Şu sözü ne zaman görsem lise yıllarım gözümde canlanır.

Bazen koyverip gitmek gerekir.

"Zihin doğuştan boş bir levha gibidir" Öyle midir?

Mükemmeliyetçi olmak hedefe giden hareketi sakatlar.

İlgilendiğim, kavramak ve yeni bilgi üretmek istediğim bir konuyla ilgili dıdısının dıdısı hakkında bile onlarca kitap, makale, forumlarda şurada burada elle tutulur sayısız tespit, aktarım, bakış açısıyla karşılaşıyorum, üstelik sadece Google algoritmasının bulup getirdikleri bunlar, bunları değerlendirmem kabaca hesaplasam bile yıllarımı alacak gibi görünüyor, öte yandan hayatın akışında her şeyden mahrum kalacağım. Üstelik gündelik konuşmada bile ara sıra kelimeleri unutan bir belleğe sahibim. Artık bir konuda uzmanlaşmanın imkansız olduğunu düşünüyorum, bu da beni önce heves ve hızla kaynakları edinme ardından pes etme, usanma atalet döngüsüne sokuyor.

Ben tez yazarken hocam sunu demisti: "Biz her sey hakkinda hic bir sey bilmeden dogar, bir sey hakkinda her seyi bilmeye calisarak olur gideriz." Karsina cikan bilgilerin yarisindan fazlasi yanlis, kalanlari da benzer seyler.

Zaten bir insan ömründe birden fazla alanda uzmanlaşmak imkansız gibi bir şeydir. Ki bu yüzden birden fazla alanda aynı anda gerçekten uzman olan birisini tanımıyorum ben. Onun yerine neleri sevdiğine, nelerden hoşlandığına bak. Not: Çok bilgiden bahsetmişsin ve bu konuda sana kesinlikle katılıyorum. Günümüzde internet var bu yüzden içinde bulunduğumuz döneme bilgi çağı diyorlar. Zaten bilgi çağı demek bilginin çok fazla olması demek, bilginin çok olması demek bilgi kirliliğinin de çok fazla olması demek.