Merhaba, birkaç ay sonra 20 yaşına basacağım. Bir memur çocuğu olarak, Türkiye'nin bütün bölgelerinde bulundum, çok insan tanıdım. Ne yazık ki tanıdığım insanlarla sadece aynı şehirdeyken konuşuyordum. Oradan tayin olunca irtibatımız kesiliyordu. Zaman geçti lise çağına geldim ve çok sevdiğim birisini kaybettim. Bu kaybı neredeyse 3 yıl olacak, hala atlatamadım ve normale dönemedim. Dost bildiğim kimse bu kaybım sonrasında yanımda olmadı hatta ben acı içindeyken etrafımda gülüp eğleniyorlardı durumumu bildikleri halde. Belki de insanlara olan nefretim burada başlamıştır kim bilir... Bu kaybım sonrası, hiçbir şekilde üzüntü, pişmanlık ve mutluluk vs... Gibi duyguları hissetmemeye başladım. O günden sonra sanki kalbim bomboş kaldı, yarım kaldı, kırıldı. Tarif edilemez bir duygu bilen bilir. Sonuç olarak insanları uzakta tutuyorum içten içe her ne kadar onlarla beraber olmak istesem de, eskisi gibi olmadığımdan olmuyor işte... Üniversitede ilk yılımı bitirdim, hayatımın en kötü yılıydı. Kaybettiğim kişinin en çok istedikleri şeylerden birisinin benim üniversite okuduğumu görmesiydi. Ne o üniversite okuduğumu gördü ne de ben üniversiteden bir şey anladım. Bu gidişle yalnız ölmekten çok korkuyorum. Yalnızlığı şimdilik sevsem de böyle olmak istemediğimi içten içe biliyorum. Bu duygu beni yiyip bitiriyor. Sadece içimi döktüm. Okuyup, zaman ayırıp bir an bile beni anladıysanız ne mutlu bana.

Kardeşim sen Allah'a sığın, dua et içinden geldiğince. Bunun bir imtihan olduğunu unutma. Hayırlı insanlarla dost olabilmek adına dua et mesela. Ahiretini kurtarabilmek adına dua et. 1 2 tane dostun olsun seni Allah yolundan alıkoymayan, seni Allah yoluna davet eden. Böyle dostlar edinebilirsen kaybetmemeye özen göster. Hadisi şerifte "kişi arkadaşının dini üzeredir." demiş efendimiz selamünaleyküm. V.

@yigitxqww @Neoreality Günlük tutmanın mantıklı olduğuna katılıyorum. Benzer durumları yaşadığım oldu. O yaşantılar gerçekleşirken sakin kafayla içimdekileri yazdım. Hayat istesek de istemesek de bazen kötü bazense gayet güzel şartlarla sınıyor bizleri. Bu durumun etkisi geçtiğinde geçmişe dönüş yapıp nelerden geçtiğimi görmek bana üzüntü yerine bu zor şartları bile atlatacak potansiyelde olduğumu hatırlattı. Bu sayede kendimde güç bulup, hayatın bana verdiği değiştirilemez şartlarla başa çıkmaya başladım. Senin durumun bunlardan biraz daha farklı olabilir, ağır bir durum olduğunu kabul etmek gerekir. Mesela senin üniversiteye gitmenin onun çok istediği bir şey olduğunu belirtmişsin. O halde bir an önce kendine gelip bu serüveni tamamlamalısın. Onlarla aramızdaki bağın koptuğunu düşünebiliriz bazen, ancak her engeli, her mesafeyi, her kişiyi ve her boyutu aşan tek şey sevgidir. Bu yüzden onlarla aramızda bulunan sevgi, kayıplar gerçekleşse bile hayatımıza en ağır etkiyi gerçekleştirir. Velhasıl kelam, kendine yeni bir sayfa açmalısın. Hayat devam ediyor, biraz daha odaklanmaya çalış. Geçmişe takılıp kalmak yerine, kendine gelmelisin ve önüne bakmalısın. Ayrıca unutma, sen üzülürsen sana sevgi duyan da üzülür. Kendine iyi bak.

Günlük tutmak iyi derler belki çok klişe gelmiştir ama gerçekten çok rahatlatıyor neredeyse aynı olayı bende yaşamıştım günlük öneririm ya da güzel bir psikolog sana yardımcı olabilir.

Hayat böyle işte... çevrendekiler durumunu sorup üzülseler bile umursamazlar. Anne-baba 1, kardeş 2 diyelim. Bu arada sen de geçmişe takılı kalmışsın, ölenle ölünmüyor bilirsin.

Öncelikle başınız sağ olsun hocam. Acınızı tam olarak anlayamam. Bende bazı duygu hissetmeme anları yaşadım. Geçmişi olduğu gibi kabullenmenin başka çaresi yok. Dinlere inanıyorsanız tanrının emri, insanlara her zaman temkinli yaklaşın hocam. Yaşça büyüksünüz benden. İnsanoğlu nankör biraz. İyi geceler

Dostum o senin hep iyi olmanı istemiş. Sen böyle üzüldükçe emin ol kendisi daha da üzgün olacaktır. Eğer onun için başarmak istiyorsan kalkman lazım.

Dostum emin ol hiç bir şey senden değerli değil. Olan olmuştur. Artık 20 yaşındasın ve olgunlaşmışsın belli ki. Önüne bakmalısın. Sürekli geçmişe takılı kalırsan ileride çok hasta olursun. O yüzden her şeyi boşver.

Öncelikle başın sağolsun. Seninki kadar olmasada benimde kendimce dertlerim bende içimi dökmek istiyorum anlatacak bir dostum olmadığı için. Bende yalnızım arkadaşım yok anne babam ayrı 5 yıldan fazla süredir babamı görmüyordum son aylarda biraz konuşmaya başladık fakat hiç sevmiyorum kendisini. Şu ana kadar teyzemler sağolsun yaşayabildim fakat hayatımdan hiç memnun değilim. Her gün aynı şeyleri yaşıyorum hayattan aldığım zevki kaybetmeye başladım yaşama isteğimi kaybettim bu sene 10. Sınıfa geçiyorum yaşıtlarıma göre kilom az diye zorbalığa uğradım bir şeyde yapamadım ailemle konuştum onlarda sınıf öğretmeniyle konuştular felan ama hiç bir şeye faydası olmadı sınıftan kendimi soyutladım hiç arkadaşım yok kalabalık aile yaşıyoruz hobi edinecek durumum yok kilo almak için spora gitmiştim fakat sonra onuda bıraktım gelişim olmayınca. Ailem sürekli dersler konusunda baskı yapıyorlar lgsye sıkı çalışmıştım ama istediğim gibi bir sonuç elde edememiştim. Artık okula gidesim yok, hiç bir şey yapasım yok sadece mecbur olduğum için yapıyorum mecbur olduğum için yaşıyorum. Son zamanlarda oynadığım oyunlardan bile keyif alamaz oldum yaşamak anlamsız gelmeye başladı. Bazen intiharı düşünüyorum ama edecek cesareti kendimde bulamıyorum.