Cumhuriyet Dönemi'nin ilk yıllarındaki romancılar arasında Milli Edebiyat Dönemi sanatçılarını da görmek mümkündür. Savaş sonrası dönemin etkileri ile daha çok, gözlemci gerçekçiliğe dayalı romanların bu dönemde yoğunlukta olduğu görülür. 1912'de başlayan Genç Kalemler ile Mehmet Emin Yurdakul, Ömer Seyfettin, Ali Canip Yöntem, Ziya Gökalp'in başlattığı edebiyattaki millileşme ve yerlileşme akımı, Cumhuriyet Dönemi'nde etkisini sürdürmüştür. Sanatçılar; milli, yerli ve toplumsal temaları işlemeye devam etmişlerdir. Edebiyatımız bir yandan yerlileşmiş, diğer yanda da Batı edebiyatlarının etkisine açık kalmıştır. Dönemin romancıları eserlerinde; Cumhuriyet devrimlerini, yeni alfabenin kabulünü, harf devrimini, medeni kanunu, yeni okulların açılmasını eserlerinde konu edinmişlerdir. Türk edebiyatında Anadolu'ya ve halka yöneliş daha da hızlanmış, yazılan eserler genç cumhuriyetin yeni, sosyal ve kültürel yapısını yansıtmıştır. Bu dönemde Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun Yaban, Reşat Nuri Güntekin'in Yaprak Dökümü, Abdülhak Şinasi Hisar'ın Fahim Bey ve Biz, Çamlıca'daki Eniştemiz, Peyami Safa'nın Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Huzur adlı eserleri roman türünün tanınmış örneklerindendir. Romanlarda Anadolu coğrafyası ve insanı, köyden kente göçün neden olduğu sorunlar, Sabahattin Ali'nin "Kuyucaklı Yusuf" adlı eserinde ve Sadri Ertem gibi toplumcu gerçekçi anlayışa bağlı sanatçıların eserlerinde görebiliriz.