Hayat aslında o kadar basit değil, kendini toparlamaya çalış ve psikolojik destek al.

5 ay geçmiş nasılsın kankam?

Psikolojik destek alın, kendinize hobi edinin. Örneğin; video editleri yapmak, fotomontaj yapmak, müzik aleti çalmak gibi...

Psikolojik destek almalısın.

ALLAH yardımcın olsun abim.

Psikolojik destek almalısın. Ama hastane psikologlarını önermem.

Herkese yazdıkları yorumlar için çok teşekkür ederim dediğiniz gibi bir gün uzmana ya da psikoloğ'a görüneceğim ama ailemden çekiniyorum. Pek sıcak bakacaklarını düşünmüyorum. Arkadaşın dediği gibi hobi edinmeyi düşünüyorum. Mesela müzik aleti çalmak gibi gibi. Hayatı çok kafama takıyorum. Çok kafana takmaktan bazen içim daralıyor yani bir anlığına nefesi zor alıyorum. Neyse herkese tekrardan çok teşekkür ederim değerli yorumlarınız için.

Psikolog musun?

Ailenle bu durumu konuş, samimi bir şekilde anlat ve destek almak istediğini söyle. Eğer samimi bir şekilde anlatırsan ailen durumunu anlayacaktır. Kekemelik durumun için de yine bir uzmandan destek alabilirsin. Tedavisi olan bir durum.

Hayır değilim. Ama her hayattan sıkılına psikolog önermek bence saçma. İnsanın hayattan sıkılma nedeni, kendisi ve düşünceleridir.

Yanlış düşünüyorsun. Onun bir psikoloğa ihtiyacı var ya da bir uzmana.

Psikoloğa gitmenizi pek tavsiye etmem. İnsan, kendinde biter. Neden bu durumda olduğunu öğrenin ve sorunu çözün. Neden böylesin? Yardımcı olmak isterim.

8 yaşımdan 14 yaşıma kadar ben de kekeme idim. O zamanlarda gerçekten aklım bir şeye basmıyor, ailem bana ders çalıştırdığında hiçbir şey anlamıyorum. Liseyi 4 senede bitirdim ki lise hayatım boyunca hiç ders çalışmadım. Kısacası eğlenmene bak, hiçbir şeyi kafana takma kendine hobi edin.

Aramıza hoş geldin, oyunlar dışında hiçbir şeye önem vermiyorum, şu oyunlar olmasa intih...

Hayattan gerçekten çok sıkıldım. Hayatta ne yapacağımı bilmiyorum. Bu sıkılma 9. sınıfta başladı. Derslerim gittikçe kötüleşti hiç ders çalışasım gelmiyor sebebi geçmişte ders çalısmayıp yatmam. 9. sınıfı çok kolay sanıyordum fakat sınavları görünce anladım ki zormuş. Bu arada 2 ay okula gidemedim biri korona olduğum için diğeri grip olduğum içindi. Şu an hiçbir şeyden zevk almıyorum hiçbir hedefim yok hiçbir yeteneğim yok kısaca kendimi değersiz hissediyorum. Aileme yük olduğumu düşünüyorum. İleride ne yapacağımı bilmiyorum. Hep kötü düşünüyorum. Ailem hariç diğer insanlar ile iyi iletişim kuramıyorum kekeme olduğum için ne dediğim anlaşılmıyor. Kısaca her şeyde kötüyüm. Lütfen bana tavsiye verin bir abi bir dost tavsiyesi. İyi ki varsınız şimdiden teşekkür ederim yardımlarınız ve tavsiyeleriniz için.

Sana şöyle anlatayım: Ben 17 yaşımda babamı kaybettim, lise 3'te iken. İlk başta sorun etmedim bazı şeyler güzeldi, arkadaşlarım vardı. Sonra lise bitti ve üniversite için çalışmadım iş aradım 6 yıldır ve halen daha arıyorum. Ailemle sorunlarım var, üvey kardeşim babamdan geriye ne kaldıysa üzerine konmak üzere yani eğer annem ölürse sokakta bir hayat beni bekliyor ve kendisi de yaşlı. Aciz ve çaresizim, bu hayattaki yaşantımın dibindeyim. Fakat her ne olursa olsun, bir şeyleri başaracağıma olan bir inancım var. Başardığımda sonrasında beni bekleyen sorunlardan bahsetmiyorum bile. Kronik Tip 1 Şeker hastasıyım, diyabet vücuduma vurmaya başladı ve ölmesem bile sürünmeyeceğim garanti değil. Şimdi söyle bakayım abicim, benim umudum varda senin nasıl umudun olmuyor?

Ha son olarak şunu da eklemek istiyorum, ben senden daha dipteyim daha diye anlatmadım bunları, bir umudun olsun diye bir şeylere inancın olsun diye anlattım. Ve hiçbir zaman kendinden alttakilere değil daima ileriye bak. Bu hayata bir kere geldik, başka şansın yok. Başarmak zorundasın, yada diplerde sürünmek zorunda. Tercihini yap, sıkı çalış ve pes etme. Bir durak noktan olmasın daima kendini henüz daha başında bile değilken geliştir. Ayrıca zaman zaman pes edeğiz, bazı zamanlar anlamı gelmeyecek. Bu gayet normal bir durum, herkes zamanında pes etti, herkese eminimki anlamsız geldi. Fakat devam ettiler değil mi?