Gaziantep'te de okullara kar yüzünden ara verilmişti. Arabada yatarken ayağımda iki çorap ve ayakkabı olmasına rağmen ayağım soğuktan uyuşuyordu. Isınacak doğru düzgün elektrik ve ısıtıcı olmadığından odun veya ne bulursak yakıyorduk. Bu da üstümüzü kirletiyordu ve hijyen konusunu aşırı riske atıyordu. Şansımıza herhangi bir hastalık kapmadan atlattık ilk bir ayı.

Geçmiş olsun. Allah yardım eder inşAllah. Ben de 24 Ocak depremini merkez üssü Elazığ'da yaşamış biri olarak senin şu anki yaşadığın korkuyu çok iyi anlayabiliyorum. Şunu bilmeni isterim ki deprem korkusu gelip geçici bir duygu. Bizim ev ağır hasar görmüştü. Taşınma sürecinde ben annemgilin yanında değildim. Tunceli'de dedemgilin yanındaydım. Ona rağmen artçılar devam ediyordu ve hissediyordum. Yaklaşık 6 ay artçılar küçüklü büyüklü sürer. Ben de senin gibi yatamıyordum. Babaanneme sürekli bana doğru dönmesini rica ediyordum. Hatta kiraya çıktığımız evde de ablama sürekli bana dön diyordum. Babaannem de "Sana dönsem depremi mi elimle tutacağım?" diyordu. Bu süreç gelip geçici. Önemli olan kafa dağıtacak, insanı meşgul edecek işlerde bulunmak. Hayatımız tüm bu olanlara rağmen devam ediyor. Biz de tüm bu olanlardan dersimizi çıkarıp, gelecekteki depremler için önlemimizi alacağız. Tekrardan geçmiş olsun.

Hocam jeologlar kavgaya girdi resmen. Biri diyor ki 7 üstü yapabilir, öbürü yalanlıyor. Saimbeyli ilçesine uzanıyor Savrun Fayi. Saimbeyli de benim komşum bir ilçe. Yani tirsmamak elde değil.

Hocam, o kadar psikolojimi etkiledi ki bu olay şu an sallana sallana yazıyorum. Avizeye baktım sallanmıyor, psikolojik olarak sallanıyorum. Biz aşağıya inip, binalardan uzaklaşınca telefonu açtım ve bana depremin Gaziantep'te olduğu yazıyordu. Sonradan Maraş dediler, anlamadım.

Gaziantep'te yaşadığımdan dolayı 6 şubat depremini en net hisseden insanlardan biriyim. İlk depremin merkez üssü ile evimin arası 80 veya 90 km arasındaydı. Deprem fobisi olan biriyim ve bu konuya aşırı kafamı takıyordum önceden. Şimdi de takıyorum. Yaşadığım yerin defalarca deprem riskini araştırdım, yazılanları okudum. Lakin hiçbir zaman bu kadar büyük ve yıkıcı etki de deprem üretebileceğini hiç düşünmedim. 6 Şubat'tan önce en ufak hissettiğim 2 saniyelik küçük depremlerde dahi o gün uyuyamazdım. 6 şubat depremini yaşadıktan sonra ayaktayken veya oturuyorken her an sallanıyormuş gibi hissediyorum. Depremin ilk gününden beri akşamları gözüme uyku girmiyor. Güneş doğduğu zaman ortalama 4 veya 5 saat arası uyuyorum. Kafamı dağıtmayı deniyorum ama bir şekilde 24 saatin en azından 5 saati aklımın içinde sorular dönüyor depremle alakalı. Belirsizliğin insanları korkuttuğuna inanan biriyim. Bu yüzden aklıma takılan birkaç soruyu cevabını bilenler veya fikir belirtmek isteyenler olur diye açıyorum bu konuyu. Buradaki amacım bilgisizliğimin doğurduğu belirsizliği ortadan kaldırarak bir nebze de olsa deprem korkumu bastırmak. Ayrıca içimi de dökmek isterim. Depremin ilk gününden beri neredeyse her hocayı dinledim ve haberleri okudum. Profesörlerin büyük bir çoğunluğu depremin olduğu yerde büyük bir deprem üretecek enerji kalmadığını söylüyor. Doğu Anadolu fay hattı, Kuzey Anadolu fay hattına nazaran daha uzun sürede enerji biriktiren bir fay hattıymış. Kısaca aynı bölge de tekrardan yıkıcı deprem olma olasılığı hakkında ne düşünüyorsunuz? Bir bilim sayfası takip ediyorum. Sayfa, çevrede bu depremden etkilenen faylarda enerjinin sönümlenmeye başladığını söylüyor. Bu konu hakkında bir bilginiz, duyumunuz var mı? Türkiye'de bu tarz yıkıcı bir deprem üretecek nereler var? Artçılar ne zamana kadar devam edebilir? Kahramanmaraş depremini çevre illerden nereler hissetti? Yakın illerden bahsetmiyorum, onların hissetmeme gibi bir olasılığı yok. Ankara, Afyonkarahisar gibi iller hissetti mi? Son olarak bu sallanma hissi ne zaman geçer veya nasıl geçer? Çünkü her an irkiliyorum. Burası işin soru tarafıydı, biraz içimi dökmek isterim. Öncellikle belirtmek isterim ki biraz uzun yazacağım. Gerçek hayatımda insanlara kendimi anlatamıyorum ve anlatacak pek bir yakınım da yok ailem dışında. O yüzden yazmak iyi geliyor. Depreme uykuda yakalandığım için ilk başlarda anlamamıştım ne olduğunu. Kitaplıktan kitaplar düştüğü zaman avizeye bakınca anladım deprem olduğunu. Depremin bitmesini bekledik ve biter bitmez vanaları kapatıp aşağıya indik. İnsanlar can havli ile terlikle, ayakkabısız bir şekilde ve atletle inmişlerdi. Çoğu insan ağlıyordu olayın psikolojik baskısından dolayı. Ben hala yaşadığımız felaketin büyüklüğünü kavrayamadığımdan, tek derdim bir an önce binalardan uzaklaşıp sakin bir yere götürmekti arabayı. Ailem geldi ve binalardan uzaklaştık. Deprem olduğu andan itibaren kar ve yağmur başlamıştı. O an insanlar, ulaşabildikleri yakınlarını aramaya çalışıyorlardı. Depremin ilk dakikasından itibaren trafik kilitlenmişti. Sabaha kadar araçta olanları sosyal medya üzerinden takip ediyorduk. Sosyal medyada göçük altındaki insanların yardım Tweetlerini görünce olayın farkına varabilmiştim. İlk ay çok büyük artçılar oldu ve bu yüzden evlere girmedik. Tek katlı