Son olarak kendin ol, kendini yaşa. Kararlarından pişman olma. Ama ders çıkar. Bazen yapılan yanlışlar peşinden doğruları getirir.

Evet, soru gayet açık ve net. Yorumlarınızı almak istiyorum.

Aynen öyle. Kendi kararlarınızla duygularınızı birisine karşı veya bir olaya karşı yönlendirebilir miydiniz?

Bu duygu karmaşası ergenlikte oluyor genelde. O da gelip geçici bir şey. Zaman her şeye kadir.

Hocam aşık oldunuz ama mantığınız el vermiyor. Duygularınız da tam tersini söylüyor. Burada dediğiniz gibi seçim gerekmekte ancak şöyle de bir şey olabilirdi: Aşık oldunuz ve mantığınız da o kişiyi size uygun görüyor fakat siz duygularınızı başka bir tarafa çekmek istiyorsunuz. Bu durumda mümkün olur muydu, zor olur muydu?

Sanırsam sürekli o kişinin kötü yanlarını görerek kendi kendimi avutup vazgeçebilirim.

Aşk mı? Mantık mı? Önce bu soru için bunu seçmemiz lazım.

Duygularınla harekete geçmek için illa aşka gerek yok zaten. Örnek veriyorum bir erkek arkadaşın olur. Senin mantığına hiç uymayan biridir ama bu kişiye duygularınla yönelebilirsin. Ama iş ciddiye binince ve araya başka bir cins girince zıt mantık işlemiyor.

Yapacağım yanlışlar beni daha iyi yerlere getirecekse o yanlışları yapmaya da hazırım hocam Yeter ki kimseyi kırmamış olayım. Gerisi boş. Teşekkür ederim değerli yorumlarınız için @Jira ve @Silinen üye

Biraz daha açar mısınız? Kendi yaşadığın bir duyguyu yönlendirebilmek mi soru? Eğer öyleyse, iradesine sahip bir insan yönlendirebileceğini düşünüyorum.

Bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum Kendimle ilgili bilmediğim o kadar çok şey var ki. Sadece kendim için, isteklerim doğrultusunda yaşamaya çalışmaktan başka bir şey yapmıyorum. Duygular çok farklı bende. Var mı yok mu onu bile bilmiyorum baksanıza

Ben bir ergenim! Bununla hiç bu kadar iyi anlaşmamıştım.

Başkalarını sevmek önce kendini sevmekle başlar. Kendini sevmekten kastım, ben her şeyi bilirim, ben en en iyisiyim vb. değil. Bu bencilliğin dibidir. Herkes herkesi sevmek zorunda değil zaten. O yüzden sevmek ve sevilmek özel terimlerdir. Gerçek sevmek ve sevilmekte sokakta bulunan bir şey olmadığı için biraz çaba istiyor.

Peki mantığı geçelim. Sadece bir duyguyu isteyerek yönlendirebilir miydiniz? Karşınızdaki kızı veya erkeği çok seviyorsunuz diyelim. Ancak sevmek istemiyorsunuz fakat mantığınız da buna el vermiyor. Mantıksız bir şekilde sadece isteyerek bunu yapmak nasıl olurdu?

Eğer psikopatsan olur İnsan duygularını kontrol ederse ve kendini biliyorsa olur ama biraz zor.

İleride seni üzmeyecek kararlar yapmamak dileğiyle...

Estağfurullah. Bu dönemden her insan geçer yani. Kimseye özel bir şey değil. Bizde yaşadık o duyguları.

Çok duygusuz bir insan oldum son 2-3 yılda. Inanılmaz değiştim yani. Kendi isteklerim doğrultusunda hareket eden, beni seven kişilere her şeyden fazla değer veren ama diğer insanları gram düşünmeyen, hayattan zevk almayan, yaşamayı sevmeyen bir adam oldum. Her şeyi ve herkesi sorguladım yeri geldi eleştirdim. Şimdi de kendimi sorguluyorum. "Duygularımı ben mi yönlendiriyorum?" acaba diye. Galiba öyle. Aşk bende yok zaten uzun bir zaman da olmaz muhtemelen. Mantıkla hareket etmeye devam gibi... Teşekkür ederim görüşleriniz için.

İstediklerini doğrultusunda yaşamak istiyorsan insan kendini çok iyi tanımalı. Çünkü bu tür yaşayanlar yeri geliyor kendine düşman kalmak zorunda kalıyor... Kendini mutlu etmek için kendini ve değerlerini çok iyi tanımalısın.

Dedigim sey aynen gecerlidir. Benim fikrimce mantik ustun geldigi zaman duygular kolaylikla menfaatler yonunde yonlendirilebilir. Bir fakiri hic sevmezsiniz, vicdaniniz yoktur ama mantiklisinizdir. Unlu bir politikaci olarak kameralar onundeyken o fakire bir el uzatmaniz elbette en mantiklisi olacaktir bu da mantigin ustun geldigi bir insanda duygunun mantik eliyle yonlendirilmesidir.

"Estağfurullah" diyecek bir şey yok hocam Kişi kendini bilmeli değil mi? Siz yanlış bir şey söylemediniz. Ben neysem oyum. O olmalıyım. Şimdi ergen olma zamanı.

Duygularım var ama mantığıma uymuyor yani. Kendime mantığıma ne kadar uymuyor sorusunu sorardım. Yani senin mantığın ile tamamen zıt bir kişilik ise ne kadar seversen sev ben o ilişkiyi yürütemezdim. Ama ufak tefek mantık problemleri varsa aşık olduktan sonra aşılmayacak bir şey değildir diye düşünüyorum. Zaten şu dünyada ikisine de uyan birisini bulmak çok zor.

Eger insan, kendi icinde, mantigi duygulardan oncelikli hale getirirse insanlarin da duygularini yonlendirebilir. Tabi eger burada bahsedilen diger sahislarin duygularini yonlendirmeyse... Cunku mantik oncelikli hale geldiginde artik duygularin gereksizligi ortaya cikacak ve vicdani olmayan canli vicdana sahip olan mahkumlarini yonlendirecektir. Insanlari ona mahkum eden sey ise onlarin vicdani olmasi, kendisinin ise duygulari sadece akil ve mantik yolunda bir arac olarak gormesidir.

Dediğim gibi, örnek vermek gerekirse, bir insan bir olaya çok üzülse ve kendine zarar verdiğini anlarsa, iradesi ile o üzüntü duygusunu bastırabileceğini inanıyorum. Bunu da her babayiğit yapmaz ama ha.

Hayır şöyle bir durum var benim içimde. Çok okudum bu tür şeyleri ve insanları sorgulamadan duramıyorum. Mutlaka bir felsefe var beynimde. Insanların birilerini gerçekten sevdiğini düşünmüyorum, sadece değer vardır yani. Insanlar o kadar ahlaksızlardır ki ya kendilerini severler ya da başkalarının kendilerinde ortaya çıkardığı duyguları. Birilerini gerçekten sevmek... Sevmek çok farklı. Düşünmeden kendimi alamıyorum, karmaşık biraz O yüzden duygularım kenarda şu an.