Ölümsüz olsaydık neler olurdu neler. Kimse ölmediği için dünyada barınacak yer kalmazdı. Çocuk yapmak yasaklanırdı. Hatta kısırlaştırılırdı millet. Özetle pek iyi şeyler olmazdı.

Yahu ağzımı açtırma şimdi, sanki herkes planlı ürüyor.

Üreme dediğimiz şey, zaten bir içgüdü. Doğadaki her canlıda olan, türünün devam etmesini sağlamak için yaptığı bir şey. Biz insanlar tabii ki hayvanlar gibi içgüdümüz ön planda yaşamıyoruz. Ayrıca türümüzü tehdit edecek bir durum da yok, tehdit oluştuğu durumda daha çok üreme isteği olur bütün canlılarda. Bana kalırsa en büyük tehlike tembellik olurdu. Tembel olurduk yani. Düşünün, bugün sizi hızlandıran bir olgu aslında ölüm. Mesela neden 7 yaşında okula başlıyorsun ki, 50 yaşında başla. Ölüm ortadan kalkarsa eğer, elbette ki üreme çok daha kontrollü olacaktır. Yani olurdu. Ama olayın iki tarafından bakalım. Ne tür ölümsüzlükten bahsediyoruz bu da önemli. İnsanın yaşlanmasını bitirecek bir şey gelişirse bunun adı tam olarak ölümsüzlük olmaz, zira fiziksel olarak yine ölebilirsiniz. Bu durumda üremenin ben sıfır olmasa da devam edeceğini düşünmekteyim zira dış etmenlere bağlı ölmeniz çok olası. Yani sonsuza kadar yaşamanız imkansız her halükarda. Uçak kazasında ölme olasılığınız bugün 11 milyonda 1 olabilir ama bütün ömrünüzde siz belki de 11 milyon defa uçağa bineecksiniz. Bu kadar karışık anlattığım için özür dilerim. Ama son hücresine kadar yanan bir insan yine canlandırılabilirse, işte o zaman her şey tamamen değişir zira bütün medeniyet belirli bir dengenin üzerine kurulu. Yani bunu şöyle düşünün. Sizin sandalyeden 1 saniye önce veya sonra kalkmanız bile öngörülen geleceğinizi tamamen değiştirebiliyor. Ve düşünün ki ölüm denilen kavram ortada yok. Bu sadece burda değil, yukarıda anlattığım gibi yaşlanmanız dursa bile olabilir. Yani bütün dengeler her halükarda değişecektir. Bugün yaşadığımız dünya, insanlar, her şey. O yüzden bunun kestirilebilmesi mümkün değil, açıkçası olabilirliği de yok. Ama üstteki yazdığımın olma ihtimali, sanılanın aksine hiç de az değil.

Ölümsüzlükten kastınız yaşlanmama sanırım çünkü modern olarak bu anlamda duyuyorum daha çok. Kişi kendi kendine ölmüyor ama başkası tarafından öldürebiliyor, hücreler yaşlanmıyor kısaca. Lucy filminde hatırlarsanız hücreler büyür, uygun ortam bulduğunda ürer diyordu ancak bu ölümlüler için geçerli bir şey galiba. Hangi taraftan baktığında önemli, ölümsüzlük dediğin bu bahsettiğim şey mi?

Madde aleminde ölümsüzlük imkansız. Olsaydı da Tolkien'in Elfleri kadar olurdu.

Aslında beni çok aydınlattın, ben bütün içgüdülerimiz yiteceği için şu an, şunu yapardık, böyle olurdu vs. diyemeyiz diye düşünmüştüm. Ama hayal gücünü hesaba katmamıştım. Ayrıyeten bende yaşama amacımız ölüm olduğuna inanıyorum, yüzeysel bakarsak. Ama birden fazla içgüdü olabilir mi? Hepsinin temeli aynı sonuçta. Birde şunu eklemek istiyorum, ben bu konuyu anneme söylediğimde nasıl doğuyorduk diyerek beni bir saniyede mat etti. İyi ki siz sormadınız kan, ter dökerdim burada.

Peki ölümsüzlük olacak madem insanların hepsi belirli bir yaşta tıkanıp kalacak olmaz mıydı? Düşünün 25 yaşından sonra hayatın hep 25 yaşında akıp gittiğini.40 sene sonra oğlunla aynı yaşta olduğunu. Çok karışıyor ortalık.

