Servet-i Fünun dergisi Ahmet İhsan Tokgöz tarafından Fen ve bilim dergisi olarak çıkarılmıştır. 1896'da Tevfik Fikret'in derginin yazı işleri müdürü olarak görevlendirilmesi ile dergi aynı sanat anlayışını paylaşanların etrafında toplandığı bir edebiyat dergisi halini almıştır. Dönemin padişahı II. Abdülhamid 1877'de Osmanlı-Rus savaşı zamanında Meclis-i Mebusan'ı kapatmış, istibdat dönemini başlatmıştır. Dönemin idareci ve aydınlarını sürgüne göndermiştir, kendisini eleştirmeyi yasaklamıştır. Serveti Fünun edebiyatının diğer bir adı Edebiyat-ı Cedidedir. Dönemin baskıları nedeniyle yazarlar bireysel konuları işlemiştir. Halktan kopuk, sadece kendilerinin anlayabileceği bir edebiyat dönemi oluşturmuşlardır. Sanat sanat içindir anlayışı benimsenmiştir. Şiirde yeni imgelere, Arapça ve Farsça dolu bir imgeye yer vermişlerdir. Buna saat-i semerkant denir. Sembolizm ve parnasizm akımından etkilenirler. Resim ve müzikaliteye önem verilmiştir. Resim yapar gibi şiir yazılır. Betimlemelere, doğa manzaralarına önem verilir. Resimaltı şiir yazma ortaya çıkar. Şiirde ilk defa noktalama işaretlerini Tevfik Fikret kullanmıştır. Kafiye kulak içindir anlayışı benimsenir. Aruz ölçüsü kullanılır. Şiir düzyazıya yakınlaştırılır nokta edebiyatımızda ilk mensur şiir örnekleri verilir. Nazım birimi beyitin yapısı ile değiştirilir. Dize ve bent birimleri ortaya çıkar. Edebiyatımızda batı edebiyatından Sone ile Terzerima gibi nazım biçimleri ve Serbest Müstezat kullanılır. Ruhsal bunalım, karamsarlık, bıkmışlık, umutsuzluk ve uzak ülkelere kaçma isteği konu olarak işlenir. Hayal-gerçek çatışması önemli bir yer tutar. Anjanbuman tekniği şiirde kullanılır. Anjanbuman şiirde anlamın bir beyte tamamlanmayıp sonraki dizelere geçmesidir. Dönemin şairleri Tevfik Fikret, Cenap Şahabettin, Süleyman Nazir, Ali Ekrem Polayır, Falik Ali Ozansoy'dur. Hüseyin Cahit Yalçın'ın Fransızca'dan çevirdiği Edebiyat ve Hukuk makalesinden dolayı dergi kapatılmış ve topladığı sanatçılar dağılmıştır.