Karşı komşumuzun ışıkları yine karardı. Sakinleri Almanya'da yaşıyor. Pek çok gurbetçi gibi her yıl Ramazanla birlikte gelirler. Bir yıl boyunca karanlığa gmülü ıssız evin ışıkları da yanmaya başlar. Bayram biterken yeniden gurbetin yolunu tutarlar. Yine yle oldu karşı ev karanlığına gmüldü. Sevgi sağanağı günler ve geceler geride kaldı. Bir ay boyunca sahurda uyanan evler artık derin uykularda. Televizyonların coşkulu iftar ve sahur programları, Eyüp sultan ve Sultan Ahmet şenlikleri hepsi yerini derin bir sessizliğe ve hüzne bıraktı. Mahyalar da çoktan karanlığa gmüldü. Kirlenen dünyamıza, telerden uzatılan somaki musluklardan billur sular aktı. Ve Rahman olan Rabbimiz , Ramazanla affa bahaneler aradı. Sabahlara kadar "yok mu dua eden duasını kabul edeyim?" diye nida edilen geceler artık geride kaldı. İlki, iki ay on gün sonra olmak üzere zaman, bir havai fişek gibi avucunda tuttuğu güzel günleri tek tük gkyüzüne fırlatarak, arada bir rengarenk grüntüler, sesler serpecekse de hayatımıza, on bir ay sessizliğe bürünecek ve biz gelecek yıla kadar ufkumuzdaki o aydınlığı bekleyeceğiz. Bu Ramazan kimler için sondu, son bir fırsattı, son bir arınma vesilesiydi bilemiyoruz. Bildiğimiz bir şey varsa o da kanla yıkanarak, Ramazanla birlikte kanatlanıp uçup giden on beş şehidimiz için bir sondu. Bu son, ebedi güzelliklere açılan bir yoldu. Sonu, hiç olamayan bir son... Sonsuzluğa açılan ilk kapı. Ramazan, yanına, üzerinde kanlı üniformaları ve silahlarıyla şehitlerimizi de alarak uzaklaşıyor. Arkalarından ağlayan yetmiş milyonun gzyaşlarına bayram boyunca gğün gzyaşları da karıştı. Bayramın bitimiyle birlikte daha derin hissettik ayrılığını. Bayramı da buruk geçirdik. Sokaklarda semanın, ekranlarda ve gazetelerde hep anaların gzyaşlarıyla ıslandık. Ramazanın sıcak koynundan kopuşumuzu, iliklerimize kadar hissettik. Mevsimin ilk soğukları dişlerini daha bir geçirdi içimize. Saliha Ana " Ben yandım. Diğer analar tez kavuşsun kuzularına. Allah'ım! Bu kardeş kavgasının yangınlarını sndürecek yağmurlar yağdır üzerimize." diye dua ediyordu. Kim bilir, kışın erken gelen gzyaşları yüreği yangın yeri bu anaların ağıt gibi duaları hürmetinedir. Bağrı yanık analar, gzü yaşlı eşler şehitlerinin kabrine, yetmiş milyon, şehit evlerine koştu. İlk defa şehitlerimizin geride bıraktığı emanetlere, siyasiler, siviller, asker ve medyamızla kısacası topyekun milletçe sahip çıktık. Cumhurbaşkanımızın ve Genelkurmay Başkanımızın şehit ailelerine iftar vermesi, Sayın Deniz Baykal'ın Şırnak'ın kylerine kadar giderek acılı aileleri ziyaret edişi, milli Takımımızın, şehitlerimizi sahiplenişi çok zarif davranışlardı. Evsiz şehit ailelerine ev ve yavrularımıza verilen eğitim szleri başta olmak üzere yardım haberleri ve kampanyaları arka arkaya geldi. Geçen haftaki yazının başlığı olan "Oleydi Kalbi- Oğulcuğum! Yüreğim yanıyor"- szlerinin sahibi Hazal Ana'yla konuştuk bayramda. "Evimin direği yıkıldı, babasını çocukken kaybetti. Ben şimdi kimsesizim" szleri hala kulaklarımızda yankılanıyor. "Sen ağlama anacığım! Seni kimsesiz bırakacak kadar lmedik" szümüzü fedakar Antepli işadamlarımız yerde