1936'da, savaş yılları içerisindeki şartlara rağmen hayatını içsel motivasyonu güçlü ve mütevazı biçimde, tutkuların kölesi olmadan, sofraya giren bir tek ekmekle mutlu yaşamayı başarmış nice nice insanlar gelip geçti. O günden bugüne bir şeylerin değiştiği bariz belli; insanların birbirlerine tahammülü kalmayıp birbirlerine olan saygılarını yitirmesi iken bunlara sebep olan şeyin ne olduğu ve o günden bugüne dek neyin değiştiğinin cevabı toplum bilimcilere kalmış. Ayrıca, bu durum o kadar pekişti ki siyasetçilerin dili dahi nefret ve hedef gösteren bir hale gelmiş ki bazı insanlar da bunlardan beslenmeye başlamış. Sevgi ve saygı sözcükleri insandan uzak her yerde.

Geçim sıkıntısı, gelecek kaygısı, işsizlik vs. Ve daha bunlar gibi birçok sıkıntı varken nasıl mutlu ve huzurlu olsun insanlar?

Maskeli baloya hoş geldiniz.

Toplum içi gerginliğin fazla olması yaygın cehalet. Küçükken duymuştum; yıllar önce bir maçta fenerbahçe taraftarları tuttuğum takımın bayrağını yakmışlar. İçim nefret ve intikamla dolmuştu. Nasipsizliğin en yalın hallerinden bir örneği kendim yaşadım. Cahili kolay doldurursun, cahil olmayanı haklılık krizine sokarsın. Al sana gerginlik.

Para, stres, kaygı.

Toplumsal yozlaşma. Bireysel önceliklerin toplumdan önce geldiğine dair saçmalıkların öğreti diye yutturulması ve insanların bunlara meyletmesi. Ayrıca bu herzeleri ortaya bırakan laf ebelerini el üstünde tutmaları, sözlerini çok manalı şeylermiş gibi şiar edinmeleri. "Hayatta en değerli sensin", "anı yaşa" gibi zırvalar.

Gözlemleriniz eksik; bu ülkede kıtlık zamanlarında: karne ile ekmek veya yağ dağıtılması gibi mevzularda dahi halkın tahammülü bu zamanın kat kat üstündeydi. Fakir mahallelerde mutlu olmayı başarmış bir sürü insan mevcuttu. Manevi çöküş, ekonomik çöküşten çok daha tehlikelidir.

Seçim'de bunlara hiçbir zaman oy vermedim, vermeyeceğim de zaten kardeşim, bir önerin varsa söyle ama sonra Silivri'lik olmayalım. Öyle edebiyat yaparak, lafla olmuyor bu işler.

Geçim sıkıntısı, borçlar ve dahası. O yüzden insanlar mutsuz. İnsanlar eve ekmek yetiştirmeye çalışıyor.

Günümüz Türkiye'sinde en büyük problem ekonomi iken benim değineceğim ilk konu toplumun ekonomik problemlerinin yarattığı etkenlerdir. Aşk, sevgi tek başına karın doyurmaz. Bir insan önce ekonomik olarak rahat olmalı ki manevi duygulardan daha iyi beslenebilsin. Bu demek değil ki çok fakir insanlar asla mutlu olamaz. Nasıl çok parası olanlar mutluluk içinde yüzmüyorsa, bu olay genele bağlı bir şey değil ancak büyük oranda insanların psikolojilerini bozan bir gerçek. Konuya da benzer cevaplar geldiğinden demek ki gözlemlerimde haksız sayılmazmışım, bana da özel değilmiş gözlemlerim.

İşte onu biliyorlar artık, şu an seçim yapılsa kazanamazlar. O yüzden de anayasa değişikliği yapmaya çalışıyorlar ve erken seçim taleplerini reddediyorlar. Eğer hata yapmazlarsa halkın seçiminden etkilenmeksizin 2027'ye kadar iktidar kalabilirler.

Hissedebiliyorum, burada da gerginlik hat safada olacak. Not: Olmuş bile.

İstediğim çıkarımı yaparım kardeşim, ne bu salça olma isteğin? Sen de mesajında manevi etkenler üzerinde dur o zaman. Giderek garipleşiyor bu forum...

Okumam eksik değil, ana etkeni ekonomi üzerine kuruyorsunuz. Ana etken, ekonomi değil. Sanırım siz ifade ettiğinizin farkında değilsiniz ki cevabımda aslolalın manevi bilinç olduğu yönündeydi ki anlayamamışsınız.

