Yaşamaktan?

Her şeyden ama en çok da yaşamayı hiç istemediğim duygulara kapılmaktan.

Diyecek sözüm olmasına rağmen karşımdakine tesir etmeyeceğini bildiğimden susmaktan yoruldum. İnsanlara "lütfen sevdikleriniz için maske takın." demekten yoruldum.

Hayattan yorulduk be. Yaşam şartlarından yoruldum.

Ve en son olarak dışarda hayat yok kimse kimseyi kandırmasın yarın silivr... İyi geceler.

Ailemin çizdiği kariyer yolundan gitmeyi reddedip evden kovulduktan sonraki 9 yılım inanılmaz zorluklar içinde geçti. O dönemde çok yoruldum. Bir yandan lise/üniversite bir yandan hayatta kalmak için para kazanma telaşı bir yandan istemeden de olsa erken girdiğim kariyer yolunda gelişim basamaklarını bir an önce çıkma hırsı ile çok yıprandığım uzun yıllar oldu. O dönemde pes edip başımı önüme eğip aileme teslim olmayı da düşündüm, intihar etmeyi de düşündüm. Sonra yıllar geçtikçe fark ettim ki her şeyin bir çözümü bulunuyor, sızlanmanın değil o çözümleri aramanın bana faydası oluyor. Bunu başardığım gün kendimi o anki durumumdan da kurtaracak başka bir yaşam planı yaptım, isteklerimi bir bir yerine getirdim. Çoğu kişinin hayatında bu tür yorgunlukluklar olur, karakter gelişimi ve bir şeyleri çözebilme yeteneği bu dönemlerde gösterdiğin iradeyle yönünü belli ediyor.

Şu aralar her şeyden yoruldum. Sanki depresyonda gibiyim.

Her zaman oluyor.

İçimi yorumlamışsın gerçekten. Üniversite bitti, artık ekmek elden su gölden devri kapandı benim için, bir ajansda işimi yapıyorum, maaşımı alıyorum, istediğim her şeyi yapmakta özgürüm ama bir noktadan sonra bıkkınlık geliyor. Geçim derdi gün geçtikçe artıyor, parayı nereye harcayacağımı bilemiyorum bu kez de. Ölsem de kurtulsam diyorum, sonra daha yapacak şeylerim var diyorum, e yapacak şeylere uzanan yol aklıma gelince bir oturup boş boş dalıyorum. Bir nevi şöyle: Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Yorulmaktan yoruldum.

Benim için hayat hala anlamsız ve böyle kalacak. İleride yorucu da olacak. Azınlık gruplarda olmak ne kadar berbat bir şey. Kimse seni anlamıyor.

Sebebin bu olmadığını biliyorum ama sanırım bunun sebebi içimizdeki deprasyon hali ve bu çok korkunç, üzücü, buruk; en basidinden büyük ihtimalle birçoğumuz 2 nesil sonra unutulacağız ve insan bedeni iflas edince yaşam bitiyor, ya ruh iflas ederse diye de düşünmüyor değilim insan mezarı yaşayabilir öyle bir durumda. Bu arada akşam akşam içinizi baydım kusura bakmayın. Pozitif kalın diyeyim.

Üzerime yüklenen her şeyden yoruluyorum, annemin baskıları, öğretmenlerin baskıları, gelecek ile ilgili yapabileceğimi bildikleri ama dalga geçtikleri şeyler beni yoruyor. Daha çok ama sinir oldum o yüzden bıraktım.

Yaşamaktan.

Ben şu sıralar anlaşılmamaktan çok yoruldum. Özellikle tanıdığım insanlar tarafından anlaşılmamak, zaten çok fazla konuşan bir insan değilim ben. Kendimi açıklamaya çalıştıkça, insanların sen bunu demek istedin, bunu bunu demek istiyorsun aslında durumundan. Saçma sapan alt anlamlar aramalarından. Farklı bir bakış açısının varlığını kabul etmemelerinden çok yoruldum. Bunu dedikten sonra çok egoist birisin diceksiniz eğer bunu okuyorsanız ama tam tersi bir insanım. Hiçbir şey bilmeyen bir insanım ben. Ben hep farklı düşündüm diğer insanlardan. Kendi düşündüğüm şeyler ise söylediklerim, hani bir toplumda hem popüler hem de azınlık grup olur ya ben kendimi hep azınlıkta buldum. Hani bunu azınlık elitliktir. Bende elit biriyimdir falan anlamında demiyorum. Ben aksine herkesin anladığı anlamda konuşayım, 2 saat açıklama yapmayayım istiyorum. Ohhh be ne kadar rahatladım yazınca.

Ne yazık ki gelecek kaygısından, çoğu ülkedeki yaşıtlarım ile aynı şartlara sahip olamamaktan, laf anlamayan insanlardan, lüzumsuz insanlarla oturup kalkmaktan, tabiri caizse bizi "ap al" yerine koyan devlet büyüklerinden, laftan anlamayan yaşlılardan, halden anlamayan kişilerden ve daha sayamadığım onlarca şeyden yoruldum. Sanki ülkemizin zorlukları yetmiyormuş gibi bir de bunlar var.

