Kimi adam var sevilir, kimi adam var göz ardı edilir. Kendini geliştirip işine bakacaksın, seni tanımıyoruz; motivasyon ile yürümez bu iş.

Selam dostum. Bu konularla ilgili oturup düşündün. Sevilmemek için bir sebep bulsan, senin için her şey netliğe kavuşacak ve kendinde bir sorun olduğunu, diğerlerinin haklı olduğunu kabul edeceksin. Bunları bir zamanlar ben de yaşadım. Şunu anladım ki, sevilmemeye sebep olan sorun diye bir şey yok. Ben kötü biriyim diye düşünebilirsin, çok sevilen kötü film karakterleri var. Kötüler seviliyor ben iyi biriyim desen, ben de iyi biriyim ama sevgiyi yoğun biçimde hissettiğim anlar oldu. Çirkin insan desen, pazartesi okula gidince çık sınıftan bak etrafına. Senin şahsen çirkin bulduğun ama diğerlerinin sevgisini alan insanlar olacak. Ki çirkinlik gerçekten göreceli. Tek tek örneklemeyeceğim ama gerçeklik algısı bozulmuş insanlar, kendisini geliştirmeyen insanlar, farklı insanlar, duygusal insanlar, dışarıdan bakılınca kimi insanlar tarafından zayıf olduğu düşünülebilecek insanlar... Her birinin tek tek sevgi aldığı durumlara rastladım. Dolayısıyla durum kim olduğunla alakalı değil. İnsanların kafasında ideal profilleri var. Bu idealler, diğer insanların ideallerine kıyasla farklılık gösterir. Bir insanın ideallerine ne kadar yakınsan, o kişi tarafından o kadar kabul görürsün. Seni olduğun gibi kabul edebilecek kimseye denk gelmemişsin. Aslında çok büyük şanssızlık yaşamadıysan muhtemelen geldin ama farkında değilsin çünkü kendinde sorun aradığından seni sevmeyeceklerini düşündün. Sana şu zamana kadar söylenmeyen şeyler söylediğimi biliyorum ama bunlar üzerine zamanında çok düşündüm, çok araştırdım çünkü benim de sevgiye ihtiyacım vardı. Sadece sevgiye layık olduğunu, seni olduğun gibi kabul etmeyenlerle uyumsuz olduğunu bil. Sevgi istemenin çok doğal olduğunu bil. Sevilmek için hiçbir şey yapmak zorunda olmadığını bil. Bu sevgisizliğin günün birinde biteceğini bil. Günler geçtikçe, zor olsa da yeni insanlarla iletişime geçmeyi deneyebilirsin. Çünkü dışarıda bir yerlerde hissettiklerini hisseden yaşıtların kesinlikle var. Sağlıcakla

Hocam yani bende yalnızlığı seviyorum ama okula falan giderken resmen yüzme bilmeden suya girme misali oluyorum. O kadar utanıyorum ki. Zaten insanlar benden uzaklaşıyor.

Hocam ailemle aram fazla iyi değil. Yani aileme söylesem teselli ederler. Yok öyle değilsin falan derler. Hocam liseyim bu arada ve cidden Hocam bazen insanlar öyle kötü bakıyorlar ki yani anlatamam bu durumu içimden resmen eve gitmek geliyor. Yani bende doğru düzgün bir hayat yaşamak istiyorum.

Birşeyler başardığın zaman onlar senin yüzüne bakamayacaklar, canlı örnek karşında.

Saç şeklim kötüymüş. Kulaklarım küçükmüş. Özellikle saçımla çok dalga geçiyorlar. Yani çirkinmişim işte hocam yani yapacak birsey yok. Ben istemedim.

Çalıştım hocam. 1 değil 2 değil herkes. Git yanımızdan diyorlar resmen. Hocalar bile derste beni gördüğünde derin bir nefes çekiyorlar. Insanlar beni gördüğünde ya uzaklaşıyor ya da gülüyor yani bu uzun zamandır böyle konu açmaya da utanmistim hep acaba kötü düşünür mü buradakiler diye de şu an acmak istedim.

Küçüklüğümden beri insanlar hep benden nefret etti ve hala etmeye devam ediyor. Ne benimle konuşan var ne de halimi hatırımı soran. İnsanların karşısına çıkmaya bile utanıyorum bu yüzden. Bana beni aşağılarcasına bakıyorlar. Fazla çirkin değilim ama işte bilmiyorum. Okula dağıtmak istemiyorum hatta keşke bana bir şey olsa da gitmesem diyorum. Herkes ya benimle uğraşıyor ya da sadece işi düştüğünde konuşuyor. Bazen insanlarin yanindayken keske bana bir şey olsa dusuncesine bile geciyorum. Siz bu durumda olsanız ne yapardınız? Cidden mantıklı düşününce bildiginiz sizofreni gibiyim ama oyle oldugumu dusunmuyorum. Neyse siz bu durumda olsanız ne yapardiniz?

hocam aslında saydığınız maddelerden dolayı sizi sevmiyo olabilirler

Gelmesin. Dökün içinizi. Eğer dökemiyorsanız 1-2 sayfa yazın. Derdinizi dökün hocam. Oradaki insanlar dert dinlemek için duruyor gibi birşey sonuçta günde bir sürü deli, dertli kapısını çalıyor.

