Ne zaman amacımıza ulaştık ki mutsuz olalım?

Çoğu insanın niteliksiz hedeflerden haz almaya çalıştığından dolayıdır. Bu niteliksiz hedefler, niteliksiz olduğu gibi samimiyetsizce de belirlenir. Yani hedef belirleme aşamasındayken inatçılık, kibir, özentilik gibi etkenler esas alınır. Bir de bunu yaşamındaki her döneme tatbik etmeye çalışanın vay haline. Yemeyi, yatmayı dört ayaklı canlılar bizden çok daha iyi yapabilirler. Biz insanlar ise fazlasıyla farklıyız ve sadece bunlarla sınırlı kalamayız. Kapasitemiz bir aslan ya da kuş kadar değil. Bundan ötürü ısrarla hayvani hazların ağır bastığı bir hayatı yaşamak mutlu etmeyecektir, çünkü insan denilen mahlukat beynini aç bırakmamakla mükelleftir. Bu hissi ise en çok alim olan da, en çok cahil olan da mutlaka yaşar. Hem de sürekli olarak.

İstediğim şeyler genellikle çok uzak şeyler olmadığı için ulaşabiliyorum. Mesela şimdi ki hayalim en iyi sistemi toplamak belki 5 6 sene sonra olur.

Ben öyle düşünmüyorum çünkü her zaman amacıma ulaşamıyorum. hayatta her şeye ulaşabilseydim bir süre sonra sıkılırdım. Galiba sen istediğin her şeye ulaşıyorsun?

Dopaminle alakalı olabilir diye düşünüyorum. Beynin dopamin üreten bir ödül sistemi var. Merak etme, yeni bir bilgi öğrenme, hedefe ve amaca ulaşma sonunda kendini ödüllendirdiği bir sistem olarak biliyorum. Buda sanırım bir şeyi elde etmeye olan arzumuzu arttırıyor o hedefe ulaştığındaysa başka bir hedefe, amaca odaklanıyor. Araştırabilirsin tam hakim olmamakla bununla ilgili bir belgesel izlemiştim.

Maddiyatla bir yere kadar mutlu olursun, o yüzden iyi arkadaşlar edin onlara sahip olduktan sonra mutsuz olmazsın.

Gereksiz yere büyütülen şeylerde bu his normal. Beklentinizi karşılamadığı için tatmin olmuyorsunuz. Bir telefon için fazla heyecan ve beklenti içine girmiş oluyorsunuz. Bunu en son FH4'te Ferrari 599XX EVO aldığımda yaşamıştım. Oyuna girmiyorum aldığım günden beri. Mutsuz oldum sonrasında. Ufak bir şey için çok fazla emek harcadım ve çok fazla beklenti içine girmiştim.

Aç gözlü olduğumuz için olabilir mi?

Ben olmuyorum.

Çünkü istediğimiz şeyin hayali genelde bizi daha mutlu eder. Sürekli hakkında düşünürüz ve bu bizi heyecanlandırır, düşündükçe heyecanlandırır. Heyecanlandıkça daha çok isteriz, o an daha mutlu oluruz. Sonunda istediğimiz gerçekleştiğinde o şeyin aklımızda canlandırdığımız gibi olmadığını gördüğümüzde hayal kırıklığına uğrarız, çünkü hayalimizi kurduğumuz şey aslında istediğimizin kafamızdaki tasviridir belki de ve gerçeğin o tasvir ile aynı olmadığını görürüz. Ayrıca diğer bir yandan hayattaki tek gerçekçi amacımıza ulaştığımızda artık bir amacımız kalmadığı için boşlukta hissederiz.

Elinde imkan olup, tüm amaçlarına emeksiz kısa yoldan ulaşabilen insanlar bir süre sonra ne kadar uğraşsalarda tatmin olamazlar. Bir noktadan sonra amaçları da kalmaz artık. Doktor bir arkadaşımız , istediği her şeye sahip oldu hayatında, doktor oldu, uzman oldu, çapkındı istediği kızı elde etti, parası vardı istediği arabayı vs. aldı. Bir süre sonra önce biseksüel ilişkilere başladı kadınlardan sıkılıp, sonra uyuşturucuya başladı ve en sonunda da zaten ulaşması kolay olan anesteziklerden kendine verip intihar etti.

Heves edilen şeyin olması ya da heves edilen şeyi yapabilmek farklı bir mutluluk verir insana. Aynı şekilde heves edilen şeyin olmaması da büyük üzüntüler yaratır. Bende hayal ettiğim bir olguya ulaştığımda, sonrasında bumuymuş diyorum kendi kendime Garip bir his aslında. Ve bir şeyleri bazen gözümüzde büyütmek ve onu yokluğunda olabildiğince arzulamak sonucunda ise garip bir his işte

Doyumsuzluk.