Bilmediği halde yanlışı savunanlardan bıktım artık.

Çalışmaktan galiba günde 10 saat haftanın 6 günü çalışmaktan yoruldum. Türkiye şartlarında aldığım para giderlere yetmeyince yorgunluğum artıyor o kadar emek veriyorsun ama insanca yaşamıyorsun bile.

Çocukken daha huzurlu daha mutluyduk küçüktük ama hayallerimiz büyüktü nereden bilecektik büyüdükçe dertlerin sıkıntılarında büyüyeceğini biz büyüdükçe hayallerimiz küçüldü hatta yok oldu yerini geçim sıkıntısı aldı keşke hep çocuk kalabilseydik.

Seni mutsuzluk kadar hiçbir şey yoramaz. Dert çekilir, mutsuzluk çekilemez. Seni ayakta tutan tek şey mutluluktur. Mutsuzum..

Bu haykırışları genellikle kendi içimde yapıyorum. Karamsar düşüncelere sahip biri olarak çok daha çabuk yorulup vazgeçebilirsin. Başka kişilerin bu düşünceleri çok etkilediği bir gerçek, sürekli kendini başka bir şeylere uydurmaya çalışırsan yorgunluğun artacaktır. Böyle bir düşünceye neden sahip olduğum konusunda hiçbir fikrim yok, ancak bu düşünce hep var olduğunu düşündüğüm bir şey. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Hashcat ile hash kırmaktan yoruldum, çok uzun sürüyor.

Saçma sapan TikTok videolarını görünce "Yeter artık!" diyesim geliyor.

Açıkçası bu benim yıkıklığımla alakalı da olabilir ancak basit şeyleri bile takar olmadık mı, emeğimizi beğenmeyenleri , sinirlerimiz o kadar gevşediki basit küfürler bile insanları çıldırtıyor vs.

Bazı insanları ciddiye almak yoruyor beni.

Evet, böyle saçma bir konu böyle saçma bir başlık , bazen yorgun olduğunuzu hissediyor musunuz? Hiç bir konuda kendinize açıklayamadığınız şekilde "Yeter artık!" tarzında haykırmak istediğiniz oldu mu? Bu bana göre ruhun yorgun olması. Siz ne düşünüyorsunuz bilemiyorum ancak bazen kısa bir süre ya da uzun hayat çok anlamsız veya yorucuymuş gibi hissettiriyor -ancak bundan kurtuluş daha anlamsız olduğu için genelde bu hissiyatı göz ardı ederim- dediğim gibi bunu hiç yaşadınız mı, bu konu düşünülürse çok derin bence, böyle bir hissiniz oldu mu hiç, olduysa neden oldu? Ve bana kalırsa bu bir çeşit sarhoşluğa benzemekte sorgularken sorgulamanın manasızlığı vs. neyse, fazla uzatmak da istemiyorum sorum belli zaten. Ve dostlar dediğim gibi bu boş bir konu, boş konumuza hoş geldiniz; eğer bundan şikayet edecekseniz yanlış yerdesiniz...

Yaş ilerledikçe insanı yoran çok şey var... Tek seferde anlamayan insanlar. Gereksiz insanlarla muhatap olmak zorunda olmak. Kendi sorumluluklarımız kendimize ağır gelirken bir de başka insanların sorumluluğunu üstlenmek. Küstahlık, merhametsizlik, saygısızlık, samimiyetsizlik, geri kafalılık, medeniyetsizlik... Olabildiğince çevremde böylelerini tutmuyorum. Kısacası yoran şeylerin temelinde insan yatıyor. Ne zaman tatile çıksam, az ama öz insanlarla olsam ve diğer kalan her şeyi unutsam, işte o zaman bir rahatlama ve boş vermişlik geliyor. 5-6 milyon param olsa işi gücü bırakıp çalışmazdım, hayatımı az ama öz insanlarla, sabah/gece mesaisi olmadan yaşardım. Kısacık hayatta enerjimizi ve yaşama sevincimizi sömüren bütün zorunluluklardan kaçardım sevdiğim insanla birlikte.

Ekonomi...

Hiç dinlenemedik ki. Türkiye'de doğarak zaten hayata extreme zorlukta başlıyoruz. Çok basit hobiler bile -karakalem resim çizmek, kitap okumak, gitar çalmak ve spor yapmak gibi- lüks sayıldığı için insanın hayatın koşuşturmacasından uzaklaşıp biraz kafa dinlemeye imkanı olmuyor. Anlatacak o kadar sorun var ama çözüm üretecek de o kadar az insan var ki. Artık çözüm aramaya değil kaçış fırsatı aramaya başladık. Yaşamaktan yorulduk nefret ettik. :/

Kendilerini ilah zanneden, her şeyi bildiğini düşünen, kendi yanlışını doğru göstermeye çalışan ve araştırmayan yobaz insanlardan çok yoruldum.