zeti var mı acaba hocam masal gibi insan sıkılıyo ebedi devlet

AİLEMİ İSTİYORUMBir yanı küresel ısınmaya inat donmaya çalışan ve yaz aylarındaki yeşille bütünleşen ihtişamından uzak, üzerinde sadece kışın güzelliğini bize hatırlatan küçük ama şirin dere; diğer yanı geçmişin anılarını üzerine nakşetmiş asırlık bir meşe ağacıyla çevrilmiş iki odası, "L" şeklinde bir salonu olan evde biri babaanne ikisi erkek çocuk ve çocukların ebeveynleri toplam beş kişi yaşamaktaydı. Baba kırk yaşlarında geçmişi başarılarla rülü, uzun boylu oldukça yakışıklı ve karizmatik bir ğretmen. Anneyse eşinden sekiz yaş küçük, orta boylu, dolgun, eşine, çocuklarına ve ev işlerine bağlı, çok okuyan ve çok uyuyan bir ev hanımı. Çocuklardan büyük olanı on altı yaşında, annesi gibi mavi gzlü, babası gibi uzun boylu, ergenlikten olsa gerek büyük burunlu lise ikinci sınıf ğrencisi. Diğeri henüz altı yaşına yeni basmış; ancak yeni doğmuş bir bebeğin sevecenliğini hala üzerinde taşıma tılsımını sürdüren, gren herkesin çok sevdiği yaramaz; ama şirin mi şirin bir çocuk. Yetmiş yaşına merdiveni dayamış, sadece yatağa değil hayatın acımazlığına da gmülmüş, ruhen lmüş bedenen gmülmeyi bekleyen bir babaanne. Dışarının soğuğuna karşın evde sıcak bir ortam var zannedersiniz. Gel gelelim ki işler hiç de yle değil. Her zaman olduğu gibi yine aniden elektrikler kesilmiş, evin küçük oğlu korkudan sığınacak bir yer aramaya başlamıştı. Büyük olanı ise çaktırmadan babasına yakın bir yere, adeta babasına sürtünürcesine çoktan çreklenmişti bile. Evin hanımının da onlardan geri kalan bir tarafı yoktu. O da bir koltukaltı yer bulmaya çalışıyor, bunu çaktırmadan halletmenin yolunu arıyordu. Az nceki kumanda kapma savaşının yerini, korkudan kendini sağlama alma derin taktik savaşlarının dndüğü derin sessizlik almıştı. "Ben reklamları izlemek istiyorum" diye tutturan evin küçük çocuğu; diğer yanda evin büyük oğlunun bitmek bilmez "ben futbol izlemek istiyorum" nidaları; az da olsa annenin "ben alt yazılı dizimi kaçırmak istemiyorum" sessiz çığlığı; şimdilerde ev ahalisini karanlığın zulmetinden koruyan babanın belgesel izleme isteklerinin yerini bir anda sessiz ve derin bir huzur almıştı. Evin iki çocuğu ağız birliği edercesine onlar için gerginlik yaratan bu ortamı hem yumuşatmak hem de ışıklandırmak için annelerine: Mum yok mu? diye karanlığın bu korkunç sessizliğini bozdular. yle bir bozdular ki aile içi iletişimin yüksek frekansla sağlandığı bir yerde karanlığın aslında huzur veren sessizliği bunu hemen ele verdi. Tek başına mum arama cesaretini kendinde bulamayan anne, evin büyük oğlundan yardım istedi. Başlarda mırın kırın ettiyse de bir anda başka çare olmadığını fark etmiş olacak ki yerinden doğruldu ve annesiyle mutfakta bir yerlerde mum aramaya koyuldular. Küçük bir parça da olsa bir mumla dndüler. Anne mumu daha mutfaktayken yaktığı için içeri girerken kapı rüzgarının mumu sndürmemesi için oldukça dikkatli davrandı. Alevi arada bir dalgalanan mum, nihayet