İnsan sizin zannetiğiniz kadar kompleks düşünmüyor. Babanız sizi seviyor, mutlaka. Konuşma açınca onlarla yakınlaşacaksınız diye bir kaide yok. Sohbet yeteneği sanırım doğuştan geliyor. Siz konuşmasanız bile insanlar sizi sevecektir. Saçma konuşmayın yeter. Okulda ortak hobileriniz olan bir kişi mutlaka vardır. Onlarla sohbet etmek daha doğal gelebilir. Unutmayın, siz siz olun bu herkese yeter. Kendi fikirleriniz olsun.

Hocam kendi arkadaşlarınızla, sizi olduğunuz gibi tanıyan ve seven insanlarla dolaşın. İnsanlarla olduğunuz gibi konuşun, o zaman sizi severler. Ayrıca sorun benim diye bir şey yok. Sizi seven insanlar olduğu sürece sizi sevmeyenler sizi etkilemez.

İnsanların beni sevmesini isterim fakat konuştuğum konular genelde farklı, çevremdeki insanlar gibi değilim ve bu yüzden ileride ailemin olmayacağı hakkında endişelerim var, yani doktora gidiyorum ama bundan sonraki çalışacağım iş yerinde gereksiz hareketler yapmayacağım, 6-7 ay sonra her şey güzel olacak inşallah

Kendin ol, çevrende senin gibiler yok değil diye herkesten farklı değilsin, baban için de şunu söyleyebilirim: Bu sıkıntıyı bir kişiden öğrenerek benimsenen gerekli ve o kişi senin baban olabilir yani baban da senin gibi olabilir, bu babanın seni sevmediği anlamına gelmez sadece sevgisini içinde -kendinde- tutuyor.

Anladığım kadarıyla insanların hoşuna gitmek için başkası gibi davranmaya çalışıyorsun. Yapma bunu. İnsanın en güzel en saf ve en güzel hali kendi halidir. Bu senin hayatın başkası gibi davranmaya çalışma. Sen sensin sonuçta. İnsanların hoşuna gitmeye çalışma, bırak onlar seni olduğu gibi sevsin. Olmaya çalıştığın kişiyi değil seni sevsinler. Seni bu halinle sevmeyenler bırak sevmesinler. Kimseye kendini beğendirme zorunluluğun yok. Herkesi aynı anda mutlu edemezsin. Birinin mutluluğuyla diğeri mutsuz olabilir. Herkesi mutlu etmenin imkanı yok. Takma kafana.

İşyerinde gereksizce konuşmayacağım, bundan sonraki iş yerimde, konuşmayan kendisine soru sorulduğu zaman cevap veren birisi olmak istiyorum, sadece önemli bir şey olduğu zaman konuşan birisi

Ayni fikirdeyim, insanlar sizi bunun için yargılıyorsa zaten onlar insan değillerdir, hickimse kusursuz değil (çok bahsetmeyi sevmem ama benim de bacağımda çok büyük neşter izi ve o bölgemde büyükce bir doğum lekem var, rahat ol derim @Alitasbasi67 ).

Kankam sana benzer bi sorunum vardı. Etrafımda çok sevilen bi insan vardı ve ben de sevilmek için onun gibi olmaya başlamıştım. Ve bunun farkında bile değildim. Ama şöyle bi bakınınca fark ettim durumu. Onun gibi olmaya çalışmaktan vazgeçtim ve artık kendim gibi, içimden geldiği gibi davranıyorum. Bence sende böyle yapmalısın.

Kendini kısıtlama. İçinden geldiği gibi davran derim. Tabii sana kalmış.

Gereksiz hareketlerden kastınız nedir?

Kendi fikirlerim var, özgür yaşıyorum hayatı, ve beni sevdiğini düşündüğüm insanlar var iyi insanlarla arkadaşım ama çoğu insan beni sevmiyor ve sorun benim, staj yapıyorum bir fabrikada çalışıyorum sırf oradaki insanlar yüzünden staj sonrası başka bir firma da yepyeni bir hayata başlayacağım

Aynı soruyu ben de merak ediyorum.

Çoğu zaman konuşmalarda sohbeti batırırım ve diğer insanlar bana aşağılayarak bakar, oysa ben bunu istemeden yaparım, fakat insan doğası gereği farklı olanı acımak yerine nefret ederler, dünyadaki çoğu insanın benden nefret ettiğini düşünen insanlardan biriyim, insanlarla konuştuğum her gün kendimden nefret ettirecek bir şeyler yapıyorum, insanları üzmemek için sohbeti çoğu zaman batırırım, çünkü onlara ayıp ettiğimi düşünerek arayı düzeltmek için saçma şekilde konuşurum, insanlar benden nefret ediyorlar, oysa benden nefret eden insanlara acıyorum, kötü birisi değilim, psikolojik açıdan sorunlarım var, kişilik bozukluğu doktor öyle demişti, gerçi hastalığım bitmek üzere diyebilirim, fakat insanları anlamıyorum, çoğu insan benim hayalimdeki şeye sahip ve hiçbiri kıymetini bilmiyor oysa ben onların sahip olduğu şeyi elde etseydim evrendeki en mutlu kişilerden biri olurdum, bilgisayar almayı düşünüyorum fakat bilgisayar tamamen geçici bir şey, ben daha çok aile istiyorum, geçenlerde babam ilk defa ömrüm boyunca bana teşekkür etti ve şimdi babamın sevgisini kazanmak için aptalca konular açıyorum, babamın beni sevmesini istiyorum, yani babama bazen diyorum gel sarılayım, fakat onun kendi isteğiyle bana sarılmasını istiyorum oda bunu yapmıyor, muhtemelen beni kırmamak için sarılıyor sizden isteğim bir çocuğunuz olursa lütfen ona sevginizi gösterin 20 yaşında da olsa 30 yaşında da olsa utanmadan ona sarılın, çünkü aile bağı çok önemli bir şey, fakat gördüğüm kadarıyla çoğu kimse çocukların kıymetini bilmiyor, yani 17 yaşında çocuğun olunca insan niye utanır ki çocuğuna sarılmaktan? Hayatımdaki en büyük istek bir ailemin olması ve muhtemelen bu isteğim gerçekleşmeyecek 50 yaşlarında eğer hala yaşarsam eminim ki çok mutsuz biri olacağım bakalım ailem olacak mı? Son düzenleyen: Moderatör: 16 Şubat 2020