Türk Edebiyatında en sevdiğim şairdir diyebilirim.. Acı veriyorsa geçmiş, geçmemiş demektir...

1606' doğduğu, 1679'da ya da 1689'da ldüğü sanılmaktadır. Yaşamı üstüne kesin bilgi yoktur. Bugüne değin yapılan inceleme ve araştırmalara gre 17. yy'da yaşamıştır. Nereli olduğu üstüne değişik grüşler ne sürülmüştür. Bazıları Kozan Dağı yakınındaki Bahçe ilçesinin Varsak kyünde doğduğunu sylerler. Gaziantep'in Barak Türkmenleri de, Kilis'in Musabeyli bucağında yaşayan Çavuşlu Türkmenleri de onu kendi aşiretlerinden sayarlar. Bir başka sylentiye gre Kozan'a bağlı Feke ilçesinin Gkçe kyündendir. Batı Anadolu'da yaşayan Karakeçili aşireti onu kendinden sayar. Mersin'in Silifke, Mut, Gülnar ilçelerinin kylerinde, o yreden olduğu ileri sürülür. Bir menkıbeye gre de Belgradlı olduğu sylenir. Bu kaynaklardan ve şiirlerinden edinilen bilgilerden çıkarılan, onun Çukurova'da doğup, yrenin Türkmen aşiretleri arasında yaşadığıdır. Adı bazı kaynaklarda Simayil, kendi şiirlerinden bazısında ise Halil ve Hasan olarak geçer. Akşehirli Hoca Hamdi Efendi'nin anılarına gre Karacaoğlan yetim büyüdü. Çirkin bir kızla evlendirilmek, babası gibi mür boyu askere alınmak korkusu ve o sıralarda Çukurova'da derebeyi olan Kazanoğulları ile arasının açılması sonucu genç yaşta gurbete çıktı. İki kız kardeşini de yanında gtürdüğünü, Bursa'ya, hatta İstanbul'a gittiğini belirten şiirleri vardır. Yine bu şiirlerinden anlaşıldığına gre, Bursa'da ev bark sahibi oldu, evlat acısı grdü. Anadolu'nun çeşitli illerini gezdiği, Rumeli'ye geçtiği, Mısır ve Trablus'a gittiği de sanılıyor. Yaşamının büyük bir blümünü Çukurova, Maraş, Gaziantep yrelerinde geçirdi. Doğum yeri gibi, lüm yeri de kesin olarak bilinmemektedir. Şiirlerinden, çok uzun yaşadığı anlaşılmaktadır. Hoca Hamdi Efendi'nin anılarına gre Maraş'taki Cezel Yaylası'nda doksan altı yaşında lmüştür. En son bulgulara gre ise mezarının İçel'in Mut ilçesinin Çukur kyündeki Karacaoğlan Tepesi denilen yerde olduğu sanılmaktadır. Karacaoğlan Osmanlı Devleti'nin iktisadi bunalımlar ve iç karışıklıklar içinde bulunduğu bir çağda yaşamıştır. Şiirinin kaynağını, doğup büyüdüğü gçebe toplumunun gelenekleri ve içinde yaşadığı, yurt edindiği doğa oluşturur. Güneydoğu Anadolu, Çukurova, Toroslar ve Gavurdağları yrelerinde yaşayan Türkmen aşiretlerinin yaşayış, duyuş ve düşünüş zellikleri, onun kişiliği ile birleşerek aşık edebiyatına yepyeni bir syleyiş getirir. Anadolu halkının 17. yy'da çektiği acılar, gçebe yaşantısının yoklukları, çileleri, çaresizlikleri, şiirinde yer almaz. Şiirlerindeki insana dnüklüğünün zünde belirgin olan tema doğa ve aşktır. Ayrılık, gurbet, sıla zlemi, lüm ise şiirinin bu bütünselliği içinde beliren başka temalardır. Duygulanışlarını gerçekçi biçimde dile getirir. Düşündüklerini açık, anlaşılır bir dille ortaya koyar. Acı, ayrılık, lüm temalarını işlediği şiirlerinde de bu zelliği gze çarpar. Düşten çok gerçeğe yaslanır. Çıkış noktası yaşanmışlıktır. Ona gre, kişi yaşadığı sürece yaşamdan alabileceklerini almalı, gnlünü dilediğince eğlendirmelidir. Yaşama sevincinin kaynağı güzele, sevgiliye ve doğaya olan tutkunluğudur. Güzelleri, yiğitleri ver, dert ortağı bildiği dağlara seslenir. Lirik syleyişinin zünde, halkının duyuş ve düşünüş zellikleri grülür. Gçebe yaşamının vazgeçilmez bir parçası olan doğa, onun şirinin başlıca temalarından biridir. Yaşadığı, gezip grdüğü yrelerin doğasını grkemli bir biçimde dile getirir. Dost, kardeş bildiği, sevgilisiyle eş grdüğü, iç içe yaşadığı bu doğa, onun için sadece bir mekan olmaktan tedir. Şiirinin başka nemli bir teması olan aşkın varoluşu, doğadaki benzetmelerle güzelleşir. Onunla yaşanan sevinç, onun getirdiği acı doğa ile paylaşılır. Sevgili, şiirinde doğanın ayrılmaz bir parçasıdır. Şiirlerinde yer yer sıla zlemi ve lüm temasına da rastlanır. Sevdiğinden, ilinden, obasından ayrı düşüşü zlemle dile getirir, yakınır. lüm de, ayrılık ve yoksullukla eş tuttuğu bir derttir. Doğa temasının yanı sıra şirinin asıl odak noktasını oluşturan aşk/sevgili kavramını, aşık şiirinin geleneksel kalıpları dışında