Arkadaşlar ilk defa böyle bir konu açıyorum ama cidden çok daraldım. Dün kedim Davutu kaybettim. Kollarımda öldü. O saatten beri içimde bir sıkıntı var. Hiçbir şey yapasım gelmiyor. Sanki içime bir sıkıntı oturdu. Aklıma geldikçe boğazım düğümleniyor, içimde ki o sıkıntılı his daha da büyüyor ve bu da beni boğuyormuş gibi hissediyorum. O anı aklımdan çıkaramıyorum. Kollarımda vefat etti. Her şey o kadar hızlı oldu ki ben ne olduğunu bile anlayamadım. Salak gibi hissediyorum kendimi. Keşke diyorum ya keşke fark edebilseydim. Küçücükken sokakta bulup almıştım evime. O kadar şirin bir şeydi ki anlatamam. Hayatımda gördüğüm en şirin hayvan olabilir. Ama bugün o dünyalar tatlısı şirin hayvan kollarımda öldü ve bense hiçbir şey yapamadım öylece izledim. Bu histen nasıl kurtulabilirim arkadaşlar? Bununla nasıl başa çıkabilirim? Duvarlar sanki üstüme üstüme geliyor.

Ölümüyle ilgili kendinizi suçlamayı bırakmanız lazım öncelikle. Hayvan bile olsa kayıplarda yas süreci olabilir ve normaldir. Acınız taze, yasınızı üzüntünüzü yaşayın bunu bastırmaya çalışmayın. Günler geçtikçe normal yaşantınıza dönmeye çalışın. Kedinize ait hatıraları yaşatabilirsiniz. Böylelikle ileride onu unutma endişenizi de gidermiş olursunuz. Unutursam ona ihanet etmiş olurum düşüncesiyle kendini suçlayan insanlar da olabiliyor.

Çok evcil hayvanımı kaybettim bende fakat maalesef yapacak bir şey yok eğer eksikliği sizi çok etkiliyorsa başka bir kedi sahiplenebilirsiniz ama yerini doldurur mu hayır.

Allah rahmet eylesin kedinin bir sıkıntısımı vardı acaba?

Çok geçmiş olsun tekrardan ama müzik dinlemenizi önermem sonra her duyduğunuzda aklınıza gelir bana oldu.

Acınızı anlayabiliyorum hocam çok geçmiş olsun.

Az çok anlayabiliyorum, bende çok evcil hayvanımı kaybettim. Cidden üzen bir şey insanı, yapacağın şey geçmesini beklemek bir süre sonra alışıyorsun yokluğuna.

Neden öldü? çok merak ettim.

Bende geçen ayın 2'sinde kızımı kopegimi kaybettim, genclik hastaligindan dolayi bazen elden bir şey gelmiyor kardeşim.

Hocam ben onu hiç unutmak istemiyorum ama. Kalsın bir yerde böyle iyi. Unutursam kendimi daha da boşlukta hissederim.

Benim 1 tane muhabbet kuşum öldü, 3 tanede yavru kedim vardı annesiyle 4 kedi oluyor annesi terasımızda doğum yapmıştı sokak kedisiydi ama terasımda besledim annesi gidip geliyor ama yavrular nerde bilmiyorum. Annesi daha dün geldi bi kaç aydır yemek vb. veriyorum.

Hocam bunun çözümü şöyle denebilir "zaman", klişe bir söz ama doğru. Zamanla acısı hafifler, öldüğü için kendinizi suçlamayın, biraz hava alın. Bunları evcil hayvanı olan biri olarak yazdım

Geçmiş olsun öncelikle. Evcil hayvan hasretini, üzüntüsünü bende biliyorum hocam. Bizim evde kedi, köpek beslemememiz yasaktı. Nedeni annem hiç sevmezdi, hayvanları değil ama şayet kedileri çok sever mama koyar, soğuk günlerde kulübe yapar koyarız falan. Ama annem hafif astım hastası olduğundan tüye karşı alerjisi var. Bu yüzden evde sevemezdi kedi. Ama hep dışarda beslediğimiz kediler oldu. Tamam kedi, köpek yasak o zaman muhabbet kuşu alalım dediğimizde de malum o hayvanda tüylü olduğundan reddetmişti. Bir gün ansızın saksının önüne sapsarı bir muhabbet kuşu kondu. Aylardan aralık. Üşümüştü. Annem hemen düşünmeden almaya karar verdi. Aldık içeri kafes yoktu. Bizde ufak bir kolinin içine koyduk. Üşümekten hareket daha edemiyordu. Aldığımız gibi adını boncuk koyduk. Klişe ama sevmiştim hemen. Zamanla ailemizin bir üyesi haline gelmişti. Biz ona oda bize çok alışmıştı. Ansızın bir gece titreyerek gagası açık bir şekilde öldü maalesef. 4-5 kadar gagasında bir problem vardı ama. Geçer dedik. Geçmedi... Daha da kötü oldu. Onun öyle titreyerek ölmesine tanıklık ettiğim için çok üzgünüm. Aklımdan çıkmıyor. 2-3 Saat ağladım durmadan. Şokunu 1 hafta kadar atlatamadım. Her sabah kalktığımda bir ses eksikti artık maalesef. Çok üzülüyor ağlıyoruz ama zamanla her şey gibi unutuyoruz hocam. Önünün de ki 1 hafta zor geçecek. Başınız sağ olsun. Allah kimseyi evcil hayvanı ile sınamasın.

Acınızı sonuna kadar buram buram yaşarsanız ve bu acıdan kaçmamayı göze alırsanız o hüzün o sıkıntı size hiçbir şey yapamaz. Sevdiğiniz birinin kaybından sonra yas olması gayet doğal bir durum değil mi? Sıkıntıdan kaçmayın onu yaşamaya göz alın ve yasınızı sonuna kadar tutun. Onu yaşatmak için her şeyi yaptığınızdan eminim fakat her şey elimizde olmuyor.

Sırf bu duyguları yaşamamak için çok sevmeme rağmen evcil hayvan almıyorum.

Kardeş üzülme demiyorum üzül fakat bilki Dünya'da ki herşey ölümlü. Kendini buna hazırla yoksa büyük bir kayıp sonrası hayattan koparsın, ölümde hayatın bir parçası. Umarım en kötü kaybın evcil hayvanın olur.

Biraz klişe ama " zaman " bende zamanla geçti.

Hocam çok geçmiş olsun çok üzüldüm sorunun cevabı ise aslında senden geçiyor bana kalırsa spor yap bir süre sonra kafanın rahatladığını görmüş olursun tekrardan geçmiş olsun.

Benim de köpeğimi çaldılar yaklaşık 3-4 yıl önce her şeyden önce zaman lazım bunun dışında işlerinle meşgul olmaya çalış müzik dinle kendini suçlama.

Bende kaybettim zamanla bir şekilde zor da olsa alışıyorsun. Azakan bende sana katılıyorum