o otobüsü yakalayabilmiştim artık uzaklaşıyordum bu yerden aslında kaçıyordum çünkü burda birşeyler olacaktı emindim grdüğüm 1000lerce insana haber vermeden uzaklaşıyordum insanlar sürekli değişiyor o şey bize daha çok yaklaşıyordu otobüsteki herkes sanki bunu biliyordu benim gibi ama hiçbirimiz ağızımı açık bir kelime dedik bütün yol boyunca sanmıyordum bildiklerini bana gelen bir işaret gibiydi oturup camdan dışarı baktıkça acım artıyordu acaba 1000 lerce yıl sonra bir ırk gelecek ve bana sveceklermiydi kendini kurtarma adına 7 milyar insanın lümüne sebep oldu diye ama sylemezdim yada syle r ama kaçamazdım bu yerden tek bir umudumuz kalmıştı bu konuda durakta bir tanıdığımı grmek ve 3-5 kişi olarak insanlığı tekrar 0 dan başlatmak gz kapaklarım ağırlaşıyordu sanki ama yapamazdım uyuyamazdım ya birini grürsem ve uyuduğum için kaçırırsam o zaman insanlığa ne olacaktı benim kurtaramadığım insanlığı bir kez daha ldürmek kendimi affedezdim ama gz kapaklarımı kapttım sanki düşüncelerimi durdurmak istermiş gibi ve kendime geldiğinde 1 durak kalmıştı. indim ve evime gittim bu sır hep benimle kalacaktı insanlığı milyonalrca yıl sonra sadece bir karbon kalıntılarından bilinen bir ırk olarak tanıyacak yeni canlılar olacaktı inşallah beni bulamazlar dedim... sadece bir yazıdır:D I am Jack's inflamed sense of rejection

Yorumlar için up I am Jack's inflamed sense of rejection

bir daha otobüste düşünme.