Yaşına göre kendini ifade edebilmem ve anlatabilmen takdire şayan. Bu yüzden öncelikle seni tebrik ederim. Verilebilecek ilk tavsiye bu hissettiklerini ailenle paylaşman. Ne kadar heyecanlanırsan heyecanlan bir akşam yemeğinden sonra onlarla konuş. Size kendimi anlatmakta güçlük çekiyorum de. Onlar zaten senin en yakın arkadaşındır. İkinci tavsiye ise eğitiminden memnun isen sakın okulunu değiştirme. Daha anlayışlı arkadaşlar edin. Halden anlayan kişilerle takıl. Ve bir kızla da buluşacaksan çekinmene hiç gerek yok. Elbet hayatına bir kız girecek, bunu ebeveynlerinin de bilmesi gerek. Yanlış anlaşılmak istemiyorsan ailene bunu güzelce izah et. Sonuç olarak kendine güven ve ailenle arandaki kopukluğu düzelt. Çünkü seni en çok tanıyan ve yardım edecek kişiler onlar.

Evet okulun eğitiminden memnunum. Zaten bu yüzden hala bu okuldayım. Yoksa çoktan bırakırdım herhalde. Geleceğimden kaygılandığım için bu okulda devam etmek istiyorum aslında.

Kendine güvenin, kendi başına bir şeylere atılmaya başlayıp, başarınca ya da başaramayıp bundan ders çıkarınca gelecek. Hayatı bazen kurallarına göre oynamamak gerekiyor.

He tamam, güzel fikirmiş ben de kullanırım bunu

Çok dopru söylüyorsunuz. Zaten bir hobim var. Ancak ne kadar hayran kalınası bir hobi tartışılır. Yazılımla uğraşıyorum. Oyun yapıyorum. Yaklaşık 7-8 aydır üzerinde çalıştığım bir mobil oyun var. Bitirince Google Play Store'a koymayı düşünüyorum. Bu yolda ilerleyip güzel işler ortaya çıkarmak istiyorum. Fakat günde 10 saat ekran başında kalma sebeplerimden biri de bu. O yüzden bu yolda devam etmeli miyim şüpheliyim açıkçası. Siz ne diyorsunuz?

Öncelikle kendini gayet güzel açıkladığını düşünüyorum bu konuda seni tebrik ederim. İkinci olarak eğer ki lisede geçirdiğin bir buçuk yılda iyi eğitim aldığını ve üniversite için senin adına yeterli olacağını düşünüyorsan, kısacası lisendeki eğitimden memnunsan liseyi değiştirmeni önermem. Aile konusuna gelince, herkesin kendi hayatı ve düşünceleri var. Bunu değiştiremiyorsun ne yazıkki ama buna göre davranabilirsin. Burada sana ailenle konuş ya da konuşma demek doğru değil çünkü aileni kimse bilmiyor dolayısıyla bunun kararını sen vermelisin. Seni anlayacaklarını ve yardımcı olacaklarını düşünüyorsan tabii ki konuşmalısın. Bir diğer konu sosyalleşme meselesi, şöyle ki günümüzdeki sosyalleşme algısı değişiyor. Mesela şuan sen düşüncelerini ve duygularını bizimle paylaşarak ve bizden geri dönüşler alarak bir nevi sosyalleşmiş oluyorsun. Eminim ki o bahsettiğin, kafelere giden ve sürekli birlikte gezen arkadaşların buna benzer duygusal bir sorun yaşadıklarında kendilerini böyle ifade edemezler. Etseler bile etrafındaki çok yakın gördüğü arkadaşları onları anlamaz. Arkadaş edinmek, birlikte bir şeyler yapmak tabii ki güzel ve olası şeyler ama bunların gerçekleşmesi için ayrı bir çaba sarf edersen çevrendeki her şey yapmacık olacaktır. Unutma ki senin kimseye ihtiyacın yok. Şuan sen de arkadaşların da anne ve babanızın imkanları doğrultusunda bir hayat sürüyorsunuz. O okulda olmanın sebebi diğer arkadaşların gibi ailenin seni orda okutmak için para ödemesi değil, senin başarılı olup okulun seni almak istemesidir. Yani arkadaşların o okula gitmek için bedel öderken, o okul senden para almayarak senin gibi öğrencileri eğitmek ve reklamını yapmak için bedel ödüyor. Bu utanılacak bir durum kesinlikle değil aksine gurur duyulacak bir olaydır. Çevrendeki sahte arkadaşlıklar canını sıkmasın zaten birkaç yıl içinde lise hayatın bitince herkesin kendi yoluna gittiğini göreceksin ve şuan dert ettiğin şeylere güleceksin. Konuyu çok dağıtmış olabilirim. Umarım yardımcı olur.

