Buğulu bir salı akşamıydı hayat artık gerçekleri sylemeye başlayacakmış gibi duruyordu. ses işittim. bir yürekten yüreğime gelen ylesine berrak ylesine içten ve ylesine candan alaborada kaybolmak ve hayat deryasının azgın dalgalar arasında son anda kurtuldum. Rabbim sanki feryadımı duymuştu derman diye gndermişti sizi. etrafa demet demet ışık saçan fener kızıl gecenin ortasında alevlenen bir ateş mum ucunda titreyen istikrarlı bir kıvılcımsınız siz. bir başka yanıyor artık hayat bende dudak bükmüyorum hüzne, çekip gitmiyorum kızgınlıkta dost oluyorum sorunlarımla onlara derdimi anlatıyorum ve dertlerini dinliyorum. daha doğrusu seviyorum hayatı ve yaşamayı... Annem, Babam onlara bir kere seni seviyorum demeyen dilimi koparırcasına bağlıyorum her akşam yüzlerine SİZİ SEVİYORUM SİZİ SEVİYORUM. diye gzlerim artık sadece bakmıyor grüyorum sevincin gzyaşlarını. duyuyorum hüznün ayak seslerini inceden ey beni bir damla kandan yaratan rabbim sana şükürler olsun. Yaratılışın kaynağı sevgiyse sizi seviyorum ey bütün yaratılmışlar. anne babamıza her gün seni seviyorum diyebilecek babayiğit varmı? tabir şekli nasıl olursa olsun canım annem yada ey annem yeterki seni seviyorum deyin.? işte geldik gidiyoruz bilinmez diyara, Eskiden karpuz idik şimdi dndük bir hıyaraaaaa

hocam güzel bi yazı paylaşmışsın fakat bunu sürekli sleyip sıradanlaştırmaktansa hissettirmek daha anlamlı olur gibi bence ama yinede ifade etmek lazım bi iki kere ne szler syleniyor sonra syleyenler syledikleriyle çelişiyor

dktürmüşünüz bayım. ben diyorum.