Hedefin olsun, Fitness gibi sporlara yönel. Ben Fitness'a gitmek istiyordum, param yoktu. İşe başladım ama hevesliydim çünkü kazanacağım para ona fazlasıyla yetiyordu. Bu mantıkla hayata yönel.

Dinine bir şey diyemem ama okula mutlaka gitmen gerek.

Okula tekrar başlamanızı öneririm. Arkadaş çevresi oluşturup bu düşünceden uzaklaşabilirsiniz. Benim düşünceme göre kafa dengi bir arkadaş bulman senin için iyi olur. En azından birlikte sohbet eder kafanızı dağıtırsınız.

Her şey geç değil Okula tekrar başla!

Kardeşim benzeri durumu bende yaşıyorum aklını daha çok meşgul edecek işlerle uğraş araştırma yap bilgi dağarcığını genişlet en önemlisi insanlarla iletişim kurmaya çalış biraz olsun rahatlarsın.

Okula tekrar devam etme şansınız eminim ki vardır. Bence okula tekrar yazılın. Açıktan ya da örgün eğitimden bir şekilde devam edebilirsiniz. Muhtemelen asgari ücrete çalışıyorsunuz, sigortanızın da olmadığını ya da olmayacağını tahmin ediyorum. O işin ne garantisi olur, ne de düzgün bir sonucu olur. Bu yüzden hayatınızı kurmak için okumalısınız. Oraya kısa sürede çivi çakmış olamazsınız herhalde, işten çıkartacakları belli olmaz. "Ben böyle iyiyim." diyorsanız en azından açık liseye yazılın. Yılda 3-4 defa sınava girip, basitçe mezun olabilirsiniz. Daha sonrasında belki de üniversite bile okursunuz. Ki üniversitenin sizi değiştireceğine, farklı bir bakış açısı kazandıracağına, hedeflerinizi yükselteceğine ve sıkkınlığınızı alacağına inanıyorum. Dediğim gibi, açık liseye kayıt olup, biraz çalışıp, yılda birkaç defa sınava girerseniz, bir de bakmışsınız ki mezunsunuz. Sonra isteğinize bağlı olarak üniversite bile okursunuz. Şimdi az bir miktarda para iyi geliyor olabilir ama okumadıktan sonra yaşlılık hayatı çok kötü geçecektir. Bundan emin olabilirsiniz. Onun harici bir kursa yazılabilirsiniz. Keman kursu, piyano kursu, saz kursu vesaire, artık hangisini seviyorsanız onu tercih edersiniz, size kalmış. Kitap okuyor musunuz, bilmiyorum ama kitap okumanızı da şiddetle tavsiye ediyorum. Ben inanıyorum ki insan düşündükçe, hayal kurdukça hayattan zevk alır ve yaşama tutunur. Bunun da en fazla kitapla mümkün olacağını düşünüyorum. Ben hayal kurmayı çok severim. Hayallerim ve hedeflerim yaşamdan zevk almamı sağlıyor. Bir de bakmayı becerebilecekseniz kedi ya da köpek sahiplenmenizi öneririm. Küçücük bir kedi bile kişinin hayatını büyük ölçüde değiştiriyor ve düzene sokuyor. Mümkünse de yılda ortalama 10 farklı şehre bir haftalığına falan tatile gidebilirsiniz. Gezmek, görmek de kişisel gelişime çok yardımcı oluyor. Benim için Türkiyeyi tamamen gezmek bir amaç mesela. Tüm müzeleri görmek, tarihi yerlere adımımı atmak istiyorum. Çünkü bana çok katkısı olacağına ve eğlendireceğine eminim. Kısacası bir an önce amaç edinin. Hayat uyanıp, işe gidip, eve gelip, namaz kılıp, yatmak ile geçmez. Hayaller doğrultusunda amaç edinmek gerekli. Bir şeyleri keşfetmek, bir şeyler öğrenmek, öğretmek gerekli. Diğer türlü bir noktadan sonra uyumak, yemek yemek bile sıkıcı gelecektir.

