eh aci cekildinde nasil gecilcegini bir sekilde mesgul olunmasinikanimca en iyi sekilde anlatmis valla. ahmet cakar'in hastane de muhtemelen sarf ettigi sozler "simdi doktor bey size birkac sorum olacak. biiirrr kac kursun yedim ikiii senin doktorluk belgen nerdee uccc sen neden oyle tip tip bakiyorsun aptallik mi var sende bakin dikkat buyrun aptalsiniz demiyorum aptallik mi var diyorum"

Her seferinde canimin acimasinin biraz daha azalacagini düsünürdüm hep. Ama azalmiyor ; yillar geçtikçe daha da çogaliyor can acisi. Gençlik yillarinda byle durumlarda baska seyler düsünmeye calisirdim. Hatta hatirliyorum, ilk sevdigimden ayrildigimda daha dogrusu terk edildigimde çok canim yaniyordu. Kendimi avutmak için bir yol bulmustum; takvim yapraklariyla oynuyordum. Her gün büyük bir zenle kopariyordum sayfalari, " ooh bir gün daha eksildi " diye. Her gün " bugün bir dakika daha uzadi, daha geç karanlik olacak " diye. Ve her geçen gün canimin acisi daha çok azalacak diye! Ama bugün fark ettim ki herkesin çok sasirdigi bir sürü gereksiz bilgiyi o zamanlar grenmisim. Takvim yapraklari ne kadar çok sey gretirmis megerse bana! isterseniz size Kirlangi Firtinasi'nin ne zaman oldugunu syleyebilirim ya da cemrelerin ne zaman düstügünü... Hatta zeytinyagli biber dolmasi tarif edebilirim. yle hafifletmistim canimin acisini o zamanlar. Ne iyi etmisim de asik olmustum. Sonra ikinci sevgilimden ayrilmistim. Daha dogrusu yine terk edilmistim... Baska vücutlar istemisti cani. Çok canim yaniyordu. Kendimi avutmak için yine bir oyun bulmustum, yazarlarin kronolojik sirayla kitaplarini okuyordum. Artik onu telefonla aramamam için kendimle mücadele etmem gerekmiyordu. O zamanlar anlamistim insanin kendisiyle mücadelesinin ne kadar yorucu oldugunu! Mesela onunla nasil bir yerde karsilasirim diye planlar yapmam gerekmiyordu. O zamanlar anlamistim insanin kendisiyle oynadigi oyunlarin ne kadar yorucu oldugunu. Ya da telefon 10 dakika içinde çalarsa beni arayan O 'dur diye bitmek tükenmek bilmeyen on dakikalar beklemem gerekmiyordu. Aslinda o zamanlar anlamistim on dakikanin bazen bir asir oldugunu. Yoldan geçen 3. araba kirmizi olursa tekrar barisacagiz diye dilekler tutmam gerekmiyordu... O zamanlar fark etmistim trafikte ne kadar az kirmizi araba oldugunu! Ama bugün fark ettim ki, bugün çok az kisinin bildigi ve okudugu yerli roman ve hikaye yazarlariyla o zamanlarda tanismistim. Nihat Sirri rik, Kerime Nadir, Muazzez Tahsin Berkand, Ethem izzet Benice, Kemal Tahir, Pinar Kür, Vedat Türkali, Orhan Pamuk ve digerleriyle... Ve simdi fark ediyorum ki, ne kadar çok sey grenmisim o romanlardan, hikayelerden, yazarlardan... Ne iyi etmisim de asik olmusum... Sonra üncü sevgilimden ayrilmistim, dogrusu bu kez de terk edilmistim. Baskasina asik olmustu. Yine canim çok yaniyordu. Kendimi avutmak için bir oyun bulmustum, aSk Siirleri okuyordum, terk edilmek üzerine. Baskalarinin da terk edildigini çok canlarinin yandigini grmek ve anlamak acimi hafifletiyordu sanki. ilk ben degilim terk edilen diye düsünüyordum. O zaman ezberlemistim Atilla ilhan'dan " ben sana mecburum bilemezsin, adini mih gibi aklimda tutuyorum " dizelerini, o zaman ezberlemistim Murathan Mungan'in " lü bir yilan gibi yatiyordu aramizda, kirli ve umutsuz geçmisim " misralarini ve Ahmed Arif 'ten ve Kavafis 'ten ask dizelerini. Simdi fark ediyorum ki ne çok sey grenmisim osiirlerden. Ve ne iyi etmisim de ASIK olmusum... Sonra uzunca bir dnem yeni bir aski yeni bir sevgiliyi beklemeye basladim. Çok bekledim. Sabirla. Biliyordum gelecekti bir gün. Bu bekleme dneminde de bir oyun bulmustum kendime. Ne kadar tiyatro oyunu varsa gidiyordum kudurmus gibi! Ne kadar film varsa onlari seyrediyordum hiç kaçirmadan. Iste o zamanlar grendim benden baska bir sürü ask bekleyen insan oldugunu. Ve o zaman grendim beklemenin de bazen bir keyif oldugunu ve insana çok sey grettigini... Ne iyi etmisim de beklemisim aski... Hep bana soruyorlar nereden biliyorsun bu kadar çok seyi diye, dilimin ucuna kadar geliyor, sylemek istiyorum "ASK YÜZÜNDEN" diye ama gülerler anlamazlar diye sylemiyorum, vazgeçiyorum. Yillar geçtikçe azalacak sanirdim canimin acisi ama azalmiyor. Ne kadar çok sey gretmis ask bana. Hayat okulu dedikleri bu olsa gerek. Ya da hani derler ya; okumus ama adam olamamis diye, sanirim okuyup da adam olamayanlar; asktan canlari yanmamis olanlar, aski tanimayanlar, bilmeyenler... SIMDI... yine canim yaniyor. Ama biliyorum bu duyguyu. Geçecek! Fakat simdi, hemen yeni bir oyun bulmaliyim kendime. Ey ask hadi gret bana bilmediklerimi, eksik kalanlari... Armagan Çaglayan ahmet cakar'in hastane de muhtemelen sarf ettigi sozler "simdi doktor bey size birkac sorum olacak. biiirrr kac kursun yedim ikiii senin doktorluk belgen nerdee uccc sen neden oyle tip tip bakiyorsun aptallik mi var sende bakin dikkat buyrun aptalsiniz demiyorum aptallik mi var diyorum"