Her şeyi çok bilen gibi boş boş konuşacaksın öyle tipleri seviyorlar.

Hocam yolda geçen insanlar bile garip garip bakıyorlar diyorum. Tanıdığım insanlar dalga geçiyor. Yani ilgi alanıyla alakası yok bence

Kendinizi lider gibi hissetmeye çalışın. Bir halta yaramadığınızda bile ben patronum deyin mesela. Öyle bir devirdeyiz ki herkes egosuyla üste çıkmaya çalışıyor. Efendiler ise altta kalıyor.

Utanma sesinden. Onlarla kaynaşmaya çalış.

Ben olsam sorardım. Neden nefret etsinlerki?

Hocam çocukluğumdan beri böyle. 2. Sınıfa giderkende ortaokula geçtiğimde de. Ve lisedeyim o zaman bile insanlarin garip bakışı var. Çok çirkin değilim. Şükür bir sorunum da yok. Ama anlamıyorum. Yani bu yüzden ortaokuldan beri okula gitmek istemiyorum. Terliyorum, kendimi hasta hissediyorum. Çok birsey değil sadece diğer çocuklar gibi yaşamak istiyorum yani böyle yazınca da biraz üzüntülü oldu ama yani içimden geleni tam bile yazamadım. Ama anladınız siz Hocam

Başkalarının söyledikleri senin için bu kadar önemli olmamalı.

Mizacın sinirli veya üzgün olabilir.

Bu kadar ileriye gittiğim için asıl ben özür dilerim ancak durumunuzu ciddiye alıp bir psikiyatriste görünmenizi öneririm ve bu önerim dışındaki söylediklerime itibar etmeyin.

Gerçekten çok etkileyici ve açıklayıcı bir şekilde yazmışsınız. Elinize sağlık.

Siz bence kendinizden nefret ediyorsunuz. Bu o kadar büyük bir nefret ki başkalarının nefreti bile sizin derdiniz olmuş. Eğer farkında olam birisiyseniz durum bu. Ancak bir çocuk iseniz yaşayacağınız çok şey var ve belirli bakış açıları veya insanlardan beklentilerimizi sınırlayarak bu durumun üstesinden gelebilirsiniz.

Neye göre çirkinmişsin?

Katıldım ama onlarda biraz benle dalga geçiyor hocam. O yüzden onlardan uzaklaştım. Yani ne desem. Yok hani arkadaş olmak isteyeni bırak doğru düzgün muamele göstermiyorum.

Tip falan çok önemli etkenler değil biraz ilgi alanlarınızı değiştirmeyi deneyin demek ki insanlarla çok ortak özelliğiniz yok veya muhabbetiniz sarmıyor o yüzden sizi sevmiyorlardır ve gerektiğince boş konuşmaktan da sakının çok boş konuşan adamı da sevmezler.

Evet bende o düşünce ile yaşıyorum ama hocam yani okula gitmek istemiyorum sırf bu yüzden. Ayna karşısında kendime bakıyorum. Acıyorum yani ne desem. Anladiniz siz beni. Artık yani bazı iğrenç düşünceler bile aklıma gelmiyor değil. Ne birine faydam var nede başka bir şey. Insanlar beni görmeyince daha mutlu olur diye bile düşünüyorum yani.

Bazen lisede eğlenenen veya takılan kişileri gördüğümde cidden çok özeniyorum

Senden nefret etmiyorlar, daha beteri nefret edilecek kadar degerin yok onların gözünde. Sana saygısızlık yapılan bir ortamda hic bulunma. Ayrıca senden nefret eden tek kisi var o da sensin. Psikolojik destek alman lazım. Psikolojin bozuk degil veya deli degilsin. Her insanın eksik oldugu bir yer var ve sen de insan iliskilerinde ve iletisimde biraz eksikligin var. Bu durumu ailenle paylas, bir psikologa görün mutlaka. Kendini sev, karsındaki kisiyle normal biriymiscesine konus iste, hic gözünde büyütme. Sana tavsiyem bir Muay Thai veya MMA kulübüne git. Hem öz güvenin artar, hem kendini savunmayı ögrenmis olursun, hem de orada kendine birkac arkadas edinirsin. Bu arada sacına, sakalına, giyimine falan dikkat et. Bakımlı ol. Bir sac stili bul kendine.

İnsanlar senden nefret ediyorsa doğru yoldasın.

