Ekonomik güçlükler, istediğiniz şeye ulaşmadan nasıl mutlu olabilirsiniz ki?

Bence insan ne kadar kötülük yaşarsa o kadar mutlu olabilir gibime geliyor. Örneğin 2 kere kötülük yaşadınız diyelim, günün 2 keresinde yaşadığınız mutluluğu alabilirsiniz. Geri kalanı bir hiç duygusu olabilir.

Hayır dostum ben çok mutluyum. Bak gülüyorum. Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Google'a TRY USD yaz.

Hayvanlar bilinçli olarak iyi ya da kötü olamazlar. Sen bir aslanın bir ceylanı katletmesine "kötü ve ahlaksız" bir davranış diyebilir misin? Ya da bir insana zarar veren köpeğe kötü bir köpek diyebilir misin? Hayır çünkü hayvanlar bunları doğal içgüdülerinden dolayı yapar. İyinin ve kötünün farkında değillerdir. Bu yüzden iyi ya da kötü olamazlar. Bilinçsiz yapılan kötülük kötülük müdür? İyinin ve kötünün farkında olan tek canlı insandır.

Böyle bir zorlu yaşamda mutlu olan bir tane bile insan görmedim.

Neyle mutlu olacağınızı bilmiyorsanız veya biliyorsunuz da ulaşamıyorsanız mutlu olma şansınız yoktur.

Çok güzel bir yazı yazmışsınız elinize sağlık.

İnsan doğası gereği kendine hep hedef koyar ona ulaşmak ister. Ulaşınca veya vazgeçince farklı şeylere odaklanır. Aklın sınırı olmadığı için insan kendini hep bir adım öne atmak ister ve sonsuz düşüncelerin arasında mutlu olacağı şeyleri yapmaya çalışır. Mesela bir insan aylık 5000TL ile çalışırken 6500TL ücretli bir işi görür ona girmek ister. Bu sefer şu anki çalıştığı iş ona güzel gelmez o işe yönelir.

Olmak için sebep var mı?

Mutlu olmam için bir sebep söyle, olayım.

Felsefe osuruk gibidir çok kurcalarsanız içinde boğulursunuz. Mutluluk için mutluluğun önündeki engelleri kaldırmanız gerekir, ancak bu engelleri kaldırdıktan sonra yorum yapmak size düşer. Siz engelleri kaldırmadan hayat zor demeye devam edenlerdenseniz eyvah evyah yandınız. Daha çok sorgular boğulmaya devam edersiniz, kaldırmayacağınız engelse kaldırabilir hale gelin engelleri acı çekmeden başarı hayal etmeyin. Keyfin olduğu yerde mağlubiyet vardır.

