Valla öyle bir duruma geldim ki beraber büyüdüğüm arkadaşım onu gördüğüm yerde indireceğim demiş. Yarın ikimizden biri zararlı çıkacak sanırım. Şehir dışına çıktım ama yanlış yere sanırım daha çok psikolojim bozuldu. Konya'ya niye gittim ki?

4. Sınıftan beri OKB hastalığına yakalanmış, 3. Sınıftan beri psikolojik destek alan biriyim sonuç; Geceleri hastane, gündüzleri ağrı sızı, depresyon, yalnızlık. Gecelerini seviyorum en azından kesici aletler o değersiz vücuduma değmiyor, pişman mıyım? Hayır, kendimi bir kaç insanın ölümünden sonra değerli bulmuyorum, buna rağmen 28'imi bekleyip defolup gidicem Senin için tebrik mesajı olsun, aynı durumun 2x kötü versiyonu gibiyim, OKB illetinin boyutunu anla, sadece gerçekten tek bir amacım var, bana kalsın. İçimi döktüğüm her yerde 1-2 aydan fazla kalmamışımdır, sebebi ise rahatsız oluyorum ama tek sefer de stresi atmak hoş geliyor. Tavsiyem ise yeni bir çevreden ziyade hayat amacını sanallaştırman, filmler, kitaplar vb. Olayları evde sürekli tekrarlarsan, buna bir saatli program yaparsan beynin o düşüncelere girmeye fırsat bulamaz. Görüşürüz! I wanna die in the hell

Neden alınmaya çalışıyım ki, gerçekten ilk başlar da umursamıyordum yazdıklarıma, şimdi ise artık ne gelirse, tipik ergen profili çizmek zorunda kaldığım için kendimden utanıyorum ama diğer türlü gerçekten yalnızlıktan daha kötü hale düşecektim, normal biri olmadığımı inkar edemem gayet de normalim, olan gereken bu, sadece anlattıkça açılan, açıldıkça uzaklaşan biriyim, burayı seviyorum, buranın depresif ruhlu ergeni olmaya da devam edicem, büyürüm elbet

Okuduğum ilçenin en iyi okuluna yerleştim. Notlarımı hep yüksek tuttum. Okulda çok zeki çocuk olmasına rağmen deneme sınavında okul 3. oldum. Yani notlarla ilgili bir şey yaşamadım. Reddedileceğin insana açılmak çok kötü bir şey. Ben açılmasam diyorum. Açılmasaydım aram çok iyiydi, moralim bozuk olduğunda beni sakinleştirmeye falan çalışırlardı.

Zamanında gereksiz uzun yazmışım hepsini okumaya üşendim açıkçası. En azından bunu yazdığım günden beri kendime ve yaşadığım hayata daha çok şey kattım, bundan dolayı kendimle gurur duyuyorum. En azından üstüne bir şeyler katabilmişim.

Benim arkadaşım da yok kız arkadaşımda. Ailemin bile bir kısmı beni düşünüyor. Maddi durumumuz kötüye gidiyor. Derslerimi de 1 senede düzeltebilir miyim bilemiyorum. Herkese yük olmaktan başka bir şey olmadım. Dinim bile yok bu sebeple hayatımın iyileşeceğine dair umudum da yok. Ne yapayım intihar mı edeyim? Kız arkadaş nedir ki?

Merhaba arkadaşlar. Size bir sorunumu anlatmak istiyorum. Hiçbir zaman tam anlamıyla mutlu olamıyorum. Hayatımda ailemden çok güvendiğim arkadaşlardan ayrıldım, çok daha iyi arkadaşlar edindim, ailemle kavga ettim, hoşlandığım kişiden red yedim, en çok değer verdiğim arkadaşım bir anda konuşmayı kesti. Hoşlandığım kişiden artık hoşlanmıyorum, arkadaşlarla yeniden barıştım fakat hala içimde bir boşluk var. Sebepsiz bir şey. Psikolojik tedavi aldım 4 yıl sinir ve obsesif kompulsif bozukluğu için. Obsesif kompulsif bozukluğunu atlattım fakat siniri atlatamadım. Nasıl hayatımı yola sokabilirim?

Üniye çok bir şey kalmamış. Ders çalış. Şehir dışı bir yere git, oku. Farklı ortam, çevre görürsün. Açılırsın, kafan dağılır. 16 yaşında bu kadar bunalıma giriyorsan 30 35 yaşında ve üstünde acaba neler yapacaksın.

Konu kız arkadaş değil ki. Konu arkadaş. Herkes bir sıkıntısı olduğunda dinleyecek birisini ister. Ailene bile belli bir seviyede anlatırsın olayları.

