Ben daha 15 yaşında bu hayattan soğuduysam sizi düşünemiyorum.

Turkiye'de yasarsan, hayattan sogursun tabii.

Kafaya takılacak bir sınav değil. Şu an sınava girmeyenlerle aynı lisede okuyorum. Önemli olan hayat sınavı.

15 yaşındayım siz böyleyseniz ben nasıl olurum bilemiyorum.

18 Yaşındayım Şahsen insanı hep şüphe bozmuştur Sınav kaygısı, iş kaygısı, maddi durum kaygısı, sosyal ortam kaygısı bunların asıl sebeplerinden biri Türkiye'de doğmamızdır şahsen Amerika da aynı bu şekilde orta gelirli bir ailede doğsaydık bunların olacağını hiç sanmıyorum. Ve her geçen gün yaşlandığımız gerçeğinden çok beni hayattan soğumak üzüyor.

Belirli bir noktaya kadar görüşünüze katılıyorum. 30 yaşımdan önce istediğim kazancı elde edebilirsem tarım ve hayvancılık ile uğraşmak istiyorum, risk almadan ekmek yok.

Büyüdükçe hayatın gerçeklerini, zorluğunu öğreniyor insan.

Hayatta bir hedefin varsa soğumuyorsun 21 yaşindayim hayatı seviyorum bazen hedefine tam gelecekken kur dalgalanmalari izin vermesede absürt olaylar patlak versede hayat yaşamaya değer.

Aslında hayattan soğumuyoruz, hayattan soğutuyorlar

Hocam LGS'nin matematik sorularının çoğunluğu 3+3'ün 2+2+2 yapılarak sorulmuş hali. Lafı çok dolandırıp soruyorlar yani. En azından benim girdiğim sene öyleydi. Çok fazla çalışmanıza gerek yok ruhunuz sıkılmasın. Günde 2 saat düzenli çalışarak %5e girmiştim ben.

Yaş ilerledikçe hayatın ne kadar da anlamsız olduğunu anlıyorsunuz.

14 yaşındayım, geleceğimi düşünüyorum. Geçen günlerde az kala depresyona girecektim, kendimi zor çekip aldım. Sınav beni bitiriyor. LGS'den iyi bir sonuç alamayacağım diye içim içimi yiyor. Mantığım, okuduğunu anlamam iyidir, hiç soru çözmem. İşlemler ile alakam azdır. Eğer LGS'de sadece mantık ve okuduğunu anlama varsa iyi geçebilir kafasındayım. Umarım öyledir.

Öncelikle imla kurallarına hakim olduğunuz, yazdığınız mesajdan belli oluyor; açık konuşmak gerekirse her şey bir yana bu noktaya değinmeden edemedim. Konu hakkında konuşacak olursak, klişe olacak ama size nazaran şahsen çok da ciddiye almıyorum sorunsal olarak değindiğiniz noktalara. Bunun nedeni ise iyisiyle/kötüsüyle yaşasak da bu bağlamda çeşitli değişikliklere ve yeri geldiğinde hayatın ucu açık radikal sansasyonlarına maruz kalıp, akabinde isyan etsek de; en nihayetinde her geçici serüven bilinen olay şeridinin, mutlak bir olguya iyi/kötü eğiliminin olduğunun bilincine sahip olmaktan kaynaklanıyor. Karamsarlığı bir yana bırakıp, ömrünüzü israf etmemenizin gerektiğinin bilincinde olmanızı öneririm.

Var mı benim gibi hisseden? Balkona çıktığımda çocukların mahallede koşuşturup kovalamaca oynadığını gördüm, eski anılarım aklıma geldi. 20 yaşındayım, her geçen gün büyüdüğüm için pişmanlık yaşıyorum. İş hayatına girmeye çalışmak, aileye kendini kanıtlamaya çalışmak, bir şekilde para kazanıp hayatını düzene sokmaya çalışmak, askerlik stresi gibi şeyler insanı yoruyor. Hayatımı uzaklarda bir yerde paraya ihtiyaç duymadan tarım gibi şeyler yaparak sakin, huzurlu bir şekilde geçirmek için çok şey verirdim, nasıl böyle hayat kurabileceğimi de bilmediğim için bir adım da atamıyorum. Bu düşünceler, bu yorgunluk insanı olumsuz, stresli, sıkıcı bir insan yapıyor ve diğer insanların sizden uzaklaşmasını; kısaca yalnız kalmanıza sebep oluyor. Aynı şu an benim yalnız olduğum gibi. Düşüncelerinizi, fikirlerinizi, derdi olanı/olmayanı yoruma davet ediyorum.

Ben daha büyümeden hayattan soğudum

+1 hocam...

Daha iyi ülkelerde yaşaydık hayattan daha çok zevk alabilirdik.

3-4 yaşlarında iken kız arkadaşım vardı. Gitar çalardı balkonda. O günleri özlüyorum. En iyi arkadaşımdı. Komşumuz çocukluk arkadaşımı evlatlık edinmişlerdi. Taşındığımız zaman orada çok ağladım. Sonra onu 18 yaşında iken gördüm. 2017 yılında birisi karşıma çıktı ve hayatımı değiştirdi. Onu çok seviyorum. Onun sayesinde yağmurlu havayı sevdim, normalde sevmeyen birisiydim. Hala ona aşığım. Kar yağdığında arabanın üstüne onun baş harfini yazdığım oldu.

Bu kaygıya sahip tek kişi olmadığınızı aklınızdan çıkarmayın. Günümüzde pek çok genç maalesef geleceğe dair kaygılara sahip. Geleceğe dair kaygıların olmasının en büyük nedeni belirsizliktir. Gerçekçi hedeflere giden bir yol haritan olsun ve bu yolda umudunu hiç yitirme ki belirsizlik ortadan kalksın. Gerçekçi olmayan hedefler yerine gerçekleştirmesi kolay olan hedeflerden başlarsan kendine olan güvenin artar. Böylece kaygını kontrol altına alman daha kolay olur. Hedeflediğin yolda yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunda hemen pes etme, üstesinden nasıl geleceğini düşün. Bunları yaparken iyi bir geleceğin bugünü yaşayarak inşa edileceğini unutma. Bu kaygıların hayatını daha fazla olumsuz etkilemesine izin verme. Baş edemiyorsan destek al.

Hayatın toz pembesi silindikçe büyüyorsun ve pişmanlık o kadar da artıyor. İçindeki çocuk ne kadar büyümese de...