Bence iç ses kendimizin o dildeki güçlü yanlarının yansıması.

Benim tanıdığım ve her iki dilde anadil seviyesinde konuşabilen kişilerin hepsinden ortak bir şey duyuyorum. Bir ortamda ne konuşuluyorsa o sırada hangi dili kullanacaklarsa veya kullandılarsa o dilde düşünüyorlar otomatik. Ancak rüyalar sürekli karışık bir şekilde oluyormuş. Şimdiye kadar herkesten bunu duydum. Ancak bazı ünlü kişiler var biliyorsunuz mesela Dr. Öz gibi. Mesela bu tarz adamların Türkçe düşünmediğini aynı A2-B2 İngilizce seviyesindeki insanlar gibi kafada anadilden çeviri yaptığını düşünüyorum.

Bir lisan bir insan, iki lisan iki lisan. Yani aslında bir kişi olacakken kafanda iki kişi olacak.

Ana dilini konuşmaması için zorlanan esirlerin bir süre sonra ana dillerinde akıcı konuşamadığını duymuştum. Kaynağı pek de sağlam değil, o yüzden güvenmesem de aklımdaki bir bilgi işte. Konuşulan, düşünülen dil değiştiğinde kafa yapısı ve kişilik de bir nebze değişiyor bence. Bunu sürekli yapmak ana dile zarar verir mi sizce? Peki ana dilin yerine gelecek kadar bunun üzerine gidilebilir mi? Yoksa iç sesimiz toplumun bir yansıması mı? Konuyu felsefeye mi açsaydım yoksa