Başlamadan bitti. Çünkü ben açıklamadım kızda bana açılamadı. Bende yeni öğrendim ama artık çok geç kız başka okulda

Dün sabah kuzenim ile konuşurken, kuzenim eski ilişkisini anlattı ve lisede ki ilişkilerin bitmeme ve düzgün ilerleme ihtimalinin 200'de 1 civarı olduğunu söyledi, tabii ki bu kesin bir araştırma değil buradaki kastı cok düşük bir ihtimal olduğunu belirtmekti. İlk başta çok büyük umutsuzluğa düştüm ama ondan sonra umutsuzluk yerine onun hatalarından ders çıkarmaya ve hatalarının aynısını yapmamaya karar verdim. Lütfen sizde biten ilişkilerinizi objektif ve en ince detayına kadar anlatın ki sizin de yaptığınız hatalardan ders cikartabileyim. Bakin %100 objektif ol mayacaksınız lütfen yazmayın, buraya yazacağınız bir mesaj benim gelecegimi yönlendirebilir. Yorumsuz bir şekilde, olduğu gibi anlatın lütfen.

Ben size ilişkilerden nasıl bir ders aldığımı kısaca özetleyim: Kimseye hakettiğinden fazla değer ve zaman harcamayın. O olmazsa ben ne yaparım kafasını bir terk edin. İlişkiniz bittiği için üzülmeyin her ilişki bir tecrübe kazandırır. Depresyona girmeyin mutlu olmak için elinizden geleni yapın. Cenk hoca redpill videolarını izleyin adam gerçekten dinlenmeyi hak ediyor.

Bunu sana kimse anlatamaz. Ilişki başladığında başka kişisin, ama o ergelik çağları geçince farklı kişisin. İkisiniz de tanıştığınız gündeki kişiler olmayacaksınız. Takılma bence, ilişkide geleceği düşünen zevk alamaz. Anı yaşa, mutlu ayrıl.

Olgunlaşmak tamamen ilişki bakımından. Yani bir nevi tecrübe kazandığınızı düşünün. Başladığınız gibi sorun çıkarsa bitirmeyi de bilmelisiniz.

Bencil arzularım ile ilişkilerimi bitiren taraf ben oldum. Karşı tarafı kullandığımı da ihtimaller arasında bulundurabilirim. Ama özellikle karşı tarafı tanımanızı ve kendinizin bir ilişki içinde ne aradığınızı bilmenizi öneririm. Bana son zamanlarda ilişkiler yapmacık gelmeye başladı. Kim bilir belki de öyledir?

Banada kuzenim hep ilişki bitince olgunlaşırsın vs. dedi. Bu ilişkim bilmeden olgunlaşamam mı ya.

Keşke öncelikle yaşını belirtseydin çünkü yaşına uygun bir anlatım, üslup tercih edilebilirdi. Şöyle ki insanlar bizim hayatımıza bize bir şey göstermek, öğretmek için girerler. Yaşın küçükken lise, üniversite zamanında biten ilişkinle dünyanın sonu geliyor gibi ya da ondan başka kimseyi sevemeyecek gibi hissedebilir hatta sevginin yoğunluğu ile bu zamanla kine, nefrete dönüşebilir. Olumsuz duygularını kabul et, ilerde onlara teşekkür edecek ve iyi ki de olmamış diyeceksin. Emin ol. Hatalarından ders çıkarman güzel ama unutma her insan bir değildir. Aşk gereksiz değil ama ihtiyaçta değil. Aşk, sevginin zirve yaptığı, derinliklerdeki o noktadır. Karşı koyamadığın çekim. Hatta Nirvana diyebilirsin. Zaten çocukluğumuzdan beri ailemizde, arkadaş çevremizde, ilişkilerimizde insan olarak sevilme ve sevme dürtüsüne sahibiz bunlar zamanında davranış, his ve söz olarak desteklenmediği için gelecekteki ilişkilerimizde yanlışlara düşebiliyoruz. Aşkı bir süreye, zamana, mekana bağlayamazsın. Şahsen aşık değildim ama sadece insan olarak sevdiğim için 2,5 sene yürüttüğüm ilişkim oldu. O ayrıldı. Ayrılınca rahatladığımı hissettim ve onu hep iyi anarım. Yeri geldi kısa süreli bir ilişkim oldu ama 2,5 senede hissedemediğim duyguları yaşadım. İzafiyet teorisi sanki... evet, aşk böyle birşey. Bazen bu yoğunluk insanda "ya kontrolümü kaybedersem" dürtüsü oluşturuyor ve bu yüzden insanlar çok sevmekten korktukları için kaçıyorlar, terk ediyorlar ve enerjilerini başka yöne kanalize ediyorlar.. Onlar için doğru kişi olsan da zaman doğru olmayabilir, hazır olmayabilirler. Ya da tam tersi belki de sen hazır değilsin. Ama hayat öyle sihirli ki eğer kalpten istediğin oysa, o doğru kişi ise bir şekilde hayat sana bir şans daha verecek. Buradan da başka konuya geçilir. Doğru kişi ve doğru zamanın aynı anda denk gelebilmesi. Hayat belki de ikinci şansı bu yüzden tanır. Bakmayı değil görmeyi bilmek gerek. Hayatımıza girip çıkan insanların bizi en iyi versiyonumuza dönüştürmedeki katkıları. İnsanların bakış açıları ve hayattan beklentileri değişiyor. İnan bir ay önceki sen ile şimdiki sen bile aynı kişi değilsiniz en azından gelişime açık bir insansan... o yüzden o lise ve üniversite döneminde birlikte gelişip büyüyebilen ve yürütebilen çift sayısı çok azdır. Evlilik tarzı bir düşünce oluşursa sakın 28 yaşından önce evlenme, bunun bir cinsiyeti yok. 28 yaşından önce yapılan günümüz evlilikleri çoğunlukla boşanma ile sonuçlanıyor. Çünkü kişi hayattan beklentisini tam olarak öğrenememiş oluyor. Bunun başka ruhsal boyutları ve özel isimleri de mevcut. Aşk, bazen sadece aşk değildir.

