Evet bu tip konular güzel oluyor haklısın. Ama biraz inanmakta zorluk çekiyorum bu tip şeylere...

Zaten paylaşılan sitede, "günlük'" gerçeği yansıtmamaktadır, yaşanıldığı iddia edilen olayların gerçekleşmesi münkün değildir. , mesajı verilmiş.

Bilim bölümünde konuyla ilgili bir makale paylaştım. Buradan ulaşabilirsiniz: Rus/Sovyet Uyku Deneyi Hikayesi Gerçek Mi?

Hahahahaha tamam.

Onu bunu bilmem başıma daha demin 1.8'de oynarken bır şey geldi şimdi dikkatle izleyin elim titreyerek yazıyorum bunu yemin ederim anne babam benım kardesım sulalemın uzerıne yemın edıyorumkı sımdı anlatacaklarım yalan değil çok iyi dikkatle dinleyin başlıyorum. Yaptığım texture packımı deniyordum birkaç dakika veya 10 dakika her şey normal geçti klasık yaratıcılık modunda bir dünya açmıştım ve benı ıssız ve küçük bir adada doğurmuştu. 10 dakika texture packımı denerken sıkıldım muzık kutusunu koydum ve ıcınede ward müziğini koydum sonra dediğim gibi 10 dakika texture packımı denedim ve artık sıkıldım dunyanın dbıne kadar kırdım ve ındım sonra tekrar yeryuzune cıktım. sonra bir de maden olduğunu fark ettım kırdığım yerlerde en dıbıne kadar ucarak gıttım ve sona ulastım cıkmaz yer ve o anda bir ses duydum ilk önce bir telefon çaldı onu biri açtı ve şeytani ve didten bir sesle hello diye başladı konuşmaya ve ben korkumdan devamını dınleyemerek oyundan cıktım dunyaya tekrar gırıple gırmemek arasında dusunuyorum fakat cok korktum o duvarı kırmakla kırmamak arasında bıle dusunemedım off ne yapsam acaba ve bu ses de neyın nesı forumlarda yayın lutfen çünkü ya bu kesfedılmemıs bir şey ya da yenı bırsye ve mod da yoktu ben oynarken onu da eklıyeyım lutfen yardım edın. İsteyene seed de atarım kulaklarıyla duyar.

South32 nokta com'un da nemalandığı bir creepypastadir kendisi

Valla sonuna kadar okudum ama sonu beni biraz korkuttu.

Konuyu hortlatacağım ama yazmak istedim. Bu cümleler tüm inandırıcılığını kaçırıyor benim için.

Okurken hayal gücümden nefret ettim. Her sahneyi çizdi beynimde.

Çok ilginç. Filmini yapsalar daha da güzel olur.

Güzel hikayeymiş beğendim. Hangi rüyanda gördün bunu?

Creepypasta hikayesi bu. Gerçek değil korkmayın

Tamamen okudum, tüyler ürpertici.

Bunu unutmuşsunuz

Bunu 2014'te okuduğumda, psikolojim bozulmuştu.

