Malum Neyzen başına buyruk, dilediğini yapma ve özgürlüğüne pek düşkün, rind-meşreb bir adam. Der-saadet'te hükümdarlığa karşın dayanamıyor basıyor firarı Mısır'a. Fakat orada da problemler yaşıyor ve zaptiyelerden kaçıyor. Yani sizin anlayacağınız firar içre firar. İş bu hal olunca gündüzleri Kahire'de Bektaşi Tekkesi'ni kendine ev ediniyor, burada gizleniyor. Geceleri ise yatmaya gidiyor. İşte Neyzen'in bu saklanarak geçirdiği günlerden birinde yanına bir sokak köpeği yaklaşır. Köpeğin ağzında büyükçe bir ekmek parçası vardır. Neyzen günlerdir çektiği açlığı bastırmak için köpeğin ağzından ekmeği çekerek alır ve yer. Yediği ekmeğin de yarısını bırakır köpeğe tekrar geri verir. "Köpek herhalde aramızda fark olmadığını bu hareketimle anladı ki ilk baştaki korku dolu ifadesini atlatıp ekmeğini yemeye devam etmişti." diye daha sonradan anlatır Neyzen. Bu enteresan anı ile başlayan dostluk aslında çok da garip bir arkadaşlığın temeli olmuş olacaktı. Neyzen Tevfik paraya sıkıştığı zaman pazarda Mernuş ismini verdiği bu köpeğini satar, parasını alır karnını doyurur sonradan Mernuş tekrardan Neyzen'i buluverirmiş. Neyzen Tevfik bu durumu birkaç kez tekrarlar ve her seferinde Mernuş geri döner sahibi bulur. Neyzen Tevfik son olarak Mısır'dan İstanbul'a dönebilmek maksadıyla Mernuş'u satar. Aldığı para ile bilet parasını denkleştirir. Vapur kalkmak üzereyken Neyzen'in gözü iskelededir. Mernuş gecikmiştir. Tam o sırada ilerden Mernuş'un koşarak geldiğini görür Neyzen Tevfik ve Mernuş'u da yanına alarak İstanbul'a, "Burası kedilerin kervansarayıdır" dediği evine geri döner ve her nereye gitse Mernuş da O'na eşlik eder. Aşağıdaki şiiri Neyzen Tevfik, Mernuş'un ölümünden sonra yazmıştır; Bu engin ayrılık canıma yetti, Başımdan aşıyor kaderim Mernuş, Bu yolda yazılmış fermanı kaza, Bunu da gösterdi kaderim Mernuş.. Bağlanmıştım bütün kalbimle sana, Şu fani cihanı okuttun bana.. Sen göçtükten sonra ben yan yana, Hicranla gözyaşı dökerim Mernuş. Bu yolda cahilim, bildiğim kısa, Sen girdin toprağa, ben girdim yasa, Haklı haksız hatırını kırdımsa, Affet günahımı im! Mernuş. Neyzen, çok sevdiği köpeği Mernuş için bir cenaze töreni bile düzenlemiştir. Muhittin Kutbay bu cenaze ile ilgili anılarını şöyle anlatmıştır: "Neyzen'in bu Mernuş'a yaptığı de meşhurdur. Ölen köpeğini ipek gömleğine sararak kucağına almış, doktorlardan bazılar ile beraber hastanede ne kadar akıllı deliler varsa bir alayı vala ile Neyzen'in peşine düşerek Mernuş'u götürüp mezarlığın dışında bir kenara gömmüşler. Üstadın o gün çocuk gibi hüngür hüngür ağladığını ve günlerce de yüzünün gülmediğini bu merasimde bulunanlardan bizzat dinlemiştim. Hayvan sevenlerin merhametli olduğunu en evvel bana bizzat kendisi ispat etmişti.