Katılmıyorum. Argümanınız ancak Tanrı seviyesinde veya mükemmel koşullarda kabul görebilecek bir argümandır. Önce ihtiyaçlar karşılanmadan isteklere zaman ayrılamaz. Yoksa sonu hüsranla biter. İnsanlık önce basit çadırlar yapıp tarımı keşfetmiş, bundan çok sonra felsefe ve diğer alanlara geçiş yapmıştır. Bir insan güvenliğini sağlamadan ve karnını doyurmadan diğer şeylere geçemez.

Gerçeğin algılanmasına engeldir.

Katılmanızı beklemiyorum zaten. Toplumsal yaşayışa geçişten sonra, sınırlar ve paylaşım zorunlu hale gelmiştir. Doğal insandan gelişerek toplumsal insan haline gelmişken, kalkıp doğal dürtülerin gerekliliğinden dem vurmak gelişimden ziyade gerilemeye vesile olur. Sonuçta insan, doğal dürtülerine gem vurabilme yetisine de sahiptir.

Hayatta kalmayı önceleyenlerin, ahlak ile iştiraki kendi kadardır. Kendi kurallarına hapsolur ve kendi tiranlığının kralı olur.

Mesele de bu zaten. Insan, dürtülerine teslim olursa ve kişisel hareketini de bu eksende belirlerse etrafına zararı artmaktadır. Tam tersi şekilde, tamamen dışa dönük ve dışardaki için yaşarsa da bu kez varlığı tehlikeye girecektir. Ikisi arasinda ikisinin de yararına bir yol mutlaka mevcuttur.

İşlem kapasitemiz sınırlıdır. Gerçekten çok hayatta kalabilmek birinci önceliktir. Karnınız açken veya bir ayı tam karşınızdayken, "Biz neden varız?", Uzaylılar, Kuantum Fiziği, Matematik vs. hiçbirinin önemi yoktur. Önce karın doyacak ve tehlike geçecek ki sonra bunlara kafa yorulur. Ama karnımız doyduktan sonra bile ilerisini anlamak konusunda sıkıntı yaratabiliyor. Doğru.

Basit bir hayatta kalma tekniğidir. Çok fazla veri bulundurulursa o verilere ihtiyaç duyulduğunda erişmek uzun sürecektir. Sadece gerekli olanın alınması gerektiği anda hız sağlar.

Kişinin; etrafında gelişen tüm durumlar içinden, hepsine odaklanması mümkün olmamasi sebebiyle dikkatini yöneltmeye gerek duyulanı ya da ihtiyacı olanı seçmesidir. İnsan, kendine yatkın olana yönelmeye ve kendini destekleyene kulak kabartmaya meyillidir. Halbuki hal ve durumumuz hakkında bize yol gösterebilecekler, zıtlarımız ya da bize karşıt olanlardır.

Her ne kadar toplumsal düzene geçmiş olsak da doğal insan olarak bahsettiğiniz kişiler için geçerli olan kurallar bütünü bizim içinde geçerlidir. Toplumsal düzene geçsekte bu sefer mücadelemiz doğa ile değil kendimize karşı olmuştur. Mücadele hiçbir zaman bitmedi ki çağdışı dürtülerimizden vazgeçebilelim. Yoksa ölürüz.