Doğuştan gelen bir şey işte. Çözümü olan bir şey. Bol bol konuş.

Bende kekemeydim, artık neredeyse hiç yok. Kitaplar gerçekten işe yarıyor. Ama sizin durumunuzda nasıl olur bilmiyorum.

Bende de kekemelik vardı yaşım şu an 18 senin gibi 15 16 yaşlarında çok takıyordum. Senin gibi yaşamış birisi olarak tavsiyem yaş büyüdükçe geçiyor merak etme sen yaşamaya devam et. Yazdığım şey çok kolay gibi görünebilir ama cidden öyle.

Hocam bende heycan falan çok. Çok iyi kitap okurum ben tek başıma ama. Tek başıma çok iyi şarkı, rap söyler sohpet ederim. Başkaları olunca yanımda olmuyor, buda heyecan, stres bence.

Tek başına söyleye söyleye geçer.

Hocam başlamak istiyorum yöntemlerimde belli öğrendiğim yerlerden öğrendiğim yöntemler ile iyi olabiliyorum fakat bu serüven çok uzun arkadaşınız adına cidden sevindim eminim bende öyle olacağım fakat tek sorun kekemelik, konuşma üzerine olsa savaşmaya başlarım bitiririm bile fakat okul sınavlarının stresi, gelecek kaygısı bu üçü birleşince ben buraya bu konuyu açacak kadar düşüyorum (buraya bu tür konular açmayı küçümsemiyorum bu konuları 5-10 kez açtığım ve hala başaramadığım için dedim kendime)

Sizinki gene iyiymiş

Arkadaşlar nasıl anlatacağım bilmiyorum ama konuşamıyorum -bir kelime bile diyemiyorum ağır kekemelik var bende- ve hala hayatı umursuyorum. Yaşıtlarım -15 ve 16- geziyor, eğleniyor, birbirlerinin evlerine gidiyorlar, telefonla birbirlerini arıyorlar. Ben neden yapamıyorum? Allah beni neden bununla sınıyor? Konuşma problemimi yenmek için emek vermem lazım ama yapamıyorum. Hayatım bir kafesten kurtulmak kadar büyüyecek ama yapamıyorum. İçimde bunu yapacak istek yok, bu dediğim cümle çok garip ama böyle yani. Resmen hayatım bir odayken dünya olacak ve buna rağmen bunu yapmak istemiyorum. İçimde istek var fakat sadece istiyor, anlayamıyorum kendimi. Bunu yapabilirim uğraşmam lazım aylarca, yıllarca belki de ölene kadar fakat yapmak istiyorum ama olmuyor. Arkadaşlarımla gezmek istiyorum gülmek konuşmak istiyorum olmuyor. Ben konuşamıyorken nasıl başarılı olayım? Mental sağlığı kenara attım o zaten yok -bu konuyu açmamın sebebi bu- geleceğim ne olacak bilemiyorum, kendimi rahat tutamıyorum. Hep bir anda bir şeyler olacak ve ben zarar görecek gibiyim. İstediğim gibi yaşayamıyorum. Tabii ki abartılı bir şey istemiyorum. Arkadaşlarımla konuşmak, gezmek, ailemle konuşmak yani kısaca gençliğimi artısı ve eksisi ile yaşamak istiyorum. Okulum var fakat neden okuyayım? Ne de olsa benden bir şey olmayacak çünkü konuşamıyorum. Başarılı olsam, doktor olsam, mühendis olsam ya da başarı bu değil. Başarı kendi hayalimi yapmak. Mesela şehir dışına çıkmak. Ben bunu yapsam ne olacak? Ameliyatımı, hasta ile iletişimimi düzgün yapamayacağım. Düzgün evler yapmak için inşaatçılarla, demircilerle konuşamayacağım. Şehir dışına çıksam nasıl yaşayacağım, ekmek alacağım, alışveriş yapacağım, bir ev kiralayacağım ya da satın alacağım? Hayatım okuldan eve, evden okula. İşten eve, evden işe olarak geçsin istemiyorum.

