Evet. Her seçeneğin sonu farklı ya da belirli yolların kapılarına gidiyor. Geleceğimizi kesin olarak bilemediğimiz için ise hangi yoldan gideceğimizi sonunu bilmeden seçmiş oluyor. Şayet hayat bir rulet ise kararlarımızın hepsi tamamiyle kumara giriyor. Sonunu hiç düşünmemekten ziyade kararında düşünüp hareket etmek en doğrusu.

Bence bizim kendimiz ve diğerleri için verilen kararlarımız bizi ve diğerlerini uzun bir süre etkileyebilir. Çünkü geçmişimizi de değiştiremediğimiz için maalesef biz bu yükü kaldırmak zorundayız. Sizin görüşlerinizi alayım.

Okuyup beğenmeniz adına teşekkür ederim.

Gerçekten çok iyi açıklamışsınız.

Rica ederim.

Kararlarımız değil, tepkilerimiz. Çünkü her yapılan eylem, öz iradenin bir istenci ya da daha makul bir ifadeyle söylemek gerekirse "özgür" bir şekilde yapılmadığı için, başımıza gelen tahliksizlikler veya kararlarımızın sonuçlarından da bir çıkarım yapmamız gerekiyor Bu çıkarımı elde etmenin yolu onu çözüme kavuşturmaktır. Çözüme kavuşturduğunuz şey ya kötü bir durumu onarmak, iyi hale getirmek, ya da belirsiz olanı açığa çıkarmaktan geçer. Aslında bu tip hayat problemleri bize çözümün ne kadar uzak olduğunu da gösterebilir. Sıralamayı şu şekilde yapabiliriz Belirsizlik çözülür, çözülen şey onarılır veya iyi hale getirilir ve en son ders çıkarılır - Süreci uzundur; Kötü olan onarılır veya iyi hale getirilir en son ders çıkarılır - Sürecinden. Yani problem aşamalarında ek bir hacim oluşturan bu belirsizlik aynı şekilde problemin çözülmesini zaman bakımından zorlaştıracaktır. Bu formülle başımıza gelen herşeyin sebebi ve çözümünün kesin olmadığını, aşamalarının çeşitli olabileceği kabullendik diyelim. Günlük hayatta o kadar toksikeye maaruz kalıyoruz ki bu çeşitli zehirler ve onların dozajları beynin işleyiş şeklini değiştirebiliyor. Bunun en büyük örneği su mineralleridir. Gün içinde içtiğimiz aynı suyun etkilerini bilmememizin sebebi ona karşı oluşturduğumuz alışkanlık tepkisidir. Bu tepki aslında belirsizliğin ta kendisinden doğmaktadır. Mesela düzenli olarak ufak dozajlarda zehir aldığınızda ilerleyen zamanlarda o zehirin etkilerini unutmanız daha olasıdır. Bu da önceki zehrin etkisi ile bugünün zehri etkisi yorumu farklı olabileceğinden ötürü belirsizlik oluşturur. Yani buradan da şu sonucu çıkarabiliriz. Farkında olmadan yapılan düzenli kötü alışkanlık belirsizlik doğurur. Belirsizliğin de çözüme kavuşması gerekir. Konuyu biraz çorba etmiş olabilirim fakat umarım anlaşılıyordur. Toksikeden kastım, bazen yanlış kararlar vermemize sebep olan düzenli kötü alışkanlıklarımız vardır ve bizi nasıl etkilediğinden, değiştirdiğinden bir haberizdir. Bu da bir belirsizliktir ve bu sadece anormal oluştuğunun farkında olduğunuz sonucun asıl sebebini bilmemek, farklı suçlular aramamıza ya da kendimizi sorumlu tutarak ebedi bir depresyona kol açmamıza sebep olabilir. Aynı şekilde, karar verme mekanizmamız da etkilenebileceğinden farklı psikolojik, somut durumlarda da farklı cevaplar verebiliriz. En doğrusunu bulabilmek için farkındalık