Dostum ailenle konuşmayı denedin mi diye soracağım fakat seni dinleyeceklerini pek sanmıyorum. Sen yine de bi dene neden böyle yapıyorsunuz diye bi sor bakalım.

Biraz sabret benim de ailem tuhaf sabrediyorum çözüm yurt dışına kaçmak ya da universite okuyup gitmek evden ailenle çok muhatap olmamaya çalış kızdılarında karşılık verme çok konuşma bence.

İyi bir üniversite bitir ortadan kaybol en iyisi sonra zamanla hayatını düzene sokarsın.

22 yaşındayım durum aynı hayatım çocuk yapınca kendini baba sanan psikopat bir diktatötün elinde yapabilecek bir şey yok adamla biraz zıtlaşsam beni ö dürebilir bile adam bir iyi bir kötü normal değil. Bu durumdan kaçış iyi bir okul bitirip olabildiğince uzağa taşınıp tel no falan değiştirmek tabii ders çalışacak mental bile kalmıyor ama durum bu.

Merhaba az önce yine annemle tartıştık gidecek bir yerim olmadığı ve tavsiye alacak ve konuşacak kimsem olmadığı için buraya yazmak istedim 17 yaşındayım liseye geçtiğimden beri ailem tarafından yemediğim hakaret kalmadı. En ufak hareketim gözlerine batar görünüşüme kişiliğime her şeyime ne bulurlarsa sabah mutlu şekilde kalkmaya iyi davranmaya güler yüzlü olmaya çalışırım annem bana surat asar demediği laf bırakmaz kendini haklı görür tüm günümü mahveder 2 yıl liseye gittim derslerim ortalamaydı ama okula gidecek kadar bile öz güven bırakmadılar bende dışarı çıkıp insan yüzü göresim bile yok odadan cıktığım zaman yemediğim hakaret kalmıyor bana hiçbir şeyi layık görmüyorlar sürekli dalga geçerler benimle kime ne zararım var bilmiyorum. Cidden okulu bıraktım bu sene açıktan okuyorum derslere çalışıyorum ama dışarıda çok şey kaybediyormuşum gibi hissediyorum herkes arkadaşlarıyla eğleniyor aileleriyle güzel ilişkileri var ben evde ezik iğrenç biri gibi hissediyorum kendimi mükemmel arkadaş ortamlarım vardı lisede hepsi bitti. Konusıcak kimsem kalmadı. Yaşı büyük abilerimden tavsiye istiyorum. Hayatımın düzelmesini istiyorum sadece. Son düzenleyen: Moderatör: 5 Aralık 2023

Öyle bir aile değil işte göstersem dalga geçilir nankör olurum ailemden ümidi kestim onlar değişmezler benim istediğim öz güvenimi tekrar kazanmak insanların yüzüne bakarak bile konuşamıyorum artık bu da benimle dalga geçer mi acaba diye düşünüyorum sürekli.

Hayata bir kere geliyorsunuz. Yaşayın doyunca. Kimin ne dediğini umursamayın.

Açtığınız konuyu ailenize gösterin.

Konuşmaya değmez bence cahile laf anlatılmaz.

Çok iyi anlıyorum seni abi insanda heves kalmıyor hiçbir şeye niye yaşadığımı sorguluyorum bende hep kendimi inanılmaz boş bir varlık gibi hissediyorum.

Beni umursamazlar asla nankör olurum keşke 18 yaşında olsam kaçıp kurtulsam diyorum ama şartlar malum evden gidip sokakta mı yatacağım.

Sakın evden kaçayım deme, hüsrana uğrarsın. Yaşın 17, az kalmış reşit olmana. Dişini sık ve okulunu bitirmeye bak. Sonra zaten istediğini yaparsın, kimsede sana karışamaz. Eğer kolay ders yapabiliyorum diyorsan, part-time iş bulabilirsin. Hem vakit geçer, hem para kazanırsın, hemde ortamda arkadaşların olur. Yaşın daha çok genç, fevri davranıp sonrasında pişman olacağın hatta geri dönüşü olmayacak adımlar atma. Maalesef bizim TR aile yapısında bu tür olaylar çok oluyor. Insanlar çocuklarının tamamen kendileri istedikleri şekilde olmalarını istiyor. Halbuki oda bir birey, ahlaksızlık yapmıyorsa bırak birazda kendi çizgisini çizsin.