@reddline benim yaşadıklarımın aynısı yaşamışsınız hocam hele de Annem yıkıldı resmen önce anneannem sonra dedem dayanamayıp kalp krizinden 3'er gün arayla vefat ettiler mekanları cennet olsun büyüklerimizin

4 gün oldu...

Cenazelerine bile gitmiyorum Okul yoksa giderim ama.

Silindi.

İlk başka üzülürüm sonra zamanla düzelir.

Dedem covidi atlattı. Verdikleri ilacı içince kan pıhtısı felan çıktı. Dediğiniz gibi benim annem de çok kötü oldu. Her gün hastanede serum için götürüyorduk. Kısacası Allah düşmanının bile başına vermesin çok zor.

Ben takmam. ama çok tanıdığım ise üzülürüm.

Ben her şeyimi, hayat ağacımı doğarken kaybettim ancak üzerinden 22 yıl geçtiği için artık kim ölürse ölsün ağlayamıyorum. Gözlerim kıpkırmızı oluyor ama o yaş akmıyor. Ruhsuz bir insan oldum. Ancak bazen babam da ölürse ne yaparım deyip durduk yere dertleniyorum.

Ölenle ölünmez. Son düzenleyen: Moderatör: 11 Ağustos 2021

Öldüyse yapacağım. Cenaze namazi, fatiha okumak, hakkımı helal etmek ve üzülmek olur.

Yaşadım o acıyı 2 ay 2 hafta geçti üzerinden.

Tam 1 yil oldu. Son düzenleyen: Moderatör: 11 Ağustos 2021

Fazla takılma, oynatırsın.

Ben her gün kendimi böyle senaryolara alıştırmaya çalışıyorum. Ama çok üzülürdüm, hazır değilim.

Selam arkadaşlar, şu an bir yakınınız ölse alacağınız habere hazır mısınız? Her gece yatmadan önce ölüm haberi alsam nasıl davranacağım konusunda nasıl davranacağım konusunda düşünüyorum, benim gibi olan var mı?

Ölüm haberine hazırlanma gibi bir durum söz konusu olamaz bence. 2018 yılında anneannem vefat ettiği zaman çok üzülmüştüm ama ağlamamıştım. Şu an 2,5 yıl geçti ve maalesef hayat devam ediyor, yapacak pek bir şey yok. Tek üzüntüm askerdeyken son aramasına dönememiş olmam. Son düzenleyen: Moderatör: 11 Ağustos 2021

Hazırım diyebilirim en fazla annem, babam, abim vefat ederse sıkıntı yaşarım onu da en fazla birkaç ay içinde tamamen atlatırım. Onun dışında yakın zamanda birçok yakınım vefat etti ama pek etkilemedi.

Ben sana anlatayım. Bir sürü yakınını kaybettim. 3'u çok yakınım hepsi COVİD'den. İlk anneannemi kaybettim. Doktorlardan her gün haber alıyorduk. Her yastığı başımıza koyduğumuz da acaba yarın ne olacak düşünüp uyuyorduk. Her telefon geldiğinde korkuyorduk. Ölüm haberini duymaktan entubeye alınmıştı ve ağırlaşinca vefat etti. Ardindan Dedem de entube oldu. Onda da her telefon geldiğinde korkuyorduk. Çok kötü bir şey ölüm haberi beklemek. 2 gün önce de diğer dedemi kaybettim. Son zamanlar da ölüm haberi almaktan, mezar görmekten psikolojim iyice bozuldu. Çok kötü bir duygu Allah kimseye yaşatmasın.

353 gün önce...

Hazır olacak neyi var? Ölürse ölür, durduramayız.

Virüs sebebiyle birçok yakınım vefat etti, alıştım.

Konu açarak olmaz o kesin çünkü herkesin farklı hayat hikayesi var.

2 Yıl önce yaşamıştım çok kötüydü.

Şu an Dünya'yı uzaylılar bastı ve bütün insanlığı esir aldılar, denilmesine bile hazırım. Artık hayatımda bir şeyler olsun. İyi yönde olsun, yani şimdi durup dururken Allah belamızı da vermesin.

Maalesef anneannemi ve dedemi Koronavirüsten kaybettim. Artık her an hazırım böyle durumlara inşallah gecinden gelir diyorum ama ecel bu bugün varsın yarın yoksun bakkalcı bir abimizi kaybettik mesela dün vardı bugün yok maalesef üzücü ama alışıyor insan ve hayatını idam ettirmeye devam ediyor ve doğal olarak etmek zorunda insanın doğasında bunlar var ve bu bir gerçek kaçış yok.

Yakın vakitte nenemi kaybettim. Eksikliğinin farkındayım ama hissedemiyorum.

Amen.

Hepimiz bir gün öleceğiz, sürekli bunu düşünüp kafayı bozmaya gerek yok. Ama yine de bazı şeylerin bilincinde, farkında olmak lazım...

Sen niye yaşıyorsun?!

Yaşamadım tanrı yaşatmasın.