Ben duygularımı bile zar zor saklıyabiliyorum. Yapabilene helal olsun. ''Poker Face'' diyorlar herhalde öylelerine.

Yani sizce doğuştan geliyor öyle mi? Ben bir bireyin çocukluktan itibaren hatta bebeklikten itibaren bu şekilde yetiştirilmesinden bahsediyorum.

Bence mimikler doğuştan var, mesela bebekler fiziksel uyaranlara gülerek karşılık verebiliyor. Koşullayabilir misin? sorusuna John B. Watson'a ait Küçük Albert deneyine bakabilirsin. Bu deneyde bir küçük bir çocuğa neyden korkacağı öğretilmiştir. Deneyin özeti: Bebeğin önüne tüylü hayvanlar konuluyor. Albert bu hayvanları korkmadan seviyor, gülüyor. Sonra fare, Albert'e her yaklaştığında, Albert'i korkutan bir ses çıkarılıyor. Bu durum 6 defa tekrarlanıyor ve Albert, fare her yaklaştığında korkunç bir ses duyacağına koşullanıyor ve fare yaklaştığında korkuyor. Sonra korkutan ses kesiliyor. Albert'in önüne köpek ve tavşan getiriliyor ve Albert, önüne getirilen fare olmamasına rağmen korkuyor. Garip olan o ki, Albert sadece fareden değil, fare gibi tüylü hayvanlardan da korkmayı öğrenmiş. Ne yazık ki Albert deneyden bir zaman sonra hayatını kaybediyor. Korku kontrol edilebiliyorken mimikler zor olmamalı. Ama tabi bu, çok kolay değil ama değiştirilebileceğine inanıyorum. "Doğası ne olursa olsun herhangi biri herhangi bir şey olması için eğitilebilir." -John B. Watson

Başlıkta sorumu zaten belirttim sebebi ise şu düşünce; Bir bireyi küçüklüğünden itibaren bu deneye tabii tutarak gülme mimiğini sinirlenme ve sinirlenme mimiğini gülme olarak yansıtır isek bu değişebilir mi? Yoksa mimiklerimiz doğuştan mı var?

@Cruslan arkadasa katiliyorum, istemsizdir genelde böyle seyler. Kendini saklayabilene helal olsun, ben beceremiyorum onu

Mimikler istemsizdir. Değiştirmek çok çaba ister. Bunu yapabilen insana çok büyük bir gelir kapısı açılır. "Yalan'ın" inandırıcılığını arttırabilir.

Öğrenme yaşlarında bebek ailesinden ne görürse onu öğreniyor. Bunun olabilme ihtimali var. Ama bunun için bebekle sürekli iletişime giren kişilerin de baya deneyimli olması gerekli. Ama bunu ilerde kontrol edebilir mi bilmiyorum. Zaten asıl mesele kontrol edebilmekte. Biz öyle gördüğümüz için öyleyiz, ters görseydik de bu sefer bize o normal gelecekti.

Mutlu olduğumuz bir an gülme mimiğini gerçekleştiriyoruz. Ya da yeni doğan bir bebek hissettiği acı nedeniyle doğar doğmaz ağlar, yüzünü buruşturur. Bu mimiği ona daha önce kimse öğretmemesine rağmen. Doğuştandır. Anlatmak istediğim, yüz ifadelerimiz; duygu ve duyumlarımızla en iyi uyumu sağlayacak şekildedir. Yani acı hisseden bir insanın yüzünü buruşturması, diğer insanlar öyle yapıyor diye değil de, insanın doğasına uygun olduğu için. Kahkahalar atarak mutlu olduğun bir anda kaşlarını çatmayı dene. Yüz kasların bu durumu pek başaramayacak. Bir insanı küçüklüğünden itibaren, yaşanılan kötü durumlara karşı gülmeye koşullamak, insanın doğasına aykırı olduğundan zor ama imkansız olduğunu sanmam. Mesela sirk hayvanlarında koşullanarak öğrenmesi sağlanıyor. Normal bir fili, koşullayarak, hortumuna bir fırça verip duvarıyı boyamasını sağlayabilirsiniz ama ne kadar uğraşırsanız uğraşın gidipte bir takla attıramazsınız çünkü doğasına aykırı.

İşte bahsettiğim tam olarak bu. Bir bebek ailesinden gördüklerini öğrenir ona bu şekilde öğretebilir miyiz? Dün çalışırken aklıma nereden geldiğini bilmediğim bir soru işte