Bende de öyle oluyordu hocam sonra düşündüm biraz kafamı dağıtsam kendimi başka işlere görevlere versem daha hızlı şafak atar dedim denedim yaptığım işlerle meşgul olunca tertiplerimle takılıca zamanın hızlı geçtiğini hissettim öyle devam ettim. Sende kafana çok takarsan bitmez askerlik.

Kardeşim bu da geldi buda geçecek gözüyle bak, bir şekilde bunada hayatında yaşanması gereken birşey olarak bakacaksın. İnsanlarla muhabbet et gırgır şamata günler geçer. 1-2 sene sonra arkana dönüp baktığında vay be ne günlerdi bu da geldi geçti diyeceksin. Kitap okuyan falan varsa bol bol kitap oku onlardan alıp. Zaten sabah kahvaltı içtima mıntıka yürüyüş şu bu derken boş kalmıyorsun zaman geçiyor, yat saatide nasılsa erken, gün bitiveriyor. Kendi kendini moda sokma sıkıntıya sokma, düşman elinde değilsin.

Öncelikle konuyu nereye açacağımi bilemedim kusura bakmayın, arkadaşlar askerdeyim 90 günüm kaldı. Bitmeyecekmiş dönemeyecekmişim gibi hissediyorum. Biteceğini bilmeme rağmen bitmeyecek gibime geliyor. Şu anki zamana kadar düşününce çok hızlı geçti ama önümdeki zaman sanki bitmeyecek bir rüya gibi. 18 ay 12 ay yapanları daha kötülerini, veya dağda zorlu şartlarda yapanları düşünüyorum ama fayda etmiyor bitirenlerden veya önerisi olanlardan yardımlarınızı bekliyorum, teşekkürler.

Takmayın hocam. Salın kendinizi.

Askere gittiğin yerdeki tabur komutanlığına uygun bir mesleğin yoksa nöbet tutarsın dostum. Veya berber terzi tarzı mesleğin varsa bir nebze rahat edersin. Evet 6 ay askerlik yapıyorum, bedelli işi ise tamamen yaşına bağlı. 25-26 yaşındaysanız veya daha fazlaysa kesinlikle bedelli yap çünkü 20 yaşında çocuktan sırf üst devre olduğu için abuk subuk konuşmalar duymak insanı deli ediyor.

Yakalatmazsan serbest dostum. İçeri hemen sokma bak etrafa kullanan varsa ailene kargolat

Aynen. Hocam biraz bunalmış sanırım hep aynı ortamda olmaktan her günün aynı geçmesinden kaynaklı.

80 günüm kaldı şu aralar teskerecileri görüyorum ve moralim bozuluyor. Ama bir yandan da benimki bitiyor. Yeniden hortlatmamın sebebi de bunalinca buraya yazmıştım ve iyi hissetmiştim. Belki yine öyle olur. İyi günler dostlar 58 kaldı dostlar.

RDM. Git bir uzmanla konuş konuyu.

