Evde oturmak sıkıyorsa parkta otur. Sohbet edersin.

En önemlisi kafana uyan kişiyi bulmak. Bir eş veya dost farketmez senin kafana yatan fikirlerinizin ortak olduğu ve beraberken zaman nasıl geçtiğini anlamayyacak kadar iyi bir ilişki olursa evde oturmakta güzel. Beraber yemek yapar film izlersin, dışarı çıkarsın özel etinlikler yyaparsın. Bir küçük su üstünde giden yelkenli veya bilmem gemi veya sandal kiralarsın balık malzemelerini alır 1 gün balık tutarsın veya deniz kenarına oltanı atar beklersin. Bunları yapmak çok keyiflidir eminim. Öyle lüks araba lüks ev değilde kafadar bir arkadaş issterdim.

Günümüzde teknoloji etrafımızı bu kadar sarmışken ben yeni bir hayat kurmak istesem Karadeniz yöresini veya doğu Anadolu'yu tercih ederdim. İnternet yok veya az var, doğa ile ilgileniyor insanlar ve özellikle sessizlik. Böyle büyük şehirlerde yaşayınca ve teknoloji ile yan yana olunca başka hayatlara özeniyoruz. Her işin zorluğu olduğu gibi Karadeniz'de yaşamanın da zorluğu olabilir fakat orada bir aile olup başka aileler ile yakın olmak bence güzel olurdu. Çay içmek mesela, mandıralarda çalışmak yani pek bilmiyorum ben Karadeniz'de bir yazlığım olsun veya orada bir evim olsun isterdim. Orada yaşayıp orada peynir yapmak çay toplamak isterdim bunlar ne kadar zor gelse de yapanlar zor dese de bu tecrübeyi yaşamak orada bir hayat kurmak isterdim. Özellikle telefondan, internetten uzaklaşıp sadece kendime ve ailemle ilgilenmek isterdim. Bu internetin bize yararından çok zararının olduğunu düşünüyorum. Evet her konuda yararı var zaman geçirmek için birebir fakat başka insanları görünce onlar gibi hayat istediğimizi ve başa ülkelere bakarak onlara özendiğimi fark ettim, "ben neden bu insan kadar zengin değilim", "ben neden başka bir ülkede değilim" gibi gibi cümleler ile psikolojimin bozulduğunu fark ettim ki daha öyle yaşım yok liseye gidiyorum. Ben başka hayatlara bakmanın güzel olmadığını onlara özenip onlar gibi olmaya çalışırken ki bunalım ve yorgunluğumuzun olduğunu ve belki de 'başka hayatlar' konusunda cahil olmayı mantıklı buluyorum. Bir belgesel izledim dün, doğudaki bir gencin hayatını anlatıyordu. Babasından kalma mesleği hayvancılığı yapıyor ve hayali kendi hayvanlarını almak bundan karın doyurma parasına çalışmak. Baktığında çok kötü, hayal gücü zayıf gibi gelebilir fakat içine daldığımızda aslında hayalini kurduğumuz hayatların gerçek olamayacağını ve kendine en yakın yoldan para kazanmayı, geçinmeyi hedeflerken ki psikolojiden bakınca gayet doğal. O çocuk mesela teknoloji ile arası yok, telefonu yok belki de -belki diyorum çünkü yaşı 17 veya 18- fakat mutlu. Önemli olan mutlu olmak. Gerekirse dünyadaki tüm paralar cebinde olsun ama mutlu değilsen ne fayda. Bende bu ara tatilde şahsıma bakarak düşündüm ki belki de yabancı bir ülkeye gitmek veya güzel bir iş sahibi olmak imkansız, yani bunu yapacak bünye ve beceri lazım. Herkesin girdiği sınavda ayrıcalıklı, farklı olmak için çok emek vermek lazım ki bu zor. Yapacağım meslek mühendislik, doktorluk olmazsa zaten ilerleyemem ki bunca üniversite, yol, yemek, 4-8 yıllık üniversitelerin verdiği yorgunluğa değeceğini düşünmüyorum. Ticaret bana daha mantıklı geliyor aynı anlattığım o hayvancılıkla ilgilenen genç gibi. Oda hayata hazır değil, bende. Onunla benim tek farkım yaşadığım yer ve elimizdeki imkanlar olarak inceliyorum. Kısacası ben burada bir gencin, belki de bir çocuğun bunalmasını anlatmak istedim. Bu dediklerim kimine mantıklı, kimine mantıksız, kimine saçma gelebilir ama benim fikrim böyle. Ekrana bakmaktan gözlerimizin yorulmasını, başka hayatlara bakıp kıskanmayı, başaramayacağını bile bile ucundan deneyen kişiler olarak veya sadece böyle birisi olarak hayatın çok kısalığını ve "böyle olacağım", "emek vereceğim yıllar sonra böyle olacağım" demek yerine hayatın tadını çıkarmayı, taşınamayacak taşlar yerine küçük taşlar ile ev yapmayı tercih etme yolunda ilerlemek istiyorum. Yani kendi açımdan baktığım zaman baba mesleği olan demircilik yerine akraba mesleği olan oto döşemeye yönelmeyi ve lise hayatımı bitirdiğimde eğer oto döşemecilikte ilerlersem kendime güvenirsem babamın dükkanında oto döşemeciliği devam ettirmeyi; kendime güvenemezsem 2-4 yıllık üniversite okuyup, biraz daha olgunlaşıp öyle kendimi geliştirdikten sonra oto döşemeciliği veya kazandığım işi yapmayı hedefliyorum. Böylece büyük, şaşalı hayatları bir kenara bırakıp kendi yolumda adım adım ilerleyip yurt dışına tatil niyetiyle gitmeyi yeğleyebilirim. Her şeyi zaman belirleyecek...

