evet hayat epey yoğuruyor bu kardeşlerimizi çok tecrübe ediniyolar belki geçmiş geçmişte kalıyor yarası da insanın içinde ayakta durmayı ğreniyor büyürken düşe kalka ama her düşüşünde açılan yaralar mür boyu iyileşmiyor belki geçmişte kalan geçmiş her nüne geldiğinde çekiniyor geçmişinden çekinmese dahi insanların kahrolası bakışlarından çekiniyor hoş ve doğru bi bakış açısı getirmişsin ama tecrübe sahipleri her tecrübeisnden memnun mu acaba

Bazen kendimden utanırım...

adamın biri boyacı çocukların ekmeğini yemeye çalışmışfotoğraflarını çekmiş photoshopda efekt vermişiki kelime sylemiş acınaklıkitap mı çıkarcak acaba"boyacı külliyatı"

Muhteşem bişey sağol bilader Avukat/Hukukçu

bir boyacı çocuk... bekliyor... sesi çıkmıyor... gzleri susmuyor... sandığının arkasında, uzaklara dalmış gzlerle bekliyor... birini bekliyor, ayakkabısını boyatacak birisini bekliyor, ondan alacağı parayı bekliyor, o parayla alacağı ekmeği düşünüyor... kendisi boyamıyor ayakkabısını, aldığı boyayı hiç kullanmıyor kendisi, hiç sürmüyor ayakkabısına... okuldan arta kalan zamanları çoktan geçmiş çünkü artık okula bile gidemiyor... bir çocuk... boyacı çocuk... bekliyor... yere oturmuş, bağdaş kurmuş... bekliyor... gzlerinde bıkkınlık değil, akşama eve ne kadar para gtürebileceğinin düşüncesi var... oynamadığı oyunları düşünüyor arada, gidemediği oyun parklarını... dondurma almayı, çikolata almayı unutalı çok olmuş... bir çocuk... bekliyor... sırtında boyacı sandığı, gzleri nünden geçen arabalarda... onların içinde mutlu grünen insanlarda... kendi hiç binemeyecek belki o arabalara, belki de binecek ama bunu bilmiyor, düşünmüyor bile... aklında tek düşünce var şimdi, ne kadar az ıslanırsa o kadar iyi şimdi... bir çocuk... gzlerinde umut... gzlerinde pırıltı... kimde var ki şimdi bu umut ışığı.. bu geleğe tutunma kimde var?... omuzuna aldığı boyacı sandığı ile yollarda kimbilir kaç saattir geziyor... ama o gzlerine karartı düşmüyor hala... düşmeyecek biliyorda... kaybetmeyecek hiç o çouk masumiyetini... ne grürse grsün yitirmeyecek o ışıltıyı... bir çocuk... hesap soran gzlerle bakıyor arkasına, gidenlere.. belki gücü yetmiyor şimdi, birşey yapamıyor ama ya sonra!... ilerde!... bu kırılan sandığın hesabı elbet sorulacak, dağılan boyaların hesabı elbet sorulacak... elbet hesap verecek, bugün gzlerime yaşları düşürenler... düşen her gzyaşının hesabı elbet sorulacak... bir çocuk... ağzında sigara, oturmuş merdiven başına, ileride birşeye bakıyor... uyuşturucu kullanım yaşının ilkokul çocuklarına kadar indiği bir ülke de, belki de sadece günlük geçimini sağlamak için çıktığı iş yolculuğunda bir mola anı... hem boyacı sandığından, hem de rahatlığından artık okumadığını anlayabiliyor insan... belki de okula bakıyordur... teneffüs zilinden sonra koşarak dışarı çıkan, oynayan, ders çalışan yaşıtlarına bakıyordur... kimbilir... belki de, birgün okuyacağım diyordur... bir çocuk... sandığı bile yok... belli ki sandık alacak parası yok... büyük bir mağazanın poşetinde taşıyor malazemelerini, oturmuş yine bir işyerinin camekanının olduğu yere, büyük bir ihtimal dükkan sahibinin ayakkabısını boyuyor... yoksa kim izin verir ki orada oturmasına... bir çocuk... yine poşet var yanında... oturmaya taburesi bile yok... bir merdiven altında, aldığı ayakkabıyı boyuyor.. gzlerinde ki mutluluk sadece alacağı paradan dolayı değil, yaptığı işin hakkını alacağından... emeği ğreniyor artık, çalışmayı, hakkını kazanmayı... bir çocuk... büyüyecek yakında... gzlerinde ki umudu yitirmeyecek belli... o umut ayakta tutuyor onu... o umut direngen kılıyor bütün pisliklere karşı onu... bir çocuk... yıkılmadan, gülen gzlerle bakıyor hayata, elindeki işine yoğunlaşmış, umut ederek, hayal ederek yapıyor işini... yaşadığı bütün zorluklara rağmen, bu yaşta elinin kalemden