Ne olur bu yazıyı vaktiniz varsa ve kendinizi belirli bir olgunluk seviyesine ulaştıysanız okuyun. Kimsenin vaktini çalmak ve gereksiz mesajlara vakit harcamak istemiyorum. 19 yaşındayım. 2 yıl önce üniversiteyi kazanıp gitmedim. Ağustos ayından beri sınava çalışıyordum. Bu süreçte yaşadıklarımdan bahsedeceğim kısa bir şekilde. En başında her şey güzeldi. Aldatan kız arkadaşımı unutmuştum, yeni YouTube kanalı açmıştım ve ders içerikleri çekiyordum. Çok az da olsa bir kitlem vardı ve insanlara çokça tavsiye verirdim, beni dinler ve uyarlardı. Discord gruplarında beni tanırlardı, yalnız hissetmezdim. Dershaneye giderdim ve sosyal ilişkilerim iyiydi. Ardından her şey dışkıya sarmaya başladı... Önce dershane hocam beni kovdu ukalalığım yüzünden. Ekim ayında yaşandı bu. Sonraki 1 ay çalıştım fakat Aralık ayında hiç çalışmadım, çalışamadım. İnsanlardan kendimi izole etmiştim bir nevi. Ocak başı her şey yeniden başlıyor diyerek sınava tekrar sarıldım derken 10 Ocak'ta dayım vefat etti. Her hafta birkaç kez yüzünü gördüğüm insan kaybolmuştu aniden. O sırada gözlerimden damlayan yaşlar şimdi damlıyor, dayanamıyorum. Anlatmaya devam ediyorum. Dayımın vefatından sonra birkaç hafta toparlanamadım, derse dönemedim. Ocak ayının başından itibaren konuştuğum zeki bir kız vardı. O sırada ve ileride yaşanan olaylarda yanımda hep o vardı. Birazdan değineceğim bu kısma. Şubat başı gibi çalışmaya tekrar asıldım, zihnimi meşgul etmem gerekiyordu, susmuyordu. Sonra deprem oldu, 2. dönem konularının kaldırıldığı söylendi. Limit, türev ve integral konularına o zamana kadar yaklaşık 200-300 saat harcamıştım. En çok çalıştığım kısım oydu. Tamam bir şekilde hallederim dedim ve devam ettim çalışmaya. O sıralar çalışmaya arkadaşımın evine gidiyordum ve kardeşi pek olgun değildi. Onlara gitmeden önce günde 10-12 saat ders çalışabilirken oraya gittiğimde 5 saatin üstüne çıkamıyordum. Bu 7 Mart'a kadar devam etti. 7 Mart'ta anneannem kanserden vefat etti. Bu daha yıkıcıydı benim için. Her gün insanların gözündeki acıyı ve kendi çektiğim acıyı görünce dayanılamaz hale geliyordu. Arkadaşımın yanına gitmeyi bıraktım. Ailemle konuşmayı bıraktım. Sadece sevgilim ile konuşuyordum telefonda ve yalnızlığımı gideren yegane kişi oydu. Bu süreçte ona daha da bağlandım, onsuz yapamaz hale geldim. Nisan başı tekrar çalışmalara başladım. Çok az saatler çalışıyordum ve nisan ayı böyle geçti, hiçbir olayı yoktu. Mayıs ayı yalnızlığım katlanılamaz hale gelmişti. Psikiyatriye gittim ve 5 dakika konuşmadan ilaç yazdı. Kendimi iğrenç hissediyordum. Yalnızlığımı ilaçla çözmeye çalıştığı için çok sinirliydim. Sonraki günlerde sevgilim hastaneye kaldırıldı 1 hafta boyunca ve hastaneye kaldırılmadan 2 gün önce ayrılmıştık. Sağlık durumu için kardeşi ile konuşuyordum. Hastaneden çıktıktan sonra ilişkimizi devam ettirme kararı aldık. Derken hazirana girdik. Sevgilimle 3 gün önce ayrıldık ve bu sefer gerçekten düzelmeyecek gibi. Sınav kaygısı, sevgilimle ayrılmış olmam, hayatımdan birkaç insanın eksilmesi, arkadaşlarımla ve ailemle ilişkilerimin sıçması beni bitiriyor, bunaltıyor. Tek yapmam gereken 7 gün tamamen sınava çalışmak ve bitip gitmesi. Sonrasında hayatımı yeniden kazanmaya çalışacağım fakat o gücü kendimde bulamıyorum. Yaz tatilinde yapmak istediğim ve gerçekleştirmek için saatlerce çabalayacağım çok proje var fakat şu an hiçbir şey yapmıyorum, yapamıyorum. Ne olur bana disiplinli ol, motivasyona ne gerek var; sana kız mı yok; herkes bir gün ölecek gibi cümlelerle gelmeyin. Tavsiyelerinizi ve siz olsaydınız ne yapardınız kısmını merak ediyorum. Şimdiden teşekkür ederim.

