Bununda değeri kalmayacak değil mi? Yani sonuçta ölmüşüz artık yokuz. Yokluğu hayal edebiliyorsanız bir deneyin. Herhangi bir keşkemiz, pişmanlığımız olmayacak. İyi de yaşamış olsan kötü de yaşamış olsan bir önemi kalmayacak.

Evet öyle.

Ölmeden kimsenin bilemeyeceği bir soru.

Onu sadece Allah bilir. Ölmeden bilemeyiz ne olacağını.

Bunun kavgasını çıkaranlar ve hatta çıkarmak için yer arayanlar var. Bu kişiler bilgisiz olduğunu gösterir ve/veya bir fikirleri olmayıp, din ile manipüle etmeye çalışırlar. Bizlere düşen bu insanlarla gereksiz yere tartışmaya girmemek. Her konu da kavga etmemiz Türk milletinin geninde var.

Bana göre ölen insanlar yeniden doğuyor ama farklı bir beden, isim, cinsiyet olarak. Döngü içerisindeyiz. Tanrı konusuna gelirsek de başka bir konuda da söyledim. Bana göre büyük patlamanın ta kendisidir Tanrı. Patladıktan sonra evren şekline büründü ve Tanrı her yerde. Tüm canlılar da, içimizdeki ruhtur kendisi.

Çok değişken bir soru. Bana göre sonraki yaşam var ama başkasına göre yoktur gibi. İnşallah bir Din kavgası çıkmaz.

Bunun matematiğini yapan biri vardı. Blaise Pascal. Kendisi bir matematikçi. Hangisi daha büyüktür? Beklenen değer ya da Beklenen değer . Varsayım... a) Olasılık + Olasılık b) Olasılık + Olasılık Pascal'ın mantığı çok basitti: Eğer , 'den büyükse o zaman hedonizme devam edecekti, ama eğer , 'den küçükse o zaman dindar olmalıydı. Değişkenlerin değerlerini bilmeden bu denklem çözülmez. O yüzden varsayımsal değerler atadı. Sonsuz mutluluk için pozitif sonsuz dedi, sonsuz lanetlenme için negatif sonsuz dedi. Sonsuzla neyi çarparsanız çarpın sonuç sonsuzdur. a) 0 1 + 1 -∞ = -∞ b) 0 0 + 1 +∞ = +∞ +∞ > -∞. Bu mantıkla Blaise Pascal hayatının kalanını bir dindar olarak geçirmeyi tercih etti.

Varsa fikirleriniz nelerdir?

Ya aklıma takılan bir şey vardı bu konuda, fırsat buldum bari sorayım. Eğer öyleyse neden sadece bu hayatımızı bilip fark ediyoruz. Madem diğer hayatımızı hatırlamıyoruz, o zaman bunu da hatırlamayacağız. Yok olmuş gibi oluyoruz o vakit. Karışık bir mesele.

Herkesin fikri ve düşüncesi farklı ama hiçbir zaman cevabını veremeyeceğimiz veya bulamayacağımız bir mesele aynı zamanda. Yani bu konular öyle yıllarca tartışılır durulur.

Olaydan çıkar için değil de daha çok sürüden dışlanmamak için gibi bir ifadeye yönelik, günümüzde ise insanlar dini inançlardan uzaklaşıyorlar.

Hayatın herhangi bir değeri yok, hayatlarına değer katanlar var.

Buna tüccar inancı deniyor. Ona bakılırsa çıkar için İslam'a inanan biri gerçekten inanmış oluyor mı?

Peki ya zaten önceden ölmüşsek ve bu bizim yeni hayatımızsa?

İnanç göre değişir inançlı biriyseniz cennet cehennem. İnançınız yoksa sadece toprağa karışmak.

Doğum öncesine ne ise o. Koca bir hiçlik. Belki de yeniden, farklı bir hayatta gözlerimizi açacağız. Bunu ancak öldüğümüz gün göreceğiz.

