Sabaha çok yaklaştı gece. Dışarıda karıncalara lüm yağıyor ve ben elimde sıcak çikolata bardağımla dışarıda yağan lapa lapa karı seyrediyorum buğulu camımdan. Bugün günlerden ne, diye sordum zihnime ama bir cevap yok. Yarın birçok çocuk lümü ve yok oluşu çağıran adamlar yapacaklar. Soğuktan kızarmış elleriyle havuçtan burun yapıp, atkı dolayacaklar belki... İyi bir heykeltıraş olmadığımı biliyorum. Kardan adam yapmayı ğrenemedim. Eğer biliyor olsaydım; etten kemikten 79 kiloluk bu hamurdan bir insan çıkartabilirdim. Oysa ben ne kadar beceriksiz ve alakasızsam; arkadaşlarım o kadar içli dışlıydı heykellerle, kardan adamlarla ve insanlarla. Şaşırırdım bu ironiye. Kalbinin atmayacağını bildiği bir nesneye bu kadar bağlanmamaları gerektiğini ğrettim onlara. Yaptığım ise onların yaptıkları kardan adamları ldürmekti. Çok ilginç idam yntemleri kullandım bu ilahi mucize için. Hatta zünde su olan adamları bir benzin bidonuyla yaktım. Haklı olduğumu biliyordum. Zaten birinin o salaklara gerçeği yüzlerine vurması gerekliydi. Ben biliyordum gerçeğin bir tokadın iç tarafında, avuç içinde olduğunu. Her gerçek yüzüme yapışıp kaldığında anladım... Tüm bunları düşünürken en son ne zaman rahat uyuduğumu hatırlamaya çalıştım. Kazma kürek yardımıyla hafızamda define arıyor gibiydim. 1 gün nce? Hayır! 1 ay? Hayır! Kaç yıl nce, nerede? Hatırlamıyorum hiç birini ve hatırlamak istemiyorum. Eğer yolu olsaydı zihnime format atardım. Bu yüzden aileme üzülüyorum bazen ve icat ettiği kanunlar yüzünden Murphy'e bir küfür daha ediyorum. 100 milyonda 1 grülen hastalık gibiyim. Ne demişti o çokbilmiş? Bir şeyin olumsuz olma ihtimali varsa, olumsuz olur. Olmuştu işte! Ben olmuştum, dahası mı var? Dünyanın kendisini en az nemseyen canlısı, yani ben! Dünyaya getirdikleri canavar yüzünden ve korunmayı düşünmedikleri için ebeveynlerimin derisini yüzmek isterdim! Belki de bu yüzden uzaklaşmayı tercih ettim. Gitmek bir stil işidir. Vedalaşmalara harcayacak zaman yoktur. Aslında bekleyenin olmadığından acele etmek de saçma olsa da; bağımlılıklarının yoksunlukları tırnaklarını beynine takıp gitmeni engellemeden hoşça kal demelisin. Ben kimseyle vedalaşmadım. Kendimi bir yere ait hissetmedim. Kaldığım bir yer olmadığına gre gideceğim bir yer de yoktu. Dünya benimdi. Gkyüzünü üstüme çektim... İnsanlar değerli sanırlar kendilerini ama yanlış! Son sürat giderken arabayla; yanından süzülen aydınlatma direklerinin ışıkları ne kadar tanıdıksa ve hatırlanabilirse, insanlar da en çok o kadar değerli! Matematikte işe yarayan değer vermenin irrasyonelliği ve reel hayatla tutarsızlığını fark etmem; adına rahim denen ve hepimizin kaçtığı zindandan çıkışımın 6. yıldnümüne den geldi. Hiçbir şeye değer vermemem gerektiğini ğrendim. Yiyip içmeye, alkole, uyuşturucuya ve kadınlara! Hiçbirine! Gidişimi yavaşlatmaması için uzaklaştım her şeyden. Ama kadınları sevdim. Tenlerini, kokularını... Sevişirken çıkardıkları seslerden bir orkestra kurup şehir şehir gezebilirim. Sabah beni giyinirken grdüklerinde yaşadıkları hayal kırıklığını ve belime takarken yerini ezberlediğim palaskamı saatte bilmem kaç kilometre hızla vurduğumda yaşadıkları acıyı, yalvarmalarını! Ben kadınların karşımda ki o aciz hallerini sevdim. Akıttıkları gzyaşlarını bir dikişte içebilirim... Uzun zaman nce bıraktım sevişmeyi. Artık hiçbir kadını yatağa bağlayıp saatlerce dverek düzmek gelmiyor içimden. Ama eski ben olsa Cengiz Han'dan fazla cariyesi olan bir hükümdar gibi olurdum. Biliyorum seksin de endorfin salgılattığını ve endorfinin kendi vücudumda üretebileceğim en zahmetsiz uyuşturucu olduğunu. O yüzden dünyanın yrüngesine sahip her dişi insana uzağım. Varsın hayat iki bacağınızın arasından akıp gitsin; ben o hayatı düzdüm de geçtim... Ne kadar süredir devam ettiğini bilmediğim uykusuzluk ile bir geceyi daha devirdim. O benim tek sermayem. Ben yakıştırmıştım kendime uykusuzluğu! Gzlerim açık karşıladığım her sabah haneme bir gol daha yazdım. 80 yaşına gelmiş birinin, 40 yıl uyuduğunu düşündüm. Yaşayacağı 40 seneyi, hayallerini... Gzümün içinde projeksiyon ışıkları yandı ve 80 yıllık bir hayat yaşadım, 40 yıl uyudum. Tanrı tarafından kazıklandığımı hissettim. Uyuduğum her saatin beni lüme yaklaştırdığını fark ettim. Uyumayı azalttım ve bıraktım. Artık daha geç yaşlanabilirdim. Daha geç lebilirdim. Şimdi biliyorum her saatimin bir haykırış olduğunu. Gzlerimi kırpmadan izlediğim her güneş doğuşunda zihnimi ve tanrıyı oyuna getirdiğimi düşünüyorum. Zaten yüzü olmadığı için güneşe sorduruyor hayat trenimin hızını. Ama ben 40 yıl rtar yapmaya karar verdim... Bulutların arasından kırılıp yüzüme saplanan gün ışıkları hayatı dikkate alan herkes için uyanma vakti olduğunu haykırmaya başladığında; ben hala kalemim ile kağıtları seviştiriyordum. Yazmaktan elimde iz bırakan kalem sanki orgazm olup kağıdı dllüyordu. Sadece belki bir iki saat uyutur diye yazı yazdığım bu kağıdın nüme gelene kadar başından geçenleri düşündüm. Kağıdımın ağaçlığına gittim. Fidanlığına inip fotosentezine kadar canlandırdım kanlı gzlerimde. Tıpkı sabah yediğim ekmeğe gecenin bir yarısı uykusunu blüp hamur karan, kürek çeken ve terini damlatan fırıncıyı düşündüğüm gibi. Başımın iki yanından vuran ağrı ve içinde ki zonklama sistemi, artık 'error' verdiğimi sylediğinde kalemi yerine bırakıp yatağa doğru gidiyordum. Çocukların seslerinden yapmaya başladıklarını anladığım kardan adamı etrafına odun toplayıp ateşlediğimde ki erime sesini hayal ederek gzlerimi kapatmaya çalıştım. Uyuyamayacağımı biliyordum ama birkaç çocuğun rüyasına girip cülük yapabilirdim ve çocukların, hatta tanrıların bile uyuduğunu düşünüp, tebessüm ederek 40 yıllık sermayemden çalmaya başlamıştım... Artık uyuyordum. Ne dünya ne de diğerleri. Sadece sonsuz karanlık. Tıpkı lüm gibi... http://www.depresifkalem.com/karalamalar/afil/ Saygılarımla kontrol edebilir olduğum savaş, kontrolüm dışında ki barıştan her zaman daha iyidir...

