Tamam insan şükretmeli de nereye kadar. Benimde isteklerim var benimde sevdiklerim var luzümlü luzümsüz. 7 yıllık eski püskü bir pc kullanıyorum. Neden benim yeni, güzel bir bilgisayarım olmasın? Benim eksiğim ne? Tanrı herkesi eşit yaratmadı. Olay sadece PC değil abilerim. Her yönden böyleyim ben Eziklik, Utangaçlık, Özgüvensizlik bunları boşverdim biraz olsun huzur istiyorum. Sürekli bir arayış içindeyim

Hepsi öyle yapıyor diye seninde öyle yapman gerekiyor diye bir kaide yok. Herkes de aynı değil. Şimdiki gençler sosyalliklerini yarıştırıyorlar bence sende bu akıma kapılıp karamsarlaşıyorsun. 2-3 tane yakın arkadaş iyidir. 2-3 yakın arkadaştan fazlası genelde çıkar ilişkisi kurulan arkadaşlıklar ya da gelip geçici arkadaşlıklardır. Olmasa da olur yani Sen kendin ol, hobi edin, hoşlandığın şeyleri yap gerisini de boşver geçer.

Ne yaparsan kendine yaparsın eğer birşeyler istiyorsan isteklerini gerçekleştirmek için sabredip çok çalışman gerek mümkün olduğunca ileri bak okulunu bitir mesleğin olsun.

Aynen beni anlatmışsın burada. Senden farkım sadece 1 yaş küçük olmam. Bende senin gibi külüstür pc kullanıyorum. Ama idare edicem artık ne yapıcam diyip geçiyorum. Utangaçlık demişsin kendi utangaçlığımı anlatacak olursam Babamdan 1 lira istemeye utanıyorum. Verdiği 1 lira ile 1 hafta geçinirim çünkü hiçbirşey almam biriktiririm falan. Daha sonra ay sonu bir ihtiyaç olur biriktirdiğim para gider ve yeniden başlarım gene utanarak para isterim falan. Bende çok para olsa bile çok az para harcarım. İşte kankamın dediği gibi gizli para biriktirmeye başlayacağım. Pazartesinden beri 2 liram var ve harcamıyorum Perşembe olucak hala harcamıcam. Bende fakirlik artık içime işledi gibi birşey. Arkadaşımda oyun oynarken diyor çok paran var niye gidip ucuz silah alıyorsun gerçek hayattada bencilsin oyundada bencilsin falan bana bencil demesi koyuyor. Herneyse babam 7 ay sonra emekli olucak ve borçlar falan bitecek prim falan ile. Ben 15 yıldır sabrediyorum şu para için falan. Parayıda artık takmıyorum 7 ay sonra az çok birşey olucak. Utangaçlık konusuna gelirsem ben 5. sınıftan beri bir kız seviyorum 8. sınıftayım ve hala itiraf edemedim. Benim utangaçlık hala böyle birşey. Millet gider 6 aya itiraf eder. Ben 3-4 yıl derslerde gizlice ona bakarım. Hayatım böyle benim işte değersiz asosyal bir ergenin hayatı. Kendimi 6-7 aydır spora verdim bir faydasını göremedim sadece bilek güreşlerinde daha fazla dayanıyorum. Arkadaşa taktik veriyorsunuz bari banada verinde ne yapacağımı söyleyin.

Profilinizde yasiniz 25 yaziyor. Ona istinaden yazmistim... Kendinize hedefler belirlemelisiniz... Yasamaniz ve yasamdan almaniz icin bir nedeniniz olur...

Bu hayat bize ibadetlerimizi yapıp, dinin emir ve yasaklarına uyarak temiz bir yaşantıya sahip olup Allah'ın rızasını kazanmak için verildi. Bizi yaratan Rabb'imiz'e karşı olan görevlerimizi sence yerine getirmemiz gerekmez mi? İnsana ibadetlerini yapmak huzur verir, kötülüklerden uzak tutar. Ben hayatını yaşama demiyorum, hayatını dinin emir ve yasaklarına göre yaşamanın insana mutluluk getirdiğini anlatmak istiyorum. Umarım ne demek istediğimi anlamışsındır.

Hocam iyi olmaktan kastınız ne? Ben iyi oldukça iyi davrandığım kişi kötü davranıyor ya da ben öyle hissediyorum

Katılıyorum.