bir tabağa az damlatılarak oturtulmuştu. Mumun cezbedici grünümü küçük çocuğun dikkatinden kaçmamıştı. Gzünün bir ucu babasında biraz ürkek ama emin adımlarla, her geçen süre sıklaşan adımlarla, mumun yanına damladı. Bir süre sadece baktı. Bu merakını yendikten sonra merakını giderecek eylemlerine başladı. İlk eylemi elini hızlı bir şekilde mumun üzerinden sağa sola kaçırmak oldu. Herkes ağız birliği etmişçesine: Yapma, sndüreceksin, elini de evi de yakacaksın, dedi. Dinleyen kim. Nihayetinde mum devrildi ve sndü. Bir anda yaptıklarından ve dnen karanlıktan dehşete kapılan çocuk bu kez sığınacak liman da bulamıyordu. Babasının ses tonunda daha çok korkmuş olacak ki merhamet abidesi annesinin kollarına elleriyle etrafını yoklayarak ve annesinin sesini takip ederek sessizce atıldı. Büyük olanı: Anne çakmağı ver, ben yakabilirim, dedi. Annesi hiç tereddüt etmeden çakmağı sese doğru uzattı. Çakmak başlarda birkaç kez tutukluk yaptıysa da sonunda yanmış, mumu da tutuşturmuştu. Herkes için çok şey fark ettiren elektrik kesintisi, zaten karanlık dünyasında hayata dair hiçbir beklentisi kalmayan, teknoloji icadı televizyon yüzünden salonun "L" şeklindeki girintisinde mahkum olduğu yatağında unutulmuş babaanne için hiçbir şey değiştirmemiştir. Salonun uzun olan bir ucunda televizyon, babaannenin yatağının da olduğu girintiyi gren diğer ucunda da televizyonun rahatça izlenebileceği bir kanepe vardı. Sofradan yarı aç yarı tok kim erken kalktıysa televizyonun hakimiyetini sağlayan bu kanepeye hemen çreklenirdi. Her zaman olduğu gibi "benim filmim, benim dizim, benim maçım" derken kaybolan aile sıcaklığı, merhamet, şefkat yerini nefrete, aile içi şiddete terk ediyor; bylece bir ailenin temel taşlarından biri olan sıcak ilişkiler unutulmaya yüz tutuyordu. Babanın dışarıdaki haklı şhreti evde skmüyor; annenin, Allah'ın annelere bahşettiği merhameti, şefkat duygusu pek işe yaramıyor, bu işten genellikle evin küçük oğlu galip çıkıyordu. Bu keşmekeş arasında unutulan babaanne ihtiyaçlarını duyuramıyor, pek soran da olmuyordu. Herkes gzünü doğruca karşıdaki televizyonun insanlara insanlıklarını unutturan o soğuk yüzüne dikerken o, belki unutulduğu kşesinde birisi tarafından hatırlanır ümidiyle gzleri yoruluncaya kadar, Leyla'nın Mecnun'u beklediği sabırla, onları saatlerce, yoruluncaya kadar bazen bulutlanan bazen yaşaran bazen de sicim gibi boşalan gzlerle izlerdi. Televizyonun kapandığı an kırılan ümidini yeniden yeşertmek için yorganın altına soktuğu başıyla kendini kandırmaya çalışırdı. Her nedense babaanne kendi kendine: "Bugün her gün olan olmayacak, kalan mrümü de bu şekilde geçirmeyeceğim." diye sessiz; ama kararlı bir şekilde içten içe haykırdı. Hem oğlunu dokuz ay karnında taşıyan binbir meşakkatle onu büyüten, bugünlere getiren, ilk torununa da Kore Savaşı'nda len kardeşinin adını veren o değil miydi? O halde neden her günü birbirinin aynı olan bu sıkıcı hayatı yaşayacaktı. Son szü sylemeliydi. Üstelik buna hakkı