https://cocuklargulsundiye.wordpress.com/2011/12/22/dogan-cuceloglu-cocuklar-gulsun-diyenin-gokkusagina-yazdi-bir-insanin-anavatani-cocuklugudur/ Bir gün seminere başlamadan nce kısa boylu güler yüzlü birisi geldi, Hocam elinizi pmek istiyorum, dedi. Ben el ptürmekten pek hoşlanmadığım için, yanaktan püşelim, dedim, püştük. Aramızda şyle bir konuşma yer aldı: - Hayrola, neden elimi pmek istedin? - Hocam, üç yıl nce sizin bir seminerinizi katıldım. Hayatım değişti. O seminerden sonra daha mutlu bir ailem var ve size teşekkür etmek istiyorum; onun için elinizi pmek istedim. - Ne oldu, nasıl oldu? - Üç yıl nce şirketimizin organize ettiği iki günlük bir seminerde bizimle beraberdiniz. O seminerin bitişine doğru dediniz ki, "Bir insanın anavatanı çocukluğudur. Çocukluğunu doya doya yaşayamamış bir insanın mutlu olması çok zordur. Bir annenin, bir babanın en nemli grevi, çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanaklar yaratmaktır." Bir süre sustu, bir şey hatırlamak ister gibi düşündü, sonra konuşmaya devam etti: - Hatta daha da ilerisi için sylediniz; dediniz ki, "Bir ulusun en nemli grevi çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanaklar yaratmaktır." Ben bir baba olarak sizi duyduğum zaman kendi kendime düşündüm: Ben bir baba olarak çocuğumun çocukluğunu doya doya yaşamasına fırsatlar yaratıyor muyum? Byle bir sorunun o zamana kadar hiç aklıma gelmediğini fark ettim. Ben ne yapıyorum, diye düşündüm. Benim yaptığım sanırım birçok babanın yaptığının aynısıydı. Dokuz yaşındaki oğlum ben işten eve gelince beni grmemeye, benden kaçmaya çalışıyordu. Neden kaçmaya çalışıyordu, biliyor musunuz, Hocam? - Hayır, neden? - Çünkü onu grünce hemen şu soruyu soruyordum. "Oğlum bugün devini yaptın mı?" Tuhaf tuhaf bakıyor, gzünü kaçırıyor, daha da sıkıştırınca, hayır anlamına gelen, "cık" sesini çıkarıyordu. Kızıyordum, syleniyordum, "Niye yapmıyorsun devini!" diyordum. Aramızda sürekli tartışmalar, sürtüşmeler oluşuyordu. Tabii bunun sonucunda bütün aile huzursuz oluyordu. Burada biraz sustu, soluklandı. Sanki hatırlamak istemediği anılar vardı; onların üstesinden gelmeye çalışıyordu. Sonra konuşmaya devam etti: - Ben sizin seminerinizden çıktıktan sonra düşünmeye başladım. "Ben ne biçim babayım," diye kendime sordum. Seminer için geldiğim İstanbul'dan çalışma yerim olan Kayseri'ye gidinceye kadar düşündüm; otobüste bütün gece düşündüm ve sonra kendi kendime dedim ki, eşimle konuşayım, biz birlikte bir karar alalım. Diyelim ki bu çocuk isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama doya doya çocukluğunu yaşasın. - Radikal bir karar! - Evet, uçta bir karar, ama bu karar içime çok iyi geldi, Hocam. Gerginliğim, üzüntüm gitti, içim rahat etti. Ben eve gelince eşime dedim ki, hadi gel otur, konuşalım. Yemekten sonra oturduk konuştuk, çocuklar yattı biz konuşmaya devam ettik. Seminerde anlatılanları aktardım, byle byle byle diye izah ettim ona ve en nihayet dedim ki, ya benim gnlümden ne geçiyor sana syleyeyim. Bizim oğlumuz var ya bizim oğlumuz, o isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama çocukluğunu yaşasın! Şimdiye kadar onun çocukluğunu yaşamasıyla ile ilgili pek bir çaba gstermedik, bir bilinç gstermedik, oluruna bıraktık. Gel şimdi değiştirelim bunu. - Eşiniz ne dedi? - Hocam biliyor musun ne oldu? - Ne oldu? - Karım hayretle bana baktı ve dedi ki, "Bu ne biçim seminer be! Kim bu adam? yle şey mi olur; yok bizim ki çocukluğunu yaşayacakmış! Bizim çocuk çocukluğunu yaşarken bürküler sınıflarını geçecek ilerleyecek! yle şey olmaz." - Anlıyorum; anne olarak çocuğunun geride kalmasını istemiyor, kaygılanıyor! - Fakat hocam ben pes etmedim, bırakmadım, mücadeleye devam ettim. Her gün, her akşam gece yarılarına kadar karımla konuştum. Üç gecenin sonunda bana, peki ne halin varsa gr, dedi. - Pes etti, yani. Peki, sen ne yaptın? - İşte