Benliğimin kimin tarafından nasıl anıldığı önemli, değer verdiğim insanlar beni nasıl anıyor buna önem veririm. Gerisi önemli değil. Sevdiğim biri tarafından kırılmak yerine kırmayı yeğlerim, sevdiğim birinin kötü tarafını görmek yerine onu üzmeyi tercih ederim. Çünkü sevdiğim birinin kötü tarafını görmek, onu üzmekten daha çok yıpratır. Kabullenmek istemezsin, bu da daha faza kötü sonuç doğurur. Merhametsizliğimden dolayı kötü insanların beni karalamasını kırılmaya ve aşağılanmaya tercih ederim.

Benim hazretti GT730'un yanlışlıkla iyi bir oyunu kaldırması.

Bence korkmayın somut olan hiçbir şeyden. Ben her korktuğu başına gelen biri olarak şunu söylemek isterim. Aslında o kadar korktuğunuz şey başınıza gelince zanntettiğiniz, kafanızda büyüttüğünüz kadar tepki veremiyorsunuz. Yani aslında artık olan oldu diyip bir kenara çekiliyorsunuz. Kısacası Allah'tan korkun yeter.

Orantısız yüzler ne zaman düşünsem, hayalini kursam cidden korkarım.

Ailemi kaybetmek.

Ben de mantıkla yaşarım. Aşırı da olsa duygular benim için bir yerden sonra önemli değil, gözardı ediyorum hep. Çok insan üzdüm. Belki de çok değerli insan kaybettim. Buna rağmen pişman değilim. Kimseyi üzmezsem birgün ben üzüleceğim, bunu biliyorum ve buna göre yaşıyorum. Kırılmak, aşağılamak yerine merhametsiz kalmayı seçiyorum ben sürekli.

Vuruldunuz mu daha önce?

Yanlış anlaşılmaktan korkuyorum.

En büyük korkum ailemden birini kaybedecek olma ihtimalimdir, gün gelecek herkesin yaşadığı gibi büyük bir ihtimalle ben de bu durumu yaşayacağım ve işte o anı yaşadığım gün tek dileğim zamanın daha hızlı geçmesi olacak, ancak zaman yarama bant olur, her ne kadar ömrüm boyunca izi kalacak olsa da...

Ahiret hayatının olmaması. Çünkü çok korkunç geliyor hiç olup gitmek. İnsanın aklı da almıyor, düşünmekte istemiyor peki ya yoksa diye. O kadar korkunç.

Deprem vb bir afet yüzünden ölmek, cidden korkutucu geliyor aniden evinde otururken bir sallantı oluyor enkaz altında ölüyorsun.

Türkiye'de yaşlanmak.

Kırılmanın, aciz hissetmenin, yalnız hissetmenin, bir şeyleri düzeltememenin verdiği hissi yakınen ve çokça gördüğüm için birileri bunu tatsın istemiyorum. Ben hep uyumlu, yumuşak başlı bir adamdım. Dediğim gibi çok kaybettim, çok korkularım oldu, çok kaybedeceğim. Ama huzurluyum. Merhametim eksilmesin. Çünkü çok kırıldım, çok hırpalandım. Amacım burada kendimi övmek asla değil yanlış anlamayın lütfen. Ama eğer kırmaya başlarsam çok şiddetli kırarım. Çok şiddetli sustuğum gibi. O yüzden güneşli günler göreceğiz çocuklar diyelim.

Değerli olduğu doğru, ama değerli bir duyguyu değersiz birine karşı kullanırsan sen değersizleşirsin, kendine merhamet etmemiş olursun

Bu kadar sıra dışı neyin var merak ettim

TR kızları ile evlenmekten.

Ben kendimi affettim. Kendimi sevdim. Ailemi seviyorum. Çevremde çok az insan var. Kırgın değilim hayata. Hah, bazen bir şarkı alıp götürüyor beni o da olur. Bir şiir dizesi vardır belki duydunuz. "Kaybetmek için erken sevmek için çok geç." Bir adım kalsın istiyorum geriye, iyi adamdı desinler. Kırılmayı hak eden insanı hayatıma sokmamak için elimden geleni yaparım. Eh olanlar da çok az, karşılıklı dikkat ediyoruz.

