Bende ağlayacağım sanırım. Burnumda tütüyor.

Üzme kendini dostum dünyanın kanunu bu yapacak bir şey yok.

Köyde beslediğim ve çok güzel baktığım köpeğim Tarzan'ı yılan ısırmıştı. Ağlamıştım hatta. 8 yaşındaydım o gün bu gündür evcil hayvan beslemiyorum.

Bugün 8 yıldır beslediğim kuşum öldü Sanki bir parçam gitmiş gibi hissettim. Kafesinin dibinde hareketsiz yatıyordu gözleri kapalı. İlk baş ona bakamadım. Sonra elime aldım ve hareket etmediğini gördüğümde içim parçalandı O zaman öldüğünü anladım. Son zamanlarda zaten öleceğini hissetmiştim. Ölümüyle ilgili düşüncelerim arada bir oluyordu. Sanırım artık evcil hayvan beslemeyeceğim. İlk evcil hayvanım buydu ve son olarak kalacak

Burukluk olacaktır çoğu insanda olduğu gibi, çok değişik bir dünyada yaşıyoruz. Bir tarafta kuşu öldü diye üzülenler, diğer tarafta gözünü kırpmadan masum insan öldürebilenler. Hep bir arafta hissediyorum kendimi bunlara şahit oldukça.

Bizim kedi öldü mü bilmiyorum, geçen sene bir sokağa çıktı bir daha da gelmedi.

Her canlı ölümü tadacaktır. Başın sağolsun. Sonuçta kaç yıl beslemişsin. Kötü durum.

Bugün bir kuşum daha öldü. Ne yapacağımı bilmiyorum. Öyle mal gibi oturuyorum. Onunla geçirdiğim günleri hatırlıyorum, ağlıyorum. Ah ulan ah diyorum. 2 kişiydi karısı ve kendisi. Karısının yanına gittim ağlar gibi bir hali vardı. Sanki her şeyi biliyormuş gibi. Huzur içinde uyusun. Diyecek laf bırakmadı 4 ay olmuş, ne de güzel geçmişti oysaki. Öleli 2 gün oluyor, sanki 10 yıl geçmiş gibi geldi bana. Geceleri uyuyamadım, sağa döndüm sola döndüm yine aklıma bu kuş geliyor. Dosya Ekleri PSX_20181104_130846. jpg 57,6 KB · Görüntüleme: 58

Benim de muhabbet kuşum ölmüştü. Sanki bir yakınım ölmüş gibi ağladığımı hatırlarım. Onun eşi de son bir kaç ay önce bizdeydi, oda arabadan uçup gitti. Artık beslemeyi de düşünmüyorum. Beni yarı yolda üzüp bırakacaklarını biliyorum çünkü.

Hiçbir zaman evcil hayvanım olmadı. Ama bahçemizdeki yavru kediler ölse, içim parçalanır. Onların bazen etrafı boş boş seyretmesini, yiyecek peşinde koşmalarını, ağacı tırmalamalarını, kuyruk sallamalarını falan özlerdim. Çok cana yakın hayvanlar bence

Bende aynı şeyi eski kusumda yaşadım. O kadar cana yakındı ki. Ah ah ismini duyduğum zaman bile aglayasim geliyor. Sen git dedemin acı biberlerini ye git amcamın buzlu suyuna dal . Keşke şuan yanimda olup beni gagalasa.

Şimdi ne kadar teselli etmeye çalışsak da edemeyiz. Benim kuşum öleli 7 sene oluyor. İsmini, resmini duyduğum, gördüğüm zaman ağlıyorum.

Bundan 7.5 yıl ya da 7 yıl önce olması lazım 2 tane balığım vardı. Bir ara Sakarya'ya gitmiştik ve gitmeden önce komşumuza vermiştik. Vermeden önce balığın biri kendi kendine ölmüştü. Ters durunca bir an balık renk değiştiriyor diye sevinmiştim ki aslında ölmüş. Sakarya yolculuğu sonrası balığı almıştık fakat ne yazık 2 gün sonra o da öldü. O zamandan beri evcil hayvan bakamadım evde. Ama aynı tür balık görürsem ve aynı çeşit akvaryum tarzı kesinlikle alırım ve eski günleri yaşatırım. Bu arada başınız sağ olsun.

