Buradaki anahtar kelime farkındalık. Farkındalık ise kendi kendine edilmesi zor bir durum. Platon'un mağara istiaresini bilirsiniz. Orada doğduklarından itibaren zincire vurulmuş gölgeleri gerçek sanan insanlar vardır. Şimdi bu insanların cahil olmama gibi bir ihtimali var mıdır? Ha diyebilirsiniz ki her şey çok gelişti bu mazereti kabul edemem. Şunu şöylemek isterimki birçok insanın yaşamı o mağaradan farksız ve bu durum onların inisiyatifinde değil.

Cehalet ortak bilginin noksanligidir. Kuantum teorisi bilmeyene cahil diyemezsin, teknolojik durum ve toplumun normlarina gore her insanin bilmesi gereken ortak bilgi havuzuna dahil olamamaktir. 20. yy'da okuma yazma bilmeyen cahildir, 16. yy'da degildir. Bir seyi bilmedigini biliyor fakat ogrenmek icin cabalamiyorsan cehalet tercihindir. Bir seyi bilmedigini bilmiyor, fakat bilmedigin bir seyler olabilecegini dusunemedigin icin cabalamiyorsan cehalet yine tercihindir. Bir seyler biliyor, bildiginin bilebilecegin seyler arasinda cok kucuk bir sey oldugunun da farkindaysan cahil degilsindir, en azindan tercih degildir. Bir bilgi kirintisini sorgusuz sualsiz kabul edip, yanlis olabilecegine dair suphe duymaksizin bunu savunuyor, uzerine hic arastirma yapmiyorsan hem cahil hem de ahmaksindir. => Gunumuzde en fazla karsilasabileceginiz cahil insan turu budur. 10 saniyelik Google arastirmasiyla Bilimsel Teorilerin ispatlanamayacak seyler oldugunu ogrenebilecek olmasina ragmen bunu ogrenemeyen ve inatla "Evrim sadece teoridir" diyen tipitipler tam olarak bu kategoriye girmektedirler.

Hocam bu arada şunu söyliyeyim içimi dökmüşsünüz resmen. O Tolstoy örneğini kendimden biliyorum. Henüz 4. sınıfa giderken Tolstoy, Jules Verne, vb yazarların kitaplarını okumuştum ama bunları dediğiniz gibi dur okuyayım da kendimi geliştireyim edasıyla değil sadece okumak amacıyla yapmıştım. Ve o kitapları öğretmenim sayesinde okudum yani farkındalığı yaratan biri vardı.

Sen işte o istisna payısın Ne yazık ki senin gibi kendini geliştirmeye açık olan sayısı belki %1 belki binde birdir bence emin ol Tebrik ederim seni de ama.

Cehalet bir tercih midir? Yoksa maruz kalma mı? Video = Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Ne mutlu size ve öğretmeninize Ufacık bir dokunuş dünyaları değiştirir. Her şey bir kıvılcımla başlar.

Bu soru aynı zamanda özgürlük mü kölelik mi sorusuna bağlıdır. Özgür olmak isteyenler cehaletten kurtulmaya çalışır, cehaleti tercih edenler köleliği de kabullenmiş demektir. Zira bu dünyanın yasasıdır, eşek olana semer vuran çok olur.

Etrafa bakarak. Cemaat ortamında büyüdüm. Annem ve Babam 5 vakit namazını kılar, Kur'an'ı okur. Dinine son derece bağlı tüm ibadetlerini yerine getiren insanlar. Ben ise dine savaş açmış biriyim. Aynı şekilde siyaset ve ülkenin durumu da gayet görülebilir. Cebine bakarsın, 1 yıl önceyi düşünürsün. Baştaki adamın hayatına ve kendi hayatına bakarsın. Çevrende acı çeken insanlara bakarsın. Koyun gibi değil insan gibi bakarak bile bir çok şeyi görebilirsin. Kısaca birazcık gayretle gayet de bilgili bir insan oluverirsin. Ha bu bilgililik matematik, fizik, kimya değil. Hayat bilgisi.

