Hocam her ne kadar çekingen veya utangaç biri olsan da özellikle üniversite sınırı içerisinde bunu yansıtmamaya çalış kendini zorla ve biraz atılgan ol. Emin ol kendini ne kadar çekingen göstermezsen konuşurken, yürürken hareketlerinle birinle konuşurken vb karşı tarafa o kadar rahat imajı verirsin buda insanlarda senle muhabbetin rahat ve sempatik olduğunu düşündürür. Bak sınıfta bir köşede sessizce oturuyorum demişsin bir günde gidip bir grubun arkasına otur değişiklik yap anlamadığın bir şeyi dürt sor. O gruplaşmalar dağılacak az çok merak etme işte o zaman kişiler gerçek arkadaşlarını bulacak onun için zamanını daha boşa harcamadan artık okul hayatında bu şekilde zaman harca. Üniversite kulüplerine girmekte çok güzel bir tavsiye bunu da dene.

Tamamını okumadım kısaca kendi özgüven serüvenimden bahsedip kaçacağım. Lisedeyken normal konuştuğum kız arkadaşım bile yoktu (9. sınıfta). Daha sonra böyle olmaz diyerek kendime hedef koydum ve gün içinde tanımadığım üç-dört insanla bir dakika boyunca konuştum. Bir sene sonra şehir değiştirdim ve bir sürü arkadaş edindim. Zamanla açılıyor insan. Bunun yanında dış görünüşün de ne kadar önemsiz olduğunu anlamış oluyorsun . Üniversitedesin bir de dostum her türlü sosyalleşme imkanın var. Mezuna bırakmama rağmen ben bile senin kadar sıkıntıda ve yalnız hissetmiyorum kendimi. Bol şans dilerim.

Yüzüne karşı çirkinsin diyecek halleri yok samimiyet samimiyetsiz çok yakışıklısın diyecekler tabii ki. Konu sahibine: Doktora gitmen iyi olur depresyonda olabilirsin ben de senin gibi sayılırım ama çok dert etmiyorum arkadaşım olmayabilir kız arkadaşım olmayabilir ama önemi yok bunların asıl olay kendini geliştirmekte spora başla yazılım öğren yeni bir dil öğrenmeye çalış derslerine odaklan sonra sen üst seviye bir insan olunca onlar senin peşinde koşacaktır.

Herkesin kendine has güzelliği var kendini asla küçümseme. İnsanların ne düşündüğü senin ne hissettiğinden daha önemli değil. Tiple olsaydı Adriana Lima aldatılmazdı. Fiziğini beğenmiyorsan spora başla. Yeteneğin varmış gayet güzel. Sen kendini sevmezsen işin zor. Tipin için seninle arkadaş olacak biri varsa pek de iyi biri değildir. Atılgan ol ya ne olacak ne kaybedersin sanki ezme kendini.

Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Ben annemden başka hiç bir dişi varlıkla konuşmadım.

Bende öyleyim boşver alışıyorsun. Saç hariç aynı senin gibiyim.

Hocam özgüven eksikliği için ne diyeyim bilmiyorum. Bence siz önce kendinizi sevin, sonra insanlar sizi sevsin. Emin olun bende kendi tipimi hiç ama hiç beğenmezdim. Burda konu açtım ve fotoğrafımı attım ve 1 tane bile olumsuz yorum gelmedi ve beni şaşırttı. 50'ye yakın yorum geldi ama ben yine kendi tipimi iyi bulmuyordum. Kendini sevmek ayrı bir şey, realistik bakmak ayrı bir şey. Kendimi en çirkin hissettiğim dönemde kız arkadaşım oldu ve 1 yıla yakın olacak ilişkimiz. Yani aslında boş şeyler için kafa yoruyoruz. Size önerim kendinizi istediğiniz alanda olabildiğince geliştirmek. Geliştirmek. Geliştirmek. Geliştirmek.

Hocam yeteneklerinden bahsetmişsin hala yeteneğin varsa yapmaya devam et, ilgilendiğin spor dalı varsa onunla ilgilen özellikle bir savunma sanatına yazıl. Çalışmak, yorulmak, üzüntünü-sinirini ve gerginliğini atmana yardımcı olur. Genelde spor salonlarında kafa insanlar olur belki sana iyi gelir.

Hocam bu forumda bir çok bu tarz konu var ve herkes gördüğünü söylüyor, özellikle söyledim doğruları söyleyin diye.

Boyun kısa, saçın dökülmüş. Çok kötü durumlar gerçekten..

