muhtaçlığa kurban edilir sevdalar

yıkık ve dökük benlikler

yarası derin savaşçısın hep

ve kendimize ettik ne ettiysek

bıraktık bataklıkta batarken elini

sensiz insan insanlıktan ne kadar da ırak

bedeni sarmıştır acı, çaresiz

korku var

kaşırım dedi

tahritkar bişey bu

kaşınma dedi

derinlemesine gidecek sosyal ve kültürel hatta edebi bir oluşumu hamken koparma dalından

sultanım

sonrası biten aşklar gibi

çocuksu aşklar gibidir hayat

acizliğin orta yerde

ve akıttığın kan

deli otlar kadar, zakkum kadar acı medeniyet dedikleri

yapma ne olur

muhtaçlığını anladığında can

zaman, sana hasret geçirdi bugünü de

kalbin göğsüne sığmaz

yalnızlık derin

yığınlar arasında kaybolan birliktelik

pardon kaşırım demedi

bir hayal kalır senden arda

bırak olgunlaşsın

sen yine gül kokulu sultansın gönüllere hapsolmuş