''Sonbahar'' deyince aklıma sabit - klişe bir cümle gelmiyor. Herkes gibi yazdan sonra gelen ve bizi kışa hazırlayan soğukumsu mevsim de diyebilirim. Sonbaharın girizgahı farklıdır biraz. Sana yazı yaşatır başlarda ve sert esen bir rüzgarla sarsılmazsın. Belli etmez sana soğuğunu. Bir süre sonra bulutlar gelir kapatır gkyüzünü. Koca bir güneş doğar doğudan, bilirsin ancak, gremezsin işte. Güneşi saklar, yalnızca sabahları gsterir sana. Byle de vicdan sahibidir. Güzel uyanalım ister. Fakat tane tane biriktirir ve sonra tutamaz damlaları bulutlar. Bardaktan boşanırcasına yağar bir anda. Şaşırırsın, byle bir şeyi sanki hiç kimse beklemez. Paçalarımız bile, hatta şemsiyelerimiz. Kaldırım kenarları parçalanmış şemsiyelerle dolar. Gece yağar bu yağmurlar genelde. Gün yine aynı parlak güneşle doğar. Sadece tatlı bir esinti olur gün arasında. Ve ilkbahar havası vardır. Çok geçmeden asıl yağmurlar gelir. Kapkaradır onlar. Soğuğu da getirirler beraberinde. İliklerine kadar titrersin. Yağmur durmaz kolay kolay. Hiddetlenir, yağar, durulur, çiseler... Hava hep kapalıdır. Güneş kaybolur, mavi gkyüzü. Her geçen gün biraz daha sertleşir hava. Bıçak gibi. Yağmur dinmez. Kış gibidir biraz. İnsan için byledir. En azından benim için. Yorgun, kararsız bir mevsimdir sonbahar. Diğer mevsimlere benzetir bazen kendini. Yaz olur, bahar olur bazen. zelliksiz zanneder kendisini. Hiddetlenir, yağmurlar savurur insanların yüzlerine, rüzgara siper olan ellerini buz keser insanların. Sadece insan için yoktur sonbahar. Ağaçlar, kuşlar ve bitkiler de nasibini alır bu hiddetten. Yalnız bırakmaya karar verirler sonbaharı. Yapraklar solar, toprağa karışır. Ağaçlar uyur, kuşlar gç eder. Yalnız kalır sonbahar. Herkes ve her şey onun hiddetinden kaçar. Saklanır hep. Rüzgara sırt dner insanlar, evinin kapılarını, camlarını kilitler, yorganlarına sarılır. Sonbahar aslında tek bir mevsim değil, üç mevsimi içinde barındıran ve kendini arayan bir mevsimdir. Arar durur. Dünya dner, zaman geçer ve mevsimler peşi sıra yaşanıp biter. Ama bana gre kendisi çok şeydir sonbaharın. Tek zellikli değildir. Çoğuldur. Her şeydir. Sonbahar, her insanın içindeki o yorgun arayıştır aslında. zledim. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

Sanki son zamanlarda cümle sonu küfürleri max. seviyeye ulaşmış gibi hissettim? Nasıl anlatsam, inandığın her şeye inanmıyorum. Biliyor musun bir gün gerçekten gideceğim. Neresi onu bilmiyorum. Kuş lür, sen uçuşu hatırla...

sen bide karsa gel gtümüz donuyo. valla hiç yle şiirsel bi yanı yok burda ulan :D O mahiler ki derya içredir deryayı bilmezler.. .

sen bide karsa gel gtümüz donuyo. valla hiç yle şiirsel bi yanı yok burda Converse giyen uzaylı

sene 90'lar, altimda dogan slx belli belirsiz hizda, davutlar - kusadasi arasi yol. gunes batiyor solda, denizde piriltilari gozumu aliyor, camlar acik, agzimda sogumus cigara, sag koltukta sarap sisesi, kelebek aynada onun resmi. musti diyor cabuk olda gidelim dokulen yapraklari dikelim kis olur ben usurum durmam buralarda aq! C ya hepsin ya hic.. ya TÜRK"sün ya pic!