Bil ki seni istiyorum

Ve biliyorsun, ben de unutamayacağım,

Ne bulut var ufuklarda ne gemi

Sarınca ruhunu eski bir hüzün

ölüm buysa, tanrım buysa yaşamak

Bir yere vardık, mutluluğa en yakın

Boşlukta bir şeyler arıyor elim

Bir zaman kalakalırım öylece

Bir yerlerde daha çok sen olmalı diyorum. Yüreğim yanı başımda hissediyorum. Peki sen yine neden yoksun, sen niye yoksun anlamıyorum.

BiR ÇIKMAZ SOKAKTA

Uzaklarda elemli, garip bir kuş öterse

Bir yerlere varmadan, nasıl böyle

Aklın kimde kalır?

Uçar gider pembeliği yüzünün

Arka kapısı olsaydı sevdaların, elinden sıkıca tutar, kaçardım!

Tükenmiyor ümit bir olmazı bekliyorum

Aşkım aşkın başından aşkın

Bir umut kırıntısı gozlerımde

Yeteneksizlik bende değil.. sensizlik ağır. Sensizlik zor. Beni zorda bırakıyor, dilleri lal, sesi sessiz, görüntüleri renksiz, tadı tatsız kılan bir hal bu... Anlatılamıyor, yoksa neden susayım konuşmamın en çok lazım olduğu anlarda... Yoksa neden küseyim, sen tam da hayatın kalbinin attığı yerde, kalp atışım olmuşken... Yoksa neden bir nem olasın gözlerimde, canımın taa içine seni yerleştirmişken...

Bil ki seni düşünüyorum

Ahmet Selçuk İLKAN

Sil alnımdan yazdığın bu yazgıyı

Biliyorsun bazı şeyler vardır elimizde olmayan

Gecelerden bir gece uyanırsın apansız

Bir fırtına çıkmışçasına, büyük

Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar

Bir gariplik çöker içime birden

Zannetme ki herşey bitti sevdiğim;

Yürüdüm bir yolun sonuna geldim

Ümit Yaşar Oğuzcan

5. mevsim tşk ederim

Büyüdü ağaç oldu çoktan.

Bir vapur yanaşırsa rıhtımına bin, açıl

Hadi dön, hadi dön, hadi dön yalansız

Örtün karanlıkları masmavi denizlerde

Yaşam diye verdiğin bu mu söyle

Ve bir gün kabrimde bir sarı çiçek biterse

Ama sensizlik işte, gözü kör, yaşaması eksik olsun!

benim yanan yüzümden

Görsene! ..

Mevsimler toz pembe değil

Yürüyorum durmadan, dalgın, sessiz

Bulutlar ağlar, kararır gökyüzü

Boşuna artık medet ummak

Çık gel ne olursun apansız

Sadece uğultusu o rüzgarın

Boşuna zorlama kendini, sevdiğim;

Kaç gündür hayata bağlanmamı isteyenlere, sensizliği anlatmanın yollarını arıyorum.

Hiçbir zaman ulaşmayacağını bilerek?

Suskun ve tek başına seninleyim

Tek bir çıra gibi

BİRGÜN

Yitirdiğim neydi, aradığım ne

Doya doya içmek isterdim seni.

Seni ve beni hatırlayacaklar

senin gozlerinde ışıldıyor

Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde

Ama ne yazıldığı zaman, ne de üzerinden yüz yıllar geçtikten sonra bile aşklar eskimez?

Eskimeyecek içimde sana ait ne varsa

gülüşerek başlıyoruz söze...

benim dilimin ucunda...

Yeniden Seversen

Hiç söylenmemiş, hiç yaşanmamış aşklar da aşktır çünkü? aşk için her zaman iki kişi gerekmiyor?

Yağmura hasret kalan topraklar gibi

Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak

Aşkım bedeninde meltemin olsun.

İmkansız Aşk

Dostluklar ve sevgiler kalıyor, kalırsa.

MUTLU OL SEVDİĞİM.. BİRİCİĞİM.. AŞKIM. NEREYE, KİME GİDERSEN GİT YETER Kİ SEN MUTLU OL...

Uzayıp giden yollara kitlenmiş gözlerim

Ya da öldür içimdeki tanrıyı!...

Kalan tek anı gibi bir devirden

Bakma sen yağmurların sağnak döküldüğüne

Uzatsan özlemle dudaklarını

Hiç Söylenmemiş Aşklar da Aşktır!

