Öncelikle selam size burada biraz hayatımdan bahsedeceğim eğer rahatsız ettiysem kusuruma bakmayın. Ben 17 yaşında bir gencim. Okulumu notlarım sebebiyle açığa aldırdım ve 1 ay inşaatta çalışmaya başladım, ustayla anlaşamadığımız için ayrılmak zorunda kaldım ve sanayiye başladım. Sanayininde ortamını sevmeyip işten ayrıldım. Şu an işsizim ve çalışmıyorum. Şu hayatta çok sevdiğim 2 dostum vardı ve onlardan başka kimsem yoktu. Onlarla arayı açtım ve yapayalnız bir insan olarak yaşıyorum. Arada sırada kuzenimle eğleniyoruz geziyoruz fakat sürekli içimde bir burukluk oluşuyor çünkü babamın parasını harcıyorum. Ailem sürekli işe gitmemi ve çalışmamı istiyor benimle konuşmuyorlar, bazı geceler eve dönmek bile istemiyorum. Parasızlık kötü bir şey ama birinin alın teriyle kazandığı parayı harcamak daha kötü bence. Çok para lafı yaptım dilenci değilim kusura bakmayın ama bu dönemde cidden parasız bir şey yapılamıyor. Kendimi kötü hissediyorum okulu bıraktığım için annemin ağladığı sabahı hatırlıyorum ve daha da kötü oluyorum. Geceleri uyuyamıyorum. Bir yandanda çalışmak batıyor çünkü çalışırsam sosyal hayatım kalmıyor, benden büyük abi ve ablalarım bir tavsiye verirse çok mutlu olurum. Gelecek olarak ise motorları çok seviyorum yunus polisi olma hayalim var.