Eyvallah yardımcı olabildiysem ne güzel ama bunları arkadaşlarınla konussan daha yardımcı olurdu.

Her şey sınavla olmuyor ki hayatını neden buna bağladın? Ben senin yerinde olsam 2 yılımı çöpe atmazdım. Onun yerine işe girerdim bir süre kasiyerlik falan yapardım. İşe gir para biriktir, work and travel falan bak. Son düzenleyen: Moderatör: 7 Haziran 2023

Tak kulaklığı yat yatağa aç müzik, hayaller kur kısa bir süre de olsa kendini hayattan soyutla. Bu şartlarda daha iyi bir önerim yok. Gym başla özgüvenin artar sosyalleşirsin. Yor kendini. Mesela bir yerde çalışıp yorulursan bu tarz çoğu şeye kafa takmaz hale geliyorsun, kafaya takacak vakte yazık diyorsun. Çok huzurlu oluyorsun. 7 ay önce hayatım seninkinden farksızdı, işe girdim 5 ay sabah 7 akşam 7 çalıştım o kadar çok yoruluyordum ki odama geçip uzanıp film izlemek gibisi yoktu. Huzlurlu, yorgun ve mutluydum. Şunu söyleyebilirim bu hayat üzülüp, depresyona girecek kadar uzun değil. Vaktini değerli kıl senin vaktini boşa harcayan, seni değersiz hissettiren arkadaş dediğin insansıları hayatından çıkar. Arkadaş dediğin az olsun ama kaliteli olsun. Sevgilini de takma kafana o kaybeder hayat daha yeni başlıyor. Oturup beklersen sadece sana verileni alırsın ama gidersen istediğin her şeyi...

Seni beğenmeyen insanla senin ne işin var zaten sen niye kendini değiştirmek istiyorsun seni o iki halinle de kabul edecek dogru insanı bulman gerekiyor deme demişsin ama dünyada 8M insan varsa bunun 4M karşı cins kız mi yok sana elbet biri olur.

Keske yok ya yapacaksın ya yapmayacaksın bir şeye karar verdiysen gidip yapacaksın cekinmeyeceksin cekineceksen de yapmayacaksın ama sonra da üstüne düşünme gereksiz diyorum ya sana bak yapman gerekeni yapacaksın sonra da düşünmeyeceksin yapmadiysan yine düşünme şu an elinde olan bir şey yok sonuçta varsa git yap olmazsa sonra düşünme ne gerek var.

Öncelikle basın sağ olsun sana şunu derim zorluklar her zaman oluyor yapacak bir şey yok önemli olan yoluna devam etmen bir akrabanin vefat etmesi veya kız arkadasindan ayrilman bunlar hayatın sonu değil elinde olan şeyleri yaparsın olmayanlari düşünmezsin ben senin yerinde olsam ne yapardım bir düşüneyim bir tık duygusuz bir insanım o yüzden yakinlarim da olsa vefatlari beni çok etkilemezdi ben elimde olmayan şeyler için gram uzulmem yapacak bir şeyim yoksa neden uzulerek vakit harcayayim sevgili mevzusuna gelirsek hocam ben cinsel olarak bir şey düşünmüyorum k yüzden sevgili olayına girmedim hiç benim için herhangi bir arkadas fark yok o yüzden hissettiklerini anlayamam ama bak bir tane yakın dostun olur. Bu tarz durumlarda gider onunla dertlesirsin buradaki insanlar yazar geçer yüz yüze teselli almakla sanalda burada içini dökmek aynı şey değil sinav konusunda da o zamanda kasmamistim zaten her şeye olur hallederiz kafasiyla bakıyorum ki bence doğru bakıyorum. Dışarıdan bakınca bir iş zor gibi görünür ama içeri girince her zaman ne kadar kolay olduğunu gördüm o yüzden hiçbir şeyi boş yere kasmam elimden geleni yaparım olmazsa düşünmem elinde olmayan şeyleri dert etmemeni tavsiye ederim.

