Pavyona git diyeceğim ama yaşınız yetmiyor.

Hocam rehber öğretmeniniz ile acil konuşun. Ailenizin yaptığı hiç doğru değil. İleride ruhsal hastalıklara bile sebep olabilirler.

Ne adamsın ya Hiç güleceğim yoktu

Rehber öğretmeniniz ile konuşun. Yanlış anlamayın ama bu durum mental sağlığın için çok ciddi. Ayrıca bir tüyoda bulunayım. Öğretmeninize anlatırken ağlamaktan çekinmeyin. Daha rahat hissedersiniz. Kendilerince sizi "felaket bir" geleceğe hazırlıyorlar. Kısaca eski kafalı davranıyorlar. Eğer gerçekten ailenizi sevmiyorsanız -ki bunu hiç önermem- Türkiye cumhuriyeti aile, çalışma ve sosyal hizmetler bakanlığı'na başvurun. Alo 183 gibi hatlar size yardımcı olabilir. Ama ilk önce rehber öğretmeniniz ile konuşun.

Anlamadığım kısmı neden kardeşim doğunca böyle oldular. İlk kardeşim doğduğunda sıkıntı yoktu onunla hep ilgilendim kıskanç değilim yan. 3. kardeşim doğunca ev tamamen değişti. Bu süreçte önce üstüme düşmeyi ve sorunlarımda bana destek olmayı bıraktılar. Sonra babam işten çıkarıldı o dönemdeki aşırı stres sonunda başka birer insan oldular onları üzmek istemiyorum ama fikirlerime saygı göstermiyorlar yıllardır yalnız olduğumun farkındalar ama inatla kendimi daha yalnız hissetmeme sebep oluyorlar artık kızmaları için bir sebep yok onların istediği okuldayım istedikleri hayatı yaşıyorum artık kendi sınırılarımı çizmeye başlamak istememe neden bu kadar sert tepki gösteriyorlar ve neden hiçbir ortamda kabul görmüyorum kasiyer kadına kolay gelsin demek bile benim için işkence.

Teşekkür ederim önerin için çok sağ ol.

İlk öncelikle kaçıncı sınıfsınız?

Aradan kaçmak için diyor olabilirler. Seni bir kurtarıcı olarak düşünüyor olabilirler.

Özellikle annem iki üniversite bitirmiş ama yanlış seçimlerinden ötürü ev kadını olmuş biri. Babamda onunla benzer bir durumda. Kendilerinin sahip olmadığı para, statü gibi kavramlara sahip olmam için baskı yapıyorlar ama lafa geldiğinde biz seni düşünüyoruz yaşanmayan hayallerimizi gerçekleştirmek gibi amacımız yok diyorlar. Her gün evde bu çocuklara çok özgürlük veriyoruz babamlara karşı gıkımı çıkaramazdım sohbetini dinliyorum.

Rehber öğretmenine danış dostum. Sana yardım edecektir.

Bir aile uzmanı falan değilim sadece tahmin ama bence ailenin düşüncesi "Ya evlatlarım yoldan çıkarsa'da onları geri yola sokamassak? Ya anarşi başlarsa ve biz yaşlanınca bize yardımcı olmazlar" diye düşünüp böyle katı davranıyor olabilir.

9. sınıf öğrencisiyim. İlkokul yıllarımdan beri iyi okula girmek için yetiştirildim. Henüz ilkokul 5. sınıf iken doğan 2. kardeşim ile birlikte evde üzerimdeki sevgi ve saygı yok oldu ortaokul 5. sınıftan bu yana sadece sınav ve ders konusunda umursuyorlar beni onun istediği yöntemle çalışmazsam çalışmadım sayıyor annem ve babama şikayet ediyor. Yüksek notlarımı tebrik etmez ama 90 altı bir not alırsam en ağır cezaları yerim. Geçen seneki sınavdan sonra bu senemi daha rahat ve çalışmadan geçirip 10. sınfta hem okulların açılması hem de okula alışmam ile çalışmaya başlarım diye bir plan kurdum. Bu sebeple bu sene çok yüksek notlar almadım. Ev benim için bir cehennem. Her an kavga. Okulum 3.40 saatinde bitiyor. Bu sebeple dışarı da çıkamıyorum.

Kafanı dağıtacak bir şey bularak dostum. Hava orada nasıl oluyor bilemeyeceğim ama dışarıda bisiklet sürerek vs. kafa dağıtabileceğini düşünüyorum.

Bir şey değil Merak ettiğin bir konu ya da aklına takılan bir şey olursa konu açabilirsin. Sadece kurallara göre davran yeter. Technopat Sosyal'e hoş geldin.

Ben çoğunuza göre küçük bir kişiyim. Manisa'nın en iyi liselerinden birinde okuyorum. Kendimi öğrenci gibi hissetmiyorum. Haftaya 7 sınav ve 40 sayfa ödevim var. Fakat kendimi bu sınavları yapmakla yükümlü gibi hissetmiyorum. Bunun bariz birkaç nedeni var. Hocalarımız çok yaşlı bu sebepten uzaktan eğitimde dersin çoğu onların ayarlamaya çalışmasıyla ve tonlama, diksiyon gibi önemli hususlar ile uğraşmayıp kısık sesle, vurgu yapmadan anlatmaları. İkincisi uzaktan eğitim var ondan ödev veriyoruz bahanesi ile aşırı sayıda ödevi çok kısa zamanda teslim etmemizi istemeleri. Üçüncüsü neredeyse 1 senedir dışarı çıkmıyor olmam. Zaten bir iki arkadaşım vardı onlar ile lise sınavlarından sonra yollarımız ayrıldı. Arkadaşım olmayınca tüm gün bilgisayar başındayım. Okul dışında ise çok fanatik bir Fenerbahçe destekçisiyim. Fener uzun süredir kötü futbol oynuyor bu da beni üzüyor. Evde ise annem korona yüzünden kafayı yemek üzere. Her saniye sebepsiz yerden benimle kavga çıkarıyor. Babama olayları olmadığı şekilde aktarıp bana karşı saf almasını sağlıyor. Hafta içleri hep annemle kavgalıyız. Hafta sonları ise babam yüzünden burnumdan geliyor. Hep benimle kavga edip tehditler savuruyorlar. Kendime baktığımda hiçbir konuda bir yeteneğim yok. Arkadaşım yok. Beni hayata bağlayan bir değerim yok. Her konuda bir bıkmışlık hissi geldi. Ödevimi yapmıyorum, sınavıma çalışmıyorum. Oyun oynamıyorum. Yapmak isteyince de düşünmekten yapamıyorum. Oyun oynamak istesem oyun oynanabilen bir bilgisayarım yok oynanacak her şeyi oynadım bir ortama girmek çevre yapmak istesem cebimde üç kuruş param yok ilkokuldan beri lise sınavları için yarış ATI gibi yetiştirildim. Artık yaşama devam edecek amaç bulamıyorum. Daha yeni uzun süredir hoşlandığım bir kızdan Red yedim. Ders başarımda çok düştü. Yaşama devam etmek için nasıl amaç bulurum?

Ben zaten eski bir üyeyim. Birincil hesabım 3 günlüğüne cezalı. O sebepten bu hesaptan yazdım.