Arzulamayı daha çok seviyoruz.

Evet, kıskanmaktan ziyade özenme diyebiliriz bence.

İnsanız. Hepimizde var bu duygular. Yapacak birşey yok.

İnsan her zaman kusursuza yakını ve mükemmeliyeti ister. Bu yüzden doyumsuz ve "kıskanç" oluruz, ne alırsak alalım bizi aslen tatmin etmeyecek ürünlerdir. Kusursuzu ve mükemmeliyeti değil de kendine yakışanı ve kendine yeteni almayı öğrendiği zaman insanın kıskançlığı da ortadan kalkıyor, kimseyi kendimden üstün görmüyorum, göremiyorum. Bu kişinin kendisine yapabileceği en büyük güzelliktir. İnsanlar en güzel şeylerin de en mükemmel şeylerin de sahibi olsun; Allah daha çok versin. Kimseyi kendimle kıyaslayarak kendime hakaret edip de krizlere girmiyorum. Hayat okyanusunda hareketlenen yaprak gibi yaşayıp gidiyoruz. Uçsuz evrende toz büyüklüğünde bile yer kaplamayan varlıklarız. O yüzden böylesine basit şeyleri kafaya takmamayı çok önceden öğrendim. Boş hırslara ve boş arzulara sahip insanlar bataklıkta hareket eden bir solucan gibi tükenip gidiyor taze nehrin akıntısına karışmak varken. Ha bir de insanoğlu arzularını gerçekleştirince tüm hayat gayesini ve amacını kaybeder. O yüzden bu döngüye hiç takılmamak en iyisi. Sizlere de önerim dostlarım; dünya malına tapmayın ancak dünya malından da kopmayın. Elinizden gelenin en iyisini deneyip başarın ve böylesine basit hırsları gerinizde bırakın. İnanın çok şey kazanabilirsiniz belki de, iyi Sosyaller.

Vallahi ben insan değilim o zaman, hiçbir zaman ciddi olarak bir şeyi kıskanmadım çünkü. Hatta hep o kişi hakkında daha da iyisini dilemişimdir. Birisi mutlu olursa ben de mutlu olurum.

Mesela bu bende PC ve arabalarda oluyor. "uff abi Mercedes'e bak!" ama hiçbir zaman alamayacağım. Ve bilgisayarım benim için iyi olsa bile daha iyisini görünce kıskanıyorum. Ve bir laptopum olsun istiyorum. Reddit'te Pcmr'da millet fotoğraf atıyor hem masaüstü var hem de yanında laptop var. Ve bende ister istemez kıskanıyorum. Neden bu oluyor? Nasıl bunu önleyebilirim?

Hocam kıskanmak normal çünkü TR ekonomisinde çoğumuz o ürünlere çalışarak erişemiyeceğimizi biliyoruz. Uğraşsak da sahibi olamayacağımız için ister istemez bir kıskançlık geliyor. Zamanla geçer.

Ben nedense fiziksel eşyaları kıskanmıyorum. Kendimi bildim bileli böyle.

Çünkü bizde yok, insan genelde elinde olmayanı elinde olana göre daha çok ister.

Eline geçince de cidden gereksiz olduğunu anlar.

Bu normal bir şey ama insanların elde edilebilecek şeyleri kıskanması garip. Mesela siz mutlu birisini mi yoksa çok iyi bir pc sahibini mi kıskanırsınız?

"This I achieved but it gave me no satisfaction in succeding. I lost all purpose."

Eğer o şeyleri emeğiyle almışsa helal olsun diyorum ancak torpil veya illegal yollar sayesinde aldıysa batsın beter olsun diyorum bu kıskançlığa girmez bence.

Kıskanmaktan kastımız keşke bizim de böyle eşyalarımız olsa demek. Yoksa bizde bende yok seninkide bozulur umarım demiyoruz. Keşke bende de olsa diyoruz.