: her ne kadar bin defa okumuş olsamda yine oturdum okudum ve yine etkiledi... Atalarımız rahat yatsa keşke... Keşke.. Acayip duygulandım bende.. Gerçekten destandan te bişey Çanakkale..

1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD'ye giden doktor mer Musluoğlu grev yaptığı hastahanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şyle anlatıyor: "Amerika 'ya gittiğim ilk yıllar ( 1957) lisanım pek o kadar iyi değil. Newyork'da Medical Center Hospital adlı bir hastahanede grev almıştım. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektro kardiyografi çekmek gibi işler.. Hastaya o kadar nem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direk olarak hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da laboratuarda çalışıyorum. Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam. Tahminen yetmiş beş yaşlarında. İngilizce konuşuyorum. Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız? Çünkü adamcağız kanser hastası olduğu halde üstelik kansızdı. Elimde kan torbası da var tabii ki.. pazusunu açtım. Baktım pazusunda dvme şeklinde bir Türk bayrağı var. Çok ilgimi çekti benim. Kendisine sormadan edemedim. Siz Türk müsünüz? Kaşlarını yukarıya kaldırarak "Hayır" manasına işaret yaptı. Ama ben hala merak ediyorum: Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir? "Aldırma işte ylesine bir şey dedi. Ben yine ısrarla dedim ki: "Fakat benim için bu bayrak çok nemli. Dikkatimi çekti. Çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım..." Bu sz üzerine gzlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu: "Siz Türk müsünüz?" "Evet Türk'üm" İhtiyar gzlerime bakarak tanıdık bir gz arıyor gibiydi. Anlatmaya başladı: "Yıl 1915. Sen hatırlamazsın o yılları. Çanakkale diye bir yer var Türkiye'de, orada savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben Anzak'tım Avustralya Anzaklarından... İngilizler bizi toplayıp dediler ki: Barbar Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda. Birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok nemlidir. Biz de inandık szlerine vaatlerine... Savaşmak isteyenler arasına katıldık. "Avustralyalı Anzak ihtiyar anlatmaya devam ediyordu: "Bizim beynimizi yıkayan İngilizler, Türklere karşı topladığı askerlerin tamamını Çanakkale'ye sevk ediyorlarmış. Bizi gemilere doldurup Mısır'a getirdiler o zaman Mısır'da şyle byle birkaç ay talim grdük. Atış talimi. Ondan sonra da bizi alıp Çanakkale'ye getirdiler. Savaşın şiddetini ben ilk orada grdüm. yle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gkyüzünde havai fişekler, geceyi gündüze çeviriyordu zaman zaman... Her taarruzda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti uzaktan grdükçe şaşırıyorduk. Teknolojik ynden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi, Türkler barbarlıktan byle saldırıyorlar. Meğer barbarlıktan değil, kalplerinde ki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş. Bunu nereden anladığımı syleyeyim. Biz karaya çıktık. Taarruz edemiyoruz. Bizi püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz. Bizi tekrar püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz. Derken byle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim." Meraktan ağzım açık yaşlı Avustralyalıyı dinliyorum. Savaşın dehşetli anılarını anlatırken hastalığına rağmen tir tir titremeye başlamıştı. Devam etti: "Gzlerimi açtığımda kendimin yabancı insanların arasında grdüm. Nasıl korktuğumu anlatamam. Çünkü İngilizler bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya... Ama dikkat ettim. Yaralarımı sarmışlar. Bana hiç de fkeli bakmıyorlar. Kendime geldim iyice bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. iyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şoke oldum doğrusu. Dedim ki, kendi kendime: Bu adamlar isteseler şu anda beni ldürürler. Ama ldürmüyorlar... Veyahut isteseler nceden ldürebilirlerdi. Halbuki beni cephenin gerisine gtürdüler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı. Bu duygularla "Yazıklar olsun bana" dedim." Byle asil insanlarla niye ben savaşıyorum. Niye savaşmaya gelmişim. Bu İngiliz milleti ne yalancıymış, ne kadar Türk düşmanıymış" diyerek pişman oldum. Ama bu pişmanlığım fayda etmiyor ki... Bu iyiliğe karşı ne yapsam düşündüm durdum günlerce... Nihayet bizi serbest bıraktılar. Memleketime dndüm. işte memlekette Türk milletini mür boyu unutmamak için koluma bu dvme Türk bayrağını yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte" Benim gzlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti: "Talihin cilvesine bakın ki o zaman lmek üzere iken yaralarımı iyileştirerek, sıhhate kavuşmama çaba sarf eden Türkler idi. Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine iyileştirmeye çaba sarf eden bir Türk... Ne garip değil mi? Avustralya'dan Amerika'ya gelirken bir Türkle karşılaşacağımı hiç tahmin etmezdim. Size minnettarım. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız. Bizi hep kandırmışlar... Buna bütün kalbimle inanıyorum. Peşinden nemli gzlerle "Bana adınızı syler misiniz? dedi. "mer" cevabını verdim. Gayet merakla tekrar sordu: Peki niçin mer ismini, vermişler sana? Babam müslümanların ikinci halifesi isminden ilham alarak bana mer adı vermiş. Yahu senin adın müslüman adı mı? Ben "Evet, Müslüman adı" deyince yüzüme baktı baktı, birden doğrulmak istedi. Ben mani olmak istedim. Israr etti. Ama niye ısrar ediyordu? İhtiyarın ısrarına dayanamayıp yatakta oturmasına yardım ettim. Gzleri dolu doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki: "Senin adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Mr. Josef Miller idi. Şimdiden sonra "Anzaklı mer" olsun. "Olsun. Peki doktor beni müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu?" Şaşırdım. Nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar vermişti. Meğer o yaşa gelinceye kadar içten içe hep düşünüyormuş da kimseyle konuşamadığı için, soramadığı için konuşamıyormuş. Tabii dedim müslüman olmak çok kolay. Sonra kendisine imanın ve islamın şartlarını anlattım. Kabul etti. Hem kelime-i Şahadet getiriliyor, hem de çocuklar gibi ağlıyordu. Yaşlılık bir yandan, hastalık bir yandan bir de yıllardan beri içinde kavuşmak isteyip de bilemediği için kavuşamadığı islamiyete olan hasretin sona ermesi bir yandan bu yaşlı gnlü duygulanmıştı... Mırıldandı: Siz müslümanlar tesbih çekersiniz bana da bir tesbih bulsan da ben de yattığım yerden tesbih çekerek Allah'ımı ansam olur mu? Bu szden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hakk'ı zikretmeyi ihmal etmiyormuş. Neyse uzatmayayım hemen bir tesbih bulup kendisine getirdim. Hasta yatağında tesbih çekiyor, biz de gerektiğinde tedavisiyle ilgileniyorduk. Fakat benim için o daha bir başkalaşmıştı. Müslüman olmuştu. Bir gün yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica etti. Beni yalnız bırakma olur mu? Ne gibi mer amca? Ara sıra gel de bana islamiyeti anlat! sen çok güzel şeylerden bahsediyorsun. O szleri duydukça kalbim ferahlıyor. O günden sonra her gün yanına gittim. Bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım. Fakat günden güne eriyip tükeniyordu. Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum. Hastanenin genel hoparlründen bir anons duydum. "Doktor mer! Lütfen 217 numaralı odaya gelin!" Dedim ki içimden "Bizim mer amca galiba yolcu?" hemen yukarı çıktım. Odasına vardığımda grdüğüm manzara aynen şyleydi: Sağ elinde tesbih açık duran sol kolunun pazusunda dvme Türk bayrağı, gğsünde imanı ile, koskoca Anzaklı mer son anlarını yaşıyordu. Hemen başucuna oturdum. Kendisine kelime-i şahadet sylettirdim. O şekilde kucağımda teslim-i ruh etti... Bir Çanakkale gazisi grmüştüm. Yıllar sonra da olsa Müslüman Türk milletine olan sevgisi sayesinde kendisine iman nasip olmuştu. "Ne yalan syleyeyim, ağladım." işte geldik gidiyoruz bilinmez diyara, Eskiden karpuz idik şimdi dndük bir hıyaraaaaa

