Yalnızlık, sadece bu sessiz çığlıklarımın ismi. Bir boşluğa haykırmatı "neden" diye. Sadece bir karanlıkta, tek başınalık oyunuydu. Anonim şarkılar ve şiirler yazmaktı. Bir adı bile olmayan, ufak ve tatli bir çocuk gibiydi, sadece. VE şimdi bu yalnızlık, cehennem gibi acı çektirir oldu. Sessiz çığlıklarımı ve haykırışlarımı duyacak kimse olmadığı için, sadece gz yaşlarım vardı. Ve şimdi ğrendim işte, hiç kimsenin asla yalnız olmadığını ve sonsuza dek yalnız kalamıyacağını. Ama aslında çok güzeldi kendini yalnız hissetmek, sadece kendin için ağlamak dertlenmek. Ve şimdi, büyük bir kalabalık içinde koskoca bir yalnızlık yaşıyorum. Ee o zaman kim yanlışta, yalnızlık diye birşey yoksa, nedir bu büyük bir kalabalık içinde yaşadığım. Artık gzyaşlarımda yok. Ama yalnız değilmişim, yle diyorlar aslında. Peki bu yaşadığım ne? Yoksa Byle birşey, ama içindeysem bu batağın nedir bu? Peki olmayan birşeymiş, ama nasıl varolmuş? Neden bilmiyorum ama yalnız da kalamıyorum. Hiç varolmayan birşey için neden çabalamışız ki peki? Ve artık kurtulmak istiyorum bu boş çabalarımdan. Olmayan bir şey için uğraşmaktan. Bir el bekliyorum, bana uzanacak bir el, tek başınalığın gz yaşlarını silmemi sağlayacak bir mendil. Belki o zaman anlarım bu yalnızlığı. Belki o zaman duyarlar çığlıklarımı ve belki o zaman anlarlar anonim şarkıların bana ait olduğunu. Boş İşler Uzmanı..