Ya bir yere çıksın artık bu sokak

Sonbaharda rüzgara kapılıp aşık olduğu o daldan koparılan bir yaprak gibiyim... Rengim soldu... Artık kendi isteklerim yok... Güneşe dönmüyorum örneğin... Rüzgar ne tarafa eserse oraya doğru gidiyorum... Tekrar canlanmam için önce o yalnız yaprak gibi toprağa karışmam lazım... Belki ancak o zaman yani yeniden doğduğumda yeniden sana aşık olabilirsem işte o zaman geçmişte yaptığım hataların hiçbirini bir daha asla ama asla tekrarlamam... Ve mevsim sonbahar olunca rüzgar ne kadar kuvvettli eserse essin beni senin kollarından başka bir yere asla götüremez... Buna asla izin vermem eğer BENİ YENİDEN SEVERSEN...

Tanrım! Ben mi değiştim söylesene

Bizi birbirimiz için yaratmış Tanrımız

Bilemem.

Birgün yeşerecek şu sararmış yapraklar.

Vazgeçemediğimiz, unutamadığımız

Beni hatırladıkça için ürperecek,

Çöken ne yureğime kurşun gibi

Bilmiyorum, söyle bana, ben neyim

Umutların Bittiği Yerde

Dört mevsimin birtek baharı varsa

Dön bu ne çok yalnızlık

Neden sonra gittiğini anlarım

Çaresizlik bir tek hançer gibi yalın

Ümitlerimiz fırtınalı denizler ortasında

senin bakışından belli

Uzaklarda arayıp da bulduğumuz

Duayı duaya ekliyorum

Gecenin karanlık ve soğuğu varsa

Dön dayanamıyorum artık

O mu sırtıma sapladığın hançer

Türkülerin en içlisi, en hüzünlüsü

Biliyorum, unutamayacaksın.

Bil ki seni bekliyorum

Ömrüme bir süre biçer gibisin.

Bazen bir kardelen çiçeği gibi

Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız

Ve sokaklardan el ayak çekilse

En güzel tarafı imkansızlığın

Delicesine sarhoş olmak

Bir düş gibi başladı her şey, o sonsuz

Tüm mesafelerini aştık dünyanın

Utandım? çok utandım bilemezsin? hemen kalktım yerimden ve ineceğim durağa daha çok yol olmasına rağmen ilk durakta indim otobüsten?

dalıveriyoruz arada bir

Ortak bi takvimimiz bile olmadı!

Gündüzler gecedir, geceler zindan

Sevmek yok artık

Sevgiler kaldı bende

Hiçbir vücut ısısı değiştirmiyorsa mevsim normallerini

Kaç gün geceyi zor ettik

Dökülmüş yolundayım basabilirsin.

UNUTULMAYANLAR

Ağır ağır geçecek mevsimler,

Aylar mevsimler derken

Bir can varsa bedende benimle kalan

Boşanan gözyaşlarını tutamıyacaksın.

Kalbini aşkımın sıcağı sarsın.

Birden değişir gözlerinin rengi

alıntıdır.

Öylesine hür ve öyle yapayalnız

Ektiğimiz fidanlar gölgesinde

Sen benim gökyüzümdün, denizim, toprağımdın,

Bil ki seni seviyorum

Paramparça, kırık dökük aşkımız

Ahh! Yokmuş, yakalandım...

Bir bir ağaracak saçının telleri

Elele, dağlar ve denizler aşarak

Ve bir umut kırıntısı: belki yarın

Bitmeyen özleminle sen kaldın bende...

Denizde kumsalın kucağındaysan

Onlar bile bize yar olmadı

ben imkansız aşklar için yaratılmışım...

Belki de bizdik, sessiz ve dalgın

Kuruyan yapraklar gibi dalından

Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar

Ne zaman ayrılık saati gelse

Sızlayan yüreğimde sen kaldın bende

Güneş herkes için doğar, ay ise gece uyuyamayanlar için. Sen bu gece uyuma, yumma o güzel gözlerini. Ben bu gece ay olacağım ve yalnız senin için doğacağım.

Unutmak tesellidir yalnızlığın

Falcı kadın yalan söylüyor yalan

Yokluğunun içinde varlığınla bile hep etrafımdasın, yanımdasın?

Tüm ağaçlar döker yapraklarını

Öylesine imkansız bir şey aşkımız

Seni çağıran sesi uzaklardan

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

İşte renk renk çiçekleri aşkımızın

En vazgeçilmez yerinde yaşamın

Çoğaldı gitgide yokluğun dağ gibi

Atılmış üzerime ağ gibi

Sen gittin ben kaldım, bir de bir şarkı dudağımda, usul usul mırıldandım...

Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa

Hiç durmadan akıp gidiyor günler

Öyle yükseldik, göğe değdi başımız

Ve sonra bir yere geldik ki ıpıssız

Eğer bir yaz güneşinin sıcağındaysan

Bir çıkmaz sokağın sonunda, işte

Ahmet Savaş Özpınar

ALINTI

Sen benim gönlümde hep ilk baharsın.

Solacak albümde eski resimler.

Sanki bin yıllar geçmiş aradan

Şu yalan dünyanın gerçeği gibi

Arka Kapısı Yok Ki Sevdaların, Ayrılık Vakti Gelince Kaçalım

Şiirler, şarkılar, sevgiler içimde tutuşan bir ateş, onun yangınında senin için kül kesildim. Ağır hastalar geceyi zor geçirir. Sabahı bekler kırgın yürekler, hasta umutlar, yalnız ruhlar. Yalnızdı gecelerim. Hastaydı gecelerim. Kan kaybından giden bir yaralı gibi umarsızdı gecelerim. Bir uçurumun kenarına beni taşıyan karabasandı gecelerim. Adına yalnızlık dedim. Sensizlik dedim.. Sen beni bilmedin, beni tanımadın, beni sevmedin.. Bu bir ölümdü, bu bir fermandı.. Bıçak kesmez artık beni, ip asmaz, çeküller yüreğimi taşımaz. Yaşamak mümkün değil, yalnızlık karanlık kapılarıyla üstüme kapandı. Amansız acılar içindeyim.

Ne çiçek kalır ortada, ne bahçe

Bilemem

Seni bir saat ileri almışlar, beni bir saat geri

fakat ne kadar saklasak nafile

Hangi yol düz gider?

Sensizlik kaldı bende

Sevdimse; verdiğin yürekle sevdim

Ümit Yasar Oğuzcan

Benim yazdıklarım da ulaşmayacak sana, bilirim?

Sevgili yokkadınım?

Hüzünler kaldı bende

Ve el değmemiş güzelliğinde aşkın

dört mevsim yaşamak isterdim seni.

Kimler sensiz kalır?

Durmadan çalınır o gamlı beste

Bir çaresizliği anlatır gibi

İçimde güller ağlar, ben ağlarım

Rüzgar daha hoyrat

O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde

Yoksa bende zamanlar mı eskidi

Şimdi bir hatıra olamazsın belirsiz, uzak

Sadece hatıralarda ebedi olan

çok ah aldım. şimdi sanırım sıra bende:(

Bilemem aşklar ne için biter!

Şöhretmiş, servetmiş herşey geçiyor, inan

Her şey senden bir koku ve görüntü taşıyor bana?

Duysak ayak seslerini akşamın

Sanki bilir de hazin öykümüzü

Her yer yeşile kesmişti yaprak yaprak

Büyülü sessizliğinde ormanların

Bahçelerde sevdiğin çiçekler kalmadı

Bu zamanlar yoksa bize düşman mı?

Güneşin doğmasını beklemek boşuna

onu buldukca kaybediyoruz isteyerek

Dün gece bir film izledim. Sakalları bembeyaz olmuş, elleri titreyen, gözlerine perde düşmüş hüzün yüzlü bir ihtiyar, eski eşyalarını karıştırırken bir mektup buluyor?

İçimizdeki güllerin boynu bükük

Nahit Ulvi Akgün

Hasretin kaldı bende

Yani, geçmiş zamanlardaki varlığının çokluğuna inat, şimdilerdeki yokluğuna ağlıyoruz hayatta kalan hücrelerimle. Hayatta kalan diyorum, çünkü sen giderken o kadar çok yanım gitti ki peşinden... Bir ben kaldım, gerçi ben bu halimle pek de bir anlam ifade etmiyorum kendime bile.

Seneler sensiz geçti

Sana sitem edemem. Sana kırılamam. Bir tek dileğim var senden, son bir tek isteğim. O da MUTLU OLMAN.

imkansızın sınırı için imkanın sınırını denemek lazım

Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor nasıl

Belki de mahşere dek bulunmayan

Yazılmasının üzerinden en az kırk beş yıl geçmiş, ağzı kapalı, sararmış zarflı bir mektup? ama sevgiliye gönderilmemiş? çünkü hiçbir zaman bilmemiş o sevgili, bu mektubu yazanın, şimdi hayatının sonuna gelmiş bu ihtiyarın kendisini sevdiğini?