evlerde veya çadırlarda kaldı insanlar. O an ki çaresizliğimi hiçbir zaman unutmayacağımın farkına varıyorum zaman geçtikçe. Polis veya asker değilim. Hayatım boyunca hiçbir zaman bir çatışmanın ortasında da kalmadım. Kısacası hiçbir zaman ölümle yakın olmadım. Erken yaşta öleceğimi hiç düşünmedim ama o gün avizeye bakarken hissettiğim tek şey çaresizlik ve ölüm korkusuydu. Hiç bu kadar uzun süreceğini düşünmedim bir depremin. İlk 10 saniye durmasını bekledim ama devam ettikçe artık evin buna dayanamayacağını ve çökeceği fikri aklımın her yerine ulaşmıştı. Bu esnada insanın aklına hep ailesi geliyor. Hiç inanmazdım ama ilk defa hayatım film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Hayallerim, anılarım, sevdiklerim hepsi. İnsanlar depremde göçük altında kalmayan insanların kurtulduğunu sanıyor ama göçük altında kalan insanlar kadar onlarda yaşam mücadelesi veriyormuş, o zaman anladım. Biraz deprem gününü anlatmak isterim. Depremden kurtulan insanlar havanın çok soğuk olması nedeniyle donma tehlikesi ile karşı karşıya geldiler. Hatta enkaz altındaki insanların çoğu da deprem sırasında hayatta kalmasına rağmen soğuk yüzünden hayatını kaybetti. İnsanlar çocuklu kadınlara arabalarını açtılar, bebekler ve çocuklar soğuktan donmasın diye. Arabalara sığmayanlarda mecburen dışarıda sabahı bekledi. Ben ilk defa hükümetin acizliğini o an fark ettim. İnsanlar ilk bir hafta doğru düzgün yiyecek yemek, içecek su bulamadılar. Bebeklere verilecek mama arayan insanlarla doluydu etraf. Devlet doğru düzgün hiçbir yere ulaşamamıştı depremin üstünden saatler geçmesine rağmen. Herkes, Devlet yetkililerinin çıkıp bir açıklama yapmasını bekliyordu. Çünkü dediğim gibi insanları bence belirsizlik korkutuyor. Bu konuda siyaset yapacak biri değilim ki bu konu siyaset üstü. İnsan canı söz konusu. Lakin bu felaketi yaşamış biri olarak hükümete aşırı kızgınım. Deprem bölgesinde en büyük yardımı halk birbirine yaptı. Hükümet doğru düzgün hiçbir yere ulaşamamıştı ilk günlerde. Çorap satan bir amca vardı, depremin ilk günü arabaları dolaşıp, sattığı çorapları insanlara bedava veriyordu. Yine hakeza battaniye dağıtan oldu. Bahsettiğim gibi insanlar, tanımadığı kadınlara, çocuklara ve yaşlılara arabalarını açtılar. Yani hükümetin yapamadığını halk birbirine yaptı. Çıkarabildiklerini enkazdan kendi imkanları ile çıkarttılar. Unutmanızı istemem. Bu tarz felaketler her zaman dönemin hükümeti tarafından milat seçilir. Gölcük depremi de milattı ama hiçbir şey yapılmadı. Hatta üstüne imar affı denilen ucube yasayı da kabul ettiler. Bununda son olmayacağına adım kadar eminim ama hani bir umut belki bu sefer son olur. Oy kullanacağız ve bu hayatımızın ileriye dönük 5 yılını hata daha fazlasını etkileyecek. Bu yüzden bu yaşadıklarımızı unutmadan oy vereceğiniz partiyi seçmenizi istiyorum. Bugün bunları Güneydoğu halkı yaşadı ama yarın Bingöl ve çevresi, ertesi gün Marmara'daki illerde yaşayanlar yaşayacak. Oy verirken bunlar hep aklınızda bulunsun. Doğal afetlerin şakası olmuyor. Deprem bir gerçek ve kimse bununla ilgili önlem almıyor. Şimdiden fikir belirten veya okuyan herkese teşekkür ederim. Zaman geçiyor ve kimseyi beklemiyor. Bu yüzden sevdiklerinize sevdiğinizi söylemek için geç kalmayın. İyi geceler ve iyi forumlar. Son düzenleyen: Moderatör: 19 Nisan 2023

