Kızlarla konuşabilmek.

Bunu bende yaşamıştım ama açamamıştım.

Ne yaptın kıza? Son düzenleyen: Moderatör: 10 Nisan 2023

Kadıköy fil çıkışında tek başına oturup etrafa nefret kusarcasına bakan goth bir kıza başarılı bir girişimde bulunmuştum. Ben cesaretimi toplayana kadar 2 kişiyi başından savarken ben başarmıştım hala her ayrıntısını hatırlarım.

Radyant bir arkadaşım var. Ben o zaman dia 2'yim. Ben tuvalete gidiyorum sende 2 dakika dedi. Bende girip ayarlarımı yaptım. Sonra bir baktım ben tek kalmışım rakip 5 kişi... Sonra ses tüm mahallede yankılandı: "Ace" -Arkadaşımın NickName'si.

Var. Hackintosh için çalışan config yapmak. Bu zamana kadar 2 kere yapmışımdır.

Ellerimden çeşme gibi ter akarken kapının kolunu tutup açmıştım bu benim için en güzel başarı idi.

Hayatımda hiç kavga etmedim. Dünyayı barışçıl zorlukta oynuyorum bu konuda. Bir olay hariç: Aramızın iyi olmadığı biriyle anlaşmazlık yaşadık ve konuyu iyice çözelim birdahada konuşmayalım niyetiyle konuşmaya gittim. Ama o pek oralı olmadı. Gittim bende 25 bin TL var yanımda sorunu çözeriz diye. Adam açtı kapıyı gördü beni boğazıma yapıştı, sinir oldum gitmedim bende. Gitti geldi hemen çakı çekti dayı beni bıçaklayacak. Kimse tutmadı heriften korkusuna, atladı üstüme. Bende normalde yan odadaki rüzgar sesinden ürperirim o an ne olduysa Hitman gibi sıfır duygu sıfır korku. Adam gözü dönmüş rasgele sallıyor bıçağı korkmaya veya kaçmaya değil tamamen o ana odaklıyım. Hareketlerinden boşluk bulunca adamı üstümden ittirdim, daha hala zarar vermek istemiyorum. Ne güzel sorunsuz yolumuzu ayırmak yerine kavgalı ayrılmış olduk. Bununla da bitmiyor, ben çıktım gidiyorum evime daha sokaktan çıkmadan zaten heralde altta kalmamak için geri geldi. Arkadan geldi Koluyla tuttu. Beni yakalayıp ciddi ciddi bıçağı sırtımdan geçirmek istedi, boşluğa salladı ve kolumu kesti. Artık bu kişiye tahamülüm kalmadı. O zamana kadar pek direnmeyip sadece savunduğum için beni tutuyor ama boş tutuyordu, tek hamlede kurtuldum ve yere yatırıp bıçağı elinden aldım. Karnına köküne kadar sokup burnuna tekmeyi koydum ve kapşonu kapatıp yoluma devam ettim. Ne mutlu ayrıldık, ne problemli, daha beteri. Bu olaydan beri kimseye orda olduğu kadar tahammül etmiyorum. En başında kapıda burnuna kafayı basıp mekanı terk etmek vardı.

Ben halen kekeme sayılırım, 30 yaşımdayım yüzde 40 civarında bir ilerleme oldu tabii sosyalleşerek.

Arkadaşlar öncelikle iyi sahurlar. Kendinizi aştığınız bir an var mı? Aşmak derken şunu kastediyorum. Mesela benim için sınıfta tahtaya kalkıp soru yapmak gibi şeyler. Sizin kendinizi aştığınız, yaptığınıza şaşırdığınız anılar var mı?

G3 atışlarında baskın gözüm sol iken, sağlak olduğum için sağ ile atarak 5/6 yapmak...

Hocam yemin ederim sizi tebrik ederim. Haklısınız. Sınıfta sorulan o soruyu bilmenize rağmen parmak kaldıramamak koyuyor. Babam eve gelince ona hoş geldin baba diyememek koyuyor. Sınıftaki arkadaşlarımla sohbet edememek beni asosyalliğe sürüklüyor. Hayallerim vardı evet. Derslerime çalışsam ve bir yer kazansam da kendimi açıklayamadıktan sonra neye yarar ki? diyordum. Fakat gerçekten kötü bir şey. Ben kitap okumaya başladım ritimli ve yavaş okuyorum. Tiyatro eve ilçenin kursu olursa katılacağım, okulda olursa katılacağım. Maşşallah, Allah nazarlardan saklasın. Umarım bende sizin gibi derim.

Bunu duyduğuma sevindim. Son düzenleyen: Moderatör: 24 Mayıs 2023

Hayır, olmadı. Biraz da hastalığımdan kaynaklanan bir durum ama memnunum.

Kendimi aştığım an ilk 300 kg deadlift denememdi cidden çok zorladı bende pes etmedim gözüm karardı burnumdan az da olsa kan gelmişti ama başarmıştım.

Bu mesajımı 1 ay sonra görünce güldüm. Artık yapmak basit benim için.

Değil tahtaya kalkmak utancımdan kimseye soru soramazdım, hayat beni -1 başlatmıştı her şeyi zeka olarak kavraya bilmeme rağmen bir dersi anlamayıp soru soramazdım, ve o dersleri lise hayatımın sonuna kadar verimli alamadım. Ama her şeye rağmen azim ile bazı şeyleri başardım. Kendi duvarlarımı kırıp o kafa ile üniversite kazandım. Güzel bir eş ve iş sahibi oldum, Allah'a şükrediyorum her konuda tiyatro kulübüne girip turnelere katıldım. İnsan içine çıkmak hiç kolay olmadı o kadar stresliydi ki bu her şeye değdi.

11-12 yaşlarında mahallede top oynarken hiç vücut çalımı bilmememe rağmen sürekli yapıyordum, tabii bunu çok uzun bir zaman sonra fark ettim. Hatta o dönem yaz okullarında eğitim bile almıştım fakat vücut çalımına dair hiçbir şey öğretmemişlerdi, futbol konusunda kendimi aştığım zamanlar o dönem olsa gerek.

Geçmiş olsun, ne hastasısınız ayıptır sorması.

UNO oynadık

Bunların bilincede birisin olur, içini ferah tut. İnşallah.

Ergenliğim için söyleyecek olursam hayır diyebilmek. Her iyi insan kolay kolay kimseye hayir demek istemez ama hayat tecrübesi arttıkça gerektiği yerde, gerektigi kişiye hayır diyebilmek kendinize gösterdiginiz en büyük saygilardan birisidir. İnsanları iyi analiz etmeye başladıktan sonra hayatınızdaki kişileri daha iyi seçiyorsunuz ve hayatınız daha da güzelleşiyor.

Bende uzaydan atladım.