@218524 Anladığım kadarıyla daima olumsuz sonucu düşündüğünüz için bir şey yapamıyorsunuz. Psikolog çözüm gibi duruyor.

Onun da kısası var: ÇUMO .

Her zaman çok karamsarım ve sürekli kötüyü düşünüyorum. Bu düşünceleri neredeyse aklımdan atamıyorum. Sürekli aklımda tilkiler dolaşıyor, sürekli kafamın içi çok dolu. Günlük yaşantımı tamamiyle etkiliyor. Çoğu şeyde hep kendimde hata arayıp kendimi suçlarım. Her zaman gelecek kaygım var. Bir şeyleri düşünmekten dolayı hiçbir şeye odaklanamıyorum. 19 yaşındayım ve 2.'ye mezuna kalmak zorunda kaldım. Kendi başıma başaramadığım için dershaneye başladım ancak psikolojik açıdan durumlar benim için daha kötüye gitmeye başladı. Ders dinlerken bir anda dikkatim dağılıyor ve kendimi "ya başaramazsam" düşünceleri içerisinde buluyorum. Dikkatim çok dağıldığı için ders çalışamıyorum, denemelerde bile aklımda sürekli "başaramazsam düşüncesi" ya da farklı türde olumsuz düşünceler kafamın içinde dolanıyor. Sanki hayat enerjim yok olmuş gibi. Tüm günüm neredeyse acı içerisinde geçiyor. Bu sorunlarım son zamanlarda çokça arttığı için iştahım yok, su bile zorla içiyorum. Sürekli uyuma ve ağlama isteği geliyor ki normalde hiç ağlamam gibi bir şey, son zamanlarda sanki her an ağlamam gerekmiş gibi hissediyorum. Üniversite kazanmayı kendi içimde bir şekilde mecburiyet haline getirdim ve kazanamayacağım korkusu beni ele geçiriyor artık. Ayrıca lütfen tek sorunum olarak "üniversite" konusu olarak düşünmeyin, sadece bir örnek olarak verdim ve detaylandırdım. Uzun yıllardır olumsuzluk ve kötü düşünceler hep benim için çok büyük bir sorun oldu. Ne yaparsam yapayım önüne geçemiyorum. Birisi bitse ardından başkası mutlaka geliyor. Ayrıca insanlarla düzgün iletişim kuramıyorum. Sosyal fobi oluyor sanırım. Çok küçük yaşlardan beri içime kapanık ve asosyal birisiyim. Bunu da bir türlü aşamadım. Birileriyle konuşmak çok zor geliyor ve konuşmayı denediğimde sanki konuşmasını bilmiyormuşum gibi zorlanıyorum aklımdan geçen şeyleri konuşmakta. Hiç arkadaşım yok, sürekli insanlardan uzak durmak istiyorum. Çok nadir bazı insanlarla bir şekilde çok samimi oluyorum ve onlarla iletişim kurarken hiçbir sorunum yokmuş gibi gayet normal bir şekilde iletişim kuruyorum ve onlarla konuşurken kendimi çok iyi hissediyorum. Sanki bu aklımda dolaşan kötü düşünceler, olumsuzluklar vs. hiçbir şey yokmuş gibi geliyor. Ancak işin kötü yanı bu kişilerden uzaklaştığım zaman eski kötü halim ekstra fazlasıyla geri dönüyor. Öz güvenim de her zaman sıfır. Daha çok şey var ama daha fazla uzatmak istemiyorum. Bu şeyler artık dayanılmaz hale gelmeye başladı. Çok yoruyor ve günlük yaşantımı yaşanmaz bir hale getiriyor neredeyse. En son dayanamayıp psikiyatriste gitmek istediğimi söyledim anneme ancak antidepresan gibi ilaçlar vereceklerini ve bu tarz ilaçlar kullanmamı istemediğini ve çok fazla gereksiz düşünüp kafaya taktığımı, daha az düşünüp kendimi rahatlatmam gerektiğini söyledi ancak ben bunu denesem bile hiçbir zaman başaramadım. Her geçen zaman eskisinden daha da kötüleşiyor. Ne yapmalıyım? Psikiyatriste gitmek istiyorum ama annemden dolayı da emin olamadım. Fikrinize ihtiyacım var. Son düzenleyen: Moderatör: 6 Ekim 2021

Devlet hastanesindeki psikologla görüşebilmek içşn önce psikşyatri doktorunda muayene olup, doktorunuz gerek gördüğü takdirde sizi psikoloğa yönlendirir.