Evet evet öyleydi ilk.

Zor bir deneyim daha yaşadık, atlatması kolay değil. Tüm yurttaşlarımıza geçmiş olsun diyorum.

Hocam ben de Malatya'da yakalandım. Bayramdan sonra döneceğiz biz Malatya'ya okullar açılacağı ve hem annem hem babam öğretmen olduğu için. Belki diğer illerde de olmuştur bilmiyorum ama Malatya'da deprem günü kar yağıyordu kar tatiliydi zaten o gün ama gün içinde yağmura dönüştü o yüzden berbattı her yer Malatya'da da.

Olası bir Bingöl depreminde yine hissedileceğini düşünüyorum. Tahminim 4-5 arası bir hissedilme olur Gaziantep'te. Marmara Depremini hissedeceğimizi pek düşünmüyorum ama yıkım olağanüstü olacak. Buradaki depremde can kaybının fazla olmasının en büyük nedenlerinden birisi de yetersiz personel sayısından dolayıydı. Umarım o zamana kadar evler depreme dirençli hale getirilip yeterli sayıda çadır, yiyecek ve personel sağlanır. Aksi taktirde rekor bir can kaybı yaşanacak Marmara'da.

Defalarca depreme Türkiyenin farklı bölgelerinde yakalandım. 99 yılında Gölcük depremine istanbulda yakalandım.. Bulunduğumuz binanın demirlerinin zangır zangır çıkardığı sese birebir tanıklık ettim.. 2-3 gün dışarıda kaldık.. İzmir desen orada yaşarken alışmıştık ufak çaplı depremlere ve şimdi yakalandığımız yer Kayseri. oturduğum binanın en üst katındayım.. 12. kat.. Öğlen yaşadığımız sarsıntı gece olanla ölçülemez boyuttaydı ama gece uykuda yakalandık ve ciddi etkilendik.. Dışarı çıkıp arabaya bindik boş arsalarda yer aradık kendimize. Benzin istasyonları full kuyruk.. Yakın eş dost akraba arayışı vs derken arabada sabahladık. En büyük etkileniş 2. deprem.. Öğlen olan depremi cok ciddi hissettik. Kendimizi bıraktık asıl depremi yaşayan insanımız derdimiz.. bizim psikolojik sorunlarımız geçer ama bizim bile böylesine hissettiğimiz depremi; Asıl yaşanılan bölgede hisseden insanlarımız.. Kayseride çok depremzede var.. her yerde 46,27 plakalı arabalar var.. vallahi araba kullanırken bile hassasiyet gösteriyoruz.. 46 plakalı Araba hatalı sollama yapıyor başka bir şey oluyor plakaya bakıyorsun 46,27 olunca herşey serbest olmalı diyorsun kafanda.. haklı olsanda özür diliyorsun.. Avm ye gittik üst baş alalım dedik önümüzdeki bir çocuk depremzede.. Valilik yardım yapmış ücretsiz alacak ama bir hata oluyor. Kasadaki personel cocuğu valiliğe yönlendiriyor.. Dur diyorsun ne kadar ödeyeceği.. Ne kadarsa ben ödeyeyim gitmesin uğraşmasın bürokrasiyle. Çok etkilendik Allah benden bizden çok deprem bölgesindeki insanımıza yardım etsin.. Deprem sonrasında izliyorsun tv leri, videoları.. Yol üzerindeki tesislerde 2-3 katına çorba satan tesisler mi dersin, İnsanların zor zamanından yararlanma peşinde olanlarmı dersin.. Unutmayın bu günleri... Unutmayın.. Adana tarafına gidiyorsanız bu tesislerde durmayın,.. Bu tesislere 1 kuruş para vermeyin ki batsınlar..

Öğlen olan depremde Adana'yı ilgilendiren Savurun fayının belli bir kısmı kırılmış. Kalan kısımda büyük deprem üretmez diyorlardı en son. Ayrıca bölgede sönümlenme başladığı için tekrardan büyük deprem riski de azalıyormuş.

Burası için enerji boşaldı diyorlar. Bize en yakın deprem riski olabilecek yerler Adana, Hatay-Suriye sınırı ve Malatya. O geceyi yaşadıktan sonra her şey tırstırıyor.

Malatya da benim şehre yakın, bencillik ediyor gibi konuşacağım ama açıkçası kendimi ve sehrimi düşünmeden edemiyorum bu durumlarda. Adana Savrun Fayi hakkinda çok konuşuyorlardı jeologlar. Allah sonumuzu hayretsin.

DAF uzun sürede deprem üreten bir fay hattı olduğundan Gaziantep ve Kahramanmaraş için gönlüm rahat 6 Şubat'tan sonra. Korkutan yerler Bingöl ve Hatay'ın ile Suriye sınırı.

Allah sonumuzu hayretsin hocam ne diyeyim. Hayır, deprem olmaz bir daha umarım da diyemiyorsun çünkü deprem bölgesi bir ülkede yaşıyorsun.

Hocam benim Antep'te oturan arkadaşım var. Antep'in şehir olarak kendisinde pek zarar yok diyor. Zemin çok iyi diye. Cidden sadece ilçelerde mi sorun? Nurdagi ve İslahiye ilçelerinden bahsetmişti. Tamamen yikildi diye. Mesela Kayseri zemini genel olarak kötüymüş maalesef. Zeminin ne kadar önemli olduğunu gördük demişti.