Ölümden sonra hayat olmama olasılığını dile getirmediği için hedonizmden mahkum kalmış diye yorumladım. Ben şahsen böyle saçma bir matematik ile bundan sonra ki hayatımı buna göre şekillendirmezdim.

Ölümden sonra elementlerimiz tekrardan toprağa karışacak. Ölümden sonra ne olduğuna dair bir kanıtlanmış bilgimiz yok. Deizm inancına göre bu şekilde.

Yok olmak bana pek mantıklı gelmiyor. Bizim mantığımıza uymayan şeylere bir şeyler uyduruyorda olabiliriz. Sanırım bunu ölünceye kadar bilemeyeceğiz. Ama ben şöyle bir sonuca vardım: İnanmak inanmaktan daha karlı. Şayet doğruysa din inanırsan zaten ödüllendirilirsin, inanmazsan cezalandırılırsın. Öyle bir şey yoksa zaten hiçbir şeyin karı zararı yok.

Şahsi fikrim herhangi bir şekilde ben buyum dediğin an paket halinde satılan inanış sistematiği veya türüne inanıyor dolayısıyla kendi fikrini köreltiyorsun. O yüzden ben buyum asla demem. Ölümden sonrası yok oluş da olabilir farklı bir boyut da var olmak gibi ütopik sayılabilecek gerçeklik de olabilir açıkcası asla bilemeyeceğiz, yalnızca ölerek öğrenebiliriz. Ölümden sonra yok oluş müthiş iğrenç bir şey ve bunun korkunçluğunu doğumdan önceki zaman dilimiyle hafifletmeye çalışmak "Senelerin yokuyuz kardeşim" gibi bir çıkarımda bulunmak saçmadır bence. Zira doğumdan önce bilinç yoktu dolayısıyla korkunç olabilecek bir şey yoktu fakat şu an ilizyon olayı sonucu bilinç sahibi olmamız ölümden kaçma isteğinizi oluşturur yani bizi kokutur. Dolayısıyla aynı olaylar değil gibiler fakat bi o kadar da kafa yormaya layık değiller gibi duruyor. sonuçta ölürsün yok olursun, yok olduğunu bile bilmezsin.

Eğer gerçek değilse öldükten sonra bu hayatımızın hiçbir değeri kalmayacak.

Bıkmadınız mı?

Doğmadan önce ne olduğunu bilmiyorsak öldükten sonra da ne olacağını bilemeyiz. Bunu sadece yaşayarak öğrenebiliriz ama bu bile kesin değil. Çünkü ölümden sonra şu anki gibi bir halde olup bunları düşünebileceğimizin bir garantisi yok. Onu da geçtim öldükten sonra yok olmayacağımıza dair bir garanti de yok. Kısaca bu sorunun kesin cevabını kimse bilemeyecek, belki bilim ilerde açıklar ama çok zor gözüküyor şu anki duruma bakınca.

Tek net cevabı var bunu kimse bilemez. Sadece ölümden sonrası için belli başlı teoriler ortaya atılır. İnançlı insan ölümden sonra ahiret hayatı olduğuna inanır. İnancı olmayan ise hiçliğe karışacağını söyler. Bu tamamen inançlar ile alakalı bir durum. Ama kesin olan bir şey varsa o da ölümden sonra ne olacağını kimsenin bilmemesi. Benim şahsi görüşüm inançlı biri olduğumdan dolayı ölümden sonra bir hayat olması. Çünkü bu kadar donanımlı olan insan, bu kadar zevkler, tatlar, duygular, çeşit çeşit yiyecekler, bin bir türlü sayamadığımız kadar nimet, bence bu kadar çok şey kainatta zerre kadar olan insana boşuna verilmedi. Yaratan yarattığını boşuna yaratmadı. Boşuna yaratmış olsaydı hiç yaratmazdı. Tanrı yoktan var eden, yaratıcı olan özelliğini tecelli ettirip bizi yaratmayı seçti. Bize sayamadığımız kadar özellik verdi. 4,5 milyar yıllık bu evrende hayatımızın 70-80 yıl ile sınırlı kalacağını düşünmüyorum.

