Maalesef. Hayatın kendisi bir yalan...

Herkesin yalanının günahı kendi boynuna.

Benim vicdanım da ve içimde rahat. İsmini bile bilmediğiniz bir sürü kahraman var bu ülke de. Hakkari Çukurca da askerliğimi yaptım. Bir çok arkadaşım sandığım müsvetteler askerlik fotoğrafları paylaşırken, elince cips ve kolalarla. Ben elim de silahla o sıcak çatışmaları yaşadım. Kaç tane kahraman arkadaşım şehit oldu gözlerimin önünde, kaç tane o PKK denen leş kargalarının pusularını püskürttük. O nefret ettiğin heykeller bir vatanın geçmişinin sembolüdür. Ecdadını tanı diyedir. Ben gazi oldum ve bir sürü arkadaşım şehit. Kaçınız bu olayları hatırlayıp minnet duydunuz. Bir çok insan evinde alıp eline neskafesini yudumlarken yazar bilmem nereye savaş açalım. Sen hiç çatışma yaşadın mı? Bu konu burada kapansın ve ecdadınızı iyi tanıyın. Şiir yazanları değil, destan yazanları saygıyla hatırlayın yeter.

Önyargı çok yanlış. Profesyonel askerim ve özel harekatçıyım. Senin bir kaç kere yaşadıklarını ben sürekli yaşıyorum, bunlar yarıştırabilecek bir şey değildir. Heykeller hangi yüzü temsil ederse etsin benim hoşuma gitmiyor sadece, fikir ve düşünceleri yaşatmak daha önemlidir. Konunun zaten tartışmaya kapalı olduğunu belirtmiştim, bu güzel şiiri zihnimizde yorumlamamız daha güzel olacaktır.

Ben heykellerden nefret ederim. Bu herkes için geçerli, şiir de zaten verilmek istenilen mesaj bambaşka, önemli olan heykeli dikmek değil heykelini yaptığımız ulusumuzun kurucusu kişinin fikir ve düşüncelerini ilelebet payidar kılarak memleketin huzur ve refahını bu şekilde ilerletmektir. Yoksa her yere heykel yapılsa ve bu dediklerimden mahrumsak bir manası olmayacaktır. İkisini birlikte başarabilen milletimiz bir gün kazanacaktır. Keşke daha fazla okuyabilsek hep beraber daha fazla sahip çıkabilsek kan ile sulanmış bu topraklara... Az da olsa umudum var, bir gün...

YIKIN HEYKELLERİMİ "Ey milletim Ben Mustafa Kemal'im... Çağın gerisinde kaldıysa düşüncelerim, Hala en hakiki mürşit, değilse ilim, Kurusun damağım, dilim. Özür dilerim... Unutun tüm dediklerimi, Yıkın diktiğiniz heykellerimi... Özgürlük hala En yüce değer Değilse eğer... Prangalı kalsın diyorsanız köleler... Unutun tüm dediklerimi. Yıkın, diktiğiniz heykellerimi... Yoksa çağdaş medeniyetin bir anlamı, Ortaçağ'a taşımak istiyorsanız zamanı, Baş tacı edebiliyorsanız Sanatın içine tüküren adamı... Unutun tüm dediklerimi. Yıkın, diktiğiniz heykellerimi... Yetmediyse acısı, şiddetin, savaşın. Anlamı kalmadıysa Yurtta sulh, dünyada barışın. Eğer varsa ödülü, silahlanmayla yarışın. Unutun tüm dediklerimi. Yıkın diktiğiniz heykellerimi... Özlediyseniz fesi, peçeyi. Aydınlığa yeğliyorsanız, kara geceyi. Hala medet umuyorsanız Şıhtan, şeyhten, dervişten. Şifa buluyorsanız, Muskadan, üfürükçüden... Unutun tüm dediklerimi. Yıkın diktiğiniz heykellerimi... Eşit olmasın diyorsanız, kadınla erkek... Kara çarşafa girsin diyorsanız, Yobazın gazabından ürkerek... Diyorsanız ki, okumasın Kadınımız, kızımız; Budur bizim alınyazımız... Unutun tüm dediklerimi. Yıkın diktiğiniz heykellerimi... Fazla geldiyse size, hürriyet, cumhuriyet... Özlemini çekiyorsanız, Saltanatın, sultanın... Hala önemini anlamadıysanız, Millet olmanın... Kul olun, ümmet kalın, Fetvasını bekleyin şeyhülislamın... Unutun tüm dediklerimi. RAHAT BIRAKIN BENİ... Güzel bir şiir. Hoşuma gittiği için paylaştım, yöneticiler dilerse konuyu kilitleyebilir. Tartışmaya kapalı şekilde okuyup zihnimizde yorumlayalım bu şiiri, inanın hepimize çok iyi gelecektir...

Özür dilenecek bir şey yok orta da, olamaz da. Asıl utanıp özür dilemesi gerekenler, bu hale getirenlerdir. O heykelleri bizim burada yıkmaya da kimsenin gücü yetemez. Ne devlet büyüğü ne bir başkası. Bizim burada o heykel için bile canını verir insanlar.