Bir Ulus'un kaderini belirleyen savaş.. İnsan tarihini bilmese dahi hisseder tüyleri diken diken olur. Yaşamın bu kadar kıyısında bu kadar uzağında ayrılığın ve gzleri dolarcasına savaşmak.. Her geçen günün ardından selamlaşmak düşmanla her selama bir kurşun yemek her bakışa bir sevgili düşünmek, bir sevgiyi yaşamak.. Akan her damla gzyaşı neyi geri getirir.. Bir Ulus o damlarda boğuldu bir ulus Çanakkale'den yaratıldı. Kalbimin ve ruhumun hükmettiği tek şey vardır. Ya İstiklal Ya lüm! Kimse sana zgürlük veremez. Kimse sana eşitlik veya adalet veya başka birşey veremez. Eğer adamsan, sen alırsın. 8mm@tahribat.com

uzun zamandır gitmeyi en çok istediğim toprağını yüzüme gzüme sürmeyi murad ettiğim ikinci yerdir. Allah nasip etsinde gideyim çocuklarımın aklı erse diye dua ediyorum. O ateşi yandığı ocakta gstermek istiyorum. tahribat.com/murid/tugrulbaba

Benim sunum konumdu 57. Alay çok nemli ve etkileyici bir mazisi var. Ne geçmiş vardır ne gelecek sonsuz bir "şimdi" vardır hiç bitmeyecek.

: araplar çanakkalede de gstermiş araplıklarını. şerefsizler. yazı güzelmiş xtlan sağolasın Canakkale komutanlarinin hatiralarini okusaniz Ataturk'un Fahrettin Altay'in vs son arapa kadar kesersiniz demek ki :) arap iste soylenecek laf cok ama; soylemeye araplar icin vakit harcama gerek yok... "Toros dağlarının tepelerinde tek bir Türkmen evinin bacası tüter halde kalmış ise, ben bu milletten umudumu kesmem, bayrağımı gğsüme sarar, milletimin istiklali uğruna lürüm. Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK"

sağol paylaşım için.. nihat baba yazmış gene.. dünya tarihini değiştiren bir savaşın belgeselden teye geçebilmiş bir yapıtı rneğin bir sinema filmi yokkenamerikalılar sağolsun alamadıkları vietnam'ı bile ezberlettiler bizlere.. teşekkürler amerika, teşekkürler amerikan kpekleri... .

Çanakkale bir devrin battığı yerdir... Oraya gidenler bilir en acı olanı ve beni ağlatıp kahreden nokta, bizim şehitiklerimizde hiç askerimizin yatmıyor olması, hepsi basarak geçtiğimiz topraklar altında... Onların hepsini bulup koyamayız diye temsili şehitlikler yapılmıs, basmaya kıyamıyor insan. Umarım tüm tahribatça gideriz oraya... Dur yolcu! Bilmeden gelip bastığın Bu toprak, bir devrin battığı yerdir. Eğil de kulak ver bu sessiz yığın Bir vatan kalbinin attığı yerdir. ... .

araplar çanakkalede de gstermiş araplıklarını. şerefsizler. yazı güzelmiş xtlan sağolasın... sorcerer & musket...

nihat genç yazmış zaten ben kendisini her zaman skytürkte izlerim sizlere neririm. çanakkaleye gittiğimde ayaklarımı yere koka korka basmışımdır ama gel grki o geziyle gittiğimizde hala orada gülüp koşan eğlenen nerde olduğunu bilmeden umarsızca taşkın haraketler yapan insanlar grmek beni ylesine derinden etkiledi. bu memlekette gururlanmak çok kolay, çok zor. bu insanları grdükçe ey atalarım kanlarınızı boşunamı dktünüz diyorum bir yandanda kahramanlıklarını okuyup dinleyip gururdan gzümden yaşlar geliyor. lütfen sadece lafta bağlı kalmayalım hal ve hareketklerimizdede bunu belli edelim. Türk gençliğinden tek bir ricamdır bu. Demiri demirle dvdüler; biri sıcak biri soğuktu, İnsanı insanla kırdılar; biri aç biri toktu. Pir Sultan Abdal

