Hocam bende sizin yaşadıklarımızı yaşıyorum. Hiç arkadaşım olmadı. Hep ezildim hep itici ilan edildim. Ediliyorum halen. Kendi kendime konuşup kendi iç dünyamı yaşıyorum. İç dünyamda ne hissedersem onu yaşıyorum. Kendimle oyunlar oynuyorum. Saklambaç, yakalambaç gibi. Cansız şeyleri canlı gibi düşünüyorum. Bu daha saydıklarım. Daha sayamadığım o kadar şey var ki...

Bu muazzam bir şey. Kendinizi sanat, spor vb. konularda geliştirmeyi düşündünüz mü?

Farklısın. Bunu bil ve buna göre hareket et. Belki çalışırsan kimsenin başaramayacağı şeyleri başaracaksın. Kim bilir belki ismin tarihe geçer...

Teşekkürler. Zaten gerçekte hiç arkadaş edinememek, ilkokul, ortaokul zamanlarımda özellikle sorunlarımın o zamanlar başlaması, ilkokulda öğretmenin bana alfebeyi öğretememesi ve babamın ben küçükken beni zorlayarak öğrettirmesi, anaokulundayken nedenini bende bilmiyorum ama babamın anlattığı kadarıyla sebepsiz yere önüme gelen tüm öğrencileri itiyormuşum vs... Sıram bakımsız ve dağınıkmış, öğretmeni dinlemezmişim ve sadece kendi hayal dünyamda takılırmışım vs... 12-14'lü yaşlarımdayken bile bu kadar düzgün, normal bir insan gibi cümle kuramıyordum. Sesim aşırı peltekti ve robot gibi konuşuyordum. Zamanla artmış olan seslendirmeye, şarkı söylemeye olan ilgim, sosyal medyada daha fazla insanlarla iletişim halinde olmamın ve Technopat Sosyal'in Türkçe kurallarına 2013 yılından bu yana alıştığım için bu kadar düzgün cümle kurabilir hale geldim. İnanması güç ama doğru. Hatta, deyimlerin ve atasözlerinin çoğunu anlayamasam bile, bazı deyimleri ve atasözlerini ezbere biliyorum ve onları doğru yerde kullanabilir miyim bilmiyorum ama bazen ezbere kullanırım. Ayrıca bir sorunum daha var, babama "günaydın" deme ihtiyacı hissetmiyorum, şeref, onur, gurur, haysiyet gibi şeylerim bende gelişmemiş ve bunu farkettim zamanla. Bunu kendime hakaret olarak da algılamıyorum artık. Duygularım eksik çalışıyor veya yanlış çalışıyor. Örneğin birini seversem o kişiye bağlanırım ama normal bir insan gibi değil, aşırı bağlanırım. Özellikle benim gibi aspergerli ise içli dışlı olurum ve anlaşırım baya ve kolaylıkla bir kişiye aşık olabilir, ona karşı anormal obsesif duygular besleyebilirim. Gerçekte hiç arkadaşım olmasa bile, aslında pek sosyalleşmek istemiyorum. Sadece, beni gerçekten seven biri olsa hayatımda, ilgi ve sevgi konusunda kendimi eksik hissetmesem, bana yeterli diye düşünüyorum. İlla arkadaş çevresi şart diyorsan da 2-4 kişiden fazlasını istemem. Aksi takdirde o kişilerin adlarını, huylarını unutabilirim. Unutkan biriyim, eğer o kişi çok değer verdiğim özel birisi değilse, genelde daha dün o kişiye birşeyler anlattıysam bunu unutabiliyorum. Ayrıca hiperseksüelitem var. Aşırı fantezi ve hayal kurabilen biriyim. Cinsel fanteziler, romantik fanteziler. Her iki anlamda da birine eğer bağlanırsam, bu yönde bağlanabiliyorum. Bana göre otizm sadece kendim gibi gerçek hayatta aspergerli kız arkadaş ve çevre bulabilirsem, güzel. Onun dışında kendimi bu dünyadaki normal insanlara ait hissetmiyorum. Uzaylı gibiyim. Otizmimi geliştirmem gerek sadece tek yapabileceğim bu. Yani şey, kolaylıkla manipüle edilebilen ve kandırılabilen biriyim insanlar tarafından. Bunu aşmam lazım sadece. Bunu aşmak için kendimi genel toplumdan izole ettim. @Recep Baltaş Abimizin görüşünü de merak ettim bu konuda.

