Schopenhauer, karakteri üçe ayırır; 1. Kavranabilir karakterimiz; buna doğal dürtülerimiz denilebilir. 2. Ampirik karakterimiz; dürtülerimizin etkisiyle oluşan karakterimizdir, kavranabilir karakterimiz kadar doğala bağlı değildir. 3. Edinilmiş karakterimiz; hayat içinde çabamız ile oluşan karakterimizdir ki istenç ya da iradenin vuku bulduğu nokta da buradadır. Bu hal zaman içindeki bireyin tüm çevresel etkenlerle mücadelesi ve onları kendi ile eşleştirmesinden doğan haldir. Bunun için insanın kendini bilme sorununa da kafa yoruyor olması gerekir. Bu maddenin kendi ile hesaplaşmayı başarabilen bireyin karakteri olarak nitelendirilmesi çok da aykırı olmayacaktır.