da vardı. İşte bu fırsat ayağına gelmişti. Herkesin karanlığın sessizliğine gmüldüğü, karanlıktan birbirlerinin yüzünü pek gremediği, sus pus olduğu bu an, o andı: "Bağım olsa, bahçem olsa, İpek kumaş bohçam olsa, Sabah olsa, akşam olsa, Annem gitmese yanımdan. Her zaman baksam yüzüne, Uyurum yatsam dizine. Rastlamadım kem szüne, Sesi çıkmaz kulağımdan. Bir szünü iki etmem. Canımı verir incitmem. Annemsiz cennete gitmem. Onu severim canımdan."Bütün içtenliğiyle, yüreğinde geldiği gibi okuduğu bu drtlüklerden güç almış olacak ki hız kesmeyip devam etti:"Sen varken ben yoktum. Sen açken ben toktum. Şimdi de, sonra da basımın tacı annem. Seni hep seveceğim benim canım annem. Babaanne bir solukta bütün bunları okuduğu için şaşkınlık edası içindeki ev halkı yüzlerini dndükleri babaannenin szünü kesemediler. Yüzlerindeki şaşkınlık ifadesini, mum ışığının eşliğinde, birbirlerine bakarak tamamladılar. Bir müddet solukları kesilirmişçesine ifadesiz bakakaldılar. Babaanne, biraz sitemkar bir tavırla: Benim acı da olsa anlatacak bir hikayem var. Ya sizlerin? Mahkumu olduğunuz şu televizyonun, içi boş kara kutunun hikayesini mi anlatacaksınız çocuklarınıza, torunlarınıza? Ha!.. diye oldukça sert çıkıştı. Babaanneden byle bir tavır beklemeyen ev halkı zaten saklayamadıkları şaşkınlıklarına bir de korku eklemiş, iyice ne yapacaklarını şaşırmışlardı. Bütün bu kızgınlığın kendisine olduğunu anlayan baba, titrek bir ses tonuyla cevap verme ihtiyacı hissetti. En azından çocukları bunu bekliyordu. Oda yle yaptı: Şey! diye sze başladı. Bir müddet soluklandıktan sonra kendisini toparladı ve konuşmasına devam etti: Galiba haklısın anne. zür dilerim. Seni oldukça ihmal ettik. Hatırlıyorum da çarşıdan aldığım şekeri, fındığı her neyse hiçbir şeyi senden ayrı yemezdim. Bize ne oldu da seni isyan ettirdik? Doğrusu anlayamıyorum. Sana o şiiri, o güzel szleri yazdığım anı hatırlıyorum da... Haklısın hem de çok haklısın. Baksana çocuklarım daha şimdiden benim yaptıklarımı yapar hale geldiler. Kimsenin kimseye saygısı, sevgisi kalmadı. Hoşgrü bizim için çok ama çok uzak kavram olur hale geldi. Affet anne, affet. Babanın bu duygulu konuşması herkesi oldukça duygulandırmıştı. Hem duygulanıyor hem de kendilerini sorguluyorlardı. Nerede hata yapmışlardı? Çünkü babaanne haklıydı. Artık kendilerine hayatlarına bir çekidüzen vermenin zamanı gelmişti de geçiyordu bile. Herkes sırayla babaannenin gnlünü alıp zür diledi. Babaannenin mutluluğu, feri snmüş gzlerinden alacakaranlıkta belli belirsiz okunuyordu. Babaannenin bu mutlu anından güç alan evin büyük oğlu: Syle bakalım babaanne, neymiş senin o acı da olsa hayat hikayen? Babaanne: Gerçekten de anlatmamı istiyor musunuz? diye herkesten onay bekledi. Gelin: Ne demek siz anlatırsınız da biz dinlemez miyiz? Yalnız kendinizi fazla yormayın. Malum sağlığınız bizim için daha nemli, diyerek uyarıda bulunmayı da ihmal etmedi. Eşini, hayat arkadaşını, üç yıl nce kaybeden babaanne, onunla yaşadığı acı tatlı