Benimde bir sürü tasom vardı. Şimdi neredeler Allah bilir.

Komşu veya akraba çocuklarına veriliyor çoğunluğu. Bazı kırık olanlar da çöpe gidiyor. Benim bir iki tane hala çok sevdiklerim var onları saklarım mesela. Figür gibi odamda dururlar.

Sanırım ben iyi stok yapmışım. Herkesin oyuncakları kaybolmuş neredeyse. Benim de annem benden habersiz, sevdiğim oyuncakları birine verirdi ya da atardı artık büyüdün diye. Bir keresinde yine çok sevdiğim bir şeyi benden daha küçük kuzenime vermişti. Baya ağlamıştım. Dayanamayıp gidip tekrar istemişti oyuncağı. Ondan sonra da sürekli bu konuda tartıştığım ve ağladığım için benden habersiz oyuncaklarımı atmamaya başlamıştı. Çünkü attığı zaman baya burnundan getiriyordum kadının. Büyümeye başladıkça ve zaman geçtikçe ben kendiliğimden oynamadığım oyuncakları birilerine vererek azaltmaya başladım zaten. Çok fazla oyuncağım vardı. Aşırı kalabalık yapıyordu. Şimdi ise sadece manevi değeri olan oyuncaklar ve kart/taso tarzı oyuncaklarım duruyor. Onları herhangi birine vermeyi düşünmüyorum. Anneme de özellikle tembihledim bunları sakın atma veya verme diye dokunmuyor o yüzden. Saklayabildiğim kadar saklayacağım. Arada kuzenlerle bir araya gelince çıkarıyorum "vay be daha duruyor mu bunlar?" diyorlar. Futbolcu kartları, tasolar, bakuganlar, beybladeler gibi çocukluk dönemimin ikonik şeyleri duruyor genelde. Birisinden 2-3 tane futbolcu kartı borç alıp mahalledeki çocuklarla oynardım ve her seferinde de katlardım o kartları. Tasolarla kartlarla falan duvar dibi oynardık. Okuldan gelince çantayı atıp üstümüzü bile değiştirmeden dağılırdık dışarıya. Çocukluk dönemi olarak tam sokakta oyun oynama veya oyuncaklarla oynama döneminin sonlarına denk gelmişim. 2 yıl daha geç doğsaydım ben de oyuncaklarla oynamayan, sokakta oyun oynamayan nesle katılacaktım. Biz de bilgisayarlarla tabletlerle oynuyorduk ama şimdikiler kadar değildi be. Hele de yaz tatiliyse off... Günün en az 7-8 saati sokakta olurduk. Akşam da bilgisayar oynardım eve gelince. Hatta eğer abimler yanımızda olursa gece 1-2'lere kadar bile dışarıda kalabiliyorduk. Şimdi 2 yaşındaki çocuklar bile oyuncakla mutlu olmuyor. Çocuk ağlıyor ve sadece eline akıllı telefon verince susuyor. Sokakta oyun oynama kültürü devam ediyor mu onu bilmiyorum. Mekana göre değişiyordur herhalde.

Arkadaşlar birden aklıma geldi kucuklugunuzden kalma oyuncaklarınıza ne oldu. Benimkiler ben büyüdükçe kendi kendine ortadan kayboldu. Cok sevdiğim bir kamyonum vardı, birkaç farklı modeli de vardı. Su an neredeler hiçbir fikrim yok. Son düzenleyen: Moderatör: 25 Kasım 2019

O tasolar için kavga bile etmiştim. Ne saçma günlerdi.

Bir zamanlar misket koleksiyonum vardı ama artık hiçbiri yok, kim bilir nerede?

Hala daha taso ile oynayanları görüyorum Bir el de ben oynuyorum

Çocukken oyuncak mağazasina girince çok ihtişamlı gelirdi, artık o eski büyüsü yok Artık bakıyorum çocuklara hep sanaldan oyun oynuyorlar, oyuncak alınca ne mutlu olurduk. Şimdi giriyorlar istedikleri oyunu indirip oynuyorlar.

Dolapta unutulup çürümeye terk edilmiş olabilir. Belki çöp diye atılmış dahi olabilir. Benimkiler ise kardeşime ondan da yeğenime geçti. Ama artik oyuncaklarla pek oynamıyor yeni nesil. Hepsinde tablet ve telefon. Sanal alem daha eğlenceli geliyor.

Bu ikisini buldum:

Genelde annelerimiz artık oynamıyoruz ya da fazlalık diye atıyor. Çocuk merak edince de annesi kayboldu diyor o da küçük olduğu için inanıyor.

Anneler caktirmadan atiyor onlari, ya da garaja maraja artik kimsenin ugramadigi yerlere kaldiriyor.