Bende de şöyle, anne baba dışında kim ölürse ölsün umursamam.

Yok gülmek, mutlu olmak var tabii ki, ama hiç üzüntü duymuyorum. Empati yapıyorum insanları üzmüyorum. Ama kendim üzülmüyorum.

Hocam ben aslında kan görsem ağlarım fakat 1-2 yıl önce dayım vefat etti hiç ağlamadan gezdim oyun oynadım ama üzülüyorum fakat yani üzülmüyorumda anlamıyorum içimden o benim dayımdı öldü neden üzülmüyorsun diyorum fakat hala bir şey olmuyor.

Daha önce aşırı kırıcı ve psikolojik olarak sizi uzun süre boşluğa sürükleyen bir şey yaşadıysanız, arkadaş sayınız ve sosyalliğiniz az ise normal diyebilirim. Bahsettiğim şeyleri ben yaşadım bende sizin gibi olma yolunda ilerliyorum.

Joker V2.

Bende de öyle. Bazıları mental olarak daha güçlü olabiliyor. Anormal bir durum yok bence. Hem bir de toplumun da bizden istediği bu sanırım. "Erkek adam ağlar mı?" diye diye psikolojimizi bozdular.

Bunun mentallikle alakası yok. Adam annem ölse üzülmem diyor bu mentallik değil. Mentallik üzülmek ama sağlam durabilmektir. Hasta bu arkadaş bence. Ağır antidepresan kullanmış ve duygularını yitirmişçesine hasta.

Yaşın 14-20 arasındaysa normal.

Ben olsam ağlarım. Ama ağlamaktanda fayda gelmezki kardeş. Oyüzden ağlamaktan nefret ederim.

Bende de ben komik şeylere gülüyorum ama başka hiçbirşey yok. Sadece beni etkileyen bana olan olaylara üzülebiliyorum. Mutlu bazen olabiliyorum ama üzüntü yok. Mutlulukta yok neredeyse. Her şeyin kötü tarafını görüyorum. Üzülmek istiyorum ama yapamıyorum, bende üzülmüş gibi yapmak zorunda kalıyorum insanların yanında.

Hayır daha önce bir travma ya da olaydan sonra böyle olmadı. Asosyal olduğum içinde olmadı. Hatta küçükken babamın ve annemin bir gün öleceğini öğrendiğimde bile ağlıyordum. Şu an ölseler yapabileceğim en fazla şey üzülmek olur. Büyüdükçe duygusuzlaştım diyebilirim.

Aynı beni tarif ettin ama ben asosyalim o yüzden o yüzden duygusuz biriyim.

Olum öyle şey mi olur lağn?

O duygusuzluk değil, çevre ile olan irtibatın daralmış. Elbet canını yakacak bir şeyler vardır. Lakin onlar, sadece senden ibarettir.

Bende kendime yapılan haksızlık falan olursa üzülüyorum. Ama diğer insanlar umurumda olmuyor. Galiba istemeden bencil insanlarız. Ama insanlara bencilce davranmıyorum. Duygu tarafında bencilce diyelim.

bende üzüntü ve ağlama duygumu kaybetmek istemişimdir hep

Son bir yıldır ben de böyleyim.

Üzüntüden fayda gelmez. özel yaratılmışsın puhaha

Ağlama ve içine atmak hariç bütün duygular iyidir. Yoksa hayattan keyif alamazsın.

Duygusuzluk...

Arkadaşlar, ben duygusuz biriyim. Kırılmıyorum, üzülmüyorum. Annem ölse ağlamam diyebilirim. Şu an abim hasta ve acı çekiyor. Tabii ki ilgileniyorum, seviyorum ama duygularımda umurumda değil diyor. O ne isterse yaparım ama hiç üzüntü duyamıyorum. Sevdiğim insanlar olmalarına rağmen neden böyle? Son düzenleyen: Moderatör: 26 Temmuz 2022

Bende tamamen aynıyım. Üzülmek istesemde neden üzülmediği sorgulasamda istemeden bencilim sanırım. Benim gibi şeyler hisseden insanlar olmasına sevindim, tamamen aynıyız.

Ben de öyleyim.

Yalnız olmamak iyi en azından.