Çok Teşekkürler.. Allah rahmet eylesin.. Ode To Melancholy.. Acı Ve Şarap.. Verebileceğin En lümlü Tadı Ver Bana!..

Allah rahmet eylesin.. türkçe olimpiyadındaki şiir eşliğindeki klip beni çok etkilemişti orda tanımıştım adem abimizi matematik24.com

Türkiye'den dünyanın drt bir yanına giden ncüler onlar. Yüzyıllar nce, Orta asya'dan Anadolu'ya gelen erenler gibi. Anadolu, onların sayesinde Müslüman Türkler'e vatan oldu. Aradan yüzyıllar geçti. Anadolu erenlerinin torunları, şimdi eğitim ordusu oldu, dünyanın drt bir yanına yayıldı. Dünyaya Anadolu'nun ışığını yaymak için. Bu eğitim gnüllülerinin hayatlarından kesitler "nden Giden Atlılar" adı altında yküleştirildi. Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı Başkanı Harun Tokak, her birinin hikayesini ayrı yazdı. İşte o hikayelerden biri. --nden giden atlılardan biri--Nedendir bilinmez, hatırıma, bu gk kapılarının açılıp üzerimize mücevher tozlarının dküldüğü dakikalarda sevgili Yunus'un dediği gibi, genç yaşında mrünün hasadı gk ekini gibi biçilen bir yiğidin hayali düşüveriyor. Onu kardeşlerinin iftar sofralarının yanı başında iki gzü iki çeşme ağlarken hayal ediyorum. Gittiği için değil besbelli ki ağlaması; kalanların, bu fena sofrasına bunca itibar gsterip de o az nce tattığı mücevher tozu katılmış sofraya daha bir iştahla oturmadıkları içindir. "Ben orada olsaydım byle mi yenirdi bu yemekler? Ah bir grebilseniz..." Ne derler: Gren bilmez, bilse grürdü... O ilklerden, nden giden atlılardandı. Asya'nın uçsuz bucaksız çllerini geçti, karlı dağlarını aştı, mavi gklerin ülkesine, Orhun abidelerine ulaştı. Çin şeddine kadar yaklaştı. O günlerde Türk varlığı adına bir şeye rastlamak müşkil meseleydi oralarda. Düşünün, büyükelçiliğimiz bile çok sonra açılmıştı. Pek çok namsız nişansız yiğitler gibi gittikleri ülkelerde ilk ve tekti onlar. Her biri atlarını farklı ülkelere sürmüş ve gittikleri ülkenin ümit kandilleri olmuşlardı. Kimilerini ünlü gezgin-fotoğraf sanatçısı Arif Aşçı, tarihi ipek yolu üstünde, Tanrı dağlarının eteklerinde Türk varlığı adına tek ışık olarak grüyordu. Kimilerine değerli dostum Şerif Ali Tekalan Bey'le Hazar'ın doğusundaki Türkmen diyarında, ğrencilerine "Kyümün yağmurları"nı syletirken, kimilerine de Gktürklerin, Uygurların bir dnem delicesine at koşturdukları Orhun Abideleri civarında rastlıyorduk. Adem Tatlı işte o ncü yiğitlerdendi. Hepi topu üç beş arkadaştı gidenler. Çok heyecanlıydılar. nce bir okulla işe başlayacaklardı. Fakat bir türlü mana veremedikleri engeller yollarını kesiyordu. Necaşi'nin ülkesine gidenleri rahat bırakmadıkları gibi, onları da rahat bırakmadılar. Ama yılmadılar ve sonunda başardılar. Resmi makamlardan izin çıktığı gün sevinçten uçacak gibiydiler. Harç kardılar, tuğla rdüler, badana yaptılar... Boğaziçi, Hacettepe mezunu ğretmenler bir amele gibi çalıştı. Prof. Dr. Mehmet Sağlam hoca bir Moğolistan ziyaretinde ğrencilerinin başında