Bilmiyorum. İnsanların davranışları bana yapmacık geliyor. İnsanlar aciz varlıktır. Kendilerini yalnız hissetmemek için sahte ilişkiler kurarlar. Yanlış anlamayın asosyal değilim arkadaşlarım var ama bilmiyorum ben böyle hissediyorum. Hepimiz kendimizi bir şey zannediyoruz ama bu evren küçükcük bir canlıyız. Sadece içimi dökmek istedim.

Şöyle farzet sen kavrıyorsun diye evren var zaten. Sen olmasan evreni kim bilir ki? O zaman şu soruya yöneliyoruz. Biz mi evrenin içindeyiz yoksa evren mi bizim beynimizin içinde? Diğer rahatsız olduğun durumda insanların kararı. Birileri çevre edinmek ister, birileri yalnız kalmak ister. Sana uygun değilse bir şekilde o arkadaşlarını terk edersin. Aile bireylerin ise ya kabullenip, görmezden gelir mutlu olursun yada bu durumu konuşursun onlarla.

Devam edin, kötü bir şey değil. Belli dönemler huzursuz hissedeceksiniz ama zamanla o da çözülüyor emin olun. Haklısınız.

Felsefe dersinden çıktıktan sonra bende böyle oluyorum.

Bu güzel de biz de insanız ve bu durumda biz de aciziz. Karamsarlık da bizden, bizim anlayışımızdan sebep olabilir.

Açıkçası dostluk karın doyurmaz oldu. Birileriyle bir kaç güzel anı yaşarsan yanına kar kalır. Hepsi 3 günlüktür. En iyi ve en samimi dostlarınla bile gün gelir ayrı düşersin. İşte böyle olunca içindeki özlem ciğerini yakacaktır. O yüzden boşver kimseyle sıkı ve samimi bir ilişki yürütme.