Merhabalar, yazınızı okudum. Öz güven meselesi derin bir konu. Kendinizi beğenmemeniz, bir travma yaşamış olmanız, yaşadığınız çevre etki eder. Kendinizi beğenme mevzusuna gelince bunun için adım atmanız gerekir. İlk önce bir sorgulayın "Ben kendimde neleri beğenmiyorum?" Bu sorunun cevabı dış görünüşse ona yönelik adımlar atın. Mesela saç stilinizi değiştirin. Uzunsa kısa, kısaysa uzun stil deneyin. Giyim tarzınızı gözden gecirin. Sivilce probleminiz varsa randevu alıp halledin. Bu sorunun cevabı daha manevi şeyler ise - bir konuda başarılı olmama, ailevi problemler gibi. Psikoloğa danışmakta fayda var.

Alakası bile yok psikoloğa gitmemizin nedeni yardıma ihtiyaç duymamız zaten. Psikolog veya psikiyatr terapi yapar ve bunlar bilimsel tabanlıdır. Fobi dediğin şeyin uzmanları o kişiler. Sadece fobinin üzerine gitmek de doğru değildir. Evet üzerine gidilmeli fakat küçük küçük adımlarla gidilmelidir. Kalp çarpıntısı kaygılı hissetme vs bu tarz duygu ve fiziksel belirtilerin temel nedeni yanlış düşünce şemalarıdır. Mesela bir insan evdeyken kaygılı hissediyor. Nedeni ne? Evde her an deprem olabilir diye kaygılanıyor. Buradaki düşünce hatası da şudur: Deprem olma olasılığı çok düşük fakat kişi bunu çok yüksek bir olasılıkmış gibi abartır ve sonucunda her zaman o kötü şeyi yaşayabileceğini düşünüp kaygı, korku duyar. Psikolog ve psikiyatristlerin uyguladığı bilişsel davranışçı terapi: Kişinin çarpıtılmış/yanlış olan düşüncelerinin mantıklı ve gerçekçi olan düşüncelerle değiştirmektir. Başka terapiler de var tabii ama bu dediğiniz doğru değil. Lütfen psikolog psikiyatr işe yaramaz diyerek yanlış bilgi vermeyin. Sizde işe yaramamış olabilir veya sizde işe yarayan yöntemler de var fakat bunları düzenli uygulamamış olabilirsiniz.

Psikiyatr veya psikolog bu konuda eğitim almış ve nasıl tedavi edilebileceğini de biliyor. Fobinin altında yatan düşünceleri bulmaya çalışıyor ve onları düzeltmeye çalışıyor. Eğitimli kişi ile aile bir olur mu? Benim ailem mesela anlatmama rağmen abartiyon sende oyle bir şey yok gibi seyler soyluyor. Ben onlara anlattikca daha da kotu hissediyorum. Çünkü bilmiyorlar. Sadece üzerine gitmek de yetmiyor. Üzerind gitmek zamanla azaltır fakat üzerine giden kişi aşırı bir kaygı duyabilir. Bu kaygının altında yatan düşünce şemalarının da deģişmesi gerekiyor. Bunu da terapi ile yapabilirler.

Hiç sanmıyorum. Bir insanların yaşadığı hayata bakıyorum bir de kendi hayatıma. Ömrüm bir hiç uğruna ellerimden kayıp gidiyor.

Bende öyleyim çok yazdım buralara ama bir faydası elbette olmaz her şey bizim elimizde. O en azından senin tanıdıklar var benim kimse çağıracak eğer imkanın olduğu halde görüşemiyorsan bir şey diyemem misal imkanım yok.

Sosyal anksiyete/sosyal fobi. Hangi ilacı alırsanız alın geçmeyen bir şey. Bunun en etkili yöntemi sosyalleşmek. Herkeste tepki farklı oluyor, heyecan, kalp çarpıntısı, bayılma hissi, mide bulantısı. Bunların hepsi sosyal anksiyete yüzünden. Fobilerin üstüne gitmezseniz daha da büyürler. Psikolog, psikiyatri hiçbir şekilde yardım edemez size. Birisi çocukluğunuzu anlattırır durur, diğeri uyuşturucudan hallice ilaç yazıp başından savar. Fobiyi yenen kişinin kendisidir.

