"Hayat kişisel hırslardan ibarettir." Anatoly Dyatlov

Dostum sorun Brad Pitt olamamak değil, sorun normal bir insana benzememem. Ağzımı açıp rahatça konuşamıyorum bile. Dişlerim o kadar berbat bir durumdaki özgüvenim yıkıldı gitti. Hayat çirkin ve fakir olanı dışlıyor. Üzgünüm olaylara gerçekçi yönden bakmak huyumdur.

Hiç kimse eşit şartlarda doğmuyor bu yüzden şansın önemli bir faktör olduğunu düşünüyorum. Her şey şans değil beceri ve emeğin önemi var bence.

Dostum sen çok yanlış düşünüyorsun. Önceliğin hayatını şekillendirmek olmalı, yüzünü değil. Daha yolun başındasın. Hayat tipe göre ayrım yapmıyor, doğal seçilim var. Kendini ne kadar geliştirirsen, ne kadar çaba gösterirsen bir o kadar üstlere çıkarsın. Herkes de Brad Pitt değil. İnsanlar senin yaşlarında kendi tipine önem veriyor. Ama sadece bu yaşlarda! Ben 30-40 yaşına gelmiş bir adamın aynaya bakıp kendi tipine yorum yaptığını sanmıyorum çünkü hayattaki başarısına pek etkisi olmayacaktır. Geleceği şekillendirebilceğine inan, çalış. Bir süre sonra bu düşünceden kurtulacaksın ve şu anki düşüncelerini hatırlayacaksın.

Azim+Çalışma=Mutluluk

Bu sence de çok absürt bir örnek değil mi?

Yaşadığın ülkeye göre değişen kavramlar bunlar. Bu ülke de maalesef torpil bol. Emekle ve çalışarak zor bir yere geliyorsun

Bana kalırsa hayat hem şans hem risk. Risk almadan aynı yerde dönüp durursun. Elinden olma ihtimalin de var fakat göze alacaksın artık. Ben diyorum ama ben de risk alamıyorum. Mesela eskiden Bitcion alan insanlar. Adamlar zamanında risklerini almış. O sırada bazıları aman paramızı kaybetmeyelim, güven olmaz diyerek hiç o işe bile girmedi. O riski alanlar şu an milyoner olarak hayatlarına devam ediyor. Diğer örnek ise risk alıp Çiftlik Bank'a güvenen insanlar. Yine bazıları güven olmaz diyerek girmedi, bazıları neye güvendi bilmiyorum ama güvenerek bu işe girdi. Sonuç ise ellerinde ne var ne yok gitti. İkisi de riskti. İyi karar vermek lazım. Bence risk almadan hiçbir şey olmuyor. Fakat bazıları da bağırıyor yani ben dolandırıcıyım diye.

Dış görünüşümüzü doğuştan seçemiyoruz maalesef. Bunu sen de biliyorsun. Ama tıpta çare çok. İlerde ameliyatlık bir şeyse olursun, sayamayacağım kadar estetik ameliyat çeşidi var. İnsan önce kendini sevmeli ve kendisine saygı göstermeli. Senin kendine saygın kalmamış. Bunu sen sağlayamıyorsan ama başkasından istiyorsun. Olmaz. Fakir doğabilirsin. Senin elinde değil. Ama fakir ölmek senin suçundur. Bugün başarılı olmuş milyarder birçok insanın hayat hikayesini oku. Çoğu baba parasıyla gelmemiştir oraya. Hep çalışmayla, azimle, başarıyla oluyor bunlar. Ağzın ve yüzün düzgün olabilirdi belki ama kolunu kaybettiğini düşün. Ayağının olmadığını düşün. Kör olduğunu düşün. Bunlar nasıl hissettirirdi? Dış görünüş yüzünden bu kadar bunalıma girmeye gerek yok.

