Sanırım benim bir psikologa ihtiyacım var.

Lise yıllarımla kıyaslarsam Hiçbirşeyden tam keyif alamıyorum ve kesinlikle tam olarak mutlu olamıyorum dünyalar benim olsa yinede arkamdan ne derler derdinde olurum bunun sebebi nedir acaba bunalımda falanmıyım inanın çözemedim kendimi acaba delimiyim

Sıkıntı şuki kimseyle samimi olamıyorum bi samimiyet kursam sorun olmayacak keşke yurt gibi bir yerde aynı sınıftan arkadaşım olsa hayatım şuan bu anlattığım sorunlar üzerine kurulu hayatımın en güzel geçmesi gereken yıllarını ağlayarak geçirmek çok koyuyor. Sınıfta kimsenin yanına oturmuyorum sürekli yanıma başkaları oturuyor muhabbetde ediyorum ama hiçbirşekilde bi gelişme yaşamıyorum.

Benimde bu soruna benzer sorunum var. Bende de nedenini bilmediğim bir şekilde soğukkanlıyım. Bana okulda bazen laf atıyorlar, vuruyorlar bende hiç tepki göstermiyorum. Öylesine geçiyorum. Bu aralar çok canım sıkılıyor. Yaptıklarım eğlenceli gelmiyor. Nedensiz yere her zaman yorgun oluyorum. Lise 3'e gidiyorum.

Fatih' e katılıyorum. En az bir tane arkadaş edin, arkadaş olunması zor olmayan ve düzgün bir insan bulmak zor değildir. Kız erkek fark etmez, dertleşecek birini bulman iyidir. Her şeye takılma konusuna gelirsem bunu atlatabilirsin ama biraz karmaşık bir iş. Biraz özgüven, biraz da "ne yaparsam yapayım kime ne" düşüncesini kafana sokman lazım. İnsanlar dışında da kafa yorabileceğin birçok şey var. Kendine bir hobi edin; sevdiğin her şey olabilir. Kısaca kendimden örnek vereyim: spor dallarından hiçbirini sevmem, bana ruhsal dinginliği vermiyor. Ancak arabalar ve bilgisayarlarla uğraşmaya bayılıyorum, hatta bazı günler tüm günümü bunlara harcadığım bile oluyor. Sürekli araştırıyorum, yeni teknolojilere bakıyorum, karşılaştırmalar yapıyorum, hatta kendi PC' im üzerinde ayarlarla oynayıp performans ve kullanışa etkisine bakıyorum. Şahsen ben böyle huzuru buluyorum. İnsanlar çok da umrumda değil, beni gerçekten seven ailem sayabileceğim insanlar var, ben de onları seviyorum bana yetiyor hatta bazen fazlalar bile. Ha şu da var unutmadan söyleyeyim. Aşırı duygusallık veya basit şeylere ağlama gibi şeyleri ben de yaşadım, erkek bir birey olarak söyleyebilirim ki utanılacak bir şey değil, hatta foruma böyle bir durumu yazabilmen cesaret ister, sende düzelecek potansiyel var dostum, sıkma canını sen çok kolay yaparsın. Kısacası kilit nokta şu: İnsanları çok takma, hayat senin hayatın. Elbette güleceksin, ağlayacaksın, umutlanacaksın, korkacaksın, seveceksin ama inan bana, hayat üzülmek, ağlamak veya insalara kafa yormak için çok kısa.