Empati yapabilsemde kısıtlı şekilde. Babam mesela hiç utanmıyor musun? Hiç kötü hissetmiyor musun? vs der. Babama her duyguyu besleyemem, empati kuramam mesela. Lakin 23 yaşındayım neredeyse, bir zahmet hayatımda bu kadar acılar çektim, tecrübeler edindim biraz empati yeteneğim olsun ki var mı bilmiyorum. Celal Şengör'de Aspergerli ama adam gayet normal görünüyor. İletişimde benden kat ve kat iyi.

Otizmin tedavisi olmadığı için, otizm ile yaşamayı öğrenmek zorundayım. Kendim gibi birisi olursa hayatımda benim açımdan çok iyi olur. Birbirimize katkı sağlar, birbirimize sahip çıkmayı öğreniriz. Hayatın içerisine iki manyak Aspergerli ve DEHB'li olarak atılırız. İkimizde hayal gücümüzü gerçeğe dönüştürürüz. Normal bir ilişki olmaz zaten, normallere göre "toksik" ilişki dedikleri türden bir ilişki olur ama böyle şeyler benim hoşuma gidiyor. Anlayın...

Çünkü Celal Şengör hayatını kitap kurdu olarak geçirmiş bir insan. Ben hep şuna inanırım hayatta bir konuda gerideyseniz onu geliştirebilirsiniz. İletişim mi kuramıyorsunuz kitap okuyun, gezin, öğrenin vb. şeylerle uğraşın.

Ve hani bunu burada konuşmak istemezdim fakat kendim gibi Asperger + DEHB'li bir kız arkadaşım olsun istiyorum. Bizim gibilere normaller uymuyor çünkü. Kendim gibi biri olsa çok iyi olurdu. Özellikle eğitimli, kültürlü bir otistik bir kız ise, bana faydası olurdu. Hem beni anlar, hem bana katkı sağlardı. İstisnai ilişkiler bunlar maalesef... Asperger sendromu zaten diğer otizmlerden ayrılıyor. Düşünüldüğü gibi değil. Asperger, otizmin en hafif olanı. Cümle kurmakta sorun yaşamayız. Bazı Aspergerlilerde üstün zeka görülür. Celal Şengör ve Elon Musk'ta Aspergerli.

Aynı beni anlatıyorsun, seni çok iyi anlıyorum.

Dedikleriniz bende'de var, hep dışlanıyorum, çalıştığım yerde 2-3 hata yaptım, göze batmayacak şekilde, bugün makina bozulmuş, arkadaş şaşırdı hangi makina olduğunu ordan eski bir eleman mimikleriyle dalga geçer gibi yaptı, beni yanına çağırıp akrabamısınız dedi, ikiniz gözlükde takıyorsunuz dedi, öyle bir kötü oldumki, Allah kimsenin başına vermesin.

Aileniz empati yeteneğinden yoksun sanırım.

Aynı beni anlatmışsın. Sonunda sorunu anladım. Sorun benmişim bunca zamandır. Bende otizmliyim sanırım.

