Ve yine yürüyorum, adımlarım hızlı birbirini izliyor. İçimdeki heyecan ilk gün ki gibi yılların o heyecanı bitirdiğini savunur kimisi ama ben ucunda yanan ateşe ylesine bağımlı olmuşum ki gzüm grmez, kulağım işitmez, dilim sylemez hiç bir hayatsal hücrem fark etmez olmuş akıp geçen yılları. Güneş sıyırıyor tenimi az birazda gzümü alıyor bu havada dışarıya çıkmayı yasaklıyor hava durumu bültenleri zira tehlikeli olabilir diyorlar ama yolun sonunda ona varmak, onu ciğerimin şişebildiği kadar içime çekmek, onu tüm hücrelerimde yaşamak var. Orta okul çağlarımda tanışmıştım onunla nce korkmuş ve bir o kadarda heyecanlıydım onu avuçlarımda ilk hissettiğimde. Uzun bir yolun başlangıcıydı ve belkide sonumu getiren... Tereddütsüz itaat ediyordu parmaklarıma bu hoşuma gidiyordu çünkü karşılıksız bişeyler hissetmeye başlıyordum. Beraber hüzünüde sevincide paylaşıyorduk bir dosttan teydi çünkü hep o bana destek oluyordu bense sadece onu kullanıp cam kafeste eziyordum. Bir gün ayrılıgın gelmesi gerektiğini bende biliyorum ama bunun için hiç hazır hissetmedim kendimi ve sanırım hiç bir zamanda hissetmeyeceğim. Neyse artık mesafe kısalıyor ve artık buluşma vakti geliyor çakmağımı çebimden çıkartıyor, adımlarımı yavaşlatıyorum. İşte geldim uzun ve cılız adamla kısa bir sohbetten sonra, ayrılıyorum geniş kapılı, bol ışıklandırmalı marketten. Sokağa çıkar çıkmaz drt elle sarılıyorum ona ve sanki içimde bir çocuk sevinci beliriyor. Evet dostum yine ben deyip tebessüm ediyorum. O an geldiğinde ise onun ucundan saçılan kıvılcımlar sanki benim içimde havayi fişeklere dnüşüyor ve her zaman ki gibi yine ceketimin sol üst cebine yani tam kalbimin üzerine koyuyorum onu. Bunca hikayeden sonra dostumun adını merak etmişsinizdir. Dostumun adı MURATTI :) Not:İmla hatası çok fazla af ola. Hayat Bir Savaşsa Tek Silahın Aklın Ve İnancındır...