Kesinlikle. Soruları, harekete ya da çabaya bağlama sebebim de buydu aslında. Bir insanı uygulamaya geçirmediği düşünceler üzerinden değerlendiremeyiz. Sadece düşünceleri sebebiyle, baş tacı edemeyeceğimiz gibi.

Anne sevgisi aşka benzer bir sevgi aslında. Aşka en yakın hatta. Anne sevgisi müthiş fedakarlık ister. O tokat da fedakarlıktır aslında. O tokat en çok anneyi yaralar ama dediğin gibi çocuğunun iyiliğinden başka niyeti yoktur.

Konuda bir sıkıntı var, ona değinmek istiyorum. Tabii benim bir yanlış anlayışım söz konusuysa ekleyin lütfen. İnsanın kişisel çıkarını öncelemeye yönelik tercihlerinden bahsetmişsiniz ve buna yönelik bir problem ortaya koymuşsunuz. Ancak bahsedilen problemi bahsettiğiniz durum direkt olarak doğurmuyor. İnsanların çıkarcı olabilmelerinden bahsetmişsiniz, ki bu doğru fakat bu durumun bahsettiğiniz problemi doğurması için bunun insanların genelinin yaptıkları seçimlerinin özünün bu "çıkar" meselesi olması lazım diye düşünüyorum. Ailemizle olan ilişkilerimizde çıkarı önceliyor muyuz? Bu sadece ailemiz zorunda olmak değil, çok yakınlarımızla olan iletişim içerisinde hala bir çıkar önceleme durumu var mı? Bu tür kişilerle olan ilişkilerimizde bazen çıkarımızın zarar görmesine müsaade etmiyor muyuz? Ailemizden birisinin bir eyleminde kazançlı olsak bile, o kişinin zarar göreceği bilincindeysek buna müsaade eder miyiz peki? Bence bu soruların cevapları işi daha da kompleksleştiriyor. Bizler diğerkam mı yoksa bencil miyiz? Ya da insanlarının genelini kapsayan bir öz geçerli mi? Diğerkamlık veya bencil tutumlarımızda genetik yapımızın etkisi var mı, varsa ne seviyede? Eğer farklı genetik yapılar insanları farklı tutumlara yönlendiriyorsa sizin yaptığınız gibi insanların genelini kapsayan bir problem oluşturmak doğru mudur? Eğer insanların bu tutumları genetik olarak şekilleniyorsa, onları ne raddede suçlayabiliriz?

Negatif ve kötü, çok da toplumsal kavramlar değildir. Bireysel tanımlari daha fazla tercih edilir. Bu bireysel tanımlardan da ortak bir kötüye ulaşılabilir. Burada "insan doğası" ifadeniz çok da net değil ki insan doğasının bir ucu tam zıttına ulaşabilmektedir. Doğamızda var olanla yeteri ilgilenmemiz sebebiyle kötüler ve iyiler içiçe geçmiş olamaz mı?

Fakat sanırım kaçırdığınız nokta şu; annenin anlık ruh haline ve bildiğine göre, dışarıdan birinin uyguladığı anda gayr-i meşru olabilecek bir hareket , aynı şarttaki anne tarafından uygulanınca meşru olabilmektedir. Anne ile dışarıdakinin farkı nedir? Ve bu iki kişinin aynı hareketinin, çocuk üzerindeki öğretisinde ne fark vardır? Çocuk neyi öğrenir?

Geçmişte de insanın önceliği kendi çıkarlarıydı çünkü hayatı ve neslinin devamı buna bağlıydı, yerleşik topluluklar oluştukça bu kişisel çıkarlar sorun olmaya başladı ve ortaya hukuk kuralları, din gibi kontrol mekanizmaları ortaya kondu. Bu kontrol mekanizmaları ortaya konsa da kişisel çıkarlar tamamıyla silinmedi ve bu sefer gizli şekilde hareket etmeye başladı. En basitinden topluluk liderliğini ele geçirmek gücü getiriyor ve neslinin devamı için en garanti şekilde yaşamayı sağlıyordu ki insanlar da topluluk liderliği için gizliden gizliye hareket ettiler. Modern zamanlarda da şirket ve devletler içerisinde örneklerini görebilirsiniz insanlar üst mevkiye çıkmak için her türlü eylemi yapabilirler. Aşk ise topluluğun dağılmaması için uydurulan güçsüz erkekleri de topluluk içinde tutmayı hedefleyen ve o erkeklerin de neslinin devamının sağlanması için uydurulan bir kavram. Modern zamanlarda bu tarz amaçların önemi kalmadı çünkü insanlık olarak hem gücümüz hem de nüfusumuz bu dertleri çok uzun zaman önce geride bıraktı. Aşk kavramı 18. yüzyıldan sonra anlamını yitirdi. Belki daha önceleri de yitirmiş olabilir ama nüfus gene azdı dolayısıyla pek eski dönemlere bakılamaz. Sanayi devrimi 18. yüzyılda gerçekleşti ve bir nüfus patlaması oluştu.

