Öz güven sorunu eksiklikten geliyor, dış görünüşe bahane bulmayın -gözlük, kilo vs.-. Kendimden örnek vereyim; kilolu değilim hatta zayıfım ama kaybettiğim kavga sayısı çok azdır, sadece bir tane hatırlıyorum o da kendime aşırı güvenmemden dolayı oldu -yine de konu bu değil-, kaybetmeme nedenim 'kavgayı kaybetmeyeceğimi bilmem'. Çoğu kavgamı daha başlamadan kazandım. Tehdit edildim, gidip konuştum, özür dilettim. Geç saatte tanımadığım kişiler önümü kesti, sonra arkalarını dönüp gitmek zorunda kaldılar. Karşı taraf sizin tehdit olduğunuzu bilirse size ister istemez saygı duyar. Tehdit olun, kavga edin, dayak yemekten korkmayın. Gözlüğü tarzınıza uydurun. Yapamıyorsanız tarzınızı gözlüğünüze uydurun. Moda sayfalarına falan bakın işte. Espri yapmayı öğrenin, bu konuda kendi tarzınızı bulun. Herkes her espriyi sevmez ama bazıları da evrenseldir. İnsanları eğlendirebilirseniz yine saygı görürsünüz. Kendinizi geliştirdiğinizi söylediniz, etki etmiyorsa yanlış şeyler öğreniyorsunuzdur. Mesela Akdenizdeki balık cinslerini öğrenseniz size bir şey katmaz. Güncel şeyler hakkında bilgi edinin. Aynı zamanda hitabetinizi güçlendirin, ayna karşısında pratik yapın. Öyle şeyler bilin ki konuştuğunuzda insanlar dikkatini size versin. İşin özü, içinizden bir şey yapmak geliyorsa yapın. Çekindiğim bazı durumlarda kendime hep 'izlemeye mi geldin yaşamaya mı?' diye sorarım. Siz de düşünün bunu.

Lazer yaptır gözlükten kurtul, hemen bodybuilding başla, hayvan gibi yemek ye, kıyafetlerine özen göster, tıraşını ol ve hiç bir şeyden utanma veya çekinme, yani bir kızı beğendiysen git direk konuş, red mi etti? Git başka kızla konuş. İllaki biri kabul eder seni.

Yakın zamanda gözlüğümü değiştireceğim, zaten 2 yıldür yaptığım vücud geliştirme ilgili bir spor düzenim var. Kız konusuna gelecek olursak hiç sevgilim olmadı, kız arkadaşımda yok mallesef en azından sanal dışında yok. Sanalda konuşabiliyorum çünkü kimse beni tipimle yargılayamıyor.

Kısaca özetlemek gerekirse: 1. Sevdiğin kişiye açılamıyorsun başkaları açılıyor gidiyor. 2. Sorumluluk almaya korkuyorsun. 3. Arkadaş çevren 2-3 kişiden ibaret oluyor. Yaşadığımdan biliyorum ama acil destek alman lazım böyle devam edemezsin.

Destek almadanda halledebilirim gibi hissediyorum, biraz sosyalleşmeye çalışsam sanki.

Öncellikle belirtmek istiyorum, bu konuda derleteşecek kimsem yok, en azından burada biraz sosyalleşip dertlerimi paylaşmak istiyorum. Yaklaşık 10 yaşındaydım, sınıfta bir çocuk vardı, hep en hızlısı, en iyisi, en özgüvenlisi O'du, birden fazla ona benzer çocuk vardı daha doğrussu, klasik devlet okulu kafası. Tipi olmayanı, özgüveni olmayanı dışlarlar. Ne zaman okula gitsem bir çocuk tarafından okulda karşılık veremediğim için kızların önünde dövülürdüm, şu an 17 yaşındayım, o yaşlarımda ki her şey şu an travmaya dönüştü. Ne zaman hayatta bir şeyler başarıp bunlar hakkında bahseden birilerini görsem " bunu bende yapabilir miyim? " diye soruyorum kendime. Hep bir sosyal sorumluluklar var üstümde, bir şeyler başarmamı istiyorlar ailemde ki kişilerin hiçbiri anlayışlı destek veren kişiler değil. Bazen karşı cinsimle konuşamıyorum bile, sadece utanmak değil ne diyeceğimi bilemiyorum. Benden bir sürü sorumluluk bekleniyor. İyi bir gelecek, sosyal bir insan. Bu dertler o kadar başımı şişiriyor ki bazen olumsuz düşüncelere kapılıyorum daha çok hata yapıyorum ve bu hata üzerine daha çok etrafımda ki insanlardan stem yiyorum. Psikoloğa gitsem bile diyeceği her şeyi biliyorum. Bunun yanı sıra hayatımda kos kocaman bir okul derdi var, gelecek kaygısı var bir yandan, kimse destek olmuyor. Muhteşem insanları gördükçe daha da öz güvenim düşüyor. Çoğu insandan daha çok kendimi geliştiriyorum ama bunlar nedense hiçbir etki etmiyor. Hiç arkadaşım yok, dediğim gibi sırf gözlük takıyorum veya insanlar içinde öz güvenli olamıyorum diye suçlanıyor ve dışlanıyorum. Yıllarca bu dertler başımın bir yerinde inanılmaz derecede stres yapıyor. Basit, samimiyetsiz, anlayışsız insanlardan bıktım. Bu dünya bana göre değil resmen. Yazı yazmak rahatlamama yardımcı oluyor, lütfen yanlış anlamayın