Baya kısa kesmişsin git çalış üniversitede zaman kaybetme.

Hangi üniversite onu merak ettim?

Yetişkin adamsın. Bu yaştan sonra ailene yük olmaya devam edersen bu tür söylemler pek de manasız değil. Ya dedikleri gibi iş bulup çalışıp okuyacaksın, çünkü masrafların aileni bağlamıyor artık; yada çalışıp okumayacaksın, gene aynı sebepten.

Dostum seni anlıyorum benim de arkadaşlarım var senden daha büyükler 23 24 yaşında onlarda benzer durumdalar. Lisede bilişim okumuşsun, en kötü bir teknik servisin yanına girebilirsin. Ailen okutmak istemiyorsa çokta yapacak bir şey yok açıkçası her koyun kendi bacağından asılır, hayat zor bir şekilde yolu bulmak gerek ve bir şeyleri feda ediyorsun.

Çok uzun şeyler ama detaya pek girmeden kısa kesmeye çalışacağım. Daha yeni 20 yaşıma girdim. 2 sene mezuna kalmıştım ve sınava çalışacağım diyerek bir işe girip çalışmadım. Sadece geçtiğimiz haziran ayında bu sene üniversiteye gideceğim bari biraz masrafımı karşılıyım diyerekten tanıdık birisinin yanına girdim afedersiniz eşekten daha da öte köle arıyorlarmış o 1 günlük mesai benim için çok zor geçti 3-4 gün bel ağrısından iki büklüm yürüdüm daha da herhangi bir işe girmedim. İş beğenmiyorsun, amma naziksin beceriksiz gibi laflar söyledi ailem ve herkese bu şekilde anlattı. Bu 2 yıllık sürecin daha en başından beri sürekli yapamıyorsun, kazanıp okusan da iş sahibi mi olacaksın sanki deyip önüne gelen herkes bir işe gir çalış, neden çalışmıyorsun diye başımın etini yedi. 2. yılın ortalarında canıma tak etti iş buldum çalışacağım dedim bu sefer annem olmaz o kadar sene evde yattın madem git okuluna dedi izin vermedi. Şimdi de üniversiteye başlayacağım ve annem biraz masraf etti benim için. Durumumuz da pek iyi sayılmaz ve annemin rahatsız olup çalışamadığı zamana denk geldi. Şimdi akrabalar tekrar bana yüklenmeye başladı. Okuyup da ne olacak, onda bir işe girip çalışacak tip yok hazırcı, o çocuk yüzünden bir sürü masraf yaptın gibi laflar söylüyorlar anneme. Annem de azcık da olsa onlar gibi düşünüyor ama alındığım için belli etmemeye çalışıyor. Sen onlara bakma ben okutuyorum ya seni konuşsun dursunlar diyor. Babam zaten en başından beri okumamı istemiyordu karşıydı ama benim ısrarım ve annemin de desteği sayesinde daha karışmıyor arada söyleniyor o kadar. Okula başladığımda tabii ki bulabilirsem part time işlerde çalışıp aileme yük olmamaya çalışacağım olmayı da istemiyorum ama bu şekilde tavırlarını görünce çok zoruma gitmeye başladı. Keşke diyorum bilgisayardır, yurttur peşin masraf yapmış olmasalardı da okula gitmekten vazgeçip bir işe girip çalışmaya başlasaydım diyorum. Bu kadar para harcandıktan sonra öyle bir şey yapmama asla izin vermezler ama zoruma gidecek konuşmalar yapmaya da devam ediyorlar. Haftaya okulumun olduğu şehre gideceğim ama heyecan, istek sıfır. Keşke gitmeseydim diyorum. Amcam, halam ve çalışmam konusunda ısrar eden kişilerin çocukları tam tersi onları dinlemeyip okumamı, asla onlara aldırış etmememi, doğrusunu yaptığımı söylüyorlar. Diğerleri onların dediklerine kesinlikle karşılar. Siz olsaydınız ne yapardınız? Not: Liseden veri tabanı programcılığı bölümünden mezunum yazılıma olan ilgim ve öğrenme kapasitem çok iyiydi hocalarım da kesinlikle bu yoldan devam etmemi isteyip özel olarak ailemle de bunun için konuşmuşlardı. Ben de bilgisayar mühendisliği okumak istiyordum ancak 2 yıldır kazanamadım. Bilgisayar programcılığı okuyup mühendisliğe geçmeyi düşünüyorum. Mühendisliğe geçemezsem okurken boş durmayıp kendimi geliştirmeye çalışacağım için elbet bir şekilde işe girebilirim. Yani okuduğum bölümü boşa okuyor olmam gibi bir şey yok. Anlamıyorlar bir türlü bunu. Para kaybı olarak görüyorlar bu geçen zamanı.

Haklısınız evet. Ancak çalışmamı istemeleri daha liseye başladığım andan itibaren başlamıştı, ben de lisedeyken 1 sene çalışmıştım zaten ve tek kuruşuna el sürmedim aldılar tüm parayı. Tamam dedim daha da çalışmadım. Çalışmayı bıraktığım için bana düşman oldular. Liseden mezun olduğumda hem çalışmam için baskı kurmayı arttırdılar hem de çeşitli şeyler hakkında baskılara devam edip ders çalışmama engel oldular. Bu süreçte istedikleri gibi birisi olmadığım için baskılarla psikolojik olarak beni etkilediler ve ortaya özgüvensiz, ne iş yapacağını bilmeyen tam da dedikleri gibi işe yaramaz bir insan oluşturdular. Normalde ben de sizle aynı fikirde olurdum başka birisi için ama bu şartlarda olamıyorum. Engel olup 2 senemi kaybettirdilerse acısını sadece ben çekmek zorunda değilim. Ben küçük yaşta çalışmaya başlayıp onların ellerine her ay para saymadığım için bunları yaşamak zorunda değilim. Ayrıca aileme yük olmak istemediğimi, iş arayacağımı ve bulursam çalışıp aileme yük olmamaya çalışacağımı da belirtmiştim konuda.

Seni baba evine bağlı tutan tek şey maddi bağımsızlığının olmaması. Bu vaziyette söz hakkın yok gibi bir şey. 4 sene fazladan duruyorsun evde. Beğenmiyorsan da git başka yerde yaşa.

Şu an ne yapıyorsun? Umarım okuyorsundur.