Çağ ilerledikçe kötüler de nankörler de çoğaldı diyorum.

Ya hocam ne alaka?

Olsun be. Ben de aynısını hep yaşadım, yanlızlık bizim kaderimizde var.

İnsanın doğasında nankörlük var. Kişisine göre bu nankörlük az ya da çok olabilir. İnsanlara ben şahsen %100 güvenemiyorum. Her zaman ufak bir ihtimal bulundururum çevremdekilere karşı. Bu kendimde de dahil.

Yeni dinler demeyeyim çok değillerdir onlar, ideolojilerde ise haltlar var. Ama dinlerin çoğu insanlara iyi ol iyi şeyler yap diyor. Aşağılık dediğiniz kesimi pek bilemiyorum. Ama din gerçekse tanrı bizi bu kesimin kötülüklerinden koruyor sayılır. Ve bence en güvenilir dinler modernlikten önce ortaya çıkanlar.

Şu anda yapmaya çalıştığımdan farklı olmazdı. Varolan ve insan tarafından geliştirilmiş yasalara uymak icin çaba sarfetmeye devam ederdim. Sözleşmelere sadık kalabilmek için uğraşırdım.

The Man From Earth filmini izledin mi? Filmdeki "Edith" ismindeki kadın karakterin, anlatılan dini hikayeye nasıl tepki verdiğine dikkat et. Aslında mükemmel bir oyunculuk var orada. Bunları gözlemlerime dayanarak söylüyorum. Hayatı din üzerine olanların %70-80'inin çığırından çıkacağını rahatlıkla söyleyebilirim. Din de uyulması gereken kurallar bütünüdür. Sadece ilahi olduğuna inanılır. Daha fazla değere sahip olduğu için kaybı ya da yoksunluğu da büyük olur.

Doğru söylüyorsunuz. Ama bence dinlerden de kural geliyor.

Dindar ya da değil, farketmeksizin insanlar da doğalarında vahşidir. Din de kurallar bütünüdür. Bir ülkenin kuralları gibi. İnsanlar, kurallara ihtiyaç duyar. Nedeni ise yine kendilerini diğer insanlardan korumaktır. Sevgi, iyilik, yardım gibi kavramlar çıkarlara dayalıdır. İnanmakta zorlanabilirsin ama kurallar olmasa birbirimizi katlederiz. O yüzden korkuyla bir şeyler yapmaya zorlanan herhangi bir insan iyi olamaz.

Bu kısımdaki ifadenizi hakkıyla değerlendiremeyecek dindar çoktur. Lakin kurallar zaten insan tarafından esnetilmeye calişılmakta değil midir? Ortada bir ortaklık söz konusu olabilir de etiketler daha ilgi çekicidir.

Sadece içimi dökmek istiyorum. Kendi yaşamımda hiçbir zaman kimseye kötü davranmadım veya kötü bir davranışa yeltenmedim. Buna rağmen "arkadaşlık" ilişkilerimde yine az sevilen taraf oluyorum. Sanki insanlar benimle konuşmak istemiyor, sürekli sohbeti kapatmaya çalışıyor. Çağın getirisi mi dersiniz artık bilemiyorum. Gerek X kişisine değer verip, sevip, romantik olduktan sonra aldatılmak gibi. Herkes doğru kişi vs. Diye çeşitli hurafeler uyduruyor. Ama gerçekten doğru dost/sevgili var mıdır?

Ben liseye geçene kadar hep böyleydi. Arkadaşlarım benimle yalnızca çıkarları doğrultusunda konuşmaya yeltenirdi. Şu anda lisedeyim ve harika arkadaşlarım var. Bu durum bence çağ ile alakalı değil, karşınızdaki insanın kişiliğiyle alakalı. Karşınızdaki iyilikten anlamaz birisiyse, ne kadar iyi davranızsanız davranın sizi umursamayacaktır.

Dürüst dost ararsan var kanka. Doğru kız var mıdır bilemem ama. Kızlara kefil değilim. Değişik yaratıklar çünkü. Ne yapacakları belli olmuyor. Satıcılar biraz.

Benim tahminimce doğru dostların çoğu bir dine inananlardandır çünkü bir tanrı var deyip onun cezalandırmasından korkarlar. Ama modern çağda yaygınlaşan yeni fikirler, inançlar, ideolojiler insanları böyle kötülüğe yöneltiyor. İyiliğe çağıran şeyleri yavaş yavaş hayatımızdan çıkarıyor ve bizi onlardan nefret ettiriyor. Eğer dünyanın büyük güçleri az bilinen birilerinin avcunun içindeyse eğer o millet amacına ulaşırsa insanlık biter. Ama benim inancıma göre başaramayacaklar.

Aklını ve iradesini yeterince kullanan birisi, bu senaryoda dindar bile olsa üzülüp hayatına devam edip iyiliğe devam ederdi.

Arkadaşlarımla sohbet ederken şu soruyu sormuştum: "Eğer inandığınız dinin gerçek olmadığı kanıtlansaydı ne yapardınız?" diye. Görece dindar arkadaşlarımın cevapları, "Yıkılırdım, ölmek isterdim, öldürürdüm..." gibi cevaplardı. Görece sadece sözde dindar olanlar ise, "Üzülürdüm ama hayatıma devam ederdim, umrumda olmazdı..." gibi cevaplar verdi. Aşağılık yani kötü dediğim kısmın elinden din kavramını alırsan, hayatlarını bunun üzerine kurdukları için ellerinde bir şey kalmaz ve kötülüğe yönelecektir. Tam tersine ellerinde din ve Tanrı kavramından başka eylem ve durumlarda bulunan insanların çok küçük bir kısmı kötülüğe yönelecektir. Korku eylemiyle yapılan bir eylem, insanı ne kadar iyi biri yapabilir?

Böyle bir çıkarımda bulunabilirsiniz. Buna zaten karşı çıkamam, sizin fikriniz ama bunu dine ve ideolojilere bağlaman komik. O zaman bana göre de eğer bir insan Tanrı var diye korkuyorsa, inandığı dine onu ödüllendirecek diye iyiyse, o insan aşağılıktır. Demek ki Tanrı olmasa kötü biri olacak. O zaman bunu dine bağlamak saçma olmaz mı?

Bu söylediğin şey aslında çağın getirisi değil, varoluştan beri bulunan bir şey. İnsanlar karşı tarafı düşünerek değil hayatta kalma içgüdülerine güvenerek hareket ederler. Bu sırada size zarar verecek ya da incitecek bir davranış yaptığında ise nankörlük yapmış olabilir dolaylı olarak. Kısacası insan denen varlığın az gelişmiş sosyal beyinlerinde ve bencil karakterlerde bolca görünen bir "trait" olarak görülebilir nankörlük.