Baştan sona okudum ve birkaç ay önceki ruh halimi gördüm sizde de. Ergenlik diyip atmıştım ama psikolojik olarak zarar verdiğini söylemeliyim ayrıca. Peki ne oluyor? Birkaç ayda belki birkaç yılda geçiyor. Ergenlik adı üstünde. Günümüzde çok önemsenmese de çok kapsamlı bir konu olduğunu söyleyiveriyim. İnsanlar zor dönemler geçirebiliyor, onlarca arkadaşın varken bile kendini yalnız hissettiğin oluyor. Bazen sabahın köründe kalkıp okula gidesin gelmiyor. Erkekler ağlamaz derler ya erkekler de ağlar, erkeklerin de duyguları vardır. Sadece kadın/kızlar gibi belli etmezler. En ufak şeyi bile içine atarsın, dert olur. Birikir birikir ağlarsın ama geçer. Zaten de öyledir. Ağlayınca insanın içine bir rahatlık çöker, her ne kadar huzursuz olsanda. Lafı dolandırıyorum ve kastiyen yapmaktayım bunu, tek niyetim genel olarak seni rahatlatmak ve yatın bir gün çok da umrunda olmayacağıdır. Bu yüzden sana nelerin zarar verdiğine dikkat etmelisin ve ona göre hareket etmeyi bilmelisin. Ben mesela akşamları telefonu elime alınca içime bir dert düşüyor gece gelen şiddetli mutsuzluk arı olandır, karabasan gibi çökendir... bir iki tek atımla insan kendime gelirim der, daha da bataklığına çekilir, ama bilmez ki çekildiği batalık içindeki girdabın engin derinliğidir, sözün... eksisozluk.com Bunla ilişkilendiriyorum biraz da. Bu yüzden akşamları pek yalnız durmamaya kendimi ayık tutmaya çalışıyorum. Senin konuna gelecek olursak, instada gördüğüm birçok motivasyon videosundaki bir sözü söyleyeceğim. Kimse için hiçbir anlam ifade etmiyorsun. Daha lisedeyiz ve dost diyebileceğimiz arkadaşlar bulmamız da zordur. Günümüz arkadaşlıklarına hiç girmiyorum. Seni değerli gören insanları düşün "ailen." Eğer ailen de seni önemsemiyor, değer vermiyorsa sana değer verecek insanlar tanı. Kız arkadaş edin vesaire. Diğer insanlar sadece yaşam ilerlerken karşılaşılan ve görülen basamaklardır. Takılma regber öğretmenine. Sen bu gün okula giderken saç stilini beğenmedin ve on dakika onla uğraştın diyelim. Senin saçın kimsenin umrumda değil. O saç dediğin şey insanların, seni analiz ederkenki ön yargılarından biridir sadece. Onlar bile bu kadar önemsemiyorlar. A bak keremin saçı bi gün daha düz, perma yaptırmış demiyor kimse. O yüzden rehber hocanı ve bunun gibi voş beleş insanları bu kadar kafaya takma. Son olarak da sen de değersiz insanlara onların sana davrandığı gibi davran. Rehberlikçi seni takmamış mesela. Sen de onu takma birdahakine. Saygı çerçevesine dikkat etmeyi de unitmadan tabiki de. Bir de arkadaşlıkları çok takma. Herkes çıkar ilişkilerini gözetiyor ve eskisi gibi düzgün arkadaşlıklar kalmakdı. Ben yarın en yakın arkadaşım dediğim çocuğa onun sevdiği bir şeyi alsam yeminle umursamaz. Neyse çok boş yaptım, konu uçu b klu deynek. Sen anlayacağını anlamışsındır. Özel hayatınla ilgili öneri istersen de ayrıyetten cevaplarım.

Para varsa huzur vardır para varsa hayat vardır boşuna kendinizi kandırmayın.

Kimlerle konuşmamı önerirsiniz? Bildiğiniz birisi var mı? Arkadaşalar bu arada çoğunuz üniversite oku diyorsunuz. Peki yazılım veya bilgisayar mühendisliği bölümü olarak üniversite fark etmeksizin gideyim mi?

