Onu ilk grdüğümde oldukça çirkin gelmişti gzüme. Küçücük bir et yumağı gibiydi. Henüz birkaç haftalıktı. Biraz büyüyüp palazlanınca bizim olacaktı. Şimdi annesine ihtiyacı vardı. Babası ve annesi inanılmazgüzellikte mavi tüylere sahiptiler. Ondan nceki yavru ise müthiş bi eflatun renginde idi. Meraklanıyorduk. Acaba bizim muhabbet kuşumuz ne renk olacaktı... Karbeyazdı. Doğduğunda aylardan Ağustos'tu. Bize geldiğinde ise Ekim. Eşime doğum günü armağanıydı o. Oldum olası severdi kuşları. Hemen kafeslerin en güzeli, yemlerin en kalitelisibulundu, alındı. Ben zgür bir ruhun hapsedilmesinekarşıydım hep. Bu, kuş bile olsa, salarım diyordum. Salarsan lür, kargalara yem olur. Hayatta kalması için bu gerekli deyip ikna ettiler. Erkek dedi, bize onu veren arkadaşımız bizde ona isimler aramaya başladık. Her ismi sylüyor tepkisini bekliyorduk. Karbeyazdı. Albino imiş cinsi. Pamuk dedik yok, Kardelen dedik yok. Yusuf dedi eşim. Tepki verdi. Ben, olamaz derken yeniden ve yeniden. Adı Yusuf oldu kuşumuzun. Koca Yusuf. Bir kuşa verilecek en garip ad. Aylar geçtikce onu konuşturmaya uğraştık durdukSonunda oldu. İlk szü cici babacık, ardından aşkım, canım ve şimdi hatırlayamadığım bir çoğu. Bize yle alışmıştı ki, cam açık bile olsa uçmazgezinirdi evde. O bizim akıllı kuşumuzdu. İki yıl olmuştu evimize neşe katalı, bir gün ben hamile olduğumu ğrendim. Her türlü riske karşıonunla aynı ortamda bulunmamalıydım. Anneme gnderdik içimiz acıyarak. Doğumdan sonra ise dayım istedi onu. Dayım yalnız yaşardı. Bana arkadaş olur. demişti. yle de oldu. Kelimelerine bir de dayıcık eklenmisti şimdi. Dayım mutlu, o mutlu Çınarcık'ta yaşıyorlardı. Bir gün beni arayıp Yusuf ile marketten geldik dedi. Hem kafes, hem alış-veriş zor değl mi dedim. Ne kafesi Yusuf gmlek cebimde gittik geldik. Bizaylardir byle dolaşıyoruz. O benim oğlum dedi. Mutlu olmuştum. Eşim de ben de oğlumuzun doğumuyla pek aramaz olmustuk Yusuf'u. O geceye kadar iyiydi herşey. O gece 03:02'ye kadar. Açık olan pencereden kaçabilecekken bunaimkanı varken kaçmayan o kuş sarsıntı ile harabeyednen evde lümü seçmişti yeni sahibi ile. Bu cins kuşların depremi çok nceden hissettikleriniğrendim sonradan. Son grüşmemizde Dayım Yusuf bugün deli gibi bir içeri bir dışarı uçup uçup duruyor demişti. Anlamış sahibini uyarmak istemişti. Ama kim depremi düşünüyordu ki, kimin aklina geliyordu. Ve Yusuf gitmemişti, bırakmamıştı sahibini. Koyun koyuna buldular onları sonra. Dayım ve cebinde Yusuf. Koyun gibisin kardesim, gocuklu celep kaldirinca sopasini sürüye katiliverirsin hemen ve adeta magrur, kosarsin salhaneye. Dünyanin en tuhaf mahlukusun yani, hani su derya icre olup deryayi bilmiyen baliktan da tuhaf. Ve bu dünyada, bu zulüm senin sayende. Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eger ve hala sarabimizi vermek için üzüm gibi eziliyorsak kabahat senin, -demege de dilim varmiyor ama- kabahatin

güzelmiş..:D Ardından yüz kpek havlamayan kurt, kurt sayılmaz..