En sonunda yakınımdan da duydum bunu. Üniversite sınavında ODTÜ gibi bir yeri isteyen bir tanıdığım sınava daha iyi hazırlanabilmek için dikkat eksikliği giderici bir ilaç almaya başlamış. İlacı biraz araştırdığımda ise amfetamin bağımlılığına neden olan bir ilaç olduğunu öğrendim. Benim de kendisine yakın bir hedefim var ve büyük ihtimal gelecek seneye ben de böyle bir ilaca başlayacağım. İlacı araştırırken bir videoya denk geldim. Videoda bayağı bayağı profesörler konuk edilmiş ve onlar da bunun farkında. Bunun sonradan bir madde bağımlılığına dönüşeceğini onlar da biliyorlar. Peki ülkedeki aileler ve eğitimciler neden hala öğrencilerin güzelim hayatlarını onları birer yarış atı gibi hazırlamaktan vazgeçmiyor? Yazık değil mi 18'inde bir genci gerçek hayatta sırf biraz düzgün bir iş ve kariyer için uyuşturucu maddeler ile tanıştırmaları? Çocukluk arkadaşları ile rekabete girip arası bozulan da gördüm ben. Bunu neredeyse bütün eğitimciler biliyor ama neredeyse hepsi göz yumuyor buna. Yazık değil mi bu öğrencilere? 12. sınıfta kendisine küçük bir hobi atölyesi kurmak isteyen bir arkadaşım Elindeki bütün parayı kaynak kitaba vermek zorunda kaldı. Ve de bayağı kendini geliştirmiş biriydi. Bilemiyorum artık ya. Yarınımdan bile şüphe edecek duruma geldim. Sizin de eklemek istediğiniz bir şey var mı? Not: Anlatımım biraz bozuk olmuş olabilir. Gece gece bunları düşünmekten nasıl yazıya dökeceğimi bilemedim.

İlk olarak ailelerimiz eğitim ve okul kavramlarını birbirine karıştırıyorlar. Artık bilgiye ulaşmak çok kolay konuma geldi Internet vasıtası ile. Tabii aileler "freelancer" kavramını saçma gördükçe ve Internet'i "kötü, pis, kaka" gördükçe, bireyler okula bağlı kalmaya devam edecektir. İlk olarak toplumu bilinçlendirmek ile işe başlayabiliriz. Daha sonrasında ise, eğitim sistemini yeteneğe ve ilgiye göre yapmalıyız. Örneğin bir kişinin yazılıma ilgisi varsa, devletin yazılım okullarına gidecek, yazılım okullarının her birinde ayrı ayrı sınavlar olacak. Bu sınavlarda konu ile alakalı sorular çıkacak. Örnek bir çocuğumuzu ele alalım. Yazılımcı olmak istiyor ve liseye geçecek. Gidecek yazılım okuluna, kaydını yaptıracak sınava, algoritmalar hakkında sorular çözecek. Aynı şekilde, doktorluk hayal eden bir çocuğu düşünelim. Gidecek sağlık meslek lisesine, okul onu sınav yapacak bir güzel, o sınava göre girecek okula. Bu sayede hem okullarımızın prestiji artacak, hem de yetiştirilen çocuk kalifiye bir eleman olacak, efendime söyleyeyim, daha mutlu olacak hayatında, vizyonunu genişletecek belki de vesaire. Yeteneğini bulamayan çocuklara da iki seçenek sunacağız. Bireyin yeteneğini arayacağı bir özel eğitim sistemi yapacağız, yarım yıl veya 1 yıl sürecek. İsteyen kişiler bu programa katılacak ve kendi içindeki ışığı arayacak. İsteğe bağlı olarak program tekrarlanabilecek. Birey isterse normal okuldan devam ettireceğiz. Ama birey kendi kendine yetenek keşfetti ise de, yetenek sınavlarına girip baştan veya kaldığı yerden başlayacak. Bunu da ona seçenek olarak sunduracağız. Daha sonra, iş şartlarına bireyler uygun olacaktır ve bu bireyler aşırı kalifiye olduğu için kendi markasını kuracaktır ve diğer bireyler de bu markalara girecektir. İşveren de çalışanın halinden anlayacaktır ve ona göre bir maaş bağlayacaktır, ona göre iş şartı verecektir. Bakın, eğitim sisteminde birazcık oynama ile resmen ülkenin çıtasını bir kaç kalem yukarıya taşıdık. Kendi teknoloji devlerimiz oldu, en iyi sağlık hizmeti bizde oldu, insanlar köle gibi çalışmıyor, kendi markalarımız olduğu için üretim yapabiliyoruz, üretim yaptığımız için de ülkemiz gelişiyor... Çözüm ne kadar da basit, değil mi? Çözüm basit, fakat insanın içinde uygulamak adına bir niyet, bir istek olmalı.

Yazık... Ülkede başarılı insanlar değil, siyasilere ve zenginlere köle yetiştiriyorlar. Eğitim sisteminin de amacı bu bana göre.