Mutlu olmayı rutin haline getirdim, yani nötr diye bir durumum kalmadı. Öneririm herkese. mZamanın %80, 85'inde mutlu olduğum için kafaya takmıyorum böyle soruları pek.

Hikayenin sonunu kötü bitmesini istemez de ondan. Kim kötü bir şekilde biten hikayeleri sever ki? Mutlu olmayı hep hayal ederiz etmeliyiz de. Ek olarak sorduğunuz soru ile konunun içeriği alakasız geldi. Tam olarak neyi sordunuz? Mutlak mutluluk bu sistemin arzusudur. Ben üzülmek de istiyorum, ben insan olmak istiyorum. Cesur Yeni Dünya kitabını önerebilirim bu konuda.

Her zaman mutlu olmak mümkün değil tabii, yine de mutlu kalmaya çalışıyorum.

Her zaman mutlu olmak isteyen insan hayaller aleminde yaşar. Gerçeklerin farkında olan bir kişi her zaman mutlu olunursada yaşanan mutluluğun değerinin kalmıyıcağını bilir. En iyisi anın keyfini çıkarmak.

Bu çok yüzeysel bir çıkarım. Schopenhauer mutluluğu yadsımıyor ya da sadece en az acı verenin tercih edilmesi gerektiğini de söylemiyor. Ona giden yolları işaret ediyor. Misal, farkındalık, kendini tanımak ve benzeri hususlara değiniyor. "İnsan yapabileceklerini isteyerek yapmalı ve çekmesi gereken acıyı isteyerek çekmelidir." Yine sınırların bilinmesini vurguluyor; "Arzularımıza hedef koymak, ihtiraslarımızı dizginlemek, öfkemize hakim olmak, insanin arzu ettiği şeylerin son derece küçük bir kısmının ulaşilabilir ve pek cok kötülüğünden kaçınılmaz olduğunu hatırda tutmak: Bu şekilde katlanıp vazgeçebiliriz." Not: Tırnak içindeki alıntılar, Schopenhauer'in Mutlu Olma Sanatı isimli kitabındandır.

Yaşama sebebimiz budur. İnsanlar üzgün olmak için çalışmaz. Örnek Üniversite sınavına çalışıyorsam mutlu olmak içindir. Motivasyonumuz budur.

Soru başlıkta konudaki kendi görüşüm.

İnsanın aradığı, sürekli mutlu olma hali; mutlak mutluluk, ise bambaşka bir durum. Ona ulaşıldığında şöyle olur diyebilmek için, önce onun tanımını düzgün yapmak gerekir ki genelde kişisel tanımlarla sınırlı. Kişisel ya da göreceli tanımlardan da mutlak çıkamayacağına göre, ulaşılmak istenenin o olup olmadığını da bilmiyoruz. İnsan, aslında zevki arıyor. Zevk ile mutluluğu birbirine karıştırması ve içindeki hırsı törpüleyememesi sebebiyle de her daim daha fazlasını istiyor. Daha fazlasına giden yolda da odağı sadece hedef olması vesilesiyle; neye bastığını, neyi incittiğini önemsemiyor. Amaç, sadece kafada oluşturulana ulaşmak. Sonrası, sonrası aynı; yeni hedefler lazım. Mutlak mutluluk için, çevresel faktörlerin insanı etkilemediği bir durum oluşması gerekir ki böyle bir durum bu dünyada pek de mümkün değil. Düşünceyi anlayabilmek için mutluluk kelimesinin sözlük anlamından gidelim; "Mutlu olma durumu." Mutlu? "Yaşadıklarından veya karşılaştıklarından dolayı hoşnutluk içinde bulunan." Hoşnut? "Bir davranış, bir durum veya bir kimseden memnun olan." Memnun? "Herhangi bir olaydan veya durumdan ötürü sevinç duyan." Sevinç? "İstenen veya hoşa giden bir şeyin olmasıyla duyulan coşku." Coşku? "Genellikle büyük bir istekle ortaya çıkan geçici hayranlık veya heyecan durumu." Düşüncenin de dil ile sınırlanması muhtemel tabii. Mutluluk kelimesinin Yunanca karşılığı "eudaimonia"nın anlamı ne peki? Birisine göre "erdemlere bağlı anlamlı ve amaçlı bir hayat sürmek" bir diğerine göre ise "zevk peşinde koşmak." Hangisi neye sebep olabilir? Az çok biliyoruz galiba.

Schopenhauer'e göre bu dünyaya mutlu olmak için geldiğimizi sanmak bir hatadır. Mutlu olmaya çalışmak yerine kendine en az acı veren bir ortam oluşturmaya çalışmanın mantıklı olan olduğunu söylüyor. Yani bir cehennemin içinde sıcak ama yine de yakmayan bir odada mı olmak istersin yoksa arada bir serinlediğin ama sonra tekrar acı içinde yandığın bir yerde mi olmak istersin? Senin amacın bu sıcak ama yakmayan ortamı bulmak olmalı. Arada bir anlık hazlarla mutlu olduğun ve sonra tekrar bunu arayacağın bir ortama girip kısır döngüde olursan hayatın boyunca mutluluğu aramakla uğraşırsın.

Hayatımda hiç mutlak mutluluk arayan insan görmedim. Maalesef insanların istekleri bu kadar büyük değil. Insanların büyük çoğunluğu sadece para ister.

@oblomovv Aristoteles'de "aklı başında kişi hoş olanın değil, acı vermeyenin peşindedir" diyerek aynı şeyi ifade etmiştir zaten ama ilk mesajınız açılmasa, diğer noktalar atlanabilirdi.