Kaç yaşındaydınız? Bu arada Asperger'inde kendi içlerinde şiddet seviyeleri vardır. Bunlar; Level 1, Level 2 ve Level 3 şeklinde anlatılıyor. Yabancı kaynaklardan bakmıştım. Tıpkı oyundaki level seviyesi gibi ama ciddi bir konu. Herkesin Asperger şiddeti aynı değildir. Ben mesela 15. yaşıma kadar çizgifilm karakterlerinin gerçek olduğuna fakat onların sadece başka bir boyutta olduklarına inanırdım. Hatta, burada kendimi gülünç duruma düşürmek gibi olmasın fakat Asperger sendromumu daha iyi bir şekilde açıklayacağını düşündüğüm için anlatmak istiyorum; 2015 Yılında, rus bir erkek vardı tabii ben daha ilk başlarda onun erkek ve insan olduğunu bilmiyordum. Evet, yanlış duymadınız "insan" olduğunu bilmiyordum. O zamanlar My Little Pony'e takıntım vardı ve kendisi, bir pony olduğunu iddia ederdi. Ben Derpy Hooves'ım derdi. Benle sevgili olurdu ve cinsel eylemlerde bulunmaya çalışırdı. Sonrasında ise; "Ben artık Doctor Hooves'ı seviyorum" demişti ve ben tuhaf bir şekilde acı çekip, ağlamıştım. Eninde sonunda erkek olduğunu ve insan olduğunu itiraf etmişti... Bu arada hocam, 2010 yılında bana zaten Asperger tanısı konmuş ama babam gizlemiş benden bunu. Sanırım üzülmemi istemediği veya kendimi küçük görmemem için. Güncel raporum ise şöyle yani eski raporum istenmiş ve verilmişti. Sonra da gene üzerimde psikolojik testler yapıldı bu sene.

Asperger tanısı konuldu. Ben de aynı şekildeyim fakat halüsinasyon gördüğümü hatırlamıyorum. Ek bir problemin de olabilir.

Ya ben de sabah uyanıyorum bilgisayar başına geçiyorum babam geliyor ohoo sen çoktan başladın mı falan diyor günaydın demiyorum unutup falan ama arkadaşlarımın olmasına gerek yok bence ben orada eğleniyorum bilgisayarın içinde ne güzel oyun falan oynuyorum takılıyorum kendi halimde niye kızıyorlar anlamıyorum bence saçmalık onlar pikniğe falan gidiyor ben sevmiyorum oraları bir de bana asosyal diyorlar arkadaşım olsa konuşurum ama insanlara konuşmayı sevmiyorum ve COVID döneminde konuşmaya konuşmaya kekeme gibi oldum heyecanli bir olay olduğunda böyle kekeliyorum kitap falan okumam lazım sanırım.

Büyük geçmiş olsun. Rabbim şifa versin inşallah.

O "uzman" kişi kim bilmiyorum. Normal devlet psikiyatrilerini kastediyorsanız hepsi aynı şeyi diyor. Bir seansı 300-600 lira olan psikologlara da gidecek durumum yok. Bu teşhisi kim koyabilir?

Hocam ellerinize sağlık gerçekten çok güzel çalmışsınız. Özgüvensiz hissetmenizi anlayamıyorum piyano çalıyorsunuz dediğim gibi bu sizi birçok insandan öne geçiriyor. Bu arada cover gerçekten çok güzel olmuş hayran kaldım.

Fiziksel ve psikolojik ikisi aynı anda ama lise bittiğinden beri fiziksel şiddet olayı da bitti. Sadece psikolojik şiddet var şimdilik.

Genç olmama rağmen hep toplumdan izoleydim. Arkadaşım hiç olmadı. Orta okul ve lise'de yıllarca zorbalığa maruz kaldım. Ailem hep kızar küfür ederdi arkadaş bulmam için. Çok korumacı ve el bebek gül bebek yetiştirdiler. Bu olaylardan sonra 14 yaşında işitsel halisünasyon duymaya başladım. Ailemle psikiyatriye gittim ve koydukları tanı asperger sendromuydu. O psikiyatriden sonrakiler de otizm spektrumu, anksiyete gibi teşhisler koydu. Sözün kısası gerçekten bu teşhisler doğru mu? Gerçekten anormal miyim? Eğer öyleysem bunun belge/kağıt vesaire bir şeyini alıp okula uzaktan devam edemez miyim? Veya siz benim yerimde olsanız ne yapardınız?

