çok uzunmuş lan anti :D keşke zet çıkarsaydın neyse kaydettim boş bir vaktimde okurum sagolasın. DAĞDA ÜÇ BEŞ KOYUN SÜRÜSÜ, TUTTURMUŞ BİR KÜRDİSTAN TÜRKÜSÜ, ELİNE ALMIŞ BAYRAK DİYE BİR MASA RTÜSÜ, SATSAN BEŞ PARA ETMEZ NE DİRİSİ NE DE LÜSÜ, SOYU SOYSUZ OLAN SENSİN TOPRAK SENİN NEYİNE, İTE İTLİK YAPIP KAFA TUTMA BEYİNE, ANLASA DEDİĞİMİ SOKAKTAKİ KPEK AĞLAR HALİNE, DUY ULAN SOYSUZ NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE...

Kimi zaman bir anlık içgrü bir hayat boyuedinilen deneyime bedeldir. Oliver Wendell HolmesSonbahar günleri her zaman mükemmel olur ve bu gün deistisna değildi. Tembel güneş hala cildinizi ısıtıyordu; saçlarınarasından geçip giden rüzgar da hala fkeli değildi. Neredengeldiği belirsiz rüzgar ara ara büyük; sarı, altın rengi ve kahverengiyaprak kümelerinin peşine takılıyor, grünüşte uyuklayanbu küçük kasabanın dar yollarında amaçsızca geziniyordu. Düzenli bahçelerin içindeki son derece bakımlıevlerin arkasında saklı duran, artık sonbaharın canlı renkleriylebezenmiş yaşlı ve grkemli ağaçların olduğu bu Doğu kasabasına gre bir gündü. Her şey mükemmel bir fotoğraf gibigrünüyordu."Çocuklar ve ğretmenler harikadır, veliler de yle," dedi."Burada geçireceğiniz zamanın sizi memnun edeceğini biliyorum."Okulların babacan yneticisi havaalanından, lise sonsınıf ğrencileri için düzenlenen bir grup çalışması yapacağımokula kadar yol boyunca dostane sohbet etti. Bu cennet parçasının kasaba, burada yaşayan aileler ve çocuklariçin masumiyeti bir anlamda korumuş olması mümkünolabilir miydi? Bu nazik ve yardımsever lider bu çocukları ekonominin, bozulan ahlaki anlayışın ve değişen aile değerlerinintehlikelerinden ve kendilerinden korumayı başarabilmiş miydi?Okula giderken farkettiğim ilk şey ilan panolarıydı. Dahadün okulun bir sonraki futbol karşılaşması ilan ediliyordu. Şimdi ise "Hoşgeldiniz, Dr. Youngs" yazısı vardı."Hoş bir hareket," dedim içtenlikle. "Teşekkür ederim.""Bana teşekkür etmeyin." dedi ynetici. "Robby Ballen'a, ğrenci Konseyi Başkanına teşekkür edin.""Fırsat olursa lütfen beni tanıştırın." dedim."Oh, Robby zaten oralarda olacaktır. O her yerde. Buçocuk gerçek bir lider. Arka arkaya üç yıl ğrenci KonseyiBaşkanı seçildi. Bu çok nadir rastlanan bir durum. Okul liderliğindegeçen onca yılımda sadece birkaç defa byle bir durumlakarşılaştım. Bu temsil ettiğin kişilerden son derece destekleyicioy aldığını gsterir.""Tahmin ederim." diye ona katıldım. Okul binasına yaklaştık ve ynetici hızla birkaç adım nümegeçerek kapıyı açtı. İçeri adımımı atar atmaz bir grup müzikyapmaya başladı! Başımı yukarı kaldırdım ve orada okul orkestrasıüniformalarının içinde küçük bir grup ğrencininbenim şerefime biraraya gelmiş olduğunu grdüm. Heyecanlanmıştım, onların bu takdirini karşılamak için durdum. Gülümseyen ve yüzleri kızaran ğrencilere bakarak, "Wow!"dedim. "Çok etkilendim! Bu harika selamlama için çok teşekkürederim." O sırada başlarının üzerinde duran afişi grdüm. Benim son derece ilginç bir karikatürümün yanı sıra okuldakiher ğrenci