Hocam biraz mantık çerçevesinde düşünürseniz kitapları atmak yerine bir tanıdığınıza vermenin daha iyi olduğunu anlarsınız. Kalıp boş yer kaplayacağına verin birisine işte.

Etrafımdaki kişilere hep aynı soruları soruyorum. "iş mi, ders mi, dershane mi?" diye sürekli kısır döngüdeymiş gibi bir şey oldum. Bu durumdan ben de hoşnut değilim. Bıktım bu davranışımdan. "test kitaplarımın hepsini ihtiyacı olan birine vereyim mi?" veya "bunu yapsam doğru olur mu?" şeklinde bi' sürü soru soruyorum. Ki hiç değişmiyor. Kendi fikirlerimin arkasında duramıyorum. Risk alamıyorum. Hata payını 0'a indirmek istiyorum fakat o da olmuyor. Hayatın hatalı olacağını kabul ediyorum. Kendim düşüp başkasından yardım istiyorum. Şu "kitaplarımı atmalı mıyım?" sorusunu herkese sordum. Biri dursun diğeri at gitsin diyor. Az kaldı çatıya çıkacağım ve hepsini yakacağım. Tak etti artık. Şu yazıyı yazarken bile kendime kızıyorum. Her ve her zaman aynı sorular. Çoğu kişi bu konuyu açacaksan konuşmayalım. Bir derdin varsa sonuna kadar desteklerim ama şu ders ve iş konusunu bana bir daha açma diyor. Sizden istediğim nokta ise; kendi ayaklarımın üstünde nasıl durabilirim? Son düzenleyen: Moderatör: 23 Temmuz 2021