Gerçekten düşününce ürperiyor insan. Ama sorun zaten düşünmemekte.

İnsan da değil, her canlı mutlaka ölecek fakat öleceğim diye düşünerek yapacaklarımızı, düşünceler ve hayallerimizi boş mı bırakmalıyız? Her şeyin sonu varken, özellikle çoğu şey değerini bir anda bile yitirebilecekken bile insan bunlara değer ve önem vermeyi kesiyor mu, kesmiyor. İnce bir çizgi var aslında, bilerek yaşamak ve bilmeyerek yaşamak arasında. Bilerek yaşarsan, ne yaptığının farkında olursun daha detaylı ve inceci olursun ama bilmeyerek yaşarsan bir insan olacağını sanmıyorum, insan olamazsın, insan dışı bir şeye dönüşürsün. Sonuçlarını ve neye sonuç olduğunu bilmeden yaşamak, insanlık olamaz.

Doğru. Hangi yapı ya da mekanizmayı ele alırsanız alın, canlıların birdenbire ortaya çıkmadığını, evrimleştiğini görürsünüz. Her şeye kadir bir tanrının bir şeyi geliştire geliştire yani öğrenerek yaptığını savunmak ya da düşünmek bizatihi Tanrı kavramına terstir.

İnançsız dediğin kişilerin bilgi seviyesinde olsaydın sende bu gruba dahil olacaktın merak etme hiç. Zaten koskoca evreni yaratan tanrının işi gücü yok seni kendine tapması için imtihana soksun.

Bazıları intihar ister. Bazıları ise ölümden korkar. Çok komik bir durum.

Sürekli ölümü düşünmüyorsun çünkü, yaşaman gerek bunu biliyorsun. İnsan yaşamak için yaratılmıştır her ne kadar sonunda ölecek olsa bile.

Ben bilimi diyorum. İçgüdülerini bilmiyorsun sanırım. Dehşet yönetimi kuramı diye bir şey var.

Ölmeyi düşünerek değil de yaşamayı düşünerek yaşamalıyız bence. Ölme kavramı bir yandan kötü bir uykuya dalıyorsan ve bir daha uyanmıyorsun. Ama öleceğimiz için şanslıyız, insanların büyük bir kısmı asla ölmeyecek. Çünkü asla doğmadılar, sen var olduğunda trilyonlarca kardeşin var olmamış oldu. Şöyle düşün her bir insan için trilyonlarca doğmamış insan oluyor yani şu anda bu yazıyı okuyan doğmamış kardeşlerinizin sayısı çöldeki kum tanelerinden fazla. Ancak onların hiçbiri günyüzü görmeyecek. Bu doğmamış hayaletler arasında en iyi bilim adamlarından daha iyileri ama en kötü insanlardan da kötüleri olacaktı. Doğmamış kardeşlerinizi hatırlamak, varoluşunuza daha da anlam katabilir.

Dinlerin ortaya çıkmasındaki en büyük etmenlerden biri. İnsanlar ölmekten korktukları ve ölmek istemedikleri için, öldükten sonra da yaşam olduğuna inanmak istiyorlar. Gerçekçi olalım, korkunun ecele faydası yok hepimiz öleceğiz. Öldükten sonra herhangi bir yere gideceğimizi kanıtlayan en ufak bir delil de yok. Hayal dünyasında yaşamak yerine olaylara tarafsız bakarsanız en azından kendinizi kandırmamış olursunuz.

İnandığım dine göre ölüm; gerçek hayatın başlangıcıdır. Ayrıca korkunun ecele faydası yoktur.

İç güdüsel olarak korkuyorsun. Bu dediğin sembolik. Yaşlanınca belli eder bu. Öldükten sonra bilimsel olarak azot döngüsüne giriyorsun .

