sen her başlığa "?" işareti koyansın değil mi?

o zaman bir soru işreti de benden sana hediye olsun...

Bir zamanlar, ayrıldığımda dünya başıma yıkılır sandığım annem, geçen yaz gittiğimde sözü bir yerlerden dolaştırıp ayrılığa, hasretliğe getirdi. O yarı ümmi, o gönül zengini kadın, bütün filozofları ve şairleri kıskandıracak dokunaklı bir söz söyledi: ?Birbirimizi görmeden yaşlanıyoruz oğlum.? Çarpıldım, sarsıldım... Kurşun gibi saplandı içime. Boğazıma bir şey düğümlendi, yutkunamadım. O da ben de biliriz ki, bunları konuşmaya yüreğimiz dayanmaz. Yalnızca susar ve için için ağlarız. Fakat bu seferki başkaydı. Ömrüm boyunca unutamayacağım, her hatırlayışımda içime kor gibi düşecek bir cümleydi bu. Artık, üstüne ne söylense boş. Yazık ki yılda ancak bir kez görebiliyoruz birbirimizi. Hayat, istemesek de ayırıyor bizi ve kavuşmaya gücümüz yetmiyor. Haklısın anne, ?birbirimizi görmeden yaşlanıyoruz?. Baksana, sen altmışına geldin, ben 38ime...

Şimdi o çocuğu her hatırlayışımda, tatlı bir utangaçlıkla gülüyor, o tadına doyulmaz günlerin duyguları içinde kayboluyorum. O çocuk büyüdü, biraz zor da olsa evinden, annesinden ayrılıp okula, okullara gitti. Hayal bile etmediği şehirler gördü. Evlendi, askerliğini yaptı, bir oğlu oldu. İmrendiği ağabeylerinin, amcalarının tecrübelerinden geçti. Çocukça korkularının yersiz olduğunu gördü bir bir. Sonra dönüp bir de baktı ki çocukluğunun kahramanları olan yetişkinler ihtiyarlamış, saçları ağarmış. Artık imrenilecek yanları kalmamış. Hayat, böyle bir şey olmalıydı... 38 yaşın ucu gözükünce?Yaşlanıyoruz galiba...? dedim, henüz yirmilerin başında olan bir genç dostuma. ?Üzülmeyin.? dedi. ?Yaşlanıyorum, diyenler asla yaşlanmaz. ?Ben kendimi genç hissediyorum?, diyenlerdir asıl yaşlananlar...? Gençlik ve yaşlılık üstüne ne çok, ne bilgece sözler söylenmiştir. Galiba içlerinde en doğrusu, ?Gençlik, insanın başına hayatta bir kere gelir.? , ?Gençliğimizin rüyalarından ayrılmayız.? Yaşlılığın faziletlerini anlatan sözleri düşünmek içinse henüz çok erken. Benim gibi 37sine dayananların yapacağı, yılların geçişini adamakıllı yavaşlatmak olur bundan sonra. Gençliğin rüyalarını uzatabildiği kadar uzatmak...

Şimdi ne yapmalı? Otuz?ların son kavşağını adam akıllı, tadına vara vara yaşamalı. ?Yaşamı önemsemek? dedikleri, böyle bir şey olmalı. Ara yaşları pek düşünme gereği duymayız; ben de duymadım. Ama şu?on? yıllar öyle değil, pek kolay atlatılmıyor. Yirmiyi önemsemeyiz hiç, güle oynaya geçiririz. Otuzda biraz durup sendeleriz. Bunun bir de kırkı, ellisi, altmışı var, Allah izin verirse... Galiba ömür geçip gidiyor. 38 yaşın şakaya gelir yanı yok... Şimdiye kadar hep ileriye bakıyorduk; geçmişle işimiz yoktu. Ama artık, bir şeyler yitirmiş de arıyor, çıkıp gelecek bir şeyleri bekliyor gibi dönüp dönüp geriye bakmanın zamanı geliyor. Hatıralar defterini daha sık açacağız bundan sonra.

Küçücük bir çocuktum ve etrafımdaki yetişkin akrabalarıma, tanıdıklarıma bakar imrenirdim. Onların yerinde olmak için sabırsızlanırdım. Korkularım vardı. Sünnet olmaktan korkardım mesela. Okula, askere gitmek için evden ayrılmaktan ödüm kopardı. Bir de nasıl anlatsam, evleneceğim günden korkardım. O zamanlar, bir adet vardı. Gelin at üstünde getirilir ve damat, gelini attan kucaklayarak indirir, sonra yine kucağında, merdivenleri çıkararak odaya kadar götürürdü. Çocuk aklımla, ben de bir gün evlenirsem gelini kucaklayıp attan nasıl indireceğimi, o uzun merdivenlerden nasıl çıkaracağımı düşünür, dertlenirdim. Bu gülünç korku, uzun yıllar, aklım erene kadar yiyip bitirdi beni. İşte bu yüzden okulunu bitirmiş, askerliğini yapmış, evlenip o körolası kaygıları atmış akrabalarıma gıpta eder, bir an önce onlar gibi dertsiz, tasasız bir genç adam olmak isterdim.

Bir gün 38 yaşıma gelip dayanacağım hiç aklıma gelmezdi.