Sanat sanat içindir anlayışına sahip şiir türüdür. Yüksek zümreye hitap eder. Parça güzelliği önemsenir. Şiirlerin bir başlığı yoktur. Arapça ve Farsça tamlamalarla yüklü ağır bir dil kullanılır. Aşk, tasavvuf, övgü gibi konular işlenir. Gazel, kaside ile terkibibent nazım şekilleri kullanılır.

Yeni gelin şiiri gibi birşey. Çok süslü.

Eşit ağırlık öğrencilerinin genelde küfür ettiği bir konudur. Kendi adıma konuşmam gerekirse herhalde ezber kuvvetim iyi olduğum için divan edebiyatında hiç sıkıntı yaşamıyorum. Ancak çok fazla nazım şeklinin olması ve bunların çoğunun Arap edebiyatından geçmiş olması edebiyatımızın millilikten uzaklaştığının da bir kanıtı. Bu anlamda ben de pek sevmiyorum ancak ötekileştiremeyiz. Çünkü bu da edebiyatımızın bir dönemi olduğu için önemi var.

Genel kültür diyeceğim ancak sınavda insanların küfrederek çözdükleri sorulardan biri olacak. "Divan Şiiri" denilince Türklerin nasıl Araplaştığı gözümde film şeridi gibi gelip geçiyor. Bu yüzden adını duymak bile istemiyorum. Türk Edebiyat tarihinin yüz karası dönemi, adında Türk geçse bile içerisinde bir gram Türklük barındırmayan bir dönem.

Kelimenin tam anlamıyla g y edebiyatı. Bu döneme kadar eşcinsellik bırak şiiri edebiyatımızın yanından geçmemişken Divan edebiyatında normalleştirilmiş hiç çekinilmeden hamam muhabbetleri yapılmıştır. Şiirler ise bir süre sonra tekrarlar konu bulamadım demeyelim de nazire diyelim. Param bitti demeyelim de methiye diyelim. Ahiret korkusu değil de münacaat diyelim. Ateistim demeyelim de rubai yazdım diyelim. Dil desen biraz ondan biraz şundan ama Türkçe olmaz. Kısaca Arap ile Fars evlenmiş adı Divan olmuş Türk'ü de besleme.

Edebiyattan neredeyse kalmama sebep olan konudur divan edebiyatı.