Çanakkale Savaşları üstüne onlarca komutanın ayrıntılı hatıraları elli yıldır nümüzde dururken, Çanakkale üzerine bir film ve bir tiyatro yapılmayışı, utancımızdır. Tarihimizin en eşsiz sayfasını oluşturan 57. Alay'ın isminin tek bir sokak ve caddeye verilmeyişi de ayrı bir utanç. Kvai Kprüsü ve benzer II. Dünya filmlerini bin defa seyreden gençlerimiz, dünya tarihinin en eşitsiz ve en eşsiz Çanakkale Savaşı'nı kulaktan dolma bilgilerle geçiştirir. Oysa hepimiz bu savaşı avcumuzun içi gibi bilmeliyiz. Bu trajedilerin en büyüğünü dnüp dnüp anlatmak, vatan ve insanlık grevidir. Avcumuzun içi gibi. Sol elimiz, Gelibolu olsun. Sol avuç ayamızı açalım. Serçe parmağımız kıyısı Saroz Krfezi'ne açılan Arıburnu olsun. Başparmağımız Çanakkale Boğazı. Avucumuzun ortasında büyük çizgiler, dereler, Arıburnu'na dkülen, Ağıl deresi, Çatlak Deresi, Sazlı dere. Başparmağımızın en yüksek yeri Kocaçimen. Onun altı, dik bayır Conkbayırı, onun da altı Şahinsırtı tepesi. Bileğinizde nabzın attığı yer Anafartalar olsun. Avcunuzun içindeki tepelerin, yerlerin isimleri yoktu, savaş sırasında haritalar çıkartılırken verildi: Süngübayırı, Topçutepesi, Kanlısırt.. Korkuderesi, Domuzderesi, Kemalyeri.. Ve parmakuçlarınızdaki sahil Seddülbahir, Gelibolu'nun tam ucu. Parmakaralarında Azmak deresi, Kozlar çayırı, Suvak kuyusu.. Bu küçük bir avuç harita üstünde tam 950 bin kişi savaştı. Bu arazi, tamamen fundalık, çalılık, engebeli, çukurlarla dolu. Değil savaşmak yürümek mümkün değil. Düşman komutanları hatıralarında, 'Haritasız, barış zamanında dahi yürünemez. Karmakarışık, çapraşık, çukurlarla, tehlikelerle dolu, dikenli otlarla kaplı' diye yazmakta! Kara savaşları 25 Nisan 1915'te başladı, tam sekiz ay sürdü. Savaşın ilk drt günü verilen muharebelerin şiddeti tüm sekiz aya bedel. Düşmanı ilk karşılayan 27. Alay'ın komutanı Şefik Aker'dir, ardından 57. Alay'dır, komutanı Mustafa Kemal'dir, sol yanına takviye gelen alayın adı ise 77. Alay'dır. Sekiz ay boyunca onlarca alayımız, fırkamız, komutanımız kahramanca savaştı, herbirini anlatmak kitaplar doldurur, bu üç alayımızın zelliği, düşmanı ilk karşılamaları ve durdurmaları! Bir manga dokuz kişiden oluşur. Dokuz manga bir takım demek... Bir blük, üç takımdan oluşur. Düşmanın ilk çıkartması drtbin askerdir, bu drtbin askere karşı nce, sadece iki takım asker savaşmıştır. Yani arkadan 27. Alay gelene kadar otuz-kırk kişi düşmanı oyaladı... Drtbin kişiye karşı otuz kişi... Tarih kitapları bu birkaç manga askerin kahramanlığını ayrıntılarıyla yazmakta. Mesela bir çavuşumuz, omuzundan vuruldu, devam etti, diğer omzundan vuruldu, yine devam etti, bir bacağından vuruldu, yine devam etti... Savaşın stratejisi basittir, Arıburnu'na gelen dünyanın gelmiş geçmiş en büyük en kalabalık zırhlı gemileri, nce Şahin Sırtı'na, hemen üstüne Conkbayırı'na tırmanıp, sonra, boğaza hakim tepe Kocaçimen'i ele geçirince, Çanakkale'den düşman gemileri rahatlıkla geçebilecek. Ancak, düşmanın hangi sahilden çıkartma yapacağı, komutanlar arasında bugüne kadar süren tartışmalar