Çok büyük sorumluluklar, başarısız olma, mutsuz olma, insanlardan kazık yeme bunlar olgunlaşma sürecini son derece hızlandırıyor.

Yaşadıklarına göre çocuk yaşta bile gerçek olgunluğa erişebilir, çektiği acıya, yaşam şartlarına, dert, çile hepsi buna kadirdir...

Her acı insanı olgunlaştırır. Tecrübe edildi onaylandı.

Çevresel faktörler. Biyolojik faktörler. İnsanların belirli duyguları, hisleri yaş ilerledikçe gelişir. Empati, vicdan gibi, yine de her halükarda kadınlar 21 civarı erkeklerde 23 yaşına kadar kişilik gelişimini sürdürür. Son düzenleyen: Moderatör: 23 Ağustos 2019

İnsan yaşadıkça öğreniyor ve bunun bir sınırı yok taaki son noktaya varana kadar.

Sorgulayınca.

Hi'çbir zaman.

Ben küçükken berbere gittiğim zaman altıma boyum yetmediği için tahta koyuyorlardı, onu koymadıkları zaman büyüdüğümü anladım.

Sorumluluk üstlendiğinde ya da üstlenmek zorunda kaldığında.

Evet katılıyorum. Steam üzerinden bu konu hakkında daha detaylı tartışabiliriz.

Düşündükçe olgunlaşırsın. Çevrenin de tabiki etkisi var, ama yıllar boyu karşıma çıkan saçma sapan engellerle uğraşırken düşünmenin en büyük etken olduğunu öğrendim. Kaynak: Her dünümü bugünümden daha salak buluyorum.

Kazık yediğinde, sırtına yediğinde. İnsan akıllanmaz tabii ki, bir daha güvenir. Bir daha kazık yer, bir daha sırtına yer. Sonra insan oturup düşünür. Neden böyle oluyor, neden hep ben kaybediyorum diye düşünür. Hayattaki en önemli şeyi kazanır, hayat tecrübesi. Sonra insan olgunlaşır, ama koca bardaktaki 10 damlalık su kadar olgunlaşır. O bardak durur yerinde. Ölene kadar dolar, olgunlaşma bitmez. Ölmeden de olgunlaşılmaz.

Sildim Son düzenleyen: Moderatör: 23 Ağustos 2019

Yakın geçmişini unutturan ve gelecek planlarını bozan her olayda insan bir nebze olgunlaşır. Bu süreç ne zaman biter? İşte bu biraz göreceli.

Katılıyorum. İnsan acı çektikçe, taşa takıldıkça olgunlaşıyor.

Açıkçası ben hiç olgunlaşmadım ama kardeşim benden daha olgun. O ağırbaşlı, nerede nasıl konuşacağını, nasıl davranması gerektiğini bilir mesela ben tam bir fırlamayım. Ciddi ortamlarda bile bir gülme tutar beni. Ailem kardeşimin benden daha olgun olduğunu söyler. İnsan yaşadıklarıyla olgunlaşır fakat kardeşim ve ben aynı kaptan yedik, içtik ama nasıl oldu da karakter olarak zıttız hayret ediyorum.

40'dan sonra.

Büyük yaralar aldığın da

Bence insanın yaşıyla değilde yaşadıklarıyla daha çok ilgili. Elini ateşe soktuğunda canın yanacak ve bir daha ateşe dokunmaman gerektiğini öğrenmiş olacaksın. Küçük yaşta hayata atılmak zorunda kalanlar ile baba parası yiyenlerin davranışlarının aynı olmadığı gibi. Sorumluluk ve beraberindeki tecrübeler ışığında mükemmel olgunlaşıyor insan. İyi forumlar, iyi geceler dilerim.

Kişiden kişiye değişir. Kimisinin yakını vefat eder değişir, kimisi yarım kalan bir aşk hikayesinden sonra, kimisi aldatıldıktan sonra. Duygusal anlamda canını yakacak her şey insanı değiştirir.

Bende aynıyım. Ağlanacak halime gülüyorum bazen. Beni komik olmayan durumlarda aniden kahkaha atmaya başladığım için yadırgıyorlar beni. Tuhaf buluyorlar. Rasta yaptırıp saçımı boyatmak istiyorum, bana gülüyorlar ama A Haber izleyip erkenci kuş seyretmeyi iyi biliyorlar.

Olgunlaşma süreci asla bitmez.

Aslında biyolojik süreçlerle birlikte durup geriye gitmeye başlar. Yaşlıların çocuklaşması, olgun insanların tepkileri yerine çocuk tepkileri vermeleri gibi. Tabi her yaşlıda böyle olmuyor. Kimisinde bariz kişilik değişimi olurken, kimisinde neredeyse hiç olmuyor. Genel kültür düzeyi yüksek, entelektüel seviyesi yüksek yaşlılarda daha az oluyor bu değişim. Benzer şekilde alzheimer ve bunamada daha az görülüyor.

