Hocam selam. Bende sizin gibi sanatçı olmak isteyen bir insanım, kendim konservatuar okuyorum . Bende kolay şeyler atlatmış biri değilim, insanlar sahnede bana gülmediğinde veya ilgilenmediğinde içimdeki ego büyüyor ve sahnede kendimi kaybediyorum. Ne söyleneni, ne kendi söylediğimi fark etmeden yaşıyorum. Çocukluktan beri dikkat dağınıklığı olan biriyim, açıkçası ilaç kullanmadığım zaman çok şey fark etmiyor ama dikkatim tamamen yok oluyor. İlaç kullanmadığınız zaman eğer sizde de dikkat dağınıklığı varsa bunu nasıl önleyebildiniz? Açıkçası depresyon o kadar ruhuma işlemiş ki, aklıma bir anda yüz binlerce düşünce ve fikir geliyor ama ben hepsini ya unutuyorum, yada aklımda tutamayıp doğaçlamaya kalıyorum hep.

Şubat sonundan beri kötü geçiyor benim. Çok yakın üç arkadaşımla konuşmayı bıraktım, konuştuğum kızla aram açıldı bilmem ne. Bunları unutmamı sağlayan en büyük şey kendimi geliştirmeye çalışmak oldu. Ders çalışırken veya spor yaparken her şeyi unutuyorum. İleride gelebileceğim pozisyonları düşününce yaşadığım şeyler komik geliyor, buna mı üzüldün diyorum Müzik dinleyerek gece gezmek de iyidir.

Röportaj Adam'ın videolarını izledim. Bir de Mahsun Karaca diye farkli kanali var.

Selam arkadasım. Aklımda bu konuyla ilgili çok cümle var umarım toparlayıp yazabilirim. Kendim için dikkat dağınıklığını hala tamamen yenebilmiş değilim. Fakat naçizane tavsiyem; bir eylemi gerçekleştirirken o anını sadece ona odaklaman. Mesela yemek yerken gerçekten yemek yediğinin farkında olmak, müzik dinlerken sadece müzik dinlemek başka bir işle uğraşmamak, affına sığınarak tuvaletteyken bile yanına telefon vesaire almamak gibi. Sen ben gibi sanatla uğraşmak isteyen insanları çoğu melankoliden, acının verdiği hazdan beslenmekten mensuptur bence. Olay bunu anlayıp hayatını ona göre şekillendirmek. Son düzenleyen: Moderatör: 17 Eylül 2023

Hocam Beşiktaş'da gece müzikle gezersem karnımda 10 delik açılır fakat gene de teşekkürler.

Doktor bana ne kadar ilaç alırsan al, kaynağı yok etmezsen bitmez dedi ben de askeriden ayrıldım. Basitmiş.

Mafia 1 oynadım.

Hocam valla o kadar zorluyor ki. Yeme bozukluğu bir yandan, panik atak krizleri yüzünden kalp krizi sanıp fenalaşmam bir yandan, skolyozum var belimin ağrısı bir yandan. Melankolik olmaktan zevk aldığım doğru fakat içten içe bunu yenemediğim her zaman, başaramayacak, babam gibi geçmişimi yenemeyip her şeye sinir küpü olacağım gibi hissediyorum. İlaçları kullandığım zamanda standart birine dönüşüyorum sanki, bu kadar şey yaşadıktan sonra standart bir adam olmayı kabullendiremiyorum kendime. Bu sefer acısız bir mutsuzluk bastırıyor üzerime, sanki her yer karanlık ama içinde hiçbir tuzak yok, merdiven yok gibi. Acıyla yaşamakta bana yaşamak gibi gelmiyor, acısız yaşamakta. Bilmiyorum hocam, ilaçsız bir deliyi oynamak mı, yoksa ilaçla kendini deli sanan birini oynamak mı daha kolay bilmiyorum. Bana yapılan hiçbir iyiliği, gülümsemeyi unutamıyorum, unutturamıyorum kendime. Kazanmak zorundayım ama bunu ölüp içimdeki adamı yaşatırken mi, yoksa içimdeki adamı öldürüp gerçek beni yaşatırken mi yapmak zorundayım bilmiyorum. Sizin de kafanızı şişirdim hocam hakkınızı helal edin.

Sadece merak ediyorum. Bu aralar aşırı kötü hissediyorum, belki yardımı olur.

Hocam selam. Öncelikle hesabımın ilk mesajını size atıyorum ikimizi de tebrik ederim. 2-3 yıldır yoğun anksiyete ve dikkat bozukluguyla yasiyorum. Lise sondan beri müzisyenlik yaptığım için ilaç kullanmayı reddettim. Duygularımı köreltiyordu ve yaratıcılıgımı, doğaçlamalarımı ciddi manada azaltıyordu cünkü... 2-3 yıllık yoğun depresif dönemimde yeni yeni bana iyi gelen şeyleri keşfetmeye calistim ve bence en önemlisi şu; Küçük eylemleri yapmaktan zevk almak. Mesela öylesine dışarı çıkıp yürümek, evin dip köşelerine kadar temizlik yapmak. Kendine bakım yapıp zevk almak, kahve demlemeyi öğrenmek, yemek yapmak, evcil hayvanınla vakit geçirmek . Bunlar benim toparlamama çok yardımcı oldu. Tabii üsttekiler "bana" iyi gelen şeyler ve yazmadıgım çok fazla şey de var. Sende kendine iyi gelecek şeyleri keşfederek hayatına entegre edebilirsin. Uzun lafın kısası, monotonluktan çıkıp küçük şeyler yapmak bile insanı gerçekten toparlayabiliyor. Umarım yardımcı olmustur.

Kulaklığımı takıp, deli gibi sahil yolunda koşturmak.

1.5 seneye yakın böyle bir dönem yaşadım. En son, çok güvendiğim arkadaşlarımdan da kazık yediğim zaman düzeldim ve bu arkadaşlarım gibi, çevremde beni kullananları fark ettim, ardından uzaklaştırdım hepsini hayatımdan. Daha gamsız biri oldum, biraz da kinli ama çok hassas, bazı insanlara muhtaç ve herkese güvenen bir tiptim ve böyle olup, hayatımın kararmasından iyidir sanırım.

Emin olun çok iyi anlıyorum sizi, geçtiğiniz yollardan geçtim ve geçiyorum. Yaşadıklarımı yaşıyorsunuz baba konusunda bile. Varlıgın içinde yokluk, yoklugun içinde varlık olmuyor. Acı olmayan yerde mutluluk, mutluluk olmayan yerde de acı olamaz. Hayat gerçekten cok acımasız, ama biz de dogmadan önce buna karşı bir anlaşma imzalamadan doğuyoruz. Emin olun çokca acı ceken insanlar standart olmazlar hiçbir zaman. Evet, dünyanın en çok acısını çekip, kimsenin bilmedigi bir adam olarak da ölebilirsiniz. Ama bu size, mutlulugun degerini, hayatın anlamını, üzüntünün derinliği gibi şeylerin anlamını kazandırır bence. Hayatı hissetmeden, hiç acı çekmeyen bir insan olup rahatça yaşayıp ölmek istemem şahsen mesela. Çektiğiniz acıların tecrübesini kendi lehinize çevirmek dediğim gibi sizin elinizde. Evet çok zor, ama mümkün. Kendinize yapılan iyilikleri çok yüceltmeyin, kendi özdeğerinizi bilmeye calısın. Dilekolay ama buradan bu kadar diyebiliyorum. Kafam falan da şişmedi, lafı mı olur? Son düzenleyen: Moderatör: 17 Eylül 2023