Fethi tam olarak okumak isteyenlere bir neri : Fatih Sultan Mehmet İstanbulun fethi ve fethin karanlık noktaları adlı kitabı neririm. Birçok yabancı tarihçinin anlatımı ve arkeolojik kalıntıların desteklediği son derece tarafsız bir kitap. Mükemmel bir anlatımı var okumanızı tavsiye ederim.. tahribat.com/murid/tugrulbaba

İstanbulun fethi Fethin yküsü, Constantinopleun savunulması ve Constantinos Palaeologusun lümü, (Orjinal text: Paris 1499) Fatih Sultan Mehmetin ordusu Bizansı yağmaladı mı? Kentteki yaşlılar ldürülüp, tüm genç erkek, kadın ve çocuklar kle yapıldı mı? Üç gün boyunca kentin tüm hazineleri yağmalanıp, kiliseleri harap edildi mi? Bütün bu soruların cevapları batılı kaynaklara gre, evettir. Gerçek byle dahi olsa, sonuç değişmeyecektir çünkü yaşananlar 1453ün yaşam gerçekleridirler. 150.000 kişiyle Bizansı kuşatan Sultan Mehmedin gerçek ordusu 62.000 askarden oluşuyordu. Diğerleri, yağma ve talan umuduyla kuşatmaya katılan her milletten başıbozuklar, paralı askerler ve maceraperestlerdiler ve Fatih onlara ganimet vaad etmişti. İstanbulun fethinin karşı pencereden bakıldığında grünen yküsü işte bu... II. Sultan Mehmet (1451-1481), 21 yaşında Osmanlı tahtına oturduğunda tek bir düşüncesi vardı; Bizansın başkenti Constantinopleu yani İstanbulu almak. Kent, bir zamanların dev imparatorluğu olan Hıristiyan Doğu Romadan geriye kalan tek yerdi. Bizansın son dneminde kontrol edebildiği yegane ülke, isyan ateşinin kıvılcımlandığı Romanya topraklarıydı. Yeni Sultan, ncelikle diplomatik yeteneklerini kullanarak, Bizansın başkentini izole etmeye başladı, İmparatorun batıdaki müttefikleri olan Macarlar ve Venediklilerle anlaşmalar imzaladı. Anlaşmaların geçici olduğunu biliyordu, onun için nemli olan şey kısıtlı bir zaman içersinde, zgürce hareket edebilmekti. Yarı lü Bizansı yıkacak üflemeyi yapabilmek için çabuk olmak zorundaydı. Yunanlı tarihçi Michael Dukasa gre Sultan, fetih planlarını çok nceden hazırlamıştı, gece ve gündüz durmaksızın savaşarak fethi düşünüyordu. İlk olarak, planlarını erteledi ve ezeli düşmanı Karaman Emiri İbrahimin üzerine yürüdü. Orta Anadoluyu garantiye aldıktan sonra, 1451de başkenti Edirneye geri dnerek, tekrar fetih planlarının başına oturdu. Bu arada, Bizansın tüm ekonomik ve askeri kaynaklarını engellemeye başladı. 1451 kışında, Boğaz üzerinde bizzat başında bulunarak güçlü bir kale inşaatını başlattı; çılgınlar gibi çalışan Osmanlılar, 1452 Nisan ortalarında kaleyi tamamladılar. Şimdiki adıyla Rumelihisarı yani Boğazkesen Kalesi, Boğazın en dar yerine inşa edilmişti. Birkaç olaydan sonra, hiçbir geminin batırılmadan Boğazdan geçemeyeceği hemen anlaşıldı. Karadeniz yolu kapanmıştı. İlk dnemde, geçmek isteyen gemilerden vergi alındı, vermek istemeyen gemiler hemen batırılıyordu. 1452 yılı sonunda uyarılara aldırmayan bir Venedik gemisi, yeni kaleden atılan iki gülleyle battı ve 30 gemicisi esir alındı. Tutsaklar, Sultanın huzuruna getirildiler, Sultan Mehmet hepsinin idamlarını emretti. Bu olay, Venedik ve Cenova Hükümetleri tarafından düşmanlık olarak nitelendirilerek, anlaşmalardan vazgecildi. Ama Sultanın zamanlaması mükemmeldi, kuşatma başladığında, her iki İtalyan Devleti de ağır politik ve ekonomik baskılar altındaydılar, Sultana ve Osmanlılara duyulan tepkiler yeterince etkin ve coşkulu değildi. Beklenen ve yollanan yardım sınırlı oldu, Cenevizin ulusal kahramanı Giovanni Giustiniani Longo, 700 silahşr denizciyle beraber iki gemiye binerek Bizansda doğru yola çıktı. Gemiler, 29 Ocak 1453de, Bizansa ulaştılar ve Giustiniani huzura çıkar çıkmaz İmparator tarafından savunma komutanlığına atandı. Bu arada 300 Cenevizli, Chios Adasını işgal ettiler ama gerek bu Cenevizli grup, gerekse