Karnımı doyurdu, altımı temizledi diye teşekkür etmek zorunda değil kimse. Eğer bir çocuk dünyaya getirmeye karar verildiyse onun ihtiyaçları karşılanmak zorundadır. Bunun için kimseye minnet duymaya gerek yok.

Hayır, en az onun kadar bir bireysin, tapulu malı falan değilsin. Senin iyiliğin için yerinde isteklerini göz ardı etmek saygısızlıktır. Fakat maalesef evlatlarından çıkar sağlamaya çalışan ebeveynler de bulunuyor.

Bence değildir.

10 yaşında çocuksan farklı 20 yaşında eşek kadar adamsan farklı.

Dünyaya kendi isteğinle gelmediğine göre hayır.

Örnek verebilir misiniz?

Hayır eğer ailenin her dediğini yaparsan onların ilerlediği kadar ilerlersin. Ondan hayır demesini bilmelisin. Soruya bir de detay eklenmeli herkesin farklı anlayabilceği bir soru. eğer 5-10 yaşındaki bir çocuksan tabii ki ailenin dediklerini yapmalısın. Fakaf kocaman bir adam olmuşsan (20-?) Kendi süzgecinden geçirip karara varılması gerekir.

Durumdan duruma değişir. Camdan atla derse atlayacak değilsin ya? Çamaşırları as, çorbayı karıştır derse yapacaksın.

Aradığım yorum!

Duruma göre değişir. Ailenin yükünü hafifletecekse yapılmalı. Mesela anneniz çamaşır as diyorsa asmalısınız. Babanız çay koy diyorsa koymalısınız. Geleceğiniz için bir şey istiyorlarsa yapmalısınız. Genel olarak anneniz siz büyürken tüm ihtiyaçlarınızı gördü: altınızı temizledi, karnınızı doyurdu... Babanız çalışıyor, para kazanıyor. Sizin de ailede sorumluluk almanız gerekir. Sabah akşam yatayım, oyun oynayayım ama her işim onlar tarafından görülsün demek yanlıştır.

Belirli olgunluğa erişmiş kişiler zorunlu olarak yapmak zorunda değildir. Sadece tavsiyesini alabilir. Bu olgunluk yaşla değil yaşanmışlıklarla ve bilgi ile ölçülür.

Evet. Son düzenleyen: Moderatör: 17 Temmuz 2021

Çocuğun küçüklüğünde pek mantıklı davranmadığı gerçek. Bu durumda aile, çocuğu, onun dediklerini yapması gereken bir makine değil de kendi istekleri olan bir birey olarak görmeli ve onu doğru davranışlara bu şekilde bir tutumla yöneltmesi gerekir. Çocukla konuşmak gerek. Çocuğa vurmak ya da her şeyi ödül-ceza sistemine oturtmak saçmalığın daniskasıdır. Çocuğun bir şeyi yapma veya yapmama sebebi, bunu neden yapması veya yapmaması gerektiğini anlaması sebebiyle olmalıdır. Tabii, bu çocuk. Arada illa söz dinlemediği olur ama çocukluğun olayı da o zaten. Ne diyorduk? Her şeyi vurmayla, bağırmayla ya da ödül-ceza sistemiyle yaparsak ne olur? Doğru onun için ödüllendirilmek, yanlış da cezalandırılmak anlamına gelir ve bu gerçekliğin oldukça çarpık bir anlayışı demektir. Gerçek bundan çok uzaktır. Bu şekilde yetişen bir çocuk sebepleri bilir. Neden bunu yapmalı veya neden yapmamalı, bunu yapması veya yapmaması ne gibi sonuçlar doğurur vesaire vesaire. Zaten büyüdükçe beyninin de gelişimiyle daha büyük konularda akılcı kararlar verebilmeye ve birilerine muhtaç olmadan, sadece kendine güvenebilmeyi öğrenir.

Hayır değiller. Düşünemeyen ebeveynlerin cezasını çocuklar çekmemeli.

Afedersiniz ben konuyu yanlış anlamışım. Tüm canlılar için konuşursak dediğiniz doğru.

İstisnalar dışında evet. Reşit olmayan kişiler anne-babalarının sözlerini yerine getirmeli.

Bu konuda ne düşünüyorsunuz?

İhtiyaçlarını karşılamadığını kim söyledi?