Selam. 25 yaşındayım, normalde hem dış görünüş olarak hem ruh olarak aslında hala 20'li yaşlarının başında gibi biriyimdir ama bugün farklı bir şey oldu. Yeğenimin ilkokul mezuniyet törenine velisi olarak katıldım ve bütün gün boyunca yaptığımız şeylerin sonucu olarak kendimi deli gibi yaşlanmış hissettim. Çekildiğimiz fotoğraflara bakarken, yaptıklarımızı düşünürken... Moralimi bozdu akşam akşam. Ne ara 25 oldum farkında bile değilim, bugün farkına varmamı sağladı. Şimdi ben bunu nasıl aşabilirim ki... Son düzenleyen: Moderatör: 10 Haziran 2022

Önemli bir sorumluluk alana kadar fark edilmiyor zaten. Onu da kabullenmek bazıları için kolay olmuyor ve kaç yaşına gelirse gelsin 5 yaşında gibi davranan bireyler görmeye başlıyoruz. Kabullenmeye çalışmak lazım çünkü bu şekilde gerçekten büyünüyor.

Karpuzu çoktan kestik sıra çekirdeğini ayıklamaya geldi maalesef.

Hayat böyle işte. Neyin nereden geleceği belli olmuyor.

@Lee Yubin okusan dert, okumasan ayrı dert. Okumanın insana bindirdiği stres yükü çok fazla.

Ben 23 yaşındayım, sakallarımdan dolayı 25-30 yaşında adamlar bana abi diyor. Ben de bazen yaşlı hissediyorum.

Ben de hala okuduğum için kendimi büyük olarak göremiyorum ama bazı durumlar oluyor ki çok koyuyor. 10 sene öncesi olsa okullar tatil oluyor falan diye sevinip metin 2 oynardım, akşam üstü arkadaşlarımla bisiklete binerdim mahallede. Şimdi ise lise arkadaşlarımın bazılarının mezuniyet storylerine bakıyorum ve benim daha 3. sınıfa geçip geçemeyeceğim belli değil, ortalamam düşük, bütlere çalışıyorum, yaz okulu alacağım Kaç yaşıma geldim hala nelerle uğraşıyorum diye düşünüyorum, gerçi o kadar da yaşlı değilim ama arada bazı şeyler canımı sıkıyor işte. Büyüdükçe ders çalışma hevesi de iyice yok oldu. Çok zorlanıyorum, hayat enerjim kalmadı.

Amcasını çocuk parkına götüren urfalı bir arkadaşım vardı üniversitede. Çok samimi değildik ara sıra amcama bakmam lazım gibi şeyler söylüyerek erken gidiyordu. Biz de engelli falan sandık çok samimi olmadığımız için bir şey sormaya çekindik. Meğerse çocukmuş. Bunu düşün aşarsın bence.

Benim sekiz tane yeğenim var. Arada onlarla çocuk gibi oynarım. Büyük olanlarla sohbet ettiğimiz de olur. Ben 24 yaşındayım. Saçların çoğu şimdiden ağardı. Berber bir ara "Kaç yaşındasın?"dedi. Yaşımı söyledim "Oğlum ne oldu sana len bu saçlar beyazlamış"dedi. Hayat yordu bizi be ustam. Yeğenler iyi de kardeşlerle anlaşamıyorum. 24 yaşındaysan, fakülteden mezun olduysan ve atama ümidi ile KPSS çalışıyorsan ve bu süreçte ekonomi sıkıntıysa sevgilin yoksa hayat gerçekten çekilmez oluyor. Bu dünyada yüzümüz gülecek gibi değil. Kafaya takmamak lazım yaşı, beyazlayan saçları. Sonuçta yaş ilerleyecek saçlar her türlü beyazlayacak. İyi sosyaller herkese.

TR de yaşam şartları zorlaşıyor ondandır şahsen bir ton kaygılarım var.

Galiba ergenliğim ile şu anki dönemim arası çok boş ve hızlı geçtiği için biraz hayal kırıklığı yaşadım emin değilim. Düşününce çok boş yaşadım çünkü 20-25 yaş aralığını. İş, okul, kaygı, stres. 5.000₺ maaş al bir şeylere ucu ucuna yetsin, sürekli aldığın ürünlerde 1 lira ucuzuna bakın, bir şey yapmadan önce 10 defa düşün sonra onu yapmaktan vaz geç..

Dur daha karpuz kesecez.

Hahaha 26 yaşındayım benim de yeğenimin gösterisi vardı ilkokulda. Velisi olarak götürmüştüm. Öğretmenler nesi oluyorsunuz, çok zeki, çok yetenekli derkene ben mental çöküntü yaşadım. O his anlatılmaz yaşanır derler ya tam olarak öyle. Nasıl aşacağını söyliyeyim. Tek senin yaşamadığını düşünürsen aşabilirsin belki. Hayırlı geceler.

Zaman yavaş geçiyor gibi gözükse de aslında çok hızlı geçiyor. Okulu pek sevmiyorum, ama büyüdüğüm zaman okulu özleyeceğim.

22 olmama rağmen bezdim şu hayattan alım gücü zevkler hobiler sevgililer tatiller hepsini yaşamış biri olarak hayatı bitirmişim gibi geliyor 35'te ölmeye razıyım.