Bu karantina dönemi sanırım hayatımda dönüm noktası oldu.

Eskiden de akşama kadar evdeydim, şimdi de. Eskiden de arkadaşım pek yoktu, şimdi de. Benim için pek fazla bir şey değişmedi.

Gram özlemedim evde daha mutluyum.

Çok özlüyorum okul da arkadaşlarla boş yapmayı, dersten kaçmayı, kızlarla uğraşmayı falan. Şimdi ise her geçen gün içime kapanıp depresyona giriyorum. Zaten o aşırı eğlendiğim arkadaşlarımı da artık göremiyeceğim için bu da üzüyor beni.

Evet başlıktan da görmüş olsuğunuz gibi COVID-19 önceki hayatınızı özlüyor musunuz, özlüyorsanız neden özlüyorsunuz.? Ben sürekli dışarda arkadaşlarıma gezip tozmayı, sinemaya gitmeyi, rahat rahat gezmeyi ve kalabalığı özledim. Not: 3 aydır evden çıkmadım

Özlüyorum fakat özlem gidereceğim günler yakın gibi. Bugün İnstagram'da iki farklı arkadaşımın farklı illerde gezip tozduğunu gördüm, yine yakın çevre öyle az çok. Çok bir anlamı kalmadı gibi yasağa kimse uymazsa bir anlamı kalmaz. Bu işin bir an önce bitmesini istiyorlarsa aşılama süreci boyunca insanlar tamamen evlerine kapatılmalı. Yok ekmek almaya çıkabilir, marketse sıkıntı yok, yok kafeler kapalı camiler açık falan... Hele camilerin açık olması tam bir fiyasko, cuma namazlarına elimden geldiğince gitmeye çalışırım, 3 ayda 2 farklı camide namaz kıldım ikiside tam bir rezillik, adım başı cami ülkede ona rağmen kimse sosyal mesafeye dikkat etmiyor herkes iç içe maskesini çenesinde tutan ihtiyar gurubuyla atıştım geçen hafta. Neymiş nefes alamıyormuş, gelme kardeşim o zaman bu kadar basit. Madem herkesin kendine göre bir sebebi var kuralları esnetebilecek, çıksın herkes.

Hayır.

Kesinlikle özlüyorum, keşke eğitim yüz yüze olsaydı ve öğretmenlerimi, arkadaşlarımı daha iyi tanıyabilseydim, şu sıralar biraz yalnızım. Sürekli evde olduğun için ebeveynlerle aranda sıkıntı oluyor.

Yok kalsın.

Hiç özlemiyorum. Ye iç yat en güzeli Bazı özlediğim yanları da var tabii ki.

Eski hayatım ile yeni hayatım arasında fark olmadığını öğrenmemi sağladı COVİD-19. Bu yüzden özlem duyduğum söylenemez.

Hayatımda ilk defa bilgisayar ve bilgisayar oyunlarından nefret ettim bu karantina sürecinde, söyleseler inanmazdım.

Maziye hapsolmak, özlemin verdiği garip hissi kalpte duymak ve beraberinde de bu atmosferin etkisine girerek reel dünyadan kopmak... Çoğunlukla yalnız kaldığımda kendimi bulduğum hal. Hem hoş hem değil, tarifini yapmakta güçlük çektiğim bir durum. Ailenizden, arkadaşlarınızdan, sevdiklerinizden uzaktaysanız ne dediğimi az çok anlarsınız Bu uzaklığın KM cinsinden ölçülebilir olması gerekmiyor tabii ki, bazı uzaklıklar mesafenin de ötesine geçebiliyor...

Eski hayatım mı? Kesinlikle özlemiyorum. Tek bir adet sayabilirim o da maskenin içinde boğulmak. Dışarı çıkıp gezebileceğim arkadaşlarım yoktu. Hiç dışarı çıkayım bir tur atıp eve döneyim falan da demiyordum. O yüzden hayatımda çok fazla bir değişiklik olmadı ve özlemiyorum da.

Özlüyorum. Bu virüs yüzünden kardeşim diyeceğim arkadaşımı kaybettim. Ekibimizden bir kişi eksildi. Dışarı çıkamıyoruz. Derslerim daha iyiydi. Okul zamanlarımı çok özledim. En çok 2013 yılını özledim.

Kilo aldım, bu biraz canımı sıkıyor. Sosyal ortamım azaldı, futbol oynayamıyorum. Evde tek oyun oynamak kaldı bana onla da ne kadar vakit geçirirsem.

Özlemiyorum ama evde yapacak bir şey de yok. Not: 10 aydır evdeyim ahaha.

Bazı yönden avantajlı aslında bu hayat. Fakat hayattan keyif alma anlamında şu an bir boşluktayım.