keşke benle dertlesecek sohbet edecek birileri olsa

zorunluluk olmayan yalnızlık değil de tercih olarak sahiplenilen yalnızlığın, çocuklukta alınan eğitimsel durumla da ilgili olduğu anlamında bir yazı okumuştum. kendimle bağ kurduğumda, maka lede pek de yanlış olmayan tespitler vardı.

Evet aynen içine kapanık birisiyim

haklısınız insan ilişkileri hep çıkar üzerine kurulmuş

Bende çok sevinirim özelden yazabilirsin

Öyle var isyerinden görüştüğüm 2 kisi onlar dışında yok. Çevre edinmek sosyalleşmek istiyorum ama olmuyor.

Ben varım uygun olursa sizin için bol bol futbol siyaset taışabiliriz

Keşke beni mutlu edebilecek arkadaşlarım olsa gezsek dolaşmak ama yok. kimse benle arkadaş olmak istemiyor çöl mutsuzum

mümkün olmuyor

İş arkadaşın seni ya kıskanıyor ya da arkadandan iş çevriyor. Haliyle güvenmemesi normal

yalnizlik bazen çok sıkıcı olabiliyor

iş arkadaşı varda benle çok fazla gezmiyorlar. Ben sessiz ve sakin olduğum için kimse beni sevmiyor.

ve gerçek yalnızlık bu..

tek sen değilsin böyle düşünen çok da takmamak lazım bir yerde...

aynen oyle

Galiba modern! zamanın en büyük sıkıntısı

Bazen yalnızlık iyidir menfaatci arkadaslarin olacağına

evet çok haklısınız. Ben iyi bir çocukluk da yaşamadım. Anneannemle büyüdüm. Anne ve babadan ayrı ya

çok insan var ve bunca kalabalığın içinde anlayan birine rastlamak

Ben tek başıma yaşıyorum. Giresundayım. Bir kamu kurumunda çalışıyorum. Ama çok mutsuzum. Pek arkadaş çevrem yok. Olanlar da fırsatçı. Dertleşeceğim bir arkadaşa ihtiyacım ama bulamıyorum. Kimse benle ilgilenmiyor. Ölsem de kurtulsam diyorum.