Anladım. Teşekkür ederim. Ama profesyonel değiliz.

Anlatmayı pek sevmesem de ileri seviye OKB ve psikoz hastasıyım. 19 yaşındayım. Psikoloji o kadar kişisel bir şey ki bunu ne doktorunuz anlar ne ben anlayabilirim. Benim için çözüm ilaçlar olmadı, kendim oldum. Oturup kendimle konuşmak, muhabbet etmek benim için dönüm noktası oldu. Kafamdaki sesler hiç susmuyor. Ben geçen sene sınava girdiğimde kafamda 'Yapacaksın' ve 'Yapamayacaksın'lar dönüyordu. Kendinizi tanıyın. Eminim ki kendinize daha çok yardımcı olursunuz bir psikiyatriste kıyasla. Toparlanmayı öğrenin. Kabullenmeyi öğrenin. Ölümü de yaşamı da kabul edin. Bunun gibi daha birçok şey var ama dediğim gibi çok kişisel. Kendinizi uyuşturmak sizi mutlu etmiyorsa farklı şeyler bulun. Bu arada herkese önerdiğim bir oyun var. Hellblade: Senua's Sacrifice. Yaşadıklarımı en iyi yansıtan oyundu ve bir insana oyunların oyundan ibaret olmadığını en net gösteren sanat eseri.

Bağımlı?

Boş iş? Kişilerin zevki boş iş mi oldu şimdi. Yıllardır oynuyordun bir anda hayatından çıkardın, oynayanlar boş iş yapıyo he dostum ban yemek istemiyorum. Amma saçma konu açmışsın

Hayatta yapmaktan zevk aldığım sayılı şeylerden biri oyun oynamak ve umarım ilerde sıkılıp bırakmam. Sıkılacağımı da düşünmüyorum aslında. Ilkokul ve ortaokulum ve lisede ilk 2 senem bütün gün oyun oynayarak geçiyordu. Metin2 hesabımda sadece ana karakterimde şu an 500k dakika falan kayıtlı.(Metin2 artık oynamaya değmez bıraktım) Diğer oynadığım oyunlarda da en az 500 saat kayıtlı Steam dışındaki oyunları bilmiyorum. Ömrümün yarısı oyun oynayarak geçmiştir, pişman değilim. Antidepresanım onlar benim. Şu an lise sondayım ders çalışıyorum ama yine de saatlerce oynadığım oluyor 1 günde. Ilk başta bıraktım birkaç hafta oynamadım ama olmuyor hayattan zevk alamıyorum

Prozac, Xanax ve Xeplion kullandım. Xanax bana yaramadı. Rahatlatmadı beni. Nervium da kullandım. Biliyorsun bunlar bağımlılık yapıyor. Xeplion 150 mg idi. 75 mg'ye düştü şimdi. Ayda bir yaptırıyorum.

Oyun oynamak amaç değil araçtır benim için. Ders çalıştıktan sonra kafa dağıtmak ister oynarım, stresli veya üzücü bir hafta geçiririm biraz oyun oynar kafamı boşaltırım, gereksiz bir şeyi kafaya taktığımda o düşünceyi dağıtmak için oyun oynarım. İyi vakit geçirmek için çok iyi bir seçenek oyun oynamak. Lise de kız olduğum için internet kafeye oyun oynamaya gidemeyişime hala üzülürüm 20 yaşıma geldim hatta 21'e gireceğim, bugüne kadar böyle oldu. Kitap okumayı aşırı seven biriyim ve dağıttıklarım dışında favori kitaplarımın olduğu bir mini kütüphanem de var. Film ve dizi izlerim her ay en az 2-3 film izlerim gerek yeni gerek eskilerden. Şu anda bilgisayar mühendisliği okuyorum, fen lisesi mezunuyum. Oyunu hayatımdan çıkartmak istersem bir gün çıkartırım ama kalkıp da oyun oynamak gereksizdir diyeceğimi hiç sanmıyorum.

Tabii ki hem oyun oynayıp hem başarılı bir hayat sahibi olunabilir ama arkadaşın ifadesi sen git film izle, biz oyun oynarız tarzı bir üslup olduğu için sert cevap veririm. 2012 - 2015 yılları arasında ne büyük zorluklar yaşadığımı bilseniz, o ifadeyi kurmazdınız. Bakın, sıradan sorunlardan bahsetmiyorum, bugün burada olmayabilirdim. Ben hayatımı tekrardan kurmayı başardım. Bundan sonrası önemli.

Hocam oyun oynamak insanın sıkıntısını unutturmak, kafasını boşaltmak, rahatlatmak ve eğlendirmek için var. Oyunlar bunu üzerinizde başaramıyorsa, siz oyun oynamayı sevmiyorsunuzdur zaten.

