Dalmadığın zamanda o çocukla bir daha kavga etme şansın olmuyor. Aklının bir köşesinde sürekli kalıyor. Gidip kendi şansımızı yaratmak gerekiyor sanırım.

Kavga her şeyin çözümü değildir. Konuşarak çoğu şeyi halledebilirsiniz. Ama döveceğin zaman da dövmen gerekir

Hocam şu virüs bitsin rahat rahat dövün. Sizden küçükmüş, teke tek de doversiniz ama arkadaşlarıyla gelirse bulaşmayın.

Kardeşim dal boş ver o an her şeyi unut sadece yumrukla sonra boyun kilidi bitti.

Adrenalin'in aşırı salgılanmasından dolayı bir süre kalp atışlarınız hızlanır belki titrersiniz, acı gibi duyguları hissetmezsiniz, sağlıklı düşünemezsiniz. Bu yüzden kavga ettikten veya etmedikten sonra şunu şöyle yapsaydım, şunu keşke yapmasaydım diye içiniz içinizi yer. Bunu engellemenin tek yolu, yarı amatör de olsa dövüş sanatları öğrenmektir. Tabii gidip tekvando, aikido öğrenmeyin. Daha çok sokaklarda işinize yarayacak boks-kickboks-muaythai gibi sporlarda yaklaşık 1 yıl eğitim alırsanız bu sorunlar kalkar. Ya da her gün kavgaya gireceksiniz ki vücudunuz buna alışsın. Her şekilde hiçbirini tavsiye etmiyorum. Siz sağlıklı düşünen bir insan olabilirsiniz, ama artık 3 kişiden 1'inde bıçak vb. aletler var. O anda sizin sağlıklı düşünemediğiniz gibi, o da düşünemiyor. O yüzden ne olacağı hiç belli olmaz. Ailenizi sevdiklerinizi düşünüp, uzak durun. Gerçekten çok fazla sayıda kavgaya girdim, hiçbirine şu aklımla girmezdim.

Ben okulda kavga etmeye korkuyorum hocalardan dolayı yoksa toplarını döverim.

Gece yatarken 5 sene önce "ya ben neden kavgada bunu yapmadım" diyip moral bozuyorsun.

Öz güveniniz eksik. Kafadan olaya 1-0 geride başlıyorsunuz. Zaten ilk vuruşu bir yapıp öz güven kazansanız, bunca zaman neyi beklemiştim diyeceksiniz.

Kavga olacakken hemen titreme halsizlik geliyor. Biri küfür etmediği sürece laf attığında argo kullandığında susarım hemen zaman geçsin olay kapansın diye fakat. Ondan sonra çok büyük takıntı pişmanlık geliyor neden karşılık vermedin neden korktun diye her gece aklımdan çıkaramıyorum. İlk ben laf attım bende hata kabul ediyorum. Sonra o laf attı bende işine bak falan dedim. Çocuk diyorum çünkü benden küçük. Susmadı yine de dedim işine bak. Dayak yemekten korkmuyorum. Rezil olmaktan, sanki vuracağım zaman boşa gidecek korkusu beni hayli yoruyor. Kendime inanıyorum kavga olduğu zaman ne kadar dayak yesem de yorulmadan pes etmeden karşılığını veririm cesaretimi gösteririm. Fakat bu ilk vurmayı yapamıyorum. Şu an bayağı pişmanlık duyuyorum o çocuğu dövmeden rahatlayamayacağım sanırım. Yolda giderken üzerine doğru gittim çocuk çekildi hemen bir laf atmasını bekledim ama bir şey demedi devam etti. Fakat bu bana yeterli gelmiyor. Karşılık vermedim diye çocuğun egosu kalktı kendini mahalle abisi zannediyor. tek sorun bu değil yani uzun oldu özet geçersek kavga anında rezil olma korkusu var. ne yapacağım bilmiyorum. Tek çare kavga çıkarıp fena dövüp kendimi rahatlatmak sanırım başka türlü olmayacak gibi.

Kavga çözüm değildir arkadaşım. Medeni ve düşünceli bir insansan konuşmayı denemek önceliğin olmalı. Ama bazı tipler vardır saatlerce konuşsan da durum değişmeyecektir, işte o zaman arkadaşların dediği gibi Allah ne verdiyse dal. Unutma, düşmeden ayakta durmayı öğrenemezsin.

Bende de öyle oluyor hemen titiriyorum ve kavga etmek istemiyorum diyesim geliyor ama yapamıyorum aynı durum kardeşimdede var içinizden korku yok deyin kavga anında 5 kere bende yarıyor.

Aynısı bende de oluyor. Dalmadığında pişman oluyorsun, çocuğu patakladığını hayal ediyorsun.

Bilmediğin konu hakkında yorum yapma. Unutma iş spor dalında değil sendedir.

Daha önce birine hiç yumruk atmamışsan normaldir.