Aslında gerçekler zaten ortada oluyor çoğu zaman ama insansı bencillik dışında kendini kurtarmak için payına düşeni değilde başkalarını daha zayıf olanı ateşe atacak o bencillik pislik devreye giriyor her zaman için. Buda normal herkesin insan olduğu için sahip olması gereken bencillik ile karıştırılıyor. Gerçekten geleceği normal bir şekilde kaygılayacak kadar bile beyin hücrem duygun kalmamış öyle bir haldeyim. Boşluk içinde süzülüp duygularının tamamen uyuşmuş olmasından uyuşmasından dolayı hissedememe mi denir buna ne denir? ve o üstte yazdığın kısım gerçekten beynimde hiç var olmayan bir kısmı harekete geçirmeye çalıştı ama öyle bir şey asla olamayacağını biliyorsun ve gene de içini hoş tutacak kadar barındırıyorsun ne kadar istemesen de çünkü daha fazlası kendi duyguların ile savaşmaya başlamak oluyor çevrendeki herkesin senden beklediği gibi. Büyüdüğün ortam ve maddi koşullara sonuna kadar katılıyorum bu arada ama en azından büyüdüğün ortam sadece maddi koşulların sadece maddi koşullar için bahane edildiği bir ortam olsaydı diyorum. Bir şeylerin üzerini örtmek için kullanılmasaydı.

Sınav zamanı kritik dönem olduğunda bunlar normal. Çözümü ise basit; hayatınıza biraz yenilik lazım bu: yeni insanlarla tanışmak, spora gitmek, farklı kitaplar okumak hatta ve hatta çok saçma gelecek fakat gezi turları videosu izleyebilirsiniz zira farklı kültürler görmek hoş Benimde durumum sizin gibiydi. Ben spora başladım inanın fazla enerjiyi aklım yerine kasıma aktarıyor cidden çok iyi sonuçta iyi bir görünüşü kim istemez

Sinir krizi ve kontrolsüz hareketler dışında sende kendimi gördüm... Ben de sınav zamanı öyleydim; aklıma binlerce yapmak istedigim ve istemedigim şeyler, gelecek kaygıları, arkadaşlar vb. şeyler geliyordu...

Bende major depresyon tanısı altındayım. Aylık olarak yüksek dozda ilaç kullanıyorum. Kullanmadan önce kendimi çok rahat kesip biçebiliyordum. Kendime derişik sülfirik asit dökuyordum ve bundan zevk alıyordum. Hayay boş idi ve intihar planlarım vardı. Çok dışlandım, ezildim, değersizlendim. Uzun hikaye benimki de. Her neyse; artık günde 5 buçuk saat uyuyordum. Üç günümün ikisi kabus. Her saniyem boşa geçiyormuş gibi hissediyordum. Monotonluk beni yıprtıyordu. Kortizol seviyem pik yapmış idi. Yorulmuyordum. Uyumak için kendimi türlü sekillerde dövüyordum. En iyisi demir idi. Ağlayarak rahatça uyku çekebiliyordum. Bu süre boyunca etrafımdakileri yıprattım. Çok farklı şeyler yaptım. ... Uyumak için kendimce ilaç tedavisine başladım. Idare etti ama işe yaramadı. Kendimce sorun yoktu. Hayatın boşluğumu görmüştüm. Hatta nihilizm akımının öncüsü bile olabilirdim. ... Yaz geldi. En yakın arkadaşımla beraber kaldık hep. Ailem köyde idi. Sadece onun yanımda olması bana huzur veriyordu, ona da veriyordu. O uykusu bölünmeden uyuyordu ben ise uzun uzadıya uyuyabiliyordum. Ikimiz de sıkıntılar çekmiştik. Bir şey yapalım dediğimizde hiç düşümmezdik. Telefonunu kırmıştık bir ara... ... Bu senenin dönemi başladı. Ilaç tedavisine başladım. Merak ettim. Işte o zamandır kullanıyorum. Kendime zarar veremiyorum artık. Bir kez denedim. Derimi sadece üsten çizebildim. Ilaçlar kendime zarar vermemi engelliyor. Insamlardan soğumamı ve de aşırı düşünmeme engel olmamı sağlıyor. ... Insanlar bıktım. Yeni insanlar tanımak istemiyorum artık.

Sınavdandır, iştendir vs. deyip geçmemek lazım. 12. sınıf sınav stresi. Sınav bitecek, sonra? Üniversite bitti, sonra? İş bulma sıkıntısı. Sonra evlilik sonra aile geçindirme, çocuk yetiştirme... Uzar gider. Zihninizi berraklaştırmanız ve kendinizi hiçbir şeyi yapma konusunda zorunlu hissettirmemeniz lazım. "Yok, ders çalışıp annemin babamın istediği yere girem" falan... Sakın! Kimse için yaşamayın, kendiniz için yaşayın. Olmak istediğiniz bir meslek varsa o yolda gidin, ailenize göre değil. Mesela sanatla ilgilenip sanatçı olmak istiyorsan ilgilen, başla. Aileyi, çevreyi kafaya takmayın fazla. Çok yüzeysel anlattım, biliyorum. Fazla derinlemesine girmedim ancak bu tarz sıkıntı yaşayanlar 21 dakikalarını ayırıp şu konuşmayı izlerlerse biraz olsun kafalarında fikir oluşur. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et İç ses, dış ses olayına da değiniyor. Onu özellikle dinleyip kavramanızı rica edeceğim hepinizden.