İnsan hep bir amaç için yaşar bir amaç için ölür hayat böyle hep hedefler idealler vardır bu kimi zaman telefon, pc kimi zaman bir araba bazende meslek hedefleri insan hiç durmadan amaçları doğrultusunda çalışır ve ona ulaşınca daha da iyisine üstüne çıkmak ister. Bana göre bu kötü bir şey değil ama insan kendini hep maddi şeylere bağlı tutuarsa onu elde edince belli bir süre mutlu olur o yüzden maddiyat dışında maneviyatta önemlidir.

Yurtdışından sipariş verin 1-2 ayı bulduğu için mutluluğunuz daha uzun sürecektir.

Amacıma bir ulaşsam da mutsuzluğa kapılsam.

Kişiden kişiye göre değişebilir bu duygu

Benim istekler gerçekleştiğinde hep bir sıkıntısı çıkıyor nedense. O yüzden pek heveslenmiyorum artık hiçbir şeye.

Başka bir şey kalmıyor çünkü. Onu yaptınız. Başka bir şey kalmadı. Ondan.

İstediğini elde edene kadar heyecan var elde ettikten sonra o heyecan kalmıyor bundan olabilir. Ama ben mutsuz olmuyorum, aksine, elde etmişsem; edememişkenki halime göre daha mutlu olurum

Bence de beklentinizi büyük tutmamak önemli. Bir zamanlar henüz bilgisayarımı toplamadan önce, sistem toplamaya takık vaziyette sürekli bilgisayarlar ile ilgili bir şeyler okur, videolar izler, forumda konuları takip ederdim. Bilgisayarı topladıktan sonra bütün ilgim uçtu gitti. Hatta aldığıma pişman oldum diyebilirim.

Belki 5 6 sene sonra o sistemi toplayacaksın, ama Annen Baban belki büyükannenle deden hayattan ayrılınca bidaha geri gelmeyecek onlarla daha fazla zaman geçirmelisin. Önemli olan elimizdekilerin değerini bilmek.

Çünkü insana amaç gerek. Amaç hedef olmadan mutsuz olur insan. Amaçsız yaşayan insan boşa yaşıyordur zaten.

İnsan ulaşamadığı her şeyin delisi, ulaştığı her şeyin nankörüdür. Pablo abim güzel açıklamış. Çok gereksiz gibi gözüken şeylerden mutlu olurken yıllardır istediğim, çabaladığım, emek verdiğim şeyler olunca nedense o olmadan önceki istediğim olmuyor. Misal geçen hafta hiç beklenmedik bir ilişkiye başladım, çok ani oldu, bunun heyecanı hala birazcık üstümde. Sanırım ani olaylardan daha çok hoşlanıyorum.

Telefon çok umurumda olan bir şey değil. Ama eskisi çeşitli sebeplerden dolayı kanser ediyordu. Açıp alo desem, WhatsApp'a girsem yeter kafasındayım. Gittim görüntüsünü sevdiğim bir şey aldım. Sabah akşam arkasına bakıp ne güzel renk ya diyorum. Mutlu oluyorum. Ama bir yandan bilgisayar mühendisliği okumak istiyordum. Kazandım, okuyorum. Mutlu olmadım. Kötü geçen bir sınavımdan iyi not almışım. Mutlu olmadım. Neyin mutlu ettiği, neyin etmediği pek belli değil gibi. İnsanlar genelde ulaşamadıkları şeyi isteyip onu arzuluyorlar. Ona ulaşmaya çalışmayı seviyorlar. Eline geçince pek önemi kalmıyor.

Selamlar, ben bir şey farkettim, nedense isteklerim gerçekleştikten bir süre sonra mutsuzluğa kapılıyorum. Herkeste böyledir sanırım. Mesela telefon almadan önce telefon alacağım için mutluydum, telefon kargoya verildiğinde de mutluydum. Telefon geldi ve bir amacım kalmadı nedense garip bir his var içimde. 1 yıl önce bilgisayar alacakken siteler üzerinden topluyordum, oynuyacağım oyunların listesini yapıp, hayallerini kuruyordum. Şimdi yaklaşık 1.5 yıldır bilgisayarım var ama yine garip his. Sizin de böyle oluyor mu? Neden amacımıza giden yolda mutluyken amacımıza ulaştığımızda mutsuz oluyoruz?