İnsanlara mesafe koymakta zorlanıyorum. Kendi çıkarlarımı düşünmem gereken yerlerde bencilce davranacağımı düşünüp gereksiz fedakarlıklara girebiliyorum. Kızmam ve bağırıp çağırmam gereken yerde tepkimi göstermekten korkuyorum. Ya bir şey olursa ya arkadaşlığım bozulursa ya tartışacağım kişiyle aramda oluşacak problem diğer insanlara da yansırsa ve toplu olarak dışlanırsam diye düşüncelere dalıp sınırlarımı koruyamıyorum. Haliyle insanlar da bu sınırları ihlal edip benliğime çok rahat saldırabiliyorlar. Hayatım boyunca dışlandım ve yalnız kaldım. Yalnız kalmak o kadar korkutmuyor eskisi gibi ama dışlanmakla ilgili ağır travmalarım var ve zorbalığa uğramaktan insanların beni eziklemesinden korkuyorum içten içe. Birisi bana istemediğim tavrı sergileyecek olsa zorbalık anlamında bir şey olacak korkusuyla sesini çıkaramayacak birisiyim. Kendimi savunmaktan korkuyorum. Zorbalıkları örneklendirecek olursam; el kol şakaları, küfürlü lakaplı şakalar, kalabalıkta ve özellikle kadınların önünde küçük düşürülme gibi şeyler. Kendisini savunmaktan korkan ve bahsettiğim durumlarda sınırlarını çizemeyen birisine tavsiyeniz nedir?

Hayır demeyi öğrenmen lazım kendi iyiliğin için. Biraz bencil olman lazım kendini önemsemen lazım. Kimseyi hayatının merkezine koymaman lazım en kötü günlerinde yanında kimse olmayacak bunun bilincinde olman lazım. Ben okuduğumda çok beğenmiştim bu kitabı sever misin bilmem ama bir bak istersen faydası olabilir. Hayır Diyebilme Sanatı: Sınırların Kadar Özgürsün : Müthiş Psikoloji: Amazon.com.tr: Kitap Hayır Diyebilme Sanatı: Sınırların Kadar Özgürsün : Müthiş Psikoloji: Amazon.com.tr: Kitap www.google.com