Zaman her şeyin ilacı. Sabır göster ve bu zorlu virajı bir şekilde tamamlamaya çalış. Ayaklarının üstünde durabildiğinde hayattan daha fazla keyif alacaksın, mutlaka birileri seni mutlu edecek ve mutlaka bir amaç için yaşamaya devam edeceksin, belkide bir gün biri seni çok sevecek ve sende onu çok seveceksin, bir yuvan olacak kendi sınırlarını çizeceksin.

Ailenizle alakalı yaşamış olduğunuz travmaların belirtileri çıkıyor olabilir yavaş yavaş ben o durumda iken bile o duruma gelmemek için kendini bastıranlardanım otomatikman duygu belirtisi vermemek için annemden ve babamdan dolayı bana empoze ettikleri şekilde ama kendini bastırma kesinlikle bir psikoterapist bu konuda yardımcı olur. Sinirlerini sakinleştirmek içinde omega 3 takviyesi alabilirsin.

İlaclik bir durumun olmayabilir fakat psikoterapi almayi denediniz mi?

Bende çok fazla şekilde ezildim dışlandım ve ezik hissettirildim dayak yedim hatta çokça ve hiçbirinde de önemsenmedim bu tür durumların bilerek, kendi kafamda aile olarak tanımlanmış insanlar tarafından bile. Bende kendimce ilaca başlamıştım aşırı depresyon ve anksiyeteden ama ben tüm sorun bende zannederek tam olarak onların istediği şekilde düşünüpte kendimden nefret edip gidip başladım. Çocukluğum boyunca da ise depresyonda imişim aslında ama normalleştirilmiş bu sadece gözümde.

... Bilmiyorum. Üniversite bitip iş sahibi oluncaya kadar bu sıkıntıları çekeceğiz. Ama aklımda yine bir soru kalıyor. Ya sonrası? ... Önceden sevdiğim kızla ilgili basit hayallerim vardı. Onlae suya düştü, ben de yere. Çok büyük afalladım. Artık bir amacım yoktu. Hayatın boşluğuna düştüm... Olayları anlatırsam gerçekten de çok uzun. Senin duvarında böyle yapmak istemiyorum. Istiyorum ki kendimi iyileştiremezken seni iyileştirim. ... Hayatın boşluğundayken beni ayakta tutan tiyatro idi. Belki de yaşamamı ona borçluyum. Sorumluluklarım bana; Görevini bitirmeden gidemezsin, diyordu. Sorumluluk ve hobi sahibi iken yaşama tutunmam artmıştı. Sana da önerim hobi ve insanlara karşı sorumluluk kazanman... Izninizle uyumaya gidiyorum. Esenkalın...

Keşke herkes benim gibi gerçekleri görsün istiyorsun. Herkes birbiriyle gerçek samimiyet içinde, yüzüme gülenler iki yüzlülüğünden dolayı değil de gerçek seni sevdiği için gülüyor. Onlara karşı gösterdiğin çabayı anlıyorlar ve de buna karşılık onlar da sana iyi davranıyorlar. Düşüncelerini gerçekten de benimseyip sana yardımcı oluyorlar. Bir gün bir süre yalnız kalmak istediğinde seni yapayalnız bırakmak istemeyip seninle ilgileniyorlar. ... Buralar hep yalan idi. Daha fazla canını sıkmamak için kısa kestim. Büyüdüğümüz ortam ve maddi durumumuz çok daha iyi olsa, gelecekte iş ve durum kaygısı hat safada olmasa, hepimiz iyi çocuklarız aslında.

Yaklaşık 9 senedir doktorumun yazdığı sinir ilaçlarını ve depresanları kullanıyorum düzenli olarak. Düşüncelerimdeki çizgiyi geçme dediğimiz olaydan kurtuldum. Artık intihar etmeyi denemeyi bırakın düşünmüyorum bile. Ama hayat görüşüm aynı kaldı. Aileme daha fazla değer veriyorum, kendimi kontrol edebiliyorum ve en önemlisi rahat uyuyabiliyorum eskisine göre. Ama her zaman dediğim gibi, Kendi zihnini sadece sen yönlendirebilirsin. Hayat değişmeyecek. Farkındalığının zirvesinde olduğun için böyle hissediyorsun. Biraz gamsız olmayı öğrenmen gerekiyor. Boş ver yani sadece yap ne diyebilirim gerçekten çok zor, ve o ruh haline girmek uzun yılların birikimi olduğu için çıkmak daha zor... Özet geçmek gerekirse, hayat senin şuanda düşündüğünden daha da kötü nefes almaya değmeyecek bir şey. Ama ailen için ve iyi olan her şey için devam etmelisin diyerek gidiyorum. Ve sen de benim gibi '' sorumluluklarım olmasaydı yoktu sorunlarım'' sözünü seviyorsan aynen öyle yap. Sorumluluklardan kaç, gerçekten işe yarıyor ya. İstediğini yap sadece kafanda bir hayalin varsa bi başkası ne der diye düşünce geçmesin senin yerine bi başkası yaşamayacak sen yaşayacaksın o bedende o hayatı...