beni selamlamak için küçük bir not yazmış, isimlerini, yaşlarını ve tarihi eklemişlerdi. Başımı çevirip yneticiye baktığımda sadece gülümsedi veomuzlarını silkti. Son sınıf ğrencileri için programın yapılacağıoditoryuma doğru yürüdük. Hol boyunca yürüdük, sola dndük, karşımıza çıkan holü de geçtik, sağa dndük, bir sonrakikoridor boyunca yürüdük, kafeteryayı geçtik ve sağ tarafta sondanbir nceki kapıdan içeri girdik. Ve afiş tüm bu yol boyuncadevam ediyordu!"Çok büyük bir iş!" dedim heyecanla. Ayrıca çok fazla kağıt, diye de düşündüm. "Ben syleyeyim," dedim. "Bunu Rob düşündüdeğil mi?""Aslında yle," diye cevap verdi ynetici. "Yapılmasınabütün ğrenciler katıldı tabii ki ama fikir Robundu ve bu işonun liderliğinde gerçekleşti."Mikrofonu test ediyordum ve yerleşiyordum ki yakınlardanbir ses "Herhangi bir şeye ihtiyacınız var mı? Yardımcı olabileceğimbir şey var mı?" diye sordu. Kesinlikle yneticilerden birini, müdür yardımcısını, danışmanıya da program boyunca ihtiyaçlarımla ilgilenmek üzeregrevlendirilen herhangi bir yetişkini grmeyi bekliyordum. Bunun yerine, karşımda duran yakışıklı, kaslı ve iyi giyimli gençbir adamdı. "Merhaba!" dedi. "Ben Rob Ballen.""Tanıştığımıza sevindim Rob," dedim. "Senin hakkında güzelpek çok şey duydum. Ben Bettie Youngs ve evet yardımcıolmak için yapabileceğin bir şey var. Yakın arkadaşım HeliceBridges, dül trenine benzeyen küçük bir alıştırma geliştirdi. Bir şey sylediği ya da yaptığı için, senin üzerinde bir fark yaratan bir kişiye teşekkür etmek üzere, üzerinde Sen Benimİçin Fark Yaratıyorsun yazan mavi bir kurdele veriliyor. Bugün sizin sınıfınızla yapacağım çalışmada bazı ğrencilerlebu çalışmayı yapacağım ama başlamak için bir gnüllüye ihtiyacımvar. İlk olarak seni çağırmam mümkün mü?""O, bu eğlenceli olur!" dedi, bir an için bile çekinmeden yada kendisinden tam olarak ne yapmasını istediğimi sormadan."Güzel," dedim. "O halde sana güveniyorum!"Son sınıf ğrencileri farklı lçülerde hoşgrüyle ve beklentiyleoditoryumu doldurdular. "Kimi zaman yüreğimizdeolanları tam olarak ifade edemeyiz." diye sze başladım. "zelliklede başkalarına, "Yanımda olduğun için, hayatımda fark yarattığıniçin teşekkür ederim." demeye gelince. Bunu yapmamıznemlidir. ncelikle bu kişinin yapmış olduğu şeyinsizin için nemli olduğunu bilmesini sağlar. İkincisi bu kişiyeaynı şeyi hayatı boyunca sizin için ve başkaları için yenidenyapması konusunda cesaret verir ve motivasyon kazandırır. Büyük bir olayın gerçekleşmesini beklememize gerek yoktur. Başkalarına nazik davranışlarından dolayı, zellikle farklı davranmanındaha popüler olduğu zamanlarda dürüst davranışlarındandolayı ve değerli bir hedefe ulaştıklarında, değerverdiğimizi gsterebiliriz. Hayatınızda değişiklik yaratan bir kişiyeşükranınızı belirtmenize yardımcı olabilecek küçük bir alıştırmagstermek istiyorum. Bu süreçten geçerken duygularınızazellikle dikkat etmenizi istiyorum. Aranızdan birgnüllüye ihtiyacım olacak. Aranızda..." Robun eli havaya fırlamıştı."Gnüllü olmak isteyen var