Arkadaşlar biraz uzun oldu ama inanın benim hayatımdaki en önemli şey bu, lütfen düşüncelerinizi belirtin belki olumlu bir etkisi olur. Üniversite 1. sınıfa başladım, kendi memleketimde okuyorum, hayatımın en kötü dönemini geçiriyorum, sürekli ne olduğuna anlam veremediğim bir sıkıntı var içimde. Orta okulda da 2 okul değiştirdim bu sebepten dolayı, orta okulda olduğu gibi her gün anlamsız bir şekilde ağlıyorum, işin garibi yalnızlıktan mı ne sebepten olduğunu bilmiyorum dışlanmış gibi hissediyorum, dokunsalar ağlayacağım lise hayatımda çok popüler eğlenceli bir insandım. Çok fazla arkadaşım vardı, özgüvenim tavandı, nasıl olduysa samimi arkadaşım vardı ama şu an o halimden eser yok, yeni sınıfımdan samimi bir arkadaşım bile yok, en ufak bakışlarından bile saçma anlamlar çıkarmaya başladım ve her şeyi okulda yaşadığım her şeyi detaylı bir şekilde düşünüyorum. Çok alıngan oldum, saçma ama insanlara kendimi kanıtlama ihtiyacı duyuyorum, halı saha maçı yapıyorlar, beni de çağırdılar ama ben gitmedim, çünkü illaki orada olacak bir şeyden çok alınacağım, bir türlü ısınamıyorum kimseye, ne yediğimden keyif alabiliyorum ne gezdiğimden hiçbir şey keyif vermiyor, bu yazıyı yazarken bile aklıma bir sürü okuldaki arkadaş ilişkilerim geliyor acaba burada kendimi ezik mi gösterdim gibi sürekli boş vaktim olduğu için kısır döngü olarak bu duyguları yaşıyorum, lise hayatımda hiç böyle bir olay yaşamadım, lise arkadaşlarımla bir araya geldiğimde bile üniversitedeki insanların benim hakkımda ne düşündüğünü düşünerek vakit geçiriyorum, sizce nedeni nedir? İnanın yalnızlıktan mı başka bir sebepten mi bir türlü çözemedim kendimi.

Aga şuan durumlar ne merak ettim Benzer sıkıntılardan ben de muzdaribim.

Hayatın en temel kurallarından biri de kimsenin senin hakkında ne düşündüğünü umursamayacaksın.

Onlara karşı biraz ön yargılısın. Onlar ile gidip bir futbol maçı yapmak, birer kahve içmek veyahut birkaç cümle dahi olsa konuşmak buzları kıracaktır. Arkadaş edin, gerisi gelecektir.

Seni anlıyorum. Eskiden huzur bulduğun kendini ifade edebildiğin ortamı bulmaya çalışıyorsun. Bunu yapma ve daha üniversite birinci sınıfsın okul açılalı daha 3 ay oldu kimse kimseyi daha tam tanıyamıyor. Bir araya gelseler de yabancı gözüyle bakıyorlar sonuçta. Kendini üzme ve hayatında seni ayakta tutan şey arkadaş ilişkilerinden önce hayallerin olsun. Hayallerin uğruna savaş ver ve dimdik durmasını bil. Elbet güzel arkadaşlıkların olacak. Olmayacak deme gerek zamanla girdiğin ortamlarda ediniyorsun gerek o dost seni buluyor. Arkadaşların etkinlik yapacağı zaman gidip katılmanı öneririm. Aranızdaki samimiyetler güçlenir. Daha iyi tanırsınız birbirlerinizi. Zaman dostum bak diyoruz hep zaman. İnsanı öldüren de güçlendiren de, vezir eden de rezil eden de karşı koyamadığımız zaman işte. Neyse diyeceklerim bu kadar benim. Söylediklerimden bir parça katabilirsin umarım kendine. Üzme kendini.

Umarım yakın zamanda toparlarım kendimi ama kaçtane arkadaşım olsada okulda yalnız hissediyorum kimse samimi gelmiyo tek başına gelip gidenler bile var kimseyi tanımayıp yapıyolar bunu gerçekten okadar kıskanıyorumki keşke öyle olsam diye.

