Çok teşekkür ederim yorumun için, elbet bu sosyalleşmeye destek vermek amacıyla yazıldı. İnsanlarımız en iyisini hak ederken, kendi kendilerinin hapishanesi oluyorlar.

Mükemmel yazmışsın dostum eline sağlık. Dediklerine katılıyorum ama ben bir konuda örnek vermek istiyorum. Dediğin gibi tanımadığın insanlarla sohbet etmek çok güzel bir şey fakat ben birkaç denemeden kötü geri dönüş aldığım zaman sonrasında sohbet açmak içimden gelmiyor. Veya bakkaldan çıkarken kolay gelsin dedikten sonra suratına bön bön bakan insanı görünce bir daha kolay gelsin diyesim gelmiyor. Belki öğrenilmiş çaresizliktir bilemiyorum Sosyal medya konusunda %100 haklısın. Ben Twitter ve Instagram'dan kurtulabildim fakat YouTube'u bırakmak aşırı zor geliyor ama deneyeceğim

Eline, yüreğine sağlık kardeşim. Keşke herkes senin gibi düşünebilse. Yazında da verdiğin örnek üzerinden; markete gittiğimde kasiyerlere teşekkür edip, kolay gelsin diyorum fakat çoğu zaman yüzüme bile bakmıyorlar, ben de alacağımı alıp çıkıyorum. Nedendir bilmem ama insanlar çok mutsuz, başkalarıyla iletişime geçmekten çekiniyorlar, istemiyorlar. Çoğu bana dokunmayan yılan bin yaşasın düşüncesindeler. Belki de ülkenin durumu insanları agresifleştiriyor, harcadıkları emek karşısında gördükleri az değerden bunalıyorlardır, kim bilir... Biz elimizden geleni ardımıza koymadığımız sürece hala bir şansımız olabilir.

Enerjik bireyler her zaman sosyaldir, yerinde duramaz, şimdikiler ayakta ölüyor. Öncelikle market ürünlerini bırakıp doğal ve zengin kaynaklı besinler yemeye başlasınlar, bak o zaman enerjik olup sosyalleşiyorlar. Milletin enerjisi yok artık kafein'e gömülmüşler, o denli düşün. Heyecan duygusu da 2-3 defa atılım yapıldıktan sonra yok oluyor, üstüne gitmek yeterli. Heyecan insanoğlu'nun yeni bir şeylere atılmasından dolayı ortaya çıkan duygudur, bu duygunun amacı insanı korumaktır. Toplum önünde konuşulanca adrenalin tavan yapar, insanoğlu'nun ani ters reaksiyona hazırlıklı olmasından kaynaklıdır.

Yeeey! Bende o bireylerden bir tanesiyim! Neden acaba diye sorguladım kendime ama halen cevabı bulamadım. Belki de insanlarla konuşmak istemiyorum, belki de sadece yalnız kalmak istiyorum gerçekten sevdiklerim dışında. Belki de insanlardan fazla hızlı olgunlaştım onların çocuksu hareketleri bana ağır geliyor falan filan. Bilmiyorum, ne zaman öğreneceğim onuda zaman gösterecek. Ama şu an utangaç olmayı bende istemezdim ama açıkçası. Yahu 15 yaşına gelmişim insan bir markete de mi gidemez! Benden yaşça küçük çocuk yiyecek alıyor marketten anasını.

Eline Diline sağlık. Yazdıklarında sonuna kadar haklısın. Ben her esnafa kolay gelsin, hayırlı işler gibi cümleler söylüyorum. En önemlisi şu ki Empati kurabiliyorum ve bu özelliğimi çok seviyorum. Dışarıda insanlar ile iletişim kuruyorum ve kurmayı da seviyorum. Bizi ancak iletişimsizlik, saygısızlık, sevgisizlik köreltir.

