Hey gidi günler diyorlardı. O çile günlerine o ızdırap günlerine;Çünkü o günlerin içinde Allah?ın hoşnutluğundan başka mulahaza yoktur. Çünkü o günlerde büyüklük yoktu. Çünkü o günlerde herkes küçüktü. Çünkü o günlerde herkes neferdi. Çünkü o günlerde ağabeylik yoktu. Çünkü o günlerde herkes turnikeye evvel girmiş olmanın hesabını yapma yoktu. Çünkü o günlerde?Kunde innennasü verde minennas İnsanlar arasında bir insan ol vardı.?

Ey tatlı rüyaların sevimli kahramanı! Riyanın, şöhretin, mansıbın aydın ümitAlerimize zift sürmek istediği şu kara günlerde, ağzının diriltici iksirine muhtaç gönülleri daha fazla bekletme.

Ufukta bahar var, unutma sakın!?

Ve birgün sahabenin dediği gibi Hey Gidi Günler diyecekseniz

Onun için, artık herkese inanamıyor ve her gönle dilbeste olamıyoruz. Dilber-i gülber (2) isterken ruhsar-ı ahmer (3) istiyor, Fatihi-i Hayber (4) isterken yanında kamber? bekliyoruz. Buluruz veya bulamayız; canı dudağına gelmiş bizler gayri, safvet istiyoruz, samimiyet istiyoruz ve bu kara sevdalıların yolunda hasbilik istiyoruz. Bu kadar ihmal ve hatta ihanet gördükten sonra kuşkularımızı yenerek, karşımıza çıkanlara kucak açmak bir hayli zor olacaktır. Bütün hüsn-ü niyet ve hoşgörülüğümüze rağmen, bu husustaki tereddütlerimizi aşamıyor ve (5) atmosferinin dışına çıkamıyoruz.

Yüzünde binlerce elem ve ızdırabın çizgisi bulunsun; gözü yaşlı, bağrı derin, vicdanı uyanık olsun. Tekyenin muhasebe ve soyluluğunu; mektebin mantık ve muhakemesini; kışlanın disiplin ve itaatini solusun ve bununla kendi mükemmeliyetini bize ifade etsin.

Hakkın hatırını li tutsun; düşünce ve hizmette tekelciliğe düşmesin ve yüce hedefe varacak yolların, mahlukatın solukları sayısınca olduğunu unutmasın.

hey gidi günler

Fütüvvet (5) bizde şehbal aç di. Şehamet, gayret bizde tuğlaştı. Gülbanklar, bizde dünya ve ukbayı biraraya getiren besteler haline geldi. Ve asırAlarca insanımız, bu mutlak ahengin?demine, devranına çekti..?

Bize takdim ettiği tesellileri emniyetle içebileceğimiz; mest ve sermest gönül derinliklerimizi kendisine açabileceğimiz, bu imanı ve irfanı dağ gibi sağlam hakikat erlerini, yıllar yılı hep bekleyip durduk. Açlıklar, hastalık ve korkular üst üste üzerimize çullanırken; en utandırıcı sefaletten ruhumuzu kemirip, irademizi aşındırırken, ışıldayan ümitlerimizle, hep onun dirilten soluklarını kulaklarımızın dibinde duyduk.

Günler geçip gitti bekleyip durdum,?

Meğer tatlı günler o günlermiş! Diyeceksiniz. Belki bende öyle diyeceğim. Ama belki yerin altında beklide yerin üstünde bende öyle diyeceğim. Hey gidi günler

Bin defa ahd-u peymanımızı (1) bozduk, çünkü aradıklarımızı bulamıyor; bulduklarımızda aradıklarımızı göremiyorduk.

Kalbi kafasından koparılan, ruhu vicdanından edilen ve sadece belli hassalarıyla zifafa çağrılan insanımızı, asırlık bunalımından kurtarıp, onu kendi tabiatı ile bütünleştirebilsin.

Halid ruhuna bin ruhum feda olsun. Yumruğunun birini Sasanilerin başına indirip felç etmişti. Gürzü Bizansın başına indirip onuda felç etmişti. Devrinde iki devletle hesaplaşmış, ikisini de yerlebir etmiştin. Azledildiği zaman en fakir insanın sahip olduğu mal-melek?e sahip değildi. Ordulara baş komutanlığı yapmıştın. Dünyanın o zaman dünya muvazenesinde güçlü Rusya ve Amerika gibi iki büyük devletini yıkmıştı. Kumandanlığı üzerine aldığı zaman kaç paraya sahipse, kumandanlıktan azledildiği zaman o kadar zimmetinde para çıkmıştı. Geriye hiçbirşey koyup düşünmemişti. Bizim bir müezzin efendimizin ruhum ona da feda olsun, bir imam efendimiz kadar da dahi düşünmemişti. Bu insan ölüm döşeğinde ölüyordu. Belki yirmi tane harbe iştirak etmiştin. Yirmi harbi harp zulumatını ışıktan bir kılıç gibi vurup bir yandan girip öbür yandan çıkmıştı. Ölüm aramıştı, ölüm peylemişti. Fakat ölüm nasip olmamıştı. Yatakdaydı. Yastıklar soluklarını yutuyordu. Döşek sağdan soldan kanca atmıştı, kolundan atmıştı, belini doğrultamıyordu. Kendini en son ziyaret eden cephe arkadaşlarından Hz. Ömer?in amcasınınoğluı Aşere-i Mübeşşere?den Said ibni Zeyd içeriye girdiğini görünce bu peygamber yakınına doğrulayım dedi. Düşmanların belini kıran bu insan, belini doğrultamıyordu. Belini doğrultamayınca ağlıyordu hıçkıra hıçkıra

