Bektasi açlıktan bitkin bir halde kalabalık fırının nüne gelerek biricik meteliğini uzatmıs, mis gibi kokantaze ekmekten istemis. O zaman kuyruk usulü hiç bilmediği için herkes birden tezgahtara doğruyuvarlayarak seslenmis: "Erenler! Bir ekmek de bana..."Tezgahtar ya meteliği grmemis yahut da kelimenin bütün manası ile tezgahtar olduğu için aldırmamıs vekalabalık arasında zavallı bektasinin meteliği kaynamıs. Kalabalık dağıldıktan sonra, parayı nceden vermisolduğu iddiasına karsı da bir temiz azarlanmıs, Melil, mahzun ilerlerken ikinci bir fırın daha grmüs. Ondada aynı taze ekmekler ve aynı kalabalık... Canı çekmis ama para yok ki alsın. Birden aklına gelendüsünceyle kalabalığa sokulmus. Tezgahın nüne kadar gelmis. Sağa sola bakıp kimsenin grmediğinianlayınca yapmacıktan bir fkeyle tezgaha vurarak bağırmağa baslamıs:"Be adam! Hani benim ekmeğim? Hem parayı aldın, hem de hala baskalarına dağıtıp benimekmeğimi vermiyorsun!.."fırıncı bu çıkısmaya inanmıs. zür dileyerek bektasiye ekmeği sunmus. Bizim bana erenler bir kseyeçekilip taze ekmeği gvdeye indirdikten sonra gğe bakarak:"Yarabbi! Sen isin gerçeğini biliyorsun ve her seye muktedirsin. Benim meteliği o fırıncındanalarak tekine artık sen veriver" demis.