Kendinden iyi yaşayanları görüyorsun. Peki senden çok derdi olan insanları hiç görmeyi denedin mi? Bence hiçbir zaman kendinden daha iyi durumu olan insana bakılmamalı. Ben hep kendimden durumu daha kötü olan insanlara bakar şükrederim.

Her şey eşit değil, bu çivisi çıkmış Dünya'da eşit olmayacak. Ama, eğer iyi bir insan olursan, emin ol etrafındakiler gibi olursun. Etrafındakiler seni örnek verdikçe sen emek harcamadan gönüllerin tahtlarına oturabilirsin. Sen birisiyle arkadaş olmazsın, o kişi gelir seninle arkadaş olur. Ancak bunu kötüye kullanma. Şu an bu anlattığım olayları en ince ayrıntısıyla yaşıyorum.

Bu tarz düşünceleri 30 yaş civarı insanlar taşır daha çok diye düşünür ve görüyordum. Ya siz bi yerden alıntı ya da siz erken yaşlandınız. Bu tarz düşünceler 16 yaşındaki bir insan için gereğinden fazla... Dünyanın sonu dedikleri bu olsa gerek Savaştan kaçıp sahte Çin botlarıyıla batan insanları düşünün. Yapmayın-etmeyin!

Müslümansan namaz = huzur.

Arkadaşım direk gel sen omzuma yaslan bende senin omzuna... Zira sanki beni yazdınız.

Kardeş eğer sürekli kafana bu sorunlar geliyor ve rahatsız oluyorsan şeytanın vesvesesidir bunu unutma.

Vallahi öyle 16 yaşında arkadaş bide şaşırdım.

Ben sandım 45 yaşındasın. Sende gençsin. 34 de genç yaşı. 40 dan sonra bu yaşlarını da özleyeceksin...

Hep Amerikanın oyunları bunlar 16 yaşında bu ne düşünce? Kafayı yormayın bu kadar, hayatı değil anı yaşayın. Ayrıca bilgisayarı telefonu bırak eğlenceli şeyler yapmaya başla. Çok sıkılırsan git bir yerde çalışmaya başla. Bir yerlere borç yapmaya başla sonra onları ailenden değil emeğinle ödemeye çalış o zaman o kadar boş olmazsın.

Sanırım duygularınızı buldum İşin espirisi bir yana bu sene herkes mutsuz☹

Heralde başımdan çok kötü bir olay geçmeli ki benimde biraz kafam dağılsın. Yoksa düşüne düşüne kafayı yemek üzereyim. Belki de tek sorun insan olmaktır

Peki bu hayat ne olucak?

Hayatıma hoş geldin son 5 senem bu şekilde benim kardeşim.

Saatlerdir aynı pozisyonda oturuyorum, önümde kahvem hemen ilerisinde bilgisayarım. Boş bir sayfa açık, yazacak çok şeyim var ama başlayacak kısmı bulamıyorum. Mutlu veya mutsuz değilim aksine nötr haldeyim, ne nefret duyuyorum, ne umut besliyorum. Tek yaptığım yarınımın gelmesini beklemek, umutlarla değil sadece zamanın akmasını istiyorum. Sahi neden bu hale geldim ben? Neşeli olduğum zamanları hatırlıyorum, pekte uzak değil bu anlar. Mutlu uyuduğum zamanları hatırlıyorum, yarınım için dua ettiğim zamanları hatırlıyorum, güneşin doğmasıyla umutlarıma ve hayallerime daha çok yaklaştığım zamanları hatırlıyorum. Peki ya şimdi? Sabahın olmamasını diler oldum, ne mutlu ne mutsuz hiçbir şey hissetmeden, dua etmez ve hayal kurmaz oldum. Arafta kalmanın hissizliğiyle Tanrı'yı sorgular oldum. Doğrusunu istersen kendimi kandırmaktan başka bir şey yaptığım yok benim. Tüm sorunları erteliyorum, hiçbir şeyi konuşmak istemiyorum ve düşünmeye dahi tahammül edemiyorum. Sorunlarıma cevap aramaktan yoruldum ben, yanlışları düzeltmeye çalışmaktan bıktım. Güneş batıdan doğmadıkça, dünümü karartanları yarınımın güneşi sayamam artık ben. Gözlerim kapalı ilerliyorum, etrafım kapkaranlık ve hiçliğin tam ortasındayım. Kendi benliğimle baş başayım. Korkuyorum, korkunun sebebi karanlık değil benliğim ve düşüncelerim. Özgür bırakırsam onları parçalanırım diye korkuyorum, dışarıdan bir bütün olarak gözükürken içeride milyonlarca parçaya bölünmüş olmaktan korkuyorum. Beni bu hale getiren şey beklentilerimin boşa çıkması mı oldu diye düşünmeden edemiyorum, geriye döndüğümde. Evet; dünümü karartanları yarınımın güneşi saymışım. Şimdi daha berrak görüyorum güneşin batıdan doğmasını beklemişim, karanlığın aydınlık olmasını ummuş, zifiri karanlıkta ışıksız yürümeye çalışmışım. Bir de hayatımdan çıktıktan sonra geri gelen insanlar var. Sahiden; Merak ediyorum, gidip de geri dönen insanların düşüncelerini. Bize yaptıklarını balıkların bile unutması mümkün değilken onlar nasıl döndüklerinde her şeyin düzelebileceğine inanabiliyorlar. Tanrı'nın bile bunları unutturmaya hakkı yokken, onlar varlıklarını bu kadar üstün mü görüyorlar? Kendimi böyle özetledim. Tavsiyelerinizi bekliyorum babacanlar Son düzenleyen: Moderatör: 25 Ocak 2016

