Benim ablam beni hiç sevmez ailem bana kızsın diye her şeyi yapar kızarken bilerek bağırır ailem kızsın diye ailem desen beni sevmez hep ablamı savunur bir gün beni savunmadılar ben 14 yaşındayım ablam 19 yaşında beni sürekli dışlıyor ablam annem geber diyor babam bana kızmaya yer arıyor her gün kavga çıkıyor evde sinirden zayıfım zaten of gerçekten sıkıldım sinirlenince ağlıyorum yüzümü cırmalıyorum Allah hepimize yardım etsin.

Hocam kayıp abim olabilir misin? bizim ailede de ablama daha fazla önem veriliyor, ben bunu hissediyorum ama bir şey demiyorum. Ne deyim ama ablam beni çok seviyor o yönden şanslıyım ama biraz baskıcı tabii. Ablan seni seviyor mu peki?

Asla yapmaz hocam ablamla iyi anlaşırız ama onun geleceği onun istekleri benden daha önemli.

babalar daha fazla kızlarına düşkün olur, sen de annenden veya ablandan destek almaya bak. bunun dışında yapabileceğin bir şey yok bence. evden mi kaçacaksın ne yapacaksın? lise 3 öğrencisi olarak tamamen aileye bağlı birisin. ailenin aldığı kararı desteklemesen de uymak zorundasın. belki bir kaç kere hislerini anlatabilirsin ama ailen tutumunu değiştirmezse yapabileceğin bir şey yok. dersine çalışıp hukuk fakültesini kazanmaya bak. fazla vaktin de kalmamış bunlara kafayı takarsan kazanamayabilirsin. bu sınav sürecinde ne kadar iyi geçinirsen o kadar iyi olur.

Hocam çok yazmışsınız ama güzel anlatmışsınız durumu şimdi şu şekilde söyleyeyim hem annemin hem babamın banka hesabında biriktirdği 100'er bin lira paraları var. Paraları kıymetli dershaneye falan gidiyorum eyvallah ama onun da çilesini her hatamda çıkarıyorlar o kadar para veriyoruz senden bir şey olmaz falan diyerekten. Dershaneye falan borçları var ama maddi durumumuz gayet ortalamanın üstünde. Konu para değil aslında beni ablamla eşit görsünler ona verdiği manevi desteği bana da versinler gerisi gram umurumda değil hocam.

Dostlar ailede kardeşler arasında ayrım yapılıyor 4yıldır farkedemedim ama bugün at gözlüğümü çıkarınca büyük ablam ve ben arasında sadece başarı farkları yüzünden büyük ayrım gördüğümü anladım. Ablam 22 yaşında tıp fakültesi okuyor şehir dışında parası bolca gönderiliyor. İstediği şeyler hemen alınıyor. İstediği şeyler hemen yapılıyor. Aile içinde karar verme olayı ablamda. Biraz da aile içindeki kendimi tanıtayım size. 17 yaşındayım lise 3 okuyorum hedefim hukuk fakültesi ve matematiğim berbat diğer sözel derslerim dört dörtlük. Gece dışarı çıkmam yasak. Pahalı alışveriş yapmam yasak. Hep ders çalışmak zorundayım. Eğlenmem yasak. Normalde verilmesi gereken harçlığın yarısı bile verilmiyor bana. 17 yaşındayım ama 3 ay önce millet içinde sert bir sopayla gecenin bir yarısı ortalıkta babam dayak atmışlığı var. Benim aile içinde karar verme gibi bir durumum yok düşüncelerim dikkate bile alınmıyor. Sadece ders başarısı yüzünden nasıl bir ayrım gördüğümü size kısaca anlatmaya çalıştım. Bu durum karşısında ne yapabilirim?

