Some orta sınıf/zengin problems.

Tsubasa için Japonca şifrelerden oluşan defterim vardı. Arkadaşlara da verirdim. Aldığım şifreler bazen çalışmazdı. Birbirine benzeyen harfleri çizerken karıştırdığım zaman şifre hata veriyordu. Sonra o takımı bir daha yenebilmek için uğraş dur.

Birkaç yılda belki bir kere hastalık geçiriyorsak bu bağışıklığın sebebi de sokakta akşama kadar sümüğümüzü yalayıp koşturduğumuz içindir. Yerden sigara bulup içmeye kadar uçmuştuk. Yüzüme cüzzamlı maymun hapşırsa döner uyurum şu an.

Hey gidi be. Ulaşılacak çok fazla şey olması hepsinin bizim için değerini düşürüyor bence. Eskiden böyle bir şey yoktu. Yetinmeyi öğreniyorduk en önemlisi. Sadece çocukluk için de değil artık hayatın her alanında o kadar fazla şey var ki ve hepsi çabucak tüketilsin diye önümüze koyulan şeyler. Devir tüketim devri. Bu da teknolojiden bir örneği işte.

Çocukluğumda şimdiki Play Station Kafelerin atası Atari salonları peydah olmuş onlardan birisi bizim mahalleye açılınca haliyle kısa sürede Atariyle tanışmak kaçınılmaz olmuştu. Mahalledeki yaşıtlarımın ilgisini kısa sürede çekemeyen o devasa kollu aletler benim ilk görüşte ilgi alanıma girmiş; sokak maçı, saklambaç, misket, bahçelerden mevye aşırma aktivitelerimin arasına yeni bir aktivite eklenmişti. Mahalle arkadaşlarımın ilgisiz haline inat çocukluğumdan ergenliğe girene dek o aletlere kendimi kaptırmış artık salon sahiplerine yeni oyun getirmeleri için yalvarır seviyelerde ahbap olmuştum. Atari salonuna girmeden simitçisinden, ayakkabı boyacısına kadar çekinerek parmakla işaret edilen karşıma girmesin diye dua edilen oyuncu derecesine ulaşmış ergen egosu tavan hale gelmiştim. Yaşıtlarımın lisede hatun düşürmek, üniversitede gelecek hayalleri kurmak istediği yıllarda benim hayalim Mortal Kombat 2 Fatality ipucularını Türkiye'de daha internet yokken yurtdışı internet site çıktı fotokopisi halinde temin etmek şeklinde oluyordu. Atari salonlarının birer birer kapanıp şimdilerde devrim niteliği kazanacak Play Station Cafelerin atası Play Station 1 çıktığında ise çoktan üniversiteyi kazanmıştım. Üniversiteyi kazandığım şehirde fellik fellik Atari Salonu aramış bulamamıştım. Onun yerine şimdiki hevesimin başlangıcı bu satırları yazdığım internet kafelerin can damarı bilgisayarla tanışmıştım. Geriye dönüp baktığımda teknolojiye merakımın ana kaynağı mahalleye açılan Atari Salonuna yaşıtlarım gibi ilk etapta ilgi duymamış olsaydım devamında internet kafeler aracılığıyla tanıştığım bilgisayara da bu kadar ilgi duyar mıydım diyorum kendi kendime...

Yaş 10 veya 11. babam şehirdışından gelmiş, gelirken de bana bir tane cep radyo getirmiş. Kalem pille çalışan. Belli belirsiz çalan, çısırtılar eşliğinde ne olursa olsun ne çalarsa çalsın dinlemeye çalıştığımı hatırlıyorum. Ama o kadar mutlu etmişti ki beni o 3 kuruşluk alet. Günlerce kullandım, dinlemeye çalıştım yorganın altında. Şimdi mi? RTX kartlar bir yanımızda, son nesil işlemciler öbür yanımızda... Drop mu yedin 180 FPS alırken? Yarım saniyeliğine de olsa oyunun mu takıldı? Sen hiç Atari'de Çince/Japonca tsubasa oynamamışsın bebeğim, o karınca yazısı menüyü ezberebilirdik. Ahh o eskiler! Bizim atarimizin adaptörünü soğutacak sıvı soğutmalarımız yoktu, ısınınca kapatırdık. Atari tabancasının ekranda beliren ördekleri nasıl vurduğunu çözmekle geçti çocukluğumuz. Gözle sayılan piksellerle mutluyduk o zamanlar. Şimdi mi? Hiç sormayın, geçen yine bilgisayarım olduğunan 5 saniye geç açıldı, dünyam başıma yıkıldı. 90'lara selam olsun. Çok güzel günlerdi. En güzel günler... Ek: Hadi engel olamadık zamana, bir şekilde geçti. Teknoloji de gelişti. En azından Vice City çıktığında durmalıydı zaman. Son nokta o olmalıydı. Daha iyisi daha gerçekçi olanı yapılamaz sanmaya devam etmeliydik. Şifrelerle her yere tanklar yağdırmalı ve Seaways denizyollarıyla deniz üstünde araba kullanmalıydık. Kuzenlerin beni internet cafeye götürüpte hayatımda ilk kez Winning Eleven oynattıklarındaki mutluluğumu ve şaşkınlığımı anlatamam. Anlata anlata bitirememiştim zaten arkadaşlarıma. Ben akıp giden zamana, bende bıraktığı hüzne bu pencereden baktım bu akşam. Daha gerilere gidipte sokaklarda geçirdiğimiz, kimsenin telefonu olmasa da herkesin her an buluşup bir şeyler yapabildiği, iki taşı yan yana koyunca Nou Camp'a dönüşen sokaklarımızı hiç ama hiç saymıyorum bu akşam. O bitmeyen yaz tatilleri, dolu dolu, koca koca 3 ay! Anlatılmaz yaşanır derler ya, yaşadık ve bitti işte. O kadar çok yaşadık ki sonraki nesillere hiçbir şey bırakmayıp onları tabletlerine esir ettik.

Şimdi her şeye kolay ulaşıyoruz. Bu sebeple bizi tatmin etmiyor.