Psikologa gitmene gerek yok biraz ortama gir yeter. teamspeak adres : ca16. ts3. cloud:3083

Ayni tavsiye senin icinde gecerli @Silinen üye

Bu meslek dışarıdan bakıldığında, çok kolay, çok eğlenceli ve çok... vb görünüyor olsa da içeriye girdiğinde, ne kadar zor olduğunu gördüğünde gerçekten çok şaşıracaksın. MSA'yı hiç tavsiye etmem, bu sektörde bir yere varabilmek için çalışkan olmak kadar çevre ve torpil gerekiyor, yani sertifika falan hikaye. Profesyonel pastacı olarak bunları yazıyorum. Mengen'li olmasan bile, Mengen'li çevreye sahip olmak ve Menden'de okumak seni 2 adım öne taşır. Merakın varsa istediğin kadar sor. Fikir çok güzel ama toz pembe hayal kurma, yurt dışında bile "profesyonel" iş bulabilmek içinde bu kriterlerin olağan üstü faydası var.

O clan knight onlinede ise her şey mümkün. Az mı boss beklemedim sabaha karşı 18 kişi ile birlikte. Son düzenleyen: Moderatör: 21 Aralık 2016

Ben 3 senedir o durumdayım.

Kimsede kitap oku demiyor kitapciya git dikkatini ceken bir kitap bul ince olsun oku.

Yemekle, mutfakla uğraşmayı çok seviyorum. 18 oluyorum Eylül'de Mutfak Sanatları Akademisine girip, oradan aldığım sertifika ile yurt dışına gitmeyi planlıyorum. Sizce nasıl bir fikir?

İşe gir, zaten işe giriyorum diyeceksin ama daha önce ne işler yaptın bilmiyorum. İnsanlarla konuşabileceğin bir işe gir. Komilik, garsonluk gibi bu işler sipariş al, sipariş götür derken insan içine ortamına girip rahatlatabilir. Bira sabretmen gerekecek ama insanlarla kolay kolay konuşan biri değildim. Hayla da çok rahat konuşamam ama kasmıyorum işe girdikten sonra normal tanıdıkmış gibi.

Öncelikle açıktan okul okuduğumu belirtmek istiyorum. Bunun dışında başka hiçbir şey yapmıyorum ne sosyal etkinlik ne bir iş ne bir güç. 1.5 senedir böyleyim artık bıktım bu halimden. İstanbul'da oturuyorum ve gerçekten insan içine çıkınca kendimi boğuluyor gibi hissediyorum. İşe giriyorum mesela 1-2 gün sonra bırakıyorum işi. Ne yapabilirim sizce arkadaşlar? Gerçekten bu yaşımda bitmiş durumda hissediyorum kendimi. Son düzenleyen: Moderatör: 21 Aralık 2016

Ne yapacağım bilmiyorum gerçekten.

O senin görüşün. Bir clan kurmak klavyeden geçer ama klavyeden aile oluşturmak herkesin harcı değildir. Son düzenleyen: Moderatör: 21 Aralık 2016

Arkadaşımız sosyalleşmek istiyor sen bilgisayar başına hapis etmek istiyorsun.

Ben modellik falan bilmem, "aşçı" olmak istiyorsan eğer, sosyallik mi dibine kadar, para mı köküne kadar alırsın. Fakat o kan akacak, Çırağan Sarayı'ndaki aşçı başı anasının karnında öğrenmiyor bu mesleği. Evde kek çırpmaya yada esnaf lokantasında kavurma yapmamaya benzemiyor, mesela bildiğimiz cacığı bilmediğimiz şekilde servis edeceksin. Cacık patlağını örnek veriyim, cacık sıvıdır, bu cacık top şeklinde servis edilir, ağzına aldığında tekrar sıvı hale gelir "anında" olan bir şeydir. Bunları anlatıyorum ki başlayıp kaçıp gitme diye, göze alacaksan başla ve bırakma yararına olur.

