Canlılar Topyekün bu deruni sıkıntının içinde fazlasıyla... hemde ezici bir çoğunluk... senin nermen şeklinde yaşıyor zaten... ve zaten bir kaos var... Dikkat: Hazine Ceyhan ırmağının kıyısında iki kprü arasında... kuru ağacın Dibinde...

@anarsistherif Telefonla 3-4 paragraf okudum baktım sonu yok. Hitler'in çıkarımlarını sezdim sanki.

hocam doygunluk olmaz. moda ve teknoloji durmaz. ha oldu diyelim, mevcut türkiye şartlarında araba lüks değil ihtiyaçtır. toplu taşıma bir kaç büyük şehir haricinde amelelikten başka birşey değildir. ben burdan merkeze gidicm 5.5 TL geri gelcem 5.5 tl 2 kişi gidip gelicez 22 TL, 10 tl lik gazla gider gelir bide şehir turu atarım. Ceptelefonları vb. şeyler aslında sürekli yeni ihtiyaçlar doğurup duruyorlar tam s3, note 2, iphone 4s gibi cihazlarla tüm ihtiyaçlara cevap veren ürünler üretilmişti ki, full hd, 2k ekran çzünürlüklerini sürdüler piyasaya. Bu sefer yine donanım zayıf kalmaya başladı. Yanisi, zenginin derdi başka, orta hallinin derdi başka, zenginin derdi bambaşka. Sizin 10 tl ile sahip olabildiğiniz bir mutluluk için zenginler çok daha fazla para harcamak zorunda kalıyor.

O doygunluk sağlanmasın diye firmaların pazarlama departmanı var. Gelirlerinin nemli bir blümünü sırf o doygunluğa ulaşma diye bu departmana ayırıyorlar. İnsanlar bilinçlenmedikçe de pazarlama süreci başarılı olmaya devam edecek. Durumun endişe etmemiz gereken tarafı araba satın almamız değil aslında. Endişe uyandırması gereken 2 şey var. İlki ihtiyacımız yokken, pazarlama stratejilerine yenik düşerek ihtiyacımızın olduğuna inandırılmamız. İkincisi de sahip olduğumuz eşya ya da bilgiyi paylaşmaktan kaçınmamız. Kapitalizm olaylara kar edilebilirlik açısından baktığı için tabi ki bu iki durumun sürmesini ister. Çünkü bu ikisi sayesinde kar artar. Kısaca bahsettiğin doygunluğun sağlanması için bilinçlenmeli ve paylaşmayı yaşam tarzı haline getirmeliyiz. Bahsettiğin takas ise zaten şu anki sistemin temelidir. Ha parayla takas etmişsin ha sütle? metalara değer biçtikten sonra ikisi arasında pek de bir fark yok. İçinde yaşadığımız sistemdeki tıkanmalar nedeniyle senin gibi düşünenler işi biraz daha derinleştirip bir sonuca vardılar. Vardıkları sonucun adı da paylaşım ekonomisi. Bilinçlenir, paylaşmayı ğrenir, bencilliği değil sevgiyi toplumun ve dünyanın merkezine koyarsak oluşacak dünyada neden kaos olsun ki? Bu durumun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğine inanmak farklı bir boyut tabi. Byle yazınca çok toz pembe geliyor. :D

Dünya daha güzel bir yer olur. Yalnız bu seferde takas sisteminde kimin ürünü daha değerli sorunu ortaya çıkacaktır. Tarım ürünleri için konuşacaksak bunu da bağımsız hakemler çzebilir. O senenin hava koşulları ürünün yetişmesi için elverişli miydi, verilen emek vs. derken süreç çok uzar. Birde en nemlisi hakemlerde bug olmamalı. Tabi insanoğlunun karıştığı bir işte uzun süreçte sorun çıkmama olasılığı 0 olduğu için bu tarzda bir hayal bile kuramıyoruz. :) vatandaşa kafam girsin!..

trans halindeyken insanların konuşabildiklerini ve biçimlerini değiştirebildiklerini grmek, çok tuhaf bir duygu. yle byle bir trans hali değil bu. adamın 18 tane evi 6 tane dükkanı var. çalışmıyor ve iki kelimeyi bir araya getirmekten aciz. daha da ev alıcam diyor. 2 tane yaşlı karı koca var okuma yazmaları yok trilyonluk apartman sahipleri. sosyalizme tü-kaka diyen insanlar bunlar. çünkü o gelirse ellerinden alınacak 1er tane verilecek :D veya savaş cıksa bu yerler gerek işgal evi olucak gerekse yıkılıcak :) isterim cıksın zaten hapishane a. k dumun dünyası. telefon araba falanda ağızımıza bir parmak baldan ibaret İnsanların size karşı olması diye bir şey yoktur dostlarım, onlar sadece kendilerinden yanadırlar o kadar. bukowski

gktürk kitabelerini mi yazdin naptin

Beyler farazi konuşuyorum. Mevcut sistemimizde pek mümkün değil ama insanlar temel ihtiyaçları haricindeki hemen her ürüne karşı doygunluk sağladıkları vakit dünyada işler nasıl olur sizce? Bir dünya düşünün ki, kimse yeni bir araba almıyor. Hatta arabası bozulduğunda "oh sonunda kurtuldum, artık toplu taşımayı kullanırım ya da bisiklet kullanırım" diyebiliyor. Yeni bir cep telefonu almıyor. Markalaşmış bir ürüne dünyanın parasını bayılmak istemiyor. Hatta imkanı olanlar sütünü sağıp, komşusunun maruluyla takas ediyor mesela. Buna sadece işletmeci açısından ya da çalışanlar açısından değil de dünya çerçevesinden bakmanızı istiyorum. Yani bütün insanlık lükslerden vazgeçmiş, elindekiyle yetinmeye başlamış, gereksiz harcamalarının tamamını kısmış olsa dünya iyiye doğru mu gider yoksa kaosa doğru mu sürüklenir? dudaklarına değen yağmur bir parça rujundan çalar. dudaklarına değen yağmur bile, bir parça rujundan çalar. benim değemediğim o dudaklarına değen yağmur, bir parça rujundan çalar. // bi gün buralarda yeni bir ağaç yeşerecek ve biz glgesinde mürekkepler tüketeceğiz //

