"Mizah ve Eğlence" başlığına gidin siz. Ordan ekmek çıkar belki.

Verdiğim doneler çerçevesinde konu ile alakasını da ifade ederseniz, daha faydalı olur. Yoksa, masalları feyz alan bir hareketle düşündüğümüzde; yaşayıp, hissettiğimize dair bir çözüm bulmaktan çok, engel teşkil ederiz.

Gerçeği, verdiğiniz doneler çevrevesinde bulmayı reddediyorum bayım. Bir çok yanlışlar barındırmakta zira.

Matrix ile mizahın ne alakası var dostum. Gelmiş geçmiş en felsefik film olabilir.

Sonucuna şahit olunan durumları göz önünde bulundurarak. İyisiyle/kötüsüyle elle tutulabilir herhangi bir sonuca varılamamışsa gerçeğe de bir o kadar uzak kalınır diye düşünüyorum zira biraz başımızı çevirdiğimizde, genelde nihayete vardırılamayanlar durumlar hakkında kesin konuşulamıyor ve bu doğrultuda da ortada "gerçeklik" kavramını, durumlara bağlayıcı tanım olarak tutarak o durumların mutlak tutarlılığına dair bir iddiada bulunulamıyor. Ortada edinilen ve ilgili durumu nihai bir standarda tabi tutarak "gerçek" diye nitelendirebilmek adına herhangi bir soyut/somut materyal bulunmuyor. Bu sadece o olaylar için değil, genel biçimde her olay hakkında -kendi eksenimizin ve bu doğrultudaki imkanlarımızın el verdiği kadarıyla "yeterli" diyebileceğimiz standartta- elle tutulabilir çıkarımlarda bulunmak için geçerli. Mutlak hüküm için neden-sonuç ilişkisi kurabilecek muhakeme yetisine, bu doğrultuda muhakeme yetisine sahip olabilmek için de belirli bir göz aşinalığına, tecrübeye sahip olmak gerekiyor. Aksi takdirde bir nihayete varılsa dahi o olayın gerçek olma durumunu; teyit edecek, kestirecek, fark edecek herhangi bir bilincin eseri olan eylem bulunmayacağından ötürü bir anlam ifade etmeyecek "gerçeklik" hükmünü verebilmek adına.

100 metrelik bir alanın yüzeyini ve yeraltı kısmını, bulunduğu yeri de göz önünde bulundurarak tam anlamıyla tanıyabilmek ve üzerine belirli hükümler verebilmek adına çevresine de hakim olmamız gerektiğini düşünüyorum. Tabii en azami oranları zorlayan insani sınırlarımızın elverişli olduğu imkan kadar davranıp tatmin edici ve bu doğrultuda da "sonuç" diyebileceğimiz kadar olan ve gözedilen idealin gereğini giderebilecek, tatmini sağlayabilecek yargılara varabilmek adına. Aksi takdirde en ufak bir noktada bile emin olabilmek adına bütün bir evreni çözümleyebilmek gerekiyor. Biraz daha dairesel bir alanın, içerisine çizilmiş ek bir dairesel alanı çözümleyebilmek ve tanıyarak yargılarda bulunabilmek adına görselin genelini, belki de tamamen bu figürleri tanıyabilmek adına kağıdın bizzat kendisini tanımamızın gerekmesi gibi. İnsanın kafasındaki "gerçeklik" standardını, sonsuzlukla kıyaslayarak mutlak doğru bir hüküm verme çabasına girişerek nihai sonuca bağlama amacı, maalesef ki bir nihayete vardırılamaz sanırım; olması gereken de belki de budur.

Beyaz tavşanı takip et. Daha sonra en yakın telefon kulübesine git. Uyandığında kel, siyahi ve gözlüklü arkadaş sana yardımcı olacak.

@294144 dışarıdaki ses, ne diyor? Ona kulak asmadığımız müddetçe; kendi yargımıza hapsoluruz. Biz, bizi kendimizce bilmeye yatkınız. Bunu kırmak için, durup dinlemek gerekir. Bize karşı olan her şey, kötü değildir.

Gerçek, doğru, yanlış, iyi, kötü yok aslında. Hepsi birer illüzyondan ibaret. Senin için doğru olan şey başkası için yanlış olabilir veya senin için iyi olan şey başkası için kötü. Hayat ve evren beyaz ve siyah kutuplardan ibaret değil tam bir grilik. Ve aslında insanoğlu pek çok şeye gereksiz anlam yüklüyor, bazı şeyler sadece vardır hepsi bu. Her şeyin bir anlamı olması gerekmiyor veya seni ilgilendirmesi gerekmiyor olabilir veya algılayabileceğinin üstünde bir durum da olabilir. Tam bir bilinmezlik insan aklı için.

Sanırım gerçeği vermedim, gerçeğin nasıl bulunabileceğine dair bir fikir geliştirdim ki bu da sadece bana ait değil. Özünde basit, sadece kendini önceleyenin gerçeği kendisidir. Ayrıca yanlışımı söyleyin ki kendimi düzeltebileyim ve size şükran duyayım. Bu arada doğru olduğum iddiasına da sahip değilim.

