Ama kimi görsem benim gibi değil.

Yaş ilerledikçe dünyanın aslında o kadar da mutlu olunacak bir yer olmadığını öğreniyorsun. Türlü türlü problemler çıkıyor karşına, sorumlulukların artıyor. Bunlarla uğraşırken anlıyorsun ki hayat aslında öyle çocukluktaki gibi her saniye şen şakrak olunacak bir yer değilmiş. Zamanla hissizleşiyorsun. Yapabileceğin tek şey ise hayatını daha çekilebilir kılmanın yollarını aramak. Hiçbir zaman eskisi gibi olamayacaksın çünkü.

Yaş kaç senin?

Daha çok gençmişsin. Bu yaşta böyle hissizliğe kapıldıysan gelecekte hayata atılırken kim bilir ne zorluklar çekersin. Tavsiyem, uygun bir psikiyatr ile görüşüp tedavi olman. Tabii, her şeyi de devletten beklemeyeceksin. Bu süreçte seni mutlu eden şeylere yoğunlaşıp derdi tasayı bir kenara koyacaksın.

Psikoloğa gitmelisin bu işin sonu iyi bir sonuca varmaz.

Dertlerimden dolayı çocukluğumdaki gibi hissedemiyorum. O zamanlar her anda çok iyi yaşıyordum duyguları. Şimdi duyguları çok seyrek hissediyorum nasıl eskisi gibi hissedebilirim? Mesela çocukken bir yere giderken veya birileriyle sohbet ederken mutlu oluyordum şimdi biriyle sohbet ederken bile keyfim yerinde olmuyordu, daha doğrusu hiçbir şey hissedemiyorum. Son düzenleyen: Moderatör: 15 Haziran 2023

Sen bir an önce doktora git.

Haklısınız hocam şu forumda takılırken bile ortamın farkında değilim. Yanii anlatması zor bir şey.

Bu yaşta değil hocam 14-15 yaşlarında başladı hafiften bu hissizlik bu yaşlarda iyice tavan yaptı.

19 yaşındayım.

Evet, bir yere giriyorum an'ı yaşayamıyorum gözüm hiç bir yeri görmüyor.

Hiçbir şey umrumda değilmiş gibi, değil mi?

Eğer sohbet ettiğin adamda içi dolu güler yüzlü stressiz biriyse his alırsın ama tam tersiyse bu olur