Tek başınıza bir kahve içmek inanın iyi gelir. Bir yere oturursunuz hava alırsınız.

Küçükken çok fazla fiziksel şiddete başvurdular. 1-2 senedir iri yapılı olduğum ve kendimi savunanilecek durumda olduğum için isteseler de yapamıyorlar. Bunun acısını da psikolojik olarak çıkarıyorlar. Ülkenin durumu herkesi etkiledi evet ama bunlar eskiden de böyleydi. Şu an mazeretleri bu oldu. Neredeyse hiç düşüncelerimizin zıt olmadığı zaman olmadı. Çevremdeki insanlar, babamın kendi kardeşleri bile babamla asla anlaşamıyor. Ayrı bir dünyada yaşıyor gibi her düşünceye karşı ve herkesin kendisi gibi düşünmesini istiyor onun düşündüğü şeyin aksi asla olamaz onun için. Konuşmayı denememin hepsinde sonu "sana verdiğim emeklere yazıklar olsun" tarzı sözlerle bitti. Her lafımı farklı yerlere çekiyor. Ailemden uzaklaşmadığım sürece rahat yok bana.

Keşiş olmakta fayda var. cidden kafanızı başka şeylere yönlendirin. Odanızdan yemek harici çıkmayın. Kitap okuyun odanızda herhangi birşeyle ilgilenin.

Part-time iş bulabilirsen o iş de çözülmüş olur. Hakkında hayırlısı umarım düzeltirsin durumu. Özgüven konusunu da rahat hissetmediğin durumlara girerek geliştirebilirsin. Yani konfor alanının dışına çıkmaktan çekinme.

Onlar bunu yaptığında haklısın deyip geçiştir. tilt oluyorlar. Denendi.

Hala @AnotherJourney'e gülüyorum. Bunu asla unutmayacağım Gece gece ne güldürdü Her daim mutlu ol. Canını sıkma. Güzel şeyler düşün. Eminim karşına güzel şeyler çıkacak. İyi düşün, iyi olsun. Kendine iyi bak. UMUTSUZLUĞUN İÇİNDE UMUT VARDIR. Bunu sakın unutma. @AnotherJourney, sen de mutlu ol her zaman. Çok teşekkür ederim. Gülmem geçmedi sayende

Askere git kafa dinle.

Güzel dilekleriniz kadar güzel bir hayatınız olur umarım, teşekkür ederim.

Başaracaksın, başaracaksın, başaracaksın. Ben inanıyorum, sen de inan. Bırakma, dayanmalısın. Bu zorluklar seni güçlendirecek. İnanmak, başarmanın yarısıdır. Ailen de pişman olacak yaptıklarına. Tabii son pişmanlık fayda etmez. Güzel yerlerde olacaksın. İnan bana. Sen çok güçlüsün. Yalan değil, her şey düzelecek. Bunu unutma.

Zaman zaman uzunca süre umursamadığım oldu ama her defasında dayanamayıp karşı gelerek tepki gösterdim ve onlar da aynı şekilde yaptıkları şeylerin dozunu yükseltti.

Hocam onları okeyleyin tamam falan deyip geçiştirin 10/10 taktik.

Siz misiniz fotoğraftaki?

Arada haklısın, aynen öyle gibi şeyler dediğimde bu sefer "inşallah senin evlatların da sana böyle davranır" diyorlar. Allah'ım ne güzel bir aile evlatlarının geleceği için çok güzel dileklerde bulunuyorlar. Bazen ne yaşadığıma anlam veremiyorum şaka gibi geliyor.

Senden 1 yaş küçüğüm bende ara sıra ailem ile düşüncülerim zıt düşüyor. Ama bu yaşıma kadar ailem bir kere bile fiziksel şiddete başvurmadı. Bu aralar ülkenin durumundan, insanların birbirinden giderek yozlaşmasından dolayı çoğu insan sakin ve huzurlu değil. Babanızı anlayışla karşılayın. Baktı bir daha yapıyor konuşun.