de Giustinianiin askerleri yeterince eğitim grmemiş acemilerden oluşmuştu. Aynı hataya Venediklilerde düştüler ve yine acemilerden oluşan bir grup Giritli denizciyi yolladılar. Eski Kiev ve Rusya Metropoliti Kardinal Isidore, Roma Kilisesini temsilen, 200 Napolili askerle beraber Bizansa ulaştı. Bu arada kendi istekleriyle savaşmak için Bizansa gelen bazı ünlü Avrupalı silahşrler de vardı; Maurizio Cattaneo, Bocchiardo Kardeşler, Kastilyalı asil Don Francisco de Toledo, Alman mühendis Johannes Grant bunların arasındaydı. Bu arada, Bizansda yaşayan Osmanlı Prensi Orhanda blücü bir hareket için hazır tutuluyordu. Bizans can çekişiyor Kara ve deniz yoluyla ana kıtayla olan tüm ilişkilerini yitiren Bizansın başı dertteydi. Arasıra surların dışına çıkışlar yaparak, yiyecek sağlamaya çalışanlar fazla başarılı olamıyorlardı. Kuşatılan kent halkı ise, tüm olanlara karşın nihai savaşı kazanacaklarına inançlıydı. Osmanlılarla tüm diplomatik ilişkilerini yitiren İmparator Constantine XI. Palaeologus (1449-1453) sonunda kentin kapılarının kapatılmasını emretti. 1404 doğumlu İmparator, bir Sırp Prensesinin oğluydu; 1448e kadar Bizans tahtında oturan kardeşi John VIII, geleceğin tehlikesini ngrerek, çken devleti kurtarmak amacıyla Kiliseler Birliğini kurmak için çok çaba harcamış ve 15. Yüzyıla zgün dinsel ve dünyasal bir Hellenizm için uğraşmıştı. Uzun tartışmalar sonucunda, 6 Temmuz 1439da, bir anlaşma sağlandı ama bu beklenen sonucu getirmiyordu. Papalıkla Ortodoks Kilisesi arasındaki çekişmeler ve ihanetler sürüyordu. Buna rağmen bir Haçlı ordusu, Bizans rahatlatmak ve tehlikeden kurtarabilmek için 10 Kasım 1444de Varnada Osmanlı Ordusunun karşısına çıktı ve ezilerek savaşı kaybetti. Drt yıl sonra da John VIII, hayalleri kırılmış bir sinir hastası olarak, yaşama veda etti. Çocuğu olmadığı için Bizans Tacı, kardeşi Constantinee geçti, Constantine, 6 Ocak 1449da yneticisi olduğu Peleponnes Yarımadasının başkenti Mystrada son Hıristiyan Roma İmparatoru olarak tacını başına koydu ve 12 Martta da Bizansa ulaştı. Karşısındaki tablo vahimdi; Bizansın askeri gücü yok denecek kadar azdı, ekonomi İtalyan denizci cumhuriyetlerin elindeydi ve onlar aynı zamanda da beklenen Haçlı gücünün tek umuduydular. Başkent vardı ama başın bedeni yoktu, son kaçınılmaz grünüyordu. Constantine, güçlü, gururlu ve kararlı bir liderdi, Orta Çağ tipi bir Yunan kent devletinin çok tesinde ulaşan bir dünya grüşüne sahipti, Antik surların ardındaki Constantinopleda ncelikle kardeşinin politikasını izledi ama bu fazla sürmedi, kent halkının tepkileri düşmancaydı. Birlik fikrini yeniden uyandırmaya çalışan İmparator 12 Aralık 1452de Aya Sofyada bir bildiri yayınladı ama bildiri pratik bir sonucu yoktu ve güçsüzdü. Papaya ve batılı dost bildiği ülkelere son bir kez daha başvurdu ama eline geçen somut hiçbirşey yoktu. Szler veriliyor, iyi niyetler iletiliyor ama başka birşey gelmiyordu. 1453 yılının Mayıs ayına gelindiğinde, Venedik Senatosu hala bir donanmanın Bizansa yollanmasını tartışıyordu, oysa atı alan Üsküdarı çoktan geçmişti. te yandan Galatata bir kolonisi olan Cenevizliler bile eylemsiz ve tarafsızdılar, kentin kuşatmasını ylesine izlemekle yetindiler. Kentte, garip bir inanç yayılıyordu, politik zgürlük sona erecek, ardından uzun ve karanlık bir işgal dnemi başlayacaktı, atalardan gelen kehanetler ve inançlar byle diyordu 25 kilometrelik savunma hattı Kuşatma başladığında kentin nüfusu artmıştı, çevreden gelen gçmenlerin de katılımıyla 50.000 kişi Bizansta bulunuyordu. Dev surların ardında, geniş bahçeler, tarlalar, otlaklar vardı ve çoğunda kimse yaşamıyordu. Halkın hemen tamamı, liman blgesinde, Haliç boyunca ve Ceneviz Galatasının karşısında