Arkadaşlar, geçen bir dizi izliyordum, duygusal bir sahne geldi ve ben ekrana sahne boyu boş boş baktım. Bu durumu düşündüm ve başka dizilerde ve oyunlarda da olduğu aklıma geldi. Mesela herkesin duygulandığı oyun sahnelerinde falanda ekrana boş boş bakmıştım. Korku oyunlarda falan ise çok az korkuyorum, genel olarak stresli oluyor benim için. Bu tür durumları düşündüm, ve son olarak yazdığım bir oyun hikayesi aklıma geldi. O hikayede iblisler falan olduğunu hatırlayınca. Psikopat olabileceğimi düşündüm. Peki sizce? Son düzenleyen: Moderatör: 11 Mayıs 2020

Sorun değil sadece benim gibi aşırı duygusuz birisiniz. En duygusal sahnelerde hiç üzülmüyorum hatta gülüyorum. Tabii bu psikopatlıksa bilemem.

Ah be erdal bakkal gül gibi adamsın vesselam.

Buna göre ben aşırı psikopat bir birey oldum. Hiçbir şeyin yok, hem psikopatlar psikopat olduklarını anlamazlar.

Dediklerinize bakınca o kadar büyük bir dert olmadığını, psikopat olmadığımı ve istesem de olamayacağımı anladım. Sürprizbozan: Küçük bir miim Yalnız tek sorun can sıkıntısını doldurmak olacak. Zira sıkılarak kimse bir şey izlemek veya oynamak istemez.

Sen psikopatsan ben de psikopatım. Ben ne sadece dizisi, dedem ölünce de ağlamadım, ağlamak ister miydim? Evet. Bu normal psikopat değilsin. Olsa olsa Technopat'sındır.

Picopat olmasın? Öyle bir rütbe vardı değil mi?

Picopat olarak okudum başlığı. Bu ara Technopat rütbelerine taktım da biraz

''Erdal Baggal'' sen bari yapma be. Psikopatlık, korkusuzlukla ya da hissizlikle oluşmaz. Her insan korkacak ya da sahnelere yükselecek diye bir kural yok.

Psikopatlar psikopat olduklarını fark etmezler.

E tamam ne var bunda yani şimdi? Herşeyin yapmacık, rol, yalan, sahte olduğunun farkına varmışsın işte.

Sizin konunuzu görünce aklıma "Kızım benim sorunlarım var, anlıyor musun?" lafı geldi. Dert etmeyin, saçma bi' düşünce içerisine girmişsiniz. O an bir şeyler düşünüyor olabilirsiniz, başka bir nedeni olabilir.

Ah ah büyüdükçe bende de aynısı oldu. Eskiden ağladığım sahneler falan çok basitti şimdi resmen kendimi zorluyorum. Ama normal olduğunu düşünüyorum bunun. Benim bir arkadaşım var, ismini hatırlamadığım bir hastalık tarzı bişeyi var çocuk hiçbirşeye hüzünlenemiyor günlük hayatta da korku olarak da öyle bazen sadece gülüyor daha kötüsü de var anlayacağın kafaya takmamak lazım.

Dostum öncelikle psikopat olunmaz. Psikopatlık dediğin ya erken ergenlik döneminde ya da ilkokul çağlarında olunur psikopatları normal insanlardan ayıran en büyük özellik onlarda utanma ve pişmanlık duyguları yoktur. Sadece çok iyi rol yaparlar ve seni pişman olduklarına ikna ederler çoğunlukla bunu farkında olmadan yaparlar yani kısacası psikopatlar duygu vampirleridirler. Bu söylediklerimden sonra tekrar düşünmeni öneririm.

Aynıyız.

Ama farkına varınca, her şey anlamını kaybediyor. Bir süre sonra, "ee... bu dizi kurgu, ve sıkıcı ben o zaman izlemeyeyim" diyorum.

Yazdığın sorunların birebir aynısı bende var. Ne duygusal sahnelerde üzülüyorum, ne korkunç sahnelerde korkuyorum. Bu yüzden çok nadir film izlerim, hiç açayım şu diziyi/filmi izliyeyim isteği oluşmaz. İzlediğim nadir filmleri de biri açmışsa öyle tesadüfen denk gelirsem bakarım. Ama ben bunları sorun olarak görmüyorum. Çünkü aynı sorunları sevdiğim bir kitabı okurken yaşamıyorum. Ben bu durumun ne sesli ne de görsel betimlemelerin yazılı betimlemeler kadar güçlü olamamasından kaynaklandığını düşünüyorum. Gerçekçi olaylardan uzak kurgular olunca, beynim olağandışı bu kurgunun gerçekçiliğini kabullenememesinin, beynime yeteri kadar materyal sunamamamdan kaynaklandığını düşünüyorum. Dediğim gibi buna da yine güçsüz betimlemenin sebep olduğunu düşünüyorum. Sadece kitap okurken bu durumdan sıyrılabiliyorum, oyun oynarken de biraz. Ama yine dediğim gibi oyunu oynarken de oyuncuya yaşatılmak istenen hiçbir duyguyu yaşamıyorum.