Bu sabah (10:30) her zamanki gibi annem kahvaltı için ekmek almamı istedi. Hiç gitmek istemiyordum. İçimde kötü bir his ve üşengeçlik vardı. Giderken bir arabanın altında bir kedi ölüsü gördüm. Normal bir kedi büyüklüğündeydi. Üzgün üzgün ekmeği aldım döndüm. Aradan 2-3 saat geçti bir dışarıya çıkayım dedim arkadaşımı çağırdım biraz dolaştık. Sonra yanımıza 1-2 ay önce taşınan bir kız geldi 7 yaşında. Kedim kayboldu dedi. Sorduk nasıl bir kedi diye özelliklerini söyledi. Ö en kedi ile aynıydı özellikleri. Evin kedisiymiş ara sıra sabahları dışarı çıkıyormuş. Bu sabah dışarı çıkmış. Kız sabah kalktığında kedi yokmuş. Dışarı çıkmıştır diye düşünmüş. Gelmeyince bize sormuş. Bizde anneni çağırır mısın ona bir şey söyleyeceğiz dedik. Ablası geldi çocuğu uzaklaştırdık ve kedinin ö düğünü söyledik. Ablası etrafa baktı kan izlerini sordu. Gösterdik. Kedinin fotoğraflarını gösterdi. Emin misiniz dedi aynı kediydi. Kedinin ölüsünü yakınlardaki arsada bulduk. Ablası kıza uzay melek oldu dedi. Ağlamaya başladılar bizde eve geldik bende şu an bu yazıyorum.

Evet üzücü bir olay. Ama yapacak bir şey yok. Pozitif olmaya bakın.

Çok üzücü olay, bunu yaşamıştım, yapacak bir şey yok, kafanızı başka bir yere odaklamaya bakının.

Hayvanlar, bitkiler hepsi birer canlı ne denebilir ki ölüm hayatın gerçeği, ama şöyle bir şey de var, sevilene ulaşamamak, özlem duymak vs. binbir türlü dert var hayatta, hepsini bir çırpıda geçirmek mümkün mü hayır, maalesef o kedinin ölmesi de böyle bir şey işte, ama güzel olan bir şey var ki ölen canlılar kadar yeniden doğan bir çok canlı var ve bu demektir ki sevdiğimiz herhangi bir şeyin olmaması - bir canlı veya bir eşya - o şeyin yok olduğunu göstermez, biz insanlar iyi duygular besliyorsak onu manevi olarak yanımızda bilebiliriz, biliyorum yokluk zor da olsa, o şeyin değerini çok da hissettirse de kelimeler yetersiz kalır maalesef, umarım hayatınızda mutlu olabileceğiniz her sebep olsun.