Yalnızlık iyidir. Kafan rahat oluyor en azından. İlkokula kadar hiç arkadaşım olmadı. Bizim zamanımızda ilkokul 8 yıldı. Teneffüste oyun oynanır, aralarına almazlar. Beden dersinde top oynanır, takıma almazlar. Yıllarca sınıflar arası turnuvalar oldu, hep katılmak istedim. Anca ponpon kız gibi kenardan seyrettik. Hep dışlandım ama arkadaşlarıma karşı hiç kin tutmadım veya küsmedim. Sevmiyorlarsa zorlayacak halim yoktu insanları. Sonra liseye geçtik. İlk başlar güzeldi, dedim bu sefer başarıyorum. Yine olmadı orda da dışladılar. Sonra bizim sınıfta bir kızla aramız çok ilerledi. O kız benim hem ilk arkadaşım hem de ilk aşkımdı. Hayatım boyunca beni dışlamayan tek insandı. O kız yanımdayken her şeyim çok iyiydi. Üniversiteye geçince de çok iyi arkadaşlıklar kurdum. Ortamlarımız çok iyiydi. Tamam dedim şeytanın bacağını kırdım. Çok iyi arkadaşlarım var. Hayatımın kadını da yanımda daha ne isterim diyordum. Sonra sevdiğim kadın beni terk etti. Sebebi de aşırı ilgi gösterip, üzerine fazla titriyormuşum. Tabi bu bahane üniversiteyi farklı illerde okuduk. Arkadaşları verdi gazı, verdi ayarı kızın bütün dengesini bozdular. Bütün huyu, ahlakı değişti gidince. Tabi bana bu olay ağır geldi, kendi kabuğuma çekildim. Kimseyle görüşmez oldum. Birkaç sene böyle devam etti. Sonra araya birde pandemi girince senelerce dışardan uzak kalmış oldum. Keşke zamanında o kızda dışlasaymış beni. En azından yalnızlığa alışıktık. Bunları yaşamazdık. Uzun lafın kısası yalnızlık iyidir. Benim o biberden azım yandı bir kere. Ne arkadaş edinirim, ne de birini severim. Zaten arkadaşta olsa sevgili de olsa bunlar pahalı şeyler, para lazım. Para olmayınca otomatik olarak hiçbiri de olmuyor.

En azından sevgilin olmuş, benim ne sevgilim ne arkadaşım ne güçlü bir bilgisayarım ne de mutluluğum oldu.

İnsanlar sürekli saçma sapan konuştuğumu söylüyorlar, yıllardır düzeltemedim kendimi. Sanırım aptalın tekiyim, bu yüzden herkes beni dışlıyor. Ama alıştım artık tek isteğim kasmadan oyun oynamak ve güzel bir partnerimin olması.

Bende de öyle hocam gidip barlarda publarda alkol içip dağıtmak hiç hoşuma gitmiyor. Böyle arkadaşlarım olacak onlarda kampa gideceğiz, oturup felsefe felan konuşacağız yani benim aşırı hoşuma gidiyor, çünkü kötü şeylere para harcamak yerine yararlı şeyler yapmak bana daha eğlenceli ve mantıklı geliyor.

Yo. Ben dogam geregi sosyal bir varlik degilim.

Konu aktif mi bilmiyorum ama bende aynıyım. Alıştım artık yani yeni insanlara tanımaya çalışıyorum bir iki arkadaşım oluyor uzun sürmüyor ama olsun artık. Eve çok kapanık kalıyorum küçükken terk edildim ailem tarafından değil. Tüm okul arkadaşlarım en iyi dostlarım uğruna canımı veririm dediğim insanlar özel okula gidip ben devlet okulunda kalınca ve zorbalığa uğrayınca kendini koruma psikolojisi ile artık savunma moduna mı geçiyoruz bilmiyorum insanlara konuşmama uzak durma insan seçmek gibi şeyler yaşanıyor. Ama bir iki hakiki dostum var şuan o beni mutlu ediyor başka şehirler de de olsak sorun değil. Ama yani dediğim gibi terk edildiğim zaman arkadaşlığı unuttum gerçekten uzun bir süre. Çok iyi hatırlıyorum en sevdiğim insana evimin balkonundan el salladım ve evi hala balkondan bakınca gözüküyor. Bazen o kapından çıkacak diye beklemek insan kötü hissettiriyor gerçekten. Küçüksün çocuksun anlamıyorsun gitme kelimesini bilmemek ve bir daha asla görüşmemek nedir bilmemek ama yaptığı ağır tramva.