Hocam ben direkt olarak internet ile ilgili bir şey kastetmedim. Bilginin ulaşılabilirliğine değinmek istedim ki gayet önemli bir faktör. İnternet dışında, Dünya'nın her yerinde kütüphaneler, basım evleri, derslikler varsa; istediğin bilgiye, bu bilgi hakkında makale veya bir kitaba istediğin zaman istediğin yerde ulaşabiliyorsan; 3. Dünya ülkelerinin çoğunluğunda dahi istediğin bilgiye bir şekilde ulaşabiliyorsan ben cahillik tercihtir der susarım. Benim şahsi düşüncem şudur ki; bulunduğumuz yüzyılda her duyduğuna gerçekliğini sorgulamadan inanan, kendi uydurduğu veya başkasının söylediği saçmalıga körü körüne inanan, araştırma denilen şeyi hayatında bir kere yapmamış kişinin cahiliyeti kendi tercihidir. Geçmişte olsa bir şekilde kabul edilebilirdi, yaşanılan çevre, bilgi kaynaklarının çevre ile kısıtlı olmasi vs. ama özellikle bulunduğumuz yüzyılda kabul edilebilir olduğunu kesinlikle düşünmüyorum. Çevre her ne kadar etkili olsa da bu durumun farkına varmak istemesi, bu durumdan sıyrılıp kurtulmayı seçmesi yine kendi tercihidir. Sizin düşüncenize de saygım sonsuz tabii ki. Bu forumda da kendini kanıtlamış kişilerin büyük çoğunluğunun kendi isteğiyle çevresinden sıyrılmayı seçip bu durumlara geldiğini düşünüyorum.

Cehalet bence hem tercih hem de zorunluluk olabiliyor. Tercih çünkü bazıları özellikle öğrenmeye karşı. Bunu resmen gözlerinle görebiliyorsun. 20 kere anlatıyorsun kanıtları gösteriyorsun ama adam hala siyaha beyaz diyor Zorunluluk çünkü bazılarının imkanı yok öğrenmeye. Çevresinde öğretecek kapasitede insan olmuyor. Cahil birine denk gelip onu dinledikten sonra da cehaletin pençesine kapılıp gidiyor maalesef. Ağaç yaşken eğilir sözü ne kadar doğru. Büyüyüp yetişkin olduktan sonra ona siyahın beyaz olduğunu nasıl anlatacaksın ki.

Toplumun işine gelen bu şekilde yetişmemiz, günümüzdeki imkanları düşündüğümüzde, her şeye rağmen gözünü açamayıp, toplumun isteklerini kabul edenler bu yolu seçmiştir. Öte yandan cehaletin getirdiği birçok avantaj var, insan ilişkilerinin iyi olması, kafanızın rahat olması gibi istekleriniz varsa toplumun bu dayatması makul bir seçenek gibi görünebiliyor.

Buna pek katılmıyorum açıkçası ben ya. Yani herkesin imkanı yok ki. Cemaat yurdunda büyüyen, dergahlardan çıkamayan bir çocuğa dinleri nasıl anlatabilirsin ki mesela? Örnek olarak verdim yani her konu için düşünebiliriz bunu.

