Her dersten -TYT için konuşuyorum- iyi bir temelim var. Fen lisesi öğrencisiyim ve iyi öğretmenlere denk geldim. Kendimi bu açıdan bakınca rahat hissediyorum ama şöyle de bir gerçek var: 2000 sonrası okutulan gençlerin bir çoğu sadece okul okudu. Yani bizim durumumuzdaki gençler hiçbir iş öğrenerek büyümedi ve akademik olarak bir başarıya ulaşamazsak hayat bizim için gerçekten zor. Buradan bakınca da kendimi çok çaresiz hissedip tadımı kaçırıyorum.

Kesinlikle katılıyorum sana. Okul okuduk, okuyoruz ama şöyle hayata atılmaya vakit bulamıyoruz ya da bulsakta üşenmekten başka şeyleri araya sıkıştırıyoruz. Aslında dediğin gibi her şey. Çözüm ise sorunu anlayıp parçalara bölmek gerekiyor. Mesela ben üniversite öğrencisiyim bu yaz kendimi derslere, geliştirmeye verdim. 2021'in yaz tatilinde markette falan çalışmayı düşünüyorum. Bu şekilde kendini programlandır. Ama bu benim açımdan böyle senin açından bunları yapmaya vaktin yok. Sınavına 2 senede kalsa her ayı önemli kendine markette vs. çalışmaya zaman ayıramazsın.

Sizin de hiç gülüp eğlendiğiniz bir zamanda aklınıza sorumluluklarınız gelip keyfinizi size zehir eden bir an oldu mu? Zira ben ne zaman oyun oynayacak olsam veya eğlenecek olsam aklıma hep 2 sene sonra gireceğim üniversite sınavı geliyor. Kendimi anı yaşamaya veremiyorum bir türlü.

Oluyor, okul sorumlulukları. Birikmiş konular, anlayamadığım kısımlar, yaklaşan sınavlar. Kafayı kaldırdığında eğlenen insanları görünce daha da sinir bozuyor.

Ne zaman rahata düşsem, arkasından gelen şey.

Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

''Oğlum derslerin bitti mi?''

Aklıma gelen değil de, gitar çalarken annemin çöpleri at demesi çok koyuyor.

Yemek yerken telefon çalması. Telefonla göz göze gelmek. Arayan kişinin değerli biri olması. Ellerin yağlı olduğu akla gelmesi. Çalmaya devam eden telefon. Gerilim yükseliyor. Açsam mı açmasam mı hissi. Sonuç olarak iyi tarafıma gelirse açıp telefon masadayken konuşuyorum, bazen de salla gitsin diyebiliyorum.

Sabahın altısında okula gitmek, en berbat sorumluluklardan bir tanesi.

Hayır. Ben sorumsuz bir insanım.

Yemek yerken birinin araması Canımın sıkılması Okulların açılmaması Canlı derslerin b k gibi geçmesi İnternetimin bitmesi Takıntılarım Annemin çöpü at demesi Şimdilik bu kadar. Aklıma geldikçe yazarım.

Senin adına sevindim endişe duyman güzel. Fakat bu endişeyi de irdelemen lazım acaba endişe duyduğum konuda özellikle üniversite sınavı gibi bir konuda 2 sene sonra girdiğimde yeterli miyim diye. 2 sene önceden de olsa bol bol çalışmanı söylüyorum. Sınavlar eskisi gibi değil eğitimler internetten verilmeye başlamasıyla daha da zorlaştılar. Başarılar dilerim.