Allah'ın muhtaç olduğunu mu söyledin, ben mi anlamadım dostum?

"Neden?" diye sorsak soruların cevabı bitmiyor, bir yerde durup haz almak gerekiyor. Haz alınmaz ise insanı bitmişliğe yönlendiriyor ve bu düşünce ona ne kadar gereksiz olduğununun farkına vardırıyor. İntihar düşüncesinin nedeni düşünenin çevresi ve toplumda ki yeri olarak bakılabilir. Hayatdan bir inancı çıkarınca, hiçlilk ve zorluk arkasında ölüm arzusu açığa çıkıyor ve düşüneni böyle bir eyleme yönlendiriyor. Neden yaşıyoruz? Sorusunun cevabı çok belirsizdir. Kimisi bir amaç uğruna yaşar, kimisi inanç uğruna yaşar. Bunların da "Neden?" soruları vardır. Yukarıda dediğim gibi neden diye sora sora insanı anlamsız şekilde gereksizliğie itiyor. Bir bakıma fazla bilgi ya da fazla merak insanı intihara sürüklüyor olabilir. Bu soruyu sormamda ki temel sebep intihar piskolojisini anlamaktı. Cevap verenlere teşekkür ederim.

İntihar öğrenilir ve unutulmaz. Çıkış kapısı olarak her zaman aklının bir köşesinde durur. "Neden yaşıyorum, neden uğraşıyorum?" bu sorular intihar etmeyi düşündüğün zamanlarda daha çok seni rahatsız eder. Mutsuz olduğunda, yorgun olduğunda, umutsuz olduğunda aklını sürekli kurcalar. Bu psikolojiyi anlamanın tek yolu içinde bulunmaktır. Ben intihar etmiyorum çünkü sevdiğim insanlar var, onlar ölmeden gitmeye niyetim yok. Onları yalnız bırakmak istemiyorum o yüzden devam ediyorum. Bu foruma da fikirlerimi yazıyorum çünkü belki yaşı genç birisi okuyup kendisini bulmasında yardımcı olurum diye yazıyorum. Hayat kendini öldüreceğin kadar değerli değil, hiçbir duygu sonsuza kadar sürmüyor, hiçbir an sonsuza kadar sürmüyor. "Şimdi ne yapacağım?" dediğim ve çaresiz kaldığım çok an oldu ama o anlar geride kaldı, bu metni yazmaya başladığım zaman dilimi bile geride kaldı. Hepimiz geçeceğiz ve gideceğiz.

Birçok insan acı çekiyor ama bu piskolojiyi yaşamıyor, çünkü değer verdikleri ve sevdikleri şeyler var. Her ne kadar tükenmişlik noktasına ulaşsalar bile tekrar motive olabilecek kaynakları var. Benzeri şeyleri olmayan ise her geçen gün psikolojik açıdan daha da kötüleşeiyor ve sonu intihara gidiyor. Piskoloji gerçekten tuhaf ama bir o kadar da güzel anlamak için sorunlu kişinin bütün hayatını ele almak gerekiyor, yetiştirilme biçiminden yaşadığı olaya kadar. Düşüncenizi belirttiğiniz için teşekkür ederim.

Ölüm şüphesiz her canlı için kaçınılmaz bir son. Ölümle huzura ermek varken neden hayatın zorluklarını çekme çabasındayız? Zorlukları çekmenin neresi zevkli, nasıl bu kadar riske girebiliyoruz? Birkaç yıldır aklıma takılan bir soru bu. Ölümden sonra bir yaşam olduğunu düşünmüyorum, hissizliğin huzurlu ve kolay bir şey olduğunu düşünüyorum. Peki ben neden yaşıyorum, para kazansam iyi bir mesleğim olsa ne olur öldükten sonra? İnsanlığın genlerini ve bilgilerini aktarması için yaşamını sürdürüp dünyaya iz bırakması şart lakin ben olmazsam bir şey değişmiyor. Acıdan korktuğumuz için olabilir mi acaba ya da değer verdiğimiz insanların acı çekmemesi için. Belki de mutluluğu çok seviyoruzdur ama sonunda ki ümitsizliği ve yalnızlığı görmezden geliyoruzdur. Peki ya bunun gibi olasılıkları hiçe sayan birisi neden yaşamalıdır ki? Bir dine inanaların az çok cevaplarını biliyorum, mümkünse aynı şeyleri tekrar yazmayın. Konunumun "Din gerçek mi?" konusu olmasını istemiyorum.

esporcu olmak için.

Bunu 1 yıl gibi bir süre önce yazmışım. Şu an artık aynı fikirde değilim. Sorunun cevabına gelirsek. Asla bilemeyiz. Yani hayatın bir anlamı yok. Evren sanat gibidir. Bize düşen görev sanatçı burada ne atlatmak istemiştir sorusuna yanıt bulmaktır. Yani kimisi bu esere bakıp "X"i görebilir, başkası ise buradan "Y"yi çıkarabilir. Hayatın anlamını kendin belirlemen gerekiyor?

