İlk paragrafı okudum ve yetti sinirlenmeme. En nefret ettiğim şeydir birinin bana karışması. Hayatımdan bile çıkarabilirim sırf bu yüzden o kişiyi. İlk uyarırım tabi. Özgürlüğüm de özgürlüğüm. Niye karıştırtıyorsun ki kendine? Hele o yaşta. Gelemiyorum valla böyle şeylere. Delirmem için bana karışılması yeterli

Ben 28 yaşındayım halen böyleler değiştiremezsin. Türk aile yapısı böyle zaten ))

Hem babanın hem de senin yaptığın yanlış. Asla hiç bir ebeveyn çocuğunu millet içinde kötülememeli bence. Sen de babana biraz sert çıkmışsın. Biraz daha kibar ol. Ve de @Recep Baltaş 'ın dediği gibi maddi özgürlüğünü eline al.

Hocam tavsiye için teşekkürler, lakin İstanbul'da yaşamamaktayım.

Ben 31 yaşındayım bekarım annem ile yaşıyorum 5 yıl önce ayrıldılar annem ve babam ve benim babamda senin baban gibiydi her şeye muhalefet eve erken gel şuraya gitme buraya gitme falan filan ve seni temin ederim ki kardeşim ben bu yaşta gece saat 12 den önce eve gelirim alışkanlık olmuş babamdan belki ters gelir sana bazı söylevleri haksız sayılmazsın ama bizim yaşlarımıza gelince bunu çok iyi anlayacaksın.

Bardağın dolu tarafı kadar boş tarafından bakarsan madalyonun diğer yüzünüde görebilirsin. Baban ters birisi olabilir herşeyine muhalefet olabilir histerik kendini kanıtlama ispatlama yoluna gidebilirsin her konuda haklıda olabilirsin şu da var baban başınızda olmasa seni nasıl bir hayat beklerdi nelere maruz kalırdın? Bilmiyoruz. Çoğu insan hayata gözlerini açtığında babasını sararmış aile fotograflarında tanıyor. Sadece bir fotograf karesi rüyalarında babasını tasvir ediyor. Hayat bu seni böyle sınıyor kendi yaşadıkların senin ilerde nasıl baba olmaman gerektiğini gözler önüne seriyor.

Maddi özgürlüğünü eline almaya çalış...

Babanın sana bu yaklaşımı kuralcılıktan ibaret. Bunlara benzer olayları ben de yeğenlerime yapıyorum. Biri 12 diğeri 15 yaşında iki erkek yeğenim var. Ben dayıları oluyorum Sürekli kendi kurallarımı onlara aşılamaya çalışıyorum ve çoğunlukla da başarılı oluyorum. Beni eleştirebilirsiniz ama bu benim sosyal hayat görüşüm. Baban hakkında verdiğin örneklerin hemen hemen tamamı bana normal olaylar gibi geldi. Ne bileyim mesela ''sürekli erken yat, pencereni ört'' demesi normal bir yaklaşım. Başka bir örnek; ''Misafir geldi geçen gün sehpayı sağına koyma soluna koy'' demesinde bile belkide senin göremeyip babanın gördüğü mutlaka bir şey vardır. Hiçbir anne ve baba kendi çocuğunun kötülüğünü istemez. Bazı anne ve babalar baskıcı ve kuralcı olabilir. Sizin babanız da buna bir örnek. Ve bu sene şehir dışında bir üniversiteye gidip babanızdan kurtulmak istediğinizden bahsetmişsiniz. Babadan kurtulmak cümlesinden şu anlam çıkıyor sanırım; onun yüzünü bir daha görmek istemiyorum. Eğer bu kadar nefret duyguları besliyorsan şehir dışına çıkmadan önce mutlaka bir psikolog veya sosyoloğa gitmenizi öneririm.

Adamlar çalışıyo, siz aynı durum ve şartlarda çalışmayınca aldığın nefese kadar karışır. Bu durum emekli olana kadar devam eder. Ne zaman para kazanmaya başlar babanın yükünü kaldırırsın o zaman emekliliği beklemene gerek kalmaz.

Zamanla herşey düzelir. Babalar böyledir takma kafana...

Aileni bilmediğimizden fazla yardımımız olmaz o yüzden ailenle beraber psikoloğun kapısını bir çalın. Gerekli açıklamayı o yapar az çok. Eğer gerçekten babanda bir problem varsa öneriler yapar. Yoksa senin yardıma ihtiyacın vardır alışman ve biraz daha büyümen lazım o zaman Gördüğüm kadarıyla da arkadaş ortamın yok, en azından iyi kişilerden. Biraz iyi arkadaş edinmeye çalış kötü alışkanlıkları olmayan seni doğruya yönlendiren.

