Dışarı çıkma bağımlısı olduğumu fark ettim, yürüme bağımlısıyım. Dışarı çıkıp iki üç insan görme bağımlısıyım.

Pandemi elbette toplumsal olarak çoğu insanı etkiledi ve bir çok alanda kısıtladı, hala daha kısıtlamaya devam ediyor. Ancak en azından ben sosyal olmaya hala devam ediyorum. Sonuç olarak 5 sene evde duramayız. Zaten belli saatler yasak var.

Muhtemelen bir şey olmuştur da gözüne batmışımdır, algıda seçicilik durumu vardır. Yoksa işsiz intibası verecek kadar aktif olsam 7 yılda bu kadar az mesaj yazılmaz. Ayda 2-3 defa tartışma ortamı olunca biraz fazla mesaj attığım olabiliyor ama onun dışında ortalamaya vursak normal şartlarda 4-5 civarı, aktif olduğum günlerde bile 8-10 civarı mesajım vardır.

Corona çıkmasaydı %99 eski işimden devam edecektim. Corona sivil havacılığı derinden vurunca maaşlar ve sosyal imkanlar ciddi anlamda düştü. Ben de 15 gün evde yatıp kazancımın %70'inin kaybolmasına göz yummak yerine birkaç ay sektör değişikliği kovaladım ve uygun zamanı bulunca yeni bir sektöre geçtim. Şu an manevi olarak daha büyük işler yapıyorum, maddi olarak da karşılığımı alıyorum, kısacası memnunum diyebilirim. Tek şikayet edeceğim konu yoğun çalışıldığından dolayı arkadaşlarımı bırakın, kız arkadaşıma bile vakit ayıramıyorum. 2 ay oldu, bu hafta sonu bir yerlere kaçamak yapıp kendimi affettirmem lazım Ha bir de corona öncesi müstakbel kayınpederle tanışacaktım, corona çıkınca o da kaynadı. İşime gelmedi değil Bunların dışında değişen bir şey yok hayatımda. Şu an ciddi bir yoldayım ve çok yakın bir tarihte olmasa da yakında evlilik yoluna girebilirim. Corona yine bu süreci uzatan bir etmen oldu.

Garip... Çok garip idi...

Bir gun karşılaşırsak sözüm olsun ben ismarlayacagim.

Eskiden bazı şeyleri düşünmek için zamanım olmuyordu ama artık kafam boş şeyler ile doluyor. Eskiden yaptığım aktiviteleri şimdi yapamıyor olsam bile bu düzene artık alıştığımı düşünüyorum.

Korona öncesi de evde duruyordum ve bilgisayar başındaydım. Korona sürecinde de evde duruyorum ve bilgisayar başındayım. Benim için sorun olmadı, aksine işime geldi.

Sabah 8'de kalkıp hazırlığımı tamamlayıp okula gidiyordum. Okuldan geldiğim biraz dinlenip sonrasında notlarıma bakıyordum. Sonrasında yemek oyun derken saat bir bakmışım akşam 11 falan. O zaman aralığında uyuma seremonisine giriyordum. Genel olarak hayatım bu yönde gidiyordu. Karantina dönemininin benim için avantajları İngilizce ile kitap okuma alışkanlığını kazanmam oldu. Dezavantajları ise normalde 7-8 saat uyuyan birisi olarak 10 saat aşağısı uyanamayan birisi oldum.

En masrafsız zaman bu zaman düğün falan yapmadan olursa tadindan yenmez bence. Gönlünüzce olsun her şey

Hep yapacak/yapması gereken bir işi olan.

Tek fark maske takmadan dışarıda dolaşamamak bunu çok özledim.

Tavuk dürüm yemeyi özledim sadece.

Zaten çok sık dışarı çıkmazdım. Optimuma falan giderdim. Ona da yemek için giderdim. Şimdi de paket servisle geliyor kalk>kahvaltı et>okula git> 7 saat orada takıl>eve dön>ödev yap>yemek ye>oyun oyna>arada bir kitap oku>yat.

Corona'dan önceki hayatınızı düşününce ne hatırlıyorsunuz, nasıl hissediyorsunuz?

Bırak 10 bin üstünü, 7 bin mesajı bile göremedim konu dışı mesajlarını da saysak. 2 - 2.5 ay önce troll bir 6000 mesaj konusu açmıştım hatta. Başka bir üyeyle karıştırıyor olma ihtimalin var.

Göze batmak demeyelim öyle söyleyince sanki sizden rahatsız oluyormuşum gibi oldu, yanlış anlaşılma olmasın seviyorum sizi. Ayrıca ben konu dışı mesajları gitmeden önce sizin 10000 küsür mesajınız vardı diye hatırlıyorum.

