Hangi kulüp?

Saçmalık.

Tencent acayip değişik şirket.

Kural 1?

Böyle bir başyapıta bunu yapmak aşırı saçma.

Fight Club değil bu başka film izlediniz siz. Sus yalancı, yalan söyleme inanmıyom.

Bu ne şimdi?

"Dövüş Kulübü neydi? Dövüş Kulübü, emekti..."

Niye yaparsin abi bu şirketi gram sevmiyorum.

Çin malı Fight Club anca bu kadar olur.

Muhtemelen yasal düzenlemeler yüzündendir.

Bu, şirketi sevmemem için 101. neden.

@Karındeşen hocam geç olsun bence güç olmasın. Beklenilen şeye değsin kısacası.

Bu şirket beni deli ediyor.

Ve de normalde Tyler ölüyordu diye hatırlıyorum.

Çin'de yayınlamak üzere Fight Club'ın telif haklarını alan Tencent Video filmin son sahnesinde patlayıcı yerleştirilmiş şirket gökdelenlerinin havaya uçtuğu sahneyi kaldırıp, yerine "Tyler'ın ipuçlarını takip eden polis planın farkına vardı. Suçluları tutuklayıp bombaların patlamasını engelledi. Mahkemeden sonra Tyler akıl hastanesine gönderilerek tedavi gördü. 2012'de hastaneden taburcu edildi." metnini ekrana getirdi. Ekrana getirilen yazı; Filmin orijinal sonu; Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et Kaynak; Fight Club'ın son sahnesi Çin'de değişti: "Binalar patlamadı; polis herkesi tutukladı" Pekin'deki sıkı sansür nedeniyle Hollywood yapımlarında alternatif sonlar görülebiliyor t24.com.tr

Çin hükümetinin bu tarz konulardaki açıklaması ise kaldırılan sahne veya repliklerin toplumu kötü etkileyeceği. Son düzenleyen: Moderatör: 26 Ocak 2022

Olmamış bence. Amaçları acaba ne ki? Saçma.

Amaç?

@Shaw Dickerson Çin hükumeti de her tarafa el atıyor herhalde. Sürprizbozan Bir ara çizgi roman türevi bir şey okuyordum, ona da yayın yasağı getirmişler vahşice olduğu için.

Biraz geç oldu ama olması gereken orijinal son aslında böyle, romanda patlayıcılar fazla parafinle yapıldığı için patlayamıyor ve mr. Durden akıl hastanesine götürülüyor. Sürprizbozan: Son Sonra, hiçbir şey. Hiçbir şey patlamıyor. Silahın namlusu sağlam yanağımın içinde, tyler, diyorum, Nitro'yu parafinle karıştırdın, öyle değil mi? Parafin asla işe yaramaz. Bunu yapmak zorundayım. Polis helikopterleri. Ve tetiği çekiyorum. Tanrı babamın evinde pek çok konak var. Tetiği çektiğimde, tabii ki öldüm ben. Yalancı. Ve tyler da öldü. Polis helikopterleri uğultuyla bize doğru yaklaşırken, marla ve kendilerini kurtarmaktan aciz bütün o insanlar oraya toplanmışken, hepsi beni kurtarmaya çalışırken, ben o tetiği çekmek zorundaydım. Gerçek hayattan daha iyiydi bu. Ve hayattaki tek kusursuz anınız sonsuza kadar sürmeyecektir. Cennette her şey beyaz üstüne beyaz. Uydurukçu. Cennette sadece lastik tabanlı, ses çıkarmayan pabuçlar var. Cennette uyuyabilirim. Cennette insanlar bana mektup yazıyor, unutulmadığımı söylüyorlar kahramanları olduğumu söylüyorlar. İyileşecekmişim, öyle diyorlar. Buradaki melekler eski Ahit'ten çıkmışa benziyor. Vardiyalı çalışan sayısız melekten ibaret bir cennet personeli. Gündüz vardiyası akşam vardiyası, gece vardiyası. Yemeklerinizi bir tepsiyle önünüze getiriyorlar. Yemeğin yanında, küçük kağıt kaplara konmuş ilaçlar oluyor. Oyuncak bebek dünyasının oyuncak eşyaları. Ceviz çalışma masasının karşı tarafında oturup tanrı'yla bir görüşme yaptım. Arkasındaki duvarda diplomaları asılıydı. Tanrı bana dedi ki: "neden?" neden bu kadar çok acıya sebep oldun? Her birinizin kutsal, eşsiz bir kar tanesi olduğunu anlayamadın mı? Eşi bulunmaz eşsizlikte, eşsizin de eşsizi bir kar tanesi olduğunu göremedin mi? Hepinizin sevginin tezahürleri olduğunu anlamıyor musun? Karşımda oturmuş, bir not defterine bir şeyler karalayan tanrı'ya baktım. Ama tanrı bu meselede tamamen yanılmaktaydı. Bizler eşsiz değiliz. Süprüntü ya da pislik de değiliz. Biz sadece biziz. Biz sadece biziz ve hayatta başımıza gelenlerin bir nedeni yok. Tanrı diyor ki: "hayır, bu doğru değil." peki. Öyle olsun. Neyse ne. Tanrı'ya akıl öğretmek bana kalmadı ya. Tanrı bana ne hatırladığımı soruyor. Her şeyi hatırlıyorum. Tyler'ın silahından fırlayan, öbür yanağımı delip geçerek suratıma bir kulağımdan öbür kulağıma kadar uzanan kertikli bir gülümseme konduran kurşunu hatırlıyorum. Evet, tıpkı öfkeli bir cadılar günü balkabağı gibi. Japon iblisi. Hırs ve açgözlülük canavarı. Marla yeryüzünde kaldı. Oradan bana mektuplar yazıyor. Bir gün beni geri götürecekler miş, öyle diyor. Eğer cennette telefon olsaydı, cennetten Marla'ya telefon eder ve "alo," dediği anda telefonu kapamazdım. "merhaba," derdim, "ne var ne yok? Her şeyi anlat bana." ama ben geri dönmek istemiyorum. Daha değil. Neden derseniz, istemiyorum işte. Çünkü zaman zaman, bir gözü morarmış ya da alnına dikişler atılmış birileri bana yemek tepsimle ilaçlarımı getiriyor ve diyor ki: "sizi özlüyoruz, mr. Durden." veya kırık burunlu biri elindeki paspası sürüyerek yanımdan geçip giderken bana fısıldıyor: "her şey planladığımız gibi yürüyor." fısıldıyor: "medeniyeti altüst edeceğiz. Dünyayı daha iyi bir yere çevireceğiz." fısıldıyor: "aramıza geri dönmenizi dört gözle bekliyoruz."