Anksiyete-panikatak ile ilişkili bir durum olabilir hocam, psikolojik açıdan yaklaşın insanlarla etkileşimlerinize,"kendi düşüncelerimi önemsiyor muyum?" sorusunu sormakta fayda var bu tarz durumlarda. . bi' Psikoloğa görünmeniz iyi olur sizin açınızdan.

Bana kalırsa problem tek başına karar almak değil. Bizim aklımız durduğunda başka akıllardan yardım almak elbette ki doğal bir haldir. Ancak bunun sürekliliği kendinden emin olmamaktan geçiyor. Kendi kararlarına güvenememek, kendine güvenememek, kendini sevmemek. Kendini sevmemenin bir yan etkisi gibi düşünmek lazım bunları. Çoğu kişi muzdarip bu durumdan sadece farkında değiller. Küçük bir şey daha başkalarına danışmak ve karar almak farklı şeylerdir. Başkalarına danışabilirsin ama kararı kendin verirsin. Böylece sonuçlarına da kendin katlanırsın.

Kendimle barışık değil miyim? Habire soruyorum. Cevabını bildiğim şeyleri onaylatmak istiyorum.

Merhaba, Millet bana derdini anlatmaz. Neden bilmiyorum. Zaten beni yanında isteyen yok. Kendi kendime mutluyum. Ama arkadaş olmaması belli bir zaman sonra koyuyor. Her yaptığımı insanlara onaylatmak istiyorum. Mesela öğretim üyeleriyle tanıştım. Gidiyorum, tanıştıp diyorum. Dediğim için insanlardan azar yemekten bıktım. Ancak yine söylüyorum. Aslında amcam ve kuzenimle her derdimi paylaşıyorum. Onlar kendi hayatlarından bana bahsetmez. Ağızları sıkı. Sırrımı kimseye söylemiyor. Ama onlar da keyfine geldiği zaman geri dönüş yapıyor. Arıyorum açmıyor. Ertesi gün bir daha arıyorum. Yine açmıyor. Akademisyenle tanışıyorum onlara söylüyorum. Aslında söylemesem hiçbir sıkıntı olmayacak. Yine de gidip soruyorum. Anlatırken sıkıntı yok. Söyledikten sonra pişman oluyorum. Sonra bir daha yapmayacağım diyorum ama kendimi yine anlatırken buluyorum. Azar yediğim yetti artık. Tahammülüm kalmadı. Aslında asıl mazaret benim. Söylemesem bir şey olmaz ama onlara söyleyince azar yiyorum. Dayım gil geldi mesela bugün. Kuzenim abimle geziyor. Bana pas veren yok. Ben de cevap vermediler diye çektim gittim. Ben "Çağrılmadığüm yere gitmem, istenmediğim ortamda bulunmam. Ki istenmeyen birisiyim. Ailem gezmeye gider. Hiç ev gezmesine gitmiyorum. Gidiyorum kütüphaneye; roman okuyorum. Dostum kitap oldu. 90 sayfalık şiir kitabını bir oturuşta bitirdim. Çok seviyorum. 3 tane kitap aldım kütüphaneden. 2 haftaya kalmaz biter. Son olarak: Kendim karar almak için sürekli insanlara danışıyorum. Hem de bayağı kişiye soruyorum. Sonra kafam karışıyor. Bu sefer de benim dediğimi yapmayacaksan konuşmayalım dedi birkaç kişi. Bu anlatma huyumdan nasıl kurtulurum? Sözü size bırakıyorum.