"No Pain No Gain" felsefesine veya hareketine -artık adına ne diyorsak- bakarsanız anlarsınız

Çoğu başarılı olmuş yada dünyaca tanınmış insanların hayatları hep zorluklarla doludur. Örneğin hepimizin bildiği Cristiano Ronaldo küçükken çok fakir olması, Da Vinci'nin aile ilişkilerinin kötü olması, Mustafa Kemal Atatürk'ün erken yaşta babasını kaybetmesi veya Stephen Hawking'in bedensel engeli olması. Sizce bu olayların bu insanları başarılı yapmada etkisi var mıdır? Yoksa tanrının bir çift oynu mudur? Başarılı olucak insanlar bu zorluklara göğüs gerdikleri için mi başarılıdır? Yada zorlukla karşılaşmamış insanlar başarıya ulaşamaz mı? Fikirleriniz neler?

Benim şu ana kadar hiç zorluk denebilecek şeyler gelmedi . Bazen düşünüyorum sen zayıf biri misin diğe. Ben de herkes gibi başarılı olmak isteyenlerdenim haliyle araştırınca bunlar çıktı karşıma sonra dedim ki sen hiç zorluk yaşamadın fakat herkesin kendi zamanını yaşadığını da unutmadın. Herkes kendi zamanını yaşar, kimisi 50 yaşında başarılı olur 100 yaşında ölür kimisi 20 yaşında başarıya ulaşır 30 yaşında ölür. Böyle olunca dedim ki senin daha önüne çok zorluk çıkıcaktır. Elbette hayat sana da acısını gösterir o yüzden inanmaya devam ettim

Başarının nasıl tanımlandığı önemli bence. Gerçek anlamda başarılı olmak pek kolay bir şey değil ve zorlukları var tabii ki ama her insanın hayatında benzer acıların yaşandığını hatta daha da fazlasının yaşandığını göz önünde bulundurunca en önemli etkenin bu olmadığını görmüş oluruz diye düşünüyorum

Her çıkışın bir inişi vardır.

"Zor zamanlar güçlü adamlar, güçlü adamlar güzel günler, güzel günler de zayıf adamlar çıkartır"

Başarıdam kastım Tesla, Da Vinci, Hawking gibi insanlar. Bunların hayatının hepsi zorlukla dolu fakat hepimizin hayatında buna benzer zorluklar var demeniz çok mantıklıydı. Hiç böyle bakmamıştım. Teşekkürlerimi sunarım

Zorlukların başarıya ulaşmada etkisinin çok yüksek olduğu bir gerçek. Kendimden örnek vermek gerekirse gitar kursuna ilk başladığımda 1. sınıftım ve yarım boy değil tam boy bir gitarım vardı. Üstelik teyzemin eski gitarı olduğu için perdelere basması falan iyice zorlaşmıştı. Ben orada 7 yaşında başladığımda bana yaşı en yakın çocuk 12 yaşındaydı. Hep benimle uğraşırlardı. Şimdi onları çıkarsan karşıma hepsinden iyi çalarım. Tamam bir Clapton falan değilim ama kendi çapımızda yapıyoruz bir şeyler Kısacası başlarken ne kadar zorluk çektiysen o kadar başarılı olursun. Beni öldürmeyen şey güçlendirir de diyebilirsin buna.

Bence şöyle, hayatı sıkıntısız olan insanlar halinden mutludur. Uğraşmak istemeyebilir bir şeyler ile. Ancak zorluklar içinde büyüyen insanlar, bir şeyler yapmak ister, belki de farklı olmak. Zaten sürekli zorluklarla boğuştuklarından üşenmezler, sonuna kadar giderler, çabalarlar. Dediğinizin örnekleri o kadar çok ki. Bunun hakkında bir kitap vardı, okumuştum da biraz.