Değişmelisin diyoruz ama Selda hanımın ufak bir makyaj ve saç kesimi gibi olanından değil. 10 erkek arasında ilk beşin arasına giremiyorsan elbette kadınların tercihi olmazsın, tip+para+ağız işine yarar, ılık olmayacaksın.

Dert yarıştırma niyetinde değilim. Sadece sinir bozucusunuz. Sanki tek dertler sizde varmış gibi büyütüyorsunuz içinizde tüm dertlerinizi. Evet herkes güçlü olacak diye bir kaide yok ama bu sizin elinizde diye düşünüyorum. Biri bağırdı diye ağlamak yerine daha güçlü olmayı öğrenin. Söylemesi kolay diyebilirsin ama öncelikle bu intihar modundan çıkmayı başarın.

Tek önerim yaşın küçük o yüzden kız meselelerini bu kadar kafanda büyütme. Daha yaş olarak karşı cinsle yakın ikili ilişkiler için erken bir dönemdesin. O yüzden en başta bu durumu bir eksikliğin olarak görme hatta tamamen görmezden gel diğer sorunlarına odaklan.

Bu arkadaş muhtemelen değişen nesilin anlayışsızlığından, empati kuramamasından, saygı duyamamasından şikayetçi.

Bunların hiç birini övünmek veya hava atmak kimseyi eziklemek için söylemiyorum yanlış anlamayın. İlkokul, ortaokul her okul düzeyinde sınıfın futbolcu klasik erkek ekipleri olurdu. Sınıfın muhabbetini yapan, derslerini kaynatan, kendi aralarında takılan arkadaşlığa değer veren klasik tipler işte. Her zaman onlardan olmuşumdur. Artık devir değişti, eski insanlar birbirlerinin düşüncülerini umursayan, onlara değer veren insanlar kalmadı. Herkes değişime ayak uydurdu, uyduran toplumda yer buldu, bulamayan senin gibi soyutlandı. Samimi olmayan ilişkiler, sevdiği kişi değil, para, ün, şöhret için başkalarını seçen kadın/erkekler. Kapitalist sistem seni tüketmeye iter. Ama tükettiğin tek şey maddi olmuyor. Manevi duyguları tüketiyorsun. Sevgi bir süre sonra sana yetmemeye başlıyor daha fazlasını arıyorsun. Gerçekten bi' 10 dakikaya uzun uzadıya yazacağım.

İntihar olayını ailem sayesinde çözdüm. Bir defa söyledim diye başıma kakmayı bırakın lütfen. Ayrıca güçlü olmak da size göre kolay tabii. Özgüvensiz insanlarda çat diye olan birşey değil. Daha 2 gün önce arkadaşım beni omzuna alıp sıranın demirine fırlattı. Yani fiziksel güç yok. Dediğim gibi bir kavgada da hemen ağlıyorum. Yani psikolojik güç de yok. Güçlü ol diyorsunuz da, anlatın hocam! Nasıl olacağım?

Başka insanlar bu kadar mı değerli sizin için cidden komik. Eğer 14-18 yaş aralığında değilsen bir psikoloğa görün. Yanlış anlama o yaş aralığında bu tür durumlar normal karşılanabilir ama bir yetişkin için normal değil.

Hiçbir zaman yaşıtlarımın adamı olmadım. Arkadaşım da olmadı o yüzden ki bu benim tercihimdi. Yaptıkları hareketleri saçma bulduğum için aralarında bir yerim olmadığının farkındaydım. Sen neden aralarında bu kadar bulunmak istiyorsun? İnsan sosyal varlık olmak zorunda mı ki? Ben yalnızlıkta buldum tüm huzurumu da mutluluğumu da. Ama anladığım kadarıyla yalnız olmak senin istediğin bir seçenek değil. Karakterinden etkilendim ama bu şekilde şuan ki yaş grubundan ilgi görmen çok zor doğru insanlarla karşılaşmadıkça. Üniversite hayatın içerisinde daha fazla insan tanıyacaksın özellikle kendi sevdiğin bölüme gidersen kendin gibi arkadaş olabileceğin insanlar bulabilirsin. Şimdilik pek yapabileceğimiz bir şey yok yapmayı sevdiğin hobilere yönel ve geleceğin için üniversite sınavına çalış.

