Sanki, önceden seçilmiş bir yalnızlığın içerisinde, hakikati ve kendini ararken sıkışmış, belli başlı sorular içerisinde çaresizce kalmışsın gibi. Basit sorulardan başlayın.

Neden konuşamıyorsun, ne çekincen var? Tipinden kaynaklı mı, boyun mu kısa, çok mu şişmansın? Yoksa çocukken çok mu sus-pus denildi? Yaptığın her hatada hakarete uğrayıp geri plana mı atıldın? Genelde bu tür suskunluklar çocukluk travmasıdır, suç senin olmayabilir.

Arkadaşlar ibaresi alıntıdır'a işaret etmiyormuydu?

Sorununuzu bizimle paylaşın. Yapacağımız bir şey olabilir. Olamazsa psikoloğa gidin.

Evet bende öyle biliyorum.

Ama bunu yapmamalısın. Ruh sağlığın için doğru bulmuyorum. Yalnızlık Tanrıya mahsustur. İnsanların sosyalleşmesi gerekir.

Dostum hayattan elini ayağını çekemezsin yüz yüze bakarak değilse bile başka yollarla insanlarla iletişim kurmak istersin. Onun için bunu yapmak yerine bütünün bir parçası olmaya çalışmalısın. Bunu da o bütüne katkı sağlayarak yapabilirsin. Varsayalım ben bir yerde "X" üzerine en çok bilgi sahibi kişiyim; bu konuda konuşsam fikrimi duymak isterler. Bu Netflix kullanıcısı olmak bile olabilir... Emin ol diğerleri de seni tanıdıkça seninle small talk yapmaktan kaçınmayacaklar, gerekiyorsa konuşmayı başlatan sen ol, bu şekilde kaynaşılıyor. Korkutucu gelmeyen geçinmesi kolay birkaç kişi varsa çevrende onlarla konuşmaya başla, ama gidip bir taksici ile mekanik klavye muhabbeti açarsan katkıda bulunamaz, onun yerine motor rektefiyesi üzerine konuşabilirsin, gibi.

Bugüne kadar kimseyle 5 dk. dan fazla konuş madım. Selam vermeyi, small talk denen şeyi yapmaktan zerre anlamam, bu günlerde de tüm kavramlar, konseptler üzerine sorular sormak ve cevap bulamamk üzerine bir entelektüel buhran içerisindeyim, beynim karıncalanıyor kafa yormaktan. Hayattan elimi ayağımı çekip, en basit bir işte yaşamı idame ettirecek kadar para kazanıp her şeyi boş vermeli miyim sizce?