80 darbesine giden süreçte ben bebektim. Öncesi için tanıklık hafızam yok, okumalarım var. Sonrası için hafızamda, işte o küçücük ve basit dünyamızdan korkan bir cuntayı tüm gaddarlığıyla hatırlıyorum. Konuya direkt politik olarak girdim. Zira durum tam da öyle zaten. "Burası merkezden uzak, birbirine hiç yakınlık bağı olmayan bir sürü insan doluşmuş, bunları buradan kolayca söküp atarız" düşüncesiyle çullandılar mahallemize. Aramızda Çorum olaylarını, Nurhak olaylarını yaşayıp kaçmış veya sürgün edilmiş; Güneydoğu'da köyleri boşaltılıp sürülenler, devletin şiddetinden kaçanlar veya kan davalarından oraya sığınanlar; iş bulma umuduyla gelip yerleşebilen "şanslı" insanlar var, yani komple ezilenlerden oluşan bir mahalleyiz işte. Sağcısı, solcusu, Alevisi, Sünnisi, Şafisi, Hanefisi hep biraradayız. Buraya Amerikan cephaneliği sokan yüce diktatörümüz ve iş bilmez şürekası bizi oradan kolayca söküp atacağını düşündü. Oysa biz birbiriyle yakınlık bağımız olmasa da ortak acılarla yoğrulmuş mahalle sakinleriydik. Tarla bahçelerimize el koyup özellikle erkekler işe gitmisken çoluk çocuğun üzerine saldıran, annelerimizin ablalarımızın çaresizce her isteklerine boyun eğeceklerini sanan faşist cuntaya öyle bir ders verdi ki mahallemiz; zamanla asker bile yaptığı eziyetten utanır oldu, sessiz sessiz nöbetlerine devam etmekten başka bir şey yapmaz oldular. Mücadele sadece fiziksel savunma ve karşı koyma değildi elbette. Asıl sorun mahallemizden hepimizi çıkarmaya çalışıyorlar. Hukuk mücadelesine başladı büyüklerimiz ve hiç kimse ayrı davranmadı. Uzun sürse de sonunda hepimiz yerlerimizi hukuken de kurtardık. O işgal de eninde sonunda defedildi. Yaklaşık 10 yıl önce o terkedilmiş cephanelik arazisine konutlar yapılmış. Ben 2004'te ayrıldım Hatay'dan. Mahallemizin yeni halini görmedim. 2012'de bir yakınıma ziyarete gittim ama yine mahallemize gitme fırsatım olmadı. O eski dayanışma kalmamıştır herhalde. Çünkü giden çok olduğu için kalanlar da gidenler de birbirini manen çok arıyor. Sonra biraz yakın ilişkiler ve bunlara dair sorunlarımız, çözümlerimiz hakkında devam ederim.

Kötülüklerini yeryüzünün her yerine bulaştıran bu kadar kötü bir canlı var mı acaba? İnsanoğlu bu dünyayı yok etse de kurtulsak.

Gözlerimden yaşlar süzüldü ağabey, bu haberi komik bulanlara anlam veremiyorum. o7 <3

