Bence bu olay bir psikologu bile aşar. Onun dışında sürekli acıya, mutsuzluğa, ve ölümlere maruz kalmalısın bu sayede sana gelecekte olacak şeyler normal gelebilsin. Örnek verecek olursam arkadaşımın ablası hemşire ve ölüden acayip korkardı. Mezun oldu ve işe girdi. İlk ay gözüne uyku girmediğini ve sürekli ölünün yanında falan sure okuduğunu söylerdi. Geçenlerde konuştuk artık korkmadığını gayet normal geldiğini hatta şarkı falan söylediğini belirtti.

Üzülmen gerek çok.

Bunu kimse başaramıyor, başarmış gibi görünüyor

Bak ciddi ciddi sana kendimden bahsedeyim. Ben 19 yaşımdayım birahane işetiyoruz. Çoğu kişi daha bunu duyunca oh be hayat falan diyor öyle değil o işler. Evde ki kavga gürültüden ne uykusu, korkudan nefes alamıyorduk ablamla ikimiz daha şu kadarcık çocuğuz. Alkolün de böylesini içeni bir babamı görmüşümdür ki bizim dükkanda çok ta çalıştım. Ben kendimi tanımaya, hatırlamaya başlamadığımdan beridir de bu böyleymiş. Bundan 5 sene öncesinde Tekirdağ güzel sanatlar lisesine başladım, lise aşklarını bilirsiniz insan ne kadar tutulur, hayatımda o güne kadar ki yolunda gidebilen tek şeyi bir trafik kazasında kaybettim. Okulu bıraktım, dinlenmeye hakkım olduğunu düşündüm, sonradan bir de okulu bırakmanın pişmanlığını yaşadım. Samimi konuşuyorum şuan burada iç dökmek gibi de bir şeyler yapıyorum ancak, aile içinde aldatma mevzuları da yaşandı, küçük yaşımdan beri kendime zarar versem de bir kaç sene önce bunun hiç bir şeye faydası olmadığını anlayıp o ergenlik kafasından çıktım. Her gün gördüğünüz, yaşadığınız şeyler sizi büyütüp, olgunlaştırıyor. Dün sizin kalbinizi acıtmaktan solduran şey, bugün yaprak bile oynatamıyor. Ancak tabi ki kabuğu düşen her yara gibi bu da eski görünüşünde olmuyor. Bu yaşadığım durumu isteyen birisi olduğu için o kadar şaşkınım ki şuan, böyle bir şeyi benden başka kimse yaşamaz umarım. Çünkü insan emin ol doya doya ağlamayı özlüyor, bazı şeyler vardır, acısıyla da güzeldir bunu böyle bi durumda anlamak çok kötü, kendi haline üzülmek istediğin hiçbir an üzülemediğini düşünsene.

Ilk okulda bende böyleyim. Sara hastalığım vardı. Üzülecek bir şey bulamasam bile kafamda uydurur üzülürdüm. Ne oldu nasıl oldu anlamadım ama birgün bir nöbet geçirdim. Nöbette tuhaf bir halisulasyon gördüm. O da son nobetimdi sonra hiçbir şeyi takmamaya başladım. Aileden ölüm bile oldu. Hiçbir şey hissetmedim. Bu gamsizligim başıma bele oldu ama ilk okulu birincilikle bitirmeme rağmen sonrasında hiçbir şeyi takmamam yüzünden orta okul ve lisede karnem birlerle doluydu. Yani her şeyin fazlası zarar. Çalışmaya başladıktan sonra sorumluluklarim arttigi icin gamsizligim azaldi. Sen mutlaka profesyonel yardim al doktorlardan, bu kendi kendine atlatabilecegin bir şey değil. Kendimden biliyorum.

Arkadaşlar benim bir sıkıntım var. Örnek veriyorum, yanımda tavuk kesilse üzülürüm ama paketlenmiş tavuğa üzülmüyorum. Ben acıma duygumu yok etmek istiyorum. Tavuk bahane. Acıma duygumu nasıl yok edebilirim? Gamsız nasıl olurum? Ben bunu başaramadım. Başarmış olan var mı? Çok uç nokta olacak ama en yakınım ölse bile üzülmemek için ne yapmalıyım? Kısaca nasıl taş kalpli ve aşırı soğuk kanlı olabilirim? Sedef hastası olduğum için. Stres, hastalığımın tetikleyicisi. Son düzenleyen: Moderatör: 24 Ocak 2019

Vurdumduymaz ol. Bunu başarabilirsen taş kalpli olursun. Ben öyle yapıyorum.

Duyguları kontrol etmek çok zor. Bizim fıtratımızda var üzülmek, sevinmek, sinirlenmek... Bu arada Equilibrium filmini izlemenizi tavsiye ederim.

Duygu köreltici antidepresanlar dışında ilaçsız bir yol soruyorsan eğer canının gerçekten acıması lazım, fiziksel acı değil. Hiç beklemediğin bir zamanda beklemediğin kişiden gelmeli bu acı. Ondan sonra gör bakalım, değil yakının annen-baban bile ölse tınlamazsın. Tabi hastalığını da olumsuz etkileyecektir bir süre, bunun kaçışı olmayacak. O acıyı atlattıktan sonra her şey vız gelecek. Tabi bunu planlayarak yapamazsın. Doğal gelişmesi lazım.