( 2 Ay Sonra... )

- Canımı iste onu bile veririm.

- Anlatmaya çalıştığım şu Yasemin. belki buna hakkım yok. Bunu söylemeyi hak etmiyorum. Belki benimle dalga geçeceksin. Ama bu bir gerçek

Çoban Ali...

- Peki Ali sana bir şey diyeceğim.

- o da yok. bulamamışım, her gece düşümde görürüm ama daha kendimi görememişim.

Aşkın ile kavrulmuşam

- alo konuşsana

Senin için yeneceğim. >>

- Bilsen de faydası yok anam!

Bir kez sana bağlanmışam

- Olur ana

- kim var?

askta gurur yoktur dıyolar ama ask var mı kı :)

- pekala söyleyeyim gari

- Çobanım değil mi? sus Yasemin! Dedim ya hepsini bilirim ama gel de şu yüreğe anlat işte

- Berivanım türküsünü söyler misin?

- Yani

bence gururrr gurur olmazsa insan kişiliğini kaybediyo:( sen bikere sen olmaktan çıkıp karşındakinin kölesi oluyosun o ne derse o ben gelemem öle şeylere:D gurur her şeyden önce gelmeli bence:D

Çoban Ali bu istek karşısında utanıyordu. Ve söyleyecek cesareti bulamıyordu. Oysa o çevrenin en güzel en yanık sesli delikanlısıydı. Çoban Ali kendince bir şeyler düşünürken adamın kızı şöyle bir Çoban Ali?nin yüzüne bakmış ve sonra...

- Bak bu telefonum ve adresim. Ankara?ya gelirsen beni bul beklerim. Tamam mı?

vardı bir de kendisi. Köyün çobanlığını yapıyor ve iki lokma helal rızk için çalışıyordu. Babasını hiç görmemişti. Ağabeyi Ekrem?de yıllar önce köyden kaçıp gitmişti. Çoban Ali var gücüyle anasını memnun etmek için çabalıyor ve anasını hiç üzmüyordu. Koyunları önüne katmış ve güneş doğmadan çıkmıştı yola. Her gün aynı çayıra gelir koyunları derenin kenarına yatırdıktan sonra kendide derenin etrafına oturup akşamı ederdi. Yine böyle bir gündü. Anası Alinin bohçasına yiyeceklerini koymuş ve hayır dua ile oğlunu salmıştı. Ali bugün fikrini değiştirmişti. Koyunları derenin yukarı yamacına kasabaya doğru inen yola çıkardı ve kendide yolun kenarına durmuş gelip geçen arabalara bakıyordu.

- konuşalım bana dertlerini anlatırsın

- yok ana isyan etmiyorum ama bu sevda da içimi yakıyor.

Çoban Ali utana sıkıla kendine hafifçe çeki düzen verdikten sonra başını kaldırıp şöyle bir göğe bakmış sonra da...

- Ali bir şey isteyeceğim.

Geçen arabalardan biri de durmuş ve arabadakiler dışarı çıkarak çayırda koşturmaya başlamıştı. Sonra uzaktan gördüğü kadarıyla bir kız ve küçük bir çocuk koyunlara doğru gelmeye başlamıştı. Ali olan bitene sessizce bakarken Ali?nin köpeği Ateş oğlan havlayarak kızın ve çocuğun üzerine doğru koşuyordu. Ali de var gücüyle bağırmaya ve koşmaya başlamıştı. Kız ve çocuk kendilerine doğru koşan köpeği görünce donmuşlar hareket edemiyorlardı. Ateş oğlan iyice kıza ve çocuğa doğru yaklaşmıştı ama Ali Ateş oğlanın üzerine atladı ve müdahale etti. Kız bayılmıştı çocukta ağlıyordu. Sonra kızın annesi ve babası da koşup geldi. Ali Ateş oğlanı gönderdikten sonra tekrar başlarına gelmiş ve beklemeye başlamıştı ve kendini suçlu gibi hissediyordu.

- Ali sevilmek güzel ama

- şey haydi bizi kırma lütfen!

