Hiçbir şey.

Açgözlüler

Zorunlu samimiyetsiz konuşmalar .

Düşüncelerimi söylersem ban yerim. Hiç birinden haz etmem.

28 yaşıma kadar şunu anladım. Bir kaçı benim için aşırı değerli. Geri kalanı ise varlıklarıyla yoklukları arasında hiçbir fark yok.

Haklısınız hocam. Tam troll olup hiç aramayan anca işi düşünce arayanlardan nefret ediyorum. Yardımcı olanlara ise laf yok kimisinun varlığı faydalı oluyor kimisinin ki ise zarar oluyor.

Varlığında faydası olmayan insanın yokluğu zararlı olmaz aksine güzel olur.

Birkaçı can ciğerim birkaçı ölseler cenazesine gitmem.

Baba tarafı kimseyi sevmiyor, herkesle kavgalı, parasız. Beni de pek sevdikleri söylenemez. Anne tarafı da babamı pek sevmediğinden sanki bana biraz mesafeli gibi. Ben yine de anne tarafına karşı biraz daha ılımlı olmakla beraber babamı sevmemelerinden dolayı beni de babamla bir yargılamalarından hoşnut değilim.

Hero 1 Nisan 2022

Çok sevdiklerimde var ölse umrumda olmayacaklarda var. bir teyzemin 2 oğlu var onlar ultra toxic 5 yıldır konuşmuyorum zaten görüşmüyoruz. Halalarımın oğullarını severim(1'i hariç) ama bazı nedenlerden dolayı konuşmuyoruz

Hepsini (biyolojik, 2. aile, 3. aile) toplasan tuvalette kullandığım sifon kadar bile işe yaramazlar. Hiçbir şey sağladıkları yok, sırf zararlar. Ne varsa eski arkadaşlarımda var, bazılarının ailesini kendi ailemden daha ailem gibi görüyorum.

Pek bir samimiliğim yok onlarla.

Çoğu ile aram iyi değil.

Akraba derken anane, dayı, teyze falan diyorsan seviyorum hepsini.

Anneannem ve babaannem dışında yaramaz, akbaba gibi insanlar çoğu.

Kendi akrabalarımla görüşmek istemiyorum kanım ısınmıyor.

3 kağıtçı.

Anne tarafıyla aram iyi. Baba tarafının çoğunu tanımıyorum.

En yakin (1. dereceden) olanlari haric gereksiz.

1 tane kuzenim hariç cinsel yolla bulaşmış olan en kötü hastalıktır kendileri. Özellikle babaannem, ölünce mezarına işeyeceğim o kadar sevmem.

Hero 1 Nisan 2022 #12 Çoğu ile aram iyi değil.

Benim akrabalarımın neredeyse tamamıyla aram iyidir. Tabii hepsiyle sürekli görüşmüyorum ama görüştüğüm zamanlarda da samimiyetimi bozmam arada bir de ararım sorarım onları, şanslıyım ki bana fazlasıyla yardımcı olan akrabalarım da oldu. Ama hiçbir faydası olmayan akrabalar için söylenen şeylere de katılırım.

Kuzenim olup olmadığını dahi bilmiyorum artık.

Tüm akrabalarımı severim, ama bazılarıyla konuşurken kendimi çok kasarım, isteksiz konuşurum.

Hepsiyle alakayı kestim. Yolda görsem selam vermiyorum.

Akra balarınız hakkında ne düşünüyorsunuz?

Çoğunu sevmem. Birkaç kişiyle iletişimim var diğerlerini görmüyorum bile. Görmek de istemiyorum.