Kendine güvenmemen için hiçbir sebep yok. Ne dış görünüş, ne sosyallik ne de başka bir şey kendine güvenmeni engellememeli. Tam olarak kendini eğitecek ve geliştirecek yaştasın. Sadece ders olarak düşünme, her konuda bu böyle. Hobiler edin ve üstüne git. O hobiler sayesinde insanların sana hayran gözlerle baktığını gördüğünde özgüvenin tazelenecek ve daha da hırslanacaksın. Günümüzde her şey ulaşılabilir halde. Yapmaktan zevk aldığın hobiler edinip, derslerinin yanında bunlara yönelirsen zaten otomatik olarak sosyalleştiğini ve insanların seninle arkadaşlık kurmak istediğini göreceksin. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et Beni etkileyen bu performansın sahibi küçük bir çocuk ve ben bu çocuğa "hayran" kaldım denebilir. Gördüğün gibi benim varlığımdan bile habersiz bir çocuk yeteneği ve çalışmasıyla beni kendine "hayran" bıraktı. Ona sorsan belki de çok asosyal biridir

Evet kendi oğlumda dahil olmak üzere ben öğrencilerin bizzat özel okula gitmelerini önermiyorum. Bir öğrenci eğer hep maddi durumu iyi insanlarla iletişime geçerse maddi durumu kötü olan sahışları kendiside öyleyse kendisinden ailesinden utanır ve diğerlerini hep ezik, işe yaramaz olarak dışlayabilir. Başka bir ülkede eğer bunu bize sormakta olsaydın belki bizim sana yanıtınızı değişebilirdi. Ama Türkiye buna elverişli yer değil. Önüne gelenin özel okul açtığı devirdeyiz ne yazık ki.

Onları niye umursuyorsun ki? Sonuçta onlar da elmas değil. Her insan aynıdır. Kendini sonradan modifiye eder. O insanlarla arkadaşlık kurma zaten. Seni aşağılayan kişiler gerçek dost değillerdir. Bu yüzden onları hayatından çıkar ve başka arkadaşlıklar kur. Ailemden de utanma. Zaten bir kere ağırlığını koyunca annen ve baban senin artık büyüdüğünü anlıyor. Galiba lise öğrencisinin. Artık yetişkinlige yaklaşıyorsun. Unutma ki yanında her zaman ailen olmayacak.

Ne mühendisisiniz acaba öğrenebilir miyim? O zaman birkaç soru daha sorayım; Mezun olduktan sonra iş hayatında da matematik mesleğin neredeyse tamamını mı oluşturuyor? Meslek tamamen matematik üzerine mi kurulu oluyor? Yani mezun olana kadar matematiğe çalışıp sınavdan iyi puan elde edip daha sonra matematik konusunda kendimi geliştirmesem de olur mu? Herkes matematiği becerebilir mi? Yoksa sadece bazı insanlar mı mühendis olabilecek düzeyde matematik yapabiliyor? Ben bundan sonra matematiği çalışmaya başlarsam temelim neredeyse hiç olmamasına rağmen bir şeyler yapabilir miyim? Yoksa en baştan mı matematiğe başlamalıyım? Mühendislik zor mudur, maaşları bu mesleğe göre uygun mudur? Mühendislerin yaşam standartı genel olarak nasıl? Ortama mı ortalamanın üstünde de mi?

Desteğiniz için çok teşekkürler. Aklımda net bir soru yok. Bence bu sorunlar beni iyi tanıyan kişler ile birlikte yüz yüze konuşularak ve gözlemlenerek çözülek sorunlar. Ailemden ve hıcalrımdan destek alabilirim sanırım.

