Şimdi de beyaz kalemle devam ediyorum hayatıma. Küçük bir hatırat. İşte böyle...

Hayat insana her zaman istediğini değil, sadece Allah tarafından bilinen ihtiyaçlarımızı verir. Kişiyi o güne hazırlamak için tecrübe sahibi yapar ve yaşadığı her acı tecrübeyle kul olduğunun farkına vardırır. Bu tecrübelerin en acısı ise "<i>kişinin en çok sevdiği ya da en çok istediği şeyle imtihan olmasıdır."</i>

Tebrik edin kardeşlerinizi.

Yoktan da, vardan da, öte bir VAR vardır.

Ben gelene kadar namusunu koru.

Senden umut kesmem, kesmem, kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır."

İstem dışı çalışan ve kassal olarak farklı bir sisteme sahip olan bu organın çalışmayı bırakması gibi bir rahatlığı ve boşluğu bulunmuyor. Farz-ı misal, beyin uykudayken çalışma kapasitesi yok denecek kadar azalırken, mide yemek yenmediği müddetçe sindirim yapmazken, irade devreye girmediği müddetçe parmaklarımız, kollar ve bacaklarımız, eklemlerimiz hareket etmezken, dolaşım sisteminin ana motoru, solunum sisteminin ise dolaylı yönden önem arz eden bu organı ademoğlunun ana rahmine düştüğü kırkıncı günden itibaren çalışmaya başlıyor ve ölene değin çalışmasını aksatmadan devam ettiriyor. Hatta hatta, katı tutumlarımızı dahi yumuşatan, rahmetle ve merhametle farklı bir hale büründüren kalbin işlevi, anlatmakla bitmeyecektir elbette.

Yeniden zıplamaya başladı ansızın. Dünyada böylesine güzel ve rahat bir yer görmemişti. Merak ediyordu, nerede olduğunu çözmeye çalışıyordu. Yeniden motor sesi kesildi ve zıplama durdu. Yine kızak sesi, kulağı tırmalayan.

Asıl önemli olanı ise, ademoğlunun ana rahmine düştüğünde, vücudunun ilk yaratılan organıdır. Allah kalbe özel önem aksetmiştir. Bu önemi kullarına Mu'minun Suresi 12 ila 14'üncü ayetlerinde ayrıntılı olarak anlatmıştır. Temel meselelerimizde dikkate alınmaması sebebiyle çoğu zaman hayal kırıklıkları yaşadığımızdan kalbimizi yorma ve gereksiz hüzne boğma gibi yanlış huylarımızı da çoğumuz maalesef bilsek de farkında değilizdir.

Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır.

Şu garip vefat etmiştir. Allah rahmet eylesin, diyerek bitti hoparlördeki ses.

Bir kaç yıl sonra.

- Rusya ile bir dargın bir barışık devam eden meselelerde Rusya'nın sırtını kaşıyordu. Özellikle Ukrayna'da turuncu devrim diye de anılan olaylarda ABD kendi adamının seçilmesi için çok çaba sarfetti. George Soros bile 2,5 milyar dolar yardımda bulunulduğu ifade edildi. ancak Mart 2004 ayında yapılan seçimi Rusya yanlısı Viktor Yanukoviç kazanınca Kiev'den başlayan büyük protestolarla bir sene sonra yeniden seçime gitmek zorunda bırakıldı ülke. Ve istenilen oldu, seçimi Yuşçenko kazandı. Ancak Rusya ile fazla hırlaşmak da istemiyordu...

Suriye'de istediği gibi işleri kotaran ABD, şimdi elini Libya'ya attı. Hatırlarsanız Kaddafi'nin Libya'sına ilk saldıran ABD'nin metresi Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy idi. Türkiye'nin satranç tahtasında attığı hamleler öyle bir cuk oturmuş ki, halen de çıkartamıyorlar giren kazığı. Yeniden gündeme gelmesi ve hele de BM nezdinde en çok mülteci besleyen bir ülke iken BM dahil herkes tarafından düşmanca ve hasmane tavır gören Türkiye'ye karşı atılan adımlar sebepsiz değil. Çünkü 3'üncü Dünya Savaşı'nın merkezinde ne ABD var, ne AB, ne de Suriye veya Arap milletleri. Merkez konumunda olan biziz, saldıranlarda bu sebeple saldırıyor. Asıl amaç Nevada operasyonunu sonuca götürmek, yani dünyadaki tüm likitide menkul kıymetleri ABD'nin Nevada eyaletine çekmek, yani ABD hükümetiyle uzlaşan Rothschild ve Rockefeller ailelerine teslim etmek. İşte bunun içinde AB'nin parçalanması gerekiyor. 1950 yılında CIA eliyle kurulan AB, şimdi görevini tamamlamışcasına ABD eliyle parçalanıyor. Bu parçalanma devam ederken İngiliz aklı parçalanmadan zararlı çıkacağını hatta İngiliz Finansal İmparatorluğunun çökeceğini gördü ve bu halk oylamasını yaptı. Bir de sebep olarak yine dahiyane "Türkiye'yi AB'ye alırsanız biz çıkarız" diyerek adrese teslim bombalar gönderdiler. Suçlular şimdiden belli, dedim ya çok kurnazlar. ama Türk aklını hiçe saydılar. Niye mi? Yakında, çok yakında... :) Çökmesini istemediği İngiliz Finansal İmparatorluğu Türklerin dahiyane hamleleriyle çökecek, yeter ki, şu içerideki bölünmüşlüğü, kutuplaşmayı yok edelim. Bu yüzyıl Clinton'un 1.999 yılında söylediği gibi Türklerin yüzyılı olacak ama bedavayla olmuyor...

5. Torunlarının vahşice şehit edileceğini hayattayken Ruh'ul Kudüs tarafından kendisine söylenmesi ve elem duyması.

5 Kasım 1982, büyürken görebildiği tek büyük ebeveyni babannesiydi ve vefat haberinin geldiği gündü. İçinde müthiş bir boşluk vardı. Düşünceler kıyafetsiz, kelimeler yetersiz. Özlem nedir dedikleri şeyi o gün ilk defa test etmişti. Büyükbabası, dedesi, aneannesi dünyaya gelmeden evvel bu dünyadan göç edip gitmişlerdi. Onun için bayramları buruk geçerdi, babannesi de kendisini çok sevmesine rağmen o babannesini o kadar sevmezdi. Çünkü dişleri yoktu ve bu sebeple öperken bütün yüzü tükürük olurdu. Babannesi "benim kocamın ismisin sen, ondan bana kalan yadigarsın" dedikçe "ne biçim öpüyorsun sen öyle, öpme beni" diye çıkışıyordu. Belki bugün olsa her saat öptürürdü, çünkü varlığında kıymet bilinmiyor.

Ama bunlar kendi uçaklarından atılan bombalara göğüslerini siper etti.

Evin kapısına geldi. Anahtarlarını el çantasında arasa da aklı anahtarda değildi. Bulunmazlıkla bir nida beliriyordu dimağında. Anahtarı sanki bulmak istemiyordu. Giremiyordu o acılı kapıdan...

Sırların sırrına ermek için, sende anahtar vardır.

Sonra tatlı bir uykuya dalıyordu... Bir daha uyanmamak üzere!

Hz. Peygaberin;

Zaman Güz zamanıydı. Kendisi lacivert bir damatlık içerisinde yanın beyazlara bürünmüş biri vardı. Büyümüştü. İlk defa babası ona "artık evin reisliği neymiş anlayacaksın, kadınla kadına rağmen nasıl yaşanması gerektiğini bizzat göreceksin, kendilerinden dahi bihaber olan bir canlının çobanı olacaksın" dediğinde gözünde bir parıltı belirmişti.

3. Doğup, büyüdüğü, içinde Kabe-i Muazzama olan memleketi Mekke'yi acılar içinde terketmesi,

- ABD Mısır'da İslam dünyasına sesleniyor, Türkiye'de ise İslam dünyasına Türkiye'yi rol model olarak gördüğünü söylüyordu.

Çekinmeden bu vatan bizim diyebilirsiniz.

Kardeşlerinizi tebrik edin.

<i>İYİ OKUYUN, MESELE GÖZÜMÜZDEN BAKTIĞIMIZ KADAR KÜÇÜK DEĞİL!</i>

- ABD Afrika'da Çin'e cephe açmak için AB ile ortak entegrasyonlara imza atıyordu. Hatta bu işi öyle ileri götüreceklerdi ki, ilerleyen zamanda AB-ABD Transatlantik Ticaret ve Yatırım Anlaşması'na döndüreceklerdi ki, AB olayı ancak 2016 Haziran'ına geldiğinde anladı ve şimdi ayak diriyor.

O şarkıya özenip söylenecek mısralar vardır.

Bana doğru uçuyordu.

Sabahları kalkınca dua eder, semadan indirilen Kitap'tan okur, sonra da sessizce abdestini alıp divana dururdu. Gençliğini geçirdiği zamandan övünür, yanlış yola sapmadığı için önce kalpgahının sahibine şükreder, sonra ana babasına dua ederdi. Tek düze bir hayat, basit bir bakış açısı ve kadere rıza gösterirdi. Ne var ki hayatında dert yok, tasa yoktu. Böyle hayatı kim istemezdi. Sanırdı ki her zaman böyle geçecek zaman, yaşlılığa sonra 1 adım ötesindeki ölüme böyle varılacak diye aklında bir algı vardı. Öyle bir zaman geldiğinde tüm bu düşündüklerini hatırlayacağını ve hayat mecrasının farklı bir yola savrulacağını düşünmezdi. O hep sevginin basit yüzünde, sığ derinliğinde, oksijeni bol atmosferinde yaşadı. Yüzünü eğdiği, derin sularda battığı, nefesinin tıkandığı an olmamıştı!

Vücuduma dokunan ve kanatlarında kan, sala sesi, gökleri yırtan.

Bir aslanın karşısında duran çakallar gibiydiler.

Takdir Allah'ın elindedir. O neyi uygun gördüyse biz onu yaşayacağız. Önemli olan Rabbimizin emrine göre mi yaşayıp, sabredip kurtuluşa erenlerden olacağız, yoksa Azazilken lain iblise dönüşen bedbahtlardan mı olacağız?

<i>-Bölüm 1'in Sonu-</i>

"Araştırmacı-yazar olmak için geldim aranıza" diyebiliyorum ancak. Ardı ardına ekliyorum sonrasında;

Gökyüzünün yıldızlarını çalıp omuzlarına takan hain yüzler gördüm o gece.

Araf suresi 179. ayet: "Onların kalbleri vardır ama anlamazlar; gözleri vardır ama görmezler; kulakları vardır ama işitmezler."

Bir başka gazetecimiz, Ergün DİLER. İstihbari fikir ve yöneylem konusunda uzmanlaşmış, topluma gerektiği şekilde bilgiyi istenilen düzeyde veren ve yazılarının büyük bir kısmında sonuç hanesini dolu dolu okutan bir başka yazarımız. Derin bağlantıları olduğu gibi, yazdığı yazıların bir çoğunda gelecekte olabileceği tahayyül edilen meselelerin, maalesef ki sonraki zamanda gerçekleştiğini gören biri olarak ben hakkını yiğide vermek istiyor. Mart aylarında bir çok kere Temmuz-Ağustos aylarını işaret ederek büyük bir kalkışmayı beyan eden, bu kalkışmanın gezi kalkışması gibi olmayacağını koklayıp gazeteden yazılarıyla halka sunum yapan bir vatansever.

13 Eylül 1980, ekmek almak için oturduğu apartmanın altındaki bakkala giderken asker bir abinin kulağını çektiği anı unutabilir mi hiç, elbette hayır! Sadece ekmek alacaktı ama o dev cüsseli abi kızarak ona eve gitmesini söylemişti. Zaten çocuktu, zaten ürkek ve çekingendi. Karşısında uzunca boylu, eli silahlı ve üniformalı bir dev, devin karşısında da daha yürümeyi ancak becerebilen gariban ve fakir evladı bir çocuk..

El-Kudüs, Mescid-i Aksa ve

Otuz kuş, beni boşluğa bıraktı, Baba.

Selametle...

- Çin ve ABD birbirlerini batırabilecek iki ülke. Çin ucuz işçilik ve ucuz hammadde ile ürün spektrumunda zaten lider bir ülke. Ürettiği kaliteli ürünlerin çoğunu dış pazara, özellikle ABD'ye ihraç ediyor. ABD uyanık, ürünleri alıyor ama ben sana dolar üzerinden bono/tahvil olarak ödeyeyim diyor. Çin zeki, şu anda süper güç gibi gözükmemek için ABD'ye baş eğiyor. İkisi de aslında tahterevallinin dengedeki ülkeleri birisi hapşursa ikisi de alaşağı olacak.

Rabb'imiz Allah, Kitabımız Kur'an...

Bu listeyi 50-100'e uzatmak o kadar kolay ki, çünkü yaşadığı zamanda imtihandan geçmediği bir anı olmayan Habibullah'ın hayatı bizlere örnek bir hayat oluveriyor.

(Kedi'nin http://forum.memurlar.net/konu/1636540/ başlığına ithaf edilmiştir.)

Ve sonra Hz. Muhammed, ümmetine şöyle seslenmiştir;

Hakk'a köle olmaz isek ne olur?

<i>"Zordur bu dünya hayatı..."</i>

Bırakıp gitmek bir yana, artık yeter diye haykırmak istiyorum. Kim dayanabilir ki bu acılara... Hele de sana büyük acılar yaşatmayı seven bir hafızan varsa, hiçbir şeyi unutmayan mükemmel bir tarih bilirlik huyun varsa, hele de duygusal ve kalpten düşünmeyi seven biriysen...

Silahımı çekip baş haini alnından vurdum.

Açılıyor 09 Ocak Sinemasının Perdesi...