Bu da Geçer Ya Hu! Dervişin biri, uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra bir köye ulaşır. Karşısına çıkanlara kendisine yardım edecek, yemek ve yatak verecek biri olup olmadığını sorar. Köylüler kendilerinin de fakir olduklarını, evlerinin küçük olduğunu söyler ve Şakir diye birinin çiftliğini tarif edip oraya gitmesini tavsiye ederler. Derviş yola koyulur, birkaç köylüye daha rastlar. Onların anlattıklarından Şakirin bölgenin en zengin kişilerinden biri olduğunu anlar. Bölgedeki ikinci zengin ise Haddad adında başka bir çiftlik sahibidir. Derviş Şakir'in çiftliğine varır. Çok iyi karşılanır, iyi misafir edilir, yer içer, dinlenir. Şakir de aileside hem misafirperver hem de gönlü geniş insanlardır... Yola koyulma zamanı gelip Derviş, Şakir'e teşekkür ederken, "Böyle zengin olduğun için hep şükr et."der. Şakir ise şöyle cevap verir: "Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Bazen görünen gerçeğin ta kendisi değildir. Bu da geçer..." Derviş Şakir'in çiftliğinden ayrıldıktan sonra bu söz üzerine uzun uzun düşünür. Bir kaç yıl sonra dervişin yolu yine aynı bölgeye düşer. Şakir'i hatırlar, bir uğramaya karar verir. Yolda rastladığı köylüler ile sohbet ederken Şakir den söz eder. "Haa o Şakir'mi" der köylüler, "O iyice fakirledi, şimdi Haddad'ın yanında çalışıyor." Derviş hemen Haddad'ın çiftliğine gider, Şakir'i bulur. Eski dostu yaşlanmıştır, üzerinde eski püskü giysiler vardır. Üç yıl önceki bir sel felaketinde bütün sığırları telef olmuş, evi yıkılmıştır. Toprakları da işlenemez hale geldiği için tek çare olarak selden hiç zarar görmemiş ve biraz daha zenginleşmiş olan Haddad'ın yanında çalışmak kalmıştır. Şakir ve ailesi üç yıldır Haddad'ın hizmetkarıdır. Şakir bu kez Derviş'i son derece mutevazi olan evinde misafir eder. Kıt kanaat yemeğini onunla paylaşır... Derviş vedalaşırken Şakir'e olup bitenlerden ötürü ne kadar üzgün olduğunu söyler ve Şakir'den şu cevabı alır: Üzülme... Unutma, bu da geçer..." Derviş gezmeye devam eder ve yedi yıl sonra yolu yine o bölgeye düşer. Şaşkınlık içinde olup biteni öğrenir. Haddad birkaç yıl önce ölmüş, ailesi olmadığı içinde bütün varını yoğunu en sadık hizmetkarı ve eski dostu Şakir'e bırakmıştır. Şakir Haddad'ın konağında oturmaktadır, kocaman arazileri ve binlerce sığırı ile yine yörenin en zengin insanıdır. Derviş eski dostunu iyi gördüğü için ne kadar sevindiğini söyler ve yine aynı cevabı alır: "Bu da geçer..." Bir zaman sonra Derviş yine Şakir'i arar. Ona bir tepeyi işaret ederler. Tepede Şakir'in mezarı vardır ve taşında şu yazılıdır: "Bu da geçer..." Derviş, "ölümün nesi geçecek?" diye düşünür ve gider. Ertesi yıl Şakir'in mezarını ziyaret etmek için geri döner; ama ortada ne tepe vardır nede mezar. Büyük bir sel gelmiş, tepeyi önüne katmış, Şakir'den geriye bir iz dahi kalmamıştır... O aralar ülkenin sultanı, kendisi için çok değişik bir yüzük yapılmasını ister. Öyle bir yüzük ki, mutsuz olduğunda umudunu tazelesin, mutlu olduğunda ise kendisini mutluluğun tembelliğine kaptırmaması gerektiğini hatırlatsın... Hiç kimse Sultanı tatmin edecek böyle bir yüzük yapamaz. Sultanın adamları da bilge Derviş'i bulup yardım isterler. Derviş, Sultanın kuyumcusuna hitaben bir mektup yazıp verir. Kısa bir süre sonra yüzük Sultan'a sunulur. Sultan önce bir şey anlamaz; çünkü son derece sade bir yüzüktür bu. Sonra üzerindeki yazıya gözü takılır, biraz düşünür ve yüzüne büyük bir mutluluk ışığı yayılır: "Bu da geçer" yazmaktadır. 'Buda geçer Ya Hu' sözünün aslı bundan bin küsür sene önceye, Bizans dönemine uzanır. Bizanslılar fena bir işe uğradıkları zaman 'Buda geçer' manasına gelen 'k'afto ta perasi' demektedirler. İbare Selçuklular zamanında İran taraflarına geçer; ama Farsçalaşıp 'in niz beguzered' olur. Osmanlılar devrinde Türkçe söylenip 'bu da geçer' yapılır. Derken tekkelerde ve dergahlardada benimsenir ve sonuna 'Ya Allah' manasına gelen bir 'Ya Hu' ilave edilip 'BU DA GEÇER YA HU' haline gelir... Hayat inişli çıkışlıdır. Her zaman bulunduğumuz durumun gelip geçici olabileceği aklımızdan çıkmamalıdır.

Nasıl yapacağım peki bu dediğinizi?

Muhtemelen. Sürekli aynı yüzler rutin sürekli aynı şeyler çarşı izni de bir kapalı bir açık. Sallantılı bi askerlik geçiriyorum karamsarlaştım o yüzden zamanın geçeceği konusunda.

Hocam sayılı gün çabuk geçer. Bende şuan okulun açılıp işten ayrılıcağım günü bekliyorum. Askerlik zor. Kolay gelsin vatan size emanet.

İlginç bi yol izlemişsin dostum, farklı. Şimdi arkana dönüp bakınca ne diyorsun peki askerlik hakkında?

''Bir işi bitirince başka bir işe koyulun ve muhakkak ki her zorluğun sonrasında kolaylık vardır.''

Merhaba. Mümkün olduğu kadar bir işle meşgul olmaya çalışın Yürüyüştür, kitap okumaktır vesayre. Askerlikte yine iyi, boş vaktiniz çok var. Elinize kitap, yabancı dil ile ilgili döküman vs. geçerse kaçırma. Kendinizi geliştirmeniz için ileride bu kadar fırsat olmayabilir. Müsaadenizle benim birkaç sorum olacaktı. Öncelikle 6 ay mı askerlik yapıyorsunuz? İkincisi sizce 100 bin TL verip, bedelli yapmaya değer mi? Üçüncüsü, yanlış biliyor olabilirim, askerlere belli bir görev alanı veriliyor mu? Mesela Türkçe öğretmenim aşçı yardımcısı olarak görev alıyormuş. Sonra kıtaya vermişler. Sizde de benzer bir durum var mı?

Kıbrıs'ta mısın?

Çarşı iznini kullan git bi dolaş gel. Ailen veya arkadaşlarınla telefonlaş. Arasıra komutanlarınla sohbet et. Devriye çıkma fırsatın var ise devriyeye çık.

