Mesleğimin gerektirdiği fedakarlıkların farkındayım ve ömrümün belki de en güzel 6 yılını bu kutsal meslek uğrunda, unutulanlara umut olma yolunda feda ettim. Ve etmeye de devam ediyorum.

Şimdi soruyorum size : ÇOK MU FAZLA ŞEY İSTİYORUZ?

Bizlere her ne kadar, sürekli tatil yapan, haftada sadece 15 saat çalışan bir memur gözüyle bakılsa da biz yaptığımız işin, verdiğimiz emeğin, bu meslek uğrunda vazgeçtiklerimizin de farkındayız?

Hayal ettiğim meslek olan öğretmenliğe ; hiçbir cep telefonunun çekmediği, elektriğin haftanın 4 günü olmadığı, ulaşımın çok zor yapılabildiği, unutulan hatta insanlarının kendini unuttuğu bir köyde adım atmış, şu an da yine hemen hemen aynı şartları taşıyan memleketin bir başka unutulmuş köyünde kendisini bu kutsal mesleğe adamış bir öğretmenim.

AŞAĞIDAKİ MEKTUBU İSTER KENDİNİZE GÖRE DEĞİŞTİREREK İSTERSENİZ AYNI ŞEKİLDE TÜM MİLLETVEKİLLERİ MAİL ADRESLERİNE GÖNDERELİM GEÇ KALMAYALIM ARKADAŞLAR.

Evet, biz memleketin her köşesinde görev yapmaya razı olmuş insanlarız. Evet bu mesleğe girerken bizi ne gibi zorlukların beklediğini de biliyorduk. Ama göstermiş olduğumuz bu rıza ve kabullenilmişlik bizi hayallerimizin peşinde koşmaya ve standart bir yaşam sürmeye hakkı olmayan insanlar yapmamalı. Yapmış olduğumuz fedakarlıkların, vermiş olduklarımızın karşılığında tek isteğimiz daha iyi bir hayat idame ettirebilmek?

Bir insan düşünün ki bulunduğu yerde olmasını dilediği tek şey elektrik olsun. Bir insan düşünün ki tek beklentisi yakınlarıyla, arkadaşlarıyla telefonda konuşabilmek olsun. Ve bir insan düşünün ki, tek hayali kendisini? başkalarının değil de kendisinin? istediği bir üniversitede yüksek lisans yaparak geliştirmek olsun?

Tüm bunların yanında, ben ilk atandığım günden bu yana hala hayallerini yaşatmış, geleceği hakkında hala umutları ve planları olan, sade ve sadece bir insan?ım.

Sn. Milletvekili?m