Arada hesaba katmadığın şeyler var kapitalizm gibi :D Bu beyin yıkayan reklamlar bitmedikçe, millet zenginliğin 14984321 ay taksitle alınmış ayfon9541 olmadığını anlamadıkça yle bir durum szkonusu değil. Ha diyelimki telefon almıyor kimse, araba almıyor falan, herşey çok güzel, kuşlar ağaçlar çiçekler falan... zengin madırfakırs yle birşeyler yapar ki o sütünü sağdığın ineğin farklı modellerini grürsün piyasada. olasılığı sıfıra yakın bir durum. wasd tarafından 16/Şub/14 09:17 tarihinde düzenlenmiştir :)

olacağı şu hocam

Beyler farazi konuşuyorum. Mevcut sistemimizde pek mümkün değil ama insanlar temel ihtiyaçları haricindeki hemen her ürüne karşı doygunluk sağladıkları vakit dünyada işler nasıl olur sizce? Bir dünya düşünün ki, kimse yeni bir araba almıyor. Hatta arabası bozulduğunda "oh sonunda kurtuldum, artık toplu taşımayı kullanırım ya da bisiklet kullanırım" diyebiliyor. Yeni bir cep telefonu almıyor. Markalaşmış bir ürüne dünyanın parasını bayılmak istemiyor. Hatta imkanı olanlar sütünü sağıp, komşusunun maruluyla takas ediyor mesela. Buna sadece işletmeci açısından ya da çalışanlar açısından değil de dünya çerçevesinden bakmanızı istiyorum. Yani bütün insanlık lükslerden vazgeçmiş, elindekiyle yetinmeye başlamış, gereksiz harcamalarının tamamını kısmış olsa dünya iyiye doğru mu gider yoksa kaosa doğru mu sürüklenir? hocam bu bir sorudan cok temenni gibi geldi bana :D umarım dediğin gibi olur http://bunuyaz.blogspot.com.tr/

süper olur bence içten içe herkesin hayalidir bu dediğin. birşey satılmazsa diye bir şey yok.. bu engellenemez illa ihtiyaç olacaktır. alınacak ve üretilecektir. ama sadece bunun gereğinden fazlası saçma. İlk defa bu müridenin dediğine katılıyorum. Ayrıca para harcamadan yaşamak da mümkün. Şahsen tüketebileceğimiz kadar sebze ve meyveyi kendimiz üretiyoruz şu an bahçede, fazla bir uğraş da gerektirmiyor. Pederle ile valide hobi olsun diye sarmışlardı bu işe, bir baktık konu komşuya organik sebze ve meyve dağıtıyoruz. :D Sadece iki gecede bir gidip suluyorlar bahçeyi, arada bir toprakla ilgileniyorlar falan. Tavuk ve horoz da besledik uzun süre fakat kesmeye kıyamadığımız için veriyorduk millete yaşlandıkları zaman, 16-17 tane tavuk vardı elimizde ve tüketilemeyecek kadar yumurta bırakıyorlardı, o süreçte tabi tanıdığım herkes ky tavuğu yumurtası ile beslendi. asdgjasŞu rüzgar tribünlerini araştırıyorum bu aralar, ileride bir gün masrafı minimuma indirip uzaklaşmak istiyorum da bakalım. Kullanan kişiler masrafları ve yeterlilikleri ile ilgili mesaj kutumu şenlendirirse sevinirim. Ayrıca sadece bir grup insan bunu yaparsa kaos olur, dünyadaki herkes bu üretme ve dağıtma sistemine dahil olursa tadından yenmez. Şahsen bu tartışılan sistem içerisindeyken elimde fazladan olan bir ürünü başkasına vermekten çekinmem. TBT kyü kuralım bu kafaya sahip insanlarla bence. :D NigraSilva tarafından 16/Şub/14 17:37 tarihinde düzenlenmiştir

süper olur bence içten içe herkesin hayalidir bu dediğin. birşey satılmazsa diye bir şey yok.. bu engellenemez illa ihtiyaç olacaktır. alınacak ve üretilecektir. ama sadece bunun gereğinden fazlası saçma. telefon alacaktık her markanın ürünlerini inceledim mesela atıyorum samnsung a modeli, b modeli, c modeli çıkarmış. hepsinin fiyatı 100, 200, 300 olarakda artılyor. bu telefonlardaki zellikleri incelediğimde nerdeyse hepsi aynı sadece biri fotoğrafı az birşeycik fazla kaliteli çekiyor. diğer modelde 1 değil 3 gb yeri var. ilk alacaksam tabi en üst modelini tercih yapabilirim ama her 3 ayda bir üst model için alıp satmak saçmalığın daniskası inanılmaz bir tüketici çılgınlğı var. yeteri ve acil bir durum dışında ürün almak çok saçma. arzu eden eski konakları gezsin ve mutlu yaşamak nedir grsünler. ağa konakları var.. adam zamanında şehrin hepsini alacak paraya sahipmiş ama yaşadığı yeri gezince ihtiyacın dışında bir tane fazla birşey yok. bahçeli evlermiş şimdiki gibi her 2 dk bir çocuğum ne yapıyor diye penceye yapışmıyorlarmış uzun bir duvardan bir duvara koltuk. bir halı bitti. şimdi mobilyadan evde yaşayamıyor. Sanmasınlar yıkıldık, sanmasınlar çktük. Bir başka bahar için sadece yaprak dktük.

