Bu bende şöyle başladı, insanlara anlattığım şeyleri onların başkalarına anlatması veya değiştirerek süsleyerek anlatması. Bunlar çok olunca güvende kalmıyor.

Kesinlikle katılıyorum buna. İşin ironik yanı bende de hep içten içe bir bağlanma isteği arayışı vardır

Ben durumu şöyle çözdüm: Yavaş yavaş kendimi vurdumduymazlığa ittim. İşime yaradı.

Arkadaşlar iyi geceler herkese, Konu şu; bir insanla bir şey paylaşmaya başladığımda, beraber bir sürece girdiğimde ortalama 4-5 ay sonra ona tam anlamıyla güvenebiliyorum. Ortalama en az 3 yılımı verdiğim insanlar için kendimi, buna emanet edebilirim diyebiliyorum. O 3. yıla da çok az insan gelebiliyor bende. Güven konusunda fazla sıkıyım. Bunun tam aksine bir insanı silmek de çok zordur benim için. O güveni vermiş olduğum kişi özel bir çabayla sürekli aynı hatayı yapmalıdır. Mesela bu güvensizliğimden ötürü de çok az ilişkim olmuştur. Konuşmaktan öteye gitmemiştir benim flörtlerim. Gerçekten kendisine karşı artık bir şeyler hissettiğimi düşündüğüm kızlar da çoktan artık arkadaşım olmuştur. Karşı cinsten bu tarz bir sevginin eksikliğini çok hissetmişimdir. Bu güvensizliğin bana kattığı çok güzel artılar var. Mesela etrafımda sayılı da olsa yorucu olmayan gerçek ilişkiler, yakınlıklar, dostluklar var. Fakat bazen de çok kastığımı yer yer hayatı kaçırdığımı farkediyorum. Çok uzattım Sizden tavsiye ve nasihat beklemekteyim.

Bendede bu var, çok yakın kişilere bile, birlikte büyüdüğüm kişilere bile anlatmıyorum çoğu şeyimi ve birine bağımlı olmamaya çalışıyorum. Ama bu arkadaş ortamlarını kaçırmama sebeb olmuyor

Ama bu, durumu bambaşka bir yöne götürüyor. Bunu ben de yaptım ama bu sefer de etrafımdakilere ekside bulunduğumu farkettim