Bir keresinde gaza gelip frenleri patlak olan bisikletimle yokuştan inerken ara sokaktan araba çıktı. Tabi ben onu görünce panikle yalpalamaya başladım. Adam o halimi görmüş olacak ki yola çıkmadan durdu yoksa 10 metre uçardım Bir kere de suzuki carry ekmek arabaları olurdu. Kafadan ona çarptım bisiklete ve bana bir şey olmadı. Arabanın kaporta göçtü

Tek teker yapmaya çalışırken gidon elimde kaldı, ön maşa yerinden çıktı. Hızlı olsaydım neler olurdu tahmin bile edemiyorum.

Bisikleti yeni yeni öğrendiğim zamanlar duran arabaya çarpmıştım ve araba mavi anadoluydu, kaportası çökmüştü.

Geçen sene okula gidiyordum kaldırımdan klasik. Dalmışım böyle yanda da bir taksi var. Taksideki mal yolcu tam ben yanından geçerken kapıyı bi açtı kendimi direkt yerde buldum sürüklenmişim de biraz Allah'tan kask vardı. İşin saçma tarafı daha ben yerdeyken taksideki kadın inip nasıl olduğumu bile sormadan bence sizin hatanızdı bu olay dedi. Taksici dellendi abla adam öldü mü kaldı mı ne hatasından bahsediyorsun bi çekil diye. En son onlar beni kaldırırken hala onun hatası diye söyleniyordu . Çok şükür bana bir şey olmadı birkaç gün bacak ağrısı harici ama bisiklet yarış bisikletiydi ince teker olduğundan ön teker epey eğildi. Sonra şehir bisikletine geçtim zaten.

14 yaşında falandim, kardeşimi bisikletin önüne attım teyzemlere gidiyordum. Bir pat sesi geldi yerden kıvılcım çıktığını gördüğümü hatirliyorum ön teker fırlamış, çukur gibi bir yere girdi geriya kalan metal kısım, ben koltuktan fırladım bisikletin önüne düştüm kardeşim bisikletin altında kalmıştı . Şuan aklıma geldikçe gülerim ama dev şanssızlık, on teker nasıl fırladı hiçbir fikrim yok. O zaman ben sanirim bisikleti onaracam diye somon vidanin yuvasını bozmusum galiba. Öyle bir tahmin yürüttum sonrasında. Bisikletle çok kazam var anlatsam baya bir hikaye çıkar üşeniyorum.

60-70 derece eğimli bir yerden yuvarlanmıştım. Ağaca çarparak durmuştum.

Sonra ne oldu para falan?

Benim en güzel bisiklet anım; 3 yıl önce hem eşime hem bana tanesi 850 tl ye katlanır bisiklet aldım. Ertesi yıl fiyatı 1600 tl ye çıktı. Bir sonraki yıl ise 2500 tl. Sonra da fiyat oldu 3500 tl. Bundan güzel anı olmaz.

Bizim bu taraflarda ölüm yokuşu var Ankara'da olan bilir belki. Esertepe Vadi yokuşu. Oradan son sürat aşağı inerken frenin patlamştı. Mecburen ayağımla yere sürte sürte durdurmaya çalışmıştım ve durdurmuştum da. Ama sonradan farkettim ki ayakkabımın altı tamamen yırtılmıştı Bildiğiniz çoraplarım falan gözüküyordu

Bisikletim ile sitenin etrafında dolaşırken birden gözüm bir yere daldı ve sitenin girişindeki demir kapıya girdim kafam mor olmuştu.

Durmuş, 5 dakikadır konuştuğum arkadaşımla konuşmaya devam ediyordum. Arkadaşına selam veren taksi bana çarptı. Kötü yerde durmuşsun diyebilirsiniz (ki bence arabalardan 10 cm açıkta durmanın sakıncası yok) ama koca caddede 5 dakikadır onlarca araba geçti ve hiçbiri çarpmadı.

Sürerken yere düşmüştüm bisiklet metaldi ve bisikletin metal kısmı malum yerime çarptı.

Hayatımda hiç bisiklete binmedim. Bir defa bindim onda da zaten 1-2 gün takılıp bırakıp. Dışarıda bisiklet hiç sürmedim demek daha doğru olur.

Hadi hocalarım herkes kendi bisiklet anısını anlatsın. Bisikleti olmayanlar için yakıyoruz

2 elimi bırakarak dik ve uzun yokuştan kayıyordum ve giden arabaya çarptım çok fena bisikletten fırladım hastanelik oldum. Arabada tampon diye bir şey kalmadı.

Ben 16 yaşındayken küçük kardeşim bisiklet binmek istediğini söylemişti. Tabi o zaman kendi bisikleti yoktu. İşin ilginç tarafı hava kararmış, akşam olmuştu. Bisikletin önüne onu oturttum normal şekilde sürerken iki yanı büyük bir tarla olan yoldan geçmem gerekti. Yolda giderken birden arkamdan köpek sürüsü havlamaya başladı. Neredeyse pedaldan yakalayacaklardı. O an nasıl pedal çevirdiğimi ben bile bilmiyorum. Çok gariptir ki o korkuyla nasıl gittiysem 10 dakikalık yolu 3-4 dakikada geçmişim. İlginç bir andı.

Arabanın masraflarını biz ödedik bisiklet pert oldu.