Dalından düşmiyen yapraklar gibi

Taş kalpli zamandan

Bir sabah gün doğarken aç perdelerini, bak

Kurudu gölgesinde oturduğumuz ağaçlar

Seni ne çok sevdim ben. Ne çok gözyaşı döktüm senin için. Geceleri sen yatağında meleklerin kanatlarıyla uçarken ben penceremin önünde senin rüyana girmek için dua ederdim. Bir bakışına, bir dudak kıvrımında titreşen gülüşüne ulaşmak için dünyanın bütün çiçeklerini önüne sererdim.

Dün otobüste karşıdaki koltuğa bir kız oturdu? gözleri o denli sana benziyordu ki, gece karanlığı gözlerinin içinde parıldayan yıldızları gördüm? tıpkı senin gün ışığının ortasında bana yıldızları gösteren gözlerin gibiydi? ben seni düşünerek kızın gözlerine dalıp gitmişken, onun da bir süredir bana baktığını fark ederek silkindim. Aynı anda kızın kıpırdayan dudaklarında?serseri? kelimesini okudum?

Sensizliğe inat, senli vakitleri yad ediyorum ben yine de... Yaşanmış ve yaşlanmış anılara dalıp, anlar çektim içlerinden. Ne kadar çokmuşsun anılarımda ve anlarımda. Ama yine de, insan yaşadıklarına sevinmekten çok, yaşayamadıklarına ağlamayı daha iyi beceriyor.

Sevmek de yok artık,

Büyük aşkımız

Sen açtın bu ufku karşımda sonsuz

Ve bundan sonra kim severse dünyada;

Nasıl mümkün değilse

Bir hurda teknedir şimdi

Bir ürpertiyle duyarım o zaman

İşte hazır onuda alabilirsin.

Bakma sen gecelerin karanlığına

Yıkık, üzgün ve paramparça onsuz

Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa

Fanilikten ölmezliğe geçişte

Unut benden kalan ne varsa

Ey Sevdiğim.. Ben seni ne çok sevdim. Dünya bildi, bir sen bilmedin. Yalnızlığın diğer adı aşka karşılık almamaktır. Kaçılamayacak kadar yakın, tutulamayacak kadar uzak bir yerdesin.. Benim aşkıma yalnızlık kucak açtı. Senin yokluğuna dokundum, içim yandı. Odamın çıldırtan sessizliğinde sana seslendim. Yankısı döndü dolaştı, senin kapıların bana kapalı. Kendi sesim yine bana ulaştı. Anladım ki beni hiç duymayacaksın.

ikimiz de aynı şeyi düşünüyoruz belki

alıntı

Beyazlar içinden çıkar gibisin.

Mavi solar, koyulaşır yeşilse

İşte öyle imkansız birşey seni unutmak.

Hasretim bir bulutun gölgesi olsun.

bir şey var aramızda

Bulurmu bulur benide

Arka kapısı yok ki sevdaların, ayrılık vakti gelince kaçalım...

Kimbilir kaç ilkbahar yaz, sonbahar kış

İnan ki! Kırılmış bir ayna gibi

Güller Ağlardı İçimde

Yokkadınım, hep yok kalanım?

Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde

Günün birinde bir mucize

Hep o çıkmaz sokaktayım çaresiz

Çaresizliğin, ümitsizliğin türküsü

Bu senli hayal gülden de kırmızı

Güneşi bir kadeh şarap gibi içip

aşk iki taraflı oldugundan tek taraflı olması düşünelemez nasıl ki bir sandalyenin bir ayağı kırıldıgında üzütne oturuldugunda düşüyor aşkda iki taraflı olursa sağlam olur tek taraflı olması imkansız değil o da "platoniklik" olur

Dalgalar dünden daha zalim

Hepsi sönsede yanan

Hiç kimseyi!

Ne kadar dönüp dolaşsam, yine de

Hatrın kimde kalır?

Saplandı bağrına bütün umutların

Yıldızları toplamak gökyüzünden

Biliyorum, unutamayacaksın!

Bu pembe umut sütten de beyaz

Yakında öleceğini bilen ihtiyar adam, belki de artık hayatta olmayan o kadına, zarfın üzerinde yazan adrese yolluyor mektubu?

Zaman ilaç değil yanmaya alıştıran

Sen yaz saati uygulaması, ben kış saati

Sokak o sokak, bense ben değilim

Dört mevsim