Yazan: Crimin@l siz parantez içindeki kısmı okuyup okumamamaya karar vereceksiniz :)

Daracık parke taşlı bir yolun daracık kaldırımında yalpalaya yalpalaya yürüyordum. Yalnızlığıma ylesine gmülmüşüm ki ne o anı yaşıyor; nede yaşıyor olmak istiyordum. Kendi boşluğumda kendi başıma gezinmek, kendi kendime yalnızca kendimin olduğu- hayaller kurmak, kendi eksenim etrafında bir o yana, bir bu yana dnmek istiyordum. İnsanoğlunun vahşiliğinden azıcık da olsa kopmak ve huzurlu olmak istiyordum yalnızca... Sonra bütün bunları unutmama sebep olan bir şey farkettim, bir adam grdüm... Bir bıçak gibi tuttuğu sevdasıyla gğsünü yarıp, yüreğini sken ve yere atan... ve elinde mini minnacık kahverengi tüyleri solgun lü bir serçe tutan kadın... Kadının elindeki güzel serçeye daldım istemeden... Nerelerden kopup geldiğini, neden o an orada olduğunu ve neden ldüğünü düşünürken üzerindeki hafif ıslaklığı grüyorum. Bunun kadının gzyaşları mı, yoksa bağrında yetiştiği gkyüzünün, hüzün dolu yoldaşları olan bulutların veda buseleri mı olduğunu düşünüyorum kendi kendime. Sonra kadının yüzüne bakıyorum. Derin iç çekişlerini, burun deliklerindeki o nemi ve gzlerindeki kızarıklığı grüyor, duyuyor, hissediyorum. Kendi kendime isimsiz bir şairin yazmadığı dizelerinden birini, belki de en güzelini mırıldanıyorum. Ve düşünüyorum... Kadının serçeye mi, yoksa yitip giden bir aşka mı ağladığını... Ellerim usulca ceplerimde geziniyor. Ve hangi tarafa gitse kırık kalp parçaları batıyor ellerime. Ceplerimde kırık kalp parçalarından bir hazine olduğunu düşünüp buruk bir şekilde gülümsüyorum ve üzülüyorum çaresizliğime, yalnızlığıma üzüldüğüm kadar... Sonra kendimle ilgili düşüncelerden kopup az nce kadınla adamın durduğu yere bakıyorum. Benim iç hesaplaşmam esnasında onların oradan ayrıldığını farketmenin kederini yaşıyorum. Sonra yerde duran sevdaya, serçeye ve kırık kalp parçalarına bakıyorum. Yavaş adımlarla yürüyorum onlara doğru... Kırık kalp parçalarını düzenlice cebime sokuyor, sevdayı iç cebime yerleştiriyor ve serçeyi avuçlarıma alıp ağlıyorum...

ulan şimdi farkettim, amma bunalım ve imgesel bir hikaye bu ya kendimi tebrik edesim geldi sanırım bazen insanın hoşuna gidiyor gururunun okşanması