: Günümüze geldikçe eylemlerinde sapkınlık gsterdiler tıpkı dünyanın diğer drt bir yanındaki rgütler gibi. Ancak ortaya çıkış amaçları gerçekleştirdikleri ilk eylemler, liderleri yle arkasından konuşulacak insanlar değildir. Bugün için onların tırnağı olmak da çok büyük bir olaydır. Hanginiz ülkenizin parçalanmasına karşı durabildi sylesenize? herkes ağzına geleni sylemeyi biliyor Amerika'ya.. Hanginiz vazgeçti Converse almaktan.. Coca Cola içmekten.. Malboro tüttürmekten..? Eğer bunu yapan insanlar DHKP-C'ye laf ediyorsa ister bana hain de ister onun bunun çocuğu de ben o adamın karşısında dururum. eyw.. :) hııvfffffffff... fhüüüüüüüüüüüüü.

Günümüze geldikçe eylemlerinde sapkınlık gsterdiler tıpkı dünyanın diğer drt bir yanındaki rgütler gibi. Ancak ortaya çıkış amaçları gerçekleştirdikleri ilk eylemler, liderleri yle arkasından konuşulacak insanlar değildir. Bugün için onların tırnağı olmak da çok büyük bir olaydır. Hanginiz ülkenizin parçalanmasına karşı durabildi sylesenize? herkes ağzına geleni sylemeyi biliyor Amerika'ya.. Hanginiz vazgeçti Converse almaktan.. Coca Cola içmekten.. Malboro tüttürmekten..? Eğer bunu yapan insanlar DHKP-C'ye laf ediyorsa ister bana hain de ister onun bunun çocuğu de ben o adamın karşısında dururum. # birikimini nyargı ve yalanlara hizmet etmek için kullanan kültürlü bir insan olmaktansa maymundan gelmeyi tercih ederim.

Hayır size zıt her insan onun bunun çocuğu mu oluyor? O zaman, hakkında adam akıllı bilgin olmayan insanlara onun bunun çocuğu demen bana zıt olduğu için sende onun bunun çocuğusun.. O insanların tırnağı olamazken nasıl oluyorda arkalarından konusabiliyorsunki? # birikimini nyargı ve yalanlara hizmet etmek için kullanan kültürlü bir insan olmaktansa maymundan gelmeyi tercih ederim.

bu kadar yazıyı burda okuyan olsa akedemik kariyer yapardık :) Temel adalettir.

: Hayır size zıt her insan onun bunun çocuğu mu oluyor? O zaman, hakkında adam akıllı bilgin olmayan insanlara onun bunun çocuğu demen bana zıt olduğu için sende onun bunun çocuğusun.. O insanların tırnağı olamazken nasıl oluyorda arkalarından konusabiliyorsunki? Ya yazdiklarinin farkinda degilsin yada hainsin! O insanlarin tırnagi olupta nolcak. Onun bunun cocugu diyen arkadasa katiliyorum az bile demis. Vatanin butunlugunu tehdit eden, devlet otoritesini zorla ve silahla yıkmaya calisani, yuzlerce askeri sehit eden, sehirlerde polisleri taşlıyan onun bunun cocuklari degildirde nedir? Ona aşık olmak, cehennemde çakmaklara gaz doldurmak gibi bir şeydi...

yanlız şu var temel sanat dizyan 5 bunlarda en manyak grafittici rgütler... bi dhkp-c yazısını kalaşnikof şeklinde çizmişlerdi... oha demiştim... bunun yanında yapmak istedikleri şey artık HAYAL.. bence silahı bırakıp zeitgeist olmalılar... ve şunuda kafalarına soksunlar: nalet olası pkk, kominüst işçi dostu emekçi fln değil... faşist ağa çocuklarıyla onların kleleri olan saf marabalardan oluşan bi rgüt.. apoda diğer başlardaki ağa çocuklarıda hiç bi zamanda komünist olmadı... hııvfffffffff... fhüüüüüüüüüüüüü.

not: okuması biraz uzun sürebilir ama biraz okuyunca geri kalanını okumadan bırakamassınız, orospu çocuklarının gerçek yüzünü grmek için ideal bir yazi. semra duyar halen cezaevinde olan, terr rgütü dhkp-c'nin eski bir üyesi. ayrıca yine aynı rgüt üyesi ve cezaevinde ldürülen terrist mustafa duyar'ın karısıdır.1995 yılının haziran ayında polis tarafından yakalandı. daha sonra tutuklanarak bayrampaşa cezaevi'ne konan semra duyar, rgütten ayrılmak isteyince akıl almaz işkencelerle karşılaştı. 1.5 yıl süren bu işkence dneminde yaşadıklarını daha sonra ayrıntılı bir şekilde kaleme aldı. bu anıların kısa bir zeti hürriyet gazetesi'nin şu sayfasından okunabilir: http://webarsiv.hurriyet.com.tr/1998/07/24/57154. asptam metni ise aşağıdadır:a n i l a r i mrgütte 89 yılından, yakalandığım 95 yılına kadar aktif olarak faaliyet yürüttüm. rgütle tanışmam terr rgütüne giren insanların çoğunluğu gibi dernekler aracılığı ile olmuştu. rgüte hangi duygularla girmiştim? elbette bunun ekonomik, sosyal, kültürel ve psikolojik birçok nedeni var. fakat beni rgüte bağlayan nedenler daha çok duygusaldı. rgütün devrimci sanat, devrimci kültür adı altında gençleri etkilemek için kullandığı duygusal ve dramatik ajitasyon ve propagandaları ile rgütlü faaliyet içinde birlikte çalışma yürüttüğüm insanlara olan kişisel yakınlığım ve onlarla aramda kurduğum bağların manevi ynü ağır bastığı için bu kadar uzun süre rgüt içinde kaldım ve çalışmalarıma devam ettim. ideolojik olarak rgütü başlarda asgari olarak biliyordum. ancak hedefleri, amaçları ve bu hedeflere varmak için kullandığı yntemler konusunda terr rgütü dhkp/c ile birlikte olduğum süreç içerisinde her geçen gün daha fazla bilgi sahibi oldum. günlük mücadele pratiği içinde, işin ideolojik ve siyasi ynü ile ilgilenmeye pek fazla gerek duymadım. gerek duymuş olsam bile bunun pek fazla nemi olmayacaktı. ideolojisi ve hedefleri nceden başkaları tarafından belirlenmiş ve yine siyaseti başkaları tarafından oluşturulan, kurulu bir rgüte girmiştim. bu rgütte mücadele ediyor olmak; bu rgütün ideolojisini, siyasetini, taktik ve stratejilerini kabul etmek anlamına geliyordu zaten. kendimi ciddi anlamda sorgulama sürecini yaşadığım zamana kadar da rgütle ilgili ciddi hiçbir soruyu kendime sormamıştım. nasıl bir dünya kurmak istediği, amacının ve ideolojisinin ne olduğu, verdiğimiz mücadelenin bizi nereye doğru gtürdüğü, kullandığı yntemlerin doğruluğu ve yanlışlığı, verdiğini iddia ettikleri mücadelenin kazanç ve kayıpları, haklılığı, haksızlığı... bir amaca bağlanmadan ve bu amaç uğruna mücadele edilmeye başlamadan nce sorulması gereken tüm bu soruların hiç birini daha nce sormamıştım. tıpkı şu an gençlik heyecanları, ekonomik, sosyal, kültürel nedenler, ailevi problemler ya da rgütün propaganda ve ajitasyonlarından etkilenerek rgüte giren, mücadeleye devam eden, bırakan, cezaevinde olan ya da rgütle şu ya da bu biçimde temas halinde bulunan insanların çok büyük bir çoğunluğu gibi. bunun benim için bilinçli bir seçim olmadığını anlayabilmem için uzun bir zaman geçmesi, kişilik yapımın gelişmesi ve olgunlaşması, yüce olduğu iddia edilen ideallerle çelişen çarpıklıkları grmem ve sorgulamam gerekti. bedelleri ağır da olsa acı ve düş kırıklıklarıyla dolu bunca yıldan sonra gerçekleri yaşayarak ğrendim... kendime çıkış noktası olarak bunu aldım ve terr rgütü için potansiyel oluşturan genç insanların da aynı kayıpları, acıları yaşamalarını, bu bedelleri demelerini ve kendileriyle birlikte ailelerine de bunları yaşatmalarından sakınmalarını sağlamak amacıyla kendi deneyim ve tecrübelerimi kaleme almaya karar verdim. eğer ortada bir tercih olacaksa, bunun bilinçli bir tercih olması ve terr rgütü hakkında asgari de olsa fikir sahibi olunması gerekir. bu ise terr rgütünün tek yanlı propagandalarının dışına çıkarak, sağlıklı ve tarafsız bir kafa yapısı ile araştırmayı, sormayı, sorgulamayı ve gerçekleri ğrenmeye çalışmayı gerektirir. yaşadıklarım, deneyimlerim, tecrübelerim bu konuda uyarıcı olabilir ve insanların uyanık olmalarını sağlayabilirse ne mutlu bana. ben burada daha çok 1995 yılı haziran ayında yakalanıp, cezaevine girdikten sonraki süreci, basın ve tv'lere de konu olan grdüğüm işkenceleri, yaşadığım çelişkileri ve hissettiğim duygu ve düşünceleri anlatmaya çalışacağım. insan hakları savunuculuğunu hiç kimseye bırakmayan terr rgütünün, bana yapmış olduğu, yaklaşık 1,5 yıllık işkence sürecini anlatırken, bire bir yaşadıklarımı ve hissettiklerimi insanlara aktarabilmenin ve aynı duygulara yakın duyguları hissedebilmeleri ve anlayabilmelerini sağlamanın zorluğunu bilmeme rağmen, elimden geldiği ve dilim dndüğünce buna gayret edeceğim. rgüt ne için mücadele eder? amacı nedir? onlara sorarsanız, insan hakları ve demokrasi savunucularıdırlar. amaçları, yeryüzünden smürüyü ve eşitsizliği, adaletsizliği ortadan kaldırmak ve dergi, kitaplarında çizdikleri o toz pembe dünyayı yaratmaktır. haksızlığa, ikiyüzlülüğe, yalana, dolana karşıdırlar. erdemlerin savuculuğunu yaparlar. peki bylesine yüce ideallerin savunucusu olduklarını ve bunun mücadelesini verdiklerini iddia edenlerin bu değer yargılarına yakışan bir anlayışa ve mücadele yntemlerine uygun bir iç tutarlığa sahip olmaları gerekmez mi? insan haklarından bahsedenler, nce kendileri insan haklarına saygılı olmalıdır. işkenceye karşı olan, işkence yapmamalıdır. demokrasiyi savunan, nce kendi içinde demokrat olmalıdır. yalana karşı olan yalandan, ikiyüzlülüğe karşı olanın sahtekarlık ve entrikadan uzak durması gerekir. bunlar genel geçer ilkelerdir. terr rgütü bunların neresindedir? rgütün iki yüzü vardır. birincisi, propagandasını yaptıkları insanları etkileyip kendi içine çekmek için, gerek szlü, gerekse dergi ve kitaplarında yansıttıkları yüzleri. ikincisi ise; karşı karşıya kalanların bilebildikleri, anlayabildikleri yüzleri. bu ikinci yüz, terr rgütünün yüzüne taktığı cilalı maskeyi indirdiğinizde grünür. ben büyük acılar yaşayarak ve bedeller deyerek ğrendiğim terr rgütünün gerçek yüzünün grülebilmesi için, bu maskeyi başka insanlarla birlikte aralamak istiyorum. rgütle ilgili sorgulama sürecine cezaevine girdikten ve burada yaşadıklarımdan nce başlamıştım. bırakmayı istiyordum rgütü ve bunu defalarca dile getirmiştim. her seferinde farklı bir bahaneyle bunu duymazlıktan geliyor ve bana ihtiyaçları olduğunu, bırakamayacağımı sylüyorlardı. "darbe süreci, sana ihtiyaç var, operasyon oldu toparlanmalıyız, yakında parti olacağız... vs.." açıklamalarla bırakmamın mümkün olmadığını hissettiriyorlardı. üstelik her bırakmak istediğimde bir üst konuma sıçratıyor ve yeni sorumluluklar veriyorlardı. verilen işleri isteksizce yapıyordum. rgütle ilgili yaşadığım çelişkiler, grdüğüm çarpıklıklar ve bunun sonucu olarak rgütü bırakmak istiyor oluşum dikkatimi ve motivasyonumu dağıtmıştı. bu duygu, düşünce ve ruh hali ile gzaltına alınmıştım. gzaltında olduğum süre içindeki tek düşüncem bir an nce cezaevine gitmek, bir biçimde bırakmak istediğimi syleyerek rgütten ayrılmaktı. rgütle ilgili birçok çarpıklığı grmeme ve çelişkiler yaşamama rağmen, sorun yaşamadan ayrılma isteğimi dürüstçe ve bir biçimde ifade ederek ayrılmak istiyordum. daha nce ayrılma isteğimi belirttiğim dnemlerdeki gibi kolay kolay kabullenmeyecekleri ve beni ikna etme çabası içine gireceklerini düşünüyordum. ama kararım kesindi. kabul etmemeleri ya da beni ikna çabaları sonuç vermeyecekti. cezaevine girdiğimde karşılaştığım tablo sorgulayan ve meraklı bakışlar oldu. bana nasıl alındığımı, neden çatışmadığımı soruyor ve