Bi aralar eski kız arkadasım bu yazıyı yollamıştı bana, belkide doğrudur ben ve benim gibi bir çok erkek sadece aşka aşıktır, ama O na değil... Ama şuan bu kuralı bozdum, bir tek kişi var seviyorum!!! .

uzattın ellerini açtın ona kalbini. grdün gzlerini. anladın gittiğini. ah ulan kader alacağın olsun. işte geldik gidiyoruz bilinmez diyara, Eskiden karpuz idik şimdi dndük bir hıyaraaaaa

Bu yazılanların üstüne yorum yapmak ne bana ne başkasına düşer sanırım... Seni çok iyi anlıyorum kardeşim.. Yağmur dindi, yağmura inandık.|www.birboluiki.net

21/9/2006 - Sen Aşka Aşık.. Aşka aşık bir adam var şimdi çok uzaklarımda... Aşka aşık bir adam var şimdi nabzımda... Aşka aşık bir adam var taa en derinimde... Aşka aşıktı adam... Aşksız olmaz diyordu, başka bir şey demiyordu... Yüreği yle kırılgandı ki, dayanamıyordu bu dünyanın adaletsizliğine... O yüzden hiçbir zaman tam olarak iyi hissetmedi kendini... Hep bi şeyler eksikti... Hep idare eden günler izliyordu birbirini... Mutlu olduğu günlerde bile, dünyanın bi kşesindeki mutsuz insanları düşünüp üzülüyor, mutluluğunu onların umutsuzluklarına gmüyordu... Ama umut kıvılcımları saçıyordu sesi... Ne kadar çaresiz olursa olsun, düşüp dizlerini kanatsa da hayatın geçit vermez yolları o her defasında ayağa kalkıp tekrar yola devam edebilecek kadar kocaman bir yüreğe sahipti... Her daim aşk vardı çünkü yüreğinde, her şeye karşı sonu gelmez bir aşktı onu kendisi yapan... Aşka aşıktı adam... Hüzün mevsimini seviyordu en çok... Hazan mevsimi Aşka Aşık Adam demekti, Aşka Aşık Adam hazan... Yere düşen her yaprağa bir anlam yüklüyordu... Her birine tek tek yitirdiklerini yazıyordu hiç usanmadan... Alıp kitaplarının sayfaları arasında saklıyordu yaprakları, artık bir daha dnmey ecek olan her yitirdiğine inat... Aşka aşıktı adam... Ruhundaki çocuğu yitirmemişti henüz... Çocuk masumiyeti ilk günkü kadar tazeydi benliğinde... Çocuk kalabilmekti belki de onu bu denli farklı kılan... Etrafında büyümek isteyen onca insanın aksine o biliyordu ancak bir çocuk gibi bakarsa grebileceğini her şeyi olduğu gibi... Aşka aşıktı adam... Her ne kadar sevmediğini sylese de çok seviyordu İstanbul'u... Yüreği daraldıkça Marmara'nın kıyısında buluyordu kendini... Hırçın dalgalara dalıyordu ürkek gzleri... Denize anlatıyordu içindeki dehlizleri... Aşka aşıktı adam... Biliyordu her aşk ayrılıklara gebe... Biliyordu aşk umut etmekti, aşk gelmeyeceğini bile bile beklemekti... Biliyordu, aşk acı çekmekti... Bir gün beklediği aşkı buldu sandı ama "İmkansız" diyordu Kristal Kadın ona... "İmkansız bizim aşkımız..." İmkansızdı da gerçekten... Eğer bi parça umut olsaydı bu aşk için koşup gitmez miydi sanıyorsunuz Kristal Kadın... Gidip bir mrü sıcaklığını hiçbir zaman duyumsayamayacağı gğsünde uyuyarak geçirmek istemez miydi... Gidip hiçbir şey yapmadan, ona hiç dokunmadan saatlerce gzlerinin taaa içine bakarak günü akşam etmeyi istemez miydi... Gidip tüm art niyetlerden, tüm beklentilerden arınmış aşkını kprüdeki biletçiye, Kadıky'deki simitçiye, Beykoz'daki ayakkabı boyacısı çocuğa, Sultan Ahmet'teki güvercinlere ve İstanbul'un hiç bilmediği ve hiç bilemeyeceği her kşesine haykırmak istemez miydi... Ama olmuyordu işte... Bu aşkın kaderi yıllar ve yıllar nce yazılmıştı... Silmeye gücü yoktu