2 yıldan beri depresyon ve OKB'den muzdarip durumdayım. Hayatta hiçbir şey zevk vermiyor hiçbir şey yapmaya motivasyonum yok tek isteğim sonsuza kadar uyumak. Garip bir hissizlik var ne acı çekiyorum ne mutluyum ruhsuz gibi hissediyorum ben, ben değilmişim gibi. Hayatı izliyor gibi değilde daha çok rüya görürsünüz yarım yamalak hatırlarsınız tüm hayatım öyle geliyor öyle hatırlıyormuşum gibi 5 dk öncesi öyle geliyor mesela sanki hiç yaşanmadı, yaşandığını biliyorum ama yaşanmadı gibi geliyor biraz anlatması zor ama kısacası yaşıyor gibi hissetmiyorum. Eskiden anime izlemek oyun oynamak deli gibi zevk verirdi şu anda çok sıkıcı aktiviteler benim için. Kendimi zorlamam gerekiyor yani bunlar kafa dağıtmalık aktiviteler olması lazım normalde ilgimi çeken şeyler. Üniversite okuma hayalim vardı yok oldu kendimi zorlamayı denedim ama olmuyor. Psikiyatrinin yolunu tuttum 1 yıl önce lustral ve abilify aldım 8 ay boyunca 200 mg oldu lustral abilify da 5 mg ama bir faydası olmadı sonra devlet hastanesine gittim faverin verildi abilify 2.5 mg almaya başladım düşürüldü yani. Şu anda faverin alıyorum 200 mg ana odağı galiba OKB imiş ve evet takıntılarıma gelirsek temizlik takıntım yok sadece el yıkama ama asıl takıntılarım PC ile alakalı format atmadan duramamak, sürekli virüs taraması yapmak diske temizlik yapmak falan filan. Şu ana kadar bulabildiğin en iyi çözün tam normal bir birey gibi her şeye "next" diyerek ilerlemek ve hemen hemen bir şey yüklememek. Bir şey yüklemezsem PC kirlenmez çöp dosyalarla ve virüs kapmam. Faverin takıntılarıma iyi geldiğini söyleyebilirim büyük ölçüde tam iyi gelmişti ailem zorla bıraktırdı ilacı bana çok uyku yapıyordu çünkü gün içinde uyandıktan sonra 2 kere daha uyuyordum ve bir de ilk uykum 12 saat sürüyor. Bende sonra ailemi boş verip yine almaya başladım ancak depresyonuma iyi gelmedi hissizliğime falan sadece takıntılarıma iyi geldi. "boş ver takma kafaya" falan demeyin öyle olmuyor maalesef hayatta hiçbir şey zevk vermiyorken hiçbir şeyi kafaya takmama ihtimali yok ha bana kalırsa tüm gün yatakta kalırım hiçbir şeyi takmayıp ama evsiz kalma ihtimalim çok yüksek. 2 hafta sonra yine randevum var psikiyatriye durumu söyleceğim umarım ilacı değişir ya da farklı bir şey yapar evet takıntılarımdan kurtulmam önemli ama ilk depresyonumdan kurtulsam çok daha iyi olur gibime geliyor. Şu anda diğer insanlara baktığımda çok fena kıskanıyorum diğer aktivitelerden zevk aldıklarını görünce insanlarla iletişim kurduklarını görünce. Spor yapmayı denedim ama olmuyor depresyona olan birinden beklemek zor bence zaten daha kişinin yataktan kalkmaya motivasyonu yok nasıl spor yapacak motivasyonu bulsun ki?

Motivasyonu depresyonde olmayan biri de bulamaz zaten size disiplin lazım. Ben depresyondayım bırakın beni ben yatakta kalayım demekle nasıl bir hayat yaşamayı planlıyorsunuz?

Faverin ne kadar oldu başlayalı? İşe yarar büyük ihtimal, yaramazsa başka ya da takviye bir ilaç verir doktor. Eğer OKB tanın konduysa depresyon ve anksiyete zaten OKB'nin bir sonucu-uzantısı. Diğer depresyon nedenleri ve kaynakları hali hazırda zaten olan depresyonu şiddetlendirir.

Hocam ilaç yetmez, spor yapın, ailenizle dışarıya çıkın, arkadaşlarınızla dışarı çıkın veya çok sevdiğiniz herhangi biri de olabilir bu. Aynı durumu geçen sene yaşadım. Üniversitede okuyorum ve bölüm değiştirdim. Güncel bölümümü de dersleri görünce biraz sevmemeye başlamıştım. Ne yapacağım ne edeceğim derken, derslerin sadece akademik hayata katkısı olduğu aklıma geldi. Çoğu okuduğum dersi bir daha görmeyeceğim, kullanmayacağım aklıma geldi. Iş alanımın geniş olduğu aklıma geldi. Ben de psikiyatriye gittim ayrica 3,4 defa da randevuya gittim. Konuşmak iyi geldi. Ayrıca ilaç da verdiler ilk dönemler çok yardımı dokundu. 5-6 ay kullandıktan sonra stajım başladı, ilacın bana uyku ve yorgunluktan hissettirdiğini anladım o aylarda. Sonra doğru bir şey değil belki ama direkt kestim ilacı. Sanırım biraz bir şeylerle meşgul olmak da lazım hocam. Insana boş kalmak da yaramıyor. Yani diyeceğim şu kesinlikle konfor alanından çıkın yeni birşeyler deneyin. Yeni hobiler keşfedin, sevdiğiniz şeyleri yapın. Hayat kendimizi üzmek için çok kısa.

