Teşekkürler tüm Türkiye'ye.

Böyle söylemişsiniz fakat sırf biraz kar elde etmek için malzemeden çalan açgözlü müteahitler ve rüşvetle veya baştan savma bir şekilde iskan veren yetkililer olmasaydı bu kadar can kaybı olmazdı.

@Mr. Daredevil TOKİ yerinde dönüşüm diyerek kendi yerimizde kendi katımızda ve oda sayımızda -m2'miz düştü ama- ev yaptı. Ağır hasar çıktığı için faizsiz, ilk 2 sene geri ödemesiz, kalan 18 senesi de "sabit" her ay taksit ödeyerek borcu tamamlayağız. 1000 TL ediyor. Bu ağustosta başlayacağız. Ancak önemli bir kısım var ki orta hasar ve düşük hasar evler sosyal konut faiziyle birlikte ödeme yapacak. Sizin TOKİ değil de müteahhit girebilir. O da müteahhitin teklifine bağlı tabii. Ama zannetmiyorum. TOKİ yaparlar çoğu yere.

Geçmiş olsun hocam.

Geçmiş olsun hocam başınız sağolsun.

Çok geçmiş olsun hocam ben bile okurken çok kötü hissettim, sizi düşünemiyorum ama iktidar değişmediği sürece de hükümetin önlem alacağını sanmıyorum. Alsa Van Depremi, İzmir Depremi, Elazığ depremi sonrasında alırdı. Alsa deprem için para toplandığı zaman alırlardı. Nereye gitti o deprem paraları? O deprem paraları o bölgeler için kullanılmış olsa belki şu an bunları yaşamayacaktınız bile.

Allah beterini göstermesin. Vefat eden akrabalarınıza da Allah'tan rahmet diliyorum. Ben 2020 Ocak Elazığ depremini yaşadım ve evim ağır hasar çıktı. Yaşadığınız durumu çok az bir kısmı olsa da anlayabiliyorum. Diyecek tek sözüm var: Bundan sonra bu acıları tekrardan yaşamamak için evlerimizi sağlam yaptırmak.

Biz 3. kattaydık fakat bina tost makinesine döndü. Kuyruk sokumumda iki kırık, kalçamda çatlak vardı. Dosya Ekleri IMG_20230209_084411. jpg 189,1 KB · Görüntüleme: 74 IMG_20230209_084416. jpg 214 KB · Görüntüleme: 76

Ben de deprem sırasında böyle olur geçer diye düşünmüştüm.

Başın sağolsun. Orası asi nehrinin yanında olduğu için daha kötü olmuş.

Çok geçmiş olsun hocam. Başınız sağ olsun. Yaşadığım yer İstanbul'un riskli semtleri arasında eğer önlem alınmazsa burada olacakları düşünmek bile istemiyorum.

Enkazdan çıktık.

Bende depremi yaşayanlardanım. O hafta gördüklerimi bir daha unutamayacağım. Evimiz agir hasarlı, yamuk duruyor ama yikilmadı. Dışari ciktigimda bizim sokaktan 4 ev yıkılmıştı. Her yerden çiğlik ve ağlama sesleri hala yerin sallanması, bulundugumuz sokağin dar olması üstümüze yıkılma korkusu. Şu an köyde bir ev bulduk oradayız ama buna da şükür ailem sağ. Ucuz atlatanlardım. Allah kimseye yaşatmasın. Biz evi aldıktan sonra evin yapildigi yer eskiden bataklık lafı vardı. Fay hattida tren yoluna yakinmış falan deniyordu. Dedikleri gibi de oldu. Ben Osmaniyedeyim, bazı mahallelerde hiçbir şey yok. Ya eski evler ya faya yakın yerler ya da bizim ki gibi zeminden kaynaklı. Bunu belediyenin bilmeme olasılığı yok. İhmal var ama sorumluluk alan yok. Ailede Van depremini yaşadığımız için hala bir korku vardı, o yüzden bu tarz şeyleri öğrenmeye çalışırdık. Ama hep bir erteleme vardı yaptiririz, bakarız, ederiz. Bu da hayatımda bir ders oldu. Sizde böyle olmayın.