Verilmek istenen mesajı güzel olan bir konu olmuş elinize sağlık

Neden bankta otururken durduk yere biriyle sohbet etme amacı duyayım veya neden kurye için not bırakayım? Kolay gelsin gibi şeylerin söylenmesi normal bir şey olarak görüyorum bende bir dükkanda girip çıkarken kapıyı "Kolay gelsin", "Hayırlı işler" gibi şeyler söylüyorum ama yemeği getirecek kurye elbette dikkatli olsun ama yemek soğuduktan sonra tadı çıkmaz. Kimin ne olduğu belli değil herkesle sohbet muhabbet kurmamak normal bankta oturum dinlenir kalkarım. Çıkar hariç insanlar benimle pek konuşmuyor açıkçası pek umrumda değil. Birisi bana durduk yere soru sorsa garip olur kıllanırım sanırım.

Klasik sosyalleşme sorunu. Yazınızın uzun olduğunu belirttiniz fakat kimse zamanını bu kadar satırla harcamak istemez, ki uzun yazılardan nefret ederim. Utangaç olmalarının nedeni çok basit. Çünkü bir şey söylediğinde "acaba benimle dalga geçerler mi?", "acaba nasıl tepki verecek?" tarzında düşündüğümüz için. Teknolojinin hayatımıza iyice girmesiyle bu normalleşmeye başladı çünkü bozuk adalet sistemiyle artık sosyalleşmek imkansız

Kafamda beliren bi düşünce sadece. Doğal ve zengin kaynaklı beslenme VS güzel çalışma saati ve emeğinin karşılığı güzel maaş.

Kardeşim bu bizim ülkemize has bişe sanırım. Çok basit bir örnek: bir hanımefendiye yardımcı olmak istesen, soru soracak olsan veyahut sen yardım isteyecek olsan; karşılaştığın tepki neticesinde sen de artık samimi olmak istemiyor ve doğal olarak çekingen davranıyorsun. Bana göre böyle.

Esnaf olduğum zaman edindiğim deneyimler ile insanları genellikle dışarıdan bakınca az çok tahmin ediyorum. Konuşulabilicek birisi ise samimi olmaya çalışırım ama cidden dışarıdan tepki görebileceğim birisi ise yaklaşmıyorum bile. Ama bizim millet de ön yargı da çok bu arada, soru soracakken bile yiyecekmişim gibi tavırları olanlar var.