En ufak kanıt yok he vay be, 2 dakika kalbini senin emrine verelim ne yapacaksın bakalım. Ciğerini senin eline verelim ne yapacaksın? Günde 70000 defa nefes alıp veriyorsun bunu sen mi yapıyorsun? Hiç bir hayvana da mı bakmadın, bu kadar şeyin kendi kendine olmuş olduğuna inanıyorsun. 2. ye gelirsek Kuranda hiç bir hata yok, daha eminim bir mealini bile okumadan ateist videolar izleyip kuran hatalı diyorsun. Dine tarafsız bakamazsın ah şunu bir anlasan. Allah insan mı ki ona insan gözüyle tarafsız bakacaksın. Allah insanı ibadet etsin diye yarattı bu da bu kadar basit. Kaç tane meleğin Allaha ibadet ettiğini bir bilseydin aklın şaşardı. Son bir şey daha söyleyeyim, Dünya tek ahiretsiz olsaydı çok adaletsiz olurdu. Biraz adalete inanıyorsan yine dinin olduğunun farkına varırsın. İşte bunlar basit kanıtlar, illa ben şurada inat ediyorum diye açarsan bende daha ayrıntılı yazarım.

Öldükten sonra bedenimin yaşayacağı süreçler beni ilgilendirmiyor dostum. Korkmadığıma da ayrıca eminim bunun yaşımla da bir alakası yok. Dini inancı olanların belki korkmak için sebepleri olabilir ama benim yok.

Bunların hiçbiri kanıt değil. Tanrı olsa bile dinlerdeki tasvir edilmiş tanrılardan biri olmadığının kanıtı çok net. Semavi dinlerin kutsal kitaplarını okumak yerine kafanı böyle saçmalıklarla doldurmazsan sende gerçeğe ulaşabilirsin. Hiçbiri artık günümüze hitap etmediği gibi çelişkilerle ve hatalarla dolu o dönemde yaşamış insanların eliyle yazılmış şeyler.

Bir gün zaten öleceğiz, insan bunun hissiyle yaşayabiliyor fakat ne zaman öleceğimizi bilseydik gerçekten korkutucu olurdu. Düşünsenize, bir iş yapıyorsunuz fakat bunu yarın ya da başka bir gün öleceğinizin hissiyle yapıyorsunuz, gerçekten korkutucu olurdu.

Bu yüzden araya dinler giriyor işte, diğer taraf, ahiret gibi. Bana kalırsa buradan göçmeden kalıcı şeyler bırakmak en iyisi. Bizden sonra gelecek olan nesil için, bir sanat eseri, düşünce, söz, şiir, müzik. Şu konuştuğumuz konular bile, bu site kapanmazsa ilerideki nesiller için okuyabilecekleri kalıcı bir kaynak olur belki de.

Dalındaki elma, tarladaki bitki, sebze napsin sonunda b.. k olup gidiyor. Onlarda canlı.

Nesillerdir bilinen alışılan bir döngü olduğu için normal her gün direkt yüzleşmesekte ölümün var olduğunu bir şekilde hatırlıyoruz normalleştiriyor bu durum sadece üzerine ciddi ciddi oturup düşündüğümüzde ölümün üzerimize her geçen saniye yaklaşan bir tehdit olduğunu hatırlıyor sonrasında maksimum birkaç saat sonra unutup normal rutinimize devam ediyoruz insanlık bugüne kadar böyle geldi böylede gidecek ancak 40-50 yaşımızda bir gün öleceğimizi öğrenseydik kafayı yerdik bence.

İnsanoğlu bir ayağı mezarda dünyaya gözünü açar, sana sunulan yaşamda ise ne yapacağın hür iradene bağlı olarak değişir. Genelde insanlar ilerlemeyi ve çocuklarına miras bırakmayı seçerler, her ne kadar unutulacak olsalar dahi. Yakın hissettiğin inançlara inanıp "öteki dünya" hayali kurmakta ölümden kaynaklı korkunun sonucu oluşmuş bir olgu.

Ölmekten korkmuyorum. Tam tersi bu dünyada sonsuza kadar kalmak daha sıkıcı olurdu benim için. Öldükten sonra ne olacağını ise hiç kimse bilemez. Bu da iyi benim için ne olacağını bilememek sürpriz etkisi oluşturuyor. Dinlerin ise bu konuda hiçbir şeye açıklık getirdiği falan yok. Şimdi ben de ölümden sonra olabilecekler hakkında bir şeyler uydurabilirim ama bunu kanıtlamak mümkün değil ve tıpkı dinlerde anlatılan şeylerin olduğu gibi.

