Bir bilgisayar ortamina aktardigimizi varsayalim. 'Ben'den 2 tane mi olacak acaba bu da zor bir soru. Gece yatan ile sabah kalkan kisinin ayni olup olmadigi gibi bir sey.

Elimizden bir şey gelmiyor maalesef.

Her şeyi unutmak korkunç değil güzel bir şey. Kendi açımdan da istediğim bir şey.

İnsanoğlunun bilinç aktarımını, belki önümüzdeki 1000 yıl içerisinde bulamayacağı bir şey olduğunu düşünüyorum. Daha bugün bile kesin olarak bilinç denen "şey"i kavrayabilmiş değiliz. Şunu da unutmayın, kapitalist sistem sayesindedi bilim bile sermayenin sahiplerine hizmet eder hale gelmiştir. Yani bilimin kendisi kapitalleşmiştir.

Evet, korku inanci getiriyor. Olum korkusu, yok olma korkusu vs. Aciklayamadigimiz seyden de korkuyoruz, o yuzden aciklayamadigimiz seyleri acikladigina "inandigimiz" seylerle bu korkuyu yenmeye calisiyoruz. Insanlarin bilmiyorum diyememe problemlerinin basinda bu geliyor.

Iste bu yuzden bilimsel metod diye bir sey var. Bugun bilimsel metod disinda bildigimiz her seyi unutsak, X sure sonra yeniden her seyi kurabilecegiz. Faraday kanunlari yerine Maraday kanunlari olacak. Bilgiyi objektif sekilde, sistematik bir bicimde aktarabilmenin, kaydedebilmenin yolunu bulabilmek bu yuzden onemli. Bilimsel nosyonun disinda ortaya cikmis fantastik eserlerin ise kaybolmasi durumunda yeniden ortaya cikmasi mumkun degil. Bir insanin zihnindeki bilgilerin yok olmasi korkunc ama bunu gelecek nesillere aktarmanin da bildigimiz en iyi yontemi bilimsel metod.

Keşke yakın zamanda (50-100 yıl) Bilinç aktarma gibi bir teknoloji çıksa. DNA'nın ömrünün 100 yıl olduğunu var sayarsak öldükten sonra kendimizin tıpkısını yapmak mümkün ama Bilinci aynı bırakmak şu anlık mümkün değil. Ölüyorsun ve seninle birlikte tüm fikirlerin, anıların, acıların ve yaşattıkların senle birlikte ölüyor.

Su an guldugumuz x tanrisi, y tanrisi falan boyle ortaya cikmistir. Gelecek nesiller de bize gulecek :d

Bilincin bir anda ortaya çıkması korkunç değilse bir anda yok olması da korkunç olmamalı.

Bu korkunc dusunceden dolayi cildirmamak icin kendimizi bir seylere inanmaya itiyor olabilir miyiz?

Yapabileceğimiz bir şey yok.

Kendimizin ne olduğunu bilmiyoruz. Alttaki sorulara bir cevap bulunabilmiş değil. Ölüsünü geçtim, canlı bir insan aslında nedir belli değil. Ölüm, bilince ne yapar? Ölüm, bilinç/benliğimiz için bir son mu? Biz neyiz? Nasıl bir mekanda/sistemde nasıl varız?

Bu yorum gozumden kacmis simdi okudum cok hosuma gitti. Fikriniz icin tesekkurler.

Bilincin metafizik boyutunda devam etme olasılığı var, bu olasılık az çok rahatlatıyor.

Ileri bir zamanda sadece bilincin sanal ortama aktarıldığı bir yapay evren oluşturulabilme ihtimali olabilir. Kisi kendi biyolojik bedeninde ölse bile bilinci sanal evrende yaşayabilir. Buradaki asıl soru şu: Bu bilinç gerçekten o kişinin bilinci gibi mi davranacak yoksa şimdiye kadarki o kişinin tüm bilgileriyle ona benzer hamleler mi yapacak?

Bir sekilde bilincimiz gelisti ve bu muazzam hazineyi kaybedebilecek olmak yani aslinda bir nevi kendimizin yok olmasi dehset verici. Bu konuda ne dusunuyorsunuz?