Katılmıyorum, bazen ne kadar kötü durumda kalırsan uzun süre her şeye gülersin. Onca şey yaşadıktan sonra acıya alışanlar belli bir süreden sonra üzüntünün yersiz olduğunu anlıyor anlamasa bile bilinç altına yerleşiyor. Her olaya gülüp geçiyorlar.

Yani kısaca ağzımızdan çıkan her şey bir tahminden ibaret karşımızdakini dişinden tırnağına tanımadığımız sürece. Genelleme yapıyoruz istisnalar da olacaktır.

Ben gülmüyorum kimseye, sadece konuştukları zaman bir şey anlamıyorum, ciddi olarak dinleyemiyorum. Suç mu işliyorum bilemiyorum ama yapacak bir şeyim yok.

piskoloğa gitmek istemiyorum, tanıdıklarım ve ailem beni beyin yoksulu olduğumu bildirmek istemiyorum. Herhangi bir tavsiyeleriniz var mı? Sence karakterin farklı ve dışarı farklı mı yansıtıyorsun, yoksa böyle biri misin? Yaşın da küçükse olur öyle bir zamanlar, olgunlaşması geç oluyor bazılarının. Dipnot: Psikoloğa sadece beyin yoksunları gitmiyor.

Demekki karakterinin oturması biraz zaman alacak kardeşim.

Hepimiz aynı evrelerden geçtiğimiz için evet.

Acılardan ne kastettiğin daha önemli. Bazısı yüzünde sivilce çıkıyor diye bunalıma girer, bazısı bir aile ferdinin kanserden gözünün önünde eriyişini izler. Kendi kendine yaşattığın acılardan bahsetmiyorum.

Biz doktor değiliz, uzman değiliz. Ancak fikrimi söyleyebilirim. Eğer kişiliğin böyleyse, içinde de böyleysen, yani senin istediğin de gerçekten gülmek ise o zaman gül. Bu bir sorun değil bence. Başkalarının etkisinde kalıp kendini zorla değiştirmeye çalışma. Olmadığın biri gibi davranmaya çalışma. Ama eğer tik, refleks gibi bir şeyse ve içinden tam tersini istiyorsan; istemsiz bir hareket ise o zaman doktora gitmeni tavsiye ederim.

Konu ile alakası ise benim düşüncem ne kadar çok kötü olay yaşadıysan o kadar çok gereksiz gülme ihtimalinde normale göre fazla, %100 demiyorum lakin bu ihtimal var. Bende psikolojinin gereksiz gülmekte etkisi olduğunu savunuyorum bu olaylarda psikolojiyi etkilediğinden otomatik olarak gereksiz gülmeyi de etkiliyor.

Sevdiğim insanlara canım feda ama, zihnim meşgul oluyor hep.

Bu konuda haklısın, buna bir şey diyemem.

Bu her ikisinin kişiliğinin de aynı etmenlerden etkilendiği gerçeğini değiştirmiyor malesef.

Bu durumdaki insana bile 'karakterinin oturması biraz zaman alacak' diyebilecek kabiliyette misin?

Aynı durum bende de var müdür beni odasına çağrıp ciddi bir şey konuştuğunda kahkaha atasım geliyor ve gülüyorum. Fakat bundan rahatsız değilim gayet eğelenceli sen de iyi yönünden bakmalısın dostum.

Bir şeyler deseler gülesim geliyor. Sorguya çekiyorlar, gülesim geliyor, soru soruyorlar anlamadığım zaman sırıtıyorum. Yani genelinde istemsiz bir tebessüm oluyor, bundan rahatsızım. Karşımdaki kişilerinde öyle düşünüyorum, piskoloğa gitmek istemiyorum, tanıdıklarım ve ailem beni beyin yoksulu olduğumu bildirmek istemiyorum. Herhangi bir tavsiyeleriniz var mı?

Bende de hemen hemen aynı sorun var. Hocamız bu duvarı kim kırdı diye sınıfa gelmişti tenefüste ama ben yapmamıştım ama nedense öyle durumlarda güldüm hoca kenara aldı neden yaptı diye sormaya başladı. Tuhaf ama gerçek.

Ben çok acılar gördüm ama, genel olarak yanımda biri konuştuğu zaman, hiç ciddi bir şekilde dinlemedim bugüne kadar.

Bu dediğin zengin insanla bir fakir insana aynı evrelerden geçiyorsun demek gibi. Her ikisi de insan, her ikisi de anne karnından çıkma, her ikisi de belli bir süre yaşayıp ölüyor, her ikisi de yemek yiyebiliyor lakin birisi 2 günde bir yemek yiyebilirken birisi arkasında 1 kilogram yemek atığı bırakıyor. birisi yardımsız kendi başına ölümünü beklerken diğeri en lüks tedavileri ve yardımları alıyor...

Gülüyorsun diye Beyin yoksulu olmazsın.

Hoca tam bize dalacak okulda yakalandık neyse adamın 3 tane davası var -öğrenci dövmekten bunlar devam edenler- sen git kahkayayı patlat sorma be zor kurtulduk.

