Hocam sizde sosyal fobi belirtileri var gibi duruyor. Bende aynısından çok çekmiş birisi olarak, size yalnız kurt gibi takılmanızı, sizi alçakta görene veya takmayana racon kesmenizi tavsiye ediyorum. Sizi takmıyor mu? Onun istediği hiç bir şeyi yapmayın ve ilişkinizi kesin. Bilgisayar oynamak bu süreçte en büyük motivasyon kaynağı. Ben sürekli insanlardan yediğim psikolojik dayağı bilgisayar sayesinde üstümden atıyordum.

Hero 19 Temmuz 2021

Sürekli derdimi anlattığım kuzenlerim vardı 3 tane. 2 kız, 1 erkek. Ne olursa olsun biz senin arkandayız. İstediğin zaman mesaj at yardımcı olurum tarzı cümle kuruyorlar. Medet umardım onlardan. Bir şey konuşmak istiyorum "sonra" diyor kız kuzenlerim. Erkek kuzenimle PES atarız ama onun keyfi istediğinde oynuyoruz. PES, benim bilgisayarımda. Evimizin arası 10 dakikalık bir yer. Aslında darbe yiyecek olduğumu biliyorum ancak yardımcı olan ve ondan sonra beni terk edenlere kızıyorum ve uyuz oluyorum. Aslında işe girip ve irade sağlayıp çalışabilsem çatır çatır harcarım. Tabi mecazi anlamda söylüyorum. Normalde kendime taşınabilir SSD aldırtmak istiyordum aileme. "hayır, ne gerek var?" şeklinde cevap alıyorum. Bu da medet ummak gibi bir şey. İşim olsa gider paraya kıyar bir SSD alırdım. Ama 32 GB USB bellek istedim. Onu alacaklar. Komşu komşunun külüne muhtaç. Ama insan neden itilir kakılır birisi oldum ya. ben de mal gibi insanlara soru soruyorum. Bundan sonra asla soru sormayacağım ve sadece işim düştüğü zaman arayacağım diyorum ve ertesi gün bir bakmışım 3-4 kişiyi aramışım. Kendime hakim olamıyorum. Yavaş yavaş sadece işim düşecek kişileri elemeye yani medet ummak veya derdimi anlatmak konusunda eliyorum. Belki işim düşer hesabı yani. Neymiş... Ben üniversite de üniversite dediğim için psikolojimi bozmuşum. %50 kendi kendi olan zihinsel olaylardan %35-40 civarı stresli, takıntılı, ya hep ya hiççi bir mizacım var. Ben de ders konusundan patlak verdi. Diğer kalan şeyler çat pat şeyler. Ailem karışmıyor ama bana git sanayi de çalış, fıstık gibi para var diyen büyüklerim var. Boğaziçi, ODTÜ, İTÜ bilgisayar mühendisliği düşünüyordum. Asıl beni etkileyen şey bu oldu. Aslında benim mesleğim olmayabilir. Çok yüksek hedeflermiş benim seçtiklerim. İmkansıza çok yakınmış hatta. Ne yapalım... Olmadı işte. Bir de şunu anladım uzun zaman geçtikten sonra: İstediğin kadar fikir al fakat kendi kafanın dikine git. Hayatta risk almak gerekir. Olmadı diye beceriksiz değilim. Sadece hata yaptım ve bundan ders çıkarmalıyım.

Benim arkadaşım yok. Biniyorum otobüse, canım nereyi isterse geziyorum. Engelli kartım olduğu için de beleş.

Aynen çok haklısın, eğer birileri senin kalbini kırıyorsa, senin moralini bozuyorsa mutlaka gün gelir Allah o adamı senin önünde yalvartır.

elbet bir gün gelecek, Seni sevmeyenler, ayaklarına kapanacak

Seni umursamayanı sen de umursama, bu kadar basit.

Hero 19 Temmuz 2021 #7 Zamanla değerleniceksin ve o insanlar sana yalvaracak dostum.

Zamanla değerleniceksin ve o insanlar sana yalvaracak dostum.

Yalnızsın. Gerçekten seni seven birini bulana kadar. Ben neredeyse tüm arkadaşlarım tarafından ihanete uğradım. Tek yolun fark edilebilecek bir şeyler yapmak. Mesela oyun yap, program yap, kendini farklı, fark edilebilecek yapacak şeylere yönel.

Yalvarmasın, istemiyorum böyle yapmasını. Merhaba, nasılsın gibi şeyler söylesin ve sonra oturup dertleşmeyelim. Sadece benim ona işim düştüğü zaman ararım sadece. Gerisine gerek yok. Ailemden başka kimsem yok diyebilirim.