Ben olsam nasıl isterdim biliyor musun. Sadık bir eşim ve kızımın olmasını isterdim. Dubleks evimizde filmimizi açmışız oturuyoruz. Üniversite bitmiş yüksek lisanslar tamamlanmış hazırlıklar okunmuş bir sayfa. Şöyle güzel bir arabamın olmasını da isterdim. Herkes ile aram iyi olsun hiç üzülmemek her zaman gülmek yerinde de ağlamak isterim. Kedi ve köpeğimin olması bahçeye çıkarıp oyun oynamak isterim. Ayrıca çok istediğim bir hayalimi de gerçekleştirmek isterim. Stüdyo kurmak. Kendi şarkılarımı çıkarmak ve ünlü isimler ile düet yapmak isterdim. Benim da hayaller böyle.

Ben gezmeyi de sevmem ki hocam

Yazılanı okumadım ama başlığa cevap veriyorum. Teknolojiden uzak bir yaşam istemezdim. Ama teknolojinin hayatımızı kontrol etmesine de izin vermezdim. Böyle ortalama bir Avrupa ülkesinin uzak bir kasabasında tek başıma yaşamak isterdim. Ya da bir ada ülkesinde yaşamak isterdim. Dünya savaşından bile etkilenmeyen.

Olabilir tabii, ben olsam evde oturmayı pek sevmem. Bu ara tatilde daha çok farkettim ki evde bunalıyorum. Yani evde bir iş yapmak lazım zaman geçirmek için.

Çok güzel aslında. Kendi evinizde ailenizle hayat geçirmeniz mutlu olmanız falan çok iyi. Herkes böyle bir hayat ister fakat olur mu orası ayrı. Renkler ve zevkler farklıdır diyip konuyu kapatmak isterdim ama insanların %99'u böyle bir hayat ister, kim istemez ki.

Ben evimi severim, başka yere gitmek istemem.

Adada kaynaksız bir şekilde hayatta kalmaya çalışmak isterdim.