Hahahaha mahkemede işler öyle yürümüyor durmayınca hapse gidiyorsun orda da sana zorbalık yapıyorlar gerçek hayatta işler böyle değil lise bitince anlarsınız herkes birbirini şikayet ediyor.

Hocam siz de hiç cevap yazmıyorsunuz ama

Sanki yapmak istediğin şeyi yapmanı engelleyen bir şey varmış gibi hissediyorsun değil mi? Yaparsam ne olur, bana ne derler?

Herşey iyi olacak. Baş kaldırıyoruz..

Zorbalık görüyorsanız manevi tazminat davası açabilirsiniz aslında veya ceza davası açın 18 yaşından küçükseniz veliniz açsın öyle korkarlar ki.

İnsan yalnız olduğunda, toplumun fikirlerinden etkilenmediğinde yalnızca kendi olur. Yazından anladığım kadarıyla okul ve ortamı senin için büyük bir psikolojik baskı. Bunun için açık liseyi araştırmanı tavsiye ederim. Kendine özgü bir dünya görüşü edinebilirsin tabii bunun için çok okuman gerekecek. Açık liseye geçmek kendine daha büyük zaman ayırmanı sağlar daha fazla okuyabilir düşünebilirsin. Aynı zamanlarda ben de senin durumundaydım bu problemlerle ben de yüzleştim ve şunu söyleyebilirim ki okumalısın. Şu an sizin gözünüzün önüne muhtemelen üniversite sınavı diye koçlar, çakallar, deneme sınavına girinciler, soru çözüncüler yavaş yavaş gelecektir bunları umursamamanı inanarak çalışmanı tavsiye ederim. Bunlar benim yaşadığım problemlerdi ve ben böyle yaklaştım umarım sana da faydası dokunur. Tabii bir insana bu kadar tavsiye vermek haddime değil biliyorum ancak belki okuduğunda kendine bir yol çizebilir, önünde bir ışık görebilirsin.

Akran zorbalığı çok farklı bir şey siz ne yaparsanız yapın durduramazsınız bir topluluğu durdurmak çok zor bir şey aslında.

Lise'yi açıktan okuduğumdan beri 1 tane arkadaşım yok. Çok fazla evden dışarıda çıkmam ve çoğunlukla yalnız takılırım. Bu yalnızlığı bir tek ben problem etmiyorum herhalde.

Bende zorbalık görmüştüm ilk okuldayken. Üstelik 2 kez farklı şehirlerde ve farklı sınıflarda sınıfın en güçlüsü olmama rağmen. Güçlü olmamın sebebi azimle spor yapmamdı. Yoksa akranlarımdan hormonal falan olarak, vücut büyüklüğü olarak daha büyümüş olduğum için değil. Yazışabiliriz istersen, derdini falan anlatırsın.

Konuşmaya çalış denemediğin şeyleri dene iyi gelecektir.

Başka bir ilaç verecektir muhtemelen.

Nasıl anladın?

Mükemmel sözmüş hocam.

Türkiye'de her 10 gençten 11'inin yaşadığı bir sorun, daha uzun bir yolun var. İnsan her bir basamak yükselişinde arkasına bakıp "ben bunları mı dert etmişim" diyor. Üniversitem bitmek üzere veya İngilizce öğretmeni ya da mütercim tercüman veya belki de bambaşka bir alanda meslek hayatıma geçmek üzereyim, hep benzer kaygılar. Ne oldu? Ne olacak? Engeller nasıl aşılacak? Gücüm yetecek mi? Vs.

Şöyle söyliyim coğrafya kaderdir. Ama çağdaş ve demokrat özgür haklarımızı, bazı kısıtlamak isteyen ve buna da ahlak dışı diyen ahlaksızlar yüzünden içine kapanık insanlar var. Bu yüzden ne istiyorsan onu yaşa. Kendin bil herkes bilmese de olur Özgür ol hayatı yaşa.

Kendini her alanda geliştirmeye çalış, özdisiplin kazan. Spor yapıp kendini diri hale getir, örneğin yüzme veya fitness'a başlayabilirsin.

Dostum, profesyonel destek alman lazım. Önce psikolog yetmezse psikiyatriye gitmelisin.

Sizin gibi insanlar sayesinde hayata tutunuyorum hocam teşekkürler.

Son yazan arkadaşa katilmakla beraber, kaygılı yaşamak yerine universite için hayaller kurmayi deneyebilirsin kötü senaryolardansa kacirdiklarini telafi edicegin yapamadiklarini yapıp kendini gelistirecegin bir yer olmasinin hayali daha verimli olur.

Kiminle konuşsan yalnızlıktan bir hastalık gibi bahsediyor ve bu konu sinirimi bozuyor. Psikolojik durumu iyiyse yalnızlığın kime ne zararı var?

Türkiyenin en talihsiz gençleri 1995 ve sonrası doğanlardır. Net olarak kötü zamana denk geldiniz. Bende bir nevi şayet 2000 kadar hiç dert tasa yoktu.

Nasıl anladığımı boşver ama sana birkaç tavsiye vereyim. Bu hayatı bir kere yaşayacaksın ve bunu yalnız başına yapman çok zor olur. Fakat birilerini bulmak istiyorsan da kendini bulman lazım önce. Mesela depresyondayım demişsin, depresyonda olduğunu kimse bilmiyorsa kim destek olur ki sana? Ufak değişikliklerle Kendini mutlu etmeye çalış. Mesela odan varsa düzenini değiştir, bir hobi edin. Ardından insanlarla konuşmayı dene. Mesela annene yardım et, babanla ufak tefek şeyler hakkında konuşmayı dene. Arkadaş ortamına biraz girmeyi dene illa ki seninle de konuşacaklardır ve zamanla açılacaksındır. İlla kalabalık ortamlara girmene gerek yok bu arada. Kendi sınıfında veya başka sınıflarda illa ki senin gibi olanlar vardır. Onlarla konuşmaya başlayabilirsin mesela. Söylemesi kolay diyorsun belki içinden şu an ama ben sadece örnek verebilirim sana bunları yapmak zorundasın diyemem, çünkü seni senden iyi kim tanıyabilir ki?

