Konu kendi hayatın ve kendi gelecek planınsa başkalarının kösteklerini düşünerek boşuna vakit kaybetme. Çoğu kişi anlayamadığı ya da inanmadığı seçimleri yargılarlar, sen başardığın zaman da hemen 180 derece dönerler. Mesela basit örnek vereyim; 29 yaşının son aylarındayken 3. yabancı dil olarak Fransızca öğrenmeye karar verdim, arkadaşlarımın bazıları bu yaşında sınıfa gidip ders mi dinleyeceksin diye dalga geçtiler. Benim ders çalışma saatlerimi umursamayıp buluşma planları yaptılar, sonucunda ise o dili öğrenip iş mülakatı verip kazancımı %40 artırınca hepsinin ağzı açık kaldı. Başkalarını boş ver sen, inandığın ve yapabileceğini düşündüğün şeyi sonuna kadar zorla. Yaptığın zaman şimdi sana destek olmayanlar en çok ben destek oldum diye laf yarışına girecekler. Bir de başarısızlıklara bahane arama huyunu edinme, bahane üretmek kaybedenlerin hobisidir.

Kim haklı nereden bilelim. Konuyu aç biraz. Yaşıtların destek alman normal şu an. Ben 23 yaşımdayım. Senin yaşlarında kardeşimle sorun yaşıyoruz çünkü bana saygısızca davranıyor. Bende haklı olarak onunla uğraşıyorum. Ablan mı abin mi var? Sizin yaşlardaki isyankar tavırlara aşinayım. Allah bilir neye darlandın da ailene isyan edecek duruma düştün?

Ben de iş bulma ve sınav stresinden geceleri uyuyamıyorum. Ayıptır söylemesi tuvalette bile aklıma geliyor bu. Ben de 18 yaşındayım. Aklıma her geldiğinde moralim bozuluyor. Güldüğümde aklıma gelince hemen gülme isteğim kayboluyor.

Sen 16 o 22 yaşında ise erkek ise ağabey denen zamanla abi olan kadın ise abla denen büyük kız kardeş olur...

"Anne ve babamızı seçemiyoruz. Milliyetimizi ve dinimizi de öyle. Ancak ne tuhaf ki, girilen kavga ve savaşların çoğu işte bu seçemediklerimiz yüzünden! Bir de seçtiklerimiz var. Kontrol etme imkanı bizde olan ve tümden hayatımızı etkileyen kararlar..." Sıfır kitabından / sayfa 230.

Dinimizi kendimiz seçebiliyoruz ama. Orası yanlış.

Hocam kendi kendine takmış bir şeylere kaçamak cevaplar veriyor. Yorumuma ne cevap verecek merak ettim. Ya da işine gelecek mi cevap vermek.

Orta yaşına geldiğinde büyük ihtimalle herkes kendi hayat koşuşunda olacak ve birbirinizi arıyacaksınız. O yaşta öyle düşünülmen normal ve büyüklerinin olgunca sana empati yapmadan yetişkinmiş gibi davranıp küçük görmelerini şaşırmıyorum. Çoğu kişi bunları yaşamıştır ve o yollardan geçmiştir. Sen hayatına odaklan ve kimsenin ne dediğini düşünme derim.

Tavsiyelerinizi göz önünde bulunduracağım. Zaman su gibi akıp gidiyor. İleride geriye baktığımda ailemle güzel hatıraları hatırlamak için elimden geleni şu an yapacağım gerisi onların elinde.

Bu dediğin tartışma bir tartışma bile değil ki, ayrıca kendi giyeceğin şeyi kendin gidip almak senin için daha iyi olur zaten. 16 yaş küçük bir yaş değil, konu buysa çok gereksiz yere büyütmüşsün kafanda. O yaşlarda her şeyi kötü tarafından üstüne alınmaya müsait oluyor çoğu kişi, bu kadar basit şeyleri kafana takma. Büyük sandığın olaylar aslında çok basit şeyler.

Üniversiteye başka bir şehirde gitmen senin için isabet olur, hem hayatı öğrenirsin hem de kafayı dinlersin. Takılmamaya bak, sürekli bir şeylerle meşgul ol. Tartışma çıkardığı zaman da ya ailene söyle ya da daha sivri bir dil kullan, başka bir çözümü yok gibi gözüküyor.

Kitap Tunç Kılınç'ın kitabı mıdır hocam?

