Çok merak ediyorum, anne veya baba olmak her şeyi hiçe saymak mıdır? Az önce akrabalarımız bizim eve geldi, bir tane kızı var 5 yaşında. Kız o kadar şımarık büyümüş ki, dünya benim olsun diyor. Velhasılı, bu şımarık kız TV kumandasını aldı TV'nin ortasına fırlattı ve tahmin edebileceğiniz gibi TV pert... Annesine babasına bakıyorum, dedikleri laf şu; "Bir şey olmaz." TV 5000 TL. Tabii para bizden çıkacak... Soruyorum ana veya babalara; çocuk mu yoksa çalışıp çabalayıp aldığınız elektronik eşyalar mı?

Keşke sessiz kalmak yerine tepkinizi gösterseymişsiniz. Alttan aldıkça daha da tepenize çıkarlar böyle aile 'tiplerini' gayet iyi bilirim.

Biz buna sorumsuz aile tablosu diyoruz. 5 yaşındaki çocuğun eline tablet, telefon verip ne yaptığını denetlemezsen 2 gün sonra ''Yutubur da olacagım der, seri katil de.'' Her şey ailede bitiyor bu sebeple. Bu suçluların da aile yaşamına ve çocukluğuna bakın. Genelde hep sorunlu olur o dönemler. Çocuk yetiştirmek bir eserdir. Eseri şekillendirmek ailenin elinde.

Tabii ki çalışıp çabalayıp aldığımız elektronik eşyalar. Not: Baba değilim. Not2: Anne de değilim. Not3: Çocuğum da yok.

Çocuk anne ve babanın malına zarar verirse o dediğiniz bir şey olmaz sözü geçerli olur fakat başkasının malına zarar veriyorsa o zararı anne ve baba karşılamak zorunda. Sırf akrabanız diye susmak olmaz yoksa ardı arkası kesilmez ve bu o anne-babaya bir ders olur ve çocuklarına belki biraz terbiye verirler.

Çok haklısın.

Size tavsiyem faturayı ödetmeniz. Kesinlikle ücreti siz ödemeyin.

Baba değilim ama çocuğu seçerdim.

Bir baba değilim ama çocuk yetiştirmek çocuklara göre bir şey değil.

Aslında öyle değil, çocuk öyle büyütülmez sonra salak oluyorlar. Kusura bakma ama ya o kızın ailesi çok zengindir ya da akıllarında sorun olmalı, kız 18 yaşına gelince neler olacak şimdiden tahmin edebiliyorum.

Çocuğa değil, yetiştirene bakacaksın. Sen çocuğun her dediğine evet dersen o da alışır. Şımarır doğal olarak. Yeri geldiğinde evet, yeri geldiğinde hayır deyip bilinçli anne baba olursan o çocuk hem şımarık yetişmez hem de böyle yerlere gittiğinde haddini aşmaz. Çocuktur yapar, ne olacak ya değil bu mesele. Çocuk istemeyerek kırar, çocuk istemeyerek döker, çocuk istemeyerek bozar ama çocuk, sırf istediği olmadı diye kumandayı TV'nin ekranına atmaz. Ağaç yaşken eğilir. Eğitim ailede ve küçük yaşta başlar.

Tabii ki çocuk, ama hayırlı bir çocuk.

Günümüzdeki anne ve babalar çocuk yetiştiremiyor ki. Çocuğun eline veriyorlar telefon veya tablet ne yaparsan yap diyorlar. Giriyor Youtube'a. Gidip bu çocuk Barış Özcan izleyecek değil, gidiyor X kanalını izliyor daha küçükken IQ'sunu düşürüyor. Ebevenyler hiç hayır demiyorlar zaten ya evet yada sonra diyorlar. Meslek seçimi zaten ayrı bir kanser. Soruyorum 10 yaşındaki çocuğa ne olmak istiyorsun ileride diye, ''Abiğ ben yutubır olmak istyom'' diye cevap veriyor. Tabii ki her ebeveyn böyle değil fakat çok böyle gördüm.

Dayak cennetten çıkmadır diye bir söz var Ancak çocuklar üzerinde değil, aileler üzerinde test etmek gerekli bu sözü. Bir çocuğun ileride nasıl bir insan olacağını; çok büyük oranda "Nasıl eğitildiği" belirliyor, çevresi belirliyor. İşin kötü yanı belirli bir yaştan sonra şımarıklık huyu kalıcı bir hale geliyor.

Baba değilim ama, burada önemli olan çocuğumuzu nasıl yetiştirdiğimiz. Bir şey olmaz demek de neymiş, çocuğun şımarık olmasının sebebi ortada. Ben de çocuğu seçerdim. Son düzenleyen: Moderatör: 12 Ocak 2019

18 yaşındaki olduğu zaman Aleyna Tilki olur gibime geliyor.