bırakmadılar. Pencerelerinde battaniye gerili evi, mükemmel hale getireceklerini, gerekirse yenisini yapacaklarını, çocukların eğitimi dahil bütün ihtiyaçlarını karşılayacaklarını ğrendik. Hazal Ana, Türkçeyi çok az konuşabiliyordu ama anlaştık. Bayramlaştık. Sahip çıkılmanın hüzünlü huzuru vardı sesinde. Şehit aileleri, bu sahiplenmenin verdiği güçle daha bir güvenle koştular kabirlere. Bir ana, oğlu yerine kabrin buz gibi mermer taşına sarılıyor, gencecik bir kadın, kucağında on beş günlük Eylül Bebek'le birlikte kocasının kabrinde ağlıyordu. Kocası, birkaç gün nce Hakkari'de şehit düşmüştü. Toprağı tazeydi. Telefonda çocuğumuzun adı "Eylül" olsun demişti ama onu grmek nasip olmamıştı. Bayramda Eylül'ünü grmeye gelecekti, olmadı. Eylül bebek ona geldi. Zavallı kadın kucağında Eylül'üyle mezarın başına dikili bir sırığın ucuna asılmış şehidinin üniformalı fotoğrafını okşuyor; ellerini saçlarının arasına, gzlerini, siyah gzlerine daldırıyordu. Mezarın yanı başında da taze kurumuş dikili bir ağaç... Kimileri hiç grmedikleri çocuklarına, kimileri elini pmek için analarına, kimileri hayal gzlü sevgililerine koşacaklardı. Olmadı... Hepsi lüme koştular. Zor anlar yaşadı analar. En çok da çocukların tabutu gstererek "Anne! Babam neden burada yatıyor?" soruları karşısında yıkıldılar. Soruların cevabını da, gzyaşlarını da minik yavrularından hep sakladılar. "Ünalım! Bir Ünal daha yetiştiriyorum"diyen yirmi sekiz yaşındaki şehit eşi, Ülkü Demir, Şırnak'ın Küpeli Dağ'ında şehit olmuş kocasına haykırdığı szü bir küpe gibi ülkümüzün ve ülkemizin kulaklarına astı. Bu bayram birçok evin ışığı sndü. Bu bayram acılarla geldi, ama acılar bizi bir birimize daha bir bağlar, daha bir kenetleniriz. Olmayan illerde de şehit dernekleri kurulmalı ve sadece son şehitlerimizin değil bütün şehitlerimizin ailelerine ve çocuklarına sahip çıkmalıyız. Babasının cenazesine amcalarının kucağında gelen Zeliha ve Güneş kardeşlerin birinin ayağı çorapsız, diğerininse çorapları paramparça idi. O gün yüreğim ezik seyrettim yavrularımızı fakat çok şükür ki kısa zamanda her kesimden insanımızın maddi manevi destekleriyle onların yanında yer aldığını grdük. Bu destek uzun vadeli olmalı ve minik yüreklerine acıları, ağızlarındaki emzikten emerek çeken bu çocuklarımız, babalarının yokluğunu hissetmeden büyümeli ve ilerde alacakları karnelerle babalarına koştuklarında "Babacığım! Senden sonra bizi yalnız bıraktılar" diye şikayet etmemeliler. Şehit çocuğunun şikayeti Allah'a doğrudan ulaşır ve muhataplarını iflah etmez. Bizim yaşadığımız burukluğu ve acıları şehitlerimizin yavrularına yaşatmayalım. Şimdi acıları dindirme ve ışığı snen evlerin ışıklarını yakma vakti. Ramazan, şehitlerimizi almış terkisine kızıl atıyla koşuyor kızıl ufuklara ve gittikçe uzaklaşıyor. Bir sonraki yılın zlemiyle, guruba bakıp buruklaşıyoruz. Kepezin başından buruk gnüllerle güneşin gurubunu gzlüyoruz. Boynu bükük şehit çocukları gibi... yazar: harun tokak pazar gecesi radyoda dinlemiştim. çekmiyordu pek şimdi buldum. okumanızı istiyorum. işte geldik gidiyoruz bilinmez diyara, Eskiden karpuz idik şimdi dndük bir hıyaraaaaa