Kitap Okumanın Konuşma ve kekemeliği azalttığını duymuştum Bence Kendine Bir kitap türü seç mesala ben kitap okumazdım bi kitap gördüm beyaz kanatlı vampir kitap okumaya başladım 1. yi okudum 2. yi okudum 3. ye başladım ve çok güzel ilerliyor beğendiğim kitap olursa bazen telefonu bırakıp kitap okuyasım geliyo özellikle okulda Sosyal Etkinlik edebiyat derslerinde gerçekten okuman ve konuşman düzeliyor

Kekemelik ve konuşma bozukluğu ile ilgili çalışan yerler var, oralara giderek başlayabilirsin. @zKaranfily0 'in bahsettiği kitap okuma olayı mesela, kafanda da kelimeleri canlandırarak okuyup hikayeyi algıladığın için yardımcı olabilir. Ayrıca normal konuşan insanların çoğunluğu çok da düşünerek konuşmuyor; beyin, fiziken dilinden hızlıdır. İnsanların çoğunluğunun sadece dili hızlı merak etme.

Pes etme.

Evet ben çok takıyorum yani okuldan sonra uyuyana kadar en az 4 saatim bunu sorgulamakla geçiyor. Hobi olarak spor merkezine gidip en azından sinirimi aletler üzerinden çıkartmak istiyorum eskiden gitmiştim zaten ve bir isteğimi daha yapmış olurum. Hocam bide yani 15 yaşındayım tam kanın yukarı akmaya başladığı zamanlar ben biraz sosyalim ama bu olmayınca içime dert oluyor yoksa arkadaşlarım var istersem gezerim fakat ben onların yanında yük gibi durunca olmuyor, sohpet etmek en azından hesabı öderken veya bir şey alırken 3 kişi değil de 4 kişi olarak birşey alınsın istiyorum. Her neyse teşekkür ederim

Benim de kekemeliğim vardı hem de seninkinden de fazla olabilir. Sürekli kitap okuyarak ve evde rap söyleyerek kekemeliğim az kaldı. Sen de dene.

Hocam benim arkadaşım da kekemeydi ne yaptı etti kekemeliğini yendi o an ki mutluluğunu hayata bakış açısını değişmesini anlatamam size bunu yaptıktan sonra değişecek şeyleri düşünün. Yavaştan başlamanızı öneririm yaşınız daha erken bu yaşlarda başlamayacaksınız da da ne zaman başlayacaksınız ilerdeki hayatınız için.

Takılıyordum devamını arkadaşlarım getiriyordu

Allah sınıyor diye bir şey yok, genetik şanssızlık bu. Kekemelik kursları var bir göz at.

Peki bu sizin kekemeliğiniz hafif miydi? Yani cümlede bir iki yerde takılıp devam ettiğin bir kekemeliğin mi vardı yoksa hiç mi konuşamıyordun?

Kitap okumakla geçecek deseler hiç durmazdım, bu kadar basit olsa keşke benim içinde.

Dediğim şeyler çok basit gelebilir ama benden size tavsiye şu ay bu ay demeyin ben de çok denedim hatta sizin gibi 15 yaşındaydım ergenliğin etkisiyle diğerleri gibi olmak istiyorsunuz anlıyorum. Ben de yaşadım çünkü neden onlar öyle deyip duruyordum kendi kendime ama boş bir hobi edinin gerçi ben sabah akşam oyun oynuyordum olsun o bile rahatlatıyordu çıkın sizde onlarla boş verin gerekirse takılın birisine bir şey söylerken ben daha sokakta benimle dalga geçeni görmedim dalga geçerse de kendi ayıbı de geç. Merak etme sürekli bununla uğraşmaktan daha da stres oluyorsun kafanı bir rahatlat sonra görüyorsun ki kalmamış zaten fark bile etmiyorsun kekelemediğinin ancak böyle yazılarda fark ediyorsun.

Benimki genelde şundan oluyordu. Söyleyeceğim cümleyi o kadar çok kafamda kuruyordum ki gene söyleyemeyeceğim gibisinden, sonra bir anda tıkanıyordum ama eğer anlık bir soru sorulup cevap vermem gerekiyorsa bir şey olmuyordu çünkü ne söyleyeceğimi nasıl söyleyeceğimi kafamda tasarlamama zaman kalmıyordu. Yani mantıken konuşmaya korkuyordum. Ama yaş ilerledikçe rahatlıyorsun ve yavaş yavaş azalıyor.