Sevgi kütle çekimse aşk karadeliktir. Aşk aşırılık değil bence. Sevginin olması gereken hali. Sevgi bencillik içerir ama aşk tamamen yok oluştur. Ölen bir daha ölmez. Bu yüzden aşıklar ölümsüzdür.

Harcanılan vakit ve efor sadece çabayı sarf eden kişi ve kişiler için önemli, diğer insanlar sadece sonuçları önemsiyorlar.

Güzel bir nokta ancak bunu çıkarcı bir tutum olarak kabul etmek doğru olmaz diye düşünüyorum. Çıkarcılık bireysel bir tutumken bu kolektif bir tutumdur. Kolektif bir çıkar yine güdülür ancak bu çıkar bireysel değildir, bireyin kendisinin menfaatlerine hizmet etmez. Bu sebeple kanımca buna çıkarcılık demek doğru olmaz. Kendi milletinin yararını diğerlerine nazaran daha üstte tutan bir milliyetçinin durumunu da bu konu üstünden konuşabiliriz. Bir milliyetçi kendi çıkarlarını yok sayarak, hatta bunları feda ederek kendi milletinin menfaatine işlere başvurabilir. Bu da yukarıdaki örneği bir nevi benzediği gibi bu da kanımca çıkarcılık değildir. Kolektif bir çıkar güdülse de bu çıkar bireyin kendisinin menfaatine değildir.

Biraz açar mısın? Pek anlayamadım da.

Sevgiyi bilmediğimiz ya da öğrenmediğimiz için olabilir mi? Anne sevgisinde bile, dayak hoş görülebilir bir durumdadır mesela. Sebep? Seven niye zarar vermek istesin? Çünkü öyle öğrenmiştir. Fakat atilan her tokat, itaate dair öğretidir. Doğruyu yanlıştan ayırmayı değil, ona uyman gerektiğini söyler. Aşkın yukarıda bahsettiğim hususla zaten bir derdi yoktur. O, sadece elde etmekle ilgilenir. Sonsuz aşk denilen ise yalnızca masallardadır.

@ZCPS21 önemsizlerin, ortak noktaları yakalayabilmesi umuduyla...

@Fleew667 @494528 kişisel çikarı yadsımıyorum. Kişisel çıkarin negatiflerini ayırmak gerektiğini düşünüyorum ve insanların da illa ayrılması gereken bir nokta varsa, bunun kişisel çıkar ile temellenmesi gerektiğini ifade ediyorum. Yani yüceltilmesi gereken, "benciller" değildir, Kendi refahını, diğerini düşünmeden inşa etmek de matah bir eylem değildir. Yapmak istiyorsan yaparsın da ondan sonra, "Bu dünya niye böyle?" diye yakınmaman lazım ki sen de onun parçasısın. Romantik de olduk, güzel. Bakalım daha neler olacagiz?

Biraz temellere, ilk sorulması gerekene dönelim. İnsanın, düşünsel herhangi bir oluşumu; herhangi bir başkası tarafından, çıkar maksatlı kullanılabilmektedir. Bu, insanın eseridir. Yine insan, bir başkasının sözüne, sadece çıkar maksatlı onay verebilmektedir. Bu da insanın tercihidir. Yine insan, kendi yaptığını; kendi varlığını koruyabilmek adına, bir çıkar yola bağlayabilmektedir. Bu da insanın seçimidir. O halde, insanın düşüncesi, insanın onayı, insanın seçimi aynı noktaya dayanmaktadır da o insanın çabası, ne içindir? Ve neden, ayrılıklar, düşünceler, onaylar, aynı noktada tıkanmış; çaba göz ardı edilmiştir?

