hakikaten sonlara yaklaşınca mutlu sonun bozulacağı düşüncesi üspertti beni :) hain dolmuşçu, frenleri tutmayasıca diyecektim neredeyse:)) ellerine sağlık çok güzel olmuş... Bildiği kadarıyla adalet eden, bilmediği kadarıyla zulmeder...!

ulan compü, Çetin lseydi ben de gelir seni ldürürdüm! Şaka bir yana eline, yüreğine sağlık, çok güzel olmuş...

Harikasın hocam. Eski günlerimi hatırladım. Yüreğine sağlık. Kısa Pantolon, Paslı Çakı, Dizde Kabuk Bağlamış Yara, Kısa Çakı, Paslı Pantolon, Yarası Gzde Kalmış Kabuk

yannız bunun aşk blümüyle alakası ne? bakır sülfat çzeltisi mavisi gkyüzü

Edebiyat, hikaye bolumumuz falan yok :) mecburen yazi-siir olunca buraya yaziyoruz :) Hep denedin. Hep yenildin. Olsun yine dene, yine yenil ama daha iyi yenil!

bende okumustum güzel

not: Edebiyat blümü açmıştık ama rene kapattı diye hatırlıyorum :) Kimle açtığımı hatırlamıyorum ama sword mod olmuştu blüme :)

Çetin, hep bır evı olması hayalıyle yaanıp tutuşan zavallı çetin :Dguzeldi güzel... ellerine saglık Benimkisi kuvvet, zevk ve kudret. Benim adım "Kehanet"

Bunuda 2yil once, bi isim vardi ama evden cikmama 1-2saat kadar vardi, bos durmayim birseyler yazayim diye yazmistim :) Neredeydin eşşeksıpası bu saate kadar, ezan okunalı kaç saat geçti?-Anne syleyecem ama dvmeyecen bide babama anlatmayacan, tamam mı?-Hele bi anlat bakalım...-Evimize bakmaya gittim... Bir kenar çocuğuydu Çetin, kara gzlü, kara saçlı, esmer ve sıcaktı yüreği, doğup büyüdüğü çukurova gibi. İlkokul 5. sınıfa geçmişti, karneside iyiydi hani ve kapmıştı babasından karne hediyesini, mavi bisikletini. Taksitle almıştı işçi babası bisikleti, bir iplik fabrikasında çalışıyor, tek çocuğu Çetin'in geleceği için mesai üstüne mesaiye kalıyordu. Zordu, yoruluyordu ama şu karne hediyesini almıştıya oğluna isteseler fabrikayı omuzlarında taşırdı artık. Kirada oturdukları için gçebe yaşantısında onlarca arkadaşı oluyordu Çetin'in ama kısa sürüyordu, belki bir belki iki, en fazla üç-drt yıl sürüyordu arkadaşlarıyla paylaştığı sokak. Sonrasında farklı bir semtte farklı bir evde farklı bir sokakta yeni arkadaşlarının arasına katılıyordu. Mavi bisikletiyle eski mahallelerindeki arkadaşlarını ziyarete giderdi, annesinden gizli. Sonraları gelen bir telefonla eski mahalleden komşular annesini kısır yemeye davet ederler, hoşbeş sohbet arasında komşulardan birisi "Çetin geçen gün bizim buradaydı" deyiverir ve anne sesli sesli bir tatlı küfrederdi oğluna, o caddelerden nasıl geçiyordu, ya sokakta birileri nünü kesip bisikletini almak için yavrucağına ktü birşey yapsa... düşünür ana yüreği bunları ve kızar, yeri gelir dver. Ama fark etmez ne dayak ne de ktü sz, birbaşka gün bir başka mahalledeki arkadaşlarının yanına gidecektir Çetin, mavi bisikletiyle, ne annesinden işiteceği azar, ne de babasından yiyeceği dayak umrundadır. Çok durmadan oturdukları evden yine taşınırlar bir başka semte... Artık zor gelir Çetin'e, her yeni mahallede nce dışlanmak, sonra mahalle çocuklarına kendini kabul ettirmek için çaba sarf etmek... futbol maçlarında on dakikalığına alındığı maçta kesin gol atması gerekir veya koşma yarışlarında en hızlı olması gerekir, diğer mahalle çocuklarıyla kavgada kahraman çıkması gerekir... Okullar açılır ve Çetin yeni okuluna gider, yine yeni bir sınıf, yeni bir ğretmen ve ğretmen soracaktır "Annen ne iş yapıyor, baban ne iş yapıyor, kaç kardeşsiniz, eviniz kıramı yoksa sizinmi, büyüyünce ne olmak istersin..." ve yine cevap verecektir Çetin, "annem çalışmıyor, babam işçi, annemin adı... , babamın adı... , tek çocuğum... , kirada oturuyoruz... , büyüyünce doktor olacağım."O gün kimse konuşmaz Çetin ile, herkes daha nceden birbirini tanıdığı için Çetin bir başına sırada oturur gün boyu, aslında yabancı değildir bu manzaraya daha nce aynı manzarayı grmüştü, defalarca. Küçücük yüreğine sorar Çetin :-Neden bizim bir evimiz yok, neden her farklı farklı evlerde oturmak zorundayız.. neden. ?Son zil sesiyle, fırlar ğrenciler sınıftan, Çetin'de hızlı hızlı toparlanır, daha okulun çıkış kapısına gelmeden nlüğün yakası açılır ve üst düğmeler yavaş yavaş çzülmeye başlar, okuldan biraz ilerde nlük tamamen çıkar ve çantadaki yerini alır. nlüksüz yürümek bir başkadır, insanların yanında geçerken ggsün kabarır, nlük yok nede olsa, anlamsız bir çocuk gururudur nlüksüz yürümek. Kapı nlerine sandalye atıp çay içerek dedikodu yapan kadınların arasından geçerek ilerler evine doğru, bağıran sebzeciler, terlikçiler, yumurtacılar... sokağın şarkısını dinleyerek varır evine. Yalnız kimse yoktu evde, acaba annesi nerede, komşuya falanmı gitti? derken üst kattan ayak sesleri geldi, evsahibinin kızı Tuğba anahtarı uzatıp Çetin'e "Annen babanla birlikte biryere gittiler, merak etmeyecekmişsin... haa bide annen peynir-ekmek yapmış mutfakta ekmek poşetinin içindeymiş onu yiyecekmişsin." dedi. Çetin içeri girip karnını doyurduktan sonra televizyon izlemeye başladı, saat epey ilerlemişti ne annesi ne de babası vardı, hava kararmıştı hafiften, korkmayada başlamıştı. Pencereden dışarı bakmak için perdeyi çektiğinde annesiyle babasını grdü ve içindeki korku yok oldu. Babasınında annesininde yüzü gülüyordu, birşeyler vardı ama anlayamıyordu. Baba, her baba gibi daha soğuk sanki hiçbirşey olmamış gibi davranıyordu, annenin içi içine sığmıyordu. Fazla dayanamadı anne syleyi verdi :-Oğlum şükürler olsun, arsa aldık ev yaptıracaz ilerde, Allah izin verirse. Baba yıllardır mesayilerden, maaştan artırdığı parayla almıştı uygun bir arsa. Ve baba belli etmesede en az Çetin ve karısı kadar sevinçliydi, Çetin şaşırmıştı, evleri olacaktı yani. O gece sanki hiç sabah olmadı, annesi Çetin'in yer yatağını sermiş, kendi yataklarınıda hazırlamıştı, uyku vaktiydi ama kimse uyumadı o gece, herkes yatağın içerisinde evin hayalini kuruyordu. Anne, evin duvarları ne renk olmalıydı, kaç oda, odaların yerleri nerede olmalı, genişçe bir balkonu olmalıydı..., evine taksitlede olsa bir koltuk takımı, yeni halılar, çamaşır makinesi... alabilecekti, artık eşyaları taşınma sırasında zarar grmeyecekti. Baba her zamanki gibi daha koyuydu, evi nasıl yaptıracaktı, acaba masraflar ne kadar tutardı, eşten dosttan borç bulabilirmiydi? ... Anne ve baba hayalin neresindeydiler Çetin neresinde? Çetin evin çatısına çıkıp uçurtma uçuruyordu ve uçurtmanın ipini anten direğine bağlayıp, bahçeye inip çiçekleri, biberleri ve soğanları suluyordu. Ertesi gün birbaşka mutlulukla gitti okula, içindeki eziklik gitmişti artık, bir evleri olacaktı. Aylar sonra baba kıtkanaatta olsa inşaatı başlatmıştı. Birgün Çetin'ide alıp inşaata gittiler, inşaat çok uzak olmasada uzaktı. Çetin ilk defa grüyordu arsalarını, henüz evin temeli yeni atılmıştı ama Çetin'in gzlerinde ev büsbütün canlanıyordu. İçindeki çocuk heyecanı suskunluğa dnüşüyordu. Artık yaz kendisini hissetirmeye başlamıştı çukurovada. Kenar çocuklar şehrin merkezinden geçen sulama kanallarında yüzüyor, barajlar gller insanlarla dolup taşıyordu. Karneler alınacak, okullar tatil olacak ve mavi bisikletin kilidi açılacaktı. Okulun son günüydü ğrenciler sivil giyinmiş, okulun bahçesinde grup oluşturarak beklemeye başlamışlar, alt sınıflar tiz seslerin "Akdeniz Karedeniz biz karnemizi isteriz" tekerlemeleriyle okulu inletirken, müdür ve ğretmenler kürsüde belirmiş ve bütün ğrenciler toplanmıştı. Müdür son konuşmasını yapmış ve ğretmenlerle ğrenciler artık vedalaşmış, ağlayanlar, gülenler ve umursamayanlar evlerinin yolunu tutmuştu. Çetin de evine gülerek gidenlerden di. Aile iyi karne sonucunda mutluluğa bürünmüş, baba çerçeve hazırlatmak için karnenin ve takdir belgesinin lçülerini almış, annede duvarın şurasına asarsak daha güzel olur hesapları yapmıştı. Çetin çekinerek sordu babasına :-Baba bisikletin kilidini açacanmı?Baba birşey sylemeden ayağa kalkıp yatak odasına gitti, elbise dolabının bilmem neresindeki kumaşların arasından çıkardığı anahtarı getirip Çetin' e verdi. Ertesi sabah ekmek almaya mavi bisikletiyle gitti Çetin. Birkac gun sonra icindeki heyecani bastiramadi, evlerine bakmaya gitmeye karar verdi. İçindeki çocuk heyecanı bastırıyordu korkuyu. Babasının gündüz vardiyasında olduğu birgün bastı pedala. Kalbi hızla çarpıyordu, kulakları hiçbirşey duymuyordu, yaptığı doğru mu? yanlış mı? , sorgulamıyordu, sadece pedal çeviriyordu. Evlerini grecekti, caddelerden geçerken korkmadı hiç, çukurova sıcağında devam etti yoluna ve yol birden büyüdü gzünde bitmeyecekti sanki, gremeyecekti sanki evlerini, ama gidebildiği kadar gidecekti... iyice susasmıştı, ilerdeki camide durdu, bisikleti caminin dışına bırakırkende çalınma korkusu yaşamadı hiç, çocuk yüreğiydi işte ;Allah'ın evinde güvendeydi, ktülük gelmezdi. Suyunu içtikten sonra yoluna devam etti, birde o büyüyen yol kısalmıştı sanki, inşaatı grmüştü ve heyecanı ikiye katlanmış bir şekilde evlerinin yanına geldi. Evin inşaatı bitmiş gibiydi sadece sıvası yapılmamıştı. Tuğlalara basarak pencrenin birisinden içeri girdi, hızlı hızlı odalara bakıp evin çatısına çıktı çevreyi hızlıca süzdükten sonra heycanla ve yüzündeki gülümsemeyle tozlu merdivenlerden inerek bisikletinin yanına geldi. Saat kaçtı acaba, geç kalmışmıydı? , hava kararmaya başlıyordu hemen eve dnmek zorundaydı. Tekrar bastı pedala, mutluydu... kşeden çıkacak minibusten haberi yoktu ve acı bir fren, yüzdeki gülümse birden kaybolmuştu, şaşkınlık..., çaresizlik ve hafızanın hatırlamadığı birkaç saniye. Çetin kendine geldiğinde minibus arka tarafında kalmıştı, yoluna devam ediyordu bir anlık refleks kurtarmıştı Çetin'i kaçınılmaz kazadan. İlerde beş-on dakika dinlenip kendine geldi. Hava iyice kararmıştı, babası işten dnmeden nce eve gitmek zorundaydı, tekrar asıldı pedallara, mahalleye geldiğinde içindeki korku kaybolmuştu, yüzünde yine gülümseme ve umut vardı, aklında sadece evleri vardı, taşınacakları günü sabırsızlıkla beklediği evleri... Ezanda çoktan okunmuştu. Bisikleti içeri alırken demirkapının sesini duyup dışarı çıkan anne bağırarak sordu Çetin'e :- -Neredeydin eşşeksıpası bu saate kadar, ezan okunalı kaç saat geçti? Hep denedin. Hep yenildin. Olsun yine dene, yine yenil ama daha iyi yenil!

Eline saglik Compü devamini bekleriz.. Koyun gibisin kardesim, gocuklu celep kaldirinca sopasini sürüye katiliverirsin hemen ve adeta magrur, kosarsin salhaneye. Dünyanin en tuhaf mahlukusun yani, hani su derya icre olup deryayi bilmiyen baliktan da tuhaf. Ve bu dünyada, bu zulüm senin sayende. Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eger ve hala sarabimizi vermek için üzüm gibi eziliyorsak kabahat senin, -demege de dilim varmiyor ama- kabahatin

Sagolasin hocam... Abi artik, umutsuzluga yer yok :) Cetinler olmeyecek :O... Hep denedin. Hep yenildin. Olsun yine dene, yine yenil ama daha iyi yenil!

ya annesi lecek ya babası lecek dedim herkez sağ salim bitirdi yazıyı amma çok güzel olmuş terbikler... l enfer c est les autres Sartre...

huleyn ne refleksmiş bee hikayeyeye bak :D güzel olmuş valla Living Death

düm patladı lan çetine bişi olcak die yazık ztn fakirce bi ailesi var oturup ağlardım burada valla bakır sülfat çzeltisi mavisi gkyüzü

Güzel Olmuş Compu Ellerine Sağlık To Be Or Not To Be

güzeldii hikayee sıkılmadann okudum ama cetini ldürseydinnn felaket bir drama olurdu :) Dünya hayatı kırlmaya mahkum şişeler hükmündedir...