Hocam çok iyi bilirim derken neyi kastettiniz.

Git yaz günleri işe gir ve çalış. Zamanla açılırsın

Yazın herhangi bir işte çalış, açılırsın biraz. Çok içine kapanmışsın onların arasına girmeye çalış. En azından whatsapp grubuna katıl. Bu arada konuşacak konu bulamaman çok garibime gitti. Biz lisede saatlerce konuşuyorduk, otobüse biniyoduk orda da devam ediyodu. Büyülü bir şekilde hiç konu bitmiyordu. Sınavlar, oyunlar, futbol, teknoloji vs. ne varsa konuşuyorduk.

29 yaşındayım ben de bu tanıma uyuyorum. Düzelmek gibi bir çabam da yok açıkçası.

Merhaba ben bir lise 3 öğrencisiyim, hayatım boyunca hep içime kapanık yaşadım. Küçükken sokağa çıkınca sokaktaki insanlar bana sen neden hiç konuşmuyorsun diyorlardı. İnsanlar konuşacak türlü türlü konu buluyor fakat ben istesemde konuşacak konu bulamıyorum. Bir o kadar da insanlarla konuşmayı pek sevmiyorum. Mesela lise 1'e başladığımda herkes birbiriyle kaynaşıyordu. Ben oturdum tek başıma hiç arkadaş edinme zahmetine girmedim kimseyle konuşmadım, konuşma isteğim yoktu. Ama sonra herkes birbiriyle kaynaştı ve ben arkadaşsız kaldım. 2 sene boyunca hiç samimi arkadaşım olmadı sınıfta yanıma oturanlar ben hiç konuşmadığım için sıkılıp yanımdan gidiyordu bu yüzden hep tek oturdum. Halbuki sürekli acaba ne konuşsam, ne dersem benden sıkılmaz lütfen yanımdan gitmesin diye konuşacak bir şey arıyordum ama 5 saniyeden uzun konuşamıyordum sebebi ise insanlarla konuşacak konu bulamıyor olmam. Böyle bir durumda herkes doğaçlama konuşuyor maksat muhabbet olsun diye. Fakat ben onu hiç sevmiyorum zorla konuşmak gibi geliyor bana. Yani merak etmediğim, işime yaramayacak bir konuda kimseyle konuşasım gelmiyor. Ben aslında konuşmamayı pek dert etmiyorum, yalnız olmak hoşuma gidiyor, kafam rahat oluyor. Ama sonradan sosyal bir ortamda herkes birbiriyle konuşurken ben samimi arkadaş edinmediğim için imrenerek milleti izliyorum. Kısaca yalnız olmak kafamın rahat olmasını seviyorum öyle arkadaş arayan biri değilim ama yeri geliyor ortamda çok yalnız kalıyorum çok koyuyor insana. Sırf bu yüzden 2 senelik lise hayatımda beden derslerini ve boş dersleri sevemedim. Herkes birbiriyle etkileşim içindeyken ben arkadaş edinemediğim ve yalnız kaldığım için. Ek olarak bu olay ben 11. Sınıfa geçmişken hala sınıfın WhatsApp grubuna giremememe bile yol açtı. 25 kişilik sınıfta tek kişi dışında kimse benim telefon numaramı bilmiyor, merak da etmiyor. Bu sene okul değistireceğim ve bu huyumdan dolayı nasıl arkadaş edineceğim bilmiyorum. Insanlarla konuşacak konu da bulamıyorum. Son düzenleyen: Moderatör: 29 Ağustos 2019

Bir de şöyle bir şey var. Bu gibi durumları yaşayan insanlar aşırı hassas oluyorlar. Bu duruma ben de dahilim. Çabaladığımız zaman insanlar alaya alıyor bizi, biz de çabalamayı bırakıyoruz. Çevremizdeki insanlar anlayışlı olsa veya yardımcı olsalar sorunumuz ortadan kaybolacak. Lise zamanımda sevdiğim kız benimle alay ederken içimde yaşadığım hayal kırıklığını kimse bilemez. Kızla konuşmaya çalışıyordum ama nafile. Bana deliymişim gibi bakardı. Seneler sonra otobüsle eve giderken durakta otobüs beklerken gördüm kızı. Bana tip tip baktı. Ben de üzüldüm baya. Stajdayken rahattım, oradaki insanlar bana iyi davranırdı. Böyle ortamlar olsa zaten dert etmeyeceğiz. Genelde bizi alaya alıp duruyorlar.

Bu arada arkadaşlar psikolog demişsiniz ama burada yazdıklarımı psikoloğa anlatmaya utanıyorum biriyle karşılıklı bu düşünceleri nasıl paylaşacağım bilmiyorum.

Senin konuşmaya ihtiyacın var, insanlarla konuştukça asosyalliğin gidecek. Bir işe gir bence, hem asosyallikten uzaklaşırsın, hem insanları tanırsın, hem de para ve iş deneyimi kazanırsın. Ben iş yerinde benden yaşça büyük ve benim gibi asosyal bir bayanla sürekli konuşarak kendimi geliştirdim mesala, daha öncesinde insanlarla konuştuğumda heyecanlanma, konuşamama gibi şeyler vardı bende, inan ki hepsi asosyallikten Ha şimdi sosyal hayatım çok mu iyi? etrafımda çok mu arkadaş var? tabi ki hayır ama en azından o konuşamama döngüsünü atlattım

Konusmayan bir insanla neden millet arkadas olmak, takılmak istesin ki? Neden boyle biriyle bir insan sevgili olmak istesin mesela? Kendini dusun, sen olur musun? Olmazsın. Yeni neslin en büyük sorunlarından biri bu da. Karsındakinin de senin gibi 2 ayaklı bir insan oldugunu unutma ve konu ne olursa olsun konus. Bazen bos muhabbet diye tabir edilen seyden bile saatlerce zevk alarak konusabiliyorsun. Onemlı olan da bu. Bir iste calısırsan, acılırsın. Ozellikle musteriyle iletisime gectigin bir is olursa. İlla ki konusacaksın, kacarı yok

Yanı benimki bir hastalıksa uzman yardımı almadan çözemem öyle mi?

@Alone Person İşte bu pis toplumsal bakış açısı yüzünden çoğu kişi özgüven kaybı yaşıyor, iletişime geçerken utangaçlık ve stres hissediyor. Bu gibi insanlara karşı umursamaz olmayı öğrenmek gerekiyor. İnsana bir sey katmadıkları gibi bas agrısı yapar sadece bunun gibileri.

Arkadaş zaten psikologa gitmeye niyetlenmiş, o konu kapandı diye düşünüyorum. Naçizhane fikrime göre, nörotipik olduğu 40 km öteden belli. Herkesin böyle bir farklılıktan haberi yoktur, genel geçer önerilerin verilmesi kabul edilebilir. Ancak konuyu okuyan birinin, sorunun utangaçlık veya anksiyete olmadığını anlaması gerek. Bu yüzden verilen cevapların üzerinde birazcık daha düşünülmesi iyi olurdu.

Karşısına bir kere çıktığınız zaman utanacağınızı sanmıyorum. Meslek gereği duygularını olabildiğince profesyonel bir şekilde karşı tarafa iletmeleri gerekiyor zaten. Benim önerim buydu. Ne yapmak size kalmış tabii, ancak konuya yazılan "insanlarla konuş açılırsın" gibi yorumlar eğer ki dediğim doğruysa sizin için zaman kaybından başka bir şey olmayacaktır.

Bu anlatıklarına Ailende dahilmi evde muhabbet dönmezmi? Yada online oyun vs oynarken Ts discord filan girsen konuşursun küfürde etsen en azından açılmak önemli başlangıç olarak tabi en iyi tanı yı doktor koyar. Arkadaşın dediği gibi sen bi psikologa git kafan rahat olsun dök derdini.

Bende üstteki gibiyim her zaman. Ama bir yere gidince vs. hemen oraya alışabiliyorum. Ben birde kekelediğim için neredeyse hiç konuşmam, hep içime kapanık bir insanım. O yüzden sınıftakiler bana hep "neden bu kadar sessizsin, konuş" diyordu. Bende kendimi zamana bırakıyorum. Nasıl olsa zamanla alışırım kafasındayım. Zaten haftaya okullar açılacak o zamanda aynısını yapacağım Sizde bir insansınız ve karşıdakilerinizde bir insan. Sizde olan şeylerin aynısı onlarda da var nasıl olsa. Bırakın kendinizi ortama. Rahat olmaya çalışın. Kendinizi asla kasmayın, bırakın rahat rahat dolaşın, konuşun. Veya da içinizden şöyle söyleyin "Bu aptal yapabiliyorsa bende yaparım, benim ne eksiğim var ondan." Diye kendinize söylenin. Rahat olun bu ülkede hiç kimse hiç kimseye kolay kolay birşeyler yapamaz.

Konuyu açan arkadaş gibi biriyim. Bana da zamanında asperger sendromu denmişti ama öyle olmadığım ortaya çıktı. Yaygın anksiyete bozukluğu ve sosyal fobi dendi. Tanıyı psikiyatriler koyar. Benim durumum, konuyu açan arkadaşın durumu ile benzerlik gösteriyor. Ben ailemle konuşurken hiç problem yokken başkalarıyla konuşurken içim sıkılıyor. Konuşacak bir şey bulamıyorum. Bulsam da karşıdaki insanın ilgisini çekmiyor ve deli muamelesi yapıyorlar bana. Kimse beni sevmez, bana kötü kötü bakıyorlar, sırf bu yüzden dışarıya çıkmaz oldum. WhatsApp hesabım tertemiz duruyor. Tavsiye olarak psikiyatri ve psikoloğa git derim. İşin profesyonelleri onlar çünkü. Eğer yeterli gelmiyorsa boşver gitsin. Ben de çokça gittim bunlara ama hiç faydasını göremedim.

Kendim de sahip oldugumdan. Hangi paternlere sahip oldugunu buradaki rastgele bir kisiden daha iyi biliyorum. Psikologa gitmek veya bahsettigim seyler uzerinde kendin arastirma yapmak disinda gelen onerilere kulak asmamani oneririm.

Dostum psikologa git. Tani koyar gibi olmasin fakat yuksek fonksiyonlu otizm veya Asperger gibi geldi. Her asosyal boyle olmuyor ancak anlattigin sekli cok iyi bilirim.