Bazı insanlar şunu anlamak istemiyorlar: Bir oyunu sevmek, bir yemeği sevmekten çok farklı değildir ve çok kişisel bir şeydir. Nasıl ki herkes her yemeği sevmediği gibi, her insan da her oyunu sevmez ve sevmek zorunda da değildir. İnsanları, sizin sevdiğiniz oyunu sevmedikleri için suçlayamaz ve "eşek hoşaftan ne anlar?" diye kızamazsınız. Ama ben şunu da gördüm: "ben her insan gibi değilim, sıradan bir insan değilim ve sıradan insanların sevdikleri oyunları sevecek biri de değilim" şeklinde tezahür eden ve kendisini diğer insanlardan daha farklı ve özel görme eğiliminden kaynaklanan sorunlu bir davranış içerisinde, sevilen popüler oyunlara dudak büküp karalamaya çalışan pek çok kişi de gördüm. Geçmiş yaşantınız ve deneyimleriniz, bir oyunu neden sevip sevmeyeceğinizi belirler. Mesela, geçmişe ışınlanmak mümkün olsa, 1985 yılına ışınlanıp bir insanın önüne Dishonered'ı koysanız, ancak boulder dush gibi atari oyunlarını görmüş olan benim gibi bir çocuk şaşkınlıktan ve hayranlıktan dilini yutar, oyunu inanılmaz sever. Ama, Witcher 3 gibi oyunları görmüş olan birisi için dishonered gibi bir oyun hiç de şaşkınlık yaratacak kadar inanılmaz değildir, pek çok iyi oyundan biridir. Yani, birbirine yakın iyi oyunlar diğer oyunları sıradanlaştırır ve bu yüzden sizin için çok özel bir yeri olmaz. Mesela benim 25 yaşlarımda olduğum bir dönemde çıkan Mafia'nın ilk oyunu ve Splinter Cell, inanılmaz harika oyunlardı. Çünkü o güne değin böyle yapılabilmiş pek oyun yoktu. Şimdiki gençler açısından ise, özellikle grafik olarak komik denecek kadar zayıf gözükebilirler. Devam edeceğim ama şimdilik şunu söylemiş olayım: Bir oyunu sevmek ya da sevmemek çok kişisel bir bakış açısının ve farklı bir hayata sahip olmanın ürünü ve sonucudur. Hiç kimseden, sizin sevdiğiniz oyunu sevmesini, övmesini ve sizin ne kadar iyi bir zevke sahip olduğunuzu düşünmenizi sağlayarak sizi mutlu etmesini bekleyemezsiniz. Ama şunu da özellikle not düşeyim: Dost Kayaoğlu gibi insanların, "ben herkesin sevdiği oyunları sevecek biri değilim" tavrını da tuhaf bulduğumu söylemek isterim. Bu tavır, sevilen popüler oyunlara kolayca dudak bükmeye ve karalayıp kötülemeye çalışmaya yol açıyor. Bu da normal değil. Bir de şu var: Yaşım artık genç değil. Beni yoracak Dark Souls 3 gibi oyunlar beni korkutuyor. Aldım ama beni zorlayacağını düşündüğüm için oynamıyorum. Bir de, bir genç çocuk gibi, bir oyundaki bossları öldürmeye çalışma azmi duyamıyorum, çünkü bunu önemli bir şey olarak görmüyorum. Yani gençler kadar kendimi bir oyunu bitirmeye veremiyorum ve bu yüzden de zor oyunları sevmiyorum. Neden zor oyunları sevmediğimi ve sevemeyeceğimi bu yazdığım şeylerden kolayca anlamışsınızdır. İster istemez sevmeyeceğim bu oyunları da eleştirip belki de karalamaya çalışacağım. Son düzenleyen: Moderatör: 2 Şubat 2023