Kimileri diyor antidepresanlar zehir. Seni aptallaştırıyor, kalıcı cinsel isteksizlik yaratıyor gibi gibi. Cidden kafam çok karışık durumda o yüzden bıraksam mı devam mı etsem ilaçlarımı almaya kararsız kaldım.

1 ay oldu ve 1 hafta bıraktım. Dediğim gibi ailemin zorlamasıyla 2 gün önce yeniden başladım ilaca.

Neden disiplinli olunur? Bir hedef için, bir anlam için. Konuda neyden şikayet ediliyor? Bir anlam, hedef bulamamaktan, hiçbir şey yapmama isteğinden. Şayet nihilistik düşüncelere sahip birisi neden disiplinli olsun? Amacı nedir ki? Yazdığınız şeyleri yazmadan önce düşünün.

Antidepresanları düzensiz kullanmak, hiç kullanmamaktan daha kötü. Mutlaka ve mutlaka doğru doz ve düzenli olarak kullanmalısın. Biraz toparlanma olduğunda, enerji kazandığında yürüyüş yaparak desteklersin tedavini. Bu arada depresyondaki kişiye hobi edin, konfor alanından çık, spor yap vb. Tavsiyeler küfür etmek gibidir Senin yapacağın dediğim gibi önce düzenli ilaç sonra yürüyüş.

Bu konuda en iyi desteği psikiyatrik danışmanlardan alabilirsiniz diye düşünüyorum ki anladığım kadarıyla sizin bu durumunuza pek yardımı olamamış. Bu durumda diyebileceğim tek şey sanırsam bu anlamsızlıkta bir anlam bulmaya çalışman olurdu. İnancın varsa inancına sarıl, yoksa anlamsızlık havuzunda boğulmamaya çalış.

Onu diyenler 21. YY'da cahil kalmayı becerebilen düşük IQ'lu kesim.

Kafasına silah dayanan kimse nihilist değildir. Herkesin yaşamayı düşündüğü bir hayat ideali vardır nihilizm ayrıca saçma arkadaş nihilist olsa her şey çok anlamsız dese bir şeyler yapmaya çalışmasına gerek yok zaten ama arkadaş durumdan rahatsız ki konu açıyor.

Yanlış bir hareket buradan bakınca. Doktorun ne dediği çok önemli. Varsın fazla uyku yapsın. Önemli olan sağlık. Ama dediğim gibi: Doktorun ne dediği çok çok önemli.

Ne iyi ne kötü dediğim gibi ruhsuz gibi hissediyorum duygularımda yok gibi bir şey şu anki durumumda ne ağlıyorum ne üzülüyorum.

Ailem umarım bana engel olmazsa düzenli almaya devam edeceğim.

Hocam bunu ne kadar şiddetli yaşıyorsunuz acıdan kıvranıcak kadar kötü oluyor musunuz yani bir iyi bir kötü oluyo musunuz yoksa hep mi kötüsünüz?

Kendinizi aciz ve kurban olarak görmeyi bırakarak sorumluluk aldığınızı kabul edin sonra da ufak adımlarla hedeflerinize yürüyün.

Merhabalar. Öncelikle tabii ki de uzman bir psikiyatristten destek almanız şart. Bu dönemde çoğu para tuzağı oluyor, devlettekiler de ilaç yazıp yolluyor. İyi birini bulmak zor. Ancak ne içerseniz için siz yeteri kadar çabalamadıkça hiçbir şeyi değiştiremezsiniz. Keşke sadece ilaç içip düzeltilebilseydi. Hayatınıza katacağınız en ufak yenilik bile sizde bir şeyler uyandırabilir. Her gün yeni bir şey deneyin, mümkünse dışarı çıkın. Evde kalmak daha iyi hissetmenize sebep olmaz, konfor alanınızı yavaş yavaş terk etmeye çalışmalısınız. Hisleri, duyguları tekrar uyandırabilmek zordur ve uzun bir süreçtir. 5 saniye kuralını uygulamayı deneyebilirsiniz. İçinizden "5, 4, 3, 2, 1 KALK!" dediğiniz anda yataktan kalkabilirseniz mükemmel bir başlangıç yapmış olursunuz ve bu kural minik görünse de güne başlangıç için mükemmel bir uygulamadır. Depresyon zorlu ve uzun bir süreçtir, sabır ister. Geçmiş olsun.

İnternette bir video izlemiştim orda da adam eğer depresifseniz ilk iş karın kası edinin diyordu bence haklı karın kası gerçekten özgüven veriyor.

Aynı şeyleri onlarca kişiden duydum. Psikolog eşliğinde sebebleri öğrenilmesi lazım. Salgon gibi çoğalıyor bu tür sorunları yaşayan insanlar.

Hastalığımdan mıdır benden midir bilmem ama kimseye güvenemiyorum. Güvenmek zorunda kalırsam bir şeye genelde tercih edilen şeylere hep başvuruyorum mesela tarayıcı olarak herkes Chrome kullanıyorsa demek ki güvenlidir deyip Chrome kullanıyorum. Kendi düşüncelerim yok yani.