Arkadaş, var olduğun sürece her türlü kötülüğe karşı duygu, düşünce ve gönlünün kapılarını kapa! Her zaman Hak ölçüleri içinde en iyiyi, en güzeli ve en doğruyu ara! Bütün kinleri, nefretleri, bencillikleri bir el darbesiyle Kaf dağının arkasına fırlat ve sineni sevgiye, insanlığa, mürüvvete aç! Feryat edenlerin imdadına koş, ah-u vah edenlerin acılarını, ıstıraplarını dindir.

Evet, orduların başında cihanı ezip geçen, tahtına oturduğunda dünyaAları idare eden, gece halvetde (3) zahit kesilen gerçek kahramanı tanımak için, behemahal bizim ülkemize uğramak lazımdır. Çünkü tahtlarla, taçlarla başı dönmeyenler; mebde ve müntehası aynı gidenler; önü-sonu birbirine benzeAyenler; hayat ve hadiseler karşısında değişikliğe uğramayanlar; aşkı, heyecanı ve iniltileriyle meleği, feleği velveleye veren talihliler, sadece bizim dünyada bulunur.

Büyük ümitlerin gerçekleşmesini, arzu edilen mutluluklara ulaşılmasını, Allah?ın iradesine ram olarak yaşadığın sürece elde edebileceğini düşün ve kendi iktidar, imkan, güç ve kuvvetinin yerine hep O?nun o sonsuz Kudret?ine sığın!

Atlastan cepkenli yiğit akıncı!?

Ger dizgini artık, şahlansın atın!?

Millet vardır ki, onun tarihi, tek sütun üzerine oturtulmuş bir kemer giAbi, bir kahramanın etrafında örgütlenmektedir. Millet de vardır ki, onun tarihi, yüzlerce kubbesi olan bir ma?bet gibi, binlerce sütuna dayanıp yükselmektedir. Makedonya, tarih-i kadimiyle İskender?in omuzlarında yücelir. Fransa, Napolyon?un, Almanya Bismark?ın veya farklı bir anlayışa göre?deli-teke? Hitler gibilerin..

?NE DİYORSUN ŞU VUCUDUMDA PARA KADAR YARA ALMADIK YER YOKTU.

Gladyatör, kendi kahramanlık mücadelesini göremez ve sezemez, onu arenanın çevresindeki seyirciler daha iyi görür ve daha iyi tesbit ederler. Eğer mutlaka bizim için de bir kahramanlık destanı gerekli ise, ben şahsen onu, hayran bir yabancının kaleminden dinlemeği tercih ederim. Lamartin?in takAdir dolu gözlerinden, tarihimin bağrına damlayan yaşlar; Piyer Loti?ye, mezarlarımdaki selvilerin gölgesinde gömülme arzusunu uyaran güzellik ve cazibe bilhassa günümüzün insanı ve batılı için Peçevi?nin usturelerinden daha canlı ve daha tesirlidir. Görkem odur ki, onu başkaları beğenir. Fazilet ve kahraAmanlık odur ki, onu düşmanlar takdir eder.

hey gidi günler hey:))

Nesibe yetiştiği gül devri ile şer şad ve hurrem değildi. O Uhud?u düşününce seviniyor ve gülüyordu. Sırtında elin yumruğun girip saklandığı sırtındaki yarıyı gösterdiği zaman, mesut ve bahtiyar oluyordu. Gül devrini yaşarken değil!

Onun için, bu ülkede münferit kahramanlık aramak, beyhudedir; aransa da bulunamaz. Bu ülkede kahramanlık, sıra dağlar gibi biteyi ve her yeri zirvedir. Bunu dost söyler, düşman söyler.

Evet, millet vardır ki, tarih deyip destan yazar. Ve kitabelere geçmişiAne ihtişam kazandırır. Bunlara, diyebiliriz. Millet de vardır ki, tarih yapar, destan ve türküsünü başkalarına bırakır, öyle zannediyoArum ki, tarihi literatürlerimizin?fakr-u hali?nin altında da, bu husus yatmakAtadır. Biz kahramanlık gösterip tarih yaptık. Onun akustiğini kapıkulu ye halayıklarımıza bıraktık

Müslümanlığımızı bile fazla görenler var

Zübeyir bin Avvam hasırlara sarılıp yakıldığı günleri hatırlıyor Hey gidi günler diyordu.

