hacım sen onu bunu boşver. dediklerin doğru tabi. yolvereceksin bunlar da geçer. bak nünde sınavın varmış. bi kere "kazanamazsam " demişsin. şimdi bunu kafandan atacaksın. yapamam, edemem diye bir şey yok. bal gibi yaparsın. kazanacaksın. bak mart geldi. otur adam gibi gunde 5-6 saat ders kas. nce eksikleri tamamla. dedigimi yap güzel kardesim. eksiklerini gider.3 ay sana yemin ederim 3 gün gibi gelir hemen geçer. kazanırsın. kurtulursun. gelelim konuya.. bu vatan tabiki bizim. tarihimize bi bak. her zaman bu tür durumlar olmuştur. evet bu günkü durum çok ciddi. bu günler geçecek. başka alternatifi var mı ya? eşşek gibi s. ke s. ke geçecek. daha fazla boyyle gidemez. nümüzde kriz var. kelle koltukta gdiyoruz. nereye gittigimiz belli degil. şunuda unutmayın. kısmetten teye gidilmez. Türkiye büyük bir devlet. Dünyada kimsenin Atası bizim Atalarımız gibi olamazlar. Olmak isteselerde olamazlar. Onlara layık olmak her şeyin üstünde olmalıdır. bu yazıyı verdim ki millet kendini üzüyor, dogal olarak tabi. konularda tartısıyorlar, birbirlerine bagırıyorlar, kalpleri kırılıyor, ban katliamı felan oluyor... bir nebze olsun içinizi rahatlatmak icin verdim. biraz bugunlerde sınırı aştım biliyorum. bende kalsın. :P bu ülkeye bişey yapamazlar. ama yapamazlar deyipde oturmak en buyuk ayıptır. çalışmak gerek. Bi de adminlerimiz de zaten durumun farkındalar. biliyorum onlarda üzülüyordur ama onlar için getirilen yasaklardan dolayı bazı hassas konulara yorum yazamıyorlar... ama ben yazabiliyorum :P neyse fazla uzatmıcam. Allah hayırlısını versin. haddim olmayarak ğüt vermek gibi olmasın ama biraz samimi duygularımı yansıtmak istedim. Bunu uygun grdüm. Size Murat Başaran ın Gülümse Anne parçasını download ettim. harika bir parçadır. kalbiniz, beyniniz rahatlar. Buyrun: http://uploaded.to/?id=7te0o9

hocam çok mükemmel bir yazı tebrik ederim. Ssyi kazanamazsam askerliğimi komando olarak yapmayı düşünüyorum. O komando olmak istiyorum kutucuğunu işaretliyicem. Çevremde şehitlere üzülüp sonrada gitme diyenlere inat. Çünkü bu vatanı ben korumazsam başkası korumazsa kim koruyacak?En çok koyanda vatanını ve ailesini korumak için askerden kaçmaya çalışan adamlardır. bu ister tahribatta dostum olsun ister aileden yakınım sürekli karşı çıkmışımdır. Biz askeri ünvanımızı zorunlu askerliğe bağlıyız ne olursa olsun insan askere gitmelidir. ORdaki ortamı grmelidir. Komando olun demiyorum fakat atacağınız silah, askeriyedeki sistem savaşta çok büyük yardımcı olacaktır. Tabi savaş sırasında pılını pırtını toplayıp yurttan kaçanlara tke bir szüm bile olmayacaktır. Bu vatan biz varken vardır. Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır, toprak eğer uğrunda len varsa vatandır. İnadınaVATAN SAĞOLSUN

