Bir adım ne çıkmak istediğim zamanlarda düştüm gerilere. Greceksiniz, siz de farklı değilsinizdir. Ne zaman ki ses o adımı atmanızı haykırsa, bir eylül fırtınasına kapılır gidersiniz. Bir yol açtılar bize. Korkmayın, hepimizi alacak türden. Asla demeyin derlerdi, aslından uzaklaştırırmış. Asla koşamam, asla yapamam... Ben de bir yolunu buldum elbet. Ha? Yok yle bir yol değil benimki. Asla demedim, ama itiraf etmeliyim: hiç. Aslanın pes ettiği yerlerde kullandım hiç'i. Adil mi? Hiç bilmiyorum, asla da bilemeyeceğim. Bana bir zindan çizsenize. Karanlık, nemli? Belki de kokuşmuş hayallerle dolup taşan. Sessizliğin duvarına çarpan çığlıkların kollarında can veren duygular... Ve her duygunun yerini almaya hazır tükenmez umutlar... Beyaz bulutların üzerinde uçan mahkumlar... Bir zindan ki bu, zindan olduğunu en son içindekinin anladığı bir yer. Bir yol açmışlardı ya bize. Sanırım, sanırım zindana giden bir yol olmalıydı bu. Hayır, kimse zorlamadı bizi yolu takip etmeye, yalnızca etrafı uçurumlarla doluydu. Ve bir zindan... Doğumunuzla biletinizin kesildiği... Karanlık, kapkaranlık... Duvarlarına rengarenk hayaller çizemeyeceğiniz... Zindandan şarkılar sylediler bize. Her notasında bir ürpertinin saklandığı, her nefeste zindan kokan şarkılar. Benim sesimi bastırdı bu şarkılar. Sesinizin yıkamadığı zamanlarda çaldınız bunu. Ve uyuttunuz bizi, kuruttunuz krpeleri... Sizler! Sizlerdiniz zindanlarda fidan yetiştirmek isteyenler. Akıttığınla sula, vazgeçtiğinle büyüt, umutlarınla yeşert kuralını ğretenler de sizlerdiniz. Her dnemece koymuşlardı bir kırmızı ışık. Ritmimi bozdunuz hayatımın. Yok, aslında teşekkür borçluyum. Siz ğrettiniz kırmızıda durulması gerektiğini, bedelini hayatımla deyeceğimi... Haklıydınız belki de, sizin amaçlarınıza ulaşamadan nereye? Ve bir hız sınırı koydunuz oraya. Aşanları tıktınız zindanlara, hani yolun sonunda bulunanlardan... Ben... Bir hedef nedir bilemedim ben. Verdiğiniz at gzlüklerine teşekkür ettim. Gzlerimin sorumluluk almasından korktum ben. Sizin çizdiğiniz yol aşikarken kendime bir yol yapmaktı zor olan. Siz... Sizler tasarladınız bu zindanları. Buzdan heykelleri oraya dikemeyeceğimizi ğreten sizler... Bir çocuk düşledim ben. Zavallı, muhtaç bir çocuk. Ve iki ayrı yol çizdim ona. Biri zindana, biri boşluğa. Büyüğü olarak tavsiye verdiğim her sefer gzü kapalı koştu zindanlara. Acımasız prangalar vurdum umutlarına. Üşütmedim onu; hüznün, fkenin, terk edilmişliğin, aldatmacanın verdiği buhranın bunaltısı yetti. Ve bir ümit bahşettim ona... Oysa beni üzen, ne zaman zindanın duvarında bir gedik açsam gzlerini kapatmasıydı. Onu suçlayamazdım, gün ışığıyla korkutmuşlardı zavallıyı... Ve diğer yol... Kontrolü ona sunduğum zamanlarda kaçtı oraya. Uçurumlara her düşüşünde uyanmayı ğrendi kabusundan. Ben mi? Onun iyi olmasını diledim... Düşünüyorum da, hani bir zindan çiz demiştim ya sana. Yok, kalsın artık. Belki de bylesi daha mutluluk verici. Efendimin çizdiği iki yoldan birini hali hazırda seçmişken... Yani pardon, nasılsa biletim vardı. Gitmesem olmazdı!.. konpicyus We can be more, we can be much more.

Zindan deyince benimde aklım alman zindan p rnosu geldi :D yazıyı tam okuyamadım sabah okuyacam ama sz insanın en nemli ayırt edici zelliklerinden biri iletişime açık bireyler olmasıdır.

: Zindan deyince benimde aklım alman zindan p rnosu geldi :D yazıyı tam okuyamadım sabah okuyacam ama sz mesajı vermişim harika :D We can be more, we can be much more.