Bu yaş ve tercihlerle ilgili belirsizlikten kaynaklanan bir ruh hali. Yani geçici. Bu tarz ruh hali sorunlari yasamamanin en basit, ucuz ve etkili yolu aile, akraba, arkadas, es dost iletisimini artirmak.

Öncelikle merhaba. Hissettiklerini anlıyorum. Şunu unutma ki senden bu koskocaman evrende sadece 1 tane var. Sen çok özelsin. Görünüşün davranışların hiç önemli değil birilerinin seni sevmesi için. Bu hayatta seni çok seven insanlar var. Ve yeni gittiğin yerlerde de olacak. Kimsenin fikirleri için, yargıları için istemediğin şeyleri yapma, üzülme. Önünde daha zaman var profesör olmak için. Hala çok geç değil. Eğer şimdi bırakırsan çok pişman olacaksın. Kimseyi umursamadan yoluna devam et. Şu hayatta hep seni çekemeyenler, kıskananlar, aşağılayanlar olacak. Senin vereceğin en büyük cevap onların karşısında dimdik durmak olacak. Hedeflerinin birkaçına ulaşamaman diğer hedeflerine ulaşamayacağın anlamına gelmez. Liseli gibi görünüyorsan ne olmuş ki? Arkadaş bulamayacaksın diye mi korkuyorsun? Korkma. Çünkü sırf dış görünüşün yüzünden yanında olmayan bir insandan hayır gelmez zaten. Seni, sen olduğun için sevenleri bulacaksın. Şimdi, yeni hedefler belirle. Eğer o hedefler için şimdiden çalışmaya başlarsan kaybedecek hiçbir şeyin olmayacak. Profesör olamasan bile çok iyi bir hayatın olacak. Lafı fazla uzattıysam, kusura bakma "Her zaman mutluluğun doruğundayken gülünmez. Bazen sırf hayata gıcıklık olsun diye uçurumun kenarındayken bile gülümse. "

Git bi fidan dik Dünya'ya faydan olsun. Sana iyi gelir.

Arkadaşlar hepinize, yaptığınız güzel yorumlar için ayrı ayrı teşekkür ederim. Emin olun kendimi biraz daha değerli hissettirdiniz. Çok teşekkürler.

En basitinden bile senin doğman bir gerekliliktir. Bizlerin doğuşu insanlık neslinin çoğalması için önemlidir mesela. Okuman bile önemlidir bu dünya için. Dünya daha aydın olur okuyan insanlar arttıkça. Özgüvenini kırma bil ki bir şeye inanmak başarmanın yarısıdır. Hedefine ulaşmak için çabalamalısın böylece çalışmanın huzuruna ulaşırsın. İyi bir mühendis olursan bu vatana ve millete faydalı olabilirsin en basitinden. Dolar yükseldiğinde ürettiğimiz yerli teknolojilerimiz fazla olsaydı bu kadar sıkıntı yaşamazdık. Bu yüzden senin gibi mühendislik okuyanlarda gerekli bu ülkeye ve dünyaya. İbadetlerini yapmıyorsan yap seni boşluktan kurtarır. Sonuçta dünyaya bir gaye için gönderildik. Huzur verir ve Yaradan ile başka şeylere olan inancımızı pekiştirir. Umudunu kaybetme.

Moral olarak bu kadar düşmenin sebebi sorunlarına çözüm getirmek yerine onları iyice düşünmek. Bu kadar derin düşünme kapasiteni bir şeyleri gerçekleştirmede kullanırsan emin ol senin için hiçbir hedef zor değil. Yavaştan ne yapmak istediğini düşün, ne yapamadıklarını değil. Kendine ait her gelişme, her ilerleme, gittiğin her adım, başardığın her proje seni daha çok sen yapacak. Hüznü bırak, heveslenmeye doğru yolculuğa bugün başla dostum. En ufak şey de olsa başla. Büyüklüğü önemli değil. Zaten hevesin varsa, ufak şeyleri başardıktan sonra daha büyüklerine koşmaya başlayacaksın. Başarılar.

Dostum aileler zaten geçim sıkıntıları, evlat yetiştirme sorunlarıyla uğraşmaktan ve kendi hayatlarıyla yeterince uğraşamamaktan bunalmış durumda. Biz ise onlardan çok daha rahatız. Sen onların yanında ol, onlar zaten senin yanındalar.

