Geceleri kendi kendime konuştuğum daha doğrusu kendimle yaptığım rportajları kayda alıp siteye eklemeye başladım. Adını bu yüzden de Homo Sapiens Monologları koydum. İLK KONUMUZ YALNIZLIK Yalnızlık dendiği zaman zihninizde nasıl birşey canlanıyor? Sadece Tanrı'ya has bir zellik olarak lanse edilen, kimisinin korkulu rüyası, kimisinin de tek sermayesi. Garip bir durumdur yalnızlık. Eğer sonradan olma bir yalnızlıksa yaşadığınız dayanmanın ne kadar zor olduğu sadece yaşayanların hafızalarında yer edecek kadar şiddetliyken; Antisosyal Kişilik Bozukluğu başta olmak üzere benzeri ruhsal ve psikolojik sorunların belirtileri olarak daha çocuklukta ortaya çıkan yalnızlık ise kişiyi kalabalık sokaklarda tek başına hissi uyandıran ve daha ilginç olanı ise paylaşılamayacak bir duygu olduğu izlenimi uyandırıp etrafına kalın duvarlar rdüren paradoksa dnüşür ki; sonuçları çok ama çok yıkıcı olabilmektedir. Byle kişilerin eş-iş bulma konusunda ki basiretsizlikleri de üstüne eklenince tamamen kısır dngüye dnüşüverir. Artık insan yalnız olduğu için içine kapanır ve içine kapandığı için de daha da yalnızlaşır... Kızları kasap reyonunda ki karkaslarla karıştıran erkek güruhunun son moda "Issız Adam" triplerine kendini fazla kaptıranlar ile aslında "Kızsız Adam" olduğunun farkında olan ve yine son dnemlerin modası üzerine "cool" takılan bir grup daha vardır. Bu yalnızlığın erkekler üzerinde ki ilginç izdüşümüdür. Aynı şekilde erkeklerin kendileri ile ilgili düşüncelerinden nce; karşısında ki adamın kredi kartının limiti veya arabasının modeli ile ilgilenen kızların sayısı her geçen gün artmakta yine "umutsuz aşk" vakası olarak tanımladığım bir kız grubu daha var ki onların kapsamı bir hayli geniş. Sorunlu olmayı ilgi ve şefkat grmek adına kullanan ve sürekli umutsuz, sonu olmayan aşklar yaşadığını düşünen-hissettiren kızlardır bunlar. Kendilerini ve onları mutlu etmeye yeminli aşk askerlerini şehit eden gaddarlar da onlardır. Peki insanlar yalnız kaldığında ne gibi tepki veriyor? Bence insanlar yalnız kalmıyor. Aksine yalnız doğuyor ve yaşıyor. Bakmayın sevgililer edindiklerine, evlendiklerine... Bu uzun bir otoban yolculuğunda benzinliğe girip yakıt ikmali yapmaya ve bir iki saat kestirmeye benziyor. Arkadaşlarımız ve aşklarımız, hepsi birer istasyon. Başka birşey değil. Sadece kendimizi avutuyoruz. Ancak kendini avutmaya alışmış birinin yalnız kalması durumunda verdiği ilk tepki telefona sarılmak oluyor. Rehberinde ki numaralarda "İnsan" arıyor. Belki ailesini belki eski sevgilisini belki de bir kaç gün nce kırdığı arkadaşını arıyor. Zaten iş o noktaya gelmişse olay bitmiştir, gerisi sadece nafile çabalar bütünüdür... Sizce yalnızlığın çaresi yok mu? Hayır yok. Çünkü nceden de dediğim gibi yalnız doğuyoruz ve yalnız lüyoruz. Mezarınız villa gibi çok katlı olabilir ama tek başınıza gmülüyorsunuz. lüm denen o sonsuz karanlıkla tek başınıza kalıyorsunuz. Zaten yalnız kalmaktan korkanların bu korkularının asıl sebebi lüm korkusudur. Düzgün ve sıkı aile bağları, sevgi dolu bir eş ile de yalnızlık tedavi edilemez mi? Neden bu kadar karamsarsınız yalnızlık konusunda? Aile bağları güçlü olan bir birey sosyal hayata çok daha kolay adapte olabilir, sevgi dolu bir eş-sevgili ile de bol bol endorfin ve seratonin salgılar. Grünüşte herşey normal gibidir. Ortada sebep yok iken insanlar gitmek isterler. Biraz uzaklaşmak isterler. Çünkü doğamız gereği çabuk sıkılıyoruz. Eğer dünyayı içinden çıkılmaz bir cehenneme çevirmişsek dünyadan da sıkılmışız demektir. Gerçekleri sylemek cesaret ister. Çünkü o gerçeği tokat gibi çarpamazsanız değerini yitirir. Belki de karamsarlığım da bu yediğim tokatların acısındandır... Son olarak sylemek istediğiniz birşey varmı? Bu kadeh yalnızlığın şerefine... http://www.depresifkalem.com/homo-sapiens-monologlari/ kontrol edebilir olduğum savaş, kontrolüm dışında ki barıştan her zaman daha iyidir...