Sınırlarımızı tam olarak bilemiyoruz. Eğer dediğiniz gibi olsaydı anne çocuk ilişkisi olmazdı. Annenin çocuğu için hayatını feda etmesinde ne gibi bir çıkar vardır? Anne, soyunun devamlılığını sağlama içgüdüsü ile hareket ediyor denilemez sanırım.

Uyum adına yapılmış, uyum adına konulmuş gerçeklik diyip geçelim. Bu konunun da felsefesini iliğine kadar sömürdük

İçgüdüsel de geç. Yapmasa acı çeker, yapmaya itilir, aksiyona geçtiğinde gururdan zevk alır. Yani bile bile ölüme atlaması da ona cazip gelir.

İnsan oğlu, iyiliği ne yazık ki karşılıksız yapmıyor. Karşılık almak için iyilik yapıyor.

Benim düşüncem şu yönde, bir iyilik yapınca örneğin karşı taraf mutlu olunca ben daha çok mutlu oluyorum. Şu dönemde göremiyorum ama bir insanın gözleri gülmesi bile mutlu eder.

O zaman şöyle diyebiliriz. Bir insana iyilik yaparsın ve bu iyiliğin sana acı olarak döneceğini bilirsin, bu iyiliğin karşılığında hiçbir tatminkarlık yoktur. Aklına geldiğinde de tatmin olmazsın, askine acı çekeceğini anladığın için acı çekersin. Buna iyilik denilebilir mesala. Ama gel gelelim ki gerçek iyiliği bu bot bedenlerle anlıyamıyacağız. Çünkü her türlü karşılık bulacaktır. Bak bu iyiliği yaptım, hiç sesimi de etmedim derken bile orada bir ego tatminliği var. Düşün bak nasıl hissediyorsun.

Doğru ama karşılıksız bir iyilik nedir, nasıl anlıyabiliriz? Tam anlamıyla karşılıksız değildir, onu tam resmedemez. Çünkü bak bunu ben karşılıksız yapıyorum diyerek de kendini tatmin etmiş oluyor. Hiçbir zaman karşılıksız iyiliğin ne olacağını bilemiyeceğiz gibi. Karşılıksız resmedilen şeyin de karşılığı var, o da bir duygu, o da bir karekteristik tatmindir.

Karşısındakini mutlu etmek kendisini de mutlu ediyorsa, iyilik bir karşılıklı çıkar ilişkisine dönüşür. İyiliğin doğasında karşılıksız yapılması ve gizli yapılması olmalı. Herkese duyurarak yapılan iyilik bir şov, reklam, rant elde etme amaçlıdır ve art niyet taşır. Niyeti iyi olan birinin kimseye bir şey kanıtlamaya ihtiyacı yoktur. Kimseden bir karşılık beklemeye de ihtiyacı yoktur.

Bence anahtar sevgidir. Sevgi, bencillik barındırmaz. İyiliği de tek başına değil, insanın diğer duygulanımları ile iştirakli düşünmek gerekir.

İyiliğin hiçbir duygu gereksinimi, duygusal tatminin olmadığı bir bedende yaparsak iyilik olacağını bilmeliyiz. Bu gerçeklikte iyiliğin adı da menfaattir. O yüzden asıl iyilik bu bedenlerle mümkün değildir. Birbirimizin haklılığını doyuruyoruz. Bu da çok güzel bir şey.

Ben şahsen kendim mutlu olduğumdan yapıyorum.

İyilik, yapılıp üzerine düşünülmemeyi de gerektirmeli o zaman.

Doğru, yanlış, iyi, kötü tamamen bu dünyaya özel resmedilmiş, uyum için kodlanmış bir düzendir. İyilik yapmaktan keyif alıyorsan, onu yaptıktan sonra haz alıyorsan, o hiçbir zaman iyilik olmuyacaktır. Uyum adına attığın bir davranış olarak kalacak. Gerçek iyiliğin, doğrunun ne olduğunu bilemiyoruz. Belki vardır, ama içimden geliyor dediğin şeyler sana kodlanını resmetmektir. O sen değilsindir.

Yapılan sadece yapılana kar sağlıyor ise. Dışarıdan bunu bilmek ilk anda mümkün olmayabilir ama zaman içinde gözlemlenirse açığa çıkar. Misal; ilişki çatırdamaya başladığında denilen; -Hatırlıyor musun? Ben zamanında senin için şunu yapmıştım. cümlesi ile niyet açık seçik belli olmuştur.

Emin olun insanların %90'ı karşılık almak için iyilik yapıyor. Kalan %10'luk kısım karşısındaki insanın mutluluğu için yapar.

Günümüzde iyilik yapanların çoğu menfaat için yapıyor. Ayda yılda bir iyilik yapanlar videosunu çekip internette paylaşıyor.

En sevdiğim konu, cevaplamaktan haz alıyorum. Sevgi yalanın ta kendisidir. Birbirimizi sevmek zorundayız, bir şeyleri sevmekten haz alıyoruz. Mutluluğu kategorize etmiş bir bedendeyiz. Gerçekliğin ne olduğunu bilmiyoruz. Dedim ya, her şey uyum için yapılmış bir düzenek.

İnsan iyiliği, sonrasında kendinde oluşan mutluluk, haz için mi yoksa tamamiyle karşıdakinin mutluluğu için mi yapar?

Mesajı yazıp işine yaradıysa mesajımı çözüm olarak işaretle diyen tipler var bi' de.

Mesela sosyalde birinin sorununu çözünce mutlu oluyorsun.

Karşısındakini mutlu etmek için ve onun yüzünde ki tebessümle mutlu olmak için yapar.

Çıkarsız iyiliğin kalmadığını düşünmekteyim. Yani bana yapılanlar o yöndeydi.

Hislerin aracı olduğu tüm davranışlar iyilikle sınıflandırılamaz. İnsanların çoğunun kişisel kazanç uğruna hareket ettiği etrafta iyilik kazanç aracıdır.

İyilik; karşılıksız yapılırsa iyiliktir ve sonunda da her şart altında iyiye sebep olur. Eğer bir karşılık beklentisi varsa o iyiye götürmeyeceği ve kötüye sebep olma ihtimali barındırdığı için iyilik olarak adlandırılamaz. İyilikten maraz doğmaz.

Aslında sevdiğimizi zannediyoruz. Ya da bir şeyi sevip, onu aklımızdaki hale dönüştürmeye çalışıyoruz. Onun, kendi hali ile olması için destek olmuyoruz.

Haz içinse erdemli davranışa girmez, şahsi hazzı için iyiliğe girmiş olur. Karşıdakinin iyiliği için yapmak ise çok ilginç olurdu. İki türde de erdemsiz davranış olurdu. Ama sonucunu düşünmeden yapınca da erdemli davranışa girmiş olur. Günümüzde çok az rastlanır erdemli davranışa. Ona sahip olan altın ortasını bulmuş demektir.

İnsan olduğu için yapar tabi gerekene.