O zamanlar lise son sınıftaydım. Ders çalışmayan arkadaşlarıma bağırır, "ÇALIŞAN DEMİR PAS TUTMAZ" derdim. Ayrıca bizim sınıftakiler o kadar çok severlerdi ki beni ... Kapının arkasına "Çalışkan öğrenci giremez" diye yazmışlardı. Ayrıca beni kıskanmaları... Mükemmel duygu... Ayrıca, yine lise son sınıfta... Arkadaşımla birlikte ingilizce sınavına çalıştık. Tabii o benden yüksek aldı. Tekrar ders çalıştır dedi. Ben ne yaptım? Kabul etmedim. Eğer o kişiler buradaysa selam olsun Bana kalırsa, düştükçe sağlam bir şekilde kalkmasını bilmeli... Silkelensin... Böyle olmaz. Bu arada öğretmenler tarafından takdir edilmek çok güzel duygu... Hırslı ve azimli olsun. Ayakta dimdik duracak, durmak zorunda. Pes etmesin. Değil mi @celina? Keşke kardeşim olsaydın @celina

Biraz sert konuşmuşum, kusura bakma. Ben seni erkek zannettim. Burada çoğunluk erkek olduğu için...

Merhaba. Ben kendimi bazı konularda kandırıyorum. Belki de pek çok alanda kandırıyorumdur. Bir sorun karşısında bahaneler üreterek kendimi kandırıyorum. Örneğin ders çalışırken sıkılıyorum ve bırakıyorum bir süre sonra dersin başına oturmuyorum ve sanki o dersi çalışmışım gibi kendimi rahatlatmaya çalışıyorum. Acaba kendi kendime kuruntu mu yapıyorum? Yorumlarınızı bekliyorum, teşekkürler.

Evet haklısınız. Farkındayım ve yenmeye çalışıyorum, teşekkür ederim

Bu konu mantıklı mı

Bunları düşünmek zaman kaybı. Her şeye baştan başlamaya ne dersin? Yaş 15, lise 2 veya 3 olması lazım. Ders çalışmak için haftalık plan hazırla. Renkli kalemler kullan, müzikle birlikte ders çalış.

Teşekkür ederim.

Benzer örneğini bir gönül işinde yaptım. Üç yıldan uzun sürdü ve bitti. Kendini kandırman anın tadını verir geleceğin değil. Geleceğine ve geçmişine zarar verecekse bu yapacağın şey, yapma hocam.

Çok güzel konuştun ama bu kadar kolay değil. Kişi, gaza gelerek bunları yapar ama düşünceleri ve malum durumu onu yalnız bırakmaz. Sonucunda, en küçük sarsıntıda düşer.

Mutlu oluyorsan önemli olan o. Ne olacak, bari mutlu olmak için kendimizi kandıralım.

Çok fazla kabus görüyorum Son 1 aydır evde salonda bir arkadaşımla konuşuyorum, sonra mutfağa gittiğimde bizim küçüklüğümüzde annemin aldığı peluş oyuncaklar var rüyamda onları görüyorum ve bana saldırıyor. Bende bıçak çekip ya da eğilip gözlerimi kapatıyorum ve uyanıyorum. Gerçek hayatta uyuyamıyorum yine göreceğim... www.technopat.net

Dersle alakalı plan hazırlama, müzikle çalışma vesaire bunları uyguluyorum zaten. Sorun bunu devam ettirememem. Çok teşekkür ederim yorumun için.

O zaman neden konu dışı diye bir seçenek var?

Yaptığınız şey doğal, Üstat Freud buna savunma mekanizma der. Organizma kendisini sağlama almak için böyle yollara başvurur. Birçok yöntemi var seninkisi hayal kurmaya da girebilir mantığa bürümeye de çünkü kendini rahatlatmak için bahane arıyor olabilir beynin. Buradan savunma mekanizması ile ilgili daha detaylı bilgi alabilirsin. Beyin böyle şeylere gelemez, örneğin kendisini küçük görmek ya da başarısız görmek istemez onun için bu tür yollara başvurur. Bunların farkında olursan yenmek ya da bir sorun olarak görüyorsan üstesinden gelmek daha kolay.

Tanrının varlığına kendini kandırarak içini rahatlan milyarlar var.

Hocam bana göre bu konunun bir çözümü yok. Dolaylı yoldan değiştirebilirsiniz sadece. Bu da çok düşünmekten geliyor.

Evet haklısın. Bunun için çözüm arıyorum.

Rica ederim, gündelik hayatınızı etkiliyorsa bir psikologla görüşmenizi tavsiye ederim.

Bence kendini kandırmamalısın.

Amacım sadece fikir almak. Mantıklı olmayabilir teşekkürler.