Ablan şakasına öyle diyor olabilir. Şu anki gençlerin muhabbeti, üslubu çok farklı. Yine de rahatsız oluyorsan ablanla bu meseleyi konuşabilirsin. Başka bir şekilde de çözülecek gibi değil zaten. Sokağa çıkmaktan, insanlarla konuşmaktan utanıyorsan gidebileceğin en iyi yer kütüphanedir. Orada kendi kafana uygun arkadaş bulma ihtimalin dışarıya göre yüzde bir milyar artıyordur herhalde. Üstelik her yaştan insanla da arkadaş olunması mümkün orada. Bu tavsiyem belki hayatını baştan aşağı değiştirebilir. Bence kesinlikle denemelisin. Daha önemli yapman gereken şeyler varsa bir işe girmeyi es geçebilirsin. Amaç bir ortama alışmak ise ve çalışmana olumlu bakılmıyorsa o halde bir kursa gidebilirsin. İyi gelir diye düşünüyorum.

Enver Paşa ne yapardı diye düşün, kendi yöntemimdir.

Yok zaten arkadasimizin sorununun Teknoloji ile alakasi oldugunu söylemedim genel sorun genelde Teknoloji ile alakali dedim. Sosyallesmeyen insanda sosyal fobi ve asosyallik olusur, bu gayet normal bir sey, etkiye tepki yani. Bu sorundan kurtulmasinin tek sorunu sosyallesmek. Aile ve ablasindan baski gördügü iddiasini asosyallik vs. ile iliskilendiremiyorum lakin

Kasıntı tipi kim sever? Sevilmemen normal. Kendin ol.

Baskıcı bir ailede yetişmenin sonuçları bu, teknolojiyle alakası olduğunu sanmıyorum.

Ticaret Meslek'teyken ben de pek sevilmezdim Ve kalıntılarını daha tam olarak atamadım diyebilirim. Caddede yürürken biri baktığında acaba neden baktı diye düşünüyorum hala. Bu %85 çevren ile alakalı bir sorun. Ancak yenmesi o kadar da zor değil, düşündüğün kadar. Sadece onları biraz "takmaman" ve seni anlayabilecek birkaç insan bulup onlara açılman gerekiyor.

Mesela sosyallesebilirsin, burada bulunan özellikle genc kardeslerimizin bir sorunu bu sanirim asosyallik ve sosyal fobi. Hayati bilgisayar, teknoloji vs.'den olusuyor sanan bir kitle yetisiyor maalesef. Sosyallestikce ve hayatin icine karistikca önce kendinizi sevmeye baslayacaksiniz ve sonra baskalari sizi sevecek, böyle bir sinerji olusacak.

Ben mesela kalabalığı sevmiyorum ve insanların davranışlarını yapmacık bulduğum için sosyalleşmiyorum, dışarıdan bakan insanlar ise asosyal desinler umursamıyorum bile ne derlerse desinler. Teknoloji, arabalar ve az insanlarla daha mutluyum, bir de kitaplarım var tabi.

cevabin icin tesekkur ederim

Merhaba 15 yasindayim acik ogretimde okuyorum. Asiri derecede sosyal fobik bir insanim kendi cinslerimin oldugu ortamda bile kasiliyorum disarida da pek sevilmiyorum. Beni insanalarin arasina karisabilecegim bir is bulmamda yardimci olun dedigimde ise ailem tarafindan otur oturdugun yerde muammelesi goruyorum. Surekli bana ergen kopek diyen beni asagilayan bir ablam var sizce bu durumda ne yapabilirim? Son düzenleyen: Moderatör: 6 Şubat 2019

Eskiden ne güzel fikirtepede oturuyorduk sokakta 10 kişi falandık çok kafa dengi çocuklardı. Hala özlerim eski mahallemi. Tabi saolsunlar mahallenin %40 yıkıldı ve şuan bina yapımı durdu ekonomiden dolayı

Öncelikle bu durumu ciddi bir şekilde ailene aç çünkü bu söylediklerine bakılırsa temeli onlardan kaynaklı bir sorunun var. Ayrıca kimse tarafından sevilmiyorum diye bir şey yok, çekindiğin ve kendini çektiğin için sana öyle geliyordur. İşten ziyade spora yönelebilirsin ya da dil kursu gibi şeylere gidebilirsin, el sanatı atölyeleri de olabilir. Birbirimizden ne fazlayız ne de eksiğiz, kimseye senin hakkında aşağılayıcı yorumlarda bulunmalarına izin verme, ablana bile. İki kardeşim var olabildiğince özgüvenli yetiştirmeye çalışıyoruz çünkü biliyoruz ki aile içinde ezilirlerse dışarıda oldukça zor şeylerle karşılaşırlar. Yani demem o ki bu konuyu ailenle konuş çünkü hafife alınacak bir konu değil ve asla bu yüzden kendini suçlama.

2 yıl sosyallesmeyi denedim zevk alamadım dediğin doğru bu arada.