İyi akşamlar, Ben millete derdimi anlatırım. Onlar beni asla aramaz sormaz. Benimle oturup konuşan yok. Şu var ki; yalnızlığa alıştım. Ama yine de kimse bana güvenmiyor mu diye düşünüyorum. Ha aslında grup arasında kalınması gereken bir şey varsa onu söylemiyorum. Ama biri benimle yüz yüze konuşmak istemez. Sorduğum zaman güvendiklerini söylüyorlar. Akademisyenle konuşuyorum. Çevremdeki kişilere konuştuğumu söylüyorum. Başkasından ilgi istiyorum. Söylemesem daha iyi olacak. Bi' gün karar aldım ve söylemedim. Bu sefer azar yemedim. Amcama veya kuzenlerime sürekli bir şey yazıyorum, derdimi söylemek amaçlı. Düşünüyorum... Sürekli kendimi onaylatma huyum var. "Sana ne benim konuştuğumdan?" demek istiyorum. Ben konuşurken onlara anlatıyorum. Aslında ben de insanları sıktım diyebilirim. Ama ilgi gösteren olmayınca ben de üzerine gidiyorum. "Birini arıyor musun?" dedikleri zaman hayır diyorum. Ki biri derken birinci derece akrabalarım. Şu anda bir şey diyen yok. Peki başkaları beni azarlarken ağır bir şekilde tepki gösterirsem bir şey olur mu? Mesela beni gezmeye özel istek olacak. "Çağrılmadığım yere gitmem. İstenmediğim ortamda durmam." prensibi yaptım. Güzel de işliyor. İnsanlara derdimi anlatmaktan keseyim mi komple?