yine harika yazmissin, cok akici ve betimlemelerin super, ama senden sonra yazmak komik oluyor o yuzden okumayi tercih ediyorum :) Ucurtmalar ruzgar gucuyle degil, o guce karsi ciktiklari icin yukselirler.

Ellerine sağlık Sıkılmadan okudum. Her insanın illaki senin anlatığın gibi bir anısı vardır lakin herkes senin gibi güzel ve akıcı bir biçimde anlatamaz. Su akar yatağını bulur...

Umut Sarıkaya Ersin Karabulut karıştırsan bu çıkardı herhalde

başlığı İçi Doldurulmuş Hayvanlar Arıyorum diye okuduğumdan konuya girmiyordum, meğer hayatlarmış amk :D

yarın bakıcam merak ettim rısorvıd

bende sahibinden temiz kulanılmış masrafsız fiat tipo arıyorum bilen varmı 8I dipnot: güzel yazı hocam eline sağlık Cigu bigule :(

Hocam elinde dner varken nasıl bağcık bağlıyorsun onu tam çzemedim ben :) ve gırgır değil amacım ama Türkiye'de bağcık bağlarken g. tü duvara yaslıycaksın başka türlü sakat :)

Potansiyel_Virus - Teşekkür ederim ancak, komik olduğu veya olmadığı nemli değil. Zaten burada bir zgüven takınarak, yaşayarak anlatmak nemli. Komik duruma düştüğünü düşünenler olacaktır. Haklısın. Beni yıllardır komik buluyorlar, buna ne diyeceksin :) zeratul - Takıldığın noktaya hayran kaldım doğrusu :) Daft - Ne diyeyim bilemedim. İlk kez karikatürist sanatçılara benzetiliyorum. Teşekkür edeyim de, iyiye yorduğum anlaşılsın. :) Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!

Başlıkla bağdaştırabildiğim tek hayat neyse neyse =) Gerçek bir akıl, yalanlar ve yanılsamaların arasından kaybolmadan yolunu bulur. Gerçek bir kalp ise zehir dolu nefrete zarar grmeden dokunabilir. Bu zamanın içinde karanlık büyümeye devam etse de, her zaman aydınlığın etrafı arıtması için eğilmeyi de bilir.

