Bende aynı probleme sahibim. Ama benim dikkatimi çeken bir konu olursa durmam, konuşurum. Hatta şöyle diyelim: Ailemin yanında konuşamıyorum, arkadaşlarımın arasına girdiğim zaman duramıyorum. Öyle söyleyeyim.

Şu an sınıfın sessiz çocuğuyum. Kimseyle konuşmuyorum, gerek 11. sınıfta yaşadığım olaylar gerek geçmişte tanıştığım insanlar bu enerji ve özgüveni bırakmadı bende sağ olsunlar.. Beni en çok yaralayan ve rahatsız eden şey insanların sırf yalnızım diye tip tip bakmaları oluyor ek olarak söylemek istedim.

Benim kimseye tahammülüm kalmadı artık kimseyle iletişim kurmak istemiyorum, veya arkadaş olmak istemiyorum, son derece hak veriyorum.

Muhtemelen küçükken sözlerin, hedeflerin, hayallerin, önerilerin o kadar önemsizleştirilmiş ki şuan konuşmaya cesaret edemiyosun. Bende de var bu sorum anlattığım gibi olaylar yaşadım. Kişiliğim bozuldu insanların duygularını önemsemiyorum, özle miyorum, umursamıyorum, özgüvenim varmış rpsi yapıyorum. Çözüm olarak bunun üstüne gidiyorum, sosyalleşmeye çalışıyorum ama ne kadar işe yarıyo tartışılır.

Hiçbir zaman konuşmak istemiyorum hep sessizim. Bu 3 4 senedir böyle. Ne kadar değiştirmeye çalışsam da kişiliğime oturmuş gibi ne yapabilirim? Aslında konuşmak istiyorum fakat beni konuşmaya iten hiçbir şey olmuyor. İlgimi nedense hiçbir şey çekmiyor.

Bende aynı durumdayım. Konuşma isteği var ama arkadaş yok. Biraz da asosyallik var malesef.