diğer arkadaşlara sınıf sınıf soruyorum acaba ben de mi sorun diye, ne acı ki herkes aynı şeyden şikayetçi..

Ne kadar çok okunmuş bir konu şaşırdım doğrusu.. Şaşkınlığımı yorum sayfasının "1" tane olduğunu görünce dolan gözlerimdeki buğu bastırdı.. ne garip değil mi? derslerimi hatırladım bir an; sınıfta olan öğrenci sayısına oranla fikir yürüten, yorum yapan ne kadar az öğrencim var!

öğrencilerim ders dışında her konu ile ilgileniyor ama derse başlayınca gözler ötelere dalıyor..

enfes bir paylaşım... teşekkürler Ali bey!

Sayın Kaplan'ın kalp gözü açıkmış galiba. 40 kişilik bir sınıfta ders anlatıyorsunuz ve sizi takip eden ancak 3-5 çift göz görebiliyorsunuz.

Tam isaetin yazdıklarını aynı dakikada yazdığımız için görmemişim.. Başlık editörün seçiminde olduğu için anasayfadan tıklanıp geliniyor ama yorum yapılmıyor..

-"Hocam, biz bir daha 27 Aralık'ı unutmayız" dediler... Yani, henüz özleri kaybolmamıştı.

başlık güzel olduğu için okunmuş bu kadar ama içerik süper.

Ancak lise sona geldiklerinde aynı hassasiyeti göstermeyeceklerini de biliyorum. Çünkü biraz sistemin çarpıkılığı, biraz bizlerin yanlışı, özlerinin de kaybolmasına zemin hazırlıyoruz malesef...

Kaplan'dan sonra aynı kürsünün hocası Akün, derste Atatürk'ün cenazesinin Dolmabahçeden alınıp Sarayburnu'na görürülmesi anlatırken arka sıralarda ders dinlemeyip konuşanları dışarı atmış ve sormuştu: "Arkadaşlarınız Türk mü?"

Sözün sahibi Prof. Dr. Mehmet Kaplan, edebiyatçıların yakından bildiği bir isim. Kaplan, üniversitede hocaydı ve 1985'te aramızdan ayrıldı. Henüz internetin, bilgisayarın olmadığı bir zamanda edebiyat öğrencilerinin dersteki meraklı gözlerini kaybetmesi veya kaybettiğini düşünmesi sözü daha anlamlı kılıyor. Acaba ders esnasında telefonla mesajlaşan, mesaj yazan veya okuyan öğrencileri görse ne derdi?

Gelelim başlığa; Bu sözü kim söylüyorsa kesinlikle katılıyorum. Özellikle son zamanlarda en çok kafamı yoran mesele.. İlgiyi toplayabilmek için daha başka ne yapabilirim, nasıl davranırsam verdiğim bilginin dikkat çekici ve kalıcı olmasını sağlayabilirim? Ben eğlenceli eğitimden yanayım. Her şeyden önce başlıca kullanılması gereken dramatizasyon tekniği. Sınıf bir tiyatro sahnesi biz ve öğrencile ise oyuncu olmalıyız. Eğer çocuğu oyuna dahil etmezsek bir süre sonra sergilediğimiz tek kişilik gösteriyi izlemekten sıkılacaktır. Bu nedenle tüm öğretmen arkadaşlara son zamanlarda sık sık ve hemen her bölgede düzenlenen dramatizasyon seminer ve kurslarına katılmalarını öneriyorum.

böyle güzellikler tarihin tozlu sayfalarında kalmasın ki yıllardır aç olan neslimiz bir kaç kırıntıyla nasiplensin..

FUZULİ BENİM SENİN GİBİ Bİ HOCAM OLSAYDI DERSE ZAMANINDA YAKINLAŞSAYDIM ŞİMDİ DAHA İYİ YERLERDEYDİM DEVAM ET SONUNA KADAR!!

Acaba gençliğimiz ideallerini mi kaybetti?

