Artik topunu kucağına alıp, pencerenin önünde "Aliii hadi maça gel" diye muhabbetler, ortamlar kalmamıştır. Sanmıyorum yani Artik online olarak FIFA atiyorlar Biz bakkaldan 3 5 bir şey alıp piknik yapardık. Artık mekanlar Starbucks

Kesinlikle haklısınız, bu konuda çok üzülüyorum. Eski zamanlara tekrar dönemeyeceğimizi bilmek... Eskiden mahalledeki arkadaşlarla çeşitli oyunlar oynar, konuşur ve tartışırdık. Ortaokulda ve lisede keza eğlenirdik, birçok yeni şeyi tadardık. Bazen çıkıyorum balkona bakıyorum şöyle mahalleye. Eskiden 15-20 kişilik ekibimizle efsane şeyler yaparken, oynarken, şimdi herkes dağılmış, tek tük arkadaşlar kalmış. Onlarla da görüşmüyoruz. Hiçbiriyle görüşmüyoruz aslında. İnsanlar eskiden yaşadığı şeyleri çok hızlı bir şekilde silip atıyor. Sürekli bu geliyor aklıma, hiç mi insan sormaz, gelip buluşmak istemez diyorum. Bu daha çok insanın yapısıyla ilgili tabi, arada eski şeyleri özleyen insanlar benim için hep daha değerlidir. Eskiden ders çıkarır, tecrübe kazanır. İnsanlar düşünmüyor eskileri dediğim gibi. Yaşanan onca şey, onca heyecan, dostluklar hepsi geride kaldı, arada dönmek istemiyorum değil.

Heralde en cok ozledigim "mahalleden arkadaslar" kavramiydi. Komsu cocuklari gelirdi, sokaga cikip oynardik. Simdi 3 senedir oturdugum apartmanda karsi komsum kim bilmiyorum. Donem degisti diye mi boyle oldu yoksa ben buyudum diye mi bilemiyorum. Ama sanmiyorum zamane cocuklarinin "mahalleden arkadaslarla" disari ciktigini : ) Bir de kucukken yilarca Prince of Persia oynamistim, MSDOS uzerinden. Ilk defa para biriktirip de Playstation 2 aldigimda su oyun karsisinda buyulenmistim resmen: Ubisoft kazmasi AC serisi yuzunden bitirdi bu seriyi de. Ama buyumek de guzel herseye ragmen.

Şimdiki nesil için en çok üzüldüğüm, arkalarında bizim kadar sağlam bir çocukluk bırakamayacak olmaları.

Cok temiz Hyundai Accent bir arabamiz vardi. On koltuğa oturabilmek için abimle yarışırdık, o kazanırdı Babam da ev alicaz diye tadina doymadan satmisti arabayi. Şu an kat ve kat daha iyi arabalara sahibiz, biniyoruz ama o eski tadı vermiyor be. Hicbir şey vermiyor, çocukluk heyecanım kalmadi hicbir şeye. Büyüdükçe insanın içine bir öküz oturuyor.

Günümüz analizi ile 10 yaşında çocuk bundan 20 sene sonra FIFA atmayı özleyecek. Siz birde FIFA atmayı ozletecek geleceği düşünün.

Mevcut bilimsel bilgi, teori ve varsayımlara göre imkansız gibi görünebilir ancak gelecekte kimbilir neler olanaklı hale gelecek. Her zaman şununla kıyaslamak gerek: 100 yıl önce yaşayan birine bugünü gösterseler gözlerine inanamaz, etrafındaki her şeyi büyü zannederdi. O zamanın bilim insanları bile aniden bugüne gelseler çıldırıp akıllarını kaybederlerdi. Şuan yapabildiğimiz pek çok şey geçmişte imkansız denilen şeylerdi.

Geçmişi özlemeyen bir tek ben varım herhalde.

