hocam önemli olan uygulanabilirlik okulların çoğunun spor salonu hatta futbol voleybol vb. topu dahi yok öğrencilerden para toplayıp okula top alınıyor nerde kaldı öğleden sonra herkes sanat yapsın spor yapsın hatta derse girecek öğretmeni olmayan okullar var önce temel problemleri çözmek lazım sonra süsleme yapılır

"Hayatta en hakiki mürşid ; ilimdir, fendir.." ATATÜRK

Son 10-12 senedir eğitim-öğretim sistemimiz esaslıca alabora edildi.. Her iki-üç senede bir sistem değişikliklerine gidildi. Dünyanın en gerisindeki Araplara bile özendik. Tahribat büyüktür. Eğitim-öğretim başarı durumumuz zayıfladı. O yüzden de, dershaneler kanalıyla "Fen Lisesi, Kolej ve Anadolu Liseleri" ne umutlar bağlandı.

sevgili hocam yeni eğitim sistemi altyapı, ciddi düzenlemeler ve maddi kaynak gerektirir. şunu da belirtmek isterim ki finlandiya eğitim modeli sportif ve sanatsal faaliyetlere ciddi önem veriyor ve bunun için yatırım yapıyor. ülkemiz ise tablete vereceği parayı spor malzemeleri almakta kullansaydı çok daha iyi olurdu. ülkemizin yeterince maddi gücü var ve bu tür eksiklikleri gidermek aslında çok kolay. spor ve sanat yetenekle ilgili dersler. düşünün bi kere müzikte yetenekli öğrenci müzik kursuna gitcek (haftada 4-5 saat) ve 1 sene sonunda iyi düzeyde enstrüman çalabilcek bence bu harika bişey. izlediğim bi haberde bi çingene mahallesinde olan okulun müzik öğretmeni öğrencilere darbuka dersi vererek okula devamsızlık yapan öğrencilere okulu sevdirmişti.

2- Disiplin yönetmeliği değişmeli, öğretmen kukla olmaktan çıkarılmalıdır

Almanya ve Japonya' daki gerçek eğitim sistemi yerine, Finlandiya' daki eğitim sistemini esas alırsak, "lay-lay-lom" türündeki bir eğitim sistemini kabullenmiş oluruz.. Bu durum, Türkiye'nin içinde bulunduğu coğrafik ve tarihsel, etnik, bilimsel, ekonomik, siyasi ve askeri şartlara hiç uygun düşmez.

Bence de Fin modeli Türkiye'ye uygundur.

Bu arada Sven Göran Ericksson boştaysa Milli Eğitim Bakanı yapalım onu:D

Gelişmek, kalkınmak zorunda olan bir ülkeyiz. Sorunlarımız çok ve çeşitli..

slm arkadaşlar. finlandiya eğitim başarısında dünyada 1. sırada. uzun zamandır araştırma yapıyorum konu hakkında. acaba ülkemizde benzer bir sistem uygulanabir mi? bu konuda sizde fikirlerinizi paylaşırsanız sevinirim.

Okuldaki kültür derslerinin sabahtan öğlene kadar olduğu, öğrencilerin resim müzik beden eğitimi gibi yetenek gerektiren derslerden bir tanesini seçerek öğleden sonra ve haftada 4-5 saat uygulama yapılmasının eğitim kalitesini ve öğrenci başarısını artıracağı kanısındayım. Böylece öğrencilerin özgürce seçmiş olduğu alanda uzmanlaşması da sağlanmış olacaktır.

4- Meslek ortaokulları uygulaması ve yapısalcılığı getirilmeli

Gördüğüm ve bildiğim kadarıyla, Ankara ve İstanbul, İzmir Bursa'daki varlıklı ve eğitimli, kültürlü, eğitime önem veren ailleler; çocuklarını 3 yaşına gelince kolejlerin kreş ve anaokullarına veriyorlar. Sonuçta 3-6 nci yaşlarda okuma-yazma, sayılar ve aritmetik işlemler, yabancı dil, oyun, resim, müzik eğitimi aldırıyorlar. Daha sonra da, çocuklara kolejlerde ilköğretim kazandırırken, bir yandan da çocuklarını en iddialı dershanelere gönderiyorlar. Çocukları hızlı bir yarışın içine sokarak, hayallerindeki Fen Liseleri ile Anadolu Liselerini kazandırmaya çalışıyorlar. Çocuklar, Cumartesi-Pazar günlerinde dershane eğitimi alıyorlar.

