Evet hiç kimse görmüyor. Tesettürlüyüm zaten tesettürlü olmasam daha kötü durumda olurdum herhalde. Ama zaten problem insanların görmesi değil benim kendimi sevmem önemli

Bende dismorfofobi var. Fakat şu an psikoloğa görünmem mümkün değil. Kendimce sebeplerim var, aileme açıklayamam ve onları üzmek istemem gibi. Bu yüzden problemi kendim halletmeye çalışıyorum şimdilik. 17 yaşındayım. Sırtımda sivilcelerden kalma izler var. Hiç normal bir görüntü değil. Görseniz kaçarsınız bence. Neyse. Sırtım simsiyah ve ben günde 4 5 saatimi aynada sırtıma bakarak geçiriyorum. Özgüven kaybı, asosyallik, depresyon gibi sorunlara da yol açtı. Dışarıda normal, güzel bir kadın gördüğüm zaman anında kendimle karşılaştırıyorum ve bu beni çok hırpalıyor. Her saniye sosyal medyada başka kızların sırtlarıyla kendi sırtımı karşılaştırıyorum. Çünkü iğrenç, bakılamayacak kadar kötü. Aynaya bakıp bunu kabul etmeye çalışıyorum, sorunu düzeltmek için yollar arıyorum. Fakat sorun aylarımı hatta yıllarımı alacak gibi. Şu an dermatologun verdiği bi ton kremi kullandım. Hiçbiri işe yaramadı. Lazer tedavisi, kimyasal peeling gibi şeyleri ailem deneyene kadar aylar geçer. Yani bu görüntü uzun süre benim bedenimde olacağı için ben bu süreçte hastalığımı ilerletip kafayı iyice sıyırabilirim. Berbat durumdayım. Ders çalışamıyorum, hiçbir şeye odaklanamıyorum. Burada belki psikolojiden anlayan veya aynı sorunu deneyimleyen kişiler vardır belki, düşüncesiyle kalan tek çare olarak burayı gördüm ve yazdım. Umarım cevap gelir veya dermotoloğa, psikoloğa görün gibi cevaplar gelmez. Lütfen yardımcı olun, sadece birkaç çözüm önerisi istiyorum.

Sorunun çözülmesini istiyorsun ama sorunu çözecek olan kişilere durumdan bahsetmiyorsun. Sence burada çelişki yok mu? Kimsenin vücudu kusursuz değil, hepimiz kusurlu ve aciz varlıklarız. Mesela ben küçükken bisikletle arabaya çarpmıştım, o kazadan sonra sol bacağımın diz kapağının 6 cm yanında bir iz oluştu ve küçüklüğümden beri duruyor. Ben dert etmiyorum, beni seven de dert etmesin ve böyle kabullensin beni. Ha belki senin derdin kadar göze batacak büyük bir şey değil benimki ama olsun, kendini psikolojik olarak yıpratmak yerine çözüm yolları aramalısın. Tıp çok ilerledi, değişik değişik ameliyatlarla her şeye çözüm bulunuyor. Ruhsal olarak kendini çökerteceğine ailenle konuşup durumdan bahsetmen en iyisi olacaktır.

Çok doğru. Herkesin derdi kendine. Örneğin bacağı, kolu olmayan insanlar da dışarıdan seni kusursuz/dertsiz sanıyor ama değilsin. Onlar için eski uzuvlarının geri gelmesi imkansız ancak senin sorununun eminim ki düzeltilebilir çözümü vardır. Şunu anlaman gerekiyor, aynadan kendine bakman ile sorun çözülmüyor. Ya da saatlerce kafana takarak ve düşünerek yine sorunun çözülmüyor. Doktora gideceksin, gerekli işlemleri yapacaksın ve sorununu çözeceksin. Bu zaman gelene kadar da kendini sevmeyi öğrenip kendini o şekilde kabulleneceksin.

Neyse ki randevu almak için veli izni gerekmiyor diye biliyorum. Bence en yakın hastaneye gidip şansınızı deneyin, bir şey kaybetmezsiniz. Ailenizin de bundan haberi olmaz. Kendinize halihazırda tanı koyduğunuz için hiç sorunun kendisi hakkında konuşmayı yeğlemiyorum, yoksa cevabım oldukça basit. Fiziksel kusurlar o kadar dert edilecek şeyler değil, özellikle tedavi edilebilir olanlar. Birkaç ay veya yıl boyunca kimseye gözükmeyen bir kusur var olsa ne olur olmasa ne olur?

Bunda çekinecek bir şey yok. Psikolojik rahatsızlıklar sanıldığından daha yaygın. YKS döneminde ben de o stresin sebep olduğunu düşündüğüm ciddi sıkıntılar yaşadım, salak gibi de psikoloğa gitmedim ve dönüp bakınca kendime çok kızıyorum. Zamanla çözdüm ama boşu boşuna acı çektim. Ailenin de üzüleceğini sanmıyorum, aksine paylaşmak iyi gelecektir.

Yüzün falan olsa anlarımda sırt da kafaya takılmaz ki. Günlük hayatta kaç kişi sırtınızı görüyor sanki gereksiz bir kaygı hem görseler nolur herkes kusurlu Jira abimin dediği gibi.

Yani üzülecek bir şey yok. Benim kolumda bir karış büyüklüğünde bir ameliyat izi var ve en çok görünen yerimde. Buna rağmen hiç kafama takmıyorum ve biraz yaşım ilerleyince estetik yaptıracağım. Ancak o zamana kadar bu iz ile yaşamaya alışmam lazım. Kısaca kafana takma ve tedaviye başla. Geç olsun, güç olmasın.

Benim de göğsümde çok büyük bir doğum lekesi var. Havuza, denize girerken çok belli oluyor. Ama hiç takmıyorum sizde takmayın.

Böyle bir sorundan ötürü psikologa gitmene ailen neden üzülsün?

Onu pek anlatmak istemiyorum ya. Ailemin bilmesini istemiyorum diyim sadece