Genelde olan oldu deyip, pişmanlık duymam. Ancak tek bir pişmanlığım var, orta okulda kalma olmadığını bildiğim halde okula gitmek. Niye gittiysem zaten.

Doğduğum için pişmanım, ama benim suçum değil ki...

Pişman olmayın, ders çıkarın, Pişman olmak aptalların işidir.

Ben hata ve pişmanlık yapmadım ve bulunduğum ortam beni hata ve gülünç durumlara sevk etti. Doğumum, yaşadığım yer, kişiler benim irademin seçimi değil fakat talihimin yaver gitmesiyle ve tabiri caiz ise köpek gibi çalışarak bu durumu düzeltmeye çalışıyorum.

Değer hak etmeyen insanlara değer vermem, güven vermeyen insanlara güvenmemdir en büyük pişmanlığım. Akabinde buna bağlı olarak kendimi değersizleştirmemdir. Pişmanlıktan çok tecrübe demeyi tercih ediyorum. Sonuç olarak bu tecrübeleri yaşamamış bir insan olsaydım bugün daha zayıf bir insan olacaktım, belki daha büyük hayal kırıklıkları ve değersizlikler yaşayacaktım. Bunları zamanında yaşayıp geçirmem insan ilişkilerinde beni daha fazla geliştirdi, şu an her insanı analiz edip notunu verecek kadar tecrübe sahibi oldum diyebilirim. Notunu verdiklerim arasından geçenler benimdir, geçemeyenlere ise hiç kasmam, kapı oradadır. Yaş geçtikçe tahammül seviyem düşüyor, ''amannn kim uğraşacak'' deyip koyveriyorum.

Ne geçmişe bakarım, ne de geleceği düşünürüm. Anı yaşamayı tercih ediyorum.

Zamanımı boşa harcayan dizilere ve oyunlarla keşke vakit geçirmeseydim. Şimdi telafi ediyorum.

"Yine olsa yine yaparım." diyorum çoğu zaman, pişmanlık hissi yüklememişler galiba bana.

Yaptığınız hatalar, duyduğunuz pişmanlıklar şu an sizi nasıl etkiliyor? Keşkeleriniz neler?

Pişman oldugunda kalıyorsun işte. Yapacak bir şey yok bu saatten sonra diyorum anca.