Hocam o kadar etkilemedi beni nedense.

Annem üzülmesin diye intihar etmeyenlere soralım bunu.

1-2 gün üzülmek herkesin hakkı onun için zaten üzülmelisin gayet normal. Ama yani ömrün boyunca kafana takmana gerek yok ölenleri geri getiremeyiz onlar zaten gittikleri yerde mutlulardır.

Bence de bir son değil. Başlangıç.

Videoyu izledim merak edip, çok kötü bir olay. Yıllar önce lisede bir arkadaşımızın intiharına tanık olmuştuk öğle arasında, okulda 4. kattan atlamıştı. O zaman etkisinden uzun süre çıkamamıştım.

Size psikopat gibi gelebilirim ancak ben böyle şeylerden etkilenmiyorum. Sonuç olarak hepimiz öleceğiz. Sürprizbozan: Sakıncalı teldegram'da terörist leşlerine vesaire bakıyorum ancak benim de anlamadığım şekilde keyif alıyorum. Normal bir insan öldüğü zaman, Allah rahmet eylesin der geçerim. Ben neden böyleyim LAN? Neyse içimi döktüm rahatladım.

Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et Kısa ve güzel bir video izlemenizi öneririm.

İslama göre bir başlangıç. Sonu olmayan bir ömrün başlangıcı olacak.

Kafaya takmayın derim. Ölmek için doğduk zaten.

Öl git işte ölsen nolcak.

İp kadar ince olan hayatımızı her gün birileri tarafından törpüleniyor, ne acı.

Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber... Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber? Öleceğiz müjdeler olsun, müjdeler olsun! Ölümü de öldüren Rabbe secdeler olsun! Kapı kapı, yolun son kapısı ölümse; Her kapıda ağlayıp o kapıda gülümse! O demde ki, perdeler kalkar, perdeler iner, Azrail'e hoş geldin, diyebilmek de hüner...

Bence de deniyorum zaten. Çoğu şeyde frenlemeyi başarıyorum artık. Ama çok fazla karşıma çıkınca izliyorum. Onları da sınırlayacağım artık iyice.

Herkes bir gün ölecek yapıcak bir şey yok hayatını yaşamalısın. Zaten ölümden sonra bütün gerçekleri öğreneceğiz kafaya takmaya gerek yok.

Çok fazla detay veremem ban yeme riskim var o yüzden azaltayım biraz. Öğrenciler çok sıkışık bir alana çok fazla kişi toplanmışlar. Demir korkuluk kırılıyor ve 7 öğrenci hayatını kaybediyor. Ayrıca ölülerde gösteriliyor.

Videyu izledim bende, etkilenmedim ama. Kendi hataları yüzünden canlarını kaybetmiş. 20 kişiyi kaldıcak korkuluğa 100 kişiden fazla yaslanırsanız sonu bu olur. Bunu düşünmek kolay. Niye bu kadar karamsar düşüyorum, bilmiyorum.

Beni de öyle ahım şahım etkilemedi ama o insanların ölüşünü izlemek an ve an. Ayrıca ölülerini görmüştüm videonun başında o kötü etti beni. Yoksa oha ne yapcam ben gibi bir duruma düşmedim. İşe yaramaz kafam sağ olsun çok fazla izlememem gereken şey izledim ondan fazla etki bırakmadı. Ama belki bilinçaltıma işlemiştir bilmiyorum.

Ben de dayanamayıp izledim. İzlemez olaydım. Hep böyle yapıyorum. Yaşımın yetmediği şeyleri izlemek istiyor canım. Durduramıyorum kendimi.

Neye inandığına bağlı

E yani. Hayat akıyor. Bir yerde istersen bile takılı kalamazsın. Kalmamalı zaten insan.

Herkesin farklı düşüncesi vardır, saygı duyuyorum. Madem böyle diyorsunuz nedenini de size göre neyse açıklarsanız sevinirim. Saygı ve sevgi çerçevesinde tartışmak hoş olur.