Hayret. Lise 2 ye gidiyorum ve aynı duyguları yaşıyorum. Hayatı boşa yaşıyormuş gibi ve başkalarının benim hakkımda ne düşündüğünü merak ederek geçiriyorum. Boyum biraz küçük olduğu için arkadaşlarım okulda birşey demeselerde birlikte dışarı çıktığımızda bu konuyu çok fazla ele alıyorlar. Sınıfta benim kafadan kimse yok herkes cahil. Tek anladıkları instagramda boş beleş hikaye atmak ve sevgiliyle dolaşmak . Ben tarih ve bilime yönelik bir insanım ve bunu "hava atmak" için yaptığımı sanıyorlar. Sınıfta ve okulda aşırı gruplaşma var. Ortaokulda böyle deyildi. Ben bu tür şeylerin kendini soyutlama ve çok fazla boş zamanının olmasına bağlıyorum. Yatarken bu tür şeyler arada sırada aklınınıza gelebilir bu normal. Ama sürekli olması insanı aşırı rahatsız ediyor ve sebepsiz yere moral bozukluğuna sebep açıyor.

Öncelikle Sen fazla duygusal bir insansın, ince fikirli + karakterli bir fıtrata sahipsin. Bu kötü bir şey değil. ... Bence böyle bir insan olduğun için kendini extradan sevmeli ve hoş görmelisin. Aynı yabancılığı, dışlanma hissi, tedirgin olma durumlarını Üniversite 1'de bende yaşadım. Hatta sende kendimi gördüm diyebilirim. Durumumu karşımdaki insanlara izah ettiğimde; "Zaman herşeyin ilacı geçecek, bambaşka deneyimler yaşayacaksın" dediklerinde çok kızardım ve hala da zalimce gelen bir teselli cümlesidir bununla birlikte bende aynı cümleleri kuracağım ve muhtemelen boş bir yönlendirme veya boş bir teselli olarak algılayacaksın... Evet aynen öyle olacak. Zamanla içinde bulunduğun ortam sen istemesende Sosyalleşme yolunda; bakış açına yön verme konusunda seni kamçılayacak. Bu sosyal değişimler gerçekleşirken sen farkına bile varmayacaksın. Şuanki tek önerim; Kendine farklı uğraşlar bul. Yakınında huzur evleri, sosyal yardımlaşma merkezleri, Çocuk esirgeme kurumları gibi yerleri ziyaret et, Çocuk ve yaşlıları sevindir, Kendini başkasına değil! yine kendine ispat etmiş olacaksın. Sonra tedirgin olduğun o insanların karşısına çıktığında aciz değil öz güvenli hissedeceksin. Ben böyle örnek verdim sen farklı şeylerde bulabilirsin. Naçizane görüşlerim bunlar. Dert etme biraz sabır sadece KURTULACAKSIN!

Muhabbet kurmaktan yana "arkamdan ne derler?" diyorsun. Çıkarımım olarak özgüvenini yitirmene sebep olan bir konu var demek ki. Bence "Ne derlerse desinler, ben buyum." demelisin. Yalnızlığa doğru seyretmeye devam edersen üniversite hayatın sonrasına mal olacak karaktere bürünebilme ihtimalin var. Ülkemizde maddi konularda herkes sıkıntı çeker durumda ancak biraz olsun maddi gücün varsa psikolojik destek alman son derece faydalı olacaktır.

Bu yaşta bu sorunlar normaldir. Neden var olduğunu bile sorgulayabilirsin. Bence bu yaratılışın cazibesi.

