Seni çok iyi anlıyorum çünkü aynı sorunları ben de 1 yıldır yaşıyorum. Benimki biraz daha şiddetli geçiyor maalesef sinir nöbetleri ve daha nicelerini yaşıyorum. Duvarları yumrukluyorum ellerim kanayana kadar, bazen hızımı alamıyorum evdeki eşyaları kırıp maddi zarara uğratıyorum ailemi 1 yıl içerisinde yaklaşık 20 bin TL'nin üzerinde maddi zarar verdim. Ben de bu sene lise 3 (11) e geçmiş bulunmaktayım. Okul ortamını ve oğrenci kitlesini de hiç sevmiyorum. Sen daha büyümemişsin deyip dışlıyorlar, umursamıyorlar, birlikte bir şeyler yaptıklarında asla çağırmıyorlar, beni tehdit edip iftira atıp suçlamaya çalışıyorlar vs. çok şey yaşadım. Bir kızı sevdim o beni sevmedi daha da soğumaya başladım sonra sınıftakilere. Bu yüzden bu sene okuldan ayrıldım zaten, yaklaşık 1 ay öncesine kadar açıktan okumayı düşünüyordum fakat aile zoruyla farklı bir okula yazıldım. Yeni bir okula başlamak bütün bu olaylar ve koronavirüs yüzünden benim gibi 9. ve 10. sınıf temeli olmayan bir öğrenci için çok zor olacak. Bunların dışında beni anlamamakta ısrar eden bir akraba çevrem var maalesef ki, her hareketimde bir kusur bulup kavga çıkartan mı desen, hasta olduğuma inanmayan mı desen, inadına sinir etmeye çalışan mı desen hepsi var. Bunun üstüne 3 sefer de intihar girişimim oldu ilkinde ilaç içerek denemiştim ama onu hafif atlatmıştım. 2. sinde her tarafımı cam kırıklarıyla kesip kanatmaya çalışmıştım. 3. sünde ise çok yüksek dozajda ilaç içmiştim, ailem bunu fark edip ambulans ile hastaneye yetiştirmese şu an hayatta olamayabilrdim maalesef. Daha sonra belki sinir nöbetlerime etkisi olur diye bir spor salonuna yazıldım ve spor yapmaya başladım ama çok çabuk sıkıldım ve kendimi oraya ait hissetmediğimden bıraktım. Babam sağ olsun hiçbir maddi sıkıntım olmadı ve bu olayların başından beri de psikolojik destek de alıyorum ama neredeyse hiçbir faydası yok. İlk önce devlet üniversitesi hastanesinde başladım bir sonuç alamayınca da özele geçtim ve hala bir sonuç yok yaptıkları tek şey anti depresan ve uyku ilacı verip senin gün içinde düşünme kabiliyetini kaybedip uykulu ve yorgun olmanı sağlamak o kadar. Terapi desen onun verdiği öğütleri ve bilgilere ben de sahibim zaten, uygulasam da bir şey değişmiyor. Gün içinde de bir gram keyfim olduğunu söyleyemem, yaptığım tek şey bilgisayar başında bir şeyler izlemek, bazen o kadar keyfim olmuyor ki hiçbir şey yapmadan duvarı izlemek istiyorum. Sıkıntıdan bildiğin ayakta uyuyorum sanki. Benim deneyimlerimden yola çıkarak sana önerim devlet hastanesi de olabilir ama maddi durumunuz el veriyorsa bir psikolojik destek almaya başlaman, sonuç alır mısın bilmem ama denemeden bilemezsin. Dostum her şey yine senin elinde hayattan zevk almamanın sebebini araştırmaya bak, okulsa okulunu değiştir, arkadaşlar ise kes bağlantını konuşma bir daha, aile akraba ise git konuş derdini anlat vs. Asla vazgeçme.

Kim hayattan zevk alıyor ki herkesin bir hayat hikayesi var yüzümüz güler içimiz ağlar..

Kanka spor yap, ama fitness'a gitmene gerek yok, 100-150 lira civarına iki adet beş kiloluk dambıl alırsan evde de yapabilirsin sporu. Hem zamanını çok almaz, hem de daha az maliyetli olur.

Ben ergenlikte tam tersi millete sallamaya başlamıştım ve çoğu vaktimi oyun oynarak geçirirdim ve hiç arkadaşım yoktu ama çok zevkli zamanlardı ama bu sallamayı tam toxiclik olarak algılamayın yani şöyle deyim normalde eleştirilmekten korkup mesaj atamaz normalde çocuklar ama ben gidip okul grubunda millete Full karamizah yapardım ne kadar cringe olduklarını söylerdim filan... Ama tavsiye ederim bunu. Herkes kendini çok elit sanarken ben zaten seneye onları görmeyeceğimi bilerek içlerinden geçiyordum okulda bir şey de diyemiyorlardı çünkü onlarda farkındaydı artist olduklarının

SPOR YAP! Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et Kafanı en iyi bu şekilde boşaltabilirsin. Kendinin ve insanların sana olan saygısı artar.

Merhabalar, öncelikle 15 yaşındayım. 16 yaşına gireceğim. Lise 2'ye geçeceğim ama içimde bir yorgunluk var. Sabahları istediğim saatte uyanamıyorum 9'da uyanmam lazım çünkü kahvaltımı edip eniştemin petshopuna gideceğim. Paketler olduğunda dükkanı bırakacak kimsesi yok, ben üstleniyorum o görevi ve bunu seviyorum ama her gün yapmak biraz bayıyor. Yaz boyunca gezmedim, sadece oturdum oturdum. 1 ay sanayide çalıştım, eve geldim ve eniştemin petshopuna gidiyorum ve kafamı dinleyemiyorum, gerçi nasıl dinleyeceğim bilmiyorum. Bir ilişkim var, ona kafayı takıyorum. Kızla konuşmak istiyorum ama o bana birkaç saat sonra yanıt veriyor. Konuşma problemi yaşıyorum, bunu en aza indirmem lazım, yapamıyorum, deniyorum deniyorum, bir tık ilerliyor, dahası gelmiyor. Ailem ile aram iyi değil, konuşmama laf ediyorlar. Kitap okumam lazım. Sesli kitap okuyunca ve gittiğim kekemelik yerinden öğrendiğim şeyleri uyguladığım zaman 2-3 sayfa sesli okuyunca direkt yoruluyorum. Kıyafet, ayakkabı almam lazım ama çok pahalı, ailemden bir pantalon isteyecek yüz bile bulamıyorum konuşma problemim yüzünden. Kafamda hiçbir şey olmadan birkaç gün takılmak istiyorum kendimce ama bu olmuyor, olsa bile nasıl yapacağım bilmiyorum çünkü ben oyun bile oynamayan birisiyim. Girsem 30 dakika oynayıp çıkarım, o da haftada bir falan. Yani cidden sıkıldım hem ilişkiden hem kıyafet alacak yüzümün olmamasından hem konuşma probleminden hem gelecek kaygısından. Hepsi birbiri ile bağlantılı aslında çünkü ilişkimi kafaya taktığım için o kızın alacağı şeyleri ben de almak isteyip kendimi daraltıyorum, ilişkim yüzünden konuşma problemimi kafaya takıyorum çünkü sanal bir ilişki ve sesli konuşmuyorum, aramasını istemiyorum, benim konuşamadığımı görmesini istemiyorum bunu karşımdaki çok iyi bilse de. Konuşma problemim hayatıma yansıyor. Mesela ben bir mağazaya gitmem tek başıma, yanımda annem veya ablalarım olur çünkü tek olduğumda herkes bana bakacak gibi gelir ve bir şey arayınca "ııı" diye anlatamam karşımdakine. İllaki "Şu ürün nerde? Bu ürün sizde satılıyor mu?" demem lazım ama olmuyor, yapamıyorum, heyecanım çok var. Ailem ile aram iyi değil, demiştim. Konuşma problemim ve çok kafaya takıp mutsuz oluşumla ilgili kızıyorlar. Çok ortada kalıyorum, ne yapacağımı bilmiyorum. En sonunda ilişkime bir son veresim geliyor sinirlenip ama sonra ne yapacağım? O kız yani bazen cidden mutlu ediyor, bazen de sinir ediyor ve ilerleyen günlerde beni mutlu edeceği kanaatında değilim ki. Bana iltifat etmesinde bile mutlu olmuyorum eskisi gibi. Psikoloğa gitmek istiyorum ama o da para demek ve 1 seansta bunların hepsini anlatamam. Birden fazla seans lazım ama bunu da ailem onaylar mı emin değilim. Ablalarıma anlatmak istemiyorum, ciddiye almıyorlar beni. "Sen ergensin." diyorlar ama ben kendi düşüncelerimde yaşımdan daha olgun fikirlerim olduğunu düşünüyorum. İçimi dökmek istedim çünkü daralıyorum, ben de bunalıyorum. Yaşım genç, evet ama bunları yaşıyorum. Teşekkür ederim beni dinlediğiniz için. Son düzenleyen: Moderatör: 26 Ağustos 2022

Welcome to gym. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Videodaki spor yapmaya laf eden insanlar bayramda yarım kilo baklava yiyor ve sonrasında doktorlarda sürünüyorlar kalp ve damar rahatsızlıkları yüzünden.

Dostum yanlış anlama "sen ergensin" deyip geçiyorum sanma. O yaşlarda herkes çeşitli sorunlar yaşarlar. Tam olarak hormonsal değişikler yaşadığın zamanlar.. Belki sana kendin olgun geliyorsundur ama ilerde öyle olmadığını fark edeceksin. Ne önerebilirim bilmiyorum ama spor yapmak güzeldir. Çeşitli aktiviteler edin. Eğer keyif alacağın şeylerle meşgul olursan kız arkadaşını bile unutursun. Yani geç yazmış veya yazmamış umurunda olmaz. Hatta sen geç yazmaya başlarsın hobilerinden dolayı.. İnsan boş kaldıkça sağa sola sarılır. Boş kalınca eski sevgiliye falan yazılır mesela. Dolayısıyla her daim kafanı farklı şeylerle meşgul et. Kendine hedefler koy. Şu kadar kitap okuyacağım. Sonra spor yapacağım. Sonra sudoku oynayacağım. Sonra bulaşık makinesini boşaltacağım. Sonra odamı sileceğim gibi gibi..

Yaşadığımız şeyler aynı değil ama ben çözümü vücut çalışmaya başlayarak buldum.

Herkesin içinde bir ''Zyzz'' vardır.

Bence de spora başla. bende spor yapınca özgüveni kendine gelip zihni rahatlayıp mutlu olanlardanım. Bir de alerji testi yaptır. bende de benzer yorgunluk sorunları vardı 27 yaşıma gelince kaynağını buldum. Meğer laktoz tüketmemem gerekiyormuş xD Kanına da baktır, kansızlıkta bunu yapar. Bir de çok olgunum filan diyip durma. Kendini şartlıyorsun böyle sonra yaşın gereği gibi davrandığında kendine filan da yakıştıramazsın, böyle şeylere hiç gerek yok

Fitness iyidir, ben 3 aylık Fitness'a gittim 10 kilo verdim ve eskisi kadar bitkin hissetmiyorum. Siz de gidin.