şimdi nasibim korkummuş

kimi zamanda yalnızlığımın karanlığından..

korkuyorum diyen biriyle olmaktan..

pamuksu eller dokundu, zannımca

bir daha asla aşık olamamaktan

gidiyorum dediğimde gitme kal diyenim olmamasından

gencliğimin yitip gitmesinden

dünyayı ateşe verip, annemi kutsuyorum

korkularımı "nasip" diyerek ötelerdim

büyüyen yalnızlık içerisinde kaybolmaktan :S

bir fahişe de sevebilirdim

ama hakikat yalana şans vermiş

ne beni ne de diğerlerini tanıyorum artık

ve yüreğim ziyana uğruyor

tombaladan çıkacak olanı bekler gibi korkunç bir hayatın eşiğinde oldum hep

seninle ölmek istiyorum diyeceğim biri...

aman ne korkaksınız be:D

mahcubiyetim seriliyor orta yere

iftar sofrasını bekler gibi beklemek isterdim

az-sonrası çelik bir pençe yırtıyor

onu çok sevmekten

hım bılınmez denemeden.. yenı bır ınsan tanımaktan korkmam tanıyana dek. belkı tanıdıktan snra baslar korkular

riyakarlardan..

yalