Cold m4'ün dediği hakkatten çok doğru...

tam damarıma bastın ya.. bu gençlik şu anda doğayı unuttu.. olmayan sanal alemi tüm hayatıymış gibi belledi.. bırak maili de nerdeyse bir çok bebenin sitesi bile var.. neyse insanlıktan uzaklaşıyoruz gibime geliyor. Temel adalettir.

fanus içinde yetişmiş süs bitkisi grünümlü bi gençliğimiz var :S

: Bunlara katılıyorsunuz hala da bu sıtede duruyorsunuz oyle mı?Enteresan... dağa çıkamayacağımıza gre?

Bunlara katılıyorsunuz hala da bu sıtede duruyorsunuz oyle mı?Enteresan...

"Komşu komşu huu" ya da "akşam bir maniniz yoksa annemler size gelecek oturmaya." Eskidendi, yenide yitirdiğimiz eskiden. Eskiden dediysem bundan on beş, yirmi yıl nce "ğlen 12.00'de YKM'nin nünde buluşuyoruz" szünü verip ayrıldığımız cuma akşamlarından bahsediyorum... Gidersin erkenden, bekle bekle gelmez. Bu bekleyişler iki saate kadar sürer ki, en sabırsızı ve sinirlisi bile yarım saat 45 dakika bekler... Peki şimdi ne oldu? Gidiyoruz, bekliyoruz, en sabırlımız beş dakika sonra "Ya nerde kaldın" diyor? Eskiden, memleketle grüşmek için PTT'yi arar, yaptırırsın kaydını "yıldırım" diye de, işinin ne kadar acil olduğunu belirtirsin; "en pahalısından yani" ama, bağlanması bazen 12 saati bulur. O da aynı anda birkaç kişi konuştuğunuzu duyarsın, eskiler "Adana çık aradan" szünü iyi bilirler... 20 sene telefona yazılıp sıra bekleyenlerin sonunda satıp ev aldıklarını hatırlar ve hala gülerim... Peki şimdi: Aradınız cepten, cevap vermedi. Beş dakika sonra o sizi aradı "Ya nerdesin, seni aradım biraz nce?" Cevap masum, "Tuvaletteydim..." Artık elektrikler kesildiği an, evde hayat duruyor, sinirlerimiz bozuluyor, sadece sinirlerimiz değil uzun sürerse derin dondurucu da mevcut yiyeceklerde bozuluyor. Sular kesiliyor yine sinirlerimiz bozuluyor; her taraf mikrop gibi gzüküyor gzümüze, küfrediyoruz kesintiye sebep olan her şeye ve herkese... Bilgisayarın başına oturuyoruz internet bağlantısı yok. Artık bozulmaya tiryaki sinirlerimizle elimizde telefon sebebini soruyoruz ve "Ya ne zaman gelir?" diye, hayatiyet belirten bir sesle yalvarıyoruz telefonun diğer ucundaki kibarın kibarı "Sesten ibaret yetkiliye..." Alışverişe gidiyoruz "Paramız yok yavrum" szü anlamsız, hepimizin cebinde kredi kartı var ve o da her babayiğidin limitine gre... Eskiden "Paramız yoksa da haysiyetimiz var"dı. Şimdi "Paramız yoksa da kredi kartımız var!" Eskiden borç yiğidin kamçısı idi ki, mantığı daha çok çalışıp deyebilmek için şimdi ise "borç yiğidin utancı..." Ne kadar sabırsız, ne kadar asabi, ne kadar da yabancılaştık birbirimize... TV programları, kitap okutmaz oldu... "Gross marketler" tarlayı, çayırı, toprağı, pikniği unutturdu bize... Dizilerimiz akşam oturmalarını aldı elimizden... Msn'den grüşüyor hasret gideriyoruz zlediklerimizle... Evimizin adresini sorar gibi olduk mail adreslerimizi birbirimize... Artık karşı komşuya gidilmiyor... Asker uğurlamaları büyük şehirlerde garip bir hal alıyor... Büyükleri dinleme edebi, "Sen bilmiyorsun dede" küçümsemesine gtürüyor gittikçe... Peki ne oluyor bize? Herkesin evinde bir iki televizyon, kişi sayısına gre cep telefonu, cep telefonunda videodan fotoğraf makinesine sayısız radyo imkanını içinde barındıran, dvd den vcd'ye; cep telefonundan ışıldaklara yürüyoruz teknoloji çılgınlığında bir bilinmeze... Otla başlayan ilaçların tekrar ota dnmesi "Doğal kaynaklardan" ibaresi ile aslına rücu ederken... Bizim yürümekte olduğumuz yolu, Avrupalı yürümüş ve geride insan fosilleri bırakmışken; bizim yaşayışımıza zenip bizim trelerimizi bize verken. 18 yaşında kimseyi "takmayan" çocuklarında çocuklarımıza iç geçirirken, hafta sonları arabalarına atlayıp piknik yerlerini "dev mağazalara" tercih ederken bize ne oluyor byle? Ne anlatacak bu çocuklar büyüyünce? "Biz küçükken babamla kyümüze, bahçemize, ağaçlara giderdik yerine dev gibi marketlere giderdik" mi diyecek? "Annemle mahalle pazarına, komşu oturmalarına, çiçek toplamaya yerine, bilgisayarda oyunlar oynardık" mı diyecek? Sementa'dan sidikli pardon "sihirli annem"e geçen çocuk, iç dünyasında dedenin bir kpek olabilirliğini nasıl anlatacak kendisine, ya da biz ona... "Dedem bana anlatırdı" yerine, ne koyacak çocuk? Hadi hepsi bitti, gitti, mer Seyfettinlerine, Kemalettin Tuğcularına ne oldu bu çocukların? Unutmayın diyor kızıl derili: "Bize bu topraklar atalarımızdan miras kalmadı, Biz bu toprakları çocuklarımızdan dünç aldık!" Yerli malı yurdun malı, Onu herkes kullanmalı ? Yoksa, varsa yoksa marka mı? Sorun çocuğunuza; ne cevap verecek size. "Bu denilenler ancak büyük şehirlerde oluyor, Anadolu kırsalında bu değerler yaşanıyor..." diyenlere de sorarım; o zaman sen benim kadar gittin mi oralara, doğuda güneydoğuda, işi olmayan yiyecek yemeği, giyecek kıyafeti olmayan kapısının nüne bir tek ağaç dikmeyen garip halkımın damındaki çanak antenini kim nasıl izah edebilir diye? Biz bir nesli kendimizle beraber boğuyoruz, sonra "ne oluyor bu çocuklara?" diyoruz... Aslında sormamız gereken şu "Ne oluyor bize?" Biz 12 takside blerken bütün borçlarımızı ve boğulurken limitli demelerde, limitsiz bir hayatı boğuyoruz aslında bu katil ellerimizle... Tüketim toplumunun steril çocukları nedense kasten kirlettiğimiz bir gelecekte kendilerine ve çocuklarına nasıl bir gelecek bırakacaklar ve son nefeslerinde ne diye haykıracaklar bize? Bedirhan GKÇE