"Şimdi ateistler her ne kadar Tanrı'nın varlığını inkar etse de sonuçta evrenin tesadüfen oluşmasına veya evrenin her zaman var olduğuna, bir güce inanıyorlar."

Çünkü insan açıklayamadığı şeylerden korkar ve doğaüstü bir anlam yüklemeye meyilli olur. Kendinden üstün bir varlığın olduğunu düşünüp ona tapınmak ve böylece kendini güvende hissetmek bu yüzdendir.

Tapma isteği, insanın yaratılışından dolayıdır. İnsan kendisini yaratanı sever ve onun kendisinden istenen şeyi yapar. Tapma hissi, insanın yaratıcıyı unutmamak ve ona ibadet etmek için insana eklenen bir düşüncedir.

İnsanda tapınma hissi doğuştan gelmez. Ateistlerin yoğunlukta olduğu ülkelerde, dinsiz yetişen çocuklarda böyle bir hissin oluşması ancak çevre etkisi ve kendisinin zorlaması ile olacaktır. Binlerce yıllık ölü bir tezin topluma yansımasının sonucudur bu inanma ve inandırma ihtiyacı.

İnsanlar, bazı durumlarda ipler kendi ellerinde olmadığında bu ipleri tutan ilahi bir güç olduğuna ve ona taptıklarında kendi lehine davranacağını düşünmek istiyor. Bence tapınma ihtiyacı çaresizlikten başka bir şey değildir.

Neye taparsan tap, taptığın şey kendinden başkası değildir.. Sen kaynağa bağlısın, kaynak sana..

Neden insanlar bir varlığa, yaratıcıya ya da herhangi bir şeye tapınma isteğindedir? Monoteist, politeist, ateist fark etmez herkes bi' güce inanıyor. Bu tapınma isteği nereden geliyor? Şimdi ateistler her ne kadar Tanrı'nın varlığını inkar etse de sonuçta evrenin tesadüfen oluşmasına veya evrenin her zaman var olduğuna, bir güce inanıyorlar.

Ölümden sonrada yaşama isteği bunu körüklüyor genel olarak. Homo Sapiens her şeyin kendisi için yaratıldığı sanıp bu doğrultuda ebediyen hayatta kalacağını sanıyor. Ölümden sonra hayat olduğuna inanmak da mental olarak insanları rahatlatan bir durum olduğu için gerçeklerden kaçıp bu yolu tercih ediyorlar.

Bence boyle bir egilim yok. Bilinmeyenden korkuyoruz, bilmedigimiz seyleri acikladigimiz dusunceleri kutsallastiriyoruz. Bu bilim olur, tanri olur, put olur.

Bu sözün altını olduğunu tahmin ediyorum ve ona göre yorum yapıyorum. Bunu diyen "arkadaş" ateizmin ve inancın ne olduğunu bilmiyor tahminimce. Ateizm bir şeye inanmaz, inanmama durumudur. Tesadüfen oluştuğunu düşünmez, bu "tesadüfün" hepsini olmasa bile çok büyük bölümünü açıklayarak destekleyici kanıtlar sunar. Diyelim bir tesadüfe inanıyorlar. Bu inancı, dini inançlar ile ile aynı kefeye koymak kavram safsatası olacaktır. Şöyle örnek vereyim, "evreni Kayra Han" yarattı demek de bir inanç, "cumartesi yağmur yağacak" demek de bir inanç. İlki tamamen saf inançtan oluşurken, ikincisi bilim ile desteklenmiş inançtır. Dediğini de buna benzetebiliriz tam olarak karşılığı olmasa da.

Zaman geçtikçe her şey açıklanıyor, mesela çok değil 150 yıl önce zehirlenen biri için "içine şeytan kaçmış" denebiliyor ve kutsuyorlardı haliyle düzelmiyordu kişi. Fakat sonradan anlaşıldı ki, bu sadece zehir. Sen gerekeni yap, sonra dua et. Tapmak istiyorsan gene tap, ama neye taptığını bil. İşin özüne gelirsek bende öyle bir his yok.

Bende hiç olmadı. Bilinçsizliğin eseri olan inanç; günümüz bilinçli insanlarında sadece sıradan bir ritüelden öte gitmez. Bilinçsizlerde ise; hiçliklerinin verdiği acıyı bastırmakta kullandıkları bir araçtır sadece.

Tapınma hissi diye bir şey yok. Tanrı figürü insanın cevabını bilmediği sorular için uydurduğu yanıttır. İnsan zihni yapısı gereği sebep/sonuç üzerine ilerler. Böyle evren varsa birisi de yapmıştır diye ilkel bir argüman peşinden koşarlar çünkü ezeli, ebedi, zaman ve mekan kavramlarını zihnimiz kavrayamaz. Uzun zaman önce birisi yaptı ve bizi izliyor önermesi çok daha akla yatkın. Aynı zamanda ödlek ve egoist olduğu için de tanrının sürekli onları izlediğini, çok önemli varlıklar olduğunu düşünüp her korktuklarında salya sümük yakarırlar bu kadar basit. Dünyada hristiyan/müslüman olup da her ibadeti düzgün yapan var mı ki? Anca başı sıkıştığında işte. Ateist/deistleri saymıyorum bile.

"Tapınmak" değil aslı inanmak.

Küçüklükten beri bir çok toplum "buna inanmazsam bizden değilsin" fikrini pompalıyor, erkeğin doğduğu andan itibaren "beta" olmadığı durum gibi, bu olayı da toplum genetiğe kodluyor.

Montaigne'nin "Denemeler" kitabında buna dair güzel bir alıntı söz görmüştüm. Kısaca insanların günahlarını veya dertlerini yukarılara atacağına neden kendisinde aramadığını söylüyordu. Galiba bundan dolayı işte. Derdimizi yukarılarda arıyoruz galiba.

İnsan zora geldimi hep destek ister. Kişinin dünyadaki imkanları tükendimi metafiziksel şeylerden yardım talep eder. Tabi kişinin istediklerinin olması da dünyadaki tüm imkanlarına bağlıdır.

Hocam sen de bu konuyu açarak başkaları ile fikrini tartışabileceğine inanıyorsun. Sen şimdi bir şeylere tapınmış mı oluyorsun? İnanmayı hangi genişlikte tanımladığına göre cevap verebilirim, diğer türlü bir yere varmaz.

İnsan hayata tutunmak için bir sebep arar.