Çok şükür. Maddi sıkıntım var ama çok şükür. Hala çocuğum bu arada. İlkokuldayken ne oynardık. Şişenin içine taş koyar gene oynardık. Hele bu yıl resmen her teneffüs maç yapardık. Öfff... Kötü yaşadıklarım da oldu elbet. Mesela bir ara 1-2 sene elektrik yoktu borçtan dolayı. Annem kurban bayramında etleri kurutuyordu. Ödevlerimi sabah yapıveriyordum. Mum ışığında yaptığım da oldu. Löküs vardı. Hele dörtteyken ne kitap okumuştum. 15 Temmuz'dan haberim yok, başkalarından duymuştum. Camide hocadan falan... Şuan 7'deyim. Bu sene 8. sınıfa geçiyorum.

İyi geçmese de çok özlüyorum daha kalan 2.5 senem iyi geçer umarım.

Çok zormuş, Allah kolaylık versin. Film gibi hayat.

Köyde büyüdüğüm için ortalama geçti. Ama büyüklüğüm kötü geçiyor.

Çok iyi değil çok kötü de değil.

Pek şaşalı geçmedi.

Şu ana kadar ne iyi ne kötü.

Benim çektiğimi bir ben bilirim.. Ben çocukluk geçirmedim.. Hatta bir çoğunuzun gezdiği eğlendiği düşünmeden mutlu olduğu gibi olamadım ben... Bir arkadaşım dahi olmadı doğru dürüst şaka yapmıyorum hem kötü hem de yanlız bir hayatım oldu... Nedeni çok ama kısaca diğerleri gibi olmadığım için..

Benim çocukluğum kötüydü. Ailevi sorunlardan. Sizinki nasıldı peki?

Manevi olarak çok yıprandım 10 yaşında babamı kaybettiğim için ama Allah'a şükür maddi olarak pek bir sıkıntımız olmadı. Kimse kötü bir yaşam istemez ama maalesef dünya böyle. Allah herkese kolaylık versin.

Güzel çocukluk geçirdim, mutluydum. "Mutlu " Teknoloji bağımlı olacak kadar yoktu, koca gün misket, top oynayıp eve gelince yemekten sonra GTA San Andreas oynardım. Güzel arkadaşlarım vardı, derdim yoktu, başarılıydım. 8. Sınıfa kadar bu böyle sürdü, özellikle 7 ve 8. sınıf günlerim muhteşemdi. Hoşlandığım kızla çok yakındım, bitişiktim. Sonra o okul değiştirdi, ben arkadaşlarımı bırakıp liseye geçtim. 3 Okul değiştirdim. Hiç yakın arkadaşım olmadı, ortaokuldan kalan 3-4 kardeş gibi arkadaşımla idare ediyorum. Haftada bir toplanıp 30km ötedeki köye gidiyoruz yürüyerek. Hem yürüyüş, hem muhabbet. Sagopa Kajmer, Kurtlar Vadisi, Technopat Sosyal, ailem ve 3-4 arkadaşım yaşama nedenlerim diyebilirim. Onlar olmasa bomboşum. Gerçekten bomboş.

Sokakta, kızların arasında büyüdüm. Çocukluğum efsane geçti, kelimeler yetmez.

Çok üzüldüm şu anılara

Bazen çocukluğuma dönüp bakıyorum, nasıl dayanabildiğimi bilmiyorum. Bir hayat kadınının istenmeyen çocuğu olarak yanlışlıkla doğmak, fiziksel işkenceler, bir eşya gibi 3 aile değiştirmek, gene bir eşya gibi yeni aile tarafından alınırken kalite kontrolünden geçmenin gurur kırıcılığını yaşamak, çoğu zaman atarlı olmamdan dolayı yediğim dayaklar, son ailede babam olması gereken adam tarafından bir nefret objesi olarak görünmek... Çok kötüydü çok. Şu anda hayatımdan memnunum, 15 yıldır herkesten bağımsızım, zaten son aileden de sürgün edildim onların bana çizdiği kariyer yolundan gitmeyeceğimi söylediğimde. 16 yaşındayken üvey aileme onların lafını dinlemek istemediğimi, özgür olmak istediğimi söyleyince direkt kapının önüne kondum. Neyse ki hem para kazanmayı biliyordum hem de bana sorumluluk ve iş veren, ihtiyaçlarımı karşılayan başka iyi insanlara denk geldim ve çok zor geçen 9 yıllık eğitim + iş hayatından sonra istediğim düzeni kurdum. Yaşadıklarıma rağmen şu anda inanılmaz derecede rahat ve sorumsuz bir hayat yaşayan, gelecek kaygısı kalmamış olan biri olarak yaşamaya devam ediyorum. Çok zorluk çektim, çok çalıştım ama artık mutluyum.

