Tembel olmam, bilmiyorum bazılarına göre saçma gelecek ama evet tembel olmam hayatımda beni kahreden en çok üzen durum.

Benim yaşım 12 babam la yıl 2012 de NT ye girdik laptop aldık ben daha 5-6 yaşındaydım onunla aldığımızdan beri oynuyorum şuan onunla yazıyorum son 3 yıldır ben minecraftı 20 fps le oynuyorum bunu düşündüğüm zaman ağlayasım geliyor şükürler olsun ki ayın 15inde laptop alıcam csgoda aldım bu aradada ben bilgisayar oynamaya 3 yaşında başladım

İsmail abi be yak yak yak.

Suç sende 4 kere de dönmezsin. Gerçi ben 3 kere yedim aynı numarayı kafamı...

İzlemedim diziydi sanırım.

8. Sınıfta iken Melisa diye bi kız vardı kız ın sevdiği yok zannediyordum kıza duygularımı ve aşık olduğumu söyledim ve kız başka birine aşıkmış O aşık olduğu kişide en yakın arkadaşımdı kalp krizi geçiriyordum

Sene 2008 dedemin vefatı. Ayrıca annem ve babamın ayrılması.

Sene 2018 kardeşinin vefatını canlı görmek.

Bu çözülemeyecek bir problem değil. Tembel olmak kurtulunamaz bir şey değil, insana bağlı bir şeydir. Yeter ki sizin bir planınız olsun. Çözemeyeceğiniz problem yok.

Diğerleri oyun oynarken benim, 10 yıllık eski bilgisyara sahib olmam. Tarayıcı oyunlarında bile arkada 1 Program bile açıkken kasan bir bilgisayar Ama yine de halimden memnunum olsun, yine de Şükür etmek gerek. Buna sahib olmayanlar bile var. Zaten Üniversiteye yüksek puanla girersem Babam bana bilgisyar alacağına söz vermişdi.

Annemin, ben 3 yaşındayken rahmetli olan ve şuan hayatta olan dayılarımın çok özlem dolu anlattığı Rahmetli dedemin ölümü daha doğrusu görememek. Eğer ki hayatta olsaydı şuan belki de hayatım komple değişecek ve daha iyi olacaktı. Yani kısacası: Rahmetli dedemi hiç bir zaman göremeyecek olmam.

Babamın içerde olması.

Üzen çok şey oldu fakat böyle sorunca düşündüm de yaşadığım hiçbir durum diğerinden daha acıklı olmadı genelde hepsi acıklıydı. Cevap verecek olursam tek üzüldüğüm şey düşündüklerimi geçmişte kimseye anlatmamam. Keşke liseye giderken kimin hakkında ne düşündüysem hepsini yüzlerine söyleseydim.

Erken olgunlaşıp asosyal olarak bir hayat sürmem ve zamanla insanlardan kopmam ve pek arkadaşımın olmayışı.

Asla bırakmam diyen eski sevgilimin 4-5 kere terk etmesi.

Soru net arkadaşlar, aşk acısı, vefat eden bir tanıdığınız vb. Yalnız biraz açarak söylerseniz sevinirim. Ben başlayayım, seni asla bırakmam diyen eski sevgilimin ertesi sabah beni engellemesi.

Babamın ölümü..

Mr Robot?

Beni üzen şeyleri hep bir köşeye attım. Bir yığın olmuşlar

Dostumun ölümü sanirim.

Pek hatırlayamadım.

Kardeşim dediğim birinin kalbimden vurması. İhanet.

Açıkçası çok üzüldüğüm şey olmuştur ama hepsi gelip geçici. Ölümlerin getirdiği yokluklara bile alışılıyor. En son üzüldüğüm şey; laptopumun seyahatte ekranı kırılmıştı.

Çok var. Sistematik annemin ve ablamın fiziksel ve psikolojik şiddetine maruz kalmak.

Hayatımda beni şuana kadar en çok üzen şey "çaresizlik" oldu. Sevdiğin biri acı çeker ve senin elinden birşey gelmez ya bundan daha kötü birşey olamaz.

Hayata gözlerimi açmak

Girmeyin bu konulara, söyletmeyin kötüyü, açtırmayı kara kaplı defterleri

@Silinen üye Takılıyorum kardeşim. Beni sanırım ilkokuldaki reddedilmek üzmüştü. İlk reddedilmek. Çimlere kusmuştum sinirden. Evet sinirlenince kusarım. @Protista

Technopat'ta 1 haftalık bandan yemek.

3 sene geçti aradan, normalde zaten aramız kötüydü ama bu kadar gideceğini hiç düşünmemiştim. Düşünemezdim de. Bundan 2 yıl öncesine kadar saat 22.00 olduğu gibi uyurdum. Ama bir gün uyanıktım şarkı dinleyesim vardı. Kulaklığım bozuldu birden, o sırada duydum her şeyi. Babamla annem benimle ilgili tartışıyorlardı ve babam tam olarak " Benim öyle çocuğum yok kızım yeter bana. " dedi. İşte o an, hani nasıl desem; ilk depresyonumu yaşamıştım. O zamandan beridir zaten aynı yerde bile bulunmayız. Anlamadığım şey, tartışırdık sadece onlar da salak saçma sebeplerden dolayı olurdu ne oldu da birden böyle oldu? Neyse, yazayım dedim ben de.

Böyle konular açıp insanların acısına tuz basmanın gereği yok bence.

Hangisini yazsam karar veremedim.

Dikkat et, seri katil olma kanka. Checkpoint'ler çok benziyor. Zaten sakalın da kaba.

En üzen hiç bilmediğimiz hiçbir tanıdığımızın olmadığı yere taşınmak ve şuanda çok iyi yapmışız dediğim şey.

Sene 2006. Dedemi öğle arasında evde sapasağlam gördükten sonra, okul çıkışında eve gelmemle ölüm haberini duymam.

Ben de halı yakarım.