Yazdıklarını okuyunca kendimden şüphe ettim Asperger miyim diye? . Sevdiğim şeyleri çok umursayıp sevmediğim şeyleri zerre umursamıyorum. Bir şeyi seversem 7/24 onunla uğraşırım, sosyalleşme ihtiyacı hissetmem, "Günaydın, teşekkürler." gibi şeyler deme ihtiyacı da hissetmem, empati yapamam ve çoğu duyguyu hissetmem. Duyguları çözümleyemiyor da olabilirim. Sosyal olarak da 2 kişi dışında kimseyle konuşmuyorum.

Haklısınız. Bu arada Aspergerli olmam şu açıdan iyi olabilir, şimdi dünyadaki çoğu insanın iyi olmadığını biliyoruz. Hani o "normal" diye tabir ettiğimiz insanlar dolu fakat benim gibi DEHB/Aspergerli insanlar nispeten azınlıkta. İşte, zor olana kavuşabilmek en güzelidir aslında... İstisnai bir ilişkim olursa kendime çok şanslı olduğumu söyleyeceğim. Gerçekten melek gibi biri karşıma çıkarsa, sadık ve asla aldatmayan... Gerekirse zincirlerimi sevdiğim kızla beraber kırarım. Sevdiğim biri hayatımda olduğunda, özgüvenimde artar ve daha fazla şeyler yapmaya girişebilirim.

Hocam hepimiz hayatta belirli konularda zorbalığa uğruyoruz. Size önerebileceğim tek şey şu kendinizi bir konuda gerçekten geliştirin özgüvenli hissedeceksiniz. Dünya gerçekten büyük bir yer mutlaka sizin gibi biri belkide sizi gerçekten sevecek biri karşınıza çıkacaktır. Kısacası herşey sizde bitiyor... Bende bu hayatta zorbalığa uğradım. Elimde olmayan sebeplerden ötürü insanlar tarafından dışlandım, küçümsendim. Ama inanın artık zerre umrumda olmuyor. Çünkü kendimle barışığım.

Asperger aslında düşünüldüğü kadar nadir değil. Nadir fakat düşünüldüğü kadar çok aşırı nadir değil. Özellikle otizm rekorunun en büyük olduğu ülke başta Katar . Türkiye'de her 10000 kişiden 87.80'i analizlere göre otistik imiş. Kaldı ki bunlar sadece kendisinin otistik olduğunu keşfeden ve başvuran kişiler. Otizminin farkında olmayan tonla insan olabilir. Hatta teorime göre TikToker'ların birçoğu Asperger ve DEHB'li olabilir. Ancak bunun yanı sıra, gerçek hayatta sosyal sorunlar da yaşamaları beklenir. Kaynak: Autism Rates by Country 2022

Bence siz otizmden çok asosyellik ve akıl hastalığından muzaripsiniz efenim.

Hobilerimde gayet iyiyim ama sosyal konularda hiç iyi değilim. İnternet sosyal konularında iyi-kötü idare ediyorum ama yine sorunlarım oluyor. Gerçek hayatta ise sosyal konularda full kötüyüm.

Hocam sosyal konularında ben pek tavsiye vermeyi sevmem çünkü günümüz insanı gerçekten empatiden yoksun gerçekten çok yoksun. Siz en iyisi hayatınızı akışına bırakın. Mutlu olun, sevin yılmayın daima mücadele edin. İnanın bende dıştan çok mutluyumdur eve içimde öyle buruklar var ki uyutmayacak dereceden buruklar bunlar. Bu da benim en büyük sorunlarımdan biri.

14 yaşındayım.

Sevilmek herkesin hakkı hocam umarım karşısınıza sizin gibi biri çıkarda mutlu olursunuz.