Üreme ihtiyacımız kalmazdı.

Ölümsüzlük imkansız evren yok olunca nasıl yaşamaya devam edebiliriz? Bütün hücrelerimiz, atomlarımız yok olunca biz de olmayacağız. Hadi evren biz olduk diyelim. Sadece evrende biz varız hareket edemeyiz çünkü evren biziz ama ölmeyiz de sonsuza kadar nefes dahi alamadan ölüp ölüp dirilirdik herhalde. Hiç hoş birşey değil bence. Ölünce de kötü ölmeyince de...

Ölümlü canlılar olduğumuz için sürekli bir tüketme ve büyüme isteğimiz var. Daha iyi yaşamak için ihtiyacımız olmayan şeyleri bile alıyoruz. Ve ürüyoruz. Belki ölüm bir eşitleyicidir. Peki ölümsüz olsaydık hayatımızın amacı ne olurdu? Ürermiydik, gelişirmiydik? Şuan ki teknoloji, imkanlar, ve savaşlar olur muydu?

Acı çekmemek.

Kezzapta yüzeriz o zaman.

Arafta kalmak gibi.

Hesaba katmadığımız bir çok şey yaşanır.

Çin'in ve Hindistan'ın nüfusunu düşünmek istemiyorum. Sürekli üreyen ülkeler. Bu iki ülke nüfusu toplamı sanırım dünyanın yarı nüfusuna yakındır. Yaşam süremiz sınırsız olduğuna göre yaşlanma gibi bir sorunumuz da olmaz, erginliğe 350 yaşında girerdik. Yaş 350 yolun yarısı... İstediğimiz her eylemi yapacak vaktimiz olurdu, çok sayıda savaş ve tarihi olay görürdük. Tarihe tanıklık eden adam misali... Bilim için çok çalışıp daha hızlı ilerleyebilirdik. Deneyimimiz çok yüksek olurdu. Hayat, tıpkı "Forever" dizisindeki gibi olurdu. Tavsiye ederim, özetle ölümsüz bir adamın baş rol olduğu bir aksiyon-polisiye dizisidir. Heyecanlıdır. Ömrümü bilime ve öğrenmeye adardım ben olsam. Ama bir yerden sonra insan belki de sıkılabilir ve kalabalık bir dünya olacağı için ölümün yollarını arayabilirdi. Lokman Hekim'in zıttı yani. Ölümü bulmak...

@Sharpei Avcısı @detista Daha önce yazdığım mesajı tekrar yazıyorum. Bu dedikleriniz, ölümlülükten gelen düşüncelerdir. Ölümsüz olmamız durumunda hayatta kalma, sahip olma gibi isteklerimiz olur muydu? Zaman okyanusunun dışında olmaz mıydık?

Müebbet hapis yiyenler bug'ta kalırdı.

Şu anki durumda müebbet hapis almak oldukça zor olurdu. Caydırıcı unsur için; ölümsüzüz, acısız değil. ``I`ll knock out your children`s brain with a fricking hammer. They`ll say ```Daddy, daddy, help me!``, I`ll knock out their brains with a fricking hammer!`` tarzı bir kullanım olmayacaksa, acıyı hissettirmek daha iyi olur. İnsan haklarına ayrı biçimde işkence tarzı bir uygulama. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et Belirtmek gerekir. Vücut her daim canlı kalıyorsa, beyni alarak etkin yaşam sürmesini önleyebiliriz. Beyni aldığımızda ölmemesi hakkında düşünmek gerek. İç güdümüz değişmezdi gibi. Gelişim gözlenmezdi gibi. Hatta daha da kötüleşebilirdi. Ayrıca öldür öldürebildiğin kadar olurdu. Farkındalık sahibi insanlar bunu benimseyebilirdi. Elinde sonunda kaynaklar tükenirdi. Yeşil örtüye verdiğimiz zararın haddi hesabı yok. Bu konuda bir şey yapabiliyor muyum? Ne yazık, hayır.

Hocam ömür boyu hapis yemişler nolur eğer ölüm olmazsa.

