O hikaye anlatan insanların yerini sanırım Işıl Işık aldı .

Ben daha ziyade dinleyiciydim. En son bir korku hikayesi dinleyeli yaklaşık 6 yıl oldu. Onun da içeriğini net hatırlamıyorum. Ki bu hikayelerin tadı yüz yüzeyken çıkar. Anlatıcının mimikleri sizi olayın içine alır. Toplanıp korku hikayesi paylaşmak beraberlik duygusunu, arkadaşlık gibi duyguları pekiştirir. Asıl amaç gerilmek değil beraber zaman geçirmektir.

Hocam dediğinizi anlıyorum fakat her şey gibi hikaye kültürüde değişti. Eksikliğini çok hissetmiyceğim bir kültür ögesini daha kaybettik anlıycağınız.

Yazık bana hocam siz bir hikaye anlatabilir misiniz hem eskileri yad etmiş olursunuz.

Hiç yaşamadığınız bir şeyin eksikliğini hissedemezsiniz zaten. Bu dediğiniz şey gibi: Daha önce hiç mahallesinde oyun oynamamış çocukların mahalle oyunu eksikliği çekmemesi. Tabi o eksikliği çekmez hiç yaşamamış ki

6 yıl farkla kaçırmışsınız hocam bir dahakine artık.

Evet hocam keşke kalsaydı. Bu da bizim bir değerimiz. Bu halk arasındaki korku hikayelerinin derlenmiş hali var mıdır acaba

Hocam mangal eşliğinde oluyomu bence o sekilde daha zevkli olur.

Geceleri çoluk çocuk, genç toplanır ortamdaki bir büyüğümüz korku hikayeleri anlatırdı. Bu hikayeler zaman zaman din ögeleri barındırır zaman zaman barındırmazdı. Sonrasında oradaki herkes sırayla kendi bildiği hikayeleri anlatırdı. Yaklaşık 5-6 yıl öncesine kadar bu kültür vardı. Sonrasında sanki ülkeye yeni bir güncelleme geldi de bu kültür silinikleşti. Belki hala devam ediyordur da ben rast gelmemişimdir. Eğer devam ediyorsa bana da iletiniz. Amma velakin bizden sonraki gelen nesilde hiç rastlamadım. Son düzenleyen: Moderatör: 7 Haziran 2023

İletişim kuramıyorlar ve yorgunlar. Hayat zorlaştı. Eskiden kafalar rahattı bazı konularda, çocuk yetiştirme gibi. Tek kişi aileye bakabiliyor, kadın evde çocuklarla ilgileniyordu. Ev işleri daha rahat yapılıyordu, işten gelen adamlar da daha rahat oluyorlardı. Şimdi zamanlar daralıyor, insanlar geriliyor, çocuklar kopuyor...

Evet Kamp ateşi etrafında da anlatılır.

Bahsettiğiniz kişiyi anladım. Ama benim bahsettiğim hikayeler onunki gibi son zamanlarda popüler olan şeylerden değil. Benim kast ettiğim korku hikayeleri, sözlü iletişim ile aktarılan yani sözlü halk edebiyatından olan. Siz sanırım hiç denk gelmediniz.

Bu kültür devam ediyor mu bilmiyorum. 0-9 yaş aralığı çocuklarla takılırım bunda ne var? Küçük kuzenlerim var, çocukları da severim.

Anadolu korku öyküleri adında bir kitap serisi buldum araştırınca. Bir de zamanında (2017'de) Mehmet Berk Yaltırık isimli bir korku yazarı Edirne ve İstanbul'da korku gecesi düzenlemiş. Tanıtımında şöyle yazıyor: "Korku Gecesi'nde; bir araya gelerek eski soba başı hikayelerini, söylenceleri ve rivayetleri yeniden dinleme ve anlatma imkanı bulacaksınız..." Aradığım şeyi buldum sanırım

Teknoloji. Çocukların büyüdüğü mahalle kültürü direkt yok oldu. Ben daha ilkokulda sahura kadar maç yapardım şimdi çocuklar evde bilgisayardan maç yapıyor mesela. Yetişkinlerle ve kendilerinden büyüklerle bağları çok zayıf çünkü anlaşamıyorlar. Kuşak farkı ilk kez bu kadar açılmış durumda. Daha önce hiçbir nesil internet gibi bir şeyin içine doğmamıştı.

Hem mangal közünün ışığıda loş olur müthiş ortam hocam forumu toplayıp şileye gidelim

O yüzden üzgün emojisi attım ya zaten.

Yaşınız büyüdüğü için rast gelmemiş olabilirsiniz. Herhalde 0-9 yaş aralığındaki kişilerle takılmıyorsunuzdur.

Vikipedi'de bulabilirsiniz. Sözlüklerde var mıdır bilmem.

İnsanlar nasıl geçineceğini düşündükleri için, eğlenmeye vakit bulamıyorlar.

Öncelikle selamlar, saygılar. Rahmetli Üstat Galip Tekin'in TRT Belgesel'e Verdiği Röportaj: -... Sonra ben baktım çizgi romana malzemem kalmadı filan. Ben de fantastik çizmeye başladım. Yani derdini başka bir şekilde anlatmanın yolunu buldurdu bize. Yani Türk halkı biliyorsunuz zor karşısında durmuşlar filan yapar ya. Ya şimdi diyorsunuzdur. Mizah dergisinde böyle fantastik bir şey, 500 tirajlık dergide niye tuttu bu kadar? İlk ben fantastik öykü çizince zorla koydurdum Oğuz Abi'ye . Bunu yapmamamı söylüyordu. Burası Fransa mı? Uçan daireler nerden çıktı? Niye korkutuyorsun milleti? Bizim derdimiz güldürmek. Ama sonra mektuplar yağmaya başladı... Devamı vs. Böyle böyle çizmeye başladık. Sonra bunun niye bu kadar tuttuğunun aslına şöyle farkına vardık; Ben şunu anımsadım: Anadolu'da geceleri: TV yok, radyo yok, bizim büyüklerimiz: Toplaşırdık biz, korku hikayeleri anlatırlardı. Yani inanılmaz korku hikayeleri. Bunları efektleriyle birlikte anlatırlardı. . Haa sonra anladık biz, bizim geleneğimizde varmış korku hikayesi anlatmak. Onun için halka çok sıcak geldi... Türkiye'de mizah dergilerinin doğuş hikayesi

Ben 10'lu yaşlarda iken bize köyde geceleri alkarısı, Kocaoğlan gibi hikayeler anlatır uyutmazlardı. Şu anda kalmadı o hikayeler.

Palavra dinlemekten sıkılmış olabiliriz.