yarattı. Düşman, Gelibolu'nun ucu Seddülbahir'den de çıkabilir, Arıburnu'ndan da, gstermelik olarak Anadolu kıyısına asker çıkarabilir! Bu tereddüt düşmanın sahile çıkar çıkmaz vurulması hazırlığını karıştırmıştır! Her alayımızda sadece bir makinelitüfek takımı var ve bu makinelitüfeklerin geri çevirme mekanizmaları yoktu. İlk günlerde düşman ndeyken sakıncası yoktu, ama sonraki günler bu makinelitüfekler işe yaramadı. Askerlerimizin sırt çantaları bu çukurlarla dolu arazide çok yük olmuştur. Yemekleri, kazma kürek takımı dışındaki yükleri atılınca askerler hafifleyip, yükten kurtulmanın sevinciyle bayram yapmakta. Çünkü bu arazide yürümek, savaştan daha yorucu! 19. yüzyılda tüm dünyayı smürgeleştirip, uçsuz bucaksız kle ve maden kaynaklarına ulaşan İngilizler, dünyanın en büyük savaş gemilerine sahip. Açıkta demirlemiş yüzlerce gemi, laz askerler, kıyıda henüz savaştan habersiz horon tepmekte... Okumuş, bilgili, genç teğmen, askerlere, 'Düşman açıkta, siz burada horon tepiyorsunuz', der, 'O gemiler asker dolu, hepsinde azrail gibi toplar var', der. Laz asker: 'Korkma komutanım, Allah'tan büyük değiller ya' diye cevap verir. Bu inanılmaz toplara, yüksekten keşif yapan balonlara, bomba atan ve yine keşif yapan yüzlerce teyyaresine karşılık, Türklerin bir topçu cephanesi fabrikası yoktu. İstanbul'da Yüzbaşı Piepen topçu cephanesi fabrikası kurulmuştu. Ama hikaye. Yirmi toptan ancak biri patlıyor. Yine de komutanlar, boş mermileri manevra topu gibi atıyor, askerlere psikolojik destek için. Piyadeler, 'topçular bizi destekliyor' sansın diye. Topların boş seslerini kullanıyor. Bugün dahi komutanlar, arkalarına topçu desteği alamadıklarını kahırla anlatıyor. Elimizde Bulgar cephanesinden kaptığımız birkaç top! Bir de komutanların hatıralarında naklettiği, hepsi bir alem, Fatih zamanından kalma toplar. Şimdi Avustralya'da Gelibolu müzesindeki bir topun hikayesi ilginçtir. Bu bilgileri komutanlarımızın hatıralarından aldılar. 'Ey ziyaretçi, nünden geçmekte olduğun top, Türkler'in 1. Dünya Savaşı'nda ne kadar zaruret içinde olduğunu gsterir. Çünkü bu topu Türkler, Kafkasya cephesinden Süveyş'e sürmüş, Süveyş'ten Çanakkale'ye, biz de bu topu Çanakkale'den Avustralya'ya getirdik!'... Üstelik, yine komutan hatıralarında, bu topun da arızalı olduğu sylenir. İngilizler Arıburnu'na yaptıkları çıkarmayı yıllar boyu milli bir bayram gibi 'andılar'.. İngiliz komutanlar hatıralarında askerlerine 'kahramanlık' payını bol keseden biçti... Mesela bir İngiliz komutan, 'O gün Conkbayırı tepesindeki makinelitüfeği ele geçirdik', diye yazıyor. Bizim komutanlarımız, bu hatıraları okuyunca, hatıralarını yeniden yazmaya başlıyor: 'Ele geçirdikleri o makinelitüfeği iki saat sonra ellerinden aldığımızı neden yazmıyorlar' diye... Daha ilk gün, düşman, Arıburnu'ndan karaya çıkınca, hemen harekete geçen düşmanı gğüs gğüse karşılayan 27. Alay'ın komutanı Şefik Aker'dir. Ardından ona yetişmeye çalışan 57. Alay'ın komutanı Mustafa Kemal'dir. Hem Şefik Aker, hem Mustafa Kemal, komutanları Enver Paşa