- oğul : o şehir kızı, sen!

Bir gün sana dönceğim

Çoban Ali boynunu bükmüş arkasını dönüp koyunların yanına gelmişti. Kendisine gelip konuşmaya şahit olan kız babasının hareketini doğru bulmadığından gidip Çobanla konuşmasını ve özür dilemesini istemişti. Babası da yaptığı hareketin yanlış olduğunu düşünmüş ve Çoban Alinin yanına doğru gelmişti.

- sağol emmi siz keyfinize bakın!

- ismin nedir bunu bile bilmiyorum

- Baban ne iş yapar?

- şey ben seninle konuşmak istiyorum

haklısın güzelbirgün çok güzel bi konuya parmak bastın:D

- Niye ki oğul kimdir necidir bu kız?

- Bilmem ben şehri, daha köye yeni gelmişim.

- Yine sus : gideceğim bana karşılık ver de demiyorum yalnız bil istedim. Bunun için geldim bu koca şehre. Şimdi gidiyorum. Bir daha seni rahatsız etmem karşına çıkmam gidiyorum ve bunu bil işte bunu benden duy : seni seviyorum...

- Ney oğul... bilmeliydim.

Adamcağızın gözleri dolu dolu olmuş kız da ağzı açık baka kalmıştı. Ali?nin yanık sesi dağı taşı inletiyor ve kuşlar sanki Ali? ye eşlik ediyordu. Sona Çoban Ali de boynunu bükmüş ve ağlamaya koyulmuştu. Adam ve kızı Çoban Ali?nin birden ağlamaya başlamış olmasına bir anlam verememişlerdi. Ali usulca ayağa kalkmış ve bir adama bir de kıza baktıktan sonra arkasına dönüp yürümeye başlamıştı. Baba-kız göz göze bakıştılar. Sonra kız da Ali?nin peşinden ayağa kalkarak yanına doğru yaklaştı.

- Adın ne evlat?

- doğru Ana ben bir çobanım

- Ana! ...

Çekine utana sofralarına gitti ve oturdu. Bir şeyler yiyip içtiler.

- Sağol anam eline kurban!

- Haydi haydi. Bir türkü söyle de şöyle çocukluk günlerimi yad edeyim.

- sen ağlıyorsun Ali

ask yok bunuda unutma:))

fılmlerde, sarkılarda ve de romanlarda var ask, gercek hayatta ben rastlayamadım:(

- Ankara?dayım da

Çoban Ali saat erken olduğu halde koyunlarını toplamış köyün yolunu tutmuştu. Kendi kendine : << bana ne oldu böyle? >> diye düşünüyordu. Koyunları ahıra almış ve eve çıkmıştı. Anası oğlunun erken gelmesine şaşırınca sormadan edemedi.

- he ağlıyom hep ağlarım.

- Babam sizlere ömür emmi, ben hiç görmedim.

- Bu türküyü söyle ne olur

- neyse evlat biz şurada piknik usulü bir şeyler yapacağız. Gel sende katıl!

- Oğlum garip oğlum, kara sevdalı oğlum

( 3 Ay Sonra... )

- Ali baksana bir

- hele sen git emmi ben bir ara uğrarım.

işte gurur.. rüşvetçiyi yakalasınlar diye..

- ben Ali, Çoban Ali

- evlat! kusura bakma. Bir anlık sinir işte

- ne yapayım ömür billah burada kalamam ya

- adım Yasemin Ali

maalesef hiçbiri.. Mantık diyorum ben :)

- peki emmi söz gelecem

- Buyur emmi emrin olur

- Hayırdır yada sen nerede olduğunu söyle ben gelip alayım Ali seni

- şey, alo, ben

- evet Ali ne konuşacaktın benimle?

gurur. sana katılıyorum sevinçli. bi kadın her zaman gururlu olmalı. yeri geldiğinde çekip gidebilmeli. değer veren o hale getirmez durumu.