Kristal Kadının... Keşke olsaydı... Keşkelerle bitirdi mrünü Kristal Kadın... Son "Keşkesi" ve tek "İyikisi" oldu Aşka Aşık Adam'a olan aşkı..."Keşke sevmeseydim seni" derken keşkesi kendi için değildi.. Aşka Aşık Adama ol an aşkı hayatındaki en güzel, en doğru, en kendini bulduğu şeydi... Ardında bırakacağı adama üzülüyordu şimdi her şeyden çok... Kristal Kadın zaten sonsuzlukta bulacaktı aradığı huzuru... Ama adam yaşanmamış anıların altında ezilecekti bir mür... Kristal Kadın'ı kahrediyordu bu son demlerinde... Gzyaşları yarım kalmış her şey adınaydı şimdi... Yarım kalmış ve hiç yaşanamayacak tüm anılar içindi keşkeleri... Ama çok sevdi Kristal Kadın Aşka Aşık Adamı... Hem de hiç olmaması gerekirken, hem de tam giderayak, hem de hiçbir şeyin bu aşkı imkan dahilinde yapamayacağını bile bile... Küçük bir oyunla başladı her şey, çocuksu bir heyecanla... Benliklerindeki çocuklar elele verip, hiç olmayan mekanlarda daha nce hiç oynanmamış oyunlar oynuyordu... Umutlarını uçurtma yapıp uçuruyorlardı sonsuz gkyüzünde... Hayallerini kağıttan bir geminin içinde yüzdürüyorlardı sığ bir su birikintisinde.. Hiç olmayan bir dünya kuruyorlardı sadece ikisinin bildiği ve sadece ikisine ait... O dünyaya sokağımız dediler... O dünyada bir daha benzeri olmayacak duygular beslediler ve büyüttüler o duyguları çocukları gibi... O dünyada kırılganlıklar, o dünyada hüsranlar, o dünyada yıkımlar, o dünyada çıkmazlar da büyüttüler farkında olmadan... Sonra o oyun düşleri oldu... "Mavi Düş" diyordu Kristal Kadın; "Bu bizim mavi düşümüz..." nceleri Aşka Aşık Adam daha çok savunuyordu bunun bi düş, sadece bi düş olduğunu... "Uyanacağız bir sabah, ve sona erecek bu düş..." diyordu... Kristal Kadın'da yle olmasını istiyordu aslında... Aşka Aşık Adam uyanarak bitirmeliydi mavi düşü, Kristal Kadın sonsuza dek uyuyarak... Hiç u nutulmayacak bir düş tadında yaşanmalı ve Bİ GÜN bitmeliydi her şey... Geçmişe bakılıp küçük bir tebessümle hatırlanacak, merak ve umursamazlık duygularının arasında sıkışıp kalacak bir düş olarak kalacaktı yaşananlar ve yaşanamayacak olanlar... Ama olmadı... Düş çizgisini aşıp hiç olmaması gerekirken gerçeğe yol almaya başladı bu aşk... Olmamalıydı, düş olarak kalmalıydı... Kalamadı... Gerçeğe yol aldıkça acı kaçınılmazdı... Gerçekler acıyı da getirdi beraberinde... Ve acı tüm duygularını bastırıyor şimdi... Kaçınılmaz bir sona koşullandırmıştı Kristal Kadın kendini... Ve bu yemin her ikisine de çok acı veriyor şimdi... Aşka Aşık Adam çığlık çığlığa zamanı durdurmaya çalışmakla meşgul, Kristal Kadın olanların sevdiği adamı daha fazla üzmemesi için zamanı hızlandırmak çabasında... Ama zaman kendi bildiğini okumakta kararlı..."Ben Zamanım... Gücünüz yetmez beni durdurmaya, hızlandıramazsınız dakikaları ne kadar istesenizde... Kendi bildiğim yolda akar, kendi nehir yatağımda çağlarım... Hem ilacım yaralara, hem ızdıra p bekleyişlerinize..." Ve Kristal Kadın hiç sylememesi gereken şeyleri bir kez daha syleyerek şyle diyor son kez: "Çok sevdim ben seni, hiç sevmemem gerekirken... N'olur çok grme bana bu son sevdayı... Bak isminde gizli sonuncu oluşun... Biliyorum aslında hiç tahmin edemediğim kadar üzdüm seni, biliyorum faydası yok hiçbir şeyin... Ama zaman ilaç da olduğunu sylüyor yaralara bak... Unutacaksın