geliştirilmelidir. Evet, verdiğimiz kararların sonucunu taşımak zorundayız ancak o kararı veren kişinin "kararlı" olması gerekmez mi? Yoksa belki de boş olarak gördüğü sorumlulukları üstlenmekten yorulmayacak mı bu arkadaş? Veyahut sorumluluk almak neden bu kadar doğru olsun ki? Bizi eyleme sürüklediğinden. Verilen her bir karar eyleme teşviktir ve bir oluş, gerçekleştiğinden itibaren hareket halindedir ve bu hareketlilik halini pozitif olarak değerlendirmek gerekir. Aksi halde hiç eyleme geçemeyeceğimizden, hareketlilik halini yakalayamayacağımızdan ötürü ölürüz. Ancak bizi öldüren birşey daha var; yanlış kararlar verebilmek. Sen yanlış kararları bahsetmiş olduğum toksike örneği sebebiyle de verebilirsin , dayatma, şantaj vs. gibi durumlardan ötürü vermek zorunda olduğun için de verebilirsin bunun bir çok mazereti var. Yani suçluyu arar durursun Nasıl kötüyü iyiden ayırmak için akıl gerekirse karar vermek için de aynı mekanizmayı kullanmamız gerekiyor. İnsan kendini bilinçli olarak öldürmediği müddetçe istediği görüşe sahip olabilir karar verme konusunda. Ancak kendisini geliştirebilmek, deneyim sahibi olabilmek ve daha iyiye evrilebilmek ve soyunu devam ettirebilmek adına pozitif hareketliliği pozitif bir sonuca erdirmelidir. Bunun içinde olumlu kararlar alınmalı ve alınacak sorumluluğun farkında olunmalıdır. Amaç uğruna atılan her bir adım, her bir karar her daim amacıyla birlikte anılmalı ve hatırlanmalıdır. Bunu yapmasan bile en azından deneyimlediğini hem kendine hem de karşına çıkan durumlar, insanlar her neyse ona kanıtlaman gerek. Kanıtlayabilmek için de tepkiye odaklanmalısın. Vereceğin tepkiye. Çünkü yukarıda anlattığım gibi pratik hayatta hiçbir zaman daimi kontrolü yakalayamıyoruz. Başımıza gelecek olanları sadece ön görebiliyoruz ve bu öngörü tamamen belirsiz bir ihtimal parçası. Çıkarım ise bundan daha başka, sonuçtan doğan bir deneyim güdüsü. Bazen çok ani değişimler olabiliyor hayatımızda, kontrol elimizden çıkıveriyor. En kötü senaryoda bile hayat problemine karşı alınabilecek tek yegane sorumluluk kontrol edilebilene odaklanmak olacaktır. Tepki kontrol edilebilendir ve çıkarımlar ile oluşturulan kişisel mantık çerçevesinde kararlı eylemler oluşturmamızı sağlar. Tepki kontrolümüzde olduğu müddetçe içsel bir motivasyon ile yaşama güdüsü pekişir. Her şeyimizi kaybettikten sonra eğer içsel motivasyon kendini sürdürürse soyut kararları almaya yoğunlaşırız ve bu çoğunlukla bir dine mensup olma veya tanrı kavramını bize gösterir. Bu karışık yazıdan öte ezbere geçersek eğer: Oluşmuş her duruma karşı, yaşanılan her tecrübeye karşı ve bilakis hayata karşı olan tutumlarımız bizi yaşatır. Tepkiler tek başına yaşayamaz, ki çoğu zaman yetersizlerdir. Verdiğimiz kararlar hayatın akışını değiştirebilirken tepkilerimiz hep bizim tarafımızdan ortaya çıkar, ancak tepkilerden doğan bir inanç ile onları yüceltmek mümkün ve tek kalıcı çözümdür. Yazımda yanlışlanabilen yerler muhakkak vardır. Bilgisi görüşü benden filtrelemesi sizden efendim. Hayırlı geceler. Şimdi gelelim senin konuya...