Takipteyim. Arkadaşlar daha güzel öneriler yazmazlarsa bir kaç çözüm önerisi sunacağım.

Dünya fakirleri sevmiyor maalesef. Büyüdükçe daha da anlaşılıyor.

Size de oluyor mu, hayat çok sıkıcı işe git gel. Yaşım 17, 15 yaşımdan beri çalışıyorum 2 yıldır aynı şeyi yapıyorum, sıkıldım yapacak başka bir şey yok. Canım da istemiyor, namazı kılıyorum harama helale dikkat ediyorum, ilaç da kullanıyorum ama nedense hep bir sıkıntı, moral bozukluğu, yorgunluk var. İşe git, eve gel, yemek ye, namaz kıl yat kalk, bir daha. Hafta sonu da aynı, kahvaltı yap namaz kıl bilgisayarda takıl yine yemek ye, yine namaz kıl sonra uyu işe git, bu ne böyle ya? Bazen bağırasım geliyor, hayalim de yok isteğim de yok. Şükrediyorum sağlıyım var diye çalışıyorum diye ama nedense içimdeki sıkıntı bir türlü gitmiyor. İnsanlara bakıyorum ve kendimi bozuk hissediyorum. Herkes ilerliyor, ben arkada bakıp hayat ne kadar saçma diyorum. Buna da engel olamıyorum. Gün içinde 1000 defa hayat boş işe git gel diyip diyip duruyorum artık dilime de vurmaya başladı. İşte sesli şekilde söylüyorum, insanlar tip tip bakıyor ama söylemesem içim şişiyor. Doktora da git ilaç verip gönderiyor o kadar. Gene aynı ben ve işim, başka bir şey yok. Gezme, yemek çok saçma geliyor. Sırf enerjim olsun diye zorla yerim yoksa canım istemiyor. Ağlamaktan bile sıkıldım, sadece boş boş gökyüzü bakıyorum insanlara bakıyorum. Hayır Allah'a da inanıyorum burası imtihan diyorum, hayatın anlamı var desem de içimdeki sıkıntı gitmiyor. Ölmek daha iyi geliyor o yüzdende yaşamak zulüm gibi geliyor. Zaten okulu da o yüzden bıraktım. Karnım doysun yeter dedim ve bıraktım çünkü hiçbir şey umrumda değil. Niye böyle oldu bilmiyorum. Bir şey yaşamadım, çocukluğumdan beri böyle. Ergenlikte daha da sıkıntı oldu. İnsanlar benle o kadar dalga geçer laf eder laf sokar ne alınırım ne umrumda olur. Kendime saygım da yok saçma sapan bir moda girdim, gördüğüm herkese sence hayat boş mu sorusunu soruyorum. Takıntı oldu. Dışarı çıkıyorum insanlarla ama orada da canım sıkılıyor. Sohbet edecek bir şey yok, yaşıtlarım farklı geliyor bana. Kendimi 12 yaşında gibi, belki de daha küçük hissediyorum. O yüzden yaşıtlarımla konuşurken çekiniyorum. Zaten konuşacak bir şeyim de yok. İşe gidip gelen birisi ne söyleyebilir ki bilmiyorum. Sizin böyle tanıdıklarınız var mı bir yol gösterin, sıkıntıdan patlıyorum. Son düzenleyen: Moderatör: 14 Ekim 2018

Bende hiç öyle olmuyor çünkü işimi çok seviyorum. Evet işim yorucu ve stresli ama sevdiğiniz bir işi yapıyorsanız sıkılmanız imkansız gibi bir şey Sanırım sevmediğiniz bir işi yapıyorsunuz. Son düzenleyen: Moderatör: 15 Ekim 2018

Hayat çok sıkıcı işide git gel diye okudum.☺

Aynı olay bana da oluyor yaşıtım olan kuzenime Abi diyesim geliyor bu özgüven ile ilgili birşey gibi. Can sıkıntısı ise ergenlikle ilgili bence.

Konunun özünü anladın mı acaba?