Kendimi mutlu edemiyorum, her şeyi bırakırsamda düşüncelerimle baş başa kalırım bu da iyi sonuçlanmaz.

Hocam karamsar olduğum dönemlerde özellikle gece oluyordu. Gece sıçrayarak uyanıp ağlıyorum. Çözümü ise kendini mutlu etmek. Bir süre her şeyi bırakıp kendinizi mutlu etmeye bakın.

Buna sebep olan etken daha önce yakinen tanıdığınız birini kaybettiniz mi, ya da bir anda çevrenizde hiç beklemediginiz birini kaybettiniz mi özellikle ufak yaşlarda. Tramvatik bir olay olabilir. Nasıl kurtulabilirim diye sorarsan ölmekten herkes korkar ona pek de yapacak bir şey yok. Kimisi az korkar kimisi çok o ayrı dava. Buradaki etken ölüme ne kadar hazırlıklı olduğunuz. İnançlı bir insansaniz manevi yükümlülükler ile ilgilenmek biraz daha ağırlık vermek sizi rahatlatacaktır diye tahmin ediyorum.

Ölecekmiş gibi değil de, kafama sıkmak istiyorum artık. Bıktım hayattan, her şeyin üstüme kalıp bir ben çalışmamdan (Annem babamın bana yardım etmemesini demiyorum, bir çiftliğimiz var 2 kardeşimden ikiside yardım etmemek evde PC oynamak için kırk takla atıyor. Yaklaşık 2 yıldır böyle. Bıktım.)

Selam arkadaşlar, bu bir iç dökme konusudur. Hissettiğim bazı şeyleri aktaracağım, bu zamana kadar kimseye bunlardan bahsetmedim. Bazen her şey iyi giderken bir an da içimi bir karamsarlık kaplıyor, ölecekmişim gibi hissediyorum, ailemden biri ölecekmiş gibi hissediyorum. Bunu durduramıyorum, hissetmek zorundaymışım gibi. Bir an da her şey sanki bitmiş gibi geliyor bana, toparlayamıyorum. Dil öğrenmeye çalışıyorum, aklımı yormaya çalışıyorum ama bunlardan kurtulamıyorum. Dediğim gibi sadece içimi dökmek istedim yorumlara "Buraya yazmak yerine psikoloğa git vs. Gibi şeyler yazmazsanız sevinirim".

Kimseyi kaybetmedim fakat birilerini kaybedeceğimi farkındayım, herkesi bir gün kaybedeceğimi farkındayım. Kısacası ölümün dehşetini farkındayım, annemin bir gün öleceğini biliyorum ve o olduğu zaman üzülmem gerekirken bugün düşünüm kendini helak ediyorum. Çözemiyorum bir türlü.