Aynı durumun benzeri bende de olmuştu. Hiç bir oyundan zevk almıyordum. Biraz oynamayınca insan hemen özlüyor. Sizin sıkıntınızı anlayabiliyorum, yazık değil mi? Neden kendinizi böyle yıpratıyorsunuz? Rahat olun, salın gitsin.

Dostum cidden elimde değil ya. Ben liseyi açıktan okuyorum, İnsanlar okula gidiyor bir amaçları var ben ise oyun oynuyorum diyorum, kendimi geliştirmek için elimden geleni yapıyorum ama aşağılık psikolojisinden çıkamıyorum, sürekli böyle hissetmiyorum bipolar var ben de zaman zaman böyle oluyorum, tasarım yaptığım için işimi daha da kolaylaştıracak bilgisayar yoksa büyük ihtimal psikolojime yenik düşüp iade ederdim.

Psikologlar bana göre çok pahalı, daha demin yine bir oyuna girdim cidden kendimi çok kötü hissedip kapattım. Kitap okurken inanılmaz mutlu oluyorum ama sürekli kitap okumuyorum. Geceleri psikolojim kötü oluyor sanki herkesten uzakmışım gibi. yine de sağol.

Okulu açıktan okumak kötü bir şey değil ki. Akrabaların veya ebeveynlerin mi seni aşağılıyor? Bırak aşağılasınlar sen her zaman en iyisini yapmaya çalış eğer olmazsa çok takma sağlığından olursun. 21. yüzyılda yaşıyoruz her şey okul değil girişimci olarak milyon dolarlar dahi kazanabilirsin. Ama dediğim gibi sen elinden gelenin en iyisini yap. Dostum çok klasik bir laf olacak biliyorum ama okumaktan başka çare yok. Üzgünüm, verebileceğim tavsiyeler bunlardan ibaret belki uzman bir psikolog yardımcı olabilir.

Eğer mahsuru yoksa yaşınız kaç? Kendinizi mutlu edecek uğraşlar bulun. Ayrıca bana neden hala bu psikolojiye girdiğinizi söylemediniz. Anlatmak istemezseniz anlarım.

Yaşım 18, 19 olacağım. Daha önce gitmiştim ama seans başı 200 Tl beni aştı açıkçası.

Yeniden düzenledim.

Biliyorum dogru diyorsun ayni duygu bende de eskiden cok güzeldi o zamani sana söyleyeyim 2016 2017 sonra sanki dünyada bir şey oldu ve nedense oyun oynayasim gelmedi şu anda bile oynarken nefret ediyorum nedeni bilinmez.

Okulu açıktan okumaya devam etmek bir hata değilmiş gibi uzun süre boyunca bilgisayar başında durdum. Şu an hiç arkadaşım yok, arada konuştuğum insanlar var ama yeni arkadaşlık için çabalamıyorum. Anksiyete, bipolar, majör bozukluk, aşağılık kompleksi, mükemmeliyetçilik bunların hepsi ağır derecede var ben de. İntihar isteği yok ama kendime zarar verme isteğim çok fazla. Hayatımı değiştirmek de inanılmaz zorlanıyorum, değiştiremiyorum zaten. Gerçek hayatta başarılı olma isteğim çok fazla, yaşım 18. söylediklerimi abarttığımı düşünebilirsin ama neticede yaşayan bilir.

Bence bilgisayar toplamada ki amacınız sadece oyun oynamak olmamalı mesela bende para biriktiriyorum ki ileride mining yapabileceğim bir bilgisayarım olsun. Eğer güçlü bir bilgisayar topladıysanız köşede yatacağına hem bilgisayarın parasını çıkarırsınız hem de bir ek gelir olur. Konumuza dönecek olursak hayatın amacını sorgulamanıza sebep olan şey nedir? Eğer hayattan zevk almak istiyorsanız kendinize dostlar bulun. Bilgisayardan alamadığınız şevki onlardan alırsınız.

Yeni alınan bir ürüne ilk zamanlarda çok değer verip sonraki zamanlarda o kadar da inanılmaz bir şey olmadığını anlamak gibi. Sanırım her insanda var.

Öncelikle "oyun oyna, uyu kalk yemek ye" döngüsünde bir döl amaçlı üretilmiş hayvandan farkınız olmuyor, öncelikle bir program yapınız yapacaklarınızı yazın ve gününüzü sabah kalkınca planlayın. Kapitalist dünyanın yarattığı hayal dünyaların'da size sıfır katkısı olan işlerle uğraşacağınıza kendinizi geliştirin dil öğrenin, açıkçası ben mutluluğu bilim de, bilmekte öğrenmekte buldum sıkılmıyorum da hem, sizde severek uğraşacağınız bir iş bulun mesela spora gidiyor musunuz bu gayet güzel oturup şiir yazabilirsiniz edebiyata verebilirsiniz kendinize bir uğraş bulun.

Dostum benim de aynı psikolojide olduğum söylenebilir bir heyecanla istekle sistem topladım bayağı bir borç altına girdim oynayasım bile gelmiyor anlayacağın yaşamaktan zevk almıyorum. Senin gibi iki üç arkadaşım var onlarla da aram kötü evden işe işten eve gidip duruyorum başka bir şey yaptığım yok olurda kafanı dağıtmak istersen PUBG Mobile oynuyoruz ekibimle gırgır şamata takılıyoruz gelmek istersen buyur WhatsApp grubumuzda var. Moralimmi bozuk canımmı sıkkın gruptaki iki dostumla görüşürüm sohbet muhabbet az da olsa iyi geliyor seni benden başka kimse anlayamaz emin ol.

Ne yaparsam yapayım kurtulamadığım durum. Uzun süre boyunca biriktirdiğim para ile oyuncu bilgisayarı aldım, aslında çok heyecanlı değildim ama 2-3 sene önce oynayamadığım oyunları oynama fikri ben de heyecan yaratıyordu. Bilgisayarı açıp oyunları yükledim, oyun oynadığımda ilk başlarda güzel gelse de bir süre sonra boşluğa bakıyormuş gibi hissediyordum. Karşımda programlanmış karakterler aslında var olmayan bir dünya. Çok saçma gelecek ama bu oyunun bana kazancı yok ki neden oynayayım diye düşündüm hep oynarken. Aslında sorun oyunlar, oyun oynamak değil sorunum tamamen psikolojik. Sürekli spora gittiğim günlerde spordan çıkıp eve giderken hayatın amacını sorguluyordum, aldığım bilgisayarı keşke eski halime hediye edebilseydim o zaman yaşayacağım mutluluğun %1'ini bile yaşayamıyorum. Son düzenleyen: Moderatör: 10 Temmuz 2020