başaramadım bu savaşı,

Ne ikindi vaktini nede güneş batımlarını

Hayatımın kahramanı sensin sen

Şeytanıma meze edilmiş duygular

İşte bu ahval içinde, ya tevekkül ya da isyan içinde

Hayatımın görünen görünmeyen kahramanı

Ne de kağıt ve kalem gülümser

Benim ben! Dediğim bir bedende,

Ah hayal nerelere savurdun beni

borçluyum,

Al demeden bir nefes alınmaz yerde,

şimdi şarkını dinliyorum

Bu sabah çok soğuk

soruyorlar

Kal gitme diyeceğimde kalmadı

Bu hazanda ayrıldık senle

Şimdi ise hakikatten uzağım

Kendine bile muktedir değilim ben.

Savaş yaralısı bile değilsin ey hayal

annemden sonra benim üzerimde emeği olanımsın

Dua edemez olmuşum

10.03.09

Masam karma karışık

keşke demez olaydın, derin bir yara...

Karanlık ve şimşek sesleri kapladı zihinleri

hep kaybedip küme düşecek halimiz yok ya

?Yalnızlığı kaldıramazsın?dı doğru cevap

Günlerden sensizliğin üçü

Günahkar ben, adi ben, basit ben

Varlıkla yokluk arasında bir yerde

Suskunluklar derin

Güneşimi yıldız hayallerine feda ettim

Ayrılığı yaşayan, sana dair her şey

Sararan yapraklarla koptum

Rahman?dan bir hatırlatma olsun diye,

Merhaba, Dostluğu anlamak için nefreti, insanı anlamak için özü bilmek gerekir. Özü bilmenin en akılcı ve etkili yolu iletişimdir. Zira iletişimi oluşturan sözcüklerde bir anlam, bir sır hatta bir sanat vardır. Gönül dostu arasanız kaynak ben yetmez miyim ki? Belki de bir umutların yeşerdiği yerdesiniz. İşte hayat onların üzerine. Onlar ise bu dünyanın acı meyveleri değil mi? Tanışmak dileği ile...

Bense hazır değilim hala

Sen miydin yalnızlığa özenen ey hayal

Hayaller, düşler ölür mü? Ölür

Savruldukça biten ben

olmadı

Sessiz çığlığa isyan var şimdi

Rahman?ın savurduğu yerlerde,

Ne eylül?ü sevdim ne de ekimi

Yalnız kalan evim değil, benliğim

yıllardır esen hazan yeli kopardı dalımdan beni.

O ışık çok zayıf şimdi

Dedim ya sensizliğin üçü

14 Ekim 2008

En masum tiryakiliğim dumana şimdi

Güneşim miydin sen?

Onlarca yıl yaşamışım, inanmam

önüzmüzdeki maçlara bakacağız artık

Saplantılarım sapıklığa gebe

"hep hayaline yazıyorsun" diyordun

ömrünü bana admış mükemmel insan,

Güz rüzgarlarıyla savruldum

Ne istediğim de paramparça olmuş

Artık kendime bile uzağım

Belki de şimşek aydınlıklarına

Onlarca yıl alışmışlığa inat

üzüldüm

Nereden bilirdim geçmişte yok olmayı isteyeceğimi

Bilerek düştün bu yola sen

Ayrılıklar hep zor gelir

Gökyüzünü bulutlar örttü şehrimin

Gör demeden görülmez bedende,

Sona doğru bir iniş bu

Ne yaman bir hazan bu

başarmalsın

Hayal nedir diye sorarlar:

Önce doğrularımı yitirdim

adını mahrem bilip kelam bile edemediğim kadınım,

Nedeni yalnızlığım mı ne?

cevap

Böğürtüyle ağla artık, duyan da olmaz

Yıkık dökük duygularla

Her yerde sen, her şeyde sen

Sadece bir görüntülük mazim var geçmişte

Bu saatte yazmama sebep sen

Sensizliğimi isteyen ben,

Kısalmakta gün, uzamakta karanlıklar

bir ölümdür senden ayrılığım

kaybettim.

Günahına keffaret olmaz daha bu

Yıldızlara muhtaçlık var yarın

günahkarım,

Saat sensizliğin sabahı

Ne kitaplar ses verir

Onulmaz yaralar bunlar

Telefon çalmaz, listem boş

şimdi gözlerim yaşlı, gönlüm yasta

Refet aşk diye bağırmakta kaç gündür

Umut ışığını gösteren sen miydin dün

Dökülen yaprak değil can

Bulutlar "ol" emrine boyun eğmek üzere

Ben miyim bu?

suçluyum,

Gecesi bitmez bir mevsim yaşanan

Bir başkası yıldızsa, sen güneşimsin eminim

Bu hal, bu söylem, bu duygu benim mi?

Sana borcum bile yanmama yeter

Gidene gel demeye gücüm yok

Sesler anlamsız