İyiliğin suistimali denilen durum; mananın eksikliğinden ve insanın iyiliği, kendinden vermek olarak görmesinden dolayı oluşur. "İhtiyaçtan fazlası" burada anlama etki eder. İnsanın ihtiyacı olanı başkasıyla paylaşması iyilik olmayacaktır, dolaylı olarak çıkacağı yer beklenti doğuracağı için kötü olmaya müsaittir ve sonuçta ikili ilişkiye etki edecektir. İyiliği yapan kendinde fazla olanı verdiğinde karşılığını beklemez, bu durumda ise karşıdaki kişiyi anlamaya sebep olabilir ve bu bir insanın dünyalar verse bile elde edemeyeceği bir bilgidir. "Bir insanın gerçekte ne olduğunu bilmek" dediğimiz sır açığa çıkar. Son ihtimal ise o iyiliği anlayan çıkar ki bu kişi ne karşınızda bir eksiklik duyar ne de yalancı bir saygıya başvurur, sarsılmaz bir bağ ile dost olur, destek olur. Bu da insan için en güzel hediyedir. Tüm bu durumlar içinde yapılan iyilik her şart altında yapana iyilik olarak döner, diğerinin algısı onu ya yük ya da basamak yapar.

Bence birine iyilik yaptiktan sonra onun da bize karsilik olarak iyilik yapmasini bekleyerek iyilik yapmis olmuyoruz. Karsiliksiz yapilinca anlami var iyiligin. Insan bencildir, karsiliksiz gibi gorunse dahi kendini tatmin etmek icin iyilik yapar. Ayrica iyi & kotu kavramlari da kesin cozumleyebilecegimiz seyler de degil.

İnsanın içindeki acıma duygusu ne kadar iyi sonuçlar verse de çoğunlukla olumsuz sonuçlar doğurur. Çok kötü dediğiniz bir insana veya hiç sevmiyorum dediğiniz bir insana birden bire acıyıp yardım ettiğinizi fark ediyorsunuz. Bu, insanın en zayıf noktasıdır ve genellikle akıllı insanlar bu zayıf noktayı kullanarak insanları kendi boyunduruğu altına alabiliyorlar. Bunun tek çözümü ise içinizdeki acıma duygusunu yok etmeniz olacaktır. Bazı kişilere bu çok büyük bir yanılgı ve kötülük gibi gelebilir fakat diğer insanlara karşı alabileceğiniz tek önlem budur. Eğer bunu göze alamayacaksanız, kandırılmaya hazır olun ve başınıza gelecek tüm kötülüklerden kendinizi sorumlu tutun.

İyi ve kötü bireysel ya da tekil olarak çözümlenemez tabi ki. Ortaklaşa ve tarafsız bir düşünce neticesinde iyi veya kötünün anlanması sağlanabilir. Bunun için de hem bencillikten hem de aşırı fedakarlıktan ulaşmak, orta yol izlemek elzemdir.

Zaten bence iyilik burda. O unutan kadına hatırlatmakla iyiliği sen yapıyorsun zaten. Ama büyük çoğunluğu "saf ya salla unuttu ne güzel 5 TL cebime kar" diye düşünüyor. İnadına hatırlatmak lazım ben senden bunu aldım parası da bu. Hak geçmesin. Buna dini veya manevi ne derseniz diyin ama bence insanlık bu. Evet insan açgözlü bir canlıdır ama biz olmayalım bence.

İyilik yap denize at. Buda nirvana'sı oluyor sanırım bazen yaptığın iyilik aslında o kişi için kötülük olabiliyor iyilikte karşı tarafa yapılan bir davranış ise aslında iyilik olmamış oluyor.

En nefret ettiğim insan özelliği maalesef. İnsan açgözlü maalesef ve suistimal de bundan geliyor bence. Hatta iyiliği ne yazık ki enayilik olarak görülüyor çoğu zaman.

Bizim de karşımıza çıkıyor bazen. Örnek olarak kadın parayı sonra getir bak bizden alıyorlar diyor, not almayı da unutuyor. Ertesi gün götürdüğümde kadın hatırlamıyor. Ne yani kadın böyle yapıyor diye kullanmak zorunda mıyız, kadın hiç mi kötü gününde olamaz, bir gün bizim de dalgınlığımıza gelemez mi? İyi bir birey olma yolunda her ne kadar karşımızdaki kendini kullandırmaya açık olsa da böyle yapmamalıyız.

Suistimal edilmeseydi iyilik olamazdı.

Alışanlar da çabası, yaparsan senden iyisi yok. Bir kere yapamayacağın zaman, yapmadığın değil yani yapamayacağın zaman gelir ve yapmazsan diğer yaptiklarinin hiç önemi kalmaz. Senden kötüsü olmaz. Bu da suistimalin bir tik üstü.