mı? Evet, Rob, buraya gelebilirmisin lütfen?" Sınıf arkadaşları olumlu anlamda seslendiler, bağırdılar ve ıslık çaldılar. Onun sevilen biri olduğunukolaylıkla syleyebilirdiniz. Rob yukarı geldi ve yanımda durdu. Başımın tepesi bileancak omuzlarına geliyordu. Benim yanımda ve onların karşısındaolması sınıf arkadaşlarının gülüşmelerine ve kıpırdaşmalarına neden oldu. Sonuçta, yakışıklı sınıf arkadaşlarıelinde mikrofon olan ve arkadaşlarının yanında kendilerini desahneye çağırabilecek bir ziyaretçinin yanında duruyordu. Yinede bu onların okuluydu ve dikkatlerini gürültülü bir biçimde yneltmeya da saygılı bir biçimde dinleme gücüne sahiptiler. Güçonlarla benim aramda mükemmel bir dengeyle dans ediyordu."Rob," dedim, "bugün okula geldiğimde arkadaşlarının harikakarşılamasının beni son derece mutlu ettiğini, onurlandırdığınıve bana kucak açıldığını hissettirdiğini bilmeni istiyorum. Bunun organize edilmesinden sen sorumlu olduğuniçin, byle düşünceli olmandan dolayı sana teşekkür etmek istiyorum."Szlerim karşısında alkışlar, ıslıklar ve tebrik sesleriduydum. Buna rağmen yanımda onların değil Robby'nin olmasındanmutlu olduklarını biliyordum. Şimdi sadece birkaç arkadaşarasında geçen sessiz sohbet duyuluyordu. "Grdüğüngibi elimde, üzerinde Sen Benim İçin Fark Yaratıyorsunyazan mavi bir kurdele var. Senin liderliğindeki bu davranışlarbenim içimde bir fark yarattı. Teşekkür ederim. Beni takdiretmiş olduğundan, bir bakıma seni takdir etmemi istedin. Engüzeli de, davranışların seninle ve sınıf arkadaşlarınla bağ kurmayıistememe neden oldu. Bu kurdeleyi gmleğine iğneleyebilirmiyim?" Gençlerden oluşan dinleyiciler arasındasoluk alıp vermeler, gülüşmeler ve iyi niyetli ve ılımlı konuşmalaryükseldi. Rob nce bana baktı, sonra dinleyicilerin yüzlerine gz gezdirdi."Evet, tabii," diye teşekkürümü kabul etti. Ağzı kulaklarınavararak, gmleğinin cebine ulaşmam ve kurdeleyi takmam içinbana doğru eğildi. Tüm gzler şimdi Robby'nin üzerindeydi, gerginliktenherkesin hareketleri donmuştu. İnsanların dokunuşu ileilgili sosyal kuralları ğrenmekte olan bu genç insanlara gre, rahat hissetmek için fazlasıyla yakın duruyorduk. Bu deneyiminçok fazla içinde olmaktan kaçınma isteğiyle, arkadaşlar birbirlerinidürtüyorlardı ve hiç şüphe yok ki bunu kendilerinin değilRobun yaşamasından dolayı rahatlamışlardı. Trene devam ettim. "Bu gmleği çıkardığında, Robby,"dedim sesimi biraz yükselterek çünkü bu "müstehcen" szlerkalabalığın uğuldanmasına neden olmuştu; "kurdeleyi çıkarmanıve banyoda aynanın yanına koymanı istiyorum, byleceher sabah okula gelmek için hazırlanırken düşünceli davranışınıniçtenlikle kabul grdüğünü hatırlayacaksın. zenlidavranışın benim için nemliydi."Birkaç adım geri çekildim. Az nce kullandığım kişisel, birebir enerjinin yerine şimdi bir konuşmacının enerjisini kullanarakRobby'ye baktım ve "Bu şekilde takdir edilmek nasıl birhis?" diye sordum."Oh," dedi içtenlikle. "Güzel bir his. Kimsenin bugüne kadaryaptığım herhangi bir şey için bana "teşekkür ederim" dediğinihatırlamıyorum." Ağırbaşlı