Öncelikle böyle bir özelliğe sahip olman normal, bunu reddetme ve kabullen. Ben de utangaç ve içe dönük bir insanım ve dediğin gibi özellikle telefonla konuşmak bana da zor geliyor çünkü konuşurken beden hareketlerini kullanamıyorsun vesaire derken iletişim daha zor hale geliyor. Yapacak bir şey yok, kimi insan spor yapar kimi atıldır, kimi çok konuşur kimi az, kimi sanatla ilgilidir kimi bilimle, sen de utangaçsın. Şahsen ben bunu yıllarca reddettim çünkü utangaç olmayı gururuma yediremiyordum. Bunun normal olduğunu anlamam iki sence önce vücut geliştirme sporuna ilgi duymamla başladı. Etrafta yunan tanrıları gibi gezen vücut geliştirmecilerin çok sayıda röportajlarını okudum, dinledim ve şunu hayretle öğrendim ki büyük bir çoğunluğu gençliğinde içine kapanık ve utangaç insanlar, hatta kimisi hala öyle. İsim istersen Flex Wheeler, Dorian Yates, Jay Cutler, Frank Zane, Phil Heath... Bu insanların benle bu özelliği paylaşması beni biraz rahatlattı ve bunu reddetmek yerine düzeltme yoluna gittim. Acı bir gerçek var ki bunu düzeltmenin tek yolu utanmak, yani utanacağını, hata yapacağını, heyecanlanacağını bilerek insanlarla konuşmak, konfor alanından çıkmak. Ben 3 aydır falan her gün 1 saat dışarı çıkar ve insanlarla etkileşim kurarım, kimi zaman bu fırına gidip ekmeğin fiyatını sormak olur veya ihtiyacım olmadan yol sormak olur vs. senin yaratıcılığına kalmış. Yani diyeceğim o ki bunu kabullen ve küçük küçük, altından kalkabileceğin bir seviyede başla ve her gün bunu aşmayı hedefle.

Korkularınızın üstüne gitmezseniz, onlar sizin üstünüze gelmeye devam edecektir. Kendinizi yavaş yavaş alıştırmanız şart. Bende aynı durumdaydım yaklaşık 1 yılda %90a varan iyileşme oldu. Psikolog + ilaç yardımı alan, yaygın sosyal anksiyete ve OKB rahatsızı olarak söylüuorum

İnsanlarla konuş hocam. Naber de, nasılsın de. Günün nasıl geçiyor gibi sorular sor. Sevdiğin şeylerden bahset. Dinlediğin şarkıları anlat. İzlediğin filmlerden konuş. Biraz özgüven sıkıntısı yaşıyorsun hepsi bu.

Bende konuşamıyorum bunun çözümü bizde hocam kimse elimizden tutupta tanıştırmaz saçmada zaten.

Aynı durum bende de oluyor. Bazen yazışarak bile karşı taraf öyle bir soru veya herhangi bir şey diyor ki donup kalıyorum ne diyeceğim diyorum kendi kendime. Ha annem ve babamla şakır şakır konuşabiliyorum orası ayrı.

Herkese merhaba. 23 yaşındayım. Genel olarak içe dönük ve utangaç bir yapım var. İnsanlarla konuşurken özellikle telefonda konuşurken kalbim çok hızlı atmaya başlıyor. Ellerim, yüzüm falan terlemeye başlıyor. Mesela birkaç gündür sosyal medyada konuştuğum bir arkadaş sesli konuşalım mı diye sordu ama ben ise telefonda insanlarla konuşurken aşırı derecede endişeli ve heyecanlı olduğum için müsait değilim, şarjım az gibi bahanelerle geçiştiriyorum. Ben de onunla konuşmak istiyorum ama daha onunla telefonda konuşmayı düşününce bile kalbim birden hızlanıyor, ellerim terliyor. Psikiyatriste gittim, verdiği ilacı kullanıyorum. Yaklaşık 2 hafta sonra falan da psikoloğa gideceğim. Bunların dışında ne yapabilirim? Yardım eder misiniz cidden çok kötü durumdayım. Son düzenleyen: Moderatör: 2 Temmuz 2023

Hava güzel, her şey güzel ama benim hayatım mahvoldu ailem sayesinde. Samimi bir arkadaşım bile yok desem yeridir. Evet, zeki insanların birçok özelliği mevcut bende mizah yeteneği dışında ama ben asla kendimi zeki olarak görmüyorum.