Hey gidi günler! Hey gidi günler! Uhuvvet sevgi, yürekten alaka, birbiriyle fertler sarmaş dolaş olurken. dışardan gelenler?Aman Allah?ım bu ne kardeşlik, bu ne uhuvvet? dedirttiği küçük günler. O kadar büyüdük ki sizi tanıyamıyoruz ve göremiyoruz. Biz büyüdük Everest tepesi olduk. Ahh küçük günler! Sizlerde lut gölü gibi zeminden ikiyüz metre aşağıda kaldınız. Ahh yıkılası ağabeylik! Ahh yıkılası saltanat! Ahh yıkılası makam mansıp sevgisi! Ahh yıkılası şirk ifade eden;YAPTIM! ETTİM! ÇATTIM! KURDUM! VERDİM! ETTİM! EYLED İM! Haşa haşa ve kella YAPAN OYDU! EDEN OYDUI! EYLEYEN OYDU! Hey gidi günler! Böyle düşünüyorken nerelere düştük. Düşünüyorken düşlere takılıp kaldık, düşünüyorken düştük. Hey gidi günler!

Hani bir keresinde, dostunun ayağına saplanan bir dikenle, senin hayatını bir terazide tartmak istemişlerdi de, sen çılgına dönmüştün. Bin ruhun olsa, onun zülfünün tek teline feda etmemeyi vefasızlık sayıyor ve isyan ediyordun. Nerdesin Hubeyb!. Ve yine bir defasında, senin kolunu, kanadını kırmış ve budanan bir ağaç gibi yere sermişlerdi. Kalakala omuzların üzerinde kankırmızı bir başın kalmıştı. Sen cennet hurilerinin divan duracakları bu yüce başı saklamak istiyorAdun. Ve hatırlarsan şöyle diyordun: ?Bu baş bu omuzlarda olduğu müddetçe, O?na gelip çarpan şeyleri göğüslemezsem vefasızlık yapmış olurum.? Nerdesin Mus?ab!.

Ne müthiş bir hamaset çarpıyor göğsünde? vatanın

Bizler, sözlerle yapılan çağrılardan, davranışlardaki alufteliklerden; kazanılmış zaferlere dil-beste sahte kahramanlıklardan; yaşama arzusuyla yanıp tutuşmalardan; ikb1 hırsından ve makam arzusundan bıktık. Bizler, Heraklit?imizden Kaf dağından su getirecek irade; davranışlarında inandırıcı kararlılık; zaferlerinde kendi göz nuru ve el emeği ile yoğuruculuk; yaşatma arzusuyla maddi manevi füyuzat hislerinden fedakarlık, hasbilik ve diğer gamlık (6) bekliyoruz.

Kafdağı?ndan ağır bir yükün altına girerken, ne yaptığının şuuru içinde ve kararlı idin. Onun için ne yolların sarplığı, ne de önüne çıkan kan-revan deryalar, sende gevşeklik, sende yılgınlık ve sende vefasızlık meydana getiremedi. Bir kara sevdalı gibi girdiğin bu yolda, ?girdik reh-i sevdaya? bize onur, bize gurur lazım değil, demiştin.

Herşey duyduk. Herşey gördük ve nice nice hadiselerin içine girip çalkalandık. Ama üzüntüyü atıp huzura eremedik. Duygularımızla doyup itminana ulaşamadık. Çünkü ihtiyaçlarımız başka, o ihtiyaçları gidermek için bize verilen şeyler tamamen başkaydı.

Yunanlı, tarihini bir kısım esatiri kahramanların omuzlarında bayraklaştırdı. Kadim Roma, Sezar gibilerle tarihe mal oldu. Kartaca Anibal?ın vesayası altında sesini insanlığa duyurabildi. İran Firdevsi?nin mahir, oynak ve velut kalemiyle en rengin ve zengin kahramanlık destanlarına ulaşdı. Ve, daha niceleri... .

Nesibe gibi aydındı günlerimiz. İbn-i Huzafe gibi yürektendi. Babasının evinden kovulduğu zaman çok şükür Resulullah?a gitme yolunu buldum, deyen Huzeyfe kadar mesuttu. Hamza?nın günleri kadar fütürsuz ve pervasızdı. Ali?nin günleri kadar ten sevdasından, ceset sevdasından, rahat ve rehavetten uzaktı. Ne çabuk değişiyor günler. O günlerin yerini yımuşak döşekler aldı. O günlerin yerini bikaç odalı evler aldı. O günlerin yerini günde üç defa sofralara konup kalkan birkaç çeşit yemekler aldı. O günlerin yerini evlad-u iyal aldı, çoluk çoçuk aldı. Cumartesi ve Pazar haftanın birkaç günü haftaiçi işini yaptıktan sonra iki günüm, üç günüm cihada geçsin diyen insanların yerini, cihad günlerinin yerini, haftada birkaç gün cihad günlerinin yerini başka duygular, başka düşünceler, başka kılıklar, başka kıyafetler aldı. Başka şekiller, başka sevdalar. Hey gidi günler!

