Sadece ders çalışma ile alakalı söyleyebilirim diğer konulara müdahale edemem. Masa ya ders çalışabilmek için gerekli minimum şeyleri koyduktan sonra masa ya oturun ve hiçbir şey yapmayın zaten bir zaman sonra canınız sıkılacağı için kendinizi ders çalışırken bulacaksınız.

Milletin ağzı torba değil ki büzesin dostum. O laf edenler bir gün sen önemli bir iş yapacağın zaman yanında olmayacaklar. Sadece başarılı olduğun zaman tekrar yanında bitecekler. Senin ne yaşadığını görmeyecekler. Bana da sürekli diyorlar "memlekete çöpçü de lazım" diye. İnsanların hayat prensibi, tek gayesi olmuş artık sınavlar, sınav başarıları. Hatta kendilerinden ziyade başkalarının sınav başarıları. Hayat inişler ve çıkışlarla doludur. Bir şirket her zaman kar etmez, başarılı bir eleman her zaman aynı iş verimini sağlayamaz... Aynısı öğrenci için de geçerlidir işte. Genellikle şu sıralar öğrencilerde suçluluk psikolojisi, veya literatürdeki adıyla "imposter sendromu", görüyorum. Ekonomik zorluklarla beraber öğrencilerin de üzerindeki yük arttı, "daha iyi bir meslek sahibi olmamız için". Yersen. Kaldı ki çöpçü, tamirci vesaire diye "bir baltaya sap olamamış" diyerek dalga geçtikleri insanlar onlardan çok kazanıyor. Şimdi sana soruyorum, kim daha başarılı bu kişilerden? Lütfen hayat standartları falan konularına girmeyelim, plazada çalışan beyaz yakalı kişiler daha ofisin dışına çıkamazken çoğunlukla dalga geçilen kişilerin ailelerine daha çok vakit ayırdığını görüyorum. Hangi beyaz yakalının minibüs hattı, kirada dükkanları var? Sözün özü: Hayatta her zaman birden fazla çıkış yolu var. Bu çıkışlara binaen, hayatın kendisi iniş ve çıkışlarla dolu. El alemi susturabilen bir kişi bile tanımıyorum. Eğer istediğin mesleği olacaksan, istediğin mesleğin alanına göre daha sıkı çalış bu 2 ay içerisinde. Örneğin bilgisayar mühendisliği seçeceksen sayısala aban. Çok fazla bir süre değil ama aklını kullanırsan yapamaman işten bile değil. Güveniyorum sana.

Nereden başlasam bilmiyorum ama her şeyi teker teker anlatmaya çalışayım: 5 yıl önce 8. sınıf öğrencisiydim, son TEOG öğrencileri bizdik. İtiraf edeyim, o sınav için belki de haddinden fazla çalışıyordum, insanlarla konuşamayan asosyal biriydim. Tek bildiğim şey ders çalışmaktı, günde 5 - 6 saat çalışıyordum. Her neyse, belki burada birçok kişi inanmayacak ama bütün samimiyetimle söylüyorum, iki sınavda da yanlışım yoktu, yanlış hatırlamıyorsam o sene 1 milyon öğrenci içinde iki sınavı da hatasız yapan toplamda 176 öğrenci vardı, ben de onlardan biriydim. Daha sonra lise başladı, bulunduğum şehirdeki en iyi olduğunu düşündüğüm liseye kaydoldum. Lisede insanlarla konuşabiliyordum artık, asosyal davranışlarımı atlattım. Eskisi kadar çalışmıyordum ama yine de düzenli olarak derslerime giriyor ve konuları erkenden öğreniyordum, notlarım gayet iyiydi. Daha sonra zaman geçti ve 12. sınıfa geçtim, sınav senemdi. 8. sınıftaki kadar çalışmadım ama hiç çalışmadım da desem yalan olur. Geçen sene sınava girdim ve o sorular karşısındaki çaresizliğimi sadece ben biliyorum. TYT'den çıktıktan sonra moralim çok bozuktu zaten, ertesi günkü sınava girmiş olmak için girdim, hiçbir soruyla 2 defa uğraşmadım. Sınav sonuçları açıklandı, istediğim sıralama gelmedi. Sonra ailem de dahil olmak üzere etrafımdaki herkes beni suçladı. Hala da insanların söylediklerini unutmuş değilim. Şimdi bu sene bir daha hazırlanıyorum, 2 ay kaldı. Bu sene geçen seneye göre daha iyi çalışıyorum, denemelerim de daha iyi geliyor ama istediğim yer gelecek mi yine bilmiyorum ve bu belirsizlik beni yiyip bitiriyor, mutsuz oluyorum. Etrafımdakilerle bunu paylaştığımda "kader kısmet, sen çalış; olmuyorsa olmuyordur, iş bittiğinde vicdanın rahat olsun." diyor ama istediğim yer gelmedikten sonra; sevmediğim, istemediğim bir mesleği yapacağımı bildikten sonra vicdanım ne kadar rahat olabilir ki? Son zamanlarda da muhtemelen geçen sene yaşadıklarımdan dolayı çalışmamın bir karşılığı yokmuş gibi hissediyorum ve artık içimden çalışmak gelmiyor. O sandalyeye oturup çalışmak bana zulüm gibi geliyor. Eskiden çok zevk alarak yaptığım hobilerimin bile eski tadı yok. Şu andan itibaren bana ne yapmamı, nasıl düşünmemi önerirsiniz? Kusura bakmayın, biraz uzun oldu ama hissettiklerimi gizlemeden sizinle paylaşmak istedim. Şimdiden cevaplarınız için teşekkürler.