buldu onları. Usulca yaklaştı birisinin yanına ve sordu: "Kaç yıl oldu buraya geleli?" "11 yıl." "Hayli zaman olmuş" diye geçirdi içinden ve yeniden sordu: "Ne zaman dneceksin Türkiye'ye?" Cevap kanını adeta dondurdu Hoca'nın: "Hocam biz dnmeye değil, lmeye geldik." "Bittiğim andı, tüylerim diken diken oldu, utandım" derken baktım hoca ağlıyordu. Ve Adem ğretmen dnmedi, dnemedi Adanmış ruhlar, asırlar nce bir dünya imparatorluğu kuran Cengiz Han'ın memleketinde bu defa sevgiden bir imparatorluk kurdular. Atalarımızın uçsuz bucaksız bozkırlarında barınama-dığı için küçük Asya'ya doğru gç etmek zorunda kaldıkları Büyük Asya topraklarına geri dndüler. Çünkü oralar, onlar gibiler için bir hayal ülke, bir ütopya ve bir idealdi. Ergenekon Destanı'nın geçtiği topraklarda şimdilerde yeni bir destan yazılıyordu. Ergenekon yuvadan çıkışın, ayrılığın,' hasretin destanıydı. Adem ğretmenler ise yuvaya dnüşün, vuslatın, kavuşmanın destanıdır. İstiklal Marşımızın okunduğu, bayrağımızın dalgalandığı okulun açıldığı ilk gün Adem ğretmenin gül yüzünde güller açmıştı. Ve Adem ğretmen dnmüyor, dnemiyordu. Bindikleri araba nce savruluyor, toparlanamıyor ve devriliyor. Nefes almakta zorlanıyor. "Çok acım var" diyebiliyor o tatlı insan. Ambulans sirenlerini acı acı çalsa da nafile! Doktor çare olmaktan çıkmıştır artık o tatlı insana. Derken dudaklar kıpırdıyor: "Beni bu topraklara gmün." Belli ki hep ğrencilerinin sesini duymak, kardelenleriyle birlikte olmak istiyordu. Sonra yavaş yavaş güzel gzleri kapanıyor. Kardeşleri cenazesini Türkiye'ye getirmek için ısrar ediyorlar. Onu kyünün topraklarında kendi kucaklarındaymış gibi hissedeceklerdi. Mezarının otlarını saçlarını okşar gibi seveceklerdi. Ama olmadı, kyünün yağmurlarında bir daha ıslanamadı saçları. Hanımı, çok sevdiği eşinin son vasiyetini bağrına taş basarak yerine getirmekte ısrar etti. Hanımına kaç defa, "Ben senden memnunum, bunu O'nun huzuruna çıktığımda da syleyeceğim" dedi. Hanımı da belli ki onu çok seviyordu. Taş bastı bağrına ve vasiyetini yerine getirip bıraktı onu Moğolistan topraklarında. Lakin onun da son bir arzusu vardı. Gül yüzüne, gülen yüzüne son bir defa bakmak istiyordu. Usulca açtılar yüzünü: "Bu gülüyor, bu yaşıyor, uyandırın bunu!" dedi inledi, yalvardı ama kimseyi inandıramadı. Kardelenler açmayacak, buzlar erimeyecek diye kim bilir kaç gece ağlamış, uykusuz kalmıştı. Hele o ilk günler eline kuru bir ekmek parçası alıp nüne ilk gelen insana onu nerede bulabileceğini anlatmak için ne kadar uğraşmıştı. Aylar geçiyor, Türkiye'den destek gelmiyordu. 