Daha gözü açılmamışken sokağa atılmış Kangal kırması bir yavru köpek bulmuştum ortaokuldayken. 80'lerin sonuydu... "Zılo" koydum adını. Hakkarili Zaza bir arkadaşım vardı, onunla severdik bu kelimeyi. Yavrucağı yıllarca besleyip büyüttüm. Ben Zılo'yu o da beni aşırı severdik. Mahallemizde 80 darbesinden sonra kurulan bir Amerikan cephaneliği vardı. "Şanlı" ordumuz o cephaneliği korumak için mahallemizi işgal etmişti. Tarlalarımıza, yollarımızın çevresinde ne kadar arazi varsa el koymuştu. İlkokula askeri tel örgülerle kuşatılmış yollardan gider gelirdik. Yıllarca da hem o baskı hem de sık sık ev baskınları devam etti. Ortaokuldayken sigara içmeye başladım. Kenar mahalledeyiz, o yüzden ortaokulda başlamak geç bile sayılır öyle yerlerde. Tabi sigara içmek için evin dışında, sokakta olmak lazım, ailenin yanında içemezsin. Bir akşam, yine mahallenin ortasında arkadaşlarla sigara içmek, sohbet için birarada oturuyoruz. Bir grup asker geldi, bir eve baskın yapıyorlar. Sokakta bizi görünce gelip kimlik falan sordular. Biz çocuğuz ya kimse yanında kimlik taşımaz. Hele de kendi mahallende asla... Kimlik olmayınca çavuştu herhalde, biri hor davranmaya başladı. O ana kadar olayı sadece izleyen köpeğim Zılo öyle bir saldırdı ki asker grubuna. Hem bana hem Zılo'ya tüfek doğrultup hareketlerinde ve tehditlerinde sertleştiler. Beni alıp karakola götürüyorlardı. "Evimiz biraz ilerde, gidip kimliğimi alalım" desem de dinlemiyor kahraman askerimiz. Karakol, 7km mesafedeki merkezde. "Ben ne yaparım bu çocuk halimle karakolda" diye dertleniyorum. Sağolsun bir arkadaş koşa koşa aileme haber vermiş de o zaman hukuk fakültesi okuyan abim zorla almıştı beni ellerinden. Güya yaşım büyük görünüyormuş falan, bahaneler işte... Lisede okula motosikletle giderdim, arkamdan koşa koşa gelirdi 7km'lik yola... Ben okula girmeden biraz severdim, istediği tek şey oydu. Bir süre bekler, okuldan çıkamadığımı anlayınca gerisin geri eve döner, ben gelene kadar bir şey yiyip içmezdi. Mahallemize 10km mesafede denize giderdim. Yine motosikletin arkasından koşa koşa gelirdi. Tabi arada bir dinlensin diye mola verirdim. Deniz suyunu asla sevmezdi, içine sokamazdım. Ama onu kenarda bırakıp kendim tek girince bir süre sonra o da ağlaya ağlaya girerdi denize. Denizli'de üniversiteye başladım. Daha ilk yıl, ben olmadığım için yemeden içmeden kesilmiş. Açlık grevine girmiş bir nevi. Uzakta olduğum için eve seyrek gelirdim. Her gelişimde biraz daha kötü görürdüm. Bir dönem sonuna kadar gelemeyince açlık greviyle kaybettim Zılo'yu. Bazıları birilerinin zehirlediğini falan söyledi ama kendim görmeyince bir şey diyemedim. Şimdi "beni neden etiketledin ki konuya" derdim ama özlemek de güzel. Çocukluk, gençlik ve Zılo'yla ilgili anılarım canlandı gece gece. İçeriğe sonra bakacağım artık...

Labrador Retriever cinsi olan iki yaşındaki 'Coco', sahibinin bardakta kalan içkilerini içerek alkol bağımlısı oldu. Coco, bir aylık tedavinin ardından sağlığına kavuştu. Sahibinin içki içtikten sonra uyuyakalması üzerine bardakta kalan içkileri içtiği düşünülen Coco, sahibinin ölümünün ardından götürüldüğü bakım merkezinde yoksunluk nöbetleri geçirmeye başladı. Hemen tedavisine başlanan Coco, yaklaşık bir ay sonra sağlığına kavuştu. Woodside Animal Welfare Trust isimli sağlık merkezinden yapılan açıklamada, alkolizm tedavisi gören bir köpeğe ilk defa tanık oldukları aktarıldı. Kaynakça

Şunlar da ilk mesajıma ek olsun. Her bölgeden kardeşce yaşayan yoksul çocuklardık ve gençlerdik...

Ben gerçekten konuya odaklanamadım. "Şarap içen köpek" imajı benim Zılo'da da vardı. Direkt oradan anılara daldım zaten. Rahmetli babam her türden ağaca çok düşkündü ve özenle yetiştirirdi. Yaklasık bir dönümlük bahçemizde türlü türlü bitkiler vardı: Dut, hurma, kayısı, şeftali, incir, ceviz, portakal, mandalina, limon, bahçenin uzak kenarında tam hat süs çamları; sebze olarak her şeyi dikerdik. Ama en çok özen gösterdiği şey evimizin 4 duvarının kenarından yukarıda yükselerek çok sağlam bir haymada birleşen 6 kök asma ile damımız tamamen kaplıydı. Üzümleri de şahaneydi. Bir gün üzüm yerken Zılo'ya da deneme amaçlı verdim. Bana mısın demedi, ne kadar verdiysem afiyetle yedi. Şaşırdım tabi. Daha önce böyle bir şey görmemiştim. Kenar mahallede bıçkın delikanlıyız ya sigara içmekle kalmıyor, içki de içiyoruz tabi ki. Üzüm yiyen Zılo'ya, bir gün evde yalnızken içtiğim şaraptan verdim ben de. Onu da içti yahu! Beni etiketleyerek buraya çağırdığınızda konuyu görür görmez bu nedenle direkt olarak aklıma Zılo geldi. Beraberinde de unutulmaz arkaplanla çocukluk ve gençlik anılarım. Şarap içen köpek absürd gelebiliyor insanlara. O yüzden komik buluyorlar ama ya sahibine olan güven nedeniyle içebiliyor ya da böyle beğenen köpekler de çıkabiliyor demek ki. Not: Ben sadece bir kez içer mi diye denedim, bir daha şarap vermedim Zılo'ya. Kendisi de öyle boşta falan bulamazdı. Yani alkolik bir köpek değildi.