Suçluyum. Kaçamadım gzlerinden. Kilit vuramadım bakışlarına. Ben de oradaydım. Seninle; aklında ve kalbinde. Vurun kellemi. Sana güneş doğurdu zira gzlerim. Hayallerini aydınlatı. Akıtın kanımı toprağa, yüreğini ısıttı. Ümit verdi, deste deste umut. Oyun gzlerimi. Okyanusları dolduramadım yokluğunda. Her birine hesap sordum: onun için mi? Buzdan zindanlarıma hapsettim kalbimin, çürümeliydi. İlk seni ittim uçurumdan. Esirgedim ellerimi. Kaderine terkettim. Bitsin artık diye de taş bağladım yüreğine, taştan merhametimi. İzinden yürümedim beyaz yollarda. Düşmedim, sürüklenmedim ardınsıra. Bir seni gnderdim. Korkutmalıydı yalnızlık seni. Sildim işaretleri, dnemeyesin geri. Karanlıklarla dost oldum ben. Kovmalıydılar ışığını. Kara bulutlar düğümlenmeliydi boğazına. Sağanak sağanakboşalmalıydılar umutlarına. Çamurdan tehditler dikmelerini syledim. Yaraların... Kangren olmalıydı yüreğin. Zaman tembihledim. Sakladım panzehrini boş duvarlar ardına. Yaktımtabibleri, basasın diye küllerini acılarına. Suçluydum. Mahkum etti vicdan beni pişmanlık vagonlarına. Adaletin ezdiği raylarda, sürükleniyorum şimdi. Ahını çektiği tireni, biliyorum, sen durdurabilirsin ancak. Ya da unut gitsin. Tek isteğim, yükümü taşı karanlık uçurumlarda. konpicyus We can be more, we can be much more.