Alıştığım insanları kaybetmekten.

Ben öyle durumlarda en kötü senaryoyu düşünürüm ve ona göre hareket ederim. En kötü arkadaşlarını kaybedersin. Boş ver onlar üzülsün seni kaybettikleri için

Selam, herkes için fazla çabalıyorum. İnsanlar sevmese de beni soğusa da yine de onlarla aramı iyi tutmaya çabalıyorum. Bu huyumdan nasıl vazgeçeceğim? Bıktım kendimden.

Kimseye hak ettiğinden çok değer biçme. Birisi seni nasıl goruyorsa sende onu öyle gör. Insan sosyal bir varlıktır anlıyorum yanındaki insanları kaybetmek istemiyorsun fakat böyle yapmaya devam edersen kendin olamazsin. Birisine fazla değer verirsen ya seni kullanmak ister ya da daha fazlasını ister bunu aklından çıkarma. Genel olarak kendi kendine yeten birisi isen zaten bunları takmana gerek yok. Dediğim gibi birisi sana nasılsa sende ona karşı öyle ol ne eksik ne fazla. Seni bu şekilde kabul ediyorsa etsin etmiyorsa gitsin. Zaten birisi seni ekstra canan için seviyorsa hiç sevmesin daha iyi, seni sömürur yorar bir katkısı olmaz.

Birakin gitsin, onlarsiz da yapabilirsin. Odagin sadece kendin olsun, sadece kendini dusun. Baskasini dusunmeyi birakin, onlarin ne yaptigi umursamayin. Ornek vereyim kendimden, okulda donem basi onlara ayak uydurunca beni iclerine aliyorlardi ama ayak uydurmayinca ise disliyorlar. Ben ise onlari biraktim, konusmuyorum bile, onlarsiz da yapabiliyorum. Herkes senden degerli degildir, unutma bunu.

Hocam çabalamayın diyeceğim ama çok klasik olacak ama sizdeki bu çabalama sorunu ne yalnız kalmaktan mı korkuyosunuz ya da başka bir sebebi var mı?