Aristoteles dahil birçok filozof hayatın anlamının mutlu olmak olduğunu söyler. Bu doğrudur da. Yaptığımız her eylemin nedenini sorguladığımızda en sonunda ana neden olarak "mutlu olmak için" söylemine ulaşırız. Peki herkes hayatta mutlu olmak için çabalıyorsa neden kimse mutlu değil? Bunun nedeni basit. Mutluluk ulaşılamaz bir amaçtır. Bir insanın tam anlamıyla hayatının her anında mutlu olabilmesi için başına hiç bir kötü olayın gelmemesi gerekmektedir. Fakat insan iki yönlü bir varlıktır. İnsanı madalyon olarak düşünürsek iyilik ve kötülük bu madalyonun iki yüzü olur. Zaten insanın en basit tanımı şudur: İnsan iyilik ve kötülüğün birleşimidir. Ve insanı hayvandan ayıran özelliği de budur. Bir hayvan asla kötü ya da iyi bir eylemde bulunamaz. Bunlar insana has kavramlardır. Bu da bir insanın sadece iyi veya sadece kötü olamayacağını gösterir. Yani insan olduğu sürece kötülük de var olacaktır. Bu da kötülükten izole bir yaşamı tamamen imkansız kılar. Sen her türlü insanın kötülüğünden kurtulmak için bir ormanda izole bir yaşam sürsen bile senin kötülüğün yine sana zarar verir. Dünyada kötülüğün var olması ise mutlak mutluluğu imkansızlaştırır. Yani bu dünyada hayatımız sadece bir çabadan ibarettir. Bu biraz acımasız gelebilir ama durum böyle. Hayatın amacı mutlu olmak ama bizim elimizden gelen tek şey bu yolda çabalamak. Mutluluk asla ulaşılamayacak ıssız bir ada ya da asla açılmayacak paslı çelik bir kapı gibidir. En azından bu dünyada. Peki neden bunu söyledim? Neden "En azından bu dünyada" dedim? Çünkü inançlar bu çabayı görür ve olaya el atar. Ardından "Ahiret İnancıyla" karşımıza gelirler. Derler ki: "Biliyoruz, Sen bu dünyada kötülük olduğu sürece mutlu olamayacaksın bu yüzden sana ebedi ve mutlak mutluluk için içinde hiç bir kötülüğün olmadığı bir dünya vaat ediyoruz." Peki yine neden diye soruyoruz. Neden konunun dinlerle olan ilişkisini anlattım? Bunun nedeni fikrimi desteklemek içindi. Dinlerde de bu dünyada mutluluğun mümkün olmadığı çünkü bu dünyada kötülüğün olduğu söylenir. Bu yüzden hiç bir kötülüğün olmadığı bundan dolayı mutlak mutluluğun mümkün olduğu bir yer vaat ederler.

Herkes mutsuz değil.

Ben mutluyum hocam.

Mutlu olup sonunda üzülmek varsa neden mutlu olunsun? Ve, bir anda hiçbir şey olmadan da insan mutlu olamaz, o etken de zaten ortalıkta yok. İnsan kendinin mutlu olduğunu düşünür ve buna inanır, aslı olan mutlu değildir. Yani bir nevi kendisine yalan söylüyor. Not: Bu yazı özneldir.

Cristiano Ronaldo'nun mutsuz olduğu bir hayatta biz nasıl mutlu olalım...

İşte benim dediğim hırs kibir şeyi.

Aşk mutluluğumuzu sömürdü be reisssss. Sürprizbozan: Sadece Enchantium hocamıza özel :) Sürprizbozan: Bak enchantium değilsen devam etme :D Sürprizbozan: Son uyarı! Bu içeriği görüntülemek için üçüncü taraf çerezlerini yerleştirmek için izninize ihtiyacımız olacak. Daha detaylı bilgi için, çerezler sayfamıza bakınız. Üçüncü taraf çerezlerini kabul et

Ya bir de şu dışavurumu paylaşmadan edemeyeceğim; "Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum." Fernando Pessoa - Huzursuzluğun Kitabı

Öyle sanıyorsunuz.

Evren sonsuz olduğu için arzular da sonsuzdur bu yüzden mutluluğa asla erişemeyiz.

İçinde olduğumuz çağın anlayışına uzak bir düşünce tabii ki, ama yalnızlık psikolojik sorunlara yol açar diye net bir şey söyleyemeyiz. Bu yalnız insanın nerede ve hangi konumda, nasıl büyüdüğüne, gelişimine, ve an itibari ile nerede olduğuna bağlıdır daha çok. Bana göre de psikolojisi bozuk olan insanlarda birlikte olduğu insanlar yol açar. Aksini düşünüyorsan eğer hemen ispatlayabilirim

Hocam kendi mutsuzluğumun sebeplerini diyeyim. Ekonomik olarak istediğimi sınırlı bir şekilde olsa da alabilen birisiyim yani ekonomik olarak sorun yok -20 bin tl lik sistemin ekonomik olarak pahalı olduğu için okadar pahalı şeyleri katmadan diyorum- ekonomiyi kenara atarsak konuşma problemim var ve sosyalleşemiyorum hayatımı yaşayamıyorum bir genç olarak fakat aktif birisiyim, yani konuşma beni yönetiyor denebilir. Derslerde başarılı değilim yani çabalıyorum fakat pek olduğu söylenemez. Bu ikisinden birisi olsa diğerine gaz verir mutluluk verir yardım edebilir fakat olmuyor. Ders konusunu boşverirsekte vücudumdan şikayetçiyim güzel bir vücudum yok zayıfım. Geliştirmeye çalışıyorum bunu yavaş yavaş yemek yiyerek evde şınav, mekik ve dambıl hareketleri yaparak. Yani sonuç olarak mutsuzum. Konuşma problemimi %90 şekilde yenip birkaç kelime, harfte zorlanmaya indirir ve ingilizce öğrenirsem hayatım efsane, muhteşem, halikularde, hayallerin ötesi olur

