Çok zor bir durum kimin sende daha çok etkisi var ise onun yanında kal. Böyle düşün hangisi ölse daha çok üzülürdün.

Gerçek olmasa da derken? Gerçek olması için tek şart doğurmuş olmak mı? Son düzenleyen: Moderatör: 3 Aralık 2022

Her iki tarafla da samimi kalmanı öneririm. Durumunun ne kadar zor olduğunu anlayabiliyorum ama üzülmemen gerekiyor. Şu anki ailenden vazgeçme. Biyolojik ailenden de vazgeçme. Ben senin yerinde olsam beni bağrına basanlar ile çok samimi olurdum. Sonuçta o kişiler ile de kan bağın var.

Sana kim evladım dediyse onun yanında kal. Seni yıllardır yetiştirmiş olanın yanında kal. Ama iletişimi kesme biyolojik annen ile.

Dostum öz annen sana bayağı yabancı biri gibi gelebilir fakat ömrün boyunca onu unutma nadir de olsa buluş görüş nihayetinde seni karnında taşımış. Aynı şekilde dayın, teyzen, anneannen, deden bu gibi yakınlarınla da görüşebilirsin. Ben senin yerinde olsam samimiyet kurardım onlarla.

Genler önemli değil dost gitmek istiyorsan biyolojik annen olduğu için değil gitmek istediğin için git.

Dostlar ben 5 yıl önce evlatlık olduğumu öğrendim fakat şu anki ailemden memnun olduğum için ve o zamanki duygusal içgüdüyle biyolojik ailemi merak etmedim, görüşmek istemedim. Ailemin anlattığına göre biyolojik annem olayların başında pek de suçlu değil, uzun yıllardır düşündüm ve kadını suçlayamadım ki ailem de kötü bahsetmiyordu kadından. Uzun süre düşünmemin sonucunda birkaç gün önce kadınla buluştum, iş yerini vesaire zaten biliyordum kim olduğunu da Facebook'tan falan 2-3 yıl önce bulmuştum. Kadın görür görmez ağlamaya başladı, sarıldı öptü ve güzel ağırladı beni. Gözlerinde beni görmüş olmanın mutluluğunu sezdim "benim kalbimin bir tarafı her zaman sana aitti, bir gün geleceğini biliyordum." tarzı konuştu ve hayat boyunca peşimden koşmuş. İlkokul, ortaokul, lise, gittiğim dershaneler vs. hep takip etmiş ve hep benden haberi varmış bunları hem ailem doğruluyor hem de ben yaşadıklarımı düşününce taşlar yerine oturuyor. Kadın olayların başında mücadele etmiş ve suçsuz, şimdiki aklım olsa dava falan her şeyi açardım falan diyor ama seni ailenden almak gibi bir niyetim de yok ailene çok büyük haksızlık olur sadece seni göreyim iletişimde kalalım istiyorum falan dedi 3-4 saat kadar kafede oturup konuştuk. En nihayetinde insanız tabii ben garip duygular içerisine girdim, anlamlandıramadığım duygular içerisindeyim. Şu anda ise özlediğimi hissediyorum, bunun sebebi biyolojik bir şey midir? Siz benim yerimde olsanız görüşür müydünüz? Şu anki ailem görüşmeme karışmıyor, senin bileceğin iş biz karışamayız böyle bir hakkımız yok diyorlar ben de onlara benim ailem her zaman sizlersiniz diyorum zaten. Bir tarafta hiç tanımadığım ama genlerini taşıdığım, kan bağım olan bir yığın insan var ve birçoğu beni merak ediyor ben de onları merak ediyorum. Siz benim yerimde olsanız anne tarafından sizi seven insanlarla tanışır mıydınız?

hayır üvey ailesinden memnun ya

Seni anlayamam ama ben olsam tanıdığım ve beni büyüten insanlardan vazgeçmezdim.

Gerçek olmasa da ailenden vazgeçme. Son düzenleyen: Moderatör: 3 Aralık 2022

Seçim yapmana gerek yok? Seni büyüten sana bakan sana evladım diyenler belli. Diğer yandan öz annenden kopmana da gerek yok ki görüş ara, herkesle aran iyi olsun akrabaların da dahil.

Ben senin yerinde olsaydım biyolojik aileyle hiçbir koşulda iletişim kurmazdım.

Benim babam 8 aylık iken evlatlık verilmiş. Daha sonra birçok olay olmuş fakat genel olarak 2 tarafla da görüşüyor. Ben iki taraftaki bireylere de hala ve amca diyorum. İlginç olan yer ise evlatlık verilen taraftaki hala ve amcamlar bana karşı daha özverili ve içten. O yüzden size tavsiyemdir şuan ki ailenizi incitmeden kan bağı olan tarafla tanışıp hayatınızın bir parçasına onları da alın. Bu deneyim size müthiş şeyler katacak. Bu durumu 2. jenerasyon olarak tadan biri olarak söylüyorum.

Ben olsam bi tanışıp olayları anlamaya çalışırdım. Sonrada iki aile arasında seçimimi yapardım.