Kelime olarak oyun sadece T. C. de çocuklara göre mantığı var.

Oyunlar tabii ki boş zamanlarınızda sizi eğlendirmek için bulunuyor. Hayatınızın düzenini oturtturursanız oyun oynamak insana zarar vermeyecektir. Sabah 6'dan 10'a kadar dersinizi çalışın veya kitabınızı okuyun. Saat 10'dan 1.30, 2'ye kadar sporunuzu yapın. Sonraki saatlerde isterseniz dışarıya çıkın isterseniz video oyunlarına zamanınızı ayırın. Ama konuyu açan arkadaş mantıklı bir seçim yapmış, tamamiyle hayattan çıkararak hayatını çok daha iyi bir şekilde düzene sokacaktır. Hayatınızda hepinize başarılar diliyorum

OKB yi bende biliyorum. Sizde anlamıyorsunuz. Stresim var diyorum. Sen işine geldiği gibi anlıyorsun diyor insanlar bana. Ruhsal ve duygusal bozukluktan dolayı engelli raporum var.

Eğer ki o takım elbiseli gizemli adamla sözleşme imzalasaydınız böyle konuşmazdınız. Evet oyun oynamak boş iş, ben oyunu nefsimi tatmin etmek için oynuyorum. Boş iş olduğunu bilsem de zaman geçiyor ve rahatlıyorum. Zevklerimizi tartışamayız ben sizinkilere saygı duyuyorum. Şunu da söylemem gerekiyor ki oyun oynayan her insan başarısız ve hayatta bir vasfı olmadığı anlamına gelmiyor. Annem halen daha kelime oyunlarını oynuyor. Sorarsan 50 yaşında kendisi. Hayatında hiç ticaret yapmamış bir kadın bugün sıfırdan ev dizmiş bulunmakta. Üstelik tek başına. Ben de eskiden aralıksız vakit öldürmeme kıyasla şu an 3-4 saat arası oynuyorum. Oyun bağımlısı olmasam da teknoloji bağımlısı olabilirim. Bunu sosyal medya gibi bir bağımlılık düşünmeyin. Bırakılabilecek şeyler ama ben şu an bırakmak istemiyorum. Eğer ki kolayca bırakabildiyseniz ne mutlu size.

1991 Eylül doğumluyum. 2000 - 2005 seneleri arasında Playstation 1 oynadım. Başka da konsol sahibi olmadım. Konsolum halen kardeşimin koleksiyonunda duruyor. Lisede aşırı bir ders çalışmaya yönelmiştim, son seneye kadar da sürekli ders çalıştım, oyun oynamadım. Son sene GTA IV çıktı, onunla biraz internet kafede vakit geçirdim. Kendime 2010'da ilk Vaio F serisi bilgisayarımı aldım. GT 330M gibi daha o zamanlardan vasat bir kartı vardı. İşimi gördü, az çok oynadım. Bilgisayar yoğun kullanımdan bozuldu. 2015'te GTX 950M'li bir bilgisayar aldım. GTA V gibi oyunlarda işimi gördü, oynadım. 2019'un başlarında GTX 1650 gibi vasat bir karta sahip bir PC satın aldım ve halen onu kullanıyorum. Steam hesabımda fazla bir oyun oynama süresi elde etmedim. En son Cyberpunk 2077'yi aldım. 1 ay boyunca dokunmayınca Steam hesabımı kardeşime verdim, oyunu iade edemedim. Artık kardeşimde, onda RTX 2070 var, o oynasın her şeyi. Ben artık oyun oynamaktan keyif almıyorum. Kardeşim benim aksime sürekli konsol satın alır ve sürekli oyun satın alır. 30 yaşımda bunun normal olduğunu düşünüyorum. Kimilerine göre oyun oynamanın yaşı yoktur ama kelime itibariyle "oyun" yetişkinlere değil, çocuklara yöneliktir. Bu saatten sonra da Macbook kullanmaya başlayabilirim. Macbook Air veya Macbook Pro alırım muhtemelen. Şu anda bu bilgisayarın GPU'su devre ve PCB çizimleri için fazla fazla iyi, isterse en iyi çizim programı olsun. Yazılımda da kendi alanımda fazla bir işlemci/GPU gücüne ihtiyaç duymuyorum. Bu sebeple yaza doğru bu bilgisayarı elden çıkartabilirim, ki bu ayrı bir konu. Yani bu saatten sonra sanırsam artık oyun oynamayacağım. Benim için film/dizi/müzik ve kitap çok daha ön planda. Teşekkürler.