Arada birkaç noktaya değinmek istiyorum. Üniversiteye gitsem ne olacak ki kafasındasın. seneye 12. sınıf olup mezun olduktan sonra eline devamlı gelir elde edebileceğin bir şey olacak mı Olmayacak. Hayallerini anlatman ben şöyle yaparım, yaşım tutsa böyle olurdu, siz beni büyüyünce görün gibi boş atıp tutmalar, senin yapmak istediğin işi hafife almana sebep olur ve yapmazsın bu yüzden şu an 0 durumdasın. Sürekli düşünen tek kişi sen değilsin. Arkadaşların senin yanında daha mantık dışı hareketlerde bulunabilir. Ama senden çok daha zeki, çok daha ileri görüşlü, çok daha atılgan olabilirler. Yapmak istediğin şeyi yapana kadar anlatma, yaptıktan sonra tüm dünyaya duyur.

Benim pandemi varken yaşadıklarımı yaşamışsın. Bir süre sonra düzelirsin gibime geliyor bana, bana öyle oldu şahsen.

Benim günüm düşünmekle geçiyor, takmıyorum ya. Sen de takma bence. Düşünmek güzeldir. Enazından düşünmeden konuya dalan insanlardan değilsin böyle düşün.

Zenginlik herşeyi çözer. Kim ne derse desin.

Haklısınız. Ama yapasım gelmiyor. Para kazanacağımı bile bile yapamıyorum. Motivasyon videolarında derler ya herkes seni eleştirecek falan diye. Şu an tam o durumdayım.

Dünyayı altıgen adalar haline getirip, yeni bir dünya kurmak istiyorum. Karşıma çıkanları ise tüm bağlarıyla beraber rahat bir hayat geçireceği müebbet hapse sokmak istiyorum. Sence para bunları kısa vadede yapar mı?

Son cümleniz hariç katılıyorum, ben de normalde tıpatıp aynıyım. Düzgün bir psikiyatrist gözetiminde ilaçlar, gerekliyse kullanılmalı.

Hocam çok haklısınız ama üniversite okumak istemiyorum. Hem derlerslerde iyi değilim hem anlamayacakmışım gibi hissediyorum. 12. sınıfta açığa geçip yazılım öğrenmek istiyorum ve kendi uygulamamı yapmak istiyorum. Bir iş yerinde çalışmak için şirket benim diplomamı sormayacak. Ben uygulamamı o kadar iyi yapacağım ki beni işe alacak.

Psikiyatriste para vermek yerine daha rahatlatıcı şeylerle durumu ucuza mal edip halledebiliyorum ben ya. Allah kimsenin başına böyle, bundan daha kötü ruhani sıkıntılar vermesin. Zor durum gerçekten.

Burada herkesin ilacı paradır. Ben oldum olası psikolojik sorunların bir doktor yardımıyla çözüleceğine hep şüpheyle bakmışımdır. Eğer ileri seviye bir hastaysan, anti depresan ile hayatını karartıyorlar. Eğer basit bir şeyse güya konuşturup içindeki şeyleri döktürerek rahatlamanı sağlıyorlar fakat kimi için işe yarıyor, kimisi için yaramıyor. Yazılımı neden seviyorsun bunda herhangi bir yeteneğin var mı? Zeki olduğun kanısına nasıl vardın?

Merak etme. Çoğu insan bu durumda. Ben bile. O yüzden takma kafana.

Eğer zenginsen hayatları değişmeyi kabul ederim.

Neleri ne kadar biliyorsun detaylandırabilir misin ya da senin bildiğin bu bilgiye para verecek birisi var mı?

Sağ olun, yalnız olmadığımı çok iyi biliyorum ama bu durumdan kurtulmak istiyorum.

İçinden gelmesini bekleme, ben bekledim, gelmedi. Bunun için önerim yapmaya ihtiyaç duyduğun eylemi minimum süre düşünerek harekete geç. Ne kadar üzerine düşünürsen harekete geçmekte o kadar zorlanacaksın. Mümkün olduğunca ortak amaçlarının olduğu insanlarla kal ancak bu seni harekette tutabilir. Daha az düşün daha çok yap. Gereğinden fazla düşünmek zarardan başka bir şey getirmiyor benim deneyimlerime göre. Gördüğün üzere her şey ortada. Sorun ortada, çözüm ortada, mevcut durumun özellikleri ortada. İçinden gelmesini bekleme, sadece yap. Bunların üzerine ne söylersem söyleyeyim sana bir katkıda bulunamam. Asıl iş sende bitiyor.

Kanka hayallerini para üzerine değilde başarı üzerine kur başarı sana daha çok para getirir.