Sen İnce ruhlu, hassas bir insan'sın. İşin zor. Sana gösterilecek bir yol destek değil köstek olur. Kendi yolunu kendin bulman lazım. Ve sana iyi bir haberim var. İnsanların başına gelen kötü şeylerin bir çoğu senin başına gelmiyecek hatta yanından bile geçmiyecek. Bu dediğimi ilerde anlıcaksın. Ama illa bir öneri veya nasihat istiyor isen şunu şiddetle öneriyorum; İş hayatında başarılı ol ve iyi para kazan sonra kendine sevebileceğin hiç ayrılmak istemeyeceğin bir araç al mesala arazi aracı. Onunla birlikte kamp hayatı yaşa. Norveç kıyılarını gez. Kasabalarını şehirlerini ilçelerini gez. Sana verebileceğim en büyük ve en iyi tavsiye bunlar.

Teşekkür ederim.

Normalde bu tür şeyleri asla sosyal mecralarda inanın paylaşmama ama başka çarem yok, anlatabileceğim kimse de yok. Artık gerçekten dayanamıyorum, anlayamıyorum da. Hayatım travmalardan ibaret. Hiçbir zaman ne ailem ne de arkadaş çevreme yetebildim. Ben her zaman birilerinin fazlalığı oldum, her zaman ben ikinci seçenektim. 16 yıllık hayatım boyunca X ve ben arasında kalındığında hiç benim seçildiğimi hatırlamıyorum. Eğitim hayatımın en başından tutun da şu zamana kadar hep dışlandım. Yani ben yaşıtlarım gibi davranamıyorum. Onlara çok normal gelen bir şey bana çok saçma geliyor, yapmaya çalışıyorum kendimi yaparken çok garip, aptalmış gibi hissediyorum. Ama inan ki keşke onların güldükleri, onların yaptıları şeyleri yapabilmeyi o kadar isterdim ki. Dürüst olmak gerekirse insan ilişkilerinde pek iyi değilim, hiç arkadaşım da yok benim. Bir süre sonra baktım insanlar hiçbir işe yaramıyor bende bütün sosyal platformlarda hesabımı kapattım, herkesi rehberden sildim. Telefon kullanmayı bıraktım. Ben hep naif ruhlu bir adamdım. Şiir kitaplarına bayılırım. Şiir kitapları okur onlardan alıntılar yapar ya da orada ki cümlelerden esinlerek kendi şiirlerimi yazardım. Bu şiirleri de yakın çevremle paylaşırdım. Onlar ise boş işlerle uğraştığımı bunun bana bir şeyler katmayacaklarından bahsederlerdi. Oysa ki orada ki kelimeleri öyle titizlikle öyle özenle seçerdim ki genellikle o şiir o gün bitmezdi. Bugün yani teknik olarak dündü boş bir tarlaya gidip 4 yıldır yazdığım şiir kitabımı yaktım. Hiç kız arkadaşım da olmadı benim. Gerçi günümüz kadınlarını da anlamıyorum. Mantıklı düşünemiyorlar, iç güdüleriyle hareket ediyorlar. Ben hiçbir zaman yine anlamadım. Bir kadın nasıl olur da şiddete meyilli, çevresine 5 kuruş faydası olmayan, konuşabildiği tek muhabbet bel altı muhabbetleri olan birisinden hoşlanabilir? Ben size söyleyeyim bu kadınlar genellikle haberlerde gördüğünüz kadın cinayetlerinde ki kurbanlar oluyor. Ama işin daha da mühim kısmı ne biliyor musunuz? Bunlar öyle tek tük diyebileceğiniz türden kimseler değil. Türk kızlarınınn neresinden baksanız yüzde sekseninden fazlası böyle. Mesela düşünemiyorlar mı? Yoksa işlerine mi gelmiyor? Neyse bu çok farklı bir konu bana tekrar dönelim biz. Ben insanları da kırmamaya çok gayret eden birisiyim. İnsanları niteliklerine göre değil, sadece insan oldukları için sevilmesi taraftarıyım. Ama ne hikmettir ki ben hayatım boyunca fazlalık olan, işe yaramaz dışlanan kimseyi oynadım. Neden mesela? Neden insanlara böyle davranıyorsunuz? Bende istemez miyim küçük bir oyun içinde önemli kişiyi oynamayı, ben istemez miyim başarılı biri olmayı. Şu sıralar kendimi özellikle de insanlardan çok soyutladım çünkü nefret ediyorum. Ben hayvan seviyorum, makine seviyorum ama insandan nefret ediyorum. Çok ironik olacak ki yine insandan medet umuyorum yani sizlerden. Ben ne yapacağım rica ediyorum bana bir yol gösterin.