onu dediği günün sabahı eşofmanımı, ayakkabımı şyle kapının yanına bıraktım işe gittim; işten dnünce oğlumun gzüne baktım ve dedim ki, oğlum bugün doya doya oynadın mı? Bana hayretle baktı ve "Hayır!" anlamına gelen "cıkk" dedi. O zaman, hadi gel beraber aşağıya ineceğiz, oynayacağız, dedim. Eşofmanımı giydim, ayakkabımı giydim, onunla beraber sokağa çıktık. Pencereden arkadaşları bakıyorlarmış, onlar da sokağa çıktılar; birlikte sokakta oyun oynadık. Akşam saat altıdan sekiz buçuğa kadar sokaktaydık. Eve gelince toz toprak içindeyiz, beraber banyoya girdik, duş yaptık. Havluyla kuruladım, çok mutluyduk ve o günden sonra işten dnünce her gün onunla oynamaya başladım. Her gün, her gün, her gün oynadım. Yedi gün sekiz gün sonraydı galiba, bir gün banyodan çıkarken onu kuruluyorum havluyla, kolumu tuttu, bana dndü ve dedi ki, baba ya, ben seni çok seviyorum. Hocam nefesim durdu, gzüm yaşardı, konuşamadım. Çünkü farkına vardım ki, şimdiye kadar sevdiğini hiç sylememişti. Düşündüm, şimdiye kadar hiç sylemediğinin farkında değildim; belki mür boyu sylemeyecekti. "Ne büyük tehlike!" diye düşündüm. mür boyu onun bana bu cümleyi sylemediğinin farkında olmayacaktım. - Demek farkına vardın, seni kutlarım. Senin farkına vardığın bu durum birçok anne ve babanın farkında olmadığı gizil, rtük ama nemli bir tehlike! - İçimde bir şükür duygusu, havluyla çocuğumu kuruladım ve giydirdim ve artık her gün oyun oynamaya devam ettik. Zaman geçti, iki hafta sonra okul, ğretmen veli buluşması için okula davet etti. Daha nceki veli buluşmalarında ğretmen, "Sizin oğlunuz akıllı bir çocuk, ama devleri kargacık burgacık yazıyor, dikkat etmiyor. Sınıfta arkadaşlarını rahatsız ediyor, onları itiyor kakıyor, lütfen onunla konuşun. devlerine ilgi gsterin, sınıfta arkadaşlarını rahatsız etmesin. devlerini doğru dürüst yapsın," demişti. O nedenle ğretmen buluşmasına gitmekten çekiniyordum. Bu davet gelince ben eşime dedim ki, hadi okuldaki buluşmaya beraber gidelim! Yok, dedi, sen tek başına gideceksin, ben gelmeyeceğim. - Eşiniz gelmek istemedi! - Hayır istemedi. Ya beraber gidelim, diye ısrar ettim hayır hayır sen yalnız gideceksin dedi. Ben yalnız gittim ve diğer veliler geldikçe sıra bende olduğu halde sıranın arkasına geçtim, sıranın arkasına geçtim ki başka kimse olmadan ğretmenle konuşayım, diye. Mahcup olacağımı düşünüyordum. Her şeyin daha ktüye gittiğini düşünüyordum. En nihayet bütün veliler ğretmenle konuşmalarını bitirip gittiler. Sıra bende! ğretmenin karşısına geçtim, bana baktı gülümsedi, siz ne yaptınız bu çocuğa, dedi. Hiç cevap vermedim, nüme baktım. Lütfen syleyin ne yaptınız bu çocuğa, dedi. "Çok mu ktü hocam?" diye sordum. Gülümsedi, hayır, ktü değil, dedi. "Artık sınıfta arkadaşlarını hiç rahatsız etmiyor, devleri iyileşti, tam istediğim ğrenci oldu. Ne yaptınız bu çocuğa siz?" - Herhalde bir baba olarak çok mutlu oldunuz? - Hocam biliyor musunuz ğretmenin karşısında ağlamaya başladım. İnanamıyordum kulağıma, içimden, vay evladım, biz sana ne yaptık şimdiye kadar, duygusu vardı. Eve geldim, karım yüzüme baktı, gzlerim ağlamaktan kıpkırmızı. "O kadar mı ktü?" diye sordu. Ona da cevap veremedim Hocam, ona da cevap veremedim! Ağladım. Daha sonra anlattım. Hocam onun için sizin elinizi pmek istedim, teşekkür ediyorum. Benim oğlumun ve onun küçüğü kızımın hayatını kurtardınız. Ailemin mutluluğu kurtuldu. Hakikaten bir insanın anavatanı çocukluğuymuş. Anavatanı mutlu olan bir çocuk çalışmasını, okulunu her şeyini bütün gücüyle yapar ve orada başarılı olurmuş. "Gel seni yeniden kucaklayayım!" dedim. Kucaklaştık. "Çocuklar Gülsün diye!" yaşayalım. Çünkü insanın anavatanı çocukluğudur. Çocuklar gülerek, oynayarak büyürse, sonunda büyükler güler. Büyükler mutlu olup gülümseyince tüm ülke, tüm insanlık güler. Çocukların gülmesine hizmet veren herkese selam olsun! Doğan CÜCELOĞLU