Valla bilgisayar oyunlarıyla ve özellikle Pes 2006 ile geçti diyebilirim.

Yediğim önümde yemediğim arkamda geçti.

Kardeşim benim akşam akşam yüreğime dokundun. Seni anlayabiliyorum, benzer bir hayattı benimki de. Her şeyi yola koyduğuna, bu hayattan az da olsa zevk aldığına çok sevindim. Hayatında her şeyin gönlünce olması dileğiyle.

Çalışan bir anne babanın çocuğu olarak hiç kolay ve rahat geçmedi. Ailem çalıştığı için günümün çoğunu sokaklarda geçirmek zorunda kaldım. Bakması için bırakıldığım akrabaların hor görmesi, günümün çoğunu sokaklarda geçirdiğim için tehlikeli insanlarla sık sık karşılaşmalarım eksik olmadı. Okul zamanı geldi ailem yine ilgilenmedi. Öğretmenler bu yüzden umursamadı ve bir şeyleri öğretmeye çalışmadı nasıl olsa bunu ailesi bile önemsemiyor mantığında. Geçip gittiği için mutluyum. Belki bir daha asla yaşayamayacağım aile ortamını kaçırmış olabilirim ama yaşadıklarımdan çok ders çıkardım. Bu sayede kimseye ihtiyacım olmadan hayatımı sürdürebiliyorum.

Ben çocukluk geçirmedim, çocukluğum bana geçirdi. 22 yaşıma kadar anlatsam kitap olacak olaylar, sorunlar yaşadım, dertler çektim. Fiziken dışarıdan çevik ve sağlam dursam da bazı yaşadığım olaylar ruhen beni yıprattı. Ancak geçmişi geçmişte bırakmayı zorla öğrenmiş biri olarak kendimi toparlamayı bir şekilde başardım. Şu an arkama sadece eski güzel günler için bakıyorum. Güzel ve mutlu günlerim de çok oldu, onları hatırlıyoruz, onları konuşuyoruz... Şu an her şey yolunda. Bir şekilde işlerimiz iyi gidiyor, değer verip değer gördüğüm bir insan hayatımda. Ailem yanımda, 20 yıllık kardeşim dediğim en yakın arkadaşlarım yanımda, gerisi de koca bir hikaye zaten.

Eh işte.

Çocukluk mu o da ne yiyecek mi?

