Ürpertici mumyalar yaşam üzerinde düşünmenizi sağlıyor Palermo'daki havaalanının adı, Falcone-Borsellino. Yetmişli yılların Amerikan polisiye dizilerini çağrıştıran ve daha nce duymadıysanız eğer, bunun için kimsenin sizi suçlamadığı isimler bunlar. Her ikisi de organize suçların çok eski tarihlerden bu yana ele geçirdiği Sicilya'da bu gidişe bir son vermeyi deneyen, lümü gze alacak kadar cesur yargıçlardı. İkisi de suikaste kurban gitti. Burada halk yabancılarla Mafya hakkında konuşmayı pek sevmiyor; bu, utanç verici bir iç mesele ve aslında Sicilya sakinleri dışında kimseyi ilgilendirmeyen, kendilerine zel bir trajedi onlara gre. Sicilya sır tutan bir yer. Bunu başkent Palermo'nun kararmış yüzlü barok sokaklarında hissedebiliyorsunuz. Temkinli ve erkeksi bir yer burası, güzel ve talihsiz... Sicilya tarihinde, Avrupa'nın en dokunaklı, en sefil romantik ykülerinden biri yatıyor -bu insanlar ta 1950'li yıllara kadar Batı dünyasının en fakir kylüleriydi. Yüzyıllar boyunca, sonu gelmeyen kan davalarının, adaletsizliğin, smürünün, namus cinayetinin ve mafya yasalarının hüküm sürdüğü, mandalina çiçekleri ve tütsü kokusuyla kuşatılmış, kıt kanaat bir yaşam içinde çabalayıp durdular. Sicilya'da dkülen kan, çağlar boyunca, dkülecek kanı getirdi peşi sıra. Palermo'daki Kapuçin Manastırı, pek de içinde sakladıklarını ele veren bir grünüm sergilemiyor. Mafyanın 1992'de Yargıç Borsellino'yu katlettiği kentin diğer ucunda, sessiz bir meydanda, bir mezarlığın yanı başında yer alıyor. Kapı nünde bir kşede, birkaç seyyar satıcı var; kartpostal ve rehber kitap satma telaşındalar. İçeride ise, masa başında oturan bir keşiş, bilet ve gelen ziyaretçilere yine kartpostal ve adaklık incik boncuk satıyor. Durgun bir gün; keşiş gazete okuyor. Merdivenden inip, ahşaptan yapılma bir Meryem Ana heykelinin yanından geçince, katakompa, lülerin bekleme odasına açılan kapıya geliyorsunuz. Şaşırtıcı derecede büyük; yüksek, kemerli tavanları ve birbirine dik açılarla açılan upuzun koridorları var. Serin ve nemli; havada ekşi, baharatımsı bir toz ve çürüyen kumaş kokusu asılı. Güneş ışığı, yüksekteki pencerelerden dağılıp gelen solgun huzmelere dnüşüyor. Floresan ampullerin titreşen ışığı, havaya morgu andırır, cansız bir parlaklık ekliyor. Duvarlarda asılı, banklarda oturan, khne kutularında dinlenen yaklaşık 2 bin lü var burada. En iyi giysileri üstlerinde; mesleklerini ele veriyor. Burada onlardan başka hiç kimse yok. lü bir bedenin kurutulması ve korunması, Avrupa'da zellikle Sicilya'ya zgü bir şey. İtalya'nın diğer bazı yerlerinde de rneklerine rastlanıyor ancak, büyük blümü, yaşayanlarla lüler arasındaki ilişkinin çok güçlü olduğu Sicilya'da bulunuyor. Ne tam sayıları biliniyor, ne de kaçının -lülere adak nesnesi gibi yaklaşan dini düşünce tarzından rahatsızlık duyan rahiplerce- katakomplardan alınıp mezarlara gmüldüğü... Bu durumda aklınıza bir soru geliyor: Bir insan bunu neden yapar? Çürümekte olan cesetleri neden sergiler?Kafam bu sorularla karışmış bir halde aralarında dolanırken, tam olarak neler hissettiğimi anlamaya çalışıyorum. Batı kültüründe lü bedenler genel olarak ortada pek sık grülmez -üzeri rtülür lümün, gzlerden saklanır. Burada ise lüm gzler nünde; esrarengiz duruşlarından sanki kişisel tavırları ve zellikleri okunuyor. Cesetleri pek de sağlıklı sayılamayacak bir ilgiyle incelerken -demek ki lüm işte byle bir şeymiş-, yaşayanlarla lüler arasındaki en büyük farkın, lülere, yaşayan insanların asla hoş grmeyeceği bir şekilde, çok yakından, büyük bir merakla, gzlerinizi dikip bakabilmek olduğunu fark ediyorum. Merhabaaaaa