Teşekkürler hocam.

Hatay'ın neresi hocam? Geçmiş olsun.

Çok çok geçmiş olsun. Allah bir daha yaşatmasın.

Hocam gerçekten bir tanıdığım iyileşmiş gibi sevindim okurken dehşete düşmüştüm Allah yardımcınız olsun umarım eskisinden daha iyi olursunuz.

Geçmiş olsun hocam, Türkiye'de canın değerini bilmiyor hükümet. Umarım hükümet değişmeden gene büyük bir felaketle karşılaşmayız.

Bende Şükrü Kanatlı Mahallesi'ndeki arkadaşımı kaybettim...

Çok geçmiş olsun. Allah bir daha yaşatmasın. Umarım şu andada sağlıklısınızdır ailecek.

Ne diyeceğimi bilemiyorum cidden acınız çok büyük empati kuruyorumda, cidden çok büyük bir acı. Umarım yakın zamanda her şey sizin eski haline döner. Geçmiş olsun..

Hocam Allah yardımcınız olsun analamak istiyorum ama çok zor tekrar çok çok geçmiş olsun.

Yok evet. Zaten deprem olacağından korkum yok ancak 2 sıkıntı var. Ölenler vs. bu zaten oldukça etkiledi. 2.'si çok seyahat eden bir insanım. Bu haftasonu İstanbul'da idim. Korkudan 1 saat uyudum neredeyse.

@Mr. Daredevil Kirişler kesilse yan çökerdi. Katlar üst üste çökmüş. Kolon kesilmiş olabilir mi? Araştırın. Evdeki HDD gibi cihazların içindekiler silinmiştir. Altın, gümüş bulunduruyorsanız kaybolmuştur. Evdeki eşyalar ve ev sigortalıysa karşılayabilirsiniz. Geçmiş olsun.

Rica ederim, ne demek. Acil olarak gerekli önemlerin alınması lazım.

@Darth Plagueis İç Anadolu oldukça güvenli ve zaten Konya'da fay hattı yok diye biliyorum.

İyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim.

Çok geçmiş olsun. Çok üzücü ve acı verici bir durum. Tüm Türkiye'ye geçmiş olsun.

Antakya.

Allah yardımcınız olsun hocam.

Türkiye'de yönetim değişse bile uzun yıllar toparlanamaz şu anda en iyi yapılacak şey herhangi bir Avrupa ülkesinde hayat kurmak.

Çok geçmiş olsun. Başınız sağ olsun. Mekanları cennet olsun. nasılsınız iyi misiniz? Toparlamışsınızdir inşallah.

Tekrardan geçmiş olsun dostum

Büyük geçmiş olsun.

Geçmiş olsun hocam ayağınız iyileşti mi?

Söylenecek kelime bulmak ve bunu bir cümle haline getirmek inanılmaz zor. Yaşamadan kimse bu acıyı bilemez. Başınız sağ olsun, umarım aynı şeyler bir daha olmaz.

Çok geçmiş olsun, başınız sağ olsun. Tarif edilmez bir acı, yaşadığınız dehşeti, çaresizliği saniye saniye yaşadım anlattıklarınızla, çok üzücü.

Tekrardan çok geçmiş olsun hocam.

Gerçekten çok geçmiş olsun ve başınız sağ olsun. Kaçıncı kattaydınız? Ve nerelerinde kırıklar, yaralanmalar oluştu?

Bir kaç sorum olacak cevaplamak istemeyebilirsin hiç sıkıntı olmaz. 1-) Eviniz kaç katlıydı 2-) Evin zemini hakkında daha önce bir Bilgi aldınız mı? veya ev projeye uygun muydu? 3-) Ev çökerken nasıl bir his yaşadınız bir kutunun içinde yana yatıyormuş gibi mi yoksa tepenize molozlar mı düştü?

Merhaba hocam. İlk olarak geçmiş olsun dileklerimi ileterek başlıyorum. Gaziantep Şahinbey'de oturuyorum. Şahinbey'in özellikle Karataş Mahallesinde çok orta hasarlı çıktı. Zeminin iyi olmasına rağmen bu yapıları yapan binaların orta hasarlı çıkması bilmiyorum garip bir durum. Çöken bina yok ama bir kaç tane ağır hasarlı bina var. Burada ki evler genellikle 2000 yılından sonra yapılmış evler. Bizim sol ve ön apartmanlar orta hasarlı. Gaziantep merkezde yıkılan bina yok ama Nurdağı ve İslahiye çok çok kötü. Özellikle Nurdağı. Her yer ceset kokuyor. Yıkılan bina çok fazla ben de bir gün oraya gittim ama arabadan inmedim çok kötü bir koku yayılmış durumda. Nurdağı yıkılıp tekrardan yapılacak. Yani Gaziantep'in durumu Hatay'dan daha iyi gibi. Daha çok gösterilecek binalar var...

Teşekkürler, gerçekten doğru söylüyorsunuz. Devletimiz gerekli önlemleri alırsa bir daha olacağını düşünmüyorum.

Bina 30 40 yıllık. 1 kat dükkan 3 kat ev. Hayır çürük değildi, normal enkazlarda beton elde dağılıyor, bizde beton sağlam fakat kolonlar kesiştikleri yerlerden kırılmışlar. Babamların eski evi deniz kumundan yapılmış, depremden korktukları için bu binayı yaptırmışlar, eski evleri yıkılmadı, yenisi yıkıldı.

Öncelikle geçmiş olsun dostum, umarım en yakın zamanda sende ailende toparlanırsın. Gözüm ufak bir şeye çarptı. Kitaplar sizi hayatta tutar arkadaşlar. Üzerine o kadar baskı yapılmasına rağmen ezilmemiş, kitaplardan ufak bir yüksek alan yaratabilirseniz deprem anında oralara kaçabilirsiniz.

Teşekkürler.

Bir Japon'lara bakıyorum bir türklere bakıyorum. Adamlar bina sağlam olsun diye 2 kat malzeme koyuyor bizimkilerin para aşkı yüzünden adam gibi tam malzeme bile kullanmıyorlar. Deprem oluyor çimento inşaat firmalarının hisselerinde artış oluyor yorgan fiyatları zamlanıyor. Nasıl bir ülkede yaşıyoruz bilmiyorum çoğu kişinin vicdanı sadece para olmuş.

Ne diyeceğimi bilemiyorum gerçekten, bir bireyin veya ailesinin başına gelebilecek en kötü şey sayılabilir. Bir isteğiniz veya ihtiyacınız var mı? Olur ise irtibat bırakın.

Öyle bir şansım olsa bir saniye durmam.

Hocam bende Kahramanmaraş'ta yaşıyorum ama asıl acıyı siz yaşamışsınız, geçmiş olsun.

Hocam şairin bir sözü vardır kalmak mı zor gitmek mi zor diye. Aynı o durumda yaşamaya çalışıyoruz. Çekirdek ailem hayatta. Devlet depremin öncesini planlayamadı, sonrasını da planlamadı ne olacağını bilmeden yaşıyoruz.

Bina sağlam mı?

Benim normalde kütüphanem vardı, bizi enkazdan çıkarırlarken kitaplardan destek aldılar, dediğiniz doğru yani.

Hocam bende o gün hiç yapmadığım bir aktiviteyi yaptım. O gün Full deprem araştırdım. Bir anda geldi bu. İçimde bir sıkıntı vardı. Gece 4'tü daha yeni yatmaya başlıyordum. Bir anda teyzemlerden telefon gelince bütün ev ahalisi ayaklandık. Haberleri takip ettik.

Kolon kesilmesi imkansız, artık enkaz kaldırılırsa ne kurtarabilirsek kurtaracağız. Teşekkürler tekrardan.

Aynen böyle düşünüyorum.

Aile apartmanında oturuyorduk. 5 Şubat akşamı her şeyden habersiz okul için çantamı hazırladım. Bilgisayar ve çalışma masamı düzenledim, yatağa geçtim ve uyudum. 6 Şubat saat 4.15 civarında kardeşimin yarı uyur halde "Abi ranzayı sallama." demesine uyandım. Babamla annem koşarak kardeşimle ortak odamıza girdiler. Babam "Oğlum deprem." diye bağırdı ve masamda duran telefonu kaptı. Kardeşimi hemen ranzadan indirdim. Ranzanın yanına çömeldik. Aniden elektrikler kesildi ve oda zifiri karanlığa gömüldü. Sallantı çok seri bir şekilde arttı, birden ev üstümüze çöktü. O çöküş anında üstüme bir şey düştü ve onunla beraber sallana sallana çöktük. Uyandığımda kalçamdaki kemiklerden takır tukur sesler geliyordu. Annemin kolu ranzalar arasında sıkışmıştı, babamın 3 parmağı ranza ile tabanın arasında sıkışmıştı, kardeşim sapasağlamdı. 112 yi aradım, çalmadı. Ardından bir demir parçası buldum ve babamın parmaklarını kurtarmak için ranzanın tahtasını kırmaya çalıştım, kıramadım. Böyle geçen bir 15 dakikanın sonunda aynı mahalledeki akrabalarımızın sesini duyduk, kuzenim kaynakçı olduğu için kamyon taşıyan krikoları vesaire vardı. İlk önce sesimizi duyurduk, yanımızdaki duvarı çıkardılar, ardından babamın parmaklarının üstündeki tahta levhayı kırdılar. Ardından kardeşimi çıkardılar, beni çıkarmak için önce annemi çıkarmalıydılar, sıra anneme gelmişti. Annemi çıkarmak hiç kolay olmadı normalde kamyon kaldıran kriko, o ranzayı ve üstündekileri kaldıramadı, 3 saat boyunca elimizde ne varsa annemi çıkarmak için kullandılar, 1 milimetre bile hareket ettirdiklerinde destek koymak için araya ne bulurlarsa koyuyorlardı . 3 saatlik bir çalışmanın sonunda annemin kolunu çıkardık, ilk çıktığında çok kötü görünüyordu, sarı, mor, kırmızı her renk vardı kolda. Bu sırada elbise dolabınin çöken tarafından arada bir cebime çorap atıyordum. Sıra bana gelmişti, ilk kendim çıkmayı denedim fakat o zaman bir şeyi fark ettim "Bacaklarımı hareket ettiremiyordum.". Kuzenimle babam bacaklarımdan çekerek beni enkazdan çıkardılar. İlk olarak beni ayağa kaldırmaya çalıştılar fakat ayaklarım tutmuyor, bel aşağısının tümü ağırıyordu. Amcam geldi ve beni taşıyaraktan minibüse götürdü, minibüse bindiğimde kardeşimi gördüm ve ona cebimdeki çorabı verdim. Her yerim ağrıyordu, uzanmam lazımdı, bu yüzden beni başka bir arabaya taşıdılar, eniştemin arabasına bindim. Ve sabah oldu... 6 Şubat saat 8 civarı her yerim ağrıyordu, yalın ayaktım, depremin bu kadar büyük olduğunu bilmiyordum, birkaç bina yıkılmıştır diye düşünüyordum. Bu sırada enkazda hala 2 kuzenim (Biri tıp 5. sınıf, diğeri fizik tedavi 3. sınıf öğrencisi), anneleri ve babalarıyla beraber enkaz altındaydılar, büyük kuzenlerim ve amcaların onları çıkarmaya çalışıyorladı. Hastaneye gitmek için benzin lazımdı. Fakat bulunduğum arabada benzin yoktu. 1 saat süren bir benzin arayışından sonra Antakya'da hiçbir yerin benzin satmadığını anladık, eve döndük. Beni, amcamı , annemi ve yaşıtım kuzenimi(9. sınıf) büyük kuzenimin arabasına taşıdılar. Yeni devlet Hastanesi'ne gittik, yollar çok kötüydü her yer kırılmıştı hastaneye vardığımızda yürüyen sandalye bulup beni oturttular, amcam, annem, kuzenim ve diğer kuzenimle hastaneye geçtik. Hiçbir doktor yoktu, elektrik yoktu her yer morg gibiydi, yerlerde vefat edenler, cenazelerini ağlayanlar, sahipsiz cenazeler, yaralılar... Ardından üniversitenin hastanesine gittik, orada da durum çok kötüydü fakat birkaç hemşire kırıklara yarım yamalak alçı yapıyordu. Alçı yapılan yer dediğim girişin orası, oda falan yok onlarca insan bağırıyor, ağlıyor, kolu kopanlar mi dersiniz, bacağı yarilanlar mı dersiniz. Neyse, anneme yarım yamalak bir alçı yapıldı ve arabaya geri geçtik, fakat arabanın arkasına biri park etmiş bu yüzden 1 buçuk saate yakın hastaneden çıkamadık. 6 Şubat saat 14 civarı enkazda kalan kuzenlerimden önce tip okuyan çıkarıldı ardından hastaneye getirildi. Fakat dediğim gibi hastanede hiçbir şey yoktu. Enkazdan çıkarıldığında konuşuyordu, babamın elini öptü ve "Amca Allah senden razı olsun." dedi. Hastanede iç kanama ve kalp krizinden vefat etti. Bu sırada fizik tedavi okuyan kuzenim enkazdan çıkarıldı ve o da hastaneye getirildi, ayağının kesilmesi gerekiyordu fakat hastanede bunu yapabilecek kimse yoktu, hemen özel bir araç bulup Adana'ya doğru yola çıktılar. Kuzenim top boğazına varmadan ritim bozukluğundan vefat etti. Ardından vefat eden kuzenlerimin annesi enkazdan çıkarıldı, fakat çoktan ölmüştü. 6 Şubat saat 15-16 civarlarında eve doğru yola almaya başlamıştık hepimiz suskunduk. Eve vardığımızda saat 16 civarlarıydı. Beni minibüse yatırdılar, ayaklarımız hala yalın üstümüz sırılsıklam, battaniyeler sırılsıklam ve acayip tozlu. Herkes suskun. Yavaş yavaş gün kararıyordu. Sonra minibüsün kapısını biri açtı, diğer amcam gelmişti. Daha depremin ilk dakikalarında otostop çekerek hastaneye 6. sınıf kuzenimi götürmüş, fakat kuzenim de hastanede vefat etmişti. Ardından günün yorgunluguyla 2 saat sızmışım. 6 Şubat saat 18 19 civarlarında uyandım. Sırtım kasılıyor ve ağırıyordu. Hastalar arabada kalamazdı, bir akrabanın tek katlı evine gittik. O gece ölümle yaşam arasındaki çizginin inceliğinin farkına vardım. Her 5 dakikada bir deprem oluyordu en az 4-5 büyüklüğünde depremler, ayağa kalkamadığım için kaçamazdım. Beklemekten başka yapabileceğim bir şey yoktu. 7 Şubat sabah 7 civarı uyandık, kaldığımız yerde yemek vardı, günün geçmesini bekledim. 8 Şubat akşamı helikopter sesleri gelmeye başladı, o güne kadar hiçbir yardım yoktu. 10 Şubat sabahı cenazelerimizi defnettikten sonra Çarşamba - Perşembe kurulan sahra hastanesine gittik ve Adana'ya sevk edildik. Öylesine içimi dökmek için yazdım. Belki de ilk saatlarden sahra hastaneleri kurulsaydı bu ölenlerin yarısı ölecekti. Zaten ilk 3 gün AFAD gelmedi fakat halk kendi çıkardıklarını da hastane olmamasından kaybetti.

Başınız sağ olsun.

Üzgünüm, geçmiş olsun ve başınız sağ olsun. Yaşananlardan ders alıp ciddi girişimlerde bulunmalıyız ve işe öncelikle zihniyetimizi değiştirmekle başlamalıyız. Kalacak eviniz var mı? Hijyen, yemek, ısınma, su ve her türlü ihtiyacınız olan bir şey var mı? Farklı bir ile taşınmayı düşünüyor musunuz? Şuan Antalya'dayım ve trafikte çok yoğun bir şekilde 31 plaka araç görüyorum. Gördükçe üzülüyorum... Buraya bu sebeple değil de keşke eğlenmek için, tatil için gelinseydi... Öfkeliyim, hem de çok. Buraya çok şey yazmak isterdim ama yazmak istemiyorum.

Teşekkürler hocam. İyiyim, yaşamaya çalışıyoruz.

Eğer biri depremden bir gün önce bana "Yarın deprem olacak." deseydi gülüp geçerdim fakat olanları yaşayınca deprem yarından bile yakın olabilir diyorum. Gerekli önlemler hala alınmıyor maalesef.

Tuğkan Gönültaş zamanında 99 depremi günü havanın inanılmaz durgun ve turuncu bir rengi olduğunu söylemişti. 5 Şubat akşamı idi. Normalde hiç olmaz ama uzun zaman sonra balık yiyordum, dedem ve babaannem de bize gelmişti, . Trabzon Galatasaray maçını izliyorduk. Kar da yağıyordu. Tatil ilan edilmişti zaten. Hava inanılmaz solgundu o gün, kar yağıyordu ve buz gibiydi ama hiç rüzgar yoktu. Karlar rüzgar etkisi olmadan direkt düşüyorlardı. Hava ise inanılmaz pembeydi. Aklımdan Tuğkan Gönültaş'ın dedikleri geçti. İkizime dönüp "Deprem olmasın la şimdi" dedim. Hiç bir ciddiyetim yoktu oysaki. Neyse, gece oldu açtım bilgisayarı 3-4 saat yaklaşık MC oynadım. Kapattım bilgisayarı yatağıma yattım telefondan Black Sabbath - Paranoid açtım ve yattım. Uykum gram yoktu ama sabah ders için erken uyanmak lazımdı . O sıra ikizim de su içmeye kalkmıştı. Önce çok ufak bir sallandı, avizenin salkımlarının birbirine vurma sesi zaten bayağı belliydi. Sonra şiddetlendi. Konya'da olduğum için zamanında yaşadığım 5 büyüklüğündeki deprem gibi hissettim. Televizyonu açtım muhabir deprem haberleri geliyor umarız birşey yoktur gibisinden şeyler diyor. O sırada Kandilli'nin tweet'i geldi ekrana. 7.6 mü ne yazıyordu. O ara donup kalmıştım zaten. Gidip annemi falan uyandırdım. İnanılmaz kötüydü gerçekten. Biraz saçma oldu ama içimi dökmek istedim. Ben Konya'da bile bu kadar etkilenmişsem siz orada ne kadar etkilendiniz aklım bile almıyor. Hepimize geçmiş olsun

Geçmiş olsun. Binanız kaç yıllıktı? Hiç bizim binada şurası çürümüş gibi bir duyum aldınız mı? Binanız kaç katlı ve altında dükkan var mıydı?

Hocam sormaya da biraz çekiniyorum ama felç gibi bir durum yok inşallah.