Ciddi bir şekilde çok uzun yaşamayacağımı hissediyorum... Bunu şakkadanak! sylemek bünyemde bir sarsıntıya sebebiyet vermiyor ve anneciğimin, bir elini gğsüne koyup bir kaç saniye bekledikten sonra o endişe dolu gzlerle bana bakıp '' ağzını hayra aç oğlum! ''demesini de oldukça olağan buluyorum. Hissettiğim şeyi size çok çeşitli açıklayabilirim. Burada nemli olan beni anlamanızdan çok bu hisse neden olan psikolojik durumları kavrayabiliyor olmanızdır. Peki ya? Aramızda mükemmel ve kusursuz olduğunu düşünen var mı? Kusursuz bir kaçzelliğiniz olabilir ancak, sadece bundan kaynaklı bir kibir kırıntısı bile sizi kusurlu yapacaktır. Bunu sabah saat 8:00 civarında Mecidiyeky metrobüs istasyonunda, akşam saat 22:00 civarlarıİstiklal Caddesinde veya giderek ısınan havaları fırsat bilip gittiğiniz bir deniz kenarı plajında dikkatlice bakarsanız grebilirsiniz. yle hassas bir kusursuzluk ki bu; binlerce merdivenin herhangi birinde tkezlemenizle, alkolü fazla kaçırmanızdan kaynaklı olarak sonuna kadar açtığınız ağzınızın derinliklerinden gelen kusmuğunuzun, tozlu kaldırım taşlarını pisletmesi ile ve deniz kenarında tamamen sıradanlaşan cinsel organlarınızla bir anda yok olabilir. Bence yanlış yapılan şey kusursuzluğun somut olduğunun zannedilmesi ile başlıyor ve dışarıdan bakıldığında gze hiç de hoş gelmiyor. Ukala olarak tanımlanan tavrım, ''ekmek parası'' adı altında istenen ''1 TL''ye karşılık herhangi bir teşekkür etmeyen çingene veletin tavrı kadar yanlış anlaşılmıştı. Aslında karşılıklı olarak farkında olduğumuz şey dilencinin gerçekten ''1TL''ye ihtiyacının olmadığı ve sizin ''1TL''yi aslında dilencinin hayrı için vermediğinizdir. Bu sadece bir kusursuz olma çabasıdır. Tıpkı bir kobay faresi gibi koridorlar boyunca yürüdüğünüz ve anonslarla uyarıldığınız metro istasyonunda, insanlara tepeden baktığınız anlarda hissetiğiniz kusursuzluk gibi. İşte o velet bu durumun farkındaydı. Belki de bu, giderek katılaşan düzene karşı insanların gsterdiği bir reaksiyondur veya yapmacıklaşan insanoğlunun benliğime kazınan bir kaç davranışıdır sadece. Yeterli! Ait olmadığım bir çağda doğmuşum gibi hissediyorum. Sanki bir otuz yıl nce doğmuş olsaydım, çok daha mutlu olacaktım. Çünkü otuz sene ncesi için bir şansım olsaydı, bugün için hiç bir pişmanlığım olmayacaktı. Bugün aradığım her şeyi aslında kaçırdığımı fark ediyorum. Çok büyük imkanlara sarılmış ancak, çok daha tatlı heyecanlardan mahrum bir hayatı yaşıyorum. Evet! Yeteri kadar yaşadığımı düşünüyorum. Bu yle bir kusursuzluk ki; yaşadığım çağa layık olmadığımı düşünüyorum. Günden güne kirlendiğimin farkındayım ve artık tahamül edemiyorum. Ne kadar yadırgasam da, dudak yalıyorum... Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!