anıları bir film şeridi gibi aklından geçirirken duygu dolu; ama mutlu bir ses tonuyla herkesi derinden etkileyecek hikayesini anlatmaya başladı: Biz iki kız kardeştik. Erkek kardeşimizi Kore Savaşı'nda yitirdiğimiz için evin bağ, bahçe, tarla demez bütün işlerini evin büyüğü olarak ben yapardım. Ellerim bir erkek eli gibi nasırlı, cildim bir çobanınki gibi yanık ve bakımsızdı. Büyükbabanız benim bu halimi grmüş olacak ki benden daha bakımlı ve beyaz tenli olan kardeşimi seviyor; ancak kardeşim buna karşılık vermiyordu. Çünkü kardeşim mahalleden başka bir genci, Zemirhan'ı, seviyordu. Bu arada bana hiç talip çıkmazken küçüğüme sürekli grücüler gelirdi. Bu başlarda beni çok üzse de zamanla bunu kanıksar hale geldim. Geleneklerine bağlı olan babam da gelenlere: "Büyüğünü evermeden küçüğünü evermem." diyordu. Evlilik için yeterince para biriktirerek çalışmadan dnen Zemirhan nihayet grücü gnderdi. Babam onlara da aynı cevabı verdi: "Büyüğü gitmeden olmaz." Kardeşim adeta yıkılmıştı. Günlerce hiç durmadan ağladı. Bu beni oldukça üzüyor; beni buna bir çare bulmaya zorluyordu. Nihayetinde acımasız da olsa bir plan yaptık. Büyükbabanız daha nceleri kardeşime: "Baban vermiyorsa seni kaçırabilirim." diye güvenilir bir ulak tarafından haber gndermişti. O gün gelip çatmıştı. Kardeşimin yerine onun kıyafetlerini giyerek gecenin karanlığında ben kaçacak, bu arada iş anlaşılıp beni geri getirmeden de kardeşim ortalığı hemen velveleye vererek herkesi uyandıracak; bylece tutucu babam da beni geri getirseler bile bunun ancak ya nikah ya da kanla noktalanacağını syleyecek biz de amacımıza ulaşmış olacaktık. yle de oldu. Ben zoraki de olsa evlenmiş, kardeşim için kendimi feda etmiş; fakat onun nünü açmış oldum. Nihayetinde o sevdiğiyle evlenmiş hiç olmazsa bu fedakarlığım boşa gitmemişti. Büyük bir komploya uğrayan büyükbabanız bana beni hiç affetmeyecek gibi davranıyor, yatağıma girmiyordu. Bu tam üç yıl sürdü. Nihayetinde çevreden "çocukları olmuyor, adam kısır" sylentileri yayılınca benimle olmaya başladı. Bir yılsonunda sen oldun. Sen güneşin dünyaya hayat verdiği gibi ailemize hayat verdin. Aradan geçen zaman ve senin eve getirdiğin nurla ben hem nasırlı ellerimden hem de güneşte kavrulmuş cildimden kurtulmaya başladım. Ben güzelleştikçe bu, büyükbabanızın dikkatini çekiyor; bylece her geçen gün bana ilgi duyuyor, ilişkilerimiz normale dnüyordu. Nihayetinde ben de acıları geride bırakıp mutlu günler yaşamaya başladım. Ta ki büyükbabanızı kaybettiğimiz üç yıl ncesine kadar. Ben onu çok sevmiş, ona çok alışmıştım. Kolay değil bir mrü, sizleri paylaştım. Ya sizler?Bu duygu dolu konuşma ve hikayeden sonra her insanın bir dünyası, bir hikayesi olduğunun farkına varan evdekiler, henüz gelen elektriklerin ışığında yaptıklarından utanan bir yüz ifadesiyle birbirlerine bakakaldılar. Evdeki atmosferin etkisi dağılır dağılmaz "yenisini isteriz" diye tutturan evdekiler aile bağının eskisi gibi güçleneceğinin sinyallerini veriyorlardı.