Artık ne insanlara bağım ve güvenim kaldı ne ülkeye. Ne paraya güvenim kaldı ne eğitime. 10 senedir okuyorum ama ileride iş bulamayıp alternatif yollar arayacağım gerçeği yüzüme vuruyor. İnsanlarla konuşmaya çalıştığımda karamsar ilan ediliyorum. Kendilerine fikir danıştığımda ise benim buna kafa yormamın hiçbir yararı olmayacağını söyleyip duruyorlar. Öğrenci olarak okuyorum ama mühendis olmak isterken fizik üzerine araştırma yapacağıma nazım biçimlerini öğreniyorum. Eğitim desen öğreneceğim çoğu şeyin hiç kullanmadığımdan seneye unutup sanki hafıza kaybı yaşamış gibi bir daha dinleyeceğimi de biliyorum. Hiçbir şeyin iyiye gideceği yok. Yurtdışına gitme konusunda da kendimi bildiğimden gidemeyeceğimi de biliyorum. Bu ülkede de iyiye gidecek bir şey yok.

Nasıl oluyor peki? Artık oyun oynayabileceğimiz alternatif aygıtların bile "lüks" sayıldığı bir ülkedeyiz. Kendini neyle mutlu etmeyi planlıyorsun?

Link alayım hocam.

Bir psikolog değilim ama sende olan şey bende de vardı. Sanırım senin anksiyeten var. Kendimden örnek vermek istemiyorum ancak ben kız arkadaşımın yanında çok mutluyken o anın biteceğini onunla bir gün ayrılacağımızı düşünerek kendi kendimi üzüyordum?. Sonra güzel oyunlar oynamaya başladım. Kitap okumaya bilgi edinmeye başladım. Şu anda 3 kitabı aynı anda okuyorum. Dahi Diktatör-Gazi Mustafa Kemal Atatürk-Dublörün Dilemması. Her hafta 5'e yakın kitap bitirmeye başladım. Aynı zamanda spora da gidiyorum. Her yönden kendimi geliştiriyorum ve artık kalktı anksiyete olayı. Onun geldiğini hissettiğim anda bir arkadaşımla dışarıda çok uzun zaman dolaşıyorum. Gerizekalı, düşük zekalı hayata dair bir amacı olmayan insanlara bakarak kendimi yüceltiyorum. Ya da hiç uğraşmayıp güzel bir lavanta çayı yapıp keyfime bakıyorum bu sırada güzel eğitici bir film izliyorum. Senin öncelikle bir Dopamin Detoksuna sonra da güzel kitaplara ihtiyacın var.

Yaptığınız ürünü TÜBİTAK yetkililerine götürün beğenmezlerse güzel demektir.

@Amazing Jaagub o öyle olmuyor pek.

Hocam ben de önümüzdeki zamanlarda iş bulamayacağımı düşünüyorum malum insanlar diploma alıp fakir kalıyor ama pes etme. Her şeyin bir çaresi vardır.

Aç bile kalsam Allaha sığınıp elimden geleninin en iyisini yapacağımı söyleyip bu şeytanın düşüncelerinden kendimi korurum sizede öneririm vesvese diyebiliriz bu düşüncelere daha çok depresif yapar intihara sürükler.

Biraz erken kapılmışsın bu duruma. Böyle düşünen tek sen değilsin ama daha önünü görebileceğin ve kaderini çizebileceğin uzun bir zaman var. Ben yüksek lisans yapmama rağmen acaba ne olacak öğretim üyesi olabilecek miyim kaygısından bazen kafayı yiyorum ama olmuşla ölmüşe çare olmuyor.

Hoşafın kazanmış olmasını sadece jürilerin değil ekran başındaki herkesin kan şekerinin düşmesine ve canlarının tatlı gıda çekmesine veriyorum. En iyimser bu şekil düşünülür herhalde.