Arkadaşınızın bahsettiği gibi bir durum söz konusu değil. Uzun süredir ilişkisi olan arkadaşlarım var. Benim yaşadığım ilişkilerin bitmesinin genel sebebi karşımdakinin saçma bir kişilik özelliğine sahip olmasını anlamamdan sonra oluyordu. Ben bir erkeğim ve erkek arkadaşımı kıskanan bile olmuştu. Ama her ilişkimin bitişinde daha da olgunlaştım. Doğru insanı bulmak biraz zor.

Hayatım ilişki çöplüğüne döndüğü için buraya çok uzun şeyler yazabilirdim ama şunun yeterli olacağını düşünüyorum. Karşındakini kaybetmekten korkarsan, kendinden ödün verirsen, hayatı onun için yaşamaya başlarsan her şey daha kötüye gider. Kimseyi hayatının merkezine koyma, öyle hissediyorsan bile karşındakine senin için vazgeçilmez olduğunu hissettirme. Tabii sorabilirsin "aşık olursam bunları nasıl yapabilirim?" diye. Sen de haklısın.

Bence kendiniz olun sayın hocam. Kendi karakterinize bağlılığınızı sürdürün. Sonra kızlar farklı yanlarınızı gördüğünde diyorlar ki "Artık seni tanıyamıyorum". Öyle olmasına müsaade etmeyin. Kendi karakterinizi koruduğunuz zaman zaten yolunda olur. Eğer ki olmazsa siz o insan ile zaten anlaşmanız mümkün değildir demektir. Rahatlayın. Hayat güzel tadını çıkarın. Bu arada konu eskiymiş şimdi gördüm.

Hiç olmadı, Olmasında.

Üniversite son sınıf öğrencisiyim, sınıf arkadaşımla güzel bir birlikteliğimiz vardı. 1 yıllık yeni sayılabilecek bir ilişki. Benim boyum 1.80, kilom 62-64 arası zayıf değilim fakat fit bir yapıya da sahip değilim ve bu durum ben kendimi bildim bileli böyle olmuştur . Kurban Bayramı'nın ilk günüydü gece kız arkadaşımla konuşurken sürmekte olan diş teli tedavimden konu açıldı. Sohbet devam ederken birden konu kilo muhabbetine geldi. Keşke kilo alsan diye cümle kurdu bunun üzerine ben de üstüme gelmemesi o sıralar bu konunun konuşulmasını istemediğimi güzel bir üslupla dile getirdim. Bunun üzerine "ama çok zayıfsın" dedi tekrar uyardım. Bana tavır yapamazsın gibisinden cümleler kurup sinir katsayımı iyice yükseltti. En son ben de (kız arkadaşımın boyu 1.64, kilosu o dönem 79) sen önce sağlıklı bir forma gir ondan sonra bana söylersin, kendine dikkat etmiyorken bunları bana söyleyemezsin dedim ve tartışma uzadı. Kavga sonunda ben nankör ve egoist oldum vs. yaklaşık 1 hafta kırgınlık ve kızgınlık durumu sürdü sonrasında barıştık . İletişimde kopukluk olduğunu farkediyordum eskisi gibi değildi ve benimle bir şeyler paylaşmıyordu 2 ay gibi bir süre geçti üstünden ve artık çekilemez hale gelince bu sorunu çözmemiz lazım dedim. Neden kaynaklanıyorsa diye görüşmeye çalıştım ama maalesef kız arkadaşım 2 ay önceki olayda kalmış meğersem. Ve bu ilişki 2 aydır bir intikam davasına dönmüş de benim haberim yokmuş. Bana dediği cümle direkt şuydu "ben sana kinlendim ve 2 ayda 15 kilo verdim. Bunu sana aslında şimdi söylemeyecektim ama konuşma buraya gelince mecbur kaldım". Bunun üzerine ben de " istediğin ideal kiloya gelince ben bu kiloya geldim şimdi de senden ayrılıyorum mu diyecektin?" dedim. Tabii ki de hayır dedi . Velhasıl konuyu dağıtmayalım. Ben kız arkadaşıma bana davrandığı gibi davrandım ve onun gözünde bir düşman oldum. Hırslarının anlayışsızlığının, içindeki sevgisizliğin ve bencilliğinin kurbanı oldum. Bir partner seçerken ona iltimas göstermeyin size nasıl davranıyorsa o şekilde davranın bakın bakalım önce kendisiyle anlaşabiliyor mu? Ben 1 yıl boyunca bir kızın sevgisizliğine bir kalp vermişim siz vermeyin.