Psikolojik destek felan boş. Her insanda böyle sorunlar çıkabilir. Ruhsal açıdan kendini vücudunun akışına bırak. Bir gün sabahla saat 11 de yat sonra uyku düzenin normalleşir. İlk başat dediğin şey dejavu her insanın başına gelebilir. Diğer yazdığın şeyler de sıkıntıdan meydana geldiğini düşünüyorum. Onlar da her insanın başına gelebilir. Rahat ol.

Bu sizi biraz neşelendirir belki. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Konuyu hortlatacağım. Ama bende de böyle bir durum var. Mesela 7 ay önce gördüğüm rüya asla aklımda değil. Bir gün hiç beklemediğim bir sırada o rüya gerçekleşiyor. Ve ben olaylar aynen olacak mı diye izliyorum. O kadar değişik bir his ki. Bir örnek vereyim. Ben ailemle beraber rambo isimli filmi izliyorduk. İzlerken bir anda önceden gördüğüm rüye ile aynı yerde olduğumu hatırladım. Sonra rüyada olacak olanları gerçekte söyledim. Rüyada elektrikler gidiyordu. Bende rambo izlerken şimdi elektrik gidecek dedim. Ve 2 dakika sonra gitti. Bu olayın sebebini anlayamıyorum.

Ben doğrudan biliyorum gibi oluyor. Tam söyleyecekken olaylar gerçekleşiyor. Veya daha öncesinde anlayıp olaylar hakkında hiç yorum yapmayıp olmasını seyrediyorum. Bu durum günlük yaşantımda sık karşılaştığım bir durum. Bir noktada rahatsız edici olmaya başladı...

Bu sorunu bende yaşıyorum. Aslında benim de beynimi yakıyor. Özelliklede filmlerde oluyor.

Dediklerinize katılıyorum, psikolojik destek falan boş kısmı hariç. Psikiyatri bölümü boş boş durmuyor hastanelerde. Onların görevi bu tür rahatsızlıklarda destek olmak.

Alma Sharpei'nin ahını, çıkar aheste aheste.

Dediğim gibi. Biz burada ne desek boş. Destek şart. En azından konusunda uzman birine anlatıp, nedenini ve çözümünü dinleyince psikolojik olarak rahatlarsınız zaten.

O duyguyu arada ben de hissediyorum. Yalnız olmadığıma sevindim O duygunun bilimsel adı dejavu'dur. Duymuşsunuzdur. "Dejavu Fransızca'da 'daha önce görüldü' anlamını taşıyor. İlk kez 1876'de Fransız Fizikçi Emile Boiraç tarafından kullanıldı. Dejavunun nedeni tam olarak bilinmiyor. Diğer hafıza sorunlarının aksine, gençlerde daha fazla görülüyor. 20. yy boyunca psikiyatrlar, dejavuyu Freud'çu açıklamalarla bastırılmış duyguların geri çağrılmaya çalışılması olarak anlamlandırdılar. Bugüne kadar ortaya atılan teoriler arasında, tıpkı göz seğirmesi gibi istem dışı olarak beynin hafızaya aşinalık sinyali göndermesi olabileceği de var. St Andrews Üniversitesi'nden Dr Akira O'Connor, bu görüşün epilepsi ve demans hastalarının daha sık dejavu hissini yaşamasını da açıklayabileceğini düşünüyor. Colorado State Üniversitesi'nden Profesör Anne Cleary ise, dejavunun, bir odanın şekli gibi gerçekten aşina olan birşeyin, hafızayı yanıltması olabileceği görüşünde. " deniyor. Anlattığınız diğer şeyler hakkında pek bir bilgim yok, zaten öyle şeylerin çözümünü buralarda aramanız çok yanlış. Kesinlikle uzman tarafından psikolojik bir destek almalısınız bence. Kimse sizi yanlış yönlendirmesin.

Bir yıldır yaşadığım bir durum var. Gün içerisinde bir sahneyi gördüğümde, bazen bu kesit bana aşırı tanıdık geliyor. Sanki önceden izlemişim de tekrar yaşıyorum gibi. Bazılarında nedense bunları rüyamda gördüğümü bile hatırlıyorum. Bir anlık farkındalık yaşayıp olayın aynen gerçekleşmesini seyrediyorum. Anlık bir sersemlik oluşuyor. Kendimce sebebini yorumlamak istersem, hafızam ve bilincim bir anlık boşlanıyor ve transa geçiyorum; bu yüzden de iki türlü bir anımsama ortaya çıkıyor. Birincisi gördüm, ikincisi görmüştüm. Birinci durumda olayı doğrudan yaşıyorum; ikinci durumda ise bunu farklı bir zaman aralığında, şu tarihte yaşamıştım gerçekliği ile sağlanan bir anımsama yaşıyorum. Bunun hakkında bir fikri olan var mı? Yorgunluk da olabilir. Sebebini bilmiyorum, ancak yaz tatilinde geceleri uyuyamıyorum. Ya kontrolü kaybedip sızıyorum, ya da saat 7 oluyor, ardından da 11-12 gibi kalkıyorum; yaşım gereği de bu değerler aslında sağlıksız. Kontrolü elime alamıyorum. ``Uyumak istemiyorum`` fikri kendini gözlerimi uyumak için kapadığımdan itibaren seri biçimde tazeliyor. Gözlerimi kapadığım gibi, sesler beni ürkütüyor. Arkamdan birisi gelip beni öldürebilir gibi. Bununla bir algım kapalı yüzleşmeyi kabullenemiyorum ve gözlerimi kapatıp uyuma isteğim anlık bir irkilme ve dehşet duymuşlukla açılıyor. Bunu önlemek için ne yapmalıyım? İçimde resmen Shukaku varmış gibi. Kendimi savunmasız hissediyorum. Kas gücü olarak yaşıtlarımın ortalamasından belki öndeyimdir. Zeka seviyesi olarak Y jenerasyonu gerekliliğini sağlamıyor olabilirim. Bir haber veya bir sahne izlediğimde ``Bu noktada ben ne yapabilirdim?`` demekten kendimi alamıyorum. Karamsarlık duyuyorum kendimde. Araştırma yapacak çok zamanım var, ancak bahanelerle kaçıyorum. Kendimi hazır veya uygun hissetmiyorum. İngilizce'mi geliştirmek için uğraşabilecekken, ailem İngilizce yaz okuluna göndermiyor , ben ise evde İngilizce çalışmaya bahaneler üretiyorum. Yaz tatilinin başından başlasaydım, kullanım bilgim yeterli gelebileceğinden ötürü kelime bilgisine çalışabilirdim. Yine yeterlilik seviyemi aşınca, İspanyolca veya Fransızca gibi bir dile başlayabilirdim. Ancak bunu yapamayacak kadar üşengeç, belki de tembelim. Araştırma notlarımı kurşun kalemle yazdığım için mahvolmuşlar. Onları yenilemekle uğraşıp üzerine fark ettiğim unsurları, geliştirmeye açık fikirlerimi ve yeni işime yarayacak noktaları kaydederek verimli ve ivme yakalamaya uygun bir ortam hazırlayabilecekken bunu yapmıyorum. Bunlarla ilgili bir tavsiyesi olan var mı? Azim ve kendimi kontrol edebilme açısından yapabileceğim bir antrenman var mı? Son düzenleyen: Moderatör: 23 Haziran 2018

Psikolojik destek almayı düşündüm, ama almadım. Sizde de doğrudan olayları tamamen bildiğinizi mi hissediyorsunuz, yoksa sadece anımsıyor musunuz?