Başkalarını bilemem fakat şahsım adıma konuşursam beni veya tanıdığım benim gibi diğer insanları bu kadar vasat bir ortamda ayakta daha doğrusu hayatta tutan tek bir şey olucaksa o İnanç'tır benim için.

Hocam sakat kaldıklarında hoşaf içerler.

güzel sözmüş, teşekkür ederim ^_^

Kafanda bin bir türlü dert varken nasıl dediklerini yapabilirsin?

Biraz klişe olacak ama kuralları kafanda büyütmeyi bırak. Hayatta kalanlardan ziyade hayatı yaşayanların geçmişte piskolojik veya maddi kuralları aşarak büyüdüğü bir gerçektir. Her zaman olmasa da bazen mazeret aramamak gerek.

Jüriler bilmiyor ki bu tür şeyleri. İki tane televizyondaki oyuncuyu almışlar. Bunun için kim niye üzülsün anlamadım. Çocukların yeteneği var madem TeknoFest'e, TÜBİTAK'a katılsınlar. Bu tür saçma sapan televizyon programlarında beyinlerini çürütmesinler.

Bu yüzden gül diyorum ya. Olay da bu. Dertlerine gülmek. Dertlerini umursamamak. Dertlerinin üstesinden gelmek için onlardan uzaklaşmak. Peki ben size bir soru sorayım? Böyle bir ülkede yaşıyorken sen nasıl mutlu olmayı planlıyorsun?

Başka bir ülkeye kaçarak Dediğine yarım katılıyorum yarım katılmıyorum. Eğer derdin sınav stresi gibi bir şeyse tamam ama eve ekmek götürmekse kusura bakma ama kimse dediklerini yapamaz.

Ümidini boş çıkardığımız için özür dileriz Atam.

Hocam kendinize nitelik kazandırın illaki iş bulursunuz.

Bu ülkede yaşamanın acısını herkes çekecek dostum. Ama sen diyorsanki ben paşa torunuyum, ailemin parası var gerekirse köle gibi ders çalışırım o zaman başka güzel güzel yurtdışına kaçabilirsin öbür türlü bu ülkenin acısını çekeceğiz. Fakat bunların iyi bir yanı oyunu kolay modda oynamamak, Norveç'te doğsaydın hayatın kolaylığından belki de easy modda oynadığın için kendini küçük düşmüş hissedecektin. Böylelikle hayatta kalma tecrübesi de kazanıyorsun

Gülmek. Tek çözüm yolu bu. Gül abi. Kahkaha at. Dolar 7 TL'mi olmuş? Gül be abi. Telefonu koltuğa fırlatıp kahkaha ata ata duşa gir. Duşta duş başlığını alıp şarkı söyle. Bağıra bağıra söyle. Alkolik olmadan sarhoş ol. Tüm gün istediğin şeyleri yap. Evde bağıra bağıra şarkı söyle, oyun oyna, film izle, komik olmayan sahnelere bile doya doya gül. Kendini mutlu et. Akşam sabah 6'ya kadar ayakta kal. Sonra öğlene kadar uyu. Aileni, sevdiklerini ara. Dertlerini dinle. Fake hesap açıp millete söv. 7 saat aralıksız oyun oyna, ardından iyice bir gerinip bilgisayarı yavaşça kapat. Oturup depresif müzik dinle. Aşamadığın dertlerle yüzleşmenin en iyi yolu onları göz ardı etmektir. Sonra, gece yatağına sırt üstü uzan. Örtüyü üzerine çek. Tavana bakıp yarım saat düşün. İstediğin şeyleri hayal et. Yani en azından ben böyle yapıyorum ve işe yarıyor. Tabi bunlar günlük çözüm yolları. Uzun vadede ne yapacağız, benim de pek bir fikrim yok.

Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et Çok üzücü bir şey.

