Herkese merhaba, konu detayı biraz uzun olacak ama içimi dökmem gerekiyor. Ben Kasım ayında Yedek Astsubay olarak askere geldim. 1 sene yapıyoruz yani. Bu evden ilk uzaklaşmamdı. Giderken annemin, babamın gözyaşları fazla etkilemedi fakat nizamiyeden içeri girdiğim anda 2 buçuk aylık eğitim süresi boyunca sadece onları görmeyi, eğitim bitince rahatlaycağımı daha rahat olacağımı düşünerek geçirdim. Gerçekten de onları her saat düşünüyordum, ızdırap gibi geçiyordu. Eğitim süresinde canımdan çok sevdiğim Babaannemi de kaybettim. Her şey üst üste geldi gerçekten mahvoldum. Eğitim bitti iznimi de aldım son 6 günüm daha evdeyim. Ama hic gitmek istemiyorum nasıl bırakacağım ailemi diye düşünüyorum. Ana kuzusu değilim inanın ki. Ama bana bir şeyler oldu her şeyin üstünde çok duruyorum saatlerce düşünüyorum. Daha 9 ayım var nasıl biter diyorum. Arkadaşlarım benden sonra gitti normal er olarak, 5 ayları kaldı bazen kendime kızıyorum o şekilde seçmediğim için. İnanın ki beynimin boş kaldığı 1 saniye yok hep düşünüyorum. Atacağım adımı, yatacağım yatağı herşey hep kafamdan geçiyor ne oldu böyle anlamadım. Zamanın geçmeyeceğini düşünüyorum. Lütfen bana yardım edin kendimi çok kötü hissediyorum. Şimdi nasıl döneceğimi düşünüyorum hep. Askerlik zor gelmiyor ama bu hasrete nası dayanırım. Her şey üst üste geliyor ve kendimi çok yanlız hissediyorum. Son düzenleyen: Moderatör: 19 Ocak 2021

Anladım da daha durumu kötü olabilirdi. Bunun, onun için hayırlı bir şey olduğunu söylemeye çalıştım.

Anlıyorum hocam ama daha iyi olabilir yerine daha kötü olabilirdi diye düşünmek bence kötü bir anlayış.

Hocam kendini şu şekilde ikna et, bu durumdan kaçınamayacaksın, bu zaman her türlü geçecek iyi veya kötü, değiştiremeyeceğin durumlar üzerinde bu kadar kafa yorman hiçbir işe yaramaz seni üzmekten başka, ben de bir şeye kafamı taktığımda hep bu şekilde düşünmeye çalışıyorum, yardımcı da oluyor, şunu da unutma hayatın her yanı zorluk zaten, zorlukların üstesinden gelmedikten sonra gelişim göstermek pek mümkün değil.

evet işte ben de onu kabullenemiyorum. değer gördüğüm, gerçekten kurulu düzenimin olduğu bir yer vardı. ve buradan 9 ay daha uzak kalacak olmak bana gerçekten de çok uzun bir zaman gibi geliyor. hala kendimi oraya odaklayamadım, alıştıramadım.

Ben bugüne kadar onlarca defa psikologa gittim, daha bir işe yaradığını görmedim. Konuşup sohbet ediyoruz sonra geri yolluyor. Ay sonu da maaşını alıyor. Meslek diye yapmışlar bunu da.

Unutma her mutluluğun sonu nasıl gelecekse her zorluğun da sonu elbet gelecektir.

İnsan bir şey sakladığında da günler geçmez. Ancak bir süre sonra geçer.

Hocam ne alakası var, adam zaten değer bilmemezlik yapmıyor ki, tam aksine ailesini seviyor ve uzaklaşmak istemiyor ama hayat böyle yapacak bir şey yok.

Gayet normal hocam, insanın doğası öyle ama bu hislerinizi insanların hepsi hissediyor olarak kafanıza yerleştirirseniz rahat edersiniz diye düşünüyorum, zorluklarla başa çıkabilmeniz gerekiyor, bu konuşmalarımız size ne kadar fayda sağlar bilemiyorum, sonuçta iş yine siz de bitiyor fakat durum bu.

Ailemle rahat yaşayabilen birisi değilim. Ne yapsam karışırlar bana maalesef. Sizin yerinizde olsam bayram ederim. Bunu tatil gibi görmenizde fayda var. Hem eğlenirsiniz hem de zaman hızlı geçer.

Sana bir şey söylemek istiyorum. Sana bakan, değer veren ebeveynlerin var. Bunun ne kadar iyi bir şey olduğunu düşün. Kiminin ebeveynleri çocuklarına hiç bakmıyorlar bile. Sen onlardan biri de olabilirdin. Ama ailen sana bakmış ki böyle hasret çekiyorsun. Hiç bakmasalardı daha mı iyi olurdu?

insallah zamanla düzelecek diye düşünüyorum. birden olacak birşey de değil ama 3 aydır alışamadım bundan sonra nası olur onu da bilmiorum