Bende aynı duygular içerisindeydim. Korku, Asosyallik, Etrafındaki kişilerin sürekli seni kandırması ve güvensizlik, Kendini kullandırma, Derdini anlatacağın dostlarının hainlikleri, İçine kapanık olma, Bütün dertleri ve sıkıntıları kendin halletme, Ekonomik olaylar, Hayatında çıkıp geri gelenler ise menfaatleri, Iyi niyeti suistimal etmeleri vs. Aklıma gelenler bunlar en yakının akraban olsa bile duygularının incilmesi bunlar benim için geçerli konuşmalarımdır. Yine bu karanlıktan çıkacak olan sensin ne yaparsan kendine yaparsın. Ben herkesle iyi olmak için çalıştım. Yaşım 28 bu yaşıma kadar öyle de her kişiye yardım etmeye çalıştım. Ne olursa olsun hep yanlarında olmaya çalışırdım. Bir gün kendimi uzun uzun düşünmekte buldum. Kalabalık etrafımda sadece yapa yalnızdım. Karşıdanda hiç bi zaman karşılık beklemedim. İyilik yap denize attı felsefem ve şuan içinde öyle tabiki ilerleyen zamanlarda çok değişmeye başladım. Bana zarar verenleri eledim. Kimsede arayıp sormadı? Neyin var? Ne yapıyorsun diye.. Kalabalık etrafımda sadece yalnız kaldım. Sonra bu işin içinden bu duygulardan kurtulmaya kararımı verdim. Kendim için birşeyler yapmaya başlamaya ve önüme baktım. İşimi gücümü ve aile oluşturdum. Geriye baktığımda ise pişman değilim. Şuanda mutluyum tek mutluluğum ise evlilik ve yalnız değilim. Planlarımıda ertelemedim. Dahada karamsarlıktan çıkmak için çabaladım. Şuanki durumuma gelirsekte kafamdaki olguları yapmaya çalışıyorum. Geriye kesinlikle bakmıyorum. Tek mutluluk ise ailedir. Kısaca bende kendimi böyle özetliyeyim. Belki senin sorunun farklıdır. Senin yazını okuyunca kendimi buldum. Ümit ediyorum ki sende bu sorunun üstesinden geliceksin sadece güçlü olmalısın ve bir yerden başlamalısın.