Ailenin çocuk yetiştirme tarzını eleştiremem, haddim de değil. Fakat şöyle bir durum olabilir. Ablanı nasıl yetiştirdiklerini bilmiyorum, fakat kendilerince ablanı yetiştirirken bir ideal evlat profili yaratmışlar ve senin de bu kalıplara uymanı istiyor olabilirler. Ve buna uymadığın için sana karşı tavır sergiliyorlar olabilirler. Örneğin sen demişsin mesela "başarı farkları yüzünden büyük ayrım gördüğümü anladım" diye. Ablan senin kadarken günde 8 saat ders çalışıyor diyelim. Sen şuan 6 saat çalıştığın zaman yine tavır sergilerler. Ailen eğer bunu sadece ablanın başarısı değil de kendi başarısıymış gibi görüyorsa eğer, yani bizim hayırlı evladımız okuttuk doktor yaptım kafalarındaki ebeveynler gibi ise. Büyük ihtimal aynı başarıyı sende de görmek istiyorlar. Yani sorun sen kendin için başarılı olmayacaksın, ailen için başarılı olacaksın gibi. Tabii ki bu da bir varsayım. Peki hiç ortam içinde akrabalar veya ailenin arkadaşları varken. Baban yada annen ablan hakkında bizde okuttuk doktor yaptık veya okuttuk tıp kazandı sayemizde gibi, hava atarmışçasına bir şeyler söylediler mi hiç duydun mu?

Tek babam olsa keşke hocam annem ablama babamdan daha fazla ilgi gösteriyor. Babamın yaptığı ayrımla çok göze batmaz ama annem yaptığı ayrımı benim gözüme batıra batıra yapıyor.

Bizimkisi tabi ki de tahmin senin ailende böyle olacak diye bir durum yok. Sadece çevremdeki gördüğüm bazı ailelerde de vardı bu durum. Şimdi Tıp öğrenci olmak kolay değil. Ortada ciddi bir emek ve yüksek derecede bir başarı var. Bazı aileler bu başarıyı kendiler yapmış gibi algılıyor. Tabi ki ailelerinde büyük etkisi var ama bazıları abartıyor. Mesela komşumuzda öyle, oğlu okumuş mühendis olmuş. Sürekli oğlunu över sanki oğlunu kendi ders çalıştırmış, o başarıyı kendi sağlattırmış, mühendisliği o git dedi diye gitmiş, ben istemeseydim kazanamazdı yapamazdı kafası var. Her gittiği yerde de benim oğlum mühendis diye havasını atar. Ama bunu oğluyla gurur duymak için yapmıyor. Başkaları Fatma'nın oğlu da mühendismiş desinler diye yapıyor yani oğlunun mühendis olmasını sadece kendi egosunu tatmin etmek için kullanıyor. Bu tarz kişilerin 2. veya 3. bir çocuğu olduğunda onun da ilki gibi başarılı olmasını isterler. Öyle olsun ki aile ortam içinde rahat hava atsın. Aynı filmlerdeki gibi yani ilk çocuk başarılı olur herkes tarafından övülür, sevilir. 2. Çocuğunda öyle olmasını isterler, genelde olmaz ailenin utanç kaynağı olur dışlanır falan. Yani eğer sizde de böyle bir durum varsa ve ailenin gözünde bir başarısız bir öğrenci algısı yarattıysan bu sebeple de sana böyle davranabiliyor olabilirler. Mesela bizde de benzer bir durum var. Eğitim konusunda ailemi hiç tatmin edemedim. Mesela atıyorum yarın sınavım var diyelim direk bu kesin kalır, yapamaz, beceremez, bunların yanı sıra son birkaç olaydır fark ettim güvenmiyorlar da sanırım. Sebebi de 25 yaşında işsiz olup, sürekli evde oturmam. Bir akrabalar geldiğinde işte bizim oğlan şurada çalışıyor şöyle maaş alıyor, şu gün düğününü yapacağız, şu salonu tuttuk diye hava atar. Sonra beni sorduklarında bizimki de evde yatıyor anca başka bildiği bir şey yok deyip duruyorlar. Ben konuya hiç dahil olmadığım halde en az 1 hafta da kavga ederler. Sebebi benimle gurur duyamıyorlar. Beni kıyasladıkları çocuk ta 2 mahalle aşağı bırak evi bulamaz, öyle bir tip. Yani keyfimizden durmuyoruz iş yok ne yapalım. İş yok deyince de bu sefer yok markette kasiyerlik yap yok şöyle yok böyle. Kasiyerliği küçümsemiyorum, bir çok emekçi ekmek yiyor oradan ama bende yıllarca kasiyer olmak için okumadım. Geçen gün kuzenim geldi, sen boş boş otuyorsun şöyle böyle boş boş konuştu sülale var bizde de herkesin önünde güya bana nasihat veriyor abilik yapıyor. Ayağa kalktım ben bu yaşıma gelene kadar hiç birinizin bir desteğini, yardımını görmedim. Doğru düzgün akrabalığınızı da görmedim. Bu yaşıma kadar yanımda olmayan şahısların hesap sormaya hakları da yok. Benim hayatım sizi alakadar etmez dedim. Yani demem o ki sabaha kadar konuşsak ta boş. Eğer benim dediğim gibiyse bunu anlamanın bir tek yolu var. Ailenin her dediğine tamam deyip, derslerinde daha başarılı olmalısın. Eğer böyle olupta sana karşı tavırları iyiye gidip düzelirse. Ailenin için önemli olan senin başarın onlara gurur duyduracak bir zemin hazırlıyorsun öbür türlü sen mutlu olmuşsun olmamışsın boş. Bir diğer tavsiyem gayet ciddi bir şekilde onları karşına alıp, bana neden böyle davranıyorsunuz diye sorman. Eğer sert bir tavırla karşılaşıp seni azarlayıp gönderirlerse ilk dediğim şeyle aynıdır durum. Yok güzel bir dille konuşup güzel bir şekilde derdine ortak olurlarsa o zaman durum farklıdır. Senin iyiliğini düşünüyorlardır, bir bildikleri vardır o yüzden öyle davranıyorlardır. Tabi en başından beri konuştuklarımız bir yana senin çok güzel bir avantajın var. Oda bir ablan olması. Ailenle konuşamıyorsan git ablanla dertleş. Çünkü ablan da belki senin geçtiğin yollardan geçti. Belki onu da bir başkasıyla kıyasladılar zamanında. Sana bu konu da yardımcı olabilecek en doğru kişi bence ablan. Seni de aileni de en iyi şekilde tanıyan kişi. Seni en iyi şekilde anlayıp, sana en doğru şekilde destek olacaktır.

