İlgi istemek kötü bir şey değil ruhsal bir ihtiyaç ama yalnızların ilgi isteyecek kimsesi yok zaten olsa da çıkarlılar zaten bu yüzden yalnızız ama kendi kendimi mutlu etmeyi öğrendim.

Teşekkürler gerçekten yalnız olan bir insan gördüm ve nedensizce mutlu oldum Herkes yapıyor yalnızlık edebiyatı fakat ne hikmetse rehberleri ve çevreleri arkadaş dolu.

Denerim mutlaka. Bu durumu aşabilsem güzel olurdu. Çünkü cidden yani duygularımı kontrol altına alabilmeyi çok istiyorum ama hep ağır basıyor işte.

Arkadaş ortamını değiştir kanka ben öyle insanlardan uzak durmaya bakıyorum sürekli

Seni seviyorum Bul beni.

Bunları konuşursam karşımdaki benimle alay edecekmiş gibi hissediyorum. Bir de erkeğim ya hani. Erkekler böyle şeyleri hiç konuşmuyorlar. Çekiniyorum. Arkadaşlarım var tabi ki sevdiğim bir sürü kişi var. Onlara anlatabilirim ama ne tepki vereceklerini kestiremiyorum. Bu yüzden vazgeçiyorum. "21 yaşında eşek kadar adam neyden bahsediyor" demeleri geriyor.

Bu biraz üzülmekten kaçmak gibi aslında. Sen ondan kaçsan da o seni buluyor ama. Seni yıpratan başka bir mevzu var ve olasılıklar üzerine yine seni yıpratabilecek bir duruma kumar oynamiyorsun. Ki büyük ihtimalle daha iyi hissedeceksin işin sonunda. Bu işin mantık kısmı. Yine de guvenebilecegin herhangi birini biliyor, hissediyor olman lazım. Ufak ufak başlarsın, direkt en özelini açmanı kimse senden beklemez zaten.

Dediğinizi anlamadım.

Çok da şanslıymışsınız aslında. Çevrenizde birileri var, güzel bir karar olur kanımca. Bir deneyin derim her şeye rağmen.

İlgi isteyebilirler fakat yalan söylemiş oluyorlar sorun budur.

Ben de böyle bir insandım zamanında, tam da tarif ettiğiniz gibi. Aslında hala biraz öyleyim ama yavaş yavaş eritiyorum diyelim içimdeki buzları. Çok da büyük değildim açıkçası, lise başlarında falandım sanırsam. Başlarda pek çözüm önerisi düşünemediğimden günlük yazmak aklıma gelmişti. Benim için milat günlük yazmaktı sanırsam. İçimi kağıtlara dökmek mantıklı gibiydi. Hem günlük tarzı hem de düşünce defteri gibi bir şeydi tarif edersem, kağıda dökülmüş halimdi kısaca. İlk gerçek arkadaşlarımdan biriydi diyebilirim. Bir süre sonra etrafımda güvenebileceğim neredeyse hiçbir insan olmadığını fark ettim. Maksimum 1, belki 2 kişiydi. Hatta onlarla bile tam anlamıyla dertlerimi, duygularımı paylaşamıyordum. Ama mesele insanlar değil de tamamen benmişim gibiydi, yani etrafımdakilere güvenmiyordum bir nevi. Günlük hayatta sohbet ettiğim, kafa dengi bulduğum kişilere güvenmeyi denemiyordum. Bunu denemekle başladım işe. Bana, açığa çıktığında, büyük zararlar vermeyecek şekilde ufak sırlarımı paylaştım; konuştuğum, sohbet ettiğim kişilerle. Bu ilişki karşılıklı da oldu. Onlar bana özelini açtı, samimi bir şekilde. Karşılıklı güven duygusu yavaş yavaş gelişti sanıyorum. Tek yaptığım güvenmeyi denemekti. Çok sağlam olduğunu düşündüğüm ilişkiler kurdum bu sayede. Yavaş yavaş her şeyimi paylaşır hale geldim. Yine de bu hususta doğru kişileri seçmek önemli, belirtmek gerekirse. Özetlersem duygularını önce kağıda dök. Onunla konuş, sohbet et. Yavaş yavaş da insanlara güvenmeyi dene. Duygularını sadece içinde yaşama, beraber bir çözüm bulun ya da ne bileyim beraber sevinin, üzülün, heyecanlanın. Emin ol daha kolay oluyor hayat. Belki takılıp düşersin, güvenmemen gereken insanlara sırtını yaslarsın ama olur bu. Çok normal. ''Bu da böyle bir insanmış'' dedikten sonra yoluna bakarsın. Ben bile bu yazıya yarın baktığımda ''Niye yazmışım yahu?'' diyeceğim sanırım.