ve tepkisini gsterir bir haldeydi. Başını sallayarak sessizce tekrarladı, "Kimsenin bana 'Teşekkürederim' dediğini sanmıyorum." Bu konuyu daha fazla irdelemekbana uygun grünmedi ama dinleyicilerin "anladığından"emindim. Burada duruma gre başkaları için dikkatedeğer pek çok şey yapmış genç bir adam vardı. Bunarağmen Robby'ye teşekkür edilmemişti ya da o bunu duymamıştı."Rob," diye devam ettim, "artık herkes bu alıştırmanın nasılişlediğini grdüğüne gre, dinleyicilerin arasından birini çağırmanıve hayatında fark yarattığı için ona teşekkür etmeni istiyorum.""Oh," dedi Rob, etkileyici olmak için maço bir duruşla, "bukolay. Chad, buraya gel." En iyi arkadaşı Chad zıpladı. Sınıf arkadaştanbir kez daha çığlıklar atıp alkışladılar. İki genç neşeiçinde bir ya da iki kez selamlaştılar, sonra karşımda hazır ol vaziyetindedurdular. Takip edebilmek ve trende yardımcı olmakiçin Rob'un yanında durdum, başımla başlamasını işaret ettim."Hey, dostum!" diye cesaret dolu bir ses ve ruhla sze başladıRob, "burada bir kurdele var, grüyorsun, üzerinde Sen Benim İçin Fark Yaratıyorsun yazıyor." Sonra bana dndü ve "Şimdi ne syleyeceğim?" dedi."Benim için nasıl bir fark yarattığını bilmeni istiyorum." diyeonu ynlendirdim."Evet, benim için ne kadar nemli olduğunu sylemek istiyorum."dedi taklit ederek ve sonra ekledi, "ve neden nemli olduğunu."İzledim ama bir şey sylemedim."Benim için nemlisin," diye sze başladı; nce Chad'ebaktı, sonra yere, sonra tavana, sonra bana, "çünkü...". Durdu, boğazını temizledi ve tekrar denedi. "Benim için nemlisinçünkü"; yine nce Chad'e baktı, sonra yere, sonra tavana, sonra odanın arka taraflarına ve tekrar bana, "çünkü...". Durdu, boğazını temizledi, burnunu çekti ve bu defa Bay Futbol"altın kolunun" elini kullanarak gzlerini dolduran yaşları sildi. Dinleyiciler inanamaz bir halde dinliyorlardı, belki de korkuyla. Yo, hayır, kahramanlarının, üstün insanın ağlıyor olması mümkün müydü?"Oh Chad, eski dostum," diye tekrar başladı Rob, "sana hiçbirzaman sylememiştim, asla bilmeni istemiyordum... amasen... sen... benim hayatımı kurtardın. Bunu farketmiş miydin, bilmiyorum; ettiysen bile belli etmedin. Geçen yıl gece saatll:30'da sizin evinize geldiğim ve sarhoş olduğum zamanı hatırlıyormusun? Benden arabanın anahtarlarını almıştın ve bukonuda tartışmamıza rağmen anahtarları bana vermemiştin. Araba kullanamayacağımı bildiğin için annemi aramıştın veona uyuyakaldığımı sylemiştin, sizde kalıp kalamayacağımısormuştun. Sana hiçbir zaman sylemedim ama o gece annemve babam çok ktü kavga etmişlerdi ve babam gideceğini sylemişti. Boşanma davası açmıştı. Deliye dnmüştüm ve çok incinmiştimve okuldaki arkadaşlarım ne düşünürlerdi? Annem, Okul Aile Birliği Başkanıyken, babam da futbol maçlarında ilerlememizeyardım ederken, arkadaşlarıma onların boşandığınınasıl sylerim? Şimdi annemi terkediyor ve başka bir yere taşınıyor. Sınıf arkadaşlarım artık beni başkan olarak istemezler... diye düşündüm." Rob bir eliyle yüzüne çeki düzenverdi, sonra derin bir iç