Zaten benim de yok. Acıyorum bu güzel vatana, topraklara. Ne hale getirdiler bizi Allah'ım. Böyle mi söz verdik Ata'larımıza?

Haklisiniz. En azından çaresi olmayan hastalık, ölüm vs. yok. Teşekkürler.

Selam dostlarım. Başlıkta da görüldüğü gibi yasama sevincimi kaybettim. Açıkçası içimi dökmek için ve sizden tavsiyeler almak için açtım bu konuyu. Son zamanlarda aile ici yaşadığım olaylardan dolayı olduğunu düşünüyorum. Üstüne günlük hayat ve sınav stresi eklenince zor bir durumda kaldım. Yaklaşık 4 aydır ailem dağılmaması için uğraşıyorum fakat yoruldum. Gerçekten yoruldum. Annem ve babam ile ayrı ayrı konuşup sürekli onları sakinleştirmek vs. çok yorucu bir hal aldi. Boşanmak gayet doğal bir olay. Fakat bunu engellemek için elimden geleni yaptım ve sanırım sadece süreci uzattım. Sonuç değişmeyecek. Asil konuya gelirsek eğer bu olaylardan dolayı benim yasama sevincim kalmadı. Şöyle anlatayım. Bilgisayar oynamak, arkadaşlarla takılmak vs. gibi aktiviteler bile boğucu bir hal aldi. Hadi bilgisayar bir nebze çünkü tek başınasın ve kafa dinliyorsun. Fakat insanlarla diyolog kurmak gerçekten sıkıcı olmaya başladı. Yapmayı sevdiğim şeyler anlamsız gelmeye başladı. Hayallerim saçma gelmeye başladı. Hayat tamamen boş gibi. Ornegin yılbaşı geliyor ve her sene sabırsızlıkla bekledigim yılbaşı günü sanki normal bir günmüş gibi geliyor. Bilmiyorum ne kadar anlatabildim. Kendi kendime yenebilirim bunu fakat yardim yine de fena olmaz.

Bu yazıyı okuyunca kendimi gördüm hocam. Evet büyüdüğümüzden dolayı böyle hissediyoruz. Peki çevremizdeki insanlarla aramızdaki fark ne? Onlar büyümüyorlar mı? Onlar neden espri yapıldığında gülebiliyor da biz gülemiyoruz. Onlar hayattan zevk alırken neden bize hayat ızdırap gibi geliyor? Hayattan zevk alacak her şeyi yapmışız da artık zevk alacak bir şey kalmamış gibi davranıyoruz. Tahmini 80 yıl yaşayacaksak neden 80'imize kadar da gülmeyelim. Hayattan tat aldığımız tek vakit bilgisayar başında geçerken kendimizi kandırdığımız yalan bir dünyanın içinde olmak mı? Onlar bana bakıp neden bu kadar ciddisin? diyorlar. Ben de onlara bakıp neden bu kadar ciddiyetsizsiniz? diyorum. Keşke onlar gibi olabilseydik ama bunla boşuna zaman kaybetmektense alışmayı yeğlerim.

Elden geleni yaptım. Cidden başka bir şey kalmadı. Bende zaten oluruna bırakıyorum artık herkes gibi. Ne olacaksa olsun hesabı.

O kadar kötü bir dönem ve evrendeyim ki ya ölümsüz olup gelecekte yaşamak istiyorum, ya da ölsem de kurtulsam diyorum. Sonra film veya dizi izlerken ya da oyun oynarken az da olsa zevk alıyorum, o beni idare ediyor Karı kız meseleleri ise umurumda değil.

Geçmişe böyle bir müdahale mümkün değil. Ancak geleceğe mümkün. Sabah akşam kavga eden anne babadansa, ayrı anne baba daha iyi olur çocuk için. Sürekli kavga dönen bir evde çocuğun psikolojisi %100 berbat durumda olacakır. Eğer ayrıldıktan sonra aile çocuklarına yeterince ilgi gösterirse, beraber olup devamlı kavga etmelerinden daha iyi durumda atlatır çocuk durumu. Mevzu çocuğun anne ve babanın eksikliğini hissetmemesi.

Şiddet konusunda hakkın var fakat aile kavramı gittikten sonra geriye pek de bir şey kalmıyor. İki ucu öyle bir değnek.