Ablana düşkünler dediğin kadarıyla. Anlaş onunla, senin memnuniyetin sağlanmadığı takdirde ablan anne baban ile iletişimini kessin.

Millet içinde ailesinden dayak yiyen birçok genç var. Buna bende dahil hiç unutmam internet kafede dalmışım zaman hızlı geçmiş geç olmuş. Nerde olduğumu da bilmiyorlardı, yakalayınca eve top gibi seke seke götürmüşlerdi. Peki sana neden böyle bir şey yaptı durduk yere mi? Tabi ki babanın tavrını onayladığım için böyle bir şey söylemiyorum. Yine lise dönemlerinde akşamları dışarı da çıkamazdık. Bunlar bir ayrımcılık değil aslında bir çok gencin yaşadığı sorunlar. Verilmesi gereken harçlığın yarısını veriyorlar demişsin. Verilmesi denen derken neye göre verilmesi gereken. Ailenden harçlık alıyorsan ne verirlerse onu harcayacaksın. Para ihtiyacı olduğunda yada paran normal şartlarda yetmiyorsa durumu izah edersin ailene. Şimdi verilmesi gereken deyince senin aklında bir miktar varmışta ama beklentinin hep altında alıyormuşsun durumu doğuyor. Yani böyle de konuşunca seni kötülüyormuşum baban en doğrusunu yapıyor gibisinden algılama. Ablanla senin aranızdaki durumu empati kursam da anlayamam çünkü ablam yada abim yok. Ama bu duruma benzer bir hadiseyle karşılaştım sana onu özetleyeyim. Yakın bir arkadaşımla lise dönemlerindeyken aynı senin gibiydi. Abisi çok iyi bir bölümde üniversite okuyordu. Ailesi gayette güzel destek çıkıyordu. Bizim arkadaşta sefil bilo gibi yanımızda takılıyordu. Parası var ama beğenmiyordu, kendince ona yetmediğini söylüyordu. Baktık iyice psikopata bağladı ben kesin üvey evladım şöyle böyle diyordu. Bende bir gün babasının yanına gittim, işyerine. Durumu babasına anlattım. Babası dedi ki maddi konuda düşüncelerinde haklı çünkü abisine para gönderiyorum kendisine az veriyorum. Bilmediği bir şey var oda şu bende az harcıyorum eşime de az para veriyorum. Çünkü işlerimin durumu iyi değil ve büyük oğlum üniversiteye gidiyor. Hem ayaklarının üzerine durmaya az kalmış hem de gurbette paraya en ihtiyacı olduğu dönem. Bu yüzden aile bütçesinin büyük bir miktarını oraya gönderiyorum dedi. Yarın oda üniversiteye giderse ona da aynı parayı göndereceğim. Çünkü üniversitede parasızlık zor oda gidince anlayacak. Ben hem paraya ihtiyacı olan oğluma para gönderip, hem de diğer oğluma bol para verip harca, alışveriş yap, eğlen, gez toz, diyemem o kadar para kazanmıyorum çünkü, idare edebileceği kadar verebiliyorum dedi. Abi peki biraz sinirliymişsin arkadaşıma karşı, abisine böyle değilmişsin peki neden diye sordum. Yeğenim işlerim bozuk bir sürü borcum harcım var. Kafam çok dolu küçük oğlan sürekli evde bende arada bir patlıyorum sinirden ne yapayım dedi. Öbür büyük oğlan ayda yılda bir geliyor zaten tatilde onda da burnundan getirmek