Kpeğin adının zeynep kamil olmasınında bir hikayesi olmalı hannicim=)

: Favorim Afil 2 Yaşayan bilinç;bir şekilde birşeyin olasılığını, gerçeğe dnüştürme etkenidir. Evrenimizin oluşundaki en nemli unsur, onu gzlemleyen bilinçtir.

Favorim Afil 2

: Kpeğin adının zeynep kamil olmasınında bir hikayesi olmalı hannicim=) Zamanın birinde Temel Dursun'a ''hayvan'' dediği için mahkemelik olur. Hakim Temel'i 100 TL tazminat vermeye mahkum eder. Temel ''Haçan hakim beyim insana heyvan demek suçmidur'' diye sormuş. Hakimin evet şeklinde ki mimiği üzerine Temel ''peki heyvana insan demek suçmidur'' diye sorar. Hakim hayır der. Tam bu sırada Dursun Temele çıkışır ve bunun peşine Temel lafı CUUUUUUUUUUUK diye gediğine oturtur. ''Sen ne konişiysun ula insanoğlu insan'' demiş... Yani neymiş arif olan anlar... kontrol edebilir olduğum savaş, kontrolüm dışında ki barıştan her zaman daha iyidir...

: Gitmek bir stil işidir. ;) Ellerine sağlık Hannibalgan. Kafanın içinde seyehate çıkmış gibi hissetmek güzeldi. Benim en sevdiğim ve işte bu cümle benim için dediğim blüm aşağıda ki; İyi bir heykeltıraş olmadığımı biliyorum. Kardan adam yapmayı ğrenemedim. Eğer biliyor olsaydım; etten kemikten 79 kiloluk bu hamurdan bir insan çıkartabilirdim. kontrol edebilir olduğum savaş, kontrolüm dışında ki barıştan her zaman daha iyidir...

yazı cok uzun yaw... ama çizdim yorumlar olumlu olursa sz okuyacam :) biz sarımsak tarlasından vazgeçmeyiz..

ustam sen neymişsin Bes bir adammışsın Bu site bağımlılık yapıyor şimdi fark ettim tarih 1 haziran 2011 saat 00:02

Oha süper tesi bir yazı olmuş, tebrik ederim. Sevgilerimle. Çok sıkılıyom

: ustam sen neymişsin Bes bir adammışsın Bu Bes ne ola ki? kontrol edebilir olduğum savaş, kontrolüm dışında ki barıştan her zaman daha iyidir...

Gitmek bir stil işidir. ;) Ellerine sağlık Hannibalgan. Kafanın içinde seyehate çıkmış gibi hissetmek güzeldi. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

: NaZi_ bunu yazdı: Gitmek bir stil işidir. ;) Ellerine sağlık Hannibalgan. Kafanın içinde seyehate çıkmış gibi hissetmek güzeldi. Benim en sevdiğim ve işte bu cümle benim için dediğim blüm aşağıda ki; İyi bir heykeltıraş olmadığımı biliyorum. Kardan adam yapmayı ğrenemedim. Eğer biliyor olsaydım; etten kemikten 79 kiloluk bu hamurdan bir insan çıkartabilirdim. Her paragrafta bir favorim oluştu diyebilirim. Bahsettiğinde bi hayli güzel. Bu benzmetme sanatı kadın tasviri olarakta güzel dururdu. Bana hayalimdeki kadını sordular, cevap veremedim. Ben bir ahçı değildim ve tariflerde beceriksizdim. Eğer bir ahçı olsaydım, gerçekten iyi bir ahçı, en güzel tarifi hayatım pahasına vermez, kendime saklardım. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

: Her paragrafta bir favorim oluştu diyebilirim. Bahsettiğinde bi hayli güzel. Bu benzmetme sanatı kadın tasviri olarakta güzel dururdu. Bana hayalimdeki kadını sordular, cevap veremedim. Ben bir ahçı değildim ve tariflerde beceriksizdim. Eğer bir ahçı olsaydım, gerçekten iyi bir ahçı, en güzel tarifi hayatım pahasına vermez, kendime saklardım. Ben şyle yapardım o tasviri; Tanrı tek başına sıkılsaydı ve yardımcısı olsaydım; kendi hurimi yaratırdım. Aslında tarif etmek zor ama yinede deneyeyim... yok olmuyor. Ben resmini yaptım ve bu pakete koydum. Paket açılır ve hatun bir küçük ayna grür. İşlem tamam... kontrol edebilir olduğum savaş, kontrolüm dışında ki barıştan her zaman daha iyidir...

Afil serisi bitmek üzere olan kitabın ilk blümüdür. Merak edenlere Afil kedimin adı. Sokakta bulduğum, bakımsız, zayıf ve siyah. Birde kpeğim var, adı Zeynep Kamil... kontrol edebilir olduğum savaş, kontrolüm dışında ki barıştan her zaman daha iyidir...

okumuştum bir kez daha takdir ettim. Hayat Bir Savaşsa Tek Silahın Aklın Ve İnancındır...

: yazı cok uzun yaw... ama çizdim yorumlar olumlu olursa sz okuyacam :) okumaya başla 4 serisinide 1 çırpıda okursun..