Tebessümle...

Ülkendeki kuşlardan ne haber vardır.

Ve sessizlik.

Sizler tanklarla savaştınız, bunlarsa kendi tanklarının altında ezildi.

Kanat seslerin ardından muhteşem bir koku yayıldı etrafa.

Hatırlayın, 04 Temmuz 2003 bizim başımıza çuval geçiren bir ABD generali vardı. Adı, David Petraeus. Bu kişi, ABD tarafından özel yetiştirilmiş ve özel olarak bazı yerlere getirilmiş birisi. Ne kadar özel biriyse, dünyada herkesin 7 göbek secerisine kadar gidelecek goguli ) bilgiler varken bu zat hakkında fazla bilgiler bulunamaz. Dediğim gibi gizemli birisi. Bu zat, 07 Temmuz 2003'te Irak'ın kuzeyinde Türk askerinin başına çuval geçirme hadisesinin baş mimarı olarak, Türkiye'nin Irak'ın kuzeyinden çekilmesini ve burada yönetimi tamamen ABD güdümündeki Mesut Barzani'ye bırakılmasını istemişti. Türkiye direndi, hatta o dönemde Mesut Barzani ve Celal Talabani ile bile düşman olmuşlardı. Hatırlayın, Celal Talabani basın açıklamasında Türkiye'nin Irak'tan çekilmesini ve kendileri verecekleri "Kürt kedisi" bile olmadığını basın yoluyla Türkiye'ye mesaj geçiyordu. Bugün iki figür de yaptıkları hataların farkında, işte bu sebeple Talabani İran güdümünde kendine rol model biçti, Barzani ise kendisini 4 kez, evet doğru duydunuz 4 kez ABD mnşeili suikastten kurtardığı için Türkiye'nin saflarına geçti. Bugün Irak'ın kuzeyinde olan bombalamalar, DAEŞ'in Musul'u ve kenar vilayetleri almasının sebebi ABD'nin Barzani'ye kızgınlığı sebebiyledir. Diyeceksiniz DAEŞ ile ABD mi? Evet, evet yanlış okumadınız, DAEŞ ve ABD aynı cümlede, acele etmeyin size DAEŞ'in ne olduğunu da açıklayacağım.

1. Doğmadan babasını, doğduktan 6 yıl sonra annesini kaybetmesi. Yani öksüz ve yetim kalması.

Sanki biraz gül, biraz leylaktı.

"Mü'minin kalbi, yer ve gökten geniştir."

İçimde huzur, gökyüzündeyim.

Çünkü sizler düşmanla savaşırken, şehit oldunuz.

<i>Es Salatu Ve?s-Selamu Aleyke Ya Seyyidel Evveline Vel Ahirin,</i>

Sanki ellerim, omuzlarım çeliktendi.

Ve çukur kuyunun gökyüzü, masmavi, bulutsuz.

Yazımı sonlandırmadan eklemek istediğim tek mevzu ise;

Dün televizyon izlerken, dağda çoban olan elleri öpülesi bir büyüğümün konuşmasını izledim ve çok etkilendim. Öyle böyle değil... Hani "dağdaki çobanla benim oyum bir mi" diyen bir ahlak fukarası manken bir hanım vardı. Ahlak fukarası dememin sebebi, kasap gibi et pazarlamasından başka bir işi olmaması sebebiyledir. Sadece o mu? Geçen ay da, adı sanatçıya çıkan ama bu zamana kadar 3-5 şarkı ile bugünlere gelen hatta kel mi, değil mi minvalinden çıkan merakla oluşan ünü sanatçı kimliğini bastırmış kişi bile yine benzer cümleleri, yani "dağdaki çobanla benim oyum bir mi" zihniyetiyle çıkış yapan biri daha vardı. Bu jakoben bakış açısı, maalesef medya tarafından elitler diye nitelendiriliyor ama bana göre sıfır derece mental bakıç açısı ve bu sebeple entelektüel kapasitesinin yokluğuyla özdeşleşmiş insanlar güruhu olduğu gözümden kaçmıyor.

Tutkunluğu meyindeydi, gözlerinin feri sönmüşse de. İçmeyi aslında sevmezdi, hatta manevi penceresinde "o bir pislik, derin yara açan bir hastalık" derdi. İçenleri görünce acır, ayrıca kızardı. İnsanların derdini bu alelade sıvı mı yok edecek diye kendine sorar, cevap bulamadığında insanlara manevi boyutta kızardı. "Çoğu sarhoş edenin azı da haramdır" sözünü ilk okuduğu andan itibaren, bu merete başladığı 01 Ocak 2026 tarihine kadar hep uzak durmuştu. Erkek adam dikilgen olur, yıkılganlık nedir bilmez dedikçe aslında kendi sonunu hazırlıyordu. Rahat bir hayatın getirisinden uzak hayatların götürüsüne, ömrünün yolculuğuna çıkacağını bilmeden herkes ve her şey hakkında yorum yapıyordu.

David Petraeus, Kasım 2012 tarihine kadar ABD ordusunda çalışmış, çeşitli birliklerde görev yapmış, daha sonra Obama'nın atama kararnamesi ile Genelkurmay Başkanlığına getirilmiş bir asker. Genelkurmay görevinden sonra da ABD'de CIA baş direktörü olarak görevlendirilmiştir. Bu görevi icra ederken bir hanımla evlilik dışı ilişki yaşadığı basına sızınca görevinden istifa etmiştir. Aslında basına sızdıran da kendisi, çünkü yapacakları işler var; özellikle de İslam coğrafyasında. Ne hikmetse ABD'de Clinton-Lewinsky yasak aşkı 2 yıl kadar, yine IMF Başkanı Dominique Strauss-Kahn'ın hizmetli bir kadına tecavüzü 3 yıl ABD tv'lerinden gündemde yerini korurken bu kişinin bizzat zina olmasına rağmen 2 bile TV'lerde haber yapılmamıştır. Bu benim gözümden, hele de asker biri olarak hiç kaçmadı. Çünkü askerlik onurla yaşamayı gerektirir, bir askerin en önemli zenginliği de üzerinden hiç çıkmasın istediği kişilik onurudur. Bu zat, bu suça iştirak ettiği dediğim gbiib kendi eliyle basına sızıp ortaya çıkınca hemen istifa dilekçesini veriyor ve kayıplara karışıyor. Çok ilginç değil mi? Adam yer yarılıyor ve içine saklanıyor. Ama benim gibi insanların gözünden kaçmıyor ne yaptığı!!!

Gidilecek yeri kalmamıştı ruhi haritalarında, geçti dumanlı dağları, sonra yıldızlı gecelerde ovaları... Gözlerinde, yağmurdan kalan bir buğu vardı, dağlardan boşalan karlar saçlarında.

Sizlerin silahları vardı, ama bunlar silahsızdı.

Ama artık kuşlar beni tutmuyor, Baba.

Kalplere hükmeden O, kalbin sıklet merkezini yegane hareket ettiren O, kalbe güven aşılayan da O. 2 kulakçık, 2 karıncıkla 4'e bölünmüş bir organın, bilhassa vücutta diğer organlardan ayrılması sadece sevgiden ve Yaratan'ın evi olmasından değil, yaratılışının farkından da kaynaklanıyor. Merak ediyor musunuz, nedir bu fark diye?

<i>OYUN BÜYÜK, TÜRKİYE'DE ZEKİ VE İMANLI İŞİN EHİLLERİNE İHTİYAÇ VAR.</i>

Giremezsiniz dedim.

Bu dördüncü kuşakla beraber, üreten Çin, enerjisi veya çalışan dördüncü kuşak ülkeler ve ne Çin'den yana, ne de ABD'en yana olabilen Rusya. Zaten son iki yıldır petrol ve enerji fiyatları o kadar diplerde seyrediyor ki, Rusya ABD'nin kucağına Suudi Kralı Abdullah'ın eliyle oturtuldu. Rusya bu blöfü gördü, Kral Abdullah'a zatürre ile suikast yaptı.

Baba, o geceyi bir de benden dinle...

" <i>BREXIT</i> "

Dehlizlerinde, kayıp yolcuydu. Kimsenin kendinden haberi olmayan ve gizemlere saklanan. Dizlerindeki nasır kabuk bağlamışken bazen iltihaplanıyordu. Uyuşma geçmeden dizlerindeki yanmayı hissetti. Duvara yaslandı, sırtını vererek. Gözlerini kapatarak başını en yukarıya kaldırdı. 3 noktadan bedenini teslim alan acılara dayanmaya çalışıyordu. Gözleri yorgun, bedeni yorgun, dizleri yorgundu. Aylar önce gülmeyi unutmuştu, şimdi mazbut hayatı da terkediyordu kendini, fersizlikle zor ayakta duruyordu. Bir an önce yatağına gitmek istedi, duvarlardan tutunarak ilerlemeye çalıştı. Odasına gelince bayılırcasına bıraktı kendini yatağına. Uyuşması devam ettiği gibi, ayaklarında güçsüzlük, dizindeki iltihabi yara üzerine ekleniyordu.

Babacığımın ağzından tek kelime çıkmıyordu, ben de somyanın kenarında oturup bir söz demesini bekliyordum. Sonra bana döndü "aferin" dedi. O kadardı söylenilen, ben başım önümde saygı ve edepten tek kelime edemiyordum. Çünkü aile olarak "Osmanlı Kültürüne" sahiptik. Baba evin ağasıydı, biz de marabaları. :))) Öyle babaya ve aileye can kurban.

Anama, çocuklarıma, eşime, kardeşlerime söyle.

Ömer size bir vatan bıraktı.

Mert abiler, bu dünya döndükçe yaşamaya devam edecek. Hayatın anlamı, onların sinesinde kaynayan pınar gibiydi: ya yolundan şaşar bildiğin yolu terk edersin, ya da içersin bir mey gibi?

Yıl 1993, aylardan Kasım.

Şu anda dünya ülkelerine dolar ve para ile operasyon yapılıyor; kod adı NEVADA. Birileri çıkıp diyebilir ki, "ne var ya, bize ne bundan, ben kadın-kız tavlamaya/ojemi sürmeye devam edebiliyor muyum, bu bana yeter" diyenler çıkabilir. Elbette saygı duyarım ama bir adım sonrası değil, bizim 100 adım sonrasını görmeye ihtiyacımız olduğu bu dönemde tavlamayla/ojeyle vakit geçirecek bir gençliğimiz olmamalı, çünkü yarın çok geç olabilir. Çünkü kadın da kalmayabilir, oje de. Oyun sanıldığı gibi basit değil, işin aslı dünyayı dengede tutan tahterevalli hareket etmeye başladı. Hareket ettiren ise ABD ve Derin Devleti.

Yıllar sonra...

İşte bu sebeple; Allah sevgisi ve Allah korkusu hariç kişi kalbinin sevgi ve korku dünyasına birinci sırada koyduğu her ne ise, onunla imtihan edilmesinin sebebi, ona köle olma yolunda olduğunun bilincinde olmamasıdır. Rabbimiz bizi bu maddelerdeki yer alan hususlarla öyle bir sınar ki, bu durum bizim için gerçekten de hüzünlenmememiz gereken konular olduğunun farkına varırız.

Ne yapsalar boş, göklerden gelen bir karar vardır.

Yine kuşları gördüm, Baba.

Nisan 1982, ilk defa cam şişelerin içine sönmemiş kireci koyarak bir bomba misali patlatdığı mutlulukları yaşıyor. Yolları çoğu çakıl taşıydı o günlerde, sokaklarda futbol oynanabilecek zamanlar değildi. Bakkallarda veresiye fişi vardı, bisküviler dörtgen kutularda satılırdı. Ambalaj denen bir muhafazalar yoktu o günlerde. Leblebi tozuyla yapılan şakalar, kızkaçıran dedikleri eğlence maytapları...

"Kim gönderdi, seni?" diye soruyor yüzüme bakmadan? "Hiç" diyebiliyorum yutkunarak. Bir heyecan beliriyor kalbimde, ellerim ve ayaklarım uyuşuyor hafiften. "Hiç mi?" diye alaycı bir tavırla soruyor yeniden. Bense susuyorum. "Gelmenin sebebi söylediklerinse, yorulma" diyor beni aşağılar gibi. Suskunluğum devam ediyor. Bana bakıp, elindeki bardağı bırakıyor; "sen deli veya hasta değilsin, değil mi?" dediğinde elimdeki kalemi masasına bırakıyorum. "Bu ne şimdi ufaklık?" diye çıkışınca "sizin fermanınızı yazacak olan şey" diyebiliyorum fısıldayarak. Kahkahasıyla yüzündeki gamzesi birbirine karışıyor. "Beni öldürecek misin veya idam mı edeceksin?" diyerek alaycı kahkahasına devam ederken ben gözlerimi gözlerinin karşısına getiriyorum ve ekliyorum ; "sadece yazıyla".

İşyerine 2 gün gitmemesi, telefonu kapalı olması sebebiyle ailesine haber verilmesi gerektiğini düşünülerek ailesi aranılmıştı. Ailesi de haber alamadıklarını belirtmiş, bunun üzerine ilk uçak seferiyle evlatlarının yanına gitme kararı almışlardı. Herkes kötü bir şey olmadığını düşünse de neden telefonu kapalı olduğuna anlam veremiyorlardı...

2009 yılına kadar ABD ve Derin Devleti arasında büyük bir sorun vardı. İçerideki derin çatlaklar, ekonomik kriz ile yoksullaşan Amerikan toplumu, hükümetin beceremediği sağlık politikaları ve İslam medeniyetiyle 11 Eylül'den sonra oluşturulan ayrışmalar. Bu sadece buzdağının görünen yüzüydü. Arkasında daha büyük sorunlara da gebeydi ABD devleti ve ABD toplumu. Barack Obama Irak'tan asker çekeceğini açıklamış, askeri güç dengesini OD'dan Pasifik'e kaydıracağını belirtmişti. OD'dan çıkarken de arasında oluşan duvarları yıkmak adına devlet başkanını göstermelik olarak Mısır ve Türkiye'ye göndermiş, Türkiye'ye geldiğinde İslam dünyasına Türkiye'nin bir rol model olduğunu belirtmişlerdi. Aslında bu rol model ifadesini duyduğumda "eyvah" dedim. Çünkü ABD denilen ülke bire beş koymadan bir konuya ehemmiyet göstermezdi, öyle de oldu zaten. Amaç kendi lehlerine olan bir Arap Baharı başlatmaktı. Bununla beraber halkları kolay etkileyebilecek enstrümanları devreye sokacak ve hükümet devamlı kendi adamları ile birbirleri arasında değişecekti. Bizde de öyle olmadı mı? Lise mezunu biri Karaoğlan lakabıyla da tanıdığımız biri başbakan yapılabilirdi, o sonrada ülkeye kurtarıcı gibi derviş soy isimli birini ithal edebilirdi. Ne var ki bunda demeyin, ülke yönetimine herkes girebilir ama toplumun seçmesine müsaade edilmezdi. Hep öyle oldu, oldurdular. Her neyse, konumuz Brexit, buradan kopmayayım.

Ve beni tutup gökyüzüne yükselttiler.

ABD Batı ile yol ayırımında, zaten kendisi de Batı'nın temel taşı değil mi? Evet, temel taşı ama ortaklıkları kendi lehine yaparak, ülkeleri göbekten bağlayarak ilerlemek istiyor. Bu bazen parasal operasyonla, bazen sokak gösterileri ile, bazen de sopa-havuç ikilisini göstererek yapıyor. Ukrayna'da devrim olurken, ne hikmetse İran'da o dönemde karışıyordu. Biliyorsunuz, İran'da kağıt üzerinde Rusya ile ortak olan bir ülke. Aslında İran ABD'nin gözünde hiçbir zaman değişmedi, değiştiği sanılan dünya toplumlarıydı. Şah indirilirken, yerine gelen zat Fransa'dan bu ülke gelmişti. Yani yine bir Batı ülkesinden, hatta ABD partneri olan bir ülkeden. Bir eksen çizin bakalım, içine Ukrayna, Romanya, Türkiye, İran, Mısır, Libya, Tunus ve Suriye'yi alın. Ne görüyorsunuz? Göremiyorsanız siz kadın tavlamaya, elinize oje sürmeye devam edin.

Her sabah, sabah namazından sonra uyumayıp, kahvaltı anına kadar ki sürede(ortalama 1,5-2 saat), genel olarak 50'nin üzerinde, her farklı düşüncede çıkarılan gazetelerden köşe yazısı okuyorum. Okuduğum gazetelerin ve köşe yazarlarının ideolojileriyle ilgilenmiyorum; en solcu gazete/köşe yazarı da var okuduklarımın arasında, en sağcı veya en mütedeyyin olanı da...

23'üncü ayete geldiğinde sağ tarafındaki uyuşması bütün bedene yayılmaya başlamıştı. 23'üncü ayeti hem bedeni hem ruhi acılar sebebiyle tam okuyamıyordu. Sağ gözü de bu ihanetin içindeydi. Tekrar besmele getirerek "Minel Mu'minine Ricalun" diyor ama bir türlü canının acısından devamını getiremiyordu. Gözleri acıdan yaşla dolmuş, aklına O 'nu getirip teslimiyete gark olmak neşesindeydi. Son bir kez daha zorlayarak " <i>Minel Mu'minine Ricalun Sadakü Ma Ahedüllahe Aleyhi, Fe Minhum Men Kada Nahbehu Ve Minhum Men Yentezırü Ve Ma Beddelü Tebdilan</i> " ancak diyebilmişti. Ve elindeki Kur'an ile beraber sol eli boşluğa düşmüştü...

Döndü bana "oğlum" dedi. İlk defa "oğlum" sözünü duymuştum. "Oğlum, seni okutamam" dedi ve gözünden bir damla yaş geldi. Oğlum sözünden sonra, yine ilk defa bir duruma şahit oluyordum. Babamı ilk defa göz yaşları içinde görüyordum. "Biliyorsun ben memurum, maaşım ancak bu eve ve size yetiyor" dedi ve kalkıp bana sarıldı. Hiç üzülmemiştim, çünkü daha 17 yaşında olmama rağmen 9 yıldır ekmek parası kazanıyordum. İlkokul ikinci sınıftan beri pazarlarda su satardım, benzinliklerde boyacılık yapardım, inşaatlarda amelelik. Zaten üniversite sınavında ishal olmamın sebebi de, sınavdan iki gün önce Ankara Kavaklıdere Mobil Benzin İstasyonu'nun istinat duvarını boyarken cereyanda kalmıştım. Üşütmüştüm.

Mevsim yazdı.

Yemek yendi, sofra duası yapıldı. Sonra babacığım bahçeye inip, ektiği çilek fidelerini kontrol etti. Bir kaç tane dalından kırmızılaşmış çilekleri toplayıp, verandaya geri geldi. Önce kardeşime bolca verdi, sonra da anneciğime. Bana en son vermişti, o da bir tane. Çünkü "erkek çocuğu şımartılmamalıydı, zorluğu daha o yaşlarda tatmalıydı" .

Ama ismini zikretmeden asla es geçmeyeceğim üç yazar var. Biri İbrahim KARAGÜL. Gazeteci değil, tam bir politika doktoru. Ekseri dış politika üzerine yazılar yazar. Adı sanı pek duyulmuş değildir ama Dışişleri Bakanlığı'nda görevli bir çok büyükelçiye bile taş çıkartır. Misal verecek olursam, dünyada en iyi koku alabilen canlı bir köpektir, adı çatalburundur. Kangal gibi Türk coğrafyasından dünyaya yayılmış bir çeşit ırktır. Nasıl ki, gps ile konum belirleme yapılıyorsa bu köpek de koku alma özelliği ile en hızlı şekilde konum belirleyen bir köpek çeşididir. Soracaksınız, bu köpeğin sayın İbrahim KARAGÜL ile ilintisi ne? İbrahim KARAGÜL'de gündemin en ince noktasındaki haberi veya konuyu veyahut sorunu koklayarak bulup, hülasasında nokta atışları yapabilen çözüm önerileriyle ortaya çıkan bir gazeteci, bana göre değerli de bir aydın. Belki Saint Joseph'lerde okumadığı için ismi moda olarak aydın kişiler arasında geçmiyor ama benim gibi minvali belli olan kişiler nezdinde muazzam gurur duyulan kalemlerden biri.

Sayıyor birbir:

Hayırdır dedim, Hadi sen de uç, bizden hızlı uçabilirsin dediler.

" <i>Beyaz Kalem</i> " benim yazarlıkta kullandığım lakabımdı...

"<i>Maliye Bakanı Funda Aslan'ın Geleceğe Dair Öngörüleri. Bakan hanımın, gelecek nesillere yaşanılabilir bir ülke bırakabilmek için sıkı bir mali politika ve sağlam bir ekonominin olması şart ve gerekli"</i> yazıyordu.

Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır."

"Torunların seni unuttu ey Ebu'l-Fetih, senden geçti. Seni anmıyorlar artık eskisi gibi, bilmiyor Rasul için döktüğün gözlerinden hareleri. Torunların seni anlamıyor ey Ebu'l-Fetih. İsmin Allah'tan bir nurken seni unuttular. Meryem'in temizliği sarmışken Ayasofya'yı, çevresi irinle karanlığa gömülmüş ey Ebu'l-Fetih" diyordu. Zincirler sadece Ayasofya'nın kapısında değil, ellerimizde, gözlerimizde ve kalplerimizdeydi...

Selam ve dua ile...

2. İnananlara karşı alçakgönüllü, kafirlere karşı sert olmak, Allah rızası için cihada devam etmek ve O?nun haricinde hiçbir şeyden korkmamak,

Vatan hainine döndüm.

Yasin Suresinin 82'nci ayetinde yer alan ifadeyi neden dikkate almıyoruz; "Lehu Kün Feyekün". "O, ol dedi ve oldu." Herşey O'nun ol demesiyle gerçekleşiyor, bizdeki ise külli iradenin koymuş olduğu kurala cüzzi irade sahibi olarak "evet/hayır" diyebilmektir. Bu kadar acizken, bir "evet/hayır" dışında tasarrufumuz yokken mi biz bizi Yaratan'a teslim olmayacağız.

11 Mayıs 1981, mavi elbise giydiriliyor. Sanki bugünleri bilirlermiş gibi havacı asker üniforması giydirilen. Ne çok mutlu oluyor, belki de o günlerden nakşediliyordu, her kısa mutluluğun ardından uzunca bir dönem acılar çekileceği. Dayısı geliyor, doktorlarla beraber. Üniformanın pantolon ve iç çamaşır kısmı çıkarılıyor. Kanması için o dönemin en meşhur kızamık şekeri yediriliyor. Sonrasında annesine "deli kadın, dana kadın, beni kandırdın, baba kurtar beni" diye feveran nidalarıyla mahalleyi inleten bir erkekçik...

Usta irkiliyor ve kahkahasını bitirirken boğazını temizler gibi tıksırıyor. Tekrar bana dönüp soruyor; "adın ne senin?" Biraz bekleyip kalemimi elime alıp, ona göstererek cevap veriyorum;

Bakara Suresi 2/155:

3 - Ne bilirsin, belki o temizlenecek?

Ben Babamın en hüzünlü yanıyım.

<i>"Andolsun ki sizi biraz korku ve açlık; mallardan, canlardan ve ürünlerden biraz azaltma ile deneriz. Sabredenleri müjdele!"</i>

Güven gemisini batırdılar geçen zamanlarda. İçinde paha biçilemeyen "dürüstlük ve güvenilebilirlik" hazineleri vardı. Bugün ise gizemlere saklandı, arsızca. Yokum artık dedi, geldiğinde beklenen kaderi. Geç kaldı, avunmadı da yastıklarla. Ettiği duanın başı bile besmele sonu rahmete kavuşmak olmuştu, ne diyebilirdi ki Süphan'a.

Ne mi anlatıyorum? Anlatamadıklarımı, bazen yazamadıklarımı, bazen ağlayıp da söyleyemediklerimi? Yetmez mi? Bir söyleşi mi desem? O da beyhude. Konuk ağırlayacak bir programcı, hele bir yapımcı değilim. Röportaj veriyorum kendime; konuyu belirleyen, hazırlayan, sunan, soran ben, cevap vermek durumunda olan diğer ben. Kulvar değiştiren atların parlattığı heyecan ve hezeyanlar gibi, hipodromda cenahımı bulmaya çalışıyorum. Okur belki benim kaçkınlığımı birileri. Okursa sorar da belki; "iyisin, değil mi?" diye.

10 - Sen onunla ilgilenmiyorsun.

Bugün 10 Temmuz 2020. Saat 15:30'u geçerken kırıldı o torunların zincirle bağlanmış yerleri.

Sabah olunca iki kız kardeş de kapı ziliyle uyandılar. Karşılarında ince lacivert çizgilere sahip beyaz elbise giymiş bir hanım gördüler. Buyurun dedi ablası, "şeey ben dün gece sizinle mi konuştum bilmiyorum ama adım Fulya" dedi. Kızkardeşi "benle konuştunuz, buyurun içeriye" dedi. İçeri adım atarken hala o çok sevdiği tütsü kokusunu çekmişti içine Fulya. Merih'in tütsü aşığı olduğunu biliyordu, yine aynı kokunun içinde huuzur bulmaya çalıştı. Ama bu sefer ev sanki daha karanlıktı ve sanki bütün boyaları akmış gibiydi duvarların. Onun tok sesi ve gülmesi yankılanmıyordu bu sefer o boyası akan duvarlarda. Gözleri nemlendi. Bir müddet alışmaya çalıştıktan sonra kızkardeşine dönerek "Abiniz benden bahsetmemiş size sanırım, biz geleceğe beraber yürüyecektik ama olmadı" dedi. Ablası başını sallayıp onaylarken, kızkardeşi "neden olmadı" diye sordu. Fulya "bilinmez sebepler ama lütfen sormayın, cevabını ben bile bilmiyorum, çünkü yeterli cesareti taşımıyorum" dedi. Kızkardeşi dün sabah eline tutuşturulan notu bu sefer Fulya'ya verdi. Fulya "bu ne" deyince, kızkardeşi "lütfen okuyun" dedi. Fulya vestiyere çantasını koyup katlanılan kağıdı açıp okumaya başladı. Okudukça ruhu daraldı, ki o da altı çizilen mısraları ve göz yaşı damlalarını fark etti. Hafif bir baş dönmesi yaşadıktan sonra duvara yaslandı. Ablası Fulya'ya soğuk su getirirken kızkardeşi Fulya'nın kolundan tutmuştu.

"Kazandığınız Üniversite: Karadeniz Teknik Üniversitesi Bölüm: Elektronik-Elektrik Mühendisliği" yazıyordu. Alttaki tabloda; "Sayısal Puan: 525,33 Sözel Puan: 465,41 Eşit Ağırlık Puanı: 495,37 Sayısal Başarı Oranı: % 4,21 Sözel Başarı Oranı: % 11,23 Eşit Ağırlık Başarı Oranı: 8,76" yazılıydı. Sayısalda yüzde dörtlük dilime girmekle pek de mutlu olmamıştım. Çünkü tercih ettiğim üniversite 6'ncı üniversite idi. Puanım ancak oraya yetmişti. Aslında ilk tercihimi kazanacağıma emindim ama sınav esnasında ishal oluşumdan dolayı 30 dk erken çıkmak zorunda kalmıştım. Hem boyacılık yapan bir çırak, hem de okuyan bir lise talebesinin sindirim sisteminden hastalanması olağandı...

Sonuncusu da, eski bir solcu ve Refah Partisi'nin azılı düşmanlarından olan sonra ise eksenini değiştirerek sağ cenaha geçen ve duru düşünceleriyle harikalar yaşatan Ardan ZENTÜRK beyefendi. Tanıdığım yıllar doksanlı yıllardı. Star1'de gazetecelik yapardı. Refah Partisi'nin ve Aczmendi denilen sapık tarikatın haberlerini yanlı olarak anlatan ve özellikle mütedeyyin kesimi "suçlu" addederek gazetecilik yapan bir geçmişi olduğunu anlatmadan geçemeyeceğim. Uzun bir süre kayboldu. Sonra ise cenah değiştirmiş olarak karşımıza çıktı. Enderun mektebine giren ecnebiler gibi, başlangıcı hüsran sonu ise hayranlık derecesinde işler ortaya koyan. Ardan beyin haberleri benim haber listemde ilk sıradadır. 60'lı yaşlarla ve gazetecilik deneyimiyle benim gibi avamdan insanlara neyin ne olduğunu gösteren biri. Dolu dolu ve acımadan yazıyor yine.. İbrahim KARAGÜL gibi iktidarı eleştirmesi gerekiyorsa çekinmeden ve objektif kuralları en önde meydana koyarak sıralıyor çekincelerini ve eleştirilerini.

Gözlerin kıpkırmızı, çok mu ağladın?

Gazetede, Maliye Bakanlığının 2030-2040 on yıllık planlarına dair haberlerden bahsediyor ve onun sözlerine yer veriyordu. Resmine baktı, sağ işaret parmağıyla bakanın yüzünü okşuyordu. Yine aynı güzellikteydi, geçmiş yıllardaki o güzelliğinden bir şey kaybetmemişti. Ayağa kalkmaya çalıştı. Masadan destek alarak doğruldu. Gazete sayfasına sıkı sıkı sahip çıkıyordu ve o resmi tekrardan okşuyordu. İçinden bir ses, ses değil sanki haykırışla "sana bir kez dokunamadım ama fotoğrafını okşamak bile o kadar zevkli" dedi. Gözleri yaşarmıştı. Su damlaları, ateşten harelere dönmüştü. Birden arkadan bir ses geldi, kimse görmesin diye gözlerini sildi o esnada;

- Mert abi, Mert abi iyi misin, bir şeyin var mı, abi yürüyebilecek misin, diye meyhane sahibinin büyük oğlu sesleniyordu.

Albayrağın, dalgalandığı her yerde biz varız.

Paşama söyle.

Peygamber alınlarımızdan öptü.

Sessiz bakışlar. Arkadan bir homurdanma sesi. Bir usta elini indir diyerek işaret ediyor bana. Gün ortasını bulmuş yaşımın verdiği fütursuzlukla susup indiriveriyorum kalemi. Aynı usta bana "gel" işareti yapıyor parmaklarıyla. İçimdeki isteğin tamamen yokluklaştırılmasından mı, yoksa kabulü gören egomun nazından mı, bilmiyorum; adım atmak gelmiyor içimden. Usta elini indiriyor, dönüyor önündeki kağıda. Hızlıca ekleme yapıyor harflerden, bazen bir yudum kahve çekiyor bardağından. Vakit geçmeden teslim bayrağını indirerek ilerliyorum yanına. Ayakkabımın topuk sesleri tavanda yankı yapıp geri dönüyor kulağıma; sanki Alfred Hitchcock'un filmlerinde yer alan boş mahsenlerde yankılanan sesler gibi?

Bir kapı seçti. Açtı usulca; önünde ahşaptan bir kutu beliriverdi, içine yerleşti yüzünde bir tebessümle. Birden kutunun üstünü kapatılar, etraf karanlığa büründü. Sonra yer yer zıpladı kutunun içinde, motor sesi kesilene kadar. Kesildiğinde, kızaktan çekilircesine bir ses kulaklarında, arkasından da ağlayan bir kadın sesi. "Seni 9 ay canımla taşıdım, neden 'tosunum' neden, görecek çok günlerin varken"

Yazdığım bu makalede, yazım veya imla hatası varsa affoluna, çünkü yazmak kolay değil, hem bilgileri beyninde derle, topla, sonra bunu bir bütün halinde okuyuculara aktarmak iste ve yazıyı buna göre tasarlamak gerçekten çok zor. Artık affedersiniz. :)

Fulya denizin kıyısına gelip, cebindeki ondan kalan tek yadigarı olan o notu çıkardı. Aylardır okuyordu, okumasına; neden bu mısraların altı çizilmişti anlam veremiyordu. Tekrar başladı okumaya ve

Daha önce de çokça düşündüğüm bir husustu, tekrardan düşünmemin sebebine ise anlam veremiyorum. Belki içimdeki boşluktan, belki aşk acısından, belki de elimin altında yitip giden zamana esir oluşumdan. Merdivenleri iniyorum besmele çekerek. Güneş aydınlatsa da sanki her yer karanlık. İçimdeki düşünceye dalıyorum tekrardan. Simya olmadan nasıl yazılır bu kağıt? Gözyaşı olmadan nasıl hisseder insan, nasıl içten içe yakılır sessizce bu ağıt?

Uzunca bir dönem ölümü düşünüyorum: yaşadığımı anlamaya başladığım çocukluk döneminden bugüne kadar geçen süreçte yaşadığım hayat yorgunluğunun bende yarattığı tahribatı ve insanoğlunun yalanlarıyla iftiralarıyla üzerime bıraktığı kötülüklerden ibaret geçen bir zamanı.

Yazarların çoğu, yazdığı köşe yazıları sebebiyle avam tarafından incelenmediğini mi düşünüyorlar acaba? Halbuki ülkemiz açısından değerlendirildiğinde gazete alan büyük bir bölümün ekserisi orta-orta veya orta-üst sınıfta yer alan insanlar. Yine bu insanların nitelikleri incelendiğinde çoğu lise-ön lisans-lisans tahsili yapmış kişiler.

"Mü'minin kalbi, Allah'ın evidir."

9 - Allah'tan korkarak gelmişken,

Ve sessiz.

Şöyle ki;

Çukur kuyudaki gökyüzü gibiydi uçtukları yer.

Ocak 1982, artık kendine yakın çocuklarla arkadaş olmayı başarmıştı. Çok sevdiği Şansel Doğan vardı. Yedikleri, içtikleri ayrı gitmiyordu. Şansel gerçekten çok edepli ve çok efendi biriydi. Şansel'in annesi de ikisinin arkadaşlıklarını çok istiyor ve yardımcı oluyordu ama bazı dönemler Şansel uzak davranıyordu. Bir gün sormuştu, neden bazı zamanlar benim gezmiyorsun diye, "çünkü sen Alevi değilsin" cevabını duyuyordu. Aleviliği ne Şansel biliyordu, ne de kendi. Ama anne ve babaların yanlış yetiştirmeleri sonucu daha çocukken ayrılık tohumları atılıyordu. Büyüdükçe iki ailenin yanlış yönendirmesinin kurbanı oluyorlardı. Dünyada aynı şeylerden zevk alan, ağızlarına küfür ve hakaret almayan ve duygusal iki çocuk birbirinden koparılıyordu. Çünkü o günlerde Sünni olmak kötü, Alevi olmak da... İnsan olmayı düşünen yoktu, etiketlere takılıyordu herkes. (Bugün Hz. Muaviye'yi seven bir Sünni, ama diğer taraftan 12 imama inanan bir Alevi'yim, çünkü benim tek etiketim var Müslüman'ım)

Bir uğultu var dışarıda...

Bu vatan sizin, Baba.

Sizler uçaklarla düşmanı bombalarken şehit oldunuz,

"Gözlerim uyur, kalbim hiç uyumaz. Ancak uyku ile daimi huzur bulur."

5 - Ama buna ihtiyaç hissetmeyene gelince,

Bir kalem çıkartıyorum cekedimin sağ iç cebinden. Herkesin umursayacağını düşünerek havaya kaldırıyorum usulca. Ben diyerek başlıyorum, sesleniyorum bütün sağı-solu cenaha. Kimsenin dikkatini çekmiyor, yaptıklarım. Tekrar gür sesle "ben" diyorum, yine bir kıpırdanış yok, küleyni bir duruşla tekrar sağ kolumu dikçe kaldırarak başlıyorum. Sanki konuşan Abdullah Bin Kürs'e namzet biri;

Bunu özellikle anlatmamın sebebi, harcanan zaman ve harcanan zamanın aralığı sebebiyle özellikle vurgulamak istedim. Genel olarak azami günlük 5-6 saat uyku uyuyan biri olarak, kastettiğim zaman aralığında (05:00-06:30 arası) köşe yazısı okumak belki saçma gelecek bir çoklarına ama bu ülkenin en büyük eksikliği faydalı mental bakıç açısı ve entelektüel kapasite düşüklüğü diyerek kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Ne kadar başarılı oluyorum, muamma ama yine çoğunluğu oluşturan zamane insanları gibi uyuyarak zamanı geçirmeyi, böyle hareket etmeyi kendime uygun bulmuyorum.

Arkadan bir ses beliriverdi, "mevzu bahis kişi burada mı?" diye. Doğrularak geriye baktığında siyah takım elbiseli bir bey ve arkasında polis memurları vardı. Takım elbiseli kişi iş arkadaşına yaklaşarak "siz neyi oluyorsunuz" diye sordu. Ben "3 yıldır beraber çalıştığım en yakın iş arkadaşıyım" dedi. Takım elbiseli kişi arkadaşına dönerek, "memur beyler ifadenize başvuracaklar birazdan, şimdi lütfen burayı terk edin" dedi. Kur'an'ı sehpaya bıraktı ve elindeki notu cebine gizlice koyarak salondan çıktı. Misafir odasına geçti. Anne ve baba orada kızları ile beraber hüzünlerin en acısını yaşıyorlardı. Annesinin sesleri binayı inletiyordu, babası annesine sarılıyordu ve teselli etmeye çalışıyordu. Kız kardeşi abisinin iş arkadaşına doğru dönerek içeride ne gördüğünü sordu. İş arkadaşı da "bir şey yok, sadece sessizce yatıyor öylece" dedi ve o da akıtmaya başladı göz yaşlarını. "İntihar mı" diye sordu kardeşi, tekrardan iş arkadaşına. İş arkadaşı dudaklarını ısırarak kafasını iki yana salladı. Kızkardeşi hüngür hüngür ağlayarak annesine sarıldı. Annesi "oy oğlum, oy birtanesi, beni niye bıraktın böyle" diye ağlayarak göğsünü dövüyordu. İş arkadaşı bu esnada cebindeki notu çıkardı ve kız kardeşine verdi: "Abinizin el yazısı ile kaleme alınmış şiir, bir başkasına ait sanırım" dedi. Kızkardeşi buruşturulan kağıdı açıp okuyunca, birden fenalaştı ve bayıldı. Babası, iş arkadaşına yardım etmesini rica etti. "Lütfen yardım edin edin, bu evden çıkartalım bunları" dedi. İki hanımı da kollarına girdikleri gibi dışarıya çıkarttılar. Binanın merdivenlerinde büyük bir kalabalık herkes her gelene soruyor, içeride ne var diye. Anne ve kızkardeş dışarıya çıkarılmış vaziyette polisin müsaadesi beklenmekte...

Korkmaz!

İkindi vaktidir, zaten en sevdiği vakit de ikindiydi. Hani bir gün bir ayet okumuştu Kelamullah'ta; orta namaza dikkat edilmesini söylüyordu. Okuduğu günden beri kaza etmekten tek korktuğu namazdı, çok sevmişti bu sebeple. Bir koku geldi burnuna. Secde kokusuydu bu burnuna gelen. Cemaatle kıldığı namazlarda tadardı bu misk-i amberi. Nasıl bilirdiniz diye soruyordu biri, kalabalık bir ses "iyi bilirdik" diye cevap veriyordu, yine o tek ses soruyordu "haklarınızı helal eder misiniz?", yine kalabalık ses "helal olsun" diye cevap veriyordu. Sonra 4 kere daha Tekbirullah getirildiğini duydu. Ne olup bittiğinden haberi yoktu ama bu karanlıkta içi müthiş huzurlu, gönlü mutmaindi.

Bismillahirrahmannirrahiym.

Aşk celladından ne çıkar, madem ki yar vardır.

"Vücutta öyle bir et var ki, o iyiyse, güzelse, sağlıklıysa bütün vücut iyidir, güzeldir, sağlıklıdır. Eğer o kötüyse, bütün vücut kötüdür." Mealen yazdım. Bu bahsedilen et ise, kalptir. Çünkü dediğim gibi kalp bir kaynaktır ve vücudun en önemli organıdır.

Belki de yazınca kaybolacak, hafızanda kalmasına gerek kalmayacak...

Ama her zaman ki gibi dinle.

8 - Ama sana can atarak gelen,

Gelelim aslolan meseleye... Gazetelerin köşe yazılarına, hatta köşe yazarlarına...

<i>Es Salatu Ve?s-Selamu Aleyke Ya Hayra Halkılleh,</i>

Annesi elindeki anahtarla kapıyı bir çırpıda açıverdi. İçeriye "oğlum, oğlum" diye seslenerek koşar adım girdi. Önüne ilk mutfak gelmişti, mutfağa girdiğinde bulaşık sepetindeki yıkanmış tencere ve tabakların yerde olduğunu gördü: onun biraz ilerisinde duran pet şişesini de, kapağı kapanmamış. Aynı acelelikle bu sefer yatak odasına gitti. Yatağı bozuk ve masanın üzerinde üniformaları duruyordu. Tekrar seslendi, "oğlum neredesin?" diye. İçeride sadece annesinin sesi yankılanıyordu. Babası salonun kapısında durup geri döndü, eşinin kapıdan içeriye girmesini engellemesi gerekti. Annesi salonun kapısına gelince kocasını geçmek istedi, geçerken "nerede bu oğlan bey?" dediğinde kocası hanımı yumuşak bir edayla tutup salona girmesini engellemeye çalıştı. İlk başta kocasının kendisine engel olmaya çalıştığını anlamadı, tekrardan geçmek istediğinde kocasının elleriyle kendisine engel olmaya çalıştığını anladı. "Bırak beni, bırak" diye yüksek sesle bağırdı kocasına. "Yalvarıyorum bırak bey, oğlum içeride mi göreyim, n'olursun" dediğinde, kocası "içeride değil, içeride olsa neden sana engel olayım" derken gözüyle kızına annesinin koluna girmesini işaret etti. Kızıyla beraber hanımını salonun kapısından uzaklaştırmaya çalıştılar. Yanlarında gelen meslektaşları salona girdikten sonra, polisi arayıp savcılığa haber verdiler. Yanındaki iş arkadaşı girdi sadece salona. Yanına geldi. Açık gözlerini sağ eliyle kapatıp ellerini karnının üzerine koydu. Yerde duran Kur'an'ı görünce sağ eliyle uzanıp aldı, alırken birden bir not düştü içinden.

"Şeytanın peşinden koşmayın, kulluğu unutmayın Alperenler" diyordu ve ekliyordu:

2. Kızı Hz. Fatuma-tüz Zehra hariç diğer 6 evladını kendisi hayatteyken yitirmesi, hatta oğullarının ölmesi sebebiyle kafirler tarafından "soyu kesik" denilmesi.

Biraz kendimi çekiyorum. Eleştirilmeden olmaz bu işler diyor, bu işlerin piri olan portrelik isimler. Kilometre taşı olanlar sıralıyor; okumadan, anlamadan, taraf olmadan yazamazsın diyorlar. Ben "yazar değilim" dediğimde, "git kardeşim işine, dellenme" diye onuruma kılıç sallıyorlar. 20 yıllık kalemini kıranlarla, mürekkebi yalayanlarla, zekasını kağıda bulayanlarla beraber olmak istiyorum. Kapıya kadar geçirilirken ben Kemal Sunal edasıyla yeniden yanlarına ilişmeye çalışıyorum. İslami grupların bir tarafı beni seyrediyor, ulusal felsefeyle kalem sallayanlar diğer taraftan süzüyor. Hani tarihe meydan okuyan Fatih, Selim gibi haykırmak istiyorum? Ben de nidalarımı sıralıyorum, duyulmayan seslerde, zaman ötesi zamanlarda, mülhim olan ben, mefkura olan yine ben.

2 - Kendisine ama geldi, diye.

Her neyse... Bugün ki konumuzda yazılı medyaydı. Kediye zeval olmaz, bir elçi olarak. Halktan olanı, Hakk için sorumlu olana anlatmak gerekti ve ben de dilimin döndüğü ile, kalemimin yazdığı ile anlatmaya çalıştım. Hayırlara vesile olmasını dileyerek...

Mart 1980, Yozgat'ın Aydıncık ilçesine bağlı o zaman ki adı Çerkesbakırı, şimdi ki adıyla Bakırboğazı olan köyün pembe elbise giyen 2,5 yaşındaki erkek çocuğu. İlk hayat fotoğrafı, ilk hafıza portresi. Ankara'dan yeni taşınmışlar akrabalarının yanına. Çerkes demek o zaman onun için anlamsız bir söz, adigeleriyle toplaşan bir köy halkı. Akşam Nur Cami'nin yanında yapılan köy sohbetleri. Pembe elbiseli hatta etekli bir elbise giymiş çocuk da var bu kadrajın içinde. Annesini arıyor ağlayarak, korkak tavırlarla. İki ay sonra yeniden eski oturduğu Ankara'daki evlerine göç ediyorlar.

- Çin'in metal emtia üzerindeki baskısını ve tahıl emtiası ile oynadığını Dünya Ticaret Örgütü'ne şikayet ediyor ve DTÖ'ne üye ülkelerin Çin'e cephe almasını istiyordu.

Hatırlıyor gibiydi. 2001 yılını gösteriyordu takvim.

<i>Es Salatu Ve?s-Selamu Aleyke Ya Nebiyellah,</i>

Yanmışsam külümden, yapılan bir hisar vardır.

Kul en çok neyi sevdiyse, en çok neyden korktuysa, bu sevgisinin ve korkusunun merhalesini birinci derecede olması gereken Allah sevgisi ve Allah korkusundan üstün ve yukarıda tutmamalıdır. Kulun ummanı O olmalıdır. Çünkü umut ve sonu hayır olacak demenin yegane temeli yaratılanın Yaratan'a köle olarak teslim olmasından geçmektedir.

4. İnsanların birbirilerini sevip ziyaret etmek, birbirilerine yardım etmek ve birisine Allah rızası için samimi nasihat etmek,

Uzatmayayım. Cuma vakti geliyor...

Şehit söylemeye devam ediyor...

Kanat sesleri...

<i>Çünkü en güzel yaşanılan hayat; aşkı şaraba boğanların değil, ilacı aşk yapabilenlerindi. Şimdi sahne Bakan Hanım ve</i>

Sonuç:

Şehit Muhsin Yazıcıoğlu'nun biz lise sonda okuyan Alperenlere, "mukaddes yerler, bu mukaddes 4 yerin küffardan korunması gerekiyor" diyordu. Ellerimiz soğuk, güneş bulutlar ardında matemde, Ankara sokakları titriyor...

Sırtında o kadar hançer yaraları vardı ki...

Korkar mı senin oğlun?

<i>"Biliniz ki mallarınız ve evlatlarınız, sadece birer imtihan konusudur. Büyük mükafat ise, ahirette Allah nezdindedir."</i>

Mart 1982, evde gülme sesleri duyuluyor. Kapıyı çaldığında kapıyı açanı görünce nutku tutuluyor. Beline kadar uzunca saçları ve gülen bir çift gözle Başak karşısında duruyor. Kızıyor, "neredeydin bu zamana kadar, sabahtan beri seni bekliyorum" diyor Başak. Sonra arkasını dönüp oturma odasına gidiyor. Ne olduğunu anlamıyor, kendisine soruyor: "ben nereden bilebilirdim ki geldiğini, haberim de yok, niye bu küsme"... Sanki daha o günlerden anlayamıyordu kızların nazlarını, triplerini, ölene değin de anlayamayacaktı.

Kalp bir kaynaktır. Bir önceki günün konusunda detaylıca işlemiştim, kalbin ne gibi özellikleri olduğunu. Hatta Peygamber Efendimizin bir hadisinde kalp öyle ele alınmış ki, hülasa;

Muhteşem bir koku yayıldı odaya.

<i>ÇALIŞMAK-İMANLA VE SABIRLA ALLAH'IN YOLUNDAN AYRILMAMAK BU BAŞARIYI BİZE GETİRECEK İNŞALLAH. VESSELAM.</i>

- Rol model olarak gördüğünü söylerken, kendisiyle olan ilişkisini de model ortaklık seviyesine çıkartıyordu, ne modeliyse artık.

6 - Sen ona yöneliyorsun.

Yazarlardan başlayayım. Halktan bu kadar kopuk bir gazeteci topluluğu olabilir mi diye sormadan edemiyorum kendime! Kullanılan dil, kullanılan anlatım şekli ve arada ayar vermeyi lüzumlu gibi gören bir zihniyet. Hepsi "jakoben" diyemem ama çoğunluk maalesef kendini burjuvanın şekillendirdiği hayatın kalemleri gibi görüyor ya da göstermek durumunda kalıyorlar. Zorunda değiller, onun için "durumunda kalıyorlar" diyorum. Bu kalmanın da en belirgin özelliği belki de ekmek parası diyebiliyorum. Her neyse...

Eylül 1981, doğup büyüdüğü Ankara'daki evlerinden taşınıyorlar. Kadir ile Yasin gelip sarılıyor son bir kez. Yine gelirsen buraya çelik çomak oynarız diyorlar veda mektubu okurcasına. Sağ işaret parmaklarını kesiyorlar jiletle, kanlarını birbirlerine değdiriyorlar ve ilan ediyorlar kankardeşliklerini. Son sandalye de Anadol model kamyonete konulunca sarılarak arkadaşlarıyla ayrılıyorlar. Son bir kez Başak'ların evine bakıyor, Mersin'e giderken çektikleri pencerenin beyaz perdesi geri açılmış mı diye, ama umudu kısa sürüyor.

"Nereymiş kazandığın yer" dedi, biraz hüzünlü, biraz buruk... Anacığım o esnada babacığımın geldiğini görmüş, nefes nefese gelmişti beyinin yanına. Kocası gelmiş eve, durur mu hiç? Başladı hemen tatlı diliyle cilve yapmaya. :) O zamanlar babacığıma bakınca hep kabarık horoz gibi duruşunu hatırlarım, örnek alırdım bu duruşunu, hala da öyleyim... Eee babasının oğlu. Anacığım hanımlığını konuştururken, "bey, oğlun üniversiteyi kazandı, möhendis olacak" dedi. Eee şivesi eksik olur mu validemin. :)

Kaldırımın ince kıvrımlarında düşe kalka yürüyen bir halde sokak lambalarının yanından geçiyordu. Bu gecede çok içmiş, diğer gecelerden farkı yoktu. Bu sokak her gece meyhaneden çıktıktan sonra salaş, yıkıntı gönülgahına giden yolun ta kendisiydi. Onca yıldır bu yolu gidip gelmesine rağmen, her gece sanki ilk defa yürüyormuş gibi sağına soluna bakıyordu. Kaç kere düşmüşlüğü vardı bu kaldırımlarda, yağmura yakalanıp ıslak olarak gönülgahına varıp, tir tir titreyerek uykuya daldığı, bazı sokak sakinlerinin mütecaviz ve ağır sözlerine maruz kaldığı kaç gece geçirmişliği...

Kanatlarında kan vardı.

Meğer ben şehit olmuşum, Baba.

2011'in Nisan'lı günleri.

Ben vatanımın asil kahramanıyım.

Ve onlardan hızlıyım.

Yine ordudayım, şehitler ordusunda.

Yıl 1993, aylardan Kasım. Hava soğuk, o mabede hasretlikle yangınlardayız. Çiçeklerin kokusu küsmüş bize, ırmaklar ayrılmış sinemizden, kuşların ümidi yok Fatih'e sesleniyor;

Uçuyorum.

"Sırların sırrına ermek için, sende anahtar vardır.

Benden bu kadar, size ise okumak düşüyor, okuyup aklınızı kullanarak düşünmek...

2010'lu zamanlar...

Ve saldırdılar.

Baba, ben oğluma her uğurda bu vatan için ölmeyi öğrettim.

90'larda üniversite öğrencileri hem çalışıp, hem okuyamıyorlardı, o dönemi bilenler öğrencilerin adam yerine konmadığı zamanlar olduğunu bilir. Akşamın gelmesini bekledik ailecek, aile reisine verilecek muştu vardı. Anacığım heyecandan renkten renge giriyordu. Komşulara nazire yapmaya gitmişti, bak gördün mü oğlandan ayrılma zamanı geldi komşu demek için. Üzülüyor gözükecekti, ama içi yeni doğan güneş gibiydi...

Otuz Kuş...

"Mü'minin kalbi, Allah'ın Arş'ıdır."

Sakın kader deme, kaderin üstünde bir kader vardır.

Hakim gerekçeli kararı okurken babasının sözlerini çoktan unutmuş, bir an evvel çobanlıktan istifa etmek için çaba sarf eden bir yılgınlık içindeydi. Her şeyin hemen gerçekleşmesini istiyor, amansız bir kaçışın içinde buluyordu kendini. Başlarken o gözündeki canlılık yerini telaşa, belirsizliğe ve kızgınlığa bırakmıştı. Babasının sözünü hiç duymamış gibi bir ruhla geleceğe yürümek istiyordu. Kurtuluşa kaçıyordu...

Havluyu yere attı, bu sefer abdest alırken sağ ayağını yıkayamadığı için kabul olmaz düşüncesiyle havluyu ıslatıp yere bırakmıştı. Sağ ayağını havlunun üstüne bırakıp çekiyordu, belki böyle kabul olur diyerek ruhuna rahatlık vermeye çalışıyordu. Duvarlardan tutunarak salona gitmeye çabaladı. Ama hala sağ gözü istediği netliği vermiyordu. Bu yetmezmiş gibi, yerdeki sevdiği, severek yere koyduğu halılar düşman kesilmişti bu sefer. Sekeleyerek attığı her adımda halılar engel oluyordu ilerlemesine. Ancak gelmişti oturma grubunun önüne. Sol yanını dönerek tekrar yattı oturma grubunun üzerine. Bir kaç soluk alıp vermekten sonra sağ tarafında bulunan sehpanın üzerinde küçük bir Kur'an-ı Kerim gördü. Abdest aldıktan sonra bir nebze dizindeki acı azalmıştı. Zamanı diyerek Kur'an'ı eline aldı. Bugün, bu zamanda Ahzap Suresi'ni okumak istemişti. 33'üncü sureydi, 73 ayetti. Mü'minler için büyük hazine barındıran bir sureydi, özellikle Hendek gazasından bahsetmesi sebebiyle çok önemliydi. Çünkü biliyordu ki, Hendek'ten bir müddet sonra İslam Mekke'ye taşınacaktı. Taşınmanın önemini daha iyi biliyordu. Taşınacağı içindi belki de. İçindeki acılarla derdest olan uyuşması azalır gibi oldu.

Bu durumu ve bunun gibi sayabilecek yüzlerce anekdodu yazabilirim ama konumuzdan ayrılmamak lazım. Neden bunları anlattım. NEVADA kod adlı operasyon öncesi çalışmalardı bu bahsedilenler.

5. İmtihanlara karşı teslim olup, sabır tel'in etmek olmalıdır.

Girişte terliklerini ayağına geçirdikten sonra mutfağa yöneldi. Boşluktaki ruhunu bir yudum suyla canlandırmak istedi. Saçları öyle dağınıktı ki, aynanın yanından geçerken umursamaz bir bakış yolladı simasına. Durdu. Geri bir adım attı. Başını eğdi. Biraz soluklandıktan sonra başını sağa döndürerek aynaya baktı tekrardan. Gözlerinin en derinine, solmuş renklerden içeri girdi öylece. Siren çalıyordu kulaklarında, ölümü hiç bu kadar arzu etmemişti. Anahtarını aynanın önüne usulca koydu. Yutkunduktan sonra başını hafif sağa eğerek gözlerindeki yolculuğa devam etti. Büyük acılarına rast geldi bu yolculukta ilerlerken. Hayatını farelerle dolu mahsene çeviren acılarına... Sol kulağının arkasında müthiş bir uyuşma hissiyle. Gözlerini yumdu usulca...

Sen de, bana öğrettiğin gibi ona vatan için yaşamayı öğret.

Abese Suresi:

Yani ABD, NEVADA operasyonun başlangıcı olan bu ülkeleri teker teker kendine bağımlı hale getirdi. Ama bu bazen üst akıl, bazen derin dünya cemiyetleri veya benim söylemimle şeytanın köleleri tarafından kurgulanıp, senaryoya uygun hale getirilince satışa çıkarılıyor. Nasıl mı?

Hamdolsun, hamdolsun, hamdolsun Rabb'ime. Yattığı yer bol bol cennet olsun, dedem Fatih'in.

<i>BÜTÜN DÜNYA ABD'DEKİ İKİ KESİMİN UZLAŞISI NETİCESİNDE KANLI AMA MEYDAN SAVAŞI OLMAYAN BİR ÜÇÜNCÜ DÜNYA SAVAŞINI YAŞIYOR. KATLEDİLENLER HEP MÜSLÜMANLAR. UYURSANIZ SIRA SİZE DE GELECEK.</i>

Öyle değil mi Baba?

4 - Veya öğüt belleyecek de öğüt ona fayda verecek.

Babacığım...

Arkasında karanlık yüzlü adamları vardı.

El-Kaide gibi ABD tarafından kurulan Boko-Haram denilen terörist grup Nijerya'da kök salıyor. Sizce neden? Durun ben bir tahminde bulunayım? Nijerya'da petrol var belki de? Aaa varmış, hem de OPEC'e üyeymişler. Devam ediyorum tahminlerime, kesin bu örgüt ABD tarafından orada palazlandırılıysa, mutlaka Nijerya devlet başkanı da ABD'nin adamıdır? Tüh ya yine bildim, Obasanjo döneminde Nijerya'da Boko Haram bir tek terör faaliyetinde bulunmamıştır. O halde Müslümanların yönetimi ele geçirevbileceğini ABD görmüş, bu terörist örgütü kurmuş arkasından Müslüman lider seçilirse hem onu suikastle öldürürüm hem de Müslüman devlet başkanı tarafından devletleştirilecek petrol kuyularını ele geçiririm demiştir, belki de? Vay be yine tuttu tahminim; 2007 yılından sonra Umaru Musa Yar'Adua devlet başkanı oldu ve ilk icraatlerinden birisi petrolü devletleştirmek istedi. Ama ne hikmetse bu adam bir hastalıkla öldü .

Mezarlardan bile yükselen bir bahar vardır.

<i>Perspektifi Kayıp A</i> <i>nların Yorgunluğu...</i>

Güçsüzlüğüyle masalardan tutunarak, elindeki gazete sayfasıyla dışarı çıktı. Yürüdü, yürüdü, yürüdü. Gazeteyi kalbine sıkı sıkı yapıştırarak ilerliyordu. Tökezleyip düştüğünde durmuyor, kalkıp yürümeye devam ediyordu. Sokağın sonundaki zifiri karanlığın sonunda kayboluyordu. Biraz daha, biraz daha derken artık görünmüyordu.

İşte Davit Petraeus, Boko Haram'ı sadece Nijerya çapında değil, Uluslararası çapta büyük bir organizasyona dönüştürmek için ilk önce ABD'den Vatikan'a uçup, Papa ile görüştü(2012-2013). Papa ile görüştükten sonra, önce Nijerya'ya arkasından Irak'a gitti. Neden acaba? Durun bir tahmin daha; Papa'dan, aslında Papa bir figüran, arkasındaki "gay"lerden oluşan Kardinaller Meclisi'nden gerekli izinleri aldıktan sonra Nijerya'ya gidip yarım bırakılan Boko Haram'ın stratejisini ve yeniden devlet başkanının Müslümanların eline geçmemesi için Nijerya devlet başkanı Goodluck Jonathan görüşmüş olabilir mi? Yok canım sanmıyorum ;) Oradan da Irak'ın kuzeyine geçip Saddam'ın kızıl saçlı generallerinden biri olan, artık isim yazmayım biraz da siz meraklı olun bulun, zatla Tikrit kasabasında görüşmüş olabilir mi? Ya ben gerçekten sahurdan sonra uyuyamadım sanırım, halüsinasyon görüyorum herhalde :)

Ağlıyordu hıçkırıklarla. Yine o silemediği hatıralar gelmişti aklına. Bıçak değil, hançer yarası gibiydi kalbine saplanan. Aylar geçmişti ama hala aynı durakta bekleyen bir yolcu gibiydi.

<i>Es Salatu Ve?s-Selamu Aleyke Ya Nure Arşillah,</i>

Eylül 1981, taşındıkları ev bodrum katta, eski evleri gibi bahçeye açılan kapısı yok ve karanlık bir yer. Binanın olanca vesah kokusu evin içinde. Kimseyi tanımıyor, kimse de onu. Mahallenin çocukları ise yabani gibi, küfredenler, kavga edenler ve birbirlerine taş atanlar. Taşındığı eski evinde en büyük kavgaları küsmekti, burası irin-i hal içinde. Anneleri bile çocuklarının ettiği küfürleri duymamazlıktan geliyor. Kendisi bir gün ablasına sadece "salak" dediği için 4 tatlı kaşığı acı biber yediği günlere bakarak, çocuklarla kıyaslıyor kendini. Ailede ve ev içinde katı kuralların olduğu konuların başında iki mesele geliyordu o zamanlarda: bir tanesi "ben demek yasaktı, biz denilecekti ve bu konuda baba aşırı hassastı", bir diğeri de "kesinlikle kötü söz, küfür ve hakaret edilmemesiydi, bu konuda da anne çok hassastı". Alışamadı yeni evlerine, hep eski evleri aklındaydı, arkadaşlıkları, sevdiği amcalar, teyzeler ve Başak...

Eğer kalbimize Allah sevgisinden ve korkusundan başka bir sevgi veya korku koyar isek, onun kölesi olacağımız muhakkaktır. Bu söylediklerimi, insanlar açısından bir analiz edin. Bakalım zengin, mal, mülk sahibi ve paraya değer insanların hallerine. Gözlerinde ve ruhlarında büyüyen bir hırs vardır. Devamlı en üst hedeflere odaklanmış olduğu kalbi daha çoğunu kazanma arzusu ynaıp tutuşmaktadır. Aslında araç olan bir madde amaç haline, daha sonra ise kölesini teslim alan bir efendi haline dönüşmüştür. Sadece bu mu? Eşini taparcasına sevenlere bakın, bir zaman sonra birbirine yapışık ikiz gibi bir hale gelmişler. Evladının huylarıyla etrafa gücük dağıtanlar... Sağlığıyla övünenler... Bir gün bir rüzgar geliyor ve kişilerin elinde avucunda ne varsa alıp götürüyor. Çünkü kölenin kalbine yerleştirilen sahte efendi, ASIL EFENDİ tarafından tarumar ediliyor. Asıl Efendi kim? Allah! Kalbe konulması gereken ise Allah sevgisi ve Allah korkusu.

Cenab-ı Hakk bu imtihan dünyasında her bir kulunu binbir türlü imtihanlardan geçiriyor. Kimimiz evladıyla, kimimiz malıyla, canıyla, sağlığı ile... Bize düşen ise sabretmek ve bunun bir imtihan olduğunu bilip tevekküle devam etmektir. Hangi peygamber vardır ki, peygamber olmasına rağmen imtihanlardan geçmemiştir. Hatta en ağır olanlarını da bizzat peygamberler yaşamıştır;

Günün Konusu: "<i>İnsan en çok sevdiği ya da en çok istediği şeyle imtihan olur.</i>"

Zekai paşamı aradım.

Gün batsa ne olur, geceyi onaran bir mimar vardır.

O makam senin namusundur, Ömer.

Bismillahirrahmannirrahiym dediyse kul, mürekkep kurumadan yazar, dolar, ağlar ve fışkırır arşa. Besmelenin efsunuyla sarsılır, mistik duygularla sarılır ve camdan bir vazo gibi, yere düşer gibi dağıldıkça dağılır. Açıklamasız bir sebep. Kuru bir düzlem içinde duygusuzluk hakim. Ne kalbi unsurlarım teyakkuzda, ne aksonlarım faaliyette. Dendirit kargaşasının hiçselleştirilmesi neticesinde sinirsel boşluk ve yoklaşma hissi.

"Elbette Allah Teala, Mü'minlerin kalplerine ilham eder."

3. Nafile ibadetleri çokça yerine getirmeye çalışmak,

Yine sigara kokuyordu, içmediği halde. O zamanlar devlet dairesi, kamu kurumu değil kahvehane gibiydi. Memur olmanın hiç bir getirisi olmayan zamanlardı. Eski parayla, 6 milyon lira maaş alıyordu, 3 milyon lira kira ödüyordu. 3 çocuk, birisi evli diğer 2'si de okuyordu. Zor zamanlardı, ekmek bulmak zordu belki ama sırt sırta vermenin en güzel örnek ailelerindendik.

Büyük Britanya'nın, "AB'de kalıp kalmamayı halk oylamasına götürdüğü gün"dü, dün. Oylama sonuçlarının akıbetine bakılacak olursak, Büyük Britanya gönül olarak AB'den ayrılmış vaziyette. Şu saat itibariyle oylama sonuçlanmış ve ayrılmayı isteyen cenah, kalmayı isteyenlerin önüne geçmiş. Şaşırdım açıkçası. Beklediğim bir sonuç değildi. İngiliz aklı blöf yapayım derken, son iki gündür "ayrılırsak zenginler için vergi tabanları artar, fakirler için sosyal ödenekler kısılır" tehditleriyle rüzgarı tersine estirmeye başlamış ve kalmayı isteyenlerin sayısı 4-5 puan artmıştı. Son dakika gölü gibi, son iki günde yapılan tehdit işe yaradı demiştim, kalmadan yana çıkacak oylama sonucu diye düşünmüştüm. Ancak düşündüğüm gibi olmadı, sadece ben mi? Cameron bile şu anda kara kara düşünüyordur: "Ben ne yaptım böyle", diye. Son gelen haberlerde istifa ettiğini söyleniyor. Paradorların ve dünyanın en gizli ve en tehlikeli cemiyetlerinin işlerine çomak soktular, bunun da farkındalar. Türkiye ile alakası ne diye soranlar var? Biz hep resme içeriden baktık ama adamlar gerçekten çok akıllı dünyayı değiştiren adımlar atılırken bizi içeride "ana muhalefetin kanlı naraları, diğer muhalefet partisinin kurultaya götürülmeye çalışılması ve son muhalefet partisinin fezlekelerle düşürülecek milletvekilleri" konuları gündemi işgal ediyor. Halbuki dünya yeniden şekilleniyor. Dünya, oylama sonuçları Manchester şehrinde belediye binasında açıklanacak, bir operasyonla yeniden farklı bir savaşa gidiyor.

Elimi uzatıyorum gözümün iliştiği noktaya. Yavaşça yürüyorum, merdiven basamaklarına doğru. Bir düşünce beliriyor dimağımda?

(4 ay sonra bugün)

<i>...</i>

Hürmetle ellerinden öperim.

Rabb'imin esenliği ve Selametiyle...

Ruhları yoktu.

Otuz Kuş

Askeri okulu okurken bir özelliğimi farkettim; yazım diline ve laf cambazlığına olan yetkinliğimi. İşte ondan sonra da hep yazar olmayı çok istedim. Bir daha da durmadı kalemim. Yeri geldi 20 sayfalık denemeler yazdım, yeri geldi boş boş karaladım müsvetteleri. Hala da söz geçiremiyorum ellerime, kalem veya klavye alınca elime nerede duracağımı bilmiyorum. Beyaz kalem oluşumda bu hayat hikayesinden çıktı.

Şair ömrümü 7 bacım kusuruma bakmayın. Yeni gördüm alıntınızı. Şaşırttınız beni ama siz de gitmişiniz buradan. Kimler kaldı ki zaten?

Yani, kısaca Hz. Peygamber'e denmiştir ki

"Kelime kırıntılarınızdan aklımı doyurmak için çıktım karşınıza, ellerimde silah tuttuğum yeter, kalem tutmak için çıktım yolunuza, sizin yekününüzde sağdan bir sıfır olmak için vardım huzurunuza"

Toprak kokusu geliyordu burnuna... Toprak ensar olmuş, sarıyordu muhacir bedenini. Hicret hiç bu kadar güzel olmamıştı, Veda tepesinde görülen için okunan "Taleal Bedru Aleyna" okunmuyordu ama kendi "Vecebe'ş-Şükrü Aleyna, Ma Dea LİLLAHİ Da" diyerek toprağa sarılıyordu, öz anasına sarılır gibi...

Sonra otuz kuş gördüm, hepsi beyazdı.

<i>Bu yazı bir yerden kopyala yapıştır yapılarak veya parça parça bir yerden alınarak dizayn edilmemiştir. Bazı kişiler özellikle hanımlar mesajla soruyor, entelektüel gözükeceğim diye kopyala yapıştır yapman sana yakışmıyor diyorlar. Ben de diyorum ki; google'da her kelime, cümle, paragrafını arattırın, bu yazının aynısını bulursanız 1 aylık maaşımı vermeye hazırım. Hadi bakalım, göreyim sizi... :)</i>

Çünkü bedelini ödedim.

Yine meyhanede sızmadan kalkması gerektiğini anlamıştı. Hafifçe sandalyesini geriye doğru itti, doğrulayım derken birden sendeleyip yere düştü. Başı masanın ayağına denk gelmiş şekilde yerde yatıyordu. Umursamazca bir kahkaha attı ve öksürüklerle boğuldu. Soluna dönüp doğrulmak isterken, bir gazete sayfasıyla yüzyüze gelmişti. Tarih dünün tarihiydi; 26 Şubat 2027. Sürmanşette tanıdık bir fotoğraf vardı. Gözlerini ovaladı ve tekrar baktı. Gözlerine inanamıyordu. Kader bir kez daha acı oyununu oynuyordu. Başlığı ve haberi okumaya başladı;

Yazıları yine farkındalık açısından incelediğimde, gündeme veya konuya dair durum tespiti yapan ve bu tespit niteliğinde işte en çok da beklediğim farklı "çözümleme"leri olan sonuç bölümünün zenginliğinin yerle yeksan olması dikkatimi çeken bir başka konu. Bu kadar mı basit yazılar yazılır yahu. Tamam kullanılan dil yalın, sade ve anlaşılabilir olması önemli ancak ortaya koyduğun gündem ve gündeme dair çözüm önerilerin nedir, ben bunu merak ediyorum. Gazeteci dediğin, halkın nabzını ölçen ve bu oranda aydın kişiliğiyle farklı çıkarımlar yapabilen kişiler değil mi? Yoksa bu zamana kadar bize yanlış mı anlatıldı? Mesela sayın Cumhurbaşkanının başdanışmanlarından biri olan Y. B. isimli zat-ı muhterem. Yaklaşık 2 yıldır kendilerinin yazılarını okuyorum, dimağımda oluşturduğu tat: beynen "sanki saman yemiş" gibi oluyorum. Hakeza televizyon programları da öyle, papağan tekrarı. Kullanılan kelimeler bile aynı. Allah aşkına, insanlar yaşadığı sağlık sorunları sebebiyle hastaneye gittiğinde doktora derdini anlattığında teşhis ve tedavi önerileri istiyor. Toplumsal hastalıkların ve akıp geçen zaman aralığında ülkenin günümüz koşullarına göre sorunlarını tespit edecek politikacılar olduğu kadar medyada bu işin bir tarafıdır. Eee, o zaman sorun tespiti nerede, tespite yönelik farklı çözüm önerileri nerede? Nerede ey gazeteci kesimi? Sadece bu kişi mi? İktidara muhalif E. Ç. veya iktidara yanlısı M. B. de...

Ben bu başlığımı unutmuşum yaaa... Ne güzel bir tevafuk... :)

Korkmadım!

1. Peygamber Efendimiz ?i kılavuz edinmek,

Özel Kuvvetler Komutanlığında, darbeci hain Semih Terzi'yi alnından vurarak geberten <i>Şehit Piyade Astsubay Kıdemli Başçavuş Ömer </i> <i>HALİSDEMİR</i> hatırasına yazılan şiir.

Gerekirse o vatan hainini vur.

<i>Bismillahirrahmannirrahiym.</i>

Vazifenin sonunda şehadet de var, Ömer.

Bunlar benim garip şehitlerimdir.

Aklımın üzerinden, bir sorumluluk hissiyatıyla başlatıyorum tartışmayı. Hayatını hiçe sayanlar gibi, arşınlıyorum; herşeyi toz dumana bırakıyorum. En önemli paylaşımın ne diye soranlardan sonra, bu toz duman da ne diye soranlara karışıyorum. Endişelerimi sırlayacak değilim, hele ki basın toplantısına nazire yapar gibi toplamıyorum kelimelerimi bir muhbir gibi?

Rüya değildi bu sefer, uyanıktım.

Otuz kurşun yedim, bedelini ödedim.

Muhteşem bir koku, gül mü, leylak mı içime yayılan?

"Beyaz Kalem"

Yolunuz Rasul'ün yolu.

ABD, 4'üncü kuşak teorisi ) ile dünyayı masaya benzeterek dengeye getirmeye çalışıyor. Birinci ayağı kendisi. İkinci ayağı Çin ve güdümünde olan Kuzey Kore. Üçünsü, kendisine gelmeyen ama Çin'e de kaptırmak istemeyen Rusya ve dördüncü ayak gelişmekte olan ülkeler ve enerji üreten ülkeler. Bu dördüncü kuşakta saydığım ülkelerin %95'i ABD'ye siyasal veya ekonomik yönden bağımlıdır, buna Türkiye'de dahildir. Bağlı olamayanları da darbeyle bağlı hale getiriyorlar; bknz 12 Mayıs 2016 Brezilya Darbesi.

Namusumu çiğnetmedim.

"Hakk Teala her işte rıfk ve yumuşaklığı sever. Hazin ve merhametli olan kalbe sevgiyle bakar."

1 - Yüzünü ekşitti ve döndü.

"Yoktan da, vardan da, öte bir VAR vardır.

Baba, ne oldu biliyor musun?

Ben Babamın aslan kahramanıyım.

Takvim 2 haneli bir günü gösterirken acının mayası çalınmaya başlamıştı. Bu maya dünya sahnesinde Mecnun'u kör eden, Ferhat'a dağları deldiren, Kerem'e rüya gördüren bir efsundu. "Mayam yok diye üzülme, aşkın mayası acıdır; acı ise hayatın üzerine bina ettiğin düzlemi" diyerek başladı ağlaşmaya. 13 rakamı uğursuz muydu, belki de 26 rakamı iki katı oluşundandı, bilmezdi ama artık onun hayatında 26'lık bir maya vardı; adı aşk acısı.

"<i>Len-Nehune'l Ahde Yevmen, Vettehazne's-Sıdka Din</i>" diyerek gitti.

Bir uğultu, biraz sessizlik ve dolu hüzün; daha fazlası yok. Aşk böyle bir şey di.

İstenilen Arap ve yeşil petrol kuşağı ABD'nin kontrolünde olmasıydı. Aslında Irak'tan çıkmak dedikleri olay daha farklı amaçlara hizmet ediyordu. Bakın tarihin kronolojik sırasına bakalım;

Paşam şehadet der, demez yine kulağıma kanat sesleri geldi, Baba.

<i>Örneğin; Hazret-i İbrahim; malıyla, canıyla ve evladıyla imtihan edilmiş ve bu imtihanlardan muvaffakiyetle çıkabildiği için halilullah / Hakk?ın dostu olma şerefine erişmiştir.</i>

(11 Yıl Sonra)

Enfal Suresi 8/28:

Medine-i Münevvere, Mescid-i Nebevi,

Saate baktı, 21:42. Hava kararmış ama sağ gözü bulanık seçemiyordu karanlığın tonunu. Elini usulca gözüne götürdü, ovaladı. Bulanıklık devam ediyordu. Çapaklardan kaynaklandığını düşünerek kalkmak istedi yataktan. Solundan doğruldu. Yataktan ayağa kalkmak istediğinde sağ ayağını hissedemedi, tökezleyerek yere düştü. Küçük bir kahkaha attı. Sanki teker teker beklediği her şey gerçekleşiyormuş gibi. Tekrardan ayağa kalkmayı denedi. Gücü yoktu sağ tarafında. Soluna dönerek oturur vaziyete geçti. Sol eliyle yatakbaşından destek alıp doğruldu. Hissettiklerini yavaş yavaş kabulleniyordu. Kalkınca, telefon birden gözüne ilişti, yapması gereken son hamle vardı. Çünkü o anda var olmak için yapması gerekti. Telefonunun sağındaki güç butonuna uzunca bastı. Ekranda "Good Bye" yazısı gördükten sonra tekrardan eski yerine koydu. Solundan destek alarak hole çıktı...

Kardeşim koşarak babacığımın kucağına atladı. "Baba, baba" diyerek heyecanlı heyecanlı seslendi. Babacığım ne olduğunu anlamamıştı ki, kardeşim "abim üniversiteyi kazandı" dedi. Pederim, hafif bir tebessüm yolladı evin boşluğuna. Sakince kardeşimi yere koydu. Yanıma geldi, başımı okşadı ve başımın üstünden öptü. Öyle güven veriyordu ki, babamın sakin tavırları. İçeri geçti, cekedini ve kravatını çıkarttı.

"Koruyun, koruyun o dört mukaddes yeri, İslam'ın namusu olan beldeleri."

Birden uyandım, hayır olur dedim.

Ne yapsalar boş, göklerden gelen bir karar vardır."

Hep suç bende değil, beni yakıp yıkan bir sevda vardır.

Örnek:

12 - Artık dileyen onu düşünür

7 - Onun temizlenmemesinden sana ne?

Bil ki, yalnız değilim burada.

Otuz kuş, gökyüzüne şehadet diye yazdı.

Valideme dönüp "yemek hazırsa masayı hazırlayın verandaya, bugün dışarıda yiyelim" dedi, babam. Annem ve kardeşim koşar adımla mutfağa gittiler, 10 dk içinde hazır ettiler yemek masasını. Ben "Star Box" 'da Formula 1 seyretmiştim yemek anına kadar. Babacığım da, abdestini alıp gelmiş, Kur'an-ı Kerim'ini okuyordu o gün akşamında.

Başka?

Tarih 27 Şubat 2027.

Sol yanına eğilerek bir pet şişe aldı eline. Kapağını açıp evyeye doğru adımladı. Önünde bir kaç damladan oluşan bir şişe varken, içindeki okyanuslardan oluşan deryayı kıyaslamak istedi. Sağ eliyle bismillah diyerek yudumladı suyu. Acı gibiydi tadı, çünkü her tat artık onun için acıdan ibaretti. Sol eliyle tezgahtan tutundu. Sol kulak arkasındaki uyuşması gittikçe artıyordu. Bazen gözlerinde seğirmelerle devam ediyordu uyuşması. Derin bir nefes aldı. Ölüm meleği sol kulak hizasında sesleniyor gibi hissediyordu. Bir yudum daha aldı sudan ve şişeyi evyenin yan tarafına bıraktı.

Bir gün bir kaç yazı okudu; israfı tasvip etmediğini, kız çocuklarının babalarının en hayırlı evlatları olduğunu ve abdest suyunun faziletine dair bir demet ifadeler... Özensiz yazılmış bir şekilde yazılar olsa da aslında içeriğinde farklı olduğunu, o anda görebilmişti. Hayatında önemli bir dönemece giden yolun başlangıcına girmişti. Kasım ayının son günlerini yaşarken sonraki günlerde farkında olamadığı bir kurt kapanına düşeceğini bilmeden devam ediyordu hayatına. Seçmeli ders vardı da, seçmeli hayat olamaz mıydı? İnsan seçimlerinin neticesini kaderin tezahürü sanırdı ya, kara sevdanın tezahürünü kadere bağlamak kadar korkunç sorumsuzluğu nasıl gösterebilirdi? Kader derken bir yol ayırımına gelmişti; ya bildiği yoldan şaşmayacak, ya da susuzmuşçasına serabına gidecek bir yola girecekti. Nitekim yaptı da; hayata bir daha gelmeyecekse o serabın şarabından içmeye karar verdi. Seçimini yaptı ve bildiği yoldan vazgeçti, seraba saptı!!!

Rüyamda kanat sesleri duydum.

1994 Ağustos'unun 4'ünü gösteriyordu takvimler. Postacı kapımıza gelmişti. Elinde ÖSYM'den gelen ÖYS sınav sonucu vardı. Kardeşim, benden önce koşup almıştı, postacıdan. Eğer güzel bir haberse, benden müjdesini isteyecekti. :) Ne günlerdi o günler... Hızlıca açtı. İçinden büyük puntolarla yazılmış "KAZANDINIZ" yazısı çıkmıştı. Katlanan yeri kardeşim heyecanla açmaya devam etti.

Bu 3'lü harikalar yaşatıyor bana her sabah. Her sabah derken, maalesef 3'üde her sabah yazmıyor. Ergün DİLER, Pazar ve Pazartesi hariç her gün, diğer iki gazetecimiz İbrahim KARAGÜL ve Ardan ZENTÜRK 3-5 gün arayla yazılar çıkartıyor. Midemi her gün doyurabilsem de bu gibi aydınlarımızların kalemleriyle maalesef her gün dimağımı doyuramıyorum, büyük bir açlık çekiyorum kalemlerine. Keşke her gün köşe yazısı yazabilseler, çok isterim.

Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır.

Saat: 19:25'i gösterirken kapının zili çaldı o metrukvari gecekondu evinin. Ankara'nın varoşları olan Akdere semtinde, çatısı naylonlarla kaplı, duvarları yarık olan bir evdi, kapısı çalan. Fakir eviydi, fakir olan aile için başlarını ancak sokabildikleri bir saraydı. En mutlu dönemimi o evde geçirmiştim. Ailemizin yıkılmaz bir tunç gibi oluşunu o zamanlar fark etmiştim. Bir evde baba ne kadar çatı olabiliyorsa, o ev o derece kutsanmış bir su gibi bereketli ve çelik gibi güçlü oluyormuş, o zamanlar görmüştüm.

