Konuya yazan arkadaşlar cok guzel arkadaşlar mesajlari okudukca icime umut doldu desem yalan olmaz. Hepimiz sevdiklerimizi kaybetmekten korkuyoruz tabii ki. Bakalim oldukten sonra ne olacak ne var. Belki biz de yanlarina gideriz. Belki bu yasam denen angarya sadece sinama ortamidir soyledikleri gibi. Onceki arkadasin da soyledigi gibi ailenle daha fazla vakit gecirmeye calis bol bol hatira biriktir en azindan. Hayat uzun gibi gorunsede aslinda cok kisa, bu vakitte ailene yarasir bir insan olmaya calis, onlari mutlu et. Eninde sonunda hepimiz ayni yere gidecegiz belki orada tekrar onlarla karsilasiriz. Eger bu kaybetme korkusu hayatini idame etmene engel oluyorsa hastalik duzeyine gelmis demektir, bu durumdaysa bir psikologa gorun. Psikiyatr demiyorum bak aklinda bulunsun.

Çocukken ben de çok korkardım ailemi kaybetmekten, 4 kişilik bir aileydik. En son ferdini de kaybedip, tek başıma kalalı 5 yıl oluyor. Her ne kadar zor olsa da bir şekilde kabullenip ya da kabullenmeyi öğrenip hayata devam ediyorsunuz. Ne yazık ki, korkunun ecele faydası yok. Şimdi o korkak çocuğa ulaşabilme imkanım olsaydı, "madem bu kadar seviyorsun o zaman onlarla daha fazla vakit geçir, bolca güzel hatıra biriktir, düşüncesizce davranıp onları üzme" derdim.

Sizin durumunuz cidden çok kötü hocam psikoloğa giderseniz bence biraz daha rahatlarsınız.

Bunu okurken kendimi gördüm vallahi yapacak bir şey yok bir yerden sonra alışıcaz.

Güvendiğin birisi varsa derinden paylaş

Siz şu an öyle şeyleri düşünmemelisiniz onlarla iyi vakit geçirin vaktinizin çoğunu onlara ayirin

Paramparça oluyorum inanın babam annem ben ne dersem yapıyorlar ama ben onlara layık bir evlat olamıyorum diye düşünmüyorum ya babam ben ne dersem 2 letmez odama gelip yavrum Ömer oğlum der ben bunun acısına nasıl dayanayım ben öyle soğukkanlı biriai değilim altın gibi bir kalbim vardır biri bana vursa zorbalık yapsa o kişi zorda kalsa ben gene ona yardım ederim ben böyle bir insanım çok da duygusalım.

Bir sıkıntı var zaten dr götürmekte haklılar. Bu kadar bağlılık normal değil. Yaşadığınız durumu eksiksiz şekilde doktora anlatın.

Alışması, yaşaması ne zordur bunu kimse yaşamadan anlamaz da anlatamaz da. Ancak kaçınılmaz gerçeği hepimiz biliyoruz, ölüm var. O yüzden büyüklerimizin de dediği gibi olmuşla ölmüşe çare yok. Mutlu olun hayattayken diyebilirim sadece çünkü ölüm kavramının bir çaresi yok, yaşamla beraber ölümü de kabul etmek zorundayız.

Siz onları düşünmüyor musunuz?

Sizi anlıyorum ancak herkes böyle olacağını, hissedeceğini düşünür haklı olarak. Ancak o anda öyle olmuyor bu hayatın gerçeğini görüyoruz. Bu kötü şeyleri bırakın olacağı vakit görün, düşünün, üzülün. Bu şekilde şu anınızı da kaybediyorsunuz. Bazı şeyleri kabullenmek gerekir hele de çaresi yoksa kabulden öte benimsemelisiniz.

Niye kendine sordun mu?

Yok hocak ben sokaktaki serseriler gibi babasına el kaldıran ya da bağcılar olayındaki gibi annesinin başını kesen değil bırakın böyle olayları ben annemle babamın üzerine titriyorum ben onlarsız kendimi düşünemiyorum bile.

Düşünüyorum ama ben kaldıramam benim çok ciddi panik atağım var ben babamın veya annemin tabutunu derken bile kalbim durdu resmen ben o yükü taşıyamam ben o anda kalp krizi geçiririm.

Hocam okulda bile ailem her zaman aklımda kalbim sıkışıyor fenalaşıyorum okulda b8r kere fenalaştım.

Merhaba ben çok duygusal bir insanım. Anneme ve babama sadık bir insanım, hepsini çok seviyorum. Şu hayatta kahrolacağım yaşamak istemeyeceğim gerçek bir durum var; anne babamın ve kardeşimin ölmesi. Ben odamda ayda en az 6 kere ağlıyorum ve gözlerim hep kan topluyor, aileme de bir şey söylemiyorum. Onlar da bir sıkıntı var sanıp doktora götürüyorlar.

Degistiremeyecegin seyler icin uzulmemeye calis, tabi bunu soylemek yapmaktan cok daha kolay bunu biliyorum ama sonsuza kadar da yasayamayiz. Eninde sonunda hepimiz olecegiz.

Sizi anlayabiliyorum ama cidden alışıyorsunuz imkansız geliyor olabilir ama öyle.