Güçlü olmak zorundasın. Pes etme sakın. Kim olursa olsun, senin düşürmelerini izin verme. Dimdik ayakta dur. Laf, dayaktan beterdir, biliyorum. Düştün, diyelim ayağa kalkmayacak mısın? Kalkacaksın, hem de sağlam bir şekilde. Her zorluğun, bir kolaylığı vardır.

Gece gece hiç güleceğim yoktu güldüm

Çok fazla dolduğum ve artık ne yapacağımı bilemediğim için rahatlamak için buraya yazıp belki birilerinden fikir almak istiyorum. Ne yazacağımı, ne anlatacağımı bile bilemiyorum. En son az önce babamın durduk yere oturma odasına gelip oturduğum yerden uzanmak için "Kalk şuradan." diye kaldırdıktan sonra "Ne bakıyorsun oğlum? Çık git şuradan." diye bağırmasıyla daha da dolmuş durumdayım. Bunda ne var vs. diyebilirsiniz. Yaşattıklari şeyler içerisinde bu nokta bile olamaz ama bilmiyorum normalde sinirlenirdim ama bu sefer çok zoruma gitti, üzüldüm bir anda. Küçüklüğümden beri hep psikolojik baskı gördüm. Çok yakında 20 yaşıma gireceğim ve bu yaşta daha ne birisiyle konuşmasını biliyorum ne de özgüvenim var. Geleceğim, ne hedeflediğim ne yaptığım ve yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok. 1 tane bile arkadaşım yok kaç yıldır. Liseden mezun olduktan sonra 2 defa mezuna kaldım ama iki seneyi burnumdan getirdiler. Para israfısın, keşke olmasaydın, okuyacaksın da adam mı olacaksın vb. laflara her gün maruz kaldım ve diğer şeylerle de birleşince psikolojik olarak daha da kötü bir duruma geldim. Kaç yıldır geceleri stresten uyku uyuyamıyorum, düzgün uyku nedir unuttum. Eskiden top patlatsan uyanmayan ben, şimdi en ufak şeyde korkuyla ne oldu diye uyanıyorum sabahın köründe. Stresten gözlerim bulanıyor sürekli. Birkaç ay önce stresim en üst seviyelerdeydi ve 2 ay boyunca gözlerim seğirdi, özellikle anne ve babamın yanındayken coşuyordu adeta. Saçlarım da dökülmeye başladı artık . Stres kaynaklı egzamam var 12 yaşımdan beri, saçım ve parmaklarım yara dolu. Ne zaman ki stresim azalmaya başlasa bu sorunlarım da gitmeye başlıyor ama stressiz zamanım neredeyse hiç yok. Bu sene başlarında dayanamayacak hale gelmiştim ve asla kimsenin yanında ağlamayan ben dayanamayıp annemin yanında ağladım ve psikoloğa gideceğim dedim ama zorla vazgeçirdi. Üstüne de aylardır ara sıra hatırlatıp akılsız bir de psikoloğa gideceğim diye ağladı deyip duruyor. Ailemden uzaklaşmak için istemesem de 2 yıllık bölüm yazdım ama sanki olmayacağım zamanların uğraşını şimdiden yapmaya karar kılmışlar gibi daha çok üzerime gelmeye başladılar. Bir de üstüne üniversitede insanlarla nasıl iletişim kuracağım, ne yapacağım alışabilecek miyim vs. gibi korkular içimi sarmaya başladı. Kafam aşırı karışık ne düşündüğümü bile bilmiyorum düşünceler içinde kayboldum resmen. Son düzenleyen: Moderatör: 28 Ağustos 2022

Tahminimce ailen +50 yaşında olduğunu düşünüyorum ki aile bireylerinin kafa yapılarını değiştirmek dağı kaldırmak gibi bir şeye denk geliyor. Her ne kadar annen zar zor vazgeçirmeye çalışsa da psikoloğa kesinlikle git. Gerekirse belediyenin olsun gerek özel olsun gitmelisin. Nereye diye soran olursa en basiti: "arkadaşlarla çıkıyorum." diyebilirsin .

Ceza yesemde yazacağım. Yanından bile geçmiyorum. Hiç benzemiyorum. Bayağı güldürdün. Çok teşekkür ederim.

Asıl ben teşekkür ederim. Sağ ol. @AnotherJourney, hala gülüyorum Allah da sizleri güldürsün. İyi ki varsınız hepiniz.

Odam yok maalesef. Salonda kiler tarzı kapısı olmayan bir yer var orayı oda gibi kullanıyorum. Tüm her şeyin ortasındayım yalnız kalamıyorum yani. Ne kitap okuyacak ne de başka bir şey yapacak aklım kalmadı. Son zamanlarda sürekli dalıp gidiyorum kaç defa bardağa şu doldururken farkında olmadan taşırıp her yeri sırıl sıklam ettim. Hiçbir şeye odaklanamıyorum bu yüzden ders bile çalışamıyorum.

Dışarı da çıkabilirsiniz, bir parkta çimlere oturup kitap okumak güzeldir. Genelde yaparım.

Eskiden tapınaktaki keşişlerle dalga geçerdim ama biraz olsun onlar gibi hiçbir şeyi umursamazsan hiçbir denilen lafı duymuyorsun. Ben kendimi ruhsal olarak ailemden soyutladım laflarını duymuyorum, önemsemiyorum. Sende önemseme. Takma kafana sal gitsin.

Hocam bence korkusuz olun özellikle dışarıdaki insanlar konusunda. Onlarında sizi aileniz gibi yargılayacağını düşünüp rahatsız oluyorsunuz. Ama merak etmeyin yargılamazlar hatta anlayış gösteren empati yapan bile olur. Aile içindeki sıkıntınızı azaltmak için de gülün geçin bence işi mizaha vurun zaten aileniz bir süre sonra bu çocuk ne kadar bağırsak da umurunda değil joker gibi herşeye gülüyor deyip sizin yerinize konu komşuya dert yanarlar. Ha ailenizin neden böyle davrandığını merak ediyorsanız muhtemelen kendi ailelerinden 10 kat beterini gördüklerinden. Şimdi sizde bu sıkıntıları görüp çocuğuma bunları yaşatmayacağım diyebilirsiniz ama çocuğunuzla illaki çakışırsınız mesela çocuğunuzun sizin yanınızda uzanması sorun olmaz ama size değişik kelimeler eder ve siz çocukken anne babanıza öyle bir hareket yapmadığınız için çocuğunuza çok sinirlenebilirsiniz.

Önemli değil hocam sizde sağolun.

Haklısınız. Her zaman okuyup mesleğime başlayıp kurtulucam başka yolu yok yapmalıyım diyorum. Bir şeyler yapmaya çalışıp neler yapmam gerektiğini düşünmeye başlıyorum ki hop bi anda beni alt üst edecek bir şey çıkarıyorlar. Liseden beri kaç kere ben neden yaşıyorum başarabilecek miyim diye sorguladım kendimi. Sabrediyorum bir şekilde kurtulacağım diye. Ama özellikle annem ölene kadar yakamı bırakmamakta kararlı. Açıkçası ben tamamen ailemden bağlarımı koparıp kendi hayatımı yaşamak istiyorum. Elbet başka sorunlar da yaşayacağım gayet normal ama ailemle yaşadığım şeyler benim için artık bir travma. En ufak şey bile beni kötü etkiliyor. Annemse bana bakmayacak mısın, hayırsızsın, belliydi böyle olacağın gibi laflar söylüyor. Bana bunları yaşatan insana bakmak istemem açıkçası ama her konuyu bu laflara çekiyor.