Halen üniversitedesin ve bence bu büyük bir fırsat. Acilen ilgi alanlarına yönelik kulüplere gir ve faaliyetlerine ortak ol. Aktif olarak görevler al, sosyal sorumluluk projelerine, gönüllülük faaliyetlerine katılmaya çalış. İnsanlarla içli dışlı olarak aşarsın bu durumları. Olumsuz yanlarını düşünüp bir köşeye çekilerek ilerleyemezsin. Bir an önce kulüp ya da gönüllü organizasyonlara katılmaya bak.

Konuyu görmedim ama kimsenin samimi olmadığı birine karşı dürüst olacağını düşünmüyorum. Ama özgüven kazanmışsınız yeter de artar.

İçi boş insanlar, güzel olsalar ne olur, olmasalar ne olur, önemli olan kişinin insan olması, ahlaklı, saygılı, merhametli, iyi biri olması, boş ver başkalarını ve ne düşündüklerini. Seni sen olduğun için kabul edecek, senin arkadaşın olacak birileri mutlaka çıkacaktır. Sen kendini geliştirmeye, eğitimini ilerletmeye ve dünyada ki bir şeyler hakkında fikir sahibi olmaya bak. İnsanlar ellerinde olsaydı kendilerini mükemmel yaratırlardı. Herkesin beğenmediği bir yeri mutlaka vardır. Derdetme kilonu, boyunuü gözlerini ki kilon hiç de çok değil, normal, tam ideal kilodasın.