... ili kırsalında terristlerin dur ihtarına ateşle karşılık vermesi sonucu çıkan çatışmada... güvenli grevlisi şehit oldu. Ya da... ilinde devriye grevini yerine getiren... aracına açılan ateş sonucu... güvenlik grevlisi şehit oldu. Ya da... ili kırsalında terristlerce dşenen mayının patlaması sonucu... asker yaralandı.. Bu nasıl başlar biliyor musunuz? Hava o kadar sıcaktır ki beyninizdeki sıvının buharlaşıp uçtuğunu düşünürsünüz. Oluştuğu anda kuruyup giden ter damlacıklarından geriye kalan tuzlar yüzünüzün ve hatta elbisenizin her yanını kaplamıştır. Avucunuzun içindeki ter, yüzünüzdeki gibi kolay kurumadığı için elinizdeki tüfeğinizin metal kısmı avucunuzun içinde vıcık, vıcık oynar. Ter ile ıslanan çeliğin kokusu avucunuzun içine ve elinizi sürdüğünüz her yere siner. nünüzde yürüyen adamın, ayağının kuru toprakla her temas edişinde çıkan toz, ağzınızın kupkuru olmasına ve zor nefes almanıza sebep olur. Sırt çantanızın askı kayışları yüzünden omuzlarınızı hissetmezsiniz. Kült ağrıları ancak çantayı sırtınızdan çıkardığınızda fark edersiniz. Bastığınız her taş parçası, her çalı ve bir ayağınızın kaplayabildiği her yeryüzü parçasından çıkan sesi duyarsınız. Yürüdüğünüz yerdeki her Ağustos bceğinin sesini, dallardaki kuşları, yüzünüzün etrafında ürkütücü devriye uçuşları yapan arıların kanat seslerini, ağzınıza ve yüzünüze ya da herhangi bir yerinizdeki küçük yaraların üzerine konmaya çalışan sineklerin vızıltılarını, ayağınızı bastığınız yerden havalanan yeşil çekirgenin küçücük cüssesine rağmen çıkardığı tok kanat sesini en ince ayrıntısına kadar duyarsınız. Sonra, kendi teçhizatınızın ve nünüzdeki arkadaşınızın ve arkanızdaki arkadaşınızın teçhizatlarının çıkardığı düzensiz seslerin her birini ayrı ayrı duyarsınız. Ve aynı anda nünüzdeki arkadaşınızın nefes alışlarını duyarsınız, ksürmesini ve hapşırmasını da duyarsınız. Telsizinizden çıkan seslerin ve cızırtıların her biri ayrı ayrı katılır bu senfoniye. Ter ve tozun birleşmesinden oluşan kaygan çamur, postalın içindeki tüm ayağınızı kaplamıştır, çoraplar nce su toplayıp sonra patlayan yerlere adeta bir deri gibi yapışmıştır. En çok yapmak istediğiniz şey ayaklarınızı yıkayıp, çoraplarınızı değiştirmektir. Ama bu çok büyük bir lükstür o anda. Çünkü... Çünkü hangi çalının dibinde, hangi kayanın arkasında sizi beklediğini bilmediğiniz ihaneti arayıp bulmanız ve yok etmeniz gerekmektedir. Bütün masumların hayatı ve huzuru size emanet diye, ğretmenler bayrak direğine asılmasın diye, kundaktaki bebekler kurşunlanmasın diye, binlerce yıllık emanete halel gelmesin diye kahpeliği ve ihaneti yok etmeniz gerekmektedir. Çünkü bunun için bayrağın, silahın, namusun ve şerefin üzerine yemin etmişsinizdir. Çünkü nemli olan ayağınız değil, ülkeniz, bayrağınız ve onurunuzdur. İşte bu yüzden lükstür ayak yıkamak, çorap değiştirmek. İşte bu yüzden senfoniye dnüşmüştür bütün o düzensiz sesler güruhu. Sonra!.. Sonra birden tüm sesler kesilir, bıçağın dalı kestiği gibi, makasın kağıdı, pensenin bir hoparlr kablosunu kestiği gibi... Bir anda... Kuşların sesleri, arıların ve sineklerin vızıltıları, çekirgenin kanat sesleri hepsi bir anda biter. Gzlerinizi açtığınızda nünüzdeki arkadaşınızı değil, gkyüzünü grürsünüz, yere düşmüş olduğunuzu anlamanız birkaç saniye sürer. Tek hissettiğiniz kesif bir barut ve yanık et kokusudur, yüzünüzün toprak parçalarıyla kaplandığını fark edersiniz, temizlemek