Biz bunlara vesvese diyoruz. İcimizdenmiş gibi görünüp oysa bizle alakası olmayan şeytani düşünceler. Şeytan kalbe atıyor vesveseyi, biz de o bizim kalbimizde varmış gibi benimsiyoruz ve düşündükçe iyice kafayı yiyoruz. Sen buna vesvese demeyebilirsin inancından dolayı ama ben benzettim. Vesvese dini değil, hassas olduğun her konuda gelebilir. Şeytanın amacı da bu zaten, kafanı boş şeylerle meşgul edip hedefine ulaşmak. Bediüzzaman Said Nursi'nin bu konuda çok güzel sözü var: "Biliyor musun, vesvesen neye benzer? Musibete benzer. Ehemmiyet verdikçe şişer; ehemmiyet vermezsen söner. Ona büyük nazarıyla baksan büyür; küçük görsen küçülür. Korksan ağırlaşır, hasta eder; havf etmezsen hafif olur, mahfi kalır. Mahiyetini bilmezsen devam eder, yerleşir; mahiyetini bilsen, onu tanısan, gider." Bu söz inançlı olmasan da bence senin düşüncelerin için de geçerli olacaktır. Umarım faydası olur. İstersen kendin de araştır.

Ölmekle kalmayıp yok olacaklar hocam, elinden bir şey gelmez. Düşünmekten çekinmen normal ancak düşünmeyi ertelersen her aklına geldiğinde rahatsız olacaksın.

Sorun zaten tam olarak bu, bu düşüncelerden kurtulamıyorum. Bilerek düşünmüyorum birden düşünmeye başlıyorum ve gerisi geliyor.

Ağlaya ağlaya geldiğin dünyada, güle oynaya yaşayacağını mı sandın yeğen?- Ramiz Dayı

Neredeyse bir yıldır bu düşüncelerle savaşıyorum, her gece ağlama noktasına getiriyor beni. Bir gün annem ölecek ve o üzüntüyü yaşayacağım, ölecek yani. Hatta öldü fakat hayatımın o noktasına gelmedim daha, kaçınılmaz bir gerçek. Yardım etmenizi istiyorum, bu tarz şeyleri düşünerek kendime eziyet ediyorum. Bu düşüncelerden nasıl kurtulabilirim? Neler yapmamı önerebilirsiniz. Annemsiz bir hayat bile düşünemiyorum, inanılmaz berbat bir his ve düşünce. Tüm hayatımı zehir ediyor, ergenlikle alakalı hormonal tarz da şeylerden dolayı mı böyle düşünüyorum bilmiyorum ama, bir an önce bu düşüncelerden kurtulmak istiyorum. Yardımlarınızı ve motive edici cevaplarınızı bekliyorum.

Geçmiş için ağlayanı çok gördüm de gelecek için ağlayan ilk kez görüyorum. Zaten vakti gelince üzüleceksin şimdiden üzülmenin ne alemi var? Doğal gerçekler bunlar, sen de dahil herkes için geçerli olan bir durum ölüm.

Çok garip olduğunu farkındayım, zamanında üzülmek yerine şimdi üzülüyorum ve engelleyemiyorum. Genellikle sabahları değil geceleri bu kadar karamsar ve kötü düşünceler boğuyor beni.

Bu yüzden herkes yerindeyken üzmeyelim kimseyi Son düzenleyen: Moderatör: 7 Eylül 2021

Vaktimiz gelene kadar hem ölüyüz, hem değiliz. Anı yaşa.

@Sabini ölmeden öğrenemeyiz. Bu kadar büyütmeye gerek yok ölümü. Binlerce yıl boyunca milyarlarca insan geldi dünyaya, hepsi öldü. Sıra bize de gelecek. Kafana aşırı takma. Yarın ölecek gibi de yaşama, hiçbir zaman ölmeyecek gibi de.

Senin de dediğin gibi ergenlik döneminde duygu karmaşası yaşıyorsun yaş ilerledikçe azalıyor içini rahat tut ustanın da dediği gibi ''Dünya senin vatanın mı yurdun mu?''.

Kedi al. Yanlızlığı çok güzel dindiriyor.

Sen de öleceksin. Sürprizbozan Çok güzel motive ederim.

Kim gider, kim kalır belli değil. Ölüm, korksan da var kormasan da ki gerçek. Vakti geldiğinde, yaşanacak olan yaşandığında; hayata tutunabilme potansiyeli zaten insanın doğasında mevcut. Zamana bırak, kaybetmekten korktuklarına değerlerini anda göster.

Bir gün herkes ölecek, hayatın döngüsü bu şekilde. Herkes toprağın altına girecek, önemli olan o toprağın altına girmeden önce yaptıkların.

Her canlı ölümü tadacak.

Hocam sorunum bu değil ki, ben zaten yeterince üzmemeye çalışıyorum. Sorun daha bir şey olmadan bu düşüncelerden kurtulamam.

Ölüm son değildir başlangıçtır. Ve yaşayan her canlı ölümü tadacak.

Bu düşüncelerle savaşıyor olman gayet doğal. Hayatın bir gerçeği bu. Kimileri birini kaybetmeden önce yas tutmaya başlar, kimileri ise onu kaybettikten sonra. Bu hislerin sürekli böyle yoğun olmayacak. Zamanla alışacaksın. Bu kabullenme sürecini hızlandırabilecek bir tavsiye değil belki ama sevdiklerinle vakit geçirirken veya onlarla tartıştığında bu gerçeği ve içinde bulunduğun anın değerli olduğunu hatırlamanı öneririm.

Peki ya belirttiğin gibi bir Allah ve diğer dünya yoksa cennet cehennem vs. ölüm gerçekten bir sonsa?

Aile kavramı kadar saçma şey yok. Şahsen benim annem ve babam ölse gram üzülmem.

Düşüncelerden kurtulmanın haricinde, tek başına yaşamayı öğrenmek herkes için gereklidir. Bu, kendi yemeğini hazırlamak olur, kıyafetlerini ütüleme ve yıkama olur, kendi ihtiyaçlarını kendin görmen olur. Bir gün çoğumuz yalnız kalacak, bu illa ölümle olacak değil ki. Ayrılık ya da ölüm vakti geldiğinde sudan çıkmış balığa dönmemek için bunları önceden tecrübe etmek elzem olandır.

Ölüm Allah'ın emri, belki de şu dünyada her insanın başına gelecek tek şey. Bu düşüncelere dalmak bir yandan iyi çünkü boş insanlar gibi en azından düşünmeden yaşamıyoruz. Ama bir yandan da fazlası gereksiz kaygıya sebep olur. Ondan dolayı böyle şeyleri düşünün ancak yerinde ve zamanında uzun olmayacak şekilde.

Hayat döngüsü illaki hepimiz öleceğiz. Belki annenden önce sen öleceksin, annen o acıları yaşayacak. Bilemeyiz.

İtikatlı düşünürsen öyle bir sonuca varmazsın. Neye inanıyorsan inan ama ya yoksa ya varsa gibi şüpheyle bu ömür geçmez kaygıların da bitmez. Benim inancımda bu böyle, tabii irade senin.