yaşıyordu. Kentin ordusunda 5.000 Rum ve 2.000 kadar da Cenevizli ve Venedikli asker vardı. Giustinianinin askerleri iyi donatılmış ve cesurdular ama tekiler, eğitimsiz askerlerden, silahlı sivillerden, denizcilerden, azınlık toplum gnüllülerinden ve hatta birkaç rahipten oluşan bir orduydu. Askeri eğitim ve silah yetersizliği, ordunun savaşma gücünü kırmış ve moralsiz bırakmıştı. Çok küçük bir tüfekli asker birliği vardı; halk arasındaki dinsel çatışma sürüyordu ve sonuç felaketti. Halk kadın ve erkek olarak kısmen, surların onarımına katılıyor ama birçok kişi sadece olanları seyrederken, yiyecek depoluyor, altın ve gümüş eşyaları kiliselere saklıyordu. Bu arada bazı kiliselerde, altın ve gümüş eşya eritilerek para yapılıyor ve yabancı askerlerin ücretleri deniyordu. Bu arada Haliçin girişi dev bir zincirle kapatıldı. 26 Şubatta kentte yaşayan ailelerden oluşan 700 İtalyan, yedi gemiye binerek ayrıldılar ama kimse onları izlemedi, geridekiler sona kadar kentte kalacaklar ve savaşacaklardı. 1453ün başında Sultan Mehmet, planlarını Edirne ovasında uygulamaya başladı. İmparatorluğuun her yerinden askerler geliyordu, yaklaşı 150.000 insan toplanmıştı. Çeşitli uluslardan binlerce düzensiz yani ordu dışında kalan başıbozuk vardı; bunların tek amacı vardı; yağma ve ganimet, kente saldırmaya her an hazırdılar. Düzenli ordu ise mükemmeldi, iyi silahlanmış ve eğitilmiş olan Yeniçeriler ve profesyonel askerler tarafından eğitilen mızraklı birlikler çağın en iyi askerlerinden oluşuyordu. Topçu birlikleri zel olarak eğitilmiş ve hazırlanmıştı. Orduya dervişlerden oluşan büyük bir kitle de eşlik ediyordu. Bu büyük kalabalık, Bizansa doğru ilerlerken kıyıda kşede kalmış birkaç küçük Bizans ky ve kasabasını da işgal etti. Nisanın ilk haftasında, Osmanlı Ordusu, kentin surlarının nünde saldırı pozisyonunu almıştı. Sultan, karargahını, St. Romanus kapısının karşısına kurdu ve en büyük topu buraya koydurdu. Osmanlı birliklerinin nüne büyük hendekler kazıldı, çıkan topraklarla tepecikler oluşturuluyordu. Ayın 12sinde, Çanakkaleden yola çıkan Osmanlı Donanması, kentin nüne geldi, donanmada çeşitli tip ve büyüklükte 200 gemi bulunuyordu. Bylece, Bizans deniz tarafından da kuşatılmış oldu. Amiral Bulgar asıllı Süleyman Baltaoğlu Paşaidi. Ama buradan yapılacak saldırıların hiç şansı yoktu. Deniz duvarlarının uzunluğu 25 kmyi aşıyordu, Osmanlı saldırısının başarılı olabilmesi için yaklaşık 7-8 km genişliğinde olması gerekiyordu. Kara surları üçlü duvarlar halindeydi ve nlerinde çok derin hendekler vardı. Sadece Haliç kıyısı yani liman surları tekti. Dehayı ortaya çıkaran deniz savaşı Komutan Giustiniani, kendi adamlarının çoğunu ve İmparatorun en iyi askerlerini St. Romanus Kapısına ve çevresine yerleştirdi, burası en ağır hasar gren ve yoğun saldırılan yerdi. Venedikli Bailo ve adamları İmparatorluk Sarayının bulunduğu Blachernae yresini savunuyorlardı. Girolamo Minotto ve Avrupalı adamları, Karaca Paşanın karşısındaydılar. Haliç boyunca, Peranın solunda Zağanos Paşanın birlikleri yer almıştı. Güneydeki surları savunanların karşısında ise İshak Paşanın komutasındaki Anadolu birlikleri bulunuyordu. Bizansın Büyük Dükü ve Veziri Luke Notaras, kentin kuzeydoğusunda Petradaydı. Bir diğer birlik, kentin merkezinde konuşlandırılmıştı; bu birlik surlarda grev almayan tek birlikti. Deniz duvarlarının zayıflığı nedeniyle, Venedikli Kumandan Alviso Diedo, on gemilik küçük filosuyla surların nünde ve zincirin arkasında yer almıştı. İslami geleneklere gre, Sultan savaştan nce kentin teslim edilmesini istedi, isteği kabul edilirse kimsenin canına kıyılmayacak, herkesin inançlarına saygı gsterilecekti. Gururlu İmparator, neriyi hemen reddetti ve elçilerin