Okulumdaki 5. ve 6. sınıf öğrencilerinin (11-12 yaş) birçok derste zorlandığını ve dersten başka hiçbir şeye zaman ayıramadıklarını görüyorum. Bazı ders konuları gerçekten çok ağır ve oyun, spor vs için hiç zamanları yok. Çünkü dersleri saat 16.00 da bitiyor. Ayrıca çocuklar hiçbir alanda uzmanlaşamıyorlar. Öğrencilerin yetenekli olduğu alanda uzmanlaşması resim müzik beden eğitimi gibi derslerin seçmeli, kurs niteliğinde ve haftada 4-5 saate çıkarılması ile mümkündür. Okullar öğleden sonraları sanatsal, sportif, el becerisi, halk oyunları vs kurslarının verildiği bir gençlik merkezine dönüşmelidir.

Okullarda, öğrencilerle elele tutuşup şarkılar söyleyecek durumumuz yok!

Üniversite sınavına 2.000.000'a yakın kişi giriyor ama bunlardan ancak 50.000 - 60.000 kadarı dershane katkısıyla iyi üniversitelere girebiliyor.

Bir yolunu bulup çocuklara okulu sevdirmemiz gerekiyor. En çalışkan ve akıllı uslu öğrenciler bile okulları sıcak bulmuyor, ödevler, sınavlar içinde boğuluyorsa ve tembeller zaten umursamıyorsa o zaman okullarda sorun olduğunu düşünmek normal. Günde 7 saat, bazen 8 saat sınıflara tıktığımız öğrencilerin okul ve eğitim-öğretime bakışlarının sağlıklı olmasını beklemek zor. Aradan sıyrılıp kendini kurtaranlar tabii ki oluyor ama çoğunluk yine de bu sistemden fayda görmüyor. Çözüm ne peki? Çözümü karar vericiler görmüyor mu, duymuyor mu? Bilse duysa ne olur ki, önemli olan bunu çözme kararlılığında olmak.

Bizde üniversite eğitimi alanlar % 10-12 civarında.. Şeriat uygulayan islam ülkelerinde bu oran % 1 dir.. Avrupa ülkelerinde ise, bu oran % 50-90 arasındadır. Aramızda, Kaf Dağları kadar fark var ve çok gerideyiz.

Tüm okullarımız, eğitim-öğretim alanında milli seferberlik havasında ve gerçek anlamda "Fen Lisesi-Kolej-Anadolu Lisesi" seviyesinde olmalıdır.

1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda, başlangıç noktamız işte bu söz olmuş ve bunu ilke edinmek, benimsemek zorunda kalmıştık.

Türkiye açısından; çocuklar için söylenen "Uyusun da büyüsün ninni / Tıpış, tıpış yürüsün, ninni!.." devri hiç düşünülemez.. Ulus olarak; "hızlı, hırslı, iddialı eğitim-öğretim" hedefinde ve çağında olmalıyız.

<i>Çözüm :</i> 1- Sınıfta kalma yönetmeliği değişmelidir

Özenilen Finlandiya sistemi bize uymaz. Onlar komşularıyla barışık bir ülke.. Komşuları barışsever.. Ama bizim komşularımız öyle değil.. Çevremizde, Rusya, Gürcistan, Ermenistan, İran, Irak, Suriye, Güney Kıbrıs, Yunanistan, Bulgaristan gibi bed, hasım devletler var. Çevremizde huzur yok!.. Ortadoğu derseniz, tam kaynayan kazan.. O ülkeler ya isyan halindeler ya da işgal edilmiş durumdalar. Kimisi de, yarı sömürge halindedir.

