şıp sevgileri hiç sevmedim doğal olarak hikayeyide. aşk bu kadar basite indirgenmemeli bence. Sanmasınlar yıkıldık, sanmasınlar çktük. Bir başka bahar için sadece yaprak dktük.

Uzun bir yazı sonuna kadar ATLAMADAN okuyun tavsiye ederim.. otobüs ortasındaki boşluğun hemen sonrasında gelen koltuğa oturmamla başlamıştı herşey. kafamı, daha nce kimbilir kimlerin kafasını yaslayıp da o pisliği bıraktığını düşünmeden yasladım cam'a... tam karşımda duruyordu. uzunca boyuna mavi bi eteği, zarif bedenine uydurduğu beyazımsı tonda bir tişrtü vardı. bileğinin tam ortasında bir kelebek dvmesi, sanki vücuduna baharı getirmişti. gzlüklerini çıkarttığında, gzlerindeki yeşil baharı temsil ediyordu sanki. uçsuz bucaksız ormanlarda yaşayan kelebeklerin tapındığı bir yeşillik. rüzgar saçlarına vurdukça, nüne gelen saçlarından kurtulmak için kafasını sağa sola çeviriyordu. ta ki o sıra kafasını çevirdiğinde grdü beni. hani insan çok heyecanlanırsa eli ayağına dolaşır ya, işte bende de byle birşey oldu. kafamı aniden çevirip dışarıya bakmaya devam ettim kısa bi süre. sonra çekine çekine tekrar bakmaya yeltendiğimde, bana bakıp gülümsediğini grdüm. kaçan gzlerimi zorla, onun gzlerinin yeşilinde tutsak ettim. kaç defa kaçmaya yeltense de gzlerim, zorla durmasını sağladım. belki 3, belki 5 saniye bakıştık. gülümseyerek, güneşe doğru dnüp yola bakmaya devam etti. geçen 8 durak boyunca onu izledim. yer bekleyen onca kişi gelip geçti yanımdan, aldırmadım. inmek için orta kapıya yeltendiğinde cesaretimi toplayıp ayağa kalktım. yan gzle baktı bir bana " napıyor bu " dercesine. peşinden indim. ürkütmeden yanına sokulup ismini sordum. gülümseyerek ismini syledi. biraz lafladık ve telefonunu aldım. kşeyi dnüp gittiğinde, arkamı dnüp, güneşe doğru yürüyerek devam ettim. bi süre sonra buluştuk, lafladık. hiç ummadık bir anda ıslak dudaklarına yapışarak hissettiklerimi gsterdim ona. ilk bi tokat yedim. sonra gzlerimin içine baktı. yeşil gzlerine yoğunlaştığımda gz bebeklerinde kendimi grdüm. " gerizekalı " diyerek sarıldı bana. gğüs kafesim o kadar zordaydı ki o an, sanki kalbimi onun üstüne fırlatıcak gibiydim. gülümsediğinde yanaklarında gamzeler oluşurdu. belki de en güzel albenisi buydu. aylar sonra tatile gitmeye karar verdik. antalya'nın olimpos yakınlarında bi adrasan beldesi var. dere içerisine kurulmuş kşkler, yine dere kenarında ferah pansiyonlar. bitanesine yerleştik. yorgunduk ve o gün ilk defa sarılıp uyuduk. ayaklarımızı birbirimize kenetledik, belinden sıkıca sarıp, boynundan kokusunu ciğerlerime kadar çektim. arka fonda bir kelly clarkson şarkısı, terlerimiz birbirine karışmış şekilde uyuduk... gün batımlarında ellerimizi sallayarak, sahil boyunca güneşe karşı yürüdük. sahildeki kpekleri kızdırarak peşimizden bizi kovalamasını sağlayıp, yerde olan çakıl tanelerine aldırış etmeden metrelerce koştuk. gülerek! günlerce çakıl taşlarının yara yaptığı ayaklarını ovdum, ovuşturdum. sahi hiç sevmezdi bu yaptığımızı. ama defalarca sırf kahkahalarını dinlemek için yapardım. sahi ne kadar güzel gülüyordu. ayazın vurduğu akşamlarda dere içinde olan kşklerde oturur, saatlerce sarılırdık. bazen