Biraz babannem Gibi konuşacağım bu benim de başıma geliyor sanki her an bişi olacak Gibi. Bunlar normal babaneme dediğimde Nas felak Oku dedi bu bana ilk önemsiz geldi ama gerçekten bol bol okuyunca o duygu zamanla geçti. Hayırlı geceler.

Duygu, Akıl karışıklığı o yaşlarda görülmesi normal bir durumdur, sana bir öneride bulunayım bilgisayar da kendine yeni bir Dünya arama çünkü gerçeklerden kaçamazsın. Bazı insanlar sana din önerisinde bulunabilir ancak Din seni psikolojik olarak düzelticektir bu senin için iyi olur ama abartmamak şartıyla. Unutma! Her şeyin fazlası zararılıdır

Okuduğunuz ve cevapladığınız için çok teşekkür ederim.

Bunlar çoğu insanın başından geçen duygular.

Beni anlatmışsın dostum. Ama ben sanırım bundan daha ilerideyim. Sanki herkes yanımdaymışta ama kimse yokmuş gibi. Sanki kimse yokmuşta herkes varmış gibi. Kafamda çözemedeğim tonlarca soru... Her saniye içinden çıkamadığım bir gariplik. Daha neler sayayım ki. Çok düşünüyoruz sanıyorum. Ama bir yandan da hiçbir şey öğrenememişim gibi. Psikoloğa gitmek istemiyorum ama son çare orası gözüküyor.

Yaştan kaynaklanıyor, biraz büyüyün geçecektir. Sent from my SM-G900FQ using Technopat Sosyal mobile app

Öyle bir dönemdesin ki gerçeğin farkına varıyorsun ama gerçeğin gerçekliğini arıyorsun. Yaşın ilerledikçe geçmeyecek ama azalacak bir durum bu.

Gerçekten düşünmesini bilen insanların her gün, her an ve her saniye yaşadığı duygulardır bunlar. Ama değindiğim tecrübeye dayanarak söylüyorum sana, emin ol bu hayatta başkasını düşünerek eline geçen birşey olmuyor, insanlar bunları göremiyor bile. Bunu örnek verdiğin oyun isimleri yada liderimizi örneklendirerek söylemiyorum, bu duygulardan bir an önce vazgeçebilmen gerek çünki hayat bu şartlar uğultusunda hiç bir yere vardırmıyor insanı sadece tecrübe ediniyorsun, birisi sana el uzatmıyor gel bu çukurdan seni kurtarayım demiyor. Sonuç olarak kendi çukurunda batıyorsun, bataklıktan kurtaracak birinide bulamıyorsun.

Öncelikle herkese iyi forumlar kardeşlerim, abilerim. Gelecek Haziran 18 yaşıma basacağım. Sizlere bahsetmek istediğim bir konu var. Tarif edemediğim bir duygu var içimde. İlk Harry Potter izlediğim zamanı hatırlıyorum o zamanda olan bir duygu. İlk Assassin's Creed oynadığım zamandan, ilk Skyrim oynadığım zamandan kalan bir duygu bu. Geçen günlerde Atatürk'ün bulunduğu videoları izlemiştim o zamanda hissettim bunu. Ne zaman Skyrim, Assassin's Creed soundtrack dinlesem yaşıyorum bunu. Gerçekten açıklayamıyorum. Belki dünyadan o kadar bunaldım ki hayali dünyalar arıyorum kendime. Belki her gün şehit haberi duymaktansa kendimden başkasını düşünemeyeceğim bir macera arıyorum. Ne yaptık biz bu dünyaya? Neden insanlar kaçar oldu buradan? Uzun zamandır bunu buraya yazıp sizlerden gerçekten yardım almayı düşünüyordum ama kendimi anlatabileceğimden emin değildim, zaten şuan kendimi %100 anlatabildiğimi de düşünmüyorum. Söyler misiniz bu hissettiğim şey nedir?

Verdiğin örnekler tek karakterin kahraman olduğu şahıs/film/oyun örnekleri. Kendine bir kahraman arama, yaşadığın hayatın kahramanı sen ol. Fatih'in İstanbul'u fethettiği yaştasın. Madem bu düzenden şikayetçisin, adil düzen için elinden geleni yapmalısın. Tüm uyuyanları uyandırmak için bir uyanık yeter.