2 sene namaz kıldım, gidişat söylediğinin tam tersi oldu. Ben bir şeyleri yanlış yaptım galiba, hay Allah.

Ben ergenliğe bayağı erken girdim sanırım. Yaklaşık 12 yaşımdan beri yaşıyorum. Gayet normal evet fakat bayağı bir bunalıma girdim. Her gün beraber yediğin, içtiğin, yüzdüğün kişilerden ayrılınca ve yalnız kalınca böyle oldu.

Havalı olan birisi çirkin bile olsa hep trend oluyor. Bizzat şahit oldum. Bir deneyeyim dedim. Gerçekten tipin önemi kalmıyor. Elbette yaşadığın çevredeki insan yapısıyla da ilgili.

Merhaba delikanlı. Asrımızda ki genel hayat felsefesi insanın kendine yönelmesi ve isteklerini yerine getirme yöntemiyle mutluluk ve tatmine odaklı bir çağ. Bu yaşamı kurgulayıp, pompalayanların, ekonomik ve siyasi planlarına göre gelişen bir durum. Konu uzun. Sana tavsiyem, kendinden biraz dışarıya yönel. Başkaları için fedakarlık ve digergamlık insana apayrı bir mutluluk ve huzur verir. Sosyal yardım faaliyeleri araştır. Başka insanlara manevi veya maddi ne tür güzel katkılar verebileceğin le alakalı araştırmalar yap. Kendini tatmin odaklı yaşamda yaşadığın sorunlar seni mutsuzluk ve depresyona sürükler. Hayata farklı bir açıdan bak. Merkeze her zaman kendi tatminlerini koyma.

Maddi bağımsızlığını elde et, paranı istediğin gibi harca, kimseye eyvallah deme, al sana formül.

Kitap okumuyorsan, kitap oku; film izlemiyorsan, filmler izle. Ama bence bu işi Din ile Tanrı ile çözmeye çalışma. Öyle yaparsan sorunların daha da artar. Arkadaş edinmen ve kendine uğraş bulman gerek. Hayat çok da ciddiye alınacak bir şey değil. Hatta hayatta hiçbir şeyin önemi de yok. Ama insanlar tuhaf yaratıklar olduklarından, kendi yaratttıkları her şeye anlamsız derecede değer biçip anlamlar yüklüyor. Şunu da unutma eğer arkadaş edinemiyorsan mutlaka kitap okumalısın. Yalnızlık çok da sorun olacak bir şey değil. Araştırmalısın. Arkeolojik tarih, sosyal tarih konuları ilgini çeker sanırım. Ama Din konusuna pek girme.

Aynı duyguları bende yaşıyorum, yaşıtız ve seni anlayabiliyorum. Sana verebileceğim bir tavsiyem yok fakat şunu söyleyebilirim ki yalnız değilsin.

Arkadaş belki Hristiyan. Garip öneriler.

Bundan sonra forumda orta yaş bunalımına giren arkadaşlarında konu açmasını istiyorum.

Sokağımızda ki çocukların artık "Türkçe" bağırma sesleri gelmiyor, az önce yolculuğa çıkarken 20-30 tane suriyeli çocuğun oynadığını gördüm, durumlar vasat. Sinirimi bozuyor.

Benim itibarım da yoktu, arkadaşım da, kız arkadaşım da. Kişiden kişiye değişiyor.

Ailemle aram iyi ama hep kavga halindeyiz. Sevgili olayı falan çok önemli değil de yanımda olacak birisi yok. Bir dost. Her olayımı paylaşacağım bir kişi buldum diyorum ihanete uğruyorum

İlaçları günlük olarak kullanınca MS sürem arttı, uyuşuk yaşlı gibi hissediyordum 2. Yıla geldiğimde başka birine geçtim, sanal bir dünyaya hapsoldu, pes etti, başkasına yönlendirdi, ve düşüncelerim tam net değil, kullandığım sinir hapları insanının değil hayvanların bile bünyesini uyuşturur, anlatmakta güçlük çekince bir baş karakter ve yaşadıklarımı ona aktarıp tam doğru hikayeyi yazıyorum ama bunun hikaye olduğunu 1 kişi anlamıştı, ona da aşığım hala.

