Herkese merhaba. İngiliz dili ve edebiyatı okumak için şehir dışına gidiyorum şu an otobüsten yazıyorum. Başka yere alışma konusunda ilk tecrübem değil, daha önce askere falan gitmiştim ama o 6 ay bana 6 yıl gibi gelmişti ailemi özellikle annemi çok özlediğim için. Şimdi ise otogara bırakmak için ailem de benimle geldi, otobüs geldiğinde annemle vedalaşırken annem ağlamaya başladı, ben de ağlayacaktım ama kendimi tuttum üzülmesin diye. Küçüklükten beri hep aileme düşkündüm. Biliyorum ailem hep yanımda olmayacak, özellikle bir erkek olarak tek başıma yaşamaya alışmam ve güçlü olmam lazım. Bu aile özlemine alışabilir miyim bilmiyorum. Tavsiye verirseniz sevinirim. Son düzenleyen: Moderatör: 1 Ekim 2023

Aksaray'dan Erzincana geldim PC mühendisliği için, Uzak maalesef.

Ben de Konya'dan Niğde'ye geldim İngiliz dili ve edebiyatı için. Hayırlısı olsun hakkımızda.

Ben de dün KYK'ya yerleştim aynı duyguları yaşıyoruz dostum yalnız değilsin. Eğitimimiz için gidiyoruz sonuçta böyle kendimizi motive edebiliriz belki, bir an önce alışırız umarım.

İnşallah bro bunun da üstesinden geleceğiz. Keşke böyle yetiştirilmeseydik ama elden bir şey gelmez.

İnşallah dostum. Hangi şehirde senin üniversite?

Şu an ben de şehir dışındayım üniversite için. Daha önce işe giderken bile aile özlemi çekiyordum. Sebebiyse yetiştirilme tarzımız tabii, bu bir kültür gibi artık. Dün gece yurtta ilk gecemdi ve gerçekten benim için çok zor geçtiğini söylemeliyim. Kafamda bir sürü düşünce, burada ne işim var diye sorgulamalar, acaba şehrimde mi okusaydım diye fikirler ve dahası... Hatta gece yatarken arada kalkıp nerede olduğumun farkına varmaya çalıştım, o derece garip bir gündü. Fakat bugün biraz daha iyi her şey. Telefonla konuştuğum için bir nebze rahatlama geldi. Zamanla alışacağız.