Neden sürekli çalışmıyoruz? Neden sürekli aklı keyifte olan insanlarla yüz göz olmak zorundayız? Örneğin benim görüşüm eğlenmenin aşkdan farkı yok. Ama aşkın eğlenmeden farkı var fakat konumuz bu değil. Neden sıkı çalışmanın verdiği acı ile terbiye edilmek yerine bu boşluğun acısı ile terbiye ediliyoruz? Sonra da çevremiz bir ipe sap olamamış olgunluk taslayan dumanlı tiplerle doluyor. Şahsen bu hissi de ucundan deneyimleyerek ne kadar tehlikeli olabildiğini fark ettim. Kendine acıyarak acı çekmenin anlamı nedir? Neden eğlenmek zorundayız?

Sanmıyorum.

Örnek verebilir misiniz?

Hocam o zaman kendinize niye acı çektirtmeye çalışıyorsunuz. Bu dünyaya acı çekmek için mi geldiniz? Niye hayattan zevk almaya çalışmıyorsunuz?

Çok farklı konuları ele almışsın. Senin kafan ve vücudun haftanın her günü çalışmayı kaldırıyorsa buyur çalış. Bir başkası ya çok para kazanmak için zamanını feda eder ya da para kazanarak zamanı satın alır. Parası ile ne yaptığı, nasıl tavır takındığı kimseyi ilgilendirmez.

Bir de sen bir ipe sap mısın?

27 gün önce babamı kaybettim ye iç eğlen vaktin ve imkanın varken.

Kardeşim sen sadist + soyalist misin?

Çünkü o zaman intihar etmek zorunda kalabiliriz. Diğer türlü hayat çok anlamsız ve sıkıcı.

Bence sorunun doğrusu "neden çalışmak zorundayız?" olmalıydı. Bir kere geldiğimiz şu dünyada çalışmayı minimum tutup olabildiğince çok yer gezip eğlenmemiz lazımken neden eğlenmek zorundayız sorusunun cevabı yok. Kendine acı çektirmek isteyen istediği kadar çektirebilir. Biraz pozitif olmak lazım, emekli albay gibi takılmanın anlamı yok.

Başınız sağolsun hocam. Ayrıca bu fikri tamamen tabiiki de savunmuyorum. İnsan dinlenirken gelişir ama dinlendikçe değil. Aslında içten içe de dinlenmiyoruz. Beynimiz sürekli birşeylere odaklı. Onu uyku dışında rahat bırakamıyoruz. Hatta bunca dağınıklığı yaşadıktan sonra kendimizi uyumak için bile zorluyoruz. Sürekli çalışan kas gelişmez, sürüklenip duruyoruz. Kontrol elimizde değil ama elimize veriliyor.

Çünkü biz köle değiliz. Sadece çalışarak veya öğrenerek hobilerini keşfedemezsin. Koyun olarak yaşamak istiyorsan o başka.

Buradaki çalışmadan kastım zorunda olduğun veya sevmediğin bir iş olmadığını düşünürsek çalışmanın verdiği zevki hem uzun hem anlık vadede hiçbir şey vermiyor bana göre. Tabii bu durum kişiden kişiye değişir ama eğlenmek yerine çalışmanın ortak bir değer olduğu bir dünyayı da düşünmek lazım acep nasıl olurdu diye. Bu arada emekli albay benzetmesi çok iyi

Aklımdan geçen bir düşünceyi tartışmak için konuyu açmıştım. Kendi fikirlerimin reklamını yapmak gibi bir zevkim yok. Ayrıca soruyorsanız kendimce bir işe yararım elbet.

Maaşa ve eğlencenize bakın.

Teknik olarak, yemeğimizi suyumuzu sağladıktan sonra her şey konfor için değil midir? Günde 5 simitle yaşadığımızı düşünelim, 5.3 =15, 15.30 = 450 TL. Faturaları toplam 2000 diyelim -ki sadece yaşamak için yaşıyoruz, bu kadar gelmesi zor- günde 10 TL ulaşım desek 300 TL. Kıyafet vb. 1000 diyelim. Yuvarlasak 4 bin TL çıkıyor, yani bir raddeden sonra konfor için çalışıyoruz. Yani çalışmak da boşa gidiyor, bomboş yaşıyoruz. Spor vb. derseniz çalışmak diye zaten onlar başlı başına istek.

Robot değiliz eğlenicez herhalde.

Bu insanın yetiştirildiği aile ve çevreye bağlı bir şey. Sorun yetişen çocuklarda vs. değil direkt ailede. Yetiştirilme biçimi önemli.

Keyfi takılmak daha da acı verdiğini düşünüyorum. Zayıflığınla yüzleşiyorsun sonuçta.