Kışın o çirkin yüzü; akan bir burun, kızarmıs yanaklar, titrek dişler, renklenen nefes, çatlamış tombul dudaklarıyla tam karşınızda. Perişan halde çalışan eller acıyı hissetmiyor ancak kolu bozuk camın çerçevesine her çarpışı, kışı rencide etmeme neden oluyor. Bugün, bir ncekilerden daha soğuk. Tanrı gğün pencerelerini açık bırakmış olmalı. Sabahın erken saatlerinde bizi istasyondan alıp emeklerimizi harcamaya gtüren lokomotifin koltukları, çocuğunu sımsıkı sarmalayan bir annenin koynu gibi sıcak ve içten geliyor. İnsanlar bugün daha bir değişik, bir günde on kilo almışa benziyorlar yada içleri gazete kağıtları ile doluşturulmuş. Sıcacık yatağımdan beri peşimi bırakmayan kırıklık kendini hala hissettiriyor. Günlerden perşembe ve her perşembe olduğu gibi okulu onurlandırmam gerekiyor. Halk arasında buna sorumluluk diyorlar. Gülünç değil mi? oniki senelik kısım zorunluluktu, şimdiyse sorumluluk... Okul deyince aklıma gelen eziyet mahsullerinden biride blüm şefi Yusuf bey. Uzun boyu, takım elbisesi, sivri burun ayakkabıları, kıravatsız gmleği ve Tarık Akan'ı anımsatan saçlarıyla günaydın konuşmasını yapıyor. Benim değişimle, işkence ncesi '' acımayacak '' konuşması. Sınıfın iki kızından kıvırcık saçlı olan bugün ilgimi daha fazla çekiyor. Ruh halim bir hayli kıvrımlı sanırım... Hayatımın hangi evresinde ideal bir bayan profili oluşturabileceğimi düşünüyorum. Ders ilerledikçe nce sesler bulanıklaşıyor, arkasından dimdik oturuşum yerini yayık oturuşa bırakıyor, gzlerim kısılıyor ve uyuklama pozisyonuna kadar bu byle devam ediyor. Beni yerimde canlandıran, kafamda beliren bir soruydu. Ağzına kafası büyüklüğünde bir kaşık sokulmaya çalışılan bebekler gibi ağlamak isterken, bu adam nasıl bıkmadan anlatabiliyor, espriler yaparak dersten keyf alıyordu? Seçimler ve beğeniler... Kantin sohbetlerimizden birinde, ikibindolar nakit parayla neler yapılabileceği tartışılıyordu. Ben ülke ülke gezilebileceğini, keşfedilebileceğini sylerken, insan takımından olduğunu iddia edenlerden biri, byle bir miktar ile yüzlerce hanım kız satın alınabileceğini, sehvet havuzunda çırpındırılabileceğini sylüyordu. Gerçekten dahice. Belkide hala çocuktu. Belkide büyüyünce bende byle olacaktım... Peki bu kavramlar, seçimler ve beğeniler nasıl oluşuyor. Serseri bir rüzgarda srf yapan bakterilerin burunlarımızdan doluşup vücudumuza yerleşmeleri kadar kolay olmamalı. Ancak bildiğini okumanın hazzını biliyorum ve suçlayamayacak kadar suçlu hissediyorum. Cevaba ulaşmanın sevinciyle, Yusuf bey'in ''mola'' uyarısı birbirine karışıtı. Aslında seçimler ve beğeniler, etten ve kemiktendi. Canlı ve kanlı karşımda duruyorlardı. Hepside seçimleri ve beğenileriyle yaşıyorlardı. İyice bakmak yeterliydi. Kader dediğiniz gerçekten varmı? Elinizden geleni yapıp, gerisini Tanrı'nın şefkatli ellerine bırakmak olayın temelimidir? yleyse ailesinin saçma yaşam tarzıyla büyütülen bir çocuğun, doğru seçim ve beğenilere ulaşması ne derece mümkündür? Elinden ne gelebilir ki? Belkide yanlızca grmek gerek. Seçimlere ve beğenilere, her an kırılabilecek narin bir dalmışçasına bakmak. Her an değişebilirlerse, işte o zaman elimizden birşeyler gelecektir. Kabullenmek yerine değişime açık olmak gerek. Gzleri kocaman kocaman açıp bakmak, grmek gerek... Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!