Lisede 11. sınıfken senin gibi hiç arkadaş bulamadığım için çok mutsuzdum ve sinirliydim. Okula gidiyorum ordakilerin hep kötü özellikleri aklıma geliyor iyi taraflarını görmek istemiyorum hatta iyi yanlarını düşünmek bile istemiyorum. Sonra dershaneye giderdim orada konuşanların muhabbeti eğlence, sigara muhabbeti olduğu için onlarla da konuşmak istemiyordum. Ben de çözüm olarak küçük bir defter aldım ilk başta şunu dedim kendime bu defter aradığın arkadaş olsaydı ne konuşurdun onunlar diyerek deftere konuşmak istediklerimi yazdım. Şikayetlerimi, öfkemi, huzursuzluğumu, düşüncelerimi, fikirlerimi ve geçmişteki pişmanlıklarımı bir bir yazdım o deftere. Kimseye anlatmayacağına emin olduğum bir dosttu o defter dili yoktu. Çevremdekiler benim böyle harul hurul yazdığımı görünce merak ettiler hatta endişelenenler oldu sorana proje ödevi, ödev olduğu için çok yazıyorum dedim. Neyse bu defter dostum üniversite sınavına kadar gayet iyi arkadaşlık etti o sırada kitaplarla da tanıştım daha doğrusu samimiyetimi arttırdım. Kitaplardaki karakterlerin de benimle aynı sıkıntıları yaşadıklarını okuyunca daha çok bağlandım kitaplara ve o kitapların yazarların kendi hayatından esinlenilerek yazıldığını biliyorum. Dedimki dünyada hala senin gibi düşünen ve sıkıntı çeken insanlar var ve bak forumda senin mesajına denk geldim 15 yaşındasın ve benim zamanında çektiğim sıkıntıyı çekiyorsun. Ben o kitabı üniversite sınavından sonra yaktım ve içim huzur doldu yanışını izlerken. Umarım işler senin için de düzelir unutma yalnız değilsin!

Eninde sonunda insanın önüne çıkıyor biri, Ama çokta sabır taşı olmak çok etik olmuyor malesef. Sevmesen bile uyum sağlaman lazım sonunda eli yüzü düzgün biri rast gelir buna inanıyorum Rahatsızlık vermiyorsam tabiki konuşabiliriz.

Hocam bende aynı durumu yaşıyordum sonra ayrı ayrı sosyalleşmeye başladım sınıfımda daha erkek muhabetleri bir üst katta oyun muhabetti yapıyordum bir de 3 kişi oyun yaptık ama yayınlayamadık fakat bellekten okuldaki PC'ye atınca bayağı bir çevrem oldu yani hobilerinden sevdiğin oyun olur dizi falan gibi şeylerden bir Grup ama çok büyük olmayacak şekilde bir Grup hem daha samimi hem de birbirini tanıyan arkadaşlar olrusunuz sık sık buluşun gezin demek isterdim ekonomi belli olsun buluşun çekirdek kola yapın bende liseye geçtim ve ne okulumdan ne de çevremden kimseyi tanıyorum.

Cok sıkıntili bir konu hocam bu isiniz zor bir şey demeyeceğim.

Dostum bende arkadaş konusunda çok seçiciyim lisede 42 kişilik sınıfta 2 arkadaşım vardı 1 tane kız 1 tane erkek. Dertleşmek istersen buradayım sabaha kadar ama şunu bil fazla insan gerçekten çok sıkınıt az insan ama öz insan olsun benim felsefem.