Bu yüzden araya girsen dert girmesen dert

Böcek, Cin.

Ülkenin savaşa girip yenilmesi eşliğinde toplama kamplarına alınıp zulüm görmemiz. Bundan çok korkuyorum. Bir de ailemi kaybetmek. Onlardan önce ölmek isterim, ya da aynı anda.

Ben, çok kırılmış, terk edilmiş -arkadaşları tarafından- birisiyim. Hep merhametimden vuruldum. Ama biliyor musun, sevmeyi ve merhamet etmeyi hep tercih ediyorum. Duyguların sahtesini gerçek gibi görmek yerine hakiki acıyı gerçek salt acıyı tercih ederim. Bilemiyorum, biraz sanatsal düşünürüm. Kendim de şiir vs. uğraşırım. Belki ondan. Kalple yaşarım ben, duygularımla. Çok kaybettim, çok kaybedeceğim. Ama huzurluyum, yetmez mi? Fazlasıyla yeter gibi geliyor. O yüzden merhametsiz kalmak istemem. Her şeye rağmen.

Yalnız olmaktan ama duygusal değil. Bir ortamda yalnız bir tek ben varsam çok korkarım. Mesela ışık alan bir oda dahi olsa yalnızsam korkarım ama yanımda 3-4 kişi olsun mezarlığa gidebilirim. Bir de oyunlarda koşma sesi olur da nereden geldiğini göremezsin ya çok kötü oluyorum XD Yanlış anlaşılmaktan da korkarım. Genelde hızlı konuşan biriyimdir ve ister istemez kalp kırabiliyorum bu durumu çok yaşadım.

Ben bi tek örümcekten korkuyorum. Allah korkum yok, inanmıyorum

Evet 2 tane kavga eden adamı ayırmaya çalışırken.

Ali seninle benzer düşünüyoruz. Ben kırmayı tercih etmiyorum ama. Etrafımdaki her şeyden haberim var. Kurnaz derseniz evet, kurnazlık bu. Asla belli değerlere bağlı değilim. İlkeler yoktur, yalnız olaylar vardır; yasalar yok, yalnız koşullar vardır, üstüninsan olayları ve koşulları benimseyip onlara yön verir. İşte bu da hayat felsefemdir.

Evet. Çoğu kişi bilmez lakin bir ilişkiyi sürdürecek tek şey saygıdır. Saygılı olun. Saygı, öyle sözlük anlamıyla kalmaz. El öpmeye, abi abla demeye de benzemez. Herkese saygılı olabilmek, herkesin harcı da değildir.

Bu olay bana da çok korkunç geliyor. Düşünsene ölüyorsun, bitti. Yaptığın iyilikler falan hiç oluyor. Ve kötülük yapanlar da cezalarını çekmiyor.

Yirmi birinci yüzyıl. Hasbihal edemediğimiz, sevemediğimiz, sarılamadığımız, herkesin bildiği ama bilmediği, anlatamadığı, okumadığı, teknoloji ile yok olan zihinlerimiz içinde yaşlanan insancıklarız. Korku belki de budur forumdaşlarım. Her şeyden öte, okumamak, anlatamamak ve saygı duyamamak.

Oda güzel hikaye.

İki korkum var: 1- Allah korkusu, 2- Uzun süreli yalnızlık.

Korku değil de sadece gelecek kaygısı.

Hayatımız boyunca hatalar yaparız. Tecrübe edinir, kırar, kırılır, üzer, üzülürüz. Vicdan geceleri o duvara tek başına bakarken uyanır. Aciz hissettiğin ne kadar durum ve an varsa gözünde canlanır. Yapmadığım için pişman olmak yerine yaptığım için pişman olmayı tercih ederim. Sırf merhametim yüzünden güçsüz kalacaksam, kırılacak ve aşağılanacaksam bu beni yıpratır. Ama merhametsizliğim, kırıcı olmam ve kaosu engellemek yerine yayan bir adam-insan olursam belki üzülmem ama ardımdan iyi anılmaz benliğim.

Eskiden en büyük korkum, yok olup gitmekti. Şimdi ise tek bildiğim ve kabullendiğim, şey yine yok olmak. İnsan tanrısız yaşamayı öğrenmeli. Kim söylemişti bu sözü hatırlayamadım.

