Bundan 2-3 yıl önce. Ergenliğimdeyken insanları değerli görmezdim. Çevremdekileri pek de takmaz ve umursamazdım. Yoldan geçerken hiç kimsenin yüzüne bakmaz konuşmazdım. Evet, bu yaşadıklarım beni, utangaç, sessiz ve saf biri yapmıştı. Aslında memnundum bundan çünkü pek derdim yoktu. İstediğim şeylere önem verebiliyor ve o alanda başarılı oluyordum. Ve bunu sürdürebilseydim belki de şu an çok iyi bir konumda olabilirdim. Nedense son 1 yıldır diyebilirim. İnsanlara gerektiğinden fazla değer veriyorum, çok fazla düşünüyorum, sorunlarını sorunlarımmış gibi görüyorum ve bu da beni bunalıma ve strese sokuyor bir şeye odaklanamıyorum, kendimi geliştiremiyorum ve bu çok koyuyor. Sanırım olmak istemediğim kişiye dönüşüyorum ve nasıl durdurabilirim hiç bilgim yok. Absürt ve saçma gelebilir fakat, yoldan geçen herkesle neredeyse göz teması kurmaya çalışıyorum. En fazla da kızlara. Kendimi bildim bileli yalnız biriyim ve bunula ilgili bir sorunum yok. Ne yapmam gerektiği hakkında ufak bir bilgim bile yok. Sadece çok düşünmemek ve çok ilgilenmemek istiyorum. Çünkü çok fazla düşünüyorum ve düşünmek başka sorulara, sorunlara yol açıyor. Hiç olmayacak şeyler düşünüp olmasını bekliyorum. Kendimi kandırıyorum sanırım. Son düzenleyen: Moderatör: 9 Mart 2023

Bilemiyorum ya.

Büyümüşsün ve insanlarla istemsiz de olsa içinden iletişim kurma isteğin olmuş. İnsanlarla konuşma ve sosyalleşme isteği başlamış. Ben de benzer şeyleri yaşıyorum diyebilirim. Kendi kendimeyken gerçekten tam bir asosyal gibi hissedip düşünebiliyorum ama herhangi birisiyle çok rahat iletişim kurup konuşabiliyorum. Durakta beklerken bile otobüste olan tanımadığım birisiyle konuşmadan iki saniyede selamlaşmıştım.