Bizim gibi insanlara olan bir şey bu. Kendimden örnek vericek olursam yaza sevgilim olsun diye çabalıyorum bugünlerde

Takma bunları kafana. Çık dışarı tek başına dolaş. Yakın arkadaşların ile dolaş. Veya ailen ile dolaş. Sosyal olmak için yaşamak lazım biraz. Sen çağır arkadaşlarını. Sonra onlar seni çağırır.

Senle aynı durumdayım dostum. Allah'tan çok sevdiğim bir ailem var. Bunu yalnızlığı bir tek sen bozabilirsin dostum. Kendini yeni arkadaşlar bulup onlarla muhattap olman gerek.

Yemin ederim ki yalnız olmaz çok güzel bir duygu. Etrafımda birileri olunca sıkılıyorum ya da bana iş çıkartıyorlar. Bende isterim kafa arkadaşlarımın olmasını ama yok işte olanların çoğu ile ayrı düştük iş güç hayat koşulları nedeniyle. Ben halimden memnunum insanların rahatsız etmesini sevmem.

Sosyallik demek sadece dışarı çıkıp arkadaşlarla gezip tozmak değil. Hobini icra eden toplumlarla bir arada olman seni sosyalleştirecektir. Bende de aynı problem vardı. Sınıfta kimse beni sevmiyor aynı zamanda sosyal olmadığım için mutsuzdum. Karar verdim ve hiçbirini kayde almadım. Bilgisayar aşkı vardır bende. Geçen sene onu icra eden bir topluma katıldım. 1 ton arkadaşım oldu. Yaşadığım şehirde ufaktan adım çıktı. Şimdi ise arkadaşım bol. Yapman gereken hobin ne ise onda ismini çıkarman. Gerisi zaten gelir. Aman dikkat et ki bu sefer arkadaşlarından sıkılmayasın. Dozunu çok iyi ayarlaman lazım.

Anlattiklarinda insanlarin hicbir sucu yok. Neden insanlardan bikiyorsun öyleyse?

Bir söz var "Ne kadar çok yaşadıysam o kadar çok yalnızım" Aslında bu söz beni açıklıyor şimdiye kadar bir sürü olay yaşadım. Beni sürekli dışladılar sürekli yalnız kaldım bir sorun yaşadığımda sürekli kendi kendime çözmeye çalıştım kimseden yardım almadım herhalde bu da benim ne kadar içine kapanık olduğunu açıklıyor Farklı olmaya çalışırken kendim olamıyorum Sanki beni artık istemiyorlar sanki sürekli bir şey yapmaya çalışırken yapamıyorum gibi bir durumdayım Şuan Azer Bülbül dinliyorum ve o da beni anlatıyor sanki! Dediğiniz gibi artık başka alanlara yönelmeye çalışıyorum fakat maddi durumumuz iyi değil. Mesela arkadaşlar gelin gezelim yiyelim, içelim diyor fakat benim param olmadığı için sürekli erteliyor veya gelmek istemiyorum. Sürekli kendimi yalnız hissediyorum "Yalnızlık Allah'a Mahsustur" bunu biliyorum fakat içimde sürekli bir his var sürekli beni yalnızlığa götürüyor

Bende asosyalim biraz. Kendim gibi 2 tane asosyal buldum, 3 kişi sosyalleşmeye çalışıyoruz. :/

hayat utanıp sıkılıp düşünmek için çok kısa değil mi

Sen kendinden umudu kesmişsin dostum. Kalk bir çık dışarı mesaj çek arkadaşına, gel gezelim de. Kulüplere gidin. Gezin tozun.

@Saykopat Benim gibi düşünen bir insanı görmek beni şu an duygulandırdı. Arkadaşlarım bir yere çağırınca gitmemek için kırk takla atıyorum. Çünkü hep bir icat çıkarıyorlar.

Şöyle bir oyun çıkmış, başlığı okuyunca aklıma geldi: Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et Bu arada daha yeni bıkıyorsan, biraz geç kalmışsın demektir. Şaka yaptığıma bakma bende de insanların genelini sevemiyorum. İçimizdeki iyiliğe falan da pek inanmıyorum. Daha fazla uzatmayayım, bir başlarsam sabaha kadar bu mesajı bitiremem. Verebileceğim tek tavsiye şu: İnsanlardan nefret etmekten kurtulmak istiyorsan, onları önemsememeyi öğreneceksin. Hobilerin olsun, kendini geliştir. Kafan otomatikman başka yerlere kayacaktır. Asosyal bile olsan, bir topluluğa girdiğinde kendine güven problemi yaşamıyorsan çok büyük bir sorun yok bence.

Çoook fazla kısa hemde...

Nasıl bir sorun nasıl bir problem size nasıl anlatayım. Nasıl konuya gireceğim bilmiyorum ama eminim hepiniz bir gün demişsinizdir. Edep yahu! Her yaz bende böyle bir sorun var. Yaz geliyor insanlar ayrılıyorlar herkes sanki gezip tozuyor herkes eğleniyor ama ben evdeyim ben hep tekim ben hep yalnızım annem babamdan başka kimsem yok gibi... Yani içimde böyle bir his doğuyor hep ben tekim işleri tek yapıyorum hep asosyalım herkes geziyor, konuşuyor bense sadece kendi içimden kendi kendime bağırıyorum içimde ne fırtınalar kopuyor bi bilseler Eminim anlayamadınız zaten ben kimimki anlayacaksınız. İçimde bir boşluk hep boşluk neyle doldurucam neyle! - - Son düzenleyen: Moderatör: 29 Mayıs 2015

Okurken dedim ki biri benim hayatımı yazıyor. Aynı durumdayız. Ben de memnun değilim bu yaşadığım hayattan da maddi durumlardan dolayı bir sosyalleşmek için hobi bulamadık. Ya da ben kendimi kandırıyorum bilmiyorum. Hayırlısı, her şey olacağına varır. Belki 2-3 sene sonra bambaşka biri olacağız.

Forumlardan arkadaş edinebilirsin, dikkatli seç ama. İlla yüz yüze görüşmeye gerek yok. Skype dan gördüğüm ama kan kardeş olduğum insan var. Fikri yapın uyuşsun. Vaktin varsa yazılımla uğraş. Ben mesela pes gibi sürekli değişim içinde olan oyunlardan başka oyun oynayamazdım, yazılımla yapabileceklerimin sınırı yok, o nedenle eğlenceli Forum dediğim ilişki forumu değil ha technopat, tht, dh gibi ekşi gibi yerler.

Ya pardon da ben asosyalim diyerek sen direk kendini kapatıyorsun, kimseyle bir iletişimde bulunmuyorsun. Diğer insanlar altın kaplama değil yani bil bunu senden bir farkları yok. Annen babanla nasıl konuşuyorsan nasıl davranıyorsan öyle davran. Rahat ol. Arkadaş ortamındaki konulara ayak uydur. Kendini sevdir. Zaten kendileri hep seni yanlarında görmek isteyecekler.

Sana tavsiyem ehliyet alabiliyorsan ehliyet al araba ile gez. Araba ile olmasa bile kendine ayağını yerden kesilcek bir ATV veya motorsiklet al derim. Kimseyide yanında getirme yanlız takıl.

Bende çok sosyal sayılmam ama kendi düzeyinde arkadaşlıklar kurmaya çalışırsan hiç bir zaman yanlız kalmazsın. Öyle düşünüyorum en azından.

Psikologa gitmeni tavsiye ederim.