Tek kelime ile, para. Paran yoksa adamdan saymıyorlar bu ülkede. Sorun bu diye düşünüyorum.

Hiç sorma gitsin. Ya kabullenip ara sıra isyan ederek bu hayat geçip gidecek böyle ya da hayatımızı değiştiren bir adım atacağız ki o da bi boka benzemez kesin de işte böyle gidecek hayat. Ola ki hayatımızı iyi yönde değiştiren mutlu eden istediklerimizin olduğu hayatı bir gün yaşar mıyız meçhul. Ben de sıkıldım nedense hem de çok. Yapmacık insanlardan kendimden hayatımdaki iyi gitmeyen şeylerden bunaldim.

Tek kelime, para.

Abim, canım abim. Son düzenleyen: Moderatör: 14 Eylül 2017

Daha bahsedeceğim o kadar çok şey var ki. Bu onlardan birisi sadece. Ben ezilmiş çocuklar olmaktan şeref duyuyorum halkımızın çoğunluğu böyle. Ama gerçeklerin farkında olan azınlığız. Ben fakirden alıp zengine veren rantçılardan, mazlumu, yetimi, öksüzü, fakiri aşağıda görenlerden sıkıldım. Hepsinin sonu gelecek.

Kisacasi sükredin

İkiyüzlülük, gösteriş, riya, zulüm, acı, kan, nefret. Ben bunlarla iç içeyim. Düşün ne kadar bunalmışım...

İsyan etmediğimi belirtmek isterim. "Şükredin" yazıp klavyesini yoracak arkadaşlar bu zahmette bulunmasın. Bu tamamen bu ülkede ki ezilmiş çocukların bastırılmaya çalışılan sözleridir... Ben takım tutmam, parti tutmam. Ama; tuttuğunuz takım şampiyon olmaz, seçtiğiniz parti iktidar olmaz, sevdiğiniz kadın/erkek sizin olmaz, paranız olmaz, olmaz ile bitireceğim bütün olmazları yazsam yetmez. Ama bu söz her şeyi açıklıyor; "İstediğiniz çoğu şey olmaz..." Ünlü bir filozof, bilim insanı, aydın çağdaş, sanatçı sözü değil bu. Ezilmiş çocuklar olan bizlerin sözü. Ben yazdım az önce... Ama biliyor musunuz? Halk nezdinde bir değerimiz olmadığı için hiç bir sözümüz isteğimiz hayalimiz hak ettiği değeri görmüyor! Yazdıklarımı yanlış yorumlayanlar olacak biliyorum. Bu ülkede hayata tutunabilmek için "kötü" olmak mı gerekiyor? Ben soğudum ve soğumaya da devam ediyorum insanlardan... Artık kadını erkeği nefret ediyorum çoğunluğundan, ama saygımı yitirmedim, milletime küsmedim, vatanımı terk etmedim, lakin ben 'biz' kavramını temsil ettiğime inanarak belirtiyorum ki, bizim hiç bir değerimiz yok. Hep biz ölüyoruz ya! Askerde, sokakta, orada, burada, siyasi kavgalarda, maç kavgasında, "neye baktın lan" diye saçma bir kavgada. Bitiyoruz günden güne. Neşemiz azalıyor, umudumuz tükeniyor, bildiğim her şey bilmediğim gibi oluyor. İnsan değil miyiz biz? Arabamız evimiz paramız olmadığı için mi saygı görmüyoruz? Sevilmiyoruz? Özlenmiyoruz? "Hocam! Bunlar olmadan da hepsi olabilir ama" diyenler olabilir. Zaten de öyle, ama anlatmak istediğim yazmak istediklerimden daha farklı. Ben yoruldum. Darıldım. Küstüm. Yaşama hevesim kalmadı, umudum kalmadı, özgüvenim kalmadı, sevgim saygım var biraz o da kediye köpeğe diğer canlılara, "insan" olmayı becerememiş "insan"lara sevgim saygım kalmadı. Bıktım ulan gösterişinizden, sahte gülüşlerinizden, menfaatiniz için insan satmanızdan, tek gecelik ilişkilerinizden, lüks arabanızdan, lüks evlerinizden, yatlarınızdan, katlarınızdan, evlerinizden, dairelerinizden, görgüsüz kızlarınızdan, erkeklerinizden, kendinizi bizden üstün görmenizden bıktım ulan!

inşAllah hocam.