ve Limon Von Sanders tarafından eleştirildi. Oysa hem Şefik Aker, hem Mustafa Kemal, silahsız, bombasız, topsuz, alayına sürekli cesaret ve yiğitlik telkin ederek, onları, çıplak bir boğazlamaya sürüklemekte, eşsiz nutuklar atmakta. Türk tarihine geçen: 'Size lmeyi emrediyorum, sizler lürken arkadan birliklerinizin yetişmesi için zaman kazanacaksınız' nutku, 57. Alay'a sylenmiştir. Avustralya Gelibolu müzesinde sergilenen bir sancağımızın nünde şu bilgiler var: 'Ey ziyaretçi, nünden geçmekte olduğun sancak, dünya müzelerinin en nadir eseridir. Gelibolu'dan getirilmiştir. Son askerin altında cansız yattığı bir ağaç dalında asılı bulunmuştur!' Mermileri bittikten sonra elleriyle ve süngüleriyle gırtlak gırtlağa savaşan bu alayımızın tümü şehit olmuştur.. Şefik Aker Paşa, Cemil Conk Paşa, Fahrettin Altay Paşa, Selahattin Adil Paşa ve Mustafa Kemal gibi daha nicelerinin hatıralarında Şahin Sırtı, Conkbayırı ve Kocaçimen muharebelerinde bu alaylarımızın kahramanlığı ayrıntılarıyla ve çok dokunaklı işlenir! Topu, tüfeği, mermisi kalmayan, arkadan takviye alması imkansız, süngüsüyle düşman üzerine çullanmaktan başka hiçbir şansı kalmayan kahraman Şefik Aker ve Mustafa Kemal'in çaresizlikle askerlerine sabah akşam nutuk çekmesi... Onlara yalınkılıç, yumruk yumruğa kavgadan başka şansları olmadığını anlatması... Türk milletini... Fakru zaruretleri... Anadolu'yu... Yetimleri, ksüzleri, yokluğu, açlığı anlatması... Düşmanları anlatması... Silahsız askeri, yumruklarıyla, dünyanın en büyük mekanize birlikleri üstüne sürüklemeleri, dünya savaş tarihinde eşine bir daha rastlanmayacak, olağanüstü, masalsıdır! Daha ilk gün düşmana yumrukları ve süngüleriyle çullanan 27. Alay'ın komutanı Şefik Aker ve ardından yetişen 57. Alay'ın komutanı Mustafa Kemal'in savaş tarihindeki tartışmaları sürmekte, çünkü, Enver Paşa ve Limon Von Sanders, ilk gün ani kararlarla büyük kayıplar verildiğini düşünürler. Şefik Aker'in iddiası, 'Acil ve ani kararla düşmanın nü kesilmeseydi, savaş başlamadan Çanakkale düşecekti', der. Ve birçok komutan hatıralarında, bu ilk drt gün içinde 27. ve 57. Alay'ın ani kararını destekler. Ayrıca, Şefik Aker ve Mustafa Kemal'in ani karar vermek zorunda kalması, arkadaki birliklerden hiç haber alınamamasıdır. Enver Paşa cepheyi ziyaretinde bu yüzden Mustafa Kemal'in yanına uğramaz. Mustafa Kemal işte o gün Enver Paşa'ya küser. Savaşın sonraki aylarında Mustafa Kemal, arkadaki, Anafartalar'a tayin edilir. O günlerin Time dergisi, Çanakkale Savaşı'na muhabir gnderir ve savaşı 'kavimler savaşı' olarak niteler. Çünkü İngilizler'in yanında, İskoçyalılar, İrlandalılar, Avusturyalılar, Yeni Zelandalılar, Gurkaslar, Çığlar, Pencabiler, Fransızlar ve Senegalliler omuz omuza savaşıyordu. Bizim birliklerimiz, geçtiğimiz beş yıl içinde, Balkanlar'da, Süveyş'te savaşmış, çok yorgun, hepsi Yozgatlı, Çankırılı, Trabzonlu ve zellikle İstanbullu çocuklardı. İstanbul çok yakın olduğu için ve sürekli takviye birlik istendiği için, İstanbul'dan savaşa erkek gndermeyen tek hane kalmadı. Bir de birlikte savaşa girdiğimiz için yanımızda Almanlar'ın beşyüz kişilik sembolik kuvveti vardı. İlk günkü savaşların en trajik yanı, 27. ve 57. Alay'ı çaresiz bırakan, 27. Alay'ın solyanını korumakla grevli 77. Alay'ın çzülmesi ve savaş dışı kalmasıdır. 