Mutlu olmanın anlamına göre değişir.

İlçe olarak Mutluyum ):

Schopenhauer şöyle demiştir: "Haz ve tutkularının kölesi olan, ulaştığı noktayla yetinmeyip hep daha fazlasını isteyen kişi nasıl mutlu olacak? Sonunda ıstıraba ve can sıkıntısına düşer. Kişinin yaşadığı böyle bir dünyayı iyi diye nitelendirmesi mümkün müdür?" bu duruma gene Schopenauer şunu demiştir: "yalnızlığı sevmeyen özgürlüğü de sevmez. Kişi ancak yalnız olduğunda özgürdür çünkü." Kendi görüşlerime gelirsem kişi bazen elindekiyle mutlu olmayı bilmelidir. Mutluluğu yanlış yerlerde değil, kendisi olarak bulmalıdır.

Motivasyonum bir gün öleceğimi bilmek.

Her şeyin bir karşıtlı vardır öylede olmak zorunda insanla alakası olmayan bir kural bu, örnek: ( aydınlık varsa karanlıkta var, su varsa ateşte var, sıcak varsa soğukta var yani bunun sayısız örneği var say say bitmez insan mutlu veya mutsuzluğu da yaşar bu da onun ama kendi hatasından ama yaşadığı ortamla ilişkilerle bağlıdır. Bazı şeylerde kendi psikolojik sorunlarından kaynaklanır aslında mutsuzluk veya mutsuzluğun sebebi insanın kendi yarattığı sorundur doğanın değil.

Çünkü insanın doğasında açgözlülük, kibir ve hırs vardır devamlı her şeye sahip olmak ister. Olmadıkçada mutlu olmaz.

Evet o işe alınmazsa daha kötüsü işsizde kalır.

İnsan bir şeye ulaşana kadar ulaşmak istediği şeyin ona yeteceğini düşünür. Ulaşmak istediği şeye ulaştığında iste fikri güncellenir ve daha iyi bir yere şeye ulaşmak ister. Bu döngü böyle devam eder ve insanın isteklerinin sonu yoktur. İsteklerinde sınır olmayan bir varlık için mutlu olmak anlık bir olaydır. İstediği gerçekleştiği ve aldığı haz bittiği zaman yeni istekler, yeni hazlar peşinde koşacaktır. Genelde de bu koşuşturmaca sırasında mutsuz olacaktır. Her insan için mutluluk farklı bir anlam ifade eder. Kimisi için bir evinin olması kimisi için havanın güneşli olmasıdır mutluluk. Fakat her ne olursa olsun hiçbir zaman sınırlarla çevreli değildir. Bu yüzden mutlu olmak peşinde koşup durur insanoğlu. Hayatının sonuna da mutlu olmaya çalışırken gelir. Basit bir varlık için basit bir döngü.

Teknoloji gelişti fakat insanlar birbirinden uzaklaştı. Ben gerçek mutluluğun yine insanda olduğunu düşünüyorum. Yani birbirimizi çıkarsız samimi sevebilsek, samimi dostluklar, arkadaşlıklar, aşklar kurabilsek bence çok mutlu oluruz.

Ya mutlusundur ya da Türkiye'de yaşıyorsundur.

Mutluluk bir amaç değildir, sonuçtur. Amaç olarak belirlenmesi onu ulaşılmaz kılar. Doğru fikirler ve eylemler bir araya gelir ve bunun sonucunda mutluluk hasıl olur. Tabii öncelikle doğrunun anlaşılması gerekir. Doğruyu anlayabilmek için de hakikati bilmek gerekir ve doğal olarak bu da hayatın, insanın, doğanın anlaşılmasını elzem kılar.

Birbiriyle etkileşim halinde bulunan bir varlık olarak insan çevresinde başka kişilerin de bulunmasını ister. Hatta insan anlık mutluluklarını ilk olarak bu çevresindeki insanlarla paylaşır. Sağlıklı bir şekilde yalnız kalmak çok mümkün değildir. Yalnızlık, psikolojik sorunlara yol açabileceği gibi insanın değişmesine de sebebiyet verebilir. Her şeye rağmen insan yalnız olmayı başarırsa zaten kendisini tatmin etmeyi başarmıştır. Bu da ona mutluluğu verir. Fakat basit bir varlık olan insan için bu mutlulukta genellikle yeterli gelmeyecektir.

Tamamen ekonomi ile alakalı olduğunu düşünüyorum şiddet ve aile içi kavgayı da buna bağlıyorum bir insanın her gün eve acaba bu ayı nasıl çıkaracağız diye düşünürek gitmesi o insanı hem mutsuz eder hem de agresif bir birey haline getirir.

Mutlu olmak için bir sebebim yok, her gün ya sinirli ya da mutsuzum.

Ben mutluyum.

Allah'a şükür, moralimi hep yüksek tutmaya çalışırım.

Hayır öyleyim.

Bundan sonra onun yerine 1000TL işe düşer ve ağlamaya başlar.

Normalde hayatın acımasız olması konusuna çok derin girerdim güzel tartışırdık ama hiç halim yok gerçekten kafamda tümceler var ama yazmaya yoruluyorum yoksa güzel bir konuya değinmişsin ama bazı fikir ayrılıklarımız var gibi. Son düzenleyen: Moderatör: 24 Ekim 2022

Hayatima giren sahis sag olsun mutluyum.