Arkadaşlar gerçek olup olmadığı bilinmez, ama gördüm ve paylaşmak istedim. 1940′ların sonlarında Rus araştırmacılar 5 insanı 15 gün boyunca tetikleyici gazlarla uyanık tuttular. Denekler 2. Dünya Savaşı'nda düşman olarak kabul edilmiş politik tutsaklardı. Oksijen seviyesinin dikkatlice kontrol edildiği odalarda kalıyorlardı. Kamera sistemleri kapatılmıştı, yani onları izleyebilmek için sadece mikrofonlar ve 5 inçlik kamara penceresine benzeyen gözlem camları vardı. Oda kitaplarla, yataksız karyolalarla, su ile, ayrıca 5′ine de 1 ay yetecek kadar yiyecekle doluydu. İlk 5 gün her şey iyi gidiyordu; denekler 30 gün boyunca uyumadan teste dayanırlarsa serbest bırakılacakları konusunda anlaşmılardı. Günden güne onların her hareketlerini ve aktivitelerini izlerlerken, zaman geçtikçe, geçmişlerindeki travmatik olayları konuştuklarını fark ettiler. 4 gün boyunca bu durum giderek karanlık bir hal aldı. 5 günden sonra, Koşullar hakkında şikayet etmeye ve onları yönetenlerin nerede olduğunu araştırmaya başladılar. Birbirleriyle konuşmayı kestiler ve mikrofonlarla tek taraflı camlara fısıldamaya başladılar. İşin garibi, bu deneyi diğer deneklerin üzerlerinden kazanabileceklerini düşünmeye başladılar. Araştırmacılar başta bunun gazın bir yan etkisi olduğunu düşündüler. 9 günden sonra ilk denek çığlık atmaya başladı. 3 saat boyunca, odanın içinde koşarak bağırdı. Denek bağırmaya devam ediyordu ama çoğu zaman çıkan ses gürültüden ibaretti. Denek hiç bir şey söylemeden bağırıyordu. Araştırmacılar, deneğin ses tellerini parçaladığını ileri sürdüler. Daha ilginç olan şeyse diğer deneklerin buna nasıl tepki verdiği, ya da tepki vermedikleri idi. İkinci denek de çığlık atmaya başladı, geri kalanı ise mikrofonlara fısıldamaya devam etti. Diğer çığlık atmayan denekler kitapları parçalara ayırdı, sayfaları tek tek yüzlerine sürüp sakince gözlem camlarına yapıştırdıklarında, çığlıklar hemen kesildi. 3 gün daha geçti. İçerideki 5 deneğin sesi kesildiğinde araştırmacılar mikrofonların çalışıp çalışmadığını kontrol etti. Mikrofonlarda sorun yoktu. Odadaki oksijen seviyesi, hepsine yetecek düzeydeydi. 5 denek ağır egzersizler yapınca oksijen seviyesi düşüyordu. 14. günde araştırmacılar deneklerden hiç bir veri alamayınca odaya girmeye karar verdiler. Onların ölmüş olmalarından endişeleniyorlardı. Veya bir tür bitkisel yaşama girdiklerinden... Anons ettiler: "Mikrofonları kontrol etmek için içeri giriyoruz, kapılardan uzak durun ve yere yatın. Aksi halde vurulacaksınız. İtaat edeninizden birisi özgürlüğüne hemen kavuşacak." İçeriden sakin bir Ses cevap verince şaşırdılar: "Artık özgür olmak istemiyoruz." Askeri güçler ve araştırmacılar arasında bir tartışma patlak verdi. Daha fazla tepki alıp kışkırtmamak için 15. günün gece yarısı odanın kapısının açılmasına karar verildi. Oda birden temiz havayla doldu ve uyarıcı gaz dışarı boşaldı. Mikrofonlar anında çalışmaya başladı. 3 farklı ses yalvarmaya başladı; dışarıda onları bekleyen aileleri, sevdikleri olduğunu yakarıyorlardı. Askerler denekleri almak üzere odaya gönderildi. Şimdiye kadarki en yüksek çığlık, içeriye giren askerlerden geldi. 