@painkiller Anıl abinin yorumuna katılıyorum. Bazıları öğrenmek istemiyor bazıları da gerçekleri öğrenmeyi istemiyor, gerçeklerden korkuyor. Aynı bu @Technolock denen zat gibi. Diğer konu kapandı cevap veremedim. Burada cevabını vereyim senin. Hac 47 ayetini de iyi biliyorum merak etme. Mearic ayetinde 1 gün 50 bin yıla denk geliyor daha fazla diye onu attım sana ama anlamadığın için değişen bir şey olmamış senin için. Allah katında 1 gün 1000 yılda desen, Mearic 4 ayeti gibi 1 gün 150 bin yıla tekabül ediyor desen de değişen bir şey olmuyor bunu anla. Allah katında 1 gün 1000 yıl olsun sen dünyayı 2000 günde evrenin geriye kalanını 4000 günde yapıyorsun bu akıl dışı bir açıklama.(Evreni 6 günde yarattım diyor dünyayı 2 günde yarattıysan evrenin geriye kalanını ise 4 günde yaratmış yani, 4 sayısı oradan geliyor sonra çıkıp deme bu 4 sayısı nereden geliyor) 150 bin de desen değişen bir şey olmaz yine aynı mantık hatası var sadece sayı büyüyor. Evrenin geriye kalanını dünyadan 2 kat bir sürede yapamazsın. Bir de bana utanmadan anlama yetisi zayıf diyor az utan ya anlama yetisi asıl senin zayıf. Evrenin geriye kalanını sadece dünyadan 2 kat uzun bir sürede tamamlıyor ve bu sana mantıklı geliyorsa işin yaş senin. Şüphesiz, senin rabbinin katında bir gün, sizin saymakta olduğunuz bin yıl gibidir. Bir de diyor ki Allah katında gün farklıymış sözde ayette açıkça yazmış bu yukarıdaki ayeti de sen attın. Sizin saymakta olduğunuz 1000 yıl gibidir diyor burada ne aşama, ne de evreden bahsediliyor. Kullanılan gün bildiğimiz gün kavramı. Papağan benzetmesi sizleri anlatıyor. Hep aynı argümanla geliyorsunuz açıkça yazmasına rağmen yok aslında orada öyle demek istemiyor diyen kendini kandıran bir kitlesiniz. Aynı ayetin Tevrat'ta olduğunu belirttim, yedinci günde tanrı dinlendi diyor Tevrat, Kuran ise dinlenmeye gerek duymadı diyor. Bunu özellikle belirtmesi size hiç mi bir şey çağrıştırmıyor? Çıkıp Tevrat'ta gün kavramı geçmiyor diyebilecek misin görelim seni, değiştirildi deme lüksün de yok, zaten okumamışsın bu kadar hakaret etmen bu yüzden zaten. Zerdüştlük ile benzerliklerini atıyorum zoruna gidiyor bunlar her zaman nette dolaşan şeyler kopyalama yapıyorsun diyor tabii senin gibilerin vereceği cevap olmayınca bu tür saçmalıklara başvuruyorlar. Arapça bu kadar zengin bir dildir, o halde 'evre/dönem' anlamına gelen farklı bir sözcük kullanılabilirdi. Mesela sözlüğe baktığımızda, şöyle bir tablo ile karşılaşıyoruz; evre / safha / aşama -> devir -> dönem -> gün -> Var mı bir benzerlik? Yok. Demek ki Arapça'da "gün" ile "evre', aynı şey değil. Buradan anlıyoruz ki, Kuran'daki "6 gün" ifadesi, bildiğimiz anlamda 6 gün'dür. Yani 144 saat olan 6 gündür. Aksini her kim iddia ederse etsin, yaptığı şey sadece yorum hilesidir. Senin gibiler için Carl Sagan ve İbni Haldun'un çok güzel iki sözü var. Her akıl gücünün yetmediği, idrak edemediği şeyleri inkar eder. Eğer yeterince uzun süre aldatılmışsak, aldatmacayı ortaya koyan her türlü kanıtı reddederiz. Gerçeği bulmakla ilgilenmeyiz artık. Aldatmaca bizi kafeslemiştir artık. Tuzağa düştüğümüzü kendimize bile itiraf etmek acı vericidir çünkü. İnanmayı yeğlediğine, daha kolay inanır insan. Bu nedenle, zor şeyleri, araştırmaya sabrı yetmediği için reddeder; akla yatkın olanları umudu azalttığından; doğanın derinliklerini batıl inançlı olduğundan; deneyimin ışığını kibir ve gururundan; alışılmadık inanışları bayağı görüşlere bağlılığından dolayı reddeder. Son olarakta beni bilen biliyor sitede öyle senin gibi bilgisiz biri de değilim. Tüm kutsal kitapları da okumuş biriyim. Öyle senin gibi okumadan, bilmeden yorum yapmam. Hakaret ettin diğer konuda raporlarım umarım ceza almışsındır.

İstanbul'un en iyi mahallelerinde oturan baba parası paşalar ise tercih. Köyde ya da cahil bir anne ve babanın yanında büyümek maruz kalmaktır bana göre.