İstemiştim ki O?nu anlatayım Eba Eyyubel Ensari o günlerden kaçarak İstanbul önlerine geldi. Eski günleri arayordu. Hey gidi günlere öyle çare buldu. Ölürsek galiba bu işten kurtulacağız. diyordu. Omuzlayın beni surlara en yakın yere kadar götürün?ihtimal mulahazası şuydu Peygamberden işittim birgün biri gelecek bu İstanbul?u feth edecek Feth ederken mezarımda kılıç sesi duyayım.? Çünkü mücahit kılıç sesi duymaktan hoşlanırdı. İhtimal mulahazası buydu. O üzerine hakim olan günlerden intikamını böyle alıyordu. Üzerine, önüne konup kalkan sofralardan intikamını böyle alıyordu. Etrafını sarıp saran çoluk çocuktan intikamını böyle alıyordu. Makam mansıp sevgisinden intikamını böyle alıyordu. Çilesizliğin bir ölüm olduğunu görüyor, ve kendine ölüm arıyordu ve aradığını buluyordu.

Abdullah ibni izafetüssehmi başının kaynayan sulara sokulduğu günleri hatırlıyor Hey gidi günler diyordu.

Hizmette atılımlı ve ön saflarda bulunsun; ücret ve mükafatta yerinin çok gerilerde olduğunu hatırdan çıkarmasın. Ve hiç olmazsa bir (7) gibi, kendi insanına karşı, mükellefiyetlerini yerine getirdikten sonra, makamdan mansıptan sıyrılarak bir kenara çekilip, ikinci bir sorumluluk ve vazife anını beklesin.

Şimdi gelir diye hayaller kurdum.?

Her zaman aşkın, sevginin, vefanın yumuşak iklimine koş, onların yumuşatıcı tesirlerine mutlaka itimat et! Ve Hakk?ın senin mahiyetine koyduğu bu sırlı anahtarlarla en paslı kilitleri dahi açabileceğini asla hatırdan çıkarma!

Yıllar yılı huzur dolu dünyalarını hep böyle alın teriyle kurdular. Rüzgar beklediler. Yabalara sarıldılar ve samanı bir tarafa çeci bir tarafa ayırmak için çalıştılar ve şevk içinde idiler. Şimdi hırslarını kabartıp onlara km ve nefret telkin edenler var. İnsanlığını yıkıp canavarlık aşılamak isteyenler var.

Düşünceleri dupduru ve pürüzsüz yolları zikzaksız ve dümdüz olsun. Düşünsün, yaşasın, yaşadığına tercüman olsun, anlatsın, İkiyüzlü olmasın ve bizi aldatmasın..

Kahraman tarihin en esaslı malzemesidir. Tarih, kahramanla yükselir. Kahramanı olmayan bir milletin, tarihi sığ ve durgun bir göl gibidir; büyük ve geniş de olsa, iç açıcı ve inşirah verici değildir.

Küçüklerine sevgi, büyüklerine hürmette kusur etme! Millet fertlerini birbirine bağlayan din birliği, diyanet birliği, vatan birliği, hedef birliği gibi rabıta ve değerlerin sarsılmamasına dikkat et; millet ruhunu aşındıran bütün ters düşüncelere, paradokslara, asimilasyonlara karşı koymasını bil ve özünü korumadan bir lahza geri durma!

Gözlerim yollarda ruhumda sancı,?

Batılı, bu milletin ciddi bir tarihi olmadığını söyler. Doğrudur. Hani Malazgirt?in kanatlanan yiğitlerinin hikayesi? Hani üveyik olup batıya pervaz edenlerin serencamesi; Hani her defasında haçlıları göğüsleyenlerin mezarı ve kitabesi? Ve, hani?yurdunu alçaklara çiğnetmeyenlerin kümbeti ve türbesi?.

Başkaları, kendi tarihlerinin en değersiz hadiselerini, en ehemmiyetsiz vakalarını ihtimamla kaydetmelerine karşılık, nerede benim geçmişimin, her- biri başlı-başına bir tarih sayılan kahramanlık destanları? Molla Hüsrev gibiler, neden?i?tila dönemi?nin tarihini yazmadılar? Neden Yavuz gibilerin askeri güç ve dehaları, idari kabiliyet ve alemşumul tedbirleri kendi devirlerinde kayAdedilmedi? İbn-i Kemal gibi muktedir bir dimağa ne olmuştu ki, ?doruk dönemi?nin vakalarını?hezarfen? (1) kalemiyle tesbit etmedi? Lütfedip de, son meçhul kahramanımızın kitabesini yazan?Viranelerin Yascısı? dertli şairin: ?Gömelim gel seni tarihe!? desem sığmazsın. Mısraını duyacağımız ana kadar, bu sorular kafalarımızı kurcalayıp durdu. Şimdi ise, tarihi yazılamayacak kahramanların da bulunabileceğini düşünüp teselli oluyoruz.

