Up canım up birileri grüş bildirimi yapsın :) Bu plandan niye profil resmi değişmiyor

Geri Dnüş.. Yaşın bir nemi olmadı bu hayatta hiçbir zaman.. 10 yaşındaki bir çocukta, 45'lik bir insana ders verebilir.. 45'lil bir adamda, Bir çocuk olabilir.. nemli olan bu hayatta... Yaş ile aklı... Akıl ile yaşanmışlıkları ayırt edebilmekte.. Sabaha karşı yazılmakta olan bir yazıdır bu aslında.. Ve hep dertler hüzünler bulur insanı bu saatlerde.. Canını kurtarmak isteyenler. Can yakmak isteyenler.. Kırılanlar.. Hüzünlenenler.. İç çekenler.. Düşündürücü her şey. Kimi müzik dinler. Kimi kahvesini alıp düşünür. Kimi kimsesi yokken sarılır yastığına. Kimi allah'a dua eder.. Kimi kaderine küser.. Dünya ve yaşamak hakkında okadar az şey biliyoruz ki.. Bunu hep yaşıyarak ğreniyoruz.. Aslında insanlara en başından ğretilseydi, Bunları çekmek zorunda kalmazdık.. Ama yapılan her hatadan, Ders almasınıda bilemezdik.. Milyonlarca insan. Milyonlarca hayat. Milyarlarca... Dert.. Sebep sonuç, Ve bazende sadece sebep.. Sonucu bulmak bu tur insanlar için hayatın bir hediyesidir.. Kimileri sebeplerde boğulurken kimileride ardı arkası kesilmeyen sonuçlarla mutlu olurlar.. Dedim ya bu hayat... Helekii İstanbul'daysan... Bu şehir senı yer bitirir!!! Yazının nereye gidiceği, Ne için yazıldığı hakkında bir fikrim yok açıkçası.. Sadece düşünceleri boş düşünen insanlar yerine, Dolu laflarla doldurmak yerine, Benı sessizce dinleyen boş bir kağıda dkmek... Dahada mutlu ediyor.. Sevdiğimiz insanlar.. Nefret ettiklerimiz... Ağladıklarımız... Güldüklerimiz... Hangisi nerede... Kimle nerede kalmış... Ne yapıyorlar.. Neler düşünüyorlar... Sadece kafa doldurmak... Gelecek için endişelerimiz... Korkularımız... Kaybettiklerimiz ve kaybediceklerimiz... Pehhh!!! Bazen hepsine kocaman bir tekme atıp arkama bakmadan gitmeyi istiyorum... Bazende bir sevdiğinin bir gülücüğüne, Bir tebessümüne nefret edilesi bu dünyayı çok sevebiliyorum... Dimi? Ne kadar garip... Kitap yazmamı isteyenler var.. Aslında hep korkularım yüzünden bu seçeneği hayata geçiremiyorum... Ne olur sankı her gece dktüğüm birkaç sayfayı bir kitap haline getirsem.. Çok mu yorulurdum? İçim mi acırdı? Sigaram mı biterdi? Para mı kaybederdin? - Hayır. Salak gibi boşuna harcadığım zamanı değerlendirmiş olurdum.. Ama bu şehir... Bu insanlık... Bize sınav olduğu kadarda, Lanet bir hastalık veba! Çünki düşünclerimizde zayıfladığımızda, Onlar için birer oyuncak halıne gelmekteyiz.. Biliyoruz ama asla kabullenemiyoruz.. Keşke kabullenıp bildiğimizi bildiklerini slesek ve... Planlarını ellerinde bitirsek.. İsterdim hep birinin çıkıp benı hayatta sil baştan yaptırması... Bu bir sevgili olmadı hiçbir zaman.. Dost arkadaş olmadı.. İstemedim de zaten.. Sadece bir anda karşıma çıkıp birkaç bişiyle dünyamı değiştirebilicek insanlar olduğuna hep inandım.. Aptallık etmışım.. Şimdi birazda olsa kontrolu elime almaktayım.. Düşüncelerimi.. İnsanları, Yaşamayı.. Kontrolun verdiği hazı hiçbir şey veremez... Seçimlerdeki düşünce karmaşası, Şuan aklımdan geçipte buraya yazmak istediğim okadar çok şey varki... Ama hepsinin bir sırası var... Üzerinde bulundugum planlar 2 yıl içinde hayatımda kaybetttıgım o 4 yılı geri vericek bana. Ve azım ve zorlukla gecen 2 yıl benım gelecegım olucak. Bir üniversite okuyan, Veya Çocukluktan her şeyi bilen, Ne biliyim normal insanların Hiçbirşey yapamadan kurucakları hazır gelecekleri Benım hayalımdı... Şimdi gerçekleştirme zamanı... Yanımda olanlar oldukları sürece... En iyi hayatı yaşamayı hak edicektir.. GZÜM AÇILIYOR.. İnanın allah'ı bile sorgulayabılen bu zihniyetin nünü, Kr duygularla kaplarsanız.. Birgün gerçekten kr olur.. Ve sizin ynlendirmenızle yaşar... Düşündüğüm şeyi günler aylarca kafamda tasarlarım... Ktü bir şeyse gelmesinden hep korkarım kaybetme korkusu bu olsa gerek... Sonra birgün o düşüncelerimde hep inşaa ettiğim tasarladıgım o kotu anını hayal edip asla olmasın dediğin şey birgün çat kapı oluyor.. Tasarladıgım sahnelerden ya daha ağır yada daha hafif geçiyor.. Gzün duygulardan aranıp, Ruhun dibe batmışlıgı yaşarken, Mantıgın senı zorlarken, Gzündekı duygu, Ve Akıldakı mantık savaşı başlıyor... Duyguların korermeye başladıgı için mantık senı ayağa kaldırmaya başlıyor... Ve mantıklı oldugun her dakıka duygularınla vericeğin kararlardan daha üstün ve iyi kararlar verdiğini anlıyorsun.. Her çzülmeyı bekleyen soru sonuçlanan bir mantıklı cevapla, Yenı bir duyguyu kontrol etmene olanak sağlıyor... Sonra Hedef ve arzular, Hayaller, Yenı ıdoller, Ugraşlar, Zevkler, Peşine gidiyorsun. İnsanların yaşamlarından koparak, Asıl kendı zünü buluyorsun... Bir bakıyorsun, Güçlendıgın her dakıka insanlardan uzaklaşıryorsun... Neden? Duygularınla senı kontrol ettikleri her dakikanın, Mantıkla tercümesini grüyorsun... Akıl, Herşeye hükmediyor... Aşk severler ne kadarda dese duygu olmadan olmaz.. Ben duyguyu inkar etmıyorum... Duygu kontrol edilebildiğinde muhteşemleşir.. Eğerki duygular mantıkla hareketin nüne geçerse, Buna gzü krlülük denılebilinir... Şimdi ne mi diyorum? Uyuyan Devin Gzleri Açıldı.! Bu plandan niye profil resmi değişmiyor

Yazim hatasi cok hocam. Ayrica gelisine vurmussun bi yerden sonra sıkıldım okumadim. Son olarak ne kadar '...' kullanmayi seviyorsun haci. Eğer hayatım bir film olsaydı, ya uyuyakalır ya da yarısında çıkardım.