Herkesin elinin altında aynı imkanlar yok, herkesin çevresinde de kaliteli insan yok. Tarihi devrimlere baktığımızda da her buluş/icat her yere aynı anda, aynı zaman diliminde ulaşmıyor. Kimisi daha erken, kimisi daha geç. Cehaletin özelliği budur işte. Herkes kendini en doğru görür dolayısıyla birçok şeyin farkına varmaz. Onlara sorsan "ben cahil değilim, bir bildiğimiz var da konuşuyoruz" diyecekler ona bakarsak. Çünkü her şeyi biliyorlar. Her şeyi bilen insana da hiç kimse bir şey anlatamaz. Kronik bir durumdur, bu yüzden çocuklukta alınan eğitim önemli. Çocuklukta atılan küçücük bir temel, o bireyin hayatını kurtaracaktır. İstememe durumunu şöyle açıklayayım: Mesela yıllar boyunca bir kültüre, ideolojiye, dine boyun eğmiş ve bunu benimsemiş bir insanı kolay kolay vazgeçiremezsiniz. Çünkü onunla büyümüştür, iç içe olmuştur. İstememe durumu değil farkına varamama durumu var. Çünkü beyin belirli düşünce kalıplarıyla küçük yaştan beri sınırlandırılmış. Hayal gücü zayıflamış, düşünce dünyası daralmış bireyler oluyorlar. Dolayısıyla bir seçim değil diye düşünüyorum. Tabii sizin fikrinize de hak veriyorum bir yandan. Bu kadar imkana rağmen nasıl bu kadar bilgisiz olunabiliyor? Bu sorunun cevabını da yukarıda belirttiğim eğitime dayandırıyorum. Çocukluk yaşından beri alınan veya alınamayan eğitim.

Aynen dediğin gibi. Zorunluluk kısmında bahsettiğim gibi. Çocuk yaşta cehalete düşmüş birine anlatamazsın ki kolay kolay. Yani çok nadir de olsa içinde bir öğrenme ışığı olacak ki anca o zaman belki. Yani çocukluktan beri kadın dövmeyi görmüş ve ailesinde de bunu normal karşılayan insanlar olan bir çocuğa büyüdüğünde kadınların ne kadar değerli olduğunu ve saygılı olması gerektiğini nasıl anlatabilirsin ki ona. Maalesef kadın, onun için sadece çocuk doğuran, ev temizleyen bir şey olacak. İnsan olarak bile görmeyecek yani. Hani doğduğun coğrafya, yer kaderindir diye bir laf çıktı ya. İşte ne kadar doğru olduğunu düşünün bak.

Maalesef günümüz şartlarında açıp bir kitap okuyan veya mantıklı bir sorgulama yapan insanları alkışlamayı tebrik etmeyi ihtiyaç gibi görüyorum valla Sadece bizi değil bütün yaşamı asıl tehdit eden şey cehalettir bence.

Anıl abi sana geceleri bir şey oluyor "geçen de erkek memesi mi sevelim" gibi bir şeyler diyordun.

Cehalet 21. yüzyılda bir tercihtir. Sadece etrafına, geriye bakman bile sana bir çok şeyi gösterir.

Cehaleti tercih olarak görenlere sorum: Cahil insan cehaletinin farkında mı? Bence değil. Farkındalık oluşmadığı için cahil diyoruz zaten. Bunu da kendi isteğiyle yapmıyorlar ne yazık ki.

Farkına varmaması var, bir de farkına varmak istememesi var. İkisi çok ayrı şeyler. Herkesin kendi dediğim doğrudur dediği bu yüzyılda, kimse farkına varmak istemediği için cehalet, bu yüzyılda bir tercihtir diyoruz.

Ben tercih olduğunu düşünüyorum. Bu süreçte birkaç yıl önce gerçeklerin farkına vardım. Gerçek anlamda bilgi öğrenmeye başladığımda buna ne kadar aç olduğumu hissettim. Sürekli öğrenme sürecimi sürdürdüm, hala da devam ediyorum. Bilgi, bilgiyi çekiyor. Bu dönemde çevreye bakış açımda gözle görülür bir şekilde değişme oldu. Meğer bilgili sandığım kişilerin hepsi bildiğini sanıyormuş. Tabi bu tip insanların çoğunluklu olduğu ortamlarda hatalarını sürekli düzeltmemden dolayı nasıl oluyorsa "Kendini Beğenmiş" damgası yemekten kaçamıyorum. Bu tip kişilerle ilişkimi kesiyorum/ciddi mesafe koyuyorum. Sağlıklı bir insan beyni, çalışan birinin bilgi sahibi olacağını bilir. Maalesef bazı insanlarda bu sadece bilmekten öteye gidemiyor, bunun için bir uğraş sergilemiyorlar. Buradan hareketle seçimin söz konusu olduğunu düşünüyorum.

İnsanlar cevapları almak istedikleri şeyler olan soruları sık sık soruyorlar, sizler hayatınız boyunca dünyaya muhalif bir bakış açısıyla yaklaşmış olabilirsiniz ancak toplumun çoğunluğu böyle değil. Onların almak istedikleri cevaplar dolayısıyla soruları kısıtlı, sizinkiler değil. Toplum, kendini uyuttuğu şeyleri ortak olan bir grup insandan fazlası değil, ayrılanların farkı seçimlerini farklı değerler üzerine yapmış olmaları.