- Ali! koyunları dereye indir emi

- Şey Ali

ve Çoban Ali kara sevdasını yüreğine hapsedip köyüne dönmüştü ya harıl harıl yanıyor dağa taşa her yana Yasemin diye haykırıyordu.

- Sus Yasemin ne söyleyeceğini biliyorum. Sus ne olur! Çoban olduğumu söyleme. Bilirim sen bu şehrin süslü güzelisin, bende dağların çobanıyım Ama inkar edemem, bu kanunu değiştiremem : seviyorum seni...

- yok emmi köylünün ben çobanlık yapıyorum.

- Yasemin ; ben bir çobanım. Köyümde dağ taş gezer türküler söyler koyunları güderim. yaşlı bir anam pirketten örülü iki oda bir evim var. Çoban Aliyim! ama insanım nihayetinde ve benimde yüreğim var hemi de öyle bir yüreğim var ki nicesine taş çıkarttırır ve kök söktürür.

merakkkkkk

ask bir yalandan ibarettir... o yüzden insan gururunu kaybetmesin hiç bir zaman.. yani gurur

- Yok; ha sen çok güzelsin

- Buraya gelir misin Ali? babamda sevinecek

- buyur içeride konuşalım

Bir doğum günü partisine gitmişti Yasemin ve radyoda güzel bir türkü çalıyordu. ? BERİVANIM? türküsü Yasemin? e çoban Ali yi hatırlatmıştı. Acaba Çoban Ali Yasemin? e ne söylemek istemişti. Bunu düşünüyordu. Dalıp gitmişti. Keşke Çoban Ali burada olsa da o söylese bu türküyü diye geçirdi içinden. Sonra Çoban Ali?nin ne işi var burada dedi kendine.

evde gurur.. babaya anneye gurur duyacakları evlat olmak için..

- yok

Bırakında insanlar ömürlerinde aşkı gurusuz yaşasınlar..

- Tamam, tamam sus haydi git işine.

B E R İ V A N I M! ...

Hiç aşık olmamaış biri olarak ilk etapta aşk derdim sanırım. ama baktımki benim ona göstermiş olduğum ilgiyi ve alakayı ben ondan görmüyorum, üstelemem sesimide çıkarmam habersizce çıkar giderim hayatından.. bir daha da dönmem bunun adıda gurur olur.

- Yok önemli değil ben bu yetimliğe alıştım.

- bende severim köy türkülerini

- Sus oğul! eğer bana da söylemezsen benimle de konuşmazsan diyeceğim yok.

- Yok... Ankara?ya hiç gider misin?

- Açlığın var mı oğul?

Aşireti töreleri

- hoş geldin Ali içeri buyur

100 kere aşık olsam yine de gururu tercih ederim

- Ali ama...

- Çobanların sesi güzel olur bende köyde büyüdüm, bilirim!

- Yok anam bir şey

- yo biz bu dağ başında sana misafiriz sende soframıza misafir olacaksın.

- şey ama

Berivanım! dağ çiçeğim

- konuşacak mısın?

Boynu bükük kalan yarim

- Emmi burası dağ başı! boş bırakacağım ki ayı kurt gelirse engel olsun.

Sevdan beni köz eyledi

- Yok ana bu günde erken gelesim tuttu.

- oğul senin ki kara sevda ; unut onu

- Ali! çıkına taze bazlama koydum he

Askerde gurur... vatan bize minnettar kalsın diye..

- a... Ali sen misin ne yapıyorsun?

Çoban Ali bir bir anasına her şeyi anlatmıştı. Anası da oğlunun bu haline üzülmüştü. Oğlunu Ankara?ya gönderse bile o şehir kızı oğlunun sevdasına karşılık vermezdi.

- bak mutlaka geleceksin söz mü?

- Anam! sevdalanmışım.

bende gurur ağır basıyor:)

- Bırak be ; iti böyle boş bırakırsan

Ey çoban Ali dedi kendi kendine hangi yüzle konuşacaksın ne söyleyeceksin? Sevdalı olduğunu söyleyebilecek misin? her şey üstüne devriliyordu sanki...

