Gerçekten hissedemiyorum. Kaybettiğime üzülemiyorum. Sadece karar veriyorum. Kaygılarımdan emin değilim. Canım bir şey istemiyor. Sevemiyorum. Vicdansız hissediyorum. Herhangi bir öneri de beklemiyorum yalnızca yakın olduğum insanlara bunlardan bahsedip canlarını sıkmak istemiyorum. Siz beni tanımıyorsunuz, umursamazsınız diye düşünüyorum. Siz de nasıl hissettiğinizi yazabilirsiniz, ben okurum. Yapacak işim yok, vakit öldüreyim maksat.

Spor yap Dersine çalış Arkadaşlarınla vakit geçir...

Bazı dönemler gelebilir ve sadece yapman gerekeni yapman gerekir, sadece düşünmeden. Sadece sevdiğin seyi yap, gerekirse umursama gerekirse sevme gerekirse isteme ama sadece yap. Eğer seni kurtaracak ihtimali varsa yap, hastaligın mi var doktora git sadece git ama. Ne bir umut be bir duygu veya baska seyler, sadece git.

Aslında güçsüz hissetmiyorsun, fazlasıyla kabullenmişsin. Aynı durumu yaşamaktayım, hayattaki en yakınlarım ölse bile gram ağlamam çünkü bu nornal bir şey benim için. Sebep bulamıyor musun, yokss bulmak mi istemiyorsun? Bu durumları erkenden çözecek kadar kendinle bütün olmazsan, bütün olmak yerine paramparça haline gelirsin. Bu durumlarda korkularının veya sevmediğin şeyler üzerine yoğunlaş. Hayatına farklılık kat. Şu an neredeyse inanılmaz derecede kabullenme kafasındasın, bu aşırıya kaçarsa duygularından ödün verirsin. Bu da insanı bir süre sonra icten içe yiyip bitirir, çünkü sürekli mantığını kullanırsın.

Hocam çok iyi yazmışsınız.

Olabilir. Çok fazla elimden gelmediği için kabul etmem gereken aslında olmasını istemediğim şeye maruz kaldım. Gücüm yetmediği için. Kendime odaklanmam lazım sanırım biraz. Ben gerçek mutluluğu insanları mutlu etmekten bulurdum. Artık insanları önemseyemiyorum. Sebep bulmak istemiyorum sanırım. Evde yatmak genelde aşırı rahat geliyor. Hayata dönmeye çalışacağım ancak bir an önce başlamak gerekiyor. Erteleye erteleye bu günlere kadar düştüm. Bir bakıma haklısın ancak bence daha çok sevdiğim şeylere yönelmem gerekiyor. Resmen ne sevdiğimi bilmiyor ve yalnızca bütün gün oyun oynuyorum. Kesinlikle. Her şeyi yalnızca kabulleniyorum ve değiştirme çabasına girmiyorum. Duygularımdan feragat ettim sanki. Bir kız arkadaşım olsa çok yardımı dokunurdu bu süreçte. Onu da kaybettim. Bir şeyleri yerine koymaya başlamam lazım bir an önce. Söylediklerin çok yardımcı oldu aslında. Benim kafamda da aşağı yukarı bunlar geçiyordu. Tam olarak yalnızca kabullenme kafasındayım. Tembelliğim esir aldı beni.

Arkadaşlarımı kaybettim. Telefonumu kaybettim, kendime olan saygımı yitirdim, formumu kaybettim. En önemlisi kendimi kaybettim. Bir şey yapasım da yok bu konuda. Niye yapmam gerektiği hakkında bir fikrim yok. Psikolojik rahatsızlığım olup olmadığını ben bilemem. Halimden rahatsız hissettiğimi bilirim yalnızca.

Spor yap kendini kullanıyormuş gibi hissedersin.

Bazen böyle zamanlar gelir ve geçer zamanı yaşa dostum.

Yani şimdi psikolojik bir rahatsızlığınız var gibi mi hissediyorsun? Neyi kaybettin?

-Gerçekten hissedemiyor musun yoksa, hissetmek mi istemiyorsun? -Kaybettiğine üzülemiyor musun, yoksa çoktan kaybettiğine inanmış mıydın? -Canın bir şey istemiyor mu, yoksa yapabileceğin bir şey mi yok? -Vicdansız hissediyorsan, neden yakın arkadaşlarını düşünüp onların kafasını şişirip yazıp zamanlarını çalmadın? Bazen sorunun kaynağı sorunun kendisidir hocam. Sadece soruyu dikkatle incelemeniz gerekir, aynı matematik problemi gibi. Gözünden kaçan bir X veya bir - bile, tüm denklemi baştan sona değistirebilir.

Aynı şekil siz de hocam, basit ve öz. Keşke insanlar bunu anlayabilse, sadece zamanı yaşamayı herkes bilse keşke