Dostum ben de bu aralar mental çöküşteyim. Çok ama çok yakınım olan birisi tarafından çok değersiz olduğumu anladım. Sana tavsiye olarak da bu hayatın ne kadar kısa bir hayat olduğunu, yaşayanların da Max 70-80 yıl yaşadığını, bizlerin o kadar yaşayacağımızın da kesin olmadığını aklına getir. İlk etapda bu korkutucu gelebilir fakat eğer hayattan zevk alamıyorsan, ve sürekli olarak bu seni yıpratıyorsa işe yarayabilir. Ruhunu dinlendirecek şeyler yapmanı tavsiye ederim. Eğer müslümansan kur'an okuyabilir , veya dinleyebilirsin. Cidden işe yarıyor. Değilsen ruhun ne ile tatmin oluyorsa onunla uğraş. Unutma, her karanlık bir aydınlığın habercisidir. Selametle...

Aynı şey bana da oluyor. Bir şeyi çok önemseyince geriliyorum ve hiçbir şey yapmak istemiyorum. Bence hiçbir şeyi bu kadar önemseme. Klişe olacak fakat hiçbir şey sağlığımızdan önemli değil. Ben böyle duygular hissettiğimde, sınavlarımı çok önemsemiyorum fakat çalışmayı da ihmal etmiyorum. Senin gibi belki psikolojik problemler yaşasam da çalışmamın karşılığını aldığımda mutlu oluyorum.

Daha önceden yazmış olduğum bu konuda anlattığım gibi bir süredir kafam çok karışık, beni hayattan soğutacak kadar hem de. Ve bu kafa karışıklığı derslerime de yansıdı. İlk yazılılar kabus gibi geçti, hayattan aldığım zevk zaten çok azdı, artık hiç yok. Okuldan nefret ediyorum, sabah o okul kapısından girdiğim anda o duvarları gördüğüm anda normal ruh halinden mutsuz ruh haline geçiyorum. Daha ilk yazılılar olmasına rağmen kötü geçmesi bende çok büyük bir etki yarattı. Sadece derslerden değil, okuldan da nefret eder oldum. Ne zaman çalışacağım desem o soruları gördüğümde aklıma kötü geçen sınavlarım geliyor. Ne yapmam gerektiğini biliyorum ama yapamıyorum. Yapmak bana okulu, eskiden çok sevdiğim artık kabusum olan okulu, hatırlatıyor. İkinci sınavlar yaklaşıyor ve ben hala çalışamıyorum. Geleceğini düşün, geleceğini mahvetmek senin tercihin falan yazanlar olacaktır, ben de bunları saatlerce düşünüyorum ama artık derslere normal gündelik bir şey olarak bakmıyorum. Dersler, sınavlar, okul beni endişelendiriyor, korkutuyor, tedirgin ediyor. Öbür sınavlardan düşük alacağım diye endişeleniyorum ama bu okulu, dersleri, sınavları hatırlamanın verdiği korkunç his çalışmamı engelliyor, bu bir döngü halinde devam ediyor ve sonuç olarak hiçbir şey yapamıyorum. Bunu yazma amacım uzun süredir içimi kemiren düşüncelerimi birilerine anlatmak. En azından kim olduklarını bilmesem de 1 kişi bile olsa görür belki. Bu bile yeter bana.

Kardeşim 2. sınavına çalış, kafana takma rahat ol. Sadece ders için mental çöküntüdeysen ne bileyim yani. Düzeltilecek bir şey.