Galiba aynı kaderi paylaşıyoruz

İşte okumayınca da zaten 16 yaşında olduğunu söyleyen birinin 18 yaşından küçük olduğunu "tahmin ediyorsun" ancak. Okumak lazım, sevişmeye ön şart değil diye komple salmak da olmaz.

Ruh eşim gibisiniz hocam. Şuana kadar tek başına yaşayan küçük bir gölge gibiydim. Artık bir beden bulmak istiyorum.

Hocam şimdi şöyle bir şey var, çevrendeki herkese öz halini sunamazsın. Hatta hiç kimseye tam anlamıyla sunamazsın, bence sunmamalısın da. Demek istediğim, misal ben senin ile aynı ortamdaki herhangi bir kişiyim. Benimle iletişime geçeceksen bir amacın olmalı, öylece aklından geçenleri benimle paylaşıp sağlıklı bir sosyallik elde etme gibi bir beklentin olmamalı. Bir duruşun olmalı. Sığ olarak tarif ettiğin insanlar ile oturup şiir konuşamazsın zaten, beraber halı sahaya gider veya futbol takımları yarıştırabilirsin. Tek tük çevren olduğunda yakınındakilerin hobilerini fark edersin, benzer hobileri paylaştığın insanlarla daha derin sosyal bağ kurabilirsin. Veya birbirinizin hobilerine dahil olursunuz vesaire. İlgini çekmeyebilir, katlanabiliyorsan öyle ya da böyle hiç değilse merhaban olsun o sığ insanlardan bazılarıyla, iletişimden kopmak çok tehlikelidir. Hayatını izole olarak geçiremezsin. Tahammül edememen çok normal, neye tahammül edemediğini gayet iyi anlıyorum. Ancak bir yerde hayata dahil olmak gerekiyor. Ne bileyim git anime fanboyluğu yapan bir arkadaşına bir animeyi anlattır, seve seve anlatacaktır bir çoğu. Biraz kaynaştıktan sonra -belki hoşuna giden bir şiiri paylaşamayacaksın ama- gitmek isteyeceğin bir sinema filmine çağırabileceğin bir arkadaşın olur. İşim olmaz veya ilgimi çekmiyor deme, 19 yaşındayım. İlkokuldan beri devam eden çok yakın arkadaşlıklarım var. Aramızdaki ilişki max arada bir masa tenisi / bilardo oynama, kopuk ve genel muhabbet etme vesaire. Oysa eskiden her şeyimizi paylaşırdık. Şimdi telefonum çalsa, gel takılalım deseler öflerim püflerim. Ancak bir araya gelince günüm renklenir, keyfim bozuksa nötrlenirim. Yeni keşfettiğim bir espriyi en olmadık yerde patlatır, gözlerimizden yaş gelinceye kadar güleriz. Uzun lafın kısası, gördüğüm kadarıyla insanlardan yanlış beklentiler içindesin. Çoğu aklından geçeni anlamayacak, söylediklerini dinlemeyecek veya saptıracak gibi gibi... Kurduğun arkadaşlıklar arasında, gerçek fikirlerini sunarak sağlıklı bir tartışma yürüteceğin veya bahsettiğin bir hobin olarak birbirinizle şiir konulu sohbetler edebileceğin arkadaşlık sayısı çok az olacak. Elinde olan ile yetinmeye çalış, elbet iyi ki arkadaş olmuşum diyeceğin insanlar çıkar karşına. Ve şunu aklından çıkarmamanı tavsiye ederim, kimse melek değildir. Adam olmayacak adam zaten bellidir de, kimseyi sayılı hataları yüzünden topa tutup bir anda hayatından çıkarma.

Arkadaş olabiliriz. Neredeyse aynı kadere sahibiz. Tabii sen istersen.