Bunlar neredeyse herkesin yaşadığı şeyler. Tabi kişiden kişiye değişir nasıl tepki vericeğimiz. Ailenizle zaten barışırsınız illa. Arkadaş ve sevgili konusuna gelincede binlerce kişi var ortada yani sanki siz tek kişi vardı da şansımı kaybettim gibi konuşuyorsunuz. Psikolojik tedavilerin yarardan çok zararı oluyor bilginize. Ben bir sorun göremedim hayatınızda siz de sadece çok kafaya takma var sanırım küçük olaylar gözünüzde büyüyor. Yaşınız kaç bilmiyorum ama o dedikleriniz yaş büyüdükçe sıkıntı olmaktan çıkıyor normal bir şey haline geliyor. Bakın ailenizle aranız düzelir, arkadaş bulursunuz, sevgili de bulursunuz bunların hepsi olabilitesi mümkün şeyler ve o yüzden çok şanslısınız. Bazıları der ki ben çok ünlü olmak istiyorum başbakan olmak istiyorum para basmak istiyorum vs yani bunlar daha zor vs bazen imkansız olan istekler. O yüzden durumunuz güzel bence şuan bir tek hep pozitif bakmaya çalışıp hiç kafaya takmamanız lazım.

İşte bende de yok. Keşke olsa ama yok ne yapacağız. Hayata devam etmek gerekiyor. Buradaki tavsiyelere uymalısınız.

Son cümlen mükemmelmiş.

Şu devirde giyime, aldığın paranın %70'ini, içtiğin içiceğe %10'unu verirsen bir de köpek sahibiysen + tüm pop şarkıları bilip sosyal medyadan espirileri çalarsan al popülersin. Yazarken 7. Sınıftan beri tanıdığım insanı anlattım, en son dayanamayıp 9. Sınıfta şiddete başvurdum.

Müslümanım camiide bazen müezzinlik de yapıyorum da bana bu öneri çok da iyi gelmedi.

İnsan psikolojisi böyle bir şey değil ama.

Şöyle konularda 1 tane namaz kıl diyen olmasa şaşacağım. Bu din propagandanız da sıktı artık.

Insan zenginleştikçe cimrileşiyor elindekilerin kıymetini bilmiyor. Zenginlikten kastım sadece maddi değil manevi de zenginlik ve kendini sorunlu zanneden herkeste bu zenginlikten var ama değerini bilmiyorlar bak bende 17 yaşımdayım lise 1 den lise 2 ye kadar hiç arkadaşım olmadı her tenefüs kafamı koyup sıraya yatar dersi beklerdim. Boş ders olmasını sevmezdim çünkü herkes arkadaşıyla konuşur benim arkadaşım olmadığı için milleti kıskanırdım. Arkadaş 4 tane kız kankam vardı demiş ben 2 senelik lise hayatımda toplam 3 dakika konuşmamışımdır kızlarla. Kurduğum muhabbette silgi alabilirmiyim den öteye gitmemiştir. Bir ara bir kız bana whatsapp dan ödev sormuştu bende bilmiyorum demiştim o gün çok mutlu olmuştum çünkü varlığımdan haberdar olan biri vardı. Harçlık konusuna gelirsek 1 yılda harcadığım para 50 lirayı geçmez ailemden hiç harçlık almam 1 ayı 5 lira ila geçirdiğim çok zaman oldu. Sınıfımdaki insanlar starbucks a vb giderken ben onların içecek parasıyla 3 öğün karnımı doyuruyordum. Ve inan bu arkadaşın ortamını çok isterdim.

Sinirli bir insansan duvara kafa at iyi geliyor.

Senin derdin arkadaşa yardım etmek değil. Sadece dinini insanlara empotize etmek.

Aradan 1 yıl geçti ve her şey daha kötü oluyor Tek değişiklik artık dinsiz birisi olmam.

Ben ne zaman sinirlensem yastıkları yere fırlatırım. Bütün sinirimi alıyor.

Troll konularımı okuyabilirsin. Yalnız biraz eski. Odaya kapanıp yaşamak Neden bilmiyorum ama su ve ekmek aldıktan sonra odaya kapanıp çıkmamak geliyor. www.technopat.net Tonguç Akademi'de "Tonguç" diye biri yok Arkadaşlar öğrenci iseniz %90 biliyorsunuz ki Tonguç Akademi isminde bir kanal var konuları güzel anlatıyor hatta dersten çok burada konuları anlıyorum. Tonguç Akademi'nin sayısal ders videosunu açarsanız "Evet Tonguç hazır mısın?" diyen ses kalın olur fakat sözel... www.technopat.net

Aslında kısaca herkes amacın olabilecek bir şey bul demek istemiş

Sosyalleşmek dostum tek çare. Evde sadece oturarak düzelemezsin. Hatta düzelmeye çalışırken çok daha kötü olursun. Her insan sana yanlış yapacak diye bir kaide yok. Dünyada milyarlarca insan var. Sana önerim sosyal faaliyetlere katılman, spor veya yapmak istediğin herhangi bir aktiviteyi yapman sana iyi gelecektir. Ailenle çok sık kavga etmen ve kendini bunalımda hissetmen çok normal çünkü ergenlik çağındasın.