5 denekten 4′ü hala yaşıyordu, tabii buna yaşamak denirse. Yiyecek erzaklarına çok dokunulmamıştı. Deneklerden birisi ölmüştü. Kalçasında ve göğsünde topat topak et doldurulmuştu. Odanın ortasındaki giderin üstünde duruyordu, suyun geçmesini engellediği için oda 4 inç suya kaplanmıştı. Su sandıkları sıvının kan olduğu o an farkedilemedi. "Kurtulan" 4 deneğin sakalları uzamış, derileri adeta paramparça olmuştu. Tırnaklarındaki parçalar bu yaraları kendilerinin yaptıklarını gösteriyordu, araştırmacıların düşündüğü gibi dişlerle değil... Yaralar ve oyukların açıları, konumları hepsini kendilerinin yapmadığını gösteriyordu. Birbirlerine de saldırıyorlardı. 4 deneğin de karın bölgesindeki organlar ve kaburgaları hemen hemen yok gibiydi. Kalp, akciğerler ve diyafram yerine, deri ve kaburgaya bağlı kasların çoğu akciğerlerle beraber göğüs kafesinin dışına sarkmıştı. Kan damarları ve organlar sağlam kalsa da, diğerlerini çıkarıp yere atmışlardı. Fakat denekler hala "yaşıyorlardı". Dördünün de sindirim sistemleri çalışıyordu. Günler sonra istifra ettiklerinde, aslında yediklerinin kendi etleri olduğu ortaya çıktı. Çoğu asker Rus özel servisinde çalışmıştı fakat hiçbiri odaya girip denekleri kaldırmaya cesaret edemedi. Askerler odadan çıkarılmaları için yalvarıp bağırırken gaz geri geldi, uykuya daldılar... Deneklerin odadan çıkarılmamak için verdikleri mücadele herkesi çok şaşırttı. Bir Rus asker boğazına saldırılması sonucu öldü, bir diğeri ise testisleri koparıldığı ve bacağı deneklerden birinin dişleriyle kemirildiği için yaralandı. Diğer 5 asker ise hayatlarını intihar ederek kaybettiler. Yaşayan 4 denekten birinin dalağı patladı ve dışarı doğru kanamaya başladı. Tıbbi araştırmacılar onu sakinleştirmeye çalıştılar ama bu imkansızdı. Bir insanın alabileceği mofinden daha fazla almasına rağmen hala köşeye sıkışmış bir hayvan gibi mücadele ediyordu. Bir doktorun kolunu ve kaburgasını kırdı. Deneğin dolaşım sisteminde kandan çok hava vardı. Kalbi durduğunda bile bağırmaya devam etti 3 dakika boyunca kendini dövdü. Herkese saldırıp "Daha fazla!" kelimelerini tekrar ederken gittikçe güçsüzleşti, yavaşladı ve sessizce yere yığılıp hayatını kaybetti. Sağ kalan 3 denek tam donanımlı bir tıp merkezine taşındı. Sağlam ses telleri olan 2 denek uyanık kalabilmek için daha fazla gaz talep ediyorlardı. Deneklerin organlarını tekrar yerleştirme aşamasında sakinleştirici ilaçlarına karşı bağışıklık kazanmış oldukları keşfedildi. Deneklerden biri bağlanmış olduğu iplere rağmen, öfkeyle etrafa saldırıyordu. En sonunda 4 inçlik deri kelepçeleri yırtmayı başardı. Bunu yaptığında kolunu 200 poundlık bir asker sıkıca tutuyordu. Deneği sakinleştirmek için normalin üzerinde anestezi kullanıldı ve gözleri kapandı. Kalbi durmuştu... Otopsi testlerinin sonuçları kanın içindeki oksijen miktarının olması gerekenden 3 kat fazla olduğu gözlemlendi. Kasları iskeletine o denli yapışmıştı ki karşı vermeye çalışırken 9 kemiğini kırıldı. 