İnsan yapısı gereği tek kalamaz. Kalırsa psikolojik olarak bir müddet sonra sıkıntıya girer. Sadece insan değil tüm canlı çeşitlerinde tek yaşayan da var toplu yaşayan da. İnsan toplu yaşayan canlılardandır. Yaş ilerledikçe, tahmini 28 gibi yapamadıkların için pişmanlık vaziyeti oluşur. 40-45 yaşına kadar tek yaşamaya çalışan dediğim gibi psiklojik rahatsızlık geçirebilir. Hepsini geçtim diyelim sorunsuz sıkıntısız tek yaşayıp tek öleceksin. Gelir kaynağın olmadan nasıl olacak? Sonuçta yaşamak için de çalışmak lazım.

Hayattan hala zevk aliyorsan neden olmasin.

Böyle bir durumda zevk alınabileceğini düşünüyor musun?

Kişisine bağlı. Benim gibi zevk alan biriyse neden olmasın?

Eğer yaşanmaya değer bir hayat diye bir kavram varsa, sosyal ilişkilerden tamamen soyutlanmış olan hayattır bence. Bir insan kendini gerçekten insanlıktan soyutlayabilmişse, o insan kendini kendi insanlığından da soyutlayabilmiştir.

Yaşasanız bile böyle bir hayatı yalnızlık ile doğan psikolojik hastalıklara ev sahipliği yapma ihtimaliniz çok yüksek.

Başlık yeterince açıklayıcı.

Sanırım bu imkansız. İnsan sosyal bir varlıktır. Asosyal bir insan bile eninde sonunda başkalarıyla iletişime geçer fakat asosyal bir insanda sosyal etkinlikler en aza indirgenmiştir. Ben asosyal bir insanım ve hayatımdan memnunum. Okula gittiğimde birkaç kişi ile iletişim kurarım fakat samimi bir iletişim olmaz. Sosyal ihtiyaç gidermek gibi. Bu, kişiye bağlıdır. Kimisi sosyaldir, kimisi asosyal. Ben hayatımdan memnunum. Kimse, kimsenin hayatına karışmasın. Çoğu insanda "Asosyal olmak çok kötü bir şey. Böyle insanlar asla başarılı olamaz." algısı vardır. Artık bu algı yıkılmalıdır. Ben bir asosyal senin hayatına nasıl karışmıyorsam sen de benim hayatıma karışmayacaksın. Asosyal olmanın birçok sebebi vardır. Çoğu asosyal insan, çevresinde kendi kafa denginde insanlar bulamadığı için mecburen asosyal olur. Açık söylemek gerekirse ben neden asosyal olduğumu bilmiyorum. Sanırım benim kafada insanlar çok az. Belki kafa dengim olan insanlarla bir araya gelsem asosyal olmazdım, emin değilim.

Değmez.

O zaman daha da hakli oldu, cevap hayir kesinlikle ve kesinlikle olamaz.

Yaşıyabilirsin ama zor biraz, yani ister istemez insanlarla iletişim kurmak zorundasın. Ha diyorsan "kardeşim benim ormanda evim var yaşarım ben orada kendi başıma" olabilir ama gene zor çünkü istediğin kadar içe kapanık bir insan ol genede bir müddet sonra biriyle konuşma isteği duyarsın. Belki ilk başta zevk alabilirsin ama sonra büyük ihtimal sosyalleşme isteği duyarsın. Eğer başarabilirsen ulaş bana 3-4 yıl sonra deneyimlerini dinlemek isterim.

Yaşamaya değmez çünkü insan doğası gereği sosyal bir canlıdır. "Cast Away" filminde adam adada tek başınayken voleybol topunla arkadaş oluyordu. Yani insanlardan soyutlansan bile bir şekilde sosyallik içgüdülerini gidermen lazım.

Sosyal ilişkilerden kendinizi tamamen soyutlayamazsınız. Bir şey satın alırken bile bir sosyal ilişki içerisinde oluyorsunuz. Kısıtlarsınız, orası ayrı. Bu da kişinin kendi tercihi.

Denedim olmuyor. Kimseye ihtiyacım yok diyorsunuz. Ama ihtiyacınız oluyor. Veya başkasının size ihtiyacı olabiliyor. Bu düzen herkesi bir birine muhtaç kılıyor. Ben de çok isterdim kendi kendime yetebilmeyi.

