BİR CEZAEVİNDE, TECRİTTEKİ ADAMINMEKTUPLARI1Senin adınıkol saatımın kayışına tırnağımla kazıdım. Malum ya, bulunduğum yerdene sapı sedefli bir çakı var, , ne de başı bulutlarda bir çınar. Belki avluda bir ağaç bulunur amagkyüzünü başımın üstünde grmekbana yasak... Burası benden başka kaç insanın evidir?Bilmiyorum. Ben bir başıma onlardan uzağım, hep birlikte onlar benden uzak. Bana kendimden başkasıyla konuşmakyasak. Ben de kendi kendimle konuşuyorum. Fakat çok can sıkıcı bulduğumdan sohbetimişarkı sylüyorum karıcığım. Hem, ne dersin, o berbat, ayarsız sesimyle bir dokunuyor ki içimeyüreğim parçalanıyor. Ve tıpkı o eskiacıklı hikayelerdekiyalnayak, karlı yollara düşmüş, yetim bir çocuk gibi bu yürek, mavi gzleri ıslakkırmızı, küçücük burnunu çekereksenin bağrına sokulmak istiyor. Yüzümü kızartmıyor benimonun bu anbyle zayıfbyle hodbinbyle sadece insanoluşu. Belki bu halinfizyolojik, psikolojik filan izahı vardır. Belki de sebep bunabana aylardırkendi sesimden başka insan sesi duyurmayanbu demirli pencerebu toprak testibu drt duvardır... Saat beş, karıcığım. Dışarda susuzluğuacayip fısıltısıtoprak damıve sonsuzluğun ortasında kımıldanmadan duranbir sakat ve sıska atıyla, yani, kederden çıldırtmak için içerdeki adamıdışarda bütün ustalığı, bütün takım taklavatıylaağaçsız boşluğa kıpkızıl inmekte bir bozkır akşamı. Bugün de apansız gece olacaktır. Bir ışık dolaşacak yanında sakat, sıska atın. Ve şimdi karşımda haşin bir erkek lüsü gibi yatanbu ümitsiz tabiatınağaçsız boşluğuna bir anda yıldızlar dolacaktır. Yine o malum sonuna erdik demektir işin, yani bugün de mükellef bir daüssıla içinyine her şey yerli yerinde işte, her şey tamam. Ben, ben içerdeki adamyine mutad hünerimi gstereceğimve çocukluk günlerimin ince sazıylasuzinak makamından bir şarkı ağzıylayine billahi kahredecek dil-i naşadımıseni byle uzak, seni dumanlı, eğri bir aynadan seyreder gibikafamın içinde duymak... BİR CEZAEVİNDE, TECRİTTEKİ ADAMINMEKTUPLARI1Senin adınıkol saatımın kayışına tırnağımla kazıdım. Malum ya, bulunduğum yerdene sapı sedefli bir çakı var, , ne de başı bulutlarda bir çınar. Belki avluda bir ağaç bulunur amagkyüzünü başımın üstünde grmekbana yasak... Burası benden başka kaç insanın evidir?Bilmiyorum. Ben bir başıma onlardan uzağım, hep birlikte onlar benden uzak. Bana kendimden başkasıyla konuşmakyasak. Ben de kendi kendimle konuşuyorum. Fakat çok can sıkıcı bulduğumdan sohbetimişarkı sylüyorum karıcığım. Hem, ne dersin, o berbat, ayarsız sesimyle bir dokunuyor ki içimeyüreğim parçalanıyor. Ve tıpkı o eskiacıklı hikayelerdekiyalnayak, karlı yollara düşmüş, yetim bir çocuk gibi bu yürek, mavi gzleri ıslakkırmızı, küçücük burnunu çekereksenin bağrına sokulmak istiyor. Yüzümü kızartmıyor benimonun bu anbyle zayıfbyle hodbinbyle sadece insanoluşu. Belki bu halinfizyolojik, psikolojik filan izahı vardır. Belki de sebep bunabana aylardırkendi sesimden başka insan sesi duyurmayanbu demirli pencerebu toprak testibu drt duvardır... Saat beş, karıcığım. Dışarda susuzluğuacayip fısıltısıtoprak damıve sonsuzluğun ortasında kımıldanmadan duranbir sakat ve sıska atıyla, yani, kederden çıldırtmak için içerdeki adamıdışarda bütün ustalığı, bütün takım taklavatıylaağaçsız boşluğa kıpkızıl inmekte bir bozkır akşamı. Bugün de apansız gece olacaktır. Bir ışık dolaşacak yanında sakat, sıska atın. Ve şimdi karşımda haşin bir erkek lüsü gibi yatanbu ümitsiz tabiatınağaçsız boşluğuna bir anda yıldızlar dolacaktır. Yine o malum sonuna erdik demektir işin, yani bugün de mükellef bir daüssıla içinyine her şey yerli yerinde işte, her şey tamam. Ben, ben içerdeki adamyine mutad hünerimi gstereceğimve çocukluk günlerimin ince sazıylasuzinak makamından bir şarkı ağzıylayine billahi kahredecek dil-i naşadımıseni byle uzak, seni dumanlı, eğri bir aynadan seyreder gibikafamın içinde duymak...2Dışarda bahar geldi karıcığım, bahar. Dışarda, bozkırın üstünde birdenbiretaze toprak kokusu, kuş sesleri ve saire... Dışarda bahar geldi karıcığım, bahar, dışarda bozkırın üstünde pırıltılar... Ve içerde artık bcekleriyle canlanan kerevet, suyu donmayan testive sabahları çimentonun üstünde güneş... Güneş, artık o her gün ğle vaktine kadar, bana yakın, benden uzak, snerek, ışıldayarakyürür... Ve gün ikindiye dner, glgeler düşer duvarlara, başlar tutuşmaya demirli pencerenin camı :dışarda akşam olur, bulutsuz bir bahar akşamı... İşte içerde baharın en ktü saatı budur asıl. Velhasılo pul pul ışıltılı derisi, ateşten gzleriylebilhassa baharda ram eder kendine içerdeki adamıhürriyet denen ifrit... Bu bittecrübe sabit, karıcığım, bittecrübe sabit...3Bugün pazar. Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar. Ve ben mrümde ilk defa gkyüzünün bu kadar benden uzakbu kadar mavibu kadar geniş olduğuna şaşarakkımıldanmadan durdum. Sonra saygıyla toprağa oturdum, dayadım sırtımı duvara. Bu anda ne düşmek dalgalara, bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım. Toprak, güneş ve ben... Bahtiyarım...1938 Zafer Akkaş yorumu mutlaka tavsiyemdir.. alt müzik hangi parçadır nedir ne değildir? bilen eden dinleyen bi paylaşıversin. http://rapidshare.com/files/238343771/Zafer_Akkas_-_Tecritteki_Adam. mp3 matematik24.com