Herkese merhaba. Konuya nereden başlayacağımı bilmiyorum, o yüzden anlatacağım şeyler sıralı olmazsa kusura bakmayın. 23 yaşındayım. Yapı olarak içe dönük, sessiz ve utangaç biriyim. Bu yüzden aşırı derecede öz güven problemi ve aşırı derecede sosyal fobim var. Sosyal fobili ve öz güvensiz olmamın sebebi, dediğim gibi yapı olarak içe dönük bir insan olmam ve annemin beni küçüklükten beri ana kuzusu gibi çok koruyucu yetiştirmesinden kaynaklanıyor. Annem birkaç seneye kadar beni, onun oğlu bunu yapmış, onun kızı bunu başarmış sen daha hiçbir şey yapamadın vs. gibisinden sürekli beni başkalarıyla kıyaslardı. Tüm okul hayatım ve gündelik hayatım boyunca hep arka planda kaldım, sürekli insanlar tarafından ezildim. Bunca yaşadığım şeyler maalesef benim öz güvenimi mahvetti, sosyal fobim olmasına neden oldu. Hiç tanımadığım bir ortama girerken bile çok zorlanıyorum, girsem mi girmesem mi diye dakikalarca düşünüyorum, kalp atışım aşırı hızlanıyor. En basitinden pek fazla görüşmediğim misafirler eve geldiğinde onlara hoş geldiniz derken bile aşırı derecede utanan biriyim. Bazen tek başıma markete gidip de bir şey almaktan bile çekiniyorum. Tanımadığım insanları bırakın, tanıdığım insanlarla bile konuşurken onlarla göz teması kuramıyorum, düşüncelerimi ve fikirlerimi açıkça ifade edemiyorum. Mesela tanıdığım biri bile olsa onunla birlikte bir odada otururken bile aşırı derecede geriliyorum. Bu sebeple lisedeki birkaç arkadaşım dışında tek bir arkadaşım bile yok desem yeridir. Girdiğim hiçbir ortamda arkadaş edinemiyorum. Sanki insanlar beni önemsemiyor gibi. Bu zamana kadar bırakın sevgiliyi, kız arkadaşım bile olmadı. Ben de istiyorum artık arkadaşlarımın olmasını, onlarla güzel vakit geçirmeyi ya da sevgilimle bir kafede bir şeyler yiyip içip birlikte sinemaya gitmeye, ama olmuyor maalesef. Sürekli aynı şeyleri yaşamaktan bıktım. Sosyal hayatım hem maddi imkansızlıklardan hem de sosyal fobimden dolayı sıfır. Hayattan hiçbir zevk alamıyorum. En güzel yıllarım boş boş geçerek kayıp gidiyor ellerimden. Artık ben de hayatı eğlenerek, gülerek, gezerek dolu dolu yaşamak istiyorum. Okuyan herkese teşekkür ediyorum. Sadece içimi dökmek istedim, çok uzun oldu kusura bakmayın. Verebileceğiniz tavsiyeler olursa çok mutlu olurum.

Okuması keyifliydi, aynı sorun bende de var bu yüzden tavsiye vermeyi doğru bulmuyorum. Inanıyorum bu günleri'de atlatıcaz dostum