Eskileri bayağı bir özledim. Her anlamda, çıkacak olan her şeyin, oyunun çok heyecanlı bir bekleyişi, bir değeri vardı. Artık oyunlar o kadar değerli gelmiyor bana, ama eskiler öyle mi? Özellikle lise zamanlarımı özlüyorum. Lise gerçekten müthişti. Batman Arkham City oyununun duyurulduğu zamanları özledim. Arkadaşlarla toplanır acaba nasıl bir devam oyunu olacak diye kafa patlatırdık. Technopat'ın kurulduğu dönemi, hatta ilk sistem toplama videosunu defalarca başa sarıp izler izler dururduk arkadaşlarla. Liseli olduğumuz için herkeste her oyun yoktu. 2013 yılında çıkan Tomb Raider oyunu için okul çıkışı arkadaşlarla toplanır, oyuna sahip olan arkadaşın evine giderdik. Araya üniversite girince ve yıllar geçtikçe herkes bir yere dağıldı. Donanımlar da keza öyleydi. AMD 7000 serisi haberlerine her gün bakardım. Şimdi ise hiçbir şeyden keyif alamıyorum. Ne çıkan oyunlardan ne çıkan filmlerden. Zaman bizden heyecanımızı, gençliğimizi aldı.

Herkes için bu durum böyle. Daha küçük yaşlarda şimdikine nazaran daha basit şeyler için heyecan-endişe tarzı duygular hissediyorsun. Geniş yelpazede düşünme yeteneği olmuyor. Yetişkinleri anlayamıyorsun. Daha basit şeylerle mutlu olabiliyorsun. Ama zaman geçtikçe ve hayata dair bilgilerin, deneyimlerin, tecrübelerin arttıkça ve düşünme kapasiten genişledikçe artık eskiden olan şeylerin yerini dolduran şeylerle mutlu olamıyorsun. O zamanın büyük mutlulukları şimdinin küçücük mutlulukları haline geliyor. Anlık geliyor ve çabucak gidiyor. Hiçbir şeyden eskisi kadar keyif almıyorsun çünkü çok daha fazla şeyin farkındasın. Düşünecek ve endişelenecek daha önemli şeyler olduğunu düşünüyorsun ve zamanını onlar için harcarken de arada bir bu konuda yazan şeyleri özlemeye başlıyorsun. Bende de aynı durum mevcut ve yaşımız daha da büyüdükçe mesela 30-40-50-60 diye gitmeye başladıkça çocukluk zamanının yanında bir de bu zamanı da düşünüp bu zamanları da özlemeye başlayacağız büyük ihtimalle.

Aklıma lise ile ilgili bir anım geldi. Yanlış hatırlamıyorsam lise ikinci sınıftaydık. Cuma günüydü. 2 günlük hafta sonu tatilini iple çektiğimiz gün nihayet gelmişti. Sabahçıydık ve son 2 dersimiz beden eğitimiydi. Dışarıda deli gibi yağmur yağdığı için, hoca futbol oynatmamıştı. Teneffüs zili çalınca kantine gitmiştik, yağmur hafiflemişti. 4 arkadaş kantinde oturuyorduk. Kafaya koymuştuk, 40 dakika daha bütün sınıf hoca gözetiminde oturmayacaktık. Sınıfa dönüp çantalarımızı alıp çıkmıştık. Hemen en yakın internet kafenin yolunu tuttuk. 2 saat kadar Counter Strike 1.5 oynamıştık. Süremiz bitince buruk bir şekilde masalardan kalktık. Ama yağmur tekrar başlamıştı. Evi liseye en uzak kişi bendim. Yağmur iyice bastırdığı için sırılsıklam dönmüştüm eve. Güzel bir azar da yemiştim evdekilerden tabi. Hey gidi günler.

Geçmişe duyulan özlemin sebebi bana kalırsa, evrende varlığını bildiğimiz her şeyin, zamanda yalnızca pozitif yönde ilerleyebilmesinden kaynaklanıyor. Bugüne kadar geliştirilen hiçbir bilimsel teori, birden fazla temel fizik yasasını çiğnemeden, varsayımsal bile olsa zaman ekseninde negatif yönde de hareket edebilmemizin önünü açabilecek tek bir çözüm bulamamıştır. Bir başka deyişle zamanda geriye yolculuk mutlak bir imkansızlıktır. Geçmişe duyduğumuz özlemin bu denli şiddetli olması da belki bundan dolayıdır. Koca dünyanın bile bir anda içine çökerek, toplu iğne başı kadar büyüklükte bir karadelik oluşturma olasılığı sıfırın üstündeyken, şu andan bir salise öncesine bile yeniden gitmek malesef ki imkansızdır.

Eskileri o kadar özlüyorum ki... Şu an olan şeylerden aynı senin gibi hiç heyecan ve zevk alamıyorum.

