karakutu bunu yazdı anlatımı ve betimlemeleri benim ki kadar yorucu değil ben okurken rahat okudum ve anladıysam bu bana gre iyi bir yazıdır ancak aşk ve meşk mevzularını yazmadığım için konusu bana basit geldi Hocam senin ''benim tarzım'' diye bahsettiğin yazıların cidden anlaşılması güç yazılar. Bu sana kalmış ama bir kaç kere denk gelip okumaya çalışmış ve oldukça yorulmuştum. tamam işte bende kendime gre yorumladım -_- Mevzu derin | Papikolas Planet

Unutmak. yle yalan, içi yle çaresizlik ile dolu bir kelime ki, insanın omzu düşüyor, eli ensesine gidiyor. Son zamanlarda fotoğraflarına bakıyorum ve unuttum diyorum kendi kendime. Aklımda belli belirsiz hatıralar canlanıyor. Bir fotoğraf karesi var, vapurun korkuluğunda dirsek çürütüyoruz. Saçlarım hiç olmadığı kadar uzun, onunsa hiç olmadığı kadar kısa. Genç ve dinginiz. Ne bir şey bekliyoruz, ne de bir yere yetişiyoruz. Orada ylece durmuşuz, gideceğimiz yere ulaşmışız ve beklediğimize de değmiş. Henüz çocukmuşuz ancak birbirimizden, kocamanlarınkinden bile emin, yüzümüze sıçrayan deniz suyuna hoş geldin demekle, simidin kenarını kapıp kaçan martıyı tebrik etmekle meşgulüz. Boş vermiş, içimizdekinin tadını çıkarmaya girişmişiz. ''Unutmalısın.'' diyor, eli beline aşina adam. ''Ancak her şeyi unuttuğun zaman geriye sadece hatıralar kalır.'' Unutmanın en ktü kısmı da bu işte Hanımeli. İnsan sürekli hatırlamaya çabalıyor. Beni seven bir kalp vardı orada bir zamanlar fakat, nasıl bakıyordu ki bana? Nasıl gülüyordu? Nasıl dokunuyordu? pünce Dünya'yı pembeye boyayan dudaklarından çıkan, benimle ilgili en sevgi dolu cümlesi neydi? Unutmak acı verici fakat, asıl hatırlamaya çalışmak azap. Son hatırladığım; buz pistinin bitişiğindeki cafede, kulağındaki telefonda gereğinden oldukça uzun süredir konuşuyor olduğu ve bundan kaynaklı olup olmadığı bilinmez, rahatsızlıkla bana bakışıydı. Çok kez fotoğrafını çekmiştim ancak, daha nce bunu hiç grmemiştim. Bir anda ylesine herkesleşmiştim ki, yok olsam rahat edecekti sanki. Bir nemi yoktu bunun. Zaten kahvem de bitmişti. Hesap da gelmekte hiç gecikmedi. Denedim be Hanımeli, taktım umursamazlık maskemi, yüzümü sakladım ve girdim içeriye ancak, bir kalpte aynı aşk iki kere cereyan eder mi? Olmadı. teki adam olmayı yediremedim kendime. ylece çıkıp diyemedim halen sevdiğimi, hatırlayamadım içimdekini. Senin hiç, sevginden değil de, kendinden şüphen oldu mu Hanımeli? Benim yle oldu. Tam kalbim ağzımdan çıkacaktı ki, sağ elim kursağıma koca bir taş soktu. Eski bir hayata takılıp kalmış, kırgın ve yalnız bir hayaletim. Bir elimde hatıralar, 198 katlı bir binanın en tepesinde, henüz gerçekleşmemiş bir pişmanlıktan korkar halde, sürekli bir karşılaşmayı bekliyorum. Selametle. KBBBBG: Türkçe'si ''Gzlerindeki Giz'' olan, aynı zamanda yazıya ismini vermiş olduğum filmi de izlemenizi neriyorum. Film Arjantin - İspanya ortak yapımıdır. İzleyeni garip bir gerilime sürükler, kalbini kırar ve finalde ise beklenmedik bir şok ile sarsar. Mutlaka izleyin. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

anlatımı ve betimlemeleri benim ki kadar yorucu değil ben okurken rahat okudum ve anladıysam bu bana gre iyi bir yazıdır ancak aşk ve meşk mevzularını yazmadığım için konusu bana basit geldi Hocam senin ''benim tarzım'' diye bahsettiğin yazıların cidden anlaşılması güç yazılar. Bu sana kalmış ama bir kaç kere denk gelip okumaya çalışmış ve oldukça yorulmuştum. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

