Çok uzun yazıp vaktinizi çalmayacağım, 6 Şubat'ta yaşanan depremde Kahramanmaraş'ta bulunuyordum, depremde birçok akrabamı birçok dostumu kaybettim ilk 1 hafta halamın enkazında bekledik babamla amcamlarla, maalesef halamı kaybettik, arkadaşlarım için çok uğraştım özellikle ebrar sitesinde oturan bir kız arkadaşım vardı 72 saat ses verdi hiçbir şey yapamadık umarım gittiği yerde mutludur. Size atlatamadığım bir olayı anlatmak istiyorum, benim 5 sene süren bir ilişkim vardı ve 1 sene önce ayrıldık biraz sert bir ayrılık olmuştu, sonraki 1 sene kabus gibiydi benim için her gece rüyalarımda görüyordum depremden sonra daha da arttı neyse olaya geleyim, depremden yarım saat sonra iyi misin yazdım mesaj iletilmedi, fark ettim hala engelliyim neyse sıkıntı yok dedim, o geceye dair hatırladığım tek şey aşırı soğuk aşırı yağmur ve benim elimde telefonla ona ulaşmaya çalışmam, baktım böyle olmuyor hiçbir şekilde ulaşamıyorum ben de koştum evlerine ki zaten evlerimizin arası 500 metre civarı, koşarken hem ağlıyorum hem ulaşmaya çalışıyorum hem de ıslanıyorum, evlerinin önüne geldim bloklarına koştum biraz zor oldu her yer insan millet can derdinde çıkıp gitmeye çalışıyorlar, baktım büyük çatlaklar var ama bina hala ayakta ve içinden çıkanlar var. Dedim oh be bir de orada ağladım mutluluktan, sonra bizimkilerin yanına döndüm sabah oldu toplanma alanına gittik, ben diyorum yazar bana eminim en azından sorarım nasılsınız nereye gideceksiniz, elimden bir şey gelirse yaparım kafasındayım, aradan 1 hafta geçti ve hiçbir şekilde yazmadı. Başsağlığı bile dilemedi ortak arkadaşlarımız olsun halam olsun hiçbir vefat için. Anlamıyorum yaşıyor muyum onu bile merak etmedi. Enkazda kalsam gözyaşı bile dökmezdi herhalde, depremden bu yana bu olayı atlatamadım sürekli aklıma geliyor kendime diyorum ki ben bu kadar değersiz bir insan mıyım? Anlatmak istedim dostlar kendinize iyi bakın. Son düzenleyen: Moderatör: 22 Haziran 2023