2. Hayatta kalan ise 5 kişinin arasında ilk çığlık atanlardandı. Ses kayıtları yok edilmişti. Yalvaracak durumda değildi, tek yapabildiği kafasını düzensiz bir şekilde haraket ettirmekti. Bunlar anesteziden doğan sonuçlardı. Bir sonraki ameliyatta yeniden anestezi verildi. Organlarını yerleştirirken 6 saat boyunca hiç tepki vermedi. Bir hemşire, birkaç kez, hastanın ameliyat esnasında gülümsediğine şahit oldu. Ameliyat bittikten sonra hasta mırıldanmaya başladı. Doktorlardan biri, hastanın önemli birşey söylüyor olabileceğini var sayarak kalem ve not defterini alıp yanına gitti. Hastanın dudaklarından dökülen kelimeler sonucunda odadakilerin dehşeti katlandı: "Kesmeye devam et." Diğer iki deneğe de aynı ameliyatda yapıldı. İkisine de anestezi yerine onları felç eden bir ilaç verildi. Ameliyatı gerçekleştirmek imkansızdı çünkü iki hasta da gülüp duruyordu. Tekrar konuşabilecekleri zaman canlandırıcı gaz istediklerini söylediler. Araştırmacılar onlara neden kendi bağırsaklarını parçaladıklarını ve tekrar gaz verilmesini istediklerini sordular. Tek cevap şuydu: "Uyanık kalmam gerek." Kalan üç deneği daha sıkı bağladılar ve onlarla ne yapılacağına karar verene kadar bekleme odasına geri gönderdiler. Komutan tekrar gaz verildiğinde ne olacağını merak ediyordu. Araştırmacılar buna itiraz etti ama kimse dinlemedi. Odanın içinde tekrar mühürlenmeye hazırlanan denekler EEG monitörüne bağlıydı. Süpriz olan şey ise tekrar gaz alacaklarını duyduklarında çırpınmayı bıraktıklarıydı. Denekler uyanık kalmakta kendilerini zorluyor gibidiler. Bir tanesi mırıldanarak konuşmaya çalşıyordu. Diğer denekler kafasını yastığa dayamıyor ve sürekli göz kırpmaya çalışıyordu. EEG monitöründe görülen beyin dalgaları şaşırtıcıydı. Raporlarına bakarken bir hemşire hastalardan birisinin kafasını yastığa deydirdiği anda gözlerinin kapandığını fark etti. Beyin dalgaları direk rem uykusuna girdiğini gösteriyordu. Sonra tekrar eski durumuna döndü. Döndüğü anda ise kalbi durmuştu... Kalan 2 denek ise tekrar mühürlenmek için çığlık atmaya başladı. Beyin dalgaları tıpkı uykudan ölen deneğinki gibi oldu. Komutan 2 deneğin tekrar mühürlenmesini emretti. Yanlarında olan 3 araştırmacıya mühürleme emiri verildi. Araştırmcılardan birisi silahını çekip komutanı vurdu. Sonra sessiz olan deneğe silahı doğrulltu ve beynini dağıttı. Silahı son kalan deneğe doğrulttu."Bu şeylerle aynı yerde kilitlenmiyeceğim!" Adama çığlık attı. "Nesin sen!?" "Bilmek zorundayım!" Denek gülümsedi: "Bu kadar kolaymı unutun?" "Biz siziz. Biz sizin içinizde yatan deliliğiz, her an serbest olmayı bekleyen çılgın hayvanlarız. Biz yatağınızın altında saklananlarız..." Araştırmacı durdu. Sonra silahı deneğin kalbine doğrultup ateş etti. Denek ölmek üzereyken, "Nerde.. yse.. özgür..." dedi. Kaynak: Rus Uyku Deneyleri (+18) - PortakalMakinesi

Uyumayan bir insan bazı sorunlar yaşayabilir, çıldırabilir, deli olabilir. Ancak ABD korku filmlerinde olduğu gibi kağıt parçalarını yüzlerindeki kana sürüp cama yapıştırınca çığlıkların kesilmesi gibi şeyler neden olsun ki? Tuhaf tuhaf konuşmalar "Biz artık özgür olmak istemiyoruz" veya "oksijeni kesmeyin uyanık kalmam gerek" Gibi konuşmalar otorup senaryosu yazılmış bir korku filminde olur. Ha belki gerçekten böyle bir araştırma yapılmıştır deneyler üzerinde uykusuz, kalınca ne olacak diye, ancak kesin daha da abartıp sırf korkunç olması için değişik yazmışlardır hikayeyi. En azından deneyleri ettiği değişik konuşmalar ve tavırlar uydurulmuştur.