Hocam, hayat A noktasından B noktasına gitmekten ibaret değil. Giderken ki süreçtir. Dinlere inananlar hayatını A'dan B'ye gidip vaat edileni almak olarak yaşayabilirler, bu da onlar için ekstra nokta "C" olarak nitelendirilebilir. Ancak C noktasının soyut olmasından ötürü, onlar için kendilerini uzak bir sonuca adamak çok sıradan olmalı. "Neden yaşamalı?" Sorusu sorulacak bir soru değildir bana göre. Çünkü bir amaç uğruna bir araya getirilmiş bir makine değiliz, öyle ya da böyle var olduk bir gün ölüp gideceğiz. Madem elinde öyle bir hayat var, bunu şekillendirip seçtiğin şekilde yaşamaya çalışmak senin elinde. İstersen mükemmeliyetçi olup her şeye kafayı takar, stres içinde yaşarsın. İstersen de elindekinin farkına varıp faydan doğrultusunda hareket edersin.

Tanrı istediği için. Aslında biz ölmek için yaşıyoruz ve öldüğümüz için şanslıyız. Klasik bir cevap olacak ama burası fragman yani tecrübe ediniyoruz. Açıkçası benim düşüncem reenkarnasyon ile ahiret arasında bir şey. Ölümden sonrası var kesin ama kimse nasıl olacağını bilmez. Ölüme yakın deneyler adlı National Geo'nun bi' belgeseli var izleyebilirsiniz. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Hocam şimdi düşünelim her şeyden bağımsız, diyelim ki ahiret yok yani ölümden sonra hayat yok ve şu an dünyadayız. Dürüst olalım eğer Türkiye'de isek maalesef beklentilerimizin altında bir hayat yaşıyoruz ve siz diyorsunuz ki neden rezillik çekelim öleceksek değil mi? Bu bağlamda sizin varlığınız sadece ömrünüz, evrende sizin payınıza düşen 70-80 yıl Türkiye yaşam ortalamasını baz alırsak ben olsam nasıl olsa öleceğiz diyerek bu hayatı zindan etmezdim kendime veya intiharı düşünmezdim. Hiçlikten hiçliğe gitmektense potansiyelimi zorlar kendimi arardım bu kısa sürede.

Bizleri ayıran zıtlıklar değildir engel dost olmaya..

Bir çoğu kişi kendini dinle avutarak, yaşamın anlamını anladığını zannediyor. Üzücü ama bir yandan da öyle olması gerekiyor. İnsanoğlu kendini mutlu etmek, huzurlu hissetmek güvende hissetmek zorunda. Buna huzuru veren inanç olabilir okey ama üzücü. Yaşamanın hiç bir anlamı yoktur. Hiç bir değerin veya anlamın yok. Ha, buda benim kaçamağım ama en azından yalan değil. her şey sahte. Ve gerçeklik diye bir şey yoktur.

İnsan ırkını devam ettirmek için? Bu konunun cevabı anca bu olabilir.

Bu sorunun cevabını ancak tanrı verebilir ama şu anlık onu buralarda göremiyorum.

Haşa.. Düşüncen çok kaba. Allah muhtaç değildir. Arkadaş konuda tartışma olmasını istememiş o nedenle fazla uzatmayalım. Ben böyle bir şey ne söyledim ne de itham ettim. Bu tamamen senin düşüncen. Kurban olduğumuz rabbimiz Allah şöyle buyuruyor "Ben gizli bir hazine idim; bilinmek istedim, mahlukatı yarattım" (Acluni, Keşfü'l-Hafa, II/132). "Ben cinleri ve insanları yalnız beni tanıyıp kulluk etsinler diye yarattım."(Zariyat, 51/56). Benim söylemek istediğim kötü değil ufak bir teşvik olarak anlayabilirsin. Allah muhtaç olduğu için değil, kendine layık mukaddes ve münezzeh bir memnuniyet duyduğu için varlıkları yaratmıştır.

Yaşam acıyı getirir acı ölümden kaçınmayı sağlar yani tüm canlılar acı çekmek için yaşar.

Eğer dümdüz bakarsan, mutlu olmak için. Hayatın amacı, hazza, mutluluğa giden yolda verilen çabadır.. Mutluluğun anlamlı olması gerek.

Bu yorum tamda beynimin içi.

Allah yarattığı için. Allah'a kulluk etmen gerektiğinden dolayı. Allah'ın senin kulluğuna ihtiyacı senin de Allah'ın rızasına ihtiyacın olduğu için. Burası imtihan. İnancına karışmak haddim değil saygı duyarım hiç bir şeye inanmayan bir çok arkadaşım var ancak her ne olursa olsun hayatını keyfine bakarak yaşaman.

Neden olmasın?