Unutmak. yle yalan, içi yle çaresizlik ile dolu bir kelime ki, insanın omzu düşüyor, eli ensesine gidiyor. Son zamanlarda fotoğraflarına bakıyorum ve unuttum diyorum kendi kendime. Aklımda belli belirsiz hatıralar canlanıyor. Bir fotoğraf karesi var, vapurun korkuluğunda dirsek çürütüyoruz. Saçlarım hiç olmadığı kadar uzun, onunsa hiç olmadığı kadar kısa. Genç ve dinginiz. Ne bir şey bekliyoruz, ne de bir yere yetişiyoruz. Orada ylece durmuşuz, gideceğimiz yere ulaşmışız ve beklediğimize de değmiş. Henüz çocukmuşuz ancak birbirimizden, kocamanlarınkinden bile emin, yüzümüze sıçrayan deniz suyuna hoş geldin demekle, simidin kenarını kapıp kaçan martıyı tebrik etmekle meşgulüz. Boş vermiş, içimizdekinin tadını çıkarmaya girişmişiz. ''Unutmalısın.'' diyor, eli beline aşina adam. ''Ancak her şeyi unuttuğun zaman geriye sadece hatıralar kalır.'' Unutmanın en ktü kısmı da bu işte Hanımeli. İnsan sürekli hatırlamaya çabalıyor. Beni seven bir kalp vardı orada bir zamanlar fakat, nasıl bakıyordu ki bana? Nasıl gülüyordu? Nasıl dokunuyordu? pünce Dünya'yı pembeye boyayan dudaklarından çıkan, benimle ilgili en sevgi dolu cümlesi neydi? Unutmak acı verici fakat, asıl hatırlamaya çalışmak azap. Son hatırladığım; buz pistinin bitişiğindeki cafede, kulağındaki telefonda gereğinden oldukça uzun süredir konuşuyor olduğu ve bundan kaynaklı olup olmadığı bilinmez, rahatsızlıkla bana bakışıydı. Çok kez fotoğrafını çekmiştim ancak, daha nce bunu hiç grmemiştim. Bir anda ylesine herkesleşmiştim ki, yok olsam rahat edecekti sanki. Bir nemi yoktu bunun. Zaten kahvem de bitmişti. Hesap da gelmekte hiç gecikmedi. Denedim be Hanımeli, taktım umursamazlık maskemi, yüzümü sakladım ve girdim içeriye ancak, bir kalpte aynı aşk iki kere cereyan eder mi? Olmadı. teki adam olmayı yediremedim kendime. ylece çıkıp diyemedim halen sevdiğimi, hatırlayamadım içimdekini. Senin hiç, sevginden değil de, kendinden şüphen oldu mu Hanımeli? Benim yle oldu. Tam kalbim ağzımdan çıkacaktı ki, sağ elim kursağıma koca bir taş soktu. Eski bir hayata takılıp kalmış, kırgın ve yalnız bir hayaletim. Bir elimde hatıralar, 198 katlı bir binanın en tepesinde, henüz gerçekleşmemiş bir pişmanlıktan korkar halde, sürekli bir karşılaşmayı bekliyorum. Selametle. KBBBBG: Türkçe'si ''Gzlerindeki Giz'' olan, aynı zamanda yazıya ismini vermiş olduğum filmi de izlemenizi neriyorum. Film Arjantin - İspanya ortak yapımıdır. İzleyeni garip bir gerilime sürükler, kalbini kırar ve finalde ise beklenmedik bir şok ile sarsar. Mutlaka izleyin. e linkini vereydinde izleyeyedik?

anlatımı ve betimlemeleri benim ki kadar yorucu değil ben okurken rahat okudum ve anladıysam bu bana gre iyi bir yazıdır ancak aşk ve meşk mevzularını yazmadığım için konusu bana basit geldi Mevzu derin | Papikolas Planet