Küçükken ailenle aran nasıldı?

Hocam bunun sebebi bence daha önce aile sevgisini tam hissetmememiniz. Biri size iyilik yapınca hemen ona kanmamayı öğrenmeniz lazım.

Seni öldürmüşler farkında değilsin, kendimden biliyorum.

Arkadaşlarım bana iyi davranınca çok garip hissediyorum. Nedensizce ağlayıp sarılasım geliyor ve aynı zamanda kötü hissediyorum sanki onu zahmete sokuyormuş gibi. Geçenlerde üşüdüğüm için bir arkadaşım üşüdüğümü anladı ve hırkasını bana verdi. Benim gözlerim nedensizce doldu yanında ağlamamak için kendimi zor tuttum. Bir başka örnek ise forumdan biri bana yardım edince o kadar değişik hissediyorum ki ona elimdeki her şeyi verip mutlu etmek istiyorum. Bu sadece yaşadığım şeylerden birkaç tanesi. Kendi mi bu yüzden çok kötü ve ezik gibi hissediyorum. Sizce bu bir psikolojik sorun mu yoksa mutluluğun saf hali mi?

Sizde mi öylesiniz hocam?

Saflığımdan dolayı mı bilmiyorum ama saf biri olduğu mu düşünmüyorum sadece bu konularda kendime hakim olamıyorum.

Ama aile sevgisini hissediyordum en azından annem bana yeterince sevgi gösteriyordu o yüzden babama pek gerek duymuyordum.

Bireyin gelişiminde annenin yeri ayrı, babanın yeri ayrı. Annenizin verdiği sevgiyle babanızdan gelmeyen sevginin eksikliğini kapatabileceğinizi düşünmüyorum. Belki de gerektiğinden daha az ilgi gördüğünüz için biri size yardım ettiğinde, yani ilgi gösterdiğinde, bu sizi duygusallaştırıyor. Kendinizle hasbihal edin. Kendinizin neden böyle olduğu hakkında siz ne düşünüyorsunuz?

Çok safsın kardeşim üzerler seni.