çizeyim 1-2 saate okurum

: hoca illa yazı paylaşacaksan aşk ve edebiyat blümü senin için açıldı :) Konu aşk değil hocam. Edebiyat olarak da nitelendirmemek gerekli diye düşünüyorum. Burada insanların yalnızlıklarından bahsediyorum. Yine de nerin için teşekkür ederim. Dikkat ederim Oksijen, belki de yavaş yavaş ldüren bir zehirdir...

Deneme yazarı olma yolunda tekerin patlamış olsada, gerekli alet edevat mevcuttur umarım. Kolay gelsin. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

Her zaman olduğu gibi çok iyi.. Eline, emeğine sağlık.. ...

canım çay istedi hocam.. camfrog snmez--çay konuşuyor moruk-- Sene 2011 evliliğimin ilk ayları, pc başında Tahribat'da takılıyorum, açılış sayfa falan direk tahribat açılıyor. Bi gün hanım "beni mi daha çok seviyorsun Tahribatı mı?" dedi. "Hatun sen yokken Tahribat vardı." dedim, demez olaydım..

eyvallah. tercuman olmuşsun şizofren olabilirsiniz yardım alın!

: Her zaman olduğu gibi çok iyi.. Eline, emeğine sağlık.. Teşekkür ederim kardeşim :) Çok sağ ol Oksijen, belki de yavaş yavaş ldüren bir zehirdir...

İstanbul. İstanbul... Ah İstanbul... Garip gelebilir; ama artık hayatımda çay çok güzel olmuş diye bir deyim var. Ne garip bir sz değil mi? "Çay çok güzel olmuş.". Sıradan bir çay. Bir bardak kırmızı çay. Herkesin bildiği, yaptığı çay işte, nasıl güzel olabilir ki? İstanbul'a geldiğimden beri gzüme çarpan unsurlardan en nemlisi insanların yalnızlıkları. İstanbul'da insanlar gerçekten yalnız. Gülüşler yalnız. Üzüntüler yalnız. Yaşanmışlıklar yalnız. Zenginlik de yalnız, fakirlik de yalnız. Acılar da yalnız, sevinçler de yalnız. Metrobüsde, otobüsde, tramvayda, vapurda... Koltuklar hep dolu, insanlar kalabalık; ancak herkes yalnız. Kafeler yalnız, camiiler yalnız, parklar yalnız. Mekanlar kalabalıklar; ama herkes yalnız. Evimde ruhumun sıkılmaya başladığı bir anda çıktım evimden dışarı. Kalabalık sokaklarda yalnız olmayan insanlar aradım. Karşımda küçük; ama insanların muhabbet ettiği bir çay evi grdüm. Kendisi blge esnafının çaycısı imiş. Girdim içeri ve bir bardak çay istedim. Kendi evimde yaptığım, sürekli içtiğim; kendi yaptığımın aynısı bir çay geldi. Ancak çayın getirdiği muhabbet ise kelimelere sığmaz. Laf lafı açtı. Çok sıcak karşılandım. İlk defa İstanbul'da "sürekli gelsem hiç fena olmaz." dediğim bir mekandı burası. Uzun süre sonra İstanbul'da halimi, hatırımı soran, anlattıklarıma değer veren bir insan grmek çok farklıydı. Çay bittikçe yeniden koyuluyor; yeni muhabbetlere yelken açılıyordu. Muhabbetin yumuşamaya başladığı anda artık müsaade istemiştim. Gitmem gerekliydi. İçtiğim çay, muhabbet boyunca harika geliyordu. Yaşam sıvısı gibi akıyordu boğazımdan aşağı. "Çay çok güzel olmuş be usta, ellerine sağlık" dedim. Beklemediğim farklı bir soruydu bu: "Nasıl yani?" denildi. Sıradan bir çaydı işte. Çaya ne zamandan beri çay çok güzel olmuş deniliyordu? Ya da bir çay ne zaman demleyenine iltifat getirmişti? Adam haklıydı, nasıl yani? Anladım ki, bir bardak çayı bile diğerlerinden farklı kılan bir unsur vardı: Muhabbet. Buradaki insanlar muhabbet etmeyi unutmuşlardı. Hal hatır sormayı unutmuşlardı. Güvenmeyi, değer vermeyi, birbirlerinden bahsettirmeyi artık insanlar hayatlarından çıkarmışlardı. İlk defa bunu yüreğimde hissettim. "Usta çayın gerçekten güzel ve çok farklı. Ellerine sağlık." dedim. Garip bir gülümseme ile, afiyet olsun dedi çaycı. Ve artık... Ne zaman yüreğinde sıcaklığı hissettiğim, muhabbetlerine doymadığım, kendimi yalnız hissetmediğim kişilerin çayını içsem; çay çok güzel olmuş. Çok farklı geldi. Ellerine sağlık diyorum. İnsanlar bir bardak çay için bile bir araya gelmeli. Muhabbet etmeli. Yalnızlığı değil, birlikteliği seçmeli. Yani artık hayatımda "çay çok güzel olmuş" diye bir deyim var. YAZARI: Ahmet FAYDALI | 22 Mayıs 2011 | İstanbul Okuduğunuz için teşekkür ederim. http://www.ahmetfaydali.com/cay-cok-guzel-olmus/ Oksijen, belki de yavaş yavaş ldüren bir zehirdir...

: niccele bunu yazdı: hoca illa yazı paylaşacaksan aşk ve edebiyat blümü senin için açıldı :) Konu aşk değil hocam. Edebiyat olarak da nitelendirmemek gerekli diye düşünüyorum. Burada insanların yalnızlıklarından bahsediyorum. Yine de nerin için teşekkür ederim. Dikkat ederim beni mi yoksa kendini mi kandırıyosun anlamadım =) hiçbişey yoksa alttaki yorumlara bak, acaba sırf pohpohlama mı var yoksa gerçekten yalnızlık konusunda bi tartışma mı başlattın? We can be more, we can be much more.

hoca illa yazı paylaşacaksan aşk ve edebiyat blümü senin için açıldı We can be more, we can be much more.

Güncel olaylar blümü uyun... Kendini beğenmişlik, hakedilmelidir.