Duygusuz ve ruhsuz gibi yaşıyorum 2014 yılından beri.

Daha fazla üzülmek yerine insanlar heyecanla bir şey anlatınca boş boş bakmayı tercih ederim.

Duygusuz olmayı tercih ederim. Gerçi, şu an bu durumdayım sanırım. İlginç...

Büyük konuşmak istemem ama sanırım bir ömür üzüntülü yaşamak. Duygusuz olsam robottan farkım kalmaz.

Bu konuyu görünce Equilibrium filmi aklıma geldi. Filmde otorite tarafından insanlar duyguları yok eden bir ilacı içmeye zorlanıyordu. Meraklısına tavsiye ederim, güzel bir yapım.

Taş kalpli olmak üzgün olmaktan daha kötüdür bence, adı üstünde duygun olmuyor.

Bir ömür üzüntü içinde de olsa duygu dolu yaşamayı mı tercih edersiniz? Bunu tercih ederim rutinime devam etmiş olurum.

Seni bu duruma düşüren kim varsa hepsinin.

Duygusuz yaşarım. Diğer hepsini bir kenara bırakırsak sadece korku duygusunun bile bedenimden silinmesi için her şeyi verebilirdim sanırım.

Bir ömür tamamen duygusuz şekilde, ruhsuz gibi yaşamayı mı yoksa bir ömür üzüntü içinde de olsa duygu dolu yaşamayı mı tercih edersiniz? Nedenleri ile açıklarsanız sevinirim.

Bir omur yasamamak.

Duygusuz yaşamak üzüntü içinde yaşamaya tercih ederim. Hatta belki duygusuz yaşadığım için çoğu konuya objektif yaklaşırım ama bu iyi mi olur kötümü bilmiyorum.

Yeterince üzüldüğümü varsayıp oyumu duygusuzdan yana kullanıyorum.

Duygusuz.

Duygusuz olmak daha mantıklı gibi ben bunu seçiyorum.

Üzülmenin ne demek olduğunu bildiğim için duygusuz kalmayı tercih ederdim gerçekten.

Bence duygusuz olmak, üzüntü içinde yaşamaya nazaran fazla basit, makul, mantıklı ve açık bir seçenekmiş gibi değerlendirilmiş. Hastalık evresindeki duygu eksikliğinde dahi duygular az da olsa varken ve bu bağlamda kişi, cam kenarında güneşin doğuşunu seyreden kuru bir bitki misali yaşamını sürdürürken; mutlak biçim, hepten duygusuz olmanın ne denli kayıp olduğunu şahsen ben hayal edemiyorum. İkisi arasından duygusuz olmayı seçseniz bile bu durumun getirilerinden ötürü aldığınız bu karardan memnuniyet, hiçbir şekilde duygu zerresi bulundurmadığınızdan ötürü ucundan bile olsa duyamayacaksınız.

Üzüntü insana zarar verir. Ruhsuz olmak isterim.

Üzüntü çekmektense ruhsuz olmayı yeğlerim. En azından canım yanmaz.

Duygusuz olmak.

Bir ömür tamamen duygusuz şekilde yaşamayı tercih ederdim. Düşünsene taş duvarsın ve tüm duygular çarparak geri dönüyor. Ama duygusal olduğunda sana verilen her duyguyu iyi kötü özümsüyorsun ve sanki dışarı dönmüyor aksine ruhunu doldurup sanki seni zehirliyor... Yürüyen bir taş duvar olman her daim +1

Beni çok üzecek olaylarda üzülmeyerek olaya ve olayı yaşatan kişilere haksızlık etmiş olmak istemediğimi için her ne kadar istemeden de olsa üzüntü ile yaşamak daha iyi.

Daha fazla üzülmek istemiyorum. Ve duygusuz olmayı tercih ediyorum. Sürprizbozan: İşler Güçler'den bir sahne. :D Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Üzüntünün iyi bir tarafı yok ki duygusuzluğa tercih edilsin. Melankoli benzeri bir duygu değilse tabii kastettiğiniz.

İkisi de intihara sürükler diye düşünüyorum. Duygusuzluğu tercih ederim ama.

Duygusuz daha mantıklı gibi duruyor.

Duygusuzu tercih ederim. Sürekli üzüntü insanı kötü şeylere iter.

İkisininde seçmemeyi tercih ederim.

Bilemiyorum, ilerleyen senelerde birinden birine mahkum olacağım ama hangisine?

Zaten sürekli mutsuz olduğum için bir ömür tamamen duygusuz şekilde yaşamayı tercih ederdim.

Duygusuz yaşamak ama aynı psikoloji halindeyim uzun zamandır hayatımda hiç bir şey kötü gitmemesine rağmen ruhsuz olarak yaşıyorum.

Bir ömür duygusuz yaşamak kavramına şu an uyuyorum zaten. O yüzden diğerinin yüzüne bile bakmam.