Zihinsel gelişimin için yanlış bir şey, bence kendini frenlemeyi öğrenmen lazım.

Videoyu izlemek istemiyorum fakat ne olmuş videoda?

Günahkarlar için pek güzel bir şey denemez...

Ölmek için doğduk, doğrudur, fakat hayatta kalma içgüdün devreye girdimi "Ölmem açıkcası umurumda değil." diyemezsin. İnsan ölümden içgüdüsel olarak korkar.

Başlangıç olma olasılığı da çok optimist bir yaklaşım. Evren içerisinde bu kadar değerli olduğumuzu düşünmüyorum.

Evren, insan üzerine kurulmuş. Değerli olmamak imkansız. Şöyle düşünülebilir, insan olmasaydı evrenin olma amacı ne olacaktı? Sadece insan diyemem canlılar olarak diyelim.

Çok kafaya takmıyorum zaten. Sadece başkalarının ölümü üzüyor beni. Emmim vefat etmişti koronadan o üzmüştü falan.

Ben ölümü böyle görmüyorum. Evet, en ufak bir şeyde ölebilirim. Ama bence ölüm bir son değil, kurtuluş ve gerçekleri öğreneceğimiz an.

Baştan söyleyeyim, çok hızlı etkilenen biriyseniz okumayın derim. Biliyorsunuzdur büyük ihtimal Bolivya'da olan olayı . Onu gördükten sonra aklıma geldi. İnsan hayatının ne kadar ince bir IP üzerinde olduğu. Düşünsenize, taşı sıksanız suyu çıkacak, hiçbir sağlık sorununuz yok, günde 10 km yürüyor, dengeli ve sağlıklı besleniyorsunuz. Kısaca ölüme çok uzak gibi görünüyorsunuz dışarıdan. Ama öyle bir şey oluyor ki anında tüm o özellikleriniz hiç yokmuş gibi oluyor. Ölüyorsunuz. Kafanıza bir kurşun, kalbinizi delen bir bıçak, bir anda çarpan bir araba. Bunun gibi şeyler olursa ne yapabiliriz? Hiçbir şey. Bilemeyiz yolda giderken manyağın birinin bizi yaralayıp yaralamayacağını. Düşündükçe garip oluyorum. O yüzden düşünmemeye çalışıyorum. Ama bir yerden mutlaka duyuyor/görüyor insan. Haber izlerken, sosyal medyada dolaşırken, sohbet ederken vs. bana çok garip geliyor. 1 saniye içinde tüm hayatınızın boşa gidebilmesi durumu. Düşündükçe, denizin sizi çaktırmadan derin sulara çekmesi gibi içine çekiyor düşünceler. Bir yerden sonra çıkamıyorsunuz ne kadar isteseniz bile. En sonunda yine kendinize oluyor olan. Böyle şeyleri düşündükçe, ürettiğimiz onca teknoloji, 30-40'lı yıllardan 80-90'lara çıkardığımız hayat süresi, üzerine uğraşılan onca proje, yaşanan onca mutluluk. Hepsi bomboş geliyor. Çok aciz canlılarız gerçekten. En ufak şeyden, en büyük şeye bir anda yok edebiliyor hayatımızı. Yarın bir gün belki tekrar bir pandemi baş gösterecek. Tedavisi bulunamayacak kadar karmaşık, onunla yaşayamayacağımız kadar ölümcül. Ya da dev bir asteroit. Gelip dünyaya çarpsa o zaman ne yapabiliriz? Demek istediklerim bunlardı. Biraz metin gibi oldu ama içimi döktüğüm için rahatladım. Kendi içinde çelişen cümleler veya başı farklı sonu farklı cümleler olabilir. Yazarken düşünüyordum bunları Son düzenleyen: Moderatör: 3 Mart 2021

Aynen öyle

Kusura bakmayın ama "Evren, insan üzerine kurulmuştur"dan sonrasını okumadım.