Bir noktadan sonra istesen de değer veremeyecek hale geliyorsun zaten.

Ben bira mekanlarında takıldım. Adam gün içinde her türlü şeytanlığı yapıyor, akşam gözüne kestirdiği bir adamla kendini kandırıp, dost muhabbeti çekiyor.. Yaşamıyorum, zaman öldürüyorum. Hobilerim var. Kandır kendini.. Nerede aptal olacağını biliyorsan, en akıllı sensindir..

En iyisini yapmışsın. Bizim gibi değer verip de sonunda kandırıldığında acı çekeceğine sen bunları yaşamıyorsun. Çok iyi bence. Değer vermek istemiyorum bu kadar ama elimden gelmiyor işte. İnsanlara gereğinden fazla değer verince bir tarafları kalkıyor, tepenize biniyorlar. Bu yüzden üzüldüğüm zamanlar da bilgisayarla falan kandırıyorum kendimi.

Öncelikle ailene bu durumları anlatmalısın. Geçmişte yaşadığınız travmalar ile bu hale gelmişsiniz sanırım. Profesyonel yardıma ihtiyacınız var.

Bu nasil vurdumduymazlık. Cidden hala bu kafa yapısına sahip ebeveynleri görünce üzülüyorum. Çocukları zorbalığa uğruyor, atak geçiriyor, dışlanıyor ve büyüyünce geçer demekle yetinebiliyorlar. Yani bu durumda sana verebileceğim tek tavsiye güçlü olmaya çalış. Sana değer vermeyenleri sil kafandan düşünme, sana zamanında kötü davrananları da aynı şekilde önemseme. Senden her istenilen şeyi köle gibi yapma. Bu anlattıklarımı daha detaylı bir şekilde anlatan çok sevgili hocamız Haluk Tatar ayni isimli youtube kanalinda anlatiyor. Kişisel gelişim videolari sayesinde zamaninda bana çok yardımcı olmuştu.

Tamamen bunun gibi bir hayat.

Tenha bir yere çekilip nefes egzersizi yaparak geçmesini bekle. Geçince de hemen soruna çözüm bulmaya çalış.

Son cümlen daha komik.

Yazının hepsini okumadım ama bende senin yaşlarında arkadaşlarımın sözlerine hal ve hareketlerine karşı çok alıngan oluyordum ama onların umurunda falan değildim sonra bende onların bana davrandığı gibi davranmaya başladım onlara karşı olan duygusal bağlarımı kopardım çünkü duygusal düşüncelere deyecek insanlar değildi sanada bunu tavsiye ederim.

Ne yapmalıyım peki cidden bazen yalnız takılmak istiyorum. Özellikle bu aralar. Öğretmenler bana takmış durumda. Bu aralar hiç derse katılmıyorsun. Ara tatilden sonra sende bir şeyler oldu farkındayım diyorlar. Sürekli bağırıyorlar.

Verme o zaman kendin ve ailene değer vermen yeterli.

Kaç yaşındasınız?

Merhaba. Öncelikle daha çok gençsin. Kendini bu tür konularla çok fazla yıpratma. İnsanlarla mesafe konusuna gelirsek eğer, bu konuda en önemli nokta insanlara fazla gülmemek, fazla üzerlerine düşmemek, fedakarlık yapmamak ve çok konuşmamaktır. İnsanlar fazla güleni ciddiye almaz. Fazla fedakarlık yapana karşı minnet duygusu beslemez. . Çok konuşanı dinlemez ve çok konuşan kişiye daha rahat davranır. Ayrıca laubali insanlardan kendini korumak bu yaşlarda biraz daha zor olabilir. Fakat yaşın ilerledikçe ve yavaş yavaş karakterinin de olgunlaşmasıyla eğer dediklerimin dışında hareket etmiyorsan insanlar sana kolay kolay bir şey dahi söyleyemez. Bu yüzden şimdilik onları görmezden gel ve kendini her konuda geliştirmeye bak. Zaten kendini geliştirip değiştirdikçe çevrendeki insanlarda değişecek ve bunun farkına bile varmayacaksın. Ve en başta da dediğim gibi kendini asla yıpratma.

Öncelikle merhaba, canını sıkma. Hayat kısa, kuşlar uçuyor. Eğitimini düşün, insanları değil. Stresten hasta olursun. Yapma, daha çok gençsin.

Küçükken yaşadığım şeylerden dolayı, mesela sınıfayız hoca konuşurken çirkin kelimesinden bahsediyor. Hemen üstüme alınıyorum. Acaba bana mı diyor diye. Hoca oysaki sadece konuşurken çirkin diyor. Kimseye demiyor bile. Hemen üstüme alınıyorum. Hem olumsuz şeylerden biri bahsedince hemen üstüme alınıyorum. Küçükken ablam, kuzenlerim, insanlar hep benimle dalga geçerlerdi, döverlerdi. Sanırım bu yüzden.

Çoğu ebeveyn böyle. Çocuklar küçük diye her haltı yaşlarına ve küçüklüklerine veriyorlar. Yahu kabullen işte çocuğunda sorunlar var ve psikoloğa gitmek istiyor. Neyin inadı bu? Gıcık kapıyorum böyle anne babalara.

