bu dünyaya bir daha gelmeyecekmiş gibi yaşamak. geriye baktığında şunu da yapsaydım demeyecek kadar rahat bir insan olarak cevaplamak gerekirse sonuç ne olurdu?

bi bebeği kucağına alınca ne hissediyorsun?

bu yaptıklarından mutlu olabiliyormusun..

iç dünyana bakmak lazım dışa değil.

şayet bayan olsaydınız. sizde, şu aralar fazlasıyla gündemde olan "süper kadın sendromu" var derdim:)

minik olayalrdan mutlu olabiliyormusun.

insan tamahkardır hep bir adım ötesini ister durur elde ettikçe. bu süreç içinde de hayata ve hayatında ki kişileride yok saymaya kadar gider istediği yaşantıyı elde etmek adına. Bu da insanı bencilleştirir sorumsuz birey haline getirir.

akşam eve gelince için daralıyormu?

her hafta sinemaya tiyatroya giden, dans kurslarına giden, çevresine pozitif enerji dağıtan, klasik türk müziği koro çalışmalarına katılan kişiye anksiyete teşhisi konur mu?

yada yaşlı bir teyzeyi karşıdan karşıya geçirdiğinde.

Bunları kıstas olarak almamalısın tamam sosyalleşme olarak örneklendirdiklerin anksiyete teşhisi konulan kişileri genellersek büyük olasılık uzak kavram ve yaşayış biçimidir. Kaygıların ne yönde bunun üzerine gitmelisin..

bu saydıkların dış dünyayla alakalı.

sorumsuzluk olurdu

ne açıdan sorumsuzluk oluyor sizce

bunlar boş işler diye düşünüyorum..

özüne inelim özünde neler var..

sorumsuz bir şey olacağına katılmıyorum işin ilginç tarafı da bu zaten sorumluluklarından hiç birisini aksatmıyorsun işte farklı evde farklı dışarıda farklısın görevler de hiç bir aksama yok.

hislerinden bahset bize mesela.:)