Büyük memeli sarışınlar. Başarana kadar kuku yok.

Sarışın için dünyayı, esmer için sarışını yakarım. Ama her şeyden önce kumral.

Gittikçe başlıkta metafora inanmaya başladım. Ne zaman düzeltmeye çalışsam bir şeyler ters gidiyor bir bakıyorum eskisinden daha kötüyüm. Ne ders çalışabiliyorum ne de yapmak istediklerimi yapabiliyorum. İmkansızlıklardan değil. İstek gelmiyor sadece. Depresyon değil ama moral bozukluğu da değil. Garip bir şey hissettiklerim tam karşılığı yok. Sanırım hayatın absürtlügü zaman aktıkça daha çok belli oluyor. Siz de de benzer durumlar var mı? Neler tavsiye edersiniz. Hayatta ki motivasyonunuz nelerdir?