güzel yazmış.. hayır ola inşallah.. :| Ardından yüz kpek havlamayan kurt, kurt sayılmaz..

ne oluyor bu altanlara? güzel bir yazı olmuş. .

Tanrı yerine Allah lafzını kullansa, sanki eteklerindeki taşlar dkülecek. Kadınların kalçasından, iç organlarından bahseden gzlüklü, kel ve sapık birinin bunu yapması pek hayret verici bir durum değil. Wellcome to Digital Hell! I"am Real VoLaTiLe Help!

Çok içinden gelerek yazdığı apaçık ortada :S Etkileyici bir yazı...

birilerinin kalemsrü. neticede.. halkin ilgisini cekermi yazdiklari pekala ceker.. Koyun gibisin kardesim, gocuklu celep kaldirinca sopasini sürüye katiliverirsin hemen ve adeta magrur, kosarsin salhaneye. Dünyanin en tuhaf mahlukusun yani, hani su derya icre olup deryayi bilmiyen baliktan da tuhaf. Ve bu dünyada, bu zulüm senin sayende. Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eger ve hala sarabimizi vermek için üzüm gibi eziliyorsak kabahat senin, -demege de dilim varmiyor ama- kabahatin

Ahmet Altan arada bir ğlenleri Kadıky'deki Osmanağa Camii'nin yanına gitiğini ve orada dinlediği ezanın kendisine huzur verdiğini yazdı. İşte güzel ve duygusal bir ramazan yazısı: Arada bir ğlenleri Kadıky'deki Osmanağa Camii'nin yanına gidiyorum. Oradaki müezzinin sesini seviyorum. Ezanı kendine has bir tarzda, araları biraz uzatarak ve çok güzel okuyor. Cumaları syleyişi sanki daha da tatlılaşıyor. Güzel sylenen ezanı seviyorum. Benim her ğlen gidip ezan dinlememin bir hediyesi gibi biraz nce gelen bir paketten Ahmet zhan'ın sylediği ilahilerin başında ezan çıktı. Şimdi onu dinliyorum. Bir ney taksiminin ardından ezan başlıyor. Çocukluğumu hatırlatıyor biraz bana. Akşam ezanından sonra boşalan kmür kokulu sokaklarda, iyice glgelenen alacakaranlık kaldırımlarda ağır ağır yürüyerek eve giderdim. Hep benimle kalacak bir yalnızlığın kokularını, seslerini ve kurşuni rengini içime sindirirdim. O seslerin içinde ezan da vardı. Hep de orada kaldı sanırım. Din, benim gibi mahcup bir sevgiyle uzaktan bakanlara bile huzur verici, insana hem yalnızlığını hem sonsuzluğunu anlatan bir tesirle dokunuyor yaklaştığınızda. Çok sık olmasa da bazen geceleyin camiye giderim. Işıklarının çoğu snmüş, kandil misali birkaç lambayla aydınlanmış o büyük kubbenin altında yalnız başıma otururum. yle otururum. Her şey sonsuzluğun kuvvetli ışığı altında solgunlaşana kadar halıların üstünde bağdaş kurup beklerim. Ve, o sonsuzluğu bir yalnızlık içinde hissetmekten hoşlanırım. Tanrı, evinin kapılarını bazen açar, bazen açmaz bana. O saatte camiye giremeyeceğimi bana bir hoca efendi ya da bir bekçi sylese de, ben onu tanrının sylediğini düşünürüm. Kapılar açılmadıysa, "bir kırgınlık var" diye geçiririm içimden. "Onu kıracak bir şey yaptım, onun için açmıyor kapısını." Hiç zorlamam. "Peki" der ayrılırım. Bilirim ki o kapılar yeniden açılacaktır. Bir gece gittiğimde beni buyur edecektir. Şefkatli bir ses "hadi açayım kapıları" diyecektir. Bundan hiç kuşkulanmam. Kendimden kuşkulanırım. Bir dindar gibi gitmem oraya, ibadete, dua etmeye gitmem. "Sana inanıyorum" demeye de gitmem. Bir şey istemeye de gitmem. O'ndan korkmam, lümden korkmam, korktuğumdan gitmem oraya. Hiçbir nedeni yoktur gitmemin. Giderim sadece. Kokusunu, ışığını, huzurunu, sonsuzluğunu sevdiğim için giderim. Sylenmeyen bir ezan duyarım o sessizliğin içinde. Kmür kokulu sokaklarda dolaşan bir hayali grürüm. Hayatla lüm iki küçük çocuk gibi oturur karşıma. Ben onların başını okşarım. O benim başımı okşar, yle hissederim. yle otururum. Bir şey sylemem O'na. Ne syleyeyim? Kim olduğumu biliyor, günahlarımı biliyor, her şeyi biliyor. "Sen inançsız birisin, niye geldin evime" demiyor. O demez. Bazen kapılarını açıyor. Bazen onu kıracak bir şey yaptıysam eğer kapılarını açmıyor bana. Sessizce uzaklaşıyorum. "Bir dahaki sefere" diyorum, "açacak kapılarını". Açmasa da açana kadar gideceğim. İnançsız biri için tuhaf inançlarım var benim, en açılmayacak gibi grünen kapıların bile çok istersen, samimiyetle istersen, dürüstlükle istersen açılacağına inanırım. Ve, ne dindarlara yapılan zulmü anlarım, ne de dindarların yaptığı zulmü. Dinin yanında, çevresinde, içinde bir zulüm olmasın isterim. İnan ya da inanma ama dine dokun. Korkulacak bir şey yok. Türbanlı çocukta da, oruç yiyende de korkulacak bir yan yok. Korku dinden uzak bence. Geceleri camiye gittiğimde, o loş ışıkta, sonsuz bir aydınlığın bütün hayatı solgunlaştırdığını grdüğümde korkmam ben. Kimse korkmaz. Hayat ve lüm iki küçük çocuk gibi oturur yanıma. Onlara gülümserim. Belli belirsiz bir hüzün, neye olduğunu bilmediğim bir zlem, derin bir şefkat hissederim. Bir şey sylemem. Bir şey istemem. "İnançsız" olduğumu içimden bile geçirmem, yapmam byle bir kabalık, O da hatırlatmaz zaten. yle otururum. Bir konuğum ben orada. Bazen kapısını açar, bazen açmaz. Yakında gene gideceğim. Bakalım açacak mı kapılarını. Yoksa bir "kırgınlık" mı var aramızda... Alim ile Sohbet Etmek Zümrüt ile incidir, Cahil ile Sohbet Etme Günde Bin Can incitir. Alim ile Sohbet Etmek Mertebe, Cahil ile Sohbet Etme Dnersin Merkebe, Eşek Alim Olmaz Kitap Taşımakla Tekkeye, insan da Hacı Olmaz Gitmekle Mekkeye.

guzel bir çalışma ellerine SAğlık.. www.tahribat.com