Kaybettiğin şey boşa bir ömür oluyor. Din senin her şeyine karar verir. Kiminle evleneceğine, nasıl yaşayacağına, ahlakına, davranışlarına vs. Öldükten sonra ne olacağına dair istediğin şeye inanabilirsin fakat sende yok olacaksın. 100 yıl önce yaşayanlar, 100 yıl önce dünyaya hüküm sürenler bugün yok oldular. İstediğin kadar uğraş, istediğin spiritüel deneyleri yap fakat hiçbirini geri getiremezsin. Bilinç kapanması=ölüm Uyurken ölmüş oluyorsun fakat bedenin aktif, beynin aktif. Aktif olan bir organizma var fakat "teknofilozof" bireyi yok olmuş oluyor. Bedenin ve beynin de öldüğünde sen de yok oluyorsun. Şans eseri yaşıyorsun ve tek bir şansın var. Bu hayatı istediğin şekilde yaşayabilirsin veya bir dinin altında yaşama devam edersin. Kul olmak bana göre değil, Tanrı vardır veya yoktur bunu hiç kimse bilemez fakat dinlerin insan eseri olduğu çok açık. İstediğin dinin tarihini araştırıp okursan görürsün. Beyniniz kalbiniz kadar önemlidir, kalp durursa beyine oksijen gitmez ve beyin faaliyetleri durur. Beyin ölümü gerçekleşince vücudu kontrol edecek bir mastermind kalmaz ve bütün işlevler durur. Ölmüş olursunuz. Öldükten sonra deriniz solmaya başlar, morarmaya başlarsınız. Saatler geçtikçe soğumaya başlar ve vücut ısınızı kaybedersiniz. Kurumaya ve çürümeye başlarsınız, daha sonra bir koku sarar bütün vücudunuzu. Günler geçtikçe yumuşamaya başlar vücut, organlarınız patlar. Karnınız ve göğsünüz şişer daha sonra patlarlar. Böcekler ve bakteriler sizi içten yemeye başlarlar daha sonra derinizi delip dışarı çıkarlar. Yaklaşık 5 sene sonra tamamen kemikleriniz kalır ve YOK OLURSUNUZ.

İnanca göre değişir. Kendi adıma konuşayım. Eğer sabrımı koruyamayıp isyan edersem büyük günahlarla gideceğim öteki dünyaya. Kılmadığım namazlarımın, ettiğim küfürlerin, gülmediğim yüzlerin, dedikodusunu yaptığım kişilerin, hakkına girdiğim herkesin hesabını nasıl vereceğim bilmiyorum. Böyle giderse en büyük nimetlerden biri olan zamanımı da çar çur edip yine en büyük günahlardan ziyankarlığa girdiğim için büyük günahlarlarla göç edeceğim. Ama bir yandan da fırsatım olmasına rağmen yapmadığım kötülükler ve rabbimin merhameti bu günahlarımı nötrlemeye yardımcı olur. Daha ölmedim. Şu an kesin bir şey diyemem. Oraya gidince cennete mi cehenneme mi gideceğim kesinleşecek.

Bu evrende ufkumuzun dışında bir şeyler dönüyor ama dur bakalım bir ölürsek anlarız.

Çıkar için inanan gerçekten inanmış oluyor demedim. orasını bilemem. Ama bence İslam'da da bir çıkar söz konusu. İnancın altında bir çıkar yatar. Neden inanıyor onca insan? Cennete gidebilmek için. Kendi çıkarı için.

Dinime fazla bağlı olmasam da bir yaratıcının varlığına ve onun allah olduğuna inanıyorum fakat öldükten sonra ne olacağını düşünürsem içimdeki bir ses boşluk hissi veriyor.

