Ölüm hayatın bir gerçeği, düşünmeyi geçtim yaşadım da yani. Bazen bazı şeyleri kabullenmek gerek, kötü olan şey ölüm değil bir süre sonra o kişiye ait anılarınız, ses tonu, yüzü hafızadan siliniyor. Yani bence ölümden daha kötü olan şey bu.

Bu tür şeyleri çok düşünmek, Windows'a kendini aynı anda kapat ama bir yandan da kapatmayı engelle demek gibi bir şey. Sonunda devreler yanar, kafayı yersiniz. Her şey olduğu gibidir, olduğu gibi olacaktır ve olmaktadır. Her şey olacağına varır. Bunu iyi düşünün.

Tepki geleceğini tahmin ettiğim için mesajı sildim.

Zaten öldüler. Sadece FPS modda izlediğimiz bu hayat denen videonun o kısmına gelmedik.

Çok kötü. Gelecek kaygısı da yaşadığım için aklımdan bu ihtimali çıkarmak mümkün değil. Bazen aklıma geliyor bu ihtimal ve o zaman bütün moralim bozuluyor. Arkamı kollayacak herhangi bir akrabam ve kardeşim de olmadığı için bu gerçekle yaşamaya çalışıyor, buna karşılık kendi çapımda kendimi geliştirmeye, birilerine olan ihtiyacımı azaltmaya ve hazırlıklı olmaya çalışıyorum. Kendimin öleceğini bilmek beni daha çok korkutuyor. En çok korktuğum şeyin bu olduğunu söyleyebilirim. Gerçekten başka insanların ne yaptığını görünce geleceği görme şevkimi arttırıyor ve bilim gibi alanlarda yeni gelişmeleri takip etmek hoşuma gidiyor. İleride kim bilir neler olacak ve ne teknolojiler geliştirilecek ancak ben onları göremeyeceğim. Bu gerçekte beni ciddi anlamda korkutuyor. Bu değişim çağında doğduğum için ve en azından bu hızlı gelişmenin bir kısmına tanıklık edebileceğim için kendimi Z kuşağı bireyi olarak çok şanslı görüyorum.

Her gün yaşıyorum hocam şarkı dinlerken yatarken yürürken balkonda otururken sürekli bir his var içimde her an ölüceklerini bilerek arada kızıyorum onlara beni sinir ettiklerinde 5 dakika sonra yaptığım şeye üzülüyorum yarın bir gün ölecekler diye çok kötü bir his ama bunun sebebi yanlızlıktan hocam yalnız olmayan bir insan bu hissi çok az yaşar.

Önemli değil çok düşünmek zararlı. Bende bir gün öleceğim. Asıl mesele ölene kadar nasıl vakit geçirdiğimdir.

Düşünmüyorum. Düşününce daha üzücü oluyor.

Mutluydum gece gece. Birden karamsarlık kapladı, hüzünlendim hocam. Sağ olun.

Arkadaşlar bildiğiniz gibi her canlı ölümü tadacaktır. Ailenizdeki kişilerin bir gün öleceğini bilerek yaşamak nasıl bir his? Hiç bunu düşünüyor musunuz? Kendinizi nasıl motive ediyorsunuz? Bu hissi yaşamış biri varsa Allah sabır versin. Değerli yanıtlarınızı bekliyorum.

Bunu bildikten sonra çok karaları bağlamaya gerek yok. Tabii ki ailenden birini kaybetmek çok üzücü bir olay ancak herkes bu durumu yaşayacak ve hayat devam ettiği için bir şekilde yollarına devam edecekler. Bu sebeple ailenizin kaybetmeden önce değerini bilin. Aileniz yanınızdayken ve sağken yanlarında olun, sarılın, opün, üzmeyin, iyi bir evlat olun ve en iyisi son nefeste manevi anlamda içiniz rahat gönderin. Öldükten sonra geri dönüşü yok, bazı şeylerin geri dönüşü olmuyor. Küçük meseleler için kalbinizi kırmayın.

Böyle konular görünce mutlu oluyorum bazen içindekilerini bir insana anlatınca rahatlıyorsun.

Üzücü.

Aileniz hayattayken kıymetini bilmeye çalışın, ben dualarım'da, ailemden önce şehit olarak ölmeyi isterim. Acısı çok zor maalesef. Belli bir süreliğine unutursun ama, aklına geldimi için acır. O acıyı yaşamak'da istemem.

Yaklaşık bir ay önce annemin kanser olduğunu öğrendim doktordan önceden de nasıl yaşarım diye düşünüyordum hala cevap bulamadım...

Bir keresinde annem ölünce ne yapacağım diye düşünmüştüm ve içim bir garip olmuştu.

Bunda bir şey yok. İnsan olmanın değil canlı olmanın gereği bu. Doğacaksın büyüyeceksin ve en sonunda öleceksin. Herkes gibi elbette üzülüyorsun fakat yapacak bir şey yok. Hayatın işleyişi bu keşke anne babalar ölümsüz olsaydı değil mi?

Ölümü her an yaşayabilecek bir canlı olduğumuz için bir yerden sonra ölüm gibi konulara insan eskisi gibi travmatik bakamıyor, normal gibi geliyor. İlk yaşanan acı kayıp her zaman en ağırıdır ama insan zamanla kaybettikçe mutlaka eskisi gibi bakamaz duruma. Allah herkese hayırlı ölüm nasip etsin.