inlesin ruhum, dinlesim ruhum :(( Bildiği kadarıyla adalet eden, bilmediği kadarıyla zulmeder...!

allah belasını versin bu israilin bukadar masumun canına kıydılar hesabını nasıl vericeklerrr

'Biz nasıl kahrolmayalım Beyrut'Geceydi. Beyrut'un en güzel meydanında oturuyorduk."Doğu'nun incisi" sarmıştı yaralarını; doğrulmuştu yerinden; iyileştim sanıyordu. Acıların bittiğine inanıyordu. Yeni yeni hayata dnüyordu. Soframızda Nihat Genç'le Hrant Dink kardeşlikten sz ediyordu. Arak vardı masada... Bir de humus... Kulağımızda Firuz:"Sen yüreğimizin en derinindesin Beyrut... Kalbimizde açtığın yara kendi yaralarından daha derin;Bizde yaktığın ateş, daha yakıcı kendi ateşinden... Syle biz nasıl kahrolmayalım, Masmavi denizin bile kan rengine dnmüşken..." Bir haftada 250 sivil ldü Lübnan'da... 100 bin Lübnanlı kendi ülkesinde mülteci durumunda... Dünya seyrediyor. Hadi Amerika sırtını sıvazlıyor İsrail'in... Avrupa acz içinde gz yumuyor. Hadi Arap dünyası, "Hizbullah'tan kurtulacağım, iç dengelerimi bozmayacağım" diye sinsice el ovuşturuyor. Ya biz?Biz niye bu kadar ilgisiziz? Biz ki geçen asrın başında 4. kolorduyla Lübnan'a yürüdüğümüzde Arap kızları kırmızı entarilerinin üzerine beyaz çoraplarını yamalayıp ay-yıldızlı Osmanlı bayrakları yapmışlar, Halife'nin ordusunu ciritlerle karşılamışlardı. Cemal Paşa, "Lübnan artık Konya kadar Osmanlı'dır" demişti:"Bugüne kadar mustarip idi. Ben bu ıstırabı dindirmeye geldim."Lakin ne Cemal Paşa ne ondan sonrakiler dindirebildi Lübnan'ın ıstırabını... Tersine, derdine dert kattılar. Bir dnem iftihar ettiği çokrenkliliği, sonu oldu Lübnan'ın... Birbirine düştü, gz gz oldu; paramparça blündü. Ağır bir iç kanama geçirip sessizliğe gmüldü. Şimdi Lübnan yeniden kana bulanırken bunca sessiz oluşumuz neden?Ekran karşısında vahvahlanmanın tesine geçemeyişimiz, dayanışma gruplarıyla, yardım kampanyalarıyla, tepki mitingleriyle ayağa kalkamayışımız, 80 yıl nce beyaz çoraptan yıldız yamalı o bayrağın ihanete uğradığı inancından mı hala?Yoksa biz sadece Ortadoğu'da değil, Balkanlar'dan Rusya'ya kadar her coğrafyada zulüm karşısında başı eğik miyiz?Kendi yaralarımızla mı meşgulüz, yoksa sırrı ağır ağır dkülmeye başlayan ünlü mozaiğimizin istikbalinden mi ürküyoruz?Ondan mı bu saldırganlık karşısındaki suskunluğumuz? Lübnanlı yazar Amin Maalouf, "Doğunun Limanları"nda (YKY, 1996) soruyor benzer soruları:"Her milletten insanın Doğu'nun limanlarında yan yana yaşadığı, dillerin birbirine karıştığı o eski çağ, eski zamanların bulanık bir anısı mıdır? Bu rüyaya sıkı sıkı sarılmış olanlar geçmişten kopamayanlar mıdır, yoksa gnül gzüyle geleceği grenler mi? Buna cevap vermeye gücüm yetmez. Babam, bir Türk ile bir Ermeni'nin gene kardeş olabileceği, sepya rengi bir dünyaya inanıyordu oysa..."Biz de inanıyorduk. Henüz Beyrut bombalanmamıştı. Deniz kan rengine bulanmamıştı. Yollar ayrılmamıştı. Güzelim bir meydanda Nihat'la Hrant arak içiyordu. Humus yiyip Firuz sylüyorduk:"Sen yüreğimizin en derinindesin Beyrut!"can. dundar@e-kolay. net