77. Alay korktu ve çalılıklara dağıldı. Sağa sola belirsiz ateş açıyor, hepsi başlarının çaresini düşünüyor. Kimi karın ağrısına tutulduğunu, kimi komutanını kaybettiğini bahane ediyor. Muharebenin en çetin safhasında 27. Alay'a takviye diye gelen 77. Alay, bir Arap birliğiydi. O kadar ruhsuzdu ki, cesed gmmek için verilen küçük aralarda keyifle nargile içiyorlardı. 77. Alay, ordumuzun tüm birliklerinde büyük hayalkırıklığı yarattı. Tüm komutanlarımız hatıralarında, bu Arap birliği yerine n cephede, yanımızda bir Türk birliği olsaydı, savaşın n cephesinde bu kadar ağır kayıplar verilmezdi, deniyor. Düşmanın Arıburnu mu, Seddülbahir mi, Saroz Krfezi'nden mi çıkartma yapacağı tartışması, komutanların arasını açtı, sinir krizi geçirip, aklını kaybeden komutanlarımız oldu. Çünkü, Arıburnu'na çıkarılan birlikler 'gstermelik' olabilir, bütün kuvvetleri Arıburnu'na çıkartma yapılıyor diye buraya yığmak da çok tehlikeli olabilirdi... Sonraki aylarda.. İngilizler 21 Ağustos'ta, tüm güçlerini toplayıp, büyük bir taarruza geçtiler. Bu taarruzda, İngiliz birlikleri içinde, İngiliz soylu ailelerinin en seçkin çocukları, hassa birliği, büyük kayıplar verince, İngilizler'in gzü korktu. Ve savaşı artık savunmaya, geri çekilmeye doğru düşünmeye başladılar. Sayısı hala tartışmalı, kırk, elli, yüz nakliye, savaş gemisi, aylarca İngiltere'ye, Londra'ya cesed taşıdı. Beşyüz bin asker çıkardılar sahile. Conkbayırı'na sürünerek çıkan beşyüz bin kertenkele. Hepsi grdü sonunda, neymiş, Çanakkale! Mustafa Kemal'in 57. Alay'ı ynettiği yerin adı Kemalyeri konuldu. Bugün toprağı kazın, havada birbirine çarpışıp kaynaşmış mermiler bulacaksınız. Birbirlerinin gırtlaklarına sarılmış iskeletler greceksiniz. Birbirinin kaburgasına süngü girmiş ve ikisi de karşılıklı dizçkmüş iskeletlerle karşılaşacaksınız. Boğaz boğaza, gırtlak gırtlağa byle bir savaşı tarih yazmaz. Komutanlarımız hatıralarında 'Kahramanlarımız, uçarak düşmana hücum ettiler' diye yazıyor ve peşinden şyle ekliyorlar: 'Buradaki uçarcası lafı bir benzetme değil, gerçekten uçtular. Conkbayırı tepesi uçurum, düşmanı kovalarken peşinden uçarak havada ldüler!'.. Yaralanmayan Türk komutanı yoktur, askerler savaştan düşmesin diye, hepsi gğüslerindeki şarapnel parçalarını askere gstermez. Sedyeyle gtürülen askerler, düşmanla biraz daha savaşamadım diye, kahırdan küfürler savuruyor. Kıpkırmızı sedye üstünde, yaralarından değil, savaştan geri kaldıkları için acıyla naralar atıyorlar. İşte o savaşın n cephesinde savaşan Avusturyalı Anzaclar, tam seksen sene, hiçbir sene sektirmeden, her yıldnümü, gemilerle yine Arıburnu sahiline geldiler. Conkbayırı tepesinde onları gazi dedelerimiz bekledi. Bu sefer süngüyle değil, kollarını açarak, sarılmak için birbirlerine koştular. İnsanoğlunun büyük