Ürkütücü hissediyorum. Her an deprem mi oluyor diye sağa sola bakıyorum. Hatta yemekte lokmayı bir kez ısırınca bile deprem oluyor zannediyorum. Urfada binaların durumu iyi değil ev son katta. Dışarısı soğuk arabada bile uyuyamıyorum karbonmonoksitten zehirlenmeyeyim diye. Atmışız kendimizi 3 katlı eve o da her yeri çatlak dolu. Allah büyüktür. Elbette ki imtihan dünyasındayız nefeslerimiz bile sayılı... O yüzden bütün öncelikler değişiriyor sürekli gözümüzün önünde bulunan nice niğmetlerin farkına varıyor insan. Aslında yaşamak kolaymış, zorlaştıran ve de çirkinleştiren maalesef yine biz insanlarmışız...

Diğer arkadaşların dediği gibi berbat durumdayız. Kötünün kötüsü. Geçen sene kötü diyorduk. Yeni yılda düzelir her şey dediğimiz halde battıkça batıyoruz. Hale umut var diyesim geliyor bir yandan ancak ne yazık ki. Gerek hükümet gerek insanlıktan nasibini almamış olan Suriye konusu yardım konusu uzar gider. Her gün aynı şeyleri görüyoruz yeterince. Allah yardımcımız olsun. Her türlü sıkıntının bir gün çözüldüğü günleri görür müyüz merak ediyorum. Oh be diyebilir miyiz acaba?

Bilmiyorum içimde kötü bir his var hiç geçmeyen.

Ne güzel şirketmiş...

85 milyon aynı anda çok kötü hissediyor.

13-14 şubat için endişeleniyorum abime artık gece nöbet tutak arabaya battaniye vb koyalım diyeceğim.

Kötü, çok kötü ve daha da kötü. Her zamanki hep keder hep keder...

Biliyorsunuz deprem oldu. Benim olduğum bölge pek etkilenmedi ama nedense hala korkuyorum. Orada depremzedeler için çok üzülüyorum. Hayatımda ilk defa yemek yediğim için utandım. Bazen hissizleşmiş gibi hissediyorum hiçbir şey hissetmiyorum. Ruhen ne mutluyum ne üzgünüm. Enkaz altında kalanları gördükçe içim yanıyor haberlere bakmak istemiyorum bazen. Ben böyleyim siz nasılsınız. Dertleşmek isteyende yazabilir.

Süperim ama uykum var o kötü.

Varıp varamayacağı veya gerçekten ihtiyacı olan kişilere gidecek mi bilmediğim tırlara yaptığım bağışları yüklemekten başka elimden bir şey gelmediği için rahatsız hissediyorum, özellikle yakın bir arkadaşım da Hatay'da evsiz ve soğukta kaldığı için.

Herkes gibi -ya da çoğumuz gibi demeliyim- depresif hissediyorum biraz. Biraz çaresiz, bazen umutlu, bazen öfkeli... Bütün duygular iç içe geçmiş durumda. İşe gidiyorum ama sadece bedenen gidiyorum. Zihnen ve ruhen asla işte değilim. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Bugünlerin geçeceği, kendimizi daha güvenli hissedeceğimiz günleri iple çekiyorum. Nasıl bir ülkeyiz biz böyle neden böyle olduk... Birazcık huzur hepimizin hakkı. Gerginlikten çok sıkıldım artık.

Kötü.

Kötü, her zamankinden çok daha kötü. Ülkenin haline mi yanayım, sözde süper güç olacağımız sene daha depremzedelere yardıma bile gidemeyen devletime mi yanayım, yoksa şikayet edene şerefsiz diyen Tayyip başkana mı yanayım bilemiyorum. Kötü işte, her zamankinden daha kötü.

Açım ama yiyemiyorum bir şey. Yemiyorum yani.

Aile şirketimiz. Başka yerde çalışsam bu özgürlüğüm olmazdı. Benim üretim planlama ya da bilanço çalışması günleri hariç şirkete gitmem gerekmiyor, zaten normalde de ya evden telefonla görüşmeleri yapıyorum ya da firma görüşmeleri için bir yerlere gitmem gerekiyor yine şirkette çok bulunmuyorum.

Maalesef ben de çok sevdiğim bir arkadaşımdan da engel yiyince hislerimi kaybetmiş gibiyim. Son düzenleyen: Moderatör: 10 Şubat 2023

Her sallanmada şehadet getiriyorum. Sen düşün.

Sabah akşam commit die düşünüyorum. O kadar iyi.

Arada ölsem de bitse diyorum, ama iyiyim.

@kpase noldu dertleşebiliriz

4 gündür kalbim sıkışıyor, sıkıntı basıyor. İçimde çok kötü bir his var, kafamı dağıtmaya çalışıyorum.

Hiçbir şey hissetmiyorum. Bu yüzden bir ilaçta kullanıyorum ancak pek işe yaramıyor ne yazık ki.

Kötü hissediyorum. Yalnız hissediyorum. Deprem ile daha da kötü hissetmeye başladım. Sevilmemek kadar hayatta kötü bir şey yokmuş onu anladım. Ve asosyal olduğun için dışlanmak da insanı kötü hissettiriyormuş.

NFS oynadıktan sonra nostaljik hissediyorum.

İnanılmaz kötü hissediyorum, 4 gündür düzgün bir öğün bile yemedim sadece poğaça/kraker gibi ağzıma atıp açlığımı geçiştirebileceğim şeylerle idare ediyorum. Şirkete hiç gidesim gelmedi, sadece 2 defa birkaç saatliğine gittim onun dışında evden haberleri takip edip işleri telefonla ve bilgisayarla hallediyorum.

Sıcak yatakta, tok karna yatmak ilk defa bu kadar zoruma gitti. Ülkece iyi değiliz ve kalbimiz 10 ilimizle atıyor.

Bugün dışarıda sohbet esnasında gayri ihtiyari gülüverdim, sonra utanıp çevreme baktım eyvah gören var mıdır diye. Benim afette etkilenen yakınım yok fakat olanlar varsa onların bu gününde gülmek bile ayıp geliyor.