Abi önce bir soluk al. Kimsenin hayatı kolay değil öncelikle, senden, benden çok daha kotu hayatlar yalayanlar var. Bizim aile, sülale de buna benziyor bir bakıma. Hala 30-40 yaşındaki kuzenlerimin yaptığını beğenmeyen dedemler, teyzemler var. En iyi yapacağın şey üniversitede başka şehire gitmek ve susmak. Bak cidden susmak çünkü senin söz hakkın yok onlara göre. Onlar da büyüklerinden öyle görmüşler, 100 belki 200 yılın öncesinin kuralları ile yaşatmaya çalışıyorlar bizi. Başlarına bir şey gelse ilk sen üzülürsün veya senin başına bir şey gelse ilk onlar üzülür. Böyle şeyleri kafana takmamaya çalış.

Ben senin yerinde olsam baban ile bir konuşurdum. Artık büyüdüm baba benim her hareketime karışma derdim. Yada bunun gibi şeyler. Tatlı dille.

Yaşım 20 ama babam hala akşam 7'de evde olmamı istiyor. Ben de intihar etmek istiyorum. Bu yüzden birbirimize yardımcı olalım. Önce ben seni öldüreyim, sonra sen beni öldür. İkimiz de kurtuluruz.

Psikolog vs. derken abarttığınızı düşünüyorum insanlar sinirle veyahut bir anlık hırsla saçmalayabiliyor belli ki buda öyle bir durum.

Tam adamına geldin o müdahale etmek değil bildiğin karışmak, eğer hayatında yanlış giden bir şey varsa ve söyledikleri doğru ve gerçekse sonuna kadar haklıdır. Sen ne kadar uğraşırsan uğraş olmaz, komşunun çocuğu hep öndedir, falancanın çocuğu örnek evlattır. Sen ne kadar dürüst, namuslu yaşarsan yaşa akıl süzgecinden istediğin gibi geçmezsen hiçsindir. O ilmeği ben çok istedim geçirmeyi ama hep inancım engel oldu ufakta olsa hayal kırıntılarım ama intihara yönelme, evet çözüm ama yapma büyük günah.

Psikolog nedir abi tamamen abartı. 20 yaşındaki herkesin yaşadığı şeyler bunlar. Emin olun o özendiğiniz sabah masaya 50 lira bırakıp arkanıza düşmeyen sizi rahat bırakanlardan daha BABA'dır intihar sebebi dediğiniz babalar. Lisedeyken sınıfımdaki bir kız arkadaşımı babası taciz ediyordu, bu gerçek bir kötülüktür işte halinize şükredin. Ben 5 ocak 2015'de kanserden babamı kaybettim gözlerim o andan sonra açıldı dünyaya. Tamamen yapayalnızdım bütün o sorumluluklar evin tek erkeği olarak tepene yıkılıyor, daha birkaç ay önce akşam kahvede batak oynama hesabı yaparken kendini anneni, küçük kız kardeşini nasıl geçindireceğini düşünürken buluyorsun. Allah razı olsun dedem falan çok yardım ettide üniversiteyi bitirip kendi ayaklarımın üstünde durabildim ailemi aç açıkta bırakmadım. Babamdan hergün azar yerdim saçma sapan şeyler yüzünden. Notlarım çevresindeki herkesin evladından daha iyi olmasına rağmen hiç tatmin olmazdı. Bir kere bile sarıldığımızı hatırlamam. Vefat ettikten aylar sonra akrabalarımdan annemden hep babamın benim hakkında düşündüklerini dinledim. Benimle hep gurur duyduğunu vs. söylemişti kendisi askerdi ve sinirli bir yapısı vardı bu arada. Bunlar başta moral vermek iyi anmak için söyleniyor gibi gelsede yaşarkende kendin farkediyorsun zaten sadece kabullenmek istemiyorsun. Neyse kendi sorunumu anlatmaktan sana birşey diyemedim, sana önerim ne saçma sapan psikolog nede babana karşı ergenlik atarları yapman. Onun kıymetini bil, aileler hep evlatları için çabalarlar. Ne yapıyorsa senin iyiliğin için adam olman için yapıyordur. Kusura bakmayın arkadaşlar baya uzun bir yazı oldu ama konuyu görünce dayanamadım dolmuşum sanırım bende biraz.