Hocam bu işin tek çözümü cesaret. Utangaç ve içedönük birisi olabilirsiniz bu durumda binlerce insan var, kimse size insanlarla konuş, arkadaş edin diye zorlamıyor. Ama siz konuşmak istiyorsunuz. Utangaç olmamak istiyorsunuz ve değişmek istiyorsunuz. Bunun tek çözümü cesarettir/özgüven kazanmaktır. Özgüven kazanmanın bir çok yolu var. Hobi bulmak ve o hobide ustalaşmak sizi özgüvenli yapar mesela. Spor yapabilirsiniz. Nasıl mutlu olmak istiyorsanız öyle yaşayın sizden daha değerli birisi yok. Bu kafada olmanız lazım. Olay çok basit. İstediğini yapmak ya da yapamamak. Siz istediklerinizi yapamadığınız için bu haldesiniz. Ya isteklerinizi tutarlı hale getirin ya da istekleriniz için her gün çaba sarfedin.

Çok merak ettiğim için soruyorum hangi ilacı verdi ve işe yaradı mı bunu aşman gerekiyor Discord'da public sunucular var göz atabilirsin.

Hocam hakkında kısmına baktım. 23 yaşında aslan gibi adamsın. En güzel yaşların. Buruk geçirme bu günlerini. Bak ne güzel hava. Yakın bir arkadaşın ile gez dolaş. Birbirimize üstünlüğümüz yok. Hepimiz aynıyız. Yazdıklarına bakılırsa ne dediğini bilen aklı başında birisin. Aynı sorunu abim yaşamıştı. Psikolog ona çok iyi gelmişti.

O bahsettiğin şeylerin eksikliği hayatının her alanını etkilemez ama sosyal fobi böyle mi? Sosyal fobi hiçbir şekilde tam olarak geçmiyor ve hayatının her alanını çok fazla etkiliyor. Yani o verdiğiniz örneklerdeki şeyleri yapmak o kadar zor değil. Sosyal fobin varsa hayata 10-0 geride başlamışsın demektir.

Ama neden hep ilk adımı biz atmak zorundayız? Neden insanlar bizle tanışmak için yanımıza gelmiyorlar?

Dostum insanların sana neden yaklaşmadığını kendin tespit etmen gerek ama şunu söylemeliyim ki hiç iletişime açık değilsen insanlar da yanına gelmez çünkü iletişim kurmak istemediğini düşünürler. Ha sen diyebilirsin onlar yanıma gelse konuşurum diye ama karşıdan öyle durmuyor işte. Herkes hayatında, işinde, gücünde, kendi arkadaşlarıyla takılıyorlar, bir de sessiz bir insanla arkadaş olmak için uğraşmazlar, senin bir şeyler yapman gerek. Hayatını bilemem, belli ki çok bunalmışsın ama herkes hayata eşit başlamıyor maalesef. Benim de omuzlarım dar ve zayıfım ve bunu düzeltmek için neredeyse her gün spor yaparak kendimi hırpalıyorum ama bir arkadaşım var doğuştan yapılı doğmuş. Ne emek vermiş, ne çaba göstermiş yapılı olmak için? Hiç. Başka bir örnek dil meselesi. Annem ana dili gibi Almanca biliyor ama öğretmemiş, öğretseydi hiç emek vermeden ikinci bir ana dilim olacaktı ve bana çok faydası olacaktı ama annem öğretmemiş. Bunun için söylenmektense -ki bana çok koyar bu durum- İngilizce çalışıyorum yıllardır ki bu açığı kapatayım. Her gün insanlarla iletişim kurarak kendini aş demiştim ve o şekilde yaşamak çok yoruyor demişsin. Haklısın, iletişim cidden kolay bir şey değildir ama bu yüzden altından kalkabileceğin bir plan yap demiştim. Her gün olmasa da iki günde bir, o da olmadı üç günde bir, hadi haftada bir yap. Ama yap. Yabancı insanlarla konuşma, akrabalarınla konuş, sınıftakilerle konuş, yakın hissettiğin insanlarla konuş sonra yabancılara geçersin. Bir plan yap kendine göre.

İyi, tamam da bu şekilde yaşamak insanı çok yoruyor ve çok çabuk yaşlandırıyor. Konuşabileceğim tek bir arkadaşım bile yok, neden hep ben çaba göstermek zorundayım birileriyle tanışmak için? Neden onlar benimle tanışmak için bana gelmiyorlar? Oysaki onlar benimle tanışmak istese ben de onlarla tanışırım.