Böyle düşünerek çoğu şeyden nefret etme sebebi bulunabilir herhalde. Çocukken masum ve günahsız olmaları büyüdüklerinde de öyle olacakları anlamına gelmez tabii ki ama yine de çocukları suçlu gözüyle bakmamak gerek bence. Sonuçta çocukluğundan bağımsız olarak gelecekte çok kötü şeyler yaşayıp bir suçlu da olabilir. Çocukken masum oldukları için sevmeme nedeni görmüyorum ben sanırım.

Ben çocukları sevmiyorum. Benim düşüncemi tam olarak benimseyen herkes böyle yapar. Var mı benimle aynı görüşte olan?

Bu kafa yapısıyla hareket edecekseniz hiç kimseyi sevmeyin o zaman.

Bence buradaki sevgiden kastımız insanların etrafıdaki çirkin insanlardan bıkıp daha tatlı görünen bir varlığa yönelmesi, onunla iletişim kurmaya çalışması gibi. Tıpkı kedileri tatlı bulmak gibi.

Bıraksınlar çocukken sevsinler, insanlar sahte arkadaşlardan ve acımasız insanlardan bıktı.

Bahsettiğim evlat sevgisi değil. Genel olarak çocukları seven insanlar. Ve ayrıca aşırı sevgi ve övgüyle büyümüş bir çocuk narsist olabilir, insanlar illa sevgisizlik durumunda suç işlemezler.

Çocukları seven insanlara neden çocukları seviyorsun diye sorduğumda masum ve günahsız oldukları için diyorlar. Bu çocuklar büyüyünce acımasız bir suçlu olabilir. O çocuk yapmaz demesin kimse. Kişilik gelişimi genç yetişkinliğe kadar sürer. Bir çocuğu sevmek bir suçluyu sevmek oluyor bu durumda. Ne düşünüyorsunuz?

Ne yapalım hocam sevmeyelim mi?

Asıl çocuk sevgisiz büyüdüğü zaman öyle işler yapması daha olası olur ve sevmelerinin sebebi sadece günahsız olduğu için değil. sevimli gözüktükleri içindir. sen bir kediyi severken günahsız olduğu için mi seviyorsun.