Dün Gece boş kalınca yazdım bu yazıyı arkadaşlar... eksiklik imla hatası varsa idare edin ;) İçimde yle bi karmaşa varki hep bunlar çaresizligin bunaltması biliyorum aslında beni hayattan alıkoyan şeyin ne oldugunu ama benim istegim onu kendi irademle yenmek... Beni engelleyen bi unsur oldugundan hayata karşı beni zayıf kılıyor aslında biraz duygusalım ona szüm yok ama çaresizligin pençesine düştügünde duygusallık bile beni bırakıyor kendimi o kadar yalın ve sade hissediyorumki benligimi yiyip bitiriyor mrümden mür gtürüyor hergùn... Tüm cırpınışlara ragmen bataklıga düşmüşùm gibi ne kadar çırpınsam her tarafımı hayat dengesi altına alıyor... Aslında saglam bi ruh haline sahibim herhangi bişeyde bile kendi derdimi unutmuyorum mesela :S ama bana hayatın cilvesi erken oldu bilmiyorum sebebin ne oldugunu belki mür boyu sürecek ama bin kere lmektense bir kere lmeyi tercih ederim.. Hayata karşı benı zayıf düşüren tek ynüm bu aslında, normalde kimseyi takmam kendı krallıgımda hükümdarlıgımı yaşarım ama velakin hayat cilvesine yenik düştüm başkalarının krallıgında soytarılık yapıyorum.. Bu genç bi insanın kendine yediremeyecegi bi davranış.. Bilmiyorum beddua varsa egerki üstümde bana onu yapan için aldıgım bir nefes bile helal olmasın... Bir gencin hayatı bu kadar boş beleş bi mevzu yüzünden ceheneme dnemez... Tamam fakirlige en büyük eywallahı çektim bu hayatta herşey para kadar olsun onu kazanmak sorun olmaz bi insana egerki çalışmaya engeli yoksa.. Yok hem fakir hem çalışamıyorsa tanrı zaten en büyük cezayı vermiştir bu dünyada.. İnsanın alnına yazılan yaşanır evet ama bu derece karalanmış şekilde yaşamdan olumlu sonuç vermesi onun en büyük sevabı olur çünkü o insan ezile büzüle hayatı yaşar tüm aşagılanmlara aldırmadan hayatını sona erdirirse dünya onun için hesab deme yeridir bence ama her insan bu kadar aşagılanmayı kücük düşürülmeyi kendine yediremez hele bide genç ise tam hızlılık çagında byle bi şekilde zor durumda kalması hayatın ne kadar b ktan bi yer oldugunun tüm acıklıgıdır... Evet darbe erken geldi hayattan yine baş egdik isyan ettim oldu ama bıcagın kemige dayandıgı noktalarda... En büyük konu bilinmezlik sonu olmayan ızdırap her sabah dogan güneşe bakıp "yinemi" dedirten szler... Byle olmaması içim tüm çabayı gsteriyorsun ve yine aynı toplumdan uzak bı yerde buluyorsun kendini ya işte umudun kırıldıgı nokta burası oluyor tamam allahtan gelen herşeye razıyım ama yaşamımı engelleyecek bi konuysa her saat her dakika seni yoklayan nbet gecirten bi sıtma gibiyse artık yaşamın en karanlık çaginı yaşıyorsun demektir.. Çevrendeki arkadaşlarina bakıp senin bu durumda olman ve hayatı sadece izleyerek geçirmene sebeb oluyorsa gelde bu hayattan zevk al... Hayatımdaki güzel olan şeylerden bir tanesisin sen yanlış olmasın hayatımdaki en büyük mutluluksun... Mevzu derdin olupta onu ylece izlemek elinden geleni yaptıktan sonra her yerde yine sorun cıkarmaktır.. Hiç bir insan yalnızlıgı sevmez kim olursa olsun çünkü yalnızlık insanı deli eder en azından konuşacagın bir arkadaşın olmasını istersın... Hayat bana yle bi çalım attıki yalnızlıkla nikahlandırdı resmen kendi kendime hapsetti beni.. Hayatta olan biten her şeyi hayat cemberinin en gerisinden izletmeye mecbur bırakta... Güçlü olmak için caba gsterirken bi yandan soytarılılıga mecburen devam ediyorsun belkide bunun sebebi dik başlı olmamızdan kaynaklanıyor kimseye boyun egmem derken bi bakıyorsun boynunun üstüne basan basana... Yaşamın neresinde yanlış yaptık kime ne yaptık belki hiç bilmeyecegiz ama bu hayat bize adil davranmadı... Beni hayata eksik kadroyla cıkarttı ve adam adama oynayamassan bu oyunda yenilmeye mahkumsundur... Doguştan süregelen zayıflıkla beraber yaşama tam atılacagım anda karşıma cıkan bu kadar olay belki tesadüf degildi... Tanrı bizi sınıyor evet ama bendeki cevaplar bu sınav için biraz fazla eksik kalıyor... Tüm GENÇLİK bi hayatın cilvesine ugruna yok oluyor, geçmişi saymıyorum bile şu saatten itibaren bile kendime gelsem hayatla en büyük savaşımı verecek duruma gelırim çünkü o zaman şartlarımızı eşitleme imkanım olur... Uzun lafın kısası ucuruma yaklaşmış gibiyim yürümedigim halde hazin son bana son hızla yaklaşıyor.. Tek dilegim bana verilen kaderin bir tane sadece bir tanesini düzeltip beni hayat denen bu oyuna bırakmasıdır.. Ondan sonra ucuruma düşsem bile sevinçle düşerim... Hiçbir insanın hayatı bu derece çaresizlikle süremez... Saat 04:30 sevgilim ben bın kere ldügüm bu gün yine maglubiyetle uyuyorum.. Dogacak güneşte hala bir umut var deyip gzlerimi kapatacagım... SyLeyecek çoK szüm vardı, ancak hepsi yarım kaLdı. neLer ummuştum hayattan eLimde neLer kaLdı.. ?