Yurt dışında okumak, orada hayatını devam ettirmek zor işler. Tabii ki hayalin ve hedefin bu olsun. Ancak şu an önünde üniversite sınavı var. Ona odaklan ve güzel bir üniversitede istediğin bölümü oku. Ardından yabancı dilini geliştir ve okurken erasmus yap. Okul ortalamanı da iyi tut tabii ki. Lisans eğitimin bitince yüksek lisansını orda değerlendirebilirsin ya da orada çalışma fırsatı elde edebilirsin. Benim kendi amacım şu anda piyasada Türkiye'de yetkinliğimi kazanıp yurt dışında çalışabilmek ve güzel paralar kazanabilmek.

Zaten "sanırım" diyerek varsayımda bulundum. Benim babam ortaokul mezunu, annem lise mezunu. Annem ev hanımı, babam da yıllardır esnaftı. Şu an 23 yaşımdayım ve ben 17 yaşımdayken babam dükkanı kapattı. Lisede, ortaokulda ve ilkokulda yaşıtlarım okuldan hemen sonra eve giderken ben dükkana gider annemle beraber akşam 6-7'ye kadar çalışırdık. Babam da o sırada ek iş yapabilsin diye. Hep içimde ukde kalmıştır eve gidip banyomu yaptıktan sonra güzel bir yemek yiyebilmek ve hemen bilgisayarımı açıp arkadaşlarımla takılmak. Ancak eve gittiğimde pilim bitmiş oluyordu ve kalan enerjimi de derslere vermek zorunda kalıyordum. Zaten bilgisayarım da çok iyi olmadığı için her geçen sene girdiğim oyunları kaldırmamaya başladı. Arkadaşlarıma dalga konusu olurdum. Sinirden bilgisayara tekme atıp bozmuşluğum bile var. Parasızlık, istediğin şeyi alamamak insana çok koyuyor. Ne kadar anlayabilirsin bilmiyorum. Paranın ne kadar zor kazanıldığını bakkalda bir ekmekten sadece 4 kuruş kar ettiğimizi farkettiğimde anladım. Üstüne lise sonda babam bakkalı kapattı. Bir yerde asgari ücretle işe başladı. Asgari ücretinin hemen hemen üçte birini dershaneye veriyorduk. Bu parayı da her ay ben elimle götürüp ödüyordum. Yaşanan zorluğu ve o parayı teslim ederken yaşadığım mahcubiyeti anlatamam. O yüzden ne yapıp ne edip okumam gerekiyordu. O verilen paraların hakkını da sonuna kadar almam gerekiyordu. Hep hocalarımı darladım, maksimum verimi almaya çalıştım. Sonunda mühendislik kazandım. Stajlar yaptım. Stajları yaparken firmada çalışan fabrika işçilerine bakınca "iyi ki" dedim. Özel sektörde aranan adam olmadıktan sonra gerçekten çekilen çilenin haddi hesabı yok. Hayatta çabaladığın kadar varsın. Kendine kattıkların kadar varsın. Bu demek değil ki 24 saat kafa kaldırmadan çalış. Ama işi bir düzene oturttuğun zaman akıp gidiyor inan bana. Sadece başlangıçta o düzeni oturturken zorlanacaksın o kadar. Bir hedefin ve gayen de olursa başaramayacağın hiçbir şey yok. Kararlılık konusuna gelince ben de senin gibiyim aslında. Çabuk sıkılırım. Ancak yaptığın işten para kazandıkça ve o keyfi tatmaya başlayınca ilgini kaybetmiyorsun kolay kolay. Sana tavsiyem her gününün kıymetini bil. Özellikle üniversite çağına gelmeden önce elinden geleni yapmaya çalış. Hayat her zaman bugünkü gibi akmayacak çünkü. Bazı kelimelerimle kalbini, onurunu kırdıysam özür dilerim. Hayatında başarılar dilerim

Kararlılık problemin var gibi görünüyor. Sanırım rahat bir hayat yaşıyorsun. 1-2 ay dışarda çalış, bak nasıl çalışmaya başlıyorsun sonra

Hocam Bakü zooparkında 1 ay boyunca gönüllü olarak izin günü olmadan çalıştım. Hem de beni tanımadan rahat hayat sürdüğümü söylemek biraz yanlış oluyor. Ama doğru söylüyorsunuz çalıştığımda daha az zamanım olduğundan üstüme daha fazla sorumluluk biniyordu bende her şeyi yapıyordum. Kararlılık problemine gelince bir şeye ilgi duyuyorumsa ne olursa olsun ona devam ediyorum ama son zamanlar ilgimi hemen hızlı kayb ediyorum bir şeylere.

Hocam sizede gelecek hedeflerinizde başarıkar dilerim. Zaten yüksek lisans yapmak fikrim vardı çünkü gitmek istediğim ülke Japonya ve diyorlarki "orada yüksek lisans yapmadan iş bulmak zor senin istediğin sektörde"

Her zaman yaz tatillerinde oluyor bu olay. Bir şey yapıyorum ama bir yerden sonra sıkılıyorum ve devam ettiremiyorum . Ama yaz tatili bittiğinden daha sonra da bu yüzden pişman oluyorum. Ve şu anda ders çalışıyordum ama birden yine sıkıldım daha sonra kendimi sosyalde takılırken buldum. Sizce bu sorunu nasıl kaldırabilirim? Çünkü ileride bana sorunlar çıkarıyor sonra motivasyonum olmadığından bir şeyi yapmaya.

Hocam sorun yok ben öyle şeylere alınmam. Gerçekten hayat hikayenizi duyunca kendimi gördüm. Benim de ailevi problemlerim var ve bende para sıkıntısı çekiyorum. Bu yüzden yurt dışında okumaya ve orada kalmaya hazırlanıyorum ama bazen tüm hevesim gidiyor. Çünkü hiç kimse beni desteklemiyor, motive etmiyor her şeyi kendim yapıyorum ve buda sonda bana çok ağır geliyor sadece annem yurt dışında okumam için dershane konusunda yardımcı oluyor başka hiçkimse, hiç özel olarak sevdiğim biriside yok zaten beni motive etsin. Bazen o kadar yalnız oluyorum ki hiçbir şey yapmak istemiyorum ne ölmek ne de kalmak ve sadece düşünüyorum, düşünüyorum ve sadece düşünüyorum... Bazen çok darlıyorlar hatta sınavlar, köte çevre, gerici insanlar beni hayattan soğutuyor. Buna rağmen bazen düşünürken sizin gibi insanlar aklıma gelince geleceğe dair yeniden içimde bir umut yanıyor çalışmaya başlıyorum. Buna görede yine de devam edeceğim ve pes ettiğimde yeniden başlamak için sizi hatırlayacağım. Bu yüzden size de derinden saygılarımı ve teşekkürlerimi sunarım yardımınız için. Biraz da olsa motivasyon kaynağım oldu bu