Senin gibi çoğu insan da evde kaldığı dönemde çok düşünmeye başladı. Ben de onlardan biriyim aslında. Bu tarz olaylar doğanın bir kanunu, her canlı doğar büyür ve ölür. Ben de en sevdiklerim hakkında bu tarz düşünüp üzülüyorum. Ya da bana bir şey olursa ne olur diye. Salgın döneminde bu olaylar daha fazla yaşandığı için ister istemez bir korku var. Şu anda senin yapabileceğin tek şey onların yanında durup, iyi biri olmak. Uğraşacak bir şeyler bul, zamanını geçir anlayacağın. Bu düşünceler seni üzmekten öteye gitmez. Derslerine çok çalış onlara başarını göster ve yaptıklarının bir karşılığı olduğunu anlasınlar. Aile bulunmaz bir nimettir, başka yerde o duyguyu yaşamak mümkün değil.

Bu acıyı çok kez yaşamış ve alışmış birisiyim. Birkaç gün boyunca kendinizi boşlukta hissediyorsunuz, eksikliğini çok fazla fark ediyorsunuz her gece yatmadan önce ağlamadan duramıyorsunuz. Birkaç hafta içinde normal hayatına devam ediyorsun.

Forumda çok acı çeken insanlar olmuş teşekkür ederim

Ailemden değil ama 3. sınıftayken 2 yakın arkadaşım otobüs çarpması sonucu vefat etti, açıkçası bir şey hissetmedim, hayatıma normal bir şekilde devam ettim.

Nedense son günlerde en yakınımdaki kişilerin ölümünü düşünüp onlara karşı yaptığım hataları kendime yediremeyip ağlıyorum. Asıl soru en yakınındaki insan ölünce benim yukarda anlattığım olay gibi mi oluyor?

Dediğin gibi galiba kendimi çok dinlemeye başladım. Kendime hobi bulmalıyım sanırım

Duygu sömürüsü yapmak istemem fakat 9 yaşında amcamı kaybettim, aslında onun vefat etmesi çok koymuyor ama onun evini görmek ceketini falan görmek en çok acı veren şey.

Hatalarını ya telafi etmeye çalış, ya da başka bir şey ile uğraş.

Genelde ''ben onlar için daha hiçbir şey yapamadım'' deyip, kendinize kızıyorsunuz. Düşünmeyin, Allah korusun deyip geçin.

Kaybettiğim arkadaşım için aynı duyguyu yaşamıştım. "acaba onu üzecek bir şey yapmış mıydım? "diye. Birbirimizi üzmediğimizi hatırlayınca mutlu oluyordum. Tabi göz yaşı pıt