Abiciğim zaten 70 senelik ömrün var bana zevk veren şeyleri yapmak yerine niye canımı acıtan şeyleri düşüneyim bunun gibi bunun kendine hiçbir yararı yok mutluluğun da bokunu çıkarmamak gerek aşırı mutlu olup kör olmayın yeterli.

Mutluluk süreğen bir durumdur. Erdemin, ahlakın ve bilginin birlikteliği ile hasıl olur. Anlık duygusal devinimler ile oluşan, arzu edilene ulaşılmasının karşılığı ise sevinç ya da hazdır. Ikisini birbirine boca edip, mutluluk düşüncesizlikten ya da cehaletten doğar demek saçmalıktır.

Mutluluk aptalların işidir. Mutluluk düşünmemeyi gerektirir. Sanırım düşünme yeteneğinle mutluluk güzel bir takasta olmaz. Mutlu olunca tüm duygularını bir yana bırakırsın, duyularını da. Ben mutlu olmadan yaşam sürmeye alıştım. Sana da öneririm.

Duyduğum en saçma önerme. Evet hayatta çok üzücü detaylar var ancak bunları kafayı takıp mutsuz olmak yerine mutlu, enerjik ve sorun çözmeye odaklı olmak daha mantıklıdır. Zaten sürekli mutsuzluk hali beyin kimyasını iyi yönde etkilemez.

Mesele zaten senin devreleri yakmaman ben yakıyorum ki sen mutlu ol Bak mesela "bilgelik" seni insan yapmıyo.. devreleri gerçekten yakmış birine "sen devreleri yakmışsın hocam hahahaha" denmez. başka bişey sen bilge felan olamazsın, olsan bunu dile getirmezsin kapiş!

Bazı şeylere göre değişir. Her şeyi hatırlasan çok kötü olurdu. Mutluluk için bazı şeylee görmezden gelinebilir ama mantıklı sebebi de olabilir. Kupa kazanmak gibi.

Mutluluğu bulan insanlara vurulan damgalar beni güldürüyor ya. Memnuniyetsizlik ruhunun derinliklerine işlemiş insanların, gülümseyen ve gülümseten insanlara duyduğu kıskançlığın bir dışa vurumu bana kalırsa.

Sürekli mutlu olan biri ya rol yapıyordur ya da delidir.

Mutluluğu bilmem ancak bilgelik yalnızlığa sebep olur, çünkü insanlar gerçeklerden korkar. Gerçeği bilenden/söyleyenden kaçarlar, sakınırlar .

Bilge biri olduğumu söylediğimi hatırlamıyorum. İkincisi trol geçiyorum çok saçma bir noktada alınganlık yapmışsın. Allah akıl fikir versin cano

Mutluluk, insan için en temel amaç ise; bu da onun her şeyi kapsamasını gerektirir. İnsanın hakikat bilgisine sahip olmadan, sahip olduğu bilginin sınırlarında edinilen amaçların her şeyi kapsaması mümkün değildir. Mutluluk zannedilenin de gelip geçer olmasının ana sebebi budur. Bedeni istekler, para, galibiyet, ün ve benzerleri; insana mutluymuş hissi verebilir lakin bunlar gerçek mutluluğa ulaşmasına engel oyalayıcılardır. "Her varlık, son olgunluğu elde etmek için yaratılmıştır, ve varlık düzeninde kendine has olan yere uygun başarı gösterebilecek durumdadır. Bu olgunluktan insana ayrılana en üstün mutluluk denir" Aristo Yine bu çerçevede mutluluk olgusunun, anca "insan-ı kamil"in, yani varlık, madde, kavram bilgilerine, bunların arasındaki ilişkilere, ahlaki yasalara haiz ve bunları uygulayan insanın elde edebileceği bir durum olduğu ifade edilebilir.

Aptal işi diyemem fakat ya cahil işidir ya da gamsız işidir. Şu hayatta hiçbir şeyi kafaya takmayıp anı yaşarsan mutlu olursun. Bunu yapmak için ya cahil olup hiçbir şey bilmemen gerekir ya da gamsız olup hiç bir şeyi umursamaman. Ben aşırı düşünen ve hiç mutlu olamayan bir insanım mesela. Ayrıca şöyle de bir sorunum var ki bir konuda cahil bile olsam merak edip araştırıyorum. Öğrenip cahilliğimi ortadan kaldırınca onu da bu fazla düşünmeye katıp daha da sıkılıyorum.

Bence insan zihinsel bir canlı ve mutluluğu kendisi yaratıyor. sürekli mutlu olmak ve sürekli mutlu kalmak istiyor. tabi bunun doğal olmadığı sonucuda bir gerçek. ben aşırı kahkahalarla gülen -eğlenen insanları bile doğal karşılamam mesela.. bana göre "düşünen" insanlar zihinsel olamayan insanlar.. akıl var ama zihinsel olamadığı için doğallığı yaşayamıyor zira sistem ve yaratılan ortam tamamen zihinsel insanlara göre.. düşünen insan bana göre yaşayamaz. yaşayan insanda düşünemez. zihinsel ve yaşayan bir insan düşünen insanın tamamen saçmaladığını hayatını boşa geçirdiğini çok rahat söyleyebilir. bütün mesele insanın doğal olmayan bir zihin yapısına sahip olmasıdır. böyle bir yapıya sahip olmasaydı bence her insan hayatın tadını çıkarabilirdi "doğal biçimde"

Mutluysan anı yaşarsın. Bu da keyif verir. Geçmişe veya geleceğe odaklı olmazsın yani.

