eh işte :f.. idare eder... bu sefer olmamış :) Kral nerde diye Sorma. SENde.. BENde.. SİZde.. Onda Çıplak giyen kral olur.. Taç giyen oturur tahtına::. Emeğe Saygı.. kürtaja hayır!! Soruya bak: Dünyaya Tekrar Gelseniz Ne Yaparsınız? E dedim ben; Eminim herkez yine aynı şeyi yapar aynı şeyi yaşardı... Hani szüm ona; .. Ben siktiğim eşşeğin huyunu bilmem mi? die... E sen syle bilmem mi usta :)

güzeL ama gider ayak yazıLmaz ki bu ;(( Bir tek gece vardır insanın hayatında. mür boyu sürer nbeti... Bu da yleydi. İyi ol... Sağ ol.. Uzak ol... Ama bir daha grme beni!

yok la noel harby guzel olmus az daha ağlıcaktım a. q :((Kardeş seni hiç tanımıyom acıklı yazmışsın n'olur gitmeee yaw bak çocuğumu keserim!!! Troubles'll come & they'll pass

Veda Acısı... İnsanların birbirini tanıması için en iyi zaman, ayrılmalarına en yakın zamandır" der Dostoyevski... Veda acısı, kabuğunu soyar insanın; yıldızını kazıyıp çırılçıplak ortaya serer. Birlikteliğin rttüğü tüm kusurları ayrılık sergiler. Bir ayrılık arifesinde helalleşilir ve o an hakiki tabiatlarıyla yüzleşilir. "lene kadar" diye sz verilmiştir, ama "lüm yolunda" başka tercihler belirmiştir. Kararsız prensesin vicdanı azap çekerken 7 cücelerin somurtkanı "aklını başına" al diye fısıldar kulağına; haytası ise "kalbinin sesini" dinle diye çekiştirir eteğinden. Hep hayran bakan gzlere, hatalar takılmaya başlar. "Ama"yla biter alelade iltifat cümleleri: "Sen iyi bir insansın, ama arkadaşların ktü", "Seni seviyorum, ama bu ilişkide mutlu değilim", "Ben baska türlü bir beraberlik düşlemiştim" vs.. vs.. Sonra gelsin uykusuz geceler... Bir türlü karar verememeler... Ruhen gidip gelmeler... "Hele biraz daha zaman geçsin" diye nikah ertelemeler... Birlikteymiş gibi yaparken, sevecek başka yüzler, yüzecek başka denizler kollamalar.. "Aslında bütün bunlar bizim iyiliğimiz için"e kendini kandırmalar. Sonrası hep aynı: Bekleyenin "Hani sonbaharda buluşacaktık. Hazan geldi geçti, sen gelmez oldun" sızlanmaları... Bekleyenin "Geliyorum az kaldı" oyalamaları... Bittiğini bile bile işi uzatmalar; syleyemedikçe hepten batağa saplanmalar... Terke makul bir gerekçe ararken hepten çarşafa dolanmalar... Veda konuşmasında süslü iltifat cümlelerinin arasına, o cümleleri hiçleştiren mayınlar serpiştirmeler... Üzgün grünmeler... Bağış dilenmeler..."Ama kaçınılmazdı" demeler... "Szünden caydın" yakınmalarını "Sen de eski sen değilsin. Değişmişsin" diye gğüslemeler... Asıl kendinin değiştiğini bilmezden gelmeler... Ve son sahne; Terk edenin o mahçup "Yapamıyorum, dayanamıyorum.. Her şeyi denedim.." itirafına karşılık terk edilenin kırık çalımı: "uğurlar olsun! Ben yoluma devam ediyorum". İhanetler hep byledir: ilki, bir yenisine gebedir; ikincisi daha az acı verir. Ondan sonra dur durak yoktur: Güvenilmez aşık, sevdikçe kıran, gezdikçe ardında bir kırık kalpler mezarlığı bırakan bir dervişe dner. Artık acılara hapsolmuştur: Buluşmak istedikçe ayrılacak, birleşmeye çalıştıkça parçalanacak, sonunda terk ettiklerinin "ah"ı tutup, terk edildiğinde, mukadder yalnızlığına kapanacaktır. Can Dündar El Yumruğu Yemeyen Kendi Yumruğunu Balyoz Sanarmış. By_Medcezir