Duyar kastığım falan yok. Ne saçma bir argüman bu. Ekonomik kaygıyı yok etmenizin mutluluğa etkisi; insanların, toplumsal bilinç seviyesine bağlıdır. Ama siz eğer ahlak yasalarına riayeti sağlarsanız, toplumsal bilinç kesinlikle düzelecek ve ekonomik refah kendi kendine gelecektir. Ayrımı idrak etmek gerekir.

Hayır efendim, ahlakli olunca başkasının hakkına gasp etmemeyi ve edilmemesini önemsemen sebebi ile haksız kazançların ve para ya da metadan ötürü oluşan tekelleşmenin önüne geçebiliyorsun.

Sanırsam sen burada toplumun mutsuzlaşmasının asıl sebebinin duygusal yozlaşma olduğunu anlatmaya çalışıp edebiyat yapmaya ve duyar kasmaya çalışıyorsun ama bu forumda çok gördük, kimse yemez böyle şeyleri. Her şeyden önce ekonomik stabiliteyi sağlayacaksınki manevi olaylara yer kalsın çünkü gıda, barınma, giyinme, vergi bunları parayla ödüyorsun. Para olmazsa ödeyemezsin, bunları sağlayamayınca da borç, kredi, vade girer ortaya ondan sonra hacize kadar gelir. Zamanın büyük bir çoğunluğunu günde 12 saat çalışıp, ay sonunu nasıl getireceğini düşünen bir insanın mutlu, rahat, çevresine mutluluk saçmasını bekleyemezsin.

Ekonomiyle ahlakın ne alakası var? Ahlaklı olunca IBAN'ına para mı aktarılıyor? Demekki açken, eğer ahlaklıysan mutlu olabilirmişsin, anladım abi.

Açların halini düzeltmekle vakit harcamayın efendim, tokların zihnindeki aksaklıkları temizlemeye çalışın.

Bireye indirgememe sebebim bu aslında. Sorun insanların değişmesi ile değil, zihnin ve düşüncenin değişmesi ile çözülebilir. Yoksa kısır kavgalarla heba olur gideriz.

İnsanlar mutsuz insanlar huzursuz insanlar geçinemiyor gençlerin hayattan beklentisi kalmamış mücadelesi için inancı kalmamış işsizlik hat safada, yalnızca sosyal ekonomik belirtiler bile bu kadar yeterliyken bunun hukuk vb. kısmına girmek istemiyorum.

Toklar ülkenin kaderini belirlemiyor mu? Eğitim, çalışma vb. koşullarını belirleyenler kim? Seni beni düşük ücretle işe alıp 12 saat çalıştıran kim?

Galiba ahlaklı olan insan, bilinçli olur. Bilinçli insanın bulunduğu ülkede de ekonomi düzgün olur demek istedi.

Siyasal islamın çöküş sebebi olduğu ülkede bu dediklerin asıl zırva olsa gerek. Bireysellikmiş, peh

Çünkü bazı insanlara tahammül edemiyorlar ve haklılar.

Bunun binbir türlü sebepleri var fakat bu binbir türlü sebeplerin en başı ülkeyi yönet en insanlardan kaynaklanıyor.

Arkadaşlar her yerde gördüğünüz gibi herkes birbirine suç atıyor, haksız ithamlarda bulunuyor. Bu durum Türk insanında fazla olmasının sebebi ne?

Çok basit, param yok. Her şey parayla. Aşk bile.

Aç bir insanın aklında ilk öncelik ahlaktı zaten. Bilinç, ahlak kazanmak için önce paraya ihtiyacın var, çünkü iyi bir bilinç kazanmak için kitap okumak, eğitim vb. şeyler gerekli. Para olmadan hiçbir şey yapamazsın 21. yy'de.

Genele mesaj yazılınca cevap verilmesi de doğaldır. Misal sizin bu tahammülsüzlüğünüzün bu konuya denk gelmesi ve sanırım ekonomik durumunuzun da iyi olmasi manidar.

Temel ihtiyaçlarını dahi zar zor karşılayabilen, hatta bir kısmını karşılayamayan insan mutlu olamaz. Mutlu olmayan insan etrafına mutluluk saçamaz. Hayatındaki maddi sorunlar yüzünden sürekli stres, öfke, kaygı içindedir, bir de buna manevi problemler de girerse o insan iyice kendini kaybeder. Temel sorun, ekonomi yani. Ekonomik refah arttıkça insanların tahammül seviyesi artıyor, yıllardır gözlemlerim bu şekilde. Ha bazı şeylere para da çözüm olmuyor, karakter meseleleri de var tabii ki, bunun temelleri de daha derin.

Ülkede tok olan kaç kişi var acaba? %43'ü asgari ücretli olan bir ülkede.

Okuman eksik, bak bakalım burada ne demişim.