Başlıkta belirttiğim gibi siz nelerle hayatınızı seviyorsunuz? Açıklayabilirsiniz. Bu konuyu oluşturmamın nedeni bir şeylere çaba harcayıp bir yere varamama duygusuyla geldi. Son düzenleyen: Moderatör: 7 Ocak 2020

Sevmemeliyiz, gereksiz.

Önce kendimi, sonra ailemi seviyorum.

İnsanlar kötü ne yapalım.

Deneyimledim hocam bunu. At imzanı tabii. Örnek olarak şu videoya bakın. Ufuk Bayraktar bu filmde adamı sürekli sömürüyor. Bu adamda mazlum, iyi niyetli, sessiz ne yapsın. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Kimseyi üzmeyip pasif kaldığında seni üzüyorlar çünkü insanlar çıkarcı, çünkü insanlar menfaatçi. ''Aa bu çok salak dur ben bunu kullanayım, aaa bu çok iyi niyetli, bundan para isteyeyim vermezse sen ne kadar cimrisin, çok paragöz bir insansın diyip vicdan yapayım sömüreyim bunu'' diyorlar. Böyle insanlar oldukça hayatı sevemiyorsun ki. Dost dediğim arkadaşlarımdan kazık yedim, çok kez salak yerine kondum, sürekli insanlar beni kullanmak istediler. Niye? Çünkü ben onlar gibi çıkarcı, menfaatçi, insanları kullanan, vicdansız birisi değildim. Çünkü benim tek suçum insanların iyiliğini düşünmekti, iyi niyetli birisi olmaktı. Hayatı sevmemin sebebi Müzik, Ailem, Bilgisayar ve çok yakın 2 dostumdur, bu kadar benim için.

Çünkü bu dünyada bir defa geliyoruz, tek bir hayatımız var. Ömrümüz bu yüzden bizim için çok değerli. Hayat bunaltıcı olabiliyor, zorluklar içinde de geçebiliyor tüm bunlara rağmen hayat her şeye değer. Hayat sadece kendimizden de ibaret değil. Bize değer veren insanlar var, onlara karşı da sorumluluğumuz var. Bu hayat kimsenin kalbini kırmaya, başkasını üzmeye gerçekten değmiyor.

Altına imzamı atarım.

Gazi mahallesi gibi bir serseri yuvasının içinde doğdum büyüdüm. İstanbul'da bir semt illa ki duymuşsundur adını olaylarıyla ve yürüyüşleriyle ünlüdür. Ailem iyi Allahtan beni ahlaklı, edepli, vicdanlı, iyi niyetli yetiştirdiler. Ben daha liseye başladığımda anladım neyin ne olduğunu, insanların ne halt olduğunu liseye başladığımda anladım. 2019'un yaz aylarında 6 ay boyunca bir otelde staj yaptım, orda insanları tanıdım, kazık yedim, tıraşlandım yani iyice tecrübe sahibi oldum. İyi niyetli olmak bir halta yaramıyor, adamına göre muamele yapacaksın. İyi niyetli olursan seni anında kullanmak, sömürmek istiyorlar çünkü insanlar.

Sevmeliyiz çünkü yaşıyoruz hacılar.

Hayatı sevmeyi bıraktım, kendinisi sevdiriyorsa severim. Kafamın içinde konuşmam, kafamın içi konuşursa akışına takılıp duygusal düşünürüm. Kitap okur gibi kafanızın içinde konuşmayın, depresyona meğil verir. Çok fazla sıkıntılar varsa, dozunu ayarlayıp bir rakı aç, kafanı sakinleştirir.

Ama kimseyi üzmeyip çok pasif kalınca da herkes seni üzüyor

Ailem olmasa beni hayatta tutan bir şey yok.

Hayatlarımız çok benzermiş onu fark ettim şu an Benimde çok yakın hatta gerçekten dostum diyebileceğim 2 kişi var, bende dost dediklerimden çok kazık yedim. Sanırsam bazı tarz insanların hikayeleri neredeyse bire bir aynı oluyor.

Bu hayat bize yüce Allah'ın bize verdiği sınav yeri olduğu için sevmeliyiz. O yüzden namazımızı kılıp, zekatımızı vermeli, orucumuzu tutmalıyız ve Allah'ın bize verdiği her nimet için şükretmeliyiz.

Hayatımızı neden sevmeliyiz? Öncelikle "sevmek" denen duygunun idrakinde miyiz? Yoksa sevgiyi, haz ile karıştırıyor muyuz? Sevgi, fiziksel bir etkiye sahip değildir, sevgi dediğin sorumlulukları yerine getirmekle alakalıdır ama o sorumluluklar varlıktan ötürü ya da durumdan ötürü değil. Etkileşilenin verdiği ile alakalıdır. Sevmek; birine fayda sağlamak, fayda görmek, eksiğini gidermek, eksiğini fark etmek, kol kanat germek, öğretmek, dinlemek, öğrenmek, konuşmak, duymak vs. çift taraflıdır. Hayat bizi sevdi mi ki biz hayatı sevelim? Bilmem hayat nesneldir, öznesi insandır ve sevgi, nesnede değil öznede işlevseldir. O vakit soru; "insanları neden sevmeliyiz?" olacaktır ki cevabı basittir. Çünkü canlı her şey sevgiye olumlu karşılık verir.