geriye dnmesiyle beraber Osmanlı topları ateşi başladı. Sürekli bombardıman sonucunda, İmparatorun konumuna gre sağda kalan Charisius Kapısı yakınındaki surlar çktü ama gece saatlerinde tüm hasar onarıldı. Bu arada hendeklerin bazı yerlerini doldurabilen Osmanlı askerleri, zayıflayan yerlere ulaşmaya çalışıyorlardı. Ertesi gün, Osmanlı Donanması, tepkiyi grmek amacıyla bir saldırı denemesinde bulundu. Kuşatmanın sonuna kadar topların hiç susmadığı bilinmektedir, hasar çok ağırdı, savunmacılar ellerinden geleni, imkanları yettiğince yaptılar. Duvarlara yün balyaları, deri demetleri astılar, hiçbir yerden yardım gelmiyordu. Hendekler Osmanlı askerleriyle dolup taşarken, hendeklerin ardındaki savunmacılar ellerine geçen herşeyi onlara fırlatıyorlardı. Gece olduğunda ise, kadınlar ve erkekler yıkılan yerleri onarmaya koşuyorlardı. İlk büyük saldırı, 18 Nisan gecesinde yapıldı, binlerce insan surlara hücum etti. Giustiniani ve adamları durmaksızın savaştılar, dinlenmeleri için yerlerine geçecek kimse yoktu ama drt saat sonra saldırıyı püskürtmeyi başardılar. Hendekler kan glüne dnmüştü. 20 Nisan Cuma gününün sabahında, Marmara sularında birden drt dev gemi belirdi, üçü Cenova, birisi Rum bayrağı taşıyordu. Rum gemisi bir nakliye gemisiydi ve kaptanının adı Flantanellasdı. Osmanlı Amirali Baltaoğlu, hemen saldırarak, gemileri ele geçirmek istedi fakat bu yanlış bir karardı. Zaten gemilerin Çanakkale ve Marmarayı aşıp Bizansın nüne kadar habersiz gelebilmeleri, büyük bir istihbarat hatasıydı. Baltaoğlu sonucu kolay grüyordu ve yüze yakın küçük Osmanlı gemisi dev kalyonların çevresini sarıverdi. Olay duyulunca kentteki herkes savunmayı bırakmış, deniz surlarına koşarak savaşı seyretmeye koyulmuştu. Sultan ve tüm komutanları birçok askerle beraber atlarının sırtında, kıyıya gelmişler seyre başlamışlardı. Karadaki savaş o an için unutulmuş ve hemen hemen durmuştu. Kıyıdan savaşı izleyen genç Sultan, haykırıyor, Amirale emirler yağdırıyor ama duyuramıyordu, sonunda atını denize sürdü. Dev kalyonlar şanslıydılar, rüzgar onlardan yanaydı, küçük Osmanlı gemilerini iterek, çiğneyerek çevrelerindeki çemberi yardılar ve kentin güneydoğu kşesine yaklaştılar. Birden rüzgar değişti ve akıntı gemileri Sultanın bulunduğu yere doğru itmeye başladı. Savaş sürerken, Hıristiyan denizciler, Osmanlı gemilerini taşlar, mızraklar ve yanıcı maddeler atıyorlardı, zellikle Rum Ateşi adlı suyla snmeyen yanıcı madde büyük zarar veriyordu. Bu arada, drt büyük gemi biraraya gelerek bitiştiler ve dev bir yüzer şatoya benzeyen bir savunma potansiyeli oluşturdular. Gün batarken rüzgar güçlendi ve bu dev kütleyi ve çevresindeki enkazı ite ite, duvarlardan savaşı izleyenlerin alkışları arasında gevşetilen zincirin üzerinden geçirerek, Haliçe soktu ve zincir yine gerildi. Sabah olduğunda, fkeden çıldıran Sultan Mehmet, Baltaoğlunu kovarak yerine Hamza Paşayı atadı. Bizans, yardım arıyor; son çare... Bu olay, Sultanı ve kumandanlarını endişelendirmişti. Kuşatma sıkılıştırılmalı ve deniz ordusunun güçsüzlüğü daha fazla ortaya çıkmadan iş bitirilmeliydi. Eğer byle birkaç düzine gemi daha gelirse, herşey bitecek ve kara ordusunun yapacak birşeyi kalmayacaktı. Sultan Mehmetin dehası burada yine kendisini gsterdi, 20 Nisanda yle bir işe başladı ki, tarih bunu altın harflerle yazacaktı. Binlerce insanı uyutmadan durmadan çalıştırarak, Boğazdan itibaren, Pera surları boyunca bir yol yaptırdı ve donanmasının bir kısmını buradan aşırarak Haliçe indirmeyi başardı. 