: şizofren farklı farklı demekki benim abim şizofrene bağladığında hep devlet tarafından takip ediliyor sanıyordu kendini, televizyonun nündeki kumanda ışını alan küçük cam kısmına kamera koyduğumuzu sanıyordu, kendisinin içinde çip falan olduğunu ve bunu askerde yaptıklarını sanıyordu, ağlıyordu, polisi hiç sevmiyordu ve zaten bi polisi iki yerinden bıçakladı şimdi maltepe cezaevinde, uzun hikaye,,, bi seferinde durdu durdu iyi gibi davranıyordu, odada kablosu olmayan küçük bi woltmen mikrofonu buldu geldi salonda gülüyo salonda bize gsteriyor, mikrofon buldum diyo, sevinçten gzleri parlıyordu :) vay anasını bu daha etkileyici :D en acilinden geçmiş olsun hocam Tedariksiz sıçmaya giden domala domala taş arar...

Gerçek değil, kurgulanmış ama başarılı buldum sanki ben yazmışım gibi, çok tanıdık geldi :). Bulduğumuzu sanmaktan ziyade, umduğumuzu aramaktayız.

şizofren farklı farklı demekki benim abim şizofrene bağladığında hep devlet tarafından takip ediliyor sanıyordu kendini, televizyonun nündeki kumanda ışını alan küçük cam kısmına kamera koyduğumuzu sanıyordu, kendisinin içinde çip falan olduğunu ve bunu askerde yaptıklarını sanıyordu, ağlıyordu, polisi hiç sevmiyordu ve zaten bi polisi iki yerinden bıçakladı şimdi maltepe cezaevinde, uzun hikaye,,, bi seferinde durdu durdu iyi gibi davranıyordu, odada kablosu olmayan küçük bi woltmen mikrofonu buldu geldi salonda gülüyo salonda bize gsteriyor, mikrofon buldum diyo, sevinçten gzleri parlıyordu :)

hayalinde sevgili ve arkadaşlar yaratmış kendisine, vay be :| şimdi detaya inince bunların giyimi kuşamı, hal ver hareketleri, karakterleri, tepeden tırnağa kilosuna kadar yüzlerce zelliği olacak, beyin nasıl o şekilde çalışıyor lan çok enteresan. fazla da düşünüp kendini üzme, hayat bir şekilde geçip gidiyor.

eline sağlık hocam.. sdece sonunu okudum tüm hikayeyi hatırlamak için saırım verilmişti burda daha nceedit: tabi verilip veirlmediğine emin değilim amokudum ben bunui e tbt den başke yerde de takılmadığıma gre verilmiş olması gerekir :)ama verilmemiş olma ihtimaline karşılıkta eline sağlık dedim zaten :) .

kitabını isterük fuck the system!