Ülkemizde insanların hayata karşı heyecanını koruması çok zor bir hal aldı. Kendinizi yenilemenizi öneririm. Yeni uğraşlar, yeni dostluklar hatta ki cesaretiniz de yerindeyse yeni bir ilişkiye yelken açmanızı öneririm. Hayatınıza heyecan katacak şeyler bulmak bu sorunu çözecektir. İlaçlar sadece para tuzağından ibaret. Bir işe yaradığını siz de ben de düşünmüyoruz. İnsanlar sizi dinlemek zorunda değil bu bir gerçek ama öyle insanlar da olacak ki sizi karşılıksız ve gerçekten yardım etmek istercesine yanınızda olacaktır. Çevrenizi biraz daha pozitif ve aktif insanlarla doldurursanız siz de yeniden aktif bir birey olabilirsiniz. Belki iyi gelebilir bu şarkı: Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Hocam bir dahaki sefere paragraf başı yapın ve metni paragraflara bölün lütfen. Böyle okuması çok zor oldu. Konuya dönecek olursam bence ilaçlarını almaya devam et çünkü almazsan daha kötü olur musun yoksa iyi mi olursun biz bilemeyiz. İkinci olarak dediğin gibi rehber öğretmenin iş gereği seninle ilgileniyor yoksa seni sallamaz bile. Yani boş yere bu konudan hocana gidip aranda tatsızlık çıkartma sonra başın derde girebilir belli olmaz. Son olarak yaşadıkların normal, çoğu ergen aynı duyguları paylaşıyor sadece dozajı insandan insana değişiyor.

Yorumunuz için teşekkürler, bir şeyler yapmaya çalışacağım. Bu arada ben İskenderun'dayım.

@pasii Bende aynı böyleyim, bu yüzden bazen kafayı yiyesim geliyor. Neden yani bir insan karşısındakinin hislerini umursamadan konuşur ki? Acaba ben mi fazla detaylı düşünüyorum ya da fazla kafaya takıyorum? Bunları takmamaya, düşünmemeye çalışsam bile bir bakmışım 10 dakikadır kendi kendimle, sanki karşımda biri varmış gibi tartışıyorum, konuşuyorum. Sürekli insanları düşünmekten yoruluyorum, birilerine bir şeyler anlatırken ya da yazarken acaba cümlemde yanlış anlaşılacak bir yer var mı? Ya da acaba cümlemde cımbızlama yapılabilecek bir şey var mı diye çok düşünüyorum. Çünkü sosyal medyada genelde insanlar düzgünce konuşmak yerine karşısındakini aşağılamaya, açığını bulma peşinde. Mesela parantez içindeki cümleyi yazarken bile bir anda düşünce paradoksuna girdim. Düşüncelerim farklı düşünceleri açıyor

Merakın var ama merak uzun vade de yetmiyor işte disiplin lazım. "Merakım var ama yapamıyorum." = İradem zayıf. Gerisi ergenlik sorunları gibi geldi ve hiç kafaya takılmaması gereken boş sorunlar ama siz olgunlaşmamışsınız işte.

Benim hayat özeti.

Hayallerine ulaşmak isteyen kişi bahanelerle uğraşmaz. Yoluna bakar. Herkesin hayatı tozpembe değil, herkesin bir zorluğu var. Başından zor şeyler geçmiş olabilir, yapılacak bir şey yok hayat böyle ve devam ediyor. Sen bir zorlukla karşılaşınca durup kafaya takacaksan bu kadar başarılı olamazsın. Bu tür şeylerin üstesinden gelen, zorlukları aşan kişiler hedeflerine ulaşır. "Zengin olmak" istediğini söylemişsin. Bak bakalım dünyanın en zengin insanlara hangisi tozpembe bir hayattan gelmiş oralara? Hangisi zorluk çekmemiş ya da sorun yaşamamış? Kısaca bahaneleri ve ergence tavırları bırak bir kenara yoluna bak, eğer başarılı olmak istiyorsan. Fakat ben yerimde sayıp sadece söyleneceğim diyorsan bu şekilde devam et. Bu kadar net bu olay.

Vallahi hocam kim derse desin üniversite konusu kafamda gitti neredeyse. Sıcak bakmıyorum. Ben kendi uygulamamı yapmak istiyorum.

Senin ilacın Para hocam. Çok zengin olmaya bak. O hocayada kufur et gitsin.

Okul dışında öğretmenin de bir hayatı var. Uğraştığı çeşitli sıkıntılar var. Onun dışında yaşadığın şeyler üzücü, bu süreci ailenle atlatmaya çalış ve ailen dışındaki insanlara fazla bel bağlama.

Ben senin yaşadıklarının bir tık üstünü yaşıyorum, emin ol günün en az 12 saatini düşünerek geçiriyorum. O psikologdan da bir halt olmaz, bu tip sorunları ilaçlarla düzeltemezsin.

