Dostum neden kendini başkalarına göre konumlandırıyorsun. Bence ilk hatan insanlara kendini beğendirmeye çalışmaktan geçiyor. Kendin olsan aslında bir sorun kalmayacak. Evde bilgisayarın başında bu saydıklarının hiç biri olmaz. Evden çıkmazsan ne bir kız arkadaş bulabilirsin ne de bir arkadaş. Senin hiç mi hobin yok? Hiç mi yapmaktan hoşlandığın bir şey yok? Örnek olarak; Bisiklete binmeyi severim. Bisikletle her çıktığımda rotam üzerinde benim gibi bisiklet severlerle karşılaşır arkadaş olurum. Ortak noktanız varsa anlaşmak kolaydır. Anime izlemeyi severim. Anime seven insanlarla kolaylıkla anlaşırım. Teknolojiyi severim ve teknoloji ile ilgili yerlere gidip arkadaş bulurum. Kısacası kendini sadece insanlara sevdirmek için bir şeyleri yapma. Sen neyi yapmayı seviyorsan onu yap. Zaten ortak noktası olan kişiler karşına çıkacaktır. Birde sana bir abi tavsiyesi insanların yanında depresif ruh halindeyse onlara bunu yansıtma. Ben bile çok anlayışlıyımdır bu konularda ama depresif insanlara belli noktadan sonra katlanamıyorum. Birde sürekli mızmızlanan kişi olma. Yeniliklere açık ol ve ayak uydurmayı öğren. Sosyalleşmek öğrenilen bir şeydir. Öğrendiğinde daha iyi hissedeceksin kendini.

Kaybetmiş kişiler için neden bu kadar yakınıyorsun? Ben umursamıyorum hiç kimin ne yaptığını. Düşük seviyedeki insanların ilgi alanları da kendisi gibidir. Sanki sorun sendeymiş gibi davranıyorsun...

Spor salonu yolu gözükmüş demek.

Vallahi billahi sevenim yok, sevgilim yok, arkadaşım yok, okul hayatı bok gibi, sosyal hayatım yok, tipim dış görünüşüm yok, bakanım yok, arayıp soranım yok, mesaj atanım yok, değer verenim yok, yanıma arkadaş olalım mı diye gelen yok, bir kez bile beni seven bana aşık olan ilk defa bana adım atan bir kız olmadı, gezmeye dolaşmaya çağıranım yok ama ne var biliyor musunuz? Dalga geçenim çok var, her bir şeyimde kusur arayanım çok var, benı dışlayanım çok var, alay konusu haline getirenim çok var, suratıma gülüp arkamdan oynayanım çok var, mesajlarıma görüldü atanım çok var. Ben sanki millete zarar veriyormuşum gibi bana azar çekenim çok var. Ee tamam ne yapalım bütün bunların üstüne depresyona girelim, tamam girdik sonra ne oldu depresif ilgi isteyen bir ilgi orçunu olduk. Yine yüzümüze bakılmadı yardım edenimiz olmadı dışlandık, ilaç kullandık tedavi gördük hastanede yattık hiçbir şey değişmedi. Hatta ilaçlar yan etki yaptı daha da boka sardık. İlacı bıraktık sigaraya başladık o da saçma sapan iğrenç bir şey o da çözüm olmadı bıraktık. Yapayalnız kalakaldık öylece ortada ailem dahil kimse beni anlamıyor yardımcı olmuyorlar. Yardım almaya bile korkuyorum, birinden yardım istemeye, bu en yakın dostum bile olsa beni tersliyor, bu foruma bu yazıyı yazarken bile korkuyorum, biri çıkıp dalga geçecek ergen deyip kestirip atacak diye, söylediği her kelimeye kurduğum cümlelere bile takar oldum acaba yanlış bir şey mi söylüyorum diye, sürekli hata yapıyorum düşüncesinden kurtulamıyorum, yapmacığım sanki rahat değilim rahat olsam yine aynı şeyleri yaşamaktan korkuyorum, artık her şeyden korkuyorum. Aklınza gelebilecek her şeyi yapmaktan, otobüste kart basarken basamayıp rezil olma korkum bile var, kurtulamıyorum hiçbirinden lanet olsun böyle yaşamaya. Son düzenleyen: Moderatör: 19 Mayıs 2023

Kardeşim yazılım öğreniyorsun, Spor salonuna kayıt olup günde 50 şınav, 50 mekik çekiyorsun hemen düzeliyorsun.

Bu adam aynı ben