Babam bana araba sürmesi öğretiyordu. 140 civarı hız yapmıştım ve acemi olmadığım için bir şey demedi. Uzağımızda polis olduğunu gördü ve bana 'DUR' dedi babam aynı anda arabayı yavaşlatmak için el frenini 2 diş (tekerleği kitlememek için 2 diş ) çekmek istedi ama yanlışlıkla tamamını asıldı. Allah yardım etti ve sadece biraz lastik eskiterek kurtuldum.

Çocukken, annem ve arkadaşları ile pikniğe gitmiştik.(7-8 yaşlarındayım). Bir havuz vardı kenarındaki mermerin üstüne bir çocuğun oyuncağı düşmüştü, benden almamı istedi tam eğildim beni havuza ittirdi. Yaklaşık 30-40 saniye kimse beni görmedi şanseseri zıplayıp bağırabilmiştim, o sırada nefes alırken su yutmuştum ama bu sesi annem duydu birden bağırdı bir garson atlayıp beni kurtarmıştı. Ardından 3.5 yıl boyunca yüzmeye gittim.

Küçükken bisiklet sürerken önüne bakmayıp bahçede bisiklet süren küçük bir çocuk gelip bana hızla kafa atıp bisiklet düşürdüğü an. 1 hafta başım ağrımış ve kafam kanamıştı o gün. Ve uzun yolda babamın kavşağı görmeyip az kalsın uçurumdan uçacağımız gün.

Kahramanmaraş'ın yokuşlarını bilen bilir Kervan - Süha Erler Lisesi yokuşundayım. Çok dik bir yokuştur. Sabah vakti okula doğru aptal bir market bisikletiyle o yokuştan yardırıyorum. Dedim yapabildiğim kadar hız yapayım. Abandım pedallara falan hız göstergesi 55 KMH gösteriyor. Sonra yokuşun tam ortasında kavşak var. Sabahın yoğun saatleri olduğu için kavşak arabalarla dolu. Tabi ben frene bastım baktım fren çok kötü tutuyor bu gidişle garanti dönüş yapan arabalardan birine vuracağım hemen yolun sağ tarafına doğru döndüm ve arabayla kaldırım arasına makas attım. Çok değil 10 cm sağ ya da solda olsaydım çok büyük ihtimalle ya ölürdüm ya da hayatımın sonuna kadar travma yaşardım. İnanılmaz bir makas attım resmen. Ama işin ilginç tarafı ilk panik oldum kaza yapıcam diye daha sonra tek odaklandığım şey iğne deliği kadar yerden geçmek oldu.

Gece uzun yoldayız 120 ile falan gidiyoruz. Yolu askerler duvarla kapatmış ışıldak veya yansıyan bir şey de koymamışlar. Saatlerce direksiyon çeviren yorgun babam da duvarı görmedi son anda ben bağırdım duvar var diye sonra frene asıldı babam. ABS' nin çalışma sistemini o gün çok iyi anlamıştım. Neyse ki vurmadan durabildik ama farketmesek ölüydük muhtemelen.

5-6 yaşındayken iskeleden düşmüştüm, tek başımaydım. Dibe doğru çökerken sanki bir güç beni yukarı doğru itti ve tırmanıp çıktım. Yüzme bilmezken yüzerek yukarı çıkmıştım. Hasarım olmadı ama travma oldu.

Kaza değil ama Korona testimin pozitif çıktığı zaman öyle düşünmüştüm, Allah'tan hafif atlattım.

Bisikletten yokuş aşağı doğru giderken düştüğümde.

Ben dışarda 1 arkadaşımla oynarken yola çıkmıştım son hızla gelen araba tam dibimin ucunda durdu adam geldi teselli etti arkadaşın annesi falan esmer olan ben bembeyaz olmuştum o kadar korktum küçüktüm bir de.

