Üşüyorum. En tatlı hatıralarında yalanların ve kızıl gerçeklerin glgesinde hayatın, iliklerime kadar donmuşum. Kıpırdayamayan ellerim, grmeyen gzlerimle bekliyorum baharı. Snmeyen umutlar engel beyazların karartısına. Bir gül yaprağı kadar mahzun yüreğim, koparılmışçasına. Koklanmamış. Hatta belki de koklatılmamış. Dinmek bilmeyen fırtına müttefik acılarıma. Parçalanmış iyiliklerin kalıntısını süpürüyor şu rüzgar. Şu gk kubbe rtüyor aydınlığımı. İşte şu okyanus boğuyor beni. Ya şu dağlar? Eziyor beni yalnızlığımda. Kuşlar ürkütüyor beni mutluluklarıyla. Çiçeklerden solmuş yüzüm. Bir de ben... Üşüyorum... Üşüyorum, çünkü ben... Sıcacık nedir bilmiyorum. Terden ıslanmayı, yaşlarla donanmayı bilmiyorum. Çünkü o kadar iyi ki hayat!.. Hayat o kadar iyi ki!.. Saplanan hançerlerin ıslaklığı kayboluyor karanlıkta. Damlayan kanımla yeşeriyor mutluluğum. Bunu istiyor hayat. Üşüyorum ve ben. Hayatın kollarında... Sisler ardında saklı işte mutluluk. Grmeyen gzler işitmeyen kulaklar hissetmeyen duygularla çıkmışım mutluluk avına. Yem ediyorum kendimi. Bulacak gibi beni. Belki de hayır. Hatıralarda belki... Belki de hiç... Mutluluk yok ki!.. We can be more, we can be much more.

efsane geri dnmüş yalnız ben eski ben değilim hiç bi mana bulamıyorum yazılarda sanırım unuttum yaşasın lan :D edit: buraya yazıyla ilgili yorum yapmam gerekirdi :S Acı veriyorsa geçmiş, geçmemiş demektir...