Eskiden OKB hastası olarak söylüyorum ilaçlar 1 sorunu düzeltirken 10 problem getirir, ben kendimi ilime ve bilime yönlendirdim ve ilaçlar olmadan da yaşayabilirim dedim yavaş yavaş kestim şuan eski hayatımdan 10 kat daha iyiyim, ancak ilaçları hemen anında kesme az da olsa yavaş yavaş bırak ve doktora danış çünkü ben doktora danışmadan bıraktım diye sen de bırakacaksın diye bir şey yok, bu arada bıraktıktan sonra doktora gidip ben ilaçları bıraktım ve iyiyim dediğimde anladım iyi deyip 1 ay sonra gel demişti ve gitmedim doğrusu randevu bulamadım sonrada boşladım, sana önerim hayatta bir şeylere bağlı kalma güçlü ol ama güçlü olurken artistlik yapıp da kendini aşma dozunda güçlü ol dışarıya, sonra zaten sen kendini bilen zeki ve güçlü birey olursun.

Kim olduğu farketmez, Linkedin'de yazılım veya bilgisayar mühendisliği yaz kişiler kısmında gördüğün herkesle bağlantı kur ve mesaj at.

Zengin değilim. Gördüklerimi söylüyorum, sonuçta ben değilsem akrabalardan biri zengin oluyor. Genellikle gördüğüm kadarıyla etkisi yok belli bir yerden sonra. Fakir olun en iyisi demiyorum zaten, ama zengin olmanın da bir şey katacağını sanmıyorum. Orta durumda olmak yeterli.

Kanka ciddi bir yardımımız dokunabilir mi zannetmiyorum ancak tavsiyem şu ki kafana takmamaya çalış. Zeki insanlardan biri olduğunu ben de anladım zaten. Çünkü aptal insanlar hiçbir şeyi kafalarına takmadıkları için mutlular, sen de biraz kafana takma ve anın tadını çıkar. İnsanların senin hakkında ne düşündüklerini de önemseme, çünkü bunlar sadece ama sadece seni üzecektir aynı zamanda kendine bir hobi bul bu bir spor olabilir bilgisayar oyunu olabilir hiç fark etmez. Ama önemli olan kafanı dağıtabilmen yani bu şekilde yaşarsan ciddi değişimler görülür sende ben eminim. Son düzenleyen: Moderatör: 27 Mart 2022

İşte bu uygulamayı yapmak için yazılmak öğrenmek istiyorum. Bu durumdan önce hevesim vardı ama artık yazılımda değil hiçbir şeye hevesim yok.

Fakirlik mutluluk demiyorum ama para her şeyi çözemez. Ben de içimdeki çocuğu öldürdüm çoktan. Dışarıdan bakıyorsun bana geziyor, tozuyor, istediğini yapıyor parası var gibi ama öyle değilim. Eskisi gibi samimi değilim. Neşeli değilim. Gemileri ben de yaktım. Bilmiyorum yoruldum işte hani eskiden yaşam sevinci vardı ben o da yok artık. Hala hedefler koyuyorum kendime yapıyorum onları dışarıdan başarılı görünüyorum ama yorgunum işte. Hiçbir şey düşünmüyorum en iyisi şimdilik bu görünüyor. Öyle akışına bıraktım sürüklenip gidiyorum

Aklımda niyeyse üniversiteyi bitirdim.

Fight Club izleyince benim haller. Şaka bir yana, doğruluk payı var.

Düzelttim.

Yok çözmez.

Seni çok iyi anlıyorum dostum. Aynı şeyper bende de var. Kafamda sürekli sorular var. Sürekli hayatı sorguluyorum. Benimde yazılım ile aram iyi. Sana bir tavsiye, kimseyi umursama. Hakkında ne düşündüklerini önemseme seni dışlayanlar eleştirenler yada dalga geçenler günü gelince seni arayacaklar. Kendine bir hedef belirle ve hedefine odaklan. Dikkatini dağıtan her şeyi ortadan kaldır ve sadece çalış. Zengin olmaya bak. Ben şu an deniyorum ve eskj halime göre ilerleme kaydettim. Derslerim filan daha iyi oldu.

Rehber öğretmen konusunda haklısın fakat sadece bir olayla ciddi bir kanıya varıyorsun, önemli bir işi de çıkmış olabilir. Ayrıca ülkede özellikle eğitim sektöründe insanların yüzde kaçı işini düzgün yapıyor da buna bel bağlıyor ve bu sorunu kafaya takıyorsun? Kafaya takman bu düzeni değiştirmeyecek sadece vakit ve zihin gücü israfı olacak. Hayatını değiştirmek istiyorsan önce düşünce yapını değiştirmek ve eğitmek zorundasın. Kalıcı tedavi için buna ihtiyacın var. Sorunlarını tek tek satırlara dök ve algoritmik bir biçimde çözüm geliştir. Çözümleri uygulamaya dökmek istemeyeceksin sıkılacaksın fakat bu aşamayı geçmezsen mevcut döngüden çıkamazsın. Çözümleri uygulamazsan birkaç yıl sonra zamanın getirdiği düşünce yapısıyla "keşke şunları şöyle yapsaydım" diyeceksin ve pişman insanlar kervanına, yani aramıza katılacaksın.

Çözmez, sahip olduklarının bir gün kölesi olursun.

Şu anda ümitsizliğinin olması normal benim gibi belki çoğu kişi de senin yaşında o ümitsizliğe, hissizliğe kapıldık. Daha öncesinde de dediğim gibi madem çevren zeki olduğunu tabiri caizse sende iş olduğunu söylüyor, yavaş yavaş gerekirse sıfırdan ders çalış, üniversiteyi yapmak istediğin işe ulaşman için gereken bir basamak olarak düşün ve zamanı geldiğinde de oradaki kaynakları kendini daha çok geliştirmek için kullan. Şu zaman aralığında yapabileceğin en iyi şey onu bunu yapasım yok kafasından kurtulman bunun normal bir şey olduğunu anla ve yoluna devam et.

Aynı duruma yaklaşık 1 sene önce düştüm ve hala durum devam ediyor bende de. Ancak benden başka bu durumu kimse düzeltemez ve bunu bildiğimden ne doktora ne rehbere gittim. Üniversiteye girdim ama hala aynıyım. Bazı konular tekrar kafamda tetiklenince alkol kullanıyorum. Sigarayı bırakırım diyordum bu mevzular yüzünden daha da çok içiyorum. Bu durumu olurda bir şekilde çözebilirsen, bana da birkaç kelime sarfetmekten çekinme lütfen.

Saçmalık. Asıl değiştiremeyecekleri şeyler hakkında kafa patlatmayarak asıl "zekiliği" onlar yapar. Karşımıza ne çeşit engel çıkarsa çıksın, nasıl bir çıkmazda olursak olalım gülümseyerek basamakları çıkmaya devam etmeliyiz. Para bir şeyi çözmez. Yaşadığımız bu coğrafyada doktor olabilecek genç bir arkadaşımız intihar etti. Sizce bu arkadaşın para kazanmaya ihtiyacı var mıydı? Önemli olan hayata bakış açımız.

Yani ben de bu dönemler derslere çalışmadığım için bahsettiğiniz üniversitelere gitmem zor. O yüzden kendimi geliştirmek istiyorum. Hatta artık şu üniversite okunmadan bir şey olmaz algısını etrafımdaki insanlarda kırmak istiyorum. Kendi başarım ile.

Yani 12. sınıf bitince para kazanacağım bir şeyler yapıyorum aslında. Sıfır değilim yani.

Hedeflerinin büyüklüğü ve mevcut durumunu görünce harekete geçmekte zorlanıyorsun ve strese giriyorsun. Ufak hedeflerle başla. Mümkünse özelde bir psikiyatriste git, daha çok dinlerler ve teşhisi daha iyi yaparlar genellikle. Rehber öğretmenlerinin de bugüne kadar bir şeyi umursadığını görmedim. Ayrıca verdiğin örneği abartıyorsun, üniversitede kendini birçok yönden geliştirebilmen için imkan var sadece yazılım için değil ama asıl işin kendini geliştirmekte olduğu konusunda haklısın.

Sana faydası dokunabilecek olan bilmediğin bir şeyi baştan kafandan silmene açıkçası üzüldüğümü söyleyebilirim. Herkesin de dediği gibi kendini bu zamanlarda hissiz hissetmen gayet normal. İş derdine çare bulmadan çok biraz daha üniversite iknasına döndü gibi oldu ama olsun, benim daha diyecek bir şeyim kalmadı, umarım verdiğin kararlardan dolayı ileride hüsrana uğramazsın, keşke demezsin kardeş. Vesselam

O kadar kolay değil, tüm gün beni didikliyor. Vazgeçmek istiyorum ama bağımlısı olmuş gibiyim, vazgeçemiyorum. Hayatımın içine sıçtı ama hala onu takip etmek istiyorum. Çevrem o kadar zıt ki sosyal ihtiyaçlarımı kendi kendime konuşarak geçiriyorum. Herhangi birine haksız yapılan olumsuz eylemleri o kadar fazla kafaya takıyorum ki içimdeki kin ve nefret büyüyor. En yakın zamanda bir psikiyatr ile görüşeceğim galiba.

