İki tane dostum vardı birisi gitti birisi hala duruyor. Bence insanın bir tane dostu olmalı güvenebileceği. Şahsen benim şu an hiç arkadaşım falan olmasa ben kafayı yerdim büyük ihtimalle.

Teşekkür ederim hocam. Okulum olmadığında babamın işi var ise onunla beraber çalışıyorum da, hiç öyle futboldur vs. merakım yok. Küçükken bütün gün dışarıdaydım, çok eğleniyordum. Şimdi bütün gün masa başında oturan bir ot gibi hissediyorum kendimi, hayatın tadını nasıl çıkaracağımı gerçekten bilmiyorum, çok özgüvensizim.

Yalnızım ve mutluyum. Sadece sosyal anksiyete ile boğuşuyorum. Umarım bunu da atlatır ve daha güzel bir hayat yaşarım.

Hiç kendini zorlama derim. "Hayatın tadını çıkaracağım" diyerek insanın kendisini yapmak istemediği şeyleri yapmak zorunda hissetmesi çok sıkıntılı bir durum. Akışına bırakmak lazım. Asıl macera lisede ve hatta üniversitede başlıyor. Ben özellikle lisede çok eğlenmiştim. İşin sırrı bazen çılgınlık yapmakta. Okuldan çok kaçmışlığım da vardır O zamanlar yanlıştı ama şimdi iyi ki yapmışım diyorum. Lisede ve ünide çok kez bu şekilde normalde yapılmaması gereken ama güzel anılar biriltiren şeyler yaptım. Güzel anılar biriktirdim. Kastettiğim bu aslında. Hep kuralcı değil de, fırsat doğduğunda terso işleri de kaçırmamak lazım. Bunlar hep ileriki yıllar için anı biriktirmeyi sağlıyor. Not: Bu arada özgüven yıllar içinde, karakter oturdukça artar, merak etme.

Gayet memnunum.

1 sene geçmiş de olsa çok küçükmüşüm.

Ben gayet memnunum. Eski arkadaşlarımın kendi çıkarları için benim yanımda durduklarını anladım. Lise ve üniversite bitince hiçbirisi bırak aramayı mesaj atmayı, benim yazdıklarıma bile cevap vermediler. Eğer gerçek bir arkadaşın yoksa hiç olmasın daha iyi.

Arkadaşım var ama hic biriyle dost değilim öyle biri çıkmadı daha karşıma ve hic memnun degilim. İnsan icini dokecegi ya da eglencesini paylasacagi birini ariyor.

1-2 'gerçek' kişi dışında fazlasına gerek yok.

Bakıyorum herkesin arkadaşı dostu var, gördüğüm kadarıyla gerçekten yalnız olanlar hayatından memnun mu acaba? Ben hiç memnun değilim. Evin içinde bomboş oturuyorum. Yapılacak aktivite yok. Arayacak kimsem yok. Çalacak telefon yok. Peki ya sizde durumlar neler?

Kodlama çalışıyorum, spora gidiyorum hayat geçiyor gidiyor. İnsanın en iyi arkadaşı kendisidir unutmayın.

1-2 tane dostum var, yeterli.

Sanmıyorum memnun olacaklarını, arkadaşsız dostsuz hayat çok sıkıcı geçer. Benim arkadaşlarım hepsi kendi dünyalarında, arada buluşuyoruz. Gezip tozup tekrardan aynı şekilde devam.

Konuyu hortlatma zamanı gelmiş Şimdi düşününce hayatım boyunca hiç dostum olmamış. Çok arkadaşım gelip geçti, zamanında dostum diyordum ama onlara da içimi dökemiyordum. En iyi dostum her zaman kendim oldum çünkü hep içime kapandım. Soruna gelirsek; hiç memnun değilim. Mecburen evde oturuyorum yıllardır. Sorunun bende değil de çevreden olduğunu düşünüyorum çünkü millet alkol, sigara, karı kız muhabbeti yapan adam arıyor. Onlar da bende yok. Bu saatten sonra da dostumun olacağını zannetmiyorum.

Belki biraz klasik olacak ama, tadını çıkart bu yaşlarının. Seni forumda görüyorum ara ara, 14 yaşındasın sanırım, çok da aklı başında yazıyorsun. Yaşına göre oldukça akıllısın belli ki. Bu çok değerli bir şey. Bunun bilincinde olarak, hayatının en güzel yıllarında olduğunu düşün. Kendimi düşünüyorum da, o yıllarda ne güzelmiş hayat. Okul öncesi Nesquik eşliğinde Fox Kids izlerdim, sonra akşam eve dönüp silahçılık oynardık karşı komşunun çocuğuyla. Okul dışında hiçbir sorumluluk yok düşününce. İstersen futbol oynayıp o yönde kendini geliştirebiliyorsun, dilersen piyano çalıp o yönde ilerleyebiliyorsun, dilersen kod yazmaya merak salıp ileride yazılımcı olabiliyorsun. Neredeyse 30 oldum ve hayatım ellerim arasından kayıp gidiyor gibi. Hüzünleniyor insan. Birçok şey için artık çok geç. 14 yaş en delikanlı, en güzel yılların başladığı nokta. Önündeki yıllar hep güzel olsun, her daim istediğin şeyleri yap ki geri dönüp baktığında pişman olma. İçimi dökmüş gibi oldum ama bu yazım senin özelinde tüm yaşıtların için olsun Seni ara sıra görüp yazım şeklini çok olgun bulduğum için yazmak istedim. Sevgiler.

Daha doğru düzgün dostum var olduğunu zannetmiyorum. Arkadaşsızlıkta belli bir süre dayanabilsen de belli süre içerisinde bir şekilde birileriyle iletişim kurmak muhatap olmak zorunda kalıyorsun. Açıkcası dümenden 15 arkadaşın olacağına 1 tane geçirdiğin vakit içerisinde sağlam birini bulsan yeterli oluyor.

2. Ve hayat harika.

Tek başıma her gün geziyorum. Arkadaşlarımla özgürce gezemem. Mesela zaman zaman merkez parka gidiyorum. Park o kadar büyük ki bazı yönlerde bina bile görünmüyor. O huzuru arkadaşlarımla birlikteyken bulamam.

Gerçekten muhabbet ettiğim sadece sıra arkadaşım var diyebilirim, o da yan yana oturuyoruz diye sanırım . Ülkenin durumu çok fazla vuruyor bana, kaç aydır spora başlamak istiyorum fakat param yok. Ailem zorlanmadan ihtiyacım olan parayı karşılayabilir ama bir abinin bana söyledikleri çok içime oturdu onlardan da para istemiyorum. Evden okula okuldan eve bir hayatım var, evdeki bütün vaktimi bilgisayar başında geçiriyorum. Memnun muyum sorusuna cevabım evet olamaz, fakat hayır da diyemem.

@thelonelyisland Ben de lisedeyim şu an hocam, fakat gerçekten aptal insanlar ile dolu okul. Sigaracısı desen dolu, serserisi var, her olayda kavgaya atılmak isteyenler var, amacı insanları rahatsız etmekten başka bir şey olmayanı var, 8 yaşında çocuk gibi davrananı var, söylediklerini kelime kelime başkalarına iletenler say say bitmez hocam. Arkadaş edinemiyorum bir kız ile ilişki kursam diyorum, karşı taraf benden ayrılır ise daha kötü olmaktan korkuyorum. Bence benim için en sağlıklısı hedeflerimin peşinden koşmak olacak hocam. Size de tekrar teşekkür ederim.