Efendice bir şey yazayım dedim ama yaş ortalaması 13-20 arası olduğunu hatırladım. O yaş aralığında babamdan ben de nefret ediyordum. Umarım değerini anlarsınız. Ben anladım, yaptıklarımın bazılarından utanıyorum. Babamın hataları var onlardan da o utanıyor, biliyorum. Koparmayın bağlarınızı. Sevin sizi sevenleri. Şimdi anlamazsanız da ileride anlarsınız.

Çok şükür iyi bir babam var. Bu konuda şanslıyım. Adamın dibi.

En iyi arkadaşım ve yoldaşımdır kendisi.

O bütçede daha iyi arabalar varken, sırf seviyor diye o arabayı almasına göz yumacak kadar Yani can parçam, kendisiyle geçirdiğim her zamanım sorunsuz oluyor. Geleceğimi kurmam için bana her konuda destek çıkıp iş bile ayarladı, ömrümün sonuna kadar yaptığı şeyleri asla unutamam. Baba oğul ilişkimiz o kadar ileri gitti ki, ne olursa olsun birbirimize her şeyi anlatır ve bir yerde takılırken kanka gibi gezeriz. Beraber içeriz, beraber düşünür beraber planlarız

benim babam ve sülalemin baba tarafı kendini çok üstten gören kalan insanları küçümseyen arkalarından konuşan tipler ki yeri gelince oğlunun acı çekmesine gülen çıt kırıldım`sın mesajı veren her an taklidimi yapan tipler. Ama genede seviyoruz sonuçta babamız.

Gününe göre değişir. Ama seviyorum.

Bir aileyi dağıttığı ve oğluna kölesi gibi davrandığı için sevmiyorum.

Her zaman sevdim ve severim de. Hiçbir insan dört dörtlük olamaz ama bence benim babam bana elinde geleni yaptı. Ailemde ki herkes bilgisayar ile uğraşma derken o bana yeni bilgisayar alıp arkamda duran tek aile kişisiydi. Sayesinde buralardayım ve devam edeceğim.

Ya kardeş seviyoruz işte ne can parçan falan.

Hangisinden konuşacağımı bilemedim. Böyle dediğimde kulağa tuhaf geldi. Biyolojik babam: Alkolik bir şizofrendi. 5 yaşının başlarında annemin fiziksel işkencelerinden kurtulup koruyucu aileye geçene kadar görmüştüm. Sonrasında çok uzun zaman sonra 1 defa görüşüp küfredip yoluma baktım. 1. koruyucu ailedeki babam: Geçmişi karanlık olan biriydi. Kimse sevmez ama herkes korkardı, ben hariç. Bunun bedelini 6 yaşındayken 4. kattan atılmaya çalışılarak ödedim, neyse ki o ailede sevdiğim tek kişi olan ve ne yazık ki 7 yıl önce kaybettiğim kuzenim dediğim kişi kurtarmıştı onun elinden. 2. koruyucu ailedeki babam: Önceki aile beni çocuk yurduna vereceği dönemde orada kuzenim dediğim kişi ve arkadaşı aracılığıyla bu aileye geldim. İlk olarak Almanya'da yaşadıkları için oraya adapte olamayıp yazın sonunda 1. sınıfı okumak için geri gönderildim önceki aileye. Sonrasında emekli olup geldiler ama kendisi asker kökenli bir ailenin tek mühendisi olsa bile o gelenekten bir şeyler kapmıştı. Katı, hödük, laftan anlamaz ve emredici biriydi. Ölmeden önceki son 2 yılında aramızdaki sorunları "biraz" düzeltmiş olsak da beni asla kabul edemedi, elin bir şeyi olarak uzun süre gördü ve baş kaldırdığım için hem fiziksel hem psikolojik olarak 16 yaşına kadar çok yıpratmıştı. Sonrasında beni evden sürgün edince onun da ailesinin de baskısından kurtuldum ama çok zor bir 9 yıl geçirdim sonrasında. Kısacası içlerinde %10 bile olsa babalık yapmaya çalıştığı zamanlar oldu diyebilsem de sevmezdim. Gene de ölümü zamanında onunla ilgilenmekten gocunmadım, en azından bana karşı başkalarının laflarıyla ne kadar haksızlık yaptığını son zamanlarında anlamış oldu.

Belki başka zaman öyle bir konu denk gelirse anlatırım da burada anlatmam konuyla alakasız olur. Aslında pek olgun biri değilim, bazı konularda kendimi geliştirmiş olsam da normal bir hayat yaşamış çoğu kişi için geçerli olan bazı şeylere de sahip değilim ne yazık ki.

Genelde sinir bozucu şeylere kızsa da çok severim.

Kavga ettiğimde, ölsün diyebilecek raddeye bile gelebiliyorum. Eşine varlığını tam anlamıyla hissettiremedi. Çok iyi bir eş değil ama ortalama-iyi bir çocuk babası diye özetleyebilirim. Ama şunu da biliyorum ki, birkaç özelliğinden "nefret" ediyorum.

Hocam nedenini sorabilir miyim acaba kendi hayatımla yorumlamak için istiyorum bunu yanlış anlamayın.

İleride büyük bir adam olursam arkama dönüp beni babam yetiştirdi diyerek övüneceğim bir insan. Bazen tartışıyoruz, kızıyoruz ediyoruzda olur böyle şeyler normal yani. O olmasa büyük ihtimal karı kız peşinde koşan bir zibidi olurdum.

Bazen ters düşsek de o benim babam. Sevmek zorundayım.

Çok seviyorum.

