Bana kalırsa kendini disipline alıştırmalısın. Disiplinden kastım sadece ders değil. Örnek vermek gerekirse bir gününü planlamalısın. Bu gün içinde kendine bir aktivite belirlemelisin. Bu aktivite bir bilgisayar oyunu olabilir, tek başına da olsa bir yere gitmek olabilir, biliyorum böyle günlerde çok sıkıcı görünüyor ama kitap okumak olabilir. Herhangi bir şey olabilir kısacası. Yine bu günün bir kısmını ailenle geçirebilirsin. İlla ki filmlerdeki gibi Monopoly oynayan mutlu aile tablolarına kavuşmanız gerekmez. Onlar bir dizi izlerken yanlarına gidip oturup onlarla beraber çay içmek bile günlük rutinlerini yerine getirmek için yeterli. Bu günlere tabi ki YKS için ders çalışacağın anları da eklemen gerek. Çalışma masana otur ama lütfen telefon, bilgisayar ve tablet gibi teknolojik, aklını dağıtabilecek eşyalardan uzakta ol. İlk başlarda o masaya oturup harıl harıl ders çalışman çok zor gelecek. Belki çalışamayabilirsin ama pes etme. Çalışamasan da o masada bir süre otur ki beynin oraya oturmaya alışsın ve sonraki süreçlerde ders çalışırken zorlanma. Bu şekilde günlük rutinler hayatının bir parçası olmaya başladığında mutsuz da olsan beynin bu sorumluluklara alışmış oluyor ve bir şekilde beynin çalışıp gelişirken bunları düşünmeye vakti kalmıyor. Bu dediklerimi saat saat programlamana gerek yok diye düşünüyorum. En azından hayatım boyunca saat saat programlara uyabilen bir insan olamadım ben. O gün yapmaya karar verdiğin aktiviteleri, dersleri ve diğer şeyleri bir kağıda yaz ve her tamamladığın planın yanına bir tik koy. O kağıtları atmanı tavsiye etmem. Çünkü birkaç ay sonra dönüp o kağıtlara baktığında aslında bu konuda ne kadar ilerlediğini fark edeceğini düşünüyorum. İlk haftalar çok zorlayıcı oluyor. İnsan depresyondayken enerji ve motivasyon bulamıyor biliyorum. Ama biraz sabır ve biraz hırs güzel kardeşim. Belki de bu önerilerim herkesin söylediği şeyler. Ama ben bu şekilde aşıyorum bir çok zaman. YKS'ye çalışırken de bu şekilde kendimi motive etmiştim. Umarım işine yarar bu yazdıklarım. En içten dileklerimle bu ruh halini en kısa zamanda aşmanı diliyor ve bunu yapabileceğine inanıyorum. Hayatında ve sınavlarında başarılar dilerim.

Mutlu olmana çok sevindim. Ben de böyle dönemlerden geçtim, geçiyorum, geçeceğim. Umarım hepimiz bu bunalım dönemlerimizi en ufak hasarlarla atlatacağız. Başarılar dilerim.

Gerceklerden kaçmak istiyor gibisin. Sınav senesinde düşünmeden çalışmak lazım, başka bir şey düşünmeden sadece çalışmak. Sadece çalışman gerektiği için çalışman lazım. Emin ol senin yaşadığın sıkıntıları binlerce insan yaşıyor ama bazıları ilk yüz kişi arasında olurken bazıları ilk yüz bin kişi arasında dahi olamıyor. Her şeye rağmen çalışan kazanıyor. Bahane üreten, pes eden kaybediyor.

Haklısınız, biraz da kaçıyor gibiyim ama şu an içinde olduğum pskilojik durum yüzünden böyle. Ama yineden gayret edeceğim. Teşekkür ederim.

Rica ederim. Ben zamanında ders çalışmadım, bahanelerin arkasına saklandım, pişmanım. Şimdi şunu anladım, bunlar herkesin başına geliyor ama birileri pes etmiyor, çalışmaya devam ediyor. Artık o birilerinden olmak için çalışıyorum. Bunu kabul edince değiştim. Bahane herkeste var, önemli olan bunlara rağmen başarmak.

Kafam çok karışık. Ne yapacağımı bilmiyorum. Aslında yapmam gereken şey belli ama yapamıyorum. Çok mutsuzum. Ama bu sıradan bir mutsuzluk değil. Beni yiyip bitiriyor. Kolay kolay ağlamayan bir insanım. Eğer duygusal biri olsaydım her gün ağlardım. Bunu istiyorum da. Arkadaş çevrem yok çünkü maymuna benziyorum ve öz güvenim yok. Kendimi aynada görünce aynayı kırasım geliyor. Bunun üzerine bir de aşık oldum. Bunlar üst üste gelince çok mutsuz oluyorum. Ve hiçbir şey yapasım gelmiyor. Hiçbir şey dediğim yapmam gereken şeyleri yapasım gelmiyor. Bana bu mutsuz olma sebeplerimi unutturacak bir şeyler yapmaya yöneliyorum. Bu da örnek verecek olursam ders çalışmamı engelliyor. Ne zaman ders çalışmak için otursam 2 dakika sonra bırakıyorum ve başka bir şeye yöneliyorum. Bunun sonucunda ilk yazılılarım kötü geçti ve ailemle sorunlar yaşadım. Yazılılarım YKS'yi etkileyeceği için çok kötü hissettim. Ara tatilden sonra çalışırım düzeltirim dedim ama şimdi yine çalışamıyorum. Bir de şu lanet dersler üstüme geliyor. Ne yapacağım bilmiyorum. Şöyle 1-2 saat falan ağlasam çok rahatlarım ama o da olmuyor. Çalışmak zorunda hissetmek ve bunlar birleşiyor ve yaşama hevesim kalmıyor. İçimi dökecek bir arkadaşım bile olmadığı için ancak buraya yazabiliyorum. En azından birileri görür, cevap yazmasa bile görür ya, o bana yeter.