zeleştiri istiyorlardı. ardı arkası gelmeyen sorularla üzerime geliyor, yükleniyorlardı. şaşırmıştım. daha yaşadığım sürecin etkilerini üzerimden atıp, kendimi toparlamamı bile beklemeden üzerime gelmeye başlamışlardı. ve uğruna mücadele ettiğim rgütün insanları tarafından hiç de dostça karşılaşmamıştım. bu yaşadığım küçük bir şok oldu benim için. bir zamanlar kendimi onlarla zdeşleştirdiğim rgütün tavırlarında küçümseme ve düşmanlık sezinlemiştim. sanki dışarıda ve içeride iki ayrı rgüt varmış hissine kapıldım. ama işin bu ynüyle fazla ilgilenmemeye karar vermiştim. zaten bırakmak istiyordum ve bunu açık bir dille ifade ettim. bırakmak istediğimi ve bağımsız bir koğuşa geçmek istediğimi syledim onlara. bana "neden nünü tıkıyorsun? bunu biraz daha düşün" vb. bir yığın şey syleyerek vazgeçmemi istiyor ve buna çaba sarf ediyorlardı. kararımın kesin olduğunu ve net olduğunu anladıktan sonra, tavırları keskinleşmeye, sertleşmeye ve düşmanlaşmaya başlamıştı. rgüte yazdığım raporda sorularını yanıtladım ve düşüncelerimi belirttim. benim rgütle bağımı bugüne kadar ideolojik değil, duygusal olarak kurduğumu, mücadele süreci içerisinde birçok insanlarla anılar yaşadığımı, beni rgütte tutanın daha çok bu duygusal bağlar olduğunu, rgütü ideolojik olarak benimseyebildiğimi sanmadığımı, gzaltına alınmamın sorumlusunun rgüt olduğunu, olanaksızlıklarım yüzünden deşifre yerlere uğramak zorunda kaldığımı ve bunu rgüte defalarca belirterek, byle giderse bir gün takip edileceğimi ve operasyona neden olursam bunun sorumlusunun, defalarca belirttiğim halde duyarsız kalan rgüt olacağını sylediğimi, üstelik bırakmak istediğim halde "sen eskisin ihtiyaç var" diyerek bırakmadıklarını... vs. anlattım. zaten cezaevi bir garip dünyaydı ve yukarıda da belirttiğim gibi, insan dışarıda fark edemediği birçok şeyi burada grme şansını yakalıyordu. rgüt ve onun anlayışı dışarıdan içeriye taşındığında ve cezaevi gibi dar bir mekana sıkıştığında gerçek yüzü sırıtıyordu ve bu yüzünü ne gizleme imkanı oluyordu, ne de buna gerek duyuyorlardı. insana dışarıda ve içeride iki ayrı rgüt varmış gibi gelmesinin nedeni de, bu dar alana sıkışmış rgütün insanlarının zaten cezaevine düşmüş olmaları ve ortamın zgürlüğü nedeniyle, dışarıdaki o ılımlı ve olgun maskeyi yüzünden çıkararak gerçek yüzüyle davranmasındandı. bu yüzden ilk bakışta dışarıdaki insanlar, içeride bana başkaları gibi gelmişti. bırakmak istediğimi belirten yazıyı verdikten yaklaşık iki saat sonra, suna kmen beni yatakhaneden yemekhaneye çağırdı. herkes yemekhaneyi boşaltmıştı. filiz gencer ve serpil yıldız yemekhanede bir masada oturuyorlardı. serpil yıldız buyurucu bir tonla "otur" dedi. "derdin ne anlat bakalım?" dedi. suratı kireç gibiydi, içimden "bu kız niye byle kireç gibi olmuş? bunlar manyak mı?" diye düşünerek, biraz da şaşkınlıkla cevap verdim. "bırakmak istediğimi yazdım". bırakmak istediğimi dışarıdayken de yazmıştım. şubeye ve dışarıya ilişkin raporumu da verdim" dedim. "terbiyesizlik yapıyorsun" dedi. ben de terbiyesizlik yaptığımı sanmadığımı syleyerek yanıtladım onu. "şu andan itibaren gzaltına alındın tuvalete giderken bile, arkadaşlardan izin alacaksın" dedi serpil yıldız. o an büyük bir hayal kırıklığı yaşadım ve içimde tarif edilmez fke oluştu. "olur, şimdi yukarı çıkabilir miyim?" dedim. "tabii ki nbetçinle" diyerek yanıtladı beni serpil yıldız. benim arkamdan, daha sonraları tam bir ruh hastası olduğunu anlayacağım suna kmen koşturuyordu. benim nbetçim olarak onu vermişlerdi. nbetçili günler başlamıştı. cezaevinde ikinci cezaevini yaşayacağım ve tutsaklığın tesinde büyük acılar yaşayacağım günlerin başlangıcıydı bu. ve bu adımlar, bu uzun, yorucu ve iğrenç yolculuğa doğru attığım ilk adımlardı. bu adımları hızlı hızlı atıyordum. amacım suna kmen'i, yani hayatımın nbetçisini kızdırmak ve sinirlendirmekti. bundan sonra, tuvalete gidip gitmeyeceğime bile o karar verecekti. rgütün birisine "seni gzaltına aldık" dediğinde, bunun ne anlama geldiğini ğrenmem için, biraz daha zaman geçmesi gerekiyordu. ranzaya vardığımda; "kımıldama, arama var" dedi. aynı esnada aşağıdan filiz gencer geldi ve "semra hariç herkes aşağıya insin, duyurumuz var" dedi. anlaşılan benim gzaltına alındığım koğuşa anlatılacaktı. elbiselerimi arayan yeter ve elmas adlı iki gence uzun uzun baktım. içimden "şimdi bu şartlanmış ve çoğu bilinçsiz insanlar, rgüt ne derse uyguluyorlar. hem de büyük bir şevkle. aynen bir zamanlar benim de hiç bir şeyi sorgulama gereği duymadan yaptığım gibi. oysa gzaltına alınmam için hiç bir neden yok. tabii ki bırakmak istememi saymazsak. kim bilir bu insanları bana karşı nasıl doldurup, ynlendirecekler" diye geçirdim. beni en dip ranzaya aldılar. arkada perdelerle yapılmış zel bir blümün n kısmına. bu blüme yalnızca sorumlu olanlar girebiliyorlardı. bu blümün gizemi ve ne işe yaradığını henüz ben de bilmiyordum. benim ranzamın yanındaki ranzaları boşaltıp, buraya bir sandalye yerleştirdiler. ve bir de defter. bu deftere ne yaparsam, tüm hareket ve davranışlarımı istisnasız not ediyorlardı. saat akşam 23.00 gibiydi. 26 haziran'da gzaltından alınarak cezaevine getirilmiştim sanırım. 7 temmuz gibi beni rgüt gzaltına almıştı. yataktan aşağıya inmek bile yasaktı. korkunç bir duyguydu bu. tepemde ranza tahtası ve tam burnumun dibinde nbetçi, her hareketimi elindeki deftere not ediyor. bunda ki amaçları neydi? bunu o sırada tam olarak çzemiyordum. zaten zorlu bir süreçten sonra cezaevine gelmiş, kendimi toparlamaya bile fırsat bulamadan, içerideki zebanilerin iğrenç ve beni hayal kırıklığına uğratan tavırlarıyla karşılaşmıştım. kafamı toparlamakta güçlük çekiyordum. sanki yaşadıklarım bir kabus gibiydi. içimden bu olanlara inanmak gelmiyordu. bazen bunların şaka olduğunu düşünmek ve kabullenmek istemiyordum. ama zaman geçtikçe, bunun ne bir şaka, ne de bir rüya, benim, grmemekte ve anlamamakta daha nceleri ısrar ettiğim gerçeklerin ta kendisi olduğunu anladım. başıma nbetçi dikip, her hareketimi not almalarının nedeni psikolojik olarak beni yıpratmak ve zayıflatmak olabilirdi. ama buna gerek duymalarının nedeninin ne olduğunu çzemiyordum. ortadaki tek sorun, rgütü bırakmak istemem ve bunda kararlı olmamdı. her şeyin nedeni gerçekten bu olabilir miydi?"kağıt-kalem istiyorum" dedim. verdiler. "beni gzaltına alamazsınız, açlık grevine gidiyorum" diye yazdım. "byle yaparsan işin zorlaşır, bununla bir sonuç alacağını ve gzaltını kaldıracağımızı umuyorsan, yanılıyorsun" dediler. gittikçe nefret ediyordum onlardan ve moralim de çok bozuktu. ama içimden "bu durumu kısa tutmak için sabırlı olmalıyım" diye düşünerek avutuyordum kendimi. iki gün açlık grevi yaptım. adına gzaltı dedikleri iğrenç süreç her geçen gün uzadıkça dayanılmaz hal alıyordu. kendime sürekli bunun ne zaman biteceğini soruyordum. sıkıntım ve isyan duygularım gün geçtikçe artıyor ve bu durumun daha fazla uzamasına tahammül edeceğimi sanmıyordum. hiç bir kurtuluş ve kaçış imkanım yoktu. bu durum uzadıkça bunun ciddi ve sistemli psikolojik işkence olduğunu kavramaya başladım. akşama kadar sadece yataktaydım ve okumam için kitap dahi verilmiyordu. ziyarete nbetçilerle çıkabiliyordum. nbetçilerle aramda sinir savaşı başlamıştı. başka türlü olması da zaten mümkün değildi. çünkü bana yaptıkları psikolojik işkence, sıkıntı, acı ve tahammülsüzlüğümü ve de tepkimi byle dışa vuruyordum. onlarla sık sık tartışıyor, tepkisellikle karışık fkemi dile getiriyordum. neredeyse 10-20 dakikada bir tuvalete çıkıyordum. bunu hem bir eylem ve tepki biçimi olarak grüyor, hem de bylece hiç hareketsiz sıkıntıdan patladığım yatağımdan kalkarak hareket etme şansı buluyordum. bu konuda da epeyce tartışıyorduk. bu şekilde neredeyse bir hafta kadar geçti. bir gece yarısı beni uykudan uyandırıp, nbetçi eşliğinde yemekhaneye indirdiler. yine filiz gencer ve serpil yıldız ve masada ufak bir de teyp duruyordu. teybi, konuşmalarımızı çekmek için bulunduruyorlardı masada. onların, sorgulama konusunda gerçekten de gitgide uzman olduklarını ve bu işi ciddiye aldıklarını düşünmeye başladım. grdüğüm her şey ve yeni durum beni nce şaşırtıyor, ardından yadırgadığım bu yeni duruma alışıyordum. bana "samimi ol, bildiğimiz şeyler var, zamanı gelince açıklarız" diyor, her şeyi anlatmamı istiyorlardı. bense anlamsız bir ifadeyle gzlerine bakıyordum. "bunlar ya şaşırmış, ya da ruh hastası olmalılar" diye düşünüyordum. "niye normal davranmıyorlar, bildikleri ne olabilir ki? rgüte gre suç teşkil edecek durumum yok benim. üstelik cezaevinde bulunan bir çok kişiden daha iyiydi şube sürecim" diye düşünüyordum. ben de onlara "ne zaman bitireceksiniz gzaltıyı" diyor ve "nbetçilerin insani koşullara uygun davranmadığını ve davranmaları gerektiğini" sylüyordum. oysa nereden bilebilirdim ki kafalarındakileri, benim bu şikayetçi olduğum süreci mumla aratacak baskı ve işkencelere hazırlandıklarını ve niyetlerinin hiç de iyi olmadığını... biraz zaman geçtikçe daha iyi anlayacaktım. bana "biz seninle daha sonra grüşürüz, bir daha nbetçi arkadaşlarımızla tartışma, sen tutuklusun ve bizlere tavır alamazsın. sadece samimi olacak ve sylenenlere uyacaksın" dediler. bense umursamaz davranmaya devam ediyordum. yatak hapsi nbetçilerle aramda yaşadığım sinir savaşı ile 2 hafta daha devam etti. yavaş yavaş bu duruma konsantre olmaya çalışıyordum. kaçış yoktu. bu durum 2 haftayla bitmeyecekti anlaşılan. bir gün koğuşun pencerelerini yeşil perdelerle kapladılar. koğuş karanlıktı artık. amaçları, sinirlerimi yıpratmak ve başlayacakları yeni işkence yntemlerinden nce psikolojik olarak beni iyice zayıflatmaktı. gerçekten çok adice ve teknik bir biçimde çalışıyorlardı. sabah 08.00, ğle 12.00, akşam 17.30'da yemek getiriyorlardı. tepsiyi fırlatıyor, küçümsüyorlardı. ben de zaman zaman yemekleri geri çeviriyor ve onlarla tartışıyordum. bu durum uzun süre devam etti. karşı koğuşlarda diğer terr rgütlerinden insanlar vardı. bazen havalandırmada top oynarken çıkardıkları sesler geliyordu. bir de ufak kız çocuklarının sesleri, zge ve tanya. içimden "keşke bende zge ve tanya gibi çocuk olsaydım" diye geçiriyordum. cezaevinde olan insanlar dışarıya çıkmayı ve zgürlüklerine kavuşmayı isterler. bense top oynamayı, havalandırmada volta atmayı ve gzaltının bir an nce bitmesini hayal ediyordum. bunlar cezaevinde yatan insanların sahip olduğu doğal yaşantıları ve makul istekleriydi. ama terr rgütünün yaşattığı bu olumsuz koşullardan sonra, benim için ulaşılması imkansız hayaller gibi gzüküyordu. ziyarette, aileme durumu belli ettirmemeye gayret ediyordum. gerçi yanımda nbetçiler vardı ve anlıyorlardı. kahroluyordum