Yaşam veya hayat, biyolojil açıdan, kimyasal reaksiyonlar veya bir dönüşümle sonuçlanan başka olaylar gibi bazı biyolojik süreçler gösteren organizmaların bir özelliğidir. Organik maddeler gelişme ve üreme yeteneklerine sahiptir. Bazı canlılar birbirleriyle iletişim ya da bildirişim kurabilirler ve birçok canlı iç değişimler geçirerek çevreye uyum gösterebilirler. Yaşam bir başka tanımla anlatılacak olursa, canlılık niteliği taşıyan varlıkların hepsinin yaşadıkları süre boyunca kazandıkları deneyimler ve yaşayışlarının bütünüdür. Yaşamın fiziksel bir özelliği negatif entropi ilkesine tabi oluşudur. Yani bana soracak olursan, ne istiyorsan onu yap... Gözün arkada kalmasın

Çok haklısın. Sanki mutluyuz gibi ama bir taraftan dünyanın gerçekleriyle bir türlü olamıyoruz. Yorumun için tşk

Bu kadar küçük yaşta olman diğer yaşıtların gibi "koyun" ya da "modern köle" olmadığını belirtir, farkında olmak iyidir ama farkında olmanında bir dezavantajıda budur, ne kadar erken farkına vararsan o kadar karamsar olursun, dehşete düşersin, yazdıklarımda ki ilk olayı senden 4 yaş küçükken yaşadım, iyi ki 10'lu yaşlarından sonra fark etmişsin her şeyi.

Çok sevdiğim bir işlemcinin bir sözü var " pinlerini anakartına göre uzat" A8 9600.

Haha bir yandan sinirim bozuldu bir yandan da güldüm. Teşekkürler komik yorumun için

Evet haklısın. Normalde yaşım 11 ama dalga almamak sebebiyle 15 diye belirttim. Çok acımasız insanlar ben 4. sınıftayken bende bir travmaya yol açtı. Hatta beni taşladılar resmen. Çok zor dönemlerim geçti ve bundan dolayı hayal gücümde yaşamaya başladım. Gerçekleri kabullenemiyorum hayatta. Güzel yorumunuz için tşk Travma demişken onu bir açıklıyım: Ben okuldan gelirken bir kız çocuğuna çarptım. O yere bile düşmedi. Sonra önce onun ailesi sonra da diğer aileler bize bağırarak hakaret etti. O günden sonra da bende bir hastalık oluştu. Sokaklarda sürekli insanlar beni kaçıracaklarmış gibi bakıyorum hayata. Hatta bir gün bir araba yanımda durup şoför beni resmen gözetledi. Nasıl atlatabilirim sizce? Umarım bir yolu vardır. Güzel yorumlarınız için teşekkürler iyi kalpli insanlar

Bende yapmak istiyorum ama ileriyi de düşünmek lazım, bugün yapacaklarım ileride yapacaklarıma engel olabilir, hem ders çalışıp hem bir yandan burada insanların sorununu çözerken araştırıp teknoloji hakkında bilgi edinmek, ülkede yaşananları görmek ve diğer işler varken eğlenmek biraz zor.

Bruh, 70 yıl sonra bu soruların senin için önemi kalmayacak; salla.

Deneyeceğim. Ama ahireten bir sorum daha vardı. İnsanlar bana fazla yapmacık yani sanki kuklaymış ve birisi onu konuşturuyormuş gibi geliyor. Ve bu durumla çok kez karşılaştım. Hayatla ilgili sorabileceğim çok soru var inanın ki. Güzel yorumuznuz için teşekkürler

Ölümün olduğu gerçeği yaşatıyor be insanı.

Kukla gibi gelmelerinin sebebi, muhtemelen toplum baskısı yüzünden. Kimse kendi gibi davranmıyor. "Şöyle yaparsan böyle derler, böyle yaparsam şöyle derler. Artık 23 yaşındayım o zaman 23 yaşında gibi davranmam gerek" dedikleri için öyle görünüyor olabilir. Toplum baskısı hissetmeyen insanların karakterleri de diğerleri gibi olmadığı için onlarda kuklaymış gibi görünebilir.

Ne demek. Hayatta hep üzülmemeli, her şeye rağmen gülmeyi bilirsek, işte o zaman işlemciler düşünsün.

Acımasız, olağanüstü, karşın, mutlu... Hayat budur değil mi? Bazen üzülürüz bazen seviniriz. Amacımız yokmuş gibi yaşarız. Şu an bunu okuyanlar ne demek istediğimi anlamıştır. Yıldızlara bakıp her gün mutlu olurdum, ama şu an bir karıncaya bakıp gülümseyemiyorum. Bende mi bir şey değişti, yoksa hayat mı soğuttu? Önceden dans ede ede yürüdüğüm sokaktan telefonuma baka baka geçiyorum şimdi. Sanki mutluyum ama aynı zamanda bu duygu bana yetmiyormuş gibi. Sürekli bu duyguların arasında kalıyorum. İlerleyemiyorum, gerisi karanlık gibi ilerisi de... Ortasında kalmış vaziyetteyim ve 15 yaşındayım şu an. Bir şeyler farklı, biz sadece kendimize yalan söylüyoruz. Telefonlara gülümserken hayata gülümseyemiyorum. Yapmacık hareketlerle ilerleyemiyorum. Evet, bir amacım var yaşamak için. Ama bu amacı hissedemiyorum. Sokaklarda kahkaha atan arkadaşım eve gelince sesi soluk geliyor. Sanki herkes bir tiyatroda, herkes bir oyunun içinde. Ama bu oyunu kendimiz kurduk. Eğer dünyada hep iyilik olsaydı iyiliğin değeri bilinmezdi. Bazı şeyleri ayırt etmekte zorlanıyorum çünkü... Çünkü anlamsız geliyor. Hayat ne demek? Biz neredeyiz? Neden insanlar birbirlerine bir kukla gibi davranıyor? Niye kendimize yalan söylüyoruz? Bu sorular kafamı karıştırıyor. Bu yorumu okuyan arkadaşıma teşekkür ederim, umarım cevaplarsın sorularıma belki sohbet ederiz. İyi günler

Ulan boşluğuma geldi kahkaha attım modum değişti vallahi.