Merhaba. 21 yaşındayım ve özellikle büyük abilerimden bu konu hakkında fikir istiyorum. Babam her alanıma müdahale ediyor. Nasıl desem bardağı kumandanın yanına dalgınlıkla koysam bile oraya koyma çay dökülür kumandaya diyebiliyor. Sürekli erken yat, pencereni ört demelerini saymıyorum bile. Yani aşırı uç örnekler var. Misafir geldi geçen gün sehpayı sağına koyma soluna koy dedi. Araba sürmelerimizi anlatmıyorum bile. Millet 4 yılda koca uçağı indirip kaldırır. Ben 8-9 yıldır araba kullanmayı hala öğrenemedim onun gözünde. Sürekli laf yetiştirip her lafının arasına da yavaş git sözünü sıkıştırıyor. Robot muamelesi yapıyor kısaca. Milletin yanında beni kötülemesini anlatmıyorum bile. İnsanlara beni öyle bir anlatır ki insanlar beni gerçekten kötü sanır. Arkadaşlarımla dışarı çıkarım 2 ayda bir. Ona bile sırf muhalefet olmak için laf eder. Eve gelince çaktırmadan ağzımı, kıyafetlerimi koklarlar içki, sigara içmiş miyim diye kontrol ederler. Her şeye muhalefet ya bıktım artık. 2 haftada bir İstanbul'a gider. Dedim ki şu sıralar ortalık karışık biraz ara ver. Başladı sen kolay mı sanıyorsun para kazanmayı. Akşama kadar evde yatıyorsun vs. Lafı ağzıma tıktı. Daha ne örnekler var da satırlar sığmaz. Bu sene üniversiteye gideceğim şehir dışına. En sonunda milletin yanında beni kötülerken "Bu sene senden kurtuluyorum." dedim. Bıktım artık. Ne yapmam gerek. En sonunda ipi boynuma geçireceğim. Bir de ben komutla çalışan robot değilim diye not bırakacağım o olacak.

Baban çok düşünceli ve pimpirikli galiba." Bir de kuralcı olunca sana emir yağdırması muhtemel. Şehir dışına çıkmanı öneririm. İlk başlarda rahatlığın keyfini çıkaracaksın ama ileride babanı özleyeceksin. Hem bunalımdan kurtulursun hem de babanın değerini anlarsın bir süre sonra. Tabi uzun süre sonra özlemle eve geldiğinde baban seni hala tersliyor ise yapacak bir şey yok evden kaçacaksın başka şehre gidip ev tutarsın kısmetse. Şehir dışında okumazsan bir de yurtta kalmazsan evde emir cümlelerinden bunalımdan hayata bile adapte olamazsın. Hatta bu durum travmaya bile döner başkası size nazik bir şekilde "emir" verse sinirlenirsiniz böyle bir takıntınız olur. Benim dedem de böyledir büyük ihtimal mükemmeliyetçilik olmasından kaynaklanıyor. Hasat zamanında yardım ederim bir tane alet var ismini söylesem anlamazsın o şiveye ait internette arasak bulamayız alet diyeyim ben. O aleti kullanmasını biliyorum kaç senedir kullanmışımdır onun kadar iyi değilim belki ama gelir şöyle tutma böyle tut işte ne bileyim desteyi şu şekilde al falan. Yardım ediyorum değil mi? İş hızlı bitecek zaten römorkun üstünde birisi oluyor onun için fark eden bir şey yok niye bana karışıyorsun yani? Eğer abartırsa giderim, kendisi tek yapar yani yardımı seçmek olmaz. Benden tecrübeli mi? Evet. Çok kötü şeyler yaşamış mı? Tabi ki ama bunlar benim yaptığım yardıma karışmasını sağlamaz. Sen de benim gibi yap eğer ileri giderlerse hiç bir şey deme dışarı çık sorduklarında da sadece "dışarı çıkıyorum" de bu kadar basit. Seni mi durduracak? Bir de her istediğini yapma. Tamam karşı gel demiyorum ama birazcık ağırlığını koy zaten bir şey istemeden önce düşünür senle daha çok uğraşacağını anlayınca gider kendisi yapar. Ama bu dediğimi sırf seni etrafında döndürmek için yapıyorsa yap. Yani yardıma ihtiyacı olur o zaman isteğini yerine getir tabi. Zaten şehir dışına çıkınca rahatlarsın.

Ayni yollardan bizde gectik. Yas ilerledikce anliyosun aslinda babanin yaptiklarini. Benimde 18 yasinda bir yegenim var ve bende bazen ona karsi sert cikislar yapip tabiri caizse eziyorum. Ama bunu onun kotulugu icin degil, hayal dunyasindan cikmasi icin yapiyorum. Hayat yaşamaya deger degil, yasamak zorundasin. Yaşın ilerledikce bunlarin hepsini atlatacaksin hic merak etme.