şyle bir gz attım da fena değil hocam, heveini kırmadan yazmaya devam et. Martin Eden kitabını okuduysan bilirsin; asla vazgeçmemen gerektiğini. Çok sıkılıyom

abi üzgünüm ama olmuyor ya buna rağmen pes etmedin o kısımı tebrik ediyorum geçen seferlerden eleştirdiğimiz hiç birşeyi dikkate almamışsın çok deyim çok eklime çok afilli szler kullanacağım diye yazıyı boğuyorsun. daha sadece ve net cümleler bulsan olacak gibi. vazgeç demem kimseye diyenede kızarım ama kendini geliştirmeyip kimseyi takmayacaksan boşa zaman harcama. şiir hikaye gibi birşeylere ynel belkide seçtiğin edebi tür yanlış. Deniyoruz işte naçizane ;) Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

Hayat her zamanki gibi devam ediyordu ve ben çok da güzel ayak uyduruyordum, mutlu hissediyor, hatta mutluluğa isimler uyduruyordum; bazen gün doğarken, bazen hiç ummadığım bir çift dudağı perken, tanımadığım teşne çiftleri izlerken veya bir nevzata kilitlenmiş, dolu dolu gzleri izlerken anlardım bunu ve ''evet'' derdim, bunun adı mutluluk. Ne olduysa bir dinlenme molasında, ufak bir sarsıntıda oldu; hayat artık devam etmez sandım, bıraktım takibi fakat, yanıldığımı anladığım an artık çok geçti; hayat gitmişti ve aramızdaki mesafe de epeyce açılmıştı. O günden, geri kalmışlıktan beri byleyim; hep gerideyim. Etrafımda grdüklerim mutluluktan çok hüsran ve yanılgıları ile kavruk, beni andıran geri kalmışlar ve onların geri kalmışlıklarından ibaret. Mutlu olmak; bir çocuğun, asla kaybetmemesi tembihlenmiş hediyesiydi. Belki de bu yüzden değerliydi, kaybetmek bu kadar tinsel bir acı hissettirmişti. Nasıl oldu bilinmez, bir gün daha kararlı uyandım ve dişlerimi fırçaladıktan hemen sonra, aynadaki suretimle beraber bir karar verdik; o da bıkmış gibiydi adam akıllı. Dedik ki, bundan byle, yaptığım her şeyi kendi mutluluğum için yapacak, arzuladığım hiç bir şeyi ertelemeyecek ve başkalarının mutluluğu için zaman kaybetmeyeceğim. İlk fırsatta Sırbistan'a gideceğim mesela ve saik mühim olmayacak. Bahsedilen o leziz breklerden yiyeceğim ve aldığım yüksek kaloriyi dert etmeyeceğim. Tepeden bakan ve ilgilendirmeyen konularda kendi fikirleri olan güruhun hasis düşünceleri umrumda değil. Cebimde biriktiği kadarı ile satın aldığım otomobilin direksiyonuna geçmek ve bir avantüriyeye dnüşmek istiyorum. Sırtı sako, bakışları ketum, uyuz adam olmaktan sıkıldım artık; alacağım cevapları düşünerek hareket etmekten bıktım. yle metafizik bir durum ki bu, tahmin bile edemeyeceğim şeyleri tahmin etmeye çalışarak yaşıyorum. Dünya üzerinde müphem, çl ortasında bir vaha arıyorum. Bir simyacıyım ben; iyi bir çocuk olarak doğmuş, hikayenin marazi karakterine dnüşmüşüm. Oysa bu hayattan umduğum bambaşka bir şeydi benim; Neverland'e doğru yola çıkmak, bagajımdaki milyonlarca sayfayı grdüklerimle, tattıklarımla ve hissettiklerimle doldurmak, ldükten sonra bir bohem olarak anılmak istiyordum. Çünkü bildiğim ve inandığım tek gerçek, insanı durdurabilecek tek etkinin, tüm metafiziklersen te, son sekans, yani lüm olduğudur. lümün azameti dışında tüm engeller kof birer anafordur. Şimdi balkonumda, normalden daha alçak olarak inşaa edilen korkuluklarla trajik senaryolar kurar haldeyim. Gece sessiz, evim ıssızsa bunu yaparım; iyi olan her şeyi ktüye yorarım. Neredeyse uyuklayacak kertede uzun bir süre zihnimi meşgul eden imgelerimin arasında bir fikre takılıyorum bir anda ve ansızın derin bir uykudan uyanıyorum sanki; beni zel yapan nedir, diyorum içimden ve bir anda çok yanlış geliyor bu düşünce. Buna emin olmak için zamanı kontrol etmek, 10 000 yıl yaşamış olmak filan gerekmez mi? Belki de biz, gkyüzündeki milyarlarca yıldız için seyredilesi birer dünya cismiyiz; parıltımızın şiddetini insanlığımız belirliyor. Tüm üstün grüleri bir kenarı bırakınca fehmediyor insan; varoluşumuz karşısında spekülatif ynden hercümerç devinimlerin bir manası yok; belki de dünya denen gezegen yüzeyine işlenmiş bir fresk çalışmasıyız ve belki de yaradılışımızın tek amacı ufak bir reveranstır sadece.. Sabah olduğunu, bizimkine bitişik olarak inşaa edilmiş ve çarpık kentleşme ilkelerine tamı tamına uyan binanın en üst katında yaşayan adamın ''Denizli horozu'' sayesinde anlıyorum. ''Kuşçu'' olarak bilinen bu adamın, horozu niçin aldığını ve betonarme yaşamın ortasına getirerek neyi amaçladığını merak edene kadar yaşadığım korkuyu nasıl tasvir etsem bilemiyorum. Horozun ten yerlerinde bir arıza olacak ki, hayvan düpedüz feryat ediyor. Hatta ilk duyduğumda koyu bir kabusun içinde olduğumu düşünmüş, devinimsiz, ylece yatmış ve sona ermesini beklemiştim. Neden sonra, dayanılmaz sesin bir horoza, Denizli horozuna has olduğunu ğrendim. Bunu müteakip günlerde horoz tmeye, bense dehşet içinde, neredeyse isteri krizine girecek kertede uyanmaya devam ettim. yle uyuz oluyordum ki bu horoza, o günlerde bir rahatsızlığım olsa; saçlarım dkülse veya gz altlarım morarsa bunu nevrasteniye bağlar, belki de çıkıp horozu kesmeye karar verebilirdim. Ama yle olmadı işte; günlerden bir gün horoz sustu. ylece sustu işte ve bir daha da tmedi. Daha sonraları kafamı çokça kurcaladı bu durum; aslında bir hayvana karşı takındığım bir tavır değildi bu; aslında işin zü edimlerimdi. Hayatımın orta yerine gelip fütursuzca yerleşen insanları da sevebiliyor ve zamanla alışabiliyordum. Daha sonra ise gidiyorlardı ve aslında ne kadar rahatsız olmuş olsam da gidişlerine hüzünleniyordum ve gidişler her daim sessiz oluyordu, nitekim ıssız kalıyordum bir anda. Haksızlıktı bu; hoş bir kabarede seyre daldığım revüyü yarıda kesen bir elektrik kesintisi gibiydi yitişler. nünü alamadığım bu imgelerimin arasında, sonunda durumun menşeyini saptadım. Bir gün otobüs durağında, oturaklar dolu olduğundan kenarıdaki taştan çiçekliğin kenarına eğreti oturdum. Çiçekliğin bordasında, eski olduğunu anlayacağınız bir motif gravür vardı. Ben de bu gravürü inceliyordum ki, ayakkabımdan paçama, paçamdamsa pantolonumun diz hizasına dek tırmanan bir karınca çekti dikkatimi. İnsanlar da bunu yapmıyor muydu? Bir anlık geride kalmışlık ve bir anlık sarsıntı, yumuşak buldukları yerden hayatımıza giriyorlardı. İnsan büyüdükçe anıları tatsızlaşıyor ve biz anılarla büyüyoruz esasen. Olmuyordu işte; mutluluğun gerisinde kalmışsan oturduğun yerde doğruluyor ve karıncayı paçandan silkeliyordun. Tüm bu metaforların bana mutlak mutluluğu getirmeyeceğini biliyorum. Hesaplanmamış bir astral seyahatin arafında, ruh ile halef selef olmam, elimin parmak uçlarını suratımın avurtlarına geçirip gzlerimin içine bakmam mümkün olsun ve ağzıma ne gelirse syleyeyim istiyorum; ''frigo!'', artık yürümek yerine koşmak gerektiğini düşünmüyor musun? ''Lodos balığı!'', mutluluğu yakalamak için, istediğin şeyler için ne kadar ileri gideceksin? Ve hemen ardından bir nekahet durumuna geçmek istiyorum. nümüz sonbahar ve o halin tadı yağmurda çıkar, bilirsin; tadı damakta kalır. Bir film açarız, evde de bir miktar kahve vardır muhakkak.. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

abi üzgünüm ama olmuyor ya buna rağmen pes etmedin o kısımı tebrik ediyorum geçen seferlerden eleştirdiğimiz hiç birşeyi dikkate almamışsın çok deyim çok eklime çok afilli szler kullanacağım diye yazıyı boğuyorsun. daha sadece ve net cümleler bulsan olacak gibi. vazgeç demem kimseye diyenede kızarım ama kendini geliştirmeyip kimseyi takmayacaksan boşa zaman harcama. şiir hikaye gibi birşeylere ynel belkide seçtiğin edebi tür yanlış. futurist tarafından 31/Ağu/15 02:03 tarihinde düzenlenmiştir Sanmasınlar yıkıldık, sanmasınlar çktük. Bir başka bahar için sadece yaprak dktük.