Reis sakin ol. Biliyorum çok zor bende yaşadım bunları. Ama kesinlikle dünyanın sonu değil. Aranız düzelmese bile yıllar sonra hatırlamayacaksın bile. Gerçekten ben hayatta şunu anladım. Arkadaş kaybedince gerçekten üzülmeye değmiyor.

Deneyeceğim...

Teşbih'te hata olmaz derler. Tahtaya çivi çaktık, çivi çıkar izi kalır. Esas mesele tahtaya çivi çakmamakta.

Okul açılınca onlar da isterse konuşurum.

Sizin onları kendinize gördüğünüz kadar onlar da sizi yakın görüyorsa affederler, merak etmeyin. Özrünüzü dilemişsiniz, eğer rahatlamazsanız bir kez daha özür dileyebilirsiniz. Gelip geçici şeyler bunlar, sıkı dostluklar bu gibi durumlardan etkilenmez.

Önce kendinizi affedeceksiniz, sonra onlara kendinizi affettireceksiniz. Kendinize olan saygınızı kazanın.

Haklısın ama o insanlar hep yanımda oldu beni sırtladı kolladı ben ise onları resmen kalbinden bıçakladım

Diledim özrümü fakat ağır konuştum ve kırdım sanırsam

Bende eskiden yakın olduğum insanlarla aram bozuldu onları kaybettim. Arkadaş kaybetmek başlarda çok zor gelir. Bende günlerce kafama takmıştım ağlamıştım. Sonradan alışıyorsun artık hayat mı alıştırıyor bilemiyorum. Sonradan düşünüyorsun ben niye kendimi bu kadar yıpratmışım ah kafam ah diyorsun. Hiç kimse bir zamanlar en yakın olduğu kişiyle bir zaman sonra yakın olmayacaktır. Araya mesafeler girecek iş hayatı vs. derken anlayacaksın ki arkadaşlık gelip geçici.

Arkadaşlık gelip geçicidir. Aile, eş kalıcıdır. Bunu unutmayın. Kendinizi üzmeyin. Değmiyor.

Eğer ortada büyük, affedilmeyecek bir sorun yoksa, eften püften olaylar yüzünden darılma olduysa buluşup düzgünce konuşurdum. Tabii ki bunu yapmamdaki sebep benim için buluşmaya, vakit ayırmaya ve konuşmaya değecek değer ve dostluğun olmasıdır.

Kimse için üzülmeye değmez ama ortada yapılan bir yanlış varsa vicdanın rahatsa ömür geçer gider. Şu kısacık hayatta kimseyi kırmamaya gayret gösterirsek eminim uzun vadede kazanırız.

Eğer çok iyi arkadaşsanız ki öyle gözüküyor bu tarz ufak tefek gereksiz şeyler unutulup geçiliyor ve yine aynı eski ortam oluşuyor.

Ne yaptığını sorabilir miyim?

Arkadaşlar merhaba, ben bugünlerde yaptığım çok büyük saçmalık yüzünden arkadaşlarımla bozuştum. Ve kardeşim gibi görüyordum ikisini. Çok incitici olarak gördüm kendimi ve sanırsam depresyondayım. Tek o ikisine güveniyordum. Kendileri sınıf arkadaşım. Ben neden böyle bir şey yaparım diye sorguladım kendimi. Çünkü ben öyle biri değildim. Sosyal medya ile kontağımı kesmiş bulunmaktayım, bu durum yüzünden. Sözde barıştık ama ben onların yüzüne bakamam artık utancımdan. Gönüllerini nasıl alabilirim?

Bende kalsa daha iyi olur...