Evet 3-C sınıfından ismi olmayan arkadaş laf soktu, şimdi biraz ağlamaya gideyim sonra gelirim tekrar.

Parasızlıktan kankam o ya. Ben de alkolü ortamları, okey gibi masa oyunlarını pek sevemedim; taş atıyorsun attıkça atıyorsun bitmiyor. Kendine güvenmen gerekiyor olay o, yapamam-edemem dersen 1-0 geriden başlarsın ilişkilerde.

Kanka senden sıkılma nedenleri günlük hayat hakkında boş yapmaman, bak diyorsun kamp yapalım felsefe konuşalım falan insanların çoğu bu tür şeyleri sevmez sıkılır. Kendine göre bir arkadaş hiç bulamamışsın ki. Senin gibi insanlar çok az bulunur ama yokta değildir. Ben günlük hayattan konuşmak, boş yapmayı sevmem. Seni de anlayabiliyorum yani.

Mesela ben. Kimseyle karşılıklı oturup iki çift laf yapamıyorum. Yan yana yürürken sıkılıyorum ve kendimi kasıyorum. Rahat olsam da aynı, yanımdaki benden çabucak sıkılıyor. Hayatım boyunca bir kez bile arkadaş grubumla grup konuşması yapmadım . Çok ilginç bir durum. Hiç böyle insanlar bulamadım. Kız arkadaşlarım bile benden çabucak sıkılıyorlardı. Sadece öpüş, koklaşma felan vardı yani. Bu benim kaderim galiba. Ne kadar dışa dönük bir insan olmaya çalışsam da başaramıyorum. Bana ağır olmak yakışıyor herhalde, ama ben ağır abi olmak istemiyorum. 19 yaşındayım, ömrümün sonuna kadar böyle geçmesinden korkuyorum. Umarım her şey çok daha farklı olur. Bazen keşke grubun kısa boylu elebaşı fırlama tipler varya onlar gibi olsaydim felan diyordum. En azından bir arkadaş grubum felan olurdu birlikte gezer eglenirdik.

Zaten ben yalnızlığın güzellemesini yapmadım, insanlar böyle şeyleri yanlış anladığından kendi düşüncelerimi açıkladım.

Konuşabilen bir heyvansın o zaman.

Teşekkür ederim. Dediğinize katılıyorum. Hayırlısı...

Arkadaş zaman kaybı. Yalnız olmak çok güzel.

Bazıları da yalnızlığa itiliyor, yapacak bir şey yok.

Yalnızlık bence bir lüks. Seviyorum. Ben de senin gibiydim. 3 sağlam arkadaşım var gerisi boş. Çevren olsun istiyorsan kendine sevdiğin bir ilgi alanı bulacaksın ve o ortamlara gireceksin sevdiğin ilgi alanı olunca muhabbet kendi başlıyor sarıyor zaten. 2015 de işe girip kendi motosikletimi aldıktan sonra çevrem hep motorcu arkadaşlar ile dolmaya başladı. Birlikte geziler, kamp filan güzel oluyor. Benzinde ucuzdu o zamanlar şimdi gezmek için çıkamıyorum. Mesela bunun gibi bir ilgi alanı bul ve buluşmalara ortamlara gir.

Bi an konuyu ne zaman açtım diye düşündüm sanki beni anlatmışsın.

Yalnızlık kader sanırım.