Hayır, üniversite denilen şey lise devamı değildir. Herhangi bir yerde okunmakla olmaz. Bu ülkedeki asli üniversiteler bellidir. Bir bölüm aklına geldiğinde Türkiye'deki hangi üniversite aklına geliyorsa o üniversite bir asli üniversitedir. Türkiye'de çok belli zaten asli üniversiteler. ODTÜ, İTÜ, Hacettepe vb. hepsini saymaya gerek yok bilirsin zaten. Eğer bu saydığım asli üniversitelerden birisinde okumayacaksan çokta bir önemi yok üniversitenin. Sadece diplomanı alır ve iş bulursan bulursun. Kendini geliştirmen de tamamen sana kalır, kendini geliştirecek düzgün ortam da bulma ihtimalin baya az o üniversitelerde. Lafın kısası her ilde bulunan üniversitelerden birisine gideceğine kendine yatırım yap daha mantıklı. Boştan yere lisenin devamı gibi okuyup sonucunda bir şey elde etmemeye ne gerek var?

Yapasın gelmiyorsa bu sevdiğin bir iş değil. Temel yazılıma kimse para vermez kafandaki uygulamayı prototip olarak tasarlayıp insanlara sunman gerek ki bu ürünün bir geleceği olduğunu düşünsünler.

Senin zamanında bende iyi değildim, ders çalışarak bir nebze de olsa üniversiteye kadar toparlayabildim kendimi pandemi de bende biraz patladım ama olsun sende bu kadar ümitsiz olma vaktin çok, kendine bir hedef belirle yavaş yavaş yap gerekirse sıfırdan başla vaktin çok bu arada kendine de vakit ayır diğer şeylerden de geri kalma oyunda oyna, yazılımla da uğraş, ne güzel lisedesin ve yazılım temelin de var. Ayrıca doğru diplomanı sormayacaklar ama çok fazla bilgin yoksa başvuruların içinde ilk elenen olacaksın diploma olmadığı için, iş başvurusunda üniversite mezunu birinin 1 dil bilmesi gerekiyorsa senin aynı statüyü yakalayabilmen için belki 4-5 dili en iyi seviye de bilmen gerekecek. Çok ümitsizliğe kapılmışsın ama dediğim gibi akışına bırak, anlamayacakmışsın gibi hissetmen şu durumda normal, bir başlarsan gerisi gelir. En azından üniversiteyi de yapacağın iş konusunda bilmen gereken sistematik bilgiyi alacağın yer olarak, hedefine ulaştıracak önemli bir basamak gibi düşün.

Çoğu insan zengin olmayı ister, bununla ilgili hayaller kurar. Fakat gerçekten başaranlar hayallerinin peşinden gidenlerdir. Beni dinliyorsan hiç kimseyi takma. Aktif yazılımla ilgileniyorsan devam et. Kendini geliştir.

Öncelikle başınız sağ olsun hocam. Bende yaşadıklarınızın neredeyse aynısını yaşıyorum hayattan hiçbir şekilde zevk almıyorum ve her şeyi gereksiz yere kafama takıyorum dışlandığımı düşünüyorum ve herkes bana yaşına göre çok akıllısın, çok yakışıklısın diyor ama ben aynaya baktığımda kendimden utanıyorum yazılıma benim de merakım var fakat nedense öğrenmek istemiyorum inanın ki Unity'i ve Visual Studio'yu 10 kez silip yüklemişimdir, her şeyden çabucak bıkıyorum 2011, 2012'den kalma bilgisayarım vardı hep yeni bir bilgisayar istiyordum alınırsa mutlu olucağımı düşünüyordum geçen senenin başında oyuncu bilgisayarı alındı bilgisayarda aklınıza ne gelirse var GTA 5, Doom, Half-Life, CS:GO, Witcher 3, people playground vs. fakat hiçbirini oynayasım gelmiyor sadece bağımlısı olup hiç zevk almadığım bir oyunu oynuyorum. Hiç bununla alakalı doktora gitmedim ailem zorlasada gitmek istemiyorum her şeyi içimde saklıyorum anlıycağınız yalnız değilsiniz.

