeyi reddettim. Artık korkum hayatımı etkilemeye başladığı için de buraya yazmayı düşündüm.

Deprem hayatımızın bir gerçeği maalesef. Yapabilecek bir şey yok psikolojik destek dışında.

6 şubat depremini yaşamış biri olarak çok kötü bir durum Allah düşmanın başına vermesin.

Korkunuz yersiz değil ki, belki bu tutumunuz sayesinde bir gün hayatta kalacaksınız.