O noktayı çoktan geçtik. zaten normal şartlarda bir insanın araba alması çok zor değil. Fakat durumun iyiyse bu defa ferrariye zeniorsun. Yani doygunluk noktasına gelinmiş fakat budefa ürünlerin rü kısa oluyor. çoğu kişi ürünleri tasarımı için alıyor. en iyi tasarımı alsanda seneye demode diye düşünüyorsun. Bence asıl sıkıntı şu dünya nüfusunun büyük blümü yiyecek, barınma, sağlık ve ulaşım hariç hiçbir hizmete pek fazla para vermior. çünkü zor geçiniyor ve temel ihtiyaçlara gidiyor bütün paraları. diğer sektrler çok daha zor yürüyor Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir, Tekdir ile uslanmayanın hakkı ktektir!

türkiyedeki üst kesim parayı harcıcak yer bulamıo hocaminsanların içinde unique olayım en iyisi bende sadece bende olsun durumu varmemlekette arz var luxuryden vazgeçiremezsinkaosa sürüklenir çünkü sen bu luxuryi alıp satıcanki garibanda ekmek yesinzaten bi ülkede hiç üst kesim olmazsa o ülke batar benceçünkü her ülkeyi belli başlı aileler ynetiyor arkaplanda...

DaveReed bunu yazdı türkiyedeki üst kesim parayı harcıcak yer bulamıo hocaminsanların içinde unique olayım en iyisi bende sadece bende olsun durumu var sonuna katar katılıyorum hocam geçen sen daha kendi mekanımı açmadan başka bi işyerinde çalışırken bi servise gitmiştim kadın izmirden aydına taşınmış bir haftadır avize arıyormuş kendi zevkine gre bi türlü bulamadım diyor evde yerde duran avizeleri gstererek bunlar ne ablacım bunları takmıycakmıyız dedim kadının dediğini aynen aktarıyorum bunlar artık demode oldu herkes te var benim evimde olan hiç bi yerde olmaması lazım bi komşuya ve ya misafirliğe gittiğimde grebiliyorum artık dedi avizeleri grsen daha yeni model spor lüks avize tanesi nerden baksan 250-300 den aşağı değil o zaman dedim ki byle dünyanın ta aq kimi evine ekmek gtürmek için bi ay boyunca it gibi çalışsın asgari ücrete talim etsin bi yandan da byle zevkine gre yaşasın o zaman çok pis svmüştüm byle bi sistemin dünyanın ta aq diye... oho o bişeymi yaadam ferrari alacak bakıo herkesde var ferrariyi alıo bi ferrari parasına arabayı modifiye yaptırıonie çünkü yle araba kimsede yoktürkiyedeki üst kesimde byle birşey var eşsiz olmak istiyorlarçünkü para herkesde var...

dünya artık temizlenmesi çok zor bi halde, başka gezegene taşınmanın vakti gelmiştir. Taşınıp orda super hobbit yaşamı kurulsa bile yine fesat çıkar aga mesele insanların kafalarında insan varsa maraz var.

türkiyedeki üst kesim parayı harcıcak yer bulamıo hocaminsanların içinde unique olayım en iyisi bende sadece bende olsun durumu var sonuna katar katılıyorum hocam geçen sen daha kendi mekanımı açmadan başka bi işyerinde çalışırken bi servise gitmiştim kadın izmirden aydına taşınmış bir haftadır avize arıyormuş kendi zevkine gre bi türlü bulamadım diyor evde yerde duran avizeleri gstererek bunlar ne ablacım bunları takmıycakmıyız dedim kadının dediğini aynen aktarıyorum bunlar artık demode oldu herkes te var benim evimde olan hiç bi yerde olmaması lazım bi komşuya ve ya misafirliğe gittiğimde grebiliyorum artık dedi avizeleri grsen daha yeni model spor lüks avize tanesi nerden baksan 250-300 den aşağı değil o zaman dedim ki byle dünyanın ta aq kimi evine ekmek gtürmek için bi ay boyunca it gibi çalışsın asgari ücrete talim etsin bi yandan da byle zevkine gre yaşasın o zaman çok pis svmüştüm byle bi sistemin dünyanın ta aq diye... Biz türk filmlerindeki tecavüz sahnelerini izleyerek masturbasyon yapmış bir halkın çocuklarıyız, kimse bizden saf ve temiz duygular beklemesin...

bide paragraflar arasi bosluk biraktim ki oyle cok uzun gozukmesin parca parca okuyuverin diye :/ =)