Ben de biraz genel kültürümüze yönelik düşünerek yazmak istiyorum. Önce kendimden başlayarak...16 yaşıma kadar evden pek çıkmazdım, en fazla 1 KM ilerde ki basketbol potası olan okulun bahçesinde basketbol oynardım kendi kendime, ve müzikler dinlerdim. Bununla birlikte ablam, annem ve yakın tanıdıklarımla vakit geçirirdim. Ve aslına bakarsanız o zamanlarda kendimi mutsuz hissetmiyordum, taa ki kendimi mutluluğu arayan birisi olarak duyumsayana kadar. Bunun gelişimide şu şekilde olmuştu... Bu zamanlardan yakın zaman sonra mahalleden aynı müzikleri dinlediğim birisi ile tanışmıştım, o kişi beni Kadıköye götürdü, ve orada esrar içen bir grup yaşıtlarım olan insanlarla tanıştım. 10 dakka sonra hep birlikte Fransız koleji vardı, oranın bahçesine gitmiştik, ve kısa süre önce tanıdığım bu insanlar esrar içmeye başlamıştı, ben de ne içtiklerini sormuştum önce, onlarda bana "kafanı çok güzel yapar, mutlu olursun" demişti. Ve tüm samimiyetimle diyorum hiçbir şekilde mutlu olmayı o an sorgulamamıştım, sadece bilmediğim bir şey vardı ortada, ve yeni tanıdığım kişiler. Ne yapacağımı bilemediğim için, yaşımında verdiği o deneyimsizlikle şaşkındım. İçlerinden birisi bana içmemi teklif etmişti, ben de istememiştim, hepsi birlikte aynı psikoloji ile üzerime yaklaşınca içmek zorunda kalmıştım, daha sonra öyle uzun yıllar devam etti. Uyuşturucu kullanarak mutlu olduğumu, ve eskiden hiç mutlu olmadığımı söz de anlayan birisine dönüşmüştüm. Taa ki yine bir gün kendi kendime "bu ben değilim" diye sorguladığım bir güne kadar. O güne kadar dışarıda uzun yıllar yatıp kalktım uyuşturucu kullanarak, ve bununla birlikte elimde hep bir defterim olurdu yazılar yazdığım, bunları yazarken hiçbirinin farkında değildim, ama sadece uyuşturucu kullansamda o yazıları yazarken pek iyi olmadığımı biliyordum en azından. O günden sonra yazılarımı okuduktan sonra kendimi kaybettiğimi anlamıştım mutluluktan ve mutsuzluktan öte. Kullandığım şeylerin ben de etkisi büyüktü, çünkü neyi fazla ve hızlı tüketirseniz tüketin, bu insanın tüm yaşamını etkileyen bir boşluğa dönüşüyor. Tekrar ayağa kalkmam gerekiyordu, çünkü sevdiğim insanlar ben de artık eski enerjiyi göremiyordu. İsteksizdim, gülerken ve severken bile bunu sanki bir şey olması için yapıyormuşum gibi düşünüyordum. E uzun süre bunu öyle düşünerek yaptığım için kurtulması zor oldu benim için, hatta bazen yine aynı boşluğa düşerim. Şimdi gelelim genel kültür içinde yaşayan toplum insanlarına. Kendi edindiğim deneyim çok uç bir yaşamdı, ama genel olarak insanların yaşam biçimi, ne kadar benim yaşadığım hayata farklı görünsede, sonuçlar aynıydı. Ben kendimi uyuşturup mutlu olduğunu düşünen bir ergendim, toplum insanlarıda benzer şeyleri yapıyordu. Ve hatta günümüzde ki çocuklar bile artık mutlu olması için bir şeylere gereksinimi var gibi. Elinde tablet olmayan, ne bileyim tüketemeyeceği bir şey olmadığı zaman mutsuz hissediyor, çünkü çevresinde ki çocuklar dahil ebeveynleri bile bu tutumla yaşama tutunuyor. Eski çocuklar mutluluğunu yaratarak bulurdu. En azından var olanı geliştirerek, ama şimdi ki insanlar var olanı tüketerek mutlu olduğunu sanıyor. Bu mutluluk değildir. Çünkü bu nasıl anlatılır bilemem, ama gereksinimi olması beni doğruluyor. Bu sanki bir tür alışılagelmiş bir düzene ayak uydurmak gibi, bir tür çaresizlik gibi, insan mutlu olmak için artık değişmesi gerek, bence insanın mutlu olması bunlarla ilgili değil. Bir hayvan severken, bir insan severken, doğayı izlerken, yıldızlara bakarken, nasıl olursa olsun, bulutlara bakarken, o bulutlar yokken gökyüzünün renginden bile huzur bulan insan zaten mutluluğu aramaz. Onu arayan her kim olursa olsun çaresiz birisidir. Demek istediğim huzur herkesin çok yakınlarında aslında, ama biz gerçeği görmektense, bize bunları unutturan, ve kendine bağlayan her şeye bağlı kalmayı seçiyoruz. Kendi istencimiz bu değil ama, yani düşünün hayatlarımız ne kadar birbirine benziyor, ve her önüne gelen "kendi seçimim" diye ekliyor. Anlıyorum, böyle bir şey demeseydi herkes, o zaman neyden kaçtığını bilmek batmazdı. Ben de kaçıyorum aslında, ama bir gün olacak benimde, ve herkes gibi alışkanı olduğu bu durağan hayattan kendimi koparacağım, ve daha sade olan yaşamı süreceğim. Şimdilik bu benim uzun zamandır hep içimde istediğim bir hayal olarak devam etti, yapılması çok zor bir şey de değil aslında, ama alışmış kudurmuştan beterdir. Gerçekten hiç hoşnut değilim burada bile olmaktan. İşim gücüm yok bilgisayar ile vakit geçir, çık dışarı zamanı hızlı geçirmek için bir takım iletişimler kur, akşam oldu mu bir önce ki akşam gibi kendini tekrar eden aynı şeyleri yap, ve sonra uyu, tekrar devam et kaldığı yerden. Süreklilik bu değil.