Burada şafak muhabbetini çok yapıyorlar. Şafak saymayan biriyim ama üst devrelerin sürekli bitecek mi ne zaman bitecek günler geçmiyor vb. şeyler demesi yavaş yavaş içimi kararttı gibi.

Valla dostum sen bitirmişsin yine bir şeyin kalmamış öyle motive et kendini ben kendimi motive de edemiyom siz gidince 60 lara dusuyom daha 2 ayim kalıyo yeminle bedelli yapmadığıma o kadar pismanim ki yolun yarısı bitti diye motive ediyom bende jendimi

Hayır Ankara.

Teşekkür ederim. Herkes aynı şartlarda askerlik yapamıyor hayat herkese de adil davranmıyor senin şartların çok zormuş. Şartlardan ziyade 12 ay da fazla uzun askerlik için. Benimki de elbet bitecek ne kaldı şunun şurasında, ama dediğim gibi çok fazla şafak muhabbeti dönüyor ve insanın canı sıkılıyor. Son 1 haftaya geleyim de zaman geçmesin önemli değil

Sağolun hocam yanıtınız için. İleride askere gidince denerim.

Bende seninle aynı durumu yaşıyorum dostum. Şu anda şafağım 97 iyice bunalmış durumdayım senin ne guzel. Tahminimce 30 kusur günün kaldı bende burayı okuyunca rahatladım. Bu duruma düşenler için tavsiye vereyim maneviyat insanı gercekten rahatlatıyor. Dini güzel hikayeler oluyor onları okumanızı şiddetle tavsiye ederim. Arkadaşlarınızla muhabbet etmeye bakın, ben bunaldigimda az da olsa rahatlatıyor beni. Kitap okuyun, temiz hava alın, tek başınıza kafa dinleyin, hayal kurun gelecekle ilgili. Şafak 97, 50'lerde tekrar yazacağım sevgiyle kalın.

Belki ilginç gelecek bu dediğim ancak ben Türkiye haritasını boyayarak motive olmuştum. Tüm illerin göründüğü bir haritayı A4 kağıda çıktı aldım, 81 gün kaldığında Düzce'yi boyayarak gün gün denk gelen illleri boyadım ve baya motive etti beni. Çünkü aynı duyguya ben de kapılmıştım. Üstelik 12 ay yedek subay olarak yaptım askerliği. Kısa dönemler geldi, terhis oldu, sonra yeni devreler geldi, onlar da terhis oldu, ben en son terhis oldum düşün Zordu o anlamda ama dediğim gibi harita boyamak işe yaradı bende.

Bende 12 ay yapanlardanım. Askerdeyken ilk zamanlar dediğin gibi zaman geçmiyor gibiydi. Usta birliğinde çarşı falan hiç birşey yoktu. Bırak çarşıyı insan göremiyorduk. Dağın başında ha geldi ha gelecekler diye beklemek hiç kolay değildi. Teslim olan iki terörist karakolun krokisinin çizildiğini ve baskın yapılacağını söylediler. Sürekli şebekeler kesilmeye başladı. Telefonlar toplandı. Ailemizle de konuşamıyorduk. Dronla gözetimler başladı. Diğer karakollara baskınlar şehit haberleri falan derken nasıl bitecek bu askerlik dedim kendi kendime. Askerliğim Ocak ayında bitiyordu ve Haziran'a yeni gitmiştik. Bir gün nöbette tim arkadaşımla sohbet ederken konu nasıl bitecek muhabbetine geldi. O sırada komutan geldi ne konuşuyorsunuz diye sordu. Bizde anlattık haliyle. O da yeni başlamıştı uzmanlığa ve yaşı bizim yaşlarımıza yakındı. Bir komutandan ziyade arkadaşımız gibiydi. Siz yine gideceksiniz benim 20 senem var dedi. Ben şafak falan saymıyorum burası benim evim öyle ya da böyle ben artık buradayım yerleşirken bile evime yerleşir gibi yerleştim dedi. Bende öyle yaptım. Ne kadar kötü olsa da orayı evim gibi gördüm. Şafak falan çok umrumda olmadı. Yaşadığım anın iyi de olsa kötü olsa keyfini çıkarmaya çalıştım. Plakalara gelince saymaya başladım. Zaman yine akıp gidiyordu. Ne zaman ki askerlik bitimine 1 hafta falan kaldı işte ondan sonra zaman durdu. O son günler geçmek nedir bilmiyordu. Şimdi geleli neredeyse 8 sene oldu. Sana tavsiyem sende keyfini çıkar. Bulunduğun yeri sahiplenip anı yaşamana bak.

Hocam bir sorum olucak askerlik de telefon kullanmanız serbest mi? Yoksa sadece izin günlerinde mi kullanıyorsunuz?

Sağol kardeşim çok anlamlı. Varsa bildiğin bunun gibi hikayeler buraya atarsan sevinirim.

Vay be dostum. Bilmiyorum nasıl olacak azaldıkça sivile dair özlem ve planlar arttığı için daha çok bunaltıyor berbat bir durum. 38 günüm kaldı

Valla arkama dönüp baktığımda, özlüyorum baya. Güzel günlerdi.