Gitti, belki ölümden sonra bir yaşam vardır.

Öncelikle Allah rahmet eylesin dedeniz öldü üzüldüm ama bu bir hayat yani devam etmek zorunda öldüğüne kabullenmeniz gerek o

O ölmeseydi ben ölseydim dememelisin bence. O büyümüş, yaşamış ve vakti dolmuş aramızdan ayrılmış. Üzülebilirsin insansın sonuçta. Rüyalarını, dedenle rüyalarını dolu dolu yaşa.

Buda acılı yanı, o zaman kendin gör ve kabullen.

Herkes göçecek bu dünyadan. Kimse kalıcı kalmıyor. Deden seni bu halde görseydi eminim olduğu yerde bile çok üzülürdü. Hayat devam ediyor senin için. Ölenle ölünmüyor. Kaç yaşındasın bilmiyorum ama deden bence seni böyle üzgün görmekten çok büyüyüp ülkene kendine ailene faydalı bir adam olarak görmeyi daha çok isterdi. Bunu düşün ve kararını ona göre ver. Gelecekte düzgün ve saygın bir adam ol ki deden gittiği yerde seninle üzüleceğine seninle sevinsin mutlu olsun gurur duysun senle. İşte benim torunum desin. İnsan sevdiği insanı üzmez. Sende dedeni üzme ve dedenin isteyeceği gibi bi adam ol. Hayatına devam et.

2 Yıl önce anneannemi kaybettim ve cenazesine şehir dışında yaşayan abim de geldi. Cenazesinin olduğu gece abimle kendi evimize geldik annem üzüntüden hastalanmıştı ve tansiyonunu ölçmeye karar verdi annemin değerleri normal çıktı abim ben de ölçmek istiyorum dedi ve tansiyonu normal değerlerden epey yüksek çıktı ve o gece hastaneye gittiğimizde abimin böbrek yetmezliği olduğunu öğrendik ve erkenden tedbirli davrandık. Abimde çevik kuvvet polisi olarak çok tempolu bir işte çalıştığı için eğer erken davranmasaydık ölebilirdi. Yani kardeşim demek istediğim her şerde bir hayır vardır o gün anneannem ölmeseydi belki de çok daha genç yaşında abim ölecekti.

Kabullenemediğini kabullenmek gerekiyor bazen de. Zaman sana ilaç olur, savunmalarınsa süreci hızlandırmanda etken olur.

Nasihatler için sagolun. Ama ha deyince de kabullenilemiyor ne yazıktır ki..

Bu forumun %80'inde psikolojik problemler var. Bazen sanki Taksim Mutlu Tekerlekler Gay Barın önünden geçiyormuş gibi oluyorum. Kardeşim 1 ve 0 değeri vardır. Deden artık 0'da.

Üzülünce bir şey olmaz, sadece zaman harcarsın, zamanını böyle boş bir şeye harcaman iyi değil, çünkü bildiğim kadarıyla gelmiycek. Üzülmenin ve geri hatırlamanın bir faydası yok, ama zararı var, hatırlayabilirsin, fakat üzülünce bir şey olmaz.

Deden hayatta olup senin böyle üzüldüğünü görseydi emin ol çok üzülürdü, böyle düşünebilirsin.

Sonsuza dek dedenle yaşamayacaktın zaten. Er ya da geç hayatımızdan birileri gidecek. Bunu değiştiremeyiz. Ancak onlarla geçirdiğimiz zamanı değerlendirebiliriz. Bundan dolayı kendini suçlaman aptalca. Onun canını alan sen değilsin veya ölümüne sebep olan da değilsin. Güçlü kalmak zorundasın. Herkesin iyiliği için.

Ölenle ölünmez be hacı...

Ölenlerle yaşanmıyor. Kaybettikçe alışıyorsun, alıştırıyorlar, alıştım. Ben istemedim soğukkanlı bir tip olmak, hayat zorladı. Alışırsın sen de.

-Neden ölüyorsun anne? -Vaktim doldu, sıram geldi. -Ah hayır, sakın korkma bir tanem, ölümde hayatın bir parçası. Vakit varken tomucukları topla, zaman hala uçup gidiyor ve bugün gülümseyen bu çiçek yarın ölüyor olabilir.

Umarım.

Hepimiz öleceğimiz için endişelenmeye gerek yok, evet, sevdiğimiz biri yanımızdan ayrılıyor. Ama şöyle düşünelim, herkes ayrılacak. Bu yüzden hepimiz buluşacağız belki. Ben ölümden sonra ahiret inancına sahibim. Farklı görüşte olanlar olabilir görüş haklarına saygı duyarım ama ölüm bir gerçek olduğu ve öleceğimizi bildiğimiz için çok da kafama takmıyorum. Siz de başka şeylere odaklanmaya çalışın. Yanlış anlamayın ama aşık falan olun duygusal olarak kopabilirsiniz o zaman.

Ölene üzülme kendine üzül. Ölenin imtihanı bitmiştir. Seninkisi ise devam ediyor. Çok sevdiğim bir hocadan duymuştum. İsmini hatırlamıyorum. D:

Hayat devam ediyor yapacak bir şey yok maalesef. Er ya da geç her insan ölecek.

İşte bu...

Ölenleri geri getiremeyiz. Hayatına devam et sonuçta bir an kavuşacaksınız birbirinize.

Dedem vefat edeli 10 sene oluyor ama ben hala öldüğünü kabullenemiyorum. Bazen rüyamda görüyorum imkansız olduğunu biliyorum ama bir şekilde geri gelmiş deyip seviniyorum sonra uyandığımda sevincim bitiyor. Kendimi suçluyorum sebepsiz yere. Ailemin hatırlayıp üzüldüğünü görünce keşke yerine ben ölseydim diyorum. Bu psikolojiden çıkmak için ne yapmam lazım?