trajedisine yazılmış, çok ağlamaklı sahnelerdir bunlar. Mustafa Kemal'in topraklarımıza gmülen Anzac şehitliğine yazdığı o meşhur: 'Onlar artık bizim evlatlarımızdır' kitabesi, edebi olarak çok güçlüdür. Düşman gemileri günlerce Conkbayırı sırtını bombalıyor. İngiliz komutanları çok haklı, bu kadar bombardımana tek bir otun, tek bir bceğin yaşaması mümkün değildi. Türk siperleri tamamen paramparça edildi. Yeniden siper kazmak vakit alıyor. Kazılsa da fazla derin kazılamıyor. Bu 'paramparça', büyük toplarla tamamen yerin altına gmülmüş siperlerden, Türk askerlerinin yerin altından fışkırıyor gibi yeniden savaşa koşması, herkesin aklını başından aldı. Gerçekten 'aklını' aldı, çünkü çok sonra, geride kalan askerlerimiz, şehidlerimizin, yeşil sarıklıların yanımızda savaştığı gibi bir yığın hikaye anlattı.. Bir yeşilsarıklı Türk birliği hikayesi, çok meşhurdur. Askerlerimiz siper için, şehid arkadaşlarının cesed bedenlerini kullanmakta. Türk askerleri, nündeki arkadaşının lüsüne, yanına ve soluna tahta koyup, üstüne birkaç kürekle toprak atıp, cesed yüksekliğinden sipere giriyor. Bir komutanımızın hatırası: 'Siperde atış yapan askerim, ikide bir doğrulup nündeki kumula toprak atıyor, ayağa kalktığında düşmana hedef oluyor, 'ne yapıyorsun' dedim. Asker, düşman mermilerinin len arkadaşının üstündeki toprağı boşaltıp, arkadaşının bacaklarını, karnını dışarda bıraktığını, yeniden üstüne toprak atmam gerekiyor, diye cevap verdi'... Komutanlarımız hatıralarında, 'İngilizler bizi, zavallı Hintliler, uyuşuk Çinliler, ilkel Etiyopyalılar gibi kolaylıkla esir alıp burnumuza kle halkası takacaklarını sanıyorlardı', diyor. Bu savaş, ordularımıza komutanlık yapan Limon Von Sanders'in ve birçok komutanımızın zetlediği gibi, çeliğe karşı, etin ve kemiğin savaşıydı. Mevziler sekiz ay, yüz-yüzelli metre mesafeye kadar düştü, ancak, savaşın bazı blümlerinde mevziler inanılmaz ama, beş metreye kadar düştü. Gemiler durmaksızın aylarca, bir ot, bir bcek kalması imkansız, gece gündüz dvüyor Şahinsırtı'nı, Conkbayırı'nı, Kocaçimen'i... Komutanımız atından iner inmez büyük bir top atışı parçalıyor atı, et parçaları, yüzüne çarpıyor, ya da, komutanımız haritası başındayken bir bombayla komuta ettiği blüğün tümü bir anda havaya uçuyor... Ya da, düşman lağımcıları, yerin altından, otomatik kazıcılarla, muhtemelen motorlarla, bizim mevzilerin gizlice tam altına kadar gelip dinamitliyorlar. Mevzilerimiz, üç-drt minare yüksekliğinde havaya uçuyor. Alıntı: Mustafa Kemal anlatıyor, birinci siperdekiler hiç kurtulamamacasına düşüp lüyor, arkalarında bekleyen ikinciler hemen siperlerine geçiyor, bir dakika sonra onlar da düşüyor, arkada bekleyenler, üç dakika sonra kendilerinin de ndekiler gibi leceğini biliyor ve koşar adım yerlerini alıyorlar, onlar da lüyor!.. Nihat GENC "Toros dağlarının tepelerinde tek bir Türkmen evinin bacası tüter halde kalmış ise, ben bu milletten umudumu kesmem, bayrağımı gğsüme sarar, milletimin istiklali uğruna lürüm. Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK"

nihat genç yazarda bu yazı okunmazmı bea... çok saolasın hocam şimdi kafedeyim eve gidince hemen okuyacam.. uçmayı bilmiyorsan ibnelik yapmayacaksın...

Evet ayıplarımızın sayısı bu olsada yine içim yanmayacak, bakın grünki ne dehşet bi savaştı o savaş, tüyleri ürperiyo insanın, ama bu günün gençliği naylonlaşmış sanki, bu günün büyükleride naylon, lider olur başımıza gide elin bushu ile fingirder, yada alaka etmeyen bi afrika liderinin ziyaretine gider memleket bu haldeyken adam dakika hesabı yapar be, Normandiya çıkarmasının filmleri, oyunları konu edildi her yerlere, ama gel gelelim, Tarihn kaydettiği en şiddetli savaşlarından biri olan Çanakalle Savaşı arkadaşlar ayıp çok hangi birini anlatacaksın. YAzıklar olsun bize mi desem kim bundan sorumlu kime yazıklar olsun. ben yine sanırım fıttıracam. Eline sağlık güzel bi konuyu oldukça net bi ayrıntı ile vermişsin. Net ortamı, tek tük de olsa iyi dostluklar sağlamışsa bile, vefasızlığı ile ünlüdür..!

: nihat genç yazmış zaten ben kendisini her zaman skytürkte izlerim sizlere neririm. çanakkaleye gittiğimde ayaklarımı yere koka korka basmışımdır ama gel grki o geziyle gittiğimizde hala orada gülüp koşan eğlenen nerde olduğunu bilmeden umarsızca taşkın haraketler yapan insanlar grmek beni ylesine derinden etkiledi. bu memlekette gururlanmak çok kolay, çok zor. bu insanları grdükçe ey atalarım kanlarınızı boşunamı dktünüz diyorum bir yandanda kahramanlıklarını okuyup dinleyip gururdan gzümden yaşlar geliyor. lütfen sadece lafta bağlı kalmayalım hal ve hareketklerimizdede bunu belli edelim. Türk gençliğinden tek bir ricamdır bu. bende sanırım ordaydım. 5. alay yürüyüşünden bahsediyorsundur? Bir dolu üniversite katılıyor askeri bir kamp ve ücretsiz. Bende bizim üniversite ile gittim.. ama çok şaşırdım sanki 57. alayı anma değildi de bir festivaldi rakın kok tarzı bişeydi. Milelt top oynuyo, manitlarıyla takılıyo falan filan.. Ama beni asıl dehşete düşüren kendisine ülkücü diyen insanların "bozkurt" işaretleriyle saygı duruşu yapıp istiklal marşı okumalarıydı. Oraya şehitlere saygı için değil, resmen siyasi propaganda için gelmişlerdi. ve daha sonra "Yallah bismillah allahuekber" diye bağırıyorlardı. Bi ara kendi aralarından bir ğrenciye "bozkurt kemal" diye tezahurat bile tuttular.. Çok acıydı çok, orada şehitlerimize saygıya geliyoruz ve siyasi propagandaya dnüşüyor.. Bundan sora asıl dumur olay o organizasyonu ordu ile ülkücülerin çoğunlukta olduğu okulların düzenlemiş olmasıydı. Biz gece çadırda yatmak yerine orman kenarına çektik mat ve battaniyelrimizi muhabbet ettik. O sırada kurtlar vadisi modunda 10-15 kişi geldi, etrafımızı sardılar. Bizim bir arkadaş "bir problem mi var?" dedi aralarından "reis" cengaver "herkes çadırına" dedi. Hayır filan dedik küfür etmeye başladı. Daha sonra 5 kişiyi bırakıp başka bi yere gitti. O sırada komutan ve askerler geldi. Kendisine ülkücü diyen bizden daha çok vatanını seven ler askerlere "kızlı erkekli oturuyorlar terbiyesizlik yapıyorlar!" dedi. Byle aptalca gerzekçe düşünülemez! ki aramızda sevgili olan dahi yoktu oturmuş muhabbet ediyorduk. Komutan bizi çekti "hiç bir yere kımıldamıyorsunuz. Buranın komutanı benim bu itler çok fazla dizi izleyip bu hallere geldiler, benim olduğum yerde kimse kimseye dayılanamaz dedi. Askerler bizim yanımızda olunca bize küfreden cengaver zür diledi ve siktip gittiler.. İşte biz insanlar bu kadar malız.. Fakat syleyin kardeşlerim; insanlığın bir ereği eksikse, eksik değil midir- bizzat kendisi de?

gidecek mürid kardeşlerime varsa imkanları bi rehber eşliinde gezmelerini neririm daha verimli olur inanın, manasına biraz daha vakıf olursunuz... all this pain is an illusion...

Duygulanmamak eldemi ya... Mükemmel yazılmış... Yazıdan ziyade, anlattığı içerik insanı etkiliyor... Ne Mutlu Türküm Diyene Diyebilmek Kadar Güzel Birşey Yok Şu anda :))) Sanıyorum kendi ataszümü yaptım, kaynak belirterek kullanabilirsiniz. 10.05.2013 tarihli google arama sonucu : Aradığınız - "herşeyin hayırlısı rampanın bayırlısı" - ile ilgili hiçbir arama sonucu mevcut değil. Not : Syleyeni belli olduğu için ataszü değil, zlüsz oluyormuş, dolayısı ile kendi zlüszümü yapmış oldum :)