AYAKLARINIZA PRANGA OLUR.

İnsanın üzerinde yüktür nefret bununla yasamazsınız.

Bunun gibi hikayeler çok maalesef ülkemizde. Bir çok insan yaşamıştır böyle haksızlıkları. Hele ki kız çocuklarına yapılan haksızlıkları hiç kabullenemiyorum. Bende yaşadım buna benzer şeyler.

Yalnız değilsin kardeşim bunun gibi babalar malesef hala var.. Benim de çocukluğum hemen hemen sizinle aynı geçti, ilkokulda yardımla okudum liseyi yardımla okudum aç yattığımız günler çok oldu hep başkalarının eskileriyle büyüdük.. Babam yeter ki içki alabilsin kumar oynayabilsin diye.. Gözümüzün önünde içkisinin yanına mezeler etler pişerdi annem bize gizli saklı birer lokma ayırır verirdi.. Anadolu lisesi sınavları olmuştu ona başvurmadım parasızlıktan, üniversite sınavını kazandım gitmedim, çünkü artık ele boyun bükmek istemedim.. Açıktan hem okudum hem çalıştım.. Şimdi 29 yaşındayım memurluk için çabalıyorum.. Uzun lafın kısası unutulmuyor, öfke dinmiyor.. Sana hak veriyorum, kötülüğünü istemem ama benden uzak olsun yeter diyorum..

Kimse yaptığının yanlış olduğunu düşünmez sonuçta.

Affetmek, insanı hafifletir.

star_01 çok güzel yorum yapmış. sizin huzur bulmanız için affetmeyi başarmanız lazım. affetmek ve psikoloji yazın internete bununla ilgili pek çok yazı var. okursanız size çok faydası olacağını düşünüyorum.

yapılan kul hakkıdır bana göre ve Allah kul hakkını affetmez kulum affetmezse ben hiç affetmem der sizde affetmeyin ahireti cehennem olsun çünkü zaman geri alınamaz ve sizler en güzel yıllarınızı zamanlarınızı kaybetmişsiniz bunun bir bedeli olmalıdır o bedeli siz değil yaşatanlar ödemelidir hatta bana kalsa tatar ramazanın dediği meşhur laf gibi bu dünyanın hesabı ahirete kalmamalı da neyse...

Bir bayan olarak ben de yaşadım zamanında bu sorunları... Babaannem, dedem, annemin eltileri, amcalarım, amca çocuklarım hep bir arada kalıyorduk ki benim erkek kardeşim yoktu amcamın erkek çocukları vardı ne kadar önemli dimi erkek olması!!! Bir kere o yönden 1-0 başlamıştık hayata hani erkek değiliz ya, hani erkek çocukları yok yaa annemlerin.. Çok kavga edilirdi, çok küfürler, laf vurmalar havada gezerdi. Babam el bebek gül bebek büyümüş hele 7 yıldan sonra beklenen çocuk olunca haaaa bir de erkek olunca, vur, kır, döv, her şeyin en iyisini ye falan filan... Böle büyüyen bir çocuk maalesef hiçbir şeyin kıymetini anlamayarak büyümüş, karısı olmuş dediği olmayınca vurmuş kırmış, yemek beğenmemiş vurmuş, kırmış, dayak atmalar, babaanneme babamın çok düşkün olması , babaannemin dediğinin geç yapılmasıyla evde kavga, gürültü, dövüşmeler... her şeyin ortak olmasının verdiği kavgalar, dövüşler... Babamın kızları var diye herşeyi sizin g... koycam deyip satarım olur biter zamanı gelince diyerek evde yapılan dövüşler... Milletin erkek çocuğu yok diye yaptığı dedikodular... Babamın başını alıp gitmesi bir dönem... Ben ve kardeşlerimin milletin verdiği yardımlarla büyümemiz, öğretmenlerimin verdiği paralarla bir aylık ev alışverişi ve ekmek parası yapmamız... Babamın hep okuyup da napcaklar el oğlu yiycek mantığıyla büyümemiz, para istemeye korkmamız, kış günlerinde yakacak bulamamak, evin buz gibi olması, ince kumaş pantolonlarla okula gitmek, evin çatısının akması gibi bir sürü şey... Bunların izleri kapandı mı tabiki hayır ama diyorum Rabbim ii ki bu yokluğu görmüşüm, yaşamışım ki küçük şeylerden mutlu olabiliyorum, montu olmayan bir çocuk gördüğümde yardım edebiliyorum, paylaşmayı biliyorum gibi iyi yönlerini düşünüyorum. Babamın sözleri aklımdan çıktı mı hayırrr ama o da öle büyümüş ve doğal olarak evlatlarına da onu yaptı, onun hamuruna katılan şeyleri o da bize katmaya çalıştı ama çok şükür annemin ve bizim dualarımızla çok değişti. Babaannem annemin elinden su içerek vefat etti. Son olarak affetmek Allah'a mahsus bırakalım geçmişte kalsın...