Psikiyatr değil psikologa git ilk etapta. Psikiyatr ilaç verir, o ilaçlar seni tedavi eder ama ders falan yok olur, bildiğini de unutursun ve ilaçlar bitene kadar ayyaş gibi gezersin. İlk psikologa git, eğer çözüm olmazsa psikiyatr. Ayrıca iyileşme önce zihinde başlar, özellikle psikolojide durum böyledir. İyileşeceğine inan psikologa giderken gerisi gelir.

MHRS'den sadece psikiyatri için randevu alınabiliyor. Devlet hastanelerinde psikolog olup olmadığı hakkında bilgim yok, varsa da nasıl randevu alacağım hakkında hiçbir fikrim yok.

Para? MHRS'den randevu alın.

Biraz sal, sakinleş ve herkesten uzaklaş.

Kendi oturduğu yerden yenemezse başka çare yok. Ayrıca kullanılan ilaca göre değişir. İlaçsız tedavi her zaman daha iyidir tabikii

Psikiyatr gitmeyi hiç istemiyorum. Psikoloğa gitmeyi uzun zamandır düşünüyorum ancak maalesef paradan dolayı gidemiyorum. Bunu bir şekilde başarabilsem sorunum düzelecek zaten. Sorunum da onu başaramamak.

Bizzat yakınımdan tecrübeliyim. İlaçlar gerçekten kullanılmamalı. Başlandığı zaman bırakılmıyor, ve kötü yapıyor. İlaç tedavisi zaten etkili bir tedavi değil. Kişi ilaçsız ve kendi yenmesi çok daha etkili olur.

Uzman bir psikoloğa görün, ailene bakma, kendin git sağlığın için. Herkes çok sosyal insan olacak diye bir şey yok. İş hayatında veya okul hayatında gerektiği zaman insanlarla iletişime geçip uyum sağlayabilmek önemli. Gerisi dert değil.

Devlet hastaneleriden psikolog randevusu alınabiliyor diye biliyorum ancak seanslar biraz kısa olabilir. Psikologda size vücuttaki dopamin veya seratonini artıracak ilaç verebilir. Mutluluk hormonlarını artıcı şeyler yapmaya çalışın. Mesela sevdiğiniz birisine sarılmak, bir hayvan beslemek/ sevmek, yeni bir hobi edinmek olabilir kitap, çizgi roman okumak, puzzle/model yapmak veya müzik aleti , spor yapmak ya da en azından açık havada yürüyüş yapmak, abartılı olmayacak şekilde sevdiğiniz birşeyler yiyip içmek gibi. Kendinizi mevcut döngüden kurtarmanız lazım bence.

Anksiyete problemi ben de de var şuan da. Anksiyete Krizleri geçiriyorsanız eğer sürekli kaygı içerisinde olursunuz. Sadece kendinize şunu hatırlatın, anksiyete, panikatak tehlikeli şeyler değildir. Sadece vücudunuzu korkutur. Başka bir şey yapmaz. Bunu kendinize hatırlatın ve asla olumsuz düşünmeyin. Instagram da olumsuz post paylaşan sayfaları takipten çıkın. Çünkü beyin onları gördüğü zaman size kendinizin mutsuz olduğunu kanıtlamaya çalışır. Ve kendinizi mutsuz hissedersiniz. Dopamin salgılayan, meyve, içecek tüketin. Sağlıksız beslenmeyin. Şeker tüketiminizi düşürün. İşe yarayacaktır. Beyhan Budak izlemenizi öneririm. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et