Senin bu dediklerin var ya, her kelimesi beni anlatıyor desem yeridir. Dedemi kaybettim, o dediğin şeyleri yaşadım, toprak attım üstüne, tahtaların ortulmesini izledim ve hayatın ne olduğunu o an anladım kısa surse de. Ve dedemsiz her an, onu dusunmedigim her an kendimi suçlu hissediyorum ve asla unutmak, unutulmaya yüz tutmaya bırakmak istemiyorum. Bazen aklımdan çıkıyor, temennim her zaman aklımda olması çünkü benim dünyadaki en değerli varliklarimdan biri idi. Anlatamam yaşamadan. Ama insanoğlu işte, hayat devam ediyor ne yazık ki. Eğer inançlı iseniz bol bol dua edin, Kur'an okuyun. Bu hem yerine ulaşır hem onu unutmamış olursunuz hem de vicdanınız rahat eder.

Hayır, gerek yok. Sevdiğinizi söyleyin bol bol. Aynı şeyin daha güzel hali.

Hocam eceli gelen ölür kaderde neyse o çok kötü bir şey ama sınanma bu...

Hayat işte, savaşlar boş, para boş, hayaller boş. Ben bunu çok erkenden anladım, çevremde çok yakınım olmasa da vefat eden insanları gördüm. Yaşlarını... Hayallerini... Nasıl öldüklerini... Sonra düşünmeye başladım. Hayatımız sadece bir araç sürücüsüne bağlı, bir otobüs şoförüne bağlı, yorgun bir mermiye, kalp krizine, depreme... Yani demek istediğim şu, hayatı çok gözümüzde büyütmemek lazım, ben kendimi hazırladım. Darısı sizin başınıza inşallah.

Acaba uzun zaman çalışmadınız ve aile evinde mi kaldınız?

@Ther @gevsek_uzman Evet fakat benim üzüldüğüm nokta; onların toprağın altında olduğunu hayal etmek. Üstüne bir kaç tahta, onun üstüne toprak. Ve yaşlı gözlerle donmuş bir şekilde onu izleyen ben. Ölen insanların acısı bir süre sonra diniyor, yavaş yavaş unutuluyor deniyor fakat ben dediğim gibi 15 yıl geçirdiğim insanı sadece 2 ayda unutmak istemiyorum..

Onlar toprağın altına olmayacaklar. Bu dünyadan çok daha güzel bir yere gidecekler. Yani bence çok fazla üzülmene gerek yok.

Başınız sağ olsun. Hocam damarınıza basmayacaksam olaydan 30 gün içerisindeki hayatınızı, düşüncelerinizi paylaşır mısınız?

Böyle düşünerek yaşarken iyi vakit geçiremezsin böyle böyle düşünerek bakarsın bir gün vefat ederler, yaşarken onlarla kaliteli zaman geçir.

Üzerinden çok zaman geçti ama herkes nasihat veriyordu dinliyordum ama kimseyi ciddiye almıyordum çünkü etkilenmiştim en yakınımı kaybettiğim için. Zor zamanlardı ama tabii ki yavaş yavaş alışmaya başladım bir şekilde alışıyorsun, mecbursun çünkü.

Uzun zaman aile yanından ayrılmadığı zaman üniversiteye gidişte, çalışılmaya başlandığını bu tür düşüncelerin olması çok normal. Çünkü gün içinde eskisi kadar sık görmüyorsun ve bu bir eksiklik yaratıyor. İlerleyen zamanlarda geçecektir. Eğer devam ederse uzman bir görüş almaktan asla çekinmeyin. Sağlık her şeydir.

2 yıl önce civcivim öldüğünde çok göz yaşı dökmüştüm. Peki, tavuğun yavrusu için bu kadar ağladım, konu aile? Bir gün benden ayrılacakları düşüncesi her zaman aklımda dolaşıyor. Özellikle de bu son 10 gün. İşe gittiğim her gün 1 saatte bir nasılsın diye mesaj atmadan duramıyorum. Ya işteyken ona bir şey olursa? Haberim olmadan, uyurken onlara bir şey olursa ne yaparım? Onların vefat etmesini istemiyorum fakat annemin de dediği gibi ölümlü dünya, 10 saniye sonra yaşayacağımız belli değil. Bunu dedikten sonra ben daha da üzülmeye başladım. Her aklıma geldiğinde boğazımda sanki bir şey oturuyor, nefes almam zorlaşıyor, boğazım acıyor ve ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. En sonunda bunun gerçekleşeceği bir gün olacak ve ben 15 yılımı birlikte geçirdiğim insanları 1 ayda unutmak istemiyorum...

Sizce bu konuda duyduğum üzüntüyü onlara açmalı mıyım?

Böyle şeyleri bence kafaya takma, bunları kafaya takarsan yaşıyamasın. Hayatını yaşa, belki sen onlardan önce ölürsün.

Doğduğum zamandan beri ailemin yanında kalıyorum. Çalışmaya yaz tatilinde başladım.

Zor reis zor. Allah kimseyi sevgisiz, sevdiklerinden ayrı koymasın. Ayrılık olur da işte, o uzun ayrılık, o ölüm olmaz. Hayatın bir parçası olduğu için düşünmek normal, açıkçası bunları düşünmeyen insanların "insan" olduğundan şüpheliyim. Ve ne yazık ki hepimiz, en az 1 sevdigimizin acısını yaşayacağız veya yaşadık. Ya da kendimiz o acıyı yaşatacağız biz giderek. Allah kimseyi böyle imtihanlara tabii etmesin. Sözün bittiği çok az yer olur, bu da onlardan biridir. Umarım sevdiklerimizle; çok mutlu, huzurlu, afiyetle, rahat ve ferah, birlik beraberlik içinde omurlerimiz olur hepimizin.

Babam 17 sene önce öldü, çok üzüldüm ve aklıma gelince hala üzülüyorum ama yapacak bir şey yok hayat devam ediyor.

Annene babaya güzel bir evlat olmak gerekli. Bazı evlatlar var ki annesi babası yaşlanınca onlara şevkat göstermiyor, allah onların kalplerine merhamet versin.