Bundan sonrasını ciddiye alamadım dostum. Zeka böyle bir şey değil bunu kendine diyen birisi muhtemelen kompleksli aptalın tekidir ama ergenliğinin zirve yaptığı bir dönemde olduğun için bir şey diyemiyorum. Bu tür düşünceler ergenlikte normal. Yirmili yaşlarına doğru hayat görüşün iyice oturur. Bu tür şeyleri kafana takma ve derslerine bak.

"Hayatımın içine sıçtı" kısmı hariç birebir aynıyız hocam. Fazla düşünmemin ve kendi kendime konuşmamın kendime olumsuz etki ettiğini görmedim, hatta yararlı geldiğini bile söyleyebilirim.

Arkadaşlar merhaba ben 16 yaşındayım ve şu an 11. sınıfım. Ego kasmak gibi olmasın ama yaşıtlarımdan zeki olduğumu düşünüyorum ve çevremden de öyle duyuyorum. Malum pandemiden kaynaklı 1,5 sene okula gitmedik ve bu 1,5 sene bittikten sonra içimdeki düşünceler ve hisler değişmeye başladı. Artık hayattan zevk almıyordum, şu hayatta en sevdiğim şey teknoloji ve yazılımdır ama bunlarla ilgilenmek bile istemiyorum. Uzun zamandır içimde bir his yok. Bugün teyzem vefat etti ama bir şey hissetmedim. Gerçekten çok zengin olmak istiyorum. Para kazanmak istiyorum ama hiç hevesim yok. Etrafımdaki herkese hayallerimden bahsederdim onlar benim zengin olacağıma neredeyse inanıyordu. Ama ben de o heves kalmamıştı. Bir psikiyatriste gittim ve bana ilaçlar verdi ve 1 ay sonra gelmemi söyledi. Gittim ilaç değiştirdik ve yine 1 ay sonra gel dedi. Randevu alamadım ve ilaçlarım bitmek üzeriydi. İlaçları yeniden yazması için gittik ve bana aynı ilaçları yazdı. Bana bir form vermişti ben de onu doldurdum ve doktora verdim. Bana "bunu kontrol edemem randevu aldığın zaman kontrol ederim" dedi. Ama bunu okuması, bakması maksimum 2 dakika. Neyse ertesi gün randevu buldum ve gittim. Bana farklı ilaçlar almam gerektiğini söyledi. Sanki benimle dalga geçiyordu. 2 dakika kontrol etse yine farklı ilaç alacaktım. İlaçlara olan ümidimi bitirdi neredeyse. Dün gece ilaçlarımı yakmak istedim. Konu üniversiteden açıldı ve ben de yazılma yönelmek istediğimi söyledim ve üniversitede öğretilen yazılımı internetteki eğitimlerden alabileceğimi söyledim ve öğretmenlerin PDF'den okuduğunu söyledim. Bana "sen üniversiteye gitmedin ben gittim. Öyle değil" dedi. Beynimden vurulmuşa döndüm. Nasıl bir doktor böyle diyebilir, nasıl bunu göremez? Belki de ben bunu abartıyorumdur. Neyse çıktık doktordan ben rehber öğretmenimi aradım ve bunları anlattım. Bana "bence ilaçlarını kullan yoksa bu sorunları çözemeyiz" dedi. Hastanede olduğumuz için sonra arayayım dedim. Eve geldim ve mesaj attım "müsait misiniz?" diye. Görüldü attı. 1-2 saat sonra aradım ve meşgule attı. Döner herhalde dedim ama dönmedi. Dedim ki bu adam zorunlu olduğu için benimle konuşuyor okul dışı benim sorunlarım için ne yapsın? Bildiğiniz bir çıkmazın içindeyim. Kafamı 1 hafta toparlamak istesem yarın yarın sınavlarım başlıyor. Hayır sınavlarım olmazsa bile ben oturup boş duramıyorum. Sürekli aklımda ne yapacağım, boş duramam, zaman kaybediyorum gibi şeyler geçiyor. Bir çıkmazın içindeyim sanki. İlaçları bırakmak istemiyorum ama o doktorun dedikleri... Ben biriyle konuştuğum zaman karşıdaki kişiyi elimden geldiğince anlamaya ve üzmemeye çalışırım. En küçük ayrıntıyı bile düşünürüm. Ama insanların böyle yapmaması artık beni bu düşünceden neredeyse çıkaracak. Yarın gidip rehber öğretmenimle açık açık konuşacağım. "benimle sadece işiniz gereği ilgileniyorsunuz, sorunlarım sizin için önemli değil" gibi gibi. Sizce ne yapmalıyım? Aslında konu böyle kısa değil. Yazdıklarım biraz ergence ve sadece 3 kişi arasında dönen bir şeymiş gibi oldu. Ama öyle değil. Düşündüklerimi kelimeye dökemiyorum.

Peki üniversite okuyacaksam kendi bölümümle alakalı puan fark etmeksiniz herhangi bir üniversiteye gideyim mi?

İşte bu yapmama hevesini kırmak istiyorum. Kendimi 1 hafta dinlendirmek ve düşünmek istiyorum ama olmuyor. Böyle şeylerle üzülmemenin ve başkalarını, sistemi suçlayarak geçmeyeceğinin farkındayım. Ama cidden içimden gelmiyor.

Konuyu sabote ediyorsunuz farkında mısınız?

En son yazacağım şeyi başta söylüyorum. Sen nasıl içini dökmüşsün bize, bende sana uzun uzun içimi döktüm. umarım hepsini okursun, şimdiden iyi okumalar. Öncelikle şunu söyleyeyim hissizlik ve isteksizliğin pandemi kaynaklı değil, pandeminin sadece biraz daha arttırıcı etkisi olmuştur. senin civarlarında yani lise 1-3 veya 15-17, hangisini istersen onu al, sendeki hissizlik olayı bende de hat safhada vardı. Lise 2'ye giderken kanserden dedem vefat etti bütün akrabalarım hüngür hüngür ağlarken bitik haldeyken, normal zamanda üzüntüsünü hiçbir şekilde belli etmeyen babamın bile en azından sela okunurken ağladığını görmüşken, dedemle herkesten çok vakit geçirdiğim halde kısacık bir an dışında ne üzgün hissedebildim ne ağlayabildim. Aynı şekilde o zamanlarda düşünce olarak hep çıkmazdaydım ders çalışmam lazım çalışamıyorum, oyun oynamak en sevdiğim şey bilgisayarın başına zorla gidiyordum. Yani dehşet bir isteksizliğim vardı. Yazdıklarına göre sende biraz benim gibisin insanları farkında olmadan biraz fazla inceleyen, hareketlerine takılan. Şu anda yapabileceğin en iyi şey akışına bırakman, isteksizmisin mümkün olduğunca bir şeyler yapmaya çalış ama isteksiz kal niye isteksizim diye fazla takılma. Mümkün olduğunca karşındakilerinin hareketlerine daha az takılmaya çalış, üzülemediğin şeye niye üzülemedim diye takılma . Bence aşırı derece kötü hissetmediğin sürece o ilaçları kullanma farkında olmadan kendini yıpratabilirsin. Rehber öğretmenine bir şey söyleme çünkü insanlar değişmiyor. Bir şey söylersin ister istemez bir ağız dalaşı olur yine sen üzülürsün. Mesela bende üniversite 2. sınıftayım okulda danışman hocamı bulamadığım için bazı bilmediğim şeyleri sormak için mail atıyorum adam bana yardımcı olmaktan çok niye resmi dil kullanmamışım diye satır satır; o kelime mailde kullanılmaz bu kullanılmaz diye yazı yazıyor, senin düşündüğün gibi bir şey söylemeye kalksam durduk yere benim canım sıkılacak karşımdaki kendini değiştirmeyecek. O yüzden boşver. Ayrıca okul konusunda sakın üniversiteden vazgeçme, daha 11. sınıftasın temelin olmasa bile gayet rahat toparlayabilirsin derslerini. gerekirse 0 kitaplar al bu zamanda veya yazın kendini biraz daha zorla, erken kalk ve elinden geldiği kadar çalış zahmetsiz rahmet olmaz diye bir söz vardır o hesap. Emin ol bir fabrikaya işçi olarak girmediğin sürece yazılım gibi bir işten devam etmeye kalkarsan diplomasızlık diğerlerine göre seni çok geri atabilir iş başvurularında. Okurken kendini geliştirirsin. Üniversite de çok daha fazla zamanın olacak. Bu yüzden devam etmen senin yararına olur çünkü, hem diploman olur hem de mezun olduğun alanda gayet yeterli biri olursun. Belki kendi işini kurup zenginlik hedefine de bu şekilde ulaşabilirsin.

Ben istemem.

Temel olarak yazılım biliyorum. Aklımda bir uygulama fikri var ve etrafımdakilerle paylaşıtığım zaman gerçekten mantıklı olduğunu söylüyorlar. Girişim yapacak birisiyim ve şu an Online satış yapıyorum. Daha da ilerletmek istiyorum. Ama yapasım gelmiyor.