22 Nisan sabahında gemiler tahta platformlara oturtulmuş ve binlerce küz ve insan tarafından çekilerek limana indirilmişti. Haliçe inen gemilerin sayısı 70ti. Savunmacılar ilk şoku atlattıktan sonra acil bir toplantı yaptılar, tartışmalardan sonra Osmanlı gemilerini yakmaya karar verdiler. Bunun için zel sallardan oluşmuş bir filo oluşturdular ve gnüllülerin katılacağı bir saldırıyı 28 Nisan gecesi için planladılar. Ama plan yürümedi, bir hain veya Sultanın kuşatma boyunca çok iyi çalışan casusları planı duyurunca saldırı yapılamadı. Bu arada Haliçe inen gemilerden yapılan top atışları sonucunda Hıristiyan gemileri ağır yaralar aldılar, birkaçı battı ve esir edilen denizciler idam edildiler. Ama bu uzun sürmedi, deniz savaşları zel bir eğitim ve deneyim gerektiren bir işti, güçlü ve iyi donatılmış Hıristiyan gemileri Hamza Paşanın küçük gemilerini hırpalamaya ve ağır hasar vermeye başladılar. Sultanın planı aslında basitti ve tarihi gerçeklere dayanıyordu. 1204 yılında Haçlılar Bizansa deniz surlarından saldırmışlar ve kente girmişlerdi, Rumlar bunu unutmamışlardı. Aynı şeyin tekrarından korkuluyordu. Bunlar olurken kara tarafında bombardıman sürüyor, surlar yıkılıyor, savunmacılar hava kararır kararmaz onarmaya başlıyorlardı. Yiyecek azalmaya başlamıştı, en ktüsü yardım gelmemesiydi. Herkes deniz surlarına her fırsatta koşarak, Çanakkale ynünden gelecek yardım gemilerinin grünmesini bekliyordu. Mayısın ilk günlerinde çok hızlı bir yelkenli Egeye yollandı, grevi Egedeki Haçlı donanmasını bulmak ve acele etmelerini sylemekti. Sona yaklaşırken... 7 Mayıs gecesinde yeni bir saldırı başlatıldı; saldırının merkezinde Komutan Giustiniani vardı ve saldırıyı püskürttü, ayın 12sinde saldırı tekrarlandı ve yine püskürtüldü. Bu kanlı boğuşmalar, Blachernae Duvarı ile Eski Theodosian yresinin birleştiği yerde olmuştu. Savaş bazen yeraltında sürüyor, açılan tünellerde iki tarafından askerleri birbirlerini boğazlıyor, bazen de tüneldeki Osmanlılar ateş ve dumanla boğularak, yanarak feci şekilde lüyorlardı. 23 Mayısta gnderilen yelkenli geri dndü, haberler ktüydü, hiçbirşey bulamamışlar ve grememişlerdi. Savunmacılar yanlızdılar, yardım gelmeyecekti. Yelkenlidekilerin geri dnmesi çok cesurcaydı ama durumun bilinmesi çok nemliydi ve bunun üzerine danışmanları İmparatora kenti terketmesi için baskı yapmaya başladılar, gidip yardım aramasını ve sağlamasını istiyorlardı. Babası II. Manuel aynı şeyi 1399da o zamanki Sultan Bayezıdın kuşatması sırasında yapmış ve başarılı olmuştu. Ama İmparator reddetti, şehrinde kalmaya ve lünceye kadar savaşmaya kararlıydı. Bunlar olurken Osmanlı tarafında da işler karışmaya başlamıştı; Venedikliler tarafından hazırlanan büyük bir donanmanın yola çıktığı, Macar ordularının Tunayı aşarak yola çıktıkları konuşuluyor ve kuşatmanın bir türlü bitmemesi ve kente girilememesi endişeleri arttırıyordu. Büyük Vezir yani Sadrazam Çandarlı Halil Paşa, başlangıçtan beri kuşatmayı tam olarak desteklememişti, batıdan gelebilecek tehlikelerden endişeleniyor, yapılan anlaşmalara güvenmiyor ve kuşatma süresince her fırsatta gerilimini belli ediyordu. 25 Mayısta yapılan toplantıda Sultana kuşatmanın kaldırılmasının zamanının geldiğini syledi, devam edildiği takdirde Osmanlıların başına bilinmeyen ktü bir iş gelecekti. Sultan Mehmet buna çok kızdı çünkü son büyük saldırının planlarını yapmış ve gününü belirlemişti. Toplantıda Sadrazama karşı çıkan Sultanın gzde adamı Zağanos Paşa, Sultanı hararetle destekleyince, Halil Paşa yanlız kaldı ve kuşatmaya devam kararı alındı. Top ateşi durmaksızın sürer ve duvarlar çkerken, hazırlıklar sürdürüldü ve 29 Mayıs Salı gününe gre planlar yapıldı. Hendeklere tonlarca malzeme yığıldı, rampalar hazırlandı, binlerce el merdiveni yapıldı. Bu sırada Galata yani Peradaki Cenevizlilere yeni bir uyarıda bulunuldu, ne olursa olsun direnişten uzak kalmalıydılar. Sultan onlara kentteki hazinelerden pay vaadetti. Geleneksel olarak, işgalden sonra üç gün boyunca yağma serbestti. Sultan, askerlerinin başarılı olacağından emindi ve savunmacıların bittiğine inanıyordu. Surların bir blümü tamamen çkmüştü ve artık eskisi gibi hızla onarılamıyordu sonra Sultan Mehmet herkesin istirahat etmesini ve güç toplamasını emretti. Kıyamet ve zafer birarada Kentte de herkes, büyük anın geldiğini hissediyordu. 