Tüm sorunları erteliyorum, hiçbir şeyi konuşmak istemiyorum ve düşünmeye dahi tahammül edemiyorum. Ertelemen kaçtığın anlamına gelir. Kaçışın bir çözüm olmadığın yaşayarak görüyorsun zaten. Tek yol üzerine gitmek. Sorunlarıma cevap aramaktan yoruldum ben, yanlışları düzeltmeye çalışmaktan bıktım. Ne sorunların var? Bunlardan bahseder misin? Maddi, manevi neyse artık... Güneş batıdan doğmadıkça, dünümü karartanları yarınımın güneşi sayamam artık ben. Neden kendini koşullandırıyorsun ki? Bu düşünceye kendini koşulladıkça durum daha da içinden çıkılmaz bir hal alır. Gözlerim kapalı ilerliyorum, etrafım kapkaranlık ve hiçliğin tam ortasındayım. Kendi benliğimle baş başayım. Korkuyorum, korkunun sebebi karanlık değil benliğim ve düşüncelerim. Özgür bırakırsam onları parçalanırım diye korkuyorum, dışarıdan bir bütün olarak gözükürken içeride milyonlarca parçaya bölünmüş olmaktan korkuyorum. Sonucu bu kadar düşünürsen hiçbirşeye risk alamazsın. Kısacası yaşayamazsın. Düşüncelerin neler bilmiyorum ama bence kendine biraz kulak ver. Beni bu hale getiren şey beklentilerimin boşa çıkması mı oldu diye düşünmeden edemiyorum, geriye döndüğümde. Evet; dünümü karartanları yarınımın güneşi saymışım. Şimdi daha berrak görüyorum güneşin batıdan doğmasını beklemişim, karanlığın aydınlık olmasını ummuş, zifiri karanlıkta ışıksız yürümeye çalışmışım. Yanlış insanları hayatının merkezine aldıysan veya yanlış insanlara güvendiysen, bir dahakine şüpheyle yaklaşırsın hemen inanmazsın olur biter. Bu kadar öldüm bittim demenin bir anlamı yok. Bu halde kaybettiğin her dakika sana zarar. Yaşayabileceğin ömür belli. Bir de hayatımdan çıktıktan sonra geri gelen insanlar var. Sahiden; Merak ediyorum, gidip de geri dönen insanların düşüncelerini. Bize yaptıklarını balıkların bile unutması mümkün değilken onlar nasıl döndüklerinde her şeyin düzelebileceğine inanabiliyorlar. Tanrı'nın bile bunları unutturmaya hakkı yokken, onlar varlıklarını bu kadar üstün mü görüyorlar? Onlar varlıklarını üstün görmelerinden değil bence senin onlara "hayır" diyememenden dolayı sana geri geliyorlar. Benim anladığım bu, söylediğin cümleden. Onlara zayıflığını belli ediyorsun büyük ihtimal. Zayıf olmaman için hayır demen gerekli. Bu da yine içinden geçen düşünce yerine duyduğun kaygıdan dolayı evet demenden kaynaklı. Kendine güvenmelisin. Tanrının varlığını sorgulamak yerine hayatını yaşa derim. Benim düşüncem ben bir biyolojik canlıyım. Doğdum, büyüyorum ve öleceğim. Öldüğümde vücudumdaki tüm sistemlerim sonlanmış olacak. Tüm sistemlerim sonlandıktan sonra neyi düşüneyim ki?

Bunu yazmaya mecalin varsa az da olsa yaşam enerjin var demektir, eğer tüm duygularını bir anda kaybetseydin sorunlarını dile getirmeye tenezzül etmezdin. Sen yorulmuşsun ve monoton hayattan sıkılmışsın. Ayrıca duygularını kaybeden bir insan şikayet etmez, çünkü şikayet memnuniyetsizlikten meydana gelir. Şahsen ben ''Refah'' doğmadığımdan, paranın zor kazanıldığını bildiğimden ve ''Refah'' denilen seviyeye en fazla gençliğimi heba edip geleceğimi bildiğimden dolayı mutsuzum. Senin gibi tanrı'ya inanan biri olmadığımı da düşünürsem senden daha kötü durumdayım. Fakat kendime saygımdan dolayı hayatı akışına bırakıyor sevdiğim şeyleri yapmaya çalışıyorum. En azından sende bunu yapabilirsin, veyahut zeki biriysen etrafındaki insanlara yardımcı olup mutlu olabilirsin.

Ben de bazen aynı duyguları hissederdim. Hissedince eğer okuldaysam teneffüsü bekler, topumu elime alır ve çıkıp basket oynardım. Eğer haftasonuysa basket antrenmanımda takım arkadaşlarımla şakalaşır, koçun gösterdiği hareketleri hızlı ve doğru şekilde yapmaya çalışırdım. Öyle öyle kafam dağılırdı. Ama bu günlerde virüs yüzünden ne gidebileceğim bir okul, bir antrenman kaldı ne de basket oynayabileceğim bir insan dışarıda. Evde kalmaktan sıkıldım artık, sıralara sığamayan ben ve düşüncelerimi eve sığdırmaya çalışıp evdekileri zehirlemektense, sıranın üstündeki defterime notlar alıp, canımı sıkan dersleri dinlemeyi, sıra arkadaşımla şakalaşmayı, sevdiğim hanımefendiyi düşünmeyi isterdim. Ama artık hiç biri yok. Bilemiyorum, bir gün ''Virüsten kurtulduk, herkes sokağa çıkıp dilediği şeyi yapabilir'' deseler bile eskisi gibi olur muyum?

