Psikolojik Danışmanlık bölümünü bitirdim ama sevmiyorum pek, yapmayı düşünmüyorum. Bu sene başka bir bölümde okumak niyetiyle tekrar sınava girmeyi düşünüyorum ancak o iş de zor görünüyor. Maddi durum yok, geçim ve para lazım, yaş ilerliyor. Yeni girmek istediğim bölüm, gerçi o da elektronikle alakalı değil ama o da diğer bir ilgi alanımdı, eğer becerirsem, okuyabilirsem mutlu olacağım.

Teşekkür ederim

Hocam üniversite okumuyorum ama birkaç tavsiye verebilirim. Not tutup çalışmanız ve her gün tekrar yapmanız çok işe yarıyor. Ben şu an YKS'ye öyle çalışıyorum. Planlı programlı olursanız ne hevesiniz kırılır ne düşük puan alırsınız. Hatta daha çok çalışma isteği bile geliyor. En azından bir deneyin kaybedecek bir şeyiniz olmaz diye düşünüyorum. Sınavlarınızda başarılar dilerim.

Bende aynen bu şekildeydim. Bende senin gibi öğrendim ama tabii üniversite aşamasındayım şu anda. Elektrik elektronik mühendisliği 1. sınıf öğrencisiyim şu anda. Ama bende bu matematik olsun fizik olsun lineer cebir dersleri resmen canıma okuyor. Hadi fizik bir nebze halledebiliyorum ama matematik bir sürü teoremdir bilmem nedir hep sıktı beni. Varmı bana önerisi olan yardımcı olabilecek. Şu anda ilk vize sınavlarım bütün derslerde 10 ile 30 arasında değişiyor. Lineer cebir tam öğrendim diyorum başka bir şey çıkıyor ben bilmiyormuşa dönüyorum. Bende aslında senin dediğin şekilde ilerlemek istiyorum ama şu anda üniversite biraz zorluyor. İnşallah içimdeki heves kırılmaz.

Hocam siz yine de hayalinizden vazgeçmeyin. İnşallah gönlünüze göre bir bölüm kazanırsınız. Sınavda başarılar dilerim. AYT çalışın bol bol bu sene de zor olacak gibi duruyor.

Hocam yaşınız kaç?

