Tabii ki. Ve çok yüksek değil. Yapacağım hareketler de pek belli olmuyor. Çekip gidebiliyorum da, orada kalıp bir saat vakit kaybedebiliyorum da.

Sınırsız.

Bişey diycem sen kız mısın kızlar bu siteyi nerden biliyo

Ben varım.

Ailenden nefret ediyorsundur belki de.

Erkeğim. Bu forumda pek kız göremezsin, olanlar da herkes gibi yardım almak için geliyor. Google'da bilgisayar sorunlarıyla ilgili bir arama yap Technopat Sosyal en başta çıkan sitelerden birisi.

Olmaya çalışıyorum. Bir ara bunun için psikoloğa gidecektim sonra korona vs. çıkınca psikoloğa gitme yalan oldu.

Tabii, mesela 60 dakikada bir konu açma hakkım varken neden niçin sorusuna cevap bile verilmeden silinmesi.

Benim sabrımın limitleri çok yüksek. Kolay kolay sinirlenmem, kızmam genelde çok sakinimdir.

Bilmiyor musun bu dünyada haklı olan gider haksız olan kalır bu yüzden hep sakin oluyorum ben. Sende ol

Size kötü davranan insanlara, sizinle bazen alay ettiğini düşündüğünüz insanlara, size hakaret eden insanlara? Hepimizin karşılaştığı durumlardır. Bazen hiç kimseye zararımızın olmadığını kabullendiğimiz halde bile "Neden böyleler?" deriz. Ben çoğu zaman ortamdan ayrılırım. Aldırış etmem, çünkü karşımdaki hayattan vazgeçmiş bir kendini bulamamış bir insan kavga edip elimi kana bulacağıma evde bulaşık ilacına bunar bulaşık yıkarım daha iyi Bazen de kavga çıkarmak isteyen insanlar oluyor bana çok gelıyorlar İçimden diyorum ki Allah'ım ben şimdi bunla kavga etsem ben herkese rezil olacağım, ben herkese karşı küçük düşeceğim. Benim her zaman düşmanıma bir iletim vardır. "Hesabın varsa ringde görüşelim"

Basit örnek vereceğim çünkü açık konuşmak gerekirse çok da tartışmak, paylaşmak istemiyorum bu konu hakkında herhangi bir kesit/olay/hatıra vesaire. Ağzını şapırdatarak domuz gibi yemek yiyen insanlar fazlasıyla irite eder genelde. Sanki ağızlarında top sektiriyorlar. Hassas bir durumu olanlara bir sözüm yok kesinlikle lakin bir mazereti bulunmayan ve işi laubaliliğe döken insandan fena halde tiksiniyorum maalesef. Mümkün mertebe arama mesafe koymaya çalışıyorum.

Yemin ederim banada

Yok. Duruma göre sabrım da değişir. Genelde uzundur ama.

Benle birisi kavga ettiğinde veya bana hakaret ettiğinde direk engeli basarım. Kavgayı pek sevmem. İşi akıl oyunlarıyla çözerim

Aslında çok sabırlı olduğum söylenir, gerçekten de bazen benim yerimde kim olsa kafa göz dalmıştı şimdiye diyorum. Ama sanırım bu kadar fazla içime atmaktan dolayı belki de erkeklik üçgüdülerimden dolayı sürekli kavga etmek istiyorum, tahammülsüzlük başladı. "Birisi sataşsa da dövsem" krizine girmeyen erkek var mı bu arada? Sanmıyorum. Ara ara içgüdülerim çok bastırıyor ya da streslerim.

Anında sabrım taşar. Karşımdaki belasını arayan bir tip değilse genellikle uğraşmam, ama belasını arıyorsa da kimse elimden alamaz.

Evet, bir sınırı var fakat bazen o sınıra gelmeden sabrım tükeniyor.

Felsefi soru gibi olmuş ama evet var.

Bence her insan farklı gezegenden geldi

Kullanıyor ama pek fazla değil.

Public ortamlarda sabırlı birisiyim. Ama aile çevresinde sabırsızın tekiyim. O da nasıl oluyorsa ben de bilmiyorum :/

Küçükken boyum kısa olduğu için ( 9. sınıfa kadar 140cm ) herkes dalga geçerdi. Bende neden bilmiyorum alışmış mıydım yoksa bilerek mi umursamazdım bilmiyorum, benimle dalga geçen birine karşı gülmeden edemiyorum şu anda. Çünkü çok komik bir halde olduğunun farkında değil aslında. Dalga geçmek, ne kadar saf bir düşünceymiş, kendini bir hayvanın açlık hissi kadar ilkel bir içgüdü ile mutlu etmeye çalışıyormuş, onu anladım.

Kızlarda kullanıyo mu ya öyle duydum

Açıkçası ben eskiden sakin iyi düşünen temiz kalpli bir insandım arkadaş ortamlarında haklı veya haksız dayak yedim. bu zamanla benim hareketlerime yansımaya başladı bu zamana kadar kavgada karşı tarafın canı acımasın diye vurmaya çekinen ben gözünün üzerinde kaşı var diye kavga etmeye başladım. Aileme karşı daha kaba olmaya başladım sinirlendiğim zaman karşımdaki kişiye yara vermeden bırakmaz hale geldim. İnsanların bana karşı yaptıkları görgüsüz tavırları ve görmemiş davranışları yüzünden marka takıntısı oluştu. Kız arkadaşlarıma karşı kaba olmaya başladım kalp kırıyorum. Yakında pisikoloğa gitmeyi düşünüyorum umarım sakin olabilirim artık yani aslında insanların tavırları davranışları ve geçmişten kalan sıkıntılar insanları değiştiriyor artık istemsizce hep bir otorite kurma çabasına girmişim.

Kalbim eğer kırılırsa sabrım taşar..

Bende peygamber sabrı var şaka yapmıyorum hiç sinirlenmem.