Ben de bu durumdayım Benim yapabildiğim bir şey yok. Hayatı yaşamaya devam edip mecburen yaşayıp gidiyoruz, sana önerim ise bırak gittiği gibi gittiği kadar gitsin; kendini sevdiğin şeylere odakla senden büyüğüm, o yüzden önerim sana spor yapmak ve boş vakit bırakmaman olacak. Önünde üniversite sınavı var ona da odaklanırsan bal gibi olur.

Aha en bayıldığım konu bu. Efendiyim kadınlar bakmıyor. Kadınlar efendi erkek sevmiyor ya ühühü konusu. Kadınlar efendi erkek seviyor aslan parçası silik karakterleri istemiyor olay bu. Üstteki gibi yarım sayfa mesaja gerek yok. Kendin olarak da gayet başarılı olabilirsin. Olay birileri gibi maskülen olabilmek değil ki. Öyle sofistike olmana da gerek yok. Allan Poe falan okumana da gerek yok hiç sevmem bu arada bayık bayık. Kendince hobiler edinmeye çalış tahmin ediyorum ki on sekiz yaşından küçüksün. O hobilerde ustalaş yani ortamlarda konusu açıldığında benim diyebilesin. En önemlisi özgüven yani bunun için kas yığını ve iki metre falan olmana gerek. Sıkıcı olma kısacası her zaman iyi bir hikaye anlatıcısı ol. Sıkıcı hemcinslerimle benim dahi oturup iki muhabbet edesim gelmiyor, bazen aman hiç çekemem diyip telefonuna bakmıyorum kadınlar ne yapsın?

Hayat anlattığın gibi işliyor, sen bunu saçma bulup toplumdan uzak kalırsan yalnızlık gibi sonuçlarına katlanmak zorundasın. En sevdiğiniz insan bile sizinle %100 uyuşmaz. Senin gibi düşünen insanlar var ama onlar azınlıklar. Ömrünün sonuna kadar bu şekilde devam edebilirsin veya topluma uyum sağlarsın. Tanıştığın insanlar senin çektiğin zorlukları duymak istemezler, birisi seni mutlu etmiyorsa onunla arkadaş olmazsın. Birisi ile tanışırken yaşadıklarını değil niteliklerini anlat. Yaşamasını bilirsen hayat çok zevklidir. Bu şekilde devam edersen kendini içten içe yersin ve sonu intihara gider. Bir seçenek olmak istiyorsan bunun için çaba göstermelisin. Şık giyin, temiz ol, spor yap, bulunduğun çevredeki en farklı en marjinal insan olmaya çalış. İlgiyi üzerine çekmek kolay, ilgiyi yönlendirip faydalanmak senin elinde. Kırmızı hapı al ve topluma karış.

Olduğun bedeni kabullensen iyi olur öldükten sonra yeni bir beden bulmayacaksın. Yaşarken ölü olmanın bir manası yok.

Her arkadaş grubu bir sürüdür. O sürüyü de yöneten bir çoban vardır. Bu bahsettiğiniz tipler o çobanlar işte. Şahsen o çobana ayak uyduran adamların kendi benliğinin olduğunu zannetmiyorum. Sizin gibi kişilerin de sahici olduğunu düşünmüyorum.

Olayın özü iletişim becerilerini geliştirmektir arkadaşlar. Topluluklara dahil olun. Ne kadar istemeseniz de dışarı çıkın arkadaşlarınızı siz davet edin oturun bir şeyler için sohbet edin. Etrafı gözlemleyin. Konuşkan olun eğer biriyle karşılıklı otursam nelerden bahsedebilirim diye düşünün. Hepimizin başından ilginç şeyler geçiyor. Konuştuğunuz konuları karşı taraf için dinlenebilir, eğlenceli hale getirmeye çalışın. Çekingen olmayın çatır çatır konuşun. İsteklerinizi belli edin ya da istemediklerinizi. Silik karakterleri kimse sevmez. Bu evrimseldir. İnsanlar sizin hayatta kalma ve varolma şansınızın yüksek olduğunu düşünmeli.

