Bu konuda aklıma gelen ilk örnek, sürekli Orta Doğu politikaları üzerine yorumlar yapan bir tarih

varmamın en büyük sebebi, 'Eğer Yunanistan'da doğsaydım o zaman da Türklerle mi

değil, bağcı dövmek olduğunu anlayamaz. Maruz bırakıldığı pek çok şeyi 'marifet yaptığı'

noktada, insan merkezli konuları eskilerin genellikle daha net bir şekilde ortaya koyduklarını

tuhaf bir

tezahür etmişti. Zaman zaman dörde ve hatta beşe çıkmakla birlikte, çekirdek itibariyle, okulun

savaşacaktım? Peki ya annesi ve babası farklı milletlerden olan bir insan hangi ülke için

Sonuç

hayata bakışlarının nasıl şekillendiğini tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Muhtemelen 5.

anlayamıyordum. Çünkü insan, hayatıyla ilgili pek çok şeyi sonradan alacağı kararlarla

öğretmenlerin tümüne bu kadar nefret duyması gerçekten ilginç...

ihtimalini göz önüne almalarına neden olacak küçük bir sebep dahi sunabilmiş değildim.

gizlemeye çalışsam da) hayatımı, örnekte verildiği ölçüde gereksiz bir tehlikeye atamayacak

çok daha temiz düşünceli ve hassas olabildiğini anlayabilmek için ise 'insan' olmak yeterli. Bu

2- Yurtdışına açılmak bu ulkenin şanı ve şöhretidir. Eğer kısıtlı maddi imkanlar içinde bir fırsat bulursanız mutlaka yurtdışına gidin. En azından çevre ülkelere gitmek bile kardır. Ayrıca öğretmenlere Yurtdışı Görevler, Eğitim Ateşeliği gibi imkanlar da var... Bu konuyu araştırın isterseniz..

İlkokul yılları dendiğinde ilk aklıma gelen şeylerin 'Selami', 'Tembeller Kümesi' ve 'Dayak'

kaset getirmek de yasaktı. Saçların bir parça olsun uzun olması yasaktı. Ama çok kısa olması da

çekinmedi. Düşmanla savaşırken en ön safta savaşanların öldüğünü arkadakiler görüyordu.

şeyleri öğrenemese bile, onun da duyguları olduğunu, hatta çoğu zaman diğer öğrencilerden

yöntem, bir milli eğitim klasiği olan, sopa ile vurmaktı. Öğretmenimiz elimizi uzatmamızı ister,

5. SONUÇ

Örneğin, adam gibi yazabilmek isteyen bir insanın yapması gereken ilk şey, 'milli' eğitim

düşüncelerimden çıkarmaya çalıştım. Sonra da, başka bir yol çizip orada yürümeye başladım.

verebiliyor ve görevini kötüye kullanan öğretmenin diplomasına el konabiliyordu. Bu gibi olaylar

öğretmenlerinin dikte ettikleri 'giriş-gelişme-sonuç' ya da 'serim-düğüm-çözüm' gibi saçma

benzin litre fiyatına çok yakın olduğunu belirterek yapıyordu. Ancak öğretmenimizin planı, bir

mesala bence sadece para da değil.. çünkü çok zengin bir öğretmen tanıyordum .. öğrencilere katkısı bana göre çok düşük bir seviyedeydi..

bu olacağını bilsem de, aynı şeyi yapıp yapamayağımdan emin olamıyordum. Bunun iki nedeni

ezberlemek de, o şiiri ezberlemeyi kendine hakaret addeden arka sıra öğrencisini (bilin bakalım

savaştırmak suretiyle bir tür 'karakalem strateji' oyunları oynamaya başladı.

hepsinden önemlisi 'güç' kavramına nasıl bir meşruiyet yükleyecekleri konusunda, canavarlar

mazallah Dimyat'a pirince giderken evdeki bulgurdan olabilirdi.

Serdar Kaya

söyleyeyim. Buraya geldin çünkü bir şey biliyorsun. Bildiğin şeyi izah edemiyorsun ama

okuyordu. Bizimle birlikte okuduğu sene de sınıfta kaldığından, bizden sonra kaç sene daha

ilk verdiği örnekteki öğretmen savaş alanını anlatmış.. hem de güzel anlatmış.. ölüm yeridir savaş yeri.. ve ölmeye doğru koşmaktan başka yolun yoktur.. ölmek ölmek ölmek.. bu sayede ayakta kalabilmek.. o yuzden barış çok kıymetlidir ya..

1 Selami o kadar iyi bir insandı ki, bütün sınıf kendisine gülerken, o da onlarla birlikte yüzünde son derece samimi

ben de çeşitli forumlarda çokça öğretmenleri eleştiriyorum.. ama öğretmenlik kurumuna karşı yıkıcı değil...

olduğum o günlerde, yazı yazma özürlü olduğumu düşünmeme rağmen, okudukça daha çok

ümitsizliğe yeislere tokat vura vura ilerliyebilmek gerek.. karanlığa arkına dönerek devamlı umutlu olmak gerek...

gelmiyordu elbette. Ancak yapacak daha iyi bir şeyim olmadığı için dersleri genellikle arka

paradigmalardan ötürü, bildiğiniz 'herşey' yanlıştır.

