Hocam sizde her genç gibi büyük ihtimalle neden beni dünyaya getirdiniz diye sitem ediyorsunuz. Ailelerimiz bizleri isteyerek dünyaya getirmedi. Çevre, mahalle ve toplum baskıları yüzünden dünyaya geldik. Klasik bizim toplum işte evlen çocuk yap büyüt. Umarım şu saçma sapan mahalle ve toplum baskıları ileride yok olur.

Hocam dedikleriniz de haklısınız işte onların gençliğinde internet telefon felan yoktu. Bilgiye erişmediler sadece kendi yaşadıkları yerde olan biteni gördükleri için farklı ülkelerde yaşıtları ne yapıyor, ne ediyor bilmiyorlardı. Ailelerimizin bir çoğu eğitim seviyesi lise bile olmadığı için büyüklerimiz önlerine bu seçeneği koymuş. Sende emin ol onların zamanında bir yetişkin olsaydın onlar gibi olucaktın. Şuanda gelmişiz bu yaşa daha bir şeyi değiştiremeyiz kafasındalar.

Aslında neden dünyaya geldiğim diye bi ara bu şekilde düşündüm ama bunu boşverdim diyebilirim, yani geliyim nolcak kafasında mı diyeyim? Öyle. Benim burada yazmaya çalıştığım 50 yıllık bir hayatta ne çocuk büyütmesi, psikolojisi, normal olarak davranışlarda, mantıkdan yoksun şekilde davranmaları veya tüm bunları sorgulayıp düşünmemeleri 50 yıllık bir hayatta ya da bunları düşünüp bilmelerine rağmen bir şekilde kötü olmak istiyorlar veya kendilerini kandırarak bunları görmezden geliyorlar vb. Kaç kere aynı şeyi yapmaları bunların tekrarlanması, hiçbir şeyin değişmemesi. Bunları bilmek için bana sorarsanız psikoloji okumak veya o tür şeylerde eğitim falan almak gerek değil, tek yapmaları iyi ve kötü algıları ile mantıklı bir şekilde bakmak ve ona göre iyi bir şekilde kararlarını vermeleri, ama onu bile yapamıyorlar veya yapmıyorlar bir şekilde. O yaşta değilim, ama bunu şu an bile değiştirebilirler diye düşünüyorum şu an, ama işte.

Sayısız sıkıntı ve soruna rağmen, var olmak güzel... Bazen bir şarkı, bir gol, bir oyun yada kahve ve sigara mutlu ediyor :d Her şeyi kafaya takmamak lazım...

Yani gerçekten bir birey ebeveyn olarak 50'li yaşlara gelmiş ama hala ne davranışsal olarak ne de mantık olarak a tal gibi davranıyorlar, 50 yıllık hayatında hiç mi sorgulamıyorlar ben napıyorum diye? O ne düşünür diye? Bunu yapmam doğru mu diye? Neden yapıyorum diye? Çocuk nasıl büyür, düşünür diye? Yaptıkları enerjiye, atmosfere, yaşama. Çoğu yaptıklarına basit bir iyi ve kötü mantığı ile baksalar zaten anlarlar. Empati duyguları mı körelmiş? Korkuyorlar mı anlamaya? Cidden düşünme veya/ve sorgulama yeteneklerinin olmadığını düşünmeye başlıyorum. 50 yıllık bir hayatta bir insan hiç mi bir şey anlamaz mantıklı ve doğru ve iyi olan? İyi mi olmak istemiyorlar? Defalarca yaptıkları tek şey aynı hataları, a ptal şeyleri tekrar etmek, etmek, etmek. Neden.. Kendilerini kandırıyor gibiler, çünkü bunca yıllık bir hayatta sağlıklı bir insanın bunları yapmanın neden olduğunu düşünemiyorum, ama bu kendilerini kandırmaları başka insanlara etki ediyor negatif bir şekilde. Sadece yazmak istedim, herhangi bir şey istemiyorum.