İnsanlara değil, amaçlara tutunmak mutluluk getirir.

Ne? Bende senin yaşadığın sıkıntıyı okuyacağımı zannettim.

Sanırım bunun sonrası bir sonrakini daha alttan almaya ve öncekine haksızlık yapıp umursamamaya gidiyor.

Kimimiz çok çevremiz olsun diye daha çok kişiyle samimi olmaya çalışırız, veya az ama öz arkadaşımız olsun diye çabalarız. O arkadaşlardan biriyle ve birileriyle çok samimi veya sürekli sohbet edersiniz, kimi zaman sabahlarsınız veya ona karşı hisleriniz oluşmaya başlar karşılıklı veya karşılıksız. Bu samimiyet, dostluk, ve hisler gün gelir karşınızdaki kişinin görüşleri değişmeye, tartışmalar kıvılcım almaya, çevresinin değişmeye başladığını görürsünüz ve konuşma ve samimiyet dozunuz her geçen gün düşmeye başlar. Hızlıca alev alıp yanan korlar bir o kadar da kolay sönerler, ve bu süreçte kimi insanlar sizin hakkınızda konuşmasanız bile, olumlu düşünceleri kalır fakat en kötüsü kimisi de negatifleri konuşmaya başlar örneğin: Geçmişte çok komik olduğundan bahsederken şu anda fiziksel olarak şişman tipsiz demeye veya önceden çok samimi birisi derken yalan ama kinli düşüncelere dönüşmeye başlıyor. Arkadaş edinmeye bile korkar hala geliyorsunuz düşmanınıza dönüşmemesi için. Bu durumda benim anlatıcı tarafımdaki kişi egoist ve narşist ise herkeste suç atmaya başlar ama bazıları da gerçekten haklı ama koca veya az çevresi düşük ihtimal de olsa ya o kişiyi görmüyor ya da görse bile umursamak istemiyor. Lütfen arkadaşlarınızla küsünce o kişinin 2 gün önce kahkalarla konuştuğunuz kişi olduğunu ve sohbetinizi, sırlarınızı hatırlayın ve buna saygı duyarak negatif ve aleyhinde yalan konular konuşmayın. Bazen film ve dizi izlersiniz o kişiler bazen dışlanan kişiler olur ve bir kişi onun hissettiği gerçek hissi anlar ve ne kadar yalnız, çaresiz olduğunu bilerek ona aşık veya onun en yakın dostu olur, ama gerçekte de bunu umut ederek beklerken böyle bir şeylerin senelerce hiç gerçekleşmemesini görmek ve beklemek çok acı verici.

Bir bakıma öyle zaten biraz da bu konuyu genelleyerek anlattım.

Bende şunu ekleyeyim; iki yakın arkadaştan herhangi biri diğerine aşık olursa hiç bir zaman bir daha eskisi gibi arkadaş olamazlar.

Okurken bi yerden başlayıp yolun sonunu göreceğimi düşündüm. Evet, insan ilişkilerinin çoğu artık çıkar ilişkisine veya ego tatmin etmekle ilgili bir birliktelik oluyor. İçe dönük olmak tercih edilebilir. Şahsıma yakın olan dostlarıma elimden geldiğince mümkün mertebe yardım ederim ve eksik kaldıkları konuları tamamlamakla uğraşırım. Arkamdan konuşan konuşabilir. Kendi tercihidir, ikiyüzlülüğüdür uğraşmaya değmez.

İnsanlara güvenip çok da bir beklentiye girmemek lazım. İnsanların gelip geçici olduğunu göz önünde bulundurmak gerekiyor. 10 yıllık arkadaşımla eskiden neredeyse her gün konuşurduk şu an birbirimize tek kelime ettiğimiz yok. Arkadaşlarım yok diyebilirim şu an ama abilerim var, kardeşlerim var, güzel bir hayatım var, her istediğimi yapabiliyorum. Spor salonunda hocalarım abim gibidir. Arkadaşlarımla aram bozulmuş olabilir ama yaşadığım hayat eskisinden farksız. Aram bozuldu derken sadece konuşmuyoruz ortada kavga vb. gibi bir durum yok. İkisi sevgili yaptı tamamen değişti, birkaçı adres değiştirdi uzak yerlere taşındı, okuldan olanlar ile zaten konuşmuyoruz hiç birine mesaj atasım gelmiyor, iş yerimde sadece bir stajyer arkadaşım var bir tek onunla konuşuyorum. Diğerleriyle hiç konuşasım yok.