"Bu kapatır her deliğini, tek başıma bir garnizonum! Haksız olan köpekler benimle yaşar sorun; Beynim emrediyor başar zoru, dostların kaşarsa korun Ben artık tekim, sırtımsa hançer izleriyle dolu."

Ben Müslüman değilim bu yüzden kendine sakla düşüncelerini. Ve kimin ne sıkıntı çektiğini anlayamazsın. Ailemdeki sağlık sorunlarıyla bogusuyorum.

Şiddet eğilimlisi bir insan olduğum için çok da bu tipler umrumda değil. Döver geçerim. Bu yazdıklarının hiçbirine gerek yok. Espri kabiliyeti yetiyor.

Cringe dolu bir konu olmus.

Sakin ol kovboy ve elindekini hemen yere bırak. Sonra kendine bir çay demle.

Benim hayattaki bütün sorunlarımın tek kaynağı çirkin olmam. Ölümden başka hiçbir gerçek bunu değiştirmeyecek.

Ben zengin değilim para sıkıntısı çektiğim zamanları da bilirim. Okulda 1 kuruş para harcamıyorum. Ne Starbucks ne başka bir şey. Benim tek istediğim beni yarı yolda bırakmayacak bir arkadaş. Kız ya da erkek. Bodrum'da yaşıyorum ama yaşıyorum zannetmiyorum. Ben kızın reddetmesinden dolayı bu hakde değilim. Bu tetikleyen şey oldu. Moralin hep bozuk bir de okulda yüzüne bakınca utanç duyduğun kişi oluyor.

Abi kusura bakmayın da size rahatlık batıyor herhalde ya elinizde telefon bilgisayar ailenizden ne isteseniz size alır sağlığın sıhhatin yerinde bak arkadaşım var demişsin ne güzel cebine de günlük en az 10-20 lira harçlık giriyordur yani ne bıkkınlığı acaba bu hayatı yaşamak isteyen onlarca genç var. 16 yaşında red yedim diyorsun o kişiyle evlenip bir ömür boyu hayat kurmayı düşünürmüydün acaba? Eğer düşünmezsen neden ayrılacağını bildiğin birine sizin tabirinizle aşık oluyorsunuz?

Nereye?

Ben de camlara yumruk atıyorum. Tek fark zarar gören ben oluyorum.

Harbi ya, bazen gülüyorum, bazen açılıyorum. Geçen kıskançlığından ötürü depresyona girene az gülmedik

Hortlatıyorum, iki haftadır covid-19 hastasıyım ve iki gündür ciddi belirtileri göstermeye başladım . Ölüm korkusunu tatmadan önce hayata verdiğin anlam ve değer, bu duyguyu tattıktan sonra çok değişiyormuş bunu öğrendim.

Geçmiş olsun kardeşim. O geçen süre zarfında mutlu olmayı öğrendim diyebilirim artık.

Yaşına göre çok normal bir durum. Kendine bir uğraş edin bu teknoloji olabilir müzik yapmak evcil hayvan beslemek dil öğrenmek en azından birine yoğunlaşarak birçok sıkıntının seni eskisi kadar etkilemediğini göreceksin. Tecrübe ile sabittir.

Bu yaşlarda ergenliğinde etkisiyle olabilir diye düşünüyorum. Bazı şeylerin sonunu düşünme ve karamsar olma. Hiç bir zaman ümidini yitirme hayat böyle bazen verir bazen alır sen hayırlısı de ve zevk almaya bak. Namaz konusu da gelince arkadaş haklı. Demek istediği, insan amacından uzaklaştığında kendini boşta hisseder. Bizim namazımız yabancıların yoga sından değerli değil mi yani. Allah'a yönelmek he zaman içindeki boşluğu dolduracak kardeşim. O yüzden namaz.

Bu yaşlarda ben dahil herkes böyle oluyor. Psikoloji konusuda bence kafada bitiyor. Hayata pozitif bakmak ve çeşitli aktiviteler bulmak gerekiyor.

