Hocam evet öyle ama ben o cümlenin ilk kelimesine bile başlayamayacağım. Beni düşündüren bu. Neyse gerekirse 5dk da okuyacağım ama okuyacağım illaki.

Olabilir bence de.

Hep korktum, tereddüt ettim. Lise öğrencisiyim ve derslerden yüzüm gülerek ayrılmadım, okuldan mutlu şekilde çıkmadım. Hep bir laf yedim veya diyemediğim için laf ettim kendime. Konuşamadığım için çok zorluklar yaşadım, yaşıyorum. Edebiyat hocası yarına 1 satırlık yeri okumamı istedi fakat okuyamıyorum. Evet, ciddiyim, 1 satırcık şeyi okuyamıyorum ve bu yüzden derste rezil olacağım çünkü titreyeceğim demeye çabalarken cümleyi. Sınıfta herkese bir görev düşüyor bana da o görevlerin sonunu yani bitişi söylemek düşüyor ve bu 1 cümle fakat ben bunu diyemeyecek kadar acizim, kötü konuşuyorum. Ne yaparsam yapayım o cümleyi diyemeyeceğim. Ne kadar heyecanlanmamaya çalışayım, ne kadar stres olmayayım, ne kadar sınıftaki herkesi tanıyayım gene de cümlenin ilk kelimesini diyemeyeceğim. Demem gereken şeyleri biliyorum ezbere, diyeceğim zaman uygulamam gereken şeyleri biliyorum fakat yapamayacağım biliyorum, 30 kişinin karşısına çıkıp o 30 kişinin emek verdiği emeğin son cümlesini ben diyeceğim, o 30 kişinin verdiği sorumluluğa noktayı ben koyacağım fakat o noktayı koyamayacağım. Sabahtan beri bunu düşünüyorum ve kahroluyorum. Ne nefes alasım, ne su içesim geliyor. Konuşamamanın cezası bu kadar ağır olmamalı. Evet arkadaşlarım veya öğretmen bana kızmayacak ama herkes bir beklentide "hadi şu cümleyi söyle de yerimize oturalım" "hadi artık deyiver de yüksek not alalım" gibi gibi şeyler. Çok kötü bir his, çok kötü bir his. Buna çare bulamamak, çok koyuyor...

Hocam neden bu kadar stres ve dert ediyorsunuz ben onu anlamadım tam olarak? Kimse siz onu okuyunca sizden dört dörtlük bir şey yapmanızı beklemiyor veya başka olağan dışı bir şey. Başka açılardan bakabilmeniz gerek mesela, biri tahtaya çıkınca hiç düşünüyor musun ki, neler yapacağını orada hayır. Siz ne yaparsanız yapın bu doğal olacaktır zaten orada. Kimse sizden bir şey beklemiyor aslında öyle bir sorumluluk yok. Bu kadar kafaya takılacak hiç bir şey yok.

Sesin titrer konuşmaya çabaladığında art arda. -

Ben de aynısını aklımdan geçirdim.

Hayır. Hocam ben hiçbir sorunu olmayıp asosyal olanlardan değilim. Öyle olanlara da gıcığım. Problemleri yok aileleri iyi psikolojileri iyi diksiyonları iyi ama konuşamıyorlar, aciz insanlar. Benim durumum farklı.

Bugün okuduk. Tahtanın önünde okadar stres oldum ki. Herkes okudu en son bana geldi ve en başta 20 saniye falan işkence çektim. Sonra yapmayı başardım yavaş yavaş okuyarak. Çok şükür, bugün de başardık.

Sosyal fobin olabilir bence psikoloğa görünmende fayda var.