Herkes aşağı yukarı aynı durumda şu an. En azından turkiyedekiler, en azından ben.

Başarabilirsen asla asgari ücrete çalışma kendi işinin patronu ol.

Herkes gibi şöyle, böyle kafana takma demeyeceğim, dost acı söyler, hayallerin kalmadı ise akışına bırak hayatı.

Ben her şeye razıyım diyorsan başaran insanlar gibi belirli bir şeylere sabredeceksin, ardından hayalindeki kitle mesela doktor olup bir hastalığa tedavi bulmak isteyenlerinki insanların sağlığı olabilir. Sende de bu hayalin kitlesi insanların zevki diye yorumladım ha binbir çeşit meslek var. Veterinerlik harici falan çoğu insanla doğrudan etkileşimli bence hayal kur ama en en en en basitinden başla ve bir yere gelmeye çalış. Haklısın böyle bir ekonomide imkanların kısıtlıdır ama çalışınca da kendimize çalışmayınca da kendimize ederiz. Motivasyonunu topla ve adım adım hayallerine ulaşmaya bak.

Öncelikle hayatta genellikle planladığımız şeyler olmuyor. Eğer para hırsın varsa o hırsı boş bir şey olduğunu bilmek gerek. Paraya şu yönden bak. Param yok ama mutluyum. Bu hayatta mutluluktan öte hiçbir şey gelmez. Yeri gelir asgari ücretle çalışan bir insan, zengin birinden daha mutlu olur. Yani demek istediğim para yerine mutluluğu almaya çalış. Lakin parayla mutluluğu kovalama, ileride yıpranabilirsin.

Merhaba. Önceden hayallerim vardı. Oyun şirketi kuracaktım. Herkes benim oyunlarımı oynayacaktı. Bazı sektörlere atılımlar yapacaktım. Ülkenin zor şartları ve yaşadığım bazı şeylerden sonra bu hedeflerim gitgide para hırsına dönüşmeye başladı ve soğudum. Tek hayalim vardı. O da hayalden çıkıp para hırsına dönüştü. Bunu fark edince hiçbir şey yapasım kalmadı. 19 yaşındayım. Ve şu an sadece dümdüz oturuyorum. Ne önerirsiniz? Nasıl bu durumdan kurtulabilirim?