Benimki top 5'e girebilecek türden bir rezillik, hatırladığım her saniye kendimi yok edesim gelir. Lise son zamanında yakın arkadaşlarımdan birinin iPhone 7 telefonu vardı siyah renkliydi, olur ya arkadaşının telefonunu boşta gördüğün an kameradan el hareketleri falan çekersin, biz bunu bayağı abartıyorduk. Baktım öğretmenler masasının orada arkadaşım, zil çalalı 1 dakika olmuş, telefonu da masada, aldım telefonu başladım el hareketlerine, ayağımı çektim, türlü türlü hareketler falan ama yüzüm gözükmüyordu tabii. Arkadaşımın cebinden telefonu çıkarmasıyla girdiğim şok ve kalbime gelen acı... Masada ki telefon sınıf hocamızınmış, telefon kilidi var açıp galeriden de silemedim... Çare hocaya söylemekti... Neyse ki kızmadı, ama şeytanla anlaşma yapmak zorunda kalmıştım. Sınıfın vurdumduymaz ve yaramaz kişisiydim, disipline gitmemek için sene sonuna kadar o kadının dersinde çok uslu durmak zorunda kalmıştım.

Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Ş-Şey onun köpek olduğuna emin miyiz?!

Ben memlekete gitmiştim küçükken yaylaya gitmiştik dağa çıkmıştım kuzenle hayvanları otlatmak için ama ne göreyim köydeki çocuklar birbirlerine pen slerini gösteriyorlardı benden de göstermemi istediler ben tabii göstermedim Olay ciddi bu arada şaka değil.

Bir sürü anım var da öyle uzun bir şey de anlatmak istemiyorum. Neyse en kısalarından birini anlatayım: Erkek kuzenim evleneli birkaç ay olmuştu ve biz de birkaç akraba beraber misafirliğe gitmiştik. O gün ne kadar yemek yediysem artık 2 kez büyük tuvaletim gelmişti. Kuzenimin evinde büyük tuvaletimi yapmak için tuvalete gittim ama bir sorun vardı, yaşıtım olan kuzenlerime fazla güvendim. Tuvaletimi yaparken benim yaşıtım olan manyak kuzen kapıyı açmıştı ve evlenen kuzenimin eşiyle göz göze gelmiştik. Malafat, b k, her şey ortadaydı. İnşallah o anı unutmuştur.

Technopat'ta "kaç cm daha uzarım" diye konu açmıştım, hihihi.

İnsanlara değer vermiş olmam ve onlara güvenmem. Arkadaş edinmeye çalışmam.

İğne atsan yere düşmeyecek kalabalığa sahip otobüste merdivenlerden aşağı kayıp merdiven boşluğuna uzanmıştım. Kimse gülmüyordu yardım falan da ettiler ama çok utanırım aklıma geldikçe.

Biraz düşündümde hiç yerin dibine girecek utanç verici anılar yaşamamışım.

Ben orayı temizleyen temizlik görevlisine üzüldüm aslında bu hikayede. Kadın bayağı sevdiğim birisiydi, bayağı da uğraşmış temizlemek için.

Yapacak bir şey yok. Geçmişte kalmış utanç verici bir anı.

Beşinci sınıfta kapıdan çıkarken yanlışlıkla kızın birinin elini tuttum aklıma geldikçe utanırım.

Yapma yaaaa ooooooffffffffff, çok kötü yaşamış utanmış kadar oldum.

Yüzüyorduk yazlıkta. Ev ile yüzdüğümüz yerin arası 10 dakika yürüme. Fena sıkıştım büyüğünden. Bağırsaktan geçmiş dayanmış sona. Neyse, "eve yetişebilir miyim", "yetişemem belki", ya da "yetişirim" falan diye sürekli bir çalıya, bir eve doğru yürüyordum. Yoldayken altıma yaptım. Şortun arasından sahilin merdivenlerine falan "şlak" yaptı birkaç parça. Kuzenler 2 gün "ya biri buraya bir şey yapmış" falan diye dalga geçtiler. Biliyorlardı. Hatırladıkça kahroluyorum. Edit: Bu başlık yüzünden tekrar hatırladım. Yine kahroldum.

Aman hocam laptoplara bir şey olmamıştır umarım.

Otelde lobideki asansöre binecektim. Asansörü bekliyodum ki kapı bir anda açıldı. İçerde elli yaşlarında göbekli alemci bir dayı önünde de kırk beşli tombul karısı. Kapı açılırken bu hatuna şaplak atıp "daş gibi şerefsizim diye gülüyodu." Beni görünce hafif güler gibi oldular. Neyse asansöre bindik üçümüz çıkıyoz. Adam karısına turisttir bu anlamaz dedi. Demeye kalmadı "odaya bir gidek de ben sana yapacağı biliyom diye" inlemeye başladı. Ben dayanamadım haykırmaya başladım. Bunlar da önce utandılar sonra gülmeye başladılar. Benim kata gelince haykıra haykıra mekanı terkettim.

