Ahmet?i Anlamak ve kartal uçuşu

Dersler başlayalı birkaç haftayı bulmuştu. Ahmet, hiç devamsızlık yapmıyordu. Tüm dersleri pür dikkat takip ediyor, anlattıklarımı ilgiyle izliyordu. Yaptığım hiçbir yönlendirmede sıkılganlık göstermiyordu. Daha birkaç ses vermiştim ki, Ahmet akranlarını geride bırakacak bir hızla okumaya geçmişti bile. Birkaç hafta sonra seri biçimde okumaya başlamıştı. Ahmet?e bakınca bu küçük değerli tohuma iyi bakmam gerektiğini hissediyor, bu tohumdan filizlenecek ağacın büyük gölgesini ve vereceği meyvelerin verimliliğini hayal ediyordum. Kelebek sessizliğinde yanıma gelir, yazısını bana gösterirdi. Okuduğu kitabı getirir: ?Öğretmenim bitirdim!? derdi. Bu özel tohum, bilgi toprağını kitaplarla suluyor, yazdıklarıyla çapalıyordu. Gelişmesi doğru adımlarla ilerliyordu anlayacağınız. Ahmet?in bu akıl almaz başarısı, beni tarifsiz bir biçimde sevindiriyor, onunla ilgili ciddi ümitler beslememe neden oluyordu. Bir yandan altmış kişilik sınıfla ilgilenirken, bir yandan da Ahmet?le özel olarak ilgilenmeye çalışıyordum. Bu, çok zor oluyordu; ama bazen kimileri için fedakarlığın hayati önem arz ettiğini biliyordum.

Çok güzel konu ve kıssa olmuş. Ancak her iş "Ahmet i anlamakla çözülmemiş.. Çözülmemiş çünkü, Ahmet kendini aştığında kendi anlamak zorunda oldukarını, vakt-i zamanda verilen emeğin, çekilen çilelerin, yaşanmışlıklar ve zorlukların getirisini Gönül ister ki;

Kendi vatanına atfetsin.

Yoksa kendini geliştirmek için dış ülkelere gitmesi gayet ilkeli, fakat verime ve meyveye dönüştüğü böyle güzel ve bilimsel bir yaşantı sahasınıKendi vatanına adaması daha etik olurdu, daha hoş dururdu. Güzel başlamış ancak amaca riayetten kopmuş bir hikaye ile karşılaştım. Yine de paylaşım sahibine tşkler.

Birinci sınıftaki tohum; büyük bir çınara dönüşmüş, gölgesi memleketinin sınırlarını çoktan aşmıştı. Geçenlerde ziyaretime geldi. Ahmet, hala gözümde o sessiz, o narin çocuktu sanki. Ahmet?i o zor günlerde anladığım için bugün kendimi mutlu şanslı addediyorum.