Uzun süre yalnız kalan birisi bence mutlu olamaz. Kısa süreli yalnızlıkta ben de mutluluk görüyorum, bazen insanın ihtiyacı oluyor.

Ne alakası var. Aptal işi filan değildir. Nerede ve neyi yaparken kendini mutlu hissediyorsan, orada durmalı ve onu yapmalısın.

Bence bu hayatta aptal olunmalı. Bilgi arttıkça hayata olan bakış açısı değişir ve insanlardan soğursunuz. En azından kendi seviyenizden daha üst seviyede biriyle konuşmak isterseniz. Aptal olmak öyle mi ha senden üst ha aşağı aynı bildiğini okul saçma düşüncelerini paylaşır eğlenirsin. Mutluluk zor bir şey değil aptal olmaya da gerek yok mutluluk için sadece senin hayatını güzelleştirebileeck seni mutlu edecek kişi, kişiler, nesne, nesneler, uğraş veya uğraşlar gerekmektedir.

Ne kadar yaşayacağını Allah bilir ama sonra dediğin doğru.

Mutluluk, hiçbir şeyi kafaya takmamaktır; bunu bile...

Hiç birşeyi kafana takmazsan mutlu herşeyi çok düşünürsen manyak olursun. Arası her zaman iyidir ama galiba bunda tam olarak orta nokta yok.

Hayır, mutluluk beraber olduğun insanlardır.

Sevgili dostoyevski, "Fazla bilinçli olmak bir hastalıktır." der Yeraltından Notlar'da. Elbette bilincin güçlendikçe eleştirel bakış açında çoğalacaktır, sorgulamalar birbirini doğurur ve neredeyse mutsuz olmak için çabalarsın. Hiçbir şeyi sorgulamayan, kafasına takmayan insanların daha çok güldüğünü görmek şaşırtıcı bir gerçek değil fikrimce.

Her ne kadar katlanılmayan bir şey olsa da aptal olan insan kendisinin aptal olduğunu anlamaz. Bilgi artarsa farkındalık artar bakış açısı değişir daha mantık çerçevesi içerisinde bakarsınız e sonuç olarak karşınıza aptal gelince de sıkılırsınız muhabbetten ve kaçmak istersiniz. Kötülük başka yana. Ben mutlu olamaz demedim ama bence aptallar bu hayatta daha mutlu. Her ne kadar yalan mutluluk olsa da mutlu mu mutlu.

Eskiden daha mutlu olmamızın sebebi daha hayatın gerçekleri ile tanışmamaktı belki de. Çok bilmenin mutluluğu öldürdüğünü düşünüyorum. Yalnızlığa da sebep oluyor bilgelik bence. Siz ne düşünüyorsunuz? Mutluluk düşünmeyi terk etmiş aptallara göre mi? Son düzenleyen: Moderatör: 14 Şubat 2023

Katilmiyorum, bu hayatta aptallik katlanilamayan bir seydir. Bilgi birikimi artarsa tabii bakis acisi degisir ve insanlarin kotulugu yuzunden soguyabiliriz. Bu dogaldir ama bunun pek aptallikla alakasi yoktur. Insan yalnizken, bilgiliyken, parasizken de bence mutlu olabilir. Insanlar sadece hayal ederek bile mutlu olabilir.

Küçükken temizdik, doğaldık. Herkese güvenirdik. Hayatı güllük gülistanlık zannederdik. Sonra biraz büyüdük ve; Paramızı arkadaşımızla paylaştık, enayi damgası yedik, veya yiyenleri gördük, Kız arkadaşımız oldu, aldatıldık, veya aldatılanları gördük, Ekonomik anlamda sıkıntıya girdik, veya girenleri gördük, vs. vs. Uzar uzar gider. Bu süreçte ise ÖĞRENDİK. Bir kadına yaklaşırken "acaba tacizci zanneder mi?" diye düşünmeye başladık, veya birine borç para verirken "acaba borcunu öder mi? diye aklımızdan geçirmeye başladık. Böyle şeyleri kafamıza takmaya başladık. Kendimizi her konuda frenler olduk. Sonuç olarak dünyanın en hızlı büyüyen bitkisi bambu, bir günde 90 cm kadar uzayabilir.

Bazı insanların genetik olarak serotonin seviyesi yüksektir, bazılarının düşüktür. Mutluluk hormonsaldır. Bunu bilir bunu söylerim. Olayları kafaya takma seviyeniz bile o anki hormon seviyeleriniz ile ilgilidir.

Mutluluk tanımı bence insandan insana göre değişir. Bu yüzden bana sorarsanız mutluluğa ne anlam yüklediğinize göre değişir.

Hocam sen devreleri yakmışsın geçmiş olsun Mutlu ol yeter sen hocam

Yalnız birisinin mutlu olamayacağını mı düşünüyorsunuz peki? Eleştiri amaçlı sormuyorum. Göreceli bir konu açtım çünkü.