Boş konuşmamayı sevmemek normal. Her insan sevecek diye bir şey yok. Hatta az ve öz konuşmak bir meziyettir.

Takipteyim hocam ben de aynı sorunlari yaşıyorum ve kendimi sıkıcıy bir insan olarak görüyorum.

Bir de bu kısım var şimdi günaydın yazarsam oda yazacak öyle sonra nereye bağlanacak diye düşünüyorum. Düşündüm, bulamadım yazmamaya karar verdim.

Bende becerememe korkusu yok da, dediğiniz gibi konuşurken karşınızdaki tepki vermeyince tekrar anlatmaya başlıyorsunuz. Ben aslında unutmadım konuşmayı, yavaş yavaş böyle oldu bende. Şey diye düşünüyorum, böyle klavyeden yazı yazarken elimiz, düşünme hızına yetişemiyor ve biraz daha düşünüyoruz yazdığımız şeyde. Bu şekilde de beyin buna alışıyor. Daha sonra düşündüğümüz şeyi anında dışa iletince, beyin bir şaşırıyor. Sonra bir anda duraksıyorum böyle konuşurken, 2 saat doğru kelimeyi seçmeye çalışıyorum. Karşımdakinin ne düşündüğünü tahmin bile edemiyorum. Ama bende sadece aile, akraba, öğretmen gibi biraz daha saygılı konuşmalarda bu oluyor. Arkadaşlarımın yanında bu kadar olmuyor, hatta neredeyse yok denecek kadar az. Şimdilik ben de bir çözüm bulamadım, hadi hayırlısı.

Merhaba, benim sorunum muhabbet edememek. Şöyle ki uzun bir süre çoğunlukla izole bir şekilde yaşadım ve bu ay içerisinde bir açılma geldi 1-2 arkadaşım falan oldu fakat ben düzgün cümleler kuramıyorum, devrik cümleler halinde çıkıyor konuşurken sonra düşünüyorum bir süre karşımdaki şahıs anlamıyor haliyle. Sonra 1 kız var yakınlaşmak istiyorum muhabbet falan ama konuşmaya başlarsam bir yere bağlayamam, beceremem diye onunla da konuşmuyorum. Hani erkek olunca gene toparlıyorun boş yapmış olsam da fakat kızla behiç beceremiyorum. Ben konuşmayı unuttum sanırım.

Muhabbet etmeyi pek seven dayıların yanına giderseniz bu problemi çözebilirsiniz diye düşünüyorum. Örneğin manav, dolmuşçu, pazarcı..

Kitap okuyun ama sesli bir şekilde. Birisine anlatır gibi. YouTube'ta diksiyon derslerini izleyebilirsiniz.