Benim hayatım olmayan ilişkiden bayadır bir durgun geçiyor, Seninki nasıl bilemem.

17 yaşındayım, yaşıtlarım eğleniyor, geziyor, içiyor, konserlere gidiyor vb. Ama ben sanki 55 yaşındaki emekliler gibiyim nedense. Hiçbir şeye sevinemiyorum, üzülemiyorum. Günlerim çok rutin: sabah namazı okul, ev, ikindi akşam yatsı. Tamami ile böyle. Çok dostum var, cidden ihtiyacım olduğunda canını dahi verecek dostlarım var ama bir yere çağırdıklarında falan gidesim gelmiyor. Depresyonda da değilim aslında. Baba sevgisi hiç görmedim. Hep kardeşim kız olduğu için ön planda tutuldu hala öyle. Son bir yıl içinde de aile olarak adlandırdığım kişiler gidince böyle bir sürece girdim son bir yıldır böyleyim. Bununla alakası mı var erken mi olgunlaştım düşünce olarak yoksa ucubenin teki miyim anlamadım. Siz ne düşünüyorsunuz?

Böyle olmadığım için kaybediyorum.

18'de öyle olacaksın ben öyleyim? Aşk durumun nasıl?

Yalnız değilsin ben de böyleyim 17 yaşındayım hiçbir şey beni mutlu edemiyor yaşıtlarımın yaptığı şeyler bana hitap etmiyor tek fark benim dostum yok

Ders çalışmaya ve bir takım işler yapmaya kendini yoğun şekilde verirsen sivil yaşamı, eğlenceyi ve hobileri özlersin.

Ucubelik ile ilgisi yok bende ne konsere giderim ne saçma sapan ortamlara girerim. 2-3 sağlam arkadaşım vardır ve işimden gelirim sporumu yaparım PC de takılırım o 2-3 sağlam arkadaştan biri ile de hafta sonu veya işten sonra takılırım yemek yerim kahve içerim. Sorun sende değil yaşıtlarında. Kimseyi takma imkanın varsa spor yap daha zinde hissedersin. Fazlasına gere yok ergence geliyor bana belediye konserlerine gitmek veya mal mal alkollü ortam yapmak. Dediğim gibi spor yap vücudunu sev.

Benimki de ciddi ilişki olduğu için durgun işte. Yoksa günde 7 kişiyle flörtleştiğimi bilirim... Senin ilişkin yoksa tavsiye ederim.

Bir yıllık bir ilişkim var.