Harçlığını döviz ile alıp İstanbul'un güzel bir yerinde yaşarken bence mutlu olmamak için çaba göstermeniz gerek, çevremde çokça mutlu insan görüyorum. Mutsuz gözle bakarsanız mutlu insan göremezsiniz.

Mutluyum. Bunun sebebi hedeflerimi biliyorum ve realist davranıyorum, istediğim işi yapıyorum. İş konusunda olan hedefime ulaştım. Tabii bunun yanında çevresel istek ve faktörler de var; aile, kız arkadaş, arkadaşlık-dostluk ilişkileri... Kendime zarar veren herkesi çıkarttım hayatımdan. Bir şey yapacaksam mümkün olduğunca kendime göre sonuçlarını düşünerek hareket etmeye çalışıyorum. Para konusuna gelirsek tabii belli sınırlarım var ama elime her geçen parayı istek ve ihtiyaçlarım harici değerlendirerek bu sınırımı genişletiyorum.

Demek istediğini az buçuk anladım, ortak değerler birliktelik için gerekiyor. Bunu kabul ediyorum ama bu değerlerin sağlam bir temeli ve toplumu bir tutma amacı güden değerler olması gerekir. Ha bi de insanlara değerleri dayatmayı veya o değerini insanın beyninin içine sokmayı gereksiz görüyorum. Bunu kişi bireysel çabasıyla bu değeri bulmalı ve benimsemesi gerekiyor. O derece iyi bir değer bulmak gerekiyor ki toplum kolay kolay çözülemesin. Ayrımcılık yapan değerler toplumu negatif etkileyebiliyor, günümüzde örneği bol. Bireysel mutluluk ile toplumsal mutluluk farklı şeyler olduğunu anlamış olduk. Sağ olun.

Elinde ki dondurmayı bile lüks sayan +60 yaş üstü dayılar ve teyzelerden dolayı.

Bana göre mutluluğun tabiri kafandan seni rahatsız edecek düşüncelerin yok olmasıdır. Eğer bunlar var ise illa ki canın sıkılıyor.

Hepinize cevaplarınız için teşekkür ederim gerçekten güzel cevaplar olmuş iyi akşamlar.

Kimse mutlu olmak zorunda değil. Herkesin amacı da mutlu olmak değildir. Hiç etrafında mutlu insan göremiyorsan etrafındaki insanlar hayatından memnun değillerdir. Yani mutluluk ile alakası pek yok hayatlarından memnun değiller. Mutluluğun tarifi yok. Mutluluk göreceli bir kavramdır. O yüzden şunu şunu yaparsan şöyle olursan mutlu olursun gibi safsatalara girmeye hiç gerek yok.

Standart bir hayat bile çok görülüyor.

Mutluluğu, Farabi; "insan ruhunun varlık bakımından kendisine dayanacağı bir maddeye ihtiyaç duymayacağı bir mükemmellik derecesine ulaşmasıdır" şeklinde tanımlar ve genel olarak, hayatın ahlaki amacı ile ilişkilendirilir. "Tarifi yoktur" deyip kestirip atmadan önce başkaları ne demiş diye bir bakmak gerekir. Ayrıca, insan; manevi olarak değeri olan olgular için göreceliliği ön plana çıkarak, değerlerin keyfiyet ile belirlenmesinin önünü açmaya vesile olduğunun ve bu sayede kendi desteği ile oluşan kaostan rahatsızlık duymasındaki çelişkinin farkına varabilirse; belki de "mutluluğa" bir nebze olsun yaklaşmayı başarabilir.

Farklılıkları ben de seviyorum tabii, lakin bağlılık ve uyum için en temelde anlam üzerinden bir ortaklık yakalayabilmek de gerekiyor. Bunun da zorunluluktan dolayı değil de gönüllü olması, o topluluğun gelişmesine destek olabilir. Başa dönersek, nasıl belirleneceği hususu hala büyük bir sorun olarak önümüzde duruyor ama olur da halledilebilirse; ki sınırlı sayıda insanlar için yasalarla halledilebiliyor, insanın ruhsal durumuna pozitif olarak katkı sağlaması kaçınılmazdır. Bu arada, bunlar da kişisel görüş olarak isimlendirilebilir. Ama önceliğinin, çokluk olduğu da yadsınamaz.

Mutluluk, sonuçtur. Sana göre ya da bana göre bir durum değildir. Doğru davranışların sonucunda hasıl olan histir. İnsanların mutlu olamamasının sebebi; doğru veya yanlışı ayırt etmeden, sentetik mutluklukları amaç edinip, edindikleri amaç yolunda doğruya ya da yanlışa bulaşırken, hangisinin hangisi olduğuna dikkat etmemeleridir. Önce bilmek, bildikten sonra da uygulamak gerekir ve uygulananlar neticesinde mutluluk hasıl olabilir.

Farkındalığa yol açan şeyler artıyor.

İnsan tam anlamıyla mutlu olamaz. Hayalini gerçekleştirirsin ancak hayalinden daha öteye gitmezsen üzülürsün. Bir şey başarırsın, başarını daha da güçlendiremezsen üzülürsün. Bir ürün satın alırsın, daha iyi ürün alamadığın için üzülürsün. Temelde gerçek mutluluk zordur.

Değerler nasıl belirlenecekmiş acaba? Ek olarak ortak değerlere sahip olununca niye mutluluğa bir nebze daha yaklaşıyoruz? Kaosluk veya farklılıktan da rahatsızlık duymuyorum, farklılığı seviyorum. Ben sizin kadar kitap okumadım veya felsefik konuşamıyorum sizi yanlış anlamış olabilirim, hatam olursa düzeltin.

Şu zamanlarda hiç etrafımda mutlu insan göremiyorum sizce neden? Eğer öyleyse mutluluğun tarifi nedir? Şu an siteyi kapatıyorum 1 saat sonra tekrar geleceğim bakalım nasıl cevaplar gelecek?

Mutluluğun tarifi insanın bakış açısıdır, bakış açısını değiştiremeyen hayatı güzelleştiremez.