beyler uzun ama okudugunuza değecek. okumadan geçmeyin derim Babam leli 12 yıl olmuştu ve ben 20 yaşına geldiğimde babasız olmaının acısını artık çok daha iyi anlıyordum. Annemle birlikte küçük ama mutlu bir dünya kurmuştuk kendimize. Mevsimlerden bahardı, sokaklarda parklarda dolaşıyordum. Bu bahar daha bir çoşkulu hissediyordum kendimi. Birçok arkadaş edinmiştim. Mehmet, Can Canıın kuzeni Merve ve daha birçoğu... Her gün belirli saatlerde buluşup eğlenceli dakikaler yaşıyorduk. Onlarla o kadar eğleniyordum ki işe dahi gitmiyordum. Yine işe gitmediğim bir günde yalnız başıma dolaşırken arkadaşlarımla her zaman oturduğumuz parkta grdüm onu. O kadar güzeldi ki.. Bir süre çevresinde dnüp beni fark etmesini umdum ama bana hiç bakmıyordu. Tam umutsuzluğa kapılmışken son bir cesaretle yanına yaklaştım ve"Oturabilir miyim?" diye sordum. Deniz mavisi gzleriyle bakıp, küçük bir tebessümden sonra."Oturabilirsiniz" dedi. Kalbim heyecandan deli gibi çarpıyordu. Ne syleyeceğimi bilemiyordum. Sonra kısık bir sesle,"Adım Vedat," diyebildim. Bana dnüp "Nazlı" dedi. Bir süre sonra telefonlarımızı birbirimize verdikve ayrıldık. Akşam olanları anneme anlattım. Annem gzlerimdeki mutluluğu fark edince çok sevinmişti. Arkadaşları bize davet ettimİlerleyen günlerde Nazlı ile daha sık grüşür olduk. Zaman ilerledikçe ona daha çok bağyaaıyordum. O hayatıma girdikten sonra işe gitmeye bile başlamış, diğerarkadaşlarımla da daha az grüşür olmuştum. Arkadaşlar sitem edince kendimi affettirmeye, onları akşsam yemeğine davet ettim. ve hazırlık yapmak için erkenden evegittim. Anneme arkadaşlarımın geleceğini ve güzel bir yemek yapmak için hazırlığa başlamamamız gerektiğini syledim. Akşam gelip çatmıştı. Kapı çaldı, hemen koşup açtım. Arkadaşlar gelmişti. Onları salona alıp sofrayı hazırlamak için mutfaktaki anneme yardıma gittim. Sofra hazırlandıktan sonra salona geçip onları içeri çağırdım. Arkadaşlarımı masaya alırken annemin bakşlarındaki korku ve şaşkınlık ifadesine bi anlam verememiştim. Tam arkadaşlarımı tanıtıyordum ki annem büyük bir feryatlamasadan ayrılıp gitti. Olanları bir türlü anlayamıyordum. Arkadaşlardan zür diledim ve yemeğe başladık. Yemeğin ve sohbetin ardından arkadaşlar gitti. Annemin odasına olanları sorduğumda hiç cevap vermedi. Sadece yüzüme bakıp ağlıyordu. Eve gelen misafirAradan 3 ay geçmişti. Arkadaşlarla ve zellikle Nazlı ile grüşmelerimiz iyice sıklaşmıştı. Bir ara anneme szü Nazlıdan açıp onunla birbirimizi ne kadar sevdiğimizi ve evlenmek istediğimizianlattım. Annem mutlu olmamdan gülüyordu. Ama gzündeki korkuyu ve acıyı hissedebiliyordum. bür gün işdnüşü eve geldiğimde bir misafir vardı. Tanıştıkve annem o arada kayboldu. O adam bana tuhaf sorularsorup durdu. 1-2 saat oturduktan sonra annem gelip misafiri yolcu etti. Anneme gelenin kim olduğunu sorduğumdadoktor olduğunu syledi."Yoksa hasta mısın?" dedim. Annem doktrun benim için geldiğini ve sadece genel birkontrol yaptırmak istediğini syledi. Sabah erken kalkıp hastaneye gittik ve bir çok testten geçirildim. Bir kaç saat sonra doktor gelip hiçbir şeyimin olmadığını syledi ve annemi odasına çağırdı. Akşam evegeldiğimde annemin gzleri ağlamaktan şişmişti. Ne olduğunu sorduğumda, "Bir cenazeye gittim, çok etkilendim,"dedi. Artık Nazlı ile hemen hemen her gün grüşüyorduk. Her geçen gün ona olan aşkım içimden taşacak gibi oluyordu. Eve erkendndüğüm bir gün misafirler olduğunu grdüm. kimse beni fark etmedi. Mutfağa gidip atıştırırken ister istemez konuşulanlara kulak misafirioldum. Konu bendim ve annemin niye