ve her geçen gün bin kez pişman oluyordum. bu ruh haliyle gülücükler dağıtmaya çalışıyordum. kendimi değil, daha çok aileme verdiğim acıyı düşünüyor ve üzülüyordum onlar için. minik yeğenlerimin güzel yüzlerini düşünerek günlerimi geçirmeye çalışıyordum. haftada bir kez geceleri uyandırıp, yemekhaneye indiriyorlardı. bir masada teyp ve filiz gencer. her çağırdığında üslubu biraz daha sertleşiyordu "artık yeter. uslu uslu otur ve samimi ol. biz hakkında iyi şeyler düşünmüyoruz" diyordu. bense "ne gibi yani? ben her şeyi syledim, işbirliği vs. deseniz yapmadım. sadece bırakmak istediğimi ve rgüte ynelik eleştirilerimi yazdım" diyordum. her seferinde tehditvari bir biçimde "sen bilirsin" diyordu. bu şekilde; kasım ayına kadar devam etti. haftada bir kez banyoya gtürüyorlar 5 dakika olmadan "hadi çık" diyorlardı. tuvalete girdiğimde, daha kapı kapanmadan "çık arayacağız" diyorlardı. yüzü de yüreği gibi çirkin olan suna kmen dışında nbetçiler sürekli değişiyordu. zaten çoğu çirkindi. sanırım ruh halleri yüzlerine ve mimiklerine yansıyordu. ama suna kmen ve hayriye gündüz çirkinlik abidesiydiler. benim gzümde onlara baktıkça rgütün iğrenç yüzünü daha iyi grüyordum sanki.2 saatte bir nbetçi değişiyordu. bir gün yine tuvalete gittiğimde, yine tuvalet kapısını kapatmadan "çık arayacağız" dediler. artık patladım "yeter be, burada tünel mi var?" dedim. "sen ne olduğunu bilirsin" dediler. anlam veremiyor, manasız manasız bakıyordum. "bunlar kesin manyak. burada ne olabilir ki?" diye düşünüyordum. ama bu psikolojik bir yntemdi. her geçen gün fkem bin kat artıyordu. evet, gittikçe nefret ediyordum. nbetçiler kendi aralarında konuşuyorlardı. bilinçliydi tabii ki. tam ben uyumak üzereyken başlıyorlardı. bu da psikolojik baskı yntemlerinden birisiydi. ben duymuyormuşum gibi, fakat aslında bana duyurma amacıyla aralarında konuşuyorlarmış gibi yapıyorlardı. "enayi nerede olduğunu bilmiyor. üstelik bizi kandıracağını sanıyor, kibarlığından da eser kalmadı. burası cezaevi tabi. bizden kaçmaz. zavallı... vs." diyorlardı. nerede olduğumu bilmediğim doğruydu. ama onların kastettikleri manada değil elbette. bunca yıl boyunca içinde ve uğruna mücadele ettiğim rgütü daha nce tanıyamadığım ve gerçek yüzünü gremediğim için bilememiştim nerede olduğumu, yanlış yerde durduğumu fark edememiştim. bu yüzden yıllardır bilmiyordum nerede olduğumu. ama şimdi ğrenmeye başlamıştım. gecikmiş olarak, hayal kırıklıklarıyla ve acılar pahasına. bir gün yine aralarında konuşuyorlardı fısır fısır. bende gzlerimi açıp "siz de biliyorsunuz uyumadığımı" dedim." sus konuşma" dediler. "neden? ben sizin kleniz miyim" dedim. "sen ne olduğunu biliyorsun, numara yapma" dediler. bu epeyce kafamı kurcaladı. gzaltı işini daha fazla ciddiye almaya başladım. kendi kendime "acaba bunlar benim ne olduğumu zannediyorlar ki? resmen psikolojik işkence yapıyorlar" diyordum. zaman byle geçiyordu. sıkıntılar ve tartışmalarla dolu. bir gün yine geldiler. ümraniye cezaevinin kapatılması için açlık grevi başlatmışlardı. bana "süresiz açlık grevine başlıyoruz. sen de açlık grevindesin. geri çekilme hakkın yok" dediler. benden kuşkulanıyor, gzaltına alıp sorguluyor, düşmanca davranıyor, ardından da metazori bir biçimde ve hiç fikrimi sorma gereği duymadan "açlık grevindesin" diyorlardı. nasıl bu kadar pişkin olabildiklerine insan şaşırıyordu. içimden "başımda nbetçiyle açlık grevi de iyi çekilir" diye düşündüm. onlardan nefret ediyor ve onlar adına açlık grevi yapmak zorunda bırakılıyordum. şimdi sıkıntılarıma bir de zorla yapmak zorunda bırakıldığım açlık grevi de eklenmişti. bundan sonra günler daha da sıkıntılı ve zahmetli bir hale gelmişti... sabah 08.00, ğle 12.00, akşam 17.30'da 2 bardak çay ve 1 akide şekeri veriyorlardı. hareketsizlikten bunalıyordum. kitap istiyordum vermiyorlardı. bir de ziyarette aileme durumu fark ettirmemek için gülücükler dağıtmak tam bir zulümdü benim için. açlık grevinin 27. gününe gelmiştik. koğuştakiler birbirlerine türlü türlü nazlar yapıyorlardı. kıpırdayamıyorlar, durumlarından yakınıyorlardı. yakınmayla, anlatmaya çalıştığım şey, ya durumlarını abartıp ne kadar fedakar olduklarını birbirlerine kanıtlama yarışı içine girmeleri, ya da gerçekten dkülüyor olmaları... ben hareketsiz ve onların sahip olduğu birçok olanaktan yoksun ve koşullarım hem fiziki, hem moral anlamında çok ktü olduğu halde kendimi onlardan daha iyi grüyordum. ama tuvalete vs. giderken yalpalıyordum. onlar elde çamaşır yıkamıyor ve ailelere veriyorlardı. bana ise kirli çamaşırlarımı vermek yasaktı. 30. gün olmuştu. artık benim de sağlık durumum oldukça bozulmuştu. 30'lu günleri geçtiğimiz bir gün tuvalete giderken sendeleyerek düştüm. suna kmen "kalk ayağa salak, birde seninle mi uğraşacağız" diye bağırdı. oysa ki kendisi 20. günlerde düşüp, kalkıyordu... üstelik havalandırmada temiz hava alıyor, tv. seyrediyordu. moral olarak da iyiydi. benim gibi cezaevi içinde ikinci bir cezaevini yaşamak, hakarete uğrayıp küçümsenmek ve kendi çamaşırlarını yıkayıp, zorla açlık grevi yapmak zorunda da bırakılmamıştı. buna rağmen pişkince bağırıp, kendi durumunu grmezlikten gelebiliyordu. yüreği de yüzü gibi çirkin olan suna kmen... açlık grevinin 30'lu günlerinde bile, hasta ruh yapısını ve komplekslerini tatmin etmekten vazgeçmeyecek kadar sadist ve aşağılık... tıpkı gamze bayram gibi sadist, ruh hastası, henüz ne yaptığını bile bilmeyen zavalı bir mahluk. nefretim ylesine çoğalmıştı ve o kadar nettim ki, onların içyüzünü her geçen gün daha iyi kavrıyordum. artık ziyarete çıkmakta zorlanıyordum. aileme "nümüzdeki günlerde grüşe çıkmazsam merak etmeyin" dedim. nefesim daralıyordu. oysa bunu sylerken ailemle aylarca grüştürülmeyeceğimi nereden bilebilirdim. yoksa hastayken bile her ziyarete çıkardım. nbetçiler bir süre aşağılama kampanyalarından vazgeçtiler. anlaşılan açlık onların performansını düşürmüştü. artık gece sorgulamaya da çekmiyorlardı. yaklaşımlarında oldukça yumuşama vardı. açlık grevinin bitiminde beni bırakacaklarını düşünmeye başlamıştım. artık şeker yiyemiyor ve sıvı almakta zorlanıyordum. 43. gün açlık grevi sona erdi. açlık grevi sonrası 1 haftalık süre boyunca günde 3 kez olmak üzere diyet yemek veriyorlardı. doğal olarak, 43 günlük açlık sonunda şiddetli baş ağrıları, mide yanmaları ve karında şişlik meydana geldi. onlar kendileri, hareket ediyor ve sağlıkçıların denetiminde bu ağrıları hafifletmek için mide ilaçları kullanıyorlardı. bir gün ben de artık dayanamadım. mide için ilaç istedim. bana "vücudun kendini toplasın, hiç merak etme, biz sana ilaç vereceğiz" dediler. son dnemlerdeki yumuşamadan sonra, bu szü iyi niyetle sylediklerini düşünmüştüm. aklıma bir ara "o zaman onlar niye ilaç alıyorlar" diye bir düşünce geldi ama, üzerinde fazlaca düşünüp, szlerinde bir art niyet aramadım. çünkü açlık grevi sırasında, her hafta tartılıyordum. herkesin kilosunu düzenli olarak tartıyorlardı. koğuşta en zayıf mesude adlı bir kızdı. ben de 40-39-38 kilo arasında gidip geliyordum. ilaç vermemelerinin sebebinin bu olabileceğini düşündüm. ama çok yakında bu ruh hastası, iğrenç mahlukların bylesine iyi niyetli bir değerlendirmenin yanından bile geçmeyecek kadar art niyetli olduklarını, kafalarındaki şeytanca planlarını hayata geçirmek için, kendimi toparlamamı beklediklerini anlayıp, saflığıma şaşıracaktım. bu insan müsveddesi, işkenceci psikopatların, bırak gzaltıyı bırakıp, bu işkenceye son vermeyi, daha ağır ve sistemli işkenceye hazırlandıklarını anlamalıydım. bir hafta sonra yine uykudan uyandırıp, yemekhaneye indirdiler. serpil yıldız ve filiz gencer masada beni bekliyorlardı. serpil, ilk sorgu hariç, hiçbir sorguya katılmamıştı. üstelik masada teyp de yoktu. onu grünce ve masada teyp de olmayınca yüzümde bir tebessüm belirdi. oturdum masaya. ben, "yanlışlık yaptık, gzaltın sona erdi" diyeceklerini zannediyordum. filiz gencer korkunç bir bakış fırlattı. "evet semra oyun bitti" dedi. o an yemekhanenin sigortaları attı. bunun bilinçli bir yntem olduğunu nceleri anlamadım. fakat sonraları, bu karartmanın onların, profesyonelce uyguladıkları bir psikolojik işkence yntemlerinden biri olduğunu anlayacaktım. filiz gencer karanlıkta konuşuyordu. "konuşman senin için iyi olur. sen bundan sonra gzaltının ne olduğunu anlayacaksın. biz sana ne yaptık ki şikayet ediyorsun, asıl bundan sonra greceksin... !" dedi. "ne demek yani?" dedim. ilk kez açık bir dille "artık oynama, polisle yaptığın işbirliğini anlat" dedi. resmen şok olmuştum. içimden; "bu iş ciddi galiba, bunlar benim polis ajanı veya işbirlikçisi olduğumu zannediyorlar" diyerek, ikna etmeye çalıştım. "sadece itiraf etmek için konuş!.. yoksa çeneni açma! evet mi? hayır mı?" dediler. serpil, filiz'e "boşuna uğraşma, sanki polis abileri madalya verecek de hala oyun oynuyor" dedi. suna kmen'e "gtür" dedi filiz. serpil, filiz'e "koşullarını anlatmayı unuttun" dedi. bunun üzerine filiz "ekmek, yemek, su ve sigara yok, itiraf yapana kadar byle. samimi itiraf yaparsan düşünürüz. partimiz, kimseye vermediği şansı sana veriyor ve senden samimi itiraf bekliyor. samimi olursan durumun hafifler" dedi. ben de "ne itirafı?" dememe kalmadan "gtür" dedi. ben nbetçi eşliğinde yatakhaneye gittim. ranzaya doğru ilerlerken suna kmen "nereye? nereye? perde arkasına kibar komutan. artık kibarlığından da, kibirliliğinden de eser kalmayacak. artist semra" dedi. adeta kin kusuyor, pis dilinden zehir damlıyordu. hayatı boyunca bir baltaya sap olamamış ve hastalıklı kişilik yapısının verdiği aşağılık komplekslerini tatmin edebileceği en mükemmel işi vermişlerdi ona. o da basit beyniyle doya doya tadını çıkarıyordu bu durumun. "kibar komutan, kibirli, artist" cümlesinde bile, bir eziklik, çekememe ve sitem vardı. kendisine bu saçma, szde ve anlamsız paye verilmemiş ama şimdi, bu payenin daha nce verilmiş olduğu birisine işkence yapıyordu. ne kadar iyi bir tatmin aracı ve oyunu bulmuştu kendisi için. onun bu haline hem büyük bir fke duyuyor, hem de acıyordum. bulunduğu yerden ve yaptığı işten o kadar memnundu ki ona "başka bir yerde olmak ister misin?" diye sorsalar, kendini tatmin ettiği bu oyunu bırakıp, asla gitmek istemezdi. polis ajanı olduğum, ya da polisle işbirliği yaptığım varsayımından yola çıkarak, benden itiraflarda bulunmamı ve her şeyi anlatmamı istiyorlardı. bu yüzü tanıdıktan ve grdükten sonra bunu yapmış olmayı o kadar çok istiyordum ki, bu iğrenç yaratıkların insanlara, insanlığa zarar vermesini nleyebilecek her şey onurlu bir grev ve insanlık borcu olurdu çünkü. ama maalesef byle onurlu bir işi yapmak yerine, terr rgütünün