Öncelikle biraz uzun bir konu, kusura bakmayın yazmayı seviyorum. Yazım hatam varsa affola, hatasız kul olmaz. Genel olarak gezmeyi seven bir insan değilim, yada farklı alanlar keşfetmeyi. Ara sıra kafam atar ve kulaklığımı ve kapüşonlu ceketimi giyer ve hiç gitmediğim mahallelere yada parklara gidip dolaşıp gelirim. Yaşamım boyunca farklı yerlerde kira'da oturduk, böylece çok farklı mahalleler ve farklı insanlar tanıdım. Fakat eskiden beridir cevabını veremediğim tek soru insanların utangaçlığı ve çekingenliği, hatta insanlar korkuyorlar. Sokakta kimse yeni biriyle tanışmak için çabalamıyor, kimse özgürce hareket edemiyor, kimse istediği saç modelini yada giyim tarzını giymiyor, kimse olduğu gibi olmuyor ve hep başka insanların onları nasıl görmek istiyorsa onun gibi gözükmeye çalışıyorlar. Bu insanlara ben de dahilim ve sebebini bilmiyorum. İnsanlar kendini beğendirmek ve sözde sosyallik adına hayatlarını kaptırdıkları sosyal medyadaki olayları kafam almıyor. İnsanlar birine selam vermekten korkuyor, biri ile arkadaş olmaktan korkuyor, market'ten bir şey aldığında söz de olsa bile teşekkür etmiyorlar, kimseye kolay gelsin demiyorlar, işi düşmedikçe yada çıkar olmadıkça kimseye yardım etmiyorlar ve neden böyle insanlar? Elbet herkes böyle değil fakat çok aşırı yüksek bir oran da insanlar böyle. Kimse bunu inkar edemez. Bunu fark ettiğimden beri son bir kaç aydır sıradan alışkanlıklarımı değiştirmeye başladım, sizlere yaptığım şeyleri yazmak istiyorum ve yaşadığım değişimleri aktaracağım. - En ufak şey de bile teşekkür etmek. + İnsanlar size daha sıcakkanlı bakıyor, ve sizle daha samimi oluyorlar. Onlara verdiğiniz teşekkür onların birine faydalı olduğunu düşündürüyor ve iyi hissettiriyor, böylece bu size de yansıyor ve ilişkiniz daha samimi oluyor. - Esnafa ve çalışanlara nazik olmak. + Bakkal, market'ten tutun da her alanda çalışanlara "kolay gelsin, iyi çalışmalar" şeklinde iltifatlar da bulunduğumda bana karşı daha nazik oluyorlar, örneğin bir mekan da yemek için oradaysak veya bir şeyler içmek için, çok sık yaşadım ikram da bulunuyorlar. Bir keresinde bir pizza firmasından sipariş vermiştim ve not kısmı var biliyorsunuz oraya aynen şunu yazdım; " Selamlar kolay gelsin, tek bir şey istiyorum lütfen kuryeci arkadaş yavaş ve dikkatli gelsin acelemiz yok. Çalışan tüm arkadaşlara da iyi çalışmalar. " Bunu yazdıktan sonra pizza firmasının müdürüne kadar gitmiş bu not bana ve arkadaşıma iki kişilik basit bir menü sipariş etmiştik indirimli yanında çeşit çeşit tatlı ve ek ikramlar ile içeçek göndermiş ve şöyle bir not düşmüştü.. " Her zaman sizin kadar nazik insanlar'dan sipariş almıyoruz, belki de seneler oldu. Sizlere ikramda bulunmak istedik, keyfini çıkarın!" diye bir kağıt ile geldi ve gelen kuryeci abimiz öyle güler yüzle getirdi ki o gün çok mutlu hissetmiştim. Buda böyle bir anımdır. İşin özü, lütfen nazik olun çalışan insanlara. - Bir anda tanımadığınız bir insana sohbet açacak konularda sorular sorun. + Bunu yeni yeni çekinsem de biraz yapmaya başladım, örneğin bir gün parkta oturmuş dinlenip müzik dinlerken bir amca geldi bastonunu koydu ve yanıma oturdu. Dedim hadi biraz sosyalleşeyim, yaşı olmaz güzel sohbetin. Amcaya " Selamın Aleyküm, bir şey sorucaktım babama hediye alacağım da aklıma bir şey gelmedi, bana yardımcı olur musunuz? " halbuki o an öyle bir şey yoktu, maksat muhabbet başlatmaktı ve o amcayla 15-20 dakika kadar farklı konularda konuştuk. Amca da bir kaç tavsiye de bulundu, arada farklı konular da konuştuk öyle sonra kalkıp selam verip evin yoluna döndüm. İnanın insan daha özgüvenli ve pozitif oluyor. - Sosyal medyayı bırakmak. + Sanırım aldığım en iyi karar bu oldu. Lise 3. sınıfa kadar aşırı derecede telefon bağımlısı ve sosyal medyada saatlerini geçirip sahte mutluluğun esiri olurdum. Oysaki internet'de yapılabilecek tonla şey varken, vaktimi orda öldürüyordum. Lise 3. sınıftan beridir şu an 21 yaşındayım yani 5-6 senedir Whatsapp dışında bir sosyal medya sayılabilecek bir şey kullanmıyorum ki keşke onu da kullanmasam, zaten çok aktif değilim fakat SMS kullanan kalmadığı için o artık mecburiyet. Bıraktıntan sonra o kadar çok fazla vaktim oldu ki, insan elbet mala dönüyor. " Şimdi ne yapacağım? " çünkü o kaybettiğim zamanı dolduracak bir hobim yoktu, ben de burada bahsetmeyeceğim fakat bir kaç hobi edinmeye başladım.. hadi bir tane örnek vereyim; koleksiyonculuk. Ara sıra bit pazarına giderek eski bilgisayar parçalarını alıyorum ki bayağı eski parçalar oluyor, çalışması önemli değil o zamanları ve teknolojinin geçmişini anlatacak bir eser gibi geliyor bana. Ben de alıp onları çalışıyorsa ayrı, çalışmıyorsa ayrı ayırıyor ve güzelcene dezanfekte edip temizliyorum ve parlatıyorum. Onları biriktirmeye başladım, yakında bir dolap alıp oraya sergi gibi yerleştirmeyi düşünüyorum çünkü çok güzel duruyorlar. Kısacası kalmadı ama diyeceğim o ki kendinize bir hobi edinmelisiniz, ki kalan zamanınız işe yarasın. Yoksa elbet kullanmamak marifet değil. Ayrıca bıraktıktan bir süre sonra çok sıkılan birisi olsam da bir süre sonra fark ettim ki sahte yaşamlara çok ilgi duyuyor muşum ve elimdeki şeylerden uzaklaşıp hayal kuruyor muşum. Oysa ki hayat hep sosyal medyada gözüktüğü gibi değil. - Aileye ve dostlara saygı ve sevgi duymak. + Elbet sevmediğiniz kişiler olabilir ama sizi cidden üzecek bir şey yapmadıysa, en azından saygı duyun. Selam verip almanız bile yeterli olacaktır. Konu aileye gelirse, anne ve babanıza saygı duyun ve istediği şeyler olduğunda oflayıp puflamak yerine dediklerini yapıp saygılarını kazanmaya çalışın, inanın istediği şeyler sizin yararınıza olacaktır. Arada bir sebepsizce bugün harika gözüküyorsun, yüzünde niye gülümseme yok senin? yakışıyor mu böyle sana veya Dertleşerek onlarla bağlarınızı güçlendirin. İnanın farkına varmadan gelip gidecekler hayatınızdan. Anne, babası olmayan insanlar var, onlara soracak olursanız onlar en iyi anlatan kişi olacaklardır ailenin eksikliğini ve özlemi. İşin özü, utanmayın, çekinmeyin, mutlu olun, sevdiğiniz şeyleri yapın, saygı duyun sevin, güler yüzlü olun, ailenizi sevin, iyilik yapın, yardımsever olun ama ne olursanız olun ilk yazdığım satırlardaki kişilerden olmayın. Sevgiyle kalın.