19 yaşımdayım. Üniversite 2. sınıfım ve hiç arkadaşım yok. Tüm sülalede bir kişinin bile saçı dökülmüyor ama ben 19 yaşımdayken kafamın üst kısmı tamamen kelleşti. Bunun yanı sıra bir gözüm diğerine oranla küçük ve aşağı kaymış gibi görünüyor. Babam ben küçükken döner 1.5 lira olduğu için bana çok sevdiğimden sürekli döner yedirirdi bu yüzden suratım çok yağlı ve skinny-fat bir vücudum var. Bunun yanı sıra boyum 1.75, kilom 70. Bu üç etken benim öz güvenimi feci derecede düşürüyor. O kadar çok düşürüyor ki yanaklarım daha küçük gözüksün diye içeriden yanağımın etini ısırarak geziyorum istemsizce. Birisiyle göz göze gelmeden önce gözlerimin tekinin küçük tekinin büyük gözükmemesi için önceden ayarlamaya çalışırım. Ayarlayamazsam istemsizce gözlerimi kaçırırım ve göz teması kurmadan farklı yerlere bakıyormuş gibi yapıp kaçamak cevaplar vererek hızlı bir şekilde o konuşmadan istemsizce sıyrılmaya çalışırım. Kafamın kel kısmını insanlar görmesin diye dik durmaya ve uzun kişilerden uzak durmaya çalışırım. Gülümsemekten, gülmekten kaçınırım çünkü gerçekten çok çirkin oluyorum. Sesim çoğu zaman çok hoş kabul edilir ve övgü alırım. Bunu bildiğim için kalabalık ortamlardayken sesimin güzelliğinden faydalanarak konulara dahil olmaya çalışıyorum belki bir kişinin dikkatini çekerimde sohbet etmek arkadaş olmak için yanıma gelen olur diye ama o da olmuyor. Öz güven düşüklüğümün ne derecede olduğunu az çok anlamışsınızdır. Fakat her ne sebepten ötürüyse arada sırada geçmişimi hatırlıyorum: Ortaokuldayken ve lisedeyken yanımda bir arkadaşım olduğunda diğer insanların içinde çok rahat ve öz güvenli bir şekilde hareket edebiliyordum. Halen öyle olduğumu düşünüyorum. Bir arkadaş grubum olsa ve gerçekten bana karşı samimi olsalar, zamanla ben onlarla takıla takıla öz güveni yerinde hayat dolu mutlu biri olurum. Dışarıda hoşuma giden bir olayla karşılaştığımda tüm günüm mutlu geçer. Öyle bir olay olmadığındaysa sokak sokak dolaşır kedi ararım ki seveyim de günüm güzelleşsin. Ben gerçekten birçok şey için sürekli şükreden birisiyim. Ama sahilde boş boş dolaşırken birbirlerine sarılmış ve omuzlarında yatan çiftleri görünce, kahkahalar atarak eğlenen ve birbirlerinin fotoğrafını çeken kızlı erkekli arkadaş gruplarını görünce bazen boşluğuma geliyor ve ağlaya ağlaya eve dönüyorum. Benim bir başkası tarafından çekilmiş bir adet bile fotoğrafım yok. İnsan bir süreden sonra daha fazla güçlü kalamıyor. Sonuçta insan üzüldüğü için ağlamaz, daha fazla dayanmaya gücü kalmadığı için ağlar. Çoğu zaman güçlü kalmaya ve "Arkadaşım yok diye ileride de olmayacağı anlamına gelmez." gibi tabirlerin arkasına sığınmaya çalışırım. Hatta kendimi meşgul etmek için bu yıl seçmeli derslerin tamamını seçtim. Gitar ve B1 İngilizce kursuna yazıldım. 5 yıldan uzun bir süredir mutlu olmadığım için her birini yapmakta aşırı zorlanıyorum. Oyunlardan arada sırada konuştuğum kızlar erkekler oluyor hatta Instagram'dan bile ekledikleri oluyor ama birkaç gün sonra ya konuşmayı kesiyorlar ya da hiçbir şey yazmadan engelliyorlar. 19 yıllık hayatım boyunca hiç kimseyle sarılmadım. Bir kere bile bir kızın elini tutmadım. Bir kere bile karşı cinsten arkadaşım olmadı. Bir kere bile samimi dostum, arkadaşım, agam olmadı. Arada sırada lise 10. sınıftan kalma (11 ve 12. sınıf pandemi yüzünden evde geçti) beni işi düşmedikçe aramayan eski arkadaşlarla denk geliyoruz ve oturup sohbet etmeye başlıyoruz. Birbirleri arasında öyle güzel muhabbetleri var ki eve dönerken bile yaptıkları komik muhabbete gülüyorum. Sonra neden benimle birbirleriyle oldukları kadar fazla takılmadıklarını anlıyorum. Ne espri yeteneğim var, ne ilgi çekici bir yeteneğim var, ne tipim güzel, ne ağzım laf yapıyor... Hiçbir şeyim yok. Dümdüz bomboş bir insanım ama ben böyle olmayı kendim seçmedim ki. Annem ve babam bana nasıl kendileri farkında bile olmadan psikolojik şiddet uyguladıysa artık zavallı bir insan oldum. Sırf okula 1 yıl erken verildiğim, diğer çocuklara göre daha geç ergenliğe girdiğim için bana yapılan zorbalığın, aşağılamaların farkında bile değildim. Çocuktum. Masumdum. Şu yaşımda eski anıları hatırlayıp aslında benimle dalga geçtiklerini idrak ediyorum. Arkadaşım olduklarını zannediyordum. 7. sınıfta yanımda oturan çocuk başka birisinin sırasına gitmek istediğinde çok sevdiğim ve arkadaşım olarak gördüğüm için gidemezsin tarzı şeyler dediğimden beni aşağılayıp 5-6 kişi dalga geçmişlerdi mesela. Benim çizgi film izlemeden uyuyamadığım yaşlarda günümüz çocukları dine küfür ediyor ve cinsellikten başka bir şeyle ilgilenmiyorlar. Gelgelelim şu 19 yıllık hayatımın 11-12 yılı zorbalıkla aşağılamayla küçümsemeyle geçti. Ruhum sömürüldü. İçime kapandıkça kapandım ve işlevsiz boş bir yaşam formuna dönüştüm. Küçükken çok güzel akrobasi hareketleri yapardım. Taklalar atardım. Çok güzel resim çizerdim. İlkokulda katıldığım bir çizim yarışmasında Türkiye 1.'si bile olmuştum. Sesim çok güzel olduğu için 500-600 tane öğrencinin önünde cuma akşamları İstiklal Marşı'nı bana okuturlardı. 5-6 tane kız arkadaşım vardı ve anneleri "kızlarımız sana emanet" deyip benimle şakalaşırlardı. Büyüdükçe sömürüldüm. Mutlu yaşam enerjim elimden alındı. Farkında olmadan yavaş yavaş içime kapandım ve şu an bu haldeyim. Yaklaşık 6 yıldır hiç arkadaşım olmadı. Bir kez bile kız eli tutmadım. Her ne kadar bunları kendimden saklamaya çalışsam ve kendimi bir şeylerle oyalamaya çalışsam da gerçekler bunlar. Üniversitede sınıftaki tüm erkekler ve kızlar gruplaştı. Hepsi birbirleriyle sohbet ediyorlar, notlar paylaşıyorlar ve bir yerlere gidiyorlar. Ben ise sınıfın bir kenarında tek başıma sessizce derslere girip sessizce gidiyorum. Hatta bazen bir şeylerle oyalanıyormuş gibi yaparak sınıftan en son çıkan ben oluyorum belki birisi yanıma gelirde sohbet etmeye çalışır diye ama olmuyor öyle bir şey. Birisi ben hazır değilken benimle iletişim kurduğunda ben ne diyeceğimi şaşırıyor ve saçmalıyorum. Bu yüzden daha da aptal gibi görünüyorum insanların gözünde. Bu yazdıklarımı kafamda daha önceden düşünmüyorum. Yazarken bu durumda olduğumun farkına varıyorum. Yazma nedenimse hem içimi dökmek hem de tavsiyenize ihtiyacım olması. Değerli zamanınızı ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim.