Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et Yapma. Okulunda ki otistikleri takma kafana, sana zor zamanların da destek olacak bir arkadaş lazımmış. Okulu da ailene anlatıp değiştirseydin mental sağlığın için daha iyi olurdu ama her okulda bu tiplerden var. Kafana çok takmazsan zaman ilerledikçe o izler gider.

Bu konuyu artık hislerimi birileriyle paylaşma gereği duyduğum için açtım o yüzden sizi darlıyorsam şimdiden özür dilerim. Konuya geçecek olursam durumum pek iç açıcı değil maalesef uzun zamandır inip kalkan mental sağlığım son zamanlarda bitik bir vaziyette. Kendimi bildim bileli 6-7 yaşlarımdan itibaren topluma ayak uyduramadım ve insanlar ile iletişim kurmakta zorluk çekiyorum. İlkokul ve ortaokulda fiziksel şiddet olmasa da fazlasıyla psikolojik şiddet ve akran zorbalığına mağruz kaldım bu da beni daha utangaç biri olmaya itti. Asıl olay liseye geçince patlak verdi 9. sınıfta korona dönemi olduğu için hiç okula gitmedim o yüzden benim için lise 10. sınıfta başlamıştı. İlk birkaç ay fena gitmedi etrafa uyum sağlamaya çalışıyordum ancak sınfımda efendi insan olmadığı için epeybir yalnızlık hissediyordum. Sonradan insanlar birbirleriyle kaynaştıkça tabii ki tahmin ettiğim gibi gerçek yüzlerini ortaya çıkardılar. Sohbet etmeye Anneye Babaya küfür etmekle başlayanmı dersin yoksa din dersinde p#rno izleyenmi dersin her türden insan sınıfımda mevcuttu. Bende bu tür sebeplerden dolayı sınıfta pek belli etmemeye çalışsamda çok depresif ve sinirli bir yapıya büründüm. Sınıfımdakiler her Allah'ın günü benimle uğraşıp duruyordu artık bıkma noktasına gelmiştim. Bu durumu defalarca okuldaki öğretmenlerle paylaşmayı düşündüm ama en fazla uyarı verceklerdi o yüzden bende bu konuyu kimseyle ailemle bile paylaşmadım. 11. sınıfa geldiğimde ise işler daha kötü bir hal aldı. Artık psikolojik değil fiziksel olarak da etkileniyordum. Yüzüme vurup kaçmalar mı dersin yoksa çantamı alıp içindeki eşyaları etrafa saçmalar mı dersin yoksa sonra da ciddileşince "şaka" yaptım deyip seni aptal olarak görmelerimi dersin dayanamıyordum artık. Okulda ciddiliğimi korusamda eve geldiğimde sinirden ağlayacak duruma gelmiştim artık. Defalarca okul değiştirmeyi düşündüm fakat ailem izin vermiyordu. Ve tabii bende tam bir geri zekalı olduğum için aileme bu durumları anlatmamıştım. Neyse öyle böyle derken 11. sınıfı atlatmayı başardım. Ancak mental sağlığım tam anlamıyla yaz tatilinde koptu diyebilirim. Yaz tatilinde annem beyin kanaması geçirdi ve yaklaşık 30 gün boyunca yoğun bakımda kaldı ve 8 saatlik bir ameliyata girdi. Bu süreçte ailecek travma geçirdik diyebilirim. Allah'a şükür ameliyat iyi geçti ve annem sağlığına kavuştu fakat bu olay bende derin bir iz bıraktı. Zaten inip çıkan bir mental sağlığa sahiptim fakat bu olay bardağı taşıran son damla oldu. İnsanlara çok belli etmesemde her şeye en küçük şeye bile hemen sinirleniyorum. Çok mutlu bir haber alsam bile sevinemiyorum sanki kalbimin ortasında bir boşluk var gibi. Gereksiz şeylere heyecanlanıp korkuyorum ve durduk yere hüzünleniyorum. Bu sene 12. sınıfa geçtiğim için staj dolayısıyla haftada 3 gün IT departmanında staj yapıyorum. Mevcut durumum iş yerinde zorluk yaşamama sebep olsa da işe hevesim olduğu için ve aynı zamanda üstlerim gerçekten iyi insanlar oldukları için bana destek olup yardım etmeye çalışıyorlar. Ancak okula geldiğimde ise değişen pek bir şey yok maalesef. Öyle ya da böyle bu seneyide atlatmaya çalışacağım. Deprasyon ilacı kullanmayı düşünüyorum fakat bilgili olmadağım için kullanmaktan çekiniyorum. Daha önce kullanan arkadaşlar var ise bana tavsiye verebilirseniz çok müteşekkir olurum. Gerçek dünyada bu yazdıklarımı kimseye anlatamayacak olsam bile en azından sanal dünyada hislerimi insanlara anlatmak güzel hissettirdi doğrusu. Son düzenleyen: Moderatör: 28 Eylül 2023