Ergenliktendir. Gelip geçer. Sinirini kontrol altına almayı büyüdükçe öğrenirsin. Öğrenmezsen eğer bazı şeyleri tecrübe ederek öğrenmek zorunda kalırsın. Eninde sonunda öğrenirsin

Cama yumruk atmak daha iyi

Açıkcası uzun süredir üyeyim ve seni uzun süredir tanıyor ve takip ediyorum. Konuşmak bu güne nasipmiş. İlk başlarda türk olmadığını sanmıştım çünkü çok tuhaf cümle kuruyordun sonra mesajlarını okudukça seni biraz tanıdım gibi hissediyorum. İlginç bir arkadaşsın ve gene alınmayacaksan söyleyim ergen olduğunu profiline biraz bakan biri anlayabiliyor. En azından tipik ergen modeli değilsin ve bu iyi bir şey.

Konu açtığım gibi söyleyeceklerim yeni modları kızdıracağı için o riske girmem, çok istiyorum orası ayrı. Foruma ilk geldiğim günden beri aynı durumdayım, ergenlik çok zor anlatamam!

Alınma ama sen de depresyonda değil miydin ya?

Bunu derken arkadaşımızın Din'ini sordunuz mu? Ayrıca 'Allah'a kulluk etmek için gönderildik ve dönüşümüz ancak ona olacaktır.' Nasıl bir cümledir arkadaşım herkesin görüşü farklı direk kendi Din'in gerçekmiş gibi davranmayı bırak. Unutma kanıtlayamazsan, O yoktur.

Sen dert görmemişsin. Vah vah, sevdiği kişiden red aldığı için hayattan bıkmış... Ailesiyle kavga etmiş ve arkadaşlığı bitmiş. Yahu böyle dert düşmanımın başına gelmesin, yüce Allah'ım nasıl sınıyor bizleri...

Olmuyor işte. Sınıfta bir itibarım vardı. Tüm erkeklerle samimi, 3, 4 kızla ile kankaydım. Her şey o 3 4 kızın arasından hoşlandığıma açılmamla başladı. Önce reddetti, sonra seni hiç öyle görmüyordum dedi, sonra böyle bir şey asla olmayacak dedi, en son ağlıyor musun diye mesaj attı. Bundan sonra diğer bir kız kankamla aram kötüleşti.

Mutluluk hormonunu salgılayan epifiz bezin kireçlenmiş. Bunu her doktor söylemez bak sana. Distile su makinesi alıp saf su içmeniz lazım. İşlenmiş ve paketli gıdalar'dan uzak durun. Nickim'den de anlıyacağın üzere hepsi florurün yüzünden.

Cidden çok güldüm. Müneccim olmadığım için senin neye inandığını bilemiyorum maalesef İroni yaptığımı da anlamadın sanırım.

Hala kurtulamadın mı? Biliyorum ne kadar zor bir şey olduğunu. Geceleri uyuyamıyordum. Zihnimi kurcalayan bir şeyler oluyordu. Geçmişte yaşamadığım ama kafaya takıp pişman olduğum, vicdan azabı çektiğim şeyler. Psikolojik tedavi aldım 4 yıl ve başardım.

Yürü be. Kim tutar.

Ciddi misiniz gerçekten? Yani şaka değil değil mi?

Vallahi eğlenceli arkadaşsın yazılarını okumayı seviyorum.