Ya kesinlikle öyle zaten. Düşün, bütün Arap coğrafyası senin yönetiminde. İktidarını sağlama almak için kurallarla oynamaz mısın? Herkes yapar bunu. Zaten İslam, Muhammed'e Arap coğrafyasını birleştirmesi için gönderilmiştir. Gerçek mi yoksa sadece insanları bir amaç uğruna bir araya getirmek için yaratılan bir şey mi bilemeyiz, ama bütün dinlerde olduğu gibi bu din de spesifik bir amaç için ortaya çıkmıştır. Bana bu yüzden çok saçma gelir dinler. Zibilyon tane din var dünyada, yarısı ille de benimki doğru diyor. Kimse de düşünüp "Ha bak bunda bu var, şunda şu var. Mantıklıymış ha" demiyor çünkü işlerine gelmez, çıkarlarını bozar. Mesela ben Hristiyan da olup cennet için çalışabilirim, Müslüman olarak da, Budist olarak da. Belki bir tanesi doğru, belki hepsi doğru, belki hepsi palavra. Burda da tabiki inanç meselesi giriyor. Bir insan tüm kalbiyle inanıyorsa böyle bir sorgulama yapmaz. Demek ki ben inanmıyorum. Deist olduk bide fena mı. Bir yaratıcı olmak zorunda, yaratıcı yok diyen zaten gerizekalıdır. Ama bu yaratıcı düşündüğümüz tanrı sıfatına uymaya da bilir. Neyse felsefe çalışıyordum arkada gene uçup gitmişim. Uzun lafın kısası boşverin saçma dinleri, hepsi belirli bir kesmin çıkarı için oluşturulmuş şeyler. Sen kendin düşünme ve analiz yeteneğinle bir şeyleri anlamlandırmaya çalış, belirli din kalıplarında kalma.

Dile getirmiş zaten. Olasılık ve hedonizm veya olasılık ve sonsuza denk lanetlenmek. Diğeri de yine aynı denklemin hedonizm yerine dini zevk ile. Hedonizm > dinden alınacak zevk desek bile hala sonsuz mutluluk ve sonsuz lanetlenme var denklemde. Bu matematik saçma değil. Mantıklı. Ha bir matematik denkleminin sonucuna göre hayatı şekillendirmek sana göre olmayabilir o ayrı.

Kendi fikrim ölür ölmez bir süre karanlıkta kalıp bir süre sonra bi anda göz alıcı ışıkların parladığı ucu sonsuz bir yol gibi geliyor. Kendi hayal gücüm.

Dini inancın varsa ya arafa gidersin ya da dünya üzerinde tırtıl olarak yeniden doğarsın. Ben gibi inancın yoksa; ölünce torunlara falan sağlam miras bırakmazsan sağlam küfür yersin o kadar. Şimdi çıkar biri gelir laf atar, hiç rahat durmuyorlar.

Bence doğumun öncesi ile birebir olacak. Senin varlığın tamamen beyninin canlı olmasından ibaret. Beynin yok olduğunda sen ve varlığın da yok olacak.

Sürprizbozan

Işıklar kapanır...

Ölüm sonunda beynine elektrik sinayllerinin iletiminin kesileceği zaman. Gözlerin kararmaya başlıycak yavaşça, sonra da sistemin bidaha açılmayacak şekilde kapanacak. Nasıl bilgisayarda oluyorsa sen de aynı şekilde kapanıcaksın. Ölümden sonra da hayat yok ayrıca. O sadece insanoğlunun sonsuz yaşama isteğiyle varolmuş bir hayalden ibaret.

Doğum öncesini bilmiyoruz ve umrumuzda da değil. Ölüm sonrası neden umrunda? Bir farklılık olmayacak.

Sımsıkı kapat gözlerini ne görüyorsun? Evet hiçbir şey.

Hayatını bir dine bağlı geçiriyorsun nasıl zararı yok?

Yok olcan. Doğmadan önce yoktun ve sonra da yok olacaksın. Reenkarnasyon bana saçma geliyor. Çünkü bunun bilimsel kanıtına rastlamadım ve böyle bir şey olsaydı eğer insanlık bunun üzerine düşmüş olurdu zaten diye düşünüyorum.

Ölünce sevemezsem seni

Siz ne iş yapıyorsunuz?

İnançlara göre değişir. Kimisi ölümden sonra cennet veya cehenneme gideceğini kimisi de bir sonsuz bir boşluğa düşeceğini...