O tarz ev işlerini yapabiliyorum zaten. Tek sıkıntımı öz güvensizlik.

Spora başla orada yavaştan özgüven gelir. Ortamı içine çeker seni. Sosyalleşirsin. İnsanlarla muhabbet ettikçe güvenin gelir. Ama bir şeyden başlaman lazım.

Harika o zaman! Bunları yapamayan çok insan var. Peki aynaya bakınca gördüğün seni bize tarif eder misin?

Üniversite okuyacaksan ailenden uzak bir yerde oku. Belki zorlukları olacak ama faydası da olacaktır. İnsanı yalnız bir birey yapan şeylerden biri de zorluklar karşısında yardım almadan dimdik durmak değil midir?

15 yaşındayım. Ergenliğime girdim gireli birey olma olayını başaramadım. Ailemden kopamıyorum fakat onları fazla sevmiyorum da. Sürekli tek başıma bir şeyler yapamayacağım inancındayım. Bu, bir işe girmek, tek başıma uzak bir yere gitmek olabilir. Ne yapıp da bu korkularımı aşabilirim?

Zamanla alışırsın. Yaşın büyük değil henüz. 20'lerine girince dert edinebilirsin bunu.

İşe gir, kendinden büyüklerle iletişime geçtikçe açılırsın.

Para kazanabileceğiniz yollar bulun kendinize. Paranız çoğaldıkça çevrenizdeki insanlarda çoğalır. Ayrıca henüz ergenlik çağındasınız, ailenizi sevmemeniz ve tek başınıza kalmak istemeniz normal bir durum. Fakat asıl sorun bu çağı atlattıktan sonra pişman olup olmayacağınız, kaybettiklerinizi geri kazanmak zor olabilir.

Kendimden büyüklerle iletişime geçmekte zorlanmıyorum. Yaşıtlarımla konuşurken karşımdakine hep art niyetli bakıyorum acaba ne tür bir şeytanlık peşinde diye.

Fiziken ne var elimizde?

Yemek yapmayı biliyor musun? Bilmiyorsan öğren, çok keyiflidir. Bulaşığı da çözersin. Çamaşırlarını kendin toplayabilirsin. Bir işe girip çalışmak harika olur, kazanacağın para ile gerçekten ne yapacağını ve sonuçlarını öğrenirsin. Birey olacaksan, kendi kaba etlerini toplayacak kadar gelişmen gerekiyor.

Neleri kaybetmekten bahsediyorsun?

Sen insanları boşver. Bu konuda sana üniversiteden eski bir arkadaşımı örnek vereyim: yorekok. Ne yapmaya başladıysa insanları boşvererek yapmaya başladı. Kendi içini doldur, dışarı video editlerini boşalt, dene, devam et.

Babanın yanında işe girebilirsin. Gerçekten insan içine çıkmak gerekiyor.

Çoğu aile senin gibi davranmıyor ki. Tek yaptıkları baskı üstüne baskı. Video editine ilgim var ancak edit bile yapmıyorum yıllardır. Sabah uyan, elini yüzünü yıka, okula git, eve gel, duş al, boş boş ekrana bak anlamsızca sonra geri yat bu döngü sürekli devam ediyor. Bana bu umutsuzluğu veren şeyi biliyorum ama anlatamıyorum size. Her şeye baştan nasıl başlayacağımı düşünüyorum. Okuldaki derslere alışmaya ve biraz sosyal falan olmaya çalışıyorum ama içimden gram gelmiyor. Dıştan bakınca aşırı soğuk bir insanım. Bunun nedeni ise geçmişte karşıma hep saçma insanların çıkmış olması. Geçmişi de silmek yeniden başlamak istiyorum ama o da içimden gelmiyor. Son 1 haftadır zaten öleceğiz, neden yaşıyoruz ki düşüncesiydim. Dine yaklaşmayı düşündüm o da içimden gelmiyor sanki her şey boşaymış gibi.

İçimde anlatamadığım bir his var. Sanırım insanlardan çok çekiniyorum.

El, ayak, bacak? Vücudumu soruyorsan zayıf birisiyim.

Şahsen 15 yaşında bu konulara kafa yormazdım. Vücut geliştirmeye başlayabilir, yeni insanlar tanıyabilirsin. Salon ücretleri de uçtu tabii.

Evet bu iyi, aynada kendini olduğun gibi görecek kadar netsin üzerine kötü konuşmaman da çok güzel. Bir gülümsemeyle başla kendine, bir deyim vardır "yüzündeki gülümseme aklındakinden kolaydır" diye. Bu deyim söylendiğinde nöroloji ve psikoloji ayrılmamış ve herkese öğretilebilir teknikler değildiler. Keşfedilen şudur ki; fiziken yaptığın eylemler, ilk başta yapay olsalar da beynin sen gülümsediğin için kendini daha iyi hissettiğine karar verir, bakar orada gerekli hormon ve nörolojik işlemler yok, onları işlemeye başlar. Bir iki gülümsemeyle olmuyor, mesela dün akşamki satranç robotu haberine denk geldiğimde içimden bu videoyu yapmak geldi. Yaparken ayrı güldüm bu fikre nasıl ulaştığıma, yaptıktan sonra T800'ün seslendirmesi ve bakışına hala gülmekteyim - yalnız bunları yazarken 3 haftadır aynı projeyle uğraşıyorum ve istediğim sonuca biraz yavaş varıyorum gibi, sıcaktan belki de, ancak durmak yok. Gençken içinden bir şey gelmiyorsa, içini doldurmak için iyi bir zaman demektir. Ben de sosyal medyada 10-15 yaş arası çocukların ekonomi, politika sonuçlarından bahsetmelerinden hoşnut değilim, inan ki çocuğumu parka götürdüğümde ebeveynlerle bu konuları konuşmamak için çocuklarla daha fazla vakit geçiriyorum. En son 2 kutu tebeşir almıştım, akıllı tahta denen aptallaştırıcı etmen yerine parkın her yerine kafasına göre bir şeyler çocuklar ve ebeveynleri olarak 3 saat kadar hep beraber eğlendik.

Yorgun, bitmiş, gözleri %10 açık, neden yaşadığını sorgulayan bir yüz görüyorum aynaya bakınca.