Şu an için ölümden korkmuyorum ama ben yine de eğlenceli, mutlu, huzurlu bir hayat geçirip o şekilde ölmek isterim. Bana ikinci seçenek aşırı mantıksız geldi ne yani sonunda öleceksin diye neden eğlenmeyesin, yapmaktan keyif aldığın mesleği yapmayasın, mutlu, huzurlu bir hayat geçirmeyesin ki? Eğer sonunda nasıl olsa öleceğim diye zevk alacağı ve mutlu olacağı şeylerden kaçınan varsa ciddi bir psikolojik desteğe ihtiyacı var diye düşünüyorum.

Birincisini bilmiyorum da ikincisine deprasyon deniyor bence. İlla bu ikisi arasından seçim olacaksa birincisi bana daha yakın.

Yaşam bir ölüm değil midir?

@Andar Han Onları konusunda istememiş bence konu sahibi, o yüzden ''gözlemlediklerini'' sınırlamış gibi. Tabi sormak lazım.

İnsanlar şimdinin değerini unuttuğu için ikinci çeşidi seçiyor. Gerçekten mi şu an yaptıklarımın hiçbir anlamı yok, neden şu an değeri var o zaman? Ve ben değeri olmadığı zaman öleceğim fakat yaşadığım süre boyunca ne yaptıysam her şeyin iyi kötü bir değeri olacak. Değeri olduğu sürece devam.

İkinci arkadaşlara çok saygı duymakta olup birinciye üyeyim. ''Elimde hayatım dışında bir mülküm yok, onu da mı terk edip gideyim?'' diyorum kendi kendime.

1. secenek sanirim, kendimden supheliyim cunku eski zamanlarimi dusununce 2. secenege daha yakin oldugumu gordum.

Birinci fikirdeyim. Ölmeden önce her yemeye çalışıyorum.

"Hiç ölmeyecekmiş gibi bu dünya için, yarın ölecekmiş gibi ahiret için çalış diyenler" var mesela, ya da "isteyene ver sen onu, bana seni gerek seni" diyen de var. Ne 2'si, ne 3'ü, ne 5'i?

Bir ayağım mezarda dünyaya gözlerimi açtığımın farkındayım ancak işin ucunda öleceğim diye yaşadığım hayat için çabalamayacak değilim.

Yaşadığım için yaşıyorum, ölmek için yaşamıyorum.

İyi de o zaman felsefe ile ilgili olmaz ki taraftarlık sınırında kalır.

Yaptığın her şey bir gün senin için anlamsız olacak. Hayatını mutlu geçireceksin ki kendinde sevdiklerini mutlu edebileceğin enerjiyi bulabilesin.

Hangisini okusam ona hak veriyorum.

ölmeden önce cenneti kazanmak diğerleri boş

Gözlemleriniz, biraz da ölüme yüklediğiniz anlam çerçevesinde daralmış sanırım. İki az.

Normal de ben de bu iki düşüncedeydim, ardından şu düşünceyi benimseyene kadar; Carpe Diem & Memento Mori. -Carpe Diem: Gününü gün et, zamanın tadını çıkar, günü yakala, anı yaşa anlamına gelir. -Memento Mori: Fani olduğunu hatırla ve öleceğini bil anlamına gelir. Her ikisinin birleşimi bir nevi 'öleceğini bilerek zamanın tadını çıkar'. Yani demem o ki bir taraftan 'zaten öleceğim o yüzden yaşamaya gerek yok' derken, diğer taraftan 'zaten öleceğim ne var ne yok yaşayayım' demek yerine, her ikisini de birleştirerek daha planlı ve düzgün bir hayat sürdürebilirsin. Bilmem anlatabildim mi

Onca sperm arasından ben seçilmişim. Benle gelemeyen bir sürü var.. Yani yaşamın bir anlamı var. İz bırakmak lazım. Ve ölümlü olmak güzel birşey. Yani herkesin farklı bir bakış açısı var, kimisi acı çekiyor yaşamdan, kimisi dünyevi işleriyle mutlu. Sanırım yaşamdan şikayetçi olan tek canlı insan.

Birincisine daha yakın olarak karma diyebilirim. Yapacağım çalışmalar belki beni ileride diriltecek teknolojiyi doğurabilir, bir süre daha bir şeyler "icat" edebilirim belki.

Gözlemlediğim kadarıyla 2 tür ölüm algısı var. Birinci ölüm algısı şöyle ki: Ölmeden önce yaşanabilecek her türlü zevk ve deneyim yaşanmak isteniyor. Çünkü ölümün varlığı bu tür insanlar üzerinde oldukça fazla anlam ifade ediyor. Bu yüzden ölmeden önce yapabilecekleri her türlü şeyi yapmak istiyorlar. Dolayısıyla bir gün yaşamın sonlanacak olması onlar için bir kamçı vazifesi görüyor. Ölümün varlığı onları ölmeden önce her türlü şeyi yaşamaya teşvik ediyor ve yaşamlarını anlamlı kılıyor. Böylece yaşamlarının akışını zevk, mutluluk yönünde değiştirme çabaları oluyor. İkinci ölüm algısı ise şöyle ki: Ölümün bu tür insanlar için hiçbir anlamı yok. Bu yüzden yaşamın da bir anlamı yok. Çünkü yaşam sonlu ise yapılabilecek her türlü şeyi yapsan bile en nihayetinde ölüm olacağı için hepsi boşa gitmiş olacak. Ölünce her şey bitecek ve o zamana kadar yaşadıkları hiçbir şeyin anlamı kalmayacak. Dolayısıyla bir gün ölecekseler neden zevk, mutluluk ve her türlü deneyimin peşinde koşsunlar? Hiçbiri bir anlam ifade etmiyor ve böylece kendilerini yaşamanın akışına bırakıyorlar.

Daha çok 1. gibi yaşadığımı düşünüyorum. Hemen hemen her şeyi denemek istiyorum. Bana kalırsa yaşadığım şeyden pişman olmak yaşamadığım için pişman olmaktan iyidir.

Doğanın kanuna baş kaldıramam. En başından beri böyle doğan büyür yaşlanır ve ölür. Ölüm her daim var yaşamamızın ne kadar süreceğini bilmesekte. Fakat yaptıklarım ölüm için değil. Yaşadığım süre boyunca geçmişe dönüp baktığımda keşkeler olmadan mutlu anılar istediğim için yapıyorum. Bu yüzden yeni şeyler keşfediyor, bu karmaşa da mutlu olmaya çalışıyor ve sevdiğim şeyleri yapıyorum. Şundan da eminim ki ben fiziksel olarak yok olacağım fakat kalbine dokunduğum ve bana değer veren insanlar beni hatırladıkça yaşıyor olacağım.

Benim için birinci seçenek geçerli. Ölmeden önce yaşanabilecek her türlü zevki ve deneyimi yaşamak istiyorum. Hayatı olabildiğince mutlu ve eğlenceli bir şekilde yaşamaya çalışıyorum.