Benim için mutluluk her insanın mutlu olabilmesi empati kurabilmesi olurdu. Belki bunu gerçekleştirebiliriz. Yani belki dediğim 0, 100 adet 0 ve en son 1

Hayat insana yaşattıkları kadar hayat acımasız olur. O yüzden tek benim derdim kafasında bakmayın. Hiçbir zaman bir şeyleri istemeyin, hayattan kopararak alın. Vakti gelince sizden geri alamasınlar.

Bilmem nedenmiş?

Hayat değil hocam coğrafya acımasız.

İyi bir şey için çabalamıyorsanız böyledir düzen. Siz de hoş geldiniz.

Hayat geçiyor gidiyor arkaya dönüp baktığınızda Özlenen yıllar, Yaşanamamış hayaller, başarılamamış hedefler Varsa emin olun yalnız değilsiniz. Hep söylerim burada bir kez daha söyleyeyim Hayat değil insanlar acımasızdır. Daima güçlü olun pes etmeyin yılmayın.

Acımasız kelimesini açın lütfen, hayat zor ve insanlar bulundukları mevkiye kolay gelmiyor. Bu yüzden bazı konularda acımasız olabiliyorlar. Ama dediğim gibi acımasız kelimesine hangi anlamda baktığınıza bağlı.

Çok acımasız maalesef bizimde direnç göstermemiz lazım yoksa yıkılıp gideriz.

Herkes iyisiyle kötüsüyle kendi menfaatini göz ettiğinden, bunun önüne geçilemez. Herkes kendi çöplüğünü genişletme çabasında bu tribal dünyada. Bunun da bir bireyin iyi ya da kötü olmasıyla alakası yok. İyilik yolu kimi zaman zihinde kötü yollardan geçme eğilimine vardırabiliyor maalesef.

Yükselmek istiyorsak merdiveni çıkmak zorundayız. Ne kadar dik olursa olsun. Bazılarının asansörü olabiliyor direk üst kata VIP gidiyorlar ama senin benim gibi bazılarımız da o merdiveni hayatta kalmak için çıkmak zorundayız.

Bir İsviçre'de dünyaya gelen insanların rahatlıklarına bakın bir de Türkiye'de doğan kişilere bakın. Bu insanlar bu dünyaya gelmeden önce ne yaptı da bu kadar zorlukla karşılaşıyorlar? Neden bu insanlar İsviçre'de yaşayanlar kadar mutlu olamıyor? Adamların 500 birimle aldığı şeye 10000 birim verilen bir ülkede doğmak adil midir? Gerçek olan tek şey Türkiye gibi fakir bir ülkede doğan kişiler çalışmadan, yıllarını harcamadan mutluluğa ulaşamıyor .

Ekonomi açısından bütün Türkiye gençleri mutsuz. Ben diğerlerini bilmem ama onların ekonomisini ben kıskandım.

O mutluluk kişiden kişiye değişir. Benim için mutluluk almak istediğim şeyleri, yapmak istediğim şeyleri alabilecek/yapabilecek kadar iyi bir maddi duruma ve sağlığa sahip olmak ki bunun için de yıllarımı harcamam gerektiğini biliyorum.

Bu acımasızlık değil ki. Bunların hepsi hayatta olan ve olması gereken şeyler. Birini seviyorsan ve onunla birlikte olmak istiyorsan bir şeylerden feda etmek gerekiyor. Aynı şekilde bir mesleğe başlamak istiyorsan çok çalışmak ve emek vermek gerekiyor. Aynı şekilde hayat seni geriye çekmez, sen geriye çekilirsin.

Keşke bu söyledikleriniz olsa ama pek de mümkün gözükmüyor. Özellikle çoğu insanın başkalarından çok kendisini umursaması sebebiyle.

Bence her ikisi de acımasız.

Neden acımasız bu hayat bizi neden hep zorluklarla sınıyor? En basit şeyde bile önümüze bir engel çıkartıyor daha güçlü olmamız için değil daha da zayıflamamız için. Değil mi? Sizin düşünceleriniz nedir?

Mesela birini seviyorsun ve önüne bir sürü engeller çıkıyor bir mesleğe başlamak istiyorsun yine bir sürü engel hayatı sevmek istiyorsun birinin elini tutmak istiyorsun ona bağlanmak istiyorsun ama hayat yine seni geri çekiyor.

Peki mutluluğa nasıl ulaşacağız hocam?

Doğru söylüyorsunuz insanlar çok kötü.

Hayatı yaşamak çok zor. Hayatta kalabilmek daha da zor.

Keşke o bazılarımızda VIP gidebilse ya da dünyada kötülük kalmasa insanlar empati neden kuramıyor neden bu kadar zorlanıyor karşıdakini anlamak neden bu kadar zor.