Eline saglik haci guzel olmus, bende yazarim sik sik buti seyler, acaba bunu yazmana neden olan olay nedir merak ettim? Hep denedin. Hep yenildin. Olsun yine dene, yine yenil ama daha iyi yenil!

Overdose biraz az kokoin cek oglum.. C ya hepsin ya hic.. ya TÜRK"sün ya pic!

Gençligimin hizli zamanlari... Parmaklik arkasinda gecen uzun senelerin izleri, yuzumun derin kirisikliklari... YAsam savasi dedigim sahte tanrilik rolu bana bir duzine ruha, her bir ruh 3senemi "tanrinin" bulunmamasi gereken bir mekanda yani parmaklik arkasinda gecirmeme kati sebep olmus. Arkamda kaninin damarlarimda gezdiini hissettigim babam ve cigliklarini yerin 1.5m altinda olsa bile duyabildigim annem var... Kapkaranlik bir bahceye oylece saldigim kardesimde cabasi... Bana gore yokolmuslugun bir diger adi hayat! İki demirin surtmesiyle çıkan ve kulagimi tirmalayan ses yine geldi koridordan. Oraya konulan ve hicte gerekli olmayan demir kapilar bir kez daha acildi simdi. Hayata dair bildigim fakat unutmak istedigim onca sey gelirken aklima pismanlgın had safhasinda kendimle savasiyorum. Bu saatten sonra ne yapilmislar ne yapilanlar nede yapilacak olanlar onemli. Tek onemli olan kendi verdigimiz ic savastan alnimizin akiyla cikabilecegimiz bir kisilige sahip olmak. Fakat bunu kendimde goremiyorum. Bir cok yenilgi sonrasinda varilan yerler onemlidir insanlar icin. Cok geride olmak istemez hemen toparlanmak isterler ancak simdi anliyorumki ne toparlanacak halim nede vardigim bir yol... Acligim 15. gunun yorgunlugunu ustumde hissettirip vicudumu zorlamakta. 5n1k denklemini tutturamaz oldum demir kapidan gelen 5 askere bileklerimi uzattim. Icimde bir guven vardi onlara karsi yada cok zaman gecirmistim icerde ve yorulmustum dusuncelerden. Benim gibi insanlarin varolmasini istemiyordum... Belki ondan ic cektim kendi kendime "hersey olacagina varir" diye. Daha once hic karanlik gormemistim o uzun ve her gun gectigim kasvet yuklu koridoru. Belime kadar siyah boyali az aydinlatmali ve pis bir yerdi burasi, bir an taniyamadim... Sonra Kucuk bir odaya geldik. Kucuk bir masa hatrimda ve kirik bir sandalye oturtulmak istendigim. Once kelepceleri cozduler sonra yardim etmek istediler garipsedim.. Bir arzun varmi die soruldugunda panikledim. Yeni yeni anliyordum bir seyler degisiyordu. Diger odaya gectigimizide gordugum manzara karsisinda donakaldim. Tanidik tanimadik herkes burda. Bir ruya sanki gordugum. inanamadim birden ustumde beyaz onluk herkesin karsisinda. Karsimda doktor, imam, askerler, yazman, ve bazi insanlar... "Peki neden? ne yapicaksiniz bana? o urgan ve sen doktor... neden cagirdilar seni?" ve sustum... son sozlerim oldu. bir kac saniye sonra herkesten yarim metre daha yuksekteydim. ne zora kosmanin ne isyanin nede hayatin bir anlami vardi simdi. Gozlerimi kapatmis beklerken ben yuzumdeki anlamsiz gulumsemeyle hayatimin en uzun karanligini yasamaya hazirdim. Simdi en basa dondum... Daha aglamayi bile bilmediim zamanlara. Ne aski bilirim ne sevgiyi. Ne acikmayi nede tok dolasmayi. Garip bir hisle avuclarimin icine yani sahip olduklarima bakiyorumda, bir hiclik duygusuyla kavruluyor kalbim. Yok pahasina yaptigim hatalarin pismanliklari sirtimda... Artik uzaklardayim kimselerin bilmedigi biryerlerde. Belki dibinizdeyim beni gormediginiz maskemin altinda. Belki aynada gorunen kisiyim, icinizdeyim. Belki ben gonlunuzu verdiginiz biriyim. Sakin unutmayin ki ben bir zamanlar icinizden biriydim... Aranizdan ayrilan simdilik benim... Ya siradaki? Arkam hep yol nüm hep uçurum...

can sıkıntısı... sık sık yazıyorum zaten bi olayi sentezleyip ayni derecede insanlari etkilesin die... :) Arkam hep yol nüm hep uçurum...