değil ayakkabı boyasından kirlenmesine aldırmadan tutunuyor hayata... anlıyor hayatı... seviyor... bu sefer iki tane çocuk var fotoğrafta.. omuzlarında boyacı sandıkları, uzun bir yokuşu tırmanmaya başlamışlar. ne düşünüyorlar kim bilir... akıllarından neler geçiyor... hergün, her sabah, bir çok yaşıtı yatarken daha yataklarından çıkıyorlar sokağa, boyalı ellerini tam olarak yıkamamıyorlar hiçbir zaman, elbiseleri olmuyor çoğu zaman... ama umurlarında değil kirlenmesi elbiselerinin... hayata tutunduktan sonra anlamı kalmıyor üstündekilerin kirli ya da temiz olmasının... bilem hangi çok beyazlatan deterjanla ya da arap sabunuyla yıkanmasının... bir park... bir gezi parkı... gezmeye geliyor insanlar, dinlenmeye, eğlenmeye... çocuklarını oyun alanına bırakıyorlar, kendileri banklara oturuyor, çay içiyor, simit yiyor, ayakkabılarını boyatıyorlar... bunlar gzükmüyor fotoğrafta ama olduğunu biliyoruz hepimiz... oyun alanlarında oynayan çocukları ile yaşıt olan çocuklar boyuyor ayakkabılarını ve hiç umurlarında olmuyor bu durum... bir çocuk... elinde ufak bir parçası ancak ağzına sığacak bir ekmek, sonuna kadar açmış ağzını ne kadar alabilirse sokuyor ağzına... arkasında ekmekler dizilmiş, en arkada bir çadır... belli ki ev... kendi evi büyük bir ihtimal... gzlerien dikkat edin... o üzüntünün sebebi nemli aslında... o gzlerin sakladığı duygular nemli... gzlerim fotoğrafta... çocuğun gzlerinde... aklımda hasan hüseyin'in şiiri... Kondulardan gelmişik loAçlık yoksulluk çekmişikHer sabahın seherindeGüven parkta birikmişizAçlığın dini olmazYoksulluğun vatanıKrolasın krolasın krolasınKahpe devranGüven parkta bir anıt varYumru yumru kara taştanYazıyor ki o anıttavün çalış güven ey TürkAçlığın dini olmazYoksulluğun vatanıKrolasın krolasın krolasınKahpe devranCam sileriz pırıl pırıl... noktacığıYeter ki gelsin de ekemekBiz her bir işi grürüzAçlığın dini olmazYoksulluğun vatanıKrolasın krolasın krolasınKahpe devranAyşelerik fatmalarıkGüllülerik hatçalarıkGüven parkta o anıtaÇok saygı selam ederikğünsek de güvensek deÇalışsak da olmuyor kiTürklük değil ğünü yokAçlık Türkü bilmiyor kiAçlığın dini olmazYoksulluğun vatanıKrolasın krolasın krolasınKahpe devran O çocuk ki, hergün gururu kırılan, hor grülen, eğitimini tamamlayamayan ve hayatın zorlukları ile çok küçük yaşta tanışan... Fakat çok şanslı yine de... Neden mi?Bir başka çocuk düşünün... zel okullarda okuyan, arkasında sürekli bir destekle dolaşan, birilerinin onu bütün hayatı boyunca koruyup kolladığını düşünün... Ve gün gelip te bu çocuk bir yetişkin oluverdiğinde, en ufak bir zorlukta tıpkı bir domino taşı gibi dağılacaktır ne yazık ki... Çünkü tanışmamıştır onunla, bilmiyordur nasıl bir duygu olduğunu, nasıl başa çıkılacağını... Düşünür, ailesin e başvurur yine, o desteği arar sürekli fakat yoktur artık o duvar... Yalnızdır artık... Diğer çocuk için ise, tabiri caizse çocuk oyuncağıdır belkide... O güçlüğün hamuruyla yoğrulmuştur çünkü... Çok iyi tanıyordur onu... İşte bu yüzden, sen değerlisin ey çocuk... Sırtında boya sandığıyla hayatını, eğitimini ve belkide ailenin geçimini üstlenen çocuk... Sakın düşmesin yüzün yere... Dünyada sahip olabileceği herşeye sahip olmuş ve artık hiçbirşeyin zlemini çekmeyen, sırf sınıf atlamak için ihtiyacının çok üstünde bir varlığa sahip olma yarışına bulaşmış insanlara en nadide rneksin... Sen mutlusun ey çocuk... Çünkü hayallerin ve umutların var... Çünkü kaybedecek hiçbirşeyin yok... Bu yüzden gereksiz korkularında yok... Gzlerindeki o ışığı kaybetme çocuk... "Delilik şüphesiz aptallıktan daha iyidir, Delilik var olmuş bir zekanın yok oluşudur. Aptallık ise var olmamış bir zekanın var olmamaya devam edişidir!"

O bursları falan byle çocuklara vereceklert işte. Değer kıymet bilir onlar... Blogum; http://hayvanyasar.blogspot.com/