Derdimiz kişiler değil sitem ve insandır. İnsan yaşarsa sistem de yaşayacaktır.

arkadaşlar Abbas Güçlü'ye yazılmış bir mektup bence çok güzel kaleme alınmış. en azından benim hislerime de tercuman olmuş.

Saygılarımla.

Her ay -yazılı zamanları özellikle- en az günlük mesai dışında 3 saatini yazılı sorusu hazırlama ve okumaya ayıran öğretmenlerdir. Öğrencilere nasıl farklı test, çalışma kağıdı hazırlarım deyip internet sitelerinde dolaşan, bunları hazırlayıp değerlendiren öğretmenlerdir. İsteyen, öğretmen dökümanlarının paylaşıldığı farklı sitelerdeki 20000-30000'lere varan öğretmen üyelere bakıp anlayabilir. Öğretmen derse geç kalamaz, kalmaz demiyorum bakın, kalamaz. Çünkü öğrenciler asla rahat durmaz ve kesin sorun çıkar, yani öğretmenin geç kalma gibi bir lüksü yoktur. Bütün bunları ancak bu mesleğin içindeki öğretmenler layıkıyla görebilir.

Mükemmel bir yazı.

Sitenizde "Bakan Dinçer: Öğretmenleri Çok Seviyorum" başlık haberle ilgili daha detaylı bilgi vereceğinizi belirtmişsiniz. Ancak başlığı görünce ah, keşke demedim desem yalan olur. Bakan Bey'in iyi niyetle uygulamaya çalıştığı faaliyetlere kimsenin bir şey demeyeceği apaçık, hele ki öğretmenler gibi ülke adına entelektüel birikimi ortalamanın üzerinde olan bir kesimin Bakan Bey'in ufuk açıcı projelerine karşı çıkması söz konusu bile olamaz. Lakin, "üslubu beyan ayniyle insandır" darbı meselince de veciz bir şekilde ifade edildiği gibi sorun, Bakan Bey'in icraatlarına ortamı hazırlamadan, aceleci ve öğretmenleri tahkir edici cümleleri de icraatın başına koyarak uygulamaya çalışmasıdır.

9 yıllık öğretmenim, yukarıdaki olumsuzlukları sergileyen üç-beş öğretmene ancak rastladım. Yakından tanıdığım, gözlemleme imkanı bulduğum öğretmen sayısının yüzlerle ifade edilebileceği bir insan kitlesinde çok olağan bir durumdur bu. Genelde kendi görevlerini standart şekilde her öğretmen mutlaka yapar. Görevinin üstüne çıkıp aslında her gün gazetelere haber olması gereken öğretmen saysı ise inanın her 100 öğretmende en az 10 kişidir. Hiçbir meslekte bu oranda fedakarlık yapan, bazen iki-üç ay köyden şehre inemeyen, günlük 20-30 km yolu köy yollarında harcayan, kendi cebinden çalıştığı kuruma harcama yapan, öğrencilerine kalem, test vb. alan, öğrencisi başarılı olunca en azından bir çikolata ile ödüllendiren, gurbete giden öğrencisini bir kenara çekip yardımda bulunan meslek erbabı bulamazsınız. Öğretmenlerinki sessiz bir destandır, görebilene.

Bir insana 40 kişi deli derse deli olurmuş, denir. Öğretmene çalışmıyor, geç geliyor, tatil yapıp duruyor, kendini geliştirmiyor vb. derseniz alacağınız karşılık sadece tepki olacaktır. Bu şekilde hazır yüreğiyle bu işi yapan öğretmenleri de soğutup eğitimi iyice çıkmaza sokmuş olursunuz. Ayrıca yukarıdaki ithamlar kısmi olarak doğru da olabilir ama asla diğer mesleklerden yüksek oranda değil belki de azdır.

Hülasa-i kelam, buna rağmen kendi bakanı tarafından hakir görülmek öğretmen camiasını derinden üzmekte, araya buzlar değil buzdan dağlar örmektedir. Keşke öyle olmasa, keşke bizler de "Evet, Bakanımız bizi düşünüyor, sıkıntılı şeyler olsa da manevi desteği arkamızda." deyip yüksek motivasyonla işimize odaklanabilsek. Bakan Bey'in önündeki yapısal zorlukları biliyoruz ama bunun çözümü öğretmenlerin kalbini kırmak, satranç tahtasında öğretmeni piyon olarak tahayyül etmek asla değildir. Öğrencinin gönlünü fethetmeden bir öğretmen başarılı olamayacağını çok iyi bilir, öğrenmede ilk ilkelerden birisinin "öğrenmek istemeyene öğretemezsiniz" olduğunun her öğretmen farkındadır. O nedenle önce öğrencinin kalbine dokunmaya çalışır. Umarım icraatı elinde bulunduran Bakanlık makamı da bunun bilincindedir.

Sayın Abbas Güçlü,