- emmi kusura bakmayınız, köpektir işte. Küçük hanımın koyunlara doğru yaklaştığını görünce ürktü.

- Bilmem ben

ask gurursuz olmaz:)))yoksa köle olursun:)))

Çoban Ali kara sevdaya tutulmuştu. Çayırda gördüğü o adamın kızını bir türlü aklından çıkaramıyor gece gündüz onun hayalini kuruyordu. Oğlunun bu hali anasını düşündürür olmuştu. Köylüde Alide ki bu değişikliğe bir anlam veremiyordu.

- Olur haydi Allah?a ısmarladık

Çoban Ali utangaçtı. Daha önce hiç böyle bir sofraya misafir olmamıştı.

- Gerçek olan şu : vuruldum Yasemin, aşka vuruldum, sevdaya vuruldum, sana vuruldum.

- ben ve annem babamda gelir birazdan haber verdim

- yok ana unutmak neyime, onu kalbime yazmışım.

- buyurun

- oğul kader bu

haklısın sanırım bu devirde aşk diye bişi yokkk:S

- Yok emmi

- Ali! ...

- yok derdim tasam yok

- Gerçek olan ney Ali?

- Şey özür dilerim.

- şey affedersiniz neden gidiyorsun?

- Yok ana biraz uzanacağım! ...

- Buyur emret!

- Sen çok güzelsin dedim. neyse kalın sağlıcakla ben gidiyom.

Aşireti töreleri yüreğime eken yarim!

- peki ben anneme haber vereyim

Berivanım türküsü dilinden düşmez olmuştu.

- Anlayamadım Ali bana ne anlatmaya çalışıyorsun?

- bir sevdiğin var galiba Ali!

- Oğlu? m Ali?m bir şey mi oldu?

- şey Yasemin!

- Ney

Çoban Ali ben gelirim diyerek telefonu kapattı. Düşünüyordu. Neden bu kadar yakın davranıyordu acaba. Yoksa dedi ama olmazdı. O varlık içinde birisiydi. Kendi de çulsuz bir aptaldı. Bir an kaçıp gitmek istedi ama... verilen adrese gitti kapıyı çaldı. ...

sakin bir parka gelmişlerdi. Ali ne söyleyeceğini ne anlatacağını bilemiyordu. Adeta dili tutulmuştu sanki ve susuyordu. Sonra : ,,,

- Ali emmi Çoban Ali derler.

- önemli değil emmi haklısınız korktunuz!

- hadi benim sefil oğlum Allah işini rast getirsin.

Çoban Ali?nin içinde ki bu sevda ateşi gün geçtikçe alevleniyordu. Ali şehre gidip o kızı bulmak istiyordu ama karşılık alamayacağını düşündüğünden yanıp tükeniyordu. Çobandı ama çobanların da yüreği vardı. Çaresizlik içindeydi. Diğer yandan şehir kızı de güncel hayatına devam ediyordu.

Ben kendimi unutmuşam

- Şey ya arayım dediydim de

<< Dağ başında bir gül gibi

- evlat koyunlar senin mi?

- neden susuyorsun Ali?

- Var oğul sende bir hal var

- oğul neyin var ; yemeden içmeden kesildin, hiç kimse ile konuşmazsın, derdin nedir söylemezsin, bak Anan seni düşünür senin bu haline yanar.

Çoban Ali 24 yaşında toy bir delikanlıydı. Askerliğini yapmıştı. Bir anası

... ... dağlar taşlar...

Çoban Ali bu sevdaya dayanamamış anasının rızasını alarak Ankara?nın yolunu tutmuştu. İlk akşam askerden bir arkadaşını arayarak ona misafir olmuştu. Sonra ahizeyi aldı eline ve Yaseminin numarasını çevirdi çevirmesine ama daha ismini bile bilmiyordu. Sonra hemen kapattı telefonu. Ne diyecekti, ne diyebilirdi? ... Fakat aradı. Telefonu açan oydu. Dili tutulmuştu. Konuşamıyor ağzını açmaya cesaret edemiyordu. Bir anlam veremiyordu bu haline.