tanrının canı acıyor. tesellimize ihtiyacı var. ancak onunla birbirimize destek olursak dayanabiliriz... hristiyanlıkta tanrı, insanı kendi suretinde yaratır. nietzsche'nin bir dini olsaydı, insan tanrıyı kendi suretinde yaratmıştır diyeceki belki de. kuran'da tanrı bazen fkelenir, bazen kinlenir. bizim kadar insandır tanrı ve bize şah damarımızdan yakındır. canının yandığını düşündükçe daha bir seviyorum onu. acı çekmediği halde insanlığa bunu layık gren bi gaddarlıktan çok, bildiğimix tanrının aksine biraz daha insansı, hatta güçleri sınırlı bir tanrı sempatimi kazanıyor. güçleri sınırlı olduğu için bize pek yardım edemiyor. işte o zaman sevdim. istediğin halde yardım edemeyişini sevdim, gücün olduğu halde acı çektireceğine. yaşam acımasız desem ne kadarını anlatmış olurdum ki? çalınmış çocukluğumu mu anlatabilirdim? orospu olmuş sevdalarımı mı? yerçekimi belki de hayatın tek kuralı. sınırlama olmadığı halde sayısız sınırlama var. çelişkilerin en canlısı canlı hayat. canımı bilmemkimler aldığında bile rahat bırakmayan canlar heryerde. onur için, gurur için yaşayan hayatın çocukları ne kadar samimi yardım eder bize hayat orospu olmuşken. nereden bilebiliriz ki elimizi tutanın bizi yukarı çekmek için mi yoksa kolumuzu avlamak için mi tuttuğunu? ya da bilmesek tutmama lüksümüz mü olur bataklığın içindeyken? tanrının bile canı acıyor, bana benzediği için biliyorum, iyi biri olduğuna inandığım için canının acıdığına inanıyorum. bizi grebiliyorsa canının acıdığını biliyorum. gremiyorsan? birbirimizi bulacağımız günü hem umut hem üzüntüyle bekliyorum tanrım. yadaşık, bitti, şimdiden hepimize geçmiş olsun... inspired by love and guided by knowledge