Kesinlikle katılıyorum.

Cehalet sebebiyle fark edilmeyenlerin getirdiği duygusal rahatlığı, mutluluk zannetmek de bir nevi cehalet olabilir. Aslında cahilin, mutluluk ile de işi olmaz. Hissettiği anlık duygusal yükselmeleri, mutluluk zannetmesi de mümkündür. Cahile bakıp ondan değer biçmektense, alime dair işaretleri takip etmek daha iyi olabilir.

Katılıyorum.

Ben de öyle düşünüyorum. Hayattaki tek dertleri karınlarını doyurmak ve uyumak oluyor. E bunu sokaktaki köpeklerde yapıyor zaten ne farkın kaldı?

Kesinlikle katılıyorum. Cehalet Mutluluk'tur. Bu konuyu en iyi işleyen film Matrix'tir.

Evet, katılıyorum. Cahil adam çoğu şeyin farkında olmaz, hayatı sorgulamaz, düşünmez, araştırmaz. Bunları yapmadığından dolayı da çoğu şeyden bir haber olur ve mutlu olarak yaşar fakat zeki adam öyle değildir. Her şeyi araştırır, öğrenir, sorgular. Zeki adam, bunları yaptığından dolayı da hayattaki çoğu şeyin farkındadır ve bazı sıkıntılara da yapabilecek bir şey olmuyor. Yapabilecek bir şey olmadığı için de zeki adamların çoğunda sıkılmışlık, bezmişlik görebiliriz.

Evet bu söze katılıyorum ama bir konuya da cahil kaldığımda kendimi yaşamıyormuş gibi hissediyorum. Hiçbir şeyin anlamı kalmıyor. Çok fazla şey bilince de hep bir tedirginlik, hep bir yoğunluk telaşı. En iyisi aradaki dengeyi bulabilmek.

Katılıyorum bir şeylerden dolayı mutsuz olmak için zeki olmaya da gerek yok, mantık çerçevesinden yaşanılan şeyleri düşünen herkes genellikle mutsuzluğa daha çok kapılıyor.

Etrafımda ne kadar cahil insan varsa neredeyse tamamı mutlu. Ne kadar zeki kafası çalışan okumuş adam varsa da hayattan bezmiş ve ruhsuz oluyorlar. Ben bunun sebebinin cahil insanların çoğu şeyden habersiz yaşamaları, çoğu konuyu ve olayı araştırıp sorgulamadıkları ve hayatı yaşadıkları sürece düşünce yapısı olarak hiç gelişemediklerine bağlıyorum. Bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz?

Bu bir sözel mantık çıkarımının sadece sonuç önermesi. Bütün bir çıkarımı sadece sonuç önermesinden ibaret görmek de bir nevi cehalettir. Her insanın bir şeyin cahili olduğu da unutulmamalı. İnsan cahili olduğu sohbetin içinde bulunamaz, cahili olduğu espriye gülemez, cahili olduğu şeyi anlayamaz bu bakımdan da cahillik tek başına mutluluk getiremez. Cehalet ancak ve ancak insana abartı bir özgüven pompalar. Bugün dışarda gördüğünüz insanların bu kadar kendilerinden emin konuşmalarının nedeni de budur.

Evet. Bilmediğin bir konuda duygun olamaz. Benim nasıl bir hayatım oldulu konusunda bir fikrin var mı? Yok bu yüzden de hayatım konusunda bir düşüncen ve duygun yok.

Benim gördüğüm, daha çok cahilliğine ayak uydurarak kafası çalışan insanlarla dalga geçiliyor. Kendi üzerimde gözlemlediğim bir şey değil bu arada, sonra adımız egoiste çıkmasın durup dururken

Bence doğru. Çok şey bilmek bir risk gibi geliyor bana. Mesela ben hiç denize gidip yüzmedim. Bunun keyfini bilmiyorum. Dolayısıyla bilmediğim bir şeyin eksikliğini hissetmiyor dolayısıyla arzu da etmiyorum. Ama o keyfi biliyor olsam bunu isteyeceğim ve sahip olamadığımda mutsuz olacağım. Merak ayrı bir konu tabi.

Evet, çünkü bazı kötü şeyleri bilmezsek mutlu oluyoruz. Fakat bu bazı kötü şeyleri bilenler mutlu olmadığı için hep üzgündür. Bu yüzden bu söz kesinlikle doğrudur.

Yani evet bende yazdıktan sonra ben ne diyorum dedim.

Bu nesnel bir söz, evet. Günümüzde normal bir kişinin mutlu olma gibi bir seçeneği yok.

Huzurumuz yerinde olsun, karnımız doysun ve isteklerimizi yapalım, istemediklerimizi de yapmayalım yeter. Günde 8 saat iş olsun. Öyle yan gelip yatmakla istekler alınmaz. Yeter de artar bu bana. Mutluluk bu zaten.

Şimdi buradan tüm mutlu insanlar cahildir çıkmasın ama cahillik öyle bir illettir ki, akıllı bir insan ile deli arası bir rahatsızlıktır. Şuur kaybı ile beynin az çalışması arasındaki ince çizgidir. Çağın en ciddi hastalığıdır. Kara cahil insan, hayvana benzer bir yaşam sürdüğü için karnı doyduğu müddetçe mutludur.

Katılmıyorum, bilgelik mutluluktur.

Küçük çocuklar için olabilir ama yetişkin olunca veya ergenlik zamanında cahilliğinle dalga geçerler.

Yani şöyle bir bakınca bence çok doğru bir söz.

Ben telefonunu çıkar diyen dayıların mutsuz olmadığını görmedim.

Çok doğru.

Fazlaca doğru bulduğum laftır. Ama her bilgili kişinin de mutsuz olduğunu düşünmüyorum.

Yer yer doğru yer yer yanlış. Nepotizm, ayrımcılık, nefret, rüşvet, kötü eğitim/sağlık hizmeti olan Türkiye'de evet ancak bunların daha iyi olduğu ülkede hayır.

Katılıyorum bu söze. Cahil kimse mutlu oluyor çünkü kimlerin arkasından iş çevirdiğini, arka planda nelerin yapıldığını bilmiyor. Örneğin çok düşünen bir insan neyin ne pislik olduğunu fark eder. Bu olay hem onu mutsuzluğa sürükler hem de cahillikten bir nevi çıkarır.

Katılmıyorum. Cahillik ancak kısa süreli bir mutluluk verir ve en sonunda daha büyük mutsuzluğa sebep olur. Sürekli kendini uyuşturarak veya görmeyerek problemleri çözüp tehditleri ortadan kaldıramazsınız. En büyük silahımız zekamız ve bilgimiz ise cahillik bizi zayıflatır ve kolay av haline getirir. Cahillik genelde mutsuzluğu arttırır. Yalnızca bilseniz ve farkında olsanız bile elinizden bir şey gelmeyecek konularda cehalet mutluluk getirir. Bir de bazı tehlikeleri biraz geç öğrenmek soğukkanlılığınızı arttırdığı için fayda sağlayabilir ama ömür boyu kendini kandırmanın bir yararı olamaz.

Verdiğiniz örneğe katılmadığımı belirteyim. Buradaki cehalet bence bir şeylerin farkına varmak ile alakalı.

Üzülerek katılıyorum çünkü cahil insana göre hayatında her zaman kendisi haklıdır hiç bir derdi yoktur her şeyden bir haberdir. Eee bilgili insan öyle mi yok ekonomi yok matematik v. s derken bir ömür gelip geçiyor.

Evet cahil adam hiçbir şeyin farkında olmaz hep kendisinin doğru yolda veya başka bir şeyde olduğunu sanar.

Çok haklı bir söz. Bir ülkede insanlar kötü şartlara rağmen mutlu iseler "cahillik, mutluluktur."...

Ben katılıyorum. Cahil birisi için hiçbir şeyin önemi yoktur. Yansın dünya banane modunda olduğundan kafayı takmıyor bu da mutluluğu getiriyor.

Aynen katılıyorum.

Bazen cahil olmak iyidir çünkü dediğiniz gibi mutluluk getirir. Ama düşüncelerinde boğulanlar belki de onlar için bu bir eğlencedir.

Bu söze katılmıyorum. Cahil insanın hayvandan farkı yoktur.

Çocukken olan dertler ile biraz büyüdükten sonraki dertlerden anlayabiliyoruz. Yani evet, mutluluktur. Bir de şöyle bir şey var ki: kendini eğitmek isteyip cahil kalan insan huzursuz olur. Bu da var. İsteyip yapmamak.

Cahil adam niye mutlu olsun ki olur mu öyle iş hiç?

Cahillik her zaman mutluluk değildir. Ülkemizde pek çok konuda yoğun miktarda cehalet olduğunu görmekteyiz. Ancak aynı zamanda en mutsuz ülkelerden biri sayılırız. Eğer ülkemizde fazlasıyla cehahet varsa o halde en mutlu ülkelerden biri olmamız beklenirdi.

Ne kadar sade, o kadar mutlu/rahat/huzurlu.