Herkes için refah bir hayal değildir. Dedelerimizin, emeğin daha üretici olması için harcadıkları büyük çaba bunu olanaklı ve gerçekleştirilebilir kılmıştır. Şunu biliyoruz ki, bugün eğitim düzeyleri yüksek ülkelerde nüfusun üçte birden az olmayan bir kesimini oluşturan üretici işçiler, her aile için belli bir refah sağlayabilecek yeterlikte ürün üretebilmektedirler. Bildiğimiz bir başka şey daha var: Bir başkasının emeğini bol keseden savuranlar herhangi bir yararlı işle uğraşmak zorunda kalsalardı, sahip olacağımız zenginlik, -üretici işçi sayısı artmışçasına- birkaç kat daha büyürdü. Ve son olarak, insanoğlunun üretici gücünün artış hızının, burjuva biliminin papazı Malthus'un ne sürdüğünün tersine, insanın kendisinin artış hızından daha büyük olduğunu biliyoruz(1). Bir ülkenin nüfusu ne kadar büyükse, üretici güçlerin gelişmesi de orada o kadar hızlıdır. Gerçekten de, İngiltere'nin nüfusu 1844'ten bugüne topu topu % 62 artmışken, üretici güçlerin artışı en az % 130 olmuştur. Nüfusun daha az arttığı Fransa'da da üretici güçlerde çok hızlı bir büyüme gzlenmiştir. Tarım alanında üzücü krizler yaşanır, kylü bir yandan devletin, bir yandan banker, tefeci ve sanayicilerin haraç kıskacında soluk alamazken, Fransa'da son çeyrek yüzyılda tahıl üretimi drde katlanmış, sanayi ürünleri üretimi ise on kat artmıştır. Birleşik Devletler'de gzlenen tablo ise çok daha çarpıcı: Avrupa'dan bu ülkeye ynelik gç akınlarına karşın, daha doğrusu zellikle bu işçi gçü sayesinde, Birleşik Devletler'in her sektrdeki üretimi onlarca kez artmıştır. Bu sayılar bile akılcı düzenlenmiş koşullarda üretimimizin ne olabileceğini gsterebilmekten uzaktır. Bugün üretim yeteneğimiz arttıkça, asalaklar ve aracılar ordusu da grülmemiş bir hızla çoğalmaktadır. Geçmişte sosyalistler arasında egemen olan bir grüş vardı: "Sermaye, hepi topu belirli birkaç elde toplanmıştır, dolayısıyla da zenginliğin herkese yayılması için bu birkaç kişinin elindeki servetin müsadere edilmesi yeterlidir"... Gerçekteyse, başkalarının emeğini smürerek yaşayan insan sayısı, bu basit hesabın tesinde bir karmaşıklık gsterir. Fransa'da her otuz kişiye, üretimle dolaysız uğraşan on kişi bile düşmemektedir. Ülkenin tüm tarımsal zenginliğini yalnızca yedi milyon insan yaratmaktadır; kmür ve dokuma gibi sanayinin iki ana dalındaki işçi sayısı ise iki buçuk milyondan azdır. Bir de emek smürücülerinin sayılarına gz atalım: İngiltere'de jüt, dantel, ipek, çuha, hasa vb. tüm dokuma sektründeki işçi sayısı 1 milyon 30 bindir ve bunun yalnızca 300 bini erkek, geri kalanı kadın, yeniyetme ve çocuktur. Ülkenin tüm kmür ve maden ocaklarında yaklaşık yarım milyon kişi çalışmaktadır. İngiltere ve İskoçya'da bir milyondan biraz fazla kişi toprağı işlemekle uğraşmaktadır ve istatistikçiler İngiltere ve İskoçya'nın 26 milyonluk nüfusuna en çok 8 milyonluk üretici düşebilsin diye sayıları büyütmek zorunda kalmaktadır(2). Gerçekteyse, İngiltere'nin dünyanın drt bir yanına yolladığı zenginlikleri taş çatlasa altı ya da yedi milyon işçi yaratmaktadır. Bu durumda, dünyanın drt yanından gelir elde eden sermaye sahipleri ve tüketiciyi kendilerinin üreticiye dediklerinin 5-20 kat fazlasını demeye zorlayan aracı-tüccar takımının sayısı için ne diyeceğiz? tesi de var. Sermaye sahipleri fiyatları yükseltebilmek için sürekli olarak üretimi kısmaktadırlar. İstiridye ve en lezzetli balıklarla dolu fıçıların, bu ürünlerin halkın alım gücü düzeyine düşmemesi ve zenginlerin damak tadı olmayı sürdürmeleri için denize atılmaları, lüks sayılabilecek kimi dokuma ve gıda ürünlerinin de istiridyelerle aynı sonu paylaşmaları şurada dursun, herkes için zorunlu, olmazsa olmaz ürünlerin üretimlerini bile kısmaktan çekinmemektedirler. Kmür işçileri ordusu, soğuktan titreyenlerin ısınabilmesi için ocaklarda her gün kmür kazmayı seve seve kabul edebilecekken, kmür fiyatlarının düşmesini istemeyen patronlar, bu ordunun üçte birinin, hatta bazen üçte ikisinin haftada üç günden fazla çalışmalarına izin vermemektedirler. Karıları kızları paçavralar içinde dolaşırken binlerce dokuma işçisi yine aynı nedenle tezgahlarının başına geçememektedir. Bu da bir yana, Avrupa nüfusunun drtte üçünün üzerinde giyim-kuşam kavramına hakkını verecek giysi bulunmamaktadır. Yüzlerce yüksek fırın, binlerce el tezgahı ya sürekli çalışmamakta, ya da yalnızca yarı zamanlı olarak çalışmaktadır. Neden, yine aynı: Fiyatları yukarı çekmek. Eğitim düzeyi yüksek her ülkede yaklaşık bir milyon, hatta bazen iki milyon insanın işsiz olduğunu grüyoruz. Bu insanlar sürekli iş arıyorlar ama aradıklarını bulabilme