İlginç bir durum ama bazen haftalar boyu annem dışında kimseyle konuşmadığım oluyor. Okulda falan da sınıfın en köşesinde oturuyordum falan kimseyle konuşmuyordum kimse de gelip benimle konuşmuyordu. Ama sohbet ortamında gelip 5 dakika konuşunca öyle sevinçli oluyordum ki içim kıpır kıpır oluyordu. Yalnızlık insanı o kadar mutsuz yapıyor ki bir de sosyalleşmek bir ihtiyaç olduğundan insan sosyal etkileşimde bulunur bulunmaz beyin ödül mekanizmasını devreye sokuyor. Sanki günler boyu aç kalmışsınız da sonunda karnınızı doyurmuşsunuz gibi. Nasıl keyifli olursanız bende de öyle keyif oluyordu.