Güzel yazmışsınız fakat size katılmadığım noktalar var. İnsan doğası gereği sosyal bir varlıktır. Bunu bireyin elinden alırsan ileride çok büyük sağlık sorunları yaşayabilir. İnsanın ölümü seçmesi de bana göre gerizekalılık değil, bir seçimdir. O seçim de kişinin kendi sorumluluğundadır. İntihar büyük bir sorumluluk gerektirir. Kesin olarak "gerizekalılıktır" sözünü kendimce doğru bulmuyorum, çünkü hayata gelmeyi kendi istemedi, ona kimse sormadı. Son olarak yalnızlığa "öcü" demiyorum, insan tabii ki yalnız kalmalıdır. Şöyle düşünün, insan tabii ki uyumalıdır fakat her zaman uyursa bu sorun teşkil eder. Bunlar benim düşüncelerim, sizin de bana katılmadığınız yerler olabilir, saygı duyarım.

Senin kadar.

Konu delikanlı hocam, delikanlı konu aktif olur. Bizim konularımız pasif değil çok şükür elhamdülillah. Bizim konularimiz hep arka tarafta olandır şüpheniz olmasın.

Aynı durum bende de var. Genel de yalnız takılırım. Birkaç tane samimi olduğum arkadaşım var o kadar. Mesela biriyle konuşurken pek konu açamıyorum anca biri gelip konu açarsa sohbet ederim. O yüzden 1 kez kız arkadaşım olmuştu onunla da pek konuşamazdım o konu açardı falan. Zaten 8,9 aydır sağlık sorunlarımdan dolayı pek evden çıkmıyorum, spor yapardım bırakmak zorunda kaldım. İyice içime kapandım. Aslında utangaç da değilim ama yapım böyle sanırım istesem de pek sosyal biri olup insanlarla rahat rahat arkadaşlık kurup konuşamam. Çoğu zaman yalnız olmak sıkıcı ama alışıyor insan.

Geçmiş olsun. Son cümleniz gerçekten hepimiz adına çok acı. İnsan sosyal bir varlıktır. Sosyal olmazsa birçok sorun beraberinde gelir. Hayırlısı artık..

Aslında ben senle aynıyım gibi. Genel olarak yalnızım. Çünkü kimseye ihtiyaç duymuyorum. Eğlenceli ortamlar vs. beni pek eğlendirmiyor. Bence doğuştan geliyor.

Yalnız kalmak bugün bir problem olsaydı belki de pek çok icat olmayacaktı, pek çok dahi insan kendi kapasitesini görmeyecekti. Yalnız kalmak kötü bir şey değildir, bunu kanıksamak temel bir problemdir, kalkıp da bunu kaderim diyip bütün geleceğinizi böyle tayin ederseniz zaten hayata gelmenizin bir amacı yok. Kalkıp da zaten ölmek daha iyi demenin hiç bir akılda kalıcı yanı yoktur, bu düpedüz gerizekalılıktır. İnsan hayatını istediği gibi şekillendirebilir. Sırf yaşanılan sorunlardan dolayı hayatı dışkı gibi görüyorlarsa, onların kendi kapasitelerini görmemelerinden kaynaklanır. Hayatta hangi şey sonsuza kadar sürmüş de bu kötü şeyler hep devam edecek? Özetle demem gerekirse yalnızlık öcü bir şey değildir. Bu hayatta ister inanın ister inanmayın bir şekilde taşların yerine oturduğunu göreceksiniz, yeter ki istemeyi bilelim, yeter ki. Yoksa bu hayat denizi daha çook sürükler. Önemli olan iyi değerlendirebilmek. İnsanların en büyük problemi, göremediği veya algılayamadığı şeyleri yanlış yorumlaması, gelecek gibi.

Yalnız olmanın değerini çevremdeki insanların iç yüzlerini görünce anladım. Belki yalnızlık sizin için de daha iyidir. Sürprizbozan: Nasıl denk gelmiş ama