Bende aynı durumdayım. Hiç üzülme gel sarılalım...

Ne olduğum hakkında bir şeyler bildiğimi sanırım ancak hakikatte neyim bilmiyorum. Sanırım kompleksli varlıklar olduğumuzdan ve kendimizle yüzleşmeye cesaret bulamadığımızdan kaynaklıdır ki hayatım boyunca kendimi bildiğim yanılgısı içerisinde kalacağım.

Kendi kendime konuşurken, kendimi böyle ele alıyorum:

İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir Sen kendin bilmezsen, ya nice okumaktır Demiş, Yunus. Bir başkası "Kendini bil" diye yazmış Apollo Tapınağı'nın girişine kocaman harflerle, Ama biz birleşenleri değil, ayrımları yol bellemişiz.

Sana ne olduğumuzu söyliyeyim; Bir algı yaratıldı, o da burası. O algıda insanlar çabalıyarak bir tatmin elde etmek istiyor. Çaba; Mutluluk. Ben neyim? Mutluluğa tapan, mutlu olmak zorunda olan, acıdan kaçan aciz bir yaratılışım.

Ben de sanırsam öyleyim. Her şeyden nefret ediyorum. Hayata pozitif bakamıyorum.

Sizi bilmiyorum, ama ben her şeyden nefret eden bir kutup ayısıyım.

Bizi değersizleştiren de değerlendirecek olan da biziz. Bazen kundaktaki bebeğe süngü saplamaktan çekinmeyiz, bazen de ağaçtaki kedi için seferber oluruz. Motivasyonumuz ne ise onu yaşarız.

Biz toz tanesinden bile milyarlarca kat küçük olan "insan" larız.

Ne farkı var? Eninde sonunda atom yumaklarıyız. Canlıyız, dünyamızda ki en gelişmiş beyine sahibiz diye kendimizi avutuyoruz. Halbuki, bizim çektiğimiz sanrılar, evrende hiçbir varlık için bir kıymeti yok! Oluşturduğumuz toplum düzeni sadece bizi bağlıyor, kendi hegemonyamız yüzüne yaşadığımız gezegendeki yaşam yok oluyor. Daha çok şey sıralarım, ama tek bildiğim şey insan türünün ahmaklığı, bencilliğidir. Hem de evrende hiçbir şey ifade etmezken!

Hani annenle kavga ettiğin zaman söylediği bir tepki sözcüğü vardı, duymuşsundur. "Sen benim pislediğim kakasın, kaka!", hah! işte biz o kakayız!

Çağımızın vebası; insanın her durumda, bulunduğu halin tek olduğunu ve bunun da doğruluğunu kanının son damlasına kadar savunma isteği. Sorunlar mevcut, fakat sorunlarda pay her zaman dışarıda, içeride yapılanlar ise sadece hata ve mazeretleri de her yıkımda tekrar tekrar ve daha güçlü doğma potansiyeline sahip. Herkes ama herkes hatalı bense elimden geleni yapıyorum. Peki ne yapıyorum? Mevcut haldeki sıkıntılar konusunda pek çok insanın sözde dertlendiğini duymak artık gün içinde hemen hemen her sohbette kulağımıza çalınmaktadır. Fakat aynı insanın dertlendiği başına geldiğinde yine dert yandığını uygulamaktan çekinmemesi ve kendine göre mantıklı sebeplerinin olduğunu iddia etmesi de kendini sorgulamamaktan ileri gelmektedir. Cevap aslında insanın içindedir, lakin sorgulanan her daim dışarıda olduğu için sorunlar çözülememektedir. Bu durumda faydaya dair soru; ben neyim?

"Degişmeyen tek şey değişimin kendisidir" demişti Herakleitos. Değişmeye direnme gücüne sahip olanın da yine insan olması ve diretmekte bir beis görmemesi ne kadar da garip.

Umarım.

İnsan olabilir misiniz?

Mutluluk üzerine İnsan zihninin; şekillendirme konusunda, hiçbir vakit zamanımızdaki kadar büyük bir saldırıya maruz kalmadığı aşikardır. İstenilmesi gerekenler, arzu objeleri, insanın ihtiyacı, mutlaka elde etmesi gerekenler olarak addedilenler günümüzün büyük... www.technopat.net

Ruhi Çenet'den alınti yapıyorum. Sadece bir arada duran atom bütünüyüz. Sürekli kendini yenileyen. Bu durumda dün ki ben ile bugünkü ben bambaşka insanlarız. Her gün her saniye değişen, gelişen küçük, hırslı ve önemsiz bir varlık değil miyiz? Şu koca evrende.