Tabii ki yakınlarından destek almalısın ama sormaya utandığın sorular olabilir. Benim gibi yüz yüze görmeyeceğin insanlara bu soruları sormak daha rahat hissettirecektir. Hem belki bir mühendis olarak matematiği sana sevdirebilirim.

Ben lise 1 öğrencisiyim kesinlikle devlet okuluna gidin sizin durumunuzu düşününce ortalama olarak bende böyle çok değil ama utanma oluyor . Benim deyişim madem bu ortamlara alışkınsınız daha iyi hissedecekseniz gidin neden özel okulda 5 dakika daha kendiniz edip ezeceksiniz ki? Nerede rahat edeceğinizi düşünüyorsanız orada olun.

Okuldan nefret ediyorum. Ortama kolay alışan biri değilim, devlet okulundayım. Hocalarla aram berbat olduğundan sınıfım değiştirildi bu sene ve yeni sınıfımda kimse sağlam yok. Hepsi yapmacık pis insanlar. Laf atınca cevap verme gereksinimi duymadığımdan beni o yarım akıllarıyla ezmeye çalışıyorlar eminim özel okulda bu daha fazladır. Ben birkaç gün önce hepsinin karşısına geçtim ve teker teker ne mal olduklarını saydım çekinmeksizin. Kabul edenler dahi oldu. Neyse velhasılkelam aptal insancıklar her yerde. Sen parlayan ol. Karşılarında tek kişilik güçlü bir ordu ol. Başarabilirsin. Dışarı tek çık. Spor yap. Kendine vakit ayır. Maddi durumunu kabul et. Ama asla dalga geçme. Fakiriz de ben hep gezemem de. Ama dalga geçme. Yapabilirsin!

Hocam bi mesaj yazmiştim yanniş oldugnu fark edince silemedim. Bende dell yaptim.

Özel okulda okumanın çok bir ayrılacalığı olduğunu düşünmüyorum. Zamanında 1 sene ben de gitmiştim, güzel bir şey ama özel okulda okuyanlar doktor oluyor hakim oluyor diye bir şey yok, kendini bu kadar sıkıyorsan devlet okuluna geçmen daha mantıklı bence

Aklındaki soruları sorabilirsin biraz saçma durdu. Sonuçta bilgili olup olmadığımı bile bilmiyorsun. Kardeşim bu yıl üniversiteye hazırlandığı için bilgim var bu konularda. Zaten ben de son sınıf öğrencisiyim. Sınava gireli öyle çok uzun zaman olmadı yani.

Okulumun devlet okullarına göre üniversiteye geçiş konusunda çok büyük ayrıcalıkları olduğu için devam ediyorum hala. Yoksa zaten çoktan bırakırdım sanırım.

Unutmuştum, ekledim. Bu konuda benim sana risk al veya alma demem doğru olmaz bunun kararını sen vermelisin. Kendini tanıyorsun. Azmedip yaparım, çalışırım üstesinden gelirim diyebiliyorsan tabii ki hayallerinin peşinde koşmalısın aksi halde senin istemediğin bir bölümde hedefsiz bir şekilde nasıl motive olacaksın?

Hiç kimsenin ne dediğine bakma. Arkadaşım kalmadı. Hepsi benden tek tek uzaklaştı. Ailem dışında kimsem yok. Sınıftan bile arkadaşım yok. Ben de lise 2 öğrencisiyim. 2 sene kalmış. Okulu bitirelim.