İstanbul'a yeni taşındım iş dolayısı ile. Yazabilirsiniz. Sosyaleştiririm sizi bir İzmirli olarak hemen. Gerçi iş harici benim de arkadaşım yok. Daha yeni 1 ay oldu ama hallederiz bir şekilde.

Önerileriniz için teşekkür ederim, bu yaşta umutsuzluğa kapılmak istemiyorum. Yurt dışında dil öğrenmek, aşçılık veyahut dediğim ajans işi. 3 seçenek var bakalım hangisini yapacağım. Hala aynı durumdayım. Muhtemelen psikolog yolu göründü.

Kendine hedefler koymalısın bence. Bu hedefler için çalışmalısın. Ne iş yapmak istediğine karar ver. Ne işi sevdiğini sen bilirsin. Bu iş üzerine git. İşini öğrenmeye çalış. Kendini eğitmeye çalış. İnsanlar ile iletişime geç. Konuşmaya çalış. Bu gibi durumlar olabilir. Ama sonsuza kadar devam etmemeli.

Psikolojik bir destek almanda fayda var. Bende senin durumundayım iş konusu hariç. Hiç sevmiyorum kalabalığı hatta çoğu düğüne katılmam bile. Ama şimdilik halimden memnunum

Aynen kardeşim.

Kendine yapacak bir şeyler bul ama bunlar boş şeyler olmasın. Namaz kıl, camiye git, Kuran kursuna yazıl, sosyalleş. Kendine bir hedef koy ve bunu başarana kadar elinden geleni yap. "Sonra yaparım", "yarın yaparım" değil, şimdi yap, bir an önce başla. Sorumluluk al ve bu sorumluluğu yerine getir. Sürekli bir şeyler öğrenmeye çalış, mesela dil kursuna gidip yabancı dilini geliştir. İşe yarayacaktır.

Peki nasıl bir yol izlememi tavsiye edersiniz? Yaşınız benden büyük bir fikir verebilir misiniz?

İnsanlarla iletişime geçebileceğin bir iş seçmelisin. Teknoloji mağazası gibi. Sosyal etkinlik olarak; Futbol, Basketbol gibi maçları seyretmeye gidebilirsin. Eğer sorunun devam ederse, psikologa görünmende fayda var. Sana daha iyi yardımcı olacaktır.

Kardeşim bende de boğulma hissi oluyor toplum içinde yani kısaca asosyallik oluyor bu adam derecelir var seninki yüksekmiş. Psikolog kurtarmıyor boşuna uğraşma ilaçta alma. Tek çare toplum içine karış.

Ben de aynı durumdayım, etrafımdaki geri zekalı insanları gördükçe hayattan soğuyorum.

Annem götürmekten söz etmişti fakat Psikiyatristlik bir durum olduğunu düşünmüyorum. Dediğiniz gibi özellikle bizim ülkemizde torpil durumu çok fazla. Dün gece bir ajansa başvurdum "ücretsiz" modellik türevi, oyunculuk vesaire. Çevremdeki insanlardan övgü aldığım için kısacası mevzu para değil benim için bir çıkış yolu.

Psikiyatriste görünecek maddi durumun var mı? İster Japonya'da "profesyonel" iş ara, ister Dubai'de ara, her türlü yol "Mengen" alakalı ne varsa oradan geçiyor. Bu meslek biraz hatta çok askerliğe benziyor, yani çırak<kalfa<usta olayı yok, bir sürü rütbe var. En tepeye ulaşabilmek için çok ama çok çalışmak gerekiyor, tabiri caizse ilk 3-4 sene at gibi koşturacaksın, bir tarafından kan alacaklar.

Sanırım "Tükenmişlik Sendromu" var, bu ciddi bir durum, kesinlikle psikiyatriste görünmelisin. Paracıkları bayılacaksın kardeşim, başka çaren yok, tabii ki eğer "Tükenmişlik Sendromu" gibi ciddi bir rahatsızlığın varsa.