Dostum durumuna gerçekten çok üzüldüm ama emin ol sorununa buradan kimse yardımcı olamaz. Profesyonel bir doktora gitmelisin. Ailene konuyu söylemediysen söyleyip destek almalısın ne de olsa onlar senin ailen bu günler için var.

Tanımadığım veya yeni tanıştığım birileriyle konuşurken sanki g kuvvetine maruz kalmış gibi . 12 yıldır bunun gibi şeyler yaşıyorum kimseye söyleyemedim. Hep içime attım bu sorunumu nasıl aşabilirim? Usandım durumumdan. Bu yaşıma kadar neredeyse hiçbir erkek/kız ile konuşup arkadaşlık kuramadım. Bu sebepten dolayı iş yerlerinden çıkarıldım. Discord gibi yerlerden arkadaş edinip vakit geçirsem de bir süre sonra hepsi benden sıkılıyor. Arkadaşım olmadığı için hiçbir şeyden keyif almıyorum. Yaşım 19.

Öncelikle bu gibi problemleri saklamana gerek yok dostum, çünkü bunu herkes belli ölçüde yaşayabiliyor ve önemli olan bunu kabul edip çözüm aramak istememizde. Bu problem için psikoloğa başvurmak, bu süreci daha sağlıklı geçirmen için iyi bir yol olarak gözüküyor. Çünkü fobinin kuvvetine paralel olarak tek başına bunu çözmen zor. Buna sebep olan bilişsel ve duygusal sebeplerin ortaya çıkarılması ve onarılması sadece bu problemini çözmekle kalmaz aynı zamanda kendini de tanımış olursun ve geleceğinde duygusal gelişim açısından daha sağlıklı geçer, bunları da yapacak olan psikologlar.

Aileme söylemekte çekiniyorum açıkçası.

Neden çekiniyorsunuz? Çekinecek bir şey yok bu ne de olsa bir hastalık. Her insanın başına gelebilecek bir olay. Bundan 3-4 yıl önce lise de en önde oturan Emre adında bir çocuk vardı. Hiç konuşmaz, tenefüste dışarı çıkmaz sıraya kafasını vurur uyurdu. Hocalarla veya kimseyle konuşmazdı. Hatta çıkış saati geldiğinde biz telefona bakarken saat kaç bile demiyordu direk göz ucuyla bakmaya çalışıyordu. Daha sonra ailesi vs psikologlara gitmeye başladı ve çocuk birden konuşmaya ortamlara yavaş yavaş girmeye başladı. Yani sizin de bir an önce ailenize konuyu açmanız lazım.

Maddi durumunuz iyiyse bir psikoloğa görünmeniz gerekiyor.

Hocam doktora gitmeniz lazım.