olanağından yoksunlar. Milyonlarca insan, işlenmemiş ya da ktü işlenmiş toprakları, muhteşem ürünlerin kaldırılabileceği verimli tarlalara dnüştürmeyi seve seve kabule hazırlar. Şu anda içler acısı ürünlerin kaldırıldığı tarlaların verimini beşe katlamak için bir yıllık bir akılcı emek yeter de artar bile. Ama toprağa, maden ocaklarına, el tezgahlarına sahip olan sermaye sahipleri sermayelerini -halktan gasp ettikleri paraları- Türkiye ya da Mısır devletlerinin borç senetlerine, Patagonya'nın altın madenlerine yatırmayı tercih ettikleri için, kollan sıvayıp işe girişmeyi bekleyen gzü pek, çalışkan girişimciler işsiz güçsüz oturmak zorunda kalmaktadır. Çünkü ülkelerini terk etmek zorunda kalmış Mısır fellahlarını, İtalyanları, Çin kulilerini çalıştırmayı kapitalistlerimiz çıkarlarına daha uygun bulmaktadırlar. Bütün bunlar, üretimin bilinçli olarak ve doğrudan kısıtlanmakta olduğunu vurgulayan olgulardır. Bu arada, dolaylı ve bilinçsiz kısıtlamalar bulunduğunu da unutmamak gerekiyor: Bununla, son kerte yararsız, ya da yalnızca varsılların z benliklerini tatmine ynelik gereksiz zımbırtıların üretimi için harcanan emekten sz ediyoruz. Bu dolaylı kısıtlamanın maliyetinin hangi dudak uçuklatıcı rakamlara ulaştığını yaklaşık olarak bile tahmin edebilmemiz olanaksız. Ama hepimiz, bugünün ve yarının üretimini daha da artıracak ve mükemmelleştirecek araçların üretimine harcanabilecek muazzam bir insan emeğinin tümüyle boş şeylere harcandığını biliyor ve kendi gzlerimizle grüyoruz. Yeni pazarlar kazanmak, komşularını ekonomik etkisi altına almak, ülke içinde smürüyü daha kolaylaştırmak için Avrupa'nın silahlanmaya harcadığı milyarları düşünelim yeter... Yine, bir avuç insanın ekonomik yaşamı ellerinde tutabilmesi için her türden memur vb. ye denen milyonları düşünelim... Büyük kentlerde suç oranını nemli lçüde düşürmenin kesin bir yolu olarak, buralardaki yoksulluğu bir parça olsun hafifletmenin maliyetiyle, mahkemelere, cezaevlerine, jandarmalara, adalet dedikleri mekanizmaya harcanan milyonları kıyaslayalım... ve son olarak, şu ya da bu partinin, politikacının ya da smürücü bir kumpanyanın çıkarlarına dnük olarak basın yoluyla yalan yanlış haberlerin yayılmasına harcanan milyonları düşünelim... Hepsi bu kadar da değil. Her yıl son derece gereksiz şeyler uğruna harcanan emeği -hesaplayabilirsek eğer- hesaplamaya çalışalım: Varsılların at ahırları, av kpekleri, uşakları, hizmetçileri için; sosyete beylerinin, bayanlarının kaprisleri için, yüksek sosyete denen ahlaksızlar topluluğunun lüksleri için harcanan kaynakları... insanları kendilerine hiç de gerekmeyen şeyleri almaya zorlayan reklamları, bu yolla tüketilen gereksiz nesneleri, aynı mekanizmayla satılmaya çalışılan düşük kaliteli, hatta bazen tüketicisi için kesinlikle zararlı olan malları... Bütün bu gereksizliklerin maliyetinin hangi rakamlara ulaştığını tam olarak hesaplayabilmek her ne kadar olanaksızsa da, bu uğurda harcanan muazzam emekle yararlı şeyler üretilebileceğini, pek çok fabrika ve atlyenin makinelerle donatılabileceğini ve bunun sonucunda da dükkanların, bugün halkın üçte ikisinin şiddetle gereksinim duyduğu mallarla dolup taşacağını kestirmek zor olmasa gerektir. Kısacası, her ülkede üretici emek gücünün drtte birinin yılın en az üç drt ayı işsiz olduğuna, ikinci bir drtte birinin -hatta belki de yarısının- zenginlerin keyfine ve halkın smürülmesine harcandığına kuşku yoktur. Bylece, bir yandan, uygar halkların üretici güçlerini artırma hızlarını, bür yandan, üretimin maruz kaldığı doğrudan ve dolaylı kısıtlamaları gz nüne aldığımızda, akılcı bir ekonomik yapılanmayla birkaç yıl içinde ortalığın yararlı üründen geçilmez hale geleceği açıktır; insanların, "Yeter!" diyecekleri durum olacaktır bu, "kmür de, ekmek de, giysi de yeter artık! Oturup güzelce bir dinlenelim ve gücümüzü, boş zamanımızı en iyi nerede, nasıl değerlendireceğimizi düşünelim!" Hayır, herkes için refah bir hayal değildir. Bu belki insanoğlunun, üstelik de korkunç bir çalışmayla bir desyatinlik(3) araziden hepi topu üç yüz drt yüz kilogram çavdar kaldırabildiği, tüm üretim araçlarını kendi elleriyle yaptığı zamanlarda bir hayaldi, ama biraz demir ve birkaç kilogram kmürle en karmaşık makineleri bile harekete geçirebilen, uysal, sz dinler büyük gücün, motorun bulunmasından bu yana hayal olmaktan çıkmıştır. Ama bu refahın gerçekleşebilmesi için insanoğlunun yarattığı muazzam servetin; kentlerin, evlerin, tarlaların, fabrikaların, iletişim araçlarının, eğitim kurumlarının zel mülkiyet konusu olmaktan çıkmaları gerektir... ki ele geçirenler bunlarla