Çalışmanın kutsiyetine inan, başkalarının, senin geçimini sağlamak için sana bakma mecburiyetinde oldukları vehmine sakın kapılma! İnsanlığın sana değil, senin insanlığa hizmetle mükellef olduğunu düşün ve bencilliğinin, ancak fedakarlığın o temizleyip arındırıcı ateşinde yanıp kül olduktan sonra birşeye yarayacağına, bir kıymete ulaşacağına inan!

Hey gidi günler! Siz ne kadar küçük kaldınız. Ahh Eyyamullah! Ahh Peyagamber günleri! Ahh Hizmet günleri! Ahh Cihad günleri! Ah başka mulahazaların içine girmediği günler. Biz büyüdükçe sizler arkada küçük kaldınız. Benim Kestane Pazarın?daki tahta kulubeciğim içinde kaldınız. Ahh tahta kulubem! Herşey senin içinde kaldı gitti. Ahh küçüklük sen ne iyiydin! Arkadaştık seninle. Hey gidi günler! İlki değiliz, sonuda olmayacağız. Hey gidi günler! İmamlık makamında ağlaya ağlaya namaz kıldırılan günler. Kur?an okuınurken kalp duracak hale geldiği günler.

Yeni bir dünya kurma projesini üzerine alanların, bu çizgide bulunmaları şarttır. Yoksa sayılı makam ve mansıp karşısında, sayısız ve sınırsız haris gözlerin çıkaracağı kavga, önüne geçilmez ve çok çetin olacaktır. Hele, bu hava, toy ve genç heyecanlara intikal ettirilirse...

Dönmedin geriye bunca yıl oldu.?

Eğer bugüne kadar duyup hissettiklerimizi bulabilseydik ve eğer bulduklarımıza inanabilseydik, çok gedikler kapanmış, çok aşılmazlar da aşılmış olacaktı. Ama biz, bin defa toplandık; bin defa ümitlerle dolduk. Bin defa bezme girmeye hazırlandık;

Bin hafakan sinem boşalıp doldu...?

Bize inandırmak ve kuşkularımızı izole etmek, kahramanlarımızın devamlı ve samimiyet gamzeden hareketlerine bağlıdır. Onların bu inandırıcı hareketleri sayesinde yıllar yılı sırtımızda taşıdığımız su-i zan ve güvensizlik vebalinden kurtulmuş olacağız -

Bir başka defasında da seni kardeşinle konuşmaktan menetmişlerdi. Hani, o güne kadar, bir lahza kendisinden ayrılmadığın kardeşinle konuşmaktan... Savaş meydanlarında omuz omuza, yemek sofralarında diz dize oturduğun karAdeşinle konuşmayacaktın. Emir, ali bir divandan çıkmıştı ve sen buna riayet etAme kararında idin. Dilbeste olduğun O zat aşkına, söyle bana! Şu benim bilebildiğim?Bilmiyorum? sözünden başka, ona bir laf ettin mi?. Değilse; o ne sadaAkat, o ne vefa ve o ne irade! Nerdesin Ebu Katade?.

Zulmet silindi, dört bir yan nur oldu.?

Nerdesin ve ne zaman geleceksin, esatiri yiğidim! Billahi, şu ölgün ruhların, porsumuş gönüllerin hayat mumları sönmek üzeredir. Eğer canlara can katan teAmiz soluklarınla imdada yetişmezsen; kuruyan göllerimizde, suyu çekilen havuzAlarımızda yaprağı dökülmedik tek nilüfer kalmayacaktır. Bağban gideli, bağ bozulalı asırlar oldu. Toprak, semaya inad, sema, ?gözlerin kuruması murat? dediği günden bu yana, zemin bir başdan bir başa çöle döndü. Bizler bu uçsuz bucaksız beyabanda, gördüğümüz her kervana, Yusuf?un gömleğini sorar gibi seni sorduk ve sonra da bir (2) çekerek yeni doğuşlar beklemeye koyulduk. Sessizliğin ve kimsesizliğin içimizi yalnızlıkla doldurduğu, bu insiz, cinsiz alemAde, kaç defa sinekleri kartal, elsiz, ayaksız kötürümleri İskender diye alkışladık. Arkasından koşup durmadığımız kafile kalmadı. Ama sen, hiç birinde yoktun.. Karşılaştığımız minarekametliler, parmak kadar düşünceye, bir mum tutuşturacak kadar iradeye sahip değillerdi. Ruh dünyaları karbonlaşmış, fikirleri harabati, bakışları miyop ve beyanları alabildiğine dekolte idi. Onlarda, kahramanıAmızın çarpıcı nazarları, kahramanımızın ıstırap ve acıları, kahramanımızın coşkunluk ve tebessümleri göze çarpmıyordu.. Zaman bizim için hep muharrem, zeAmin kerbela oldu. Sinemiz, Hüseyin?in ah u efganıyla inliyor. Gözlerimiz karaAran ufuklarda, hilal arar gibi yolunu gözlerken, her yüzde seni arıyor, her çığlıkda senin muştunu duymak istiyoruz. Sana hasret, sana susuz ve sana tutkunuz.