9 bine girdim kimya mühendisliği okuyorum. Film, kitap ve oyun arasında dönüyorum sosyal hayatım da aktif. Bence hepsi bir arada götürülebilir şeyler. Hayatta bir yerlerden fire vermenize gerek olmuyor yani. Eğleniyorum da çalışıyorum da, sabah makale ve tez okuyorsam akşam oturup hikayeli bir oyunu birkaç saat oynayıp uyuyorum. Hayattan herkesin zevk alma şekli farklı olabilir ancak oyun oynayanları gömmek saçma. Zevkler tartışılmaz. İki arkadaş beğenince çok dikkat etmediğim bir konuya değinmek istedim. Servetiniz iyi hoş ancak maalesef ön yargılarınızdan kurtulamamışsınız ve kendinizden çok eminsiniz. Umarım hayat size bir çelme takmaz.

Demek ki sen oyun oynamaktan zevk almıyormuşsun kardeş. Oyun oynamak o hikayeyi tatmak beceri yetenek göstermek bir oyunu bitirmek zevk aldığımız şeyler bizim. Demek senin zevkinde film izleyip müzik dinlemekmiş

Haklısınız aslında. Lakin belirli hastalıklara belirli ilaçlar verilir. Mesela şizofreni için 30 ilaç ve 5 iğne modeli varsa, bu iğneler 3 etken madde içerir, 2 ya da 3 firmaya aittir, bu ilaçlar 5 etken madde içerir, 6 firma ilacı sürer. Anlatmak zorunda değilsiniz. Mesela benim bildiğim en ağır ilaçlar Xanax ve Leponex/Clonex. Bunlardan Xanax'ı her doktor yazmaz, amacı da şizofreni değildir. Leponex şizofrenide düzgün tedavi sağlayan nadir ilaçlardandır ve inanılmaz da ucuzdur ama yan etkisi ölümcül olabilir. Bunun gibi. Ben de pek çok ilaç kullandım. Hatta uzun süre Xeplion iğne oldum. Şu anda da stabil ilaçlarımı kullanıyorum, değiştirmiyorum. Bu arada Prozac, Lustral gibi çerez antidepresanları kullanmaktan çekinmeyin, tabii çok ağır bir depresyonda iseniz. Bana yasak. Antidepresan bana yasak. Lakin bu ilaçlar hafiftir. Örnek vermek için yazdım.

Peki 7/24 oyun oynayanlar ne için oynuyor o zaman, hayatı toptan unutmak falan için mi?

Günde 9 saat oyun oynuyordum bu sene LGS'ye girip fen lisesi kazandım? Yazık size ya gerçekten.

Ben de 1994 doğumluyum. 2018'e kadar aktif oyun oynamış birisiyim. Nedense 2018'den beridir çok oyun oynamıyorum ben de. Kinect ile Xbox 360 üzerinden ailemle oyun oynuyorum birkaç sadece. İş yüzünden fırsat mı var oyun oynamaya. 2018'den beridir baya yoğunlaştı işlerim. Ben de isterdim herkes gibi saatlerce oyun oynamayı. Elimde güzel bir sistemde var. Hala hakkını veremedim o sistemin.

Kendi gözlemim çevremde oyun oynayan insanların kültürü daha gelişmiş oluyor.

Oyun oynamak ile hayatı oyun olmak ya da oyunda gereğinden fazla vakit geçirmek de diyebilirim, farklı şeyler bence. Tebrik ederim. Ben size katılıyorum. Oyun, seni hayattan düzenli şekilde koparıyorsa ve duygu durumuna etki ediyorsa sıkıntı var demektir. Ya da sosyal bir aktivite yerine boş zamanda, oyun tercih ediliyorsa.. Ben çok erken başladım oyun oynamaya, çoğunluk gibi. Ama eve ilk bilgisayar aldıkları zaman resmen bağımlı oldum bir oyuna. Bilinçsiz bir kullanıcıydım ve çocuktum, ailem hiç kontrol ya da müdahale de etmemişti fark etmediği için. Yani gereğinden çok fazla vakit geçiriyordum. Bayağı süre devam etti böyle ve açıkçası sonralardan farkedilebiliyor bunlar. O vakitlerde dışarıda oynamak, bir şeyler okumak, ders çalışmak ya da ne bileyim bisiklet, kaykay, paten vs. bir şeylere kafa yormaya çalışmış olmak isterdim. İstanbul'da yaşıyorum mesela, daha sonralardan gezebildim İstanbul'u, daha erken gezmeliydim ama ilgimi çekmiyordu ki. Bir şeye kapılınca birçok şey pas geçiliyor. Hayat asla bunlardan ibaret değil. Bu benim kendi öz eleştirim. Herkes bir oyun tufanına kapılmış. Dozajını bilenler, hayatında birçok şeyle beraber yürütenler harici diyorum tekrar söyleyeyim. Oyun boş iştir. En basit ulaşabileceğin birçok şey ondan daha faydalı. Mesela bulmaca çözmek, kitap okumak, dizi, film, belgesel izlemek, ilgi alanına göre müziğe, dansa, farklı dillere vs yönelmek. Ayrıca her zaman eğlenceye de sebep olmuyor, hani "öyle mutluluk veriyor ki bırakamıyorum" diye bir şey de yok. Hırs yaptırıyor, heves ettiriyor, para harcattırıyor, sinirlendiriyor.. Bir nevi uyuşturuyor. Birçok oyunu oynadım, daha çok eğlendin mi gerildin mi deseler, dengede ya da daha çok stres oldum derdim sanırım. Göz yorgunluklarını da saymıyorum. Umarım gamerlar beni taşlamazlar