Böyle bir teori var mı bilmiyorum ama benim şöyle bir düşüncem var. Dünya'da bir getirinin kesinlikle bir götürüsü vardır. En basitinden bir ağaç kesilirse bize odun sağlar. Bu pozitiftir, ama bir ağaçkakanın yuvası yıkılır. Bu negatiftir. Başka bir örnek vermek gerekirse, yolda yürürken yürüme konusunda sıkıntısı olan bir insan bundan üzüntü duyabilir. Bir getirinin götürüsü olması kaçınılmaz bir gerçektir. Bu belki büyük bir şey belki çok küçüktür ama sonuçta biri bundan negatif olarak etkilenir. Ayrıca biraz Tyler Durden felsefesi de yapacağım. Birçok kişi istemediği işlerde istemediği evlerde oturuyor. Örnek vermek gerekirse ben özel okulda okumak isterdim. Çünkü devlet okulunda çok çalışmam gerekiyor. Benim bu hafta sınav haftam ve 2 haftadır köpek gibi çalışıyorum ama bir özel okulda olsam muhtemelen sınavı düşünmeme bile gerek kalmazdı. Bu bana üzüntü veriyor. Sonuç olarak aslında bir zincirin içindeyiz ve bu zincirin adı zorunluluk. Birini üzmek zorundasın, fark etmesen bile.

Katılmıyorum canım. Biliyorum felsefe yapıyorsun ancak olay gözümde buram buram nöroloji kokuyor. Gene de ben de bilimi bir kenara atarak kendi felsefi fikrimi söyleyeceğim. Hafızanın yalnız duyulardan gelen verilerle ve zaten hafızada olan verilerin birbiriyle etkileşime girmesiyle dolabileceğini düşünüyorum. Ve zekanın da farklı hallerde bilinç ve bilinçaltında bulunup farklı görevler üstlendiğini düşünüyorum. Bir duygu hissetmek için zekanın şart olmadığını düşünüyorum. Haliyle bu bakış açımla olay herkesin hafızasındaki verilerin beraberinde bilinç ve bilinçaltının farklılığı sebebiyle herkesin kendi hakikati ve kendi duygu mekanizmaları olmuş oluyor. Tek bir hakikatten bahsetmek mantıksız oluyor çünkü zaten bu bakış açımdan dolayı insanın düşünceleri doğuştan gelen bilinç ve bilinçaltı yapısıyla doğduğu çevrenin birbirlerini şekillendirmesinin ürününden ibaretken insan bilgi olarak çevresinin ötesine gene yalnız deneyimlediği çevreyle geçebilir. Örnek veriyorum. Kapı görürsün ve pembe bir duvar görürsün. Sonra hayatın boyunca hiç deneyimlemediğin pembe kapıyı hayal edersin. Deneyimlediğin çevrenin ötesine geçtin ama bunu gene çevreden deneyimlediğin verileri kombine ederek geçtin. Herkesin bilinç ve bilinçaltı doğuştan farklı parametrelere sahipken ve doğduğu çevreyle bilinç ve bilinçaltının birbirlerini sürekli şekillendirmesiyle sürekli herkesin kendi hakikati ve kendi duygu mekanizmaları söz konusu olduğundan "insanın nihai amacı mutlu olmaktır" vb. söylemlerle tutarlı bir genelleme yapılamaz. En fazla genellemeyi yapan kişi için pratik ama tutarsız genellemeler yapılabilir. Edit: Hayvan kısmına değinmemişim. Hayvanlarda iyilik veya kötülük yapabilir. Onlarında bilinci olabilir. Ki muhtemelen var. Sadece insan kadar kompleks değiller. Edit-2: Bu felsefi fikrimi eksik ve yanlış görüyorum. Çünkü bu tür işlerin köküne kadar anlaşılması için bilime de ihtiyaç olduğunu düşünüyorum. Veya bu işlerin bitmez bilmeksizin uzun bir kökü varsa bile felsefeyi tek başına eksik buluyorum.