"Bizim zamanımızda" ile başlayan her cümle. Bedenim uzaklaşmaz fakat ruhum uzaklaşır. Sadece saygımdan orada dururum.

Bulunduğunuz ortamda birisi eskiler bilir, bizim zamanımızda, şimdiki nesil, kuyruklar vardı, fakirdik, istersen yapma, zorluğu bize sor, çok sıkıntılar çektik, ilaç alamıyorduk daha bunun gibi bir ton kalıplaşmış cümle var bunları duyduğunuz an oradan kaçın, nasıl insanlar bunlar anlamak mümkün değil kendilerine eziyet edilmesini gurur ile anlatan yaşadığı sıkıntıları sanki büyük bir başarıymış gibi anlatan hasta insan dolu dışarısı, bir insan iş yerinde kendini ezdirmesini gururla anlatır mı nasıl bir insan bunlar?

O cümlelerin hepsini 50-60 yaş amcalar söylüyor ve ultileri ise "telefonunu çıkar bakayım!"

Ne şartlar altında çalıştıklarını anlatıyorlar, kendilerini nasıl ezdirdiklerini ya vallahi billahi gülüyorum ben 29 yaşındayım böyle bir şeye şaşıyorum ya insan ezilmesiyle gurur duyar mı? Herkese ceket ilikleyip boyun eğmeye alışmışlar ya kimsenin senden üstünlüğü yok niye el pençe oluyorsun uşak gibi köle gibiler ne denilirse evet demişler robota bağlamışlar.