Birazdan yazacaklarımın amacı tamamen bu olayı bir yarışa taşımak değil ama herkesin acısı kendine tabi. Öncelikle bende sizin yaşıtınız bir arkadaşınızım ve 16 yıllık hayatımda benim nazarımda çok da iyi şeyler yaşamadım ama halime şükrediyorum daha kötüsünü yaşamış, yaşayan insanlar da vardır elbet. Öncelikle ilkokuldan lise birin sonuna kadar kilolu bir çocuktum ve yemek yemesini de çok severdim . İlkokulda, ortaokulda kilomun bana verdiği rahatsızlıktan dolayı, ayrıca etrafımdaki yaşıt erkek arkadaşlarımın kilomla dalga geçmeleri beni bazen üzüyordu ben de kendi içimde yaşadığım bu kilo sorunun cidden beni üzdüğünü veya üzmediğinin tartışmasını yapmaktan ve kendi vücuduma olan güvensizliğimden veya kilomu kendime yakıştıramamamdan dolayı ilkokulda, ortaokulda hiçbir arkadaşımla adam akıllı oyun oynayamamıştım. Resmen çocukluğum oturarak geçmişti. Evin en büyük çocuğuyum, o zaman benden 1 yaş küçük olan erkek bir kardeşim vardı (hala var, ama şuan da 2 yaşında bir kız kardeşim var) ve o arkadaşlarıyla oynarken ben evde oturup oturduğum yerde bir şeylerle uğraşıyordum bu canımı sıkmıyordu ama şuan neden küçükken küçüklük yapmamışım diye bazen oturup düşünmüyor değilim. İlkokulda bir kız sevmiştim ve gerek derste olsun gerek ders dışında sürekli kağıt yollardım kıza ama kız da gider çöpe atardı falan :') . Bu böyle ilkokul mezunu olana kadar sürmüştü(bu arada 4 sene bir kıza platonik denilebilecek bir şekilde sevdalanmak da uzun bir süre, en azından şimdi bir kız sevsem arkasından 4 sene koşmazdım herhalde ). İlkokuldan mezun olduktan sonra fazla konuşma şansım olmamıştı tabi başka bir ilçede okula gitmeye başlamıştım , orada ki okulda da bir kıza sevdalanmıştım ama çok uzun müddetli olmamıştı . O kız da reddetmişti ama ilkokulda kine üzüldüğüm kadar buna çok fazla üzülmemiştim. Ortaokul ikinci sınıfında ilkokulu okuduğum ilçeye geri dönmüştüm ve mevcudu baya fazla olan bir okula geçmiştim. Hayatımda ilk kez bu okulda sınıf başkanı olmuştum, 5 sene boyunca sınıf başkanlığını kazanamayıp sürekli temsilci oluyordum ve bu benim için büyük bir başarıydı . Bu arada söylemeyi unutmuşum 2009 da okula başlamıştım ve 2012 de benim ismini koyduğum kız kardeşimi annemin karnından çıkmadan 3 gün önce öldüğünü bebeğin doğum gününde anne karnından çıktıktan sonra öğrenmiştik ( ama 3 gün önceki kontrolde bebek yaşıyor gözüküyordu) bu ailede en çok annemi ve babamı sonra da en çok beni çok derinden yaralamıştı. Ortaokula geri dönersek eğer ortaokul ve ilkokul hayatım boyunca yaşadığım başarılar ve başarısızlıklara bakacak olursak eğer; benim için çok değerli olan ilkokulda izci olmamdı ve bizim okulun izci grubunda oymakbaşıydım , ilkokulda vurulduğum kızdan ret yemiştim , şuan da ekmeğini yediğim İngilizce' m in babamın eski havalimanı taksicisi olmasından dolayı iyi olması, ortaokulda tüm dönem karnelerimde sadece bir kere teşekkür belgesi alıp diğerlerinde takdir almak beni mutlu ediyordu açıkcası, fazla arkadaşı olmayan asosyal diyebileceğimiz ama arkadaş canlısı yaklaşıldığında reddetmeyen sevimli ama soğuk bir çocukluk geçirmiştim. Liseye girmeden önce bir kız kardeşim oldu, benim için çok değişik bir histi. Çünkü bir tane çocuğun abisiydim ve şimdi bir tane daha kardeş gelmişti ve benden bir yaş küçük olan kardeşim de abi olmuştu. Açıkcası bu durumdan en karlı çıkan erkek kardeşim olmuştu. Ergenliğe şimdi girdik. Lise ye geçişim berbattı, çünkü TEOG sınavında ortalama bir puan almış olsam da beni iyi bir anadolu lisesine atmamış bir puana sahiptim. Bu yüzden bunun sonuçlarına iyi katlanmıştım. Sefaköy de pek tekin olmayan bir yerde ve 2018 senesinde gazetelere manşet, sosyal medyada gündemi sallayan o okulda lise 1. senemin ilk dönemini okumuştum (ben orada okurken sene 2017 idi). Birkaç arkadaş edinip senenin ilk dönemi içerisinde lise hayatında viraja 180 ile kontrolsüz bir şekilde girer gibi girmiştim. Hayatımda kız arkadaş konusunda ki başarısızlığım ile beraber ortalığı daha da karıştırmaya geliyordum adeta. Bu arada okul bana epey bi' uzaktı ki ben Zeytinburnu'nda oturuyorum ve okula gitmem 1, bazen 1 saat 15 dakikamı alıyordu ve tam gün olan ve dersleri blok ders olan bu okul adeta hayatımın, psikolojimin ve ahlakım şekillendiği dönemde gidilebilecek en kötü ama en kötü ortama resmen kafa atmıştım. Bilirsiniz liseye ilk geçilen sene afallarsınız ve bir dönemde, evet bir dönemde iki kız ile konuşup ikisinden de çok güzel reddedilmiştim . Bu bir dönem içerisinde ahlak elden gitmiş, adeta "Saldım çayıra, mevlam kayıra" kafasında geziyormuşum, ayrıca derslerim iyidi ya, artık öyle değil matematikten 100 alırken artık 14 gibi saçma rakamlarda not alıyordum. Tabi bunun lisenin zorluğu, sınavadan sonra boşlama ve liseye geçmenin verdiği uyduruk ve kandırıkçı "Ben artık gerçek bir ergenim" havasının da büyük etkileri vardı. Babam ile ilk dönem karnesiyle alakalı kavga ettik dersem eğer yalan olur, çünkü kavga iki taraflıdır yani ben burda azar işiten taraftım bu yüzden buna kavga değil benim kabullendiğim ve gün geçtikçe nedenlerini ve yararını anladığım "Baba nasihatları veya nutukları" idi . İkinci dönem gelmişti ve ben okula gitmeye devam ediyordum . İkinci dönemin ikinci haftası babam bende