15 yaşındayım durumu yaklaşık 12 yaşımdan beridir çok gördüm yaşıyorum artık dayanamıyorum. Yaşıma göre bir izah analiz yapmayın bu beni çok rencide edecek. Geçmişimden bu yana asosyal biriyim yaş çevremin bana karşı saf düşüncelerini gördükçe ne hal olduklarını daha iyi anlıyorum. Felsefi düşünce fikirler soruları dünyaya bakış açıları saf geliyor ki bu ortamdan kaynaklı değil. Ne kadar akıllı zeki olsa da aynı durumu yaşıyorum. Şimdi görünce kendimi parçaladığım şu görüşler var 'öyle bir şey yok yaşıtların senin en büyük arkadaşındır kimse yaşından olgun olamaz!' gibi 2pt2al beyinlr inşallah yoktur. Lisedeyim gayet de rahat anlaşıyor, onların seviyesinde konuşuyor, mizahlarını esprilerini rahatça anlıyorum. Konuşuyorum tartışıyoruz. Bunları anlatıyorum çünkü aynı şeyleri düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum çıldırmaya başladım. Sosyal fobimden, bunları söylemek çok utanç verici bir durum oluyor benim için. İçimde saklayınca da düşünmeden duramıyordum. Bunu da sadece sanal alemde söyleyebiliyorum. Tabii tek bu nedenle kalsaydım. Yalnız olduğum süreçte içimde değişen ve beni bırakmayan birtakım düşünceleri durdurmakta elimde değil. Sosyal ortama alışamadığım için hep uzaktan izledim. Uzaktan analiz ettim insanları. Bir empatizanlık belirtisi gibi Konuşmak istiyorum ama insanlar tanıdığım yakın çevre ortam o kadar yüzeysel konular hakkında konuştuğu için hiç yaklaşmayı tercih etmedim derin öz ve anlamlı bir insanı da bulamadım. Felsefe ve psikoloji ilmini gerçekten severek okuyup düşünen biriyim. Ama bir yandan dezavantajları varki. Beni geceleri uyutmayan, dinletmeyen zifiri karanlık... Tabii bu sorunlarda sosyalleşmek vb. sorunlardan ortaya çıktı. Bu durum aile içinde başka bir hal alıyor. 'insanın 3 yüzü vardır, çevreye gösterdiği, kendine gösterdiği, aileye gösterdiği. Aileme karşı bir şey demiyorum. Onları mutlu etmeye çalışıyorum. Zamanında psikologa gitmiştik. İlaç almıştım. Ama ilaçlar düşüncelerimi az biraz dindirmişti. Yine aynı olsam da sosyal çevreden çok aile en önemlisidir. Onların bu dediklerine asla ayak basamam bu da aptal bir ergenin isyanı olurdu. Konuşma bozukluğu algısal sorunlar vesvese vb. oluşmaya başladı bir hissiyatına kapıldım olmamış olayları olmuş gibi ağlıyor gülüyorum. Bir ortam aşk meşk olmasına gerek yok aklımda o anı hissederek yaşayarak tatmin oluyorum. Ufaklığımda yaşanan travmatik olaylar aklımda çıkmadığı müddetçe kendimi dışarıya açamam dikkat çekmeye çalışmıyorum ya da farklı bir yaşam tarzına tahammül edemezdim. Fobim dolayısı ile bunları söylemek bir o kadar utanç verici. Hocam bir de yaşımdan dolayı değil de dediklerime göre bir analiz yapsanız boş beyin bir kitle var birtakım sıkıntılar çıkartacak çünkü şimdi. Son düzenleyen: Moderatör: 12 Temmuz 2022