Valla benim ses hep iyiliğimi istiyor ben yapmıyorum. Kalk ders çalış diyor yapmıyorum böyle davran diyor farklı davranıyorum iç güdümsel olarak, başkasını suçlayamam ya. Kitap okusak toplum olarak bu iç güdüleri iyi yönde terbiye ederiz fakat hal böyle ne yapalım.

Aynen paranoya da bir olasılıktır. Fakat paranoya biraz sizden kaynaklanmayan sebeplerden dolayı da oluşabiliyor. Yani çevresel faktörlerden kaynaklanan bir şüphe ve kaygı durumu da oluşuyor. Şizofreni biraz daha kişinin kendisinden kaynaklanabiliyor. Ama ikisi de kabul görebilir benim açımdan. Mantığı benzer diyebiliriz

Bana göre içimizdeki ses kendi şeytanımızdır.

İçimizdeki ses aklımız değil mi?

Peki bu sesler rahatsız edici düzeydeyse? Sürekli şüphelenmenize sebep oluyorsa bize karşı etkiliyse. Hem kendimize verdiğimiz savaşı kazanırsak kaybetmiş olacağız.

İçimizde ses falan yok, sadece biyokimyasal dürtüler.

Bence zeka farkındalık, uyanıklıktır. Canlı evrimleşerek zeka elde ediyorsa, her yeni nesilde fazladan yetilere sahip olur. Zeki canlı korkar. Çünkü olabileceklerin farkındadır. İnsanlarda yansıması biraz garip (en büyük örnek Goril Koko. 90 IQ seviyesi bir insan diğer canlılarla olan etkileşimini ve diğer canlılara olan sorumluluklarını algılamazken Goril Koko adlı sevgi dolu yaratık bunu gayet başarıyor). Bu farkındalık ile bana sorarsanız farklı yetiler elde etmeye yöneliyoruz. İçimizdeki muhalefet gibi. Özeleştiri yapabilen varlıklar farkındalık sahibidir. Her insan yapabilir, ancak her insan yeterli unsuru sağlamaz. Ortalama zeka seviyesine sahip bir insan ``bunu yaptım`` der. Gerekçe verir. Ancak stratejisini kurmaz. Ama yüksek zeka seviyesine sahip bir insan olasılıkları düşünür. En kötüsünü bilir. Öyle olmasa neden Shalnark`a ``En kötü ne olabilir?`` diye sorsunlar ki? Çok küçük yaşlardan itibaren kendimle tartışırım. Karşıt düşünceyi savunan bir karakter ile enine boyuna düşünüp kendime açık noktalar ve ilerisi için bir ilerleyiş yöntemi seçerim. Görgü kurallarını benimsemiş insanlarla tartışırken ezici ve hafif bir kanasusamışlık salarsanız tartışmayı kolayca yönlendirirsiniz. Zeki insan da bunun çıkar yolunu dener ve alt etmeye daha çok fırsat bulur, ancak ortalama üstü değerler yine de geri düşebilir. Bu tartışmayı lehine çevirecek kadar stratejik yeteneği yüksek, olay modellemesi yapabilen zeki insanlarsa yönteminizi anlar ve üslubunuzun verdiği açıktan ilerler. Yaptığınız hararetli ve ezici tutumda olur da duraksarsanız bunu dolaylı olarak teşhir edip tartışmayı eline alabilir. Bana sorarsanız Y jenerasyonu gerektirilerini bile karşılamam. Ancak bu özelliğin farkındalık unsuru olduğunu düşünüyorum. Kendiminkini zeka ile bağdaştırmam, ancak bu şu ana kadar gördüğüm stratejik hamlelerin bir getirisi olarak yorumlarım.

İçimdeki ses bence benim nefsim. Çünkü beni hiç iyiliğe teşvik etmiyor. Estağfirullah deyip nefsimi susturuyorum. Cidden bir kişi Estağfirullah ya da Tövbe Estağfirullah der ise nefsindeki ve kalbindeki kötü düşünceler kısa bir süreliğine yok oluyor.

Ruh ya da bilinç veya akıl dediğimiz kavram aslında bir zeka yazılımıdır. Alt bilinç, bilinç ve üst bilinçten oluşur. Bilinç bizim kontrol edebildiğimiz kısım oluyor. Üst bilinç değer yargılarını ve ahlakı veya vicdanımızı oluşturan bir denetleme sistemidir. Alt bilinç ise temel güdü, ihtiyaç ve duygularımızı kontrol eden yapıdır. Ve geçen günlerde haberi vardı, iç sesimizi okuyabilen bir cihaz icat edilmiş ve bu cihaz sayesinde akıllı cihazları iç sesimizle kontrol edebilmemizi sağlıyor...

İçimdeki sese bir türlü hakim olamıyorum.

Biz biz yapan içimizdeki ses. O ses aklımız.

İçimizdeki ses bence şizofrenik olan diğer biziz. Kendimizle tartışırız, fikir veririz, beyin fırtınası yaparız, karar veririz, konuşuruz. Bunu sesli yapınca adına şizofreni, sessizce kendi içimizde yapınca iç sesimiz diyoruz bence.

O içimdeki ses benim ta kendim. Bana emir vermek onun haddine değil öncelikle. Kimsenin haddine değil. İçimizdeki ses bir bakıma disosiyatif kimlik bozukluğu da olabilir ya da gerçekten sadece biz de olabiliriz. Hem kendimle savaşsam kazanan taraf yine ben oluyorum. Kaybeden de. Yok efendim, bunlar hep bir Matrix misali. Bunlar hep simülasyon. Benim içimdeki ses her daim benim tarafımı tuttu. Çünkü o benim. Ben de oyum. Hatta benim en iyi dostum içimdeki sestir.

İçimizdeki ses bence süper ego'dan başka bir şey değil.

İçimdeki ses adamdır. Herşeye karışır ama iyiliğimi ister ee sonuçta seslendiren benim. Adamlığın kareköküdür.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var? Benim mi allahım, bu çizgili yüz? Ya gözler, altındaki mor halkalar? Neden böyle düşman görünürsünüz, Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Katılıyorum ama sanki sesli yapınca şizofreni değil de paranoya oluyor bence şizofreni daha farklı halisinasyon ve var olmayan seslerle alakalı bir hastalık paranoya ise bu seslerin ciddi anlamda şiddetini arttırması durumu diyebiliriz.

İçimizdeki ses kimdir? Bu adam kim oluyor da bize bu kadar karışıyor? Bazen menfaatlerimizi destekliyor, bazen bize emir veriyor, bazen bizi üzüyor... Kendimiz mi? Kendi kendimizi mi kandırıyoruz? Yoksa kendimizle mi savaşıyoruz? Belki de her şey bir simülasyon ve biz bilgisayara bağlıyız, bilgisayardan kim ne yazarsa o aklımıza geliyor... Sizce hangisi doğru ya da kendi fikirleriniz neler?