Herhangi bir şey düşünmüyorum. Mutluyum, bir tık kilo aldım o kadar. O da olsun canım, kim almadı ki bu süreçte?

Açıksası ben bazı arkadaşlarımın sesini duymayı çok özledim ne kadar telefonla konuşabiliyorda olsak aynı değil be... Özlüyor insan sosyal olmayı özlüyor hayatın kıymetini bilmek lazımmış demek ben bunu 14 yaşında öğrendim buna sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum.

1 kere olan bir şey için masraftan kaçmam ancak düğün vs. saçmalıkları beni de sarmıyor. Aklımda daha elit bir proje var. Eyvallah, sağ olasın.

Canlı derse öğleye kadar girip bazen arka planda oyun oynayıp kalan günümde de 1 saat ders çalışıp ailem eve gelesiye kadar televizyon izleyip oyun oynamak çok zevkliydi. Şu an sürünerek okula gidip geliyoruz iğrenç.

Acınası.

Üzülüyorum. Maskeye o kadar alıştım ki; bazen ağzımda maske olduğunu unutup gece maskeyle yatıyorum.

Çoğu konuda mı? Günde yarım saat bakıp toplasan en fazla 8-10 mesaj ancak yazıyorum forumda, hep sana denk geliyor ya da fazla gözüne batıyorum herhalde. Mesela bugünün ilk mesajıymış bu, dün 3 mesaj yazmışım.

En azından erken kalkıp, adam akıllı hazırlandıktan sonra yol çilesini çekmiyorum.

Virüs hayatımızın bir parçası oldu, belli vakitler buluşma imkanınız olmalı, bu bir temel hak. Mahkumlara bile bahçe izni veriliyor. Evde durmaya devam edersen psikolojik anlamda çökersin, hatta yalnızlığa tahammülü olmayan insanlarda akıl hastalığı bile olabilir. Bilinçsiz alınan sözde önlem, sorunun asıl kaynağından bile daha tehlikeli olabilir.

Kötüydü, tam anlamıyla çöplüğün içinden çekip aldı eve kapatarak.

Çoğu konuda sizinle karşılaşıyorum, çok merak ediyorum ne iş yapıyorsunuz?

Sadece birileri ile rahatça takılmayı özledim.

Mükemmel!

Bana denk geliyor sanırım.

İnsanın sahip olduğu bir şeyin kıymetini onu kaybedince anladığını bir kez daha tarafımca doğruladım, maalesef böyle bir kanıya varıyorum.

Sevgilimi 1 yıldır görmüyordum mart sonuna bileti bile almıştım babamda korona cıktı gidemedim hala görüşemedik çok özledim 1176 km var aramızda.

Normaldi. Başka bir olağan üstü olay yoktu.

Hos geldin.

Daha stresli, daha gergin, daha kaygılı, daha da çalışmak çabalamak isteyen birisi oldum.

Çok mutsuzdum. Kendimi Yasak Elma'da ki Aysel gibi hissediyorum. Kovulduğu gün patronu ölmüştü, kimseye söylemeden kalmaya devam etti. Bende stajdan atılacağım gün korona çıktı, kovamadı adi adam. Onun dışında da çok iyi, zaten bütün gün evde bir şeyler yapıyordum, hala da aynı. İşime geldi.

Okula git, bilgisayar oyna, yat, hafta sonu arkadaşlarla bir yere git. Bundan başka bir şey değildi.

Pandemiden önce kendimi boğazlanmış gibi hissediyordum. Evimde, özellikle de ofis odamda vakit geçirmeyi seven biriyim. Kendime hem işimi yapabileceğim bir ofis hem istediğim kadar okuyup araştırabileceğim çoğu iyi lisede bile olmayan bir kütüphane hem de farklı konsollarda yüzlerce oyuna erişimimin olduğu bir eğlence alanı yarattım büyük masraflar yaparak. Kız arkadaşım ve arkadaşlarım ise bu odada bana mümkün olduğu kadar az vakit geçirttirmek için sözleşmiş gibi sürekli bir emrivaki planla kapıma dayanıyordu. Bu pandemi en azından bu girişimlerin oranını çeyreğe indirdi, peki şimdi o odamda vakit geçirebiliyor muyum? Hayır... 30 Ekim'deki depremden sonra bir daha apartmana giremeyen annem ve kız arkadaşımla önce Karaburun'da yazlıkta kalmam gerekti, şimdi de oradaki ev kışın yaşanamayınca uzun süreli kiraladığım Çeşme'deki bir evde kalıyorum. Arada bir evime dönmek için yalan söyleyip iş bahanesiyle gidip 2-3 gün de olsa kafamı dinleyebiliyorum en azından. Tabii maddi olarak gelirimde özellikle ilk dalga ve 3. dalgada büyük düşüş oldu gelirimin %90'ı İngiltere ve Fransa'dan geldiği için...