<i>Sen benimsin ben seninim...</i>

Yöresi: İç Anadolu

<i>Teşekkürler:) </i>

<i>Ela gözlüm ben bu elden gidersem</i>

<i> Yöresi: Konya</i>

<i>Ah yalan dünya...</i>

<i>Yalan dünya</i>

Urfalıyım Ezelden

Öncelikle bir türkü sever olarak başlığınızı görünce beğenilerimi belirtmek istiyorum. Türkü dinlemek ayrıcalıktır.

<i>Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar</i>

Yöresi: Şanlıurfa

<i> yöresi: Erzurum </i>

<i>Ahirim sensin...</i>

<i>İki keklik</i>

Özümüz, sözümüz Türkülerimiz..

kırmızı buğday türküsü yöresi Manisa

yöresi: Elazığ

Yöresi: Çarşamba/ Samsun

<i>Hafomun evi kaya başında</i>

<i>Hastane önünde incir ağacı</i>

Yöresi: Erzurum

<i> Meram bağları, Meram çayırları tanıktır, böylesi yiğit her anaya kısmet olmaz. İnadına mertti, inadına yiğit, inadına yağızdı. Konya nın valisi o yıl Meram da otururdu hep. Meram o zamanlar da en saygıdeğer yeriydi şehrin, Mevlevi dedeleri Meram daydı, çelebiler hepten Meram daydı. Ve Vali paşanın yaveri, genç yaveri Meram dan çok az inerdi Konya ya. Bütün oralar bu genç adamı, o da bütün oraları tanırdı, iyi tanırdı. Yaver, fesini sola doğru devirdi. Güz demiydi. Serindi ama o yanıyordu. Korkmuyordu. Oysa Kocamış bir gece yollara düşmüştü "Dutlu"dan Meram a doğru, akşam namazından sonra. Korkmuyordu. "Sırtıma sepken yağıyor." "Yanuben yorgun gelirim." demiş elin oğlu zamanında. Yaver işte bu hal idi. Konya severdi bu delikanlıyı; O da Konya yı. Ama Konya dan daha çok sevdiği bir şey bir kişi, bir hatun kişi vardı. Meram a ilk zamanlar sık gelirdi. Aslı Konaya lı değildi. Sevdiceği bir Mevlevi çelebisinin kızıydı. Düşünün, Allah etmesin dile düşerlerse ötesi yoktu bu işin. Allah etmesin dile düşerlerse, Musalla mezarlığında selviler hüzzam makamından bir şarkıyla başlayıverirlerdi. Allah etmesin, gençti. Konya nın delikanlısı zaten pek hayır okumuyordu adının üstüne. Allah etmesin. Ama yine de kotkmuyordu işte. Sevdiceği bir Mevlevi çelebisinin kızıydı. Gelirken- giderken bir şeyler olmuştu. Bir şeyler olmuştu çünkü. Loraslarından kalkan ebabil kuşları, kanatlarında "Günaydınlar" getirdilerdi bir gün. Ebabil kuşlarının gözleri kahverengiydi, sol ellerinin üstünde bir "Ben" vardı ebabil kuşlarının. Bu gece onunla buluşacaktı. İlk buluşmaları değildi bu şüphesiz. Ama Meram ın o ördekbaşı ve şili çayırları o "incecik" çayırları tanık olsun ki en mutlusuna gidiyordu buluşmalarının. Yaver fesini sol yana devirdi ve bıyıklarını burdu. Eli-ayağı yanıyor gibiydi. Kerpiç duvarı aşmıya çalıştı. Ceketi tozlandı, aldırmadı, hemen şöyle silkiverdi eliyle, ince çayırlar ayağına dolaştılar aldırmadı. Çelebi kızı, Zerdalinin altına vardı. Gözleri apaydınlıktı, kahverengiydi. Yaver yanına gelince, oturuverirdi çayırların üstüne. Yaver o cesaretsiz elleriyle çelebi kızın elini tutacak oldu, edemedi. Oturdu. Konya pul pul dirildi gözbebeklerine. Yalnız Konya değil dünyalar onundu. Anasını hatırladı, bir zaman sonra, memleketini hatırladı, sonra kalkıp gitmek istedi, niye istedi bilmem, gidemedi. Oturdu. Derken efendim sekiz iklimden ipil ipil bir batı rüzgarının seranadı başladı. Kız konuşuyordu. Çelebi kızı. Derken efendim, Dere tarafından bir bülbülü vurdular, ne hacetti, kız konuşuyordu, yaver öldü öldü dirildi. Konuştular. Kızın elleri yaverin ellerinde serindi. Uzun uzun konuştular. Aşktı bu dost. Sevgiydi. Ne Konya vardı önlerinde, ne zerdali ağaçları, Ne Meram, ne paşa, ne çayırlar ve ne de sekiz taraflarından sekiz kara binayla onları gözetleyen sekiz Konya uşağı. Derken efendim, yaver "Haydi hoşçakalasız" diyecekti, diyemedi. Derken efendim sekiz karabina sekiz kurşun kuştu yaverin suratına. Derken efendim, yaver "gidem" dedi, gidemedi. Önce sallandı sağ ayağının üzerinde üç kez. Sonra sa yanına devrildi. Kıpırdayamadı bile. Sekiz Konya delikanlısı için sanki bir şey olmamıştı. Dere yöresine doğru "Konyalı" yı çağıraraktan yürüdüler. Sabah yakındı. Çelebi kızı ölü sevgilinin üstüne eğildi. Öylece kaldı. Gün ışığında ölü yaveri ve çelebi kızını "incecik" çayırların üstünde buldular. Paşa, vali paşa, yaverin anasına yanık künyesini gönderdi yarıntesi günü. "İnce çayır biçilir mi Sular ayaz içilir mi Bana yardan vaz geç derler Yar tat lolur geçilir mi" Sonra arkasından, mezar taşı olsun garibin diye bu türküyü yakıverdiler. "İnce çayır biçilir mi?" Biçtiler bile. "Aman ben yandım, paşam ben yandım, Ellerin köyünde vuruldum kaldım."</i>

Mavi yelek mor düğme

<i>Eledim eledim</i>