Bende senin gibiyim dostum. Karşımıza keşke bir kız veya doğru düzgün bir dost çıksaydı. Zaten okuldaki sınıftaki sözde arkadaşlarını da sevmiyorsundur büyük ihtimal. Bende öyle. Şu okul bitsede önümüze baksak artık.

saçmalık geldi biraz benim yaşlarda herkes yaşamıyor lütfen durumu genelleştirmeyin çıldırasım greldi

Ee ne var? Klasik, ergen, asosyal tiplerden. Herkesin geçirdiği dönemler bunlar emin ol yani. Hayata karışması gereken yaşa geldiğinde zaten bunları hissetmeyecek, yaşamayacak.

Otizm, sosyal fobi, şizoid gibi bir şey yoksa muhtemelen sıradan bir sorun.

@Silinen üye Çok komikmiş kanka. 'Ergen düşünceleri' diyip geçebileceğin bir konu değil bu. Adamın yazdığı şeyleri görmüyor musun?

Abim benden sana bir tavsiye ne yaparsan yap üzülüp kırılcaksan şimdi tam zamanı. Asosyal olmandan kaynaklı hayatın bazı şeylerini yaşamadan görür ve ilerde yaşarsan eğer kaldırması senin için muthiş zor olacaktır. Sana tavsiyem elinden geldiğinde sosyalleşmen aktif olman gerekiyorsa bazı nedenlerden reddedilmen. Her yaşadığın sana deneyim ve güç olarak geri gelecektir.

Benzer bir durum 17 yaşımda başıma geldi. Şimdi düşününce saçma sapan sebeplermiş diyorum.

Eşimin bu muhabbetle ne alakası var? Ağzınızdan çıkan şeylerin nereye gidebileceğini düşünmüyorsunuz, bari yazarken düşünün. Bu yazdığından ne anlam çıkacağını idrak edebiliyor musun?

Ahmet kardeş çokça böyle konular açmışsın bir de ben birşeyler yazayım dedim, belki son noktayı koyabiliriz hep beraber. Şu an böyle şeyler yaşamanın sebebi hayata çocuk penceresinden değil de artık yetişkin penceresinden bakmaya başlıyor olman. Kafaya takma, sevdiğin şeyleri yapmaya çalış. Ailene çok bağlı olma, ama saygı, sevgi, hörmet kusur etme. Bir sürü arkadaşla deliler gibi gezip eğlenmen de gerekmiyor ayrıca, insanlarla düzgün iletişim kurabilmen önemli ve yeterli. O bilgisayardan da biraz kalk; çizim yap, kitap oku bul birşeyler. Uzun lafın kısası, kendine şimdiden yatırım yapmaya başla ve çoğunlukla kendine odaklan. Selametle.

Anlam yükleyemediğimiz için, oluyor ki pek anlam yüklenecek gibi değil zaten hayat ya da ya yalnızlığı çok seviyoruz veya mazoşist kişileriz ama vefalı çocukmuşsun.

Ben böylelerine kullanılmadan eskimişsin diyorum. Bizim evde de var. Çocuğu bir yere göndereceksin. Öf, pöf ediyor. Kullanılmadan eskimişsin diyorum.

Hayır, sıkıntının kralı var.

30 yaşına kadar kız arkadaşım dahi olmadı, 30 yaşında evlendim, çok da mutluyum. 30 yaşıma kadar bu saçmalıklarla uğraşmayarak bayağı bir zaman kazandığımı düşünüyorum. Evlenmeyeceğin bir kızla niye vakit harcarsın, çekersin? Arkadaşın olur ona bir şey demem, ama kanka tarzı.

Hocam çocukluk nasıldı utangaç mıydınız ona göre yardımcı olmak isterim, Nelerden hoşlanırsınız ve ya nelerden hoşlanıyordunuz önceden? 1 - Karşı cins sana dokunur ise heyecanlanman gayet doğal bir şey en başta ten farklı oluyor ve o tatlı sıcaklık eğer tırnakları uzun ise o verdiği tatlı acı çok güzeldir. 2 - O aldığın ilaçlar dopamin kaynaklı ilaçlar dopamin insana mutluluk verir. 3 - Sosyal ortamın yok benimde yok ben spor ile bu eksiğimi düzelttim, Kendini geliştirdiğin alan hakkında youtube için video çek emin ol çok güzel olur ben öyle yapıyorum. Not 1 : Hocam sizin şu anda olduğunuz dönemde bende vardım profilime girip çok eski konulara bakarsanız bende bunlara benzer konular açmıştım. Not 2 : Sizin aksinize bende ailemden nefret ederim ve onlara tüm sorumluluklarımı ret ediyorum. Not 3 : Enerjini kaybetme sebebin aldığın ilaçlar ola bilir ya da şu anda içinde bulunduğun psikolojin. Not 4 : İlk 3 yazdığımın notu ister yapın ister yapmayın fakat kesinlikle, Spor yapa bilirsiniz doğal olarak salgılatır ve mutlu olursunuz doğal bir şekilde. Ben Fitness/Vücut geliştirme yapıyorum. Not 5 : Kendini açıkça itiraf et bize söyleye bilirsin çünkü kimse seni burada tanımıyor.

Umarım eşiniz de sizin gibi düşünüp 30 yaşına kadar kendini saklamıştır hocam ne diyeyim.

