Ergenlikte normal şeyler. Bir kaç seneye kafan toplar. Çevre istiyorsan üniversite de halledersin o işi Yapıcak bir şey bulamıyorsan kendine bir hobi bul onunla uğraş.

Ben de yazın öyleydim. Okul başladığı zaman biraz daha iyi oldum. Kendime hedefler koydum ve başarmak için zorladım kendimi. Ve şuan o günleri atlattım şükür. Evet demesi kolay yapması zor fakat ilgi alanlarını bulman gerek. Sonrasına ilk başlarda zorlanacaksın fakat sonrasında bu günleri atlattığını göreceksin. Ek olarakta bir psikolog'tan destek almayı düşünebilirsin. Gerçekten yararı olabilir. Bende zamanında gitmiştim çok yararını gördüm diyebilirim. Son düzenleyen: Moderatör: 2 Kasım 2018

İkinize de teşekkür ederim. Tabir-i caizse titreyip kendime dönmem gerektiğimi anladım. Yeni uğraşlar bulacağım . Eski ilgi alanlarıma tekrardan yönelmeye çalışacağım . Eski şakacı, komik, dopdolu ben olmaya çalışacağım. En önemlisi zamanla gamsız olmayı öğreneceğim.

Yapmak istediğin bir şey yok mu? Müzik aletlerine vesaire ilgin yok mu? Kitap okuyor ya da spor yapıyor musun? Spor derken düzenli olarak bir salona yazıl ve oraya git demiyorum. Zaten maddi sıkıntın varmış. Ben de fitness yahut tekvandoya falan gitmiyorum ama günde 3 saat yürüyüş yapıyorum. Bu tüm stresimi atıyor, içimi huzurla dolduruyor. O an agresif isem agresifliğime de ilaç gibi geliyor. Yürüyüş boyunca o renkli çiçekleri görmek, ağaçları görmek, sokaktaki köpekleri, kedileri görmek, parklardaki süs havuzuna ya da gökyüzüne bakıp, derin bir nefes çekmek. Üstelik akşamları bunlar çok hoş oluyor. Bunlar belki kimilerine saçma geliyor olabilir ama bana göre terapi gibi bir şey. Rahatlatıyor yürümek. Onun harici herhangi bir şeye ilgin falan yok mu ki? Mesela bilime, edebiyata ya da tarihe falan ilgin nasıl? Bunlarla ilgili kitaplar, makaleler okuyabilirsin. Ben geçmişimizi tanımak adına Türkiye Cumhuriyeti tarihindeki eski yazarları, edebiyatçıları, eğitimcileri, bilim insanlarını ve felsefecileri tanımaya çalışıyorum. Mesela en basitinden Berna Moran ya da Aydın Sayılı diyebilirim. Geçmişteki insanları tanımayı ve eserlerini incelemeyi seviyorum. Hem sevdiğim bir şey ile uğraşırken zaman da geçiyor, sıkılmamış oluyorum. Paramız yoksa yok. Kendimizi bir şeylerle şartlarsak, örneğin 4000 TL'lik bir bilgisayarı almanın hayalini kurarsak sürekli bu şekilde bir gün değil, bir ömür geçmez. Ha tabi bu demek değil ki, o 4000 TL'lik bilgisayarı hiçbir zaman elde edemeyeceksin. Çalışırsan, kendine değer verirsen elbette bir noktadan sonra ona sahip olursun. Fakat öyle arkadaşlarım var ki, gün boyu bu tarz şeyleri konuşup, hayattan kopuyorlar. Onu alamayacağını düşünerek içine kapanıp, karamsar şekilde yaşıyor. Bu hemen isteyelim ve olsun tarzında bir şey değil. Hiçbir şey o şekilde değil. Bu nedenle bunları az düşünmeliyiz ve hayatımıza bakmalıyız. Bir de içinde bulunmak istediğin meslek ne? Yolu yarılamış gözüküyorsun, bunları da düşünmek gerekli. Tabi direkt karar vermek için henüz erken ama hayal kurmak, hedef belirlemeye çalışmak yahut düşünmek için erken değil. Bu yönde bir düşüncen ya da adım attığın oldu mu? Herhangi bir konuda neye ilgin olduğunu da söylersen, onları da konuşabiliriz. İlgili olduğun şeyler hakkında bilgi sahibi kişiler burada bir şeyler anlatabilir falan. Farklı şeyleri yapmak, öğrenmek, öğretmek lazım. İnsan bir şey yapmayınca bomboş bir hayatı olur. Öte yandan çocukların ve ebeveynlerin birbirlerine ihtiyaçları olduğunu düşünüyorum. Eğer yapmıyorsan arada bir ailenle uzunca sohbet etmeyi dene. Al sana bir sürü konu yani. İnternet'te gezilecek çok yer var. Öncelikle kendini tanı ki, İnternet'i de dolu dolu kullanabilesin.

Kesinlikle size katılıyorum. Siz kendinizi değiştirmeye eski halinize dönmeye çalışmazsanız daha da kötüye gidebilir. Ben kendimden örnek vermek istiyorum bahsettiğim gibi bu yaz sizinle aynı durumdaydım. Okulun başlamasına yakın 12-13 senelik arkadaşlarımla dışarı çıkmaya başladım yani normalde çok nadiren çıkarken bir anda bu oran yükseldi. Sonrasında okullar açıldı bende kendimi değiştireceğim dedim ve kendime yazılım alanlarında hedefler koydum. Bu hedeflere ilerledim. Twitchte canlı yayınlara başladım, yazılım projeleri yapmaya başladım. Her daim bir uğraşım vardı nadiren sıkılıyordum. Ve şuan kendimi değiştirebildiğimi düşünüyorum. Hala eksik olan kısımlar var tabi onları da aynı şekilde değiştirmeyi hedefliyorum. Sizde ilgi alanlarınıza göre hobiler, hedefler koyabilirsiniz. Benim hedeflerimde motivasyon kaynağım iş bulma isteği idi. İş olarak Google veya Microsoft gibi yerleri hedefliyorum. Her sıkıldığımda aklıma bu hedefleri getirip kendimi motive ediyordum.

Tam ihtiyacın olan ne biliyor musun? Aşık olmak. Ne zaman olursan nasıl olursun yada doğru insan mı birçok konu var aslında. Fakat monoton bir hayatı güzelleştirecek tek şey vardır, seni seven bir kadın. Alakasız değil tam anlattığın gibi biriydim. Günüm sadece okul-ev idi. Daha sonra okulu bitirdim. Etrafımda kimsem kalmadı, dışarıya bile çıkmak istemiyordum. Çok nadir görüştüğüm birkaç arkadaşım vardı. Bir gün çok tuhaf bir his yaşadım. Bir arkadaşım önerdi, böyle böyle biri var diye. O biri şimdi sadece biri değil. Canımdan çok sevdiğim biri. Beni hayata bağlayan biri. Güzel şeydir sevmek sevilmek. Doğru insanı bulmak belki kader belki şans ne dersen işte. Umarım sende seni hayatı sevdirecek doğru kadını bulursun. Bunun yanında fitness yada yüzme ile uğraşmanı tavsiye ederim. İyi forumlar..

Yazdıklarının yaş veya ergenlikle pek alakası yok. Yazdılarının çoğuna katılıyorum ve birçoğunda aynı durumdayım. Yapmanı önereceğim şey arkadaş bulman. Gerçek bir arkadaş, sosyal medya arkadaşlığı veya fiziksel "arkadaşlık" değil. Ayrıca küçük çaplı hobilerle uğraşabilirsin. Programlama, hobi elektroniği, çizim, yabancı dil ve özellikle yüzme eğer imkanın varsa haftada birkez bile yeterli.

Bu aralar nedense kendimi ot gibi hissediyorum. Belki otlar bile şu aralar benden daha işlevlidir. Günlerim, haftalarım okul-ev doğrultusunda geçip gidiyor. Eve gelince de yaptığım tek şey ders ve ödevler. İçimde sürekli çevremde arkadaş dediğim insanlardan uzak durma isteği var. Eski arkadaşlarımla olan bağlar da birer birer koptu. Sürekli yalnız kalıp düşünmek istiyorum. Çevredeki insanlarla konuşunca sinirleniyorum. İnsanların kaba, fütursuz davranışları beni sinir ediyor. Herkes sanki her şeyi menfaati için yapıyormuş gibi geliyor. Kimseyi samimi bulmuyorum. Trafikte daha sarı ışık yanarken kornaya basan insanlara sinirleniyorum ne haddimeyse. Dışarı çıkmak istemiyorum. Dışarı çıktığımda yapacak bir şey veya bir şey yapacak birini bulamıyorum. Bilgisayarı dahi açmak istemiyorum . Başkalarının yanında gayet mutlu gözüküyorum ama yalnız kaldığımda tebessüm dahi edesim gelmiyor. Hiçbir hedef belirleyemiyorum, önüme konulan seçenekleri beğenmediğim için seçemiyorum. İnternette gezinecek bir konu bile bulamıyorum. Bir tek Sosyal ve haberler var düzenli olarak baktığım. Önceden tarihe, bilgisayara, elektrik vb. çok meraklıydım. Şimdi hiçbir şeye ilgim kalmadı. Saçımı bile düzeltesim gelmiyor . Maddi durum olarak memur çocuğuyum, kredi borcu falan olduğu için ailemin maddi durumu da sıkışık(insanlar 1600 TL ile geçiniyor demeyin biliyorum geçinemediklerini). 8 senedir hiçbir alakamız olmamasına rağmen aynı şehirde yaşamaktan bıktım. Hiçbir amacım olmadan her gün rutin olarak aynı şeyleri yapmaktan bıktım. Ülkemin bulunduğu durum da ister istemez insanın canını sıkıyor. Çok doluyum içimi dökmek istedim. Biliyorum benden tonlarca kat daha dertli insanlar var . Allah onların da yardımcıları olsun. Ama benim de her gün aynı şeyleri yapmaktan, yapamamaktan ruhum sıkıldı. Daha 10. sınıfta olmama rağmen bıktım. Bir an önce lise yıllarımın geçmesini istiyorum. Hiçbir yere içimi dökemiyordum burası benim için bir rahatlama noktası gibi oldu. Siz değerli hocalarımın da vaktini böyle saçma laflarla dolu bir metinle çaldığım için şimdiden özür dilerim. Son düzenleyen: Moderatör: 2 Kasım 2018

O yıllarda aynı durumları yaşamış biri olarak tavsiyem orta yollu bir bisiklet alıp doğaya çıkman. Günlük 2 saat bisiklet sür hem sağlık açısından hemde psikolojik olarak kendini çok daha iyi hissedeceksin. Mesela yağmurlu günlerde engebeli bir yer bulup çamura dalacaksın o yolları bisiklet ile geçmeye çalışacaksın. Çok güzel bir duygu o yıllarımı özledim diyebilirim. İlerde iş hayatına girince o boşta olduğun zamanları, uzanıp bütün gün boşta kalmayı özleyeceksin dostum. Bu yüzden tadını çıkart.

Yazınızı okurken kendimi gördüm resmen. Tam olarak aynı durumdayım. Genelde eve gidip müziğimi açıp saatlerce dışarıyı izlerim (bazen 4 saati bile bulduğu oluyor.) Bir kahve alıp sokağı izlerim. Etrafıma baktığımda herkes fazla samimiyet gösteriyor birbirine. Tamam sohbet et de hayatının her detayını birilerine anlatma. Bu düşünce yüzünden biraz yalnız bir insanım. Dışarıdan asosyal biri gibi gözüküyor olabilirim belki de. Size kendim de yaptığım bir aktiviteyi tavsiye edeyim. Bisiklet. Ufak bir çanta alıp yanıma bir termos içinde sıcak su alırım. Bir de 5TL. Ne fazla ne az. O günkü limitimdir benim. Bir marketten birkaç atıştırmalık bir de cappuccino alıp çıkarım yola. Yaşadığım yerde bir ırmak var. Onun kenarına belediye güzel bir düzenleme yapmış. Irmağın kenarındaki çimenlere oturup kulaklığımı takıp kahvemi içerim. Sonra 1-2 saat bisiklet sürüp eve dönerim. Meditasyon etkisi yapar bende