akıyor kasvetli zaman ağır ağıreriyor buzullar parça parçasüzülüyor pınarlardan kanlı incileryakıyor düştüğü yeri cayır cayırve yükseliyor ufuk aşıyor güneşiçekiyor perdesini zifir karanlık gzlerime.. yok hiç bir parıltı bir ışıkyok bir sıcak kalp bir nefesartık aydınlatmıyor içimdeki ateşsndü artık gzlerimdeki ferhasretim artık bir damla aydınlığaunuttum şimdiden tan vaktinin büyüsünüen çokta yakamozların huzununa açım şimdigülmeyi bile unutmuşumkurudu pınarlarım ldü tüm balıklarım gzlerimin içindeneyse ki kalbim bende değil paslanırdı zavallıcık olsaydı yerindeama ben hiç istemedim bu sonumahkeme kurulmuş hüküm verilmişverdiler cezamı en ağırından müebbetegiyotine razı olamazdım haketmedim çünküacıyı yavaş yavaş içime çekmem gerekyavaş yavaş karanlıkta boğulmam gerekyavaş yavaş bana ayrılmayan vaktin sonuna gelmem gerek yavaş yavaş sonsuzluğa ulaşmam gerek ve yavaş yavaş kül olup savrulmam gerek.. yavaş yavaş... tanfer. << Nitrous@TahriBaT.com >>