Aklından o düşünceleri uzaklaştırmanın tabii ki yolu var Aklının oyalanabileceği şeylerle meşgul ol. Film, kitap, oyun gibi seni eğlendiren uğraşların olsun. Çünkü aklına ne girerse, zihnin onlarla meşgul olur. Sevdiğin şeylerle ilgilenirsen zihnin sevdiğin şeylerle ilgili fikirler sunar sana. Aklına gelmesini istemediğin düşünceler gelirse onlar üzerinde pek fazla düşünme kısacası önemseme geç. Çünkü aklına gelmesi ayrı, senin aklına gelen düşünce üstünde düşünmen ayrı. Tek böyle hisseden sen değilsin. Çevrende senle benzer şeyleri hisseden biri olmadığını düşünüyorsan bol bol kitap oku. Eminim ki elbet birinde kendini bulacaksındır ve bu seni çok rahatlatacaktır. Tek böyle hisseden ben değilmişim ulan dersin Özellikle Dostoyevski kitaplarında. İlaç konusuna gelince bence ilaçlık bir durumun olmadığını söyledilerse belki haklıdırlar. Çünkü genelde ilaç vermeyip değil aksine ilaç vererek pışpışlayıp geçirirler hastaları ve bu benim çevremde oldukça fazla var. En kötü ihtimalle Prozac veya Efexor verip geçiştirebilirdi mesela. Vermediyse sen yine bir düşün derim belki de durumun o kadar kötü değildir, bu bir geçiş sürecidir

Derman bulalım diye geldik okudukça kendime harakiri yapasım geldi. Bu nedir?

Başlıkta belirttiğim gibi yaklaşık tüm lise hayatım boyunca bu durumdan muzdaripim. Özellikle 12. sınıfta başıma çok bela olmaya başladı. Öncelikle insanlarla rahat iletişim kuramayan, kurmayı da sevmeyen biri olduğumu belirtmek isterim. O yüzden genelde söyleyeceklerimi ya da söylemek istediklerimi sürekli kendime saklarım. Üstünden yıllar geçse bile genelde bu olumsuz düşüncelerim gelip durup dururken aklıma takılır. 12. sınıftan ötürü şu an özellikle etrafımdaki neredeyse her şeyden daha çok nefret duyuyorum ve tahammül edememeye başladım. Soru çözerken aklıma ne kadar yapmak istemediğim ve tiksindiğim geliyor. Sürekli aklımdan komplo planları kuruyorum. Yok ülkeden nefret ediyorum yok bunu bana zorla yaptıran sistemden yok benden beklentisi olan ailemden. Sürekli aklımda bu düşünceler varken ne odaklana biliyorum ne de soru çözebiliyorum. Aynı zamanda sınavlarda sürekli nefret besleyip odaklanamadığım için kendime sinir olup saçı mı, dudağımı tırnaklarımı yolup bazen yara olana kadar kendimi çimdikliyorum. Kontrolsüz hareketler sergilememede sebep oluyor sinir krizi geçirmede. Pskoloji konusunda ailemi ikna edebildim ve genel testleri yaptırdım ama ilaçlık bir durum olmadığını söyleyip pışpışlayıp geçtiler. Bu durumla baş etmenin ya da en azından aklımdan düşünceleri uzaklaştırmamın yolu var mı? Pek bir beklentim yok ama en azından tek böyle hisseden ben miyim onu öğrenmiş olurum. Son düzenleyen: Moderatör: 5 Şubat 2020

Psikiyatriden randevu alın. En iyi çözümü onlar verecektir. Burada herkes doktor zaten.

Bu konu ve yorumlar beni kahretti. Şuan aşırı garip bir ruh halindeyim.

Prozac ile geçebiliyorsa ilaç kullanmadan da rahatlayabilir dediğiniz gibi. Ben de SSRI'lardan sertrlain etken maddeyi kullandım. Ilaç arkadaşımı öfori durumuna getirmişken bende hiçbir şey olmuyordu. Çözüm ilaçda değil. Sadece olaylar daha kolay ve daha yumuşak oluyor. Ama sonuçta aynı @#$tan hayat devam ediyor. Kişiye bakıyor iyileşme.

Bende sinirimi spora atıyordum ama okul yüzünden üyeliğimi iptal etmem gerekti. Artık sadece kütüpaneden eve giderken bisiklete biniyorum onu yaparkende tüm gücümle hızlanarak gidiyorum belki araba çarparda kurtulurum diye.