Bunu sevdiğimle birlikte yapabiliyorum. Ya siz?

Burada yazar, yalnızlıktan bahsetmedi. Hatta o kadar çevresi geniş ki, kırk yılın başı yalnız yemek yiyor

Yalnızlık o kadar da iyi değil. İnsanı üzer.

En sevmedigim eylemlerden biri tek basina yemek yemek. Düsünsenize karsinizda konusacaginiz, yemek hakkinda yorum yapacaginiz, tuzu uzatir misin? Diyeceginiz kimse yok. Bu yüzden yemek saatinde her zaman esim ve cocuklarimi karsima oturturum. Son düzenleyen: Moderatör: 20 Haziran 2018

İnsanın aklına türlü türlü düşüncelerin geldiği zaman.

Evde tek iken, oyun oynandığı sırada yağlı elin farenin üzerinde iğrenç bir yüzey oluşmasına sebebiyet veren durum

Sosyal biri olmayarak ve yalnızlık hissine baya kapılmış biri olarak kötü olduğunu her daim söylerim.

Yanlız olduğum zaman gece 2-3 gibi saatlerde Ketçaplı Makarnamı alıp LFS oynamayı çok seviyorum bağımlılık yapıyor tabi makarna oyunu oynarken üstüne dökülmezse.

Ben de severim bu hissi. Bir hoş geliyor insana. Aslanlar da sever. Onlar da yalnız avlanırlar. Yemeklerini paylaşmayı pek sevmezler.

Sevdiğin kişi başka birini sevmiyorsa tabi...

Yalnızlık kötü bir şey. Son düzenleyen: Moderatör: 20 Haziran 2018

Ben yemek yerken biri bana bakar ise yemek yiyemem. Ama yalnız yemek yemek de güzel değil. Ama yalnız gezmek güzeldir.

Bence tam aksine güzel bir şey lakin belirli bir süreden sonra kötü olmaya başlıyor.

Bu sadece tek başına yemek yemek için geçerli değil. Hani bazen gece herkes yattığı zaman, yatağında oturursun ve hayatın boyunca kimseye söyleyemediğin şeyleri kendine anlatırsın ya. İşte bence o dünyanın en güzel hissi. En azından sen kendini anlayabiliyorsun. Tek başına yemek yemekte öyle. Bana göre yanlızlık, hayatın boyunca sahip olabileceğin en değerli şey. Son düzenleyen: Moderatör: 20 Haziran 2018

Çok severim bunu. Açıyorum müziği keyfime bakıyorum. Bazı insanlar ''tek başına olmuyor'' dese de ben bu konuda ısrarcıyım, tek başına olmak en keyifli şey yemek yerken. En azından ağzını şapırdatarak yemek yiyen birinin sesi olmuyor. Bir şey yiyip içmeden önce, ne yiyip içeceğinizi değil, kiminle yiyip içeceğinizi düşünün; çünkü yanında arkadaşı olmaksızın yemek yemek ancak bir aslana ya da kurda mahsustur. -Epicirus Aslan mısınız yoksa kurt mu? Aslan demişken @Silinen üye.

Büyük masalı restoranlarda yalnızlığı insanın yüzüne vuran, evdeyken film izleyip yavaş yavaş yendiğinde ayrı bir haz veren olay.

Yalnızlığı şöyle özetliyorum ben. Sanırım hastalık ya da bağımlılık gibi bir şey, pek kurtulamadığımız. Yalnızlıktan sürekli şikayet edip ama ondan asla vazgeçilemeyecek kadar kadar büyük bir ruh hastalığı.

Garip bir his. Haydi, güzel bir his desek değil, berbat bir his desek hiç değil. Bana göre insanın geçmişini, geleceğini ve şu anı en güzel yorumladığı ortam. Düşün, taşın, hayal et.

Sevdiğin varken istediğin gibi kullanabiliyosan kelimeleri güzel.

Yalnızlıktan güzel bir şey var mı ki? Son 4 yıldır etrafımda bıraktığım az sayıda arkadaşımla (7-8 kişi) arada bir görüşmek ve kız arkadaşımla vakit geçirmek dışında sosyal faaliyetlerini sıfırlamış biri olarak şunu diyebilirim ki; toplumun kendisinden uzaklaşıp uzaktan bakınca insanların ne kadar kendi iradeleri dışında yaşadıkları görüyorum. Sosyal hayat demek, kendinden sürekli taviz vermek, istemediğin halde sırf çoğunluk istiyor diye onlara uymak ya da kendi isteğin için başkalarıyla sürekli çatışma zorunluluğu demek. Ne kadar çok insan = O kadar fazla sorun, o kadar fazla taviz, o kadar fazla kazık, o kadar fazla "takip" etmek demek. Yalnız kalmayı başarıp kendi odama çekilip kitap okuyarak, bir şeyler araştırarak, kendi istediğim şeyleri izleyerek ya da oynayarak vakit geçirdiğimde yemeklerimi de bilgisayar başında film izlerken yiyorum. Açıkçası toplu şekilde yemek yemekten çok daha sevdiğim bir durum bu.

Bayıldığım hislerden biridir aslında. Rahat ve özgür hissederim yalnız olduğum zamanlarda.

Ben fazla kalabalığı sevmem. 5 yıldır tek yaşıyorum ve yalnızlığın avantajları olduğu gibi dezavantajları da fazlasıyla var. Bazen her insanın boşluk dönemleri olur. İşte o zaman normalde tek yapılmasından hoşlanmadığım şeyleri bile tek yaparken zevk alıyorum. Bu dönemde yalnızlık kendimi daha iyi hissetmeme, kendimle baş başa kalarak kendimi daha da çok tanımama sebep oluyor. Ayaklarını uzatıp, sevdiğin diziyi izlerken yemeğini yemek çok hoş oluyor. Bazen de ben yemeğe bakıyorum, o da bana bakıyor öyle. Kısacası ruh halime göre değişiyor. Uzun zaman boyunca tek yediğim için birinin bana eşlik etmesinden daha çok hoşlanırım. Tatlı bir sohbet eşliğinde, onun gözünün içine bakarak, düşünerek yemek yemenin keyfi de ayrıdır. Sevdiğiniz biriyse tabii ki

Sanırım yalnız yaşayan insanların halini en iyi yalnız yaşayarak anlarız. Bekarlık sultanlık

Yalnızken istediğim gibi bağırıp istediğim şarkıları son seste dinleyebiliyorum. Ya siz?

Bende yaşadım bunu. Olmuyorsa bırakmak gerek sonuçta tek taraflı mutlu olamıyorsun. Emin ol ki karşına daha iyileri çıkar.

Yazar Beyciğim, yalnızsın demiyorum ben. Yanlış anlaşılmayayım. Kalabalıktan sıyrılıp, yalnız yemenin özgür hissettirdiğine değinmek istedim.

Özellikle de gece 2-3 saatlerinde İnsan harbiden keyif alıyor.

Dengeli olduğu sürece güzeldir yalnızlık... Ama kendini yalnız hissetmeye başladığın anda, büyük hatta çok büyük sorunlar baş göstermeye başlar... Örneğin okul yemekhanesinde tek başına yemek yeme durumunda kalmak, gercekten çok zorlayıcı bir durumdur... Sırf böyle bir durumdan dolayı, öğle yemeği yemediğim günler olurdu...