Günümüz insanının en büyük sorunlarından birisi kafasına koyduğu işe adımını atamamak. Adım atmadığı her gün, kafasında büyütüp devasa bir canavara dönüştürüyor. Bu da bireye zarar veriyor. Fark etmese bile bilinçaltında bu gerçekleşiyor. 2 karpuzu bir koltuğa sığdıramayız, kimse de bizden bunu beklemez ama bir şeyler elde etmek için bir yerden başlamak, çaba sarf etmek gerekir. Bu atasözünden örnek vermemin sebebi ise her şeyi aynı anda yapamazsın ama bir şeyi yapmaya koyulursan devamı çorap söküğü gibi gelecektir. Geçmişte yaşamak, insanı yıpratan duygulardan birisidir. Bazen bu ve bunun gibi duyguları kafada çok büyütmemek gerekir ve evet, bazen gerçekten "Yok kanka ya ne takcam kafaya." demenin yararı oluyor. Çünkü beyin öyle bir yapı ki izin verdikten sonra kendi kendine zarar vermeyi çok iyi beceriyor. Bu aynı zamanda tik haline gelmiş çoğu eylem için de geçerli. Mesela takıntılı/obsesif olma durumu çoğu zaman henüz psikolojik rahatsızlık seviyesine erişememiş bir eylem. Kişi istediği takdirde bununla başa çıkabiliyor. Sadece zor da olsa bunun üzerine adım atması gerekiyor. Bazen radikal kararlar vermek bu konuda yarar sağlıyor ama bunların hepsi için bilinçli olmak gerekir ki iş kendine ve çevrene zarar verme seviyesine erişemesin bile. Birikim yapmayı seviyorsan koleksiyon yaparak bunu hobi haline getirebilirsin. Zamanla koleksiyonun artacak, bir yerden sonra "Ulan ben bunu aldım ama neymiş bu?" demeye başlayacaksın. Bunu dediğin anda bir şeyler değişecektir. Tabi kendiliğinden bunun olmasını bekleme. Yukarıda da birkaç kez değindiğim gibi adım atmak için kendini buna zorlaman, kendi konfor ortamından çıkman lazım.

Uzun zamandır sürekli bir şeyler biriktiriyorum planlar yapıyorum. Bu biriktirdiklerim dizi film ve hatta oyun. Çoğunu izlemiyorum ve oynamıyorum. Bunları planlamak yerine bugüne kadar açıp izleseydim o an keyfime göre hareket etseydim bu kadar yığılmazdı. Ben bunları izlemekten çok biriktirmekten zevk alır hale geldim. Hayatımın büyük bir bölümünde geçmişe takıntılıydım. Sürekli bazı anıları düşünür o anlarda yaşardım. Yaşadığım zamanın kıymetini bilemiyorum.