İnsan kalbi kırıldığı zaman kimseye güvenmek istemez, yalnız kalmayı kendisi ister; ve farkında olmadan yalnız kalmak için çabalar. En azından ben bunu yaşadım. Büyüdükçe anlıyorsunuz ki yalnız olmanın kimseye faydası yok.

Özellikle @hadwiger'in "sadece içimi döktüm" konusunu okudum sanırım bu sene lise 1'e gidiyor bende 2'ye gidiyorum zaten dediklerine oldukça katılıyorum sanki gerçekten bana da öyle geliyor sınıfın veya okulun en olgunu en büyük gibi davrananı benim gibi. Hala bizim sınıf 7-8. sınıflar gibi agalarla sohbet diye grup kurmuşlar küfürleşiyorlar sonra da beni, üzgünüz bu gruplar elitler için değil deyip çıkardılar dediklerine sonuna kadar hak veriyorum hadwiger. Bilmeyenler için konu: Sadece içimi döktüm 8. sınıfa giden küçük bir çocuğun kalbinin kırılma hikayesini anlatacağım. Anlattıklarımda herhangi bir abartma vs. yoktur. Biraz uzun yazmışım ana okursanız çok mutlu olurum :) Olaylar bu yıl içerisinde yakın tarihlerde yaşandı. Önce yaşandı. 8. sınıf olduğum için önümde LGS vardı bu yüzden... www.technopat.net

Tamamen yalnız olmak, sanıldığı kadar iyi bir şey değil.

Yalnızlık iyi ama bir süre iyi ondan sonra insan birilerini arıyor beraber konuşacak.

Bunu 50 yaşına gelsen de yaparsın zaten. Bir de cümleleri nokta ve virgüllerle ayırırsan iyi olur. Konuşma gibi yazılınca anlaşılmıyor bazen.

İki konuda da ilk düşündüğüm "Ben olgunum" düşüncesinin kibre dönüşmesi oldu. Bu olmadığı sürece sorun yok. Her insanın bakış açısı farklıdır. Herkesle iyi geçinemezsin. Yalnız kalmayın demiş herkes ama bu yalnızlığı nasıl tarif ettiğine göre değişir.