18 aydır maaş alamamıştı. "İmkanlar olsa gndermezler mi?" diye düşündü. Hanımına, "Sen elişi bir şeyler yap, satalım; ben de taksi şofrlüğü yapayım" demiş, aylarca geçimini bu şekilde sağlamıştı. Bir başka zaman büyük bir sıkıntıyı sessizce halletmişti. Kimse akıl sır erdi-rememişti. Sonradan anlaşıldıki memleketteki evini satmıştı. Kaç defa koyunlar ve keçilerle aynı uçaklarda yolculuk yaptı, kaç defa Moğolistan'ın uçsuz bucaksız steplerinde uçarken üzerine devrilen eşyaların altında kaldı. Kaç defa binmeye yürek isteyen eski model uçaklarla toprak pistlere iniş yaptı ve kaç defa toprak pistten arkada toz duman bırakarak havalandı. Türkiye'ye son gelişinde bütün akrabalarını dolaşmış ve helalleşmişti. Kardelen çiçekleri de yanındaydı. Türkçe Olimpiyatlarına katılacaklardı. Yarışmalarda büyük başarı elde etmişler, finale kadar gelmişlerdi. Final gecesinde bir kardelen Nurullah Genc'in "Yağmur" şiirini enfes bir şekilde yorumlayınca Moğolistan gecenin gündemine oturuverdi. Meclis Başkanımız Bülent Arınç, içlerinde Adem ğretmenin de bulunduğu 5.000 kişilik salonda eğitim gnüllülerinin fedakarlıklarından şyle sz etti: "Bir büyükelçimiz tayin bekliyordu, benden de iyi bir ' ' yer olması konusunda yardım istiyordu. 'Bir haber var mı?' kabilinden uğradı. Ben de şaka olsun diye "Bir Moğolistan lafı dolaşıyor seninle ilgili" deyince elindeki çay bardağı düştü. Benzi sapsarı kesildi. "Ben ne yapanm, orada nasıl yaşarım, orası büyük mahrumiyet yeri" dedi. Oysa bu kardeşlerimiz hiç çekinmeden büyük bir şevkle oralara gittiler. Bu bir destandır, bu bir fedakarlıktır." Bu yiğitler sevdadan atlarına binip gittiler ve bir daha dnmediler. Şimdi Altay dağlarından kopan hoyrat rüzgarlar Adem ğretmenin kabri başında hüzünlü türküler sylüyor. Sevgili Adem ğretmen! Artık toprak pistten kalkan uçaklar, rdüğün tuğla duvarlar, badana yaptığın günler, ağladığın geceler hepsi geride kaldı. Aylarca yanmayan elektrikler, akmayan sular, steplerin soğuğunda sınıflarda palto içinde titreye titreye ders verdiğin günler, koyunlar ve keçilerle aynı kabinde yaptığın yolculuklar ve bize yadigar bıraktığın gül yüzlü çocuklar hepsi, hepsi geride kaldı. Bir de Moğolistan Cumhurbaşkanı'nın senin için hazırladığı şeref madalyası... O da oğluna teslim edildi. Abideleri, yazıtları, dikili taşları ile bizlerden izler taşıyan o topraklarda grkemli bir iz de sen bıraktın. Şimdi bir abide gibi duruyorsun asude bir tepenin yamacında. Tatlı tatlı esen meltemler okşuyor kabrinin üstündeki otları; bir de boynu bükük kardelenlerin. Sen, mavi gkler ülkesinin koyu lacivert gecelerinde bir çoban yıldızı gibi kutlu yolcuların umut fenerisin. Sen hayallerdesin, gnüllerdesin. Bilmiyorum sen nesin? Yoksa mahcup ve mütebessim bir melek misin? Uçsuz bucaksız steplerde atlar hala drt nala koşuyor ama hiçbiri nden giden atlılara yetişemiyor. nden giden atlılar hep nde koşuyor. kaynak: http://www.haber7.com/haber. php?haber_id=257655 bilenle bilmeyen bir olur mu?

eyf fedakarlı bir insandı adem ğretmen pek kimse tanımasada. türkiye ile moğalistan arasında bağ kurmuş birisidir... işte geldik gidiyoruz bilinmez diyara, Eskiden karpuz idik şimdi dndük bir hıyaraaaaa

adam tatlı gerçek bir delikankı ve katıksız türk! bilenle bilmeyen bir olur mu?