Dostum şuan bu durumda olmayan çok az öğrenci vardır bence. Normal olarak ruh haliniz nasıl bilemiyorum ama sınava 2-3 ay kala gelen belirsizlik ve akabinde gelen çalışmama isteği insanı yutuyor. Açıkçası ben de o ruh halindeyim ve çalışmak inanilmaz zor gelmeye başladı. Çözüm olarak biraz kafa dağıtmak adına abartmamak koşulu ile günde 2-3 saat yapmaktan keyif aldığınız şeyleri yapabilirsiniz. Bilgisayar oyunu oynamak da olur, dışarıda gezmek tozmak veya herhangi bir şey de olur.

Hocam biraz saçma gelebilir ama gün içinde fazla oyun oynayın stres atmaya yarıyor. Çaresizlik falan kayboluyor. Geri kalan kısmında da istediğiniz kadar çalışın. Benim başarılı olmamın sırrı bu.

Bu travma gibi bir şey, aynı şeyi bende yaşıyorum. LGS'de matematikten hiç net yapamamıştım. Neyse tam unuttum derken MSÜ'ye girdim ve MSÜ'de de hiç net yapamadım. Şu an çok rahatsız hissediyorum geçmiş peşimi bırakmadığı gibi geleceğimi de etkiliyor. Normal denemelerde 25 net üzeri net yapıp MSÜ'de 3 net yapınca depresyona girdim. Şu an seninle az çok benzer durumları yaşıyoruz ve o nasıl halledeceğiz hiçbir fikrim yok.

Ders çalışmaya başlarken eskileri unutarak başla ya da masanı, oturduğun yeri, kalemini, eskiden ders çalışırken kullandığın her şeyi değiştir belki bu biraz seni eskilerden uzaklaştırabilir.

Maalesef bu kadar emeğin karşılığında aldığımız maaş, ekonominin durumu, eğitim sistemi, birilerinin hakkımızı peynir ekmek gibi yemesi ortada. Sistem böyle ve sistemin dışına çıkarsanız ya biryerlerden parayı bulup zengin olursunuz ya da fırtınada uçan yaprak misali kaybolursunuz. Siz yine de bu devlete hizmet etme motivasyonuyla çalışın. Çünkü bu ülke işini severek yapan doktorlar, öğretmenler, mühendisler vb. sayesinde kurtulacak ve unutmayın, en güç sahibi hükümetler bile geçicidir ve her karanlığın doğacak bir güneşi vardır. Bu zor günler de geçecek inanıyorum. Çünkü çok daha zor günleri atlattık.

Dostum şimdi sana söylüyorum iyi dinle! Sen, bir an önce birileri için bir şeyler yapmayı bırakmalısın, bu hayatta herkes kendisi için yaşar. Eğer ki başkası için ne zaman kendini üzersen işte o anda ipin ucunu kaçırırsın. Kontrolü kaybedersin, millet yüksek beklenti içerisine girer, sen bunu farkedip başaramama korkusu içerisinde kendini yersin. Lütfen lütfen artık bırak bunu dostum sadece kendi hayatını yaşa onlar bugün var yarın yok ama sen kendinle bir ömür varsın. Tabii ki insanları seveceksin, onları önemseyeceksin ama onlara kontrolünü verme. Kontrol hep sende olsun. Şimdi hedeflerin, hayallerin seni bekliyor, gelecekteki hayatın seni bekliyor dostum. Şimdi git ve o masaya otur ve hayallerin için, hedeflerin için en önemlisi kendin için git ve otur! Sadece otur dostum ister 1dk otur ister 30dk. Hadi dostum...