Teşekkür ederim.

Senin adına üzüldüm gerçekten, evet annem ve babam oturur benimle konuşur babam bir isterse alır, buradaki sorun yalnızlık ve duygusallık, Kırklareli'de ben annemle yaşıyorum ben 8-9 yaşındayken amcam ve teyzem vardı ikisi de gittiler buradan biz kaldık, bu yüzden yalnızlık çekiyorum, ve bu duygusallık babamın yanında olmuyor ilginç, kendimi tıpı kazanacağım günü düşünerek avutuyorum, iyi ki adam gbi PC almışım da oyunlar oynuyorum.

Yalnızlık sıkıntı değil onu çözersin.

Ben LGS'ye girdim bende güzel yerlerde okumak istiyorum benim babam ve annem tartışıyorlar ama bu ayrılma noktasına gelmiyor sana önerim duygusallık bastığında her şeyin daha güzel olacağını tıp okuyacağını güzel meslek sahibi olacağını düşün umarım o an kendini iyi hissedersin.

Yani okullar açılsın çözülür bence de yada bir tempo başlasın üni için.

Anne ve babanın ayrılması kötü bir durum Allah kimsenin başına vermesin öncelikle. Mesela ben çok baskıcı bir ailede büyüdüm 19 yaşına kadar geldim bana hiçbir şeklide destek çıkmadılar sorsan cebime para koymuşlardır, istediğimi yapmışlardır, okula göndermişler ama bu yetmiyor. Aile içinde sevgi, saygı, hoşgörü olmazsa hiçbir şey olmuyor. Bu yaşıma kadar kendimi kendim büyüttüm hiç kimseden yardım istemedim, her işimi kendim gördüm, kimseden medet ummadım. Ama bu zamana kadar geldim nasıl bu zamana kadar geldim bilmiyorum inan. Hiçbir zamana annemin, babamın, güya abim olan ama hiçbir abiliğini görmediğim abimin bana olan sevgi saygısını görmedim. Ve bu zamana kadar sevgi, hoşgörü nedir bilmeden büyüdüm. Uzun lafın kısası eğer annen baban seni seven, sana saygı, sevgi gösteren, bir derdin olduğunda seninle oturup konuşan vs. kısacası sana önem veren insanlarsa böyle şeyleri hiç kafana takma derim.

Başlıyorum benim annem ve babam ayrı yani boşandılar koca 10 sene oldu şu an 15 yaşındayım, babam evlendi kardeşim oldu, bu benim için iyi aslında, ben babam ile yılda belki 4 ya da maksimum 6 kere görüşüyorum, çünkü o İstanbul'da bende Kırklareli'de. Bu büyük etken değil işi yoğun. Ve yapılacak bir şey yok. Beni en çok zorlayan şeyler duygusallık, yalnızlık arkadaşlarım var ama yetmiyorlar, ben bu yalnızlğı memlekette giderdim, yani köyde çünkü orada kardeşim, babam, babannem, dedem, amcam, selçuk abi, ceyda var, annemin yanına dönüyorum evde yalnızım annem zaten kendi işinde gücünde, ve bende bilgisayarın başında takılı kaldım 1 kitap daği okumadım köyden geldiğimden beri, ve işin içine duygusallık giriyor, bir dizi bittiğinde, güzel bir gün sona erdiğinde, gece geldiğinde o duygusallık başlar ve artık kontrolden çıkmaya başladı, yani önceden kontrol ediliyordu. Ben tıpı okumak istiyorum beni kurtuluşa erdirecek bu, bu monoton Kırklareli'den gideceğim günü iple çekiyorum ve gideceğim gün çok mutlu olacağım bak yüzüm güldü. Neyse bunun bir ergenlik döneminde oluşan ruhsal sıkıntılardan olduğunu düşünüyorum. Peki siz ne önerirsiniz, ne yapmalıyım.

Evet anlık gaza gelebiliyorum, anlık sevinen bir insanım dediğin şeyi yapmak harbiden bna rahatlık ve mutluluk getiriyor çünkü İstanbul'a döndüğümde hayatım çok güzel olacak, kardeşime abilik yapacağım, babamla sık sık görüşebileceğiz ve 6 yaşımdan beri hayalim olan tıpa erişmiş olacağım inşallah. Ve sende başarılı olursun umarım.