1.5 yılda toplarsın dokunmayıp biriktirirsen.

Zekaya göre niye insan seciyorsun çıkar ilişkisi mi bu arkadaş edin sevgili işini boş ver edinirsen hoslanirsaniz birbirinizden devamı gelir zaten bir de kızlara fazla guvenmicen sevgilisi olurken yedek plan gibi millete yazanlarını tanıyorum ben bir tane sağlam arkadaşın olacak onunla dertleseceksin başkası gelmez diye de üzülme kısmet değilmiş bir yerde kadere bagla daha iyisi gelir belki o senin için iyi değildir hem her konuda iyi o zaman sen kendini zayıf hissedersin biraz da senin üstün yonlerin olsun daha iyi.

Hocam bak yine dediğim yere geliyor doların artması elinde olan bir şey değil sen calismana bakacaksin kasiyerlik falan onermem bu arada ilgini çeken bir işi hobi olarak edin onu öğren ben bilgisayarcida calisiyordum mesela iyi kötü donanım tamirinden anlarım ahşap isciligine sarmıştım kendi paramla malzeme alıp masa falan yapiyordum demir isciligine sardim ocak işini beceremedim onu bu yaz yapacağım mesela matkap vs ne bulursam tamir ediyorum hobi zevk işi neden zevk aliyorsan oraya yonel bilgin yoksa ucundan bir bak hoşuna giderse devam et.

Gerçekten iyi bir arkadaşın varsa onunla buluşup takılmanı tavsiye ederim. Çok mutsuz olsam, gitmek istemesem bile zorla gidiyorum. Sosyalleşmek duygu durumumu bir süreliğine düzeltiyor. İçimdeki birikmiş dertleri biraz daha ileri zamana taşıyor. Ama geçmiyor.

Ailemin maddi durumu kötü sayılır ve 1.5 yıl o para kenarda sağlam bir şekilde kalmaz. Daha demin 1 yazmıştınız ve 1 az geldi size de. Yarın ülkenin hali ne olacak bilinmezken buna bulaşmak istemiyorum. Derslerim çok iyi sayılırdı aslında. Az daha dişimi sıksam, ah az daha kendimde o gücü bulabilsem. 12 gün sonra konu açacağım buraya ve geleceğim hakkında ufak bir yazı yazacağım. Tek ihtiyacım, zaman.

Duygusuz değilsin, kim duygusuzdur ki tabii kimse olduysan...

Aslında ben de duygusuz sayılabilecek biriydim. Bu yüzden çok olgun sanarlardı beni, belki de gerçekten olgunumdur. Yaşadıklarımdan sonra dayanamaz hale geldim ve şu sıralar her an ağlamak istiyorum. İçimdeki derdi anlatamıyorum. Dün bomboş bir arazide bağırdım birkaç kere, içimdekileri dökmek istedim, kusmak istedim. Fayda etmedi. Çok teşekkür ederim yazdıkların için. Zihnimde yer edinmesini sağlayacağım.

Yerine göre olgunum ama yeri gelince 5 yaşında veletten daha şımarık olabilirim kolay sinirlenirim genelde dalga geçer haldeyimdir ama üzülmem kolay kolay bilemiyorum çok olmadı benzer şeyler yasamistim aynı değil ama gram uzulmedim açıkçası dediğim gibi elinde olmayan şeyleri dert etmek sadece sana zarar verir Türkiye'de taktiği vereyim sana kayıtsız kalıyorsun olaylara olayların ucu seni çok etkilemezse her türlü mutlusun tabii bunu yaparken elinden gelen bir şeyi yapacaksın önce sonra devam.

