- Oğul ne tuhaf adamsın sen be! Aynı dili konuşuyoruz. Ama ne diyorsun anlamıyorum.

- Adım... ama yanlışın var amca. Kanım deli değil, yalnız. Yani deli kanlı değilim.

Genç öldü, adam ölesiye ağladı?

- Boş ver. Mühim değil. Yaşamı anlar mısın sen?

İlk gördüğü kahvehaneye girdi. Sobaya koştu. Isındı. Görünüşü ve kendisi yaşlı olan bir adamın yanına oturdu. Bir iki kere göz göze geldikten sonra bakakaldı. Daldı gitti uzaklara. Belki de gençliği geldi aklına. Belki de ilk aşkı. Konuşmak istedi. Yapamadı. Sıkıldı, sıkıldılar. Sonra sordu yaşlı adam :

- Neymiş o ötesi amca?

Yaşayasıya ölmek!

- Yaşama hastalığı?

-Nasıl yani? Hastalığın var herhalde.

- Yok, hatırlamıyorum. Ben zaten ölmeden önceki zamanlarımı yaşıyorum amca.

- Normaldir, olabilir. Senin aklın kırk yıl geride, benim aklım nerede?

Güldü genç. Hem de ağlanacak haline. Sadece güldü. Ağlayamadı.

- Ne hastalığıymış oğul?

- Evet, evet. Doğru. Hastalık?

Adam tuhaf bir mahremiyetle baktı gencin yüzüne. Dediğini anlayamadı. Şaşırdı?

- Anlarım. Daha da ötesini düşünmem. Düşünmekte istemem zaten.

- Yok. Ne işim var ne gücüm. Öyle böyle değil. Gerçekten. Gücüm yok. Hayata dair ve her şeye dair.

- İşin gücün yok mu oğul?

Adam şaşkın. Adam ağlamaklı. Ağlamaklı bir şaşkınlık var yüzünde. Ve hüzün karışmış gözlerine. Soruyor kendi kendine?Bu mu neslin yenisi? diye.

İçinden?Nihayet? diyordu genç. Çünkü birinin bir yerden başlaması gerekiyordu.

Yürüdü. İçinden ölüm şarkıları söyledi. Koştu. Bu kez bağırarak söyledi şarkıları. Aldırmadı insanların tuhaf bakışlarına. Üşümedi şehrin kış kıyametliğinde. Durdu. Kalakaldı. Ne yaptığını anlayamadı. Unuttuğu her şey geri gelmişti belleğine. ?Depresyon? diyorlardı bu haline.

- Oğul hatırlar mısın doğduğun zamanları?

- Benim aklım geride ama bedenim doğru yerde. Yani burada olduğu yerde. Senin aklın nerede mi?

Hüzünlü bir kış gününde hüzün girmişti kahvehaneye. Ve ölümün soğukluğu vuruyordu insan yüzlerine. Kimse farkında değildi olanların. Şayet herkes acı çayların, demli sohbetlerin ve açık hayatların derdindeydi. Bir tek ihtiyar hüzünlenmişti. Ama o da, yaşama dair yeni bir şeyler öğrenmenin mutluluğunu yaşıyordu o hüznün arasında.

- İşe bak! ?Ben ölmek için ölüyorum. Sen yaşamak diye ölüyorsun? . dedi delikanlı.

- Genç senin dediklerini anlayamaz oldum.

Üşümeye başladı bir süre sonra. Bu kez ölümün yalnızlığından değil, ayazdan üşüyordu. Başını yukarıya kaldırdı. İnsanlar camlarından dışarıya bakıyorlardı. İçinden?Ne tuhaf dışarıda bir ben kalmışım bir de soğuk rüzgarlar. ? diye düşündü.

Sokağın yalnızlığında dolaştı bir süre. Kararmış gözleri ve bitmiş bir bedeni vardı. Uzun bir süreden sonra ilk kez hayal kurmaya çalıştı bugün. Yıkmak istedi kimsesizliğini, yapamadı. Silmek istedi kurumayan gözyaşını, silemedi. Sustu. Sokağın suskunluğuna ortak oldu bir süre. Her şeyi unuttu bir an için. Herkesi sildi belleğinden. Ve bütün yaşanmışlıkları unuttu. Ve bugünü, zamanın şimdi olanını da, geçmiş zamanları da, rivayetleri bile. Ama engel olamadı ölümlü düşüncelerine. Yaşamak istemiyordu, ölüme gidiyordu, biliyordu.

- Adın ne delikanlı?

- Hadi canım sen de? Bu lafları akılsız bir kafa söyleyebilir mi?

- Hı hı aklım. Aklım yok ki?

İhtiyar her şeyi anlamıştı. Hem de fazlasıyla. Sustu bir süre. Suskunluğu uzadı. Kendi gençliğini düşündü. Bir de karşısındaki gencin durumunu. Acıdı. Acınılacak hali vardı çünkü gencin. Gençse halini bile görmüyor, bilakis ölüyordu.

- Ölmek oğul. Yaşamın ötesi yaşamamaktır.