ne yalan soliyim bnmde gozumden yas geldi:'( cok gusel bi yazi gercekten de saolasn hojam imza

her ne kadar bin defa okumuş olsamda yine oturdum okudum ve yine etkiledi... Atalarımız rahat yatsa keşke... .

çanakkale bir destandır... orada tüm dünyaya insanlık dersi verilmiştir... atalarımızın ruhu şad olsun... anzaklı mer gibi bir çok hristiyan bu savaş sırasında müslümanlığı seçmiştir... ne büyük sevap ne büyük mutluluk...

mükemmeldi dostum. saolasın... uçmayı bilmiyorsan ibnelik yapmayacaksın...

yle bir destan yazan ecdadın torunlarıyız. geçmişimizle yüzleşip nereye gidiyoruz bunun sorgulamasını yapmalıyız. herkesin burdan bişeyler kapmasını diliyorum. herkes 2dk zaman ayırıp okumalı diyorum. işte geldik gidiyoruz bilinmez diyara, Eskiden karpuz idik şimdi dndük bir hıyaraaaaa

Çok şanslıyız, çoook! Memento Mori... Blossom Geri Dndün:C Mitozla çoğalan milletleri sevmiyorum:|

hikayeyi biliyordum ama.. ulen oğlum sabah sabah.. ağlattı yine tahribat.com/murid/tugrulbaba

bildiğim halde bidaha okudum çok hoş