Hayatta ben en çok babamı sevdim. Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk Çarpık bacaklarıyla ha düştü, ha düşecek Nasıl koşarsa ardından bir devin, O çapkın babamı ben öyle sevdim. Bilmezdi ki oturduğumuz semti, Geldi mi de gidici hep, hep acele işi! Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi. Atlastan bakardım nereye gitti, Öyle öyle ezber ettim gurbeti... Sevinçten uçardım hasta oldum mu, 40'ı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul'a, Bi helalleşmek ister elbet, değil mi, oğluyla! Tifoyken başardım bu aşk oyununu, Oh dedim, göğüsüne gömdüm burnumu. En son teftişine çıkana değin Koştururken ardından o uçmaktaki devin, Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için Açıldı nefesim, fikrim, canevim. Hayatta ben en çok babamı sevdim...