adını "savaş" koyduğu, bu kirli ve kanlı oyuna alet olmuştum. keşke çocukluk hayallerime kulak verip büyüdükten sonra da polis olmak isteyip, bunun için uğraş verseydim diye düşünüyordum. fakat beni bu kirli oyuna alet eden terr rgütünün kirli yntemleri şimdi de beni vuruyordu. adına "halk için mücadele" dedikleri, kirli bir oyun başlatıyor, bu oyunun adını "savaş" koyuyor, sonra da bu savaşın ağırlığını taşıyamayıp paronayak oluyorlardı. psikolojik olarak dengesizleşmiş, kendi ürettikleri kurgulara kendilerini inandırmışlardı. birkaç operasyon yemiş, darmadağın olmuş, şimdi de neye uğradıklarını anlamadıkları bu operasyonların suçunu yükleyecekleri günah keçileri arıyorlardı kendilerine, uzmanlaştırdıkları psikolojik ve fiziki işkence yntemlerini kullanarak. kendi elleriyle yaratmaya çalışıyorlardı bu suçluları. kim bilir bugüne kadar kimlere uygulamış, kimleri delirtmiş, oyunlarına alet ettikleri kaç günahsız insanı günah keçisi ve suçlu ilan etmişlerdi. rgütlerinin, başarısızlıklarının sorumluluğunu bile üstlenme cesaretinden bile yoksundular. birkaç suçlu yaratıp zevahiri kurtarmalıydılar ve bana yapmaya çalıştıkları da buydu. beni perdelerle çevrilmiş blüme gtürdüler. bylece, perdelerle çevrilmiş blümün gizemini yaşayarak ğrenecektim. bunun daha ağır bir gzaltı ve işkence süreci olduğunu sezinliyordum. kim bilir bu perdeli blüm daha nce kimleri konuk etmişti? sadece 3 nbetçim vardı. ranzamın tepesinde gzlerimi yakan bir lamba ve hiç değişmeyen nbetçim suna kmen'le birlikte yeni nbetçilerim olan gamze bayram ve sevim kocakafa. yatağa oturdum. suna kmen, gzlerini gzlerimden ayırmadan bakıyordu. nceleri neden byle hiç ayırmadan gzlerimin içine baktığını anlayamamıştım. fakat daha sonra perde arkasına alındığımda gerçeği anladım. 24 saat boyunca gzlerini hiç ayırmadan bakıyorlardı bana. her saat başı nbetçi değişiyor, ama bir çift gz bana hep bakıyordu. tabi ilk anda anlamamıştım. suna kmen'e "ne bakıyorsun durmadan?" dedim. gamze'ye, "gamze flasterle poşeti getir" dedi. gamze flaster ve poşeti getirdi. poşette mavi çarşaflarla rülmüş büyüklü, küçüklü ipler vardı. niyetlerinin ktü olduğunu anladım. "siz manyak mısınız?" dedim. bunun üzerine suna kmen "birkez daha konuşursan ağzını flasterle kapatır, ellerini bağlarız" dedi. bende "vay be gerçekten sen yaparsın, ama bir gün senin gzlerine ben de rahat bakacağım" dedim. "bir gün senin mezarının üzerinde otlar bitecek. lüler bakamaz" dedi. o anki duygularımı anlatamam. sanki boğuluyordum. aklıma birden latife ereren ve şimel aydın geldi. bu resmen bir işkence ve bunlar da işkenceciydi. demek ki latife ve şimel'e de byle yapmışlardı. oysa dışarıdayken bize ne kadarda farklı anlatıyorlardı. szde bu insanlar kendi suçlarını itiraf etmişler ve bir fiske bile yemeden ldürülmüşlerdi. oysa ajan ve polise bile "işkence yapmayız" diyorlardı. bir de rgüt insan haklarından, demokrasiden yanaymış gibi grünüyor ve işkenceye karşı olduğunu sylerlerdi. onlar değil miydi "işkence insanlık suçudur" diyen. suna kmen'e "hani işkence yapmazdınız" dedim. "sen düşmansın, hem ağzını topla bana işkenceci diyemezsin" dedi. ben de "demek ki savaşlarda her şey mübah yle mi?" dedim. "kes sesini" dedi. onlar değil miydi "insanlık onuru işkenceyi yenecek diyen? ve onlar değil miydi, szde demokratik kurum ve kuruluşları aracılığıyla veya kişisel başvurularıyla insan hakları mahkemelerine, uluslararası af rgütlerine "türkiye'de işkence var" diye şikayetlerde bulunan. oysa işkencenin olduğu yer belliydi, işkenceyi yapanlar da. bu konuda oldukça deneyimli oldukları ve azımsanamayacak bir birikim ve maharetle gerçekleştiriyorlardı işkencelerini. bu insanlar gerçekten devrim yapsalar ya da amaçlarına ulaşsalar, nasıl bir insanlık anlayışına sahip oldukları ve nasıl bir ülke yaratacakları konusunda da bilgi veriyordu pratikleri. bir türlü uyuyamadım. bir sağa, bir sola dnüp duruyordum. o kadar çok uyumak istiyordum ki. uyumak ve hiç uyanmamak. sabah olmuştu. koğuştakiler her zamanki gibi kalktılar. her sabah 08.00'de, "kahvaltı" derlerdi. yemek saatlerinde "yemek hazır" diye anons yapılırdı. ama gün boyu anonslardaki değişiklikler gzüme çarptı. sabah koğuş nbetçisi bağırıp "arkadaşlar herkes kahvaltıya, sucuklu yumurta, peynir, brek" diye bağırdı, "mis gibi mercimek çorbası var soğumadan aşağı inin, kfte de var nar gibi kızarmış vs..." diyorlardı. içimden "allah allah, ne kadar da grgüsüzler ve alçaklar. benim yemek ve suya dayanamayacağımı zannedip, kendilerince beni etkilemeye çalışıyorlar" diye düşündüm. daha nce 43 gün aç kalmıştım. ama susuzluğun ne demek olduğunu bilmiyordum. onların bu psikolojik taktiklerinin boşa olmadığını bunun da diğerleri gibi ustası oldukları işkence yntemlerinden biri olduğunu 3-4 güne kadar kavrayacaktım. üstelik 43 günlük zorla açlık grevinin üzerinden daha, henüz bir hafta geçmişti. bünyem de zayıftı, içim kavruluyordu. suna kmen "hadi semra bugün 4. gün. bırak katır inadını. latife 2. gün su diye inledi" dedi. "ne demek istiyorsun" deyince, "kızım polisle anlaşmanı anlat. bak biz ankara'da 11 kişiydik. füsun'u kurtarabildiler mi? hem de o mit'in adamıydı. konuş, suyunu al rahat rahat geber, kimsenin umurunda bile değilsin" dedi. sinirlendim. perdeleri yırtmaya çalıştım. bu kontrolüm dışındaki bir tepkiydi. resmen sinir küpü olmuştum. içimden nefret, fke, tiksinti gibi duygular çok yoğun olarak geçiyordu. bunun üzerine ellerimi, ayaklarımı ranzaya bağladılar. sabah 8, akşam 8 sayımından sonra tuvalete gtürüyorlardı. artık ailemle de grüştürmüyorlardı. tuvaletteki ayna da, ben perde arkasına alındıktan sonra kaldırılmıştı. bu arada tuvalet kullanımı da farklılaşmıştı. kapı ardına kadar açıktı ve bana bakıyorlardı. yani tuvalet ihtiyacımı giderirken. çok ilginçti doğrusu, insanlar alçalabilir, küçülebilirdi ama kimse bu insan müsveddeleri kadar düşkünleşemezdi. el yüz yıkamakta yasaktı. günlerdir su vermiyorlardı. 7. güne kadar sağlıklı sayabildim kaç gün olduğunu. etlerimin morardığını ve derimin sarktığını grebiliyordum. ayağa kalkamıyordum artık. suna kmen aynı zamanda hemşireydi. hemşireler, hastaların, yardıma ihtiyacı olan insanların hizmetindedirler. grevleri insanlara yardımcı olmak şifa dağıtmaktır. suna kmen ise hemşirelik dneminde ğrendiklerini, şifa dağıtmak için değil, pislik saçmak için kullanıyor, becerisini akıl almaz işkence yntemlerine dnüştürerek uyguluyordu. zorla tansiyonumu alıyor, ateşimi lçüyordu. tuvalet ihtiyacımı gidermek için ayağa kalkamıyordum, ama sık sık tuvaletim geliyordu. buna anlam verememiştim. dayanamayıp işkenceci hemşireme danıştım "ben su içmiyorum, bu nedir?" dedim. gülerek, "latife de sormuştu. 20 gün olsa da sıvı çıkarırsın, insan vücudu kolay kolay pes etmez" dedi. sık sık gelip, neremin ağrıdığını, ne gibi rahatsızlıklar duyduğumu soruyordu. cevap vermiyordum. ama astımlı gibi nefes alıyordum, kalbim ağrıyordu ve kulaklarım uğulduyordu. en ufak bir sese bile tahammülüm yoktu. sanki beynimi oyuyorlardı. koğuşta hiç yemek pişirmeyenler kek türü şeyler pişiriyorlardı. anlaşılan bütün koğuş beni sorgulamayı sistemli bir kampanya haline dnüştürmüştü. "içim yanıyor kalsiyum sandoz versene" diyorlardı. tam kulağımın dibinde sandozu bardağa atıyor, çıkardığı sesi dinletip perde arkasından lakır lakır deviriyorlardı midelerine. artık etlerim kokuyordu, dudaklarım, dilim resmen kupkuru olmuştu. ağzımın içi sanki lağım çukuru gibi kokuyor, midem yanıyordu. karşımda sürekli benim yaptığım hareketlerin aynısını yapıyordu nbetçiler. buna tiyatroda "hamur" oyunu diyorlarmış. bu da psikolojik yntemdi sinirlerimi zayıflatmak için. her geçen günle birlikte durumum o kadar ağırlaştı ki, leğen getirip kollarımdan tutuyorlar ve ben de bir damla sıvıyı büyük bir sancıyla leğene boşaltıyordum. kaçıncı gün olduğunu bilmiyordum. beni ranzadan indirip "tutunarak ihtiyacını gider" diyorlardı. tabi bunu kibarca sylemiyorlardı. kolumu bıraktıkları anda kafam o berbat çiniye çarpıyordu. filiz gencer gelip müdahale etti, "bu kpeği itiraf yapmadan kafasını yere vura vura geberteceksiniz, bundan sonra indirmeyin, eldiven takıp altından alın" dedi. eli kolu bağlı, savunmasız bir insana karşı yaptıkları bu davranışlarla zeka düzeyini ve kapasitelerini gsteriyorlardı. filiz gencer'in sylediği cümledeki "bu kpeği" kelimesine çok fkelenmiştim. kpek kimdi acaba? aşağılık komplekslerini tatmin etmek için savunmasız bir insana ynelik hakaret, küfür, küçümseme yarışına girenler değil miydi acaba? bir de "devrimciler küfür etmezlermiş!" byle yaparak ne kadar keskin devrimci olduklarını, rgütlerine ne kadar bağlı olduklarını ya da ne kadar güçlü olduklarını ispatlamış oluyorlardı, hastalıklı ve basit kafalarına gre. kemikleşmiş bir kaç kaşarın dışında, genç insanlar daha nceleri benim yaptığım gibi terr rgütlerinin karalama kampanyalarından etkileniyorlardı aslında. hele o liseli ufak kızlara hiç kızamıyordum doğrusu. çünkü hepsi ne yaptığının farkında bile değillerdi. diğerleri ise ne kadar aşağılar, küfür eder ve hakaret ederse o kadar kendini kanıtlamış oluyorlardı sevgili rgütlerine. 40 yaşını devirmiş hayriye gündüz, bu kampanya esnasında daha nceden boğularak ldürülen 18 yaşındaki şimel aydın'la aramda kıyaslama yapıp, tipik yaşlanmış bunak kadınlık kaprislerini kusuyordu sanki. yine yasemin okuyucu, gülizar kesici, münevver gz, asuman zcan, münire demirel, funda davran, birsen kars, gülay kavak, ergül uzundiz, nilüfer alacan, seyhan doğan ve hatun polat gibileri. aslında ortada tam anlamıyla traji komik bir durum vardı; artık çürümüş, bitmiş ve kendileriyle bile kavgalı durumda olan bir yığın insanın neye karşı olduklarını bile bilmedikleri bir mücadele. dışlanmışlığa, bir baltaya sap olma zlemlerine, basit kadınlık güdülerinin ynlendirdiği, kıskançlık ve çekememezliğine esir olmuş manyaklar güruhu. durumlarının farkında bile değillerdi. artık eldiven takıp, filiz'in dediğini yerine getiriyorlardı. kabus gibiydi. bir an evvel lmeyi ve kurtulmayı düşünüyordum. etimin kokusu da beni rahatsız ediyordu. bilerek koğuşa parfüm sıkıyorlar, karavana çalıyor ve toplu marş sylüyorlardı. çünkü susuzluktan lüm noktasına gelen insan nefes almakta zorlanır ve sesten rahatsızlık duyardı. galiba latife ve şimel'den oldukça deneyim kazanmışlardı. bu sıralarda filiz gencer yanıma geldi. "bak semra su istiyor musun?" dedi. doğrusu susuzluktan çenem açılmıyordu. yataktan doğrulamıyordum. boynumu tutamıyordum. bebek gibi bakıma muhtaçtım. "evet" dedim. "o zaman itiraf yap, her şeyi anlat" dedi. ben de "ajan ya da işbirlikçi değilim, beni siz yalana zorluyorsunuz" dedim. filiz "sen yalan syle, biz doğruları alırız" dedi. ben de "peki ben polisin ajanıyım. grevim cezaevi hakkında polise bilgi vermek" dedim. ama bu cümleyi alabilmek için teybi ağzıma dayamak zorunda kaldılar. çünkü hem sesim çıkmıyordu, hem de "ben" demek için bile enerji gerekiyordu. neredeyse bu cümleyi 2 saatte konuştum. gzlerimin karardığını hissettim. gzlerimi açtığımda, başımda, daha sonra lüm orucunda len ilginç zkeskin vardı. elinde seyyar kabloyla çektikleri ampul vardı... ilginç, aynı zamanda doktordu. nursel demirdvücü de hemşireydi. nursel'in işkenceci hemşirem olan suna'ya "bir daha ayağına iğneyi batır bakalım" dediğini duydum. ben gzlerimi açınca suna kmen "numaracı, bayılma numarası yapıp, sorgudan kurtulacağını mı sandın. 