: Bunlar alıntı mı kendin mi yazıyorsun? Kendi yazılarım. Facebook profilimi kapattığım için burada paylaşmayı uygun buldum. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

: iyi güzel yazıyorsun da, sokaktaki 10 kişiden 9'unun ağzından çıkabilecek "kıymetini bil" szünden bu kadar ibret almanı anlamadım. dekorasyoncusun, mesai yapmışsın, yorgunsun. byle bir durumun ne gibi kıymeti var ki? hayır. kalkıp kafana sık da demiyorum; ama realist olmak gerek. o adamın hayatı pişmanlık, tembellik ve başarısızlıklarla dolu ki o yaşta bile limonculuk yapıyor ve daha iyi durumdaki sana ğüt veriyor. daha ktü durumdaki bir adamda o limoncuya nasihatta bulunabilir. bu hiyerarşinin sonu yok. o yüzden limoncu, yancı yada bilge balıkçıdan değilde başarılı insanlardan ibret almak gerek. neyse fazla kıllık yapmadan konuyla ilintili bir karikatür şeyedeyim. Konuya bakış açılarımız çok farklı. Ben fazla mesaiden sıkılmış, bezmiş bir genci işledim. Limoncu o yaşına ve işinin berbatlığına rağmen azim doluydu. Yani final blümünde nasihattan te, üzerime çken o yorgunluğun gerçek bi beden bitaplığı değilde, ruhani bir miskinlik olduğunu anlatıyorum. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

Acele etmeseydin keşke hepsini birden paylaşmak yerine tek tek paylaşsaydın byle ard arda açılınca piç olur yazdıkların biraz. Adalet dolu dünya, merhamet dolu dünyadan daha büyüktür. | Kuşandık sarı laciyi, Saraçoğlu yokuşlarında...

iyi güzel yazıyorsun da, sokaktaki 10 kişiden 9'unun ağzından çıkabilecek "kıymetini bil" szünden bu kadar ibret almanı anlamadım. dekorasyoncusun, mesai yapmışsın, yorgunsun. byle bir durumun ne gibi kıymeti var ki? hayır. kalkıp kafana sık da demiyorum; ama realist olmak gerek. o adamın hayatı pişmanlık, tembellik ve başarısızlıklarla dolu ki o yaşta bile limonculuk yapıyor ve daha iyi durumdaki sana ğüt veriyor. daha ktü durumdaki bir adamda o limoncuya nasihatta bulunabilir. bu hiyerarşinin sonu yok. o yüzden limoncu, yancı yada bilge balıkçıdan değilde başarılı insanlardan ibret almak gerek. neyse fazla kıllık yapmadan konuyla ilintili bir karikatür şeyedeyim.

: Acele etmeseydin keşke hepsini birden paylaşmak yerine tek tek paylaşsaydın byle ard arda açılınca piç olur yazdıkların biraz. :| haklısın. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

Sizede minibüsler biraz gizemli gelmiyor mu? Tüm meraklarımın ilgi odağı oldu şu sıralar. Hemen nyargılarınızı salmayın üzerime! Dertleşiyorum sadece... Malumunuz, insanlar hakkında iç açıcı düşüncelerim yok. Ama merak etmiyor da değilim. Merak dedim ya hani. Merak etmekle bitmiyor tabiki. Bende peşinden gittim bu düşüncenin ve minibüs insanlarını grdüm. Anlayın işte, asıl insanları. İlk bakışta yapmacık olanı, samimisi, çirkefi, uyuzu, abazası... Anlayacağınız ne ararsan var! Tek tek yaklaşılsa her hayata, bin anı çıkar 2 durak arasında. Günlerden cumartesi ve ben yine işten geç çıkmış, herzamanki bitkinliğimle dost olmuş ilerliyorum. Bu dostluğun pekiştiği yere, minibüse vardığımda ise herzaman tercih ettiğim yer, yani en arka uzun kolduğun kapı tarafındaki kşeye büzüşüyorum. Orta yaşını omzuna almış, elinde limon sattığı tezgahı ile bir amca-bey biniveriyor minibüse... Ardında meslektaşı. Harıl gürül sürüp giden sohbetin içine, '' Selamun aleyküm amca'' diyerek dalıverdim. ''Aleykum selam delikanlı'' diyerek koltuklarımı kabarttı. Mahçup bi gülümseyişle birlikte ismimi zikrettim. Oda kendininkini. Sohbetin giriş evresi son buluyor ki şükür, giriyorum merak ettiklerim blümüne. ''Nasıl doyuyor amca karnın bu limon tezgahı ile?''. Meslektaşı hemen atılıyor. ''Hava yağacak gibi değil mi? Şemsiyem vardı benim, onu satalım mı?'' diyor amcabeye ve bıyık altından sırıtıyor manidar bir şekilde. Bunun üzerine amcanın szleri tüm merakımı gidermeye yetiyor. '' Limon satmak deyip geçme delikanlı, biz ticaret yapıyoruz. Kazanılan paranın en tatlısı, bu paradır işte ''. Tüm o yorgunluğum, gevşekliğim ve savsaklığım yok oldu. Bir insan tanımıştım az nce, paraya değil işine saygı duyan! Duygulanmakla sevinmek arasında gidip gelirken, ''sen ne iş yaparsın delikanlı'' dedi. ''İnşaat işi işte, dış dekorasyon'' dedim. Şu arabalara takılan kafa sallayan kpek kuklaları gibi salladı kafasını, '' kıymetini bil'' dedi. Durdum, gzlerimi dikip baktım sadece... Çünkü o an kelimelerin kifayetsiz kaldığı andı işte. Anı yaşamaya çalışırken, değer vermeyi unuttuğumu farkettim ben. Bir minibüs insanından, hayat dersi aldım ben... Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

Bunlar alıntı mı kendin mi yazıyorsun? Adalet dolu dünya, merhamet dolu dünyadan daha büyüktür. | Kuşandık sarı laciyi, Saraçoğlu yokuşlarında...