Ölümsüz olsaydık ahiret diye bir şey olmayacağı için istediğimizi yapardık. Şimdiye 420 ışık yılı uzaktaki gezegenlere gitmiştik belki.

Elon Musk claims artificial intelligence will treat humans like 'labradors' | Daily Mail Online Belki de çemberin ortasında olmayacağız ileride. Hatta. Çemberin dışına fırlatılabiliriz. Dosya Ekleri Screenshot. png 8,2 KB · Görüntüleme: 188 image. jpg 89,8 KB · Görüntüleme: 61 Son düzenleyen: Moderatör: 24 Şubat 2018

240 sene sonra çıkarlardı canım.

Klasik cevabı veriyorum: Herkes camdan atlardı ama ölmezdi. Sürprizbozan Fakat canı acırdı.

Tüm kötülükler çoğalırdı tecavüzler, hırsızlıklar falan. Hayatın anlamı kalmazdı. Savaşlar çıkar şehirler harabeye dönerdi ama kimse ölmezdi. Bilim adamları ölümsüzlüğü kaldırmaya çalışırdı. Son düzenleyen: Moderatör: 26 Mayıs 2021

Üreme bir içgüdü, ama ölümlü olduğumuz için sahip olduğumuz bir içgüdü. En azından ben öyle düşünüyorum. İnsan bilgisini, tecrübelerini ve soyunun devamı için ürer. Ama eğer ölüm kavramı ortadan kalkmazsa üremek için bir nedeni olmaz. İnsanı insan yapan kavramlar değişirdi. Yaşama amacımız ortadan kalkar, ve tembel olurduk dediğin gibi. Buna dayanarak yaşama amacımız ölümdür diyebilir miyiz? Yoksa yaşamak mı?

Nükleere kafa atardık hep beraber.

Sende böyle bir konu açsana, şahsen ben bunun çok riskli ve yanlış olduğunu savunuyorum. Dediğim gibi konfor ve rahatlık sonumuz olacak. Kendi içgüdümüz bizi yok edecek...

Ölümlüyken bile insanlar taş ve toprak için birbirleriyle savaştığına göre ölümsüzlük gibi bir durumda pek çok insan yayılmacı/emperyalist bir düşünceye sahip olurdu diye düşünüyorum. Gezegenin kalan az sayıdaki kaynakları için ve eğer o da biterse başka gezegenler, uydular ve hatta belki boş uzay için bile savaşmaya devam ederlerdi.

Çok kilit bir içgüdü dediğin gibi. Eğer ölüm olmasaydı bugün dünya o kadar farklı olurdu ki, belki bugünlere bile gelemeyebilirdik. Yaşama amacımız dinlere göre bir sınav, sosyal anlamda ise diğer insanlar. Çünkü şöyle düşünün. Ölüm, tek başında bir içgüdü değil. Yani tek içgüdümüz değil. Toplum kavramı çok önemli burada. Mesela bir birey, ahiretteki sınavı için yaşıyordur, ama başka bir birey, iz bırakmak ve hatırlanmak için yaşıyordur. Herkesin bu hayatta bir amacı oluyor bu şekilde. Yani ölümü çıkarmak, belki de yaşamın amacını tek başına yok etmeyecektir. Zira bizleri, insanları birbirine bağlayan çok şey var bugün. Bugün dünya eğer farklıysa, bir hedefe doğru gidiyorsa bunu hayal gücümüze borçluyuz. Çünkü hepimiz hayaller kuruyor, bunları gerçeğe dönüştürmeye çalışıyoruz. Ve gariptir ki, bunları yaparken ölümü hiç düşünmüyoruz. Ölümü sadece yaşlanınca düşünüyor, zaman ne kadar da çabuk geçmiş diyoruz. Doğada öleceğini bilen tek canlı insan fakat yine doğada ölümü en çok umursamayan canlı da insan. Aslında sadece bu durum bile ölmek için yaşamadığımızı kanıtlayabilir. Ben buna inanıyorum en azından. Yani her ne kadar öleceğimizi bilsek de öleceğiz diye yaşamaktan vazgeçmiyoruz. Doğduğumuzdan itibaren kendimize ait sorumluluklar hissetmeye başlıyoruz. Hayaller kuruyoruz. Planlar yapıyoruz. Bir şey bizi sürüklüyor ve o şeyler de içgüdü. Her içgüdü bizi zamanı geldiğinde sürüklüyor. Bunu bence aklımız ile anlamamız çok kolay değil zira akıldan da öte bir şey bu. Ve her ne kadar akıllı ve kibirli olsak da içgüdülerimize yenik düştüğümüzü kabullenmeliyiz.

