doğru aslında

ama yapılacak br şey olsa yok işte yaşamay mecbursun kendinden cok daha kötü insanların halini düşün dün nette bir resim gördüm ağladım aç bir yavrucak ve yanında yiyecekle geçen bir adam vardı çocuk ardından emekliyordu belli ki hali yok yürümeye ama aklı torbadaki yiyecekte son bir gayretle peşinden emekleyerek de olsa sesini duyurmaya çalışıyordu sanki :(

"ben gidiyorum artık bu şehirden al istanbul senin olsun..."

aslında haklısınnn ama işte...

Bi arkadaşımız bile yoksa mahallenin bakkalı, fırıncısı ile bile bazen can bağı kurulabilir, yanılıyo muyum?

Evet diyoruz ya bizi o şehre bağlayan bi sebep yoksa daha bi çekilmez olur diye, peki başlayıcı sebep illa orda kan bağımız olan biri midir? Hiç mi can bağı kurduğumuz kimse yok?

öyle bi durumda insanın yapabileceği en güzel sey ne bılıyor musun tıpkı benım yaptıgım gıbı alıp bavulunu kımsenın olmadıgı bı yere gıtmek zor ama daha katlanılabılır en azından...

bazen gitmeler hayatında yapabileceğin en güzel şey oluor..

otobuse bin onlar direk giriyor zaten

Gören gözlerle bakmalıyız ki baktığımıza, güzelliğini görelim öyle değil mi?

insanın sevdikleri yanında olmadıktan sonra hele de o şehirde yapayalnız ise hangi şehirde olursa olsun o şehir hep darmadağın hep yapmacık hep üzgündür zaten...

Mezun olduğumda bir yıl aradan sonra orda iş bulup gittim, orda çalıştığım 1 yıl orayı iyice tanıyıp sevmemi sağladı :) şimdi bulduğum her fırsatta gitmek istiyorum Sakarya'ya... Mümkün olsa da şimdi Sapanca sahil kıyısında çay içip yarın da Poyrazlar göl kıyısında arkadaşlarımla piknik yapıp bisiklete binebilsem :)

bencede :)

sanırım en iyisi çekip gitmek

Şimdi yaşadığım şehir Ankara ve burayı hep sevdim, seviyorum ve seveceğim :) içindeyken kıymetini bilmeyi öğrendim

Hülya güzel konuştun be

Tavsiye ederim ;)

doğru sanırım haklısın

evet katre

ankara :)

öyle boş ki anlatamam hiçbirşeyin önemi yok insan dşarı çıkmak bile istemiyor hep yalnızlıga sarılmak kaderımız işte napalımm..

sevdiğin insanların olmadığı bir şehir her ne olursa olsun çok yavan kalır, hep birşeyler eksiktir, hep birşeyler yarımdır.. Hiçbir şey o boşluğu dolduramaz..

hepimiz zaman zaman yaşıyoruz bazen bir kaptırıyouz ki tüm günüm o düşüncelerle geçiyor sanki tüm dünya başıma yıkılmış gibi diyorum ki ben ne yapıyorum

Ben Sakarya'da öğrencilik günlerimde aynen tarif ettiğim gibiydim, ama şimdi adeta 2. memleketim oldu orası benim

aslında yaşadığımız şehrin kıymetini bilmemiz lazım hele de yaşıyorsak orda, bir şekilde sevmeliyiz her ne olursa olsun..

Bazen içindeyken o şehrin kıymeti hiç bilinmez, nefret ederek yaşarsın her gününü...

hadi bu insanların yanına birde bizim derdimizi koy bak ne olacak

insan yalnız kalınca içindekiler bi destan oluyor da ipekli kurdela anlatmaya kelimeler yetmiyo işte..

zaten kendimi başkalarıyla kıyaslamam biliyorum ki çok zor durumda olan insanlar var... derdi veren dermanı da verir şükür ki... kendi kriterlerimizle kendimizce kendimizi değerlendiriyoruz işte..

Hele de seni bağlayan şeyler zorunluluklarsa işte o zaman hiç çekilmez olur o şehirde hayat...