25 yaşındayım, genç yaşta olmama rağmen yaşadıklarım şunu çok net olarak öğretti bana. Sahip olduğunuz hayat, işiniz, sevdikleriniz, kısacası her şey, başkalarının kurduğu hayali olabiliyor. O yüzden sahip olduklarımızın değerini bilmeli ve daha çok çalışmalıyız. "Her şeye rağmen..."

Sana haz vermiyen bir şeyi nasıl sevebilirsin, yoksa kendini kandırıyor musun? Sevmeyi sevebiliyorsan, o zaman sevmek sana dert değildir, lakin sana zevk vermiyen bir şeyi sevmeye çalışıyorsan, o zaman kendini kandırıyorsun demektir. Sorumlulukla sevginin alakası yok, sorumluluğun getirisi sevgi ise o zaman alakası var. İnsanları zorla sevmeye çalışmanın hiçbir samimiyeti yoktur, aldatmacadır. Hayatta kendini kandırmak istiyorsan, bir uğraş peşinde koşabilirsin, hobi edinebilirsin. Önemli olan samimi kandirabilmektir kendini, onu becerebilirsen hiçbir şey umrunda olmadan önüne bakarsın..

Şahsen benim hayatımın en keyif aldığım kısımları çizgi roman okurken, şu aralar yeni yeni kitap okuma alışkanlığı kazanmaya çalışıyorum ve bilim kurgu kitabı okurken gerçekten hayatımdan çok keyif alıyorum, bilgisayarımda oyun oynarken ailem sağolsun pek çok kişinin kolay kolay alamayacağı kadar iyi bir bilgisayarım var, dizi izlerken yine hayatımdan çok keyif alıyorum. Bir de pek tavsiye etmem ama son dakika sınavlara çalışıp iyi not alınca İçimden şöyle diyorum "hehehe inekler günlerce çalıştı bu sınava ben bir gün ve onlarla aynı notu aldım ben bir dahiyim heheehehe". İşin şaka kısmı tabi ki dahi olduğumu falan düşünmüyorum

Ailem. Varlıkları benim için bir yaşam sebebi.

Seni destekliyorum

Aslında iyi niyetli olabilirsin yine ama işte ben enayi ya da zayıf değilim mesajını vermen lazım çevrendekilere. Ben hayatım boyunca hiç kavgaya girmemiş bir öğrenciyken herkes bana bulaşırdı liseye kadar dayandım böyle en son 11. sınıfta daha ikinci haftadan birini sağlam dövdüm ve bütün sene boyunca kimse bana bulaşmadı. Üstelik dövdüğüm kişi hayatımda duyduğum bulaşmaların en hafifini yapan biriydi. Dediğim gibi olay ben zayıf değilim mesajını en kısa zamanda verebilmek. Maalesef hayatın gerçeği günümüzde şiddet her şeyi çözüyor.

Hazza binaen oluşan arzudur ve elde edilince bir sonraki isteğe kadar unutulur ya da bağımlılığa döner ve adaletin esnemesine sebep olur. Sevgi ise varlık ya da yokluk, senin ya da değil ile ilgilenmez. Sorumluluğun getirisi değil, sevginin getirisi sorumluluktur. Yoksa sevgilisini döven sözde aşıklar ya da çocuğunu döven anneler de sevdikleri iddiasındadır da bu yalnızca iddiadır. Onlar, haz ile hareket ettikleri için bu tür hezeyanlara savrulmuşlardır.

Hayatı sevsen de gidicisin, sevmesen de. İstersen sevme kendin bileceğin iş. Ama seversen belki eline bir şeyler geçer, belki bir şeylerden haz alırsın. Aslında hayatı değerli yapan anın kendisi. Geçmişi geri getiremiyoruz ve yarına çıkacağımızın bir garantisi yok. Elimizde sadece kum saatinden akan kum taneleri var ve ben bunları yazarken hala akıyorlar. Şu anı yaşamayı seçersen hayatı seversin. Hayatınıza yeni renkler katın. Alışıla gelmişin dışına çıkın. En azından haftada bir gün farklı bir şey yaparak bu sürece başlayın ve inanın bu değişimi göreceksiniz. Farklı bir yere gidin, yapmadığınız bir şey deneyin, tanımadığınız biriyle tanışın ve daha önce yemediğiniz bir yemeği yiyin. Bunu her hafta yapın. Yani ben böyle yapmıştım en azından.