Madde madde yazılsa da diğer uzuvlar kadar basite alınacak ve edebi olarak anlatılacak bir organ hiç değildir.

Vakit geçirmeden askeri okula başvurdum. Ama o ne mahşeri kalabalık? Tansu Çiller'in 1994 yılında ortaya attığı "05 Nisan Kararları" herkesi korkutmuş, mezuniyet sonrası iş garantisi var diye herkes "askeri okullara, polis akademisine, üniversitelerde sınıf öğretmenliğine ve hemşirelik okullarına" başvurmuştu. Bir gecede Türkiye başka ülke olmuştu. O günleri yaşamayanlar bilmez. Sonrası malum, askeri okulu kazanmıştım ve ayrılmıştım ailemin yanından 26 Ağustos 1994'ü gösterirken takvimler. O günden sonra bir daha da birleşemedik...

mısralarını okurken bir şey dikkatini çekti. Tekrar tekrar baktı, baktıkça ağladı, ağladıkça göğsü yarıldı. Bir daha, bir daha, bir daha baktı ve okudu. Okudukça dizlerine kapılıp "Merih seni çok özledim, yokluğuna dayanmak zor, keşke burada, yanımda olsaydın ama imkansız, gittin beni buralarda yalnız bıraktın seni unutmayacağım, hiç unutmayacağım" dedi. Başını kaldırdı tekrardan ve denize baktı, <i>a</i><i>ğlıyordu hıçkırıklarla. Yine o silemediği hatıralar gelmişti aklına. Bıçak değil, hançer yarası gibiydi kalbine saplanan. Aylar geçmişti ama hala aynı durakta bekleyen bir yolcu gibiydi.</i>

Mekke-i Mükerreme, Kabe-i Muazzama,

Kulun en çok sevdiği şey ne olursa, onunla imtihan edilecek, en çok neyi kaybetmekten korkuyorsa onunla sınanacak. Bu Hakk'ın bir vaaddir.

"Kalplere hükmeden sadece ve sadece Allah'tır."

"Baban olarak, ne bugün ne de gelecekte bana kızma, hakkını helal et oğlum" dedi. Elinde ayran dolu bardağı verandanın zeminine koydu. Atakule'ye doğru baktı. Hala ağlıyordu ve ağladığını görmemi istemiyordu. O günden sonra da bir daha babacığımın güldüğünü görmedim.

Haziran 1981, artık dışarıya çıkıp koşuyor fütursuzca. Hayatı toz pembe yaşadığı günler. Apartmanlarında "Başak" diye bir kız çocuğu var, kendinden bir yaş küçük. Onunla evcilikler oynuyor, kenidisi koca rolünde, Başak ise evin hanımı. Gece gündüz demeden günlerini beraber geçiriyor, öyle ki Başak bazı geceler yanına gelip geceyi aynı yatakta uyuyorlar. Başak'ı babannesi büyütüyor, babası ve annesi ortopedi mütehassısları, yeterince kızlarını göremiyorlar. Başak hep evlilik hayalleri kuruyor bu geçmiş zamanda, yokluktan dolayı pembe elbise giymiş çocukla. O çocuk ise saf ve olduğu gibi.

Hayırdır dedim, Hayırdır dediler.

Yazmayım diyorum ama yine de rahat duramıyorum. Senelerin özlemi sanırım. 1994 yılında, hayatımı değiştiren bir kader boyutunun sonucu... İçimde hep bir ukte kaldı, ya elektronikçi olmak istiyordum, ya da gazeteci-yazar...

Konuşma devam ediyordu;

Şehitlere dedi ki:

Bir şey oldu o an.

<i>Kalu İnne Lillehi Ve İnne İleyhi Raciun.</i>

<i>O'nunla bulduğu huzuru bir daha bulamıyordu ve alnını uzatıyordu gökyüzüne bir daha diyerek...</i>

Akşama doğru anne rahatsızlanmış ve hastaneye kaldırılmış, kız kardeşleri evde özel eşyalarını toplamaya başlamış, baba savcılıktan gelecek otopsi raporu bekleyişinde, hastanenin morgunda. Anneye rahatlatıcı iğne yaptıkları içinde uykuda, baba başını ellerinin arasına alıp diz çökmüş vaziyette hastanenin duvarına yaslanmış... Aile de matem havası, iş arkadaşı babasının yanında. Küçük kızkardeşi tekrardan notu alıp okudu, "Hep suç bende değil, beni yakıp yıkan bir sevda vardır." mısrasının üzerinde solukluk var, sanki bir iki damla göz yaşı damlamış gibi. Kütüphanesindeki kitapları kutuya koyarlarken bir kaç parça fatura ve bilet buldular. Küçük kızkardeşi tekrardan incelemeye koyuldu ve bir telefon numarası buldu. Hemen telefona sarıldı...

Bugün ki konum "KALP"ti; boşa harcanılmayacak ve boşa hüzünle duçara uğratılmayacak. Kalpler sevmek için, sevilmek için ve huzurla Allah'a ram olmak için yaratıldıysa, gönül gönül çağlayan şelaleler kalp ırmağında birleşip, ruha aktıysa, masumiyetin aynası, ilahiyetin delili ve teslim olmanın tek göstergesi kalpse, ademoğlu bugün neden hala acılarla boğuşmakta ve azap edilmemişken hala işkence çeker gibi ruhi bunalımlarda? Bir kez olsun kendimizden dışarı çıkıp bakmalı ve sormalıyız; ben gerçekten ben miyim ve kalbime sadık mıyım?

Sonra hoparlörden okunan sözler;

Bu kelimeler kulağımıza çalınırken imanımız meşkle alevleniyor, kalbimiz yeniden aşkla atıyor, ellerimiz göğe kalkıyordu.

Bunlar benim gariplerimdir.

Rabbimizin biz kullarını sevmesi için;

Masanın dördüncü ayağı şu an için ABD'nin istediği doğrultuda evriliyor. Kendisine gitgide de bağlanılıyor. Burada karşı çıkan ise iki güç var; biri Türkiye diğeri Suudi Arabistan. Geçen aylarda gerçekten büyük bir proje olan İslam Ordusu çoğu mazlum milletlere güvenç ve umut kaynağı oldu ama sonra Suudilerin yine akıl almaz burun kaldırmalarıyla İslam Ordusu projesi sekteye uğradı. Neden Araplar burun kaldırdı, çünkü İslam Ordusu denilince ve Türkiye'de işin içinde olunca dünya Müslümanları "Aha Osmanlı geri geliyor" dedi ama İngilizler hemen Arap kraliyetlerine taktıkları boyundurukla kölelerinin sahiplerine sadık olmasını ve bu ordunun işleyişinin durdurulmasını istedi. Halbuki Kral Selman öyle biri değil, neden böyle oldu araştırmaya devam ediyorum. Öğrenince yine paylaşacağım.

Sanki tek başıma tüm dünyaya savaşabilirdim.

Meğer gecesi vatanım için kabus olacak bir güne uyanmışım.

Şehr-i İstanbul, Ayasofya...

De ki:

Şubat 1983, Başak'ın İstanbul'a taşındığını öğrenmişti. Aklına Başak'ın alnına koyduğu koca öpücüğü gelmişti. İkinci ayrılık tecrübesi, ikisi de ne ilginçse kadındı... Biri babannesi, diğeri evcilikteki eşi Başak...

Bir gün yaşlı bir ama Hz. Peygamberin yanına gelerek "Ya Rasullallah, ben İslam'ı sizden öğrenmeye geldim" der. O esnada Hz. Peygamber Mekke'nin ilerilerinden meydana gelen bir gruba İslam'ı anlatmaktadır. Peygamber Efendimiz, gelen yaşlıya dönerek, şu anda müsait olmadığını, daha sonra kendisine gelmek isterse büyük bir mutlulukla İslam'ı kendisine anlatacağını ifade eder. Yaşlı ama bu sözüne biraz içerleyerek tekrar Peygamber Efendimizden İslam dinini anlatmasını ister. Peygamber Efendimiz sabır göstererek, tekrar yaşlı kişiye müsait olmadığını beyan eder. Yaşlı insan, İslam dinini öğrenme konusunda tekrar ısrar edince, kolay kolay sinirlenmeyen Hz. Peygamberin alnındaki damar belirginleşir. Aslında bu onun sinirlendiğine dair tek işaretidir, sahabe Peygamber Efendimizin sinirlendiğinde bu durumu daima gözlemlediklerini ifade ederler. Her neyse? Peygamber Efendimiz yaşlıya müsait olmadığını belirgin bir hal diliyle beyan edecekken bir surenin bir kısmı iner;

Bir ses duydum, sala sesiydi.

4. Sevdiklerini Bedir'de, Uhud'da, Hendek'te, Hayber'de, Taif'te, savaş alanında kaybetmesi,

Baba, milletime söyle.

Hakkını bana helal et.

Karşısındaki "efendim" sesine karşın, "kim olduğunuzu öğrenebilir miyim?" diye sordu. Karşıdaki ses "siz kimi aramıştınız" diye sorunca, kız kardeşi de "ben Merih'in kızkardeşiyim, bu numarayı da Kur'an-ı Kerim'in İnşirah Suresinine yazılı olduğunu görünce aradım" dediğinde, karşıdaki ses "anladım, ben Fulya, abinizi tanıyorum" dedi. Kızkardeşi "abimi tanıyor musunuz, peki nereden tanıyorsunuz?" diye sorunca, "neden bu sorular, bana değil, abinize sorun" cevabını duydu. Kız kardeşi ağlayarak "eğer burada olsaydı çoktan sorardım ama artık bir daha hiç soramayacağım" dedi. Bunun üzerine karşıdaki ses "abinize noldu ki, böyle konuşuyorsunuz" dedi, kısa bir duraklamadan sonra "abim, abim yok, yok artık, o öldü" dedi ve telefon kapandı.

Tarihsel değerlerimiz vardı bizim. Sadece bireysel olarak değil, toplumsal olarak da kültür eşiğini yükselttiğimizden bizi biz yapan güzel hasletlerimiz vardı. Sistemsel bir çalışmayla değil, sadece içten ve samimi bir halle Yaratan'ın emir ve yasaklarına uyarak kendiliğinden gelişmişti, bu kültürel özelliklerimiz. Zaten bize söylenmemiş miydi? "Ben cinleri ve sizleri sadece bana kulluk edin diye yarattım" denmemiş miydi? Kulluk demek sadece "5" temel esası yerine getirmekle olmuyor. Öncellikle sağlam bir inanç ve samimi bir kalbin iftihari duruşunu gerektiriyor.

Onlar, kardeş bildikleri hainlerle savaştı.

Mert abiyi herkes son kez o gün görmüştü, o günden sonra da ne meyhanede, ne de yaşadığı salaş evinde bir daha gören olmadı, izini bulan da?

Fark ediyor musunuz; Boko-Haram'da, DAEŞ'te hep silahsız ve inançlı Sünni Müslümanları vuruyor. Hiç Hristiyan, Yahudi hatta İsrail'in Gazze'ye yapmış olduğu ve 1.250 sivilin İsrail terörüyle öldürülmesine rağmen saldırdığını duyan var mı? Gören var mı? Şahit olan var mı? Eee olamaz, çünkü DAEŞ ABD ürünü bir terör örgütüdür.

11 - Hayır hayır, sakın. Çünkü o Kur'an bir öğüttür.

Aralık 1982, Şansel ile artık sık görüşemiyordu. Apartmanlarına Hüseyin isminde kendinden 2 yaş küçük bir çocuk taşınmıştı. Ailecek görüştükleri için Hüseyin ile daha samimi olmaya başlamışlardı. Hüseyin'in babası bir gün babası ile sohbet ederlerken bu haylazlar "<u>sokakta kedi</u>" taşlayacaklarına Kur'an Kursuna gönderelim diye teklifte bulunmuş, Hüseyin'in babası da çok doğru söylersin abi diyerek bizi mahallenin Kur'an kursuna gönderme kararı almışlardı. O gün babası abdestin nasıl alındığını öğretmişti. Herşeyi hemen anlamıştı ama neden burnunu sol elle hınkırması gerektiğini çözememişti. İkisi de kursun en hızlı öğrenen çocuklarıydı, 20 günde Elifbayı bitirmişler ve Bakara Suresi'ne başlama raddesine gelmişlerdi. Ama cami imamı bilerek bekletiyordu ikisini de, çünkü bütün çocukları aynı seviyede götürmek istiyordu. Ayrıca imam iki çocuğun babasıyla da samimiydi, onun babasıyla hem de akrabaydı.

Bedeni açıdan anatomik değerinin yanı sıra kalbin ayrıca bağlılık ve sadakat özellikleri de günümüzün en değerli konuları arasında. Öyle ki, insanlarda var olan süper ego, ego ve benlik kavramları kalp kavramının karşısına öldürücü bir etken gibi çıkmakta ve insanların içsel ve dışsal etmenlerle beraber kalbi öldürücü unsurlar taşımaktadır. Kişisel yorgunluğumuzun en büyük oranı kalp yorgunluğundan kaynaklanmaktadır. Beden uyuduktan bir müddet sonra dinçliğini kazanırken, kalbin zaman zaman atak gösteren can acısını yaşatacak derecede yorgunluğu birçok bilge, alim ve avam tarafından dillendirile gelmiştir. Tedavisi de yok gibidir.

PERDE!

<i>Vel Hamdü Lillahi Rabbil Alemin,</i>

"SÜRGÜN ÜLKEDEN BAŞKENTLER BAŞKENTİNE

Okudukça gözleri yaşardı. "Ah kardeşim, ah biraderim, ah küçüğüm neden bu kadar erken" dedi ve bir şey gözüne çarptı. Sezai Karakoç'un bu şiirinde 5 mısranın altını kırmızı renkli kalemle çizmiş, neden acaba diyerek tekrar okudu o mısraları: