Amcama falan sürekli derdimi anlatırım. Derdimi paylaşacak insan olması lazım. Ki sürekli desteğini kesmeyen birisi.

Seni o kadar iyi anlıyorum ki... Mutlu olduğum bir şeyi söylediğimde bile moralimi bozardı ailem belki bunu bilerek yapmazlardı ama oluyordu yani. Ben de her moralimi bozduklarında söylemeyeceğim bir şey diyorum ama yine tutamıyorum kendimi Bunun çözümü söylememek veya moralini bozduklarını kibar bir dille söylemek sanırım veya her şeyini anlatacağın bir dostunun olması.

Biriyle aramızda sır olur, söylemem. Başkası değil de kendimin olaylarını açarım. Ama kendi hakkımda bir şey söyledikçe kızıyorlar. Yeni bir öğretim üyesiyle tanıştım. Söyledim diye kabahat oldu. Keşke söylemeseydim daha iyi olurdu diyorum ama yanlış bir hareket yapıp yapmadığımı öğrenmekti. Azar yemekten bıktım. Sus sus nereye kadar? Ne olursa olsun susam mı? Veya nasıl davranmalıyım? Ne olacak ki yani? Bir abim bir konu oldu mu herkesin ortasında rezil eder. Rezil değil de; aşağılama ve bağırma eylemini yapıyor. Ne yapacağım?

İnsanın derdini açacağı biri her zaman olması gerekli bence. Derdini biriyle paylaşmak insana çok iyi gelir ama önemli olan doğru kişiyle paylaşmaktır. Doğru kişide demek ki ailendekiler değilmiş. Bir daha da onlara içini dökmezsin.

Gerek yok, derdini kendine sakla. Millet zaten "he - öyle mi? - hmm" diyerek dinlemiş gibi yapıyor, konuşmazsan bir şey kaybetmezsin.

Birader kimseye bir şey söyleme bence kendinde sakla.

O amcan ama işte. Onun yerini herkes tutamaz.

Anlamayana bir şey anlatmayacaksın gerek yok zaten.