Hayata katılmak, tecrübe edinmek sizi mutlu olacağınız materyallere ve düzene yakınlaştırır. İnsanlar araba, telefon, bilgisayar vb. konular açıldığında normal şartlarda size bir dönüt sunuyor: "biraz daha beklersen daha yenisi çıkacak". Her geçen dönem bir öncekine kıyasla daha iyiymiş, insan hayatını daha da kolaylaştırıyor gibi geliyor ama aslında değil. Hepimiz bulunduğumuz dönemde iyi veya kötü akımı takip edip yaşıyoruz. Yaşınızı bilmiyorum ancak günlük koşuşturmaya dahil olunca bunu pek sorgulamaya da zamanınız kalmaz düşüncesindeyim.

İmtihana geldik zaten, burada ki insanların yazdıklarına bakıp dinini kaybetme islam alimlerinin izle oku ve asla inançsız kişilerin kiskirtmalarina gelme. İlahi bir şeyi tarafsız yargılayamazsın.

Eğer edepli, ahlaklı, görgülü, saygılı, sevgili kısacası iyi bir insansanız ölüm bir sorun değildir. Çünkü bol sevap işleyen biri olduğunuz için ahirette büyük ihtimalle cennete gideceğinizi bilirsiniz. Bu yüzden kafanız rahat olur.

Yani şimdi kalede kaleci var diye gol atmayalım mı?

Her grubun kötüsü var ama inançsızlar genel olarak daha bilgili.

Ne zaman öleceğini bilmediği için sorun yok. İnsanoğlu sadece günü kurtarma amacı ile yaşamını sürdürüyor zaten.

Forumdakiler kendi inancını veya görüşünü başkasına kabul ettirme derdinde olduğu sürece bu tarz konular eninde sonunda kilitlenmiş olacak.

Olamaz.

İmtihana neden inanmıyorsun?

Yanlış anlamayın ama öldükten sonra başka bir yere gideceğimize nasıl bir kanıt bekliyordunuz?

Elbette, seni anlıyorum, depresyonda olduğunu varsayarak öyle dememiştim. Ben de benzer muameleye maruz kalmıştım çünkü. Hoş olmayabiliyor.

Peki ya yaşarken ölenler?

Yaşama istenci hocam. Yaşamakdan vazgeçemezsiniz. Doğanızdan vazgeçemezsiniz.

Emil Cioran'ın Çürümenin Kitabı adlı kitabını okumanı öneririm, kendisi bu tarz konularda göze çarpan aforizmalar sunan bir filozoftur. Yalnızca Çürümenin Kitabı'nı değil; Ümitsizliğin Doruklarında, Doğmuş Olmanın Sakıncası Üzerine adlı kitaplarına da göz atmanı öneririm, ancak şunu belirtmeden geçmek istemem; kendisi ağır bir nihilisttir, dolayısıyla yukarıda önerdiğim kitapları melankolik bir döneminde okuma. Bu, melankolini çoğaltacaktır.

İslam'da bu meselenin tamamen çözülmüş bir şey olduğunu düşünüyorum. Tabii başka dinlerde de böyle olabilir. Ahiret inancı olan kişi dinine göre eğer ölüme ve ahirete hazırlık yaptıysa ölümden korkmasına, kendini böyle konularla ölene kadar üzmesine gerek yok. Öleceği gerçeği değişmiyor ama ahiret hayatı iyi olacaksa sorun yok.

Yani ben 2 yıl önce bu tarz düşüncelerdeydim ve bence hem gelecek için yaşanmalı hem de anlık olarak yaşanmalı, illaki hayatımızı yaşamamız lazım. Artık kim neye inanıyor bilmiyorum ama insanın psikolojisi bozulmaması için böyle yaratıldığını düşünüyorum. Tamam, insan düşünebiliyor ama bunun sınırı vardır. Mesela insanların içini dışını görememen bir sınır. Psikolojik bir sınır.

