Bırakın mahşeri ya burada acı çeken izsanlar var soyut bişeyler yapın soyut bi tavsiyede bulunun öbür taraf Allah'ın bilecegi iş belkide senin verecegin hesaplar daha fazladır orası bilinmez her neyse arkadaşım 1 aydır söylüyorum AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİNE BAŞVURRRRRRRrrrrrrun...!

hepimizin hikayesi birbirine benziyor aslında...

kütahya'da göreve başladığım zaman tekrar idare mahkemesine dava açtık ve mahkeme bizi haklı gördü. yıllardır çektiğimiz çile sona ermişti ve bir araya gelmiştik. fakat mutluluğumuz uzun sürmedi. eşimle sadece 5 ay aynı ilçede çalıştıktan sonra danıştay kararıyla tekrar eski görev yerime gönderiliyorum. biz idare mahkemesi kararıyla bir araya gelmiştik fakat sağlık bakanlığı'da bir üst mahkemeye danıştaya temyize gitmişti. kızım şuan 3,5 yaşında ve tekrar babasından ayrılıyoruz. 4,5 yıldır evliyiz ve şehirler arası taşınmaktan perişan olduk.

ne acı!

slm inegöllü toplumcu

Sağlık ve güzel günler temennisiyle...

ilk defa 2003 aralıkta 4924 çakılı sözleşmeli ebe olarak konya'nın hadim ilçesine atandım. nişanlımda sağlık memuruydu fakat atanamamıştı. benim tayinim konya-hadim'e çıkınca nişanlımla bir süre evlilik tarihini ertelemek zorunda kaldık. çünkü atandığım yer çok küçük ve konya merkeze yaklaşık 2,5 saat uzaklıkta bir yerdi ve nişanlımın çalışabileceği hiç bir yer yoktu. bir süre bekledikten sonra herşeye rağmen evlendik. yaklaşık 2 yıl hadim'de çalıştıktan sonra tekrar kpss'ye girdim. adıyaman'a 657 ebe olarak atandım. tabi eşimde peşimden adıyaman'a yerleştik. adıyaman'da kızımız dünyaya geldi. kızım henüz 7 aylıkken eşimin tayini bursa-inegöl'e çıktı. mezuniyetinden yıllar sonra eşimde atanmıştı ve mutluyduk. bende hemen eş durumundan tayin dilekçesi verdim. işte o zaman acı gerçekle yüzleştik. eşin 657'ye tabi 4/b'li olduğu için eş durumu tayini hakkınız yok denmişti.

tüm yazdıklarınızı büyük bir sabırla okudum...

allah size de sabır versin!

Arkadaşlar üzüntünüzü ve içinde bulunduğunuz psikolojiyi anlayabiliyorum. Kaldı ki ben kendi memleketinde çalışan eşi çalışmayan iki kız çocuk babasıyım. Acil serviste 3 güne bir nöbet usulü çalıştığım halde kızlarımın ya da benim onlara özlemimden yola çıkarak sizi hangi cümlelerle teselli etsem bilemiyorum.

bunları bilmiyorlarmı buyuklerimiz neden bu kadar insafsız ve duyarsız kalabiliyorlar nasıl basarıyorlar bunu mantık almıyor

allah sabır versin.. gerçekten çok üzüldüm... bende eşimden ayrıyım ama sizin durumunuz dahada acı... rabbim kızınızıda sizide sabır versin.. az kaldı.. inşallah hepimiz kavuşacağız ailemize... yazı gerçekten açıklayıcı ve güzel olmuş... bimere gönderdiniz mi bilmiyorum ama ne yazacaklarını merak ediyorum... bimer gonderilen her yazıya mutlaka cevap yazıyo... tekrar rabbim sabır versin.. en kısa zamanda dualarınız kabul olsun inşallah..

üç gün önce kurumdan ayrılışımı yaptım ve hala şoktayız. artık ailecek psikolojimiz bozuldu. en çokta canım kızımıza üzülüyoruz. galiba ya eşim ya da ben istifa etmek durumunda kalacağız. bizleri işiyle ailesi arasında sıkıştıran başta sağlık bakanına ve diğer yetkililere sesleniyorum. anayasal hak olan aile birliği için lütfen gerekli düzenlemeyi yapın. lütfen daha fazla ailelerin parçalanmasına izin vermeyin...!!! 08 ekim 2009

Hiç bir söz sizin eş özlemini minik kızımızın baba özlemin dindirmeye ya da hafifletmeye yetmez biliyorum arkadaşım ama acizane kardeşiniz olarak zaten yapıyorsunuz ama size sabretmenizi önermekten ve sizler adına rabbimden iyi temenniler dilemekten de başka elimden bir şey gelmiyor.

Kızım akşam yatarken annesine "anne babam beni uyuyor olsam bile işten gelince öpsün tamammı"diyor. Nöbet sonları üç gün birlikte olmamıza rağmen her akşam "baba yarın işe gitceeen mi" sorusuna hayır dendiğinde ki sevinçlerini ya da evet cevabındaki "yaaaaa gitmesen olmaz mı"" derkenki üzüntülerini nasıl anlatsamki.

bir ebenin feryadı...

Ben onu bunu bilmem arkadaş:benim dünyada en değerli varlığım şüphesiz her anne babanın olduğu gibi iki yavrumdur. Ben bir gün bile ayrı kalmayı göze alamazken siz kardeşlerime meslektaşlarıma çözümü bu kadar basit bir mevzuda bu kadar acı ve evlat ya da eş hasreti çektirenler bu vebalin altında nasıl kalkarlar bilmiyorum.

işte bu tarihten sonra küçük kızımla bir başıma kalmış ve eşimden 1800 km uzaklıkta çileli yıllar başlamıştı. gündüz işe giderken 7 aylık kızımı kreşe bırakıyordum. eşimden uzak hiç yakınım ve tanıdığım olmayan bir şehirde görev yapıyordum. akşam olup evime girdiğimde çalan kapıya bile bakmaktan korkuyordum. kızım hasta olacak diye ödüm kopuyordu. eşimlede telefonlarda sürekli kavga eder duruma gelmiştik. 3 ayda bir yanımıza gelmeye çalışıyordu. fakat yeni atandığından izin almasıda büyük problem oluyordu. ve kızım büyüdükçe babasını daha çok özlüyordu. bu arada idare mahkemesine eş durumu davası açmış fakat ret kararı çıkmıştı. nihayet kızım 2 yaşına geldiğinde başvurduğum kurum içi tayinlerinde kütahya'ya tayinim çıktı. eşime biraz daha yakındım artık.

bende eşimden ayrıyım bunları duyacak yokmu elbet duyulacak ama ne zaman ama sağlık bakanı acaba gece nasıl yatıyor vicdanı nasıl allahım birazcık şu sağlık bakanına vicdan ver

üzüldüm.. sayın recep bey o koltuk sana kalmıyacak. mahşerde bunların altından nasıl kalkıcan bakalım

ben kadroluyum eşim 4/bli. ayrı şehirlerdeyiz ben akşam 19:30 da işten çıkıyorum dolmuş yok araba yok sokaklarda ışık yok serseri çok köpek çok her gece ağlıyarak iniyorum tepeden eve gitmek için. delirmek üzereyim artık bekleyecek 1dk yok ama sabır diyorum. ne olacak bu sonumuz evime hasret doğmamış bebeğime hasret yaşıyorum.