Nerden bileydim, çekip gideceğini. Suçlama beni. yle hazırlıksız yakalandım ki, benden uzaklara attığın adımlarının tenha yankılarına... Kalakaldım, kendimden bile bensiz. Benden bile sensiz. Gidiyordun ve ben, tüm gidenlerin ardındaki tüm kalanların tırnaklarıkalbime saplanır haldeyken anlıyordum "eli kolu bağlı olmak"deyimininne manaya geldiğini. Kana kana, kanaya kanaya anlıyordum. yle hazırlıksız... Ve yle çaresiz haldeyken bıraktın ki beni, iki kişilik hayallerin ortasında... Çıplak ayaklı yüreğini nereye saklayacağını bilemeden, bir o yokluğuna, bir bu yokluğuna koşuşturan bir sevgiliydi ardında bıraktığın. Ve gzlerine değmemiş bakışları taşıyan, o sevdiğin gzler aradı durdu sesini, resimlerinin arasında. Gittin. Bir mucize bekledim. İnsanlar, olağandışı olarak niteledikleri bir olayın gerçekliğine inanabilmek için, yine olağandışı olan herhangi bir şeyinihtiyacını duymuşlardır hep. Hala da duyarlar. Ben de duydum. Gittiğine inanabilmek için, bir mucize bekledim. Adı "dndüm! yanındayım!"olan bir mucize. Dnmedin. Belki bu yüzden, aradan geçen, yürek saatine grekatar katar zamana rağmen inanamıyorum gittiğine. Ama biliyor musun; inanmamak engel değilmiş alışmaya. Gidişine inanmak için bir mucize bekleyerek aminlediğim dualarıma verdiğim zaman, dnmezliğine alıştırdı beni. Gel gr ki, gidişin içimde bulanık su, hala. Ama alıştım "olmaz'lığına. Yoksun."Üzülmek"bile anlam kaymasına uğradı içimde. Ya da gerçekliğine kavuştu. Üzülmüyorum gittin diye. Ağlamak çocukça geliyor. Gerçeğe yüz süremeyen hayalleri düşünüp, ufka dalmak da, Yeşilçam filmlerinde izlediğim sahnelerden birisi gibi benim için. Artık. Suçlayamazsın beni... Sendin giden. Sensin. Ve plansız da olsa ayak izlerini bana ters ynde bırakarak yürüdüğün yola çıkışın, bunu istememiş olsan da, beni sevmene rağmen-yani herşeye rağmen-kalmamış olsan da yanımda, en derin yaraları sen taşıyor olsan da, belki asıl suçsuz sen olsan da, "giden"kelimesi hep seni niteleyecek. Sendin giden. Sensin. Sen olacaksın. Sevgimi, başka gzlerin bakışlarına saklamamı syleyen sendin, giderken."Üzülmem', diyen de, o ağlamaklı cümlelerinde. Suçlayamazsın beni, bir başka kişiye, başka bir tondan sylediğim "seni çok seviyorum'larımda anımsamazsam seni. Ben seni zaten hiç suçlamadım. Hiç suçlamıyorum. İlerde bir gün suçlarım belki, desem, bunu umursama olasılığım, bunu umursama olasılığın o güne kadar iyice ortadan kalkmış olacağı için, gelecek zaman nemsiz bir ayrıntı."Gelecek zaman, nemsiz bir ayrıntı'... Bir vakitler saatlerce kafa patlattığımız bu hayati konu, nemsiz bir ayrıntı. İkimiz için de. Artık. Yani herşey olması gerektiği gibi. Grdüğün gibi, yeni bişeyler katmamışız sevdanın kabul grmüş işleyişine. Hani "hayır! bence yle değil."deyip, karşı çıkmıştın ya, ben "belki de sadece bir alışkanlıktık birbirimiz için"dediğimde... Şimdi karşı çıkmayacağını sanıyorum. Szlerimin doğruluğu tam anlamıyla kanıtlandığından değil... Sadece... Ben ne kadar alıştıysam "gitmiş Sen'e", sen de alışmışsındır. Ve bunca alışmışlığın arasında, kaynayıp gitmiştir o sevdalı günler. Bu yüzden yani. Szlerimin doğruluğu kanıtlandığından değil. Sadece bir sanı. Bir gün... O, herşeye rağmen gerçekleşmesini beklediğimiz gün... Ellerimden tutan ellerine gizlice bırakacağım bir minik teşekkürüm olacak... Arkadaş ellerine... Arkadaş ellerimden... Tadı unutulmuş bir sevdanın anısına... Bebek arkadaşlığımıza, bir doğum hediyesi niyetine... Acemi, çaylak dostluğumuz, yabancılık hissinden kurtulsun diye... Artık bir giden ve bir kalan'ın olması gerekmeyen, formunu değiştirip, aşk'ı kardeşliğe terfi ettirmeye çabalayan bu ilişkiye ufak bir yardım olması dileğiyle... Bir minik teşekkürüm olacak sana... Arkadaş ellerimden... Arkadaş ellerine... Bi kaç gün n'ce izmire geldim. Bi kız var'dı onu çok sevdim, yada sevdiğimi zannettim... internet uzerın'den 3 yıl boyun'ca grüştük... sürekli bir, birimizi grmenin hayalini kurar'ken bi kaç gun ncesıne nasip oldu izmire gelmek... sonun'da bizim hikayeden bu çıkdı... Ayrılığın rüzgarı zamansız estiği vakit, beni arama buralarda. Ben bilmem hangi meridyenin, bilmem kaçıncı paraleline savrulmuş olacağım. Bilinmez yollarda yürüyeceğim, başı ne eğik. İşte diyecekler, işte o yabancı geçiyor yine yalın ayak, başı dumanlı. Yüreğimin çarpıntısını bilmeden arkamdan ahkam kesecekler. Ellerimde hesap soracak derman yok. Dişlerim kenetlenmiş, dilim lal konuşmuyor benimle. Dermansız dertlerin, onulmaz yangınların, alev alev, har har, kor kor yandığı ve kavuşma ümidinin hızla eridiğini bilerek ve kalbimin bu erimeye inat donduğunu hissederek yürümekteyim. Elimde ne bir pusulam, ne de bir haritam var. Bana klavuzluk eden sadece kargalar. Kargalar kargaşadalar, bense karmaşada. Her şey muamma, her şey bilinmezlerle çevrili. Bende bu bilinmezin, bilinmezliğinde kaybolmak istiyorum Mutlak Sonsuza...!