Bizim tarihimizde ise, ne kahramanları saymak, ne de isimlendirmek mümkün değildir. Belki ona bütünüyle?Kahramanlar tarihi? demek daha uyAgundur. Çünkü bu millet, yıllarca hasım bir dünya karşısında, yerinde taarruz ve yerinde müdafaasıyla, o kadar çok kahraman çıkarmıştır ki; Ömer desen, arkadan Halit?in kükreyişi duyulur. Fatih desen Yavuz?un sesi yükselir. Fetih desen, Mohaç desen bütün bir Anadolu inler; Çanakkalelerin uğultusu işitilir.. Tarihinde, kahramanlıkların, böylesine sıra sıra geçit yaptığı ikinci bir millet göstermek oldukça zordur.

Bugün belki hicranlı günler, belki hasretli günler. Ama bir gün gelecek özlenen günler olacak. Hey gidi günlerdi o günler. hey gidi günler

Burs verin kurbanlarınızı verin, İmamhatip yapın, yurt yapın, pansiyon yapın, okul açın açın deyip terin tabandan çıktığı günler. Bende diyeceğim. sizde diyeceksiniz, bugün belki hicranlı günler. Belki hasretli günler ama birgün gelecek özlenen günler olacak.

Kendini, yıllardan beri yeryüzünü saran karanlıklarla savaşmaya, karanlık noktaları ilim ve irfan meşaleleriyle aydınlatmaya vakfet! Ve ömrün oldukça da inkarla, ilhadla, cehaletle savaşmadan bir lahza geri durma!

?Hatırlarsan bir başka zaman, orduları arkana takmış ve çok uzaklara açılmıştın. Kabına sığmıyordun. Ateştin. Tufandın. Bir başdan bir başa yeryüzünü bir hamlede teslim almak ve yüce zimamdarına bağlamak istiyordun. LeventleArinle bir solukda ateşgedelerin ülkesine ulaştın ve içlerine öyle bir vaveyla salAdın ki, ard arda Kisra?nın beldeleri tarumar oluyor ve toprağa gömülüyordu. SonAra tutdun topuzunu Bizansın başına indirdin. Asırlarca sonra gelecek olan, genç Türk serdarına öncülük yaptın ve Kostantiniye?ye (3) giden yolu açtın. Hızır mıydın, İlyas mıydın? Geçtiğin yerlerde güller bitiyor, ayağını attığın harabeAler, yerlerini ümranlara terk ediyordu. Dost düşman kılıcının gökden indiğine inanıyor, orduların seni insanlığın te?dibiyle vazifeli bir melek sanıyordu. Tam, zaferlerinin böyle üst üste kaideleşdiği ve senin bu müstesna kaide üzerinde abideleştiğin bir dönemde, iltifat beklediğin bir ağızdan, vazifeden afvedildiğini işittin. Sarığın boynunda ve bir mücrim hüviyetinde, o yüce ağızdan: ?Halk elAde edilen zaferleri senin şahsında buluyor, halbuki...? sözlerini dinlerken, ona hak veriyor ve hakkında kesilip biçilen kararlara karşı inkıyadını belirtiyordun. Sonra tutdun, elinin altında bulunan birinin emrine girerek yüce idealin uğrunda devam ettin. Söyle, Allah aşkına! Bütün bunlara nasıl katlandın? Senin izzet-i nefsin ve onurun yok muydu? Soluklarına susadığım, yiğidim, Halid nerdesin?.

hey bea günler

Ey Nankör Nefsim! Sende Bir Gün Hey Gidi Günler Diyeceksin

Onlar Hey gidi günlerdi. Çünkü o günlerde müminler tırmanma şeridinde, sürekli olarak tırmanıyorlar başka hiçbirşeye gönül kaptırmadan, başka bir şeye Dilbeste olmadan, turnikeye önce girmenin hakkını araştırmadan, hizmet karşısında hakk, ı temeddü aramadan sadece hizmet deyiyor deyiyor ve yürüyorlardı. Hey gidi günler!