2 metre yüksekten kaldırımın köşesine omzumu vurup kırdığımda boynum kırıldı sanmıştım. Yerden 15 metre yüksekte olan köprüden sarkıp barfiks falan çekerken elim kaymıştı birde o. 3. cü sınıfta dağda bir piknik alanı vardı, arkadaşlarla kovalamaca oynarken uçurumdan düşüyordum. Ağaç kökü tutmuştum ve beni gelip arkadaşlar çekmişlerdi. Hoca baya kızmıştı.

Motorlaydım bizim mahallede de biraz eğimli yer vardır ve yolu biraz çıkıntılıydı normalde basmazdım oradan giderken ama ne olduysa 18 Mayıs 2018 günü gaza bastım çıkıntı olan yerden hızlıca geçtim dengeyi kaybedip düşmüştüm sol bacağım motor altında kalmıştı kafamı da yere bir güzel çarpmıştım - isterseniz fotoğraf atabilirim- işte o zaman kesin ya öldüm yada sakat kaldım demiştim ama atlattım çok şükür kimse yaşamasın kaza ya.

Küçükken kendi boyumdan da büyük bir bisikleti sürüyordum kaldırıma çıkayım derken çıkamadım ve yapıştım yere. O anki acıyla ölsem daha az acıtırdı diye düşünmüştüm. Bayağı da korkmuştum.

Üstüme demir kapı düştü. Hani okulların girişinde kapılar olur ya, arkadaşlar ile oyun oynardık . Tek başıma yaparken üstüme düştü. Sabahın erken saatleriydi. Hala izleri duruyor.

Küçükken (12) Kuzenlerimle dağa çıktık benden ikişer yaş küçükler. Orada bir tane adam arabasıyla durdu. İsmimi sordu. Söyledim. İsmimiz aynıymış dedi. Gel çekirdek vereyim dedi. Çekirdek dolu külahın içine bir şey katarken görüp korktum. Sonra kuzenlerimi sonra da kendimi oradan uzaklaştırdım. O çekirdeği yeseydim "Şuanda nerede olurdum?"diye hep düşündüm. Son düzenleyen: Moderatör: 19 Aralık 2021

Elazığ deprem i.

Sorum şu yaşadığınız sizi çok korkutan artık öldüm herhalde dediğiniz bi kaza anınız var mı? Benim çok oldu ama en çok aklımda kalanı anlatmak isterim. Çocukken bisiklete binmeyi çok severdim. Bizim eve inerken de bir yokuş vardı hep oradan son hız pedal çevire çevire inerdim. Çok zevkli olurdu. Bir gün yine evin orada ki yokuşa geldim. Son hız pedal çevire çevire yokuştan aşağıya iniyorum. Frene bastım frenim tutmadı. Fren patlamıştı. Son hız aşağıya doğru iniyorum. O zamanlar evimizin orada duvar vardı. Duvarın hemen yanında da bir bahçe. Ve bahçe taşlarla doluydu. Son hızda aşağıya doğru gidiyorum. Düz gitsem duvara çarpacağım son hız. Yana kırarsam bahçeye düşüp muhtemelen kafamı taşlara çarpıp beyin hasarından öleceğim. O an da ne düşündüm bilmiyorum bahçeye doğru kırmayı seçtim. Gözümü kapattım artık ölüme gidiyorum. Bahçeye düşmeye çok yakınım o sıra da nereden çıktı bilmiyorum ama babaannem beni tutup çekti. Beni yere bıraktı bisiklet bahçeye uçtu. O an ne oldu bilmiyorum ama 1 2 saat orada oturmuşum ne sorsalar cevap vermemişim. Öyle dona kalmışım. Sanırım yaşadığım en korkunç kazaydı. Babaanneme Allah güç verdi herhalde. Son hız giden bisikletten beni tuttu çekti. O kazadan sonra bisiklete ne yaptılar bilmiyorum ama bir daha görmedim o bisikleti. Yaşadığım en korkunç öldüm artık dediğim an buydu. Sizin böyle bi anınız var mı? Varsa ne yaşadınız?