bir şeylerin kötü gittiğini ve raydan çıktığımı anlamıştı ve bir gece beni yanına çağırarak benden telefonumu açmamı istemişti. İşte o gece dakikalar geçmiyordu, babam whatsapp a girmiş bir güzel saçma salak grup mesajlarını okuyordu. Babam mesajları okudu çok ciddi bir şekilde beni karşısına alıp okul hayatımın bittiğini ve birdaha okula gitmeyeceğimi söylemişti , ben baya bir tırsmıştım, ve babam telefonumu, bilgisayarımı falan elimden almıştı. Yaklaşık 1.5 hafta okula gitmemiştim. Bir gün babam gelip elinde bir özel okulun kataloğu ile eve gelmişti. Bana kataloğu verirken şöyle demişti;"Sana bu verdiğim son şans, annene dua et." demişti, bende bunun herhangi bir bursluluk sınavı kaydı falan zannetmiştim ve 'Çok teşekkürler, baba. deyip odama geçtim. Ertesi gün babam okula gitmemi söyledi , beni bir sınıf yerleştirme sınavına sokacaklarını söylemişti, bende apar topar gidip sınavı oldum . Ertesi gün de beni 9. sınıfların orta düzey sınıfına yerleştirmişlerdi. Anlayacağınız lisenin ilk senesi benim için bir dönüm noktasıydı, ikinci dönemin sonunda da takdir alıp sınıfı geçmiştim . İkinci dönem boyunca yaklaşık 12 kilo verip yüzümün güzelliği ortaya çıkmıştı Açıkcası bu bana iyi bir öz güven olmuştu, yaklaşık iki aylık süreçte 90 kilodan 78 kiloya düşmüştüm ve bu benim için gerçekten büyük bir başarıydı. Eski arkadaşlarım, uzaktan akrabalarımın hepsi beni gördüğünde şaşırınca bu bana gerçekten çok güzel öz güven veriyordu. Lise ikiye geçerken ki yaz tatilinde okulda ki bir kızla çok alakasız bir şekilde tanışmıştım . Ben Kapalıçarşı da dükkanda çıraklık yaparken kızla konuşmaya çalışıyordum bu böyle gitti 2 ay, bende sıkıldım artık deyip kıza çıkma teklifi ettim, zaten kabul etmeyeceğini biliyordum benim için de fena olmadı boşa stres ve sorumluluktan kurtulmuştum. Olan kıza veremediğim çarşıdan kazandığım parayla aldığım 100 liralık cekete oldu, hala duruyor ne yapacağım bilmiyorum, saklarım belki de :'). Yazın büyük dayımı kaybetmiştim, benim hayatımda yeri ve değeri olan bir insandı ve bu beni az veya çok üzmüştü, kendimi iyi hissetmemiştim. Onuncu sınıfa geçtim ve yine bir sınıf yerleşme mülakatına girdik, okulun en kötü 2. sınıfına yerleşmiştim. Çıldırıyordum resmen ve tüm dönem 120 kişinin girdiği deneme sınavlarında sürekli ilk 10'da olmayı başardım, ama az da olsa bu sınıfta 2 ay bulunmak beni diğer insanlardan etkilenmemi sağlamıştı . Bu en fazla iki dal sigara içip sonra lanet etmeme ve biraz da davranışlarım da küçük de olsa bir bozulmaya sebep olmuştu. Bu süreç içinde tabi ki de Emirhan boş durmayıp hemen kendine bir sevgili yapmak zorunda değil mi Bende hemen gidip 10. sınıfların en popüler ve benim için de güzel olan kızına vurulmuştum, zaten yazın da arada Instagram a girip stalklıyordum ve bende gidip bu kızla başıma bela aldım çünkü, hesaba 12. sınıfları katmamıştım . O kızdan da başım belaya girdikten sonra bu hayatımda kız meselelerinde ki masa üzerinde 6. ama benim için 5. başarısızlığıydı (O kızın da arkamdan iş çevirdiğini 3 ay sonra öğrenin içim rahatlamıştı ama yaptığım şeyleri hata sanıp doğruları öğrenene kadar yaklaşık 2.5 ay bu konuyu kafama takmıştım). Sınıfa gelecek olursak eğer, acayip kafayı takmıştım sürekli ilk 10 a girip okulun ikinci sınıfına dönem bitmeden yerleşmeyi başarmıştım. Yeni sınıfımda ki sınıf öğretmenim düşük sınıftan geldiğim için beni çok güzel önyargısıyla yargılıyordu ben bunun yüzünden ciddi bir kriz geçirdim ama ne ailemin geçirdiklerimin tamamından haberi var ne de bana bunları yapan öğretmenimin. Şanslıyım ki artık kendisiyle barışık bir insandım bu olayı kolay atlatmıştım ama hayatımda geçirdiğim en berbat psikolojik krizdi, bir akşam ciddi ciddi krize girip durmadan ağlamaya başlamıştım, hala o akşam ne olduğunu anlayamadım cidden berbattı. 10. sınıfın iki dönemini de teşekkür alıp kapattıktan sonra hikayem burda bitmiş oluyor. Yazmayı unuttuğum çok şey var aklıma geldikçe aralara ekliyorum ama kilo verdiğimi bile sonradan ekledim cidden yaz yaz bitmedi. Şimdi buraya kadar okudun ve ne demek istiyorsun diyeceksiniz, özet olarak hayatımda çok şey geçirdim bu şeyler beni zamanında çok zorladı ama gün geçtikçe büyüyen sorunlar karşısında geçmişte bıraktığım sorunların aslında çok da ehemmiyetinin olmadığı farkına vardım gün geçtikçe. Hayat bazen anlamsız geliyor olabilir, ama hayat her zaman yaşamaya değerdir bu sorunları çok rahat atlatırsın. Daha önce atlattığın psikolojik bir sorunun varmış mesela, bu senin için bir yaşam nedeni olmalı çünkü sen bu sorunu atlattın ve artık önüne bakman lazım eğer önüne bakmazsan en küçük bir dala takılıp düşersin ve bazen toparlaması gerçekten güç olabilir. Tek yapmamız gereken her şeyi gözümüzde büyütmemek ve bir probleme karşı " Ben bu problemi nasıl atalatacağım?" değil, "Ben bu problemi atlatmak için ne yapıyorum?" sorusunu kendimize her zaman sormamız lazım. Buraya kadar okuyup, okumaya zahmet eden herkes için çok teşekkür ediyorum, yazım hatam olduysa çok özür diliyorum . Bu arada cümlelerin arasında anlam bağı kurmak biraz zor olmuş olabilir bazı şeyleri unuttuğumdan sonra ekledim kusuruma bakmayın. Çok gereksiz uzun oldu, özet geçecektim ama zamanınızı ayırıp okuduysanız eğer, ne mutlu bana