Yalnız tecavüz, ve hırsızlığın temeli ölümlü olmamızdan geçiyor. Ölümsüz olsak neden birisinin eşyasını çalalım? Ya da neden üremek isteyelim? Neden 5 dakika için insanlıktan çıkalım?

Şu andaki mekanizmalarımızın birçoğu ölüme göre evrimleşmiştir yani ölümsüz olsaydık şu an da var olan içgüdümüz hiç var olmazdı diyebiliriz. İmkansız olan bir şeyin üstüne düşünmek bir o kadar da imkansız. Tabi bilincimizi dijital ortama aktarabilirsek neler olacağını kestirmek zor. Diyelim ki bilincimizi dijital ortama aktardık orada ki zaman kavramı nasıl olurdu? Diyelim ki dijital ortamda yaşayan kişi yaşadığı ortamda ki her şey gerçekten ayırt edemeyecek kadar iyi simülasyon edelim. Belli bir süreden sonra her şeyi tekrar yapmaktan sıkılmaz mı insan? Belki de hayattı anlamlı kılan şey bir gün ölecek olmamızdır kısaca hayatı anlamlı yapan şeyler ilk kez var olmayı deneyim etmemizdir ve bunun bir gün sona erecek olmasıdır. Bir şeyi ilk kez deneyim ettiğiniz de çok daha zevklidir ama aynı şeyi hep yaparsanız elbet bir süreden sonra sıkılacaksınız. Bu beynin fonksiyonel yapısı ile alakalı. Ama biz her deneyimlediğimiz şeyi beynimizden izlerini tamamen silersek tekrar ilk yaptığımız da ki gibi hissederiz. Simülasyon da ki insan belli bir süreden sonra bütün deneyimlerini silip tekrar ilk hayata yeni başlamış gibi deneyimlere açık bir beyin yaparsak ve bunu belli süreler halinde yaparsak dijital ortam var olduğu sürece mutlu olabiliriz. Milyarlarca belki aklı hayalimiz almayacak süreler yaşayıp sonsuza kadar mutlu oluruz. Cennetin yeryüzündeki dijital ortamı. Belki gelecekte insanlar teknoloji buna elverdiği için kendilerini şanslı sayacaklar bizler ise yok olacağız, acı verici ama bir gerçek. O yüzden var olduğumuz için mutlu olmalıyız sizin atalarınızdan birisi başka birisiyle çocuk yapsa kendimiz hiç var olmayacaktık. O yüzden yapmaktan korktuğunuz şeyleri yapın sevdiğiniz kıza çıkma teklifini edin belki hayır diyecek olsa en azından denediniz. Denemeden öğrenebilir misiniz? Son düzenleyen: Moderatör: 26 Mayıs 2021

@Anakin SkywaIker Gerçeğe Çağrı ve Başlangıç filmlerinin içinde saklı, aradığın cevap.

Üremenin amacı nedir sence? Ölüm ortadan kalktığı zaman neden insanlık üresin ki?

Ölümsüz olmadığım için kafam rahat

Kanka çok telaşlısın. Rahat ol.

İnsanların bir sınırı olmalı. Yoksa dediklerim aynen olur.

Bence bütün evrene yayılırdık ve yer sıkıntısı olmazdı.

İnsanlar koşmayı unuturdu. Ölümü düşünmeyene acele yoktur!

Evet de, insanı insan yapan insani duygular o zaman olur muydu demek istediğim o. Yapılan her şey öleceğimiz içindi, peki ya ölmezsek? Açlığımız devam edebilir miydi? Araştırma yapar mıydık? Yoksa önemsizleşir miydi?

Yaşarken acı çekmeyecek değiliz. Yaralandığımızda ne olacak? Kan kaybından ölmeyecek miyiz? İnsanın beynini ve kalbini alsalar ameliyat ile ölmeyecek mi? Hadi az beyin fırtınası yapalım.