Amaç insanlığa, devlete faydalı olabilmekse bunun için daha çok erken, bu yaşlara kadar bizler de çok faydalı olamadık veya olumlu projeleri belki de hiç üretmedik. Ancak belirli yaşlardan sonraki biriken bilgi ve deneyimle, öz güvenle faydalı olabilme adına çok önemli adımlar atılabiliyor. 20 yaşıma kadar sadece yapılanları taklit ederek ve tekrar ederek, 20 yaşından sonra ise çok ciddi projeleri kendi aklımca düşünüp tasarlamaya başlamıştım, üniversitede okurken. Yani faydalı olabilmek için önünüzde aslında daha çok yıl var, henüz bu işin başında sayılırsınız. Bir üniversiteyi kazanmak, başka yerde yeni yurt ve yeni arkadaşlar edinip okumak kaygısı, bu işin daha en başındaki herkese çok zor gelebilir ve kaygılandırabilir, bu çok doğaldır. Bu düşüncelerden çok uzak olabilmek ve rahat olabilmek için için yakın çevrenizle olan ilişkiyi tam kesmeden, aksine artırarak ve sosyallikten hiç uzaklaşmadan bu tür düşünceleri kendinizden uzak tutabilirsiniz, bu çok zor değildir. Forumlarda bu kaygınızı bize açarak açıkça belirtmeniz de çok faydalıdır, bir ölçüde bu tür paylaşımlarla insan derdini başkalarıyla paylaşabildiği için psikolojik olarak bazı kaygılardan ve bu tür kötü, kaygı verici düşüncelerinden bir ölçüde uzaklaşıp sıyrılabilir. Üniversiteyi kazanmak veya kazanamamak sonun bir başlangıcı da değildir, her üniversiteyi bitiren de vatanına milletine çok faydalı olamıyor, örneğin aklı çelinerek FETÖ'ye giriyor, vatan haini oluyor, devletten burs alıyor, okuyor, devletin bir generali oluyor, sonra emir veriyor ve hain bir darbe teşebbüsü için. Milletin verdiği vergiyle, kendi parasıyla, milletin parasıyla alınan uçağıyla meclisi ve insanları tarıyor, bu mudur ki çok faydalı olabilmek. Böyle haince okumaktansa cahil ama milletine bir şekliyle daha az ama faydalı olabilmeyi daha fazla yeğlerim. Keza Adnan Oktar'a gönül verip dolandırılanlar da yılları, emekleri ve faydalı enerjileri boşa harcanmış, faydalı olmayı başka şekliyle kandırılıp tümüyle kaybetmiş olan gençlerdir, çok yeni nesillerdir, örneğin. Kolay gelsin. Başarılar..

Benim ismim Can. Ben bu yazımda sizlere şu an bulunduğum ruh halini anlatacağım. İçimde garip bir duygu, his var. Bunu nasıl açıklayabilirim bilmiyorum ama şunu diyebilirim ki; kendimi çok kötü hissettiriyor bu his. Sanki tüm insanlar arasında en gereksiz insanmışım gibi hissediyorum. Hiçbir amacım yok. Şu an, girdiğim üniversite sınavında aldığım puan ile yaptığım tercihlerin açıklanmasını bekliyorum. 75 bin sıralama yaptım. Hedefim 50 bin idi. Hedefimi gerçekleştiremememe rağmen yoluma devam ettim ve tercih yaptım. Bunu neden yaptım bilmiyorum. Cuma günü yerleştirme sonuçları açıklanacak. Bundan sonra üniversiteli olacağım. Ama benim özgüvenim sıfır. Gideceğim üniversite %85 ihtimalle şehir dışında olacak. Orada nasıl arkadaş bulacağım? Tek başıma yaşayabilecek miyim? Bu sorular beynimi delik deşik ediyor. En başta belirttiğim gereksizlik duygusunun nedeni ise şu an bir liseli gibi görünmem. Yani benim şu anki halimden bir üniversiteli olmaz. Liseye geçerken bir hedefim vardı aslında; Profesör olmak. Ne kadar ihtişamlı değil mi? Şimdi ise o hedefim yok. Hiçbir hedefim yok. Mühendislik okuyacağım. Ailem, çalışıp iyi bir mühendis olacağımı düşünüyorlar. Benim bu konuda da kendime güvenim hiç yok. Ben hayatımda hiç dünyaya yararlı bir şey yaptığımı hatırlamıyorum. 18 yıldır dünyadayım. Dünya beni 18 yıldır besliyor. Ama ben kendimi bildim bileli dünyaya hiç yararlı olamadım. Bu, beni çok bencil hissettiriyor. Kendimi gereksiz bir insanmışım gibi hissettiriyor, hem de dünyanın en gereksiz insanı. Bu yazıyı birçok insan okuyacak eminim. Belki içlerinden birkaçı bana kendimi gerekli hissettiren cümleler kurabilir diye umut ediyorum. Okuduğunuz için teşekkürler. Son düzenleyen: Moderatör: 29 Ağustos 2018