Uzun zamandır yazmıyorum. Bunun türlü sebepleri var elbette ancak, en belirgin ve en koyu kıvamlı olanı şu ki; Artık insanlara bazı şeyleri anlatmaktan usandım. Düz mantık, yerini karmaşık düşüncelere bıraktığı zaman yanılmak çok kolaydır. Duygularınız heryerinizi sarmalar ve düşünemezsiniz, gremezsiniz hatta duyamazsınız. Benim bu satırları yazmamdaki amaç gayet düz mantıktan doğan bir neden-sonuç ilişkisine dayalı dostlarım. Birşeyler anlatıp sizi kızdırdığım oldu. Birşeyleri yuhalayıp takdir edildiğim de yle. Ama şunu çok iyi biliyorum ki, ağzımdan çıkan her harf yanyana dizilerek kelimeleri, o kelimeler ise cümleleri ve son olarak da o cümleler sizinle paylaşmaktan büyük keyif aldığım paragraflarımı meydana getirdi. Günler geçti, devranlar dndü ve artık doğru ile yanlışın hakkından gelmiş biri olarak, canınızı sıkmadan birşeyleri tartışabileceğim sonucuna vardım. Olay şu ki dostlarım, anneciğimin güzel kokusunu koklamaya başladığım o andan bugüne toplam 21 sonbahar taddım. Yaşadığım bu 21 sonbaharın herbiri, birbirinden güzeldi. Ancak hayatta en büyük ilizyon şu ki, sonbaharlarınızın birbiri ardına tükendiğini grdüğünüz zaman, herbirini zlemeye başlıyorsunuz. Geçmişte yaşanmış onca anı bir film şeridi gibi gzünüzün nünden geçiyor ansızın. İşte burada yapmaya çalıştığım şeyde bu dostlarım. Şimdi, içinizdeki o yumuşacık insanı ortaya çıkarabileceğine inandığınız bir melodi seçin kendinize. yle çok yüksek sesle değil de, derinlerden gelircesine tıngırdasın enstrümanları ve içinize işlesin her bir notası. Daha sonra klavyenizi kendinize doğru çekin ve en rahat konumunuza geçin. Yüzünüzün en çok güneş alan yerine bir tebessüm yerleştirin ve anlatmaya başlayın dostlarım. Burada anlatacağınız anılarınızın kimsenin umrunda olmayacağını düşünmeyin. Benim için çok nemli. Durun şimdi. Ben ilk adımı atayım ve başlayayım anlatmaya;Ben diyeyim 12 siz deyin 13 yaşında bir ergenlik çağı adayı velettim. İlk okul dneminde herşey sıvı kıvamdaydı. Katı bakış açısı, benim yaşımda bir çocuk için keşfedilmemiş bir adaydı. O yaşta bir çocuk için insanları tanımak her zaman geri planda kalıyor. Bir arkadaşım vardı. Bir de onun arkadaşı. Zaten arkadaşlıklar da bu kadar rastgele meydana geliyordu. Mustafa ile Anıl'dan bahsediyorum. İlk okul yıllarımı neredeyse hatırlamıyorum ancak, bazı belirgin hatıralarım da yok değil. Orta okul denilen ve forma renginizin değişmesine çılgınlar gibi sevindiğiniz dnemleri hatırlayın. Ben ilk kez o dnemde eve tek başıma dnmeye başlamıştım. Okuldan evime gitmek için 2 kilometreye yakın yol yürürdüm. Ancak arkadaşlarımlayken bu yol bana hevesle yediğim dondurmam kadar az gelirdi... Birgün aynı rutinin koynundan çıkıp evimize doğru yola koyulduk. Yolda ayakkabımın bağcığının çzülmüş olduğunu fark ettim. Eğildim ve bağlamaya başladım. Durun burada bir mola verelim. Çok daha nceleri, bağcıklı bir ayakkabıya gnül vermiştim. Ortalığı birbirine katmama engel olamayan annem, sadece bir kere bağlamayı gstereceğini ve bir daha asla gstermeyeceğini, ancak bu şartla bağcıklı bir ayakkabı almayı kabul edeceğini sylemişti. Ayakkabıyı aldık :) Eve geldiğimizde annem sadece bir kere bağcık bağlamayı gsterdi... Kaldırıma dayadığım ayağıma doğru eğilmiş, annemin gsterdiği şekilde bağlıyordum ayakkabılarımı. Tabiki o gnül verdiğim ayakkabı değildi bu. Kimbilir ondan sonra kaç ayakkabıya gnül vermiştim... Bağcık bağlama işlemi süre dursun, serseri takımından bir çocuk gelip henüz olgunlaşmamış popoma bir şamar patlattı. O zamanlar mavi gzlü, boyuna gre oldukça kilolu ve bir o kadar da tatlı bir çocuktum. Kapının nünden asla ayrılmayan, annesi kızdığı zaman asla aksini yapmaya cesaret edemeyen bir çocuk hayal edin. Bağcık bağlama işlemini yarıda bıraktım ve benden beklenmeyecek bir hiddetle olduğum yerde doğruldum. Çocuk sırıtıyordu. Elimde, henüz tamamını bitiremediğim bir ekmek arası dner vardı. Sanırım harçlığımdan arta kalanları ona yatırmıştım. Elimdeki dneri kaptı ve ağız sıvısını iyi pişmiş ete bulaştırarak yemeye başladı. O kadar sinirlenmiştim ki, o tatlı çocuğun gk mavisi gzleri ıslanmaya başlamıştı. Kendimi tutamadım ve henüz kartlaşmamış pamuk ellerimi sıkıp yüzüne bir yumruk indirdim. İşte.. Hayatımda ilk kez yanlızdım ve ilk kez bir insanı yumrukluyordum. Daha sonra ne olmuş olabilir tahmin edersiniz. ylesine pişmiş çocuklardan bekleneceği üzere beni bir güzel dvdü. Hatta kevgire dndürdü. Geçen gün alışveriş yapmaya çıkmıştım ve geri dnüşte tam da bu olayın yaşandığı kavşaktan geçiyordum. Bir anda aklımda beliriverdi. İster inanın, ister inanmayın, yolun ortasında kahkahalar atmaya başladım. Çünkü şyle bir düşünürseniz, hayatınızda yaşadığınız ilk tecrübeleriniz, daha sonrakilere ışık tutuyor. Hayatımda tam tamına 21 sonbahar yaşadım. Ve bugüne kadar attığım her yumrukta o şirin çocuğun pamuk elleri vardı. Selametle... Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!