Söylediğin gibi ortaokul arkadaşlarınla dahi buluşmamışsın ileride bu insanların çoğu hayatında olmayacak, kafaya taktığın için ileriki yaşlarda pişman olacağın şeyler bunlar. Öncelikle alıştığın bir okulu değiştirmekten bahsettiğini hatırlatmak istiyorum ve eğer bu okulun eğitimi güzelse sadece bursluluk gibi bir fırsattan vazgeçerek geleceğini etkileyebilirsin, gelelim arkadaşlarına maddi durumunu küçümseyen insanlarla arkadaşlık yapmayı kesmek alıştığın okulu değiştirmekten daha kolay olacaktır. Emin ol yaşın ilerledikçe anlıyorsun bunların ne kadar gereksiz şeyler olduğunu. Çoğumuz o yaşlarda sancılı şeyler yaşıyoruz ama gerçekten geçiyor sadece ailenle vakit geçirmeye çalış çünkü her şeyi telafi edebiliyoruz ama ailemizle geçirmediğimiz zamanları telafi edemiyoruz. Mesela ben bunaldığım dönemlerde soluğu ailemin yanında alıyorum onların varlığı beni rahatlatıyor, sanırım ailenle çok fazla şey paylaşmadığın için aranızda biraz mesafe olmuş onu telafi etmeni öneririm gerçekten çok etki ediyor. Her zaman yanında arkadaşın olmaz ama ailen olur unutma. Ve olaya duygusal bakma lise gelip geçici bir şey, mezun olduktan sonra daha dünmüş gibi hatırlıyorsun liseye başladığını bu hisle beraber tüm anıların da siliniyor sadece güzel olanlar kalıyor.

Seninle aynı durumları birebir yaşamış birisiyim. Bende özel okulda okudum. Dediğin gibi kız arkadaş konusunda tüm aile arasında yakın uzak akraba farketmeksizin alay konusu olmuştum. Zaten o olaydan sonra karşı cinse karşı resmen içimde korku oluştu. Sokakta yürürken bile karşı cinsten birini görünce kafamı hep yere eğip yürüyorum. Bazen yolumu dahi değiştirmişliğim var. Ve bir tane dahi arkadaşım yok. Eskiden bende saatlerce bilgisayar oynardım. Arkadaş gelip geçidir, ama ailen hepsinden önemli olmalı. Bende aileme uzak biriyim bir sorunun olsun onlarla konuşamıyorum alay konusu oluyorum. Arkadaşlarının dediklerini takma onların gittiği mekanları gidemiyorsun diye hiç tasalanma. Eğitimine bak okuduğun okulun eğitimi iyiyse devam et. Ama şunu söylemeliyim devlet okuluna geçtikten sonra hangi okuldan geldin dediklerinde özel deyince bir garip durum ortaya çıkmakta. Eğitim hayatım boyunca hiçbir arkadaşımla bir buluşmadır bir çay dahi içmemişimdir. Hele karşı cinse karşı ufaklıktan gelen o korku veya takıntı yüzünden çok garip hareketlerim olmuştur. Aileme birşey açıklamaya çalışırken heycandan dilim tutukluk yapıyordu buda alay konusu oluyordu. Ama çok uzun zamandır birşey açıklamıyorum, kendi sorunumu kendim çözüyorum veya çözmek zorunda kalıyorum. Bizimde durumumuz iyi sayılmazdı esnafız. Hergün babama yardım olsun diye dükkanda ona yardım ediyorum. İş yükünü azaltıyorum. Hemde masrafımı çıkarıyorum. Ama çocukluğumdan başladım ilk işimi 10 yaşımda elime vermişti. Okulu asıp dükkana gittiğimde oluyordu. Aslında asosyalliğin dibine vurmamın en büyük sebeplerinden biri buydu. Okuldan çıktığım gibi koşarak dükkana giderdim. İlk okulun bir kısmı orta okulda her gün lisede her gün bazen okula da gitmiyordum. Tüm hayatım okul, ev, dükkan, tekrar ev, bilgisayar yat, kalk okul, dükkan, ev. Bundan ibaret hayatım var. Bir tane bile arkadaşım yok. Artık kafamın içinde karşı cinse karşı nasıl bir korku veya çekingenlik oluştuysa yolumu bile değiştiriyorum. Kusuruma bakmayın bende biraz içimi döktüm.

Zevk alıyorsan ve kendini mutlu hissediyorsan sorun yok. İlerde mesleğini de etkileyebilecek bir hobi. Tabii ki bunun yanında günlük hayatla daha içli dışlı şeyler yapabilirsin. Yaşın genç olduğu için aklına gelebilecek çoğu şeyi yapacak vaktin var. Şimdi başlarsan üniversite hayatında da bu hobilerin üstüne gidip kendini geliştirebilirsin. Önemli olan yaptığın işin seni fiziksel ve psikolojik yönden olumlu etkilemesi. Fiziksel olarak olumlu etkileyecek bir şey değil tabi yazılımcılık ama sadece bir hobin olacak diye bir şey söz konusu değil. İlla yetenekli olacaksın diye de bir şey yok. Sadece zevk al, üstüne git ve çalış. Sonunda çok güzel yerlere geleceksin uğraştığın işle. Bu arada hangi bölüm okuyacaksın bununla ilgili kafanda bir şey var mı? Eğer bu belliyse iş hayatında sana faydası dokunacak hobilere de yönelebilirsin.