bilerek üstüme hırka almaz, ona daha yakın olabilmek için hırkasının içine ilişirdim. her defa komik anlar yaşanır, her defa o muhteşem kahkahasında kaybederdişm kalp atış ritmlerimi., akşamları sahilde kumlara uzanır, yıldızları seyrederdik. bakışları anlam doluydu. gzleri zaten dünyanın 8. harikası. o gzlerden bir yaş aksa benim yüzümden ve o bir damla gz yaşı elime düşse, ellerimi delip geçer acı verirdi bedenime. bazen insan yle sever ki birini, onu kaybedicem diye deli olur. ben olmadım. ben gereken herşeyi yapmıştım çünkü. insan kendinden dün verip, bazı şeyleri de yapmalı. kış gecelerinin inanılmaz soğuğunda istiklal caddesinin korkunç kalabalığında el ele dolaştık, galata kprüsünde rakı balık, eminnünde balık ekmek, beşiktaş'ta innü'de maça gittik. kaçan pozisyonlardan sonra ettiği küfürleri, yüzüne " yapma dercesine " baktım. gülümsedikten sonra " devam et aşkım " dercesine gülümsedi gzlerim. bir gülüş için dünyaları yakabilirdim. dünyaları verebilirdim. dünyadan gidebiliyordum o gülümsemeye. dünya içimdeydi. dünya sendin. dünya ikimizden ibaretti. dünya tek kişiydi ve o'ydu... çok güldüğümüz bi anımız vardı. genelde her kavga sonrasında o anı gelir aklımıza, kahkalarımız dalda konan serçe'leri ayaklandırır, kaçırırdı. bigün pikniğe gittiğimizde hamakta sarılırken uyuyakalmışız. akşam olmuştu. etrafta ağustos bceklerinin sesleri ürkütücü bir şekilde barizdi. korkuyorum dediğinde " korkma hayatım ben burdayım " dediğimde o muhteşem kahkahası belirmişti kulaklarımda. sahi ne zaman sylemiştim karanlık korkumun olduğunu ona?çenesi çok güzeldi. defalarca ısırdığımı, defalarca tokat yiyip, küstüğünü bilirim bana. herşey o kadar tozpembeydi ki. ellerini çenesinin altında toplayıp beni dinleyişi, gülümsediğinde yanaklarında oluşan gamzeleri, kokusu, teni, gzleri o kadar muhteşemdi ki. sesi içime işlemişti. adımı her syleyişinde ayrı bi severdim. gülümsediğinde ayrı, küstüğünde ayrı. sahi bana küstüğünde o şapşal suratında bi ifade yokmu hani, dudaklarını büküp gzlerini çekip bi masum gibi bakması. düşündüğünde bile ayrı bi gülümsüyor insan. yaptığı munzurluklar ayrı bi tat vericiydi. kış günlerinde yerde duran suya şappadanak atlayıp üstümüzü toz-toprak-çamur 3'lüsüyle birleştirmesi bile germiyordu. yaparken eğleniyordu çünkü. gülümseyişi tüm dünya yıkılsa o an, gzlerimi ondan ayırmama yetmezdi. sonra bi gün gitti. çok uzaklara. kilometrelerce uzaklara. nefes versen, ona gitmesi yıllar sürer. aynı havayı soluman neredeyse imkansız. o kadar uzak bir düşün. yıllar sonra havalimanında onu karşılamaya hazırken, kapıdan çıktı. bavulunu bırakıp, bana doğru koşmaya başladı. kalbim o an yerinden fırlayıp, anlamım dediğim o kişiye çarpsa, kamyon çarpmıştan betere dner,40 gün 40 gece komada yatardı belki de. tam bana sarılacağı an omzuma bi el uzandı ve; " beyefendi son durağa geldik " diye bir ses duydum. gzlerimi ovuşturup, otobüsün içine doğru bakındığımda, inmeye çalışan 2-3 kişinin o olmadığını grdüm. muhtemelen daha nceki durakların birinde inmişti. başka bir bilet almaya doğru giderken;kalkış saati gelmiş olan otobüsün içinden gelen boş akbil sesi kafamı zonklatıyordu.