Not ekleyeyim, şuanda yaşadıklarını büyüyünce komik karşılayacaksın.

16 yaşındayım, bebekliğimden beridir hep usul bir çocuktum, bazı sebep olaylar yüzünden cinsel arzularımı 6 7 yaşında kaptım o yaşlardada ergenliğine giren kızlar dikkatimi çok çekerdi ancak çok büyük olduğu için konuşamazdım. 7 8 yaşlarımda genel olarak kendi yaşıtlarım okul olsun okul dışı bana küçük ve saf geldiği için her zaman büyüklerim ile takılırdım oynar gezerdim. Cinselliği biliyorduk onlarda biliyordu kendi aramızda muhabbetini çok yapardık. 9 yaşımda internetten arzulatacak videolar izlemeye başladım çünkü hoşuma gidiyordu. Onun öncesinde 7 8 yaşımda çizgi filmdeki karakterler dikkatimi çeker ya da okul içinde 20 25 yaşında öğretmenler. Ve sıkıntı şu ilkokulumda çocuklarda aynı benim gibi öğretmen öğrencileri arzuluyor yani hoşlantılar yüksekti. Ama bunları yapmama rağmen çok usuldum çevrem çok yoktu. Şapkınlık yapardım, 10 12 yaşımda iyice sessizleştim sosyal ortamla ilişkilerimi kestim evde kendime hobi edindim kendimi internet medyasında geliştirmeye başladım. Sonrasında sanal aleme daha da kapandım. İnternetten kazanç sağlamaya başladım kendim okul vesaire evde güzel iyi yaşıyordum. Ama cinsel arzularım daha da zirve yaptı, bir vücut istemeye başladım ergenlikle alakası yok günde 4 5 kere veya daha fazla yaptığım oluyordu okulda bile kendimi durduramıyordum orada kimse görmeden yapayım diye. İletişimsizlik asosyallik daha arttı iyice sıkıntıya girmeye başladım ancak kendimi geliştirip bir iş imkanımın olduğu alanlar vardı. Onları yapmak beni dindiriyor hoşuma gidiyordu. Sonrasında yaşım 12 13 gelince anksiyetem vardı, düşünmekten çıldırmaya başlamıştım bu biryandan utanma asosyallik kimseyle konuşmuyorum vesaire, uzun uzun anlatamayacağım. 14 15 yaşlarda şiddeti arttı artık çıldırmam sinirlerim kafamın ayarlarıyla oynadımı saatlerce oturduğum yerde düşünüyordum kafam patlıyordu dışarıdada olsam ani sinirleniyordum bu durumdan dolayın artık dayanamıyordum. Derslerim her şeyim kötüydü. Sonrasında liseye geçince 9. sınıfta yaş çevremde insanları görünce dövmek atmak istiyordum sinirden duramazdım, derslerimi yavaş yavaş düzeltmeye başladım, başarıyla bitirdim. Bu senede kaldıramamaya başlamıştım artık psikoterapiye başladım ayrıyeten psikolojik tedavi görüyorum ilaçlar olmasa şu an ölmüştüm galiba hayatımı kurtaran şey 50 mg bir şey. Halen kullanıyorum o eski zamanları hatırlamak istemiyorum binbir türlü olay. Şu an mutluyum öz güvenim yerinde birtakım konuları artık aklımdan sildim. İlaç enerjimi yükseltiyor biraz yoğunluk var ama çoğunluğunu attı. Belki daha yüksek dozda kullanabilirim. (selectra 50 mg) Şu an kendimi geliştirmeye bakıyorum sadece ders anlamında değil kendimi geliştirdiğim ve sevdiğim bir iş için hazırlanıyorum. Hiç stresim yok. Vurdumduymaz takılıyorum sınav vesaire hepsini halledebiliyorum çalışmak beni yormuyor kendimi daha fazla zorlayıp daha iyi işler çıkaracağım çıkardımda. Çevrede insan çok ama vizyonsuz insanda çok. Nitelikli insan lazım. Ergen yaşımda bunları görüp anlamam bir güzellik millet dediğim konuştuğum kelime sohbetleri bile anlamıyor benim felsefi aklıma asla gelemeyecekler kendi uygarlığımı kendim kurdum geliştiriyorum. Çevre gözümde artık saçmalık. Şu an aileme ileride para yardımı yapacağım. Ne kazanırsam ailem için kazanacağım evlenir miyim bilmiyorum. Ama benim çocuğum olursa çocuğum benim gibi uğraşan bir insan olmayacağından korktuğum için evliliğe iyi gözle bakmıyorum. İnternette bağlantılarım var kendimi geliştirmeye devam ediyorum mutluyum. Ancak asosyallik biraz üzüyor etrafımda adamakıllı kimse yok. Son düzenleyen: Moderatör: 28 Aralık 2022

Hocam aslında bunların hepsi bağımlılıktan olmuş bağımlılık sadece s gara, al kol, u yu turucu gibi maddelerden değil ma turbasyondanda oluşuyor. Tek sorununuz bağımlı olmak.

Hayır, normal ve iyi değil.

Hocam konu başlığına cevap vermek isterim, bence normal diye bir kavramı yaşadığımız olaylar için kullanmamalıyız. X kişisi bir trafik kazası geçiriyor diyelim, Y kişisi depresyona giriyor, Z kişisi de her gece ağlıyor diyelim. Bunların hangisi normal karşılanabilir?

Normal. Bunların benzeri banada oldu. Kafanızı bozmayın. Hepsi normal.

Siz bunu yazmayı bitirdiğinizde bayağı rahatlamış olmalısınız yazmak anlatmak insanı rahatlatır.

Anlatma zaten. O senin özel durumun, kimse bilmesin. Zaman geçtikçe geçer.

Olgunlaşıyorsun çünkü, o yüzdende sosyalleşmiyorum aslında, ileride pişmanlık duyuyorum çünki eski hakkındada şu an aynısı oluyor. Milletin ne yaşadığını gördüğümde kendime utanıyorum, o yüzden anlatmayıda sevmiyorum çok millet güler diye.

Ölümden kılpayı dönmüşsünüz çok şanslısınız.