Öncelikle merhaba, eğer beğenirseniz devamını yazabilirim, eleştirilere açığım ve ilk denemem. Ben Henry Jones. İçinde olduğum 304 numaralı yolcu uçağı bilinmiyen bir sebep ile Pasifik Okyanusu'na çakıldı, tek sağ kalan benim. --Sabah 8.30-- Uçağımın düşmesinden bu yana tahmini 2 hafta geçti. Sanırım kaldığım bu adaya alışmaya başlıyorum, bedenimi saran yalnızlık ve karaya vuran dalga sesleri içime garip bir duygu serpiyor. Acaba beni bulabilecekler mi? Susuzluk şu anki en büyük düşmanım. Günlerdir coconat suyuyla ayakta kalmaya çalışıyorum, güneş tepeden baktığı zaman adayı keşfe çıkacağım ama şu an sadece biraz daha kestirmeliyim. --12.00-- Su, sadece temiz su. Bir kaya yardımıyla ucunu sivrilestirdigim dal ile adayı keşfe çıktım, gördüklerim, gördüklerim umudumu tam anlamıyla yitirmeme yetti adada yalnız değilim! Kötü olan şu ki her yerde iskelet var yani bu adaya kaç yüzyıldır kimse uğramıyor. Birkaç yere tuzak yerleştirdim eğer biraz yengeç yakalayabilirsem mideme coconattan başka bir şey girebilir. Şimdi kendime üzerimi örtebileceğim bir barınak yapmalıyım. Akşama doğru Ağaçlardan kestiğim dal parçalarıyla barınağımı bitirmek üzereyim. Evvvvet! Tuzaklardan birisi işe yaramış orada duran yengeçle bakışıyoruz, sanırım ağzım sulanmaya başladı, bir yabani gibi yengeci cansız hale getirip ateşte pişirmeye başladım dostum bu çok lezzetli! Yatmadan önce Sanırım deliriyorum temiz su bulamadığından dolayı olduğunu düşünüyorum ki adanın içinden garip sesler geliyor, umarım deliriyorumdur. O korkuyla yatabileceğimi sanmıyorum. Sabah saat kaç bilmiyorum Güneş yeni doğdu ve hiç uyuyamadım! Bu sesin sebebini öğrenmeliyim. Sopamı alıp adanın içine doğru keşfe çıktım, ve dostlar sanırım cidden deliriyorum. İskeletler bıraktığım yerden çok uzakta bir yerde! Evet evet deliriyorum hayır Henry sen deli değilsin!