Arkadaşlar geçen seneki defterlerimi karıştırdım içinde yazdığım bir kaç birşey çıktı ve birde aşağıdaki yazı unutmuştum ama grdüğüm iyi oldu. Daha nce hiç bu sebebten kalem tutmamıştım. Veya yanan bi sigarayı içime çekmeden unutarak bittiğini hatırlamıyorum. Şu anda o kadar karmaşık durumdayım ki neden ağladığımı bile bilmiyorum. Her hareketimde bir kavga her ses çıkarışımda bir gürültü. Bunların ve herşeyin sahibini arıyorum. Neden diye soruyorum kendime. Sorulardan sıkılıyorum çünkü, o lanet olası cevabı asla bulamıyorum. Dünya'ya gelmemi ben istememiştim. Şimdi sorsam annem ve babamda istemezdi. Bunlara boyun eğerek yaşamak. Nereye kadar? Nereye kadar sürecek bu byle? Ve o zaman bir şeyi farkediyorum. Ama cesaret edemiyorum. Yalnız başıma oda ile kavga edip haplarla boğutuktan sonra şırınga ile elde ediyorum o cesareti. Ama sağ duyularım bastırıyor bir yandan. Ne kadar garip değil mi? Ne kadar garip grmediğin bilmediğin bir şeyin szde kurallarına uymak. Bir sigara yaktıktan sonra ürkütücü karanlığın geldiğini fark ediyorum. Bir süre düşündükten sonra arkadaşlarıma benzetiyorum karanlığı. Arkadaşlarımla dertleşiyorum ama ne Ahmet cevap veriyor nede Ali. Gitme vakitlerinin geldiğini anladım hoşçakal dedim onlara. Ve lambaya yneldim ışığı açtım. " O " nlardan hiç bir iz kalmamıştı geriye. Susuyorum. Sadece sessizliğimle haykırıyorum karanlık geceye. Elime kağıdı alıyorum. Gz yaşlarım ile ıslanmış sayfaya başlıyorum yazmaya. Yazıyorum, yazıyorum, yazıyorum. Monotonluklar yine beni buluyordu. Bir düşünce ilk nce beynimi esir alarak bütün vücuduma yayılıyordu yavaştan. Ellerim titremeye başlıyordu. Son kez bir sigara yakıyordum ama bu sefer küçük bir çocuğun annesinin memesini emer gibi yapışıyordum sigaraya ksürüklerle beraber son notumu yazıyordum geride kalanlara. Belki gideceğim yerde her yer karanlık olacak ancak sahte ışıkları grmeyeceğim. Elveda..!