Ben oyunlardan çok babam ile beraber oynadığım anları özlüyorum. Her cumartesi beni işyerine götürür mü acaba diye erken kalkıp hazırlandığım o günleri özlüyorum. Annemin yaptığı tatlıları ve benim bir oturuşta tepsiyi yarılayıp fırça atmasını bile özlüyorum. Keşke o eski heyecan, saflık ile kalsaydık...

10 sene sonra; Youtube'da Enes Baturu izlediğim, GTA V'i ilk çıktığında aldığım günleri özlüyorum diye başlıklar açılacak

Kesinlikle, tam da son cümleniz gerçekten çok kilit bir noktaya parmak basıyor. Bugün kullandığımız pek çok ürünün kendisi veya dayandığı teknoloji, zamanında imkansız denilmiş fikirler ve keşiflerdir. Bir diğer yandan da, aslında tam da bu sebepten, zamanda geriye yolculuğun neden pek olası olmadığını gösteriyor. İnsanlığın doğayı anlamaya ve düşünmeye başladığı ilk çağlardan itibaren, bilimin geldiği bugüne kadar sayısız varsayım tarihe karıştı. Defalarca teoriler yeniden gözden geçirildi, yenileri oluşturuldu. Fakat gelin görün ki, belki de binlerce yıldır aklıllarda olan o soruya, "geçmişe dönebilir miyiz" sorusuna evet cevabını verme umudunu yeşertecek tek bir ipucu dahi bulunmamış olması, günün birinde bulunsa dahi, bunun büyük olasılıkla çok uzak bir gelecekte olacağına işaret ediyor.

Eskiden en büyük hayalim beni idare edecek istediğim oyunları oynatacak bir bilgisayardı. Kendini beğenmiş bakkallardan daha çok şey öğrendim fiyatına değecek bir bilgisayar almak için. Ancak o da olmadı bıraktık o olayı. Fiyatlar her geçen gün arttı arttı ve sadece arttı... Sadece oyun değil hayat ta öyle. Yaptığım her şeyden daha fazla zevk alırdım şimdi zerre almıyorum. Lanet olsun erken yaşlanıyorum.

Onceden donanim satin alma umudumuz vardi ve artik o da yok. O yuzden yeni teknoloji haberleri pek ilgimizi cekmiyor. Ben yine okuyorum bilgim olsun diye haber fakat eskisi gibi cezbedici degil her sey...

O kadar uzun süredir depresyondayız ki depresyonda olduğumuzu unuttuk. Dünya çok hızlandı keşfedilecek şeyler çok hızlı keşfedildi. Duygular çok hızlı yaşandı ve alışkanlığa dönüştü. Kendimizle yarışırken kendimize bir şey bırakmadık ve geçmişte yeni şeyler yaşamanın verdiği tadı arar hale geldik. Velhasıl yavaşlamalıyız efendim, kendimize de bir şeyler bırakmalıyız. Bırakmalıyız ki insan halimizin verdiği basitliğin güçlü kıldığı duyguları unutmayalım.

Ben en çok lise 3 zamanlarımı özlüyorum. Hem biraz daha olgunlaşıyorsun hem de lise dörtteki gibi üniversite baskısı yok. Özellikle hafta sonlarını iple çekerdik. Hafta sonları arkadaşlarla önce internet kafeye gider. Kafe çıkışı arkadaşların evinde oyun oynardık. Hatta bir tanesinin Playstation 3'ü vardı. Uncharted 3 oynarken onu izlemek bayağı eğlenceliydi, bazen bize de oyun oynatırdı.

Ön koltuk kavgası Kimse top ile aylık oynamaktan bahsetmemiş Parka giderdik ve bu zaman ki gibi gösterişki aletler yoktu. Bir demir, 1 kaydırak, 1 salıncak ve dönen bir şey vardı. Ona binerdik ve hızlı döndürmeye çalışırdık. Ya da misket oynamaktan. Pilastik şişe ve mermer taşlarının üzerin de yoşuk aşağı kaymaktan. Tüp kamyonlarının arkasına takılmaktan Bonçuk tabancalarıyla oynamak da güzeldi Bunları yaparken kimse bilgisayarım olsun demezdi Akşam eve zor girerdik. Her dakika dışarı da oynardık.

Her kelimene katılıyorum. O ortaokulu bir özlüyorum var ya... Millet güzel anılarını lisede yaşar. Ben hayatımın en iyi senelerini ortaokulda yaşadım... Kelimelerle anlatılamayacak kadar güzeldi.

90lara geri dönmeyi isterdim. "Teenage" yıllarıma