Normalde yakın arkadaşlarım var 2-3 tane ama pek sevildiğimi sanmıyorum. Ben onları ne kadar sevsem de onların benden daha yakın arkadaşları var ve benimle sadece sıkıldıklarında vakit geçiriyorlar. Okulum özel okul olduğundan dolayı kişi sayısı az lise 2'yim kişi sayısı az olunca düzgün insan sayısı da az oluyor okuldan da sevdiğim arkadaşım var ama dışarı falan çıkamıyor ailesi izin vermiyor bir tek o yani. Bir de yaşıtlarımdan küçük gösteriyorum bedenen olarak bundan dolayı mı sevilmiyorum bilmiyorum ama bunu bu aralar çok düşünüyorum cidden o yakınlarıma güvensem de bir şey yapamamak koyuyor bayağı da üzülüyorum. Sevgilim vardı ondan da ayrılınca iyice yalnız kaldığımı hissettim. Bu kadar zor mu cidden sevilmek? İlla saçma şakalar yapıp kendimi mi bozayım sevilmek için? Bu konuyu da sadece içimi dökmek için açtım hocalarım.

Seni anlıyorum ama bir süre sonra alışırsın bende öyleydim sevenim yoktu ama bir süre sonra alışıyorsun yalnız kalmayı öğrenmek gerek.

Hocam...

Hocam yanlızlık gerçekten çok zor bende aynı şeyi yaşıyorum :/

Bende şu an sizin gibiyim hocam okula gitmiyorum açık liseye kayıt olacağım yakında ama ileride gerçek arkadaşlarımı bulurum diye düşünüyorum şu ana kadar olan arkadaşlarım arkadaş değil. Kısaca zamanın akışına bırakıyorum.

"Korkma, çünkü ben seninleyim, yılma, çünkü Tanrın benim. Seni güçlendireceğim, evet, sana yardım edeceğim; zafer kazanan sağ elimle sana destek olacağım" (İşaya 41:10)