Ben de Kayseri'de yakalandım. Daha beterini daha önce yaşamadım. Merkez üssüne çok da yakın değilim ama Maraş'ın komşularından bir ilde yaşıyorum. Ben ailemle yakalandım kendim yakalansam ne yapacağımı tahmin edemiyorum. Kayseri il olarak zaten sürekli depremlere maruz kalan bir il değildi. Fayımız sağ olsun aktif değil pek. En cok öğlenki Elbistan-Ekinözü depremi bizi çok sarstı masamın resmen gözümün önünde ziplarcasina havalandigini gördüm. Daha doğrusu hissettim çünkü ellerim masanın üzerindeydi ve bende bir deprem tanımı olarak kalacak bu yaşadığım şey. Ne kadar güçlü olduğunu ise 17 ile birden zarar verdiğine bakarak anlayabiliyoruz. Sorun da şu ki Allah bir daha yaşatmasın da diyemiyorum çünkü faylarla örülü bir bölgede yaşıyoruz. Deprem hayatımızın bir gerçeği maalesef. Daha İstanbul ve Bingol de 7 üzeri deprem bekleniyor ve onlar da cok fena olacak.

Nasıl yani hocam anlayamadım?

Gösterdiğiniz hassasiyet için depremzedeler adına teşekkür ederim. Psikolojik olarak yıprandığımız için doğru kararlar veremeyebiliyoruz.

Nurdağında 1 sene kaldım sonra tayinimiz çıktı ama o bir yıl içinde güzel arkadaşlarım olmuştu oradan eşya aldığım dükkanların şu an büyük ihtimal yerinde olmaması beni çok üzüyor.

Bir de deprem gecesi o kadar kar yağıyordu ki. Zaten okullar tatil edilmişti Kayseri'de diğer illeri bilmiyorum.

Bingol depremini Kayseri de Antep de hissedecek ve haklısınız ki zaten kendileri de kabul etti yetersiz personel ve kurumlar nedeniyle oldu. Hızlı davranamamışlar. Üstelik İstanbul depreminde sadece İstanbul-14 mil Bursa-3 mil Kocaeli-2 mil insan etkilenecek. Sadece 3 ilden neredeyse 20 mil insan çıkıyor.

Kdz. Ereğlide okuyorum aynı şekil hem maraş depremi hem de düzce depremine gece 4 sularında yakalanmıştık, cümlemize geçmiş olsun.

İnanın sizinle aynı kaderim var maalesef. Gaziantep Şahinbey'de oturuyorum. Oturduğum mahallede herhangi bir yıkım yok ama evlerin %50'si orta hasarlı. İnanın aklıma hiç bir şekilde bu kadar yıkıcı bir deprem olacağı gelmez ve gelemezdi. Güvenerek oturuyordum. Depremin ilk anında kalktım. Evimiz 11. Katta. Dolapların kapakları açılıp duruyordu. O ses ve o çıkan enerji açığı dahil her şeyi gördüm. Tam deprem bitti dediğim anda tekrardan vuruyor ne yapacağımı şaştım. O anlık telaş ile en olmayacak şeyi yaptım. Masanın altına girdim. Ama ev yıkılmadı. Şanslı olduğum nadir günlerden biri. Aşağı indik. Her yer ana baba günü. Evimizin önündeki parkta kaldık. Ama dışarısı felaket soğuk. Özel hastaneye girdik içerisi tıklım tıklım. Bir yanda soğuktan hasta olanlar, kalbinden rahatsızlananlar, telaştan herkesi aramaya çalışan kişiler. Evimiz nasıl durumda diye meraktan ölen kişiler. Herkes vardı. Hastane deprem olacak diye bizi çıkardı. Şerefsizler o havanın soğuğunda bizi donmaya terk ettiler. Siteye geri geçtik. Sitenin girişinde ateş yaktık. Saat 8 olunca petrole gideyim ufak atıştırmalıklar alayım dedim kapının önüne kadar kuyruk var. Akrabalarımız bize sahip çıktı. Arabaya binip Büyükşahinbey bir müstakil eve geldik. Depremin ilk 4-5 gününü orada geçirdik. Evde 35 kişi kalıyorduk. Evin yükünü hafifletmek için 60. Yıl'da bir eve geçtik. Orada 7-8 gün kaldıktan sonra eninde sonunda eve geçtik. Evin hasarı çok büyük değil zaten 19 Şubat günü az hasarlı çıktı. Ama solumuz ve önümüzdeki evler orta hasarlı. Şöyle bir video bırakıp bitirmek istiyorum. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