Çok çok çok güzel bir yazı... Her ailenin çocuklarına bu derece zen gstermesi ve onları anlamaya çalışması gerekli. Yarış atı gibi koşturmak yerine oğlum/kızım diye bağrına basmalı. Birinci vazifen, Türk istiklalini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafa etmektir.

Nice bro

çok güzel bir yazı olmuş. ğretmen olarak tespitler çok hoşuma gitti. bunu bastırıp her ay velilere dağıtmak lazım gerçekten şu anki sistemde büyük problem çocukların yarış atına çevrilmesi, sürekli baskı altında tutulması. Eğer hayatım bir film olsaydı, ya uyuyakalır ya da yarısında çıkardım.

Gerçekten çok güzel bunu bizimle paylaştığı n için teşekkürler ederim.

Yazıyı sonra okuyacağım ama okuyanlar bunu da okumalarını neririm.. http://www.tahribat.com/Forum-Cocuktuk-Hem-De-Ne-Cocuk-75420/ 6 yıl da olsa unutamadığım bi yazıdır :)

Çoçukluk... Atakan tarafından 03/Oca/15 23:53 tarihinde düzenlenmiştir Çılgın şeyh Müritleri coşturuyor...

Çok iyi bir yazı gerçekten, geç olmadan bizler de kendi hayatımızı, çevremizdekilerin hayatını olumlu etkileyecek farkındalıklar gerçekleştirebiliriz umarım. They were crying when their sons left. God is wearing black. He's gone so far to find no hope, He's never coming back. They were crying when their sons left. All young men must go. He's come so far to find the truth, He's never going home.

hatırlamaya çalışıyorum babama hiç syledim mi onu sevdiğimi diye... Allah insana yaşamadığı şeyleri hatırlatmaya çalışmasın... ebedi devlet

Güzel yazı... Paylaşım için sonsuz teşekkürler... Müsadenle çaldım... Bu dahil; tüm genellemeler yanlıştır! Yolcu; Kendi Yolunda... Şükür biz Allahtan başka sahibi olmayanlarız!