Rabbim her yerde varlığını gösteriyor vallahi.

Görülmeyenleri görürüm böyle.

Mucizesi var, melekleri var

1400 yıldır değişen bir şey yok yani

Daha çok deliller var. Cini var şeytanı var...

Süper bir bakış açısı hocam

Para versen bulamayacağın bilgiler, harika derlemişsin dostum. Eline sağlık

Gerek günümüz dinleri, gerekse eski din ve mitolojilerde, genel inanışa göre insanlar daima topraktan yaratılmıştı. Bu inancın kökeni, hiç kuşku yok ki, henüz bugünkü dinler ve onların yerel tanrıları yaratılmadan binlerce yıl öncesine dayanmaktaydı. Yaklaşık 45 bin yıl önce Avrupa'ya yerleşmiş olan, homo sapiens insanının koluna aurignac'lar denmektedir. Aurignac'lar yaklaşık 15-20 bin yıl önce modern davranışlar sergileyerek Avrupa'nın ilk modern insanları olmuşlardı. Ulaşabildiğim en eski kanıtlara göre: Çamur, yani toprak ve kandan insan yaratmanın ritüel, yani uygulamalı olarak kökeni ilk olarak aurignac'larda görülmüş. Bu inanış muhtemelen toprak ana kültünün bir sonucuydu ve bu yaratma kültü, daha sonraki binlerce yıl boyunca, bugün de dahil olmak üzere, birçok ilkel halk tarafından yaratılan yerel tanrıların işgüzarlığına dönüşmüştü. Öyle görünüyor ki ilkel insan için hayatın kimyasal şifresi kırmızı renk ve sıcaklıktı. Örneğin, gökteki kızılımsı ateş, yani Güneş sıcaktı ve doğadaki canlılığı sağlıyordu. Yeryüzündeki ateşte kızılımsıydı ve sıcaktı. İnsanoğlu ateşi kontrol ettiğinde ondan çokça faydalanmıştı. Örneğin, yırtıcı hayvanları bu ilahi güç sayesinde uzak tutabiliyor, etleri pişirerek beslenmeyi kolaylaştırıyor ve de bazı vahşi hayvanları etrafında toplayarak onları evcilleştiriyordu. Güneş, sıcaktı ve kızıldı. Ateş, sıcaktı ve kızıldı. Kan, sıcaktı ve kızıldı. Aurignac'lar tüm bu kimyasal şifreleri belki de ilk birleştirenlerdi. Yani hayat ateşi kızıldı. Üstelik bu kutsal ateş sadece gökte, toprak üstünde ve insanda bulunmuyordu. O yerin altında yüzeyin içine hapsedilmişti ve kendini kırmızı rengi ile açığa çıkartıyordu. İnsanın kanındaki kırmızılık, toprakta olan kırmızıyla aynı görünüyordu. Bu toprak, günümüzde aşı boyası adı verilen bir tür kildi ve demir oksit bileşkesi yüzünden kırmızı ya da kızıl rengindeydi. Muhtemelen ilkel insanın mağara duvarlarına yaptığı resimler de bu tür bir toprak sayesinde olmuştu. Mezar kalıntılarına göre aurignac'lar, cenaze törenlerinde ölülerinin üzerine aşı boyası sürerlerdi. Etler çürüdükten sonra aşı boyası kemikler üzerine dökülüyor ve kemiklerle etrafındaki her şey hayat ateşi ile doluyordu. Bu sayede kilden hayat ateşi elde ediliyor, kilden, topraktan, kandan insanlar yaratılıyordu. Aurignac'lar sadece insanı topraktan yaratmıyor, ayrıca ritüellerinden öyle anlaşılıyor ki topraktan yeniden dirilişe, kemiklerin yeniden birleşeceğine de inanıyorlardı. Bunun dışında neandertal insanı gibi ölümden sonrasına dair yaşamın varlığına da inanıyor olmalılar ki ölülerinin başlarına bazı muskalar koyuyorlardı. Sıcaklık ve kırmızı renk, tüm hikaye aslında bundan ibaret. Hayat ateşi topraktan ilk insanı yarattığı gibi, kemiklerin üzerine dökülen hayat ateşi, onu topraktan yeniden yaratılacağı inancını ortaya koymaktaydı. Yani kemiklerin mezardan birleşip yeniden canlanmasına. Bu inanç daha sonraları birçok din ve toplum tarafından aşamalı olarak sahiplenmiş gibi görünüyor. Muhtemelen aurignac'lar sonrasında şamanizm ve toprak ana kültü ağırlık kazanmıştı. Bu inançlar tarihsel kronolojiye bakılarak daha sonra tek tanrıcılığa kadar binlerce yıl içerisinde evrilmiş ve kademeli olarak dönüşmüş gibi görünüyor. Diğer yandan kemiklerin önemi Dünya'nın diğer tarafında yaşayan Amerika kızılderililerinde de görülür. Örneğin, Çoktav ve Çikasav kızılderili kabileleri eskiden tek bir kabileymiş. Yaşadıkları yerler verimsizleşince, onlar da göç etmek zorunda kalmışlar. Göç, uzun zaman almış. Bu sürede kabilede ölenler olmuş. Onlar ölülerini geride bırakmamak için, etlerini kemiklerinden ayırmışlar. Sıyırdıkları etleri toprağa gömmüş, kemikleride yanlarına almışlar. Çünkü kemik, dayanıklı ve kalp ile ilintiliymiş. Fakat göç sonunda ulaştıkları yer küçük olduğu için, kabile ikiye ayrılmak zorunda kalmış. Topraktan, çamurdan ya da kilden insan yaratma inancı, aslında çok eskiden kalma bir tür tapınmanın enkazıdır. Eski toplumlarda genel olarak toprak ana tapınmaları görülürdü. Gök baba, toprak anaydı ve gök, toprağı döllemek için yağmuru kullanırdı. Toprak, bu ilişkiden gebe kaldığında, yeryüzünde ürünler verirdi. Bu ürünler arasında insanda vardı. Bugünkü dinlerde dahi insanın çamurdan yaratılması, aslında çok eskiden beri toprağın kutsanmasından kaynaklıydı. Çünkü toprak, doğurgan bir anaydı ve insanı da o doğuruyordu. Bugün dahi sıklıkla kullandığımız, topraktan gelip toprağa gitmek deyimi, belki de on binlerce yıl öncesi toprak ana kültünün bize kadar ulaşan en açık mirasıydı. Zamanla animizm çok tanrıcılığa ve çok tanrıcılıkta tek tanrıcılığa dönüşünce, toprak ananın topraktan insan yaratma eylemi tek tanrıya devrolunmuş gibi görünüyor. Bu geçiş aşamalarının izleri birçok alanda rahatlıkla sürülebilir. Örneğin, Umatilla kabilesinde toprak kazmak yasaktı. Çünkü çiftçilik demek toprak anayı yaralamak, kesmek, tırmalamak, yırtmak demektir ve bu günahtır. Kızılderili şöyle der: Bana sabanla toprak sürme hakkında soruyorsunuz. Ben de size sorarım, bir bıçak alıp annenin keseyim mi? Sonra öldüğüm zaman beni dinlendirmek için beni göğsüne saramayacak. Bana yerden taş çıkarma hakkında soruyorsunuz. Onun kemikleri için derisini altını kazayım mı? Sonra ben öldüğüm zaman tekrar doğmak için onun bedenine giremem. Açıkça görülüyor ki topraktan insan yaratma inancı, gökte oturan tanrılar kadar, onlardan binlerce yıl önce toprak ana tarafından yapılmaktaydı. İlkel insanlar gök ile yeri ayırdıklarında göğü erkek, toprağı dişi olarak görmüştür. İşte bu yüzdendir ki bugün dahi gökte oturan tanrılar genelde erkektir ya da erkeksidir. Elbette zamanla kültürler, diller, toplumlar değişmiş ve topraktan yaratma eylemi bu değişime ayak uydurup, yeni yaratılan din ve onların yerel tanrılarına göre uyarlanmıştı. Gök ve yerin ayrılmasının ilk örnekleri Afrika'da görülür ki Afrika insan varlığı konusunda en köklü mirasa sahip olduğu için bu durum normaldir. Örneğin Güney Afrika kabilelerininden Kumanalar, yerle göğün evli olduğuna inanırlar ve şu ilahiyi söylerler: Yer bizim anamız, gök de babamızdır. Gök, yağmurla yeri bereketlendirir, yer de tahıl ve çimen verir. Demek istediğim sadece bugünün modern insanı değil, ilkel insanlarda topraktan yaratıldıklarına inanıyorlardı. Öyle ki milattan önce 7000'lere kadar izi sürülen tanrıça kibele için, erkeklerin penislerini kesip toprağa gömmeleri de bir tür toprak anayı hamile bırakma yöntemiydi. Daha sonra toplumlar kendi tanrılarını yarattıklarında ortak bir mirasa da sahip oldular. İnsanı topraktan yaratmaya. Bu toplumlardan bazıları şöyleydi. Yunan Mitolojisi'nde Prometheus, ilk erkeği çamurdan yaratmıştı. Çünkü o, Zeus'a kin besliyordu ve dedelerinin öcünü almalıydı. Antik Sümer'de Marduk, Kingu'nun kanıyla yoğurup elde ettiği balçıktan ilk insanı meydana getirmişti. Eski Babil Gılgamış Destanı'nda, Aruru ellerini yıkamış ve bir parça çamur kopartıp yazıya atmıştı ve yazıda yiğit Engidu'yu yaratmıştı...