İlk kez 1990'ların başında duymuştuk, her geçen yıl ona daha çok yaklaştık, tanıştık ve anlamaya başladık. Derken 2000'lerle beraber karşımıza çok büyük bir hızla yükselen bir grafik çıktı. Birşeyler ters gidiyordu. Aşırı sıcaklar ve soğuklar, depremler, batan adalar, kasırgalar, kuraklık ve başka gariplikler ardarda gelmeye başladı. Evet, birşeyler oluyordu... Ama ne..?Bu yıla kadar, ne Kyoto Protokolü ile ne de BM Çevre Kararları ile ilgiliydik oysa şimdi günümüz bunları ğrenmek ve anlamakla geçiyor. Meğer birileri birşeyler sylüyorlarmış da biz duymuyormuşuz. Meğer siyasetçilerin saçmalıklarından, futbolcuların ve pop starların zırvalıklarından, boğazlarına kadar anlamsız, yararsız kuramlara gmülmüş, gzleri paradan, yalanlardan başka birşey grmeyen ekonomicilerden bir türlü başımızı alamıyormuşuz. Oysa artık yağmur yağmıyor, suyumuz bitiyor, sıcaklar bizi boğuyor ve bizler ne yapacağımızı bilmiyor sadece konuşuyoruz ama zaten çaresiziz. Bu kez karşımızda doğanın sınırsız gücü var ve artık inandıklarımız, bildiklerimiz ve tüm şımarıklığımız hiçbir işe yaramıyor. Ancak ampulleri mi değiştirsek ya da daha az mı duş yapsak diyebiliyoruz ve doğa bize gülüyor... Ve doğa yüzyıldan bu yana ona yaptığımız ktülüklerin hesabını sormaya geliyor... Oysa ylesine cmert, ylesine güzel, ylesine fedakardı ki... Ama biz onu yok saydık, kirlettik, yaktık, kestik ve yok saydık. O kadar şımardık ki, uzayda bir nokta kadar yol aldık diye, başka dünyaların bizi beklediğini sandık... Halbuki hiçbir yere gitmiş değiliz, bir başka yer yok... Bir başka dünyamız yok... Bu gezegene mahkumuz... Ta ki yokolana kadar... Reis'in dediği gibi; Son ağaç kesildiğinde, son ırmak kuruduğunda, son balık tutulduğunda, onları ne ideolojileri, ne kr inançları, ne paraları, ne de koltukları kurtarabilecek çünkü bunları içemeyecekler ve yiyemeyecekler... Ne garip? Nedense bunları yazmak beni üzmüyor... Eğer tüm sylenenler bir komplo değilse, eğer doğa olur ya başka bir yol seçerse, eğer bilim dünyası en azından iddialarının yarısı kadar yanılıyorsa ya da ben bir paranoyaksam, o zaman küçük bir umut var demektir... Buna razıyım... Yaşamını yaklaşık çeyrek yüzyıldan beri sadece yazarak geçiren birisi olarak, her nüne gelenin kitap yazdığı bir ülkede byle bir kitabı yazmanın bir faydası olacağını da sanmıyorum... Ama tek yapabildiğim ve yapabileceğim bu kadar... Başka bir şeye gücüm yetmiyor ve hala yağmur yağmıyor... yazı galiba Ata Nirun'un:D

konuyla ilgili okudugum guzel yazılardan biridirve ne yaptık biz sorusuna gelince sadece senin benim 2 ısık fazla acık bırakmamla arabayla dolasmamla cok da ilgili olmadı aslında elbette azda olsa etkiledi ama çllerde nukleer silahlarla calısanlar bombalar patlatanlar daa bir etkili oldu sanki.. rüyaları gerceklestirmenin en guzel yolu uyanmaktır