Banada Asperger tanısı kondu ancak aynı zamanda Duygu durum bozukluğu ve Gelişmemiş soyut düşünce tanısı kondu. Yapacak birşey yok. Lakin Technopat hesabımı da kalıcı olarak sildirmeyi planlıyorum. Kendimi bu aralar tanımadığım insanlardan izole etmek istiyorum. Bizim gibiler için normal insanlar tehlikeli olabiliyor. Hepsi olmasa da. Burası internet neticede. Herkese güvenmemek lazım. Bu arada otizmin kesin bir tedavisi ne yazık ki yok. Normal insanlarla aynı olamayız ama otizm ile yaşamayı öğrenebiliriz.

Düşündüm ama özgüvenim yok birtürlü. Gerçekte hiç arkadaşım yok çünkü ve sürekli kendim gibi aspergerli bir kızın karşıma çıkıp bana el uzatmasını bekledim hep. 14-15 Yaşlarıma kadar çizgifilm karakterlerinin gerçek olduğuna bile inandım ama aslında animasyondan ibaret olduğunu 15 yaşımdan sonrasında anladım. İnternet ve babamın çabaları sayesinde bu noktaya gelebildim. İtiraf etmeliyim ki, çocukken empatiden o kadar yoksundum ki, çocukluk yaşlarımda sosyal medyada hiç tanımadığım insanlara tuhaf surat mimiklerimi, kolumu elimi çekip atıp dururdum. Tivibu kutusu falan vardı elimde onu öperken poz verirdim. Bir değişiktim yani kısaca. İnsanlar dalga geçiyordu ve ben buna sinirleniyordum. Ne yaptığımın farkına varmak biraz geç oldu. Daha çok sorunlar geçirdim, gerisini siz tahmin edebilirsiniz. Anca 17-18'li yaşlarımdan sonra yavaşça empati kurmaya ve karşımdakini anlamaya başladım diyebilirim. Ama bu bile yetersizdi. 20'li yaşlarımda ağır linç yemeye başladım ve o zaman anladım hatamı. Artık tüm tuhaflıklarımı içimde sakladım.

Bildiğimiz, ağır otizm daha nadir diye biliyorum. Asperger değil. Konuşamayan ve zihinsel geriliği %70 oranında olan, konuşamayan tür otistikler de var. İşte onlar en nadiri olabilir. Onların Aspergerden farkı, normal insanlarla ortaklaşa özelliklere sahip olmamalarıdır. Asperger bir engellilik değil, bir farkındalıktır. Beynimiz, duygularımız normal insanlardan daha farklı çalışır.

Zaten ben eskiden internetten bile empati kuramazdım kimseyle. Bence herkes duygusuz gözüyle bakardım o derece, gerisini siz düşünün. 11-13 Yaşlarımdayken anadilim türkçeyi bile düzgün konuşamıyor, düzgün cümle kuramıyordum. 2011 Yılından beri sosyal medyada sürekli insanlarla yazışma isteğim sayesinde, iletişim becerilerim bir yere kadar gelişti diyebilirim. Hayatımı ben buna adadım çünkü. Ancak yinede kafam, duygularım değişik. Normal insanlarla pek içli dışlı olamıyorum. Sevgilim bu yüzden olmuyor. Hiç yakın arkadaşım yok. Ne gerçekte, nede sanalda. İnsanlara göre hep geri plana atılıyorum. Siber zorbalıklara uğradım, geçmişte empati kuramamak ve beni düzeltmeye çalışan insanları anlayamamaktan insanlar saldırırdı kötü şeyler yaparlardı. Travma sonrası stres bozukluğu geçirdim 2020 yılında. Özellikle o zamanlar bu bende olgunlaşmaya sebep oldu.

Yani demek istediğim bu zamana kadar kendi arkadaşım kendim oldum.

Bu soruyu buraya sorduğuna göre konulan teşhisleri onaylayabiliyorum oturduğum yerde. Emin ellerdesin. Yapacağın tek şey, bu işin eğitimini almış doktorların söylediklerine uymak. Böyle forumlardan medet ummak değil.