bir syleyişle ele alır. Onun için sevgili, düşlenen, bin bir hayal ile var edilen, ulaşılmazlığın umutsuzluğuyla adına türküler yakılan bir varlık değildir; doğa ve insan ilişkileri içindedir. Onu, yaşamdan ve bu ilişkilerden soyutlamadan verir. İlk kez onun şiirinde sevgililerin adları sylenir: Elif, Anşa, Zeynep, Hürü, Dndü, Dne, Esma, Emine, Hatice... Karacaoğlan bunların kimine bir pınar başında su doldururken, kimine helkeleri omuzunda suya giderken, kimine de yayık yayıp halı dokurken grüp vurulmuştur. Gnlü bir güzel ile eylenmez, bir kişiye bağlanmaz. Uçarılık, onun duygu dünyasının şiirsel syleyişine yansıyan en belirgin yanıdır. Erotizm, şiirine sevmek ve sevişmek olgusuyla yansır. Kanlı-canlı sevgili, cinsellik motifleriyle daha da belirginleşir, şiirinde etkileyici bir biçimde yer eder. Onun sevgiye ve kadına bakış açısı, aşık şiirine yenilik getirir ve bu gelenek içinde etkileyici bir zellik taşır. Tanrı kavramı ve din teması şiirinde nemlice bir yer tutmasa bile, bu konudaki yaklaşımıyla da kendi şiir geleneğine yine değişik bir bakış açısı getirmiş ve sonraki kuşaklar üzerinde etkileyici ynlendirici olmuştur. Karacaoğlan yaşadığı çağda yetişmiş başka saz şairlerinin tersine, dil ve lçü bakımından Divan Edebiyatı'nın etkisinden uzak kalmıştır. Güneydoğu Anadolu insanının o çağdaki günlük konuşma diliyle yazmıştır. Kullandığı Arapça ve Farsça szcüklerin sayısı azdır. Yresel szcükleri ise yoğun bir biçimde kullanır. Deyimler ve benzetmelerle halk şiirinde kendine zgü bir şiir evreni kurmuştur. Bu da onun şiirine ayrı bir renk katar. Bu szcüklerin bir çoğunu halk dilinde yaşayan biçimiyle, sylenişlerini bozarak ya da anlamlarını değiştirerek kullanır. Karacaoğlan, halk şiirinin geleneksel yarım uyak düzenini ve yer yer de redifi kullanmıştır. Hece lçüsünün 11'li (6+5) ve 8'li (4+4) kalıplarıyla yazmıştır. Bazı şiirlerinde lçü uygunluğunu sağlamak için hece düşmelerine başvurduğu da grülür. Mecaz ve mazmunlara çokca başvurması, syleyişini etkili kılan nemli ğelerdir. Şiirsel syleyişinin nemli bir zelliği de, halk şiiri türü olan mani sylemeye yakın oluşudur. Koşmalar, semailer, varsağılar ve türküler şiirleri arasında nemlice yer tutar. Bunların her birinde açık, anlaşılır bir biçimde, içli ve zlü bir syleyiş birliği kurmuştur. Pir Sultan Abdal, Aşık Garip, Kroğlu, ksüz Dede, Kul Mehmet'ten etkilenmiş, şiirleriyle Aşık mer, Aşık Hasan, Aşık İsmail, Katibi, Kuloğlu, Gevheri gibi çağdaşı şairleri olduğu kadar 18. yy ve şairlerinden Dadaloğlu, Gündeşlioğlu, Beyoğlu, Deliboran'ı, 19. yy şairlerinden de Bayburtlu Zihni, Dertli, Seyrani, Zileli Talibi, Ruhsati, Şem'i ve Yeşilabdal'ı etkilemiştir. Daha sonra da gerek Meşrutiyet, gerek Cumhuriyet dnemlerinde, halk edebiyatı geleneğinden yararlanan şairlerden R. T. Blükbaşı, F. N. Çamlıbel, K. B. Çağlar, A. K. Tecer ve C. Külebi, Karacaoğlan'dan esinlenmişlerdir. Şiirleri 1920'den beri araştırılan, derlenip yayımlanan Karacaoğlan'ın bugüne değin, yazılı kaynaklara beş yüzün üzerinde şiiri geçmiştir. Vara vara vardım ol kara taşaHasret ettin beni kavim kardaşaSebep ne gzden akan kanlı yaşaBir ayrılık bir yoksulluk bir lüm Nice sultanları tahttan indirdiNicesinin gül benzini soldurduNicelerin gelmez yola gnderdiBir ayrılık bir yoksulluk bir lüm Karac'oğlan der ki kondum gçülmezAcıdır ecel şerbeti içilmezÜç derdim var birbirinden seçilmezBir ayrılık bir yoksulluk bir lüm Üryan geldim gene üryan giderimlmemeye elde fermanım mı varAzrail gelmiş de can talep eylerBenim can vermeye dermanım mı var Dirilirler dirilirler gelirlerHuzur-ı mahşerde divan dururlarHarami var diye korku verirlerBenim ipek yüklü kervanım mı var Er isen erliğin meydana getirKadir Mevla'm noksanımı sen yetirBana derler gam yükünü sen gtürBenim yük gtürür dermanım mı var Karac'oğlan der ki ismim ğerlerAğı oldu yediğimiz şekerlerGüzel sever diye isnad ederlerBenim Hakk'dan zge sevdiğim mi var Her gece bi sıkıntı olmazsa devamı gelir. Karacaoğlan'la başlamak istedim. Biz bizimle bizdeydik Biz bizimle bize geldik Biz bizimle bizdeyken Bizi bizden mi sorarlar