Tabii tercihtir.

Tercih olsaydı kesinlikle tercih ederdim. Maruz kalmakla alakalı.

Hiç bir sonuç, sadece bir sebepten ötürü değildir. Benim dışımdaki insanın hali hakkındaki savlarım, sadece benim onu gözlemleyebildiğim kadardır. Bu gözlem ise çoğunlukla yapılanlar ile alakalı olur. Misal, adam yere çöp atıyor ise yere çöp atılmaması gerektiğini öğrenmemiştir. Bunda sebep nedir? Bilemem. Cahil midir? Çöpün, çöp kutusuna atılması gerektiği konusundaki eğitim doğru düzgün verilmemiştir. Bunun önemi ona aktarılamamıştır. Genelleyebilir miyim? Genellersem işin içinden çıkamam. Cahil, mana olarak bilmeyendir, hükmü ise çerçeveyi çizenin elindedir. Daracık aklı ile yetersiz delil neticesinde birine cahil deme cüretinde bulunmak ne de güzeldir ve en çok şikayet edilen ama en çok mevcut olandır.

Aslında tercih denebilir. İnsan, bir bilgiyi öğrenmemeyi seçerek cehaleti tercih eder. Sonuçta herkesin kendine ait özgür hür iradesi var. İnsan, o bilgiyi öğrenmemeyi seçiyorsa kendi tercihidir.

Anıl abim istisnalık bir durum yok. Benim annem okula gönderilmedi, kuran kurslarına gönderildi. Ama annem 25 yaşında heves etti ve okuma yazma öğrendi. Aynı şekilde dedem dinine çok düşkündür okuma yazma öğrendi gördüğüm her an bir şeyler okuyor yalanım yok. Babam ise ortaokula gönderildi okuma biliyor yazma da biliyordu ama kendini hiç geliştirmedi. Neden kolaylık, çünkü bu bir tercihtir.

Cehalet tek türlü değildir. 2 tanedir. Cehl-i Basit Cehl-i Mürekkep Cehl-i Basit: Cehaletinin farkında olanın cehaletidir. Cehl-i Mürekkep: Kendini alim sananın cehaletidir.

Cehalet; bilmezlik, bilgisizlik. Cehalet çoğu zaman mutluluktur. Tabii burada cehaleti nasıl ele aldığımız önemli. Doğduğu günden beri hep doğru olduğuna inandığı bir şeyin aksini bir insana gösterirseniz kimisi üzülür ve inanmamayı seçer. Kendi bildiğiyle, inandığıyla mutlu olduğu içindir bu. Gerçek her zaman mutluluk ve huzur getirmez. 2 yıllık bir ilişkin olduğunu düşün, karşındaki kişinin seni son 1 yılda aldattığını öğrendiğinde hissedeceğin mutsuzluk çok büyük olur. Ancak o güne kadar bu 1 yıl boyunca çok mutluydun. mutluydun çünkü bilmiyordun, şüphen varsa da öğrenmek istemiyordun ve cehaleti seçiyordun bu korkudan ötürü. Hatta bazı kişiler gerçeği görse bile inkar eder, inanmamayı seçer kendisini bu yıkımdan ve üzüntüden kaçırmak için. Evlatlık olduğunu öğrenen çocuklar için de böyledir. Cehaleti ve öğrenmemeyi seçmeyi tek bir konuya bağlamak zor, çünkü bu insanın içerisinde var. Bir insan, obje, marka, inanç vb. ne olursa olsun kişinin kendi değerleri, bildikleri ve gerçekliğine inandığı bir şeyin tersini kabul etmek zorlu bir durumdur. Kabuğuna çekilip cehaletiyle mutlu olmak çoğu kişi için daha huzur verici olur.

Bu kişiden kişiye değişir. Kimisi cahil kalmayı tercih eder, hiçbir şey öğrenmez sorgulamaz, öğrenmeye ihtiyaç duymaz. Kimisi ise farkında olmadan herşeyi bildiğini sananr. Bu kişiler maalesef sonraki nesilleride böyle yetiştiriyorlar. Ben ise bu bilgi ve birikimimi sonraki nesillere aktarmak için çabalıyorum. Öğremeyen, sorgulamayan insanın hayvandan farkı yoktur.