CANIM... Unutacaksın yaşanmayanları, yaşadık dediklerimizi de üstüne ekleyerek... Hiçbir acı sonsuza dek sürmez... Aşka aşıksın sen, aşkla devam edeceksin virgül koyduğun hayatına yeniden... Hiç grmediği, caddelerinde hiç gezmediği bir şehri zler mi insan? İstanbul'u zlüyorum şimdi tüm zlemlerin üstünde... Ve seni zlüyorum hiç hak etmediğimi bile bile... Ben demiştim, anlatmaya çalışmıştım bir zamanlar, hatırlasana CANIM... "Kaybettim uğruna savaş verdiğim her şeyi... Didindikçe yitirdim etrafımdaki tüm güzellikleri... Değer verdikçe değersizleştim, umut bekledikçe ertelendim... Bu anlamsız düzen aldı beni benden, senden nce... Senden nce de çocuksu bir saflıkla uzattığım ellerime dikenler koydular... Senden nce de sonsuz bir boşluk içindeydim... Senden nce de çok kereler yenildim... Sen geldin değişti sandım tüm renkler, değişti de bir süreliğine... nümde uzanan düz çizgi yn değiştirdi sandım... Kurtuldum bir süreliğine asırlık prangalarımdan, nedensiz kaygılarımdan... Çok kısa sürdü pembe düşsellikler... Uyandım... Sen geçerken uğramıştın hayatıma, anladım... Şimdi sen, gzümde varolduğun yerden rahatsız, orda kalıp kalmamakta kararsız... Şimdi sen, bendeki seni çzmeye çalışıyorsun... Gereksiz... Benim çıkmazlarım bana kalsın... Umutsuzluklarımı beslemeye çalışıyorum yıllardır aslında hiç olmayan umutlarla... Süt isteyen bir bebeğe su verip kandırmaya çalışır gibi kandırıyorum benliğimi hiç olmayacak şeyler için... Benim dünyam yalnızca kendimi kandırdığım masum, zararsız yalanlarla, aldatmacalarla dnüyor... Hayatım bir mutluluk oyunundan ibaret... Ve kimseden avuntu beklemiyor yüreğim... Sen olduğun yerde kal benim için... Ben seni hiç olmayışında düşledim... Barış dedim adına, kumral bir kız çocuğunun gzlerindeki ışıltıda grdüm seni, aynadaki yansımam yaptım... Bu düş sadece bana ait... Sen bana aldırma..." Hiç unutmadığını biliyorum aslında, buna rağmen niye hatırlatma gereği duyuyorum onu bilmiyorum... Hiçbir şey bilmemek ne acı Aşka Aşık Adam... Ve sen demiştin ki... "lüm kadar gerçek olsaydı varlığın... sen bir hayaldin sadece ve bir hayali seveceğim kadar seviyordum seni... düş güzelliğinle yüreğimin içerilerine..." Evet, hayaldim... Evet DÜŞ ... Düş bitti, uyan artık... "N'olur" dedirtme bana... Bir de sen byle yapma n'olurrrr... Gitmek üzere olanlar aşık olamazlar mı Aşka Aşık Adam... Hakları yok mu buna, sylesene... Yüreğime sz geçiremedim, suç benim mi? Sen aşka aşıksın... En çok sen anlarsın... Ve geri kalan tüm cümleleri boğazında düğümlendi Kristal Kadın'ın... Aşka Aşık Adam ondan da nce terk etti o sokağı... Mavi Düş karanlığa gmüldü, umutlar sonsuzluğa... Ve bu aşk hiç yaşanmaması gerekenler arasında aldı yerini... Geçmişte tebessümle hatırlanamayacak olan, pişmanlıklarla dolu, düşken karabasana dnüşen bir çıkmaz sokak bu aşk şimdi... Ne edilecek bir çift sz, ne yazılacak iki satır dize var artık... Sadece hüsran bu düşten geriye kalan... Sadece gzyaşı... Eceden bana... .

Bazen sevdiklerimizin kıymetini kaybettiğimiz zaman daha iyi anlıyoruz. Eğer şu konumda olacağımı bilseydim eğer, seninle kavga edip inciltmek yerine, senli yaşamın bana kattığı artıları kulağına fısıldarken, her artıda seni ne kadar sevdiğimi kalın puntolu harflerle vurgulamak isterdim sevdiğim... .