Kendini faydasız olarak mı görüyorsun? Arkamdan ne derler diye düşünürsen baştan batarsın işte. Baksana bu kadar kişisel bir sıkıntı için bile kaç kişi yorum yazdı, kim olduğunu bilmeden sana yardımcı olmaya çalıştı. Sence bu kadar kişi senin kim ya da ne olduğunu düşünerek mi yazıyor bunları? Ben senin okulunda bir birey olsam ve gördüğüm tanıdığım herkesin benim hakkımdaki düşüncelerine kafa yorsam kendime bakacak zamanım olmazdı. Kendi kendine yapabilirsin bunu sadece. Dış görünüşüne önem vermeyle başlayabilirsin, en basitinden kendini rahat ve şık hissettiğin giysilerle çık dışarı, saçına başına dikkat et, insanlara bakarken öküz gibi bakma ve diyaloglarda sakin ve güvenilir bir tonla konuşman yeter. Seni futbola çağıran insanlar seni aralarına almak ve yakın arkadaşın olmak istemişler. Sence onların sdnin arkandan kötü şeyler düşündüğünü veya konuştuğunu söylemek hem onlara hem kendine haksızlık olmaz mı? Kimseye zararın olmadan ne düşünebilirler ki?

Arkadaş bulmak için fırsatın ayağınıza gelmesini beklemeyin. Yani biraz atılgan olun her ortama girin herkes ile konuşun böylece hem iyiyi hem kötüyü ayırt etmiş olursunuz.

Kesinlikle katılıyorum dediğine. Ülkede öyle seni sırf üzmek için kötü şeyler diyebilecek çok fazla şeref yoksunu insanlar var. Çok takılmamak gerek.

Gerçek dünyaya hoşgeldin kardeşim Dalga geçmek için söylemiyorum. Ama üzülerek belirtiyorumki artık lisedeki laylaylom hayatı sona erdi. Üniversiteninde bir adım sonrası iş hayatı, iş hayatında da herkes böyle lise arkadaşların gibi olmayacak. Sana tavsiyem üniversiteye başladın diye lise arkadaşlarından kopma, ama bir yandan da lisans/önlisans daki arkadaşlarla muhabbet kurmaya çalış bir şekilde, 2 yıl önlisans 4 yıl lisans okudum. Konuştuğum arkadaşların sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Çoğu kişi de konuşmaya değmez zaten. Çeşit çeşit insan tanıyacaksın orada. Kim kafa denginse arayı sıkı tut. Sınav zamanı tuttuğun ders notları için o dersi alan hemen hemen herkes 1 haftalığına arkadaşın olacak. Bir hafta sonra gördüğünde selam vermeyecek bilgin olsun. Okula arabayla gidersen, okul çıkışından o kişiyi evine/yurduna bırakana kadar arkadaşsın. Çıkar ilişkisi olacak her yerde hazırlıklı ol. Her telden insan olacağı için, kimi kıyafetine bakıp burun kıvıracak/yakınlaşacak, kimisi bilgi birikimine bakıp yakınlaşak/uzaklaşacak, kimisi ortam insanı olup olmamana bakıp ilişki kuracak. Kimisi karizmana/güzelliğine bakacak. Ne olursa olsun başkasının senin hakkında ne düşündüğünü olumlu ya da olumsuz asla kafana takma. 4 yıl sonra o insanlar hayatından silinip gidecek. Geriye bir avuç insan kalacak. Fırsatın varken hem öğretimini hem de eğlence hayatını layıkıyla yerine getir. 4 yıl sonra birbirinin üzerine basıp yükselmeye çalışan iş arayan ordusu ile karşılaşacaksın haberin ola. Kendini hiçbir faaliyetten soyutlama, gezi turumu var atla hemen, konferans mı var koş dinle zamanın varsa, arkadaşların halı sahaya mı çağırıyor oynamasan bile git izle. Okul sonrası kafeye bilardoya mı çağırıyor, çay kahve içmeye mi kabul et. İçine kapanık olma benim gibi. En fazla ne olur ki kimin hangi ortamda nasıl birisi olduğunu görmüş olursun ona göre arkadaş seçersin kendine. Hayatta herşey gönlünce güzel ve hayırlı olur inşaallah...

Dediğim gibi, yavaş yavaş iletişim kur ve umarım bu düzelecektir.

Okula gitmeden aşırı heyecanlanıyorum normalde böyle biri değilim onu anlamış değilim.