Öncelikle başın sağolsun kardeşim. Hayat maalesef istediğimiz gibi gitmiyor. Kısaca yazmaya çalışacağım. Olanlar oldu, geçmişi bir daha geri getiremeyeceğine göre en iyi yapabileceğin şey şuan ne yapabileceğindir. Sınava kalmış kaç gün kafanı dağıtıp toplayabilecegin işleri yaparsın. Sonra elinden geldiğince derslere çalışıp sınava girersin. Sakın sakina sınavda moralini bozmadan bitirmeye çalış. Yani en azından bu olayları yaşayarak elimden anca bu geldi dersin. Ailenle her zaman anlaşamayabilirsin ama o kadarda uzak durmamaya çalışırsan bence iyi olur. İyisiyle kötüsüyle ailen sonuçta. Bildikleri kadar seni düşünürler. Kız arkadaşı olayına gelince fikrimce özür dilersin yanlış yaptıklarından dolayı baktın olmuyor artık uğraşmazsın. En azından denemiş olursun. . Sınavdan sonra yaparsan daha iyi olur bu aile ile kız arkadaş olayını. Moralin ne kadar bozuk olsa bile bir şeylerle meşgul ol kafanı dağıt yani. Kitap oku, müzik dinle, gez dolaş, vb. Artık seni bu durumdan hangisi seni uzaklaştıracaksa. Biraz karışık oldu. Vesselam.

Teşekkür ederim cevabınız için. İyiyi düşünüp kötüye göre önlem aldığımdan dolayı yazdıklarınızı net bir şekilde kavradım.

Yarın arkadaşlarımla çok çok uzun zaman sonra kütüphaneye gideceğim. Her şeyi düzeltmek için attığım ilk adım bu olacak. Bana değerli vaktinizi harcadığınız için çok teşekkür ederim. İyi ki sizin gibi insanlar var.

Ben o tarz insanları yakın arkadaşım yapmıyorum onlar sadece benim yukselmem için basamak oluyor biraz egoist gelebilir ama her şey çıkar amaçlı zor zamanında seninle dalga geçen yardım etmeyen insandan hayır gelmez önce gozumle zaten anlıyorum yüzünden ama yine de sinarim para ve söz ile aldığı borcu geri veriyor verdiği sözü tutuyorsa okeylerim yoksa iyi de olsa bu dediklerim yoksa yakın arkadaşım olmaz.

En yakın dediğim arkadaşlarımdan bir iki tanesine anlattım. Yaşadıklarını s... demekten öteye geçemediler. "Çalış sınavı halledersin, sana kız mı yok" dediler. Zaten diyebilecekleri başka ne vardı ki? Buraya kadar okuyan arkadaşlar olursa belirteyim. Yazmak veya belirtmek istediğiniz bir şey varsa lütfen yazın. Herkesin fikrini almak ve farklı bakış açılarına bakmak istiyorum.

O sırada birkaç ay çalıştım. Üniversiteme devam ettim online olarak fakat şehir değiştirmemeye karar verdim. İstanbul'dan güzel şehir olduğunu düşünmüyorum. Bu yüzden kalmaya devam etmek istedim. Dolar bu seviyedeyken ve ülkenin ekonomisi gittikçe kötüleşirken aylar, yıllar bulur o parayı biriktirmem. Çok genel ve kulaktan duyma tavsiyen için teşekkürler, uygulamayacağım.

Bu dediklerinizin aynısı bende de var. Sevgilim gitmeden önce konuşurken artık olgun olmadığını düşünüyorum demişti. Bilmiyordu ki ne kadar samimi olursak o kadar çocukça davranacağımı. Çünkü çocukluğum berbattı. İlkokul ve ortaokulda hep ezildim. Yaş, beden olarak hep en küçüktüm. Beni duygusuz ve umursamaz bir insan yaptı bunlar. Fakat son 6 aydır bu umursamazlığımı ve duygusuzluğumu kaybettim. Aynadan gözlerimin içine bakınca hırs ve nefret dolduğu zamanları hatırlıyorum ve üzülüyorum o anları uzun bir süre yaşayamayacağım için. Bilmiyorum o hırs ve nefreti istemek kötü bir şey mi, değil mi. Tek bildiğim "prime" halime geri dönmek istemem.

Her konuda iyi olması kendimi zayıf hissettiriyordu ve bunu ona da belirtmiştim."Ailem ve benim açımdan asla sorun olmaz, babam sadece cahil olmamana ve kendini geliştirip geliştirmemene bakar." diyordu. Kız yedekte erkek tutacak birisi değildi. Her şeyi benimle paylaşırdı ve onu kendi ellerimle kaybettim. Keşke, keşke... Çok nadir keşke derim ben, hatta hiç demezdim. Keşke bunları yaşamasaydım ve hayat normal akışında devam etseydi. Zaten bu yaşadıklarımız değil midir benliğimizi inşa eden? Ah ah... Kelimeler kifayetsiz kalıyor bazen, anlatamıyorum.