Derdini kendine saklama, ailenle paylaş. Yardıma ihtiyacın olduğunu belirt ve önerilerini dinle. Kendini düzene sokmaya çalış. Düşünceni etkileyen şeyler varsa bunlar için bir doktorla görüş ve hafifletici ilaç al. Kendini düzene sokmaya çalış. Ama bunlardan en önemlisi de gününü boş geçirme. Çünkü kaygının en büyük sebebi boş geçirilen gündür. Eğer bir işin varsa yap, erteleme. Bütün işlerini hallettiysen arkadaşlarınla kaliteli vakit geçirmeye bak. Dışarıya çıkıp takılmak olsun, evden Discord ile 10 kişi oyun oynamak olsun. Kendini düzene sokunca çok daha rahatlayacağını göreceksin. Ama problemler hiçbir zaman bitmez ne yazık ki. Çoğu insanın hayatında çok kötü şeyler oluyor ve senden onlardan farksızsın. Bu yaşında hayatındaki problemlerle uğraşmayı ve aşmayı öğrenirsen, ileride karşılaşacağın çok daha beter durumlarda bile bir çıkış yolu bulursun.

Spor salonuna başla imkanın varsa ve düzenli git. Ciddi faydası oluyor hayatını düzene sokmakta. Bu söylediklerin hayatını ciddi oranda bozuyorsa bir psikolog ile görüş derim. Bizim ülkede deprasyon denen şeye herkes çok basitmiş gibi bakıyor sallıyor ama herkes için kolayca kurtulunabilecek bir durum değil.

Arka planda durmak istemiyorum ama ana odak olmak ta istemiyorum.

İyi bir arkadaşın varsa onunla zaman geçir. Yapmak istediğini erteleme şu an yap. Hepsini bir anda yapma, teker teker sırayla yapmaya başla. Arkadaş ortamın varsa onlara derdini anlat. En yakın arkadaşına ise bunları yapacağını anlat muhtemelen oda seninle aynı fikirdedir.

Yapmak istediğin şeyleri ertelemeyerek başla mesela spor yapacaksın birazdan yaparım deme o an yap.

Açıkçası okuduğum kadarıyla HAYAT olarak düzeltmen gereken bir şey yok. Daha lise 1'desin. Ortaokul değil bu. Tabii ki zorlanacaksın. Derslerini düzetmek için çalışman gerekiyor ve kas yapmak için ise spor yapman ve iyi şekilde beslenmen gerekiyor. İnsanlarla rahat iletişim kuramaman normal çünkü 2 sene boyunca ailen dışında insanlar göremedin. Kendini bu kadar ezme. Zamanla düzelecektir bu iletişim korkun ha gerçekten ileri derecedeyse muhtemelen anksiyeten var ve bunu da psikologla çözebilirsin.

İyi 2 arkadaşım var onlar da dertli yeterince bir de benim dertlerimi dinleyecek halleri yok.

Derslerini hallet, düzeltmeye çalış bununla birlikte sosyal hayatını da değiştirmeye çalış. İnsanların seni ciddiye almasını istiyorsan az öz konuş ve dediklerinin de karşılığını bi güzel ver. Seni takmayanı sen de şeyine takma yani. Sessiz kalma. Ortamın sahibi sen olmalısın.

Örnek verdim sadece.

Daha gençsin, lise 1 demek hayatının en güzel anlarını yaşamaya başlangıcın demek. Bundan sonra aklın diğer yaşlarına göre daha büyük olduğu için çoğu şeyi yapabilirsin. Yaparken bunlardan zevk almaya bak, her şeyi çıkar için yapma. Kendine çalış seni senden fazla kimse düşünmez. Spor'a başlamak istiyorsan başla, öz güven sahibi olursun ve sağlık açısından da iyi olur senin için. Para biriktirmeyi öğren, hayatın zorluklarına boynunu eğmiyeceğini öğren. Herkesin kendini düşündüğünü ve ayakta kalmak için kendinle barışık olmayı öğren, bunlar sana kendini çok daha iyi hissettirecektir.

Değilim.

Cılız olduğun için insanlar seni kendinden ezik görüyor ve alay konusu oluyorsun. Bu sende özgüven eksikliği yaratıyor ve bu yüzden arkadaş edinmekte zorlanıyorsun. Bu durum sana stres getiriyor ve duygusuz olarak belirttiğin ruh halini yaşıyorsun. Benzer şeyleri 9. sınıfta bende yaşadığım için az çok tahmin edebiliyorum. Notlar ise genel bir olay. Herkes Lise 1'de afallar. Kafaya takma. Kilo al ve imkanın varsa spor salonunda, yok ise evde spor yap. "Hayatımı nasıl düzeltebilirim" gibi bir başlık açacak kadar kendini yıkık görme çünkü inan konu içeriğinde bahsediyor olduğun sorunları yaşayan çok fazla kişi var.

Teşekkürler bu iyi hissettirdi.

Asosyal isen anında bırak.

Hocam ciddiye de alınmazsınız o zaman. Bir şey yapmayıp arka planda mı durmak istiyorsunuz?

16 yaşındayım lise 1'e gidiyorum. Geçen yıl pandemi hayatımı çok değiştirdi. Eskiden derslerim mükemmeldi 98'in altında ortalama almazdım ama şimdi okulda kalmamak için çalışıyorum. İnsanlarla rahatça iletişim kurabilirken şimdi zorlanıyorum. Eskiden ağlayarak stresimi atabiliyordum ama şimdi hiçbir şey hissetmiyorum duygusuz duygusuz oturuyorum. Fiziksel olarak da çok değiştim. Kambur oldum ve boyum uzadığı halde kilo alamıyorum. Boyum 1.75 kilom 47 çok cılız duruyorum. Güçlenmek, kas yapmak falan da istiyorum. Ama hangisinden başlayacağımı hayatımın önce hangi kısmına odaklanmam gerektiğini bilmiyorum. İçim rahat etmedi ve yazmak istedim.

Kendimi yavaş yavaş düzenlemeye çalışıyorum zaten ama kafamı gene de takıyorum böyle şeylere.

Ama sporu belirli saatlerde yapmam gerekiyor ve internette evde nasıl spor ya da kas yapılır gibi şeyler çok yüzeysel anlatıyor. Birçok terimi de anlamıyorum.