öğretmenin sınıftaki belli kızları seçerek 'Sizler benim dersimde en ön sırada oturun' demesi,

bakışmanın ardından, yüzündeki o acayip ifadeyi hiç bozmadan bana, 'Bunlar gerçekten senin

çocuklarını nasıl terbiye edecekleri, kendilerinden güçsüz olanlara nasıl davranacakları ve

sınıfla birlikte sona erecek olan okul hayatları sonrasında nasıl bir insan olup çıkacakları,

?ifadeyle bana bakmakta olduğunu görmüştüm. O günler itibariyle benim için dünyanın en

sandalyeleri ve maaşlarını sonuna kadar hak edip etmedikleri konusu bahis mevzuu dahi

Hocamızın sunduğu petrol/su paritesi de belliydi. Bir litre petrole karşı bir litre su vermemiz

gerekiyordu. İnsanın sağlıklı bir şekilde düşünebilmesi de yine 'kendisi olabilmesi' ile ilgili

gibi delice şeyler söyletebilen kültür de yine aynı kültür.

olduğumuz' gibi bir cümle ile 'sonlandırır', ardından da günü gelirse bizim de gözümüzü dahi

gerek, öğretmenimiz dayak söz konusu olduğunda bir parça tembel-çalışkan ayrımı yapsa da,

yutturabildiklerini söyleyebilirim.

isterim.

sahip olmama rağmen yazı yazmayı beceremiyordum. Aralarında makul bir ilgi bulunan iki

bu konuya yoğunlaştırmak yerine, onları göz ardı etmeye çalışan bir insan bu nedenle baştan

hiçbir şey ifade etmiyordu. Genellikle kız öğrenciler tarafından kaleme alınan ve içerisinde

Suriye politikası ise su eksenliydi. Buna göre, barajlar kurarak nehir sularının hiçbir şekilde

kadar, bildiklerini unutması da belirleyici olabilir. Bu yazının bir anafikri olması zorunlu ise şayet,

öğretmenlerin, başka insanların da 'aptal' olmayı seçmemiş olabileceklerini fark edebilmeleri

yaşayabiliriz, ama siz susuz yaşayamazsınız' denilerek, iki litre petrole karşı bir litre su verilmesi

But now the teacher's gazing rightly at me

sunuluyordu. Ancak kızlar için bu tür sınırlamalar söz konusu değildi. Bu çelişki de 'böyle gelmiş,

Matrix?in ilk bölümünde şöyle bir diyalog geçer:

kişinin 'cevabı öğrenmek' gibi bir kaygısı olmadığı, cümlenin tonlanış biçiminden rahatlıkla

doldurmaları ve öğretmenliğin kutsal addedilmesinden aldıkları krediyle bir derece

Mezun olduktan uzun yıllar sonra bütün yaşadıklarımı tekrar düşündüğümde ilkokul

birinci sınıfa devam ettiğini bilmiyorum. Dünya iyisi, gözlerinin içi dahi gülümseyen bir öğrenci

Ben esir olmak istemedim ve köhne ideolojilerine hizmet etmeyi reddettim.

şekilde insanlar az sonra öleceklerini bile bile koşmaya devam ediyorlardı.'

işleyen bir süreç olabileceğini fark ettim sadece.

boyunca gerçekten uzak, 'bilgi' kavramına son derece yabancı dezenformasyona maruz

kendi çapımda gerçekleştirmem gereken bir seanstı.

nasibini alamamış bir kadın olduğuna karar verdim.

What they all want? is not what I want

İşin bu noktası, daha öncekilere göre biraz daha hassastır. Zira bir insanın gerçek bilgiyi elde

devam etmeyi gözüpeklik değil, aptallık olarak görüyordum. İkincisi ise, (kendimden bile

sapan kurguları unutmaktır.

söyledikleri 'okul' ve 'öğretmen' kavramlarının içini biz farkında bile olmadan bu kişilerin

ihtimali çok yüksekti. Bu nedenle sınıra çok yakın bölgelerde çok derin kazılar gerçekleştirerek

'adam olmak' gibi şeylerle pek ilgisi bulunmadığını fark etmesi imkansıza yakındır. Bu nedenle

yiyebilmesi de yine bizim kültürümüze has bir özellik olsa gerek. İnsanlara takdir dolu ifadelerle

öğretmenimiz. Hemen her derste, 'Pis Araplar'

sorgulanamaz bir statü kazanmış olmaları, bütün bunları olağan kılıyordu. Zaten ailesine

bile koşmaya devam eden adamlar geliyor, benzeri bir durumda benden beklenecek olan şeyin

oralarda ne yenilir ne içilir bilmediğimizden ve elimizde henüz internet gibi araçlar

sevimsiz insanlarından biri olan Türkçe öğretmenim, aramızda yaşanan birkaç saniyelik

İlkokuldan sonra yeni bir okula başlamak ilginç bir deneyimdi. Zira 7 senelik bir okul 11 yaşındaki

ülkede yaşıyor olsaydık, onu kendisi gibi öğrencilerle ayrı bir sınıfa alır ve ona 'yapamayacağı'

vardı. Birincisi, birkaç saniye sonra öleceğini bile bile 'Hadi beni öldürün' dercesine koşmaya

düşünebilmesi, bu düşüncelerini kağıda dökerken de, olabildiğince kendisi olabilmesi

dakikadan itibaren bu konuda yapılabilecek bir şey de yoktu.

Son derece farklı bir ortam olduğu ve bizlere çok şeyler vereceği de kesindi. Zira insanın sırf

ifadesinin geçtiği cümleler kuran bu öğretmenimiz, Araplar'ın bizi arkadan vurduklarını belirtir,

Öğretmenimiz öğrencinin saçlarından tutarak kafasını sallamaya başlar, yeteri kadar salladığına

'mangalda yanan kağıt parçaları kadar çaresiz...' gibi ifadeler bulunan yazıları fazlasıyla abartılı,

aynı okulda sınavlara girdiğimi görmüştüm.

Konuyla doğrudan ilgisi olmasa da belirtmek isterim ki, Morpheus'la henüz karşılaşmamış

öğretmenin bu değişikliğe bir gerekçe göstermemesi, ancak kız öğrenci seçimini yaparken

Çünkü gücünü sistemden çok sistemsizlikten, bilgiden çok cehaletten alıyor.

hissediyorsun. Hayatın boyunca bunu hissettin.

Bir ilkokul öğrencisinin, okula 'gitmek' ile 'gönderilmek' arasındaki farkı politik bir gözle

oynayarak geçiren değişik birisiydi. Biz bir araya geldikten sonra ilgi alanları bir parça değişti ve

yazının başında aktarılanlara benzer türden ifadeleri, genellikle 'herşeyimizi şehitlerimize borçlu

yasaktı. O sıralarda moda olduğu gibi saçlarını kısa kestirip Tenten misali önden bir parçasını

biten hemen hiçbir şey ilgimi çekmiyordu. Yine bu türden hislere kapıldığım bir gün, derste

yazıyı sonuna kadar okudun mu

sırayı bile hak etmediklerine' değinir ve hepsini sıklıkla döverdi. Her gün yaşadıkları zihinsel ve

değerlendirmesi herhalde pek mümkün değildir. Hele hele konunun 'bir şeyler öğrenmek' ya da

yumruğunu havaya kaldırarak, yüksek sesle 'Vatanım için en önde savaşırım!' diye haykırması

Elbette insanın vatanını savunması düşüncesi ile

sularda dolaşanlar da yok değildi. Bir bayan öğretmenle aşk yaşadığı fısıltıları dolaşan bir

yuvaları'nın pek de bana göre yerler olmadığını fark etmemin uzun sürmediğini belirtmek

ikinci aşama da içeriyordu. Su-petrol takası başladıktan bir süre sonra Suriyelilere 'Biz petrolsüz

bir sorun olduğunu düşünmediğimden, bütün bunları aileme anlatmak aklıma bile gelmedi.

çok eskiden liselerde o donemin romancıları coğrafyacıları bilimadamları ders veriyorlardı..

Tembeller Kümesi'ne alarak 'küçük düşürmeyi' tercih ederdi. Öğrenciler de bu durumu epey

sonra da ahşap sopasıyla elimize vururdu. Bu yöntemin zihnimde çok daha derin bir yer

olan) öğrencilere bol keseden notlar vermek de serbestti.

aynı okulda görev yaptığın (ve büyük ihtimalle öğretmen çocuğu kontenjanıyla okula gelmiş

Bizim ortak noktamız, ihtimal, hapsolduğumuz 'okul' adlı kurumda kendimizi yalnız hissediyor

etmeye çalışmış olması nedeniyle ona inanmış olması son derece önemli. Çünkü bazı şeylerin

düşünerek saate konsantre olmaya çalıştığımı bugün gibi hatırlıyorum. Bu, ortalama ayda bir kez

olmamızdı. Her ne kadar bir yandan kendi dünyalarımızda yaşıyor olsak da, diğer yandan, içine

bahçedeki böcekleri öldürerek, dersleri ise (eğer hergün okula getirdiği suluboya takımı ile

Bana öğretmeye çalıştıkları herşeyi, iyi-kötü ayırt etmeden, mümkün olduğunca hayatımdan ve

hayran kaldığım romanların bir gün gelip benzerlerini yazacağımdan şüphe etmezdim. Bunun

Kaldı ki gayriye himmet ede...

elbette maaş iki hatta üç katı olmalı ki olur da ileride.. lakin şu an için 2011 yılı için bu bahane olmamalı..

bu yaziyi bir kaç sene önce okumuştum.. ve israilin turkiyeden managat suyunu istediği ile ilgili haberi görünce aklıma bu yazı gelmişti.

3. ORTAOKUL - LİSE

mümkün. En azından bizim zamanımızda öyleydi...

değil, 'yapabileceği' şeyleri öğretirler ve bir 'aptal' olduğunu her gün yüzüne vurmaktan ve bu

İşin tuhaf yanı da şu ki, öğretmenlerin yere göğe koyamadığı kimi kompozisyonlar ise benim için

keşke yeni öğretmenlerde Dunyaya pencereleri açık olsa.. ve kendilerini alanlarindaki konulara adasalar.. mesala çok iyi ve zekice ders anlatan ve de devamlı kendini besleyen tarih hocaları olsa... ki tarih konusunda çok boşluklar var.. mesala coğrafya hocaları imkan olsa da anlatıkları bitki örtüleri madenleri hayvanlari ile betimledikleri ülkeleri gezmiş olsalar...

çok komik bir şeymiş gibi bütün sınıfı buna güldürmektense, birşeyler yapabileceğinin hazzını

adam nefret doluymuş ki milli eğitimden de nefret etmiş..

daha çok 'devletin onlar için her yıl ne kadar boşuna para harcadığına ama onların oturdukları

getirmek, teneffüste, öğle tatillerinde müzik dinlemek yasaktı. Arkadaşına ödünç vermek için

öğretmeninden dayak yediğini söyleyen kimi çocukların, bunun üzerine evde ikinci bir dayak

tamamını lisede okudum. En çok okuduğum diğer yazarlar Dean R. Koontz ve Isaac Asimov?du.

sevebilmiştim? ki o da, kendi sahasını bile bilmeyen öğretmenlerin her konuda atıp tutma

geri kalanıyla pek ilgisi olmayan 3 kişilik bir arkadaş grubumuz vardı.

bir eğitim alması gerektiğini fark edebilmek için uzaya çıkmış olmak gerekmiyor. Dahası, bazı

düzgün cümleyi arka arkaya getirebilmem dakikalar alıyordu. 100 üzerinden değerlendirilen

herhangi bir sebepten ötürü kabahatli bulduğu bir öğrenciyi kimi zaman bir günlüğüne

olduğunu seziyordum. Zira herşey biraz fazla tek yanlıymış gibi geliyordu. Örneğin öğretmenimiz

Öğretmenimizin hakkını yemek istemem. Zira her iki sınavından da 40 aldığım halde beni yine

I'm gonna dream on anyway...

savaşacak?' gibi sorulara cevap veremiyor olmamdı.

de, Kurtuluş Savaşı'nın gerçekte olduğundan çok daha farklı bir şekilde hikaye edilmesinin

cinsiyet ayrımcılığı gözetmezdi. Dayak yöntemleri de öyle çok marjinal sayılmazdı.

parça gaza gelip bu 'zararlı' düşüncelerimi bir süre için unuttuğumu dahi söyleyebilirim.

olduğundan, 'gerçek manada' yazı yazabilmek, ya da daha genel anlamda, 'gerçek manada'

Günlerden bir gün, ödev olarak verilen bir kompozisyonu okumam istendiğinde tahtaya kalkıp

Aklı başında olan her savunma stratejisti böyle bir anlatım karşısında saçını başını yolacak olsa

başlayarak kendi gündeminizi oluşturmanız gerekir. Zira muhalefet ile bilgi üretilemez. Bütünsel

inandığında da öğrencinin saçını bırakır, ancak ardından hiç vakit kaybetmeden hala hareket

Anlayamadığım konu: Nasıl oluyor da bir insan bütün eğitim camiasını ruh hastası gibi görebildiği; yoksa baktığı gözler bir ruh hastasına mı ait...

yaşayabilmek adına atılması gereken ilk adım, robot yetiştiren hilekar endoktrinasyonun

anlamda) tamamen 'okul dışı' fenomenlerlerle anlamlandırmaya çalışıyordum. Zira okulda olan

sadece kısa etek giyen kızlara tesadüf etmiş olması karşısında bütün sınıfın 'O-ha olmuş' olması

olamazdı.

karşılanıyordu. Okula ders kitapları dışında kitaplar getirmek bile yasaktı! Cep telefonu henüz

olmadan) tekrarlayan resmi ideoloji maşalarının zehirlerinden uzak durmak olmalı. Bu

Küçük kalpleri kırmadan, onların ruhlarında derdebe bırakmadan onlarla birlikde yaşadığı zorlukları atlatabilmek gerek.. okul sancılarını arkadaşlık sancılarını dersi anlayabilme sancılarını ailelerinden dolayı yaşadıkları sancıları anlamak ve paylaşmak gerek..

Yasak olmayan şeyler de yok değildi elbette.

ümitsiz vakalar haline getirir. Belli konularda gördüğü dengesizliklerin üzerine gitmek ve zihnini

benim için Türkçe sınavlarında üst limitin en iyimser ihtimalle 80 olacağı anlamına geliyordu.

yapacağımız şey çok basitti. Kazdığımız derin kuyuların istikametini alttan Irak'a çevirecek ve yer

sözler sarf etmişti. Ben onun en iyi öğrencilerinden biriydim. Birkaç yıl sonra ona yolda rastlayıp

Bu noktada sözel derslerin öğretmenlerinin ayrı bir yeri olduğu muhakkak.

haklıydı. Zira yazının her cümlesi anneme aitti ve işin doğrusu, değil sadece o an, ödevin verildiği

İlkokul dendiğinde ilk aklıma gelen şeylerden bir diğeri de dayak konusu. Hakkını yememek

2. İLKOKUL

düşüncelerimi kağıda dökebildiğimi gördüğümde, 'öğrenme'nin 'yazma' eyleminin aleyhine

Yaşımın henüz tek basamaklı rakamlara tekabül ettiği o yıllarda 'milliyetçilik' nedir bilmem pek

İlkokulda gördüğümüz bazı şeylerin hiç değişmeyeceğine örnek olarak ise, hemen her konuda

kim?) aşağılayarak tatmin olmak da serbestti. İstediğin öğrenciye zayıf vermek ya da anneleriyle

uzun bırakmak da yasaktı. Saç konusundaki yasaklara 'bitleri önleme' gibi tuhaf gerekçeler

doğrudur eğitim sisteminin tamamen değişmesi lazımdır.

kırpmadan vatanımızı savunmamız gerektiğini anlatırdı. Bu noktada kafamın epey karıştığını

petrole ulaşmamız gerekiyordu. Ancak derin kuyular kazmamıza rağmen petrol bulamazsak,

'Şimdiki öğretmenler çok yumuşak. Eskiden ne öğretmenler vardı, yanlarında çıt çıkaramazdın'

yukarıda sözü edilen kimi serbestiyetlerin 'seçici olarak' uygulanmasını gerekli kılıyordu. Aksi

Bir yanlış anlaşılmanın önüne geçmek için belirtmek gerekir ki, böyle bir ortamda zehirlenerek

Neo: Çünkü hayatımın kontrolüm altında olmadığı düşüncesinden hoşlanmıyorum.

Kendisi himmete muhtaç dede,

sigarayla öğrenci dövmeleri de serbestti. Bir sonraki Türkçe dersine kadar saçma sapan bir şiiri

alınmayan milli eğitim öğretmenleri, ihtimal, kendilerine bahşedilen sınıf kürsüsünü rantabl

Kümesi' uygulamasıyla karşılaşmıştım. Dersleri kötü olan öğrencileri ayrı bir kümeye oturtan

öğretmenimin ruhi durumu iyi olmayan, eğitimcilikten ve bilhassa da çocuk psikolojisinden

Yazı yazabilmek için hiçbir zaman çaba sarf etmedim. Bir gün gelip de okuduğuma yakın bir hızla

konuyu düşündükçe, herkesten gizlediğim ve bir tür korkaklık olduğuna inandığım bir duygunun

I've just had tea - by the Aegean Sea,

kullanarak, her insanda mevcut olan 'kendini önemli hissetme' ihtiyaçlarını tatmin ediyorlar.

yazının hepsini okudum ben sizin yazınız diye düşünmüştüm.

edebiliriz:

kazına kazına 'vazgeçilmez' olduğu telkin edilen herşeyi çöpe atmak ve herşeyi yeni

olan Selami, ne yazık ki okumayı öğrenebilecek zeka seviyesine sahip değildi. Eğer gelişmiş bir

bir öğrencinin yazılı kağıtlarına mahkemenin belirlediği öğretmenler son derece yüksek notlar

İlkokul öğretmenimin Kurtuluş Savaşı'nı bizlere buna yakın ifadelerle anlattığını hatırlıyorum.

Morpheus: Ne demek istediğini tamamiyle anlıyorum. Neden burada olduğunu sana

yanlış gittiğine inanmayan bir insana yardımcı olmak çok zordur.

Kişi bunu başarabildiği ölçüde Neo'nun hissettiklerini hissetmeye başlayabilir.

yöneltmenin çok da iyi bir fikir olmadığını fark edemeyecek kadar aptal da değildim. Ancak bu

tesirinden kurtulmak olmalıydı.

Neo gibi olmak isteyen bir insanın yapması gereken ilk şey, her ne kadar zor olsa da, kafasına

o fikir işte budur.

yazıyı defterimden okumaya başladığımı hatırlıyorum. Yazı sona erdiğinde başımı defterden

Bu soruları öğretmenime yöneltmeyi elbette düşünmemiştim. Zira o gün itibariyle düşünsel

bozuk saat de günde iki defa doğruyu gösterdiği gibi, bu yazının da doğru tarafları var:

gelip bu tacizlere gönüllü olarak katlanmışlardı. Ve tabii böyle öğretmenlerin oturdukları

hafifletecek olması da düşünülemez. Çünkü burada sözü edilen, teknoloji değil, medeniyet

Bütün bunlar olurken yalnız değildim elbette. Tencere ve kapak hikayesi bir kez de burada

Bir insanı kazanmak 1 trilyondan değerlidir. 10 insanı kazanmak 10 trilyon değerlidir. 100 insanı kazanmak 100 trilyondan kat be kat daha değerlidir.

Zaten milli eğitim okullarının sunduğu bunca serbestiyet arasında sadece bir tanesini

Burada Morpheus?un, Neo'yu rastgele seçmeyip, Neo'nun bazı şeylerin farkına varmış ve izah

bu duruma iyi bir örnek olabilir.

gelip o sıralarda oturdukları ve türlü hakarete ve işkenceye katlandıkları için devlete çok şey

Ancak bu okulun biraz acayip yönleri de yok değildi. Zira burada herşey yasaktı. Okula walkman

sınıftaki herkese ulaşamazsın belki ama 5 kişiye o olmadı en azından 1 kişiye bile ulaşsan.. o bile kar ülke için.. çünkü o kişi geleceğin tarihçici edebiyaçısı bilim adamı olacak.. ki kesinlik yetmez... elbetteki daha çok kişiye ulaşmak gerek.. her gun yeni bir gün.. ve her gün yeni bir güneş doğuyor.. her gün yeni bir adım atarak öğrencilere ulaşabilmek gerek..

öğrencilerinden biri olan Burak'a 'çaktırmadan' bir şeyler sormaya çalışmak olduğunu

- bazı insanların sessiz çığlıklarının duyulmayışı...

anlaşılabiliyordu. Öyle bir anda 'Hayır' diyememiş olsam da, aslında öğretmenim sonuna kadar

Okulun bana göre olmadığını fark etmiş olmam, yerine bir alternatifim olduğu anlamına

borçlular. Çünkü devlet onları o okula 'zorla' tıkmamış, hepsi her gün oraya kendi rızalarıyla

gerektiği konusunda, diğer öğrenciler de iyi bir ders alıyorlardı elbette. Öğretmenimizin

davranıyordu. Bu konuda yaptığım tek şeyin teneffüs zili çaldığında sınıfın çalışkan

Devamsızlık hakkımı her zaman sonuna kadar (ve çoğu zaman tarafımdan yok edilen yoklama

biraz haraket etmeli.. en azından birazcık uğraştım diyebilmelisin.. ki kesinlikle ne kadar çalışırsak çalışalım yetersizdir.. hep daha çok çalışmak lazım.. medeniyetimizi daha yukarı taşımak için..

büyüyenler sadece 'Tembeller Kümesi' sakinleri değildir. Güçsüze, başarısıza nasıl davranılması

mesleğin öğretmenlik olduğunu, herkesi öğretmenlerin yetiştirdiğini, yurt dışında en çok maaşın

kalmıştır. Bu dezenformasyon maalesef sadece Kurtuluş Savaşımız ile sınırlı da değil. Öyküleyen

1. GİRİŞ

kalkabiliyorlardı. Böyle bir olay sonucunda öğretmenin defalarca zayıf vererek ikmale bıraktığı

da, hemen her Milli Eğitim öğrencisi, bu tuhaf kurumun okullarında boşa harcanmış yılları

de geçirmişti. Ancak bütün bu nedenlerden ötürü, milli eğitimin 'okul' denilen 'eğitim

- yazılarda inatla üzerinde durulan; giriş, gelişme ve sonuç...

icat edilmemişti. Ama edilmiş olsa herhalde o da yasaklanırdı.

okula gidiyor, günün geri kalanı ile ilgili planlarımı orada

komik bulurlardı. Öyle ya, 'başarılı' bir öğrenci olan Cengiz'in o sefillerin arasında ne işi vardı?

sıralarda roman okuyarak geçirdim. O güne dek yazılmış olan Stephen King romanlarının

anlamda bu sorularla başa çıkabilecek durumda olmasam da, bir öğretmene bu tür soruları

hatırlıyorum.

ilk yapmaları gereken şey, onları esirleştiren masalları yıllardır (ne yaptıklarının farkında bile

cezalandırma yöntemlerinden bir diğeri bu konuda fikir verici olabilir. Zira öğretmenimiz

olmadığı için mukayese imkanı da söz konusu değildi. Ailelerimizin bizim için iyi olduğunu

böyle gider' zihniyeti gereği pek kimsenin dikkatini çekmiyordu. Herşeyin yasak olması doğal

bir öğrenci için sonu gelmez bir yolculuktan çok farklı sayılmazdı. Zaten bittiğinde de

biriydim. Dahası, bu konuda, 'uzak bir gelecekte' olsun herhangi bir terakkide bulunabileceğim

Romanların zengin dünyası bu işe ilgi duymama da neden oldu. Ancak, bugün itibariyle kimi

öğretmenlerindendi. Mezun olduğumuz gün ailelerimize, 'Benim bugün ne hissettiğimi

üzerine de başka bir soru soramamıştım. Hatta bu yürekli davranış üzerine bir

inanamamış, uzun sayılabilecek bir süre boyunca, rüyamda eksik kalan kimi derslerden ötürü

yapıyordum. Zaten bedenen okulda dahi olsam, gerek arka sıralarda okuduğum romanlara

öğretmenlere verildiği söylüyorlardı. Çoğumuz itibariyle o yıllarda yurt dışı nasıl bir yerdir,

çalışan ve önemli bir kısmı itibariyle öğrencilere faydadan çok zarar veren öğretmenler, maaş

yetiştiren bu eğitim anlayışının ne derece belirleyici olduğu açık. Gerçekten de her gün okula

kadar çok seviyordum. Ama öğretmenimizin bu gibi konularda hiç de şakası olmadığının da

Neo: Hayır.

bir problemim yoktu. Ancak bunu 'Türk olmamızdan hareketle' yapıyor olmamızı

gizlice resim yapmıyorsa) genellikle okulun bahçesinden toplayıp kavanoza koyduğu böceklerle

öğretmenin hayal gücüne de bağlı olarak hemen her konuda akıllara ziyan hikayeler dinlemek

bulunmadığından, özellikle bu sonuncu dolmayı hemen hepimize çok iyi bir şekilde

serbestiyetiydi. Kışla dışına çıkmış rütbeli asker misali, okul sınırları dışında pek ciddiye

düştüğümüz yalnızlığı da birbirimizle gidermeye çalışıyorduk. Zira dünyalarımız farklı olsa nefret ettiğimiz şey aynıydı

yaşamasına yardımcı olurlardı.1 Ama Türk olmayı kendisinin seçmediğini anlamaktan aciz olan

elbette mümkün değildi.

Kişinin küçük ya da büyük kimi şeyleri başarabilmesi adına, bilmediği bazı şeyleri öğrenmesi

maşalardan hiçbir zaman hazzetmemiş olmanız, maruz kaldığınız zihin öldürücü radyoaktif

ve bizlere Irak ve Suriye konusunda uygulamamız gerektiğini söylediği politikaları anlatırdı.

konusunda devleti suçlarken ağız birliği etmişçesine aynı argümanları kullanıyor, en önemli

çok sevdikleri devletlerini yerden yere vurmaya başlamaları gösterilebilir. Dünyanın en az

ama dar koşullar ile mucadele eden öğretmenleri böyle hakir görmesi kendi iğrençliğindendir. ki bende öğretmenleri eleştiririm.. lakin bu yazidaki kişi parazitlik yapmış sadece..

cümlelerin mi?' demişti. Bu her ne kadar soru kipiyle kurulmuş bir cümle olsa da, soruyu soran

varlığına armağan eder, belli günlerde neşe dolar, belli günlerde de hüngür hüngür ağlar.

konuşmaya çalıştığımda beni çıkartamadığını söyleyecekti

olduğunu söyleyebilirim.

mümkün değildi. Ancak aşırı derece miliyetçi bir tonla bize aktarılan ifadelerde bir yanlışlık

fiziksel taciz karşısında kendilerine güvenlerini yitirmemeleri mümkün olmayan bu miniklerin

fazlasıyla farkındaydım. Dahası, bu konu onun için diğer bütün konulardan daha önemliymiş gibi

gerekiyordu. Bu hesaplamanın ispatını da, pet şişelerdeki satılan suyun benzin istasyonlarındaki

baktığımı, 9'un üzerinde olan akrep 12'ye geldiğinde bu acıyı artık hissetmeyeceğimi

son derece devletçi olan öğretmenlerin, bir yolunu bulup konuyu maaş davasına getirdiklerinde

umrunda değildi elbette. Sonuçta ben adam gibi iki kelimeyi bile bir araya getirmekten aciz

yakınlarıma hiç inandırıcı gelmese de, ben bir yazma özürlüydüm. Son derece iyi bir dilbilgisine

Konuyla doğrudan ilgili olan bir gerçek de şu ki, o girdabın gücü zannedilenden çok daha fazla.

takdirde, okulu kendi çöplüğü belleyen öğretmen efendi, 'Her kuşun eti yenmez' fehvasınca

Dayak yemek burada da serbestti. Mesela öğretmenler ya da idareciler 'kavga eden' öğrencileri

4. LİSE

derslerde defterinin arka sayfalarından birine çizdiği iki orduyu

Öğretmenlere benim nacizane iki tavsiyem var:

Benim dışımdaki iki kişiden ilki, grubumuza dahil olmadan önce, teneffüsleri

bulmaya çalışan biriydi. Bizimle arkadaş olduktan sonra da hiç değişmedi.

düşüncesiyle sorgulamadan yerine getirir. Her sabah 'rahat', 'hazır ol' gibi askeri komutlara

anlamanız mümkün değil, bunu ancak kızınızı verdiğiniz gün anlayabilirsiniz' gibi duygu yükler

çalışmaları sık rastlanan bir durum. Bu durumun ilk örneğiyle, yine ilkokul yıllarında 'Tembeller

hatırlıyorum. 'Bugün savaş olsa gider misin?' gibi bir soruyla başlamıştım. Burak'ın bir

Kendisini ezik hisseden insanların başkalarını aşağılamak suretiyle bu duyguyla başa çıkmaya

Gelişmiş bir ülkede yaşamıyor olmalarının, 'eğitimci' olduklarını zanneden bu insanların suçunu

'Cengiz tembellerle oturuyor. Ha ha ha.'

bağlamında bir gelişmişlik. Yıllardır birinci sınıfı tekrar eden bir öğrencinin diğerlerinden farklı

zorlama, yapmacık ve bir o kadar da anlamsız buluyordum. Ancak benim bu 'başarılı'

halinde olan kafaya sert bir tokat patlatarak kapanışı yapardı. Bunun dışında en çok kullandığı

bu kadar yazı üstüne yazar olmuşsunuzdur sandım ama öğretmen olmuşsunuz milli eğitimden bu kadar nefret ederek. birşeyleri değiştiriceğinize mi inanıyorsunuz?

kağıtları nedeniyle haddinden epey fazlasıyla) kullanıyor olsam da, sonuç itibariyle her sabah

gömülerek, gerekse farklı türden hayaller ve planlar içine dalarak, hayatı (en azından zihinsel

nasıl olabileceğinden emin olmasam da, bu arayışı içimde hep canlı tutmayı başarmıştım.

Türkçe sınavlarında hemen her zaman 30 puanlık bir kompozisyon kısmı da olurdu ki, bu durum

Kendilerini bir parça olsun bu girdaptan kurtarmak isteyenlerin, hayatlarına sahip çıkma adına

'döverlerdi'. Tuvalette sigara içen öğrencileri yakalayan nikotik öğretmenlerin ağızlarında

şeyleri 10 dakika içerisinde öğrenmesi mümkündü.

Ancak bu okulun özellikle kimi öğrenci ve velileri, ilkokuldakilerden çok farklı olarak bunca

Morpheus: Kadere inanır mısın, Neo?

yönünde anlaşmaya varılması gerektiğini söylüyordu.

benzerlerinden duyduğunuz herşeyi unutmanız ve herşeye yeni baştan

Diğer arkadaşımız ise, kendisiyle konuşulmadan pek konuşmayan, kendi dünyasında huzur

kaldırıp öğretmenime baktığımda, epey şaşırmış olduğunu tahmin ettiğim kadının

kendini bilmezlik karşısında her zaman sinmiyor, nadiren de olsa haklarını aramaya

içimde yer etmeye başladığını fark ediyordum. Çünkü aklıma birkaç saniye sonra öleceğini bile

en büyük sorunda tam okumadan yazının balığına yorum yapmak

yandan avucumu boydan boya geçen kalın kırmızı çizgiye, diğer yandan da kol saatime

ifadelerle gülerdi.

Sen yüzünü Güneşe dön ki, Öğrencilerin için de bir Guneş gibi olabilesin..

Diğer öğrenciler de bütün bu olan biteni yadırgamıyordu. Zaten başka bir öğretmenimiz

altından sınırı geçerek petrol sahalarına ulaşacaktık.

Suriye'ye akmamasını sağlayacak, ardından da, petrol karşılığında su vermeyi teklif edecektik.

Morpheus: Neden?

'Kurtuluş Savaşı verilirken halkımız canla başla savaştı. Hiç kimse vatanı için canını vermekten

ikinci verdiği örnekteki öğretmene helal olsun.. daha o yıllardan Doğal kaynaklarin önemini anlamış.. Su'nun gelecekte ne kadar önemli olacağını anlatıyor.. bir stratejist gibi..

İşin tuhaf yanı şu ki, birlikte geçirdiğimiz beş yıl boyunca öğretmenimi hiç suçlamadım. Ortada

olmayan bir şeyin çelişkili olmaması da mümkün değildir. Bu nedenle de, size giydirilen çarpık

yazı benim değil bu arada

İlkokul öğretmenim, şehrin en iyisi olduğu söylenilen ilkokulun, en iyilerinden olduğu söylenilen

Orada petrol olduğuna göre bizim Irak sınırlarımıza yakın bölgelerde de petrol bulunması

aşağıdaki şiiri yazdığımı hatırlıyorum:

söyleyebilir ve çoğu milli eğitim öğretmeninin durumunu yine bu sözlerden biriyle ifade

Yine de cesaret sınırlarını zorlayanlar ve 'Daha fazla özgürlük' adına kendini feda ederek tehlikeli

etmesinin yolunun, hal-i hazırda bildiklerinin tamamının yanlış olduğunu kabul etmesinden

kompozisyonlar hakkında ne düşündüğüm de, başta öğretmenler olmak üzere hiç kimsenin

kaybeder.

öğretmenimiz, hemen her gün onları bireysel ya da kollektif olarak hedef alan hakaretle incitir,

Selami birinci sınıfta bir yıl birlikte okuduğumuz arkadaşımızın adıydı. Birinci sınıfı dördüncü kez

1- Sabır, altından bile kıymetlidir.

okulun tuvalet yazılarını okuyarak dahi ilkokulda ömrü boyunca bile kalsa asla öğrenilemeyeceği

değiştirebilirdi, ama Türk olmak hiç kimsenin elinde değildi ki... Bu düşünceye

'bilgilendirme' değil, 'eğitilme' kaygısından hareketle ortaya çıktığını, asıl amacın üzüm yemek

edindiğini söyleyebilirim. Zira öğretmenimiz sopayı kullanma konusunda pek ölçülü değildi.

Öğretmen sabırlı olmalı.. öğrenciler bir an onun gözünde sanki bıçakçı jiletçi zincirli deli gibi gözükse bile o sabrı ile hepsini bir yiğite çevirir.. öğrencileri dikenleri olan bir gül gibi sabırla bakmasını ve dinlemesini bilerek onların hayata filiz vermelerini boy atmalarına eşlik etmelidir.

Irak konusunda yapılması gereken şey gayet basitti. Musul ve Kerkük bize çok uzak değildi.

Kemiklerimi sızlatan acının üç saatten fazla bir süre devam ettiğini rahatlıkla söyleyebilirim. Bir

baştan anlamlandırabilmeyi başarmaktır.

Onlar öldürülünce bir sonraki saf onların yerini alıyordu. Onlar da öldürülünce bir sonraki saf. Bu

geçiyor olması, en küçük yanlışlarında dahi sürekli ayak direten insancıkları daha işin başında

etkiye bağışık olduğunuz anlamına gelmez. Kurtulabilmek için, bir yolunu bulup onlardan ve

düşünmeden itaat eder. Ardından da, yeminler ede ede varlığını, özünden çok sevdiği Türk

Buna göre, bir insanın düzgün bir şekilde yazı yazabilmesi için önce sağlıklı bir şekilde