çektikten sonra devam etti; "Benim hayatımıkurtardın Chad." Dinleyicilerin sessizliği herhangi birszcüğün çıkarabileceğinden daha büyük bir gürültüyle haykırıyordu. Robby, şimdi şoka uğramış olan Chad'in gzlerinebakarak, "O gece niyetim eski 164. Karayolundan uçmaktı. Hayatımı kurtardın." Chad uzandı ve onu kollarının arasınaçekti. İki çocuk oldukça uzun bir süre birbirlerine sarıldılar. Dinleyiciler şaşkındı ve kahramanlarının bir zaman aklındanbyle düşünceler geçmiş, hatta bunları yapabilecek durumagelmiş olması karşısında donakalmıştı. Şimdi başka bir genç, Robby, omuzlan çkmüş bir vaziyette koltuğa oturmuştu. Chad, kafası hala bu olanlarla meşgul, olarak yanımda hareketsiz duruyordu."Chad," dedim sakince. "Burada senin için mavi bir kurdelevar. Senin hayatında fark yaratan birine teşekkür etmeni istiyorum."Son derece sakin davranan Chad, Bay Hudson'ı çağırdı."Ben atlye ğretmenini çağırmak istiyorum." dedi. Sahnede, arkada diğer ğretmenlerin arasında ikinci sırada oturanbir ğretmen, bakışlarında şaşkınlık ifadesiyle kalktı, ne çıktıve Chad'in yanında yerini aldı."Biliyorsunuz geçen dnem atlye dersinde size zorluk çıkardım."diye mırıldandı Chad. Dinleyicilerin arasındaki bütünğrenciler nefeslerini tutmuşlardı. O anda durumun ne olduğunubilmiyordum ama onlar atlye ğretmeninin kim olduğunubiliyorlardı. "Sanırım zür dileyerek başlamam gerek,"dedi Chad. "Sadece..." durdu, sanki kelimeleri dikkatle seçiyordu. Ben de şaşırmıştım çünkü Chad szlerine şyle devam etti; "Baba, diğer çocukların kollarına ya da omuzlarına dokunuyordunya da onlara projelerinde yardım ediyordun amabunu bana yapmıyordun. Bunu çok kıskandım. Ben yedinci sınıftaykenbana dokunmayı bıraktın. 'Neden bu çocuklar dokunulmayıhakediyor da ben haketmiyorum?' diye düşündüm. Her neyse, sana zorluk çıkardım ve bunun için zür dilerim. Çok iyi bir ğretmen olduğun için, bütün çocuklar seni sevdiklerive harika olduğunu düşündükleri için sana hayranım. Ben de byle düşünüyorum, Baba. Bu mavi kurdeleyi sana vermekistiyorum çünkü senin gelmiş geçmiş en iyi ğretmen olduğunudüşünüyorum. Ayrıca, harika bir babasın. Ve seni seviyorum. Bunu üzerine iğneleyebilir miyim?"Mavi kurdeleyi alan alçakgnüllü ve gzleri yaşlı bir babaydı."Sıra sizin Bay Hudson," dedim."Ben Suzee Merril'i çağırmak istiyorum." dedi okulun en iyiğretmeni."Suzee," dedi, "grdüğün gibi elimde üzerinde Sen Benimİçin Fark Yaratıyorsun yazan bir kurdele var. Benim hayatımda nasıl fark yarattığını sylemek istiyorum. Atlye sınıfındakiilk kız ğrencim sendin ve bu çok büyük cesaret gerektiriyordu. Bunu sana vermek istiyorum..."Suzee Bob'ı, ağabeyini çağırdı. Ağabeyi de Tammy'yi çağırdı."Tammy," dedi Bob, "grdüğün gibi elimde üzerinde SenBenim İçin Fark Yaratıyorsun yazan bir kurdele var. Benim hayatımda nasıl fark yarattığını sylemek istiyorum. Ben Einsteindeğilim ama buradayım işte, nihayet son sınıfta ve busenin sayende. Son üç yılda sabah kalktım ve okula geldim, sırfsenin burada olacağını bildiğim için. Ayrılmış olmamıza ve artıkçıkmıyor olmamıza rağmen," yeni kız arkadaşı Rebecca'ya bakmakiçin durdu, kız sınıf yüzüğünü boynuna asmış, omzunaonun paltosunu almıştı; "Biliyorum ki, sen olmasan okulu bırakmışolurdum ya da belki daha da ktü..." Yeni kız arkadaşının kaşlarının çatıklığını ve bu davranışı açıkça onaylamadığınıfarkettiği halde grmezden geldi. Tekrar Tammy'yebaktı ve tekrar etti, "Sen olmasaydın."Tammy onun yanında duruyordu, kollarını gğsünün etrafınasıkıca sarmıştı. Onu hala sevmek zaten yeterince zordu;üstelik onun aynı sınıftan başka biriyle çıktığını grmek çokdaha acı vericiydi. Tammy başka kimseyi istememişti. Bob ileevlenmeyi umuyordu. O kadar incinmişti ki gzlerini kaldırıponun gzlerine bakamadı, bu nazik szlerden sonra bile. "Senbenim başıma gelen en nemli şeysin." dediğinde kollan çzüldüve elleri yüzüne gitti, sürdüğü maskara ve gz kalemi yanaklarındanakıyordu. Yüzünü ellerinin arasına gmdü ve kontroledilemez bir halde ağladı. Hayatı boyunca sevdiği tek erkek, alçak gnüllülükle ve içtenlikle kendisi için nemini itiraf etmişti. Duygusal olarak sarsıldığı belliydi ama dahası, fiziksel olarakda titriyordu. Bob mavi kurdeleyi onun yakasına iğneledi veyaşlı gzlerle, "Benim yanımda olduğun için teşekkür ederim. Seni her zaman seveceğim."Yürekleri dikkat kesilmiş yetmiş bir ğrenci şaşkın haldeydi. Etkilenmişlerdi. Kendi hayatlarının karmaşık olduğunu biliyorlardıama arkadaşlarının da kendilerine gre iç karışıklıklarınınolması mümkün müydü? Genç bir insan, bu gençlerinher biri, diğerleri için nasıl bu kadar zel ve anlamlıolabilir?Mavi kurdele trenini sona erdirmek ve eğitime başlamakiçin iyi bir zamandı; ğrenmeleri gerekenin büyük blümünüzaten almış olmalarına rağmen... Ynetici ertesi gün beni havaalanına bırakırken, "Neredenbaşlayacağımı bilemiyorum. Dürüst olmak gerekirse, dün olanlargzlerimi açtı. Bu çocuklar açığa vurduklarından çok dahafazlasıyla boğuşuyorlar. Verdikleri "her şey yolunda" izlenimininardında bu çocukların, en iyi ğrencilerin bile byle yoğunduygular yaşadıklarını ve bylesi zor durumlarla karşılaştıklarını bilmiyordum. Tüm bunları değiştirmemin yolu yok. Bu genç çocuklarınçoğunun yaşadığı acının derinliği hakkında hiçbir fikrimyoktu. Onların hayatlarının gidişini değiştirmemin yoluyok. Düşündüğüm farkı yaratmadığımı farkettim. Aslında artıkbir fark yaratabileceğime inanmıyorum.""Tabii ki yaratabilirsiniz." dedim."Nasıl?" diye sordu, biraz mahzun grünüyordu."Bir gün kumsalda koşu yapan bir adam kıyıya vuran deniz yıldızlarınıalıp çıldırmışçasına okyanusa fırlatan genç bir çocukla karşılaşmış,"diye her fırsatta anlatılan bu yküyü anlatmaya başladım."Koşucu gence yaklaşarak, 'Korkanm çabaların boşunagenç adam,' demiş. "Kıyıya vurmuş yüzlerce deniz yıldızı var vehızla güneşin altında kavruluyorlar. İyi niyetli çabalann bir fark yaratmaz. Belki de etrafta koşup, oynasan daha iyi olur." demiş. Çocuk kumsalda duran bir deniz yıldızını daha eline almış ve elindekibu güzel yıldıza bakmış. Onu okyanusa fırlatarak, iyimserlikle, Bu yıldız açısından bir fark