Elinde kılıç ile diriliş izleyenleri gördükten sonra, senin durumun normal geldi.

Abartılacak kadar değil. günlük hayatıma yansıtmıyorum ama bazen gün içerisinde ufakta olsa motivasyon düşüklüğü ve enerji düşüklüğü olmuştu. yani biraz boşlukta bırakıyor beni.

Teşekkürler

Güzel yazı.

Birincisi normal. Film ve dizi izlerken duygulanmak kendini o karakterlerin yerine koymak falan. Ama ikincisi normal mı? Emin değilim. Bunu günlük hayatına yansitman. Bana doğru gelmiyor. Sen kendin bir bireysin. Izledigin karakter değilsin.

Aslında izle ya onları. Çünkü insan sahip olduğundan değil de olamadığını araştırırken daha çok tecrübe sahibi oluyor.

Hiç sorma ya End Game izledikten sonra, gerçekten kendimi boşlukta hissetmiştim.

Bunu başka şekillerde de bulmak mümkün. Yaşanılmış bir tecrübeyi yaşayan birisinin aktarması size o tecrübeyi yaşamış kadar tecrübe sahibi yapamıyor. Zaten öyle olsaydı şu an dünyanın geldiği nokta bambaşka olurdu. Kendi acılarım bana fazla geliyorken film bile olsa başka acılar yaşayan insanlarla empati kurup üstüne daha fazla acı hissetmek istememek benim zaafım yada zayıflığım olabilir. Aslında izlemiyor değilim ama öyle aradığım bir tarz değil. Mesela Ayla'yı sinema da izlemiştim. Uzun süreden sonra sinemaya gidip ve yine çok daha uzun süreden sonra sinemada izlediğim bir Türk filmi oldu. Belki de dizi film vs şeyleri daha çok hayattan biraz uzaklaşmak veya rahatlamak için izliyorsam hayatın gerçeklerini bana tekrar ve tekrar yaşatacak şeyler izlemekte istemiyor olabilirim. Bu düzeyde bir gerçekliği açıkçası bu mecrada aramıyorum. En azından izleyiciye sürekli dram noktasıyla vurmaya çalışarak etkilemeye çalışmaları ise beni daha da uzaklaştırıyor.

Aslında bu tarz şeyler insanda farkındalık hissini açığa çıkarıyor. O karakterin bir durum karşısındaki verdiği tepkiyi belki sen de aynı şekilde yapabilirsin. Ancak o öyle yapıyor diye olmak yanlış. İnsan filmlerdeki karakterlerde kendini bulabilir. Gerçek hayat ile kıyaslanması gereken bir durum. Sonuçta oradaki karakterlerin duyguları da esinlenme sonucu ortaya çıkıyor.

Büyük ihtimalle ergensiniz karakteriniz tam oturmamış.

Normal bir durum. Birçok kişi Iron Man öldüğüne üzülmüştü mesela

İşte bu noktada empati devreye giriyor. İnsan ne kadar sağlam empati yapabilirse o kadar karşı tarafı anlıyor, olayı çözümlüyor. İlla da yaşamak zorunda değil bence. Ama bazı önemli şeyler hariç. Yine her şeyde işlemez bu ne olduğuna bağlı fakat çoğunda işe yarar bu yetenek. Film'i kafa dağıtmak istemen gayet doğal. Ben sadece sen başta öyle dedin diye söyledim.

Bu durumda yapman gereken şu. Kötü hissetmeni sağlayacak filmlerden biraz uzak durman lazım. Yani mesela dram filmlerini pek izlemiyorum. Bu o filmlerin kötü olmasından değil kendimi kötü hissettiğim için. Aynı şekilde arabesk tarzı durduk yere içimi sıkacak müzikler dinlemiyorum. Bazıları da bu şekilde rahatlayabilir garip bir durum Bunu olumlu yöne çekebilirsin. Seni mutlu edecek hayatına bir şeyler katacak yada enerji verecek motive edecek bir şeyler izleyerek onlardan olumlu yönde etkilenirsen o zaman bu durum hayatında da aynı şekilde olumlu yansıyacaktır. Yine de tabi çok iyi bir dram filmi varsa arada izlenebilir

Arkadaşlar bir film veya dizi izlerken kendimi o karakterlerin yerine koyuyorum, onlarla gülüp onlarla ağlıyorum, onların yaşadığı tüm duyguları yaşıyorum. Yani filmleri veya dizileri yaşayarak izliyorum ve bunun etkisi 1 hafta ya da daha uzun sürebiliyor. Mesela gün içinde o karakterin yaşadığı bir olay aklıma geliyor ve kötü oluyorum. Bu durum sizde de oluyor mu? Psikolojik sorunlarım mı var? Son düzenleyen: Moderatör: 29 Kasım 2019

Ben sürekli SS marşları dinlediğim için bazen ''Goosestep'' şeklinde yürüyorum farkında olmadan.

Harbiden ya aynısını bende yaşıyorum bak. Durduk yere ağlayasım bile geliyor. Çok etkileniyorum bende.

Hiç sorma, Jab Tak Hai Jaan filmini izledikten sonra neden ben böyle aşk'a sahip değilim? deyip üzülmüşlüğüm vardır