1 yil once 6 yil besledigim su kaplumbagam oldü. Adını Kamil koymuştum. Öldükten sonra dişi olduğunu farkettik. Benim de içim yandı

Ah ah. Acisina hiç dayanamadım o gün. En sevdiğim dostum ölmüş gibi hissettim. Şuan 1 adet daha eşek sıpam var . Ne olursa olsun eskileri unutamıyorum. Resmini, ismini gördüğüm, duyduğum zaman hüngür hüngür ağlıyorum. Nasıl özlüyorum anlatamam. Bu kadar yazmış iken bir olayı anlatmak istiyorum; Bir gün okuldan çıktım adam kediyi ezip geçti. Ben bunu gördüğüm anda anlatamam ki öyle böyle değil acayip sinirlendim. Kelimelere sığdıramadım. Gaza basıp kaçtı. Arkadaşlarımı aradım ve o arabayı durdurdular. Yanina gittim insan gibi söyledim '' ben bu kedilere, köpeklere senden daha çok önem veriyorum ve emin ol bunlar senden daha insan dedim'' sonra bir de pişkin pişkin güldü. Bu konularda hiç dayanamam ve yakasından tutup arabanın camına gömdüm. Cam felan kırıldı orası ayrı. Öyle bir sinirlendim ki dayanamayıp kafayı gömdüm. Burnu felan kanadı. Polise gittim herşeyi anlattık. Hiç birşey demeyip oturdu. Olayın sonunda ben hakli çıktım ve gittim. Ondan sonra evime gidiyorum yine bu adama rastladım. Anlatıyor arkadaşlarına " bugün bir tane kedi ezdim veletler'den dayak yedim" diyor. Hiç ve hiç kendimi tutamadım bir tane daha kafa, yumruk çaktım. Şuan karşıma çıksa yine bir tane vururum orası ayrı. Ondan sonra kediyi yerden kazıya kazıya çıkarıp bir kutuya koyup gömdüm. Nasıl üzüldüm anlatamam. Neden anlattım bilmiyorum ama anlattım işte.

O zamanlar küçüktüm baya hatırlamıyorum ama bizdeyken hayvan normal mutlu mutlu yaşıyordu sonra kuşu dedemlere verdik adını Osman koymuşlar kuş içerledi mi artık ne birkaç gün sonra öldü. Üzülmüştüm biraz.

Senin kedinde sana baya yakınmış. Baya üzüldüm şuan

Bir gün öleceğini bile bile bir hayvan beslemek istemedim cesaret edemedim.

O tür insanlar da dışarıda insanım diye dolaşıyorlar

Bu kadar kısa bir sürede kesinlikle imkansız hocam. Kendinize biraz zaman verin. Daha sonrasında size eşlik etmesine alıştığınız için mutlaka edinmek isteyeceksiniz.

Bu kuşun ölümü beni çok etkiledi. İlk ve tek evcil hayvanım buydu Eve girdiğim an onunla ilgili anılarımı hatırlıyorum. Hatırladıkça ağlıyorum. Patileri kesilen köpek bile aylarca aklımdan çıkmamıştı

Benim 2 muhabbet kuşum ölmüştü çok üzücü bir durum. Şuan da 1 muhabbet kuşum var çok mutluyuz kedi almayı planlıyorum.

11 senelik kızım Eylül ortasında melek oldu, yavruyken yolda bulmuştum. Askerlik hariç neredeyse ayrı olduğumuz gün yoktu. Bu sene yakın akrabalarım hayata gözlerini yumdu ama kedim çok daha fazla üzdü.

Öldüğünde 8 senenin tüm mutluluğu gidiyor

Bu acıyı tekrar yaşayacağımı bile bile hayvan beslemeyi düşünmüyorum Tüm hayvanlar iyi bakılırsa uzun yıllar yaşayabiliyor.

Her canlı ölümü tadacaktır. Biz nasıl aile fertlerimiz öleceksek bir gün kediler, kuşlar da ölecektir. Üzdüğünüze değmez değil, tabi üzüleceksiniz ama dünyanın sonu değil. Dünyada çok insan var annesi babası ölen.

Kedin güzelmiş

Ölmedi ama ölse çok üzülürüm. Sokakta beslediğim bir köpek kavga ettiğinde bile üzülmüştüm. Evde paytak paytak yürüyen birinin olmaması üzer insanı.

Evcil hayvanlarınızı sevebildiğiniz kadar sevin. Onlarla her gün bol bol zaman geçirin. Eğer kötü bir şeyler yaparlarsa çok fazla bağırmayın onlara. Son yıllarda hiç bu kadar üzülmemiştim. 2 gündür ağlıyorum Ölmemesi için çok şey yapardım. İsmiyle seslendiğinde tepki verenin olmaması. Hala kafesine gidip oradaymış gibi bakınmalarım. Beynim öldüğünü biliyor ama kalbim bunu kabul edemiyor. Zamanla acısı umarım azalır

Tek ilacı zaman değil Bundan bir önceki kuşum öleli 9 sene oluyor. İsmini duyduğum, fotoğrafını gördüğüm zaman bir hüzün basıyor beni.