Ailemi kaybetmek evet. Ama soruyu psikolojik olarak cevaplarsak, sıradanlaşmaktan çok korkarım.

O zaman kırmaya başla. Merhametsiz ol. Şiddetli kır. Kırılıp sessizce oturmanın verdiği lanet hissi başka hiçbir şey vermez. Merhametli olduğun için kırılıyorsun. Merhametsiz ol. Merhametini eksilmesinden korkma, bundan korktukça kırılırsın, üzülürsün. Kırılmak istemiyorsan kıracaksın.

Hepsine katılıyorum biri hariç; merhamet. Merhamet çok değişik bir şey. Herkes hak etmez. Her zaman merhametli olunmaz. Merhamet öyle bir şey ki merhamet edeni bir anda güçsüz yapabilir, hatta merhamet eden çaresiz ve zor duruma düşebilir. O yüzden ben merhametsizlikten korkmuyorum.

Korku böyledir. Herkes korkar. Korkmak doğaldır. Tecrübeye göre korku duyarız, yaşantılarımız ve zaaflarımız korkuyu şekillendirir. Ben size burada korkmayın, üstüne gidin diyemem. Demem de. Korkmak bazen insan olduğunu hatırlatır insana. Sadece korku saplantı olmasın. Her şeyi dozunda yaşamalı. Korkularınız sizi yiyip tüketmesin forumdaşlarım.

Herkes gibiyim. Sen gibi, o gibi, biz gibi. Ruhsuzlaşmaktan, basit tepkiler vermekten, anlaşılamamaktan, merhametsiz olmaktan korkarım. Bunlar benim için sıradanlaşmak gibidir. Yoksa üç kolum, beş bacağım yok.

Ülkemin işgal edilmesi gerçi suriyeliler işgal etti bile neyse.

Benim en büyük korkum ailemi kaybetmek, biriyle konuşurken kekelemek ve tabii ki Allah'tan korkarım. Son düzenleyen: Moderatör: 28 Haziran 2020

Hayatta en büyük merhametsizliği hep kendimize yaparız. Ben kendime, sevdiklerime, sevmeyi denediğim her şeye merhametsiz kalmak istemem. Merhamet çok değişik bir duygudur evet. Kırılgandır. Yine de değerli bir duygudur.

Yallah Ukraynaya o zaman

Silah sesinden korkarım nedeni sesi falan değil bir daha kurşun yemek.

Elimden hiç bir şey gelmemesi ve ya hiç bir şey yapamadığım için teselli almak.

Ailemin beni kaybettikten sonraki tepkilerinden korkarım. Ailemi kaybetmek zaten benim gitmem demek.

Alemlerin Rabbi Allahımdan, Rabbimden çok korkarım. Arşı yaratan alemlerin Rabbi olan Allah'a hamd olsun. Ben imanlıyım ve müminim. Ahiret gününe iman ettim. Konuşuyorsun et konuşur mu? İşitiyorsun kemik işitir mi? Gece uyursun sonra tekrar dirilirsin. Ruh gider gelir. Elhamdulillah. Son düzenleyen: Moderatör: 28 Haziran 2020

Ailemi kaybetmek, ailemi kaybetmektense kendimi kaybetmeyi yeğlerim. Keşke iyi bir eğitim alma şansım olsa idi ve hayalimdeki asıl mesleği seçebilseydim. Şu anda boşluktayım, iyi bir iş bulmam lazım ancak engel olacak rahatsızlıklarım var... Yani neredeyse hayattan korkuyorum dersek yeridir.

Depremden, Allah korusun düşünsenize deprem oluyor, siz zar zor çıkıyorsunuz içinde aileniz var, bekleyiş içindesiniz. Ailemden birine bir şey olursa biterim maalesef. Hani derler ya onsuz yaşayamam, ya da ona bir şey olursa ölürüm ben diyoruz bazen, ölmezsin ama acısını çok kötü hissedersin maalesef. Deprem yüzümden psikolojim alt üst oldu maalesef.

Allah başımıza daha kötü bir cumhurbaşkanı çıkarmasından korkarım bu dünyada. Sonucunu düşünmek bile istemiyorum.