Bence de tam isabet sayın tam'isa'bet... Ama bu kadar çok okunmasında başlık sahibinin marifetini de takdir etmek gerek...

Önce gözleri kaybediş, sonra kulakları.. Bakıyor, ama görmüyor; duyuyor ama dinlemiyor..

Doğru aslında öğrencilerin gözünü kaybettiğimiz, çünkü o kadar çok şey var ki etrafta gözün kayabileceği, suçlayamiyorum onları. Biz yeter ki özlerini kaybettirmeyelim onlara, gözlerine tekrar istikamet kazandırabiliriz neticede.

Hocamızın güzel cümlesini hatırlatarak yeni ufuklara ışık tuttunuz editörüm teşekkürler..

dersi eğlenceli kılmak, okul hayatının öğrenci için hem keyifli geçmesi hem de kalıcı bilgiler edinmesi açısından önemli diye düşünüyorum. ben öğrenciyken dersi kitaptan anlatıp giden hocalarımdan hiç hoşlanmazdım. bazı öğretmenlerimiz dersi anlatırken gerçek hayattan da örnekler verirlerdi. özellikle de türkçe ve edebiyat hocalarımı çok severdim. dersle birlikte hep küçük hikayeler anlatırlardı. ders hiç bitmese derdim hep.

Ben bu konuda biraz daha şanslıyım sanırım. Ben sadece öğrencilerimin üçte birinin gözlerini kaybettim. Bundan kendime pay çıkarmayacağım tabii ki, nedeni bir köy okulunda çalışıyor olmamdan kaynaklanıyor. Devir ne kadar değişse de onlar okul dışındaki yaşamlarında da hala pek de hafif olmayan sorumluluklar altında oldukları için okulda da aynı şekilde sorumlu davranıyorlar ve de paylaşımlı ders işleyebiliyorum. Sırf yeter ki okuyup adam olsun diye her istediği anında hazır edilen kesimden değil yani öğrencilerim.

okuyalı beri aklımdan çıkmayan bir cümle.. uykularımı kaçıran, eski korkularımı depreştiren ve en samimi duygularla karşısına oturtup şu anda gözlerimi yaşlara boğarak beni ağlatan bir cümle.." neden mi ağlıyorum keşke bu cümleyi kurabilecek bir öğretmenim olsaydı.. keşke bu cümleyi kurabilecek bir öğretmen olsaydım.. öğrencilerimin keşke dememesi için vakit üzerimizdeki toz bulutundan sıyrılmak vaktidir diye düşünüyorum..

muhım mesele..

"Öğrencilerimin gözlerini kaybettim.." sözü Mehmet Kaplan'a aittir. Ders anında hocanın kendisine çevrili, heyecanlı ve meraklı 30-40-50-... çift gözü artık göremeyişin ifadesidir bu.. Ders ortamına bu gözle bakalım mı biraz?

Gözler için güncelll...

Bence bu konu eğitim katagorisinde açılsa? daha iyi olurdu... sevgili editörüm.

Sevgili bensuben, Bu konu burda gayet güzel olmuş bence. Daha önce dediğim gibi burası tüm memurlar netin küçük birer yansıması.. Eminim eğitimci arkadaşlar bu başlık altında faydalı paylaşımlarda bulunacak.

bazen öyle şaklabanlıklar yapıyorum ki sınıfta ezberci sistemden gelmiş gençler bu hoca deli mi diye geçiriyorlardır içlerinden. ama olsun yeni bir gözde daha ışıltı görmek için deli denilmeye razıyım.:)))))

Önceki gün derlserde, 27 Aralık 1936'nın neyi hatırlattığını sordum lise birinci sınıflara. Üç-beş cevap gelse de tatmin edici bulmadığımdan ve o anki tepkiyle konuyu kapatarak derse devam edeceğimiz söyledim. Dün hepsinin elinde konu ile ilgili birer kağıt, dergi ya da broşür;