Haluk Tatar YouTube kanalını izlemeni tavsiye ederim.

Hiç kimseyle düzgün eğlenceli sohbet edemiyorum. Aklıma konu gelmiyor. Konu gelse de konuşamıyorum bazen konuşurken takılıyorum ve bazen de anlamsız boş şeyler söylüyorum. Karşıdaki de beni anlamıyor takmıyor tabi ki. Karşıdakinin söylediklerini bazen anlayabiliyorum bazen de anlayamıyorum. Yani bir cevap bile veremiyorum. Anlamadığımdan ve aklıma bir cevap gelmediğinden "evet, hayır, tamam, oha, öyle mi" deyip geçişmeye çalışıyorum. Ama aslında o kadar çok sohbet etmek, gülmek eğlenmek istiyorum ki. Ne yapmalıyım?

Aynıyız, ben artık bıraktım yalnız takılıyorum.

Yani ben de sizin gibi düşünüyorum. Ama sınıf arkadaşlarım sanki 10 yıllık arkadaş gibiler. Çok eğleniyorlar. Çok iyi sohbet ediyorlar. Niye ben onlar gibi değilim. Niye ben onlar gibi herkesle konuşup sohbet edemiyorum. Zaten beni ailem dışında önemseyen kimse yok. Ben herkes için bir araçtan ibaretim. Yani 2. seçenek gibi bir şey.

Bende yeni 9'a geçtim. Belki benim için yeni bir başlangıç olur diye düşünmüştüm. Ama yine aynı sorunla karşı karşıyayım. Böyle giderse sessizce yanlarında takıldığım kişilerde beni bırakacak. Öbür insanları gördükçe acı çekicem.

Rahatlamak isteyerek bile kendinizi strese sokuyorsunuz. Düşünmeyin, aklınıza geleni söyleyin. Aklınıza bir şey gelmiyorsa etrafa bakın, gördüğünüz ilk şeyden konu açın.

Vallahi tıpa tıp aynıyız. Zamana bırak zamanla illaki birini bulursun heralde

Hocam her seferinde sakin olmaya bu sefer yapıcağım sakin olmalıyım deyip sohbete başlamaya çalıştım. Ama hiç bir zaman başaramadım.

İlk önce şöyle düşün karşındaki de bir insan ve senin gibi düşünüyor olabilir. Normal durum deyip bunu aşman ve sakin olman gerek karşındaki kişi seni yemez o da bir insan. Sadece kendin bu durumdaymış gibi de düşünme sal gitsin özgüvenli ol. Yani en fazla ne olabilir?. Konuşmalarda baskın karakter ol unutma karşındaki kişide insan duyguları var ve o da utanıyor olabilir. Tekrar dediğim gibi özgüvenli ol.

Her seferinde biriyle konuşmadan önce sizin dediğiniz gibi kendime cesaret veriyorum. Özgüvenli olmaya çalışıyorum hatta sınıfta arkada tek otururken birinin yanına geçip konuşmaya çalıştım. Hatta karşıdaki de sohbet için çok istekliydi ama ben devamını getiremedim. Yani sohbeti boşverin normal iletişim kuramıyorum.

Zamanla tanışırsın insanlarla. Benim gittiğim lise başka bir şehirdeydi ve ilk hafta kimseyi tanımıyordum. Benim gibi bir arkadaş daha vardı bedende tek başına takılıyordu yanına gittim sohbet muhabbet ettik. 3 senedir aramızdan su sızmıyor şu an. Sonra sınıfta zaman geçirdikçe diğerleriyle tanışıyorsun zaten. Biraz zaman ver, anında arkadaş, kanka olamazsın birisiyle.

Bir grup var onlarla takılıyorum ama sessiz sessiz yanlarında dolaşıyorum. Yanımdaki çocuk benim yanımdan öbür çocuğun yanına gidiyor. Eğlenceli, komik ve düzgün konuşamadığım için. Galiba kaderimde sıkıcı bir çocuk olmak varmış.

Yemin ederim yıllar boyunca aynı şeyden muzdarip birisini buldum sonunda, vay be. Yalnız değilmişim bu dünyada. Şimdi o bir yana dursun, ben kendi adıma konuşayım biraz asosyallikten dolayı böyle oluyor, ve kafa dengi olmadığım insanların yanında olduğum zaman. Bazı arkadaşlarımın yanında da susmak bilmiyorum mesela, böyle ilginç bir ikilem var ben de de. Fakat çoğunlukla bahsettiğim gibi asosyallikten. Sende de aynısı vardır diye düşünüyorum.

Umarım, bulamazsam da ailem var en azından onlarla vakit geçirmeye mutlu olmaya çalışırım.

Sınıf ortamında sadece sınıftayken değil tenefüsde falan birlikte takılın arkadaşlarınızla. Doğal olarak daha tanımıyorsunuz oda sizi tanımıyor. Birlikte vakit geçirin gerisi çorap söküğü gibi gelir.

Karşındaki kişi de senin gibi bir insan reis. O da seninle aynı durumda olabilir ve içinden şunu geçirmen gerek karşımdaki kişide benim gibi biri bu tarz duyguları tek ben yaşıyor olamam deyip biraz özgüvenli olursan bu iş çözülür.

8'e kadar çok asosyaldim ve aynı sorundan muzdariptim, liseye başladıktan sonra sosyalleştikçe düzeldi bu sorun.

Aklınızda başka şeyler varsa normaldir. Kafanızı boşaltın, rahatlayın.