Yetişkinlik çağına ufaktan geçiş yaparken böyle şeyler yaşamanız anormal değil. Siz durumu abartıp insanlarla olan bağınızı kopartıyorsunuz, insan sosyal bir varlıktır, mecbursunuz diğer insanlara. Ne olursa olsun koparmayın iletişimi.

Teşekkürler arkadaşlar. Peki uğraşacağım bir şeyler tavsiye edermisiniz? Çünkü zamanımda boş gidiyor hayatımda boşa gidicek diye korkuyorum.

Felsefeye olan inancımı ve merakımı geliştiriyorum Dünya'nın ihtiyaç duyduğu siyasi ve sosyolojik biçime kulak veriyorum kendimin değil bizlerin, sizlerin, onların ne olacağını merak ediyorum geleceği sorguluyorum yaşamdan sonrasını sorguluyorum, yaratanı sorguluyorum, var olmanın mümkünatını sorguluyorum. Kısaca her şeyi sorguluyorum çünkü bana göre yaşamak sorgulamaktır bu hayatın anlamını ve mantığını kavramak için okumak, yazmak, dinlemek... Hayatın amacını bulana dek veya bulduğumu sanana dek bu merakımdan vazgeçmeyeceğim.

Ne yapacağını yukarıda yazdım okuduysan tabi.

Yok hocam 16 yaşındayım profilindekimi sallamışım.

İlk paragrafta ana konuyu belirtmişsiniz. Bana kalırsa LYS-YGS çalışmaya başla, 430 civarı puan alsan, mezun olduğunda iyi bir maaşla başlarsın ve istediklerini yaparsın. Dini inancın varsa yaşama amaçları dini kitaplarda belirtilmiş ve özgürlükler anlatılmış. Yaşam bir fırsat ve zevk alabileceğin, yaşama daha da bağlanabileceğin birçok şey var. Ama bu dünya da para şart ve bunun için iyi bir üniversiteye gitmen şart. 1.5 Yıl ders çalış ve geri kalan yıllarda yaşa. Sevgi. Eş. Çocuk. Dost. Aile. İyi bir yuva. Çoğu insanın içini ısıtır. Beyninin sesine kulak ver Uğraşmak için bir şey arama, amacı vaktini doldurma olan şeyleri değil yani. Herkesin hedefleri farklıdır. Her şeyi gözden geçirerek mantıklı düşününce hedeflerini ve istediklerini belirleyip onlara ulaşmak için çalışabilirsin. Sen nasıl bir insansın, nelerden hoşlanırsın, nelerden hoşlanmazsın, Playboy mu, aile babası mı senin için daha iyi. Her şeyi mantıklı düşününce doğru sonuca varırsın.

Dostum kendine bir meşgale edin, üzerinde bayağı bir dur mesela şişenin içine gemi yap vs.

Yapmayin arkadaslar gencecik insanlarsiniz. Sizin yaslarinizda olmak icin neler vermezdim. Rahat batiyor bence size...

Her şey eşit olsaydı hiçbir şeyin anlamı kalmazdı.

İbadetlerini yapmaya başlaman senin için hayırlı olacaktır. Eninde sonunda hepimiz öleceğiz. Amellerimiz hesap günü sorguya çekilecek. Hayatını buna göre şekillendirmen dileğiyle.

Sağolun abilerim. İçinde bulunduğum durum gerçekten karışık. Kendimi bir boşlukta hissediyorum. Belli bir amacım yok boş gelip boş gidicem diye korkuyorum. Canım sıkıldığında cidden gidip kuran dinliyorum Yani bu kadar işte birde beni kimse önemsemiyor kimsenin umrunda değilim. Bir ailem var birde 2-3 tane yakın arkadaşım. Yaşıtlarıma bakıyorum(Yaşım 16) Hepsi geziyor, eğleniyor, içiyor, dünya umurlarında bile değil, dertleri bile yok sanki