Hiç sevilmeden ölmek sizi korkutuyor mu? Düşünsenize kısa bir süre yaşayıp öleceksiniz, geçmişten hatırlayacağınız hiç güzel bir anı yok.

Çoğu insan doğarken hayatta sevgilisinin olacağı garantisi ile doğmuyor.

Bu biraz daha uyuşturucu gibi. 30 saat boyunca bulutların üstüne çıkmış sonra da yere çakılmışsınız. Tabii ki tekrar bulutların üzerine çıkmak isteyip buna muhtaç olduğunuzu düşüneceksiniz

İnsanın doğasında sevme-sevilme ihtiyacı var arkadaşlar evet, zaman zaman bu duyguya girmeniz muhtemel ve tabii. Fakat bu duygunun esiri olmak, ona göre hareket etmek ve iradenizi bu duyguya teslim etmek doğru değil. Hayatınıza duygularınıza göre yön vermeyin. Sevilme ihtiyacı hissediyorsunuz diye sevgili yapmayın. Aslında burada bile belli insan, ihtiyacını gidermek için sevgili yapıyor Neyse...

Ben yalnız gezerim. Yalnız yaşarım. Yalnız ölürüm! -Abdülhey Yalnız ölmek benim için daha iyi. En azından arkamdan ağlamalarını istemiyorum. Biri arkamdan ağlasa %90 sinirlenirim

@trans_women sen geçenlerde yalnız olduğunu söyleyen bir konu açmadın mı? Yalnızlık hissi 2 ay sonra 30 yaşında olacağım. Kendimi bildim bileli yalnızım. Kadınlara veya erkeklere ilgi duyabiliyorum. Aynı zamanda ben bir trans kadınım. Bu zamana kadar kimseyle öpüşmedim bile. Bizde el bir defa tutulur. Geçici şeyler benim kitabımda yazmaz. Duygusal ve romantik biriyim. Anksiyete... www.technopat.net Demek ki insanların senden bir çıkarı yok ki yalnızsın. İşte çıkar burada.

İnsanların sevgisine ihtiyacım yok. Zaten sevmeleri için de onların istediği gibi davranmam gerekir, bu da ne kadar çok sevenim varsa o kadar kıvrık biri olduğum anlamına gelir.

Hiç kimse umurumda değil beni rahatsız edecek düzeye gelecek kadar sorun çıkaranları hayatımdan çıkarırım illa adımı duvarlara veya insanlara kazımak zorunda değilim.

Ölümü herhangi bir şeyle bağdaştırmadığım için son derece rahatım. Yaşantım kadar doğal bir süreç. Gerçekleşeceği zaman sadece göçeceği fikrine alışınca insan rahatlıyor. En azından benim için böyle oldu.

Biraz.

Hayır korkutmuyor zaten öldükten sonra bir anlamı yokki hatırlamıycaz zaten sonra cennet/cehennemdede bu durumun pek ön planda olcağını sanmam

Benim için değil hatta etkilemez bile.

Evet hem de fazlasıyla. Hayatımda bir kere sevgilim olmuştu, 30 saat sonra kız beni sevmediğini farkedene kadar çok mutluydum. Beni de seven biri varmış diyordum o saatlerde. 30 saat sonra gerçek olmadığını öğrendim, çok canım yandı. Ben o yalan 30 saatten şunu anladım, sevgiye muhtacız. Her insan sevilmeli.

Üzülme bazen ölmek bile insan için umuttur. Hidra

Sevilsen ne olur sevilmesen ne olur, öldüğünde hiçbiri seninle gelmeyecek. Kurtuluş olur hatta.

Sevilmek filan boş gerçek değil o hisler. Umrumda değil o yüzden.

Her insanın az da olsa içinde yatan "sevgi" duygusu bazı zamanlarda ortaya çıkabiliyor. Kendimden örnek verebilirim, ben sosyalliği seven veya insanlarla iletişime geçen bir insan değilim. Ama bazı zamanlar "sevgili-kız arkadaşı" gibi düşünceleri düşünebiliyor insan. Konunun cevabına gelecek olursak "evet, ama bazı zamanlar."

Korkutmuyor ama üzüyor.

Aslında insanların beni sevip sevmemesi değil de vicdanen hayatta anlamlı bir şey yapmadan ölmek beni korkutuyor. İnsanlık için bir yararım olmasını istiyorum.

Ben hariç. Çıkar için sevmem. Bir sevgiliden beklentilerim; Beni sevmesi, hiç bırakmaması, aldatmaması, bana değer vermesi ve yalan söylememesi. Karşımdakinden elektrik almam da önemli tabi sevgili olabilmem için. Bizde el bir defa tutulur. 30 yaşındayım, hiç sevgilim olmadı ama yine de aşk'a inanıyorum. Şimdi söyler misiniz, çıkar bunun neresinde? Evsiz ve hiçbir geliri olmayan biriyle de sevgili olabilirim, hiç farketmez. Parası, evinin olup olmaması gibi şeyler umrumda değil.

Ben zaten sana çıkarcısın demiyorum. Neden üstüne alındığını da anlayabilmiş değilim.

Güzel anılarım ve beni seven insanlar olduğu için endişelenmeyeceğim mesele Zaten öldükten sonra dünyada sevilmişim neye yarar, yalnız ölmüşüm neye yarar. Şanslıysam bir beyaz kefen, bir avuç kara toprak.

Evet öyle oldu, kendimi değersiz bir çöp gibi hissettim ilk iki gün. Tabii bunda olayın sadece 30 saat yaşanmasının verdiği kullan at olunmasının payı da var. Muhtaç hissettim, ondan sonra başka olaylar daha yaşadım ve geçen aya kadar kafayı yemek üzereydim. Lise mezuniyeti pakladı beni

Umudunu kaybetme, sakın.

Sevmek sevilmek benim bu dünyada en önem verdiğim şeylerdir o yüzden evet. Ölümün kendisi zaten dehşet verici bir şey biz insanlar için bunun yanında hiç sevilmeden ölmek benim için bir kabus.

Muhtemelen öyle öleceğim. Beni biraz üzüyor açıkçası, çünkü bunu da deneyimlemek isterim.

30 yaşındayım ve kendimi bildim bileli yalnızım. Hiç sevgilim olmadı. Yalnızlıktan şikayetçiyim ama elimden bir şey gelmiyor. Kendimi yalnız ve anlamsız hissediyorum. Yine de ben güçlüyüm. Ben bundan çok daha fazlasıyım.

Hatırlasam ne olacak ki? Ateist birisi için bu hiç önemli değildir. Öldükten sonra yoksun zaten. Benim gibi Müslüman biriysen de pek önemli değildir. İşim yok bu dünyayla. Yani ne olursan ol pek önemi yok insanların, dünyanın. Sen seviyorsan kendini, bitmiştir.

Bu doğru olabilir ama ben çıkarcı değilim diyorum.

İnsanlar çıkarcıdır ve çıkarları doğrultusunda sever. Bu yüzden pek dert edindiğim bir konu değil.