Bence zaman mekan kavramları ve hareketin olduğu bir ortamda şans diye bir şey olamaz. Ama sağlıkla ilgili problemler bazen insanın elinde olmuyor. Benim de gözlerim iyice bozuldu ve kitap okuyamadığım için kendimden utanıyorum. Arkadaşlarım yeni okudukları ve önceden okumuş oldukları kitaplardan bahsederken sap gibi kalıyorum ortada. Ama ne olursa olsun bunu dert etmemek gerek. Sen de böyle yap. Anladığım kadarıyla biraz şanssız bir hayatın var. Ben azmet çalış çabala demeyeceğim. Zira hayatta en nefret ettiğim kavramlar bunlar. Çünkü insanlar insan gibi yaşamak için gereksiz yere hayatlarını feda ediyorlar. Hayattaki en saçma şey bu. Oysa herkes günde 3-5 saat çalışsa bile hayatını sürdürebilir. Geri kalan zamanda da mutlu olmaya çalışır. Ama şunu söyleyebilirim: Kendini mutlu etmeye çalış. Eğer gerçekten çok çalışmak bir işe yarasaydı, düzen hırsızlık düzenine dönmezdi. ''benim memurum işini bilir'' ''Turgut Özal'' Hırsızların efendisi.

Hiçbir şey yapmayıp, çaba göstermeyip, oturduğunuz yerden bir şeyler olacağını sanıyorsanız daha çok beklersiniz. Şans dediğiniz şey sizi durduğunuz yerde gelip bulmaz. Yani hayat kesinlikle tamamen şanstan ibaret değildir. Yanlıştır.

Sen vazgecmissin. Vazgecmeni de, her sey sans ne de olsa diyerek hakli cikarma pesindesin. Cenesi de, burnu da hic onemli degil. 15 sene sonra bu yazdigim sana daha anlamli gelir.

Teşekkürler ama param ve ortalama bir tipim olmadığını göz önünde bulundurursak bu hayatta hiçbir şeye sahip olamayacağım. Büyük ihtimalle ya İstanbul depreminde ölüp giderim ya da 25'i vurmadan kendimi asarım.

Yavrum benim sen bir gün emeklemeseydin bugün yürüyemeyecektin. Bir gün yürümesen, bugün koşamayacaktın. Hepsi azminin, çabalamanın eseri. Toplama, çıkarma, çarpma, bölme bilmesen denklem çözemeyecektin. Sen şimdi çıkıp diyorsun ki azmin, çalışmanın hiçbir faydası yok. Her şey şanstan ibaret. Kendinle çelişiyorsun. Evet, şans önemli bir faktör. Küçümsenmeyecek derecede. Her şey demek değil ama Ben şansıyla İTÜ kazanan biri görmedim mesela. Veya Harvard

Saydıkların çaresi olmayan şeyler değil ki. Çenenin de estetiği var dişlerin içinde çözüm var. Tabi ki maliyetli ancak çaresiz bir durum değil. Bu kadar öldürme kendini. Bu kadar karamsarlıkla 25 i de göremezsin sen. Dünya da 1 damla su için can veren insanlar varken o kadar da kötü durumda değilsin.

Teşekkürler. Sürprizbozan

Sıkı çalışma ile bir insanın başarılı olabileceğini düşünen herkes dünyanın nasıl işlediğini bilmiyor. Muhtemelen küresel nüfusun yarısından fazlası ömür boyu toplumdaki yerlerinde sıkışıp kalacak ve kelimenin tam anlamıyla bu konuda yapabilecekleri hiçbir şey yok.

@SickBoy Sen kafanı tipine takmışsın, başka hiçbir sorunun yok senin. Kronik sorunlara sahip tek kişi değilsin dünyada. Senin yazını okuduktan sonra ben öleyim bari. Umarım daha ciddi bir sağlık sorunu yaşamazsın da dert ettiğin tek şey o tipin olur.