O malların espirileri sadece kendileri gibi insanları etkiler, sosyal medya kullanmayan biri anlamaz bile. Aynı şeyi bende yapıyorum, stres atıyorsun.

Bakın sizce ciddi olarak tavsiyem eğer namaz kılmıyorsanız günlük 1 vakit namaz kılman olacaktır. Zamanla göreceksiniz o 1 vakit 2 olacak sonra 3 derken bir bakmışsınız ki 5 vakit namaz kılıyor olacaksınız. Şunu unutma güzel kardeşim biz bu dünyaya Allah'a kulluk etmek için gönderildik ve dönüşümüz ancak ona olacaktır.

Spor yap. Sabahlar ve akşamları koşuya çık. Evde oturuyorsan çözemezsin bu tür psikolojik sorunları.

Bu yaşta bu kadar sorun ağir gelmiş üzüldüm sana

Hocam burada takılın. Bayağı sıkkınlığı alıyor ve sosyalleşiyoruz

Ben bir süre panik atak olan bir adamla çalışmak zorunda kalmıştım. Adam iş yeri sahibi. İşe zorla çağırıyorduk adamı. O yüzden psikolojinin tanımı çok daha karışık bir şey. Maddi ve manevi olan bir durum değil yani.

Psikolojik rahatsızlıkları din ile çözme işi bir tek bana mı saçma geliyor?