Ağladım. Ağlıyorum. Ağlayacağım. Bir fincan kahve sıkıştırıyorum avucuma. Sıcaklığı artık avucumu yakmıyor. Müthiş bir rüzgar var, koynumda. Gözlerimi açamıyorum, acıdan. Biliyorum her şey için çok geç. Anlıyorum da, her şey bir gün geçecek. Ama yarın için çok erken! Tıpkı, tıpkı, Dün için çok geç olduğu için.. Ben bugün ağlıyorum. Elimdeki fincan betona düşüyor. Kırıklar saçılmış her yere. Toplarsam elimi keseceğim. Tıpkı, doğrulup içeri girmek istediğimde, ayaklarımı da keseceğim gibi. Sırılsıklam oluyor gözlerim. Ağlamam şiddetlenirken, kendimi kontrol edemiyorum. Cidden fincana mı üzülüyorum bu kadar? Bitiremediğim kahve miydi derdim? Kırılan fincanın parçalarını kendim mi sanıyorum? Ben artık bir şeyleri idrak edemiyor muyum? Küskünlüğümü kime? Bu savaşım ne uğruna? Derin bir nefes alıp, rüzgarı dinliyorum. Islanan yanaklarımda kuruyor gözyaşım. Üşüyor artık yanaklarım. İçeri girerken, ayaklarımı kesiyorum. Oturuyorum bir yere, camları temizlemek için. Kanı durdurmak için, peçete arıyorum. Tekrar gözyaşım akıyor. Niye ben bağıra bağıra ağlıyorum? Halılar, mutfağa gidene kadar kıpkırmızı oluyor. Bir şeyi düzeltmek için, her şeyi bozuyorum. Tıpkı, kendimi affetmek isterken, Herkese kırıldığım gibi. Bayılmışım sonra. Kapanmış benliğim, rüya bile göremez olmuşum. Ağladım. Ağlıyorum. Ağlayacağım..