O yıl çok yorucu geçmişti. Okulun son günlerine gelmiştik. Hiç unutmuyorum, haziranın ikinci haftasında bir pazartesi günüydü. Yaşadığımız bölgenin sıcaklığı?çöl sıcakları? olarak tanımlanıyor ve sınıf adeta bir fırına dönüyordu. Öğrencilerin yüzleri sıcaktan pancar gibi kızarmıştı. Ter kokusu tüm sınıfı sarmış ve çekilmez bir hal almıştı. Öğrencilerin hali, ağır çekimde hareket edilen bir film sahnesini anımsatıyordu. Okumaya geçmemiş öğrenci de kalmamıştı; ama yine de seri okuma hususunda biraz daha çalışmamız gerekiyordu. Ahmet kitap üstüne kitap okuyor, ona kitap yetiştirmede zorlanıyordum. Tüm bunlar yaşanırken kapı çalındı. Okul müdürüyle beraber şişman, hafif sarışın, mavi gözlü, sert bakışlı, yaşı altmışı geçkin, elinde çantasıyla tanımadığım biri sınıfa girdi. Müdür, misafirimizin müfettiş olduğunu söyledi ve sınıftan ayrıldı. Çocukların gelen misafire karşı uyanan merakları, sıcağın da bastırmasıyla çabuk sönmüştü. Müfettiş, öğrencilere ders kitabından tek tek parça okutuyordu. Sıra Ahmet?e gelmişti. Ben de müfettişten birkaç adım geride olanları izliyordum. Müfettiş, biraz sert ve yüksek sesle: ?Oku!? dedi. Beklenmedik bu ses tonu kelebek narinliğindeki Ahmet?i ürkütmeye yetmişti. Bildiğini unutmuştu yavrucak. Kilitlenmiş gibi dili tutulan Ahmet?e müfettiş kızgın bir sesle: ?Okusana!? diye üsteledi. Ahmet ter içinde kalmıştı. Kekelemeye başladı. Bu narin kelebeğe zarar gelir korkusuyla duruma müdahale etmem gerektiğini düşündüm: ?Hocam, çocuk heyecanlanmış, korkmuş. Bu çocuk okulun ilk günlerinden itibaren okumaya geçmiş, yirmiden fazla kitap okumuştur efendim.? dedim. ?Hayır!? dedi. ?Bu çocuk okumayı bilmiyor. Bana ne anlatıyorsun hocam? diye de payladı beni. Israr ettim, ne dedimse beni dinlemedi. Müfettişi ikna edemedim. Elindeki çizelgeye Ahmet?in okuma yazmayı henüz öğrenemediğine dair not düşmüştü. İçim kızgın bir demirle dağlanmış gibi yanmıştı. Sanki okuma yazma bilmeyen benmişim de bu yüzden suçlanmışım gibi yüreğime bir yangın düşmüştü. Ahmet?e dair ümitlerimin ellerimden uçup gittiğini sandım bir an. Ahmet?e baktığımda, bir kör kuyunun dibinde imdat çığlıklarını duyar gibiydim. Titremesi devam ediyordu. Yüzündeki boncuk boncuk ter damlaları dudaklarını ıslatıyordu yavrucağın. Kendinde değildi. Alabildiğine sessizdi. Müfettiş sınıftan ayrılınca, Ahmet?in sırasına gittim, yanına oturdum. Yakın bir dost gibi şefkatle, sevgiyle elimi omzuna attım. ?Ahmet, bana bak!? dedim. Ciddi ve inanmış şekilde: ?Bu okulun en iyi öğrencisi sensin. Senin ne kadar güzel okuduğunu, yazdığını kimse benden daha iyi bilemez.? dedim. Gözleri dolmuş, ürkmüş, cesaretini ve özgüvenini yitirmiş durumdaydı. Bana yalvarır gibi: ?Öğretmenim, müfettiş amcanın sorduğu hiçbir soruya cevap veremedim.? diyordu. Ben de: ?Sen çok çalışkan, iyi bir çocuksun; ben bunu sana her zaman söylemiyor muyum? Seni çok iyi anlıyorum. Sen çok iyisin, bunu böyle bil, yeter.? dedim. O gün hayatımın en zor ve ıstıraplı günlerden biriydi. Narin kelebeğe bir şey olacak diye ödüm kopmuştu.

Yine aynı telaşla derse başladığımız bir gün sınıf kapısı çalındı, içeriye ilkokul yıllarında aynı sınıfta okuduğumuz arkadaşım Şerif girdi. Şerif?in yanında elini sıkı sıkıya tutmuş, siyah önlüğünü giymiş, beyaz yakalığını takmış, sırtına çantasını almış bir çocuk vardı. Gülümseyerek: ?Bu çocuğu sana getirdim. Yer olsa da olmasa da alacaksın ha! Kurtuluşun yok.? dedi. Arkadaşımı kıramadım. Onu iki kişinin oturduğu ortalarda bir sıraya üçüncü kişi olarak oturttum. O an çocuğun yüzünde beliren masumiyet, duruşundaki saflık ve kelebek narinliği hala dün gibi aklımda.

Ahmetler Ahmetliğini kendilerine yaptığı sürece, dışarıdaki rahatı bulup memleketlerine fayda sağlamadıkları sürece, üniversitelerdeki saçma sapan pos bıyıklı dekanlar çoğalacaktır.

Geri dönsün de 5. sınıf bir üniversitede kırpma bıyıklı, bilmem ne tarikatından birinin dekan olduğu bir fakültede, saçma işlerle mi uğraşsın?

Ama hala ABD de yaşamaya devam ediyor!!!!. Bu Ahmet'ten iş çıkmaz. Tıpkı Fethullah gülen gibi. Hala ABD de... Vatan sevdası taşımayan kişilerden gerçek bir fayda gelmez. Ahmet'in Ahmetliği kendine...

Aradan yıllar geçti. Ahmet, üniversite sınavında Türkiye <a rel="nofollow" target="_blank" href="http://49. su/">49?uncusu oldu. Hacettepe İngilizce Tıp Fakültesine yerleşti. Bir yıl sonra da ABD?de Michigan Üniversitesine geçiş yaptı. <i>ODTÜ?de bilgisayar bölümünde öğretim üyesi oldu. Biyoloji ve tıp alanında devam etti. </i> Hala ABD?de çalışmalarına devam ediyor.

Ne yapsın?

Ahmet?ten her yıl yeni başarı haberleri alıyorum.

O yıl okutacağım birinci sınıfların mevcudu altmışa dayanmıştı. Dost ve tanıdıkların çocuklarının da gelmesiyle sayı gittikçe artmış, sınıf listesi bir hayli kabarmıştı. O yıl öğlen gurubuna dahil olduk. Bu yakıcı ve bunaltıcı sıcaklara talip olmak demekti. Güneşin yakıcı sıcaklığı öğleden sonra sınıfı çekilmez bir hale getiriyordu. Son derslere doğru yaklaştıkça, ders işleyecek enerjimiz de kalmıyordu.