Burada bana da sağlam bir laf gelmiş oldu ama dediğin çoğu zaman doğru. Hadi ben biraz fazla tahammülsüz oluyorum kötü niyetli birine karşı, kabul ediyorum ancak bazı zamanlar kavgadan uzak durmak mümkün olmayabiliyor. Mesela maç çıkışı takımının yenilgisine kafası bozulup sinir atmak isteyen birkaç dallama etrafını sarabiliyor. Arkadaşımın başına geldi hem de yanında kız arkadaşı varken...

Lise zamanlarıydı zaten şimdi mesleğim polislik üstüne doğal olarak kavgalardan uzak duruyorum sadece hissettiğim o duygu tam olarak neydi onu merak etmiştim.

Sadece kalp atış hızlanması ve titreme yaşıyordum ama yinede bir bilgi daha öğrendim teşekkür ederim.

Kavgada dayağı yiyenler korkusuz gereksiz özgüven duygusuna kapılanlar oluyor. Korku sizi hayatta tutar. Korkmaktan çekinmeyin.

Korkun, aklını köreltmediği sürece bir problem yok. Korku oldukça normal bir histir. İnsanı hayatta tuttuğu söylenir. Korkusuz insan yoktur, kendisini güçlü göstermek için korkusuz numarası yapan insan vardır. Ayrıca kavganın bir şeyleri çözebileceğini sanmıyorum. El, elden üstündür. Siz gidip X kişisini döversiniz, X kişinin tanıdığı gelip sizi döver. Bu kurgu bu şekilde ilerleyip, sonu pişmanlık yaşatacak olaylara dönebilir. En kritik nokta, kendini ezdirmemek ile vasıfsız bir birey olma arasındaki ince çizgidir. Yeri geldiği zaman, birilerine şiddet uygulamak zorunda bırakılabilirsiniz, kendinizi savunmak için uygulamanızı ve karşı tarafa büyük bir etken bırakmamanızı öneririm. Kedi, köpek gibi ''zıt'' olarak değerlendirebileceğimiz canlılar bile yeri gelince birlikte yaşayabiliyorlar. Konuşabilen, derdini net şekilde anlatabilen insanlara kavga etmek yakışmaz. Benim için işini düzgün yapan, en azından milleti için bir şeyler yapmayan çalışan ve ailesine destek olabilen insanlar en güçlü insanlardır, kavgayla bu insanları yenmeniz mümkün değil. Kısacası insanlara kavga etmek hiç yakışmıyor ama dört ayaklı insanların da mecburen terbiye edilmesi gerekiyor.

Kendinize hakim olmanız sizi çoğu zaman beladan uzak tutup koruyacaktır, bakın burası çokomelli. Kavga etmek tabii ki ''normal ve kafası yerinde olan'' bir insanın istemeyeceği bir durumdur. Anlık bir öfke için sicilimize, özgürlüğümüze, canımıza ve vicdanımıza kalıcı zararlar vermemek gerek. Ama bazen öyle olaylar gelişiyor ki kavga etmekten başka çaren de kalmıyor. 1.86 metre, 83 kilo, uzun süredir vücut geliştirme ve daha farklı sporlar ile uğraşan biri olarak sokakta gördüğüm Türk erkeklerinin ortalaması üstünde bir vücudum var. Şansıma boksör çıkmazsa karşıma çıkacak çoğu kişiyi ''haşat'' edebilirim ancak arkadan gelen 1.60 metre, 50 kilo elemanın sırtıma bıçağı saplayamayacağının garantisini bana kimse veremez. Ringde olmadığımız için sokak kavgasında her şey spontane gelişir ve hiç uğruna bomboş bir olayda can verebilirsiniz. Siz yerde can verirken kimsenin de umurunda olmaz, haklı - haksız davası biter, olan size, sevdiklerinize olur, adaleti işlemeyen bir ülkede de karşıdakine ne olur bilinmez. Bu sebeple son ana kadar kavga bizi bulmadıkça biz kavgadan kaçıyoruz arkadaşlar. Öfke kontrolü sağlayarak, sakinleşip konuşmayla işleri çözme yöntemlerine başvuruyoruz. Bu tür durumlarda uzlaşmacı davranmaya çalışan ben yanımdaki sevdiklerime laf veya fiziksel bir hasar geldiğine köpürüp tüm medeniyetimi kaybeden tayfadayım. Bu durumda bahsettiğim tavsiyeler benim için devre dışı kalabiliyor. Öldürecek hale getirmeyecek kadar özdenetimim var en azından, kendime hakim olabiliyorum, öfke sorunum yok.

Sanırım vücudunda bunlar oluyor: Fight-or-flight response - Wikipedia en. wikipedia. org

Korku, heyecan ve adrenalin Vücudun bunları ölümüne pompalamaya başlar. Daha hızlı hareket etmeni sağlar ama paniklemene de sebep olur bunlar. En büyük hata zaten karşıdakinin dış görünüşü ile korkmak veya rehavete kapılmak. Unutma İrlandalı turist bütün Aksaray esnafını tek başına dövmüştü Bence kavga etmek zorunda hissetme kendini hiç. Hatta kavga etmemeye çalış. Edince bir şey kazanmayacaksın sonuçta. Ama kavga kaçınılmaz ise, karşındaki istiyorum diye bağırıyorsa kendini savunmasını da bilmelisin tabii ki.

Merhabalar, yaşım 20 lise yıllarım da bile sürekli kavga etmişimdir kavgadan hiç geri kaçmadım. Ama aklıma takılan hep bir şey vardı, kavga etmeden önce hep sanki korkaklık gibi bir duygu hissederim kaçmak gibi değil de ya da dayak yer miyim gibi bir duygu değil ama vücudum titrer. Hep merak etmişimdir acaba ben korkuyor muydum yoksa başka bir şey mi? Son düzenleyen: Moderatör: 4 Mayıs 2020

Ben kavgadan sonra aileme ne diyeceğim diye korkuyordum seninki de belki budur.

Hocam, bu yazı beni özetlemiş adeta.

Anlık bir öfke için sicilimize, özgürlüğümüze, canımıza ve vicdanımıza kalıcı zararlar vermemek gerek. Mecbur kalınca en yakınınızı korumak ve kendinizi savunmak dışında kavgaya bulaşmak anlık öfkenin yaratacağı pişmanlıkla son bulacaktır. Ancak okulda olunca işler değişiyor. Bu sorun tüm dünyada yaşanıyor. bullying ozellikle okullarda gerceklesen ve bazi cocuklara hayati zehir eden olay. amerikan filmlerinde gordugumuz sekliyle iri yari ve acimasiz cocuk grubu, ezik ve tek basina kalmis bi cocugu somururler, ez... eksisozluk.com

27 yaşındayım hiç kavga etmedim hayatımda. Başınıza büyük belalar açabilirsiniz, o duyguyu da hissetmeyin kavga da etmeyin bunlar gereksiz ve zayıf karakterli insanların yapacağı işler. Siz öyle olmayın.