Deneyin bence. Ancak gerekli görmüyorsanız ilaçlardan kesinlikle uzak durun. İki dert anlatıp gidebileceğiniz bir yer de olabilir o odalar. İlla kafadan sorunlu kişiler gitmiyor oraya, belirsiz durumlar yaşan normal, hatta zeki insanlar da sorunu çözebilmek adına bu yolu seçiyorlar.

Hocam acaba ailenizledemi konuşsanız? belki onlar bir şekilde çözerler.

Mutluyken de yoktu. Sinirliyken de yoktu. Üzgünüm hala değişen birsey yok.

Teselli maksadındqa dediniz galiba ama hocam cidden artık canımı sıkmaya başladı ya.

Yok hocam ileriye falan gitmediniz. Yani ne bileyim. Psikikatri bence en kötü yer. Gidip oraya derdimi anlatmak bana çok saçma geliyor.

İcindeki o mucevheri goremeyecek kadar körler, nefret edecek kadar ofkeliler. Ofkelerinin sebebi de sen degilsin. Nefretten öteye gidememis insanlar boyledir. 1 tane dahi olsa kendin gibi birisini bulursan çok iyi olur sakın ama sakın nefrete kapilip kalbindeki o karanlik dehlizde bogulma. Merhametin, sevgin ve içtenliğin her daim seninle olsun. İnsanlar nefretin kolayligina kapılir olmus, merhametin kurtarici ışığıni unutur olmuslar. Hakikatten sasma.

Kimileri yalnızlığı sevmez, ben gibileri de yalnızlığı sever. Ne kadar az insan o kadar çok huzur

Utangaç ve sessiz insanlar pek sevilmez toplum içinde okula başladığınız da bir arkadaş grubuna katılmalıydınız ilerleyen dönemlerde çok zor oluyor çünkü.

Okula gitmemeyi istemek pek mantıklı değil çünkü bunun bir sonu var, yani sürekli gitmeyeceksin. Ve sabrettiğin zaman memnun olacaksın, bende dahil hepimiz bu tür düşünceleri ve durumları yaşadık. İleride başarılı birisi olduğun zaman kendin ile gurur duyacaksın ve bu günleri unutacaksın. Zaman ve sabır herşeyin çözümüdür. Umarım yardımcı olabilmişimdir.

Dediklerinizi anladım hocam. Elbette benim gibi hisseden var. Belkide beni böyle kabul eden de var. Ben küçüklüğümden beri ne olsa hep kendime saklardım ve kimseye söylemezdim. Bazı arkadaşlarım vardı. Onlarla takılırdım ama onlarda sonradan benimle fazla takılmak istemediklerini lafı dolandıra dolandıra söylediler. Belkide hayatımdaki en zor şey insanların beni dışlaması oldu. Kimse bu çocuk başarır demedi ve dememeye devam ediyor. Düşünün etrafınızda fark ettiğiniz çoğu kişi, gördüğünüz çoğu kişi belki de hepsi size garip garip bakıyor. Kafanızı eğiyorsunuz. Bende bunu yaşıyorum. Her gün. Her saat yaşıyorum hem de. Her dakika neden ben varım diyorum. Sadece ortamda bulunan +1'im. Yani olmasam kimseye zararım olmaz. Ben olmasam kimse farkında olmaz. Herkesin bir seveni, bir arkadaşı, takıldığı, konuştuğu biri varken ben hiçbir şey yapamıyorum. 17 yaşındayım. Hep mantıklı biri olmaya çalıştım ama mantıklı olmak ise yaramıyormuş. Herkesten aynı şeyi duyuyorum. İse yaramaz lafını. Yani umarım anlatabilmisimdir. Artık ne doğru düzgün mutlu olmak içimden geliyor ne de başka bir şey. Yazdıklarınız çok güzel şeyler ama artık ben hiçbir ortamda bulunmak istemiyorum. Insanlarin iğrenç bakışları, iğrenç laflarını duymak. Her ortamda işe yaramaz kişi olmaktan bıktım.

Hocam sık dişini falan diyorsunuz ama yani artık ne içimden geliyor bir şey yapmak ne de ben yapmak istiyorum. Büyük bir boşluğa düşmüş gibiyim. Yani hep aynı şeyleri diyorum ama hocam artık kendimden utanır oldum. Keşke böyle biri olmasaydım diyorum bazen. Uyurken, yürürken, ders çalışırken, insanlar dalga geçtiğinde sürekli diyorum kendime. Keşke ben olmasaydım diyorum. Bu düşünce beni ders çalışırken dersten soğutuyor. Ne yaparsam yapayım her şey aynı olacak gibi hissediyorum. Yani sizin açınızdan sevindim. İnsanlara yanlış olduklarını gösterip başarmışsınız. Tebrik ederim başarılarınız daim olsun.

Dostum sana tavsiyem, profesyonel destek alman. En azından psikoloji bilim dalında eğitim gören insanlar, bu durumu senin aşacağını da biliyordur.