Hayatınızda bir daha görmeyeceğiniz kişiler ile muhabbete girmeniz lazım.

Sen benim gördüğüm kadarıyla cumlene kekemeyim diye başladiğin için bir utanç duyuyorsun öncelikle bu durumu hallet. Konusmani akıcı ve güzel hale getirmeye çaliş bunun için kurslar, terapiler falan orasını bilemeyeceğim. Kekemelik tam duzelmesede azaltılabilir diye biliyorum. Ayrıca herkesle konuşmak zorunda değilsin, herkese cevap vermek zorunda değilsin kendini zorlama. Az çok kiminle anlasacagini kimin yanında kendini rahat hissettiğini biliyorsundur onlarla konuş.

Öncelikle merhaba, 19 yaşımdayım 12. sınıfa gidiyorum. Birkaç yıldır sosyal hayatım berbat hale gelmiş durumda. Konuşma bozukluğu olan birisiyim kendimi rahat ifade edememekten, insanlarla iletişime kapalı olmaktan çok sıkıldım. Çevrem çok iyi aslında herkes benimle iletişim kurmaya çalışıyor ama ben iletişim kurmaya cesaret edemiyorum hata yaparsam vs diye. Bunun utanç verici bir şey olmadığını beynimde idrak edebiliyorum fakat birisiyle iletişime geçmeye çalışınca aşırı stres oluyorum hep geri adım atıyorum. Bunun üstesinden nasıl gelebilirim? Bu kardeşinize bir öneriniz var mıdır?

Ne kaybederim diye düşün bende eskiden aynı şeyleri kızlarda yaşıyordum. Sonra ne kaybederim dedim ve ilk önce normal konuşma ile başladı sonra artık o filmlerdeki adama dönüştüm yani öz güven çok önemli hayat felsefen hep ne kaybederim olsun.

Kardeşim olarak sayamasak da en fazla ne kadar dalga geçerler ki? 1 gün? 5 gün? 1 hafta? Hadi bilemedin 1 ay. Eninde sonunda unuturlar ''haha nasıl da konuşamamıştı orda diye.'' Ama seni hep ''konuşamayan çocuk'' olarak hatırlamalarını istemiyorsan sınıfındaki gözüne kestirdiğin kişilerle konuşabilirsin, benim işime yaradı. Bu arada, herkes seninle iyi geçinecek diye bir şey yok. Bana göre 50 arkadaştan daha önemli olan şey 5 sadık arkadaştır. Ona göre hareket edersen hayatının sonuna kadar seninle duracak ''dostum'' diyebileceğin bir grubun olur.