Merhaba, Biri şunu yapmış, biri bunu yapmış gibisinden kendimi küçümsüyorum. Ben ODTÜ bilgisayar mühendislği bölümüne girmek istedim. Örgün öğretimi bırakmak zorunda kaldım 11. sınıfa geçtiğimde. 10. sınıfta matematik ortalaması 95'di. Kendi şehrimin en kötü Anadolu üniversitesinde okudum. Sorular bayağı bir kolaydı. Burada geleceğim son nokta; 9. sınıftan beri tanıyan bir matematik hocası yaklaşık 3 saat önce ne kadar uğraşırsan uğraş kazanamazdın dedi. Beni sürekli kollayan destek çıkan biri ama. Birilerine ne yapmam gerektiği hakkında soru sorardım. Baktım olacağı yok. Vazgeçtim. İnsanlar tarafından değer görülmüyorum. Etrafımdakilerin üniversitesi bitti. O derece yaştayım yani. Böyle olmayacak gibi duruyor. Yalnızlığa alıştım ama yine de arkadaşın yeri ayrı oluyor. Ders bana uygun değil. Gidip asgari ücretli bir yerde çalışmam gerekiyor benim. Başka çarem kalmadı. Şu anlık iş aramıyorum. Hiç ders çalışmayan vasat arkadaşlarım bir kişi haricinde döküldü. Kimse iyi yere gelemedi. Ama onlar yine de okudu ben bir şey yapamadım diye kendimi küçümsüyorum. Sağlam yeri kazananları düşünüyorum. Benimle alakası olmayan kişilerin kıskançlık değil onların yaptığımı yapamıyorum diye üzülüyorum. İyi Sosyaller.

Açıkçası 4-5 yıl bekleyip tıp kazanan insanlar var bizim dershanede. Senin ders konusunda nasıl olduğunu bilmiyorum ama gerçekçi hedefler belirlemen gerekir. Yapabileceğinden 'biraz' yüksek olması gerek aslına bakarsan. Diğer konulara gelirsek çalışarak yapılmayacak şey yoktur. Hocanın, psikiyatri doktorunun dediklerine aldırma. Bence sen hedefini yanlış belirlemişsin. Bu yıl bende sınava gireceğim ve yapabileceğim noktayı hedefliyorum ama her zaman hedefinizden bir tık daha düşük olabiliyor sonuçlar. Arkadaş konusunda ise bende yalnızım hocam bir şey yaparken tek başıma yaparım. Canımı sıktığı zamanlar da oluyor ama genel olarak güzel bir şey. Kıyasta ise bence kendinize haksızlık ediyorsunuz hocam. Böyle şeyler genel olarak psikolojinizi kötü yönde etkiler.