Basit bir şekilde anlatacağım. Uzun uzun felsefi bir şekilde anlatmak bir işe yaramıyor artık. 15 yaşındayım okul hayatım boyunca, insanların beni garipsemesi ön yargı ile yaklaşması artık delendirmeye başladı. Lise içinde düzelir şey olur dedim daha kötüsüne çarptım. Sınav zamanı hiçbir liseyi kazanamadım şu an için ortamım hiç iyi değil, konuşabileceğim adamakıllı bir kız erkek yok, hepsinin aklı bir karış, yerli yersiz konuşmaları ayrıyeten beni çıldırtıyor kim yetiştiriyor bilemiyorum şu an muhatabımda değiller ancak, zaten istediğim liseye gidemedim bari bir Anadolu lisesine geçiş yapayım diyorum, meslek içinde doğru düzgün bir insana rast gelmedim, alkol sigaradan başka bir şey yok geleceği yok çocukların. En azından konuşabileceğim, özellikle bir karşı cins ile arkadaşlık iletişim kurmak psikolojik olarak hem dertleşmek konuşmak daha da rahatlatır Zamanında yaş çevremdeki çocuklar sosyalleşirdi bende isterdim, onlar ergen sosyalleşir derdim kendimi farklılaştırmak istedim zorladım şimdi ise konuşsam gelecek kimse yok. Şu an saf olarak büyümek istemiyorum. Psikoloji sitelerinde deniyor; 'Ergenlik döneminde çocuk asileşir, ailesinden ayrılır sosyal çevresine bağlanır'. Ve böylece kendini ifade edebilir rahat bir şekilde sorumluluk alabilir Bütün hayatım arkadaşlıklarım şu dikdörtgen aletin içinde, ne ciddi olabiliyorum ne de kendimi anlatabiliyorum. Bütün psikologların söylediği şu: Okul dışı sosyal aktivite şart. Sanal değil birebir. Yüz yüze. Şimdi konuşmakta istiyorum ama milletin dedikodusunu, tartışmalarına çorba olmak istemiyorum. Şu an için kafam daha kötü 7 24 bilgisayar başında kafam artık bunu kaldırmıyor. Son düzenleyen: Moderatör: 19 Ağustos 2022

Benim tüm arkadaşlar erkenci hemen uyur tabii ki konuşabiliriz Discord vesairede olur sorun değil.

sizin gibi insanlar kalmadı malesef Şu devirde adam akıllı kalıcı bir sevgi değil aklı denginde arkadaş bulmak daha zor. Şu yaşlarda geneli eğlenceye düşkün çoğu karakter kişiliğine bakmadan bana riski zararı dokunur demiyor. Ergenlikte normal bir durum. Şu an asıl sıkıntıyı bu %10 luk kısım çekiyor. Dediğin azda olsa yüzümü gülümsetti Temiz eğlenceli bir hayat diliyorum size

Sana vereceğim tavsiyeler: İlk yapacağın şey dışarı çık evde yosun tutmustur oturduğun koltuk. İki narsist gibi davranmaya çalışma çünkü değilsin ve bir artısı yok. 3 dert anlatacagin biri kız olması önem arz eden bir konu değil sadece. 4 eğer hayat artı yönde gitmiyorsa zaman geçmesinin bir önemi yok. Son olarak bizim ülkede çok eğlenen tip de yok risk almadan çok kısıtlı bir kesim bu genellemenden bile çok sosyal çevrenin olmadığı anlaşılıyor on yargıyı bırak.

Bence sosyalleşmek için ekonomiyi bahane etmemelisiniz. Evet ekonomi bazı aktiviteleri kısıtlıyor ancak başka aktivitelerde bulabilirsiniz.

Ekonomi cidden kötü sosyalleşmek zor bir çarşıya çıkınca yemeğe 80-100 lira vermek üzücü ama cidden kafa dengi arkadaş bulursanız ya da sevdiğiniz birisi olursa parkta oturup yüzüne bakmak yetiyor.

Yalnızım, şikayetçi değilim fakat dediğiniz gibi insan bir zamandan sonra ihtiyaç duyuyor

Öncelikle mutlu edebildiğime sevindim. Çoğu insana göre zıt bir insanım. İnişli çıkışlı gelip geçici insan ilişkileri beni bitiriyor. Yakın çevrem bile bu mantıkta maalesef. Tek diyebileceğim İnşAllah zaman herkes için ilaç olur.