Din kavramı bu yüzden var bence, boşluğa düştüğünde Allah yardımına koşar. Hiçbir şey için geç değildir. Allah sabredenlerle beraberdir. Herşey düzelecek, emin olabilirsin. Biraz gayret etmen gerekecek. Bundan 1 yıl sonraki halini düşün ne kadarda mutlu olacaksın hayatından. Umudunu kaybetme. Esaretin Bedeli'nde bir diyalogda diyor ki: + Müzik buradaydı yani içimde. Müziğin güzelliği budur işte. Bunu sizden alamazlar. Hiç müzik için böyle hissetmediniz mi? – Ben gençken mızıka çalardım. Zamanla ilgimi kaybettim. İçerideyken fazla bir anlamı yok. + Bana en çok burada anlamlı geldi. Unutmamak için ihtiyacın var. – Unutmak mı? + Dünyada taştan ibaret olmayan başka yerlerin de olduğunu. Birşeyler vardır... İçinden... Alamayacakları ve dokunamayacakları bazı şeyler. O sana aittir. ne yapsalar alamazlar – Ne hakkında? + Umut... Ve ayrıca şunu unutma, seni öldürmeyen şey daha da güçlendirir.

Bahsettiğin şeyleri umursamıyor olmak iyi bir şey bence.

Bir şeyi kaybettiğinde kendine gelirsin.

Farklı şeyler yapmayı dene. Her zaman yaptığın şeyleri yapmayı bırakıp farklı deneyimlerin arayışına çık o zaman düzelme ihtimalin var. Çünkü ben de aynı durumlardan bayağı bir geçtim. Mesela daha önce gitmediğin yollardan git. Değişik mekanlar keşfet. Daha önce yemediğin yemekler ye falan filan gibisinden.

Okul ya da iş hayatını etkilemiyorsa umursamamazlik çok önemli değil.

Bu tarz şeylerin Din ile ilgisi yok. Bariz olarak stress ve depresif bir dönemden geçtiğini söyleyebilirim. Tek tavsiyem ilaç kullanmaman. Din konusu bu işleri iyice içinden çıkılmaz bir hale sokacaktır. İnsandaki bilgi eksikliği ve güven duygusunun azlığı bu tarz şeylere neden olabiliyor. Ara sıra herkese olur bu. İster Ateist olsun ister Teist. Çağımızdaki hızlı yaşam ve tüketim şartları insanları bu hale sokabiliyor. Her ne kadar insan doğasına göre normal olmasa da, günümüz toplumlarında gayet normal ama çok sıkıntıya sokmaması lazım insanın kendini. Saçma da olsa birşeyler yap, sıkılsan da arkadaşlarınla yüzyüze görüş. Hiçbir şey yapamıyorsan da çık dışarı gez. Temiz hava da iyi gelecektir. Yeni yapılan saçma sapan beton şehirlerden uzaklaşarak daha doğal yerlere gidip dolaşabilirsin. Şu lanet beton yığınları insanda ufuk denen kavramı yok etti. Mümkünse uzaklara bakabileceğin açık alanlara git. Ama kesinlikle Din işleriyle bu tarz sağlık sorunlarını çözmeye uğraşma.

Bence hiçbir şekilde olmaz. Tanrı'nın ya da uzantılarının bunda etkisi yoktur. Kişi kendi sakinliğini korumalıdır hepsi bu. Ama dediğim gibi bilgi yetersizliği insanı böyle metafiziksel yollara itebiliyor. Maalesef insanlık tarihi buna benzer yanlışlarla dolu. Bilgiye sahip olan insan bu tarz aşırı psikolojik olmayan sorunları kendi uygulayacağı yöntemlerle rahatça çözebilir.

Zorla olmaz zaten kestettiğim tanrıyı kendine destek alarak ayakta durmak. Kişiden kişiye değişir elbette.

Yani senin dediğin şey inanç meselsi sonuçta. Ben Tanrısal açıdan değil; psikiyatrik açıdan bakabiliyorum olaya. Sonuçta bilim ilacın dozunu bize söyleyebilir ama Din bunu yapamaz. İnsan denen canlının da bazı kimyasal bileşenlerden ve bu bileşenlerin belirli dereceki dozlarından oluştuğunu düşünürsek ben de sana katılamayacağım.

Teşekkürler yorumlarınız için arkadaşlar. Biraz zamana ihtiyacı var bazı şeylerin sanırım.

Arkadas suan bizim yorumlarimizida umarsamiyo galiba

Normaldir. Salın gitsin. Din bu durumlarda işe yarayabilir. Son düzenleyen: Moderatör: 24 Mayıs 2019

Ne yazık ki 21. Yüzyılda herkesin sahip olduğu sorun.

Daha önce çok fazla sosyalleştiysen, sıkılmış olabilirsiniz. Bir süre kendinize zaman ayırın. Kendinize zaman ayırmaya karar verirseniz, bunu arkadaşlarınızla da paylaşın. Söz verip ekmeniz hoş bir davranış değil. Psikoloğa gitmeyi de deneyebilirsiniz. Biz, psikologları deli doktoru olarak görsek de, herkesin psikoloğa ihtiyacı vardır.

En yakın arkadaşlarım umrumda değil, en sevdiğim şeyleri yaparken zerre zevk almıyorum. Akrabalarımı görsem de olur görmesem de olur havasındayım. Konuştuğum bir kız vardı en son onu da tersledim aramız bozuldu. Arkadaşlarla telefonla konuşurken hemen kapatasım geliyor. Bazen çalıyor çalıyor açmıyorum. Mesajlaşırken umursamaz davrandım bugün birisine daha, alttan alıp düzelttim bu sefer Allah'tan. İki gün önce arkadaşı ektim, telefonla aradım yine umursamaz cevaplar verdim. Yani hiçbir şey umurum da değil şu aralar. İyi de hissetmiyorum kötü de. Hayatım nereye gidiyor onu da bilmiyorum. Hiçbir şey hissetmeden yaşıyorum hayatı. Ne iyi ne kötü. Bunu neden açtım bunu bile bilmiyorum. Sadece tek merak ettiğim şey kafamda neler döndüğü ve neden bu boşluğa düştüğüm. Umarım sabaha uyandığımda bu düşünceleri bir nebze silebilirim kafamdan. Teşekkürler.

Sana katılmıyorum. Görüşüne saygı duyuyorum.

Arkadaş tersleme durumu yok ama bende de diye özellikler var ama onları da takmıyorum.