"Bir çay pişiremez misin bunlarla? Ekmek batırıp da beraber yiyelim"Vatan için kan dken, ter dken, cefa çeken ataların, yatmaktan gtü şişen torunlarıyız, utandım ulan, kendimden utandım amq! Troubles'll come & they'll pass

Kara Fatma'yı Rus kilisesine muhtaç edenler utansın! Hani bazen yaprakları kelam-ı kadime dnmüş eski dergi sayfalarını karıştırırken yüreğinizin orta yerine bir ağırlık, karabasan gibi çker ya... Yedigün dergisinin 1930'lu sayılarını karıştırırken de aynı hal arız oldu bana. Fotoğrafta, sadece o hülyalı bakışlarındaki derinliği korumuş bir kadın başı bana bakıyordu. Gzüm bir yerden ısırıyordu bu bakışları ama nereden? Bakışlarım fotoğrafların üzerindeki başlığa kayıyor ister istemez. "Kara Fatma Rus manastırında" kelimelerini bir hamlede okuduğumda kendime, 'Yok canım, o olamaz, olsa olsa bilmediğimiz başka bir Fatma'dan bahsediyor olmalı' diye teselli vermeye çalışırken, asıl darbe, resim altı yazısında balyoz gibi iniyordu beynime. Şyle diyordu bu iki büklüm olmuş kadının fotoğrafı altında: "Açlığımı kimseye belli etmemek için odama kapanır, ağlarım." Yaşadığım yürek burkuntusuna rağmen yine de bu 'açlıktan ağlayan kadın' portresini bildiğim Kara Fatma'ya yakıştırmama inadım formundaydı. Ne var ki bu direnişim, asker kıyafetli bildiğimiz Kara Fatma fotoğraflarının birinin altında güneş grmüş inatçı Erzurum karı gibi eriyordu. "Şimdi 55 yaşındayım" diyordu belinde kaması ve gğsünde fişekliği olan kadın, ve devam ediyordu: "Askere gittiğim zaman 24 yaşında idim." Çatıdan üzerime iri bir buz parçası düşer gibi oldu. Bu o... Evet, bu o... O 9 Ağustos 1933 tarihli Yedigün'ün 22. sayısında yakışıklı bir efsane çküyor ve ikrah ettiren acılıkta bir tarih yazılıyordu. Erkek askerler için Mehmetçik hangi anlamı taşıyorsa, orduya katılan kadın askerlere de genel olarak "Kara Fatma" denildiğini biliyoruz. Üstelik bilinen ilk Kara Fatma, 1854-1856 Kırım Harbi'ne katılmış; kendisi Çukurova'daki Cirit aşiretine mensup bir ocağın kahyasıdır. Ayağında çizmeleri, başında tülbent sargısı, belinde silahları ve elinde kamçısıyla ve dahi güneşten esmerleşmiş yüzüyle erkekten bir farkı olmadığını, bizzat Gazi Ahmed Muhtar Paşamız anlatıyor. Hatta Sivastopol Destanı'nda adının "Nisalar kahramanı" olarak geçtiğini dahi biliyoruz. Lakin Kurtuluş Savaşı'ndaki Kara Fatmaların en meşhuru, Erzurumlu olanıdır. Kocası Binbaşı Derviş Bey'le birlikte kah Kars cephesinde, kah Balkanlarda savaşmış. Edirne'de Bulgarlara karşı mücadele vermiş, ağaç kabuğu kemirerek hayatta kalanlardan biri olmuş. Mütarekeden sonra ise kaybetmiş eşini. Sonra onu İstanbul'dan Sivas'a giderek Mustafa Kemal Paşa ile grüşürken grürüz; ardından o artık cephelerdedir: İzmit, Düzce, Adapazarı, İznik civarında Yunanlılara baskınlar düzenlerken, kylerden, kasabalardan gnüllü toplarken karşımıza çıkar. Bir de gazetecilere ilginç bir figür olarak grünmüş olmalı ki, 1923 yılına kadar kendisiyle çeşitli syleşiler yapılmış, korkusuzluğu, cesareti ve yaralı olduğu halde gzünü budaktan esirgemeyişi vurgulanmış, adı Garp cephesinde bir efsane bulutu gibi dolaşmış; bir de kendisine bağlanmak istenen maaşı Kızılay'a bırakmasındaki yüce gnüllülüğü. Velhasıl Erzurumlu Fatma Seher Hanım ya da nam-ı diğer Kara Fatma, Kurtuluş Savaşı'nın sembol ismi olarak günümüzde ders kitaplarına kadar girmeyi başarmıştır. Lakin Yedigün dergisinde bulduğum syleşi, Kara Fatma'nın 1923-1944 arasında gzlerden uzak geçen hayatı üzerindeki karanlığı kaldırıyordu. Bugünden bakınca Kurtuluş Savaşı gazileri Lozan'dan sonra sanki yere gğe sığdırılamamış gibi geliyor bize. Onlara topyekün sahip çıkılmış ve bir dedikleri iki edilmemiş zannediyoruz. Ne kadar yanıldığımızı birazdan bir kere daha anlayacağız. Kara Fatma, 1933 yılında İstanbul'un Galata semtindeki Rus manastırının bir odasında sefalet içinde yaşamaktadır. Aradığı kişiyi 2. kattaki 9 numaralı odada bulan muhabir Mekki Sait Bey'i nce bir Rus çocuğu karşılar ve kendisine Kara Fatma'nın odasını gsterir. Muhabir onu, komşularının artıklarıyla karnını doyuran ve yalnız kaldığı zamanlarda utancından hüngür hüngür ağlayan birisi olarak anlatır bize. Kara Fatma'nın odasında iki çuval seriliymiş ya, kendisi yerde tahta üzerinde yatıyormuş. Çuval dediği, torunlarının yatağı. Kşede bir tencere, soğuk bir sac mangalın yanında aylarca evvel yere nasıl bırakıldıysa yle duruyordur. Kara Fatma konuşmaya, iş bulamamaktan şikayet ederek girer: Kapıcılığa, hatta çpçülüğe bile razıdır torunlarına bakabilmek için. Ama kimse iş vermemiştir ona. Yaralarından sz eder sonra, savaşta aldığı. Kızının parmaklarını şarapnel uçurmuş, evlenip çoluk çocuğa karıştıktan sonra ise delirmiş. Bylece torunlarına bakmak zorunda kalmış Kara Fatma. Yine de gğsüne taktığı İstiklal madalyasından gurur duymaktadır: "Bütün sefaletimi unutturan, beni yaşatan, bu İstiklal madalyasıdır. Açım ama şerefliyim!" Aç ama şerefli kadın ağlamaya başlar o sırada. Ağlarken anlatır, anlatırken ağlar: - Bazen çocukların elinden tutuyor, 'Şu yetimler aç kalmış, lecekler' diye nineleri olduğumu sezdirmeden onlar için yardım toplamaya çıkıyorum. Ne yapayım, siz syleyin! Muhabirin aklına torunlarının nerede olduğunu sormak gelir. Sokaktadırlar; birazdan geleceklerdir. Dilenmekten dnerken birinin avucunda 100, diğerininkinde 60 para olacaktır. "Al nine" derler, "hiç harcamadık, olduğu gibi sana getirdik. Bir çay pişiremez misin bunlarla? Ekmek batırıp da beraber yiyelim." Torunlarıyla birlikte dilenen bu Kara Fatma portresine alışık olmayan yüreğiniz hop oturup hop kalktı, biliyorum ama gerçeğin yüzü bazen bylesine acımasız ve soğuktur. 1944'te (69 yaşında) yeniden hatırlanıp Defterdarlık'ta bir işe yerleştirilen Kara Fatma, 1954 yılına gelindiğinde artık 79 yaşındadır ve yine sefil bir vaziyette İstanbul'da bir kulübede tek başına yaşamaktadır. Tek Parti dnemini perişanlıklarla geçiren Kara Fatma'ya doğru dürüst bir maaş ne zaman bağlanmıştır bilir misiniz? Demokrat Parti devrinde, 22 Şubat 1954'te. Ancak zel bir kanunla kendisine 'mür boyu' 170 lira maaş bağlanan Kara Fatma'nın mrü bu maaşı yemeye yetmeyecek ve ertesi yıl Erzurum'da hayata gzlerini yumacaktır. Sağlığında bir gazeteciye, "Gğsümde bir şarapnel parçası var. Acı veriyor." demişti. Tarihimizin gğsündeki şarapneller ne olacak Fatma teyze, sen syle? foto için:http://www.biyotarih.com/wp-content/uploads/2008/02/kara_fatma01. jpg

nerden nereye gelmiş bir toplum ve herseferinde birilerini unutmuş terk etmiş

Bu tip yazıları okuyup ağlarken bir anda günümüze dndüğümde bir anda gz yaşlarımı silip sokaklara dkülüp avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum, MAHVETTİNİZ ULAN BU ÜLKEYİ MAHVETTİNİZ ALLAH BELANIZI VERSİN YETER ULAAAAN... Keep Going!

Mangalda kul birakmayan bi toplumuz ama acinacak halimiz var ya bisey diyemiyoruz gene halimize. Bedenin BAKİRE olmasi onemli degil, Yeterki ruhun OROSPU olmasin!!!

Beni duyan bi film yapımcısı vs varsa yada bir gün denk gelipte okuyacak olursa elin ipnesini film konusu yaparsınız ama ülkenizdeki nice ve sayısız kahramandan birinin hayatını film etmessiniz işte size tarihi gerçek bi olay bütün çıplaklıgıyla hikayeyi okurken bile duygusallaştım:S ANDY // Entelkoylu. Com Burası mezopotamya, küresel oyunun bumerang cehennemi. Tanrı bile dünya düzeni için peygamberlerini hep buraya gndermiş. Çünkü burası aslında yeryüzü cennetiymiş. Daha Fazla Bilgi İçin Profilimi İnceleyiniz...