OLM DİNİ OLAN İNSANIN DÜŞÜNCELERİ HEP KISITLIDIR. EN İYİSI ATEİZM BAK BANA HER BOKU DÜŞÜNÜYOM. REHBERSEZGIN

bence ortam ne kadar samimi dostane sıcak olsa da konuşulmasının seviyeyi düşüreceği ortami gerecegi 2 konu vardir.1-Din2-Siyaset. Like the roses needs the rain Like the poet needs the pain...

S. aYazan kardeş eline sağlık ancak burdaki userler anlamaz sen yazma bidaha. Allah sorar onlara takma sen, adam kediye işkence yapmaktan bahsederken Allah'ı napsın. Takma..

Din ve düşünce İnsanın, onu diğer varlıklardan ayıran en nemli zelliklerinden olan düşünme, dinin kendisini sınırladığı iddiasıyla bilhassa "Aydınlanma" çağından beri ayrı bir nem kazandı ve kendisinden daha çok bahsedilir oldu. Ama, dinden koparılmakla güya zgürleşti, fakat disiplinini kaybetti, hedefsizleşti; ilim, servet ve kuvvet gibi, insan için bir ispat-ı nefs aracı haline geldi; dinin, hem maddi, hem de sadece beş duyuya hitap eden bir alan olması ynüyle varlık hiyerarşisinin en alt basamağı olarak grdüğü dünya ile sınırlı ve tesi hakkında sadece spekülasyon üreten bir alet konumuna indirgenmiş aklın mevsimlik bir ürünü oldu. Bazıları Aristo'yu, felsefeyi "gkten yere indiren bir filozof" olarak tanıtır ve ver. Oysa gkten yere inen düşünce, kemiyet olarak belki zengin, yatay olarak geniş, fakat derinliği olmayan ürünler ortaya koymaktadır. Dolayısıyla modern çağlarda politikanın, şahısların, bütün maddi unsurlarıyla dünya hayatının, "tabii" bilimlerin ve insanı maddi bir kütle olarak gren psikoloji ve sosyolojinin ne çıkması boşuna değildir. Bu arada ne yazık ki, dünç fikirler, baskın ve hakim kültürün empozeleri, malumatı ilim sanma gafleti, orijinalite yapma hastalığı, üretilmiş birtakım kavramlar veya kavramlar üretip, patent haklarını elde tutma, onlarla isim yapma gayreti ve doğru gibi grünen yanlış lçüler altında kalan bazı Müslüman "aydın" ve "ilim adamları" da, dini modern düşünceye kurban etmekten kurtulamamaktadırlar. Hayat gibi, düşünme de bir üst gayeye hizmet etmelidir. Gerçi hayatta insanın hiçbir rolü yoktur ve o, insana hediye, daha doğrusu emanet edilir; dolayısıyla, onu Emanet Eden'in iradesi istikametinde kullanılmalıdır. Düşüncede insanın rolü ve katkısı sz konusudur. Fakat insan, her şeyden nce kendisine sahip, yani kendi kendisinin zel mülkü değildir ki, düşünceyi bütünüyle kendine ait bir mal kabul edebilsin. Ayrıca, nasıl insan kendi kendisine malik, kendi kendisinin mülkü değilse, nasıl kendisini pek çok ynden sınırlayan mecburi şartlarla kuşatılmış bir hayatı yaşamakla karşı karşıya ise, bunun gibi o, düşünme melekesini de bir gayenin emrine vermelidir. Bu gayeyi ise, insan tesbit edemez; çünkü, ifade edildiği üzere, onu hayata getiren kendisi olmadığı gibi, sahip olduğu melekeleri, kabiliyetleri ona veren de kendisi değildir. İnsan, sadece tasarruf yetkisine sahiptir ve tasarruf ise, malın asıl sahibinin iradesi istikametinde olur. İkinci olarak, bizi ve hayatımızı dıştan ve içten kuşatan, bütün varlığın üzerine oturduğu kesin doğrular ve gerçekler vardır. İnsan, bunlardan kurtulamaz ve bunları değiştiremez. Onlara karşı çıktığında, ya bir bozgunla geri dner veya başını onlara vurur kırar. Ayrıca, bazılarına paradoks gibi gelebilir ama, düşünceye doğrudan ve dolaylı olarak iki bakımdan en geniş sahayı açan dindir. Bir defa din, ürettiği ilimler ve kainata bakışıyla düşünceye yatay olarak çok daha geniş, ama derinliği de olan, yani üç boyutlu bir saha açar. Dolaylı olarak ise, dünya hayatına bağlı ve onu yaşamanın mekanizması olan insan nefsi, başını dinden kurtarmak ve ondan bağımsız olmak ister. Bu sebeple, din içinde, adeta insan sayısınca ihtilaflar üretir. Felsefe, bir bakıma bunun sonucudur ve nefsin başını dinden çıkarma isteğinin neticesi olan "Aydınlanma" ile felsefenin tekrar ne çıkması bundandır. Ama, dinden kopmuş düşüncenin sahasının hiçbir derinliği ve/veya yüksekliği yoktur. O, ancak iki boyutlu çalışır. Din, düşünceye bir de sonsuzca derin bir saha kazandırır. Çünkü o, sonsuzluk üzerine oturur ve bu sonsuzlukta ancak kalbe bağlı, maddeden bağımsız düşünme faaliyet gsterebilir. Bu sonsuz ve dipsiz "mana" alemlerinde makamlar adeta sınırsızdır; bu alemleri ve Yaratan'ı tanımanın makamları da sınırsızdır. Dolayısıyla dinin düşünceye açtığı manevi saha, sonsuzca derin bir sahadır. Kısaca, dini de, düşünceyi de, insanı da, hatta her şeyi her zaman yeni baştan ve tekrar tekrar keşfetmeye ihtiyacımız var. 12.07.2004 Ali Ünal

Heheuhee. iyi bok yiyon :) bir imzam bile yok