Bir de içe doğru ve benlikte derinleşen maverai (2) bir kahramanlık vardır ki, doğu da, batı da, böyle bir kahramanlığı hiçbir zaman tanıyamadı. Bu itibarladır ki, peçesine?namahrem? eli dokunmamış bu kahramanlığı, ancak benim ülkemde görmek mümkün olacaktır.

HEY GİDİ GÜNLER?.

Tam yaşanılacak günlermiş.

Hiç durmadan gecelerinde koşulacak günler, hiç durmadan soluk soluğa küheylanlar gibi gündüzlerinde koşulacak günler. Himmet toplantısı deyip, utana utana hicap ede ede, terleye terleye ne olur Allah aşkına çoşun denen günler

arada bi güncel :))

Sen de?Görürsün, hissedersin, varsa vicdanınla imanın;

Gözlerim yollarını gözlerken, dilim da?vet türkülerini söylerken, kırık mızArabımı gönlümün tellerine dokundurmak istedim. Heyhat, bu muammanın bir küçük noktasına dahi tercüman olamadım. ?Ben o nağmeden müteheyyicim ki, yoktur ihtimali terennümün.? (5) Nazarlarımız ilk geldiğin yolda takılıp kaldı. Ve, yıllar yılı, bir daha geleceğinin ümidini, içimizde besleyip durduk. Ve hayalAlerinle avunduk. Bu ümit, bu azimle sonsuzlara kadar, her şafakda seni arayacak ve her kervandan seni soracağız. İnan, ne bizim yalnızlık ve inkisarımız, ne de düşmanlarımızın habire kudurup durması, senin yolunun delileri olmadan bizi vazgeçiremeyecektir.

Ah nankör nefsim! Sende hey gidi günler diyeceksiniz. Kafanda hiç o türlü duygular ve düşünceler yoktu. Dinleselerde, dinlemeselerde alınmıyordun. Sekiz saat derse girdikten sonra iki yerde de derse iştirak ediyordun. Bir Cumartesi pazarsa burası Simav senin, orası Gediz benim, şurası Demirci?de senin ve Pazartesi derslere yetiştirmede yine senin. Ama alınmıyor gönül koymuyordun. Dinleyen yok diye üzülmüyordun. Tesir etmiyor diye müteessir olmuyordun. Hey gidi günler! Ne kadar arkada kaldımız! Bizden ne kadar uzaklaştınız! Biz ne kadar büyüdük. Hey gidi günler!

Bilmem ki, havari diye beklediğimiz, bu samimiyet soluyan insanları görebilir miyiz? Ama biz, ab-ı hayat (9) vadeden bu soluklara hava gibi, su gibi muhtaç olduğumuzu, bir kere daha noktalayacak ve yüce yaratıcıdan, deryada mahinin, dağlarda hunun? (10) diliyle bizi çok bekletmemesini dileyeceğiz.

Evet, kahramanlığın bu çeşidini görmek için, mutlaka bu diyara seyaAhat lazımdır. Zira, nefsine gurur geldi diye, sırtına bir çuval un yükleyip, halAkın içinde yürüyen devlet reisini; bir hamlede batının en güçlü ordularını taruAmar edip, sonra kiralın sarayındaki hazineler karşısında: ?Dün bir berberiydin, bugün muzaffer kumandan, yarın toprak altında hisaba hazır bir insan? diAyen, başı dönmemiş, bakışı bulanmamış kumandanı; şarkı, garbı halayık olaArak kullandığı bir dönemde, bir hakikat-erinin, atının ayağından sıçrayan çaAmurla lekelenen cübbesinin, tabutuna sarılması tavsiyesinde bulunan büyük asAker ve idare adamı, ancak bu ülkenin insanları arasında zuhur etmişlerdir..

?NE O KUMANDAN ÖLÜM KORKUSU MU?

İffet bizim ülkede yetişen nilüferdir. Hasbilik bizim ilin gülüdür. Diğergamlık (4) bizim bahçelerin ötüşüdür. Bizde bulunur vasıl olup tatmamak. Bizdedir, yaşatma arzusuyla yanıp tutuşmak ve yaşamayı unutmak. Bizim inAsanımız bilir, hizmette önde, ücret almada arka sıralarda bulunmayı. Dünya, bizde gördü bizde tanıdı sevilmeden sevmeyi...

Elimde güllerim buruşup soldu.?

"... bir grup kalkıp size müslümanlığı bile fazla görüyorlar. Ve bilmem hangi harici teşkilatın elemanı filan diyorlar. Şimdi ne kadar günahkar olursan ol, ne kadar mücrim olursan ol, birbirimizin hassasiyetini biliriz. Ben yatarken sağ yanıma yatmadığım zaman bile "acaba burada Efendimiz aleyhisselatü vesselama muhalefet ettim mi?" endişesiyle uyuyanlardan birisi olduğumu, müsaadenizle söylemede beis görmüyorum. Hatta ayaklarımı upuzun öyle yatarsam, uzatıp yatmada Efendimiz aleyhisselatü vesselamın uzatıp yattığını bilmediğim için rahatsızlık duyduğumu rahatlıkla söyleyebilirim."