Ne yani bir de bir gerekçe mi sunuyorsun? 2 defa cinsel tacize uğradım ve üstüne adana gibi bir yerde yaşıyorum bilirim öyle çete ortamlarını sen sadece zayıfsın. Güçsüz ve ezik olmak işinize geliyor. Hayatımız da her zaman acılar da olumsuzluklar da olacak ama bunlar sonsuza kadar devam edecek değil. Hayatını nasıl yaşamak istediğin senin elinde. Eğer okul sana bu kadar sıkıntı oluyorsa açık liseye geçmeyi düşün.

'Dünya hassas kalpler için cehennemdir' der Goethe, ben de senin gibi şiir yazardım durumumuz neredeyse aynı dostum, bende anlamış değilim kızları ancak boş ver o kızlar zaten seni üzer, kendinde kariyerine odaklan geleceğini düşün zaten ileride seni gerçekten duyguların ve düşüncelerin için seven birisini bulursun diye umuyorum, hayat gerçekten düşündüğümüzden daha da kısa zevk almaya bak gerçekten sevdiklerinin yanında durmaya çalış, demişsin şiir yazıyordum yine yaz bol bol kitaplar oku araştırmalar yap dil öğren gez bunları yapman için bir arkadaşa veya sevgiliye ihtiyacın yok, zaten o belalı tipleri seven kızlar hep üzülür ancak seni bu halinle sevecek kız bulduğunda hayat boyu mutlu olabilirsin, kendini bırakma umutlu ol zor da olsa bunun için çalış, hayatta başarılar dostum.

Arkadaşım nesilinden farklı olmak kötü bir şey. Yalnız kalmak senin için normaldir artık. Kendini nesile ayarlamadığın sürece yalnız kalmaya devam edeceksin. Senin saçma dediğin şeyler insanlar için eğlence kaynağı, hayatın zevkini çıkartan şeyler belki. Bunlardan kaçınıp içine kapanmak çok mu güzel? Bu arada hep ikinci seçenek isen bir şeyler yanlış gidiyor. Seçenek olma seçen ol.

Dışarıdan bilgi vakumlayan bir canavar gibisiniz. O kadar içinize kapanıksınız ki dışardaki bilgileri kendi kabuğunuzda yorumlamaktan sağlıklı hareket edemiyorsunuz. Sonra ben duygusalım diye geziniyorsunuz. Bende zamanında böyle bir tip olarak söylüyorum ki bir yer de duruşumuzun nasıl olduğunu bilmiyoruz. Ya da kötü, ucube bir imajımız bile olsa hiçbir şey olmamış gibi alınganlığa devam ediyoruz. Bu işi döngüye alan kısım. Yani velhasılıkelam kafamızı kullanmıyoruz. Şöyle bir iki saniye kendimizi soyutlayıp neden böyle düşünüyorum ben diyemiyoruz çünkü farkındalığımız yok. Biz diğer insanların nasıl hissettiğini bilmiyoruz. Bilmediğimizi için merak ediyor ve kendimizce yorumluyoruz. Bu eleştirmeler o kadar sık tekrarlanıyor ki artık o insanlar hakkında olumlu düşünemiyoruz. Ve evet, sırf her gün aynı hayatı aynı kötü sağlığı, aynı mastürbasyonu tekrar tekrar yakaladığımız için. Farkındalığımız gelişmiyor. Gördüğünle yorumluyorsun. Bu berbat bir şey çünkü elinden bir şey gelmediğini düşünüyorsun. Aslında var. Buradan sana taziye dilekleri, motivasyon yok lisede yaparsın yok Amerika'da kızlar teklif ediyormuş diyecek bir sürü insan var. Bunları bir kenara at. Bunlardan beslenme. Önünde sürekli sorun çıkartan insanlar mı var? Bunları da at. Atma cesaretinde bulun. Her gün yapman gereken şeyleri yapıyor musun? Yapmıyorsan önce onları yap. Önce kendinin efendisi olmayı bileceksin. Sana farkındalık kazandıracak her şeye katıl. Eğilim göster ancak Kendi prensiplerinle hareket etmeyi unutma. Eğer prensiplerin hareket etmene engelse sen değişmeye mahkumsun. GELİŞMEYE DEĞİL. Değişmene bak. Kendini kendinden ayır. Düzenli olarak sadakat verebileceğin bir aktivite yap. Kendi paranı kazan. Mantıklı hareket için testesteronunu yükselt. Kendine yarar sağlayacak kendince bir şeyler yap. Okul bu duruma çok terstir çünkü özgür olarak öğrenmeyi engeller. Eğer inek bir öğrenciysen derslerini azalt. Sorgula. Sende olması gereken pozitif özellikler nedir? Neden ben her günümü aynı psikoloji ile geçirmek zorundayım. O kopmayı hisset iliklerine kadar. Gerekirse depresyona gir ancak asla girişmeyi unutma. Çünkü yapsada yapmasada her zaman haklıdır insan. Şüpheyi bırak ve bir an önce karar vermene bak ki vereceğin kararda haklısın. Hiçbir baskı altında hissetme. Tekrar tekrar aklına getir şu kelimeleri: Duyguların bir önemi yok. Ne kadar ezik olduğumun bir önemi yok. Endişenin önemi yok. Şu anda nasıl bir ruh halimde bulunduğumun önemi yok. Kısaca hiçbir şeyin önemi yok.