Şu bir gerçek ki, eğitim sistemimizde okul ve eğitim altyapısı ciddi manada bir çöküntü yaşamaktadır. Bu durumu; eğitim yazarlarından, okutmanlara, öğrencilerden siyasi cenaha kadar hemen her kesim, öyle yada böyle 'zımmen kabül ediyor. Peki sorunlar açık ve net iken, çözüm yolları bu kadar uzakta mı gerçekten? Neden bir takım çözümler üretmek için sorunun ne olduğunu detaylamak gerekiyor... Bu zaman kaybından başka bir şey değil. Sorundan çok, sorunun kaynağı, oluşum noktası ve sebebleri ele alınırsa bir miskal yol alınamaz mı? Alınması gerekmiyor mu.. Alınabilmesi?.. İşte burada senaryo kopuyor, fakat film devam ediyor... Senaryo bizde başından mutlu sona bağlanmak istenmiştir hep... Çünkü bu "mutlu soncu" anlayış daima önümüze konan bir kara çalı esasen... Eğitim uzmanları ve otoriteler yalnızca filmi görüyor, ancak senaryoyu göremedikçe de yenilik ve değişimlerin sorunları artırmasına yol açmış oluyorlar... Mutlu son hevesi bil-fiil sürüyor... Renk illüzyonları, filmin rayihaları bu filmi seyrettiriyor ancak sadece seyrettiriyor ve hep daha çok konuşulmasını sağlamaya endeksliyor.., Çünkü daha çok konuşulanın ise, daima atılımlar ve yenilenmeden kaynak aldığına yorulmakta... Siyaset de nitekim bu filme benzer değil mi? Az şeyle çoğu anlatabilmek, ve çok olanı aşılamak sureti ile azı unutturabilmek... Filmi seyrederken senaryodan kopulması bir amaçtır malesef.. Çünkü Türk insanı olarak arabeski yaşamsal sahada olgu görmeye devam eden bir milletiz... Çünkü sorunun kaynağını değil, kendini benimsemiş bir kurgudayız, bu yönde argumanları el üstünde tutan bir milletiz... Mutlu sonu konuşmak 5 dk dahi sürmezken, sorunu hissetmeye çalışmak yada trajik sonu konuşmak hep daha öncüldür. Bu huyumuz her alanda bir handikap çıkarmamıza; sorun olmayanları soruna dönüştürmenin yanında, gerçek sorunların elden kaçırılmasına yol açmamış mıdır?.. Eğitimden ekonomiye, siyasetten, rençberin ekim ve hasadına kadar birçok sorun konuşulur hatta sorun yoksa da bulunur olanlar envahir yollardan çözüm yoluna taşınır, her türlüsü ama... fikri manevralar ortaya konur ancak bir de bakılır ki; o kimse 'don kişot' ilan edilir. O kimse Mr No ilan edilmek istenir. İşte noksan olan 'ivme budur, aslolan budur... Biz de don kişotlara prim verilmez... Co-pilot bir alaylamadır... Aslında Don kişot cidden büyük bir başarımın sembolüdür... Sürrealizm aşılar size, ve bir anda gerçeğe yani senaryo ve senariste çeviri yönünüzü... Don kişotun co-pilotluğu, ne zaman ki 'Servantes senaryo yazamamaya başlar, ölmüştür, işte o vakit ortaya çıkar, O vakit film unutulur ve senaryo nun önemi devreye girer... Çünkü don kişot görevini yapmıştır esasında. Çünkü sorun kendinden büyük de olsa savaş açabilmiştir... Sorunla yüzleşmenin sembolü olabilmiştir böylece... Bizim eğitim anlayışımız ise malesef yalnızca o yel değirmenini uzaktan seyretmekle geçiyor... Değirmen öğütüyor,, öğütüyor,, habire öğütüyor fakat, mahsulün altına bir 'elek konulması hiç kimsenin aklına gelmiyor... Hatta bir gün o rüzgar kesildiğinde, değirmene su çekilmesinin gereğine, ekip ruhuna engel olunuyor... Mahsulün altına bir 'elek konulmasını akledenlerinse, nakline izin verilmiyor... Onlar değirmenin kefetmiş don kişotlar oluveriyor.. Halbuki değirmen aslında her şey demek, "diploma fabrikası demek değil" Ürün temiz pak, çıkamıyor,, gün be gün mahsül zaiyata uğruyor... Olan güzel ülkemizin yarınlarına ve eğitim kuşağına oluyor...

