Bugün yine güne hızlı başlıyorum. Saat 6.30. Telefonumdan o marur bestenin giriş blümü çalıyor. Ben uyanmaya çalışıyorum. Hiç anlam veremediğim bir konudur ki; gzlerim henüz kapalıyken nasıl üzerimi değiştirebiliyorum?. Ne monoton olmuşuz değilmi ayakkabı? İşte o an... Ayakkabılarımı giyeceğim sırada gzlerim açılıyor. Çünkü bağcıklarını bağlamak zorundayım.. 2 çeşit ayakkabım var; biri ara sıra giyindiğim ve zen gsterip koruduğum. Diğeri ise hava koşulları, yer, zaman aldırmaksızın giyindiklerim. Ve ben hayatı çileden ibaret olanlarını tercih ediyorum bu sabah. Yağmur ''bende varım!'' dermişcesine az yağıyor. Ayazda merter durağına doğru yürüyorum. Ayağımda yine o ayakkabılar... İş dnüşü o tutumlu bulutlar, şimdi bol keseden yağdırıyor nurları başımıza ve tabiki ayakkabılarımıza.. Bir çamur birikintisi çıkıyor karşıma, aldırmadan basıp geçiyorum şap! şap! diye. Sonra bir anda yine düşünce sandığım açılıyor. Düşünüyorum yine... Hiç isyan etmiyor bu ayakkabılar, hiç korkmuyor! Tüm ktülüklere gğüs geriyor, dayanıyor. Mesela bugünde kuru çoraplarım, ayaklarım. Ama o çamur içinde, belliki yorgun düşmüş. İçim acıyor, temizmeleye çalısıyorum. Ama gelin grün ki kapanmayacak yaralar açılmış teninde, bedeninde.. Tüm çabalarıma rağmen olmuyor ilk günki gibi! Ama o yine hazır, sağlam. Yarın yine giyilecek, tüm ktülüklere gğüs gerecek. Ama o yine dik, ''Hiç nemli değil'' der gibi, dimdik... Evet, ayakkabılarımı kıskanıyorum şu anda. Ben neden bu kadar korkusuz, bu kadar aldırmaz olamıyorum. Neden bu takıntılar, sıkıntılar, dert ve tasalar. Bir ayakkabı kadar bile olamıyor insanlar... Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!