Aslına bakarsan doğru söylüyorsun. Çoğu kendini okulda veya hayatta tek kalmamak için söylediğim tarz arkadaş grubunda bulunuyorlar. Ancak bu benim arkadaşlıklarım için geçerli değil. Lise bitti, Üniversite bitti, ancak ortaokul, lise, üniversite arkadaşlarımla bile hala samimiyim. Bu arkadaşlığı aramaktan veya kendimi bir yere ait hissetmek istediğimden kaynaklanmıyor. Bu gerçekten, dostluk. Gerçekten niyeti arkadaşlık/dostluk olmayan bu kadar yıllarca dayanamaz. Genelde arkadaşlıklar okul bitince biter. Ancak şu an için söylemiyorum. Eskiden gerçekten bu tarz şeyleri umursayanlar vardı. O da Z kuşağının sınırında olan yıllar için. 1995-2002 arası diyebilirim belki. Hayatın daha iyi olduğu zamanlar yani. Kaliteli insanlarla dostluk yapmışımdır bu zamana kadar. Muhtemelen ondan kaynaklı olabilir. Gerçekten dostlarım olanlara, dara düşünce yardım ederdim. Yanlarına giderdim, kendi aramızda takılırdık. Aynılarını onlar bana yaptılar. Ama bu dönemde yardımın hiç bir anlamı yok. Yaptığın tek hatada en kötü oluyorsun. Ondan dolayı kendine göre birini bulmak çok zor.

Bizim gibi eğitim seviyesi düşük olan, en ufak bir fikir ayrılığında silah çekip birbirini vuran toplumlarda bizim gibi insanların değer görmemesinin çok normal olduğunu düşünüyorum. Bizim gibi toplumlarda maskülen erkekler daha çok saygı görüyor. "Sende öyle ol" diyen adamlarsa çok komik. Ne yani toplumda ilgi göreceğim diye popüler kültür kölesi mi olmalıyım? Komik ama yorumlarda bunu savunanlar var. Yok hocam ben düşündüm. Ben böyle inanın daha iyiyim.

Ayağa kalkıp cevap vermesini bekler. Karşıki taraf ta bunu senden bekliyor. Bunu bana sorup sormaman önemli değil.

İnsanlarla dert yarıştırmayın hocam. Sizin 5 parmağınızın 5'i de aynı mı? Evet belki siz güçlüsünüz ama ben değilim. Daha kendisine bağırıldığında bile ağlayan birinden ne bekliyorsunuz?

Bence sende öyle davran başkalarına o zaman sana hissettiklerini onlara karşı hissettirmiş olursun, önceden ben de öyleydim sanırım ama artık hayat felsefimi değiştirince bir şeyler yoluna girmeye başladı hayat felsefem kısasa kısas yani bana ne yaparsa kimse aynısını ben de ona yaparım.

Çok doğru söylemişsiniz hocam.

Maalesef ben gün geçtikçe ölüyorum. Gün geçtiköe toprağa daha fazka gömülüyorum. İnsanlar sayesinde...

Sen ver bakalım birkaç tavsiye seninkileri görelim sayın erkek

Defalarca okul köşeleeinde bir çete tarafından sıkıştırıldım hocam. Birinde hele ki, az kalsın bıçaklanıyordum. Sizce benim üzerimde böyle bir etki bırakılması normal mi?