Ailem kesinlikle gözünğzde canlandığı gibi değil. Böyle yanlış bir algının oluşacağını tahmin ettim. Varoluşsal bunalım gibi birçok sorunumu anlattım ve bana çok yardımcı oldular. Varoluşsal bunalımı atlatabildiydiysem onlar sayesinde. Ufak ya da büyük, fark etmiyor. Her sorunumda yardımcışar, arkamdalar. Sadece küçükken, küçğk olduğum için "nasıl olsa unutur" yanılgasına kapılarak böyle bir hata yapmış olmalılar. Zaten tekrar tekrar onlardan utanmamam gerektiğini, artık büyük bir insan olduğumu ve sorublarımın olabileceğini, ve eper sorunum varsa ailemle paylaşmam gerektiğini anlattılar. Onlara şu an güvenim tam, fakat kendime güvenim yok.

Biraz da hiçbir hedefim olmadığı için derslerime yoğunlaşamıyorum. Küçüklüğümden beri hep bilgisayar ile ilgili bir meslepe sahip olmak istemiştim. Ya da doktorluk mimarlık vs. Fakat matematiği sevmediğim için üzerine yoğunlaşmadım ve temelim hiç yok. Malum temel sağlam olmayınca üzerine bir şey konulmuyor. Durum böyle olunca lisede de matematiğe hiç çalışmadım, dinlemek istemedim zor geldiği için. Matematikte işlediğimiz hakkında en ufak bir fikrim yok denebilir. O yüzden düşündüm, benim istediğim mesleklerde matematik ortalamasının çok iyi olması gerekli üniversite için. Eşit ağırlık ya da sözel bölğmlerden mezun olursam asla istediğim türede bir meslek yapamayacağımı hissediyorum. Avukatlık vs asla sevmem ve yapamam. Bu yüzden kendimi boşlukta gibi hissediyorum sanki, bir amacım hedefim yok, ne yapacağımı bilmiyorum, nereden başlayacağımı bilmiyorum. Birilerinden destek almalıyım sanırım. Her anlamda.

Şimdi sondan başlayayım. Zor mudur sorusu çok göreceli. Günümüzde herkes kendi bölümünü çok zor göstermeye çalışıyor. Herkeste ben okuyorum ama herkes okuyamaz algısı var. Tabii ki her bölümün kendine göre zorlukları var ama çok büyütülecek şeyler değil. Çalışarak her şeyin üstesinden gelinebiliyor. Yaşam standartları konusunda. Türkiye için düşünürsen biraz şans, biraz kendini geliştirmenle ilgili. Sıradan bir şirkette sıradan bir mühendis olarak çalışırsan yaşam standartın orta hatta düşük bile olabilir ama okulda kendini çok ön plana çıkaracak şekilde başarılı olursan gireceğin şirket köklü bir şirket olacaktır ve yaşam standartın üst seviyeye çıkacaktır. Matematik konusuna gelirsek, bence liseyi bitiren ve mühendislik kazanmış insanların büyük bir bölümü matematiği halleder. Yani herkes üniversite bitirecek kadar matematik öğrenebilir ama çok zorlanır ama az zorlanır o değişir. Kazandığın bölüm kadar okulun da etkisi var. Boğaziçi, ODTÜ, İTÜ, Yıldız gibi okulların eğitimi de tabii ki daha üst düzey olacağından dersler daha ağır gelebilir. Sen eğer mühendis veya sayısal ağırlıklı bir bölüm okumak istiyorsan okul hayatın boyunca matematik çok önemli olacak evet. İş hayatında ise kısmen. Yani senin sorunun tam cevabı şu: Matematik konusunda okulu bitirebileceğin seviyede öğrendiğin sürece sorunla karşılaşmayacaksın ama zaten o seviyede matematik öğrendiğinde matematiği seveceksin. En baştan çalışmanı tavsiye ederim ama bu demek değildir ki cilt cilt kitap al ilk sayfasından başla. Senin yapman gereken okuldaki konuları iyi dinlemek ve okuldaki konuların bağlantılı olduğu eski konuları çalışmak. Zaten kafa yorarsan eğer çok zorlanacağını düşünmüyorum çünkü lise seviyesindeki matematik de gün geçtikçe aşağı çekiliyor. Umarım sorularının cevaplarını bulursun. Yine yardımcı olmaya çalışırım. Bu arada Kontrol ve Otomasyon Mühendisiyim.