Öyle yaşarım diyorsan neden olmasın? Çok sosyal bir hayatı olmayan ben bu tarz şeylere kolaylıkla uyum sağlayabilirim. Sırf kendimi test etmek için bir hafta boyunca tek kelime konuşmadan evde oturmayı denedim, bi güzel de yaşanıyormuş. İnternetten arkadaşlık falan da yürütmüyorum zaten, sevdiğim uğraşları yapıp zaman öldürüyordum.

İn sălbăticie (2007) ⭐ 8.1 | Adventure, Biography, Drama 2h 28m | R m. imdb.com Bir daha izlenir

Asosyalim, dışarıda bir tane bile arkadaşım yok. Olmasını ister miydim? Bilmiyorum. Basketbol'u tek oynuyorum, Kaykay'ı tek sürüyorum. bilmiyorum, kendimi böyle seviyor gibiyim. Oyunlardan dolayı internet ortamında birçok arkadaşım var ama gerçekte yok. Böyle olmak çok hoşuma gidiyor. Çünkü; arkadaş yapamıyor değil, yapmıyorum. Gidip birileriyle sohbet etmek veya bi' mekanda kahve falan içmek benim için bir şey ifade etmeyecek. Başlıkta yazan şeye tam olarak uymuyorum fakat gene de anlatayım istedim.

Anlıyorum. Ben şu an kız arkadaş vs işlerinden uzak durmaya çalışıyorum. Kendimi karşı cinse karşı güzelce soyutlamış durumdayım. Herkes friendzoned.

Tamamen soyutlaşmış bir hayat yaşanabilir ama "değer mi" kısmı tartışılır. Bazı şeylerden geri kalınıyorsa bu tercih tekrar gözden geçirilmelidir, bence.

Insanlarla iletisim kurmayi sevmeyen birisi olarak kendi basima bir zevk kaynagi bulabiliyorum. Tamamen soyutlanmis birisi de bulabilir diye dusunuyorum.

Keşke...

Gayet yaşanabilir. Çevremdeki insan sayısını azalttıkça daha mutlu bir hayat sürdüğümü fark ettim. Hatta kendimi tamamen soyutlayınca çok rahatım. Her insan için dediğim şey geçerli değil ama "tek tabanca" takılmayı seven bir insan için gayet uygun olacaktır.

Sekiz-On senedir neredeyse tamamen sosyal hayattan kendimi soyutladım, iyi bir şey değil kesinlikle tamam bazen kendi başına kalmak çok iyi geliyor ve bu şekilde devam edebilirim diye düşünüyorsun, lakin psikolojisi bozuluyor insanın sosyal bir varlıksın fıtratın neticesinde.

Bunu diyorsanız cevap olarak, insanlarla sosyalleşmeden iletişim kuruyorum kendim. Siz bunları da kesmek anlamında diyorsanız doğru olmaz. Asosyal da olsa insan iletişim kurmalıdır.

Anlıyorum. Bu arada, konuyu açarken belirtmem gereken bir şey daha olduğunu fark ettim. Sosyal ilişkilerden soyutlanmaktan kasıt yalnızca dışarıya çıkıp gezip tozmak vesaire değil. İnternet üzerinde herhangi bir kimseyle arkadaşlık ilişkisi kurmamak da buna dahil olacaktı. Cevabı evet olanların bunu da göz önünde bulundurmasını rica edeceğim.

Böyle yaşamakla, çakıl taşı olmak arasında fark yok.

Değer, sadece bir kere yaşama şansın var sonuçta. Her zaman asosyal olucak diye bir kaide yok. İleride belki iyi biri çıkar ve yaşamanın ne büyük nimet olduğunu anlar.

İnsanlar olmadan huzurluysan, rahatsan, kendi kendine yetebiliyorsan bir kişinin ilgisine ihtiyaç duymuyorsan kendi hobi ve zevklerini yapabiliyorsan yaşanmaya değer. Eğer dışarıya baktığın zaman kendini başkalarının yerine koyup başkaları gibi olmak isteyip sosyalleşmek istiyorsan hayat çıkmaza girmeye başlamıştır. Yaşamaya değmez demeyeceğim, bu durumdan rahatsızsan yaşamaya değecek hale getirilmesi gerek sonuçta her şey kişinin kendi elinde.

Her şeye rağmen yaşamaya değer. Yaşamak çok güzel bir şey kiymetini bilin. Kimse ölümsüz değil elbet öleceğiz. Çok şükür elimiz kolumuz var. Bunlara sahip olmayan insanlar var hayatını sürdürüp gülümseyen. Arkadaşlar her ne olursa olsun hayat devam ediyor siz istesenizde istemesenizde. Bu yüzden geç olmadan gülümseyin sevdiklerinize sarılın güzel vakit geçirin.