Bu arada; "bir alanda branşlaşma, yetenek ve sanatsal eğitimlerinin ön plana çıkarılması için de düzenlemeler yapılabilir" görüşünüzü gayet yerinde bulmakla beraber, bu türden eğitim atılımı konusunda geç kalındığı bile söylenebilir sayın hocam. Bakalım rehberlik hakkındaki düşünceleriniz de aynı yapısal ve değişimsel boyutta olabilecek mi, merak etmediğim söylenemez. Alının diye değildir Bunu samimiyetle ileteyim Görüşleriniz aynı boyutta olsa da, olmasa da

2. Devlet İlköğretim Okullarının SBS' lerdeki başarı oranı % 23..

4- En önemli madde bunları yapacak bir 'don kişot bulunabilmelidir.

Yine de destekliyorum.

Umudumuz olan Anadolu Liselerinin ortaokul ve lise seviyesinde olan 7 yıllık eğitim sisteminin 1999 yılında atılarak, 4 yıllık bir eğitime dönüştürülmesinin zararı çok büyük oldu.

Kesinlikle ben de katılıyorum. Her yönden çok daha verimli olur.

saygılar, sevgiler gelsin.

Fiziki şartlar düzelmeden hiç bir işe yaramaz bu. Önce uygun alanlarda eğitim kampüsleri inşa edilmelidir. İkincisi de okul öncesi eğitim 3 yaşında başlamalı ve çocuğu hayata ve ilkokula hazırlar nitelikte olmalıdır.

1. Kolej İlköğretim Okullarının SBS' lerdeki başarı oranı % 77,

tek düze ve içi boş okullarda 7 saat bir cezaevine benziyor. öğrenciler azılı mahkum, öğretmen ise gardiyan. başka bir açıklaması yok. finlandiyada 4 saat ama okul dışında da mutlaka etkinlikler vardır.

Sayın hocam, oldukça güzel ve değişimi esas alan, öne getiren bilgiler ışığında konu başlığı açmışsınız fakat birileri pembe panjuru dahi takılan fildişi kulede otururken, sahaya inmeye ayak direrken tüm öğrenci geneline getirilmek istenen rehber etkinlikleri ve danışma faaaliyetlerinden huzursuz iken, Allah aşkına siz bu dedğinizin olacağına inanıyor musunuz? Bunu söylerken başkalarının yaptığı gibi iki yüzlü davranarak şevk-inizi kırmak istemem gibi absürd bir yancılığa girmiyorum. Elbette bu dediklerinizn olmasına tarafız, yanlış anlaşılmasın fakat birde zincirin paslı ve kopmaya yüz tutmuş halakasının onarılması gerekmez mi? Bu arada başlığınız güzel ve fiinlandiya modeli ise pisa ve oecd verilerinin birincisi. Buna aynı ülkenin rehberlik sistemi de dahildir. İlgili bir konu linki vereceğim ; http://forum.memurlar.net/konu/1960524/ Sevgiler.

1939-1945 yıllarındaki İkinci Dünya Savaşı'nda yakılıp, yıkılan Almanya ve Japonya' nın 1950 yılından başlayarak giriştiği eğitim-öğretim sistemini aynen örnek almamız lazımdır.. Alman ve Japon mucizeleri böyle doğmuştu.

M. Eğitim Bakanlığı istatistikleri böyle söylüyor.

Başta Matematik ve Fen olmak üzere, bilim ve teknik, teknoloji alanında hızla ilerlemek zorunadayız.. 1919-1922 yıllarında zorlu "Kurtuluş Savaşı" vermiş olan bir ülkeyiz. Bu Cumhuriyet kurulduğunda, her işe "sıfır" noktasından başlamak zorunda kalmıştık.

3- Okul rehberlik ve danışmanlıkları amacına uygun hale taşınmalıdır.

Türkiye' nin gevşek ve yumuşak eğitime ihtiyacı yoktur. Keşke, olsaydı ama bunun Türkiye' ye faidesi olmaz. Finlandiya' daki eğitimli ve kültürlü ailelerin, fertlerin, çocukların gevşek ve yumuşak eğitime gereksinimi vardır ama bizim değil!.. O noktaya gelmiş değiliz. Kalkınmak ve ilerlemek zorundayız. Dertlerimiz çok ve çeşitlidir. Daha, "tam demokratik, sosyal bir hukuk devleti" bile olamadık.. Ne yazık ki, hala sancılar içinde ve sıkıntı çekiyoruz.