Merhabalar. Ben lise 2 öğrencisiyim. Yıllardır bir problemim var. Ailemden utanıyorum. Resmen utanıyorum. Hoşlandığım kızı söylerken aşırı heyecanlanırım mesela. Gerçi hoşlandığım kızı utancımdan söylemem, zorunda kalmazsam. Ya da arkadaşlarımla buluşacağım derken... Nasıl heyecanlanıyorum... Özellikle arkadaşlarım arasında karşı cins var ise. Neden böyle oldu, sanırım küçükken aileme hoşlandığım bir kızı anlattığımda uzunca bir süre bu konu konuşulup bu konuyla eğlendikleri için. Bir sürü şakalar yaptılar. Çok utanmıştım. Benim de bilinçaltımda böyle bir korku oluşmuş olmalı. Ailem yanımdayken yaşıtım bir kıza bile yaklaşamıyorum. Fakat okulda oldukça sosyalim. Birçok arkadaşım var hem kız hem erkek. Kendimden biraz bahsettikten sonra konuya giriyorum. Yukarıda anlattıklarımdan ötürü asosyal hale geldim. Ağır ve çok ciddi varoluşsal sancılar geçirdim/hala ara sıra geçiriyorum, bu zamanlara kadar belki de hiç aklıma bile gelmeyen şeyler düşündüm, kendime zarar vermek gibi. - Ki hiç öyle bir insan değildim, çok neşeli ve sıcakkanlı birisiydim- Başka ufak psikolojik sorunlar da geçirdim/geçiriyorum, ders çalışmak için neden ve motivasyon bulamıyorum, geleceğimden korkmaya başladım. Genel olarak evden hiç çıkmadığım ve her gün yaklaşık 8-10 saat (bazen 15 saate bile çıkıyor) ekran başında kaldığım için sağlığımı tehlikeye atıyorum. Mutlu olmakta çok güçlük çekiyorum. Ortaokuldan bu yana sadece 2 kez ortaokul arkadaşlarımla buluştum. Bunun normal olduğunu düşünüyordum. Fakat zaman geçtikçe yaşıtlarımın sürekli gezip eğlenip bir şeyler paylaştığını görüyorum. Ama ben sürekli evdeyim. En sonunda bu durumdan kurtulmaya karar verdim. Daha çok sosyalleşecektim. Bu kararı vermemle karşımdaki engelleri görmem bir oldu: - Çağırıldığım hiçbir yere gitmediğim için artık insanlar çağırmıyordu bile, en yakın arkadaşlarım da dahil. - Kız arkdaşlarım erkek arkdaşalarımdan çok daha fazla fakat ailemden çok utandığım için onlarla da buluşamıyorum. Ve konuyu açma sebebim olan sorun: Ben özel okulda okuyorum. Arkadaşlarımın çoğunun maddi durumu çok iyi. Bizimki o kadar da iyi değil. Burs ile okuyorum. Takıldıkları yerler bütçemin dayanacağı yerler değil. Giydikleri, alabaliceğim şeyler değil. Üzerimdekilerin markasını öğrendikleri zamanki aşağılayıcı yüz ifadelerini anlatamam bile. Onlarla hiçbir yere gidemem. Sorum şu; Sizce okul değiştirmem benim için iyi olur mu? En azından yavaş yavaş insanlarla buluşup sosyalleşebilirim ve bu da utancımı yenmemi sağlar. Bu arada 9 sene devlet okulunda okudum. Ortamına alışığım.

