Bol şans, sorunun çözümü yok.

Geç en arka sıraya, zor sorular çöz, sorulara kaptır kendini, duymazsın zaten kimseyi.

Neredeyse her günümün değerlendirmesini yaparım. Zaten sizin dediğiniz gibi sosyal ihtiyacı insan daha öncelikli buluyor. Ancak günün sonunda elde ettiğim ilerleme dayatmalardan ötürü oldukça az olacak. Ve benim bu maddiyete verdiğim önemde beni bir süre sonra sosyal hayattan izole hale getirebiliyor. Ancak bir dürtüyle izole olmanın acısını çekiyor ve başka bir sarmalın oluşmasını sağlıyorum. Okul tamda benim için böyle geçiyor. Yorumunuzu beğendim, paylaştığınız için teşekkürler.

Hayattaki riski minimize etmek için toplum tarafından belirlenen bazı görevleri başarıyla tamamlamak zorundasınız ileriki seviyelere geçebilmek için. Şayet bu durum gerçekten canınızı sıkıyorsa ve yeni bir düzen istiyorsanız siz ve sizin gibi düşünenler adına gene de en güvenilir yolu tekrardan bu görevleri tamamlamanız olacaktır. Misal veriyorum, Milli Eğitim Bakanı olursunuz yeni düzenlemeler sunarsınız problem çözülür ama Bakan olabilmeniz içinde en başta bu insanların kurallarına göre oynayıp başarınızı onlara ispatlamak zorundasınız. Onun dışında ailenizi açık liseye geçmenize ikna etmeniz, farklı bir liseye transferinizi istemeniz ya da babanızın Elon Musk olup sizin yeteneklerinize göre bir okul yaptırması dışında aklıma gelen bir şey yok. Ama nacizane tavsiyem şudur, İnsan psikolojik yapısı gereği bir topluma ait olma ihtiyacı hisseder, biraz daha sosyal olmaya çalışırsanız düşündüğünüz sorun çözülmez belki ama daha katlanılabilir bir hale gelebilir olduğunuz durum.

Her sene tekrar eden hatalı döngümün habercisi. Aile ve risk dolayısıyla açığa geçemediğim şu lise dönemimde tekrar tekrar beni endişelendiren bir durum var. Okulda geçireceğim boş vakitlerin haddi hesabı. Okulda elde edemeyeceğim sosyal deneyimleri gerçek hayatta ve en azından isteyerek, mecbur kalmayarak edindim. Ve yine öğrenemeyeceğim bilgileri özgür kişisel eğitimimle öğrenmeye devam ediyorum. Ve ilelebet böyle yaşamak isterim. Bu tip kaygılara bulabileceğim soyut çözümler var mıdır? Yoksa kabullenmek tek çare mi?

Bende okuldan pek hazetmiyorum okulun futbol takimi var sirf onun icin gidiyorum diyebilirim onun disinda zaten futbolla ilgileniyorum aciga alip Full antrenmanlara odaklanmak istiyorum ona da aile olumlu bakmiyor.

Maksat kendimi insanlardan soyutlamak değil ki hocam. Ama özgürlüğüm söz konusuysa onu da yaparım. Okuldaki zaman ve gereksiz bilgi dayatmasından yakınmaktayım.

Kötü bir liseyse açığa geçip dershaneye git ortalama şekilde çalışıp asıl ağırlığını üniversitene ver.

En azından kendimi geliştirebilecek birşey bulamıyorum okulda ve bu nedenle vakit kaybı olduğunu düşünüyorum. Eğer bulsaydım bir nebze hevesim olurdu. Benimde şu dönem içinde sizin gibi sürekli bir aktiviteye ihtiyacım var yoksa okul hiç çekilecek gibi gelmiyor.