Kanka hayatta hiçbir şey gerçekten umurunda dahi olmasın yarınımız var mı yok mu bilmiyoruz o yüzden hiçbir sebepten dolayı psikolojini bozma zorbalık mı gördün Allah'a havale et umursama bak ben 6 şubat günü Malatya da depreme yakalandım çok şükür canım sağ ama yakınlarımdan kaybettiklerim oldu evimiz yıkıldı sadece 5 saniyede her şey bitebiliyor bu dünyada bazı şeylere hiç takılmamak gerekiyor sende elinden geldiği kadar kafana takmamaya çalış canını sıkma üniversite kaygım var diyorsun mesela olabilir çok normal bir şey tek kaygın bu olsun yeter ki canın sağ olsun sevdiklerin yanında olsun.

Prozac isteyin doktorunuzdan gençler üzüleceğiniz bişey kalmayacak.

İşte bu doğru bir söz, tek bir sorun var ki, elinden gelenin en iyisi yetmediği zaman insan azmini kaybedebiliyor ama kaybetmemek gerekiyor.

Arkadaşlar merhaba ben lise öğrencisiyim etrafımdaki insanlarımı suçlasam. Kendimimi bilmiyorum. Okulda ki insanları anlamıyorum psikolojik zorbalık görüyordum orta okuldan beri o zamanlardan beri tranvam var 11. sınıfım ve çok yalnız hisedden birisiyim yanlızlıktan korkuyorum şu an üniversite için strest yapıyorum ve istediğim hayatı yaşamıyorum yaşamanın o zaman anlamı var nedir? Bilmiyorum kendimi amaçsız nefes alan bir varlıktan başka bir şey görmüyorum. Ailem beni anlamıyor kendi kafamın içinden yardım isterken. Onlar benim nefes almamı yeterli görüyor aslında bende sevebileceğim bir şeyler olsun istiyorum ama ailem beni anlamak istemiyor 1 aydır depresyondayım böyle hiçbir şeye tadım yok dediğim gibi çok yalnızım bana iltifat göstermenizi istemiyorum sadece beni anlamanızı istiyorum.

Hayatım tam ablamıyla böyle ama ben bu kadar mutsuzluk duymuyorum hocam. Ayrıca 11. sınıftayım. Burada size öneri yapmak istemiyorum. Aklınızı başınıza toplamanızı istiyorum. Yalnızlıktan korkulmaz. 11. sınıfa kadar okul arkadaşım olmadı ancak hep yalnızlığı benimsedim. Yapmanız gereken tek şey hayatınızdaki olumsuz ve negatif şeyleri kendi lehinize çevirmeniz. Okulda zorbalık mı görüyorsun? Kendini kanıtla. Ailen seni dinlemiyor mu? O zaman sende ailene aynı şeyi yap. Her şey sizin elinizde. Kimsenin pürüzsüz bir hayatı olmaz. Asla da amaçlar bitmez.

Hocam beni çok iyi anlayan insanlar hep uzakta mesela şehir dışında bir arkadaşım var ara sıra tatile gidiyoruz onlara arkadaşım çok iyi birisi o da aynı benim gibi ama okuldaki insanlar tam tersi yaptığım mizajı hareketleri çok ters buluyolar benimle dalga geçmek için fırsat kolluyolar ama neden?. Bazen okulda sosyalleşmeyi istiyorum ama bu daha fazla yalnız hissetmeme neden oluyor dostlarım.

Bende yalnızlığı seviyorum hocam. Yalnızlık bana verilmiş bir ödül gibi.

Ek olarak bu saydıklarımın yanında yapmak istediğin ama bazen gücünün yetmediği tonlarca şey, yapabildiklerinle mutlu olmayı öğrenmen gerekiyor bu yüzden ve kendi potansiyelinin farkında olmalısın.

Sana birşey söyliyim mi? Pisikiyatriye benzer bir sebepten gittim. Gözü yaşlı anlattım. Ağlaya ağlaya anlattım. Bana dedi ki bu bir problem değil merak etme. Ne hissediyorsan onu yaşa problem yok dedi. Yani evet derdini birine anlatmak iyi geliyor ama sana uyutan ilaçlardan başka birşey vermez pisikiyatri. Ek olarak bir zamanlar yanlız olmayı bireysel olmayı seviyordum. Herkes toplumsal değildir. Ama şu an tam tersiyim değişiyor her şey merak etmeyin şu an bir markette millete satış yapıyorum.

Yalnızlığı bende seviyordum, son zamanlarda bana da tak etti artık. En son ailem dışında sadece 4 ay önce ayrıldığım kız arkadaşımla geçtim iletişime. Nereye bu yalnızlık? Hiç kimseyle arkadaşlık seviyesine gelemiyorum, sınıfta konuştuğum adam sınıfta kalıyor. WhatsApp bile bomboş, sadece işi düşünce yazanlar işte. Sürprizbozan: Küçükken anlamadığım ama dinlediğim şarkı Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Kendince çabalamadıktan sonra kaybetmeye mahkumsun, iyi forumlar.

Prozac kullan hepsi geçecek düzeleceksin umursamaz mutlu olacaksın bende çok zorbalık gördüm şuan umursamazım ama kötü bir insan oldum yapanları görsem topugundan asarım.