Sorduğum soru sizi üzmesin ya da sinirlendirmesin ama, acaba herhangi bir dine inanıyor musunuz? Daha iyi anlayacağınız şekilde sorarsam : Bu koskoca hayatın, dünyanın, evrenin arkasında sırlar dolu insanüstü, doğaüstü güçlere sahip, eşi ve benzeri bulunmayan, tüm ama tüm her şeyin üstünde bir varlığın olduğuna inanıyor musunuz? Bazen bir insan her şeyden vazgeçmek üzereyken bile birden bunun gibi şeyleri hatırlamaya başlar, birden canlanır, motivasyon sahibi olur, ümitlenir, şaha kalkar.

YouTube'a başlayın ben gerekli ekipmanları toplarsam başlayacağım mesela şizofrenmişsiniz gibi gelebilir ama evde oyun oynarken sanki izleyicilere bir şey anlatıyormuş gibi konuşun belki yalnızlığınızı giderir.

18 yaşındayım ve 12. sınıftaki o ağır ders temposundan sonra gerçekten çok kötü bir çöküş yaşadım ve daha da kötüleşerek yaşamaya devam ediyorum. 12. sınıf boyunca bir dil öğrencisi olarak yaptığım tek şey ders çalışmaktı çünkü bu beni yalnız bırakmıyordu ve bir sorumluluğum olmuş oluyordu ama şimdi evdeyim ve tek yaptığım dört duvarın içinde vakit öldürmeye çalışmak. Aslında bu ders çalışma hevesimde sevgili olduğum insanla başladı ve çok da mutluyum böyle bir şeye vesile olmasına. Ben biraz gezmeye meraklı bir insanım ve şu an bilgisayar alacağım için bunu da yapamıyorum ve çoğu arkadaşım yurt dışına gitmişken ben hala yerimde sayıyorum. Şu an sevgilim Balkanlar turunda gününü gün ederken ben ESC programlarına başvurup bir umut kendimi eğlendirmeye, hayal kurdurmaya çalışıyorum. Kendimi bildim bileli yurt dışını görmeye can atan biriyim ve bunu ben dışındaki çoğu insanını yaparken görmek canımı çok acıtıyor ve hayatımın en kötü günlerini yaşıyorum diyebilirim. İş başvurusunda da bulundum hatta başvurmadığım yer kalmadı ama hiç olumlu yanıt alamadım. Ne yapsam bilemiyorum, ne kitap okumak ne oyun oynamak ne de insanlara konuşmak geliyor içimden. Sanki hayat bir otobüsmüş ve bende onu kaçırmışım gibi hissediyorum. Pek fazla arkadaşım yok zaten olanlarla da görüşemiyorum başka arkadaşları olduğu için. Kardeşim falan da yok zaten. Evde kaldığım için ailemin kavgalarına da maruz kalıyorum ve her gün kafa şişerecek raddede tartışıyorlar, bu da beni çok etkiliyor. Aslında alıştığım bir durum ama şu an çok çarpıyor kendime. Fazla tanıdığım olmadığı için sizlere ulaşmak istedim çünkü her yaştan insanlar ve moral verebiliyorsunuz. Umarım dertleşebiliriz çünkü çok ihtiyacım var. Sanki sevgilimden, arkadaşlarımdan geri kalmışım ve ne onları ne de hayatı yakalayabilecekmişim gibi geliyor.

Elbette, elbette. Ama insan dinine güvenerek sıkıntılarını unutmaya çalışıp, sorunlara, zorluklara karşı direnmeye çalışıp, mutsuzluğunu silmeye çalışıp, fikirlerini biraz değiştirip başarılı olmaya çalışabilir.

Bunu arada yapıyorum ama bu da çok acıdırıcı bir şey değil mi?

Çaresizlikten hocam yapacak bir şey yok.

Bu soruya cevap vermeyeceğim çünkü bence soruyla durumun alakasının olduğunu düşünmüyorum. Ateistlerde, dine mensup olanlarda, deistlerde hayatta diğerlerinden kıyasla daha çok eğlence alabiliyor. Mesela Hollandalı ateist arkadaşım festivalden festivale giderken Belçikalı müslüman arkadaşımda Alp'lere gidip eğleniyor. O yüzden dinle alakasını anlamadım. Her iki taraftada insan bir şekilde hayattan zevk alabilir, düşüşlerde olmak, çaresiz hissetmek ya da üzülmek belli bir dine mensup olup olmayanlarla özgü bir şey olmadığını düşünüyorum kanımca.