Hiç olmadı ki.

Bundan 3 yıl öncesinde Fino cinsi bir köpeğim vardı. Çok üstüne düşerdik eğitimini herşeyini kendimiz yaptık. Göz incisi gibi bakıldı. Son 5 yılında kalp hastasıydı bildiğiniz insanlar gibi kalp ilacı kullanıyordu. Tam 17 sene yaşadı bizimle. Evet şaka değil tam 17 sene. En son kötü olduğu gün hiç ayrılmadık yanından. Veterinere götürdük bir umut diye yapacak bişey olmadığını söyledi kaç yaşında diye sormuştu 17 diyince adam şok yaşamıştı nasıl baktınız bu kadar yaşattınız demişti. Hala resimlerini görünce gözlerim dolmuyor değil. Şimdi bir köpeğimiz daha oldu. Önümüzdeki ay 1 yaşına girecek. Sakın bidaha besleyemem diye düşünmeyin. Gidip parayla almayın. Barınağa gidin vs oralardan edinin. Bunu aldığımda 1 aylıktı önceki sahibi bakamıycam dedi ufak kızı varmış rahat vermiyor dedi. Ben bakarım dedim aldım sorumluluğunu. Geldiğinde göz çukurunda kanıyordu, burnunun üstü yaraydı. Annesi kıskanmış bu duruma getirmiş. Aldım antibiyotik kremler ilaçlar derken topladım. Şimdi yanımızda yüzümüze baktığında bildiğiniz yüzü gülüyor o derece mutlu. Ha noluyor derseniz öncekini tabiki unutmuyorsunuz bu çok zor. Ama inanın o kadar saf ve masumlar ki. Yerini doldurmaya çalıştığını hissedeceksiniz.

8 yıldır iyi beslemişsin. 3-4 muhabbet kuşu besledim, 2 si kaçtı 2 si öldü.

2 gündür zaten içten içe ağlıyorum Sanki ellerimde ölmüş gibi hissediyorum. Elime aldığımda hala sıcaktı.

Neredeyse 1 ay oldu ve hala unutamadım bende. Zor Sanırım bunun tek ilacı zaman.

Tatlılığa bakar mısın ya

Ben her zaman şu dusuncedeyim. Hayvanlar bizden daha insan. Cidden de böyle.

Benim Zeytin'im öleli 4 gün oldu. Kardeşi Peynir'i gördükçe ağlayasım geliyor daha 2 aylıktı.

Kıyamam. Bakışlara bak. .

Başınız sağolsun. benimde civcivlerimi boğmuştu sansar ve 9 yıl hayvan beslemedim.

Bende ona yanıyorum ya. Bir tane daha böyle hikaye var. İlkokuldayken öğle arasına çıktık. Karşımızda kuşçu var. Her çıktığımız zaman bir oraya ugrardik. Bir gün ugradik bir baktık ölen kuşu ortadan ikiye bölüp çöpe attı. Daha küçüğüm hiç birşey yapamadım. Bir şey olmaz dedi gecistirdi. Şimdi diyorum keşke onu bugün yapsa da bir kafa gömsem.

1 su kaplumbağam vardı anaokuldayken. Öldüğü zaman üzülmemiştim fazla heralde. Sonra yavru muhabbet kuşu aldık bir sene baktık sonra ne yazıkkı ilgilenemediğimizden dolayı onu sattık. O zaman üzülmüştüm baya.

Şimdi bir daha düşündüm bu sıpalar olmadığı zaman hayatın neşesi olmuyor.

Ben 2 tane su kaplumbağası almıştım birisi yemek yemiyordu çok hareketsizdi böyle. Neyse saldık bunu gitti balkondan aşağıya atladı. Hayvan öldü daha taksidi bitmedi o günden sonra hayvan almadım.

Artık sabahları kuş sesi yok

Kocaman bir boşluk hissediyorsun. Benim beslediğim kangal öldüğünde çok ama çok üzülmüştüm. O zamanlar 13 yaşındaydı öldüğünde, çocukluğum onunla geçmişti sırtına binerdim beni gezdirirdi evin bahçesinde. Hala daha unutamıyorum o anı, hareketsiz kalışını...

Hayvan sever insan ne hissederse onu.

Hiç bir şey hissetmedim, çünkü bir insan balığı ile ne kadar duygusal bir bağ kurabilir ki? Neyse nasıl öldüğüne geçersek kafası akvaryum kapağına sıkıştı ve çıkmaya çalışırken kafası koptu, bedeni ise dibe çökmüştü. Diğer balıklar ise birbirlerini yiyerek öldürdü.

Kocaman kafes salonda bomboş duruyor