Ailen gözümde canlandığı gibiyse kendini baştan sona anlattığında dinlemeyecek, umursamayacaktır. Kız arkadaş durumlarındaki gibi tepkiler görmen de çok olası. Altını çizerim ki bunlar kesinlikle benim fikirlerim. Ailenden de moral bulamayınca daha da depresif bir hale bürüneceksin ve bu konuları kendi kendine kafanda çözemedikçe kimsenin de şunu yap bunu yap diyerek yardımcı olabileceğini sanmıyorum. Maddi durum problemleri için bulunduğun lisenin eğitimi iyiyse değiştirme, burslu da girmişsin, kal ancak gidebileceğin bir devlet okulu daha da iyi olacak ise durma git zira her ne kadar her aile aynı gelirli olamayacak olsa bile bu durumun seni utandırması, arkadaşlarının arasında kendini küçük görmeni değiştirmeyecek. Bu huzursuzlukla kalmak yerine değiştir. Ailenin sana olumsuz yansıyan her tepkisini özenle dinle, ne söylerlerse o an utansan bile kaçmadan dinle her şeyi süz ve de ki ailem böyle şeyler yapıyor ancak ben yanlış bir şey yapmıyorum, kız arkadaşım, sevgilim olması normal şeyler ve ailemin dalga geçmesi ya da utandırıcı davranışlar yapması beni ilgilendirmemeli. Kötü cevap alacağım diye kaçma, her şeyin iyisini de kötüsünü de tatman gerekiyor. Kendine çok yakın bulduğun, kardeşim gibi büyüdüğüm dediğin arkadaşlarına durumunu anlatmaya, yüz yüze destek almaya çalış. Emin ol iyi insanlarsa sana yardımcı olacaklar, gezmeye çağıracaklardır. Bunların haricinde insanlar tanıyarak, yolda, otobüste, metroda insanlara gülümseyerek ya da birer bahaneyle onlara yanaşıp muhabbet kurarak özgüvenini geliştirebilirsin ve bu durum sayesinde sosyalleşme adına büyük adımlar atmış olursun.

2. Dönem bölüm seçimlerim var. Sizce riske atıp sayısal mı seçmeliyim, yoksa sözel mi? Eminim ki ailem ve hocalarım sözel seçmemi isteyecekler matematikteki başarısızlığımdan dolayı. Onları mı dinlemeliyim yoksa kendi yapmak istediğim işlerin peşinden mi koşmalıyım? İkinci söylediğimi yaparsam sonunun hüsran ile biteceği muhtemel gibi görünüyor. Bu riske girmeme değer mi? Bu arada ne mühandisiydiniz? Söylemeyi unuttunuz sanırım. Ya da söylemek mi istemiyorsunuz?

Ben lise 1 öğrencisiyim. Küçükken aynı durum bana da olmuştu herkes dalga geçmişti. Fakat bende bir bilinç altı olmadı. Ortaokul arkadaşlarımı hiç sevmezdim. O yüzden hiç buluşmadım. Kızlarka çok takılırım bu yüzden erkek arkadaşlarım ile olay bile olmuştu. Bilgisayar da çok oynarım. Yüzde 70 burs ile Doğa kolejinde okuyorum. Lgs sisteminde iyi puanıma rağmen 2003 doğumluyum diye yerleşemedim ve kendime kötü şeyler yapmayı denemiştim. Durumumuz çok iyi değil ama okuldakilerde aşırı zengin değil. Bende seneye devlet okuluna geçicem. Hayatlarımız çok benziyor aslında utangaçlığını yenmek için ailene güvenmelisin onlara ciddi şekilde kendin anlatmalısın. Okulda arkadaşların tarafından tekrar eski duruma gelmek istiyorsan biraz girişken olmalısın. Bir yere gidilicekse oo bensiz mi gidiyorsunuz diyip girmelisin. Ama ailenin durumu yetmiycekse devlete geçmeni öneririm. Oradaki arkadaşlıklar bir başka oluyormuş. Ben de geçircem. Sen en iyisi derslerine çalış bu dönem. Ders motivasyonu için iyi not aldığında olucakları düşün. Takdir aldığında olucakları düşün. Motivasyon gelir zaten

Haklısınız. Ben bu konuyu bir düşüneyim. Cevaplarınız ve desteğiniz için yeniden çok teşekkür ederim.