Herkes mutluluğu arar ancak çok az kişi gerçek mutluluğu bulur. Çoğu kişi mutlu olmayı sadece cinsel zevk, yemek, bilgisayar oyunu, para gibi geçici-uyuşturucu cinsi şeylerde arar ancak gerçek mutluluk hiçbirşey olmasa-yapmasan bile mutlu olmaktır halinden yaşamından mutlu olmak. Anı yaşamaktır, Dağın tepesinde durmaktır.

İnsanın içgüdüsü. Ne yapabilirsiniz ki? Siz de illaki sürekli mutlu olmak istiyorsunuzdur. İnsan mükemmeliyeti arar. Sürekli mutlu olursanız da hayat amacınız biter, böyle birşey de gerçekleşemez zaten.

Öncelikle "mutluluk kavramı doğru şekilde anlanmalı ve hayatta ona göre şekillenmelidir" amacını aktaran Schopenhauer'in ifadesini açmak gerekise; mutluluk, andaki haliyle içi boş bir durumdadır ve takip edilmemesi aranmaması gereken de bu içi boş mutluluktur. Bu sebeple, "mutluluğu aramayın" ya da "amaç edinmeyin" ifadelerini kullanırken dikkat etmek gerekir.

İnsanlar mutlak mutluluğu bulsalardı o mutlulukda bir süre sonra yani "mutlak mutluluk" sıradanlaşacak ve mutluluktanda öte birşey aramaya çalışıyor olurlardı bence. Ayrıca şunuda eklemek isterim. Benim kendi düşüncem, insanı mutsuz eden şey insanın ta kendisidir. Bu tamamen kendi görüşüm. Mutluluk ve üzgünlük kelimeleri çok geniş bir alanı kapsadığı için ben belirli bir kısmı hakkında yorum yaptım. Sorunuza pek cevap verebilmiş olmasamda kendi düşüncemi katmak istemiştim. Herkese iyi Sosyal'ler dilerim.

İnsan sürekli ümit eden ve ümidini hiçbir zaman kaybetmeyen varlıktır. En kötü anında bile her zaman için iyi bir şeyin olacağını düşünür ve ümidini hiçbir zaman için kaybetmez, kaybetmediği için de her zaman mutlu olacağını düşünür de ancak mümkün değil bu. Bir insanın her zaman için mutlu olabilmesi mümkün değil pek.

Mutluluğu aramayın dediğimizde zaten insanlar mutluluğu aramayı bırakmayacak. Mutluluk her zaman aranan bir şey olacaktır burası kesin. Demek istediğim aslında açıkça anlaşılıyor. Schopenhauer'in felsefesinin temeli de zaten acıdan kaçınmak üzerine kurulu. Yani mutluluğu da bir nevi acısızlık olarak görür. Zaten kendisine yönelmemi sağlayan o büyülü sözü sayesinde ilgi duymaya başladım ona. "zevklerin binlercesi tek bir acıyı telafi edemez." bu demek değil ki schopenhauer mutluluğa ulaşmayı tek bir şeye bağlıyor o da sadece acısızlık. Dediğin gibi bu yüzeysel bir çıkarım. Temeli buna dayanıyor sadece.

İnsanlar mutluluğu aradığını sanıyorlar, aslında aradıkları şey mutluluk değil

@oblomovv "sadece en az acı vereni seçin" ile "ihtiraslarınızı dizginleyin" nasıl aynı yere çıkabilir? Temel, tek başına acıdan korunmak değil. Bir sürü farklı unsur var.

Schopenhauer öncelikli amacın mutluluğu hedeflemek yerine daha az acı veren bir ortamın oluşturulmasının daha mantıklı olduğunu belirtmişti aforizmalar kitabında. Hatta verdiğim cehennem örneğine benzer bir örneği de vardı diye hatırlıyorum. Ben bunu söyledim. Bu demek değil ki tüm hazlarını dizginleyip sadece en az acı veren ortamda yaşa. Temel bir çıkarım bu. Öncelikli hedefinin bu olduğunu söylüyor tek hedefinin değil. Senin dediğin de ona çıkıyor o anlamda. Yani ihtiraslarını dizginlemek demek mutluluğu birinci hedefe koymamak demek bir anlamda.

Evrim teorisinde buna doğal seçilim deniliyor. Hayatta kalman lazım, yaşaman lazım bunun için de maddi, manevi yeterliklerin belirli bir düzeyde tutulması lazım. Maslow'a göre de insanın mutluluğu öncelik bunun için yine maddi, manevi ihtiyaçlarının karşılanması lazım. Bunun üzerine birçok düşünür düşünmüş, araştırmış, yazmıştır. Mevlana'dan Darwin'e, Farabi'den Thomas Moore'a. İnsan tüm diğer canlılar gibi yaşamak ve hayatta kalmak için hareket eder. Bunun için de bir umudu, hedefi olmalıdır; sonunda mutluluk olan.

Bazen işler yolunda gitmez o zaman işte mutlu olunmaz benim düşüncem.

Dediklerim temelde buna çıkıyor zaten. Ben de kafamdan uydurmadın bu dediklerimi aforizmalar kitabından alıntı. Yani okuyalı uzun zaman oldu illa eksik yerleri vardır ama temelinde bunu vurguluyordu ki senin dediklerinin de temeli az çok buna çıkıyor.

Herkes mutlak mutluluğu arıyor ama öyle bir şey yoktur. Kimse her zaman mutlu olamaz ya da üzgün olamaz. Hayatta hem üzgün hem de mutlu olacağımız zamanlar var. Peki sizin düşünceleriniz nelerdir?

Ben hayatimda hep mutlu olacagini sanan birine rastlamadim. Mutlu olmayi kovalamak da gayet makul bir gaye, arkasinda derin bir felsefe yok.