Hocam ne yapalım yani kimse kalıcı değil. Çok sevdiğin bir insan bile olsa, en ufak bir olay yüzünden aranız açılabilir. Şunu unutmayın çoğu insan huyuna gidildikçe iyi insandır. Gerçek arkadaşınla zaman zaman kavga da etsen 1 gün sonra eskisi gibi olursunuz, çünkü arkadaşlığınız samimi bir ilişki üzerine kurulmuştur.

Birine bu kadar bağlanmayın. 7-8 ay önce en yakın arkadaşım okul değiştirmişti, o zamanlar her gün gördüğüm elemanı ayda bir belki görüyorum şimdi. Umrumda değil ama.

Biri gelir biri gider çok takmayın.

öyle zaten ilerleyen zamanlarda olmamasından korkuyorum sadece

evet bu doğru

Korkular her zaman bir oluşumun habercisidir. Hayat birleştirir, ayırır. Bu böyle.

Biraz kendine değer ver

Evet başlıktaki gibi en sevdiğim ve tek yanımda olan arkadaşımı kaybetmekten korkuyorum. Tam 11 yıldır süren bu arkadaşlığımızda hiç ayrılmadık, anasınıfından beri beraberiz. Geçen yıl liseye geçtiğimizde yollarımız ayrıldı ama biz iletişimimizi koparmadık. Neyse o bir yurda yerleşti ve orada güzel arkadaşlıklar edindi. Bana oradaki arkadaşlarını anlattığı zaman onu cidden kıskanıyordum. Mevzu kıskanmak değil aslında onu kaybetmekten korkmam. Yanımda olan tek dostumun yeni arkadaşlıklar edinmesi beni hem kıskandırıyor hem de korkutuyor. O kendi okulunda yeni arkadaşlar edinirken benim de kendi okulumda kafa dengi ve anlaşabildiğim biri bulamamam bu korkumu daha çok arttırıyor. Ve ben bu sene onun kaldığı yurtta kalmayı planlıyorum. Eğer ki kalırsam onun beni unutup gitmesi düşüncesi içimi yıpratıyor. Onu kaybedersem yanımda kimse olmayacak. Galiba bu sıralar bu korkuyu düşünerek onu kaybetmeye hazırım daha doğrusu yalnız kalmaya. Son düzenleyen: Moderatör: 8 Ağustos 2022

ve tek destekcin ve arkadaşın o ise

Hocam çok umursamayın, bir insana ne kadar değer verirseniz o insan sizden o kadar uzaklaşıyor, maalesef insan yapısı gereği böyle, çok ilgi gördüğünde "bu cepte, bana çok önem veriyor, ona yanlış yapsam da bana verdiği önem yüzünden beni affeder, bana muhtaç" modlarına giriyor, kimseye hak ettiğinden fazla değer vermemek gerekiyor bu hayatta, giden gidebilir hiç kimse vazgeçilmez değil. Kendimden örnek vermek istiyorum. Yaklaşık 6-7 yıldır hiç dostum olmadı, arkadaş olarak sayabileceğim biri de olmadı. Arkadaş olarak saydığım ve güvendiğim 2 kişi vardı, her gün oyun oynar saatlerce sohbet ederdim ikisi ile de farklı zamanlarda ancak başıma büyük bir felaket gelmesine rağmen bir kere bile ne aradılar ne yazdılar nasılsın diye, buna rağmen bir sene önce bir iş için şehirden ayrılarak eskiden oturduğum şehre gittim ve onları aradım, ziyaret ettim hatta biraz da yakındım, umurlarında değiller hepsi kendi arkadaşlarını bulmuşlar beni silmişler, bu kişiler benim 10-15 yıllık arkadaşlarım. Ben onlara çok ufak tefek konuları için bile çok özveride bulunmama rağmen onlar bir insanın başına gelebilecek en zor durumlardan birinde bile beni yok saydılar, gittiğimde onlara uğrayıp kalplerini kırmayacak düzeyde tepki gösterip birkaç gün gezip tozup sohbet etmemize rağmen tekrar evime döndüğümde biri bile "ne yaptın, nasılsın, döndün mü?" diye aramadılar, 1 sene geçmiş arayan da yok soran da. Ne yapayım böyle arkadaşları hocam, varlıkları ile yoklukları arasında bir fark olmayan insanlar benim dostum olsa ne olur olmasa ne olur, üç günlük arkadaşlarına verdikleri değeri 10-15 yıllık arkadaşının zor gününde "içinden gelmese dahi" ilgilenmek adına aramayan, yazmayan insanlarla arkadaşlık kuracağıma yalnız takılırım daha iyi. Yaklaşık 2,5 yıldır bir tane bile ne sanal ne gerçek hayat arkadaşım var, kardeşim abim ablam da yok, akrabam da yok öyle yaşıyoruz bir şekilde.

internet ortamında da bir yerden sonra o arkadaşlıklar gerçek değil. Görüşünü yazdığın için teşekkür ederim

Düzenledim mesajı tekrar okuyabilirsiniz.

Kimsenin varlığıyla doğmadınız yokluğuyla ölmezsiniz.

Onu gördüğünüzde umursayacaksınız ama konuştuğunuz mesajları falan sildiğinizde ve bir işle meşgul olduğunuzda zamanla azalıyor.

Deleted-message.

En yakınım dediğimiz insanlar bile gelip geçici. Benim zamanında ortaokul-ilkokul dönemimde maalesef arkadaşım azdı ve çoğu çocuk sebebini bilmediğim bir şey yüzünden dışlıyor ve aralarına almıyorlardı. Arkadaşım diyebilecegim bir babam vardı. Onu da 12 yaşımda kaybettim. Şu an yine sayılı arkadaşım var ama hala ayaktayım ve mutluyum. Arkadaşların sana gelmesini bekleme sen onlarla konuşmaya çalış. Kendini geliştirmek için internet ortamında arkadaşlıklar başlatmaya çalış. Umarım senin için en iyisi olur.