Muz muyuz la biz ne olgunlaşması

Yarın. Şaka bir yana kişiden kişiye değişir. Kimi insan 14-15 yaşında olgunlaşırken kimi de çok daha sonra olgunlaşıyor. Bu durum biraz da hayat şartları ile alakalı.

Babası öldüğünde.

Haklısın valla bu birkaç defa başıma geldi. İnsan kendine güveni geliyor.

Sürprizbozan: Dede esprisi Salı günü cuma ezanından sonra. Ben olgunlaştım diyebilen var mı? Nasıl bir şey bu olgunlaşmak? Ki ne zaman olduğunu da bilelim.

Empati yaparak ve maddi durumun kötü olup başka bir şehire taşınmak zorunda kalınca daha 6. sınıfa başlamıştım ve harçlık az alıyordum şükür şimdi durumumuz iyi üniversite okuyup iş sahibi olmanın ve parasız kalmamam gerektiğini öğrendim

Biyolojik olarak 13 - 15 yaşlarında olgunlaşma başlar. Bazıları da aile yanında yok iken der ama o kadar büyük olmadığım için bilemiyorum.

Steam'de arkadaş değiliz.

Zevk alamamak ayrı bi dert.

Düşünmeye başladığında. Sevdiklerini kaybettiğinde.

Olgunlaşma kişiden kişiye, yaşadığı yere göre değişir. Ama bir söz vardır ki ne olursa olsun erkek çocuk baba ölünce olgunlaşır diye.

Birçok önyargıyı yıktığında; bir olaya çok yönlü yaklaşıp sorguladığında; bir hedef için çalıştığında.

Düşünme fırsatı olan herkes olgunlaşır, özellikle grup psikolojisi içinde büyüyen insanlar daha mantıklı adımlar atmaya başlar, attığı adımları sadece kendi için değil yanındakiler için de atar. Örneğin en basitinden, grubun o anki psikolojisini sezip ona göre öneri de bulunmak bile tecrübedir. Tecrübe edinip aynı zamanda düşünmeye zaman ayırabilen insanlar her zaman daha çabuk olgunlaşır. Sagopa kajmer bile toplum içinde klasik görüşlere maruz kalıp ancak 40 yaşında ataist olmayı tercih etmiştir.

Bir insan tam olarak ne zaman olgunlaşır? Reşit olup sorumlulukları aniden artınca mı yoksa evlenip çoluk çocuğa karışınca mı? Ya da şöyle bir şey düşünelim. Hayatta çok sıkıntı çekmesi, bunlardan ders çıkarması kişiyi olgunlaştırır mi yoksa tecrübe mi kazandırır? Hep aklıma takılır bu soru fakat bence her insan kaç yaşında olursa olsun her yaşadığı olaydan sonra bazı iyi ya da kötü kararlarının farkına varabiliyorsa, bir adım atmadan önce sonuçları ile beraber düşünüp adım atıyorsa olgunlaşmıştır. Sizlerin düşünceleri nelerdir?

Anne veya Baba'nın kaybı.

Bunu bir zaman kavramınin içine sıkıştırmanin doğru olduğunu düşünmüyorum. Olgunlaşmaniza farkli etmenler sebep olabilir. Bunlar; yaptığınız hatalardan ders çıkarmak, sorumluluk sahibi olmak, sorgulamaya baslamak, belki okuduğun şeylerin etkisinde kalmak veya baska birisinden tavsiye/öğüt almak vs. olabilir. O yüzden 30 yaşına gelince veya 3 yil sonra gibi zaman kavramları bana tutarsız geliyor. O senin yaşadığın hayata bağlı. Örneğin ben geçen seneye dönüp baktığımda kendimi cok cocuksu ve toy buluyorum. Simdiki benle arasında dağlar kadar fark var. Ama bunu size yansitabiliyor muyum bilemem? Ama en azından günlük hayatımda öyleyim Gerek hayatimin içindeki davranışlarım gerek Sosyal'de yazdığım mesajlar. Bazen eski konularıma girip bakıyorum. Kendime gülüyorum açıkçası. Biraz da utanıyorum, bu ben miyim diye Ama asla yaptıklarımdan dolayı pişmanlık duymuyorum çünkü onlara yaşanması gereken tecrübeler olarak bakıyorum. O günlerden geçmeden bu günlere gelemezdim açıkçası. Yaşadığım tecrübeler beni bugün oldugum hale getiren oldu. O yüzden hayatınızdaki hatalari birer yapılan yanlış olarak görmeyin, aksine hatalarınızı sizi en doğruya çıkaran basamaklar olarak gorun. Başarının sirri/yolu budur bence, yaptıklarınızdan ders çıkarmak.

Bilemiyorum. İnşa ettiklerini yıkmak için gelecekler bir gün, bunun bilinciyle hareket et.