Ne diyeyim. Böyle devam et o zaman. Umarım ''şans'' sana çatar da istediğin şeylere sahip olursun

Bence her şey. Mesela kendi hayatımı örnek vereyim. Çocukluğumda gayet mutlu neşeli bir çocuktum. Tip olarak da fena değildim. Sonra 10 yaşında veya 11 yaşında tam hatırlayamıyorum burnumda nasal deviasyon septumu oluştu. Bu günden sonra hayatım mahvoldu. Her zaman burnumdan nefes almakta zorlandım gün içinde ve uyku sırasındaher zaman ağzımdan nefes alıyordum. 13 yaşımdayken, ağzımda ya da çenemde ve dişimde garip bir şeyler olduğunu fark ettim ama yine de emin değildim. Ayrıca ailemde kimsenin sahip olmadığı çok büyük bir hooked tarzında bir burun oluştu. Yamuk burun gibi bir şey işte. Çocukluğumda gayet normal yüze sahip bir çocuktum. Ama 14, 15 yaşlarında farkettim ki artık o yüzden eser kalmamış. Gerçekten zayıf bir çenem vardı, ergenlikle birlikte neredeyse çenem dişlerim hepsi mahvoldu. Özgüvenimin hepsini silip attı. Dışarı çıkmadım içime kapandım çünkü aşırı çirkin bir insana dönüştüm. Ağızdan nefes almak tam anlamıyla insanı deforme ediyor. Şahsen görünüşümle barışık yaşayabilirdim, ama zayıf çenem ve dişlerim tarafından sürekli yargılanıyorum. Zayıf çeneye sahip insanlar genelde zayıf karaktere, yetersiz, düşük sınıfa eşittir. Tipsiz insanların çoğunu gözlemleyin hepsinde aynı özelliklerin olduğunu göreceksiniz. Ve ben sadece "normal çirkin" lerden değilim, garip, deforme olmuş ve zayıf bir çirkinim. 17 yaşındayken, İnternet üzerinden ağız solunumu ve zayıf çeneler ve yamuk dişler arasındaki korelasyona rastladım ve ondan sonra neden bunca zamandır dışlandığımı anladım. Benim yüzümün deforme olmasına sebep olan şey ağızdan solunum yapmamdı. Ağzımdan nefes aldığım için kendimden nefret ediyorum, ayrıca ebeveynlerimden çocukken bulunduğum herhangi bir doktora götürüp burnumu tedavi ettirmediği için de nefret ediyorum. Küçücük bir problemin koskoca bir hayatı mahvetmesi sence de garip değil mi? Size komik gelse de hayatımı mahvedecek olayların başlangıcı ağızdan nefes almak oldu. Hala 18 yaşındayım, bakir değilim, hiç kız arkadaşım olmadı. Arkadaşlarımla ve günlük hayatta, kendime oldukça güveniyorum ama kızlarla konuşma konusunda hiç umudum yok. Ben bile kendimle çıkmaz istemezdim. Çünkü normal bir insana benzemiyorum. Deformeyim. Yaş 18 olmuş, çenem ve dişim hala deforme olmuş durumda, 4 yıllık aptal bir fakülteye girmek bana hiçbir şey sağlamayacak, doğuştan fakirim zaten, insana benzemek için olmam gereken bir sürü ameliyat var ve bunları karşılayabilecek param yok. Her şey şans. Bu hayatta neden asla mutlu olamayacağımı bu yazıyı yazdıktan sonra bir daha anladım.

Hocam, selam şu an 22 yaşındasınız durum nedir? Sizi diğer forumlarda da görmüştüm aynı şekil mouthbreather olmaktan şikayetçiydiniz. Şu anki durumunuzu merak ettim açıkçası.

Hiç alakasi yok. Azim ve çalisma ile neler basarilabildigini bilmiyor cogu insan. Hemen vazgeciyor ya da "nasilsa ben basaramam" diyor.

Türkiye'de hayat tamamen torpil işi...