Çocuk ve aile arasında illa ki anlaşmazlıklar, sinir olmalar olur ama bir sınırı var. Sonuçta karşımdaki bir çocuk ve aynı yerlerden ben de geçtim. O konudaki tek korkum ya ben de yaşadıklarımın etkisinde kalıp çocuğuma bu şekilde davranırsam. Bugün annem her zamanki gibi durduk yere laflar söyleyip bi ton küfür etti. Bu sefer diğer günlerden farklı olarak tek kelime dahi cevap vermedim söylediği şeylere. Sonra yarım saat kadar önce mutfağa yanına gittim ne alayım diye. Yine küfürler etti. En son dayanamayıp "her dediğin lafı benim bir şey yapmamdan dolayı ediyorsun ya sabahtan beri tek kelime etmedim yine aynısın ne yaptım sana" dedim. O da çok normalmiş gibi gayet rahat ve gülen bir yüzle "şaka yapıyorum" dedi. Nasıl bir şakaymış bu anlamadım gitti. Neyse çok geçmeden "artık gidiyor çok şükür kurtuluyorum az kaldı" diye sevinçli bir şekilde 2-3 defa tekrarladı kendi kendine. "İnşallah ömür boyu kurtulup rahata ereceksin" dedim. Bir anda sesini yükseltti ve yakama yapışıp "elin ekmek tuttuktan sonra gidecek misin yok öyle şey bana bakacaksın" diye sesini yükseltti. Bu arada "bana bakacaksın" lafını sürekli alakalı alakasız her lafın arasına sokuşturup bu konuda tartışma çıkarıyor. İçimden geçen şey fırsatını bulduğum an kendimi kurtarmak ve iletişimi kesmek. Çünkü yanlarında dururken bile kendimi çok kötü hissediyorum. Karamsarlığa kapılıp gidiyorum. Söylemem ne kadar doğru bilmiyorum ama o kadar çok huzursuz oluyorum ki ömrümün bu şekilde geçip gideceğini düşününce yaşamanın gereksiz olduğunu bile düşünüyorum. Sonra bir şekilde bir gün kaçıp kurtarıcam kendimi diyerekten bu düşünceleri kovuşturuyorum aklımdan. Ama bunun da her şey gibi bir sonu, sınırı var. O sınıra gelirsem neler yaşanır bilmiyorum. Bilmek zorunda da kalmam umarım. Ancak şöyle bir sorunum var. Annem hem kızıp hakaretlerle baskı kurarak, hem de arada vicdan yaptırarak kendisine bakmak zorunda olduğum konusunda bana ısrarla baskı kuruyor ve bu aşırı canımı sıkıyor. Her ne kadar hak etmediğini düşünsem de vicdan yapıyorum ister istemez. Bana karşı düzgün davranma, beni bir insan olarak görme konusunda bir adım bile gelişme yok. Tam tersi yaptıklarının dozunu arttırıyorlar. Kendi imkanlarım el verdiği sürece maddi açıdan yardımcı olurum ama yanında olmam diyorum kabul etmiyor. "Ben büyüteyim bu yaşa getireyim , sen de sefasını çek yok öyle şey bana bakmak zorundasın" diyor. Kısacası ölene kadar hayatı sana zehir etmek istiyorum diyor. Ben böyle bir şeye dayanamam, kaldıramam. Resmen evde yabancı gibiyim ve sanki bana bakmaları için birileri onları zorluyor. Maddiyat olarak onlara bağımlı olmak zorunda kalmasaydım çoktan gitmiştim ama bir süre daha el mahkum. Buraya kadar okuduysanız eğer sizden fikir istiyorum. Ne yapmalıyım, ne kadar vermeliyim bilmiyorum. "Anne-babanın hakkı ödenmez", "hayırsız evlat" vs. gibi söylemler zerre umurumda değil. Herkesin psikolojisi, yaşadıkları, en önemlisi annesi-babası aynı değil. Cevap vermeyecekseniz de canınız sağ olsun. İçimi dökmüş olmak da bir nebze rahatlatıyor.