JOPQWJOPDQWOPJJQDOPW. Hayatımda okuduğum en komik cümle buydu.

İnsanları umursamanız probleminizdir belki. Bana küçükken az deli denmedi. Stresle baş etmek herkeste farklı olan bir şey. Ben boks yaparak stres atarım siz dans ederek atarsınız mesela. Bu gibi küçük ama etkili şeylere yöneldiniz mi? İlaçlardan ziyade daha yararlı olabilir belki. Tabi ki profesyonel değilim ancak psikolojik olarak benim de sıkıntılarım var, kendimde denediğim şeyleri önermeye çalışıyorum.

Oyun oynamak boş iş. Bir tarih veya bir felsefe kitabını, teoloji araştırmalarına yönelik bir makaleyi tüm oyunlara tercih ederim. Ben 1 Pink Floyd müziğini 1 milyon kere Cyberpunk'a tercih ederim. Bunlar özel şeyler. Başarısız bir lise hayatı, üniversite kazanamama, bunun neticesinde yurt dışına yollanma derken halen oyun oynuyor. Ben bir fen bilgisini 1 milyar kere GTA V'e tercih ederim. Ki bilgime güvenirim. Lisede TÜBİTAK Fizik sorularını kafadan çözerdim. Düşün oyun oynasaydım ne olurdu. Ayrıca basit bulduğum kulaklıklarımdan biri 1100 dolar, bu oyundan çok daha değerli bir hobi. Alanı yazılım gibi alanlar değilse oyun oynayıp da hayatta başarılı olan birini görmedim ben. Benim 1.2 milyon dolardan fazla servetim mevcut. Gerek aile sayesinde, gerekse de kendim sayesinde. Fen lisesi bitirdim, ilk 9K'dan mühendislik bitirdim. Sanırsam iyi ki de oyun oynamamışım. Son düzenleyen: Moderatör: 17 Haziran 2021

Ben niye başarılı değilim? 19 yaşındayım. 2017 den beri tedavi görüyorum psikolojik. Ders stresi falan beni çok harap etti. Bildiğin günlük 26 tane hap atıyordum. Yolda bile sersemlikten yürüyemiyordum. 40 gün hastanede yattım ben. Doktorum başta ders olmak üzere hiçbir zihinsel aktivite yapmamı istemiyor. Üstüne birde bacaktan ameliyat oldum. Abim desen zaten kalp hastası. Ameliyat kesin ama ne zaman olacak belli değil. Masada kalma ihtimali falan var. Abim vefat ederse bende psikoloji namına bir şey kalmaz. Herkesin derdi kendine büyük. 93.5 matematik ortalamam vardı. Şimdi çarpım tablosunu bile unuttum.

7/24 oyun oynayabilmesi için yayıncı falan olması lazım, ekmek parası için oynuyordur.