istemiyorum. Ama sinir bu belki ona da patlarım ben kendimi tutamam dedi. Ama en büyük zaafım küçük oğlum, senin arkadaşın dedi. Ona bakınca kendimi görüyorum, bana çok benziyor, benim düştüğüm hatalara, yanlışlara onun da düşmesinden korkuyorum o yüzden ona karşı disiplinli davranıyorum biraz dedi. Şimdi ben arkadaşımdan dinlediğimde babasını çok kötü biriymiş gibi anlatıyordu. Ama ben o adamla konuştuğumda babasının ne kadar da iyi biri olduğunu anladım. O adam bana bu olay aramızda kalsın dedi. Seneler geçti hala arkadaşım babasıyla görüştüğümü bilmez. Üniversiteye gidiyor şuan adam ona da para gönderiyor, elinden geleni yapıyor hala şikayetçi. Şimdi diyeceksin ki kardeş uzun uzun anlatmışsın bana ne senin arkadaşından. Demek istediğim şu birde ailene sormak lazım. Bir dertleri sıkıntıları var mı. Pandemi döneminde herkes bankalara borçlandı, herkesin borcu harcı var, hele bir de ekonomi ortada, ülkede psikolojisi düzgün insan kalmadı. Babanın ne iş yaptığını bilmiyorum ama belki de maddi sorunları vardır bu yüzden sana yeterli parayı veremiyor olabilir. Dertleri sorunları vardır döver, kızar, izin istersin vermez. Çünkü o adam çok sağlıklı düşünemiyor. Ha ablama niye öyle davranmıyorlar diyebilirsin. Kızcağız senelerce emek vermiş tıp kazanmış okuyor bu emeklerinin üstüne birde psikolojik bir baskı uygulamak istemiyor olabilirler. Tabii ki benimkisi sadece bir tahmin. Ailenin kişilik özelliklerini kimse bilemediği için burada kimsenin net bir cevap vereceğini düşünmüyorum. Senin için doğrusunu düşündüğümüz bir karar belki de senin için kötü olabilir. Bu yüzden hani 17 yaşına geldim gece dışarı çıkamıyorum demişsin, benim kararlarım dikkate alınmıyor demişsin. Onları karşına al, direk onlarla konuş bu mevzuyu. Onlara büyüdüğünü göster. Eğer konuşmazsan bu mevzu sürekli beynini tırmalar. Yakında ben üvey evladım demeye başlarsın. Boş yere psikolojini bozmaya gerek yok. Eğer kendini gerçekten büyümüş olarak görüyorsan karşılarına geç ve konuş bitsin. Sorunlarının cevabını bire tek ailen de bulabilirsin, burada değil. Ne yazdım bee, çenem düştü yine, insan okumaya üşenir

Tamam ablan seviyorsa sorun yok, ablana söyle maddi bir şeye ihtiyacın olduğu zaman o ailen ile konuşup halleder, ablalar candır

Aldığın her yüksek notu böbürlene böbürlene günlerce haftalarca anlat, düşükleri söyleme bile. Bu durumun değişmesi onların algısını değiştirmekten geçiyor, bu da manipülasyonu gerektiriyor. Mümkün olan her anda zihinlerini istediğin yönde değiştirecek şekilde hareket et. Laflarına haksız olsalar bile karşı çıkma çünkü karşı çıkarsan senin eline geçen hiçbir şey olmayacak ve seni anlamayacaklar, sadece sana karşı bilenecekler. Uslu çocuklarıymış gibi davran. Böyle böyle hedefine varırsın.