için çalışmazsınız. Arkadaşlarınızın bağırarak koşuşturduğunu grür ama kulağınızdaki çınlama ve uğultudan seslerini duyamazsınız. Sesleri yavaş yavaş duymaya başladığınızda ayağa kalkmaya çalışırsınız ama başaramazsınız. Yine birkaç saniye sonra arkadaşlarınızın sesleri arasında "mayın" kelimesini ayırt eder ve kalkmaya çalıştığınızda ayağınızdaki yoğun ağrıyı fark edersiniz. Ayağınız yoktur ama yine de ağrıdığını hissedersiniz. Ne olduğunu anlamak için baktığınızda ise parçalanmış pantolonunuzun ve kopmuş ayağınızın farkına varırsınız. İşte her şey o anda başlar. Avazınız çıktığı kadar bağırırsınız. Sonra, nefesiniz biter. Sonra, yeniden nefes alırsınız ve yeniden bağırmaya başlarsınız. Sonra yine nefesiniz biter ve yeniden, yeniden ve yine... Yanınıza ilk gelen arkadaşınız size, "fazla bir şey yok, sadece küçük bir yara" gibi telkinlerde bulunur. Ama siz arkadaşınız konuşurken de, helikopterle hastaneye gtürülürken de artık bir ayağınızın olmadığını biliyorsunuzdur. Hep bir soru çınlar kafanızın içinde "neden ben, neden ben, neden ben?" Hastanede geçen aylar, tedavi ve terapilerde geçen yıllar sonunda, dizkapağınızın on iki santim altından takılı olan ve her akşam yatarken veya banyoya girerken çıkarıp kenara koyduğunuz takma bacak artık bir uzvunuz olmuştur. Ama bunun nemi yoktur çünkü bu fedakarlığınız sayesinde vatan var olacaktır. Sizin bir bacağınızın ne nemi vardır ki! Artık koşamayacak olmanızın, yazın herkes gibi havuza, denize giremeyecek olmanızın da hiç nemi yoktur. Vatan sağ olsun yeter. Sonra birilerinin, sizin dediğiniz vergilerle Fransız televizyonlarında, uğruna yarım kaldığınız vatan hudutlarını hiçe sayan programlara finans sağladığını okursunuz. Aynı dillerin bundan pişmanlık duymadıklarını sylediklerini de okursunuz. Pamuk'ları, Dink'leri, okursunuz, Bizans çocuğuyum diyenleri duyar, Ali Kemallere tanık olursunuz, "koçlar gibi satanları"grürsünüz. . Türk Bayraklarının yakıldığını, grürsünüz. Başlarına çuvallar geçirilip aşağılanarak elleri arkalarından bağlanan Türk askerlerini grürsünüz. Bu aşağılanmaya cevap verecek tankların motor seslerini, helikopterlerin kanat seslerini, piyadelerin intikam yeminlerini duymayı beklersiniz ama duyamazsınız. Onun yerine hainlerin cesetlerinin üstüne rtülen çaputlara "bayrak" diyenleri grürsünüz, "uçaklarını çek", "valiyi çek" diyen başkanları ve karşılarında kekeleyen riyaseti grürsünüz. Buda yetmez Türk askerlerinin kendi mahkemeleriniz tarafından,"çete" diye suçlandığını, yargılandığını grürsünüz. Yok, yok bu da yetmez. Askere, polise, ğretmene ateş eden, yol kesip soygun yapan, ky yakan, okul yıkan, mayın dşeyen terristlerin sadece "ben bir şey yapmadım" demelerinin esas kabul edilip, "suçsuz" sıfatıyla serbest bırakıldığını grürsünüz. Susanları, konuşması gerektiği halde susanları grürsünüz, konuşanlar her konuştuğunda, kekeleyenler her kekelediğinde ve susanlar her sustuğunda siz yeniden vurulursunuz, yeniden lürsünüz her defasında. Gvdenizden o toprağa akan kan, bu defa içinize akar, inandıklarınıza, uğrunda savaşarak kendi kanınızı akıtmak pahasına tertemiz tuttuğunuz değerlerinize akar. Sizin kaya arkalarında, çalı diplerinde aradığınız ihanet gelir aklınıza, o mayınları yerleştiren eller gelir. Sorgulamaya başlarsınız: "Biz bu ihaneti doğru yerde mi aradık, kuyruğunda dolaştığımız yılanın başı, hep gzümüzün nünde miydi yoksa?"diye sorarsınız kendinize. Onlara verilen maaş'ın sizin vergilerinizden dendiğini, içinize sindiremezsiniz, uykularınız kaçar, neden bu vatanı sizin kadar sevmediklerini düşünürsünüz. Bu vatan onların da vatanı değil mi? Onlar da, tıpkı benim gibi namusun ve şerefin üstüne yemin etmedi mi? diye sorarsınız kendi kendinize. Sinirlenirsiniz, üzülürsünüz, on beş yaşında bir askeri okul ğrencisi iken her adımda sylediğiniz, beyninize ve yüreğinize nakşettiğiniz szler gelir aklınıza": VATAN, SANA CANIM FEDA" Geri kalan tüm hayatınızın ilk beş dakikası, byle başlayacak işte ve hayatınız byle devam edecektir. Son nefesinize kadar savaşacaksınız ihanetle, her şeye ve herkese rağmen, bu yolda lene ya da bu ihaneti bitirene kadar. Siz diyorum, çünkü bu vatan için bedel deyen insanların neler yaşadığını, neler hissettiğini, size rağmen ve sizin için neler yaptıklarını, neler yapabileceklerini bilin istiyorum. Okuduğunuz ya da televizyonda duyduğunuzdan daha fazladır yaşananlar. Yani aslında gazetelerin iç sayfalarındaki, minicik karelerde okuduğunuz; "... ili kırsalında terristlerce dşenen mayının patlaması sonucu, bir güvenlik grevlisi yaralandı!" haberi aslında o kadar da kısa değildir. Sizin, daha okuduğunuz gazetenin arka sayfasına geçerken unuttuğunuz, falanca mankenin otel odası maceralarına, ya da uyuşturucu komasından len oğluna "şehit" deyip Türk bayrağı rten kadının haberine ayırdığınızdan daha uzun zaman ayırmadığınız bu küçük haber, birileri için bir mür boyu sürecek ve asla unutulmayacaktır. Ve siz unuttuktan sonra da başka birileri, "ne için?" dendiğinde "vatan için" diyecekleri fedakarlıklarını size rağmen yapmaya devam edeceklerdir. Sizin uyuşmuşluğunuza, duyarsızlığınıza rağmen, sizin rahatlığınıza, sizin vicdanlarınıza rağmen bu kahramanca fedakarlıklar ve bu ilk beş dakikalar yaşanmaya devam edecektir. Asla unutmayınız başınızın üstündeki egemenlik rtüsünün payandası kopan bacaklar, bedeli ise size rağmen bu vatan için akan kanlar, feda edilen canlar, sıcak yuvalarını, babalarının yüzlerini unutan küçücük çocuklarını düşünmeden vakfedilen hayatlardır. Ne kadarını anlayabilirsiniz veya anlamak sizin umurunuzda mı bilmiyorum, ama birileri bunları yaşadı, birileri hala yaşıyor ve emin olun yaşlı dünya dndükçe, Türk vatanı ve Türk Bayrağı için birileri daha tüm bunları yaşayacak. Grdüğünüz gibi size bir hayli uzak bir yaşam biçimi bu. Masalarda oturup "aydınca" sohbetler etmeye hiç benzemiyor değil mi? Bir an için bile olsa kendinizi onların yerine koyasınız diye "siz" diyerek yazdım, sizin onlardan biri olamayacağınızı biliyorum. "Siz" kim misiniz? Siz kendinizi çok iyi biliyorsunuz! Biz de, biz de sizi çok iyi biliyoruz. "Siz" de bilin ki biz asla unutmayacağız. "VARLIĞIM TÜRK VARLIĞINA ARMAĞAN OLSUN"