Aynen hocam. Ha bir de marifetmiş gibi gidip yakınlarına anlatıyor. Çocuklarımı çok dışarıya salmıyorum diye.

Haklısınız hocam

Hocam kendim gidemem. Okuldan eve gelirken 5 dakika bile geç kalınca kızıyorlar. Ne deseniz haklısınız.

Umarım ben de böyle olurum.

Hoş geldin...

Ben iyiyim sayılır. Bu kısa süreçte bazı şeyleri kabullendim. Ruhsal yaşlılık... Bizi fazla erken buldu sanki, hı?

Anladığım kadarıyla hayır diyemiyorsun. Çevrendeki zararlı insanlarla iletişimini kes onlar bir bir dökülür gider. Senden sana zor gelen şeyler istendiğinde elinden gelmeyeceğini ve başka birinden istemelerini söyleyerek kibaeca reddet. Anksiyeteye sebep olan olayların korkmadan üzerine git ve mantıklı bir çözüm bul.

Hocam ailem psikolog deyince hemen psikopat olanlar veya çok derdi olanlar gidiyor sanıyorlar. Odaklanma sorunu olanlar bile gidiyor diyorum. Çok fenalaşıyorum diyorum. Onların gözlerinin önünde dışarıda yemek yiyemiyorum. Bunu gördükleri halde bir şey demiyorlar.

Ben dünya üzerinde hiçbir canlıya değer vermiyorum. Sadece değerlerim var, o da çocukluktan kalma. Onlar da köreldi zaten.. Zevkine bak, yapmacık ol. Kandır kendini. 22 yaşıma geldim, etrafıma baktığım her zerre insan kendini kandırarak yaşıyor. Kimi dinle, kimi batıl ile, kimi oyun ile.. Kimi Tofaş'a biner eskileri arar.. Kandırmaca hep.. Kimse kimseyi sevmiyor, herkes rol yapar, zamana oynar.

Bunları bilerek nasıl mutlu olabiliyorsunuz ki...

Merhabalar. 14 yaşındayım. Tanıdığım kişiler sürekli bana kötü davrandılar. Zorbalığa uğradım. Ama bir türlü onlara mesafe koyamıyorum. Onlar benden bir şey isteyince hemen yapıyorum. Evet, yapmamam lazım ama yapıyorum. İçe dönük bir insanım. Geçen anksiyete atağı geçirdim. Bu aralar geçirip duruyorum. Derslere odaklanamıyorum artık. Düşünmekten. Kafam çöp gibi. Sürekli ilk adımı ben atıyorum. Bazı hocalar bir sorun var mı diye soruyorlar ama bir şey demiyorum çünkü oysaki umurlarında değil. Yani öyle düşünüyorum. Hem söylesem ne yapabilirler ki? Geçmişte bazı kötü şeyler yaşadım. Aklıma geldikçe titremeye başlıyorum. İnsanlara nasıl mesafe koyabilirim? Anksiyete atağı geçirirken ne yapabilirim? Bu konuda bilgi sahibi olan kişiler cevaplarsa sevinirim. Son düzenleyen: Moderatör: 21 Şubat 2022

Sorumlu ebeveyn yok gibi hocam yapmak yetiyor sanırım.

Hocam bir tane arkadaşım var. Şu an onunla takılıyorum. Bazen yalnız takılmak istiyorum. Bunu ona söylesem yanlış anlar mı?

Çocukları böylesine sıkarak geliştiği düşünülemez. Sadece içine kapanıp asosyal olmasına sebep olurlar. Sorunlarını anlatsan ciddiye alınmayacağını bildiğin için kimseye söylemez içine atarsın. Yeni nesil ebeveynlerde bu epey moda oldu.

Sana şöyle söyleyeyim canın çok çok yanmadan akıllanmayacaksın kural budur hep bir tarafın onlar öyle değil deyip kendi kendi paralayacaksın yapma.

Ne alaka? Aileniz ne kadar çok yanlış düşünüyor. Sorunları olan her insan gidiyor. Aileniz sanırım psikolojik problemleriniz olduğunu kabullenmek istemiyor. Bu benim gözümde sorumsuzluktan başka bir şey değil. Yapabiliyorsanız kendiniz gidin, ailenize de durumu açmayın.

Sana ilaç olarak kurtlar vadisi ilk 97 bölümü yazıyorum. Sabah, öğle, akşam her öğün 2'şer bölüm alacaksın . Şaka bir yana, dostum Haluk Tatar'ın videolarını izle.

Sanırım öyle.

Bir süre inzivaya çekil.

Sanırım...

Mutlu olduğunu söylememiş zaten...

Anlayabilir, önermiyorum.

Hocam acaba atak geçirirken ne yapmalıyım?

Hangi tepkiyi versem şaşırdım cidden. Ne kadar acayipler. Koruyacağız diye çocuklarını bu kadar darlamak, psikolojik sorunları olduğunu kabullenmemek, sürekli disiplinli hayat yaşatmak vs. yeni nesil anne babalarda epey popüler sanırım. Şu aralar çoğu kişiler bunları yaşıyor. İleride çocuğuma bunların hiç birini yaşatmam açıkçası. Ne kadar acı ve kötü.