Takvimler 7 Kasım 1877'yi gsteriyordu. Nene Hatun üç yıl nce evlenmişti. Henüz yirmisindeydi ve üç aylık bebeği vardı. On beş gün nce, kyleri Rus askerleri tarafından işgal edilince, ailesiyle Erzurum'a gelmişti. Türk ordusu uzunca bir zamandır birçok cephede çarpışıyordu. Doğu cephesinde de savaş bütün hızıyla devam ediyordu. Aslında Gazi Ahmet Muhtar Paşa şimdiye kadar düşmanın işini çoktan bitirecekti; ama hesapta olmayan bir düşman daha vardı. Yıllarca bu topraklarda birlikte yaşadığımız Ermenilerden bir kısmı şimdi çeteler halinde geziyor, baskınlar yapıyor, masum insanları -hem de çoluk çocuk demeden- katlediyordu. Daha dün sabah, yakınlardaki bir kyde çeteler tarafından ağaca çivilenen bebeğin hikayesini dinlemişti. Allah'ım bu nasıl bir vahşetti, bunu yapanların hiç mi vicdanı yoktu! Nene Hatun, asırlarca birlik ve beraberlik içinde yaşadıkları bu insanlardan bazılarının bugün niçin bu derece canavarlaştıklarını zaman zaman düşünüyor; fakat ikna edici bir cevap bulamıyordu. Bu çeteler yüzünden eli silah tutan herkes cepheye gidemiyor, masumlar katledilmesin diye kylerde nbet tutuluyordu. Kerpiçten yapılma iki odalı evlerinin küçük odasında şafağın skmesini bekleyen Nene Hatun, bir yandan sobanın yanı başındaki beşiğinde uyuyan bebeğini sallıyor, diğer yandan da mum ışığında sağ elindeki Mushaf'ı okumaya devam ediyordu. Birçok yakını cephedeydi. Uzun zamandır hiç birinden haber alamamıştı. Dün kuşluk vakti ağabeyini getirmişlerdi. Vücudunda boğaz boğaza çarpışmanın sebep olduğu çok derin süngü yaraları vardı. Adeta damarlarında kan kalmamıştı. Ve bir-iki saat sonra Nene Hatun'un kollarında ruhunu teslim etti. Nene Hatun, kutlu bir yolda canını veren ve şehadet şerbetini içerek sonsuzluğa uçan ağabeyinin vücuduna sarılıp ağladı, ağladı, ağladı... Şehitlerin ardından ağlanmaz diye engel olmaya çalıştılar; ama Nene Hatun sadece ağabeyi için değil, vatan için de ağlıyordu. Cepheden gelen son haberlere gre düşman çok kalabalıktı, ondan da nemlisi iyi silahları vardı. Bunları düşünürken, dilinden hiç düşürmediği duasını bir kez daha tekrarladı: "Allah'ım, düşmanları Sen'in azamet ve kudretine havale ediyor ve şerlerinden Sana sığınıyoruz." Sabah ezanının okunmasına az bir zaman vardı. Dışarıdan gelen bağrışmalar ve silah sesleriyle irkildiler. Eşinin dışarı çıkmasıyla içeri girmesi bir oldu ve kararlı bir şekilde şunları syledi: "Ermeni çeteleri ve Rus askerleri tabyalara saldırmışlar, karşı koymaya gidiyoruz. Eğer dnemezsem ve düşman buraya kadar gelirse sakın teslim olmayın, alacaklarsa cesetlerinizi alsınlar. Allah'a emanet olun!" Ve sobanın yanında duran baltayı kaptığı gibi kapıdan yıldırım hızıyla tabyalara doğru koşmaya başladı. Nene Hatun'un cesaretli ve soğukkanlı bir yapısı vardı. Kocasının kolay kolay geri dnmeyeceğini biliyordu. Arkasından "Allah yardımcınız olsun!" diye dua etti. Zaman hayli ilerlemişti. Silah seslerinin ardı arkası kesilmiyordu. Abdestini tazeledi. Yüreği cephede, kulağı ezandaydı. Fakat minarelerden ezandan hemen nce farklı bir ses duyuldu. Aziziye Tabyaları'nın düşman eline geçtiği, askerlerin çoğunun şehit olduğu ilan ediliyordu. Çok dinleyemedi Nene Hatun. Çocuğunu ptü, kokladı; "Nazım'ım seni bana Allah verdi, ben de seni yine O'na emanet ediyorum" dedi. Eline satırını ve şehit ağabeyinin tüfeğini aldığı gibi tabyalara doğru koşmaya başladı. Tabyalarda mevzilenmiş çeteler ve düşman askerleri, kendilerine doğru akmakta olan iman ordusu karşısında sanki bütün Anadolu üzerlerine geliyormuş gibi hissettiler. Başlarındaki subayın "Ateş serbest!" emriyle namlular birbiri ardına patlamaya başladı. İlk sıralarda olanlar birer birer yere yığılıyordu; ama gelenlerin ardı arkası kesilecek gibi değildi. Düşman, hiç byle bir direniş beklemiyordu. Yediden yetmişe bütün Erzurumlular, tabyaların demir kapılarını bir kağıt gibi çiğneyerek düşmanın içerisine dalmıştı. Çeteler ve düşman askerleri sel sularında eriyen kar gibi eridi. Çarpışma kısa sürmüştü. Nene Hatun, çetelerin olanca kinleriyle skerek yere attıkları şanlı bayrağı düştüğü yerden aldı, alnına gtürdü ve gzlerinden yaşlar boşanırken ait olduğu yere astı. Nene Hatun ve kahraman Anadolu insanının o sabah başlattıkları mücadele, düşman, vatan topraklarını terk edinceye kadar devam etti. İyi donanımlı düşman askerlerinden tabyalar geri alındı. Üç bin düşman askeri ldürülmüştü. Buna karşılık bin kadar şehit vardı. Varsın olsundu, vatan olmadıktan sonra yaşamanın ne manası vardı?!.. Nene Hatun da omzundan yaralanmıştı. Ama o adeta kendini unutmuş, yarası daha ağır olanların yardımına koşuyordu. Birkaç dakika ncesine kadar cephede mermi taşıyan, askerlere su dağıtan ve siper kazan kahraman kadın, şimdi yerini askerlerin yaralarını saran bir hastabakıcıya bırakmıştı. O gün Aziziye Tabyaları'nda, Müslüman-Türk tarihinde Nene Hatun'la sembolleşen altın bir sayfa daha açıldı. Allah için can siperane mücadele veren Safiyye ve Nesibe Hatunların, Umm-u Hiramların, cepheye cephane taşırken donarak şehit olan Şerife Anaların, cephane arabasının boyunduruğunun bir tarafına elde kalan tek hayvanını, diğer tarafına da kendisini koşarak cepheye mermi taşıyan Ayşe Anaların oluşturduğu altın halkaya bir kahraman kadın daha eklendi. Nene Hatun'un vatan için kahramanca verdiği mücadele bu kadarla da bitmemişti. O gün evde üç aylıkken bıraktığı oğlu Nazım ve daha sonra doğan üç oğlundan ikisi, Birinci Dünya Harbi'nde canlarını vatana feda ettiler. Ne mutlu sana Kahraman Ana. Kendin gazi, oğulların şehit... Aziziye Tabyası'na diktiğin bayrak, bugün dalgalanmaya devam ediyor. Hatalıysam... aramızda kalsın ;)

Sayın Kelvin kardeşimize bu yazıyı bizler le paylaştığı için teşekkür eder, gerçek anlamda bu yazıyı okuyarak duygulanmayan insan olmayacağını düşündüğüm için, nene hatun ve diğer şanlı ve onurlu kişilerimizi saygıyla selamlar, ruhlarını rahmetle anarım. Bu kişiler olmasaydı acaba halimiz nice olurdu. Saygılar... NE-NEDEN-NİÇİN

bende ist esenlerde nenehatun mahallesindeyim

sanki nereşlisin nerde oturuyon nene hatunla bir ilişkin varmı diye sorduk :) Hatalıysam... aramızda kalsın ;)

ben de erzurumluyum

çok güzel hikaye eline saglık insanı gururlandırıyor i ve got nothing against god. its his fan club i cant stand.