Geçmiş olsun kardeşim.

Ben serebral palsili kız kardeşimi nasıl okula götürceğimi soruyorum kendine "bu adam olmayanlar bu kıza ne yapacak?" diye. İnsan büyüdükçe nelerin olduğunu anlıyor ve dünyanın ne kadar boş olduğunu. Not: Kız kardeşimin durumu çok ağır değil en hafiflerinden birisi.

Sen olayı kafanda bitirmişsin ve ne yazık ki kaybeden olmayı seçmişsin. Sana başımızdan geçen bir olayı anlatayım. Babamın durumu zamanında çok iyiymiş ve iyide hayat sürüyorduk taki çocukluk arkadaşı ile ortak olana kadar. Çocukluk arkadaşının milyonluk borçları çıktı ve ortadan kayboldu bütün borç bize kaldı ve elimizde ne varsa satıp borcun büyük bölümünü kapattık ama elimizdeki dükkanlar evler arabalar hepsi gitti ve sadece tek bir dükkan kaldı. Dükkan kaldı ama normalde 2000-3000 adet ayakkabı olması gereken dükkanda sadece 200-300 belki daha az ayakkabı vardı anlıyacağın tamamen dibe batmıştık. Babam her zamanki babacan tavırları ile bize her şeyin düzeleceğini pes etmemizi ve çok çalışırsak tekrardan eski günlere dönebileceğimizi her fırsatta bize hatırlattı ve bize motive kaynağı oldu. Ve şuan eskisi kadar olmasada durumumuz güzel ve mutlu bir hayat geçiriyoruz. Ama babam battığımız zaman tamam artık bunun bir yolu yok herşey bitti deyip çabalamasa belki daha kötü bir duruma gerileyecektik. Anlatmak istediğim hiç bir zaman pes etme. Güneş sana doğru gelmiyorsa, sen güneşe doğru gidersin.

Ne desem, ne desen haklısın. Adam denen birşey kalmadı artık. Cinsiyetçilik, soytarılık, hainlik ve tabii ki küçücük çocuğa bile zina yapan bir milletiz biz. Hiçbir zaman adam olamayız. Ok, yaydan çıktı. Sıkışınca küfür etmeler, ve tabii ki ağır kelimeler. Bıktım. Aynı duyguları paylaştığımızdan çok mutluyum. Bende artık küfürü bırakacağım. Kötü işleri de tabii ki. Ve bundan sonra tek işim, Technopat ve tabii ki Bilgisayar. Hayattaki umudunu yitirme can dostum.

Ağabey, mümkünse küfür etmeyelim. Edecek isen de sansür koy. Ayrıca, yazım kurallarına da özen gösterelim.

Bir yerden sonra hayal hedef istek hepsi yok oldu içimde. Bu ülkenin ve milletimin ilerlemesini hayal ediyordum en son, umudumu yitirmemeye çalıştım. Lakin gördüklerim karşısında aciz kaldım ve bu fikirden de vazgeçtim. Olmuyor... Ne diyeyim ki...

Şuraya uzunca bir yazı yazsak, kıyafetsiz kalır. Şu yazdıkların o kadar yürekten yazılmış yazılar ki, ne kadar gutsağında kalan bir hayat nefesine sahip olduğunu hissedebiliyorum. Hayat gerçekten zor, zorluğu ise her yolun bir olmazlara çıkışı, her olurunda bir olmaz ile sonlanışı. Hiç mi birşey tamamen düzgün gitmiyor, her zaman mı bir engebeler bir yokuşlar tırmanmak zorunda kalıpta o tırmandığımız yokuşu kutlayamıyoruz? Neden, o kadar tırmanışlar boşuna mı, o kadar nefes tüketmek o kadar emekler boşuna mı? Olurun olmazı çok olmazların ise sonu yok, bu dünya alışmış buna ne desen faydası yok...

Hayırlsı hocam. Önümüze bakacağız. Çabalayabildiğimiz kadar çabalayalım denemekten zarar gelmez kimseye...

Özellikle milletin o ile başlattığı küfür kadınlar. Söylemek istemiyorum çok korkunç.

Haklı.