Xeplion ilacını nasıl bıraktın. Ben 1 ay 10 gün kullanmadım başıma neler geldi sanki. En son 75 mg alıp bırakmaya çalıştım. 10 günde akineton almayınca felaket oldum. Çok kötü sesler duydum ama biraz da düzeldim ilacı nasıl bıraktın? Bende çok fazla yan etki yaptı. Dışarıda çok fazla ses duyuyorum. 4 gün önce xeplion 75 mg tekrar vuruldum yakında TYT var. Çalışmam lazım fakat kafamı toplayamıyorum çay içince anca geliyor. Orada geçiyor 5 10 dak. Sonra çok garip şeyler yaşattı bana 3 tane şey aynı anda açmışım gibi. Vücudumda tek ben değil de 3 kişi varmış gibi hareketlerim beynimde sürekli direktif eğilmemi söyleyen adım atamıyorum. Hastalığım ağır değil bence, bu ilaç daha kötü şizofren yaptı bence. Prozac tranko buskas akineton nasıl gider ne yapmalıyım? Uyumak istemiyorum günlerim gene kötü geçecek dün önceki gün ondan öncekisi gün bugün yarın ne yapmam gerek bildiğin iyi doktor var mı? Bu konu hakkında yardımcı olacak xeplion ve invega kullanmak istemiyorum. Solian olabilir rahatlattı aslında ama onda da kendimi hissedemedim korktum gibi. Üç böyutlu garip şeyler işte ne yapmam gerek vucüd ısımı kontrol edemiyorum. Soğuk havada hayvan gibi titriyorum. Bunlarda yan etki kabul etmen gerek 50 mg düşürüp mü bırakılır artık. Dışarı da çıkmak istemiyorum, 21 yaşında hayatım zehir oldu. Son düzenleyen: Moderatör: 17 Haziran 2021

GTX 1650 vasat mı? Sürprizbozan Hocam bana verin.

E-spor oyuncusu olsam 7-24 oynarım, Keyif almak için giriyorum oyunlara. Bir zaman sonra hayata atılmak gerekiyor tabii, sistemin yetmemesi oyunu kaldırmaması hep hevesimi bozmuştur. En iyi bilgisayarı da alınca zevk almama gibi durum da olabiliyor ki ben yaşadım. Bağımlı olmadan kafa dağıtmak için oynuyorum oyunları.

Ben oyun oynamayı değil de sistem toplamayı daha çok seviyorum. O kadar topladım bari oynayayım diyorum aynen böyle değişik bir hastalık işte.

Bizim millet çok komik ya. Beyni uyuşturmaktan başka bir işe yaramayan oyunu savunuyorlar. Sonra ağlıyorlar "Bizim ülke niye böyle?" ulan şu kafanı çalıştır be, boş boş vaktini öldürmek yerine git bir kitap oku bir şeyler öğren.

İşte bu hiç ama hiç olmadı, bunu diyerek asıl boşu sen yaptın.

Hepimizin hayatlarında çok büyük zorluklar olabilir. Zaten bu durumlardan kurtulabilen insanlar başarılı oluyor. Ancak başarı ve servet gibi beşeri şeyler saniyelik durumlarla karanlığa gömülebilir, bu yüzden bu konularda tabiri caizse böbürlenmeyi doğru bulmuyorum. Arkadaşın yaşı küçük olabilir, çoğu çocuk için oyunlar dokunulmazdır. Her şeyin fazlası zarar ancak denge tutturulursa başarılı olmama gibi bir durum olmuyor, bunu gördüm.

Oyun oynamak eğlenceli. Bu kadar yani böyle bir şeyi fazla düşünmeye ya da tartışmaya gerek yok eğlenceli oynuyorum bana göre boş iş değil biraz fazla çıkışılmış.

Yok ya çok var öyleleri, sabah kalkıyor akşam yatana kadar, bazen hiç uyumadan.

Bende de Bipolar var ama yıllardır remisyonda. Bu da yüksek doz Lityum ve Tegretol sayesinde. İlacını içmelisin dostum. Tamam, konuşmak falan fayda eder ama beyin bozuldu mu ilk önce kimyasallar yardıma koşar. Bunlar çok önemli. Yan etkileri olacak, bende fazla yapmadılar ama olabiliyor, bu sebeple beslenmene düzgün bir diyet getireceksin. Yemek de çok önemli. Bak ben kolayı bıraktım sırf bunun için ve yeteri kadar süredir hiç içmedim. Bağırsak ikinci beyin. Bende de diyabet var mesela. Bu yüzden şekerli yiyip içmiyorum ki sıkıntı çıkmasın. Kilo vermeye tekrar döndüm. Boyum uzun sayılır, 85 kg hedefim. 35 kg fazlam var. Ki 1 yılda vereceğim. Hedefler koy küçük küçük. Senin hastalığın da bipolar veya benzeri bir hastalıksa arada konuşabiliriz. İlaçlarını da yaz, tahlil edeyim, bilgime güveniyorum. Bütün makaleleri okudum bunlar hakkında.

Başarılarının devamını dilerim. Ben 6. sınıfta başladım yeni bir bilgisayarım oldu o günden beri oyun oynuyorum yaş 26ya basacaz. Ne bileyim PC toplamak oyun oynamak keyif veriyor. En kötüsünden dert sıkıntı bırakmıyor adamda her şeyi unutturuyor keyif almaya bakıyorsun.