Sürprizbozan Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Belli ya, olgunlaşmak için yaşamak ve yanlışları görmek lazım. Yorumlarınızın olgunluğu burdan geliyor demek ki. Bir şey daha sormak istiyorum, iyi ki de yaşadım dediğiniz ve karakterinizde etkisi olan başka olayları da paylaşabilir misiniz?

2. kalbim Seviyorum.

Sabahın köründe işe gidip nakış makinelerinin sesini çekmek zorunda değil, iterse gitmez. Ama çocukları için gidiyor. Bu onu kendimden çok sevmem için geçerli bir sebep.

Seviyorum.

Kankam gibidir kendisi, arada bir CS atarız

Olmasa da olur. Kendisi bana varlığını pek hissettiremedi maalesef. Varlığı ile yokluğu bir.

Ergenlik dönemlerinde çoğu kişi nefret etme noktasına geliyor. Bu normal bir durum ancak şöyle de bir sıkıntı var ki; herkesin babası gerçek bir ebeveyn olabilecek kişilerden oluşmuyor. Ülkemizde bunun iğrenç örnekleri vardır ama boşuna konumuzu değiştirmeyelim.

Keşke onun kadar insafsız olsam diyorum ara sıra kendime. Yatalak kalsın, açıkta kalsın yine ben bakarım ona ama o bana bakmaz. Sevmesem, nefret etsem bile sonuçta o benim babam. Yapacak bir şey yok. Keşke doğarken seçebilme şansımız olsa.

Hocam sende sorun yok bizim gibi eski kafalı insanlar da küpe ve pembe gömlek bir şey çağrıştırıyor. O yüzden hoş karşılanmıyor.

Kendimden çok seviyorum.

Kankam gibidir kendisi.

Herhangi bir şekilde ifade edemeyeceğim kadar çok. Allah babasıyla sorun yaşayanlara veya onu artık göremeyecek olanlara yardım etsin, sabır versin.

Edit: Mezarına bile gitmeyeceğim.

Artık şunun gibi konular sıkmaya başladı.

Bir kaç huy dışında babamla alakam bile yok, işin garibi hiçbir tarafla alakam yok, ailemden çok bağımsız ve farklıyım ama çok iyi anlaşıyoruz, babamı seviyorum, keşke küpe takmama ve pembe giyimmemi hoş karşılasa.

Elimde olmayan sebeplerden ötürü iki kere kavga etmek zorunda kaldım. Onun dışında aram iyi, ama 23 yaşımda olmama rağmen bu zamana kadar gerçekten bir baba gibi, arkamda hissedemedim.

Nefret ediyorum. Fazla konuyu açmak istemiyorum...

Sürekli değişiyor, oturur futbol konuşuruz her şey iyi gider. Başka bir gün kavga ederiz, hiç sevesim gelmez. İdarelik bi durumumuz var. Ben daha çok anneciyim.

Kendisi en yakın dostum. Birlikte geçirdiğimiz her vakit benim için çok değerli. Kendisi tam bir Battlefield - Call of Duty - Max Payne hayranı. Onunla birlikte bu oyunları oynamayı çok seviyorum. Oyunlarla tanışmam onun sayesinde olmuştur ayrıca.

Az, çok az.

Olmasa da olurmuş atmasana ziya.

Arada bir tartışıyoruz fakat aramızı bozacak sert tartışmalar değil. Maddi manevi elinden geldiğince destek oluyor bana kısacası seviyorum babamı.

2'ye ayırıyorum maddi ve manevi olarak. Maddi olarak iyi denebilecek şekilde yetiştirdi beni ve kardeşlerimi. Zamanında ''5 milyon TL'' ile işe gittiğini bilirim ama bizim cebimizi hiçbir zaman boş bırakmazdı, arkadaşlarımızın yanında boynumuzu bükmezdi. Adam bana borçlandı ya. Babanın oğluna borcu olur mu? Oluyormuş işte. Ben lise çağına gelip büyüdükten sonra pek minnet etmeyerek kendi paramı kendim kazanmaya başladım. Manevi olarak ise çok bir şey hissedemedim. Yapı olarak sert, sinirli ve sözleriyle kalp kırmaktan çekinmeyen biri olduğu için istemeden de olsa özellikle küçükken çok fazla kalbimi kırdı. Bilmiyorum belki ettiği ağır laflar bugün ki halimin temellerini atmıştır. Sonuç olarak kardeşimi ve ağabeyimi benden çok severdi ama beni de severdi işte, arkadaş olabildiğim bir insan olamadı kendisi ama günün sonunda babadır, yeri ayrıdır. Ben baba olursam çocuğuma hem manevi hem de maddi babalığı yaşatacağım kesinlikle. Bu konuda babamdan daha iyi baba olacağıma eminim çünkü eksik yanlarını fark ettiğimden, bizzat yaşadığımdan bunu bir başkasına yaşatma hakkımı kendime hak göremem.

Çok severim.

Yıllardır konuşmuyorum, görüşmüyorum. Halimden memnunum.

Ters düştüğümüz yerler ve fikirler biraz fazla olsa da kendisini çok severim. Bazen huysuzluğu tutsa da iyi adamdır. Elinden bir şeyler geldiği konularda da fazlasıyla destek çıkmaya çalışıyor.

Kendisi dindar bir insandır. Bu nedenle dini konularda onunla çok tartışırız. Şu an akadar hiç bir zaman sırrımı veremedim, bir arkadaşımmış gibi konuşamadım. Sanırım sadece babam olduğu için seviyorum. Yoksa kişiliklerimiz çok farklı. Küpe taktırmak istediğimi söylediğimde bana o bildiğiniz kelimeyi söylemişti. O zaman nefret ettiğimi düşünmüştüm ama haklı olduğumda arkamda durmaya çalışır. Ortalama bir ilişkimiz var.