Benim içinde durum aynı şekilde dostum. Fakat çok kafaya takmamak gerekiyor bir süre sonra unutuyor insan.

Truman Show izledikten sonra gelen pişmanlık hissi...

Civi civiyi söker. Bence baska bir teori hakkında düsünmeye baslarsanız bi süre sonra unutursunuz.

Ya da belki hepimiz aynı simülasyondayız ve ölünce asıl hayata döneceğiz.

Öyle de olsa, yapabileceğin bir şey yok. Bu yüzden aynen devam

Vesvese, YouTube dan bakınız.

10 yaşındayken, diğer insanlar dünyayı 3. şahıs kamera modundan görüyor sanıyordum bende.

O zaman neden robotlardan tavsiye istiyorsunuz? Büyük ihtimal sadece beyniniz sıkıldığınız için sizi kandırıyor.

Abi vallahi robot değilim. Allah çarpsın robot değilim bak.

Hocam depresyona hoşgeldiniz.

Beynin bir şeyle ilgilenmediği için artık tuhaf şeyler düşünmesi sağlıyor. Arkadaşların falan yoksa bu durum daha baskın gelebilir, insan tekken böyle şeyleri daha fazla düşünmeye başlar. Kafandaki o soruları yanıtlamak istiyorsan büyük düşünürlerin kitaplarına veya yapılan araştırmalara bak. Dinlere kafanı yor, dinler kağıt üzerinde senin böyle hissetmemen için yok mu? Kendini soyut şeylere verme, somut şeylere yani kanıtlara yönel. Neden böyle hissediyorum bir şekilden dolayı oldu deyip daha fazla araştır. Elbet cevap bulursun.

Hissiyat diye bir mefhum mevcut. Eline iğneyi batırdığında ya da aynı iğneyi başkasına batırdığında can aşağı yukarı aynı şiddette yanıyorsa gerçektir. Mevcudiyetiniz ve kararlarınız başkalarının varlığına tesir ediyorsa siz orada gerçeksinizdir. Simülasyon falan terane.

Hiç olağandışı bir durum değil dünyadaki insanların muhtemelen yüzde 80'i falan düşünüyordur bunu.

Yanlış anlamayın ama, kendinize şunu sorun: "Bu kadar büyük bir simülasyona değecek biri miyim?"

Arkadaşlar son 2 aydır "Dünya bana karşü kurulmuş bir simülasyon, tüm sevdiklerim, annem, babam, kardeşim ve diğer insanlar tamamen robot ve bu simülasyonun bir parçası." diye bir olay var kafamda. Kendi kendime açıklıyorum simülasyon olsaydı böyle düşünmemize izin verilmezdi falan ama beynim hala aynı olaya inanmaya devam ediyor. Gerçekten çok sıkıldım bu düşünceden. Kendime insanların gerçek olduğunu, bir simülasyonda yaşamadığımızı bir sürü kanıtla anlatmaya çalışıyorum ama anlatamıyorum. Hala aynı olaya inanmaya devam ediyorum. Artık saçımı yolmaya başladım. Kendime nasıl anlatırım?

Matrix bu.

Merhaba. Sacini yolmaya basladiysan durum cok ciddi. Simdi cesaretini topla ve ailene dusundugun seyleri anlat. Sacini da yoldugunu soyle. Bir de cok PC'de takilma disarida hayat var.

Agam peki bu konuyu gördün, aklına tekrar geldi ve seni yine rahatsız etti mi? Benim en büyük korkum bu konuyu uyuttuktan sonra 2-3 ay sonra tekrar hatırlayıp stres olmak.

Simülasyonsa ne olacak? Tat alıyor musun? Canın acıyor mu? Seviyor musun? Üzülüyor musun? Seviniyor musun? Özlüyor musun? HİSSEDİYOR MUSUN? Sen şu an varsın. Cevrendekiler de var. Önemli olan da bu. Onların doğada evrimleşmiş hayvanlar olması veya içinde tanrıdan bir parça taşıyan varlıklar olması önemli değil. Onların bilgisayar kodlarından ibaret olması önemli değil. Önemli olan VAR olmaları.

Sanırım bu durumdan dolayı. Bir arkadaşım vardı günde en az 4 saat konuşup oyun oynardık. Yaklaşık 1 haftadır konuşmuyorum ve 1 haftadır bu teori beni gerçekten rahatsız ediyor. Kendimi artım tamamen derslerime vereceğim. Ayrıca ne zaman ki 10 saniye bile boş dursam aklıma bu geliyor ve beynimi parçalayasın geliyor. İçimi rahatlardınız çok teşekkür ederim hepinize.

Maalesef dostum, bu gerçek. Sadece sen gerçeksin biz de simülasyonuz. İyi günler. Niye böyle bir şey olsun ya?

Posta haha atıp geçmek lazım.

Hocam en son hangi filmi izlediniz neden böyle düşünüyorsunuz anlamadım. Yani ben şimdi sizin gözünüzde robot muyum?

Hayattan soguyanlar klubune hos geldin.

Matrix. "There is no spoon" hocam.

Mükemmel bir varlık tarafından yapılmamışsa bu simülasyon, gayet de anlaşılabilir.

Kendi kendime uzanırken geldi aklıma. Alınmayın ama benimle alakalı değil sanki beynim inatla bu teoriye inanıyor. Alınmayın ama içimde bir yerde hem de hiç istemediğim, nefret ettiğim o yerde robotsunuz.

Seneye LGS sınavına gireceğim ve sanırım bu teoriyi unutmak tüm vaktimi derslerime ve bilime harcayacağım.

Sanmıyorum, henüz benim verebilecegim tepkileri verebilecek bir robotla tanışmadım. Kurguya gittiğimizde pegasus da mevcut fakat uçabilen at da görmedik.

Walla robot değilim.

Yaşın kaç kardeşim... Ah sizi liseliler..

Yani sen bana robotsun mu diyorsun? Üzüldüm açıkçası.

Yaşın ilerleyince gerçekten soğuyacağın olaylar olacak o zaman bunların hiç olduğunu anlayacaksın ki umarım olmaz.

Simülasyon yaşayan birisi kendini simülasyon olduğunu anlayamaz. Evrensel bir kuraldır. YouTube üzerinden videolara bakın anlayacaksın.

Dostum, "Simülasyonda isek nasıl bir şeyleri hissedebiliyoruz?" belki bu fikrini değiştirir, bunun haricinde psikolog-psikiyatri önerebilirim.

10 saat bilgisayar oyna teorini unutursun.

Psikiyatrise anlat bence derdini. Sen insansın etrafındakilerde öyle.

Sizin hayatınız da görmediğiniz insanlar var ve bizim gibiler sanırım evde çok kaldın bir kalabalık yerlere git anlarsın.

Bu his sigaraya başlattırıyor.