Arkadaşlarım var ama konuşurken bile rahat konuşamıyorum ve bu beni çok rahatsız ediyor.

Bana göre mutluluk zaten bir ilacın dozu gibi delip geçicidir. Zaten sürekli mutlu olmayı bekleyemezsin. Ama insan modunu kendisi belirler. Aynı ruh haline bir çok insan girip çıkabilir bu konuda kendini yalnız hissedip dışlama. Son 3-4 aydır işim yok. Okulda okumuyorum ailemle kalıyorum. Yeri geliyor 5 gün kafamı evden çıkarmıyorum. Kendine hobiler bul. Anladığım kadarıyla hayatında heyecan yok. Aynı şeyler aynı insanlar sıkmış olabilir bu doğal. Başka insanlar tanı sosyalleş. Sosyal medyayı kullanmaktan çekinme. Ne biliyim film izle. Evinde veya sinemada. Spora başla, bilgisayar oyunu oyna, güzel nezih bir kafeye git çay kahve iç. Hangisi eğlenceli gelirse onu yap. Sıkıldığın yerde durma içini daha da bunaltma. Bende orta okul ve lisede şen şakrak gülen sevilen popüler bir çocuktum. Şuan arkadaş ortamımda hala öyleyim sevilirim ama yeri geliyor ben de susabiliyorum yaşam enerjimi kaybedebiliyorum. Hepimiz insanız. Ve biz gibi insanlar susup pusunca daha da dikkat çekiyor. Dediğim gibi kendini yargılama ve sorun yokmuş gibi davran. Emin ol düzeleceksin Bu arada şunu da ekliyim; insanlara fırsat ver. Ben çıkmıcam dedikçe kapımın önüne gelip beni alan eğlendiren dostlarım vardı. Reddetmeden önce düşün belki o gece çok eğleneceksin.

Üniversite çok farklı bir ortam dostum. Özellikle ilk yıl, tam anlamıyla hatalardan oluşuyor. Kendi şehrinde olman bir dezavantaj. Farklı bir şehirde, yurt gibi bir yerde, üniversite arkadaşlarınla kalsaydın durum daha farklı olurdu. Ayrıca üniversiteyi kazanmanın verdiği özgüvenle, herkes kendini vazgeçilmez gibi görür. Maalesef aradığın eğlenceli ortam üniversite ortamında yok. Kendine zaman içerisinde 3-5 tane yakın arkadaş edinirsin. Aktivitelerin bu insanların etrafında gelişir. Daha ilk dönem bitmedi, sabırlı olmalısın. Son sınıfa gelip, ya bu iyi çocukmuş dediğim insanlar bile oldu üniversite ortamında. Su akar yolunu bulur. Kendine sıkıntı yapmana değmez. Her şey oluruna varır nihayetinde.

Yaşamaya devam et düzelir fazla takma böyle şeyleri ne de olsa "Hayat" denilen şey bu :/

inşallah bu sorunumu atlatırım ve buraya gelişmeleri yazarım.

Aslında biraz da üniversite ile alakalı çünkü hem o üniversite stresinden dolayı hem de lise arkadaş edinmek için en güzel ortamlardan biri çünkü üniversitede herkes bu çocuk iyi not tutuyordur bunla arkadaş olayım da notunu alayım derdinde. İnsanların senin hakkında ne düşündüklerine pek umursamayıp doğal davrandığın ve arkadaşlarının yanında rahat olduğunda tekrardan mutlu olduğunu fark edeceksin.

Tamamen 1 Yıl önceki beni anlatan bir cümle, özgüvensizlikten. Bambaşka birisi oldum artık. Spora falan git bu sadece fitness, futbol, basketbol değil belki tekvando dövüş sanatları falan seviyorsundur bilemem spor gerçekten insanın içini rahatlatıyor özgüvenini arttırıyor, hem orada arkadaşta yapabilirsin.