Biz suçluya ve günahları inecek; kırık kalplerle inleyecek havan bekliyorduk. Sözü dokunaklı, ruhu hararetli, ifadeleri alabildiğine ciddi havari...

Seni vefalı, seni hasbi, seni şuurlu ve seni hep becerikli tanıdık. Atmosferine sığınan kemlik görmedi. Sen sadakat ve samimiyetin bestesi oldun. Gönül verdikAlerinin ağlamasıyla ağladın; gülmeleriyle de güldün. Onlar için inledin ve onlar için sevindin. Yüce gönlüne ve yukarılarda pervaz eden ruhuna, maddiyat ve dünAyalar kement olamadı. Pürvefa ve yürektendin.

Ebna-i vatanın (6) ve O?na ruh veren Furkanın (7).

Yoluna, Allah?ın gönderdiği ışıklar altında devam et; önünü-arkanı, sağını-solunu, ruhunu-kalbini onlarla aydınlat! Kafa ve vicdanın gerçeğin bilgisinden, gönlünde iman ışıklarından mahrum olursa, kötü düşüncelerden kurtulamaz, inanç, insanlık ve sevgi gibi yüksek değerlere giden yolları bulamazsın...

Ammar yeldire yeldire geziyordu. Sırtında ateşlerin söndürüldüğünü düşünüyor Hey gidi günler diyordu.

Nerdesin, yıllarca hasretini çektiğimiz kahraman? Nerdesin hayallerimizin güvercini, rüyalarımızın üveyki? Nerdesin, imizin müjdecisi? Istırap dolu günlerimizde, uykusuz geçen gecelerimizde hep yolunu bekledik durAduk. Ufkumuzda beliren her karaltıya, ?bu O?dur? deyip, (1) türAküleriyle yollara döküldük. Gurublara kadar beklediğimiz nice günler vardır ki; kolumuz, kanadımız kırık evlerimize dönerken, zambaktan hülyalarımızla teselAli olup durduk. Her gün, bizim için tasa ve kederden kadehlerle dolu gelirken, düşmanlarımız esirdikçe esiriyor ve ortalığı şamataya boğuyordu; gelmeyecek Mesih soluklu, Heraklit pazulu diye.

Gezdiğim her yerde hep seni sordum;?

Bu bezmin ilk hakikat erleri, kendilerine imaret (8) teklif edilince kaçmışlar ve yüklenme mecburiyetinde kalınca da, tekrar ber tekrar kendilerini azletmiş ve başka istidat ve liyakatlilerin işbaşına geçmesini istemişlerdi.

Huzeyfe babasının evinden kovulduğu günü düşünüyor Hey gidi günler diyordu.

Şefkate ve sevgiye susamış gönüllerimiz vardı. İnsanlık istiyordu; mürüvvet istiyordu. Heyhat! Ruhlarımıza sefalet içiriliyor ve gönüllerimiz binbir çeşit hoyratlığa alıştırılmak isteniyordu. Mazlum, mağdur ve boynu bükük, sağdan sola soldan sağa itilip kakılıyor ve bitip tükenme bilmeyen hafakanlar içinde kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk. Teğallüpler esaretler, tahakkümler, mezelletler; türlü ibtilalar ve türlü illetler? ile sefil ve ağlanacak bu halimize rağmen, muttasıl istismar ediliyor ve doyma bilmeyen hırslara alet oluyorduk.

Ger ki, vadedilen günler pek yakın!?

Acı dahi olsa, doğruluktan, doğru yoldan, dürüst yaşama ve faziletten ayrılma! Hak sevgisine halk alakasına seyahat eden kervanlar, hep bu duraklardan hareketle, bu güzergahı takiple yollarına devam etmişlerdir.

Bu uğurda, belki bin defa aldanacak, bin defa ateş böceklerine koşmalar diAzecek, yüzbin defa zangoçlara yahşi çekecek ve vaftiz suyunu ab-ı hayat diye içeceğiz, ama, bir Mevlana anlayışı içinde, senin yolundaki yalanlara dahi gönAlümüzü çıkarıp armağan etmeden geri kalmayacağız.

Bir defa da sen, hocanın önünde yürüyordun. Itırla yıkanmış cübbene, onun atının ayağından bir damla çamur sıçramıştı. Sen o gün bir hükümdardın. DünAyayı iki hükümdara az gören bir hükümdar.. İranlı kapıkulun, Memlukler köleAlerindi. ?Şiirler pençe-i kahrinden olurken lerzan?, (4) sen tutdun, o çamurlu cübbenin tabutuna sarılmasını tavsiye ettin. Sen nesin! Sofi misin? Derviş misin? Yoksa yer de gezen bir melek misin? Ve ey Şirpençe! Nerdesin?.