Bu sorun bende de var ve mükemmel olay. Örneğin yalan söylemem gerekiyor normalde de güldüğüm için yalan olduğunu anlamıyorlar.

Joker filmindeki karakterin hastalığı vardır belki sende de.

@gen2 bende dinliyormuş gibi yapıyorum XD.

Yani sonuçta hayat engelleri fakir veya zengin olmana bakmadan koyuyor önüne. Önemli olan paranın sana mutluluk getirip getiremediği. Yani bir zengin annesini kaybetti diyelim parasını verip yenisini alamıyor sonuçta. Ufak tefek farklar olabilir tabii. Ama bu insandan insana değişebilen bir şey sonuçta her fakir aynı değil, her zengin de.

Ben tam olarak ne anlatmak istediğini anlayamadım özür dilerim.

İnsanı olgunlaştıran şey yaşadığı acılardır. Demekki bir şey görmemişsin daha. Hayat tokatlaya tokatlaya düzeltir seni merak etme.

Hala katılmıyorum, bizzat ablamda gördüm kendisi çok ciddi bir insan idi lakin fiziksel sorunları vardı ve de gözünün önünde kanserden ölen 3 kişi gördü. Kendisinin bacaklarında sorun var bu yüzden yürüyemiyor ve de bizim evimizde yeşillik bir parka bakıyor, her zaman kendisi sandalyesiyle cama gider ve dışarıdaki kendi yaşıtlarının gülüp eğlenmesini izlerdi. Sonra bu yüzden bir sürelik psikolojik sıkıntılarda çekti. İşte eskiden çok ciddi olan hemen hüzünlenip ağlayan ablam psikolojik sıkıntılarını atlattıktan sonra ağzında sadece bir harf çıksa gülüyor.

Ciddi misiniz? Son düzenleyen: Moderatör: 23 Eylül 2020

Karşındakini anlamamak var, anlamak istememek var, ciddiye alamamak var. Ama en nihayetinde ortada bir sorun var. Ciddiye almadığın insanlarla niye arkadaşlık ediyorsun mesela. Veya en yakınlarını niye ciddiye alamıyorsun gibi.

Lakin derecesini değiştiriyor. Bunu unutma. Birisi için yemek yemek zevk iken. Birisi için sadece ölmemek.

Kanserden öleni de gördüm, felç geçirip ambulansla kaldıranı da, yakınlarımı aldatan kadınları da bir çok şey gördüm.

Pardon, yanlışıkla yazdım nasıl silinecek bilmiyorum bu burada kalsın.

Gülmek güzel de az biraz ciddi olman lazım be. Açıkçası her şeye gülen bir arkadaşım var. Ne söylese 2 kere sorgularım, bir yere giderken iki kere sorarım ne güvenebiliyorum ne doğru düzgün sohbet. Eğer öyle biriysen biraz değişsen iyi olacak.

Dünya da yaşıyoruz, her türlü istisna ve ihtimal olabilir ama emin ol çok zengin olduklarından değil sosyal hayatları ve iş temposu yüzünden bu durumlara düşüyorlar. Para sadece dolaylı bir yol oluyor mesela benim evlendiğim kadın zenginse ve onu sevmediğim halde para için evlendiysem her zaman kavga ederiz. Burada üzüntüyü sağlayan şey para gibi gözükse de sosyal bağdır çünkü ben eğer öyle bir insan olmasaydım bunların hiç biri yaşanmayacaktı.

Senin gibi bir arkadaşım daha olsaydı keşke. Senle tartışarak kendimi geliştireceğimi düşünüyorum.

Bunun, konuyla alakasını çıkaramadım.

Kanka sen yanlış anlamışsın olayı ha bu arada bende de aynı durum var müdür ve öğretmen gibi gereksiz ciddi ve huysuz kişilerle konuşunca bayağı kötü bir durum fakat yakınlarınla veya arkadaşlarınla ciddi bir şey konuşurken gülüyorsun ve herkes gülmeye başlıyor gayet eğlenceli şeyler ortaya çıkıyor.

Her şey para değildir kardeşim. Çok parası olup da hiçbir zaman mutlu olamamış insanlar da var bu dünyada. Ben çok acı yaşadım ve kolay kolay da gülmem açıkcası. Bu bahsettiğin hangi kategoriye giriyor bilmiyorum, etrafımda canlı bir örneği yok.

Net katılıyorum. Ülkedeki çocukların ve gençlerin fikirleri önemsenmiyor ; o da zaten önemsenmiyorum güleyim bari moduna giriyor. Bu yüzden üniversiteye geçenlerde bir boşluk oluyor ; baskıdan kurtulunca sapıtma dönemi. Karakterinizin oturmasına zaman verin, yaşı yok bu işlerin.

Bence %100 bir psikoluğa gitmeniz gerek. Zira, çevrenizdeki çoğu veya herkes aynı şeyi söylüyorsa, bir sıkıntı veya çözülmesi gereken bir şey var gibime geliyor.