Yarı iyi yarı kötü. Parasal konuda sıkıntım yoktu ama arkadaş çevrem azdı. O yüzden fazla kimseyle konuşamaz içimi dökemezdim. İlk okul öyle geçti sabahdan öğleye kadar masada otururdum. Ortaokula geçtim dönüm noktam orasıdır. Bir gün rehberlik servisi beni çağırmıştı. " Neden kimseyle konuşmuyorsun?" Ben ise " hocam utanıyorum" hoca biraz sinirli bir şekilde' 'oğlum dünyanın sonu olmuyacak konuş herkesle belki iyi insanlar ediniceksin?' ' Bu sözlerden sonra utandım çıktım odadan. Üçüncü tenefüs zili çalmıştı bahçede gördüğüm herkesle konuşmaya çalıştım garip duygular içerisindeyim. Sonunda kafa dengi birileri vardı çevremde. Ortaokulda genel bu şekilde idi. Lise de ise artık psikopat bir sosyal olmuştum. Gelen geçenle konuşan herkesle arası iyi her şeyi iyi gören birisi. Ama bu işin kötü tarafı vardı. Aldığım darbenin en büyüğünü lise de aldım. En yakın arkadaşım sandığım kişi benim hakkımda kötü düşünceler kuruyormuş. Böyle düşündüğünü Facebook'da benden habersiz kurdukları gruptaki bir arkadaş dedi. İlk başta inanmadım kanıt istedim çocuk gösterdi. O gün tuvalette ıslanan terlik in acısı gibi bir acı vardı içimde. Sonra büyüdük geliştik. Üniversite sınavıns girme zamanı gelmişti. Lisesinin ilk başından beri günlük ve aylık tekrarlarımı yaptım. Emindim yapacağımdan girdik sınava, sonuçlar açıklandı. 400 küsur puan almıştım ve istediğim bölümü seçme fırsatı gelmişti ' yazılım mühendisliği'. Şu an üniversite okuyorum ve emeklerimin karşılığını aldım. Siz siz olun çevredeki faktörleri dinlemeyin. İstediğiniz bölüm için çabalayın olmazsa bir daha deneyin bir daha mı olmadı? Seneye deneyin ama sevdiğiniz işi yapmak için bu kadar emek değer bence. Konuyu biraz uzatmışım kusura bakmayın.

Hocam bildiğiniz hayata cehennem modunda başlayıp kapitalist lider seviyesine gelmişsiniz helal olsun.

İlkokuldan itibaren dershane okul ev üçgeninde, hafta sonları TV8'de Premier lig izleme hayaliyle, yeni PC hayalleriyle ve ders çalışarak.

Benim ki maddi açıdan ve diğer koşullar açısından iyi geçti fakat okul ve sosyallik anlamında baya kötüydü bir aralar. Ben ilkokulda fazla konuşkan biri değildim. Nedeni ben derslerde ve boş zamanlarda kendi kendime makine tasarladım. Benim çok ilgimi çekerdi bu tarz şeyler uzay ve makine. Yaptığım şeyleri arkadaşlarıma anlamıyordum çünkü beni anlamayacaklarını vs. sanıyordum. Dışlayacaklarını vs. Bu nedenle sürekli içime kapanık oldum ilkokulun sonuna kadar. Sınıf öğretmenimle göz göze gelemezdim çoğu zaman. Sonra ortaokula başlarken kendi kendime "X, sen insanlarla sosyal bağ kuramıyorsun. Kendine bir çeki düzen ver." moduna girdim. O dakikadan sonra zaten bir anda yeni bir davranış sistemine geçtim. Artık arkadaşlarımı gözlemleyip herkesin bir profilini oluşturdum. Nelerden hoşlanırlar şakalaşmaya cevapları ne olur diye düşünmek vs. Sonrasında zaten bir daha hiç ödev yapmadım. Çünkü arkadaşlarımla aram iyi olduğu için ya ödevlerimi kız arkadaşlarıma yaptırırdım ya da karşılıklı anlaşmalar. Bir anda sessiz çocuk mafya olmuştu. Dışlanma sorununu böyle çözmüştüm. Zaten lisede kendimi aşmış durumdayım sosyal anlamda. Bu sayede algoritmik düşüncem baya gelişti diyebilirim. Keza sosyal mühendislikte. Şimdi artık kendi başıma para kazanabilecek seviyedeyim. Hayat çok garip. Aynı bir su değirmeni.

Benimki gibi daha sayılamayacak kadar çok hayat hikayesi var. Bir çok kişiyle tanıştım son aileme gelmeden önce, yurtları da iyi biliyorum oradaki çocukların hikayelerini de. Eşya gibi elden ele aileler arasında değiş tokuş yapılan çocukların özellikle de sevgi görmeden büyümesine çok denk geldim bu süreçte. Tabi yaşadıklarımdan dolayı geçtiğim yolları iyi bildiğim ve birilerinin bu işe el atmaması durumunda o hayatların nasıl bir yola girebileceğini bildiğim için şu anda elimden geleni yapıyorum. Maddi manevi gücümün yettiği kadar da yapmaya devam edeceğim.

Orta.