Byle güzel

Yalnızlıktan mıdır bilinmez, maddeye verdiğim değer giderek artıyor. ''Kendini avutmak'' der geçer biri, diğeri der ki; ''byle iyi.''. Merak ettiğim kitaplara hediyeler alıyorum, bir kalem beğendiysem en az iki farklı rengini satın alıyorum, yalnız bırakmıyorum. Tek çeşit çerez almaya gnlüm razı olmuyor mesela. Sanki kimya deneyi yaparmışçasına karışımlar deniyorum. Yaban mersini, çiğ badem, çam fıstığı, çekirdekli siyah üzüm kurusu vs. Anlayacağınız poşetin içinde cümbüş yaşanıyor. Tıpkı kalabalık bir aile gibi. Sadece merak etmek yetmiyor son zamanlarda. Ben de deniyorum ''anasını satayım'' deyip. Hiç oturmadığım, asla da oturmayacağımdan çok kez sz ettiğim kahvehanenin bir bacağı sakat sandalyesinde oturuyorum. Cümbüş çerezimi açmışım -gel buyur- yanına da bir büyük fincan sahlep ısmarlıyorum. İzmir gelişimi kutluyor, bugün yine yağmur yağıyor. Dün gibi, evvelsi gün gibi. Elimi poşete daldırıp bir tane seçiyorum ve daha sonra ne olduğuna aldırmadan ağzıma atıp iri dişlerimle canına okuyorum. Leblebi. Hemen ardından bir yudum sahlep çekiyorum içime; yüzeyinde ince bir tabakaya dnüşen tarçın dudaklarıma yapışıyor. Sürekli yaladığımdan mıdır bilinmez, dudaklarım kıpkırmızı oluyor. Kimse çakmıyor ama -sanırım- kahvehanenin duvarındaki minik aynadan kendimi kesiyorum. Kapının nündeyim şimdi, nefes almak istiyorum biraz. Aşağı yukarı aynı boylarda olan üç ufak çingene kızı, aralarında aşağı yukarı aynı mesafelerle yürüyor, kahvehanenin nünden geçiyorlar. Bir an üçü de dnüp bana bakıyor. Gülümsediğimde çirkinleşiyor muşum, annem hep byle sylüyor. Gülümsediğimden midir bilinmez, kızların adımları yine aynı anda hızlanıyor ve telaşla uzaklaşıyorlar. İçimden ''rdek yavruları'' diyorum. Daha sonra vizrüme bir çift takılıyor. Sanki odaklama yapıyormuş gibi gzlerimi kısıyorum, sanki yakınlaştırma yaparmış gibi ne eğiliyorum ve sanki daha iyi grüyorum! Yağmur yle pek şiddetli değil. Damladığı yeri ıslatmıyor ancak, bu çift kapüşonları çekmiş, kollarını da iyice sündürüp, ellerini içlerine gizlemiş, aceleyle adımlıyorlar. ''Çok zaman yok.'' diyorum içimden, ''daha sıcak bir yer bulmalısınız.'' Sonra ansızın sağ elim ısınıyor, bir yüz beliriyor her yerde. Kafamdaki bereden midir bilinmez, yanaklarım kızarıyor. Sinir oluyorum buna. Ben ki, sadece kelimelerde ''zleyen'', ''zledim'' diyorum bir fısıltı gibi içimden. Düşünüyorum; ''papatya'' diyorum, ''yabani bir ot değil midir? Nereden, nasıl çıktığı belli olmayan bu ot, kendi gayreti ile çıkan bu çiçek ne kadar zarif ve ne kadar mütevazidir. Değil mi?'' Şu sıralar gnlümün koca arazisini kaplayan siyah orkidelerimin orta yerinde bir beyaz papatya büyüyor. Kahvehanenin kapı nü tenteli ve burada bulunan dayıların yarısı yağmurun dinmesini bekliyor. Minyon bir itin de niyeti bu ancak, elinde şemsiyesi ile ona yaklaşan biri olduğunda atıyor kendini can havli ile tentenin dışına, yağmura. Korkuyor mu, yoksa oraya ait olmadığını biliyor mu da gidiyor bilinmez, her defasında geri dnüyor. ''Dnme dolap.'' diyorum içimden. İt dikmiş gzlerini bana bakıyor. Elimdeki, rulo yapılıp orta yerinden bir ip ile bağlanmış kağıt tomarını havaya kaldırıp sallıyorum ve ite saldırıyorum, bir süre kovalıyorum da ama ite mi kızıyorum, yoksa kendime mi, bilemiyorum. ''Keskin dişlerin var.'' diyorum ite içimden, ''iki dişini gsterip, gzüne güzel gelen bir yere yerleşip de yatsana.'' diyorum. ''İt dediğin havlar, hırlar'' diyorum. Bir garip sohbet geçiyor aramızda ve tam o sırada yabancı bir it çıkageliyor. O ürkek it, bütün gürültüsü ile havlıyor ve saldırıyor da teki ite. ''Helal be!'' diyorum ite, ''işte byle!''. Diğer iti gnderiyor ve olanca kasveti ile gelip sandalyemin kenarına yığıyor gvdesini. O an defterimin üzerine bir parça güneş ışığı süzülüyor ve ani bir devinimle gğe bakıyorum ki, yağmur dinmiş. Sonra fark ediyorum ki, it gitmiş, sahlep bitmiş. Ben de çıkarıp masaya beş lira bırakıyorum, cüzdanımı kasıklarıma doğru iterken, dilimi n dişlerimde gezdiriyor, hayali bir kaç kiri temizliyorum. ''Sahlep için teşekkürler dayı!'' Sanat sokağını yürü ve solunda şu tipsiz heykelleri grünce dur ve tam karşına bak. ''Hakiki sahlep bulunur.'' Buraya bir süredir hep geliyorum ama bu sefer bir başka hissediyorum. Gnlümün orta yerinde açan papatyaya eğiliyorum ve bana gülümsüyor. Mutluluktan mıdır bilinmez, ben de ona gülümsüyorum, çirkinleşiyorum. Daha sonra nazikçe koparıp kulağımın ardına asıyorum. Sanki biri sesleniyor, ''kendini avutuyorsun.'' diyor. Sanki biri fısıldıyor; ''byle iyi'' Byle güzel. Kendimi bir akşam toplumun ete kemiğe bürünmüş hali ile yemeğe çıkarken hayal ediyorum şimdi; yemekler gelmiş ve çiğnemeye devam ediyoruz. Tam o sırada topluma doğru bakıyorum, ben aseksüel olmaya karar verdim, diyorum ve toplumun yüzü düşüyor. Başlıyor neden ve sonuçlarını sorgulamaya, felaket senaryoları anlatmaya ve yer yer yaftalamaya. Hayal ediyorum, yerimden kalkıyorum ve masanın etrafında bir yarım tur atıyorum, artık toplumun yanı başında, tabiri caizse ensesindeyim. Bir kolumu masaya dayıyorum ve kısa kollu tişrtümden uzanan kollarım yılların emeği sonucu bir kas yığını şeklinde, tam da toplumun bakacağı yerde duruyor. Kulağına doğru eğiliyorum ve şyle diyorum; desene sen her bi sikimi çok iyi biliyorsun lan?!