Ergenlikte veya gençlikte normal bence böyle şeyler. Evde kalmak istemiyorum demişsin eğer gerçek istemeseydin veya onları sevmeseydin giderdin. Aile her şeydir.

Deneyeceğim. Ben biraz alttan alamayan birisiyim ama kim bilir belki bir çözüm olur. Yorumun için teşekkürler.

Onları seviyorum, babamı seviyorum ama o beni sevmiyor gibi bilemem bunu ancak. Sende haklısın yorumun için teşekkürler. Ayrıca annem ile bir sorunum yok, o hep arada kaynıyor çok üzüyor bu beni tabii.

Merhaba, Yaşım aşırı büyük değil ama neyin ne olduğunu anlayacak ve kısmen hayatı anlayabilecek yaştayım. Babamla aram aşırı sıkıntılı, haftada bir büyük kavgalar yaşıyoruz, içim çok sıkılıyor. Zaten çevremde beni dinleyecek kimse yok, ailemle de aram ciddi derecede husumetli olduğundan hep içime atıyorum. Bayağı yalnızım anlayacağınız. Babamdır severim fakat olmuyor yani, anlamıyor beni. Bende onu, anlamıyorum. Beceremiyoruz. Dediklerimden bambaşka şeyler anlıyor vs. vs. Aslında iyi birisi, çok iyi birisi ama sanki beni istemiyormuş gibi. Sanki çok başarılı bir kız istiyormuş da benim gibi bir dallama oğlu olmuş gibi. Dallama diyorum ama onun gözünde, bir kere birisinden laf getirmemişimdir. Ne kavga ederim ne başka bir şey, uyuşmuyorum onunla sadece. Saç stilimden tutun her şeyine ona uymuyorum. Evde bile istemiyor beni, bende istemiyorum zaten ama gidecek bir yerim de yok. Gideyim desem sokakta yaşayacağım, devlet destekte vermiyor. Yüksek bir ortalamayla alan ilçemin en iyi 3. okulundayım. Zaten 1. okul Ankara'nın en iyi okullarından. Başarılıyım denebilir. Her neyse, sıkıştım kaldım anlayacağınız; gitmek istiyorum evden. Ne yapmalıyım? Nasıl anlaşabiliriz?

Altan al. Ters bir şey söyleme, büyüklerin sonuçta. Bazen sessiz kalmak en iyisidir.

En iyisi babanla konuş ona karşı hislerini şöyle.

Git yarım kilo lokum al, baban ve annenin gönlünü et barışın. Aile arası küslük olmaz, sonuçta birbirinizin yüzüne bakıyorsunuz.