19 yaşındayım üniversite 1. sınıfım. Konuya gelelim, arkadaş çevremin benimle olan hal ve tavırları bende derin etkiler bıraktı. Bu etki 2 yıldır geçmek bilmiyor. Şu an yapayalnızım bu yaşadıklarımdan sonra. Yapım gereği pek arkadaş bulamıyorum. Soğuk biriyim ama gerçekten içimde deli doluyum. İnsanlarla biraz samimileşeyim hemen ergence hareketler, küfürler bilmem neler. Adamı uyarıyorum kardeşim yapma hoşlanmıyorum diyorum sonra bozuluyor ve bir daha konuşmuyoruz. Nedense düzgün insan bulamıyorum hep böyleleri denk geliyor. Arkadaşsızlık, yalnızlıktan bu tür tiplerle konuşmak zorunda kalıyorum. Ben anlamadım ben mi çok iyi, düzgün bir insanım yoksa bunlar mı çok karaktersiz. Yalnız olmak doğamda var ama bir yandan da yalnızlık çok canımı sıkıyor ve aynı zamanda yakıyor da. Şu da var, kendim gibi biriyle konuşurken kendimi kasıyorum, kendimi ona yakın hissedemiyorum. Hani bir iki gün konuşurum diğer gün aramam bile samimi olamam. Durum bu arkadaşlar özetle düzgün insanlarla samimi olamıyorum, diğer tür varlıklarla samimi olabiliyorum fakat onlar da canımı cidden çok yakıyor çünkü karaktersizler. Son düzenleyen: Moderatör: 8 Mayıs 2022

Kanka sen bensin. Bende sıkıldım inan ayak esprisi yapıp, insta postlarıma gülüp kendini komik sanıp espri yaptığını sanan tiplerden. Sanal da olsa bir arkadaşlık kurmak istersen yaz bana vallahi bende yalnızım.