Bu güzel yazıya yorum gelmemiş olması üzdü. İnsanlarımız okumayı sevmiyor sanırsam.

İnsanları "sosyal" medyayı bırakıp sosyalleşmeye teşvik eden bir yazı olmuş çok beğendim.

Sahte ve yapmacık dostluklar, samimi olmuyan konuşmalara gerek yok. İnsan doğru enerjiyi yakaladığı zaman doğru dostluğu bulmaya çıkar, bulduğu zaman da onunla zamanan geçirmesi bile bir sosyal aktivitedir. Öyle herkesin birbiriyle içli dışlı olması için o samimiyet duygusunun halkça etrafa yayılması gerek. İnsanlardaki o terslenme korkusu içten içe bizleri yiyor. Birbirimize düşürüldük, zengin fakir ayrımı tavan yaptı, artık herkes birbirine nefretle bakıyor. Zaten eskiden de çok birbirimizi sevmiyorduk, sadece insanlar mecbur olduğu için sıkıntıdan sohbet ediyordu.. Ben bu dönemin çocuklarını daha samimi buluyorum açıkçası, eskiler hep yapmacıktı. Samimi olanlar da vardı her zaman, o ayrı..

Umarım, elimden geldiğince bir şeyler katabilmeyi hedeflemiştim.

Ellerine sağlık dostum gerçekten harika, son derece doğru ve en önemlisi çok içten bir yazı olmuş.