Sizinle gayet hemfikirim. Yakından başlamak gerekir. Ama tümden gelim de yakını anlamak için kullanılabilecek bir yöntemdir. Her şeyi anlamak ve varlığa dair, hatasız bir şekilde ilerlemek gibi bir düstur belirlendi ise bunu idrak için; hem içinde olmak gerekir, hem de hepsini görebilecek uzaklıktan bakabilmek gerekir. Bu da ister istemez, bir şekilde; bilginin kıyasına gidiyor. Görüş, bilgi ile düz orantılı ise benim her şeyi görmeme sebep olabilecek yegane şey, her şeyi bilmemdir. Tersinde de, eğer her şeyi bilmiyorsam çapım çok da büyük değildir.

Hakikat değişmez ancak herkese göre değildir. Bazıları gerçeği aramaktan hoşlanır. Bazılarının ise gerçek umrunda olmaz. Kimileri kendi faydasına olanı sever. Kimileri de hazzı takip eder. Felsefede bunun için bir sürü düşünce türü mevcut zaten. Yoksa herkes tek ve değişmez bir gerçeğe ulaşmak istese bu kadar farklı akım olmazdı herhalde.

Ömer Hayyam'ı hatırlattı; "Varlık yokluk derdini aklından sil; Bırak öteleri de kendini bil. Doldur şarabı, geniş bir nefes al: Kaç nefes alacağın belli değil."

Edinilen amaç ve bulunulan nokta esas göz önünde bulundurularak edinilen sonuçlarda gerçeklik aranmalı derim zira insanın kafasındaki gerçeklik anlayışı, dünyanın standardıyla oluşmuştur ve o sınırlar içerisinde bulunur. Açıkçası sonsuzluktaki meçhul ölçü ve ölçütler ile ona kıyasla belirli sınırlar içerisinde süregelmiş ve amaçları o yönde muntazam tutan en uç ol ölçü ve ölçutleri kıyaslamak çok da doğru gelmiyor. Örnek: Neye göre inanç? Evrene göre mi yoksa dünyaya göre mi? "Gerçeklik" tanımını evren gibi genel perspektife yönelim gerektiren bir kavramı göz önünde bulundurarak arıyorsak varılan sonuçlar inanç, yaşanılan dünya göz önünde bulundurularak -süregelen anlayışların el verdiği en uç nokta kadar- konuşuyorsak gerçektir. Bu konuda asıl önemli olan unsur, istenen sonuca varılıp varılmadığıdır. İmkanlar dahilinde mütevazı tutulup geniş perspektiften bakmamak çok da bir anlam ifade etmez zira bulunulan yerin gerçeklik standardı zihne oturtulmuştur ve insanın, varmak istediği gerçeklik de bu doğrultuda belirlenen standartları esas alır. Dünyaya açılmayan ve hiçbir türlü dış dünyayla irtibatı olmayan biri için denizin olduğu tek yerin İstanbul olması gibi. Amaçları da büyük oranda sınırlı kaldığı yer kadar olacaktır ve kafasındaki ideal gerçekliğe de bu unsuru göz ederek varmaya çalışacaktır. Üstünkörü bir örnek aslında zira kıyı bölgelerine yanaşmıyorsa bırakın şehri, mahalle bazlı bile konuşsak bu tip kanılara varamayız zira içinde bulunulan çemberi içine alan bir başka çember var. Güzel konu, takipteyim fakat biraz geç olduğundan ötürü sehven mesajımı biraz düzensiz tutup düşüncelerimi, tam anlamıyla doğru anlaşılacak açıklıkta ve doğrulukta yazıya dökememiş olabilirim; bundan dolayı anlaşılmayan kısımları mazur görünüz.

Var olduğumuz hayatta, her şey zıttı ile anlamlandırılmaktadır. Kötünün ne olduğunu bilebilmek için iyinin ne olduğunu bilmek gerekir. Fakat insan yapısı ya da doğası gereği, iyi ve kötüyü kendinden ötürü değerlendirmektedir. Çevresel tüm faktörlerin birer tehdit olarak algılanması, insan için doğal olandır. Çünkü, var olmak gereklidir. "Ben varsam ve iyiysem, varlığıma sebep olan iyidir." çıkarımı için, içgüdülerine tabii olmak yeterlidir. Herhangi bir insanın, her şeyi bilmesi imkansızdır. Var olan bilgiye oranla, herhangi bir insanın sahip olduğu bilginin değeri de iğnenin başından farksızdır. Bu iki kabul sebebi ile hayat içinde, insanın kendine karşıt tüm fikirleri görmezden gelmesi kendini görece güçlü kılabilmektedir lakin karşıta gözünü kapatanın gerçek ile iştiraki göreceden öteye varamayacaktır. Tüm bu kurgu ve yönlendirmelerimden sonra varılan; "gerçek için, karşıtın varlığı mecburdur" olacaktır ve "gerçeğin anahtarı, tarafsızlıktadır."

İşte ben buna gerçek mizah derim.

@preyy Bilmem, etiketin pek bir değeri yok. İnsan, ne yapmaktadır?

İnsan, yaşayabilmek için tutunacak bir dala ihtiyaç duyar ve gerçeği de bu dal ile iştiraklendirir. Her ne kadar umursamaz görünse de o dalı kırmaya yeltendiginiz vakit, umursadıģinı ve uğruna neleri feda edebileceğini gözlemleyebilirsiniz.