Evet, çok küçük ihtimalle çevre faktörü olmayabiliyor. Ancak şunu da fark ettim: Bu durumdaki kişiler, kendilerini çevresiyle entegre etmeyen ve çevresinden soyutlayan kişiler oluyor. Yani çevresi ne kadar kötü olursa olsun o etkilenmiyor çünkü çevreyle bir alış-verişi yok.

İletişimin bu kadar kolay olduğu ve internete ulaşılabilirliğin bu kadar yüksek olduğu dönemde cehalet kesinlikle tercihtir.

Arkadaşın da dediği gibi günümüzde cehalet bir tercihtir. Bu çağda insan ailem kim ki ben ne olayım veya çevrem böyle diye bende böyleyim diye avutamaz kendini. Soğukta sokak lambasının altında ders çalışmak.

İnsanlar sırf düşünmek istemediği için araştırmaktan korkuyorlar çünkü buldukları şey onu değişime götürebilir. Bazıları huzuru bir şeye körü körüne bağlanmakta buluyor mesela tanrı gibi. Tanrı sana kim olduğunu kitaplarda, ahlak değerlerinde ve aile kültüründe karşına çıkarıyor ve inanmaktan başka bir tercih ihtimalini bile düşünemiyorsun. Benim için bu anadan üryan doğmak ve kendi seçiminle sonradan doğmak olarak adlandırılabilir. Ama cehalet bazen bireysel olarak kötü bir şey değildir. Huzurlu bir şeydir. Toplumsal zararları vardır kanımca.

Hayır sonlanmadı, sonlanmayacak da. Çevrenin canlıya/bireye etkisi çok eskilerden beri bilinen bir kanun. İnternetin bulunması tercih olduğu anlamına gelmiyor. Bu kadar basit düşünmemek lazım. Ona bakarsak 15. yüzyıldaki yaşanan gelişmeler de çağının büyük gelişmeleriydi. Rönesans, coğrafi keşifler vs. Matbaanın bulunmasına rağmen cahil insanlar vardı. Günümüzde de böyle. Cehalet tercih olsaydı zihnimin içindeki komplike düşünceleri terk eder ve cahil olurdum. Önüme gelene ukalalık taslardım. Zira cehalet mutluluktur. Çevre ve eğitimle alakalı. Kimse kendisi bilgin olarak doğmuyor, her şey deneyimlerin ve tecrübelerin bir ürünü. İnsan zihni boş bir levhadır. Ne konulursa o alınır. Küçücük bir çocuk kalkıp da bugün; "Camiye gideyim." ya da "Elime bir Tolstoy, Dostoyevski alayım da okuyayım." demez. Çevresinin telkiniyle olur bunlar. Ve belli bir yaşa geldikten sonra da bu çocukluğunda verilen tohumlar çok güçlü meyvelere dönüşürler. Eğer çocuk belli kalıplarda sınırlandırılarak yetiştirildiyse cahil olacak ve hayatının ilerleyen günlerinde/yıllarında kuvvetle muhtemel kör bir cahil olarak kalacak. Eğitilmesi çok zor olacak. "Ağaç yaş iken eğilir" sözünün anlamı burada yatar. Velhasıl tamamen şans, fırsat, çevre faktörleriyle alakalı. Her yerde, herkeste aynı imkanların olmadığını bir kez daha belirteyim.

Tebrik edilecek bir yanım yok hocam. Bunları yapmayanların ayıplanması gerek. Bunları yapmayanlar cahilliği tercih ediyor. Mutlu ve umutlu bir cahil olarak yaşamayı tercih ediyor.

Konuyla ilgili Malcolm Gladwell'in Outliers isimli bir kitabı var, öneririm. Kısaca özetleyecek olursak; tamamen şart/fırsat ile ilgili. Zengin, orta halli bir ailede doğan çocukla bunlara görece daha zayıf gelirli ailelerde doğan bireyler/çocuklar aynı olmuyorlar. Yüksek bir ihtimalle durumu iyi olan ailede doğan çocuk daha bilgili/daha başarılı olacak. Aynı şekilde çevre faktörü de var. Etrafınızdaki insanlar bilgiye aç olan, araştırmacı insanlarsa bu özellik size de eklenir ve siz de devamlı okur ve bilgilenirsiniz. Bunun tersine etrafınızda sürekli "kahve insanı" olarak nitelendirilen amca, dayı, enişte gibi her şeyi bildiğini sanıp, bilmediği konuda da konuşan dolayısıyla bilmediğini bilmeyen insanlar varsa işiniz zor. Sürekli karşılaştığım bir durumdan bahsedeyim: Birey doğmuş, belli bir yaşa kadar gelmiş, büyümüş. Ben bu insana çok basit bir bilgiyi verdiğim zaman olağanüstü reaksiyonlar gösterebiliyor. Şaşkın bir halde bana bakıyor zira ömrü boyunca bu basit bilgiyi ona veren, bu konuyu ona anlatan olmamış. Bu da çevre=şans faktörünü benim için doğular nitelikte.