Babam hariç sanırım gerçek hayatta tanımak bile istemeyeceğim insanlar olması beni gerçekten üzüyor. İnsan büyüdükçe gerçekten gözü açılıyor ve bir şeyleri sorgulamaya başlıyor. Şu anda 16 yaşındayım fakat 22 yaşında olmasına rağmen eve hiçbir faydası dokunmayan insan tarafından sırf yaşı büyük olduğu için kendinde bir takım haklar bulması da cabası. Yaşadıklarımı tam olarak yazamam fakat umarım önyargıyla yaklaşıp o yaşta ne derdi diyeniniz olmaz. Seneye sınav senem ve gerçekten evde bulunmak istemiyorum. Yurda gitmek istiyorum fakat korona zaten taşlarla dolu olan yola bir taş daha atıyor. Kendimi bir nebze de olsun açmak istedim genelde gerçek hayatta böyle konuları konuşmak yerine içime atıp, konuşmamayı seçerim fakat sanalda daha rahat olduğum için derdimi buraya az da olsa döktüm teşekkürler okuduğunuz için. Gelin bu konu altında dertleşelim.

Maalesef çıkmaz sokak. Üzüntümü paylaştığınız ve ciddiye aldığınız için teşekkür ederim.

Kusura bakmayın hocam dalgınım biraz.

Ablanda büyüklük budalaklığı var ondan büyük ağabey, abla var mı? İlk çocuk ise ilk deneyim sorunu. İlkler arızalı olur.

22 yaşında diye bahsettiğiniz kişi tam olarak kim anlamadım?

@RevClevent Zamanında benim yapmadığım, şu anda geriye dönüp baktığımda her şeyin çözümü olacağını ve o kadar şeyi yaşamak zorunda kalmayacağımı fark ettiğim şeyi sana önereyim. Her şeyi çok fazla üstüne alınma, daha orta yolu bulmaya çalış. Ailenle aranı bozmamaya çalış. Özellikle ablana değer verdiğini göster, onu kendi tarafına çek. Daha da sırtın yere gelmez, insan ablası olmasının avantajını tepmemeli. Çıkarcılık çoğu zaman iyi şeydir, meyvelerini birkaç aya kalmaz toplarsın. Sevgi göstermekten, yeri geldiğinde fedakarlık yapmaktan çekinme ki karşılığını da aynı şekilde alasın. Bir de yaşın artık küçük değil, kendi ayakların üzerinde durmaya çalış ve bunu babana yansıt. Sorumluluk al, seçimler yapabileceğin konumda olmaya çalış. Sorunlarının çoğu düzelecek.

İlk çocuk.

Denedim hocam her konuda kıyas yarışmasına giriyor. O yüzden uğraşmaya bile değmez inanın bana. Aklı başında bir insanın böyle davranması beklenemez zaten. Şu 2 sene çabuk gelip geçse de üniversiteye gitsem diye bakıyorum. Kurtulmanın tek yolu bu çünkü. Sadece benimle olan tartışmalarında değil annem ya da babam da bir konuda uyarmaya çalıştığında ağlayıp odasına çekiliyor. Ama ne de olsa 22 yaşında değil mi?

Sanırım abiniz ya da ablanızdan bahsediyorsunuz. Arada olur böyle tartışmalar, gelir geçer. Ardına baktığında gülersin. Sürekli oluyorsa al karşına konuş, korkma. Ne sıkıntı çekiyorsan kibar bir üslupla anlat. İçine atarsan sen zararlı çıkarsın, attıkça da bir yerde ister istemez patlarsın. O patlama senin yararına olmaz. Geç olmadan dön o yoldan, zararın neresinden dönersen dön kardır.

En karanlık gece ardından, illaki güneş doğuyor. O güneşi her zaman kendinde ara.

Çok güzel olur

Hocam bu en basitlerinden biri zaten. Konuşmada araya girmese çirkef bir şekilde ben de diyecektim gerek yok ben almaya giderim diye. Sadece bir olaydan dolayı değil birikim söz konusu. Diğer arkadaşın da küçük kardeşinden dolayı ön yargılı yaklaşmasını anlıyorum ama gerçek hayatta tanışsak böyle demezdiniz emin olun. Umarım bir gün tanışmak dileğiyle.

Doğru diyorsunuz hocam insanı insan yapan geçtiği zorluklardır.

Okuma yazma bilmeyen ailede doğup ders çalıştığı için dayak yiyerek bilim insanı olanlar var. Hadi vizyonunu bu kadar yüksekte tutma, kendi paçanı kurtaracak kadar plan yap. Hayat kadınından doğan, fiziksel işkencelerle büyüyüp senin yaşından itibaren yalnız başına hayatını kuran da var. Kim bilir başka kimler ne yollardan geçiyorlardır... Moralini bozup kabullenmek yerine çıkış yollarını arayabilirsin. Zor ve yorucu ama o süreyi atlattıktan sonra da kimse seni yıkamaz.