Öldükten sonra bir hayat var mı bilmiyorum ama ölmeden önce bir hayat var ve ben bunu tadını çıkarta çıkarta yaşamalıyım.

Peki Reenkarnasyon gerçek olabilir mi?

Bütün kitapların varyantı varken Kuranın varyantı yok, biraz kafanı kullansan aslında ama işte rabbimiz bunu da bildiriyor, perde çekiyor şirk ettikçe. Allah sana hidayet etsin.

Kitaplara multaka göz atacağım, teşekkürler. Yalnız benim yazım şeklimden dolayı insanlar depresyonda olduğumu ve hayatı falan sorguladığım düşüncesine kapılmış. 23 yaşındayım ve bu konuda anlatılanları 13-14 yaşımdan beri düşünmekteydim ve 19-20 yaşında bu konuyu tamamen kapatarak ilgi alanımdan çıkardım. Bu konuyu da bu tarz bir düşünceler içerisinde olanlar ve tecrübe edinmiş insanların yorumlarını merak ettiğim için açmıştım..

Bir gün yok olacaklarına inanmıyorlar da ondan Bak kardeşim, Uçan Spagetti Canavarı'na iman edip özelden göndereceğim IBAN'a her ay 1000 TL yollarsan alemlerin yüce yaratıcısı, Makarna Konseyi kurucusu ve önderi Uçan Spagetti Canavarı, öldükten sonra seni içi kadın ve şarap dolu bulutların üstünde devasa bir tencereye koyacak ve orada sonsuza dek yaşayacaksın

Üstteki arkadaşlara inanç mevzusu dışı katılıyorum. Benim şu andaki görüşüm ise umrumda değil, her yerde bana en çok zevki ne getirecekse onu yapıyorum. Matrixden çıkmak hoş da içerisi güzel.

Geçirilen çocukluk, okunan okullar, edinilen arkadaşlıklar, aile, doğa, diğer canlılar, dünya, yaşam, evren ve daha nicesi. Bütün bunların bir gün sonsuza dek ortadan kaybolacağını bilerek yaşamak sizce de biraz ürpertici bir durum değil mi? İnsanoğlu nasıl oluyor da öleceğini bildiği halde hayatına devam edebiliyor diye bazen sorguluyorum. İnsan psikolojisi sizce nasıl oluyor da bir gün yok olacağını bildiği halde sağlam kalabiliyor? Dışarıdan bakıldığında son derece enteresan ve garip bir durum. Siz bu konu hakkında neler düşünüyorsunuz?

"Önce, pes etmelisin. Bir gün öleceğini kabullenmeli, korkmamalısın."

Yukarıda bir takım hayat dersleri verilmiş bana ama pek umursamadım. Yalnızca bu konu üzerinde insanların ne düşündüğünü merak etmiştim, millet beni intihar eşiğinde olan, hayatı sorgulayarak kafayı kırmış biri falan zannetmiş.

Evrimin doğruluğunu veya öteki dünyanın yokluğunu kanıtlar mısın? Çok merak ettim nasıl yapacaksın.

Bu forum beni hiç şaşırtmıyor. Inançla ilgili olan mesajlar bir halt bildiğini ve inançsızlığı havalı sanan bebeler tarafından emoji bombardımanına tutuluyor, inançsızlığı savunan yorumlar aksine beğeniliyor.

İnançlı yaşadığım için ölmek ve var olmak benim için çok kaygıya ve aynı zamanda derin düşüncelere daldıran bir konu değil. Bana göre herhangi bir inanca bağlı kalmadan bu konu ele alınırsa bir takım kaygılar ve derin düşünceler var olabiliyor. O yüzden inançlı kişilerin düşünceleri ile inançsız birinin düşünceleri denk düşmeyebilir.

Ölsek kaç yazar kardeşim. Sınav sonuçta. Sadece yüzdelik dilim falan yok. Cennet ve cehennem var. aklımıza sürekli ölüm gelse herhalde kafayı sıyırırız. Keyfine bak.