28 Mayıs Pazartesi gecesinde surlar ve kapılarda onarımlar yapıldıktan sonra, herkes bir kşeye çekilmiş, dinlenerek bekliyordu. Kentteki tüm kiliselerde matem çanları çalıyor, kentliler ve askerler kiliselerden çıkarılan ve papazlar tarafından taşınan kutsal aziz ve İsa ikonlarının ardından yürüyerek ilahiler sylüyorlardı. İlahiler çeşitli dillerdendi, Rumca, İtalyanca veya Katalanca; Ortodokslar veya Katolikler; kadınlar, erkekler, çocuklar, askerler, siviller, papazlar, rahipler, rahibeler; herkes lümün çok yaklaştığını bilerek kendilerine huzur diliyorlar ve Tanrıya yakarıyorlardı. Dualar sona erince İmparator, kumandanlarıyla ve kentin nde gelenleriyle bir toplantı yaptı; felsefi tartışmalar arasında İmparator, sonun geldiğini syledi, bir insanın inancı, ülkesi, ailesi ve bağımsızlığı için lümle yüzyüze gelmeye hazır olması gerektiğine inandığını belirtti, şu anda tüm bu koşullar vardı. te yandan Eski Yunanın ve Romanın sonuydu bu; büyük atalarını taklit etmeli ve korku duymadan savaşarak kendilerini kurban etmeliydiler. Bu büyük kentte yaşamışlardı ve şimdi de savunarak lmeliydiler. Kendisi byle yapacak, inancı, kenti ve halkı için dvüşerek lecekti. İmparator, şu son anlarda kenti terk etmeyen İtalyan askerlerine teşekkür etti, hala onların düşmanı püskürteceğine inanıyordu, cesaretlerinden emindi, hepsi grevlerini bilen gururlu savaşçılardılar, bir hata yaptıysa affetmelerini diledi. Bu sırada büyük bir kalabalık, Aya Sofyaya dolmuş ve binlercesi de geliyordu. İçerde Ortodoks ve Katolik rahipler ayinleri ynetiyor, ilahiler, dualar okunuyor, herkes ağlıyor, haykırıyor ve birbirlerinden af diliyordu. Bu kritik anda, İmparatorda geldi ve günah çıkarttıktan sonra Sarayına dndü, saraydakilerle vedalaştı sonra gece karanlığında savunma planlarının uygulamalarını kontrole çıktı. Artık Bizans son savaşa hazırdı. Büyük saldırı 29 Mayıs 1453 geceyarısında başladı, kuşatmacılar dalga dalga gelirlerken savaş çığlıklarının, davulların, trampetlerin, nefesli çalgıların sesleri, kiliselerden gelen çan seslerine karışıyordu. Peşpeşe emirler ve acı dolu çığlıklar gecenin karanlığında duyuluyordu. nce Osmanlıların başıbozuk denen düzensiz kalabalığı geldi, yağma ve ganimet hırsıyla çılgınca saldırıyorlardı, Roma İmparatorluğunun son kentini yıkacaklardı. Bir çizgi halinde dizilen ve istihkamlarının ardına gizlenen profesyonel askerleri bizzat Giustiniani ynetiyordu, bu ilk saldırı iki saat içinde tam bir katliamla sonuçlandı, başıbozuklar ardlarında sayısız lü ve yaralı bırakmışlardı Bir İmparatorun lümü Ardından İshak Paşanın Anadolu ordusunun askerleri geldi, surların kulelerine doğrudan hücum ederken, inatla savaşıyorlar ve savunma hatlarını blmeye çalışıyorlardı. Dar bir alana sıkışan savaş savunmacıların yardım almasını da zorlaştırırken, Osmanlı askerleri sağdan ve soldan kılıçla ve baltalarla saldırarak savunmayı yarmaya başladılar, üzerlerine hedef gzetmeksizin atılan oklar, tüfek mermileri, mızraklar ve taşlar yağmur gibi yağıyordu. Bir grup Osmanlı yıkılmış bir yarıktan içeri girmeyi başardılar ama burada İmparator ve yakın adamları bulunuyordu, içeri girenleri ldürmeyi başardılar. İkinci saldırı da durdurulmuştu. Şimdi sıra, güçlü, profesyonel ve acımasız savaşçılar olan yeniçerilerdeydi, çok deneyimli ve usta olan bu