Boşanmaları o kadar kötü bir şey değil. Bunu anlayıp hayatınıza devam etmeye başladığınızda, onların hala ebeveynleriniz olduğunu kabul ettiğinizde bu stresten kurtulursunuz. Bunu yaşadım. Üniversiteye hazırlanırken aynı sorunlarla savaşıyordum. 12. sınıfım, sınavıma 3 ay var ama ders çalışmak yerine anne babamın kavgasının ortasında kalan küçük kardeşimi avutuyorum. Hoş bir durum değil kimse için. Fakat boşanma aşamasına gelmiş evlilikler kıymık gibi. Tende tuttukça rahatsız etmeye, daha çok çıkartma ihtiyacı yaratmaya başlar. Sınav stresi için bir şey diyemeyeceğim, ben hep aşırı relaks bir insandım söz konusu okul ve sınavlarım olunca. O yüzden son üç ayımda ailemi ayırmakla savaşıncaya kadar sınavım hakkında strese düşmemiştim. En son ya ayrılacaklar, yada beraber yaşamanın yolunu bulacaklar. Fakat buna siz müdahele ettiğinizde olay karmaşıklaşıyor. Çünkü sizinle ilişkileri arasında kalıyor ebeveynler.

Hayat zaten boş. Sevgilimden ayrıldıktan sonra aynısı bana da oldu. Ama ailemle çalıştığım için pek etkisi olmuyor hala zaman geçirmek için oyunumu güzelce oynuyorum. Bir amaç edin, dinin İslam ise öteki tarafı düşün.

Ben de öyleyim artık mutluluk hissi yok belki de büyüdügumuzden dolayıdır herkes sınıfta konuşurken ben boş boş uyuyorum yapacak bir şey yok eve gelince bir şeyler izliyorum oyun oynuyorum sizin yaptığınız gibi alisirsiniz bir süre sonra.

Şu gençlerin dertlerine bakar mısın ya. Biri dağılmış ailesini toparlamaya çalışır diğeri hayatta kalmaya çalışır, öbürü niye yaşadığından habersiz ölsem mi kalsam mı modunda. Böyle olmamalıydı, gerçekten üzücü. Asıl konu sahibine gelecek olursak; boşanmak bence normal değil, elinden geldiğince tutmaya çalış çünkü yazdıklarından anlaşılıyor ki sen bilinçlisin ve büyümüşsün ama kardeşlerim var diyorsun ve tek veya iki ebeveyni olmayan çocukların psikolojileri genelde normal olmuyor yani iyi yetiştirilmesi ve hangi ebeveynin yanındaysa diğerinin eksikliğini yaşatmaması gerekir ve bu da gerçekten zor. Çocukları etkileyen şiddetli bir geçimsizlik varsa ve boşanmak kaçınılmaz ise elinden geliyorsa aile terapistine felan yönlendir her ikisini de. Onun dışında her şey oluruna varır iyi ya da kötü farklı bir düzene ayak uydurursun insan bu her duruma alışır ve belki de hayırlısı bu, o yüzden kasma bence.

Bende.

Hastanede yatan insanları bir ziyaret et. Sonrada çocuk yurdunda ve huzur evinde sahipsiz yaşayanları. Belki düzelirsin...

Bazı insanlar vardır bizim gibidir sınıfın en sessiz çocuğu bile uyum sağladı tek sessiz ben kaldım boş verin arkadaş kazığından boş işlerden iyidir her insanın kafa yapısı olmuyor artık oyun oynasam da pek bir şey değişmiyor çünkü her gün aynı sabah kalk okula git hafta sonu gelince yat zevk algimi kaybettim ama alismamiz lazım hocam bazen ileride ne yapacağımı düşünüyorum daha bir boşluk oluyor takıntılar vs arttı artık kafamda sadece huzursuzluk ve boşluk hissi var gibi.

Ben evlilik öncesi uzun süre beraber zaman geçirilip belirli psikolojik testlerden sonra evlendirilmesi taraftarıyım. Çocuk yaptıktan sonra ben boşanıyorum dersen olan çoluğa çocuğa oluyor işte yazık günah ya.

Akışına bırak, olacak olan olur.

Ortada ciddi sebepler olsa dahil olmazdım. Fakat inatlaşmak yüzünden büyüdü küçücük olaylar. İki küçük kardeşim için denedim zaten. Saçma sapan sebeplerden bitmesi uzuyor açıkçası.

Hocam her zaman küçük sebeplerdir büyüyen. Gerçekten kendinizi üzeceğiniz bir şey değil. Onlar yetişkin insanlar. Kardeşlerinizle beraber vakit geçirirseniz onlarda bunun eksikliğini hissetmezler.

Neden değil? Anlaşamayan iki insanın birbirlerine ve ailelerine eziyet etmesi mi daha normal?