Özleyen insanlar gördüm, Bir saç telini saklayanlar, Ağladıkça ağlayan insanlar, Yalnız kalmaya alıştılar. Bilmezsiniz, Anlamazsınız. Yıllarca tek başına kalmanın, Karanlıkta bir köşede, Sabahın olmasını beklemenin, Ağrısını bilemezsiniz. Mavi gökyüzünü izlemek, Ne güzel değil mi? Öyle ağlarsın ki bazen, Gökyüzünü görmeye, Gücü yetmez gözlerinin. Öyle acır ki canın, Herkese ait olan bir maviliği bile, Göremezsin. Kimdir bunun cezalısı? Kimdir burada haksız olan? Sessiz sessiz bakar durur, Karanlıkta bir çift göz. Sahipsiz mezarlarda kalasın, Adın unutulsun Vaveyla. Kimsesiz dağlarda kaybolasın, Yaşadığın unutulsun Vaveyla. Kolay mı öyle? Kolay mı herkes içinde kimsesiz kalmak? Bak yine ağlıyor, Yine göremeyecek gökyüzünü. Acıyan gözlerinin içine bakıp, Kıyamam demeyecek kimse. Hak ettiğimiz bu mu? Buysa şayet, Sevinin, Yere göğe beni sığdıramamış insanlar. Sevinin ki, Boşu boşuna çekmemiş olayım, Bu karanlığı, ızdırabı...