Ortaokulda falan, bisikletten düşüp bacağımı kırmıştım. 5 seneden falan fazla oldu. 2-3 sene öncesine kadar soğukta vs. kırılan yer garip hissettiriyordu.

Sene 2006 falan olması lazım dağ bisikletlerine çok merakım vardı o zamanlarda Türkiye de olmayan bir marka olan atala diye bir bisiklet almıştım İtalyan malıymış karbon fiber bir bisikletti bisiklet ile sitedeki merdivenlerden falan çıkıyordum çok güzel günlerdi.

İlk bisikletimi almıştım sene bilmem kaç. Bizim o zamanlar yaşadığımız yer garipti yol olarak. Çıkmaz sokaktı. Mahalledeki duvarın yanında da bir bahçe vardı ama bahçe aşağıda kalıyordu garip bir yerdi işte. Ve mahallem full yokuştu. O bahsettiğim duvara kadar full yokuş vardı yani. Neyse çıktım bi kaç tur attım mahalleye geldim son hız o yokuştan iniyorum. İnerken frenlerim patladı. Son hız duvara doğru ilerliyorum duvarın yanında da bahsettiğim bahçe var. Bakıyorum duvara çarpsam ölücem. Bahçeye kırsam kafam o taşlara çarpacak ve muhtemelen kafam parçalanacak. Ben nedense o an bahçeyi seçtim. Artık son duamı ediyorum bahçeye kırdım bekliyorum. O sırada da babaannem ve bi kaç tane arkadaşı sandalye çekmişler o bahsettiğim duvarın yanında oturuyorlar. Rahmetli babaannem beni gördü yerinden zıpladı tuttu beni bisikletten çekti. Bisiklet bahçeye yuvarlandı ben kurtuldum.

Benim de aklıma bu anım geldi bir gün parkın bisiklet yolundan gidiyorum. Aynı zamanda orada yürüyen insanlar var zilimde yok kadın tam ortadan gidiyor yol vermiyor. Ben sinirlendim bir boşluktan sollayim dedim bisikletin ön teker 1 saniyede bir sağ bir sol oldu sağ sola gitti dedim bir an düşeceğim bir şey olmadan gittim.

Yıl 1995. Ortaokula gidiyorum o zamanlar. 6-7 arkadaşımla, mahalleden bisikletlere atlayıp, Atatürk Orman Çiftliği'ne gitmiştik. Erik ağaçları vardı orada o zamanlar bir sürü. Hepimiz, bütün ceplerimizi erikle doldurup, bir yerde durmuştuk ve sohbet eşliğinde yemiştik. Çok güzel günlerdi. Paylaşma ve destek olma zamanlarıydı o zamanlar. Birbirimizin bisikletlerini kontrol eder, eksik veya sıkıntılı bir şeyler varsa, tavsiyelerde bulunurduk birbirimize.

Ilk kez bisiklet suruyordum. Viraji alamayip toslamistim duvara.

Eskiden yokuşta düz tahta ile kayıyorlardı. Ben bisiklet ile frene basmadan yokuş aşağı son hızla gittim ama sondaki çukura takılıp feci şekilde yaralanmıştım. Hala bisikleti severek kullanıyorum.

Ablama haber verip bisikletle arkadaşıma gittim. Evdekiler benim kaybolduğumu sandılar ve babama haber verdiler. Sonra ben eve geldim ''babam seni arıyor çok sinirli'' dediler ve babam eve geldi. Çok sinirliydi ve bisikleti yerden yere vurarak kullanılmaz ve tamir edilemez hale getirdi. 2 ağladım çünkü ilk bisikletimdi. Bir bisikletim oldu o da gitti. Tek anım bu. Ablama kızgınım o günden beri. Arka mahalledeydim sadece ve bir bisiklete mal oldu.

@MotoCBR aga b yazık olmuş neyse can daha önemli.

İstanbul İstinye'de şimdilerde lüzumsuz 2-3 katlı villalarla donattıkları vaktiyle Borsa'ya ait boğaz manzaralı bir arazi vardı. Çimenlik derdik, top oynamaya da oraya, yeşillikli tepelerden altımızda kartonla kaymaya da oraya, bisiklet sürmeye de oraya giderdik. Tabi o yaşlarda dağ bisikleti falan hak getire. BMX'lerle vites mites olmadan aletlerin canını alırcasına günlerce bisiklete bindiğimiz olurdu. Yine o günlerden bir gün 3-4 kişi en üst sokaktan girip tüm tepenin en alt noktasına kadar hoplaya zıplaya iniyoruz. Daha bayırın yarısında bisikletin göbek tarafından abuk subuk bir ses gelmeye başladı. Aslında korktum. Ama yarışıyoruz ya, geride kalmayayım, gruptan kopmayayım diyerekten frenleye frenleye en aşağı yusuf yusuf modunda da olsa çok yavaşlamadan indim. En aşağı indikten sonra bisikletten indiğim anda ön göbek dağıldı, çatal düştü ve ön tekerlekle beraber 1-2 mt öne gidip kendini yere saldı. Hayatım boyunca sahip olduğum tüm şansı oradan aşağı inerken kafa göz dağıtmamak için tüketmiş olabilirim. Ne zaman bi bmx görsem o gün tekrar gözümde canlanıyor.

500 metrelik yokuşu arkamda 10 tane köpek beni kovalarken çıktım. İşin komiği geri dönüp insem daha kolay olacaktı. Adrenalin işte her şeye tabi...