yarattım!' diye cevap vermiş.""Sahildeki, yıldızların tamamının kurtarılamayacağını bilenadamdan farklı olarak," diye karşı çıktı ynetici, "bu nedenle deçaba sarfetmeye değmeyeceğini düşünen adamdan farklı olarak, ben hepsini kurtarmak istiyorum. Bütün ğrencilerimin, hepsinin sağlıklı, başarılı ve her şeyden nemlisi mutlu olmalarınıistiyorum.""Oh, Bay Thomasson," dedim. "Onlan kurtarmak sizin grevinizdeğil. Sizin işiniz onlara kendilerini kurtarmayı ğretmek veonlan buna hazırlamak. Bu çocuğun tek başına davranışının dokunduğuher deniz yıldızı için fark yaratması gibi, dokunduğunuzve hayat koşullarına iyi hazırladığınız her ğrenci, hepsine yardımetme hedefinize sizi bir adım daha yaklaştıracaktır.""Ama onları nasıl hazırlarım?" diye sordu içtenlikle."nce kendi deneyiminizden ğretmeye başlıyorsunuz,"dedim bu sevgi dolu bakıcıya, bu kasabadaki anne babalarınçocuklarının byle babacan bir lidere sahip olmasından dolayıne kadar şanslı olduklarını düşündüm. "Okulun güvenliğinisağlamanızın, okuldaki duygusal ortamın, harika velilerin veğretmenlerin tavırları ve kendilerini adamışlıklarının farkedilmediğinidüşünmeyin. Siz her ğrenci için bir model, başarılıbir toplumun planını ve bu toplumun işlemesi için gerekliğeleri sağlıyorsunuz. Ynetici merkezli değerlerin sizinve çalışanlarınızın günlük hareketlerine yoğunlaşması bu çocukların"kayıp" mı olacakları yoksa "güvenli sularda mı yüzeceklerini"belirleyen kritik belirleyicilerdir. Bu ğrencilerinsize sahip oldukları için şanslı olduklarına inanıyorum. Onlarınhayatında her gün bir fark yarattığınızı biliyorum."Yüzüme melankolik biçimde baktı ve gülümsedi. "Szlerinizitakdir ediyorum. Dün yetmiş bir yürek açıldı, benimki de dahil. Şimdi ğrencilerimi ve işimi farklı bir ışığın altında grüyorum."Benden çok kendi kendine, ekledi: "Bu çocuklarınyüzeydeki grünüşlerinin gerisini grmek için biraz daha derinebakmanın ve onları gelecekteki kariyerlerine ve kişisel hayatlarınagerçek anlamda hazırlamak için fazladan destek ve liderliksağlamanın zamanıdır.""Gençlerimize kendini tereddütsüz adayarak bize umutveren sizin gibi liderlerle karşılaşmak sevindirici," dedim."Gençler için işine kendini bu şekilde adamış daha çok lider olmasınıisterdim. İnsanlara inanmamı sağlayan ve yaptığım işibenim için değerli hale getiren sizin gibi insanlardır."Havaalanına geldik. Ayrılırken, elini sıkmak için elimi uzattım. Vedamı karşılayan iki büyük babacan kol oldu. Bu nedenle hayatımı sürdürmek için bu işi yapıyorum, diyedüşündüm. Dünyadaki Bay Thomassons'ları ortaya çıkararakyüreğim kendini yeniliyor. Richard Dreyfuss'ın Mr Holland'sOpus filmindeki şu replikleri ne kadar güzeldi; "Başkalarındaortaya çıkmasına yardım ettiğim tüm değişiklikler içinde, ennemli değişiklik benim kendi içimde olandır." http://rapidshare.com/files/111480199/Mavi_Kurdele. pdf.htmltarayan: ben Yürekten Armağanlar HYB YayıncılıkDr Bettie B. YoungsÇeviren : Nalan Uysal

verdiği anlam ne kadar derinde olsa boğuldum çok sıkıcı geldi. Hatalıysam... aramızda kalsın ;)