Bana da öyle geliyor, yavaş yavaş öfkenin karakteri ele geçirmesi daha realist.

Nedense ilki daha çok hoşuma gidiyor benim.

Her iki tür senaryo da güzel işlenirse ortaya gayet iyi işler çıkıyor, pek seçicilik yapmıyorum.

Zaten birinci senaryo olmadan ikincisi olmaz, kazanmak için kaybetmek gerekir. Zamanla bir amaca bağlı kalmamayı öğrenirsin, dağıldıkça toparlanmayı. Kimisi bunu başaramaz dar görüşlüdür, kimisi başarır.

Güzel işleniyorsa iki senaryoyu da oynarım fakat 1. senaryo bana daha gerçekçi geliyor.

İlki artık çok baydı, ikinci seçenekteki idealizmi alacağım ben.

Ben ikisinide severim yerine göre. Mesela Kingdom Come, o ikinci seçeneğe denk geliyor, çok sevdiğim bir oyundur.

Aslında, birden fazla ana karakter olması ve bazılarının 1, bazılarının 2'ye göre hareket etmesi daha da ilgi çekici olur diye düşünüyorum.

İlk senaryo oyuncuya daha farklı duygular yaşatır, realist bir senaryo, 2. senaryo biraz klişe. Ama, 2'si harmanlansa çok daha güzel şeyler çıkabilir yani karaktere göre senaryo, bir karakter psikopat olur, diğeri de onun zıttı. Biri iyiliğin sembolü, diğeri de kötülüğün gibi.

İnsanlar öfkeye kapılabilir, ama bu öfke her insanın karakterini tamamen etkileyemez. Bazılarının kişiliği bu öfkeden bile daha güçlüdür. Bence her iki senaryo da mümkün. Her iki tip insan da intikam alabilir ama bu öfke onları baştan aşağı her insanı değiştirmez. Kimileri kendini kaybeder, kimileri tecrübe edinir.

Karakter çatışması.

2 basit örnek vereceğim, nedenini yazarsanız sevinirim, 1- Ana karakterin ve yan karakterlerin derinlemesine işlenerek hikayenin sonlarına doğru kaybettikleri şeyler için, duygularından ve insanlıklarından iyice arınarak psikopatlaştıkları bir senaryo mu? 2-Başlarına ne gelirse gelsin, iyiyi savunup, kişiliklerinden ve karakterlerinden vazgeçmemeleri mi?

Güzel işlenirse, mükemmel olur.

Eğer senaryo yazıyorsan kimin iyi kimin kötü olduğunun tam olarak belirsiz olduğu bir ortam daha güzel olur. Black Sails'te harikuleyt işlenmişti bu. Etik ve vicdani açıdan zihin egzersizi oluyor.

Bence her secenekte karakterler derinlemesine islenmeli yani bir oyunu oynarken o karakteri kendim hissedebilmeliyim. Secenekler arasinda yasanacak olaylar bence büyük faktör oynuyor. 1. secenekte neye ve kimlere karsi psikopatlasiyoruz? Gidip masumlari kesmek pekte haz veren bir oyun yapisi degil sonucta Ha dersen ki bastan bir psikopati canladirmamiz gerekiyor o zaman is farkli hakkini veririm

Gerçekçi bir olay örgüsü ile yazılmış hikayeler benim daha çok hoşuma gidiyor.

Birden fazla ana karakteri konu içine katarak hepsini çok farklı kişiliklere konumlandırmayı uygun görüyorum, biri intikam hazzı ile kendini yiyip bitirirken diğeri daha insancıl bir çözüm aramaya çalışıyor olacak gibi.

Nasıl anlatsam, değer verdiği birinin kaybı gibi mesela.

Tabii ki de birincisi.