Sürekli bilgisayar başında olmak, sürekli aynı şeyleri yapmak ve sosyalleş memek kendinizi kötü hissetmeniz için bir sebep zaten. Okul ortamınızda mı yok? Varsa kendinize arkadaş bulabilirsiniz, kendi sınıfınız olması şart değil. Kendinize acilen gerçek ve sanal olmayan bir dünyadan arkadaş çevresi yapın, kendinizi dışarıdan soyutlamanın anlamı yok, öz güven kazanmanız gerekli, hobiler bulun, spora gidin, dil kursuna gidin, müzik kursuna gidin, oyun oynamayı çok seviyorsanız arkadaş bulun dışarıda beraber bowlinge falan gidin. Yaşınız tam eğitimin ve sosyalleşmenin gerektiği zamanlar, ergenlik bazı kişilerde çok ağır geçebilir psikolojik olarak bu yüzden herkes sizin yaşadıklarınızı yaşayacak diye bir şey yok, forumda bu tarz çok sık konu görüyorum çoğu da sizin yaşlarınızda bireylerden. Bu yüzden lütfen dediklerimi ciddiye alın ve öncelikle sosyalleşmeye ve öz güven kazanmaya odaklı şeylere öncelik verin.

Ergen düşünceleri, sıkıntı yok.

Undertale bitir ve bitir tamamdır (psikoloji iyileşmesi %25)

16 yaşındayım. Şu ana kadar hiç arkadaşım olmadı. Kendimi bildim bileli tek başımayım. Bu zamana kadar hiçbir şey değişmedi. Bir kız görsem bir aşk vb. duygusu olmuyor, yani ama bir karşı cins bana dokunduğunda teni dokuyu değince aşırı derecede strese girip heyecanlanıyorum. Yani 3 4 gün bana dokunduğunu unutamıyorum, o yüzden karşı cins ile iletişimi kestim ve hiç kimseye güvenemiyorum. Her zaman için tek başıma oturup gökyüzüne bakmak sessiz ortamda oturup çay içmek, düşünmek beni mutlu ediyor ve her zaman bu haldeyim. Zamanında birtakım psikolojik sıkıntılarım vardı, söylemeyeceğim ne olduğunu maalesef. Şu an psikolojik tedavi alıyorum ve ilaç sayesinde şu an mutluyum ama ilacı bıraktığımda eski halime geri dönüyorum. Yani geçen bir tane araba önümde silah ile havaya ateş etmişti, hiç umursamadım yoluma devam ettim. Olaylara karşı duygum nedense olmuyor. Sosyal ortamım yok. Her gün bilgisayar başındayım. İnternetten gelirim var, para kazanıyorum, kendimi geliştirdiğim alan var ama hayatımı sadece kariyerim ve ailem açısından bakıyorum. Yani ailem iyi yaşasın, mutlu olsun, kendi hayatım önemli değil, her türlü çalışırım gibisinden. Her gün kendime bu düşünceleri hatırlatma yapıyorum. Onlar beni yıllarca zorluklarla büyüttü ben de onlara olan borcumu ödemek istiyorum. Evlenmek, bir arkadaşlık istemiyor gibi duruyorum ancak içten içe istiyorum. Kendim başkalarına danıştığımda bana dedikleri, insanları dışarıdan bakarak da tanıyabilirsin vesaire diyorlardı. Sosyal ortama gerek olmadığını, bir şey katmadığını söylüyorlardı. Bu kişilere internet üstünden danışmıştım. Yani gerçekte kimseye danışmadım hiç. Şu an yaklaşık 6 7 aydır bir kız ile konuşuyorum. İnternette tanışmıştık. Yani anlaşıyoruz, Discord'dan iletişim kuruyoruz. Onun dışında o kızdan başka kimse ile iletişimim yok. Kızı da gerçek hayatta tanışmak istiyorum. Kız Ankara'da, aramızda 500 km var yani bana bir yalanı yoksa. O kadar manipülator olduğunu düşünmüyorum. Onun dışında internette 3 4 yıldır arkadaşlık kurduğum insanlar var ancak onları da sadece yazısını görüyorum. Sesini falan hiç duymadım. Şu an çok boş hissediyorum. Bu yüzden ne yapacağımı bilemiyorum.

Her şey zamanında güzel. Verimli zamanlarınızı boşa harcamışsınız.

benzersiz bir konu deidğiniz bu başka

Bu bende de olan bir şey. Bir psikolojik destek almadan çözülmüyor, azalmıyor.

Yaşınız kaç çocuğunuzmu var konuyu açarmısınız merak ettim şu anda

Eğer o iş konusunda diyorsanız, evet, haklısınız ama ben biraz tek eşlilik kafasındaydım hep. You kız arkadaş muhabbetini diyorsanız, daha boş ne olabilir ki?

Biraz da ortamla alakalı bu durumlar. Eğer arkadaşın yoksa sevgili yapmanda zor oluyor.

Tüm ilkokul, ortaokul ve lise hayatım boyunca aynı şeyleri yaşadım. Şimdi 22 yaşımdayım ve hala yaşıyorum. Benim vaktim bitti bitecek. Dileğim sizin en kısa zamanda daha sevebileceğiniz bir birey olabilmeniz. Benim olduğumun aksine.