Kendim adıma konuşacağım: İnsanlara bağ ve güven açısından şunu Türk ve Asya toplumunda bulunan insanlar olarak değiştirelim. Gerçekten Türk ve Asya kökenli toplumda güvenilecek insan kalmadı. Düşünce ve insana saygı yok, gelişmek adına çaba yok. Üniversiteyi geçen yıl bitirdim ama bu güne kadar öğretilenlerin %95'i hayatımda hiç bir işime yaramadı, hepsi boş zaman kaybı ve ülkede bunları yapamayınca istediğiniz hedefe ulaşmanız da imkansız kalıyor. Ben lisede bilişim/web tasarım mezunu, üniversitede grafik tasarım mezunu oldum fakat gel gör ki bir kere bile kimya, fizik, sosyal bilgiler, fen bilimleri işime yaramadı. Ve bunları sınavda yapamadım diye daha iyi bir üniversitede okuma fırsatını kaçırdım, yine de mezun olduğum alanda bir işe sahibim çünkü öncesinde çalıştığım yerlere sağladığım güven ve becerim sayesinde bu da. Yoksa bu işe bile başvururken sormadılar "Hangi alandan mezunsun? Sadece daha önce şu tanıdığımız firmada çalışmışsın, önerdiler seni." Dediler bana. Ama bu alanda bile artık gına geldi çünkü severek yaptığım işimi kıt beyinli müşteri toplumuna bir şeyler pazarlamaya çalışırken hayatım çürüyor. Başka bir alanda okuyup o alana yöneleyim desem bile şu an için yine 2-3 sene sınava çalış, sınav ücretleri vs. derken ömrümün 25 senesini çürüteceğim. Kaldı ki 25 yaşımda farklı bir alana yöneldiğimde Türkiye'de kaldığım sürece o alanda iş sahibi olacak olsam 1 sene sonrası bile muamma. Yurtdışına gitme fırsatım var benim ama yurtdışına bile gitsem 21 yılımı heba ettiğim bu ülkedeki birikimimle yurtdışında kaç tane firma beni yetiştirmek üzere veya kendilerine bir şey katmam için işe alır o bile kafamı kurcalıyor. Şu an ki ekonomik ve çevre sıkıntılarına her akşam işten çıktıktan sonra video oyunları oynayıp 6-7 saatlik uyku sürecinde bir nebze görmezden gelebilsem de her sabah uyandığımda aynı senaryo yine. Yaşadığım bu hayattan memnun muyum, 24 saatin 10 saati memnunum sadece. Keşke daha iyi bir ülke ve hayat şartlarında yetişmiş olsaydık fakat ben bu hayalimi geçen aylarda tanıştığım ve uzun süre sohbet etme şansı bulduğum Fas'lı bir arkadaşımın hayat hikayesini dinledikten sonra bir kenara attım ve gerçekten bir şeyler başarmak istiyorsam kimseden yardım beklememem gerektiğini, olacağı varsa da olsun diyerekten istediğim her şeyi yapmam gerektiğini düşünüyorum artık. Şu an ki ekonomik sıkıntılar ve Türk Lirasının değersizliğinden ötürü yurtdışına çıkma şansım çok düşük ama bir kaç sene daha birikim yapıp kesin olarak yaşanılması en iyi Avrupa ülkelerinden birine gitme hedefim var.

İşin doğrusu bırakın çevreme kimseye güvenim kalmadı, ülkenin hali buyken durum vasat ve kes at. Kimseye güvenmemek cidden can sıkıcı olsa bile alışığım bir bakıma beni daima temkimli yapan bu durum artık işime yarıyor. İnsan sarrafı oldum birileri konuştuktan sonra 3-5 tahmine kim olduğunu, nasıl birisi olduğunu, vb... Sorulara cevap buluyorum. Bırakın birisine güvenmeyi ülkenin hali ortada. Ben doğrusu artık umursamıyorum çünkü sıkıldım.

Yalnız değilmişim.

Hoşaf olayı aklımdan çıkmyor.