Benimde babam empati kuramıyor benle, neyim olursa olsun, ne sorunlarım olursa olsun, bazen baskı kurar, sinirlenir. Ama yinede babamı seviyorum, o olmasaydı yaşayamazdım...

Asperger zaten otizm spektrumunun bir alt tipi oluyor. Yani teşhisler doğru evet. Ama hepimizin hayatta farklı yerlerden sınandığını unutma. Senin yerinde olsaydım okula uzaktan devam etmez inadına gitmeye devam ederdim.

"Arkadaş" kavramı bana göre sayılı insanlarda var. Yani bazıları çıkarlar için arkadaş olur bazıları sahte arkadaş olur. En iyisi gerçekten tek yaşamak..

Zaten Asperger, beyinin yapısının farklı olması. Normal insanlara göre bizler tuhaf, itici, şizofreni veya akıl hastası algılanabiliyoruz. Sevdiğim, ilgimi çeken konularda zehir gibi kafam, odağım var. Derslerde ise hep odağım kaybolur. İlgimi çekmeyen herhangi birşeyde geçerli.

Bunlar normal şeyler değil, zeka geriliği de olabilir sende.

Psikoloğa gitmeden Asperger olup olmadığımı bilemem ama benziyor belirtiler. Ben nadir olduklarını düşünmüştüm, tahmin ettiğimden fazlaymış.

Hocam piyano çalmak her yiğidin harcı değil bunu başarabiliyorsanız demekki ben dahil bir çok insandan öndesiniz demektir. Ayrıca çok gariptir Elon Musk'da Asperger sendromlu bir bireydir.

Teşekkürler :3

Hastalık konusunda devanı veya cevabını yazılı metinlerde arama, isterse en kaliteli cerrah gelsin bir şey söyleyemez. Bu işin gerçekten ehli olan insanlar bulman gerek.

Uzaktan devam etmek istemiştim ama ailem şiddet uygulayınca mecbur yakından okulu liseyi bitirdim. Şimdi üniversite okuyorum. Açtığım konu 2-3 yıl öncesinin. Üniversite 2-3 hafta sonra bitiyor yani 1. Sınıfı tamamlamış oluyorum. Geriye sadece 2. Sınıf kalıyor. Üniversitemde staj zorunluluğu var staj yapmadan mezun olunamıyor ama ben ve diğer tüm öğrenciler staj bulamıyor çünkü kimse para vermek istemiyor. Parasız staj yapmaya razıyım diyorum haklı olarak yasalara aykırı para vermek zorunlu diyorlar.

Aileniz ne tür şiddet uyguluyor? Psikolojik mi Fiziksel mi?

En iyisi yapıyorsun işte.

Ben zaten Aspergerimle artık barışığım ve kendimi böyle kabullendim... Otizm, zihinsel engellilik değildir. En azından Asperger değildir. Ben sadece 12-13'lü yaşlarımda iki elimle piano çalmaya başladım. Üstelik hiç eğitimim olmamasına rağmen ve baya hızlı parçalar çalabiliyordum. İşte bu da aspergerin en büyük belirteçlerinden birisi bence. Asperger sorun değil, ne olursa olsun ben kendime iyi bir hayat kurmak isterim.

Asperger sendromlu bireyler genelde empati yeteneğinden yoksundur. Siz empati yapabiliyorsunuz gibime geldi.

İnsanlarda şöyle yanlış bir algı var, o da şu; Her aspergerli dahidir, IQ'su yüksektir algısı ama hayır. Bazı aspergelilerde zeka ortalama iken, bazılarında yüksek zeka olabilir. Bu arada 2021 yılında geldiğim nokta bu pianoda: Night of Nights çaldım Watch "Night of Nights çaldım" on Streamable. streamable.com Odam biraz dağınık kusura bakmayın... Giysi dolabım zaten organize kaos. Ben bu şarkıyı biraz yavaş çaldım aslında, daha da hızlı çalabilirim ve hatta gözüm kapalıda çalabiliyorum.