byle üzgün olduğunu o an anladım. Meğer hastane, doktor hep bu yüzdenmiş. Meğer ben şizofreni hastasıymışıımadını bie bilmediğim bu hastalık beni hayal dünyasında yaşamama neden oluyomuş. Misafirler gidene kadar ortaya çıkmadımAnnem onları geçirince beni arkasında grdü ve "Birşey duydun mu?" der gibi yüzüme bakıyordu. Ona, "herşeyi duydum," dedim. Kadıncağızın gzleri dolmuştu ve bana sarılarak ağladı. Ona üzülmemesini ve kendimi çok iyi hissettiğmi syledim ama gerçekten korkmuştum. Bana arkadaşlarımı davet ettiğim gün hasta olduğumu anladığını syledi. Annemin anlattığına gre benim hiç arkadaşım yoktu. Eve davet ettiğimkişiler tamamen hayal ürünüydü. Annemin hazırladığı sofrada sadece ben oturmuştum ve sanki arkadaşlarım varmış gibi saatlerce o hayali varlıklarla konuşmuştum. Ya Nazlı da hayalse?Hiçbirşey umurumda değildi. Her şey, bütün bir Dünya hayal olabilirdi ama ya Nazlı... Ya o da hayalse? Bu ihtimal beni delirtmeye yetiyordu. Annem birçok ilaç getiriyor ve bunların rahatlamam için olduğunu sylüyordu. Ama ben zaten rahattım. İşten ayrıldım ve aradan 3 gün geçtikten sonra dışarı çıktım. Her zaman gittiğimiz parka gittim. Arkadaşlar yine oradaydı. Aslında belki oradan hiç ayrılmamışlardı. Onlarla konuşurken parktaki diğer insanların alaylı alaylı güldüğü fark ettim. O gülen insanlara,"Siz gerçek değilsiniz!" diye bağırdım. Ama onlar sadece gülüyorlardı. Peşimi bırakmalarını syledim. Nereye gidersem onlarda benimle beraberlerdi. İlaçlar beni iyice dağıtmıştı. Düşüncelerimi toplayamıyordum. Arkadaşlar da yavaş yavaş benden uzaklaşıyorlardı. Nazlıyı aramaktan korkuyordum. Çünkü ararsam Nazlı diye birinin olmadığını anlayabilirdim. Bir gün dayanamayıp aradım ve her zamanki yerimizde buluştuk. Ona bir yandan başıma gelenleri anlatırken diğer yandan da çevredeki insanları süzüyordum. Yine bana gülmelerinden korkuyordum.. Eğer bana gülüyorlarsa bu Nazlının olmadığını gsterecekti. Evet çevredekiinsanlar yine bana alaylı bakıyorlardı ama bu defa gülmüyorlardı. Nazlı olayı beni gün geçtikçe bitiriyordu. Bir gün anneme Nazlıyı eve getireceğimi syledim. Annemin gzleri kocaman oldu. Yine bir hayali eve getireceğimden korkuyordu. Ama ben kendime güveniyordum. Nazlı bir hayal değil gerçekti. Annem isteksiz olsa da benim ısrarımla kabul etti. birgün Nazlıyla buluştuk ve ona,"Seni biraz sonra anneme gtüreceğim," dedim. Nazlı çok telaşlandı. Hazırlıksız olduğunu syledi ama ben ısrar edince kabul etti. Artık geri dnüş yoktu. Biraz sohbetin ardından eve doğru yola koyulduk. Sokağa gelip eve yaklaştığımızda son bir kez kulağına eğilip "Seni çok seviyorum," dedim. Eve geldik, kapıyı çaldım. Annemkapıyı açtığında ben nden girip ayakkabılarımı çıkardım ve Nazlıyı içeri aldım. Anneme bakıp gzlerimle Nazlıyı işaret ederken kalbim duracaktı sanki. Annemin gzlerindeki yaşı grünce olduğum yere yığıldım. Demek yine hayaldi... Ama annemin ağzından çıkan şu kelimeler benim için o an bir dua kadar kutsaldı; "Hoş geldin, güzel kızım,,," ümidin kaybolması zgürlük demekti

3 kere verildi 5 kere okudum :) Kafan seni dağıtmadan sen onu dağıt...

verildi. w A man may be born, but in order to be born he must first die, and in order to die he must first awake.

ben konuyu açmadan nce forumda aradım fakat bulamadım. okumayan şimdi okumuş olur işte ümidin kaybolması zgürlük demekti

: 3 kere verildi 5 kere okudum :) benim verişim sonunda 4. ye verildi ve sen bunu 6. ya okudun ümidin kaybolması zgürlük demekti

Şizofreni yalnız oynanmaz, Sana gül bahçesi vaadetmedim. Troubles'll come & they'll pass