eline saglik.. işine yarayacak insanlar vardir elbet.. Koyun gibisin kardesim, gocuklu celep kaldirinca sopasini sürüye katiliverirsin hemen ve adeta magrur, kosarsin salhaneye. Dünyanin en tuhaf mahlukusun yani, hani su derya icre olup deryayi bilmiyen baliktan da tuhaf. Ve bu dünyada, bu zulüm senin sayende. Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eger ve hala sarabimizi vermek için üzüm gibi eziliyorsak kabahat senin, -demege de dilim varmiyor ama- kabahatin

Bu yazı benim 2005 yılında yazdığım ve sorduklarımın cevabını zamanla bulduğum bir yazıdır. Bir forum sitesinde vermiştim.. Kalemimi oynatmıştım ufaktan... Kaybolmaya yüz tutmuş kelimeleri belkide ortaya çıkaracaktım. Belki de Pandora'nın hazinesinin en derin yerine ilerleyen bir serüvene atılacaktım. İnsan zekasının sınırı olduğunu kim iddia edebilir ki? Madem var, o zaman niye hep daha ileriye gitmeye çalışan bcekler gibiyiz? Şu anda aklımdan rakamlar veya semboller değil, hissettiklerim geçiyor. Engin denizlerde yelken yapmak gibi bir şey bu... Bunun tabi bir sonucu olarak üretkenliğim sıfıra yaklaşıyor ve basit düşünceler beynimi kreltiyor. Her gün aynı olay hep kendini tekrarlıyor."Gerçekliği unutup masal dünyasında bulmak kendini" Her nefes aldıktan sonra onu geri vereceğinizi düşünmeyi denediniz mi? Bu insanın kendine yapabileceği işkence metotlarından biridir. Doğanın kanunu olduğunu düşünmeye başladığın anda çizilmiş sınırlar içinde dolaşıyor olduğunu farkedeceksin. Her koşuda, her yüzmede, her türlü bedensel faaliyette nefesin kesilinceye kadar devam edebilirsin. Ondan sonra devam etmen için bir 'mucize' gereklidir. Dua edersin "Rabbim bana güç ver" dersin. Ne için? Çünkü sen kendini farklı grmezsin. Sen de sıradan birisin ve O'nun koruyuculuğuna ihtiyacın var. Uzun uğraşlardan sonra olimpiyatlara katılırsın.1. dahi olsan sen her zaman 2. sindir. Kafanın içinden kalbine akmaya ve seni yaşlandırmaya başlayan düşünce grevine koyulmuştur."Benden daha iyisi vardır" Hayat bir mücadele. Herkes bunun için savaşmak zorunda kalıyor veya bırakılıyor. Bu mücadelenin en büyüğünü hiç şüphesiz beyninin içinde kemirgen düşünceler olanlar veriyor, koşanlar değil. İşte ben de sanallığın içinde kaybolmaya başlamışken şu elimde tuttuğum kalemin ucunun bitmekte olduğunu grerek uyandım. Hala kafamın içinde 1000lerce tilki geziyor... Bana gerçeğin ne olduğunu sorsanız size hissetmek derdim ancak zaten çelişki burada başlıyor. Ya hissettiklerim gerçek değilse? Matrix'in temel felsefesi zaten bunun üzerine kurulu. Sanal gerçekliğin gerçeğini bastıracak kadar güçlü olması. Kime sorarsanız sorun size gerçek acıların olmadığı bir dünya isterdim diyecektir... Günümüzde bunu oluşturmayı çok iyi başarmış durumdalar. Gerçek dünyayla %70 oranında benzeşen bir sanal oyunda lümün gerçek olmadığını, aile saadetinin hiç bozulmadığını grünce ona bağımlı hale gelirsiniz. Daha sonra zaten şekil değiştirme eğiliminde olan düşünce yapınız lümün gerçekliğini reddetmeye başlar. Sadece hislerin doruluğuna inanır ve bu saffada o sanalla ilişkisi kesilirse asıl rnesans başlar. Yarı gerçek bir dünya gerçekliğinde yaşamaya başlar kendince. Oynadığı oyundakilere benzer bir et yediğinde çok lezzetli bulur, oyundakine benzer bir hanıma anında aşık olur. Rakamlar artık onun için japonca gibi grünür çünkü kendisi yeni sanal tarzını çok sevmektedir. Asıl merakım şu : Eğer byle yaşamak mutluluk veriyorsa neden olmasın? Basit düşüncelerin -sevmek aşık olmak da dahil- gerçek düşünme gücümüzü etkilediği ve sanalın da buna yakın bir etki yaptığını düşünüyordum. Şimdi biraz çocukça geliyor ama belki kendine pay çıkaracak arkadaşlar olabilir.. #Coding Sacrifice Perl FSO#