Aynılarını yaşadım ve hala yaşıyorum. Sorunun çözümü o kaygının altında yatan hatalı düşünceler. Bu düşünceler mantıksızdır ve acı yaşatırlar. Sorun da şu: Utanma ve kaygı duygusunu insanların yanındayken yaşıyoruz yalnızken bunları yaşamıyoruz. İnsanların bizim rezil olduğumuzu düşündüğünü sanıyoruz ve bu zihin okuma düşünce hatasıdır. Aslında böyle bir şey yok, sosyal fobiye en çok neden olan hata zihin okuma hatasıdır. Sonra felaketleştirme vs gelir. Aynı zamanda anormal olduğumu da düşünürdüm ben. Mesela biriyle konuşmaktan kaygı duyardım çünkü ya anormal davranırsam ya anormal olduğumu anlarsa o kişiye rezil olurm diye kaygı duyuyoruz. Aslında bizim düşündüğümüz gibi bir anormallik yok. Dışarıdan bakılınca hepimiz ne yaparsak yapalım normal görünürüz. Sosyal fobide insanlar kendini dışarıya normalmiş gibi görünmeye çalışarak çaba harcar fakat biz zaten normaliz. Kaygılıyken de normaliz. Bunu kabul etmek çok önemli çünkü sen bunu kabul edersen kaygılansan bile kaygıyı baskılamana gerek kalmaz ve kaygılandıkça dışarıdakiler ne der diye düşünmezsin ve otomatik olarak o kaygı azalır. Arkadaşlar sosyal fobisi olanlar bana yazabilir. İletişim kurabiliriz ve bu sorunun üstüne gidebiliriz.

Hocam bende bunun rezil olurumu değil de herkesi üstün görme şeklinde var ve çok kasıntı gergin bir durumda oluyorum hep. Son düzenleyen: Moderatör: 10 Ağustos 2023

Rica ederim

Verdiğiniz tavsiyeleri uygulayacağım, teşekkürler.

Hocam evet bende de ayni seyler oluyor üniversitede evden çıkıp okula gidene kadar aşırı kaygı, heyecan, kalp çarpıntısı yaşıyordum. Çok zordu ve heyecanlanıp kaygılandığımı belli etmemek için elimden geleni yapıyordum bu beni daha da kaygılandırıyordu. Ben de garsonluk düşünüyorum. Bunun için de çok kaygılıyım ama ne kadar zor olsa da üzerine gideceğim.

Bu arada sen bu tarz psikoloji hakkında olan başlıklara pek girme, insanlar zaten iyi hissetmiyor senin yüzünden daha da kötü hissediyorlar. Buraya gelip psikolog işe yaromoyor psikiyatr işe yaromoyor diye saçma düşüncelerini paylaşıp yaralı insanları daha da yaralama okey?

Eski ortamından tamamıyla uzaklaşıp yeni insanlarla tanış ve onlarla eskiden olduğun kişi gibi davranma, bunu kendini değiştir manasında demiyorum, rol ve taklit yapmak her zaman işe yarar. Özgüvenli ve sosyal birisi gibi davranıp insanların seni gram umursamadığına kendini inandırırsan ve kanıtlarsan önünde hiç bir engel kalmaz. Yeni bir kursa yazıl, bir etkinliğe git, dünyadaki en sosyal insan rolü yap, dene en fazla ne olabilir ki? hiç tanımadığın insanlar tarafından dalga geçilirsin, aşağılanırsın. Gereken cesareti toplayabileceğine eminim. ''Fake it untill you make it'' misali.

Psikiyatr de seni fobilerinle yüzleştirecek başka bir şey olmayacak. Boş motivasyon sözleri ile yapacak bunu. Karşındaki insan sonuçta. Ailen ile paylaşıp bu durumu daha kolay aşabilirsin. Deprasyon olayını anlarım ancak fobiyi kişi ailesi ile birlikte yenebilir. Benim de fobim vardı ve ailem ile paylaşıp yendim. Hala daha psikolog ve psikiyatristin büyük oranda işe yaramadığını savunuyorum. Örneğin köpek fobin var. Bunun altında yatan şeyi araştıracak, travma anını bulmaya çalışacak. E bunu zaten sen ailen ile de yapabilirsin, sonra parça parça yüzleşirsin fobinle. Fobi varsa demek ki zamanında bir travma oluşmuş. Fobiyi asla küçümsemiyorum yanlış anlaşılmasın ancak sadece kişi sevdikleri ile paylaşıp üstüne giderek yenebileceğini savunuyorum.

Git o zaman sen psikoloğa ne ağladın be!