Dediklerinize katılıyorum + bir şey eklemek istiyorum. Videodaki abinin dediği gibi eğer biz de onların yaşadığı süreci geçirseydik muhtemelen onlar gibi davranacaktık. Yani iş dönüp dolaşıp şansa geliyor. Olasılıklar, ihtimaller, en küçük şeylerin bile insan zihninin gelişiminde ne kadar etkili olduğunu görüyoruz. Bu soru aslında başka bir soruya da bizi götürüyor. Özgür irademiz gerçekten var mı?

Siz de haklısınız ama söylediklerinizin geçerliliği önceki yüzyılın bitmesi ile -neredeyse tamamen- sonlandı. Tabi ki hala istisnalar var, yok değil ama Dünya'nın genel durumuna baktığımız zaman, cehaletin kesinlikle bir tercih olduğunu düşünüyorum.

Cehalet maruz kalmadır. Şöyle açıklamak isterim. Ordu'nun köyünde yetişen bir çocuk ile, İstanbul'da en iyi kolejde yetişen çocuk bir değildir. Üstelik köyde ki çocuk "o bilgileri nerede kullanacağım" tarzı diyerek çok fazla bilgi istemeye ildir. Ya da tam tersi de olabilir. Burada hiçbir yere kötü demedim. Yanlış anlaşılmasın. Yani ordu memleketim olduğu için ve köylerinden haberdar olduğum için söyledim. Yani bence maruz kalmaktır.

Hocam bunu nasıl açıklayacağız? Bir insan neden öğrenmeye karşı olur? Ben bunun da öğrenilmiş bir şey olduğunu düşünüyorum.

Kesinlikle. İnsan çevresinin bir ürünüdür.

Hocam şöyle bir durum var. Herkesin bilinç düzeyi ne yazıkki aynı değil. Bunun aynı olmamasının birçok sebebi var: aile, toplum, çevre. Bizim farkındalığı yüksek bilinçli biri olmamız, kitap okumamız, araştırma yapmamız vesayre tamamen bizim keşfettiğimiz bir durum değil. Yani demek istediğim yazdıklarınızı bildiği halde yapmayan, tercih etmeyen biri muhtemelen yaşadıklarından dolayı böyle bir durumda olabilir. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et 1.29.45. saniyeden itibaren izlemenizi istiyorum.

İnsanın ailesi çok kültürsüz ise çocukları da öyle oluyor. Kendini geliştirmek istemiyorlar. Okula gitseler bile dersleri dinlemeyip, kavga çıkarıyorlar. Internet tabi bir etken ama cahil insanın takip ettiği sayfalar da cahil sayfaları oluyor. Kendini o ortamdan soyutlayıp geliştirmiş insan sayısı çok azdır.

Bundan kırk, elli yıl önce eğitim almanın çok zor olduğu dönemlerde belki gerçeklik payı olabilirdi. Ama bugün neredeyse herkesin cebinde bilgisayar varsa... Kitap fiyatları bu kadar ucuzlaşmış, bilgiye ulaşmak bu kadar kolay hale gelmişse... İnternet ile tüm dünyayı evine sığdıra biliyorsa... Bu tez bugün doğru değildir. Misal kişi televizyonda belgesel izlemek varken evlilik programları izliyorsa, "Bilgi"sayarını, bilgi haricinde her alanda kullanıyorsa, zaman bulmasına rağmen kitap okumuyor ise cehalet kişinin kendi tercihidir. Evet eğitim önemlidir ama eğitim sadece kapıyı aralar kapıdan geçip geçmemek kişinin kendi tercihidir. Bizim yurdumuz insanların durumu bilmiyorlar ama bilmediklerini de bilmiyorlar.