askerler efendileri için lmeye her an hazırdılar. Tüm güçleriyle, yorgun ve bitik savunmacılara saldırdılar, lü ve lmekte olan Müslüman ve Hıristiyan askerlerinin bedenleri basılacak yer bırakmamıştı. İtalyan savaşçılar inanılmaz bir inatla savaşarak, birer birer ldüler. Sonra bir grup yeniçeri, Blachernaenın duvarları arasında bulunan, Kerkoporta adlı küçük bir kapıdan içeri girerek, sura çıktılar, burada boğaz boğaza savaşıldı. Günün ilk ışıkları arasında, güneşin doğmasından biraz nce Komutan Giustiniani bir tüfek mermisiyle gğsünden vuruldu, yarası ağırdı ve tükenmişti, yaranın şoku da eklenince savaşma gücünü tamamen yitirdi. Hemen yakınında savaşan İmparator, buna rağmen yerini terk edip, Cenevizlinin yanına gelmeyince Giustiniani adamlarına kendisini savaş alanından gtürmeleri emrini verdi. Gizli bir yoldan geçen küçük bir grup Cenevizli asker, yaralı komutanlarını taşıyarak kente gtürdüler. Ama bu arada savaşan diğer Cenevizlilerden bazıları liderlerinin taşınarak gtürüldüğünü grmüşler ve savunma hattının kırıldığını ve de başsız kaldıklarını düşünerek geri çekildiler. Arkalarında, iki surun arasında savaşan İmparatoru ve Rum askerlerini bırakmışlardı. Bu ani değişim, Osmanlı komutanlarının dikkatinden kaçmadı ve yoğun bir saldırıyı oraya ynelttiler. Binden fazla yeniçeri bu blgeye hücum edince, Rum savunucular duvarların arasına sıkışıp kalarak lmeye başladılar. Yeniçeriler gittikçe çoğalıyor ve artık bazılarının iç sura ulaştıkları grülüyordu. Bu arada Kerkoportadaki savaş bitmemiş ve savunmacılar başarılı olamamıştı; işte Osmanlı bayrakları ilk kez burada surların üzerinde grüldü ve büyük heyecan yarattı. İmparator ve yanındakiler şimdi, morali iyice yükselen ve bayraklara ulaşmaya çalışan yeniçerilerle boğuşuyorlar ve püskürtmeye çabalıyorlardı ama artık çok geçti. Yavaşlayan ve biraz da azalan yeniçerilerin yerini şimdi düzenli ve taze Osmanlı ordusu almıştı. Ezercesine geldiler, kapılar kırıldı, savunmacılar tüm avantajlarını yitirmişler ve tükenmişlerdi. Artık düzenli bir savunma yoktu, kalanlar da peşpeşe ldüler, birkaçı ise geriye kaçabildi. İmparator herşeyin yitirildiğini farketmişti, imparatorluk simgelerini üzerinden çıkarıp attıktan sonra, kuzeni Theophilus Palaeologusu, Kastilyalı Don Franciscoyu ve John Dalmatus izledi. Drdü kılıçlarını savurarak yüzlerce yeniçerinin içine dalarak, savunmanın son perdesini oynadılar. Onları bir daha gren olmadı. Yağma yapıldı mı? Şimdi binlerce Osmanlı askeri kente akıyordu; kapıların peşpeşe yıkılmasının, Osmanlı bayraklarının surların ve kulelerin hatta Blachernae Sarayının üzerinde grülmesinden sonra sivil halk panik halinde kiliselere kaçmaya başladılar. Bazıları kendilerini evlerine kitledi, bazıları sokak savaşlarına katıldı, büyük bir kitle de limana ulaşmaya çalışıyordu. Hıristiyan gemileri hala kaçanları topluyordu. Giritli denizciler Haliçin girişindeki üç kulede hala savaşıyorlar ve "teslim olun" çağrılarını duymazlıktan geliyorlardı. Direnme uzayıp, buradan şehre girilemeyince oradaki Osmanlı komutanı savaşı durdurdu ve denizcilerin gemilerine gitmelerine izin verdi hatta yaralıları taşıttı. Kentte ise artık yağma başlamıştı; evlerin kapıları kırılıyor, eşyalar yağmalanıyor, direnenler ldürülüyordu. Dükkanlar, tüm çarşı, manastırlar, kiliseler yağmalandı. Rahiplerin çoğu ldürüldü, tecavüze uğrayan rahibeler kendilerini ldürdüler. Savaş geleneklerine uygun olarak ldürmeler, tecavüzler, yağma, yangınlar ve kle almalar sürdü. Aya Sofyanın kapıları zorla açıldı ve kızgın Osmanlı askerleri içerdekileri dışarı çıkardılar, direnenler veya sz dinlemeyenler hemen ldürüldü. Bu arada birçok değerli ikon ve el yazması ebediyen yok edildi. Osmanlı askerlerinin