Ülke durumundan ziyade o yaşlarda tek derdimiz akşam ezanında eve gelmek olduğu için gerisiyle muhatap değildik.

Arkadaşlar, 15 yaşındayım. Öyle büyük biri olmamama rağmen eskiyi özlüyorum. 7-8 sene öncesini falan. Sanki hayat o zaman daha güzeldi gibi geliyor. Şu an herkesin dediği bu zaten. Hayatın zevki yok zaten. Önceden arkadaşlarla sokak aralarında oynardık, hiçbir şeyin farkında değildik. Ne bileyim, saftık işte. Ekonomi ile de alakası olabilir, herkes ilgili davranırdı. Ne bileyim arkadaşlar, aslında bunları düşününce çok saçma geliyor geçmişi düşünmek. Geleceğe odaklı olmak gerekiyor ama ne bileyim, zaman geçiyor, büyüyoruz. Bir şarkının yorumları okurken gerçekten içip gerildi, keyfim kaçtı. Yorum da şuydu: "seneler sonra burası ölü insanların hatıra defteri olacak", aslında basit bir cümle ama ne bileyim, bir keyfimi kaçırmadı da değil yani.

Aynı şey. Benim gibi duygusalsın. Bir de beni düşün; 13 yaşındayım, anaokulundan beri devam ettiğim okuldan ayrılmam gerekecek ve bütün arkadaşlarımdan kopacağım, sınav stresi, aile boşanması, geçmişe özlem...

Dostum bunları bende yaşadım ve halen yaşamaya devam ediyorum. Zaman hızlı geçiyor. Örnek verecek olursak daha dün yaz tatilindeydik şimdi okula gidiyoruz.

Çocukluktan ergenliğe girdiğin sırada toz pembe hayatından kurtuluyorsun, gerçekler bir bir yüzüne vurulmaya başlıyor. Haliyle çocuk halini özlemen normaldir, bende de olmuştu.

Sanırım bu her insanın geçirdiği bir evre, ben de 15 yaşındayım. Gerçekten anlayamıyorum hayalimdeki okulda okuyorum. Freelance çalışarak bu yaşta bir çocuk için gerçekten inanılmaz paralar kazanıyorum ama mutlu olamıyorum. Niye inan bilemiyorum