Yaşadıklarım karşısında o kadar ağladım ki anne gülmeyi unuttum. Buğulu bir cama umudu çizen bir çocuk gibi gülmeyi çizdim beynime gün gelicek gülicem anne. Bunu da öğreneceğim!.

Büyürüz..

Tıpkı hayallerimizde oyuncaklarımız gibidir renk renk her birisi için savaşmaya hazır cepheye çıkarız onları kurmamızı engelleyenlerle dövüşür kimi zaman kan kaybı az olur bu durum bizi hayalimizin etken maddesine sıkı sıkı bağlar hayalimizin şekli dğeişir yine başlarız peşinden koşturmaya, şayet kan kaybı değilde ölümle sonuçlanmışsa onu öldüren bu sefer komşunun kıskanç çocuğu değil hayllerime kıyamaz dediklerinizdir oyuncağı elinden alınmış çocuk gibi hayallerimizi öldürene kızarız küseriz onu affetmeyiz ve hiç bir hayal bir önceki hayalin yerini doldurupta aynı tadı vermez veremez hayallerimiz aynı şekillerde tek bir suretle karşımızda olur ayrı suretlerle farklı hayaller farklı şekillerle yapıştırılıp kırılan parçaları tamir edilmeye çalışan oyuncağımıza dönüşür ne yazıkki ilk sureti gibi temiz ve masum olmaz..

oyuncaklarımız vardı çocukken renk renk ve her birisi bizim için o kadar değerlidirki dünyamız onlardan ibarettir. Onlarla birlikte uyuruz, yemek yemek bile onlarla bilikte olur ve bir gün gelir üzerine titrediğiniz oyuncağınız ya komşunun kıskanç çocuğunun elinde kırılır yada oyuncak bizim hayylerimizi bile üstelenmez o kadar çok anlamlar yüklemişizdir ki kendisi kırılır..

ögretmen25 hayaller olmasa insan yaşayamaz değil mi!!! güzel hikaye... hayatta her zaman küçük umutlar olsun ki insan yaşama sevinci ile dolsun...:)

Gülmekgülebilmek.

Bazı insanlar vardır eşyalarını kaybeder, bazıları kişiliklerini ve bazıları da hayallerini kaybeder anne. Her zaman derdin ya sen "Hayallerin olsun kurmaktan korkmadığın. Onlarla doğdunonlarla yaşa ve onlarla öl. Hayallerin bir dünya olsun senin için bu dünyada bir sen ol başkası etkilemesin seni. Hayal kurarak yaşamayı senden öğrendim. Sen hep hayal kuruyordun anne. Kim bilir belki bu sayede daha iyi düşünüyor daha iyi yorumluyordun bazı olayları hayal dünyamı seninle büyüttüm anne senin her söylediğin söz etkiliyordu beni bu küçük dünyamda büyük bir uydu oluyordu. Oyuncaklarm kadar değerliydi hayallerim. Oyuncaklarımla oynuyorhayallerimle yaşıyordum. Bir gereksinimbir ihtiyaçtı benim için. Bir insan su içmeden yaşayamaz değil mi?Bende hayal kurmadan yaşayamıyordum. Hiç kimse gelip sormuyordu bana hayallerin ne?Ne olmak istiyorsun?Hayallerim değil anne hayalim.

"... Ama bazen zordur karar vermek. Küçük bir çocuksundur. Renkli misketlerin olsun istersin. Annen sana oyuncakçıdan renkli misketler seçmeni ister. Sen bir avuç renkli misket alırsın, ama orada bir de almak istediğin bir başka oyuncak ilişiverir gözüne. Onu da istersin. Hayır der annen. Birinden birini seçmek zorunda kalırsın. Misketlerinle oyuncakçıdan çıkarken, aklın öteki oyuncakta kalır, seçtiklerin elinde, vazgeçtiklerin geride kalır. Aklın da? ertelersin düşünü? misketlerinle oynarken bile aklında vazgeçmek zorunda kaldığın o oyuncak vardır. Bu yüzden zordur? "alıntı..