Selam arkadaşlar. Size içimi dökeceğim. Eski yıllarda, lise zamanlarımda ben bilgisayar kullanmayı öğrendim. Geç öğrenmiştim biraz, peder bey durumumuz olmasına rağmen inatla bilgisayar almazdı. Ben de biraz inek bir tiptim, oyundur falan pek ilgilenmiyordum. Yaşıtım olan kuzenim ilk masaüstüsünü 2007 gibi almıştı. Onlara gittikçe kullanmaya falan çalışırdım. Bizim eve giren ilk bilgisayar ise 2014 senesine tekabül ediyor. Lise 3'teydim o zaman, babam zorla ucuz bir laptop almıştı. İlk o PC ile düzgün şekilde bilgisayar öğrendim. Ama ben bir garip öğrenmeye başladım. İşletim sistemi Windows 8'di. Hoşuma gitmiyordu. Önce onu değiştirmek, değiştimeyi öğrenmek istedim. Kuzene falan sordum. Bozarsın uğraşma falan dedi. Yeni cihaz, normalde başkası düzgün düzgün kullanır geçer ama ben de meraklıydım, internetten öyle böyle bunu Windows 7 yaptım, driver falan filan buldum, sonra beğenmedim XP yaptım, 8.1 yaptım, Linux'ları denedim. Kuramayacağım işletim sistemi kalmayana kadar format attım ayda bir. Sanal makine falan olaylarına girdim sonraları, sonra tek diske 2, hatta 3 işletim sistemi kurdum vs. Bunlar basit gelebilir size ama daha yeniydim PC işinde, herhangi bir eğitimim ya da bilgim yoktu. İnternetten buldugum şeyleri tatbik ediyordum. Kuzenim bu duruma aşırı şaşırıyordu, senelerdir PC kullanan arkadaşların format atmak için bilgisayarcıya gittiğini de duyuyordum. Ona da ben şaşırıyordum. Sonra bu bilgisayarın için, parçaları merak ettim. Onu en az 10 defa sökmüşümdür, tamamen. Babam gördü bir defa, çok sinirlendi, ne yapıyorsun bozarsın dedi. Ben de sorun yok dedim, bir saate tamamen birleştirip çalışır halde önüne koydum. Parçaları öğreniyordum, RAM nedir, HDD nedir vs. vs. Buradan sonra elektronik işine sardım. Yine herhangi bir bilgim yok. Düz bir Anadolu Lisesinde son sınıfta okuyorum. Havya aldım. Lehim ekipmanları falan edindim. Bişilere lehim attım, öğrendim. Evde bir kutum vardı, eski elektronik alet parçaları, kablolar vs. Onlardan söke taka az çok devre ekipmanları, lehim, parça hakkında bilgim oluyordu. Lehimde kendi kendime ilerledim. Evde bir şey bozulsa Hepsini tamir edebiliyordum, genelde lehim işleri oluyordu. TV bozulsa mesela tüplü TV vardı. İçini açıyorsun, patlayan kondansatörü bulup numarasına göre yenisini alıp (50 kuruştu) lehimliyorsun ve başka sorun yoksa oluyor. Bu işleme TV tamircisi 50 lira alıyordu. Tüm bunlara bir eğitime tabii olmadan kendi başıma yapa bula ulaşmıştım. Hobim olmuştu elektronik. Hobi olarak izliyor, okuyor, elimde olan imkanlarla yapmaya uğraşıyordum. Zevk alıyordum, kendi çapımda yapabildiğimi düşünüyorum. Sonraları telefon işine de girdim. Telefonlarda denemeler yapıyordum, root atma, ROM yapma gibi şeyleri kolayca becerebildim. Yine aynı şekilde kendi telefonumun ekranını değiştirmiştim, daha önce yaptığım bir şey değildi ama kolayca yapmıştım. Yine devamında yazılım dillerine de bakmaya başladım, kaynak kitaplar alıyordum. Java ile çalışmaya başladım. Java bana kolay gelmişti, bir noktaya kadar gelmiş, basitçe algılayabilmiştim, öğreniyordum, aklıma giriyordu. O gün anneme ben Elektrik-Elektronik mühendisi olmak istiyorum dedim. Annemiz tabii memur ol kafasındaydı. Kızdı. Hep boş işlerle uğraştığımı, derslerimi aksattığımı söyledi. Kavga ettik. Lise sondaydım. Sınava az vardı, ben başka rüyalardaydım. Hep bir yatkınlığım olduğunu düşünüyorum bu konularda, belki de benim yeteneğim buydu. Hani insanlar yeteneğini arar ya, benim hiçbir yeteneğim yok der, bulamaz, üzülür. Ben de düşünüyorum bu konuda, belki de benimki elektronikti. Ama şu ara ne durumdasın derseniz, ben eşit ağırlık öğrencisiydim, sonradan sınavlardı, üniversiteydi, yurttu, üniversite hayatıydı, kpssydi, ekonomik krizdi derken ben bu işi tamamen bırakmak zorunda kaldım. Sevemediğim bir bölümde okumaya çalıştım, öyle gittim, elektroniği devam ettiremedim. Havyam bile yoktur şu an. Keşke bu sistem bizi sen bu puanla anca şunu olursun diyeceğine, sen neye yatkınsın bakalım deseydi. Ama demedi, demiyor. Ailemiz de demedi, sen buna yatkın görünüyorsun, destek olalım demedi. Hepimiz okullarda hap bilgileri öğrendik, sonunda o hap bilgilerle sınavlara girdik. Geleceğimizi bu tayin etti. Bizim yeteneklerimiz, yatkınlıklarımız yerine eğitimde, kariyerimizde geleceğimizi bilmem kaçıncı devirde hangi devletin olduğu ya da saçma sapan, hayatta kullanmayacağımız mat konuları belirledi, belirliyor. Ve gelişen şartlar, bulunulan ortamlar, hayatın getirdikleri ne kadar hevesli olursanız, devam ettirmek isteseniz dahi sevdiğiniz şeyi yapmanıza engel oluyor. O yüzden siz siz olun bırakmayın diyemiyorum. Ben devam edemedim, yine edecek durumum yok maalesef. Çok da zaman geçti. Öldü belki de içimdeki heves. Kısaca derdimi, içimi dökmek istemiştim, okuyan varsa bu yazıyı buralara kadar çok teşekkür ederim.

Maalesef doğduğun ülke kaderindir. Gerek ekonomik gerekse kültürel yapımız insanı hobilerinden kopartıyor.

Core 2 duo kaderindir.

Öncelikle kolaylıklar dilerim. Umarım halledebilirsiniz. Evet zor bir bölüm gerçekten bu bölüm, anlaması da zaman alacaktır, bir anda olmaz. Konulara düzenli ve isteyerek çalışın, farklı kaynaklara, youtube anlatım videolarına, kaynak kitaplara falan da göz atın. Öğrenmiyormuş, yapamıyormuş gibi gözükebilirsiniz, telaşlanmayın bence. Beyin çok daha açık bir yapı emin olun. Yaptıkça, öğrendikçe, anladıkça gelişiyor, gelişmek istiyor. Konularda temeliniz sağlam değilse temelden tekrar yapın, yapamadan ileriki konulara da atlamayın, anlaşılmayan yerler genelde eski konulardaki eksikliklerden kaynaklanan şeyler oluyor. Bir konu ya da teori ile ilgili aralarda tekrar soruları çözün, eski konular bile olsa hatırlama babında. Ben tabii alanınızla ilgili pek bilgi sahibi değilim, kendinize uygun düzenli bir çalışma disiplininizin olması lazım, bunu da siz oturtuyorsunuz. Her insanın öğrenme/çalışma stilleri farklı oluyor. Bunları keşfedebilir, araştırabilir, farklı çalışma metotları deneyebilirsiniz belki. Üniversite insanı yıldırabilir ancak kısmen zorla bitirmiş biri olarak şunu net şekilde söyleyebilirim, eğer uğraştığınız alanı sevmiyorsanız, bunlara hevesiniz yoksa ya da kırılmışsa artık zorla yapıyorsanız, o dersleri geçip o okulu bitirmek en az bir 10 kat daha zor oluyor. Hevesinizi kaybetmemenizi dilerim. Çalışın, merak edip araştırın. Bence halledebilirsiniz. Başarılar.

Hangi üniversite ve bölümü okuyorsunuz hocam.