2 saatlik baygınlık mı olur?" dediğini belli belirsiz duydum. ilginç zkeskin hemen gitti. suna bana serum taktı. 3 gün boyunca serum takmaya devam ettiler. filiz gencer "yeter bak 3 gündür sana serum takıyoruz. artık sağlıklısın. adam gibi konuş" diyordu. ben de sürekli "su verin" diyordum. beynim dnüyor sanki aklım gidiyor - geliyor gibiydi. serpil ise "biz seni susuz da yaşatırız" diyordu ben su isteyince. ben de "nasıl olsa beni byle ldüremezsiniz. herkes anlar işkence yaptığınızı" diyordum. o da "sen bizi salak mı sandın! seni ldürür, ldürür yine diriltiriz. ayrıca sen istesen bile biz seni byle gebertmeyiz" diyordu. "o zaman su ver" diyordum. kızıp gidiyordu. ağzım hala kupkuruydu. leş gibi kokuyordu. halsizdim. fakat zannedersem serumdan kaynaklanıyordu. ağzıma bir serinlik geliyordu. bunalıyor ve sadece lmeyi düşünüyordum. kendi kendime "beni serumla ne kadar yaşatırlar?" diye düşünüyor ve yaşıyor olmama şaşırıyordum. serumla yaşatabilecekleri aklıma hiç gelmezdi çünkü. hala eldivenle altımdan almaya devam ediyorlardı. yeni doğmuş bebek gibiydim. hiç bir ihtiyacımı karşılayamıyordum. latife ve şimel'i şimdi aklımdan hiç çıkaramıyordum. eğer bunları yaşamasam ve gerçek olduğunu bizzat yaşayarak ğrenmeseydim bu yntemleri uyguladıklarına kimse inandıramazdı beni. benden her itiraf almaya geldiklerinde, su alabilmek için "ajanım" dedim. "iyi ama şimdi ne itiraf yapacağım" diye kara kara düşünüyordum. bu nedenle onlara "beni iyileştirin, su vermezseniz itiraf yapmam" diyordum. onlarda "nce konuş" diyorlardı. bende "ajanım işte konuşmuyorum. o zaman ldürün" diyordum. o zaman çok kızıyor ve "adi f..., kpek sen işbirlikçi değil, faşist ideolojiyi benimsemiş bir ajansın. polissin. abilerine mi yaranacaksın? gebereceksin işte. konuş, seni iyileştirir yine aynı şeyleri yaparız. salak mısın sen? kendine eziyet ediyorsun. hani? polis abilerin nerede? onların umurunda bile değilsin? umurunda olsan, seni ldürelim diye buraya gnderirler miydi hiç? evlerinde buz gibi sularını içiyorlar. hem senin o masum, bebek suratına ne oldu bcek gibi oldun bak. gerçek yüzünü açığa çıkardık" dedi filiz. suna'ya "aynayı getir" dedi. bana "yüzünü grmek ister misin?" bak burnun da kocaman olmuş" dedi. gerçekten korkunçtum. ben miydim acaba? yüzümün her tarafı pul pul olmuş ve sivilce dolmuştu. sanki bir iskelet kafası gibiydi. çukura inmiş, gzler simsiyah, incecik bir deri, burnum kocaman olmuş yüzümün rengi mor sarı karışımı lü suratı gibi. baygınlık geçirecektim sanki bu tablo karşısında. mezardan fırlamış bir hayalet gibi... kendime de kızıyordum "iskelet gibi olmuşum ama bir türlü lemiyorum" diye. filiz gencer "syle bakalım semra lülerin nce neresi kopar?" dedi, sonra da "burnu. bak burnun ne kadar kocaman olmuş, kopacak" dedi. serumla ayaktaydım ama durumumda farklılık yoktu. kollarımdan tutup ayağa kaldırıyorlardı. ama bıraktıklarında yine düşüyordum. yastıkları yükselttiler. ayaklarımın altına da yastık koydular. filiz gencer, "bak kızım sana pahalı serum takıyoruz, hadi konuş" dedi. evet bana pahalı serumlar takıyorlar, iyileşmem için çaba gsteriyorlardı. bunu beni çok sevdikleri için değil, iyileştikten sonra itiraf yapacağımı zannettikleri için yapıyorlardı. oysa itiraf edecek bir şeyim yoktu. ben arada bir delirdiğimi zannediyor, sonra kendime geliyordum. çeşit, çeşit hayaller grüyordum. filiz gencer suna'ya "koğuşa taşıyın" dedi. nursel demirdvücü, havva suiçmez, yasemin okuyucu, birsen kars, münire demirel, gamze bayram, asuman zcan, gülizar kesici, filiz gencer, serpil yıldız, funda davran koğuştaydı. bana yine serum taktılar. münevver kz ve serpil yıldız yanıma geldiler. serpil, "semra, ranzanın altına bomba yerleştirdik. savcı, müdürler aramaya gelecekler. sesini çıkarırsan burayı havaya uçururuz" dedi. benim bağırmamdan çekiniyorlardı. çünkü daha evvel iki kez sayım esnasında bağırmıştım. demek ki, arama esnasında da bağırmamdan çekiniyorlardı. sayımlarda "bana işkence yapıyorlar, gelin, bakın" diye bağırmıştım. kafasını uzatarak bakmaya çalışan gardiyanı engelleyerek "hadi git, o hasta" demişlerdi. şimdide kendilerince nlem almaya çalışıyor ve bana "ranzanın altına, bomba yerleştirdik, sesini çıkarırsan havaya uçururuz" diye tehdit ediyorlardı. serpil, suna'ya "yüzünü duvara çevir" dedi. ben aramaya gelince bağırmaya karar verdim. sonucu ne olursa olsun, bağırmaya kesinlikle kararlıydım. savcı benim işkence yapılmış halimi grür ve beni ldürseler bile, işkenceci yüzlerini duyurmuş olurum, hem lüm de benim için kurtuluş olur, diye düşündüm. ayrıca ranzanın altına bomba yerleştirme meselesinin, beni kandırmak için yaptıkları bir blf olduğunu anlayabiliyordum. savcı içeri girer girmez, dhkp/c temsilcisi sadi naci zpolat "çabuk arayın, arkadaşımız hasta" dedi. aynı anda ben de "işkence yapıyorlar" diye bağırdım. savcı "bakacağım" diye sadi'yle tartışıyordu. sadi ise "açlık grevinde delirdi" diyordu. savcı "bakacağım, o zaman hastaneye yatırırız" dedi. suna kmen ağzımı kapatıyor, nursel demirdvücü ise bacaklarımı tutuyordu ve bana "semra, korkma o savcı, sana işkence yapan polis değil diyordu. suna savcıya, "çıkın işte sizi polis sanıyor" dedi. ben de suna'nın elini ısırdım. "yalan sylüyorlar, gelin bakın, bunlar işkence yapıyor" dedim. savcı ile sadi epeyce tartıştılar. suna kmen "ldüreceğim işte çekin gidin" deyip boğazıma yapıştı. filiz'e "ldüreyim mi?" dedi. filiz gencer "bırak, sakın yapma" dedi. sadi, savcıyı apar-topar dışarı çıkardı. funda davran ise, suratıma okkalı bir tokat yapıştırıp, küfürler yağdırdı. filiz gencer gelip "bırakın yüzüne vurmayın" dedi. serpil "seni boğarım kpek, anladık düşmansın, düşmana mesaj da gnderdin. artık kes sesini" dedi. daha sonra "bir daha çeneni açarsan seni susuz, susuz yollarım teki tarafa" dedi. beni tekrar perde arkasına taşıdılar. sesimi duyurabildiğim için oldukça rahatlamıştım. en azından, bundan sonra resmi olarak birilerinin durumumdan haberi vardı. bu arada işkencecilerim kudurmuştu ama... bağırmam işe yaramıştı. zellikle suna "elimi kpek gibi ısırdın. senden bunun hesabını soracağım" deyip duruyordu. yaptıkları işkenceyi gizleyebilmek için, ellerinden gelen herşeyi yapıyorlardı. işkence yapmayı doğal grüyorlardı ama bunun ortaya çıkmasından çekiniyorlardı. "ne dediysek yaptık, ne yaptıysak savunduk" diyenlerin hali aslında yürekler acısıydı. her taraflarından riyakarlık akıyordu. yaptıklarının doğru olduğuna inanmıyorlardı ki savunsunlar. hem işkenceye karşı olduğunu syleyip, hem de işkence yaptıkları açığa çıktığında inandırıcılıkları kalmazdı çünkü. bu yüzden uzmanı oldukları işkence yntemlerini, perdelerin arkasında yapmalı ve herkesten gizlemeliydiler. ama çekirge bu sefer sıçrayamamıştı. kızgınlıklarının, fkelerinin nedeni, yakayı ele vermiş olmalarındandı. az sonra filiz gencer yanıma geldi. "provokasyona ynelik en ufak birşey yaparsan gazetelere "ajan" diye manşet attırırım. sen ajanlığını ispatladın. sen resmen polissin" dedi ve suna'ya serum takmasını syledi. ertesi gün filiz gencer tekrar yanıma gelmişti. halsizdim, sanki bir tek kalbim çalışıyordu. aklım ne kadar başımdaydı bilemiyorum. tuhaf tuhaf hayaller grüyordum. vücudum, vücut olmaktan çıkmış, kokmuş bir et yığınına dnüşmüştü. serum takacak damar bile bulamıyorlardı. filiz, yarım çay bardağı su ile birlikte gelmişti. "bak su vereceğim anlatacak mısın?" dedi. dengesizleşmiştim. saçma-sapan şeyler sylüyor, birkaç dakika sonra kendim de şaşırıyordum. mesela; "suyu ver, konuşacağım" diyordum. suyu verince "bir daha ver o zaman" diyordum. "birden veremem, miden bozulur" diyordu. "o zaman sigara ver" diyordum. "olmaz, hastasın" diyordu. kendimi gerçekten ajan zannediyordum. bilincim yerinde değildi. "ajanım ama konuşmam" diyordum. arada bir saçmalıyordum, hafifçe tokat atıyordu. "bu savaş siz size, ben bize inanıyorum, beni netleştiremezsiniz" diyordum. onlar da "saçmalama, bizim seni netleştirmek gibi bir derdimiz yok. zaten geberteceğiz konuş artık" diyorlardı. daha nce de belirttiğim gibi ajan ya da provokatr olmayı isterdim. ama değildim. byle yüklenildiği için bilincimde byle kalmış sanırım. ajan gibi hissediyordum bazen kendimi. bilincim yerindeyken de beni ylesine zorlamışlar ve o kadar çok işkence yapmışlardı ki, iddialarını kabul etmek zorunda kalmıştım. ama iş itiraf yapıp, her şeyi anlatmaya gelince tıkanıyordum. çünkü ortada ne itiraf yapacak şey, ne de anlatılacak gerçekler vardı. yaşadığım bunca işkencelerden sonra, lüm de artık hafif geliyordu ve lümü de gze almıştım. lmeyi gerçekten istiyordum. bu yüzden "evet ajanım ama korkmuyorum ldürün" diyordum. onlarsa benden itiraf almadan ldürmeye yanaşmıyorlardı. bu yüzden ortaya garip bir durum, bir kr dngü ortaya çıkmıştı. bir yandan ajan olup konuşmayan birisi, diğer yandan itiraf yaptırmadan ldürmek istemeyen işkenceciler. ben de bir çıkmaz içindeydim, işkenceciler de. filiz gencer; "gtür bunu yatır, serum tak, yemek ver" dedi. şok oldum. yemek ve su... şaşırdım. su ile karışık süt verdiler. 3-4 kez azar azar verdiler. gamze başımdan tutuyor, kaldırıyor ve süt içiriyordu. sabaha kadar uyumuşum. gerçi sabah mı, akşam mı, bilemiyordum. artık hiç soru sormuyorlardı. uyandığımda kolumda serum vardı. suna kmen'in elinde bir tepsi, "hadi yine iyisin. siz olsanız bize yemek vermezsiniz" diyordu. siz-biz kendilerini ne kadar kaptırmışlardı bu sizli-bizli savaş oyunlarına. saçmaladığının farkında bile değildi. fkem iyice artmıştı. "madem yle, madem beni ldürecekler" dedim içimden "bakın ben size ajan neymiş gsteririm. size istemediğiniz kadar itiraf yaparım" dedim ve başladım içimden anlatacağım senaryoların kurgularını düşünmeye rgütün son dnemlerde nerelerde operasyonlar yediğini tek tek düşündüm. ve kafamda hayali bir itiraf taslağı oluşturdum. bana süt içiriyor, peynir, pekmez vs. yediriyorlardı. tuzsuz çorba içiriyorlardı. 