Liseyi bitirdikten sonra direkt olarak bu döneme girdim ben de. Şu an 22 yaşındayım. Ne arkadaşım var ne çevrem. Ben herkese güvendim, can dostum bildim ama hep yanıldım. Kısacası arkadaşlıkların çoğu bitebiliyor. Ama çok şükür tüm planlarıma, hayallerime ortak ettiğim bir kız arkadaşım var. Yaşamaktan keyif almamın tek sebebi. İnşallah evlenmeyi de düşünüyoruz.

Geçmişin güzelliğine takılıp kalırsan, yeninin şartlarına uyum sağlayamazsın ve mutlu olamazsın.

Bulunduğunuz ortamı değiştirin. Çevrenizdekiler mal olabiliyor ve bunu o kadar normalleştiriyorlar ki siz kendinizin anormal olduğunu düşünüyorsunuz. Aynısını ben de yaşadım.

Hocam fırsatı bulmuşken soralım. Evleneceğiniz kız ile ayrı evde bir süre yaşanmalı olduğunu düşünüyorum. Hiç bir insan dışarda ki haliyle aynı değildir evde. Ondan sonra imzalanan bir kağıt parçası zaten. Tabi buna aileler ne der orası muamma. Fikriniz nedir?

Klonumu buldum.

Hocam yaklaşık 5. seneye gireceğiz. Birbirimizin en kötü, en iyi hallerinde hep beraberdik. Haliyle birbirimizi avucumuzun içi gibi tanıyoruz artık. Eğer birlikte yeteri kadardan bile fazla zaman geçirdiyseniz aynı evde kalmak çok gerekli bir şey değil bence. Tabi ben daha çok gencim büyüklerimiz daha iyi bilir.

Bulunduğumuz topraklardan dolayı herkese olmuş bir durum. Cinayetler, yangınlar, depremler, kur, yönetim, adalet, para, ilişkiler... Yaz yaz bitmez.

İnsan sıkılır bazen. Belki hayatınızda bazı yeniliklere ihtiyacınız var. Ben de bir süre önce böyle düşünüyordum. Şimdi ise COVID-19 tarihe karışınca gitar kursuna yazılmayı planlıyorum. Arkadaş konusuna gelince, vefasız insanlar sizi aramıyor diye üzülmenize gerek yok bence. Sen yine de arkadaş ortamını değiştir. Sosyal olmak güzeldir.

Bende benzer bir durumu yaşıyorum. Önceki gibi arkadaşlarımla gezmiyorum hiç. Birazda benimle alakalı ama onlar beni arar sorarken ben hiç arayıp sormazdım kimseyi.

Yemin ediyorum sanki yalnızlıkla imtihan ediliyorum. Önceden bir yığın arkadaşlar vardı. Gezip tozardık. Yaş 24 oldu. Şu an gezip tozacak birini bile bulamıyorum. Bayram gelir diye önceden sevinirdim. Şimdi sanki normal bir günmüş gibi geliyor. Bir yığın oyun aldım belki oynarım diye. İndirip oynamıyorum bile. Sanki herkes gitmiş bir tek ben kalmışım gibi. Yalnız başıma ölüp geberecem. Kız arkadaşlar desen hepsi storyde ortamlarda fotoğraf çekilip atıyor. Herkese güzel bana mı kötü bu hayat. Anlayamadım. Şu an sadece oyunda tanıştığım arkadaşlarla konuşuyorum whatsappta felan. Realdekiler ne arayıp ne de soruyor. Birine mesaj atıyorum sanki benim işim düşmüş gibi muamele ediyorlar. Kız arkadaşa mesaj atsam asılıyorum sanıyor sohbeti kısa kesiyor. Ben mi anormalim millet mi normal bilmiyorum. Bu önceden valla böyle değildi. Her şey bitti mi şimdi 24 olunca?

Sizin yaşadığınız durumun bir benzerini yaşıyorum, arkadaşlarım otobüs bileti fotoğrafları falan atıyor storylerine, arkadaşıma yazıyorum gel oyun oynayalım görüldü bile atmıyor çevrimiçi olmasına rağmen. Bende kışı bekliyorum kış zamanı bende onları tersleyeceğim.

Sizin 17 yaşındaki versiyonunuzum. Biraz zaman vermelisiniz diye düşünüyorum. Ben de ileriye bakıyorum şu an.

Tamamen aynı durumdayım.

Anladığım kadarıyla çevreniz size uymuyor. Yeni insanlarla tanışmayı denediniz mi?