Güzel bir şey hocam.

Söylemesi kolay ama işte diyorum ya çok kolay bağlanıp zor vazgeçiyorum. İşte o kısmı beni yıpratıyor. Denemek istiyorum ama bağlanma huyum yüzünden çekiniyorum işte. Olacakları 2 kare önden biliyorum çünkü.

Aslında birileri var hocam. Eskiden olan bizi etkileyen mevzulardan konuştuk biraz. Kendisine bu konuda güvenebileceğimi düşünüyorum. Bir ara konuyu dolaştırıp buraya getirebilirsem bir denemek istiyorum aslında.

Konuya nasıl gireceğimden hiç emin değilim. Başlıkta da yazıldığı gibi duygusal bir insanım. Ama öyle böyle değil. Gereğinden fazla duygusal bir insanım. Dıştan bakıldığında "Bu adam çok gülmüyor ya, biraz soğuk bi tip" falan deniyor ama aslında ben duygularımı içimden yaşayan bir insanım. Bunları çok dışa vuramıyorum. Dışa vurmaya çok fazla çekiniyorum ve çok hassasım bu konuda. Her şeyi oldukça hassas bir biçimde tartıp biçiyorum. Hatta öyle ki aileme bile çok göstermiyorum duygularımı. Hatta bana diyorlar "Oğlum azıcık gül hiç gülmüyorsun. Azıcık gül konuş şakalaş" diye. Genelde hep içimde yaşıyorum duygularımı. Bu yüzdendir ki huysuz oluyorum bazen evde. Kimsenin yanında duygusallığı göstermezken yalnız kaldığımda üstüme çok çöküyor. Bir anda geliyor bana. Bir şeye de çok kolay bağlanma huyum vardır. Çabuk bağlanırım ve çok zor vazgeçerim. Kendi kendimi yiyip bitiriyorum. Kimseye de hiç bir şey söyleyemiyorum ben böyle böyle duygusalım diye. Bu yüzden içimi dökmek için buraya yazmak istedim. Keşke bu kadar çok duygusal bir insan olmasaydım diye düşünmüyor değilim arada. Şu an bunları anlatıp konuşmak için kıvamdayım. Gündüz olduğunda "bunları ben mi yazmışım?" diyebilirim muhtemelen.

Bende öyle bir insandım hatta her şeyi içime atardım depresyondan çıkmazdım bu yüzden de eve bağlı kalırdım sürekli yemek yerdim 80-90 kilolara gelmiştim 13 yaşımda sonra sosyalleşmeye başladım şu ankişiliğimi çok değiştirdim hiçbir şeyi içime atmıyorum etrafımdakilerle her şeyi apaçık konuşabiliyorum sanada tavsiyem insanlarla daha çok konuş gerçekten etkisi büyük

Bir şarkıda kendini bulmak gibi ben de yazdıklarınızda kendimi buldum ve yalnız olmadığım için bu konuda mutlu hissettim.

@Woolgatherer keşke sizin gibi bir arkadaşım olsa

Ver abicim ilgisini hemen. Birileri ilgi istiyor...