Eskiler eskiden güzeldi.

Çocuktuk tabii o zaman ama hala aklımda kalan ve özlediğim tek arkadaşımdır. Şu an 17 yaşıma basacağım.

Şu anda eski bir müziği dinliyorum, 2015 zamanlarında çok dinlerdim. Aynı tadı vermiyor cidden.

İçine edilen İstanbul'un eski halini özlüyorum.

Selam, soru başlıkta. Ben özlüyorum, hem de çok. Önceden ailemle eğlenirdim, gezerdim, tozardım, her şey güzeldi. Fakat bugün fark ettim ki hayat ilerledikçe her şey değişiyor ve birileri gidip birileri geliyor. Artık eğlenemiyorum, gezemiyorum, tozamıyorum, evin içinde bilgisayardan ve dersten başını kaldırmayan biri oldum. Yorumlarınızı bekliyorum.

Hayır, 8 yıl önce taşındık ve en son o zaman birbirimizi gördük ve hala önü özlüyorum benimle kafasi uyan tek kişi idi.

Hocam abo 8 yıl ney kaç yaşındaydınız siz?

Tek derdimin Metin2'de Dolunay düşürmek olduğu zamanları özledim.

Özlüyorum özellikle dostumu..

Elbette, kim özlemez ki. Herkesin gönlünde ayrı bir yeri vardır eskilerin.

Evet, eskiden her şey çok güzeldi bence, şimdi sıkıntı, stres altında yaşıyorum.

Çocukluğumu çok özlüyorum. Hala çocuk gibi hissetmeme rağmen yaşım ilerlediği için üzerime binen yükler artık bana çok ağır geliyor. Çocukluk arkadaşlarımı görüyorum, hepsi ciddi bir tavırla hayatta ilerliyorlar. Eskiden oynadığım online oyunlara giriyorum, kimse kalmamış. Eskiden dinlediğim müzikleri dinliyorum, eskiden oynadığım oyunları. O tadı vermiyor, mutlu olamıyorum. Ama ruhum hala 10 yaşında, belki de 11.

Ben geçmişteki kötü anılarımdan ders çıkarıp iyilerinden mutlu oluyorum o yüzden pek özlemiyorum hayatım güzelleşcekte kötüleşcekte buna engel olamam. Ne yani eskiden bıçak kestiğinde acımıyorduda şimdi mi acıyor? Aynı şey.

Eskiden ailemle daha çok vakit geçirirdim, şimdi vaktimiz yok ve ayrıca yaşlanıyorlar. Arkadaşlarımla da arama mesafe giriyor. Bunları düşünmek bile rahatsız edip eskiyi özletiyor.

Özlüyorum. Çoğu şeyin eskiden tadı vardı, şimdi tadı tuzu yok ve gün geçtikçe yapabileceğimiz şeylerin sayısı azalıyor.

Özlemedim. Eski günleri.

Kavga mı ettiniz?

Eski ortamı, eski arkadaşları veya eski coronasız günleri değil. Mutlu olduğum günleri özlüyorum...

Özlüyor gibiyim emin de değilim.

Özledim, hem de çok özledim.

Akşam ezanına kadar evin kapısından geçmez, arkadaşlarla didişe didişe taso veya saklambaç oynardık; hele o bayramlarda, boncukları tabancalara doldurur birbirimize cephe alırdık, silahı bozulan bana getirir, gerekli parçaları 502 ile yapıştırırdım, o tırnaklarım ve parmaklarım göz göz olurdu... Yoldan geçen arabalara boncuk sıkar, mahallenin uç kısımlarına doğru koştururduk. Hiç unutmam, arkadaşım koyu sarı renkli bir kartalın sürücüsüne boncuk atmıştı, adam işi gücü bırakıp üç tur attı mahallede; korkudan direğe çıkmış ağlıyordu arkadaşım, sabaha kadar uyumamış. Dedemlerin evinin önünde boş bir alan vardı, orada ağabeylerle top oynardık, dedemin gül bahçesine top giderse, fark ettiği anda bağırır, topu attıktan sonra ağır fırça atardı... O kadar korkardık ki, bahçeye girip topu alacak olan ben olduğum halde, sağlam kızardı bir o kadar da çok severdi rahmetli... Komşularla o kadar sıkı fıkı olurduk ki, ellerinde büyüdüğüm için yatıya kalırdım, kaldığım süre içerisinde birçok objeyi işaret edip "o ne bu ne" diye çok soru sorar, susmazmışım... Çocukluğum o kadar güzel geçti ki... Çok özlüyorum.