Merhaba arkadaşlar, bu yazımı tamamıyla okuyacak kişiler, benim üzerimde yanlış algılar oluşturmasın. Benim yerimde kim olsa aynı şeyi hisseder ve düşünür. Algınızı bir kenara koyup olgularla, anlattığım hikayeyle olayları değerlendiriniz. Aslında konunun içeriğini başlıktan da anlayabilirsiniz. Üniversitede yaşadığım insanlık dışı ayrımcılıklar bende anksiyete oluşturdu. Olayların tazeliğinden ya da yüz yüze görmesem bile aynı okul grubunda olmamız bile beni sinirlendiriyor. Üniversitenin başında samimi olduğum bir arkadaşım vardı ve bu arkadaşım durduk yere beni bırakıp yurdumdaki arkadaşla takılmaya başladı ve normalde 1-2 günde bir dersle alakalı arayan kişi bir anda defolup gitti. Bende hay hay dedim ve umursamadım. Sonrasında zaten istemeden o grupla birlikte takılmaya başlamıştım. Bu grupta da bana karşı ayrımcılık devam ediyordu. Gruptan bir kişi durduk yere haksızlık yapınca diğerleri sesini dahi çıkarmıyordu . Hatta bir gün kötü bir tartışma olmuştu ve sorumlusu ben olmadığım halde o dediğim eski samimi arkadaşım, "ikinizin de yaptığı ayıp" diyerek durumu aklı sıra düzeltmeye çalıştı ben o tartışma da yurt odamda sinir krizi geçirmiştim. O kişinin odasına gidip gerçek manada kavga etmek istemiştim. Hatta o sıra da annem aradığı için durumumu anlatınca beni sakinleştirmeye çalışmıştı. Sonrasında da abim aramıştı. Bende sakinleştim ve bu durumlara kafamı yormamaya çalışsam da o gruptaki şımarık kişi arada sırada canımı aşırı derecede sıkıyordu. Tabii ben bu gruba dahil olmadan önce bir hemşehrimle dost olmuştum. 4 senelik üniversite hayatımı (2.5 yıl pandemi) burada anlatamam ancak bu hemşehrimlede iki taraflı tartışma yüzünden aram bozuldu. Üniversite de sadece bir tane lanet olası arkadaş grubum varken hepsiyle küs oldum. Tam 4 kişi. Üstelik bunlardan bir tanesini daha geçen ay ders için aradığımda, çocuk dönmedi bile. Şu an bu yazıyı okuyanlar problemin bende kaynaklanabildiğini düşünüyor olabilirler ancak arkadaşlar, ben aynı zamanda OKB hastasıyım. Yani zaten kendimi gereğinden fazla sorgulayan biriyim. Oldukça naif, gereksiz yere birinin canını sıkınca kafaya da takan biriyim. Burada "gereksiz yere" dememin sebebi ise, eğer bir kişi kasıtlı olarak aleyhime bir şey yaptıysa, asla üzülmem. Herkes gibi bende yaptığıma "iyi ki yapmışım" derim. Arkadaşlar cidden yazarken bile yoruldum. Bir cühela grup nasıl bu kadar insanlık dışı eylemlerde bulunabilir. Üstelik bu hemşehrime WhatsApp üzerinden iki gün önce "zaten daha karşılaşmayacağız, barışalım" imasında mesaj attığımda, içinde kalan kini ve öfkesini de üzerimde çıkardı. O sırada YouTube'da video çekim için kameramı hazırlıyorken, içimdeki tüm heves gitti. Sinirden dişarı çıktım. O kadar sinirlendim ki içimden sövüyordum. Sonra beni arayıp -aslında yanlış anlaşılacak hiçbir şey yokken- güya yanlış anladım ayağına yattı ve özür bile dilemedi. Şu an iki gündür aklıma o aptal mesaj geliyor ve canım sıkılıyor. Kendime herkes gibi "ben niye bunları yaşadım" diye soruyorum. Zaten üniversiteye depresyonla gitmiştim. Üniversite bitti ve ben psikolojide patolojik rahatsızlıklar hariç neredeyse hepsini yaşadım. Bu benim aptallığımdan olmuştu aslında. Yani bu olaylarla hiçbir ilgisi yok. Arkadaşlar inanın daha ne yazacağımı bilmiyorum ama gerçekten 4 senede o aptal şehrin üniversitesinde çok can sıkıcı olay yaşadım. Düşünün, bunları yazarken bile yorulduğumu hissettim. Ve çok gariptir o hemşehrime mesaj attığım günün akşamı, 2 sene önce benden haksız yere küsen arkadaşım telefonla arayıp özür diledi ve barıştı. Gerçekten o gün "ben ne yaşadım bugün" diye sordum. Hatta anneme de anlattığımda şaşırmıştı. Arkadaşlar, yazımı buraya kadar okuduysanız, benim kişiliğim üzerinde sakın yanlış algı oluşturmayın. Başta da söylediğim gibi ben zaten kendimi çok fazla sorgulayan birisiyim. Bunun yanında zaten gereksiz olsa bende sizin gibi kafaya takmam. Bu başlık altına, benimle aynı problemleri yaşamış arkadaşlar varsa, yazabilir mi? Teşekkürler herkese. Son düzenleyen: Moderatör: 31 Mayıs 2023