Dediğiniz gibi sorular, bir karmaşıklık oluşturuyor tabii ama bakışınıza göre, temelde bu da bir nevi "kendini kollama" hususuna bağlanabilir. Sonuçta, biz direkt ilişki kurduklarımızla olan bağımız sayesinde, onların da iyiliğini; dışarda kalanlara nazaran daha önde tutmuyor muyuz? Bir de konunun özünde, "kişisel çıkar" ile alakalı kurduğum ortaklık aslında harekette de bir ortaklık olduğu vakit, anlaşılabilir. Hareketin etkilerini değerlendirerek, düşüncenin ve buna sahip olan kişinin, yararlı ya da zararlı olduğu ayrımını yapmamız gerekirken; sadece düşünce ya da ilişki bağımız sebebiyle, bu kişilerin çoğu zararlı hareketini görmezden gelebilmekteyiz. Duygularımız, önceliklerimiz, doğal dürtülerimiz; iyi ve kötüyü değerlendirme yetimizin önüne çokça geçebilmektedir.

Fikir alışverişi yaparken neden hakaret etmeye başladınız anlamadım. İyi günler.

Hayatım boyunca edindiğim bir tecrübe var. İnsan denilen varlık ancak kendisi için değil başkası için yaşarsa huzur bulabilir. Çünkü kendini tatmin etmek imkansız. Asla sınırı yok. Ama başkasını tatmin etmek çok kolay. Modern insanın en büyük sorunu sürekli kendini tatmin etmeye çalışması, hayatının merkezine sadece kendisini almasıdır. Bu yüzden eski aşklar artık yaşanmıyor. Gerçek aşkta merkezde maşuktan başkası olmaz. Sevginin temelinde fedakarlık var. İnsan olmanın gereği sosyalliğin gereği fedakarlık. Kendini feda etmek. Kendini feda edersen huzur bulursun. Yani çabanın gayesi kendin değil başkası olmalı.

@mahfuzz açayım, cağımızda insanın önceliği ve ona öğretilen "kişisel çıkar"dır. Bunu öğrenen ve önceleyenden nasıl medet umabiliriz? Derdin sebebi zaten insanın kendisiyken, neden yakınmaktadır? Gibi gibi.

Ben bu dünya niye böyle diye yakınanlardan değilim. İnsanların güç, cinsellik ve neslinin devamlılığı isteklerinin farkında olarak yaşıyorum hiçbir zaman da insanların eylemlerine şaşırmıyorum. Negatif ve pozitif ya da iyi ve kötü kavramları da insanların toplumu korumak için uydurduğu kavramlardır doğamızda bu kavramlara yer yok. İnsanın doğası öncelikli olarak kendi refahını korumaktır bu öncelik sağlanırken diğer insanları koruyan da zaten hukuk ve din gibi sistemlerdir en başta yazdığım gibi. En basit örnekle bir kız parasız güvencesiz bir erkekle evlenmez çünkü gelecekte çocuğuna ve kendisine bakamaz neslinin devamlılığı sağlayamaz. Eş seçimini de çok dikkatli yapar çünkü eşinden olacak çocuğu 9 ay karnında taşımak ve onu büyütmek emek ister ömründen verir. Cinsellikte bile kişisel çıkar varken bunu inkar etmek ve bu çıkarları bir kenara bırakmalı topluma göre hareket etmeliyiz demek sistemler olmadan imkansızı istemektir.

Empati yoksunu bir insanın, ahkam kesmesi kadar garip bir mevzu yok. Dünya sizin için güllük gulistanlıksa hayatınızın devamının kaybolmaması icin çabanız daim olsun. Ne diyeyim? Konu ne yazık ki sadece sizin gördüğünüz dünya ile alakalı değil. Sorunlari olanlar var.

Biz Orta Doğu çöplüğünde yaşıyoruz, felsefe-düşünmek ve sorgulamak bizim neyimize bir çift memeye dokunamadıktan sonra.

Hali ile buna da cevap vermiş oldum zaten. Artık uyumaya gidebilirim.

Özde farklı noktalarda olduğumuz yerler mevcut. Sevgi ile aşk başka hallerdir. Basit hali ile, sevgi gereklilik fakat aşk aşırılıktır. "Sevdiğini öldürmek" diye bir heyula vardır misal lakin o aşkın eseridir. İnsan, hem kendi varlığını koruyup, hem de başkası için yaşayabilir sanırım. İlla uçlarda gezmemiz gerekmiyor.

Çok romantik düşünüyorsunuz ama olay öyle değil. Kişisel çıkarlar hayatta kalma motivasyonumuzu sağlayan şeydir. Birey her zaman ilk kendine sonra kendi skalasındaki bireylere değer vermelidir. Aksi takdirde kazık yiyen siz olur sonra nerede yanlış yaptım diye depresyona girersiniz. Bir de anne babanızın sevgisinde bile bir çıkar vardır.