süprizler, hayal kırıklıkları,

3 aydır dağların rüzgarına sarılan bizler, anamızın kucağına sarılmak için gün sayıyoruz. İçimizde en memnunlar da 25-26 yaşlarında olan personel; 4 subay 13 astsubayın sırtı Türkiye, gözler Irak hattında.

Sakallar uzamış, gözler kanlı. Ayakların uçları bile hipotermi ile his kaybına uğramış. Çayı ve sohbeti özlediğimiz günlerden bir gün, saatlerden bir an.

12 Kasım 1999 Cuma Günü Saat 23:30 suları.

Sizi yaratan Allah'a kurban.

Atilla Çanakkale'de,

Nadir ise Balıkesir'de toprağa verilirken hala Birol'un yaşadığını biliyor olmanın huzuru içindeydim.

hayatımın en güzel hatıralarını

üzüntü, sevinç, hayata dair ne varsa...

Atilla yine en önde, en uzun boylumuz, en güçlümüz ve en dikkatlimiz. Anasının doğurduğu bir aslan parçası. Bir adım bir adım bir adım daha derken Atilla yere yığılıyor. Tüfeğini daha kaldıramadan yere düşüyor, gecede kısa bir "ah" sesi yankılanıyor. Yusuf Atilla'nın yanına ilerleyecekken mermi yağmuru başlıyor. Birol göbeğinden vuruluyor ve kelime-i şehadet için "La" diyerek başlıyor gelinlik sıralamasına; "La ilahe İllallah" diyor karnını tutarak, dişlerini sıkarak ve hanımı son bir kez daha göremeyeceğini düşünerek.

Tırnaklarım ne kadar pis ve bakımsız. Burnumuzdaki sümükler soğuk hava ile buz tutmuş. Hani birileri görse ahaliden, bizden tiksinecek kadar bigane ve pasaklı bulacak.

ben sekiz aylıkken şehit olan amcamın o mektuplarını hatırlattın,

Bu mübarek günde yürekten istediğim dilediğim tek duam budur...

Kulağımın hemen yanından geçen bir "ciuv" sesi beliriyor.

Yürünülüyor, balerin edasında. Sese dikkat edilerek, yer yer çöküp etrafı dinleyerek, bazen bir ışık hüzmesine tepki gösterip karın içine atlayarak...

Biraz daha bekledikten sonra Tim Komutanı yeniden işaret veriyor ve yürümeye devam ediyoruz ince ve derinliği az çataklardan. Siluetimiz ay ışığının önüne düşmesin diye çataktan ilerlemeye devam ediyoruz, ama onun da en büyük handikabı pusuya açık olması.

Atilla yerde hareketsiz, Birol yerde karnından akan kanlarla titriyor, Önder sol bacağından yemiş, Nadir ise en arkada yüzüstü yatıyor. Tim Komutanı telsizle hava desteği istiyor, koordinatları veriyor ama akan mermilerin sayısından karşı tarafta 600-800 terörist arası bir grup olduğu anlaşılıyordu. Hepimizin üzerine 500 yakın mühimmat ama böyle bir gruba yetecek kadar bir miktar değildi.

Nem tutmuş yüreğimdeki solgunluğa rağmen

EN BÜYÜK HAYAL KIRIKLIĞI İSE HENÜZ YEMEDİĞİN EN BÜYÜK KAZIKTIR...

Kasım benim matem ayımdır.

Allah sabır versin tüm şehit ailelerine. Mekanları cennet olsun.

Hatıraların en elzem yanı da bu olsa gerek acıların tekrar tekrar her zerrede hissedilmesi.

ASLINDA HEPSİNİ BÜYÜK ÜSTAD NİETZCHE GÜZEL AÇIKLAMIŞ:''NEDENİ OLAN, NASILA KATLANIR''

Baharın ve senin ne denli güzel olduğunu

Oysa ben fırtınalı bir bahar akşamında farkatmiştim

ne zaman bitcek modundaydık hep şimdi

Önder Tekirdağ'da,

Elinizden öpüyorum

Atilla, Yusuf, Sinan kalkıyor yerinden ve arkasından Birol "bismillah" diyerek sırtına alıyor MG-3'ü.

Aklıma Ankara Şinasi Sahnesi'nde seyrettiğim tiyatro eseri geliyor; Madam Curie'nin Evi. Bir Osmanlı subayının umumhanede ecnebi askerleri tokatladığı sahne. Lise talebesi olarak ne kadar da gurur duymuştum, milletime yakışan halin husule gelmesinden. Titriyordum ama hayallere ve hatıralara dalıyordum. Soğuktan gözlerimden yaşlar geliyordu. Aktütün'ün 500 m kuş bakışı uzaklığında karanlığın içinde yorgun ve dizlerinin bağı çözülmüş. Sırtında 35 kg yük ve elinde Amerikan yapımı M-16 piyade tüfeği. Şinasi sahnesinin sıcaklığında, ayaklarım karların üstünde. Her yer bembeyaz, üniformam ise şehadete gidecek temizlikte bir gelinliği andırıyor, kınalı kuzuların kınasına hasret bir gelinlik benzeri.

ünv. yıllarında yasadım ve o zamanlar

İçim sızladı okurken. Okuyup da yorum yapmadan geçmeye de gönlüm elvermedi. Şu an sıcak evimde rahatlığımdan ve gereksiz yere serzenişlerimden utandım.

En arkadan Nadir geliyor, en önden Atilla gidiyor. Hepimizin duası Atilla'ya, ola ki bir şehit verilecek bizim şehitliğimizin kapı anahtarı Atilla, anasının bir tanesi. Kanser hastası anacığının fotoğrafıyla yaşıyor, ona aşık deliler gibi ama korkusuzca ilerliyor en önde.

EN GÜZEL ANLAR HALA YAŞANMAMIŞ OLANIDIR...

Allah şehadetinizi mübarek eylesin, iyi ki sizi tanımışım ve iyi sizin gibi cengaverlerin arkadaşlığını tatmışım.

EN GÜZEL SÜRPRİZLER HENÜZ ŞAŞIRMADIĞINDIR...

Yüreğimi dağladın,

Hele Atilla'nın acısına dayanamayan annesinin de 6 ay sonra vefat etmesi bana bu ayın sevilmemesi gerektiğini öğretti. Kasım'da aşk başka diyenlerin ağzına kürekle vurasım var. Bunu söyleyen sıcak yatağında yatarken, onlar buzdan topraklara seriliyordu.

Teşekkür ederim, sağolun...

Bu yazı size ve sizin gibi tüm şehit kardeşlerimize.

Allah sizden bin kere razı olsun Atilla , Önder, Nadir...

Tim Komutanı, el ediyor. Çöküyoruz hep beraber. Termal kamerayla satıh yeniden gözleniyor. Herkesin bir gözü Tim Komutanında, diğer gözü Irak sınırında.

Sizin de keleminize yüreğinize sağlık sayın kedi. Ancak bu kadar hissedilerek yazılabilirdi ömrünüze kazınmış hatıralar...

Kasım ayındayız.

Allah o arkadaşlarının ailesine sonsuz sabır versin ve de sana...

Tim Komutanı, bayır çıkılacak ve Irak sınırı geçilip dağın diğer sırtına geçmemizi emrediyor. Herkeste ince bir serzeniş. Sabahtan beri kar üzerinde 16 km yürünülmüş, kimsenin bacaklarının dermanı kalmamış. Gidilecek mesafe ise 1.500 m ilerde ama nereden geleceği belli olmayacak kalleş kurşunun gölgesi altında ilerlenecek.

Ağlayarak bitirebildim yazıyı, sanki bir daha bir daha yaşıyormuş gibi.

Herkeste anne baba özlemi had safhada.

Gece yarısı.

Ağlayarak yazdım zaten,

unutamadıgınız güzel anlar,

Bir anı bu kadar mı hissettirilerek anlatılır, bu kadar yüreğe dokunarak işlenir belleğe?

ise hiçbitmeseydi modundan haleeen cıkmadım...

yüreğimi sızlattın,

Allah hepinizi korusun...

Gülümseyerek hatırlayacağınız anıların bolca olması dileğiyle yüreğinize sağlık.

içimi acıttın, Kedi...:(