en nem verdikleri şey, geç erkek ve kadınlardan kle alabilmekti. Bu arada kara savaşının dışında kalan Hamza Beyin donanmasındaki askerler kente girememişlerdi. Ama bir balıkçı sayesinde kaçan birkaç Bizanslı soyluyu yakaladılar ve onlar da yaşamları karşılığında gizli kapının yerini gsterince, içeriye oradan girdiler. Bundan yararlananlar ise Haliçten ayrılan Hıristiyan gemileri oldu, herbirisi gçmenlerle doluydu hatta yüzerek kaçanları bile almayı başararak Marmaraya kolayca açıldılar. Bir Ceneviz gemisinde yaralı Giustinianida vardı ama ancak Chios Adasına kadar gidebildi, aldığı yaranın sonucunda orada ldü. İlk günün akşamında ortalık durulduğunda, Sultan II. Mehmet komutanlarıyla ve yeniçeri muhafızlarıyla beraber kente girerek, tasarladığı gibi Constantinopleu İmparatorluğunun başkenti ilan etti. Kenti gezdi, Aya Sofyaya geldi ve cami yapılmasını istedikten sonra ldürmelere son verilmesi emretti. Yıkımın büyüklüğünü grmüş ve üzülmüştü; sylentilere gre Roma İmparatorluğunun son başkentini gezerken, gzleri yaşarmıştı. İstanbulun fethinin bir batılıya hatta Rum asıllı bir batılıya gre yküsü, byledir ve birçok yerde bizim yazılı tarihimizle uyumsuzdur ama bunun bir nemi olmasa gerek. Modern bilinç, artık geçmişte kimin ne yaptığını araştırmıyor ve soruşturmuyor aksine her çağın gereklerini yerinde bırakarak kabulleniyor. tesine fanatizm deniyor... ARKADAŞLAR BU BİR ALINTIDIR SAYGILARIMLA... Kadını golf sahası olarak grmek erkekliğe sığmaz

dogrusunu sylemek gerekirse bu yazi'yi okumak icin harcadigim zamanima yandim. hangi yunan dlü yazmis merake ettim dogrusu. atalarimizi nasil anlatmislar. o fatih'dirki peygamber efendimiz'in hadis'inde bile gecen kisi ve kutsal ordusu.

Avrupalıya gre biz işgalciyiz, ama 1204 yılında Latinlerin İstanbul'u işgali sırasında Latinlerin aynı dine mensup insanlara neler yaptıkları, İstanbul'u nasıl yağmaladıkları Avrupa tarihinde muamma kalıyor her zaman. Yakınınızdan geçerken tıslayan kaç şey sayabilirsiniz?

abü emeğine, ellerine, c/p ne, herşeyine sağlık da hepsini okuyamadım yarısından biraz daha az

aSLInda yağmanın yapıldığı nı yabancı tarihçiler savunur ama bizde doğal olarak bunu inkar ederiz çünkü o yağmayı yaptığı ne sürülernler bizim atalarımızdır. Ama arkadaşlar dikkatinizi çekmek istiyorum bu yazı tamamen yunanlı bir tarihçinin anlattıklarıdır. onlar hala istanbulu istiyor ve bundan vaazgeçmezler vede anca babayı alırlar. Kadını golf sahası olarak grmek erkekliğe sığmaz

yunanlılar genelde bledir değişmediler değişmezlerde geri kafalı bunlar ayrıca istanbulun onlardan almamızı yediremiyolar hala. Kadını golf sahası olarak grmek erkekliğe sığmaz

Aslında sorun bizim eğitim sistemimizde tarihi yaşamış gibi anlatamıyoruz yenilsekte güçlüyüz imajı veremiyoruz çook sıradan anlatıyoruz mesela adamalr anlatırken nasıl anlatıyolar işte ble oluyo bu işler demekki. SAYGILAR... Kadını golf sahası olarak grmek erkekliğe sığmaz

adamların akduk işte tesi yok :D

yağma diyince biraz zorbalıkla alınmış mallar gibi gelebilio insanlara onun için yağma denmese daha iyi. adam işgal etmiş almış orayı ve artık orası onundur. istediğini alabilir yağma ile alakası yok. ayrıca tugrulbaba dediğin kitabı alıcam... sorcerer & musket...

Yağma yapıldı mı sorusuna çok rastladım, bir çok insan yapılmadı der, benim bir çok kaynakta grdüğüm kadarı ile yağma yapılmış ki bu normal. O dnemin şartlarına bakarsak askerin yağma hakkı var, adam kanını, canını vermiş orayı almak için. O dnemki ordularda ve savaşlarda yağma hakkı normal sayıla bir şey. Hatta bu yağma olayı Napolyon'un Rusya'yı işgal ettiği dneme kadarki zamana kadar sürdü diye biliyorum. Yakınınızdan geçerken tıslayan kaç şey sayabilirsiniz?