İlkokul seviyesinde okuduğunu anlama yetisi geliştirip bir daha dene kardeşim.

Öncelikle çok geçmiş olsun, deprem gibi bir olayın insanları çaresiz bırakması ve böyle bir durumun içine sokması kadar kötü birşey yok. Tamamını okudum, okurken zorlandım ve gözümden yaş geldi. Hissettiklerizi hissetmişim gibi oldum. Çok geçmiş olsun umarım en kısa sürede atlatırsınız...

Gaziantep merkez ve haritadan bakınca sağ tarafta kalan ilçelerde sorun yok. Nurdağı, İslahiye ve İbrahimli'de yıkımlar büyük can aldı. Nurdağı ve İslahiye yok gibi bir şey. Nurdağı'nı tamamen yıkıp farklı bir yere kurmayı düşünüyorlar diye bir söylenti dahi vardı. O derece yıkım var diyebilirim. Merkezde sorun yok. Orta ve ağır hasar alan bina var ama diğer bölgelere göre çok iyi kaldı diyebilirim. Benim yaşadığım yer merkezden biraz dışarda. Yıkım olmadı benim yaşadığım semtte. Sadece insanlar psikolojik olarak çok yıprandılar. Fay hattı zaten Nurdağı ve İslahiye'nin direkt altından veya yakınından geçtiği için oraların ayakta kalma ihtimali çok düşüktü. Bu düşük ihtimalde tutmadı. 6 Şubat depreminde Maraş'tan, Hatay'ın Suriye kısmına kadar bir enerji boşalması oldu. Uzmanlar Malatya için endişeleniyordu ama oralarda da sönümlenme başlamış. Şu an aktif olarak iki yer üzerinde çok duruyorlar. Bingöl ve İstanbul.

Ben Adana'dan şüpheliyim. Ve Naci Kayseri'nin depremselliğini küçümsemeyin dedi geçen.

Bingöl'deki olası bir 7 şiddetindeki depremi hissetmeme ihtimali çok az. Çok uzak olman lazım Bingöl'e. Lakin dışardaysan 4 veya 5 şiddetinde hissedilen bir depremin farkına varamayabilirsin. Kahramanmaraş'ta 5.6 şiddetinde artçı deprem olduğunda ben parkta oturuyordum ve gram hissetmedim. Tabii 4 veya 5 değil de 6 şiddetinde de hissedilebilir. O zaman sıkıntı yaratır çünkü yıkıcı kategorisine giriyor. Benim merak ettiğim 6 Şubat depremini örnek veriyorum Ankara kaç şiddetinde hissetti? Buradan yola çıkarak bir fikir sahibi olabilir olası bir 7 şiddetindeki depremi kaç şiddetinde hissedeceğimizi. Tabii en önemli etmen şehrin zemini nedir? Gaziantep'e kayalık diyorlar ama ne bileyim halk efsanesi gibi geliyor.

Deprem yıkmaz ahlaksızlık yıkar, denetimsizlik yıkar... Maalesef ülkemiz bir deprem ülkesi ve gördüğümüz gibi hiçbir yerde yapı denetim, kentsel dönüşüm falan yok. Ben de gece vakti yaklaşık 6.1 şiddetinde depremini yaşadım. Kdz. Ereğli'de oturuyorum ve o günkü deprem beni çok etkiledi. Yatarken sanki artçı deprem oluyor gibi hissediyordum... Bu arada çok geçmiş olsun umarım iyisinizdir.