3-4 gün boyunca byle devam etti. artık ayağa kalkabiliyordum. tutuna tutuna tuvalete gidebiliyordum. filiz gencer yanıma geldi. "evet semra, artık iyileştin. bize itiraf yapman iyi olur" dedi. işin ciddiyetini kavramıştım. "ajanım" desem itiraf istiyorlar, "değilim" desem işkenceye devam ediyorlardı. artık yaşadıklarımdan bıkmıştım. ailemi düşünmüyordum. çünkü düşündükçe yüreğim daralıyordu. kabuslar grüyordum. vurdumduymazlık oyunu oynamaya başladım. kendi kendime "her şeyden zevk al" dedim. mesela; kahvaltı getirdiklerinde "susuzluğu düşün, tadını çıkar" diyordum. aklıma ailem geldiğinde, bu düşünceyi aklımdan çıkarıyor, bana acı verecek her türlü düşünceyi "lene" kadar erteliyordum. unutmak, düşünmemeye çalışmak en iyisiydi. yaşadığım koşulların zorluğu, grdüğüm işkenceler, içinde bulunduğum çıkmaz, bana zaten yeterince acı veriyordu. bir de bu acılara yenilerini ekleyip, kendi durumumu daha fazla zorlaştırmak ve daha çekilmez hale getirmek istemiyordum. bir çıkış bulabilmem ve içinde bulunduğum bu iğrenç durumdan kurtulabilmem zaten mümkün değildi. daha fazla düşünmek ve kafa yormak da, bana birşey kazandırmıyordu. "her şey nasıl olsa olacağına varır deyip, içinde bulunduğum durumu kabullenmek ve sonucu beklemekten başka yapacak birşey yoktu. ben de kendimi oyalamaya, zaman geçirip, bir an nce sonucu grmeye çalışıyordum. bu arada, kendimle, geçmişimle ve yaptıklarımla, kklü ve amansız bir hesaplaşma yaşıyordum. boşa geçirdiğim yılların, boş hayallerin, yaşadığım ve yaşattığım acıların ağırlığını yüreğimde daha fazla duyuyordum. bu rgütü ve bu insanları daha nce tanıyamamış olduğum için kendime kızıyordum. kullandıkları süslü cümleler ve alakalarının bile olmadığı yaldızlı iddialarla zehirledikleri gencecik insanlara acıyordum. onlara seslenebilmeyi ve "kanmayın bu rgüte, yalan sylüyorlar, onlar insanlıktan, dürüstlükten anlamazlar. sizi, sizin temiz duygularınızı kullanıyorlar. kirli işlerini size yaptırıp, bunun halk ve devrim için olduğuna inandırıyorlar... işleri bittiğinde, ya da isteklerini yerine getiremediğinizde, sizin onların gzünde hiç bir değeriniz kalmaz, yaklaşmayın bu rgüte. yaklaştıysanız bile; büyük acılarla karşılaşmadan, büyük acılar yaşamadan ve yaşatmadan nce, henüz vakit varken uzaklaşın. elinizi asla kana bulamayın. bu rgüt size acıdan başka birşey veremez vb." şeyler syleyebilmeyi; onlara, henüz gremedikleri ya da grmek istemedikleri gerçekleri anlatmayı çok istiyordum. filiz gencer'e "bak ben ajan falan değilim. susuzluğa dayanamadım. ajanım dersem hemen ldüreceğinizi zannettiğim için iyileştirirseniz itiraf yapacağımı syledim" dedim. filiz gencer kızdı ve "bunu sandalyeye oturtun. aklı başına gelinceye kadar uyumayacak" dedi. kaç gün bilmiyorum. sandalyede oturuyor ve hiç uyumuyordum. uyuklar gibi olduğumda da hemen uyandırıyorlar. arada bir saçma davranışlarda bulunuyor, kabuslar, hayaller grüyor ve nbetçilerle "uyuyacağım" diye kavga ediyordum. filiz gencer yanıma gelerek, "ajanım de kpek" diyerek, teybi ağzıma yaklaştırdı. ben de "ajanım, tamam uyumak istiyorum" dedim. sorular sordu. her sorduğu soruya ajanmış gibi, daha nce kafamda oluşturduğum senaryoları sıralayarak cevap veriyordum. ben anlattıkça o soruyor, sylediklerimi zorla yazdırıyordu. uykusuzluktan sarhoş gibi konuşuyordum. "hepsini anlatana kadar yatmayacak" diyerek çekip gitti. yine geldi. bu kez "ben ajan değilim. yalana zorluyorsunuz. artık yalan syleyecek beynim kalmadı. artık senaryo da uyduramıyorum. uykum var" dedim. bana "sen o kadar zeki olamazsın. bu kadar isabetli yalanlar uyduramazsın... bildiğin şeyler var. yalan sylüyor, aralara doğruları serpiştiriyorsun, yaşamak için direniyorsun, itiraf etmesen de leceksin" dedi. ben de "işkence yapıyorsunuz, ben de yalan sylüyorum. tahmin yapıyor, kurgu yapıyor, sonra da ajanmış gibi itiraf ediyorum. doğrular tesadüftür. üstelik artık delirdiğimi zannediyorum" dedim. suna kmen'e "elini, ağzını, ayağını bağla" dedi. sandalyeye oturttu. yine uyutmuyorlardı. suna kmen, "inatçı, uyku sorununu da aştın. ama biz sana gsteririz" dedi. ayağımın, birini bir ranzaya, tekini de diğer ranzaya bağladı. "iyi bak, byle bağlarlar. siz bağlıyorsunuz ya hanımefendi" dedi. "biz kim? sen manyak mısın" dedim. ağzımı ve arkadan da ellerimi bağladı. sürenin ne kadar olduğunu bilmiyorum. yemek yediriyorlardı. ayaklarım ve ellerim şişmişti. ovuyorlardı. uyuklayınca uyandırıyorlar, "deli numarası yapma" diyorlardı. ilginç hayaller grüyordum. kendimi bazen bir gemide, bazen de okulda zannediyordum. kabus ve hayallerin ardı arkası kesilmiyordu. arada bir kendime geliyordum. o zaman da cezaevini ve gerçekliğimi hatırlıyordum. bu dnemlerde yine filiz gencer geldi. suna kmen'e "tuvalete gtür, sandalyeye oturt" dedi. kendisi de elinde iple geldi. "korkuyor musun" dedi. korkuyordum fakat "hayır" dedim, nasıl olsa lecektim. "yalancı rengin kül gibi oldu baksana" dedi ve gitti. filiz gencer arada bir geliyor, beni itirafa zorluyor, hakaretlerde bulunuyordu. yine yanıma geldi ve "ajanım de kpek, anlat" diyerek beni tokatladı. sarhoş gibiydim. bazen benden ne istediklerini ve niye vurduklarını bile unutuyordum. o bana bir şeyler soruyor, ben de anlatınca da "kızım sen manyak mısın? numara yapma" diyordu. demek ki yine saçmalıyordum. "hadi git yat, kalkınca anlatacaksın, tamam mı?" dedi. yattım, ne kadar uykusuz kaldım ve ne kadar yattım bilemiyorum. ama bugün bile uykusuzluk karmaşasını çzemiyorum. uyuduktan sonra beni arada bir kaldırıyor, yemek yediriyorlardı. benimse aklımdan yemeği bir an nce yiyip, uyumak geçiriyordu. bu yemeği kabul etmesem bile zorla yediriyorlardı yemekleri. ben yemekle uyku arasında, uykuyu tercih ediyordum. yemek vermeme, susuz bırakma, ranzaya bağlama, ayak ve ağzımın bağlanması, küfür, hakaret, aşağılama, iple boğma provaları ve aklıma gelen-gelmeyen onlarca psikolojik yntemden sonra uykusuzluğu da tatmıştım. hepsinin yaşattığı acılar, yntemlerin farklılığına gre değişiyordu. fiziksel olarak oldukça ktü bir durumdaydım. psikolojimse alt-üst olmuştu. kafamı toparlayamıyordum. zellikle uykusuzluk dneminde kendimi iyice kaybetmiştim ve bu süre de kabuslarla, hayallerle geçmişti. bazen nerede olduğumu unutuyor ve kendi gerçekliğimi yitiriyordum. bu zebanilerin arasında kalmak bile insanı tedirgin ediyordu ve başlı başına bir işkenceydi zaten. bu ktü günlerin son bulacağına ve buradan kurtulacağıma ihtimal bile vermiyordum. bir gün beni kaldırdılar. birbirinden güzel yemekler getirmişlerdi. "bugün yılbaşı" dediler. benimle dalga geçtiklerini düşündüm. fakat yine de yemekleri yedim ve yattım. tekrar kalktığımda her taraflara yığınaklar yapmışlardı. tuvalete giderken bile yığınakların üzerinden atlamak zorunda kalıyor, atlarken düşüyordum. çünkü henüz tam olarak iyileşmemiştim. kafam darmadağınıktı ve birşey hatırlayamıyordum. kafamı toparlamak için çaba sarf etmeye başladım. zaman zaman toplu olarak slogan attıklarını duyuyordum. uzun süre düşündükten ve onların kendi aralarındaki konuşmalarını dinledikten sonra nerede olduğumu bana yaptıklarını hatırlamaya başladım. olan biteni ve yaşadığım süreci kavradıktan sonra benimle uğraşmıyor olmaları dikkatimi çekti. ne başımdaki nbetçiler gzlerini ayırmadan bakıyorlardı, ne de beni sorguluyorlardı. sadece yemeği mutlaka yememi istiyorlardı. aşağı kattan tv haberlerinin sesi geliyordu. "dışarıda kar yağıyor ve burası bayrampaşa cezaevi'nin nü, içeride hala barikatlar var. 3 gün süre tanındı... vs. şeklinde blük prçük haber seslerini duyuyordum. perde arkasında nursel ve yasemin, şarap şişeleri ile birşeyler yapıyorlar ve harıl harıl bir gidiş-geliş trafiği. ayrıca, gamze'ye molotof tarifleri... vs. veriyorlardı. radyo dinliyorlardı. oysa benim sorgumun sürdüğü bütün bir süreç boyunca koğuşta radyo dinlemek yasaktı. amaçları, benim dünyayla olan bağlantımı kesmekti. ama, yemekhaneden ve karşı koğuştan gelen televizyon haberlerine sürekli kulak kabartıyordum. onlar, beni her şeyden tecrit ederek, iyice yalnızlaştırarak, psikolojik olarak zayıflatmaya çalışmışlardı. ben her uyanıp yemek yerken, koğuşta neler olup bittiğini çzmeye çalıştım. ancak birkaç gün sonra ümraniye cezaevi'nde çatışma olduğunu, bu nedenle barikatlar kurduklarını anladım. bu süreçten biraz faydalanarak, kendimi toparlamaya ve dinlemeye çalıştım. sadece neler yaşadığımla ilgilenmeye gayret ediyordum. ailemi düşündüm. ne yapıyorlardı acaba? kim bilir beni ne kadar merak ediyorlardı. bu konu beni çok üzüyordu, o nedenle hemen kafamdan atıyordum bu üzüntülü düşüncemi. yine bana uyguladıkları işkence yntemleriyle, ne kadar süre işkence yaptıklarını düşündüm. bir ara "ajanlığı" kabul edip, hayali itiraflarda bulunmuştum. açlık, uykusuzluk, susuzluk, psikolojik işkence yntemleri, şeytana taş çıkartacak binbir çeşidi... vs... hepsini tek tek geçirdim aklımdan. hatırlamaya, anlamaya, kavramaya çalıştım. hala, bu iğrenç, ruh hastası, kompleksli işkenceci mahlukların arasındaydım. hepsinden tiksiniyor ve nefret ediyordum. fkemin, kızgınlığımın, kinimin sonsuza kadar geçmesi asla mümkün değildi. birkaç gün boyunca, benim kafamdan bunların geçtiği süreçte barikatları kaldırdılar. yaşadıklarım bir korku filminden alınmış sahneler gibiydi. barikattan sonra, normal yaşama dnmüşlerdi. beni yeniden sorguya almalarını, ya da ldürmelerini bekliyordum. çünkü beni iyileştirmiş, yeniden sağlığıma kavuşturup, kendimi toparlamamı sağlamışlardı. beni ldüreceklerse bile, iyice iyileştirmeleri, vücudumda işkence izlerinin kapanmasını beklemeleri gerekiyordu. latife ve şimel'e de belli ki, byle yapmışlardı. çünkü aksi halde işkence yaptıkları açığa çıkar, başlarına iş alırlardı. ben bunları düşünüp beklerken, ne beni sorguya aldılar, ne de başka birşey yaptılar. bir ara işkenceci hemşirem suna kmen yanıma geldi. "gzün aydın, banyo yapacaksın, artık bitlendin" dedi. şaşırmıştım. herhalde 1,5-2 aydır yıkanmıyordum. tıpkı aksaray'daki meşhur delinin saçları gibiydi saçlarım. korkunçtu. iyice uzamış, top, top olmuştu ve yapış yapıştı. gzlerimin altı simsiyahtı. artık tuvalete aynayı da yeniden asmışlardı. yanaklarım ise, o güne kadar hiç olmadığı kadar tombuldu. elim, ayağım şişmişti. derilerim soyuluyordu. vücudumdaki ve ellerimdeki morluklar kaybolmuştu. tırnaklarımda hafif siyahlıklar kalmıştı. tırnaklarımı tutup çektiğimde kağıt gibi yırtılıyordu. incecikti. banyoda "kaldır kolunu, soyun, yıkayacağım seni" dedi. kolumu kaldıramıyordum. o hem yıkadı. saçlarımla uğraştı, ama açamadı, yıkama işlemi bitince, beni giyindirdi. henüz tam iyileşememiştim. yürürken sendeliyor, düşüyor, kollarımı