Yalnız bu bağımlılıklar değil, insan evrimini getirdiği sosyal bağımlılıklarda var. Bir nevi keşiş yaşamıyla toplumdan izole olmanın önündeki en büyük engel bu bence.

Anda ve her anda farklılık, insanın kendini öncelemesi üzerine olan ile diğerini düşünmenin zorunluluğu arasındadır. Anda ise kendini önceleme ve bencillik; bir şekilde ucundan kıyısından felsefi, tutunduğu dalı egodan ibaret laf salatalarının, planlı reklamları neticesinde tek ve olması gereken olarak sunulmaktadır. Misal "hiççilik" gibi bir saçmalığı, bir kaç parlak cümle ile idea kıvamına getiren laf ebelerinin el üstünde tutulması neticesinde öncelikler, "bana göre" dairesinde sınırlanmakta ve insanın zorunlu ihtiyacı olan topluluklar ve topluluğun gerçekleri hakkında düşünülmemektedir. Herhangi bir şey önemli değil ise sen neden önemlisin ve senin bu sığlığın, nasıl felsefi ve sorgulamış bir aklın eseri olabilir?

Insanlar asla tek başına yaşayamaz. Yanlız olsan bile birilerine bir şekilde muhtaçsın. Para kazanmak için bir işe muhtaçsın. Yemek yiyebilmek için marketlere muhtaçsın. O yemeği yetiştiren, paketleyen, taşıyan insanlara muhtaçsın. Birçok şekilde örneklendirmek mümkün. Gerçekten tek başına yaşamayı deneyebilirsin ancak bir haftadan fazla canlı kalabileceğini sanmıyorum.

Insan sosyal bir varlık. Kendini soyutlamaya çalışırsan büyük ihtimal akıl sağlığını kaybedersin. Kendini tamemen soyutlayıp akli dengesini kaybetmeyen insan görmedim hiç. Varsa bile iki elin parmaklarını geçmez. Dünya'ya en soyut insanlar denizaltı mürettabatıdır. 6 ay boyunca Dünya'dan ve Ailelerinden bir haber göreve gidiyorlar. Akıl sağlıklarını koruyabilmelerini sağlayacak tek şey diğer mürettabat ile yaptıkları dostluk bağları.