Kanka ne saçmalıyorsun? herhalde uykunu alamadın.

Yaşın 15 i geçmiyor galiba, Kendi kafanda özet çıkarmaya çalış belki anlarsın.

Pandemiden sonra hemen hemen aynı kaderi yaşamışız hocam. Pandemiden önce kısmen sosyal, konuşkan bir tipken artık tanımadığım biri erkek bile olsa iletişim kurmakta zorlanıyorum genelde. Hatta eski kursumdan arkadaşlarım ile 2 gün önce buluşmuştum ve çok asosyalleştiğimi söylediler. Z kuşağı konusunda haklısınız ama bu durum hemen hemen her kuşakta gözlenen bir şey. Umuyorum ki bu kuşak elindeki nimetleri kullanmayı bilen gençlere de sahip. Umuyorum ki bizler en azından bazı şeyleri düzeltebileceğiz. Aile konusunda size tavsiyem reşit yaşa gelene kadar yani en azından üniversiteye gidene kadar gözlerine girmeye çalışın. Eninde sonunda ekonomik özgürlüğünüz yok ve para olmadan yaşayamazsınız. Reşit yaşa geldikten sonrası sizin için daha kolay olur. Depresyonunuzu ve demek istediklerinizi az çok anlayabiliyorum ve ben de benzer süreçlerden geçtim. Tahminimce forumdaki birçok kişi de böyle süreçlerden geçmiştir. Kendinizi motive edecek bir şey bulun ve yapamasanız bile deneyin. Çünkü oturup dert etmek hiçbir işe yaramıyor.

O sırada sokaktaki abiler:

Yok be düzgün bir yere oturdunmu orda olmuyorlar zaten. Genelde kitap, sanat vb şeyler olan yerlerde onlar yoklar.

Bu konuyu neden açtığımı bilmiyorum gerçi ama... Belki içimi dökmek istiyorumdur. Son 3 yıldır kendimi insanlardan soyutluyorum, kendimi insan olarak tanımlayamıyorum artık. Bu zamana kadar farklı davranışlarımla insanlar arasında dikkat çekmiş bir kişiliğim vardı, ben orijinal bir insandım. Liseye geçtiğimde açıkçası her şey yolunda gitmedi çünkü bilmiyordum. Sadece davranışlarım değil; düşüncelerim, karakterim bile zort kuşaklarına benzemiyordu. 9. sınıfta zort kuşaklarıyla sosyalleşirdim, o zamanlar sadece sınıf grubundan sosyalleşebiliyorduk tabii , ama sonra içime kapandım. Bunu ben istedim çünkü 29 kişilik gruptan toplasan 10 kişi falan konuşuyordu, bazısı konuşmaya çalışmış ama umursanmamıştı, onların dışlandığını düşünüyordum çünkü konuşan insanlar da zaten gökkuşağı şelalesinde yüzen hiçbir şeyden haberi olmayan abuk subuk konuşan klasik zort kuşağı tipteydi. Ben bu yüzden onlardan olmak istemedim. 10. sınıfım berbat geçti çünkü özümü bastırıyordum. Ama şimdi alıştım. Artık biliyorum. Her türlü duyguyu, içgüdüsel davranışları biliyorum ve bu duyguları kontrol edebiliyorum. Diğer insanlara oranla aşırı anlayışlıyım, zort kuşağına göre çok daha mantıkçıyım, bir insanın her türlü düşüncesine derdine yardımcı olabiliyorum. Ayrıca insanların artık yozlaştığını düşünüyorum. Yeni bir nesil geliyor, sizin tabirinizle Z kuşağı diye bir nesil. Ama her nedense bu yeni insanların dünya'ya hiçbir katkısı yok. Birçoğu elindeki insterneti nasıl kullanacağını bile bilmiyor. Araştırmayıp sorgulamıyorlar. Tek dertleri sadece rahat olup haz duymak. Birçoğunun hayatı acısız ve dertsiz geçiyor, buna karşı aşırı duyarsızlar. Kendi fikirlerine ters bir fikri zorbalıkla, türlü pislikle söndürmeye çalışıyorlar. İnsanlık gün geçtikçe birbirinden daha çok uzaklaşıyor, egosit oluyor, liberal, iğrenç bir kişiliğe bürünüyorlar. Uzaylılar, dünya'yı istila etse herkes birlik olmak yerine kendi canının derdine düşer. Artık yalnızım, kalmadı hiç arkadaşım. Annem, babam da benden uzaklaşıyorlar daha dün dayak yedim; bana delirdiğimi söylediler. Beni anlamak zordur, zaten bir tek Allah bilir beni. Bu zaman kadar kime anlatsam ya anlamak istemedi, ya çekip gitti, ya da deli dedi. Uzun zamandır doğru düzgün diyalog kurduğum hiç kimse yok. Bana yazılan kaderi beğenmiyorum, yıllar geçtikçe düşündüğüm tek şey her şeyin daha da kötüleştiği ve ölümün yaklaşması. Keşke kaderimi yeniden yazma olasılığım olsaydı... Son düzenleyen: Moderatör: 28 Ağustos 2022

Bu soyutlama durumunda hazır boş zamanın varken birşeye yönel. Kitap oku, dışarı çık tek başına bir tane çiğköfte göm. Dolaş yani. Hava almaktan zarar gelmez.

Yaşayanın halinden yaşayan anlar hocam Allah sabır versin. Bende böyleyim evden çıkmayarak kimseyle konuşmayarak neredeyse Türkçeyi unutacağım zaten 1 arayanım soranım yok. Eskiden kafa dengi samimi sandığım bir arkadaşım vardı sadece o da ün şan şöhrete kapıldığı gibi unuttu beni şimdi normalde yanında tutmayacağı kişilerle iş yapıyor, ben alıştım hocam her günüm aynı sonuçta bayağıdır böyleyim zor gelmiyor artık hislerimde öldü üzülemiyorum sinirlenemiyorum sevinemiyorum. Bu arada gökküşağı tayfa ile konuşmamak ile kendinize büyük bir iyilik yapmışsınız gerçekten iğrenç ve acınası insanlar.

Hocam sana tavsiyem kendini uğraştıracak bir hobi bul spor yüzme vs. Bunun yanında üniversite sınavına sıkı çalışmayı unutma. Kendini z kuşağından farklı hissediyorsun normal ben de öyle hissediyorum. Ben toplumun saçma sapan şeylerine uymayıp kendim olmaya çalışıyorum isteyen kabul etsin isteyen kabul etmesin. Konuyla alakasız ama bu filme bir bak derim. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et