Roma'da 121 yılında doğmuş, Vindokons'da 180 yılında ölmüştür. 161 ile 180 yılları arasında Roma imparatorluğu yapmıştır. Betica asıllı bir ailenin çocuğuydu. Herodes Atticus ve sonradan dostu olan Franto ile Yunan ve Latin retoriği üzerine öğrenim gördü. 133 senesinde, genç yaşta filozoflar arasına katıldı. Stoa felsefesine yöneldi. Kendisini imparatorluğa aday gören Hadrianus'un emri üzerine Antoninis tarafından 138'de evlat edinildi. 139'da Caesar, 140 veya 145'te konsül oldu. Antoninus'un kızı Küçük Faustina ile 145 yılında evlendi. Tribünlük kudretini ve Roma dışında Imperium pronconsul yetkisini 146 veya 147'de aldı. 161'de imparator oldu. İktidarı sırasında büyük bir bilinçlilik örneğiydi. Üvey kardeşi Lucius Aurelius Verus'u Agustus olarak yanına aldı. Doğuda Avidius Cassius'un gasp hareketi sırasında etkili biçimde destek olan senatoya itibarını kazandırmak istedi. Bununla birlikte, sülalenin devamını güven altına alarak imparatorluk otoritesini güçlendirdi. Hanımı Mater Rasirorum ünvanını aldı. Oğlu Commedius da Caesar Agustus olarak yönetime katıldı. İmparator Marcus Aurelius ayrıca merkezi yönetim sistemini geliştirdi. Azatlı kölelere büyük yer verdi. Clarissimi , Eminentissimi ve Perjecsissimi ünvanlarını resmileştirerek toplumda yönetimi basamaklara ayırdı. Vergilerde verimin ıslahını gerçekleştirerek iyi bir mali yönetim sağladı. Aerarium veya Fiscud'a gecikmiş ödemelerin teslimi gibi adli yönetimde de ıslahat yaptı. Beş ıslahatı: Kanunların insana uyar biçimde yorumu. Miras konusunda tabii hakkın tanınması. Gammazlara karşı sertlik. İtalya'nın Praetor seviyesinde dört Juridia tarafından yönetim bölgesine ayrılması. Medeni kanunun konması. Onun insanlık kaygısı Ta Eis Eutaton adlı eserinde açıkça görülür. İmparator Hıristiyanlar'a karşı özel tedbirler almadı fakat onları dünya görüşlerinden özellikle imparatorluk tanrılarına tapmayı reddettiklerinden kabahatli buldu. İnançları resmen açıkladıkları zaman da kanunu uygulattı. Marcus Aurelius barışsever bir kişiydi ve iktisat konusuna çok önem veriyordu. Bununla birlikte kendini sınırların korumasına adadı. İmparatorluğa Veba'yı yayan yeni lejyonlar kurulmasını, ödünç alınmasını zorunlu kılan savaşla çok uğraştı. Önce Ermenileri mağlup eden ve Suriye'ye gelen III. Valogesses'in Parth'leriyle çarpıştı. Kendisinin Roma'da, Lucius Veris'un Antakya'da yönettiği ordular Parth'lerden Mezopotamya'nın bir kısmını aldılar. İmparator Armenicus Maximus, Parthicus Maximus ve Medicus Maximus ünvanlarını aldı. Çünkü 166 barışı Doğu meselesini Doğu meselesini uzun zaman için çözümlemişti. İmparator Doğu sınırları yani Limes'i kuvvetlendirmişti. İmparator Germenler'e karşı da savaşmak zorunda kaldı ve onları İtalya'dan kovdu. Tuna'nın ötesine attı. Tuna üzerinde kardeşi de bizzat çarpışarak Markomanlar, Quaduslar ve Sarmatlar ile savaştı. Yanlış olarak Antoninus'a mal edilen Marcus Aurelius sütunu, imparatorun 171-175 arası başarılarını anar. 175 Genel barışının üç adımı: Romalı esirlerin geri verilmesi. Yenilmiş milletler üzerinde Roma protektorası. Tuma'nın kuzeyindeki eğimli dar arazinin işgali. 175 genel barışında Marcus Aurelius ilk olarak barbarların imparatorluk içinde asker veya çiftçi olarak yerleşmelerini kabul etti. Bunların kuzey İtalya'da ayaklanmaları Roma'yı bir süre için bu uygulamadan vazgeçirdi. Barış barbarlar tarafından bozulunca, Marcus Aurelius Tuna üzerinde yeni bir sefere girişti. Savaş sonrasında tehlikeli davranışlarından gocunduğu oğlu Commedius'a iktidarı çekine çekine bıraktı. Marcus Aurelius Vindoona karargahında Veba'dan öldü. Bazıları Sitmum'da öldüğünü söylerler. Marcus Aurelius'un düşünceleri nelerdir? İmparator Marcus'un Yunanca yazılmış on iki kitaptan meydana gelen eseri olan Ta Eis Eauton duruma, şartlara, yazarının düşünce ve hayallerine göre günü gününe kaleme alınmış bir düşünceler ve özdeyişler derlemesidir. Marcus Aurelius eserinin ahlak yönünü stoacılıktan alır. Düşünceler'in ilgi çekici yanı özellikle yazarın kendi kendine sorguya çekmesi ve bu vicdan muhasebesiyle bize ruhun yücelik ve önemsizliğini, kişilik ve yetkinliğe varmak için gösterdiği çabayı açıklamasıdır. Bu atada, babasına, ailesine ve eğitmenlerine borçlu olduğu bütün iyi nitelikleri uzun uzadıya anlatır. Eserin Yunanca adı kendi kendine anlamındadır. Düşüncelerin bir kısmı imparatorun son yıllarında Faustina'nın ölümündan önce, bir kısmı da ölümünden sonra kaleme alındı. Kaynakça: Meydan Larousse VI. Cilt.