yukarı kaldıramıyordum ve hareket ettirmekte güçlük çekiyordum. hala sersem gibiydim. beynimin içinde sanki sis bulutları dolaşıyordu. bazı şeyleri hatırlayabiliyor, fakat tam olarak neler olduğunu anlamakta güçlük çekiyordum. bir belirsizlik perdesi vardı ve bir türlü tam olarak kalkmıyordu. çzemediğim şeyler üzerinde düşünüp, sis perdesini yavaş yavaş aralamaya gayret ediyordum. hayalleri, kabusları, işkenceleri hatırlıyordum. bana yaptıkları işkence yntemlerini de net olarak hatırlıyordum. fakat uykusuzluk ve susuzluk dneminde geçici olarak bilinç kayıpları yaşamıştım. bunlar kafamda iz bırakmıştı. halen hafızamı tam olarak toparlamakta güçlük çekiyordum. bugün bile tam olarak çzemediğim karmaşa dnemleri var. beni artık sorgulamaya almadıkları, iyileştirmeye başladıkları, uykusuzluk dnemlerimi ve sonrası, toparlamakta ve çzmekte zorlandığım dnemlerimden her birisi. ara sıra erkekler koğuşundan gelenler oluyor, video çekimi yapıp, kendi aralarında konuşuyorlardı. beni niye videoya çektiklerini, maksatlarının ne olduğunu ve bu çekimler sırasında neler sylediğimi ve yaptığımı bilmiyorum. bunu halen hatırlamıyorum. fakat o dnemde, bayrampaşa cezaevi'nde olan ve daha sonra kırklareli cezaevi'ne gelen bir arkadaştan bu kasetin içeriğini ğrendim. bu çekimleri yaptıktan sonra, işkenceci şefler, kasetleri videodan tüm koğuşa seyrettiriyorlarmış. kasetteki kişi, yani ben, saçları dağınık, deli tipli, ucube birisiymiş. konuşmalarımdan çıkardığı sonuç, kafasını yediği ve deli olduğuymuş. ama işkenceci şef, "kurtulmak için deli numarası yapan bir ajan" diyormuş, sürekli kaseti seyrettirirken. bu şef, ercan kartal'mış. onlara küfür ediyormuşum, ajanım konuşmam vs. diyormuşum. arada bir anlamsız şeyler sylüyormuşum. ama rgütün iddialarının tümü yalandı. ben ajan değildim. fakat yedikleri operasyonların ve rgütün dağılmasının hesabını verebilmek için günah keçisine ihtiyaçları vardı. benden istedikleri de ajan ya da işbirlikçi olduğumu ısrarla kabul etmemi sylemeleriydi. sonra da beni ldürüp, dosyayı kapatacaklar, "operasyonlara neden olan haini bulduk ve cezalandırdık, hiç bir suç cezasız kalmaz, yaşasın halkın adaleti" diyeceklerdi. ama işler umdukları gibi gitmemişti. ben çetin ceviz çıkmıştım ve iddialarını kendi istedikleri doğrultuda ve içlerine sinecek şekilde kabullenmemiştim. uzun bir süre sonra yaptığım her sahte itirafı da, kısa bir süre sonra geri almıştım. birkaç kez çığlık atarak, durumumun cezaevi idaresi savcısı tarafından ğrenilmesini sağlamıştım. sonradan ğrendiğim şeylerden biri de, durumumun basında da yer aldığıydı. ailem de bunu ğrenmiş, cezaevindeki rgüt temsilcilerine baskı yapmaya başlamıştı. bu durum onların kafalarındaki planlarını hayata geçirmelerini zorlaştırmıştı. cezaevinde, kendi durumları açısından da kritik bir dnemeç yaşıyorlardı ve içerideki durumlarını zorlaştıracak tavırlardan uzak durmaları gerekiyordu. işkence yaptığına ilişkin sylemler her tarafta ayyuka çıkmıştı ve byle olmadığını da ispatlamaları gerekiyordu. bu yüzden beni iyileştirmeye başlamışlardı. ancak benim üzerime, haince, adice, hayvanca ve iğrenç bir biçimde ylesine büyük bir baskıyla gelmişlerdi ki, iyileştirmeye başladıkları dneme kadar, neredeyse uygulamadıkları, psikolojik ve fiziki işkence yntemi kalmamıştı. bu bende çok derin fiziksel ve zellikle de psikolojik etkiler bırakmıştı. israrla benden ajan olduğumu kabul etmemi istemişlerdi. direnç noktamı çok fazla zorlamışlardı. yle ki bir dnem kendimi, gerçekten ajan gibi hissetmeye ve bu duyguyla hareket etmeye başlamıştım. bana "siz olsanız byle yapardınız, şyle yapardınız" şeklinde geliyor ve gerçek bir ajanmışım gibi davranıyorlardı. ben de onlara gerçek bir ajanmışım gibi tavırlar alıyor ve yanıtlar veriyordum. onlar toplu olarak marş sylediklerinde, ben de milliyetçi marşlar sylüyordum. bunlar yarı bilinçli, yarı bilinçsiz yaptığım şeyler olmakla birlikte, içimde onlara karşı yaşattığım fkeyi, kini dışa vuruş, ifade ediş biçimimdi. koşullarının ve sürecin uygun olmaması nedeniyle beni ldüremiyorlardı. ama bana karşı düşmanca yürüttükleri karalama kampanyaları ve uyguladıkları psikolojik işkence yntemlerinden de vazgeçmiyorlardı. sadece fiziksel işkence yapmaktan vazgeçmişlerdi. ben de onların bu yntemlerine, kendi yntemlerimle cevap vermeye çalışıyordum. ortaya tam bir sinir savaşı çıkmıştı. artık günde üç kez yemek geliyordu. yemekleri yemek zorundaydım. yemeklerin içine bazen tutam tutam saç kılları atıyor, su sürahisinin üzerine sümük bulaştırıyorlardı. yatağım leş gibiydi ve pislikten kokuyordu. zannediyorum, çekimini yaptıkları şeylerden bazıları bunlardı. koğuşta bunları başlatıp, belki de aralarında gülüyorlardı. insan denen varlığın bu kadar aşağılık, tiksinti verici iğrenç ve nefret duyulabilecek bir varlık olduğunu hatırlamam için onların yüzünü grmem yetiyordu. bunlar insan olamazlardı. insan kılığına girmiş insan müsveddeleri, insanlığın yüz karası, utanç verici, ucube yaratıklardı sadece. kinim, nefretim bin kat daha artmıştı. gerçekten lmeyi istiyordum. ama bunun nasıl olacağını bilmiyordum. suna kmen'e "beni niçin ldürmüyorsunuz?" diyordum. "zamanı gelince, merak etme" dedi. nbetçiler ben uyanık olduğum sürece, yaptığım her hareketi taklit ediyorlardı. resmen sinir krizleri geçiriyordum. tırnaklarımı yiyerek, kazağımı sküp ipleriyle oynayarak, saçlarımı tel tel koparıp oynayarak kendimi avutmaya, bu tür oyunlarla oyalanmaya ve onları tahrik ederek, beni ldürmelerini sağlamaya çalışıyordum. saç tellerimle tişrtümün üzerine yazıp sonra da okumalarını sağlıyordum. herşey bana o kadar inanılmaz geliyordu ki, sanki bir film setinde, sinema çekiyorduk. rgütün bir militanı olarak girmiştim cezaevine. şimdiyse bu yaşadıklarım; rüyadan, kabustan, filmden te şeylerdi. filmi seyredersin biter. rüya grürsün sona erer. ama bu bitmiyordu. bazen kendime "acaba ben ajan mıyım? diye soruyordum. szde bu rgüt insan hakları savunucusuydu. oysa bunlar, ancak ve ancak insan hakları tüccarları olabilirlerdi. ne büyük bir iki yüzlülük rneğiydi sergiledikleri. ama onlar için, iki ya da daha fazla bir yüzü olmak bir anlam ifade etmiyordu. ailemi, rüyamda grüyordum. geceleri kalktığımda koğuştan fısıltılar geliyordu. birbirlerine "yat, yat, yine o bağırdı" diyorlardı. anlıyordum ki kabustan dolayı çığlık atmışım. bu çok sık oluyordu. şu rüyamı hiç unutamıyorum. gkyüzünde bir balon uçuyor ve ufak bir çocuk gülerek el sallıyordu. ben de rüyamda ona gülümsüyordum. nbetçim gamze bayram beni dürttü. "pis hain, alçak, yoldaşlarımız ümraniye'de ldü diye gülüyorsun değil mi?" dedi. gamze bayram tam bir ruh hastası ve sadistti. onunla hep kavga etmişimdir. gerçi hepsiyle kavga ettim. yine funda davran, sevinç kocakafa, yasemin okuyucu, suna kmen, nursel demirdvücü, birsen kars, filiz gencer, serpil yıldız, havva suiçmez, asuman zcan, hayriye gündüz, gülay kavak, münire demirel, gülizar kesici, hatun polat ve şu anda sıralamadığım birçoğu ilginç, kompleksli, ruh hastası, sadist tiplerdi. zellikle ruh hastası olduklarını o kadar iyi kavrıyordum ki. ayrı dünyadan bakıyordum onlara. onları daha iyi grebiliyor ve çzebiliyordum. suna kmen hariç nbetçiler değişmişti. yeni yeni insanlar tutuklanıp geliyordu. bir gün gece nbetçi uyandırdı. filiz gencer'in yanına gtürdü. galiba 96 şubat sonuydu. 95 temmuz'unda sorguya almışlardı, 96 şubat olmuştu. filiz teybi açtı. "evet semra, artık iyileştin, her şeyi tek tek anlatacaksın, biz senin yeniden o koşulları kaldırabileceğini düşünmüyoruz" dedi. ajan olmadığımı vs... anlatmaya çalıştım. kızdı, bağırdı, çağırdı. "senin delilik numaran bile ajan olduğunu gsterir" dedi. manasız, manasız suratına bakınca, "hatırlamıyor musun?" dedi. dalga geçerek, "abilerin taktikleri iyi ğretmiş, ama sen sonuna kadar dayanamıyor ve pes ediyorsun, mertçe ajanım desene" dedi. ben de "değilim ki" dedim. bir tokat attı. tehditler, konuşmalar, olmayan itiraflara zorlamalar. "kalemi, kağıdı vereceğiz. itiraf yapmazsan, herşeyi gze alır, aynı koşulları yaşatırız. istediğin zaman iradeni nasıl kullandığını grdük, yine dayanırsın" dedi. ben de "syleyecek bir şeyim yok" dedim. o da "el mi yaman bey mi yaman" dedi ve beni yukarı çıkardılar. ilginç duygular yaşıyordum. ben de verdikleri kağıda ajanmış gibi yazılar yazdım. ama bunlar, itiraf değil savunma gibiydi."milletime; dhkp-c denilen bu rgüt insan hakları tüccarlığı yaparcasına bana şu şu şu... işkenceleri yaptı. şimdi beni lüme mahkum edip, sizden zür dilememi istiyorlar... devlet lehine çalışmak hainlikse hainim..." byle epeyce yazdım ve istiklal marşı'nın "garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar/ benim iman dolu gğsüm gibi serhaddim var/ ulusun korkma nasıl byle bir imanı boğar" kıtasının tamamını yazıp, boğar kelimesinin altını çizerek onlara verdim. zaten artık sağlıklı da düşünemiyordum. amacım onları tahrik etmek ve bu süreyi kısa tutmaktı. bu yazıyı verdikten sonra beni bir daha hiç sorguya almadılar. her gün nbetçilerle tartışıyordum. onlarda aşağılamalarına devam ediyorlardı. yalnız hiç sorguya almadılar. suna kmen de dahil bütün nbetçiler değişti ve gzaltım hafifledi. ben onlara sataşınca, taklit vs. yapıyorlardı ama, ben ses çıkartmadığımda normal davranıyorlardı. bu şekilde aylar bıkkınlık, sıkıntı ve bezginlik duygularıyla geçiyordu. bu süreden sonra bırakılana kadar üzerime gelmediler. beni bıraktıkları zamana kadar, onların içinde olmanın dışında bir sıkıntım kalmamıştı. onların günlük koğuş yaşamlarını ve davranışlarını gzlemleyerek günlerimi geçirmeye çalışıyordum. şahit olduğum birçok şey içerisinden bir tanesi beynime kazındı. bunu aktarmak istiyorum. nbetçilerimden nilüfer alcan ve hülya gülcan ortak bir çalışma yapıyorlardı. nbetçim oldukları için perde arkasında çalışıyorlardı. bu bir broşürdü. 95 insan hakları ihlali konusunda gazete kupürlerinden haberler topluyor, yazılar yazıyorlardı. akıllarınca 1995 yılında, insan haklarına ynelik ihlalleri derleyerek bir kitapçık haline getirmeye çalışıyorlardı. oysa sadece kendilerinin insanlık dışı tutumlarını ve insan onuruna ynelik aşağılamalarını bir kitapta toplamaya çalışsalar, birkaç ciltlik kitap yazmaları gerekirdi. onları, insan hakları tüccarı olarak grmemin nedeni de buydu. zaten insan haklarını savunuyor gibi grünüp, bu kisve altında, bu kadar büyük bir ustalıkla, kan dkmeyi, işkence yapmayı ve katliamlar gerçekleştirmeyi ancak bu ikiyüzlüler becerebilirlerdi. gerçekten oldukça şaşırtıcıydı. günler, aylar byle birbirini kovaladı. en son filiz gencer (42. günü açlık grevinin) beni çağırdı. "semra, bugüne kadar sen bize hiç yardımcı olmadın. evet yanıldık. ama sen de bize yardımcı olmadın. şimdi nbetçilerle artık tartışma. biliyorsun açlık grevindeyiz. onlar hasta. üstelik her şeyi unutup bizimle olmanı istiyoruz. sen hatalısın. oyun oynamasaydın, bize yardımcı olsaydın, durumlar byle olmazdı" dedi. ben çok şaşırdım. yine, defalarca onlara ajan olmadığımı sylediğimi, ama işkenceyle kabul ettirmeye çalıştıklarını syledim. bana "zulüm yapıyorsun diyorsun. byle yapmayacağımı anlamalısın." dedi. yani açıkça "biz işkence yaptık, ama seni ajan sandık" diyemiyordu. çünkü, "ajan olsam bile bana nasıl işkence yaparsınız" demiştim. onlar da bu durumu kapatıp tekrar "bizimle ol" diyorlardı. onların bu kadar pişkin olmalarına şaşırıyordum. ama ılımlı bir politika izlemeliydim. çünkü oradan sağ olarak çıkmanın yolu buydu. daha nceleri onlara sık sık "zaten sağ bırakamazsınız, aksi takdirde işkence yaptığınızı açıklarım, bu da sizin işinize gelmez" diyordum. asıl çekindikleri nokta buydu. bana çok zor da gelse, ılımlı bir tablo çizmeye karar verdim. onlara, yaşadıklarımı unutabileceğimi syledim. fakat içimde tarif edilemez bir fke vardı. ilımlı bir tablo çizmek zordu. ama mecburdum. tekrar, "yaşadıklarımı unutsam bile bu koğuşta yaşamam mümkün değil" dedim. onlar bırakamayacaklarını syleyip, beni ikna etmeye çalıştılar. tekrar ailemle grüştürmeye başladılar. yaklaşık 10 ay sonra tekrar ailemle grüştüm. kitap ve sigara verdiler. gzaltı kalkmamıştı ama oldukça ılımlıydılar. benim tek düşüncem, fkemi ve kinimi hissettirmeden oradan çıkabilmekti. bir gün geldiler. sabah ve hürriyet gazeteleri'nde çıkan haberleri gsterip haberi yalanlayan bir yazı yazmamı istediler. aslında haber doğruydu. gzaltında olduğumu ve rgüt tarafından infaz edilmeyi beklediğimi yazıyordu. benimle birlikte birkaç insana daha ilişkin bir haber vardı. rgütün amacı yaptığı işkenceyi gizlemek, haberi yalanlamaktı. belli ki diğer insanları yumuşatmışlardı. çünkü raziye katırcı'nın gzaltısı sona ermişti. gerçi o fiziki anlamda işkenceli bir sorgu süreci yaşamamıştı. fakat gzaltındaydı. benim yumuşamayacağımı düşünüyorlardı. tekrar tekrar kendileri ile birlikte olmamı istediler. ben "koğuşta yaşadığım süreçten sonra mümkün değil" diyor ve uygun bir tarzda reddediyordum. en son "bayrampaşa zel tip'te kalırsan bırakırız" dediler. kabul eder gibi gründüm. 21 kasım'da beni bu koşulla serbest bıraktılar. ben savcı ile grüşünce durumu iyice kavradım. sıkışmışlardı ve mecburlardı bırakmaya. aynı gün savcıya "rgütçülerin olmadığı bir cezaevine gitmek istiyorum, bir gün dahi burada kalamam" dedim. yardımcı oldu. kırklareli'ye gitmem için ring ayarlandı. asla sağ olarak çıkamayacağımı düşündüğüm cezaevinin bahçesine gittik. bayrampaşa cezaevi'nin bahçesi gzüme çok geniş, büyük geldi. kafamda onlarca düşünceyle, kapısı açık ringe baktım... ringe bindiğim andan itibaren benim için yeni bir sayfa açılacaktı. ama bu yaşadıklarımı mrüm boyunca hiç unutmayacaktım. bayrampaşa'da acılarla dolu 1,5 yıl geçirmiştim. gerçekleri ğrenmiştim. şimdi ringe attığım adımla eski sayfayı kapayacak, güzel olan yeni sayfayı açacaktım. bu iğrenç yüzlerden, işkencelerden, kabuslardan, hayallerden, acılardan ve ikiyüzlülükten kurtulmuştum. ama izlerini hayatım boyunca üzerimde taşıyacaktım. ve kaderimi bundan sonra bir terr rgütü değil, kendim belirleyecektim. semra duyarben semra duyar1973 yılında istanbul'da doğdum. ilk ve orta ğrenimimi tamamladıktan sonra, lise dnemimde rgütle tanıştım ve renimimiğ yarım bıraktım. rgüte katılışımda ekonomik, sosyal, kültürel ve ailevi nedenlerin yanında, kendim ve insanlık için birşeyler yapma isteim varğdı. buna rağmen; rgüte girdiğim dnem, henüz politikadan, siyasetten anlamayacak kadar küçük yaştaydım. belli bir olgunluğa erişince rgütün ideoloji, amaç ve yntemleri noktasında çelişkilerim yoğunlaştı. tutuklanma sürecimde, rgütü bırakmak istediğimi sylediğim andan itibaren yaşadığım 1,5 yıllık işkence süreci, aslında yaşamımda dnüm noktası oldu. varolan çelişkilerin derinleşmesine ve yeni bir kararla, yeni bir sayfa açmama neden oldu. yaşadığım sıkıntılı sürecin etkilerini üzerimden atıp, rgüt içinde yaşadığım süreci kafamda sıfırladım. aslında bunları uzun uzadıya yazmama gerek yok. nemli olan yaşama yeniden tutkuyla, yanlışlarımla olgunlaşarak başlamamdı. yeni hayatım cezaevinde eşimle tanışmamla bir boyut ve anlam kazandı. eşimle yeni tanıştığım dnemlerde, eşimin tanınmış bir itirafçı olmasından kaynaklı yoğun eleştiri ve tepkilerle karşılaştım. eleştirilerin, eşimin tanınmış bir itirafçı ynünde olması ve bu nedenle kaygılar içermesi sakat bir mantıktı bana gre. çünkü sevgide bylesi hesapların olması doğru değildi. eşim de, benim gibi yüce erdemlerin teorisi ile rgüte katılmış, rgüt içerisinde cirit atan pislikleri grünce bunu elinin tersi ile itmiş ve yeni bir yaşam umudu ile vicdani muhasebesini de yaparak teslim olmuştu. tüm eleştiri, tepki ve kaygılara rağmen, eksiklerimizi doldurabilir, fazlalıklarımızı trpüleyebiliriz dedik ve sadece kendimiz için, kendimiz adına, kendimiz karar vererek evlendik. bu zor koşullarda sevginin yanısıra acıları da yaşadık elbette. sonra hayatımın ikinci rengi doğdu. bebeğimiz. henüz 30 günlük bir bebekti ve aldığı her nefeste yaşamı tanımaya çalışıyordu. 30 günlükken babası ldürüldü. belki benim çocuğumla aynı kaderi paylaşan yüzlerce bebek var. ama genel anlamda itirafçılığa, zelinde eşimin tanınmış bir itirafçı olmasından kaynaklı nyargıların, çocuğumuza ileriki yaşamında yansıması, benim için bie endişe olarak hep varolacak. ben şimdi bir anneyim ve sorumluluğunu aldığım, bir hayat, bir insan. bu çok ağır bir sorumluluk. çünkü, ona verebileceğim, ya da vermekte eksik kalacağım herşey onun ileriki yaşamını etkileyecek. bir anne olarak onun manevi dünyasını sarıp, sarmalarsam, ileride yaşamın zorlukları karşısında eminim ki doğru durabilmeyi ğrenecektir. yukarıda ifade ettiğim gibi, ekonomik, sosyal, kültürel nedenlerin yanısıra, ailevi nedenler de beni rgüte sürükleyen durumdu. bir manevi boşluk. belki bu doldurulmuş olsaydı ben de hayat karşısında doğru kararlar alarak, insana ve insanlık adına birşeyler yapma isteğimi doğru bir şekilde yapabilirdim. nce kendime, sonra aileme ve daha sonra topluma faydalı olabilirdim. şimdi ben bir çocuk yetiştiriyorum. fakat benim koşullarım daha farklı. bir cezaevi ortamındayım ve 24 saat beraberiz. zaman zaman duygusallaşıyor, üzülüyor ve fkeleniyorum. bunları en aza indirgeyerek yansıtma çabasındayım. ç ünkü üzüntümü, sıkıntılarımı ona yansıttığımda belki babasızlığı daha derin hisseder, belki kendine güvensiz olur, belki onun manevi dünyasında tahribatlara yol açar. yine cezaevinde tek yaşasaydım odamı bir ev ortamına dnüştürmek için çaba sarfetmeyebilirdim. bunlar ince ayrıntılar gibi grünebilir ama oyuncakların ya da benzeri süs eşyalarının onun grebileceği bir yerde olmasına zen gsterme çabam, onu ranzadan, betondan, parmaklıklardan daha uzak tutmak için. ince ayrıntıları düşünmemin nedeni, kendisini daha sıcak bir ortamda hissetmesini sağlamaya çalışmak. burası cezaevi ve 30-40 insan var. bu da, 30-40 değişik kültür anlamına geliyor. koğuş kısmında zaman zaman tartışmalar, kavgalar vs. oluyor. duyurmamaya, ya da oradaysam uzaklaştırmaya ç alışıyorum. çünkü, ileride yüksek sesin, tartışmaların, belki onda hırçın, asi, isyankar bir yapıya bürünmesine neden olabilir diye düşünüyorum. bunlar nemsiz noktalar gibi grünse de, nemli aslında. her anne gibi ben de çocuğumu seviyorum ve onu sevgi ile büyütmeye ç alışıyorum. ıyi bir anne olmak istiyorum. ileride onun da sevgi ile çocuklar büyütmesi ve mutlu olması, ancak alabileceği sevgi ve şefkate bağlı bence. yine kendisine zgüveni olan, arayıştan uzak bir kişilik sergilemesi de buna bağlı. zcesi; bir insanın gelecekte kendisine, ailesine ve topluma yararlı ya da zararlı olması, ailesinin ona verdikleri ya da veremedikleri ile paraleldir. itirafçilarrgütün içerisinde aktif faaliyet yürüttüğüm dnemde itirafçılığa ilişkin, rgütün ve farklı çevrelerin bakış açısını asgari olarak biliyordum. ancak bugünkü konumum gereği, bu konu beni daha yakından ilgilendirdiğinden daha fazla bu konuya eğilme gereği duydum. rgütler, itirafçılığı en fazla karalama gereği duyan ve anti propagandasını yapan çevrelerin başında geliyor. demokrat kesim ise, bugüne kadar ortaya konan itirafçılık imajına ve konumlarına gre, itirafçılığa karşıt bir tutum takınıyorlar. kamuoyunda ise, genel olarak rgütlerin anti-propagandası ve demokrat çevrenin itirafılığaç ve itirafçılara karşıt tutumundan dolayı olumsuz imaja sahip. bugüne kadar itirafçılar, vuran-kıran bir canavarlarmış gibi lanse edilmiş ve onursuz, kişiliksiz gibi gsterilmeye çalışılmış. bu ynde bir kanının oluşması için başta rgütler olmak üzere bazı çevreler ellerinden geleni yapmaya çalışmışlardır. kimse insanların neden itirafçı olduğunu araştırmamış ve itirafçılık konusu üzerine eğilme gereği duymamışlardır. itirafçılar gerçekten de toplumdaki bir çok kesime gre en zor durumda olan insanlardır. birincisi, genel olumsuz imajdan dolayı nyargıları gğüslemek durumundadır; ikincisi, bir misyondur itirafçılık. şyleki; ya itirafçı olarak sadece pişmanım diyeceksin, ya da vicdani rahatlığın için acılarla edindiğin deneyimleri başkalarının yaşamaması için nyargı ve beraberinde yanlızlığı gğüsleyerek, misyonunun gereğini hiçbir çıkar gzetmeden yerine getireceksin. doğru olan bu misyonu gğüslemeyi gze almaktır. acı olan ise, nyargıların varolmasıdır. unutulmamalıdır ki, itirafçılar siyasal olarak verdiklerini düşündükleri mücadele ve bu mücadele yntemlerine karşı çıkarak, kendini yenilemiş, bir çoklarının yaptıkları gibi ikiyüzlüce başıma birşey gelir düşüncesiyle davranmak yerine tercihlerini yüreklice yapmışlardır. bir kenarda durmaya çalışmamışlar, konumunun gereğini yerine getirmişlerdir. ıtirafçılar artık kendilerini ait hissetmedikleri bir rgütün cezasını yattıktan sonra, dışarıda sıradan bir insan gibi yaşama şansına sahip değiller. gelecek kaygısı, zorluklar onları bekliyor. bununla birlikte, kendi yaşadıkları zorlukları başkalarının yaşamaması için ellerinden geleni yapmaya çalışmaları, en azından bu gerçeklikten toplumu haberdar etmek gibi bir sorumlulukları var. haklarındaki olumsuz imaja rağmen, kendilerini ifade edebilecekleri platformdan da yoksunlar. tüm dileğim, nyargıların kırılması ve itirafçılarında kendilerini ifade edebilmeleridir. semra duyarhttp://beatfiltering.com/...2ccca89895152a1e0f2919540

düşük IQ sebebiyle anlaşılamayan mesajımı editliyorum inspired by love and guided by knowledge