Bir ay kadar önceydi... Bir şirketin kantininde arkadaşlarla laflıyorduk. İçeri gözterişli bir genç kadın ve yakışıklı bir genç adam girdi. Birbirlerinden hoşlandıkları ve daha yakından tanımaya çalıştıkları anlaşılıyordu. Heyecanları onları daha da güzelleştiriyordu. Gözüm takıldı ister istemez. Kadın salata, erkek sandviç aldı tabağına. Sonra yanı başımızdaki masaya oturdular. O sırada fark ettim ki, genç kadının yüzü birdenbire değişti. Önce "dereotundan nefret ederim" dediğini işittim. "Dereotu" derken insanlardan söz eder gibiydi! Tek tek ayıkladı dereotlarını. Uzun ve meşakkatli bir operasyondu doğrusu... Derken sıra maydanoz yapraklarına geldi. Ardından taze soğanlar ayrıldı. Domatesin tattı, yüzünü buruşturdu ve onları da yandaki boş tabağa çıkardı. Önündekilerle sıkıntılı, mutsuz, umutsuz bir kavga içindeydi. Tabağındaki salata daha yemeden yarı yarıya azalmıştı. Dünyayı, hazları, coşkuyu, neşeyi bir bir eksiltiyordu sanki genç kadın! Karşısındaki genç adama baktım. Şaşkındı. İçinde birikmiş ilgi ve arzunun bir anda solup sarardığı nasıl da belli oluyordu. O gün tanık olduğum bu sahne zihnime yapışıp kaldı

Anladığım kadarıyla, küçük sorunlar la ilgilenip yanımızdaki büyük şeyleri kaybetmemek lazım gibisinden bir anlam cıkarabildim