O sıra onlar da oradaydı.

Neyse anıya gelecek olur isek, okulumda yangın tüpünü sıkmıştım yanlışlıkla bir şekilde. Her yer duman altı olmuştu.. Çok utanmıştım

Sanmıyorum ama inşallah, daha bırak gerçek dostu en ufak bir arkadaşım olmadı şu hayatta. Sevgili desen zaten benim için hayal ürünü.

Küçükken 3-4 yaşındayken benden 2-3 yaş büyük çocuklarla oynuyordum. Sonra ne oldu hatırlamıyorum ama ayıp bir yerimi açmıştım bir anda, sonra da kaçtım. İnanın neden bilmiyorum. Aklıma geldikçe utanırım.

Ruhu naif olan çoğu insan bunu yaşamıştır hocam. Gerçek dost bulmak gerçekten zor. Umarım bir gün gönlünüze göre birini bulursunuz.

Denemeyi çok istediğim bir şey. Yangın tüpü sıkamadım ama ortaokuldan mezun olurken 4 yıldır hayalini kurduğum acil durum düğmesine bastım. Düğme bozukmuş☹

Eve annemin arkadaşı ve yaşıtım kızı gelmişti, ben de uyuyordum misafir geldiğinden haberim yoktu. Üstüm çıplaktı ve adeta bir goril edasıyla odadan çıktım kızda tuvaletten dönüyormuş karşılaştık kızın eli ayağına dolandı ben de naber nasılsın derken odaya geri girdim bir dahada çıkmadım.

Nasıl biliyorlardı? Gidip söyledin mi? Ayrıca insanlık hali.

Ben de ortaokulun başlarında serviste bir çocuğun üzerine ağırca çantamla düşmüştüm utancımdan servise binmeyi bıraktım ve taşınıncaya kadar yarım saatlik yolu yürümüştüm.

Elim kesilmişti, elimin fotoğrafını çekecekken buluştuğum kızın bacaklarına doğru flash patladı. Fotoğrafı göstermek zorunda kaldım yanlış anlamasın diye.

İlk okulda final maçı aslında gayet güzel oynuyorum maç 4-4 2 golu ben atmışım sonra biraz dinlenmek için kalenin yanına oturdum o sıra atak yaptılar ve bende üstün oyuncuuk yeteneklerimi kullanıp kendimi kaleci sanıp topu elime aldım ve penaltı gol ve yenilgi.

Benim de elimde 2 3 laptop vardı sipariş götürüyordum.

Merhaba. Bugün başlıktaki anılarıma bir yenisi eklendi. Sizinle paylaşmak istedim. Sizin de böyle anılarınız varsa okumak isterim kardeşim bugün birinci sınıfa başladı. Onu okula götürüp bahçede bekledim alışsın diye. Ayakta durmaktan yorulmuştum, kardeşim de gayet iyi uyum sağlamıştı. Zil çalınca eve döneceğimi haber vermek için sınıfına gittim. Birden tüm çocuklar dışarı fırladı. Öğretmenleri dışarı çıkardı. Çok hızlı yürüdüklerinden bir türlü yetişemedim. Öğretmenleri, hadi çocuklaar falan deyip okulu turlarken ben de peşlerinden velilerin bakışları arasında birlerin kafilesinde katıldım. Velilerin kimi kıs kıs güldü, kimi ters ters baktı. Bizim ufaklıkta sürekli koşup bir oraya bir buraya gidiyordu. Çocuğa tüm okulu turlayıp oturduklarında anca ulaşabildim. Aynı zamanda okulda yorulunca oturayım derken arka üstü düştüm ve bir çocuğu arkadaşım zannedip deli gibi bağırdım. Bir daha o okula adımımı atmak istemiyorum ama bir hafta boyunca kardeşimi ben götürmek zorundayım☹ Son düzenleyen: Moderatör: 5 Eylül 2022

herkesin önünde yola işemişim ablam söyledi bana

Ama insanlık hali yani olabilir. Alay etmeleri yanlış bir şey bence. Hani bir gülersin falan en fazla ama alay yanlış.

Otobus aniden fren yapınca bir kızın üzerine düştüm tutunamadım ne zaman hatırlasam kötü olurum.

Yok zaten böyle yere filan yığılıp kalmadım birazcık öne doğru esnedik sadece