Aşırı soğukkanlı bir yapıya sahibim, hiçbir olumlu şeye sevinmiyorum. Hiçbir kötü şeye üzülmüyorum. Herhangi farklı bir olay başıma geldiğinde sanki her gün başıma geliyormuş gibi umursamıyorum. Şu ana kadar onlarca yakın ve uzak akrabamın cenazesine katıldım. Beni etkileyecek kadar üzülüp bir damla bile göz yaşı dökmedim. Sadece ilk kez gerçekten ve uzun süredir çok sevdiğim kız arkadaşım bu işin olmayacağını söylediğinde gözlerim doldu, kalbim sıkıştı, o kadar. Sadece görüştüğüm 1 tane gerçek arkadaşım var, o kadar. Genelde bilgisayarım ve ben yalnız yaşamayı seviyorum. Akşama kadar bilgisayarın başında zaman geçirebilirim. Sorunlarımı da arkadaşımla dertleşip değil de kendi kendime çözüyorum genelde. Benim açımdan bir sorun yok. Bu dünyada neden var olduğumu bile çözemedim. Hayatımın sonuna kadar böyle yaşarım fakat sizce bu kötü bir şey mi? Son düzenleyen: Moderatör: 8 Mayıs 2021

Halinden memnunsan sıkıntı yok.

Bunu biz bilemeyiz herkesin görüşü düşüncesi farklı eğer halinden memnunsan ve senin için mutluluk buysa sorumluluklarını yerine getirmeni engellemiyorsa öyle yaşamaya devam et.

Yalnız olmakla soğukkanlı olmak ayrı terimlerdir. İkisini aynı anda hissedemezsin. Biri muhakkak arka planda kalır.

İnsan ne olursa olsun sosyal bir varlıktır. Soğukkanlılığınıza bir şey diyemem ancak çok fazla yalnız kalma kısmı ileriye dönük zararlar verecektir. En az 1 tane yakın arkadaş edinmek için çabalamanızı tavsiye ederim. Bu kolay ve hemen olacak bir şey değil ancak denemekten zarar gelmez. Ve bu tüm anlattıklarınızın genelde ortak sebebi bir amacınızın olmamasından kaynaklanıyor. Yepyeni bir diziye / filme, hobiye ya da alanınızla ilgili bir projeyi kafaya koyabilirsiniz. Bu sayede en azından bir amacınız olacak ve kafanızı her kaldırdığınız da bugün şunu yapmak için uyandım diyebileceksiniz.

Kötü bir şey. Çok soğukkanlılık iyi değil. Çok yalnız kalma manyak olursun.