Küsüp gitmesinden veya unutmasından bahsediyorsanız ne hali varsa görsün derim ben eskiden çok takardımda artık pek umursamıyorum aldatıldım onu bile pek takmıyorum artık eskiden olsa ağlardım bayağı belki üzülürdüm sadece yıkılmıştım şoka girmiştim itirafı öğrenince, yani giderse gitsin olması gereken o ise olsun diyorum ben, tabii en yakın kankam yapsa ki yapmaz inşallah da yapmaz ama yapsa çok kötü olur yani ben arkadaşlarıma çok değer veren seven birisiyim, bir ara çok iyi anlaştığım tek kankam arkadaşım öldü sanmıştım aylarca onla konuşamadık belki 1 yıl, depresyona girdim çok kötü oldum bayağı yani çok kötü bir şey bir dostunu kaybetmek aşk acısından beter Allah kimseye vermesin inşallah korusun hepimizi düşününce bile ağlayasım geliyor bunu yani ben duygularımı saklayan birisi değilim, Allah'a bin şükür yaşıyormuş artık görüşüyoruz konuşuyoruz eskisi gibi eğleniyoruz eksik olmasın başımdan inşallah hep yanımda olsun dostum olsun gerçek dostum olmaya devam etsin, o döndüğü gün çok mutlu oldum mutluluktan gözlerim doldu inanamadım ama biliyordum bir gün geliceğini Allah'a şükürler olsun

Biri gelir, öteki gider... mühim şeyler değil bunlar. Masada beraber yemek yediğimiz onca arkadaşımız vardı, hepsi masadan teker teker kalktı ve kendi yaşamlarına odaklandılar.

Aşağılık insanoğlu her şeye alışır! Der Dostoyevski. Fazla söze gerek yok.

Kardeşim sen dost kaybedeceksin o eşek mi kaybedecek sanki? Arkadaş bulabileceğin yerlerde takıl kimsesizim diyorsan. Ama bu arkadaş işi omlet değil ki yapılsın zamanla olacak bir şey. Bak ben spor salonuna gidiyorum bir kaç hergele dışında insanlar acayip sıcakkanlı.

Lise döneminde olur öyle şeyler kafaya takma. Zaten elbet bir gün aranıza mesafe girecek. Mesafeden kastım aranızın açılacağı falan değil yani, sadece daha az görüşmeye başlayacaksınız. Çünkü o gittiği okulda sap gibi tek başına takılacak değil her gün, illaki kendi ortamını oluşturacak. Lise bittiği zaman üniversitede belki de ayrı şehirlerde olacaksınız o zaman ne yapacaksın. Depresyona girip kavanoz kavanoz çikolata mı yiyeceksin, bu kadar saçma bir şey için. Bence sende yavaş yavaş yeni arkadaşlar edinmeye başla. Çünkü o arkadaşın senden daha iyi arkadaşlar bulduğunda, daha kafa dengi insanlarla karşılaştığında senden yavaş yavaş uzaklaşacak. Sen kendini aşırı vazgeçilmez görüyorsun, onunda senden vazgeçmesinden korkuyorsun. Büyüdünüz artık bırakın şu çocukça duyguları. Bak ben 25 yaşındayım. En yakın arkadaşımla 5 yaşından beridir beraberim. İlkokulda da 8 yıl beraber aynı sınıfta okuduk. Lisede o başka yere, ben başka yere gittim. 4 Sene boyunca hiç görüşmedik. Sadece arada sırada mesajlaşıyorduk. Çünkü kendi ortamlarımız, okulumuz, hayatımız var. Boş vakitlerimizde görüşemiyorduk, çünkü ya kendi arkadaşlarımla takılıyordum yada ders çalışıyordum, oda aynı şekilde. Üniversitede de o başka yere gitti, ben başka yere ama yazları beraber takılıyorduk. En son üniversitede bitti memlekete döndük. Son birkaç senedir her gün görüşüyorduk. Eski bir arkadaş dahil olmaya başladı bize her gün arayıp gezelim falan diyordu. Öyle öyle içimize girdi. O çocuğu aramıza aldıktan bir süre sonra 20 senelik arkadaşım yavaş yavaş benden uzaklaşmaya başladı. İşte arıyorum adamları akşam işiniz yoksa takılalım diyorum. Bugün evden çıkasım yok dinleneceğim diyor. Sonra ben başka arkadaşlarla bir bir yere gidip oturacaktım, onlarda oradaydı. Bende artık görüşmüyorum hiç biriyle. Yani kısacası arkadaşını çok fazla seviyor olabilirsin. Arkadaşlığınız ne kadar kusursuz, aranızdaki ilişkiler ne kadar kuvvetli olursa olsun. Bir noktada elbet sorun yaşanacaktır. Sen olaya aşırı duygusal bakıyorsun. Gerek yok yani. Zaten sen iyi bir arkadaşsan senden vazgeçmez. Ha daha iyi bir arkadaş bulduktan sonra da niye senle takılsın öyle değil mi. Tabi sende böyle yapmalısın.

Kuruntu yapmayın herkes herkes olmadan yaşayabilir. Hayat daha devam ediyor önünüze neler çıkacak bilemezsiniz.

Takmayın, gelen olur giden olur. 6 yıldır arkadaş olduğum insanlar yanımdan uzaklaştı umursamayınca geri geldi, bu sefer ben postaladım. Yani takma, yenisi olur.