keyiflerince oynamasınlar. Dedelerimizin muazzam bir emekle yapıp yarattıkları, işleyip ürettikleri üretim araçları herkesin ortak malı olmalıdır, ki toplum kolektif aklıyla bunlardan herkesin yararına olacak şeyler çıkarabilsin. Bunun içinse istimlak ve müsadere gereklidir. O yüzden herkes için refah bizim amacımız, istimlak ve müsadere ise aracımızdır. II İstimlak ve müsadere, yani halka ait olan şeylerin yine halka verilmesi... tarihin bize, on dokuzuncu yüzyıl sonu insanlarına verdiği grev budur. Toplumun refahını sağlamaya ynelik her şey, topluma geri verilmelidir. Ama bu sorunun çzümü ne yasalara, ne de yasama organına bırakılabilir. Byle bir çzüm kimse için inandırıcı olmaz. Yoksul da varsıl da gayet iyi bilir ki, ne çağdaş hükümetler, ne de herhangi bir siyasal devrimle işbaşına geçebilecek olan hükümetler bu işi sonuçlandırabilecek bir yol bulamazlar. Yine, yoksulu da, varsılı da hissetmektedir ki, bunun için toplumsal bir devrim gereklidir ve bu devrim ufukta grünmüştür, artık bugünün-yarının işidir ve bu da kimsenin kimseden gizleyemeyeceği açık seçik bir olgudur. Son yarım yüzyıldır gerekli hazırlıklar -evrim- zihinlerde tamamlanmıştır; ama devrim azınlığın, varlıklı sınıfların baskısıyla hayata geçememektedir; o nedenle engellerin bertaraf edilmesi ve devrimin gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Peki bu devrim nereden gelecek? Devrimin başlangıcının belirtileri nelerdir? Bu sorulan kimse yanıtlayamaz; bize gre tam bir bilinmezlik içindeki konulardır bunlar. Ama bir parça gzlemleyen ve düşünebilen herkes -varsılı yoksulu, işçisi patronu, devrimcisi tutucusu- bu devrimin çok yakın olduğunu duyumsamaktadır. Peki, günü gelip de bu devrim patladığında ne yapacağız? Geçmiş devrimlerin dramatik yanları üzerine pek çok şey okumuşuzdur, ama bunlardaki gerçekten devrimci çalışmalara ilişkin bildiklerimiz yle azdır ki, çoğumuz bu hareketlerde yalnızca dışsal durumu, ilk günlerin mücadelelerini, barikatları grürüz. Ama bu sokak çatışmaları, bu ilk çarpışmalar çok kısa sürer ve halkın zaferi ya da yenilgisiyle sona erer; ama işte halkın egemenler üzerinde sağladığı zaferden sonra başlar asıl devrim çalışmaları. Devrim gerçekten halkçı bir karakter taşıyorsa eğer, drt bir yandan saldırıya uğrayan güçsüz ve yeteneksiz egemenler, devrim kasırgasıyla savrulur giderler. 1848 yılında Fransız burjuva monarşisi birkaç gün süren bir yenilgiye uğradı ve Louis Philippe basit bir arabayla Paris'ten kaçmaya başladığında, Paris eski kralını çoktan unutmuştu bile. 18 Mart 1871'de Thiers hükümeti Paris'i kendi kaderiyle baş başa bırakarak birkaç saat içinde sırra kadem bastı. Bu arada unutmamak gerekir ki hem 1848, hem de 1871 hareketleri yalnızca birer kent ayaklanmalarıydı; gerçek bir halk ayaklanmasında ise ülke çapında tüm devlet aygıtının çzülüp yok olması inanılmaz bir hızla gerçekleşir. Egemenler nce kaçarlar, sonra kendilerine dnüş olanakları yaratacak kumpaslar kurmaya başlarlar. Eski hükümet sallanmaya başlar başlamaz, halk ayaklanmasının dalga dalga yükselişi karşısında ordu direnmeye son verir, komutanlarını, liderlerini suçlamaya başlar; liderlere gelince onlar da bir yolunu bulup usulca sıvışırlar; direnmeye son veren askerler ya kollarını kavuşturup beklerler, ya da dipçiklerini havaya kaldırıp isyancılara katılırlar. Polis ilkin ne yapacağında kararsızdır: Sille tokat kalabalığın üzerine yürümekle, "Yaşasın komün!" diye haykırmak arasında gidip gelir; sonuçta "yeni amirler"ini beklemek üzere uslu uslu evlerine dağılırlar. Büyük burjuvazi pılı pırtısını bohçaladığı gibi güvenli bir yerlere doğru sıvışır. Halk, olduğu yerde kalır. Her devrimin başlangıcı byledir. Şimdi, diyelim, birkaç büyük kentte komün kuruldu. Binlerce insan caddeleri meydanları dolduruyor, akşamlan "ne yapmalı?" sorusuna yanıt bulmak, toplumsal sorunlara çzüm aramak için ateşli tartışmalar yaptıkları kulüplerde kendiliklerinden toplanıyorlar. Onları artık her şey ilgilendiriyor; eskiden toplumsal olaylara kayıtsız olanlar bile şimdi çok çalışkan, çok ateşliler. Her yerde müthiş bir hareketlilik, zafere ulaşmak için müthiş bir arzu gzleniyor. En yüksek düzeyde zverilere tanık olunuyor. Halk coşkuyla ileri doğru atılıyor: İleri olsun da nereye ve nasıl olursa olsun. Bütün bunlar çok güzel, çok yüce davranışlar. Ama devrim değil henüz bu. Tam tersine, devrimcinin işi daha yeni başlıyor. Bu arada, kuşkusuz, bazı ç eylemlerinde de bulunulacak: Bir takım Watrin'ler, Thomas'lar halk tarafından sevilmemenin bedelini deyecekler. Ama bu da devrime ilişkin tesadüfi bir olay olacak, yoksa devrimin kendisi değil.(4-5) Hükümet sosyalistlerinin, radikallerin, tanınmamış gazeteci dahilerin, kibirli hatiplerin kent Duma'sına koşup boşalan yerleri kapmaya çalışacaklarına da kuşku yok. Kimi ceketinin üstüne birtakım ıvır zıvır takıp kendini bakan aynalarında seyredecek ve yeni unvanına yakışır azamette emir verme talimleri yapacak: Gazete yazı kurulundaki ya da fabrikadaki eski arkadaşlarının saygılı hayranlıklarını üzerine çekebilmek için şimdi onlara kırmızı kuşak, askeri şapka ve azametli el kol hareketleri gereklidir. Kimi, okuyup bir şeyler anlayabilmek ve grkemli tümcelerle dolu yasalar, ynergeler hazırlayabilmek için gerçekten temiz, içten duygularla kitapların, dergilerin arasına gmülecektir . Kendilerinde eksik buldukları vakar ve heybete sahip olabilmek için, eski hükümet kurumlarından uygun buldukları adları alır ve kendilerine "Geçici Hükümet", "Toplumsal Kurtuluş Komitesi", "Belediye Meclisi", "Başkan", "Baş", "Muhafız Birliği Komutanı" gibi sıfatlar yakıştırırlar. Kimileriyse unvan seçimi konusunda fazla müşkülpesent davranmaz ve parlamento ya da Kent Sovyeti üyesi unvanlanyla yetinirler ve kendilerine yakışan trensellikle mecliste toplanırlar. Bylece, nlerindeki devrimin hedefini, sonuçlarını, kapsamını farklı farklı anlayan, sık sık ne sürüldüğü gibi ortak bir platformu paylaşmak şurada dursun, kişisel yarışma içinde bulunan en az on ayrı eğilimden bir yığın insanı toplanmış grürüz. Sonuçta, drt bir yandan bir araya gelmiş posibilistler , kolektivistler, radikaller, Jakobenler, blankistler hiç ara verilmeyen ve gitgide tansiyonu artan uzun toplantılar boyunca bir tartışmaya girmek zorunda kalırlar. Dürüst insanlarla, bir tek kendisinin buyruk verme durumunda olmasını düşleyen, aralarından çıktıkları kalabalıkları küçük gren çıkarcılar birbirlerine karışmışlardır. Birbirlerine tam aykırı grüşlerin sahibi olan bu insanlar bir araya gelip toplanırlar ve aralarında birlik oluşturabilmek, çoğunluk sesi diyebilecekleri bir ses çıkarabilmek için, birbirlerine sık sık gerici, despot, üçkağıtçı suçlamalarını da ynelterek, bitip tükenmek bilmeyen bir tartışmaya girişirler. Ciddi denilebilecek tek bir nlem üzerinde bile uzlaşmaya varabilmeleri olanaksızdır; beş paralık ayrıntılarla ilgili yle ateşli tartışmalara girer, ylesine kendilerinden geçerler ki, tumturaklı bildiriler yayınlamaktan başka hiçbir şey beceremez, kotaramazlar. Bu arada da kendilerini pek bir ciddiye alırlar; oysa hareketin asıl gücü onlardan uzakta, sokakta, yığınlar arasındadır ve hep orada kalacaktır. Bütün bunlar, tiyatroseverler için belki ilginç şeylerdir; ama kesinlikle devrim değildir. Buraya kadar daha hiçbir şey yapılmış değildir! Bu arada halk acı çekmektedir. Fabrikalarda makineler durmuş, atlyeler kapılarına kilit vurmuş, kapitalist kaçıp güvenlikli bir deliğe gizlenmiş... sipariş yok, ticaret yok. İşçi, evvelce almakta olduğu üç kuruşu da kaybetmiş, yaşamak için zorunlu ihtiyaç maddelerinin fiyatları durmadan yükseliyor... Ama byle yüce dnüm noktalarına gelindiğinde hep olduğu gibi kahramanca bir zveriyle bekliyor halk. "Üç aylık ücretimizi Cumhuriyete bağışlıyoruz!" Byle dediler Şubat 1848'de Parisli işçiler, Fransa'da cumhuriyet ilan edildiğinde. Aynı anda "halk temsilcileri" cici beyler ve geçici hükümetin cici üyeleri, -en küçük memura dek- düzenli olarak aylıklarını almaktaydılar. Halk acı içinde. Ama, yığınlara zgü çocuksu bir saflıkla, nderlerine duyduğu güvenle, inançla, onların yukarıda; kabinede, mecliste, Toplumsal Kurtuluş Komitesinde hızla işe koyulmalarını bekliyor. Ama "yukarda" halkın acıları dışında her şey düşünülüyor. 1793 yılında açlık, devrimin kaderini de tehdit edecek şekilde Fransa'yı pençeleri arasına aldığında; halkta artık bıçak kemiğe dayandığı bir sırada; gz kamaştırıcı tuvaletler içindeki saygıdeğer bayanlar, baylar gsterişli arabalarıyla Elise kırlarında keyif çatarken, Jakoben Kulübü'nde Robespiere müthiş bir inatçı tutum sergiliyordu. Niçin? Kendisinin İngiliz Anayasasına ilişkin anılarının tartışılması için! 1848 yılında sanayinin bütünüyle durmuş olmasından dolayı işçi bir dilim ekmekten yoksun otururken, Geçici Hükümet ve Mecliste, subayların emekli aylıklarıyla cezaevleri konusunda bitmez tükenmez bir ağız dalaşı yürütülüyor, şu kahredici işsizlik ortamında halkın nasıl yaşadığı kimsenin aklına gelmiyordu. Bin bir olumsuzluk ve Prusyalıların top ateşi altında doğan ve varlığını topu topu yetmiş gün sürdüren Paris Komünü'nün kınanacağı bir nokta varsa o da aç askerle zafer kazanılamayacağını, günde otuz su ile kuşatılmış Paris'te işçinin hem istihkam hatlarında çarpışıp, hem de ailesini geçindiremeyeceğini anlayamamış olmasıdır. Halk acı içinde kıvranıyor ve soruyor: "Ne yapmalı? Bu durumdan kurtulmak için nasıl etmeli?" III Bize kalırsa bu sorunun tek bir yanıtı var. Geçmişte taşıdığı etiket, bedensel ya da moral gücü, yetenekleri ve başka nitelikleri ne olursa olsun, herkesin yaşama hakkı olduğunu, toplumun, sahibi olduğu tüm geçim araçlarını herkes arasında blüştürmesi gerektiğini kabul etmek ve bunu yüksek sesle açıklamak gerekir. Evet, kabul etmek, açıkça ilan etmek ve buna uygun adımları atmak gerekir. Bir kez, halkın, devrimin daha ilk gününden, kendisi için yepyeni bir dnemin başladığını; bundan byle, yanı başında grkemli saraylar dururken kimsenin kprü altlarında gecelemeyeceğini; kentte ağzına kadar yiyecek maddeleriyle dolu dükkanlar dururken kimsenin aç kalmayacağını; yanı başında kürkçü dükkanları dururken kimsenin soğuktan titremeyeceğini anlamasını sağlamak gerekir. Varsın artık her şey herkesin olsun! Varsın artık tarih en nihayet, halka grevleri konusunda vaazlar veren değil, onun gereksinimleri konusunda kaygılanan, çabalayan hiç değilse tek bir devrim grsün! Ama ynergelerle olmaz bu iş. Ancak halkın işin içine girmesi, yaşam için gerekli her şeye doğrudan egemen olmasıyla olur; bu, biricik bilimsel davranış biçimidir, halk kitlelerinin gerçekten anlayabileceği, arzulayacağı biricik yoldur. Ayaklanan halk adına ekmek depolarına, giyim kuşam mağazalarına, evlere el koymak gerekir. Hiçbir şey boşa harcanmamalı, harcanan her şeyin yerine yenisinin konmasını sağlayacak bir rgütlenmeye gidilmeli. Kısacası, ihtiyaçların giderilmesi için gerekenlerin yapılmasından nce üretime başlanmalı, hemen, derhal başlanmalı bu işe, ama bu kez cici beyler, bayanlar için değil, tüm toplumun bugünü, yarını için, daha yüksek bir hayat düzeyine kavuşması için yapılmalı. 1848 yılında halkın kandırılması için kullanılan, bugün de kimilerinin aynı amaçla piyasaya sürmek istedikleri "çalışma hakkı" türünden ne anlama geldiği tam anlaşılmayan szlere karnımız tok bizim. Günümüzde artık uygulanabilir hale gelen herkes için refah şiarını, ne pahasına olursa olsun hayata geçirmek gerektiğini lafı dolandırmadan, korkmadan açıklamanın zamanı geldi. 1848'de işçiler çalışma hakkı talebinde bulunduklarında hükümet hemen ulusal atlyeler kurdu ve insanları günde iki frank karşılığında bu atlyelerde çalışmaya zorladı! İşçiler, emek rgütlenmesi talebini yükselttiklerindeyse, kendilerine şu karşılık verildi: "Az bekleyin dostlar, hükümetimiz bu işi gündemine almış bulunuyor; şimdilik şu iki frankı buyurun. Dinlen biraz, yaşamı boyunca hep çalışmış, çilekeş işçi!" Bu arada top namluları hedefe yneltilsin, askerler drt bir yandan kuşatma operasyonunu tamamlasınlar ve burjuvazi bin bir yntem kullanarak ustası olduğu bir işi gerçekleştirsin: İşçilerin rgütlülüğünü yerle bir etsin. Derken, aydınlık, pırıl pırıl bir gün kendilerine yneltilen şu buyruk: "Gidip Afrika'yı işgal edecek, smürgemiz yapacaksınız... Yoksa hepinizi kurşuna dizeriz, teresler!" Oysa işçilerin talebi refah hakkı olursa, sonuç bambaşka olacaktır. Çünkü bu taleple birlikte tüm toplumsal zenginliklere egemen olma haklarını; evleri ihtiyaç sahibi ailelere dağıtarak, çektikleri bunca açlıktan sonra tavanlarına kadar dolu yiyecek içecek depolarına el koyarak en nihayet refah denen şeyin ne olduğunu ucundan kıyısından ğreneceklerini dile getirmiş olacaklardır. Bylece, tüm zenginliklerin kendilerinin hakkı olduğunu, uzun yıllar boyunca yalnızca burjuvazinin erim alanında bulunan bilim ve sanatın yüksek hazlarıyla en nihayet tanışabileceklerini açıklamış olacaklardır. Refah haklarını yükseltmekle, işçiler -bu nokta çok daha nemli- aynı zamanda bu refahın neyin nesi bir şey olduğunu, bu refahın sağlanması için nelerin üretilmesi gerektiğini, hangi değersiz şeylerin üretiminden artık vazgeçilmesi gerektiğini belirleme haklarını da ilan etmiş olacaklardır. Refah hakkı demek, insanca yaşamak demektir... Çocuklarımızı bizim yetiştiğimiz -adına çalışma hakkı denilen, ancak yarının burjuvasınca ynetilen ve smürülen, uygulamadaysa hep ücretli klelik hakkı olarak kalan- koşullardan çok daha iyi koşullarda, bizim yetişme düzeyimizden çok daha yüksek bir düzeyde, toplumun eşit üyeleri olarak yetiştirmek demektir. Refah hakkı, toplumsal devrim demektir; çalışma hakkı ise, olsa olsa, endüstriye zincirlenmişlik demektir. İşçinin, insanlığın ortak mirasındaki hakkını istemesinin, bu hakka sahip olmasının zamanı çoktan gelmiştir. anarsistherif tarafından 16/Şub/14 20:35 tarihinde düzenlenmiştir =)