Ben her şeyi geçmişte bıraktım, babam çok ama çok değişti, bir dediğimizi iki etmiyor şimdi ama ben yine de yakınlaşıp sohbet edemem, her şeyde çok çekiniyorum ve korkuyorum, Rabbim herşeye rağmen yokluklarını vermesin

Ben yine arar sorarım sonuçta hakları var az yada çok üzerimizde.

Uzak olsun en iyisi bence.

O yüzden sizin nefretiniz size hiç bir şey kazandırmaz. Aksine kaybettirir.

Asla affedemem bende unutamıyorum bu olanları bir kız çocuğu olarak en çok ihtiyaç duyduğum şey güven veren dağ gibi bir babam olmasıydı ama olmadı herkesin anne babası mükemmel olamıyor malesef..

Arkadaşlar ben 25 yaşındayım. Şuan İstanbul'da bir işyerinde çalışıyorum. Burada tek başıma kalıyorum. Ailem Amasya'da yaşıyor. Benim çocukluğum hep babaannemden nefretle geçti. Dolaylı olarak da babama da çok kızıyordum o yaşlarda. Çünkü babaannem bizimle yaşıyordu ve sürekli anneme kötü sözler söylüyor, dövüyor ve yalanlarla babamı annemin üzerine salıyordu. Babamda ona inanarak az dövmedi annemi. O ortamda çocuk psikolojisini siz düşünün. Şuan düşündükçe bile içim tuhaf oluyor. Sonra biz bu şekilde bi yaşa kadar geldik. Ben ortaokulu bitikten sonra liseye gidecekken kayıtların son gününde bir akrabamız geldi eve ve benim için sağlık meslek lisesine yazılmamı tavsiye etti. Babamla bir baba-oğul konuşmamızın en iyi anlardan birini yaşadım o gün. Babam beni karşısına alıp sordu istermisin dedi. Benim hayalim doktor olmaktı. Buda ona yakın olduğundan isterim dedim. Ancak okul evde ön 50 km uzakta bir ilçedeydi. Yatılı kalmam gerekiyordu. Onu da kabul ettim ve evden ilk kez ayrıldım. Bir daha da hiç eve ait olmadım desem doğrudur. Babam benim yıllık 500 tl olan yurt parasını taksitlerle ödedi. Hafta sonları bana 20-30 tl verirdi. Son yılımda ise masraflarımı uzaktan akrabamız olan amcam karşıladı. Sonra üniversiteyi kazandım ama babam beni gönderemeyeceğini söyler gibiydi. Sürekli ona buna dert yanmaya başladı. Amcam yetişti yine yardıma ve yurt hariç bütün okul masraflarımı o karşıladı üniversite boyunca. Ancak ben orada çektiğim rezilliği asla unutamam. Babam parayı ödemediğinden Yurttan atılmakla tehdit edildim. Elimde valizle beni kapıda beklettiler. Bir sonraki yıl başka yurda geçtim ben ama hala borcumuz duruyordu eski yurda. Okula gittiğimde yurt müdürü beni çağırdı ve tatil zamanı babamı aradığını ve onun kendisine küfür ettiğini söyledi. Yanında diğer çalışanların da olduğunu söyledi. Bana arkadaşlarımın yanında ağzına geleni sayarak, "buraya nice insanlar geldi geçti ben 2 yıl nice insanları idare ettim seni mi edemiyeceğim, ama baban telefonlara bakmıyor üstüne bide küfür ediyor ben ona ne yaptım para isteyemem suç mu? Denetlemeye gelseler ne göstereceğim? Baban beni arasa abi bu ay sadece 50 tl gönderebiliyorum şunu da böyle yapalım dese ben hayır demem ama ne arıyor nede telefonları açıyor. Üstüne küfür ediyor" dedi. Ben babamı savunamadım çünkü yapmıştır biliyordum huyunu. Orada içime taş gibi oturdu. Sonra babama sorduğumda bana ne olmuş küfür etmişsek dedi. Ben durumu anlattım birşey söylemedi. Babamdan ne kitap parası ne de başka bir para doğru düzgün alamadım. Yurtta ki arkadaşlarım benim için aralarında para bile toplamayı düşündüklerini duydum. Çünkü haftalarca aynı elbiseyi giyiyordum. Bu çok gurur korucuydu. Benimle arkadaş olanların geneli bana acıyordu. Konuşurken bile bu şekilde konuşuyor ve davranıyorlardı. Ben sürekli babama küfür ediyordum. Çünkü babam bir 100 tl bile gönderemez mi diyordum. Babam hayatı boyunca hiç çalışmamış, geçimini günlük bağ bahçe işiyle sağlayan biri. Eskiden elinde olan mal ve eşyaların artık çoğu yok. Çünkü hepsini sattı. Babam hazır parayı seviyor. Hiçbir yatırım vs bir düşüncesi yok. Ben üniversiteyi bitirip geldiğimde sanki çok uğraşmış gibi bana artık senin okul hayatın bitti şimdi kardeşinde sıra dedi. Nitekim kardeşim kazanamadı ve bi daha da hiç girmedi sınava. İşe girip çalıştı ve parayı götürüp babama verdi. Bende açıktan okulu okumaya devam ettim ve yalnızca kendim için çalışıyorum hala. Şuan babam, annemle birlikte o büyüdüğüm evden ayrıldılar ve hiç bilmediğim alakamızın olmadığı bir köye gittiler. İlk balta köy bekçisi olacam dedi sigortam olacak dedi ama hiçbiri olmadı. Orda hala eskisi gibi bağ bahçe işine devam ediyor. Tek fark eskiden kendi bağı bahçesinde çalışırken şimdi elin bağını bahçesine bakıyor ve kaldığı ev kendisinin değil muhtarın. Adam ben ölene kadar kal dedi ama bir gün çık artık da diyebilir. Bu zaman kadar yaptığı tek iyi şey TOKİ'den bir ev almak oldu ama orayı da satmanın derdinde. Kızkardeşim ise şuan evli ve bir çocuğu var. Birkaç yıl önce babamın bana ettiği laflara değdi mi sormak lazım. Babam ben üniversiteden geldiğimde kızkardeşimin kavga ettiğim için beni evden kovmuştu. Babam beni karda kılta 2 km km yerden almazken, onu 20 km den almaya giderdi. Kızına çok düşkündü. Annemi bile karşısında ezdirir onu kollardı. Evlendikten sonra bize dönmeye başladı. Ben kimse evde yalnız kaldıkça bütün bu olanları düşünüyorum. Bana göre beni babam okutmadı. Ama düşününce liseye kadar bana destek oldu ve oralara kadar getirdi. Hakkını yiyemem. Üniversitede iken çok yanlışları oldu. Benim okulu bitirmem mucize gibiydi zaten. Benim kızdığım biz neden her zaman başkasına muhtaçtık? Neden istediğimiz hiçbirşeyi alamadık? Ben çocukken neden bakkaldan çikolata şeker gibi şeyleri çaldım? Çünkü hep aklım onlarda kalırdı gidip geldikçe. Babamın verdiği para yetmiyordu. Babam 55 yaşında neden hala emekli değil? Olması için en az 10 yıl çalışması gerekli. Biz bir araba almak için neden başka şeyleri sattık hep? biz biryere para ödenecekse neden onun bunun kapısına gidip para istedik? Babam neden babaannemin gazına gelip o kadını dövdü? Bunun hesabını kim verecek? Bir insan kendisini hiç mi sorgulamaz? Bunca zamanda ne yaptı babam? Ne kazandı ne kaybetti hiç mi düşünmez? Ben bütün bunlara kızıyorum ve babamdan nefret ediyorum. Beni ve ailemizi bu durumlara getirdiği için. Ama basende diyorum ki hepsi cahillikten. Yine de ona kızgınlığım geçmiyor. Babama biley olsa muhtar evden çıkın döşese annem nerede kalacak? Ne yiyip ne içecek o kadın? Böyle adamın arkasından Fatiha mı okunur küfür mü edilir? Ben düşünmeden duramıyorum. Kafayı yiyecek gibi oluyorum. Bir psikoloğa bile gitmeyi düşünüyorum. Sizce ben babama haksızlık mı yapıyorum okul konusunda Yada diğer konularda?

Nefret etmedim asla. Nefretle yaşanmaz.

Hatta hayata küstüğüm yaşamak istemediğim zamanlar da oldu.

Cahillikten olsa gerek diye düşünürüm. Demek ki doğru bildiği oymuş yoksa insan kendi evladına bunu yapar mı.

Bence bu sartlar altında bile temiz kalabilmek herhangi bir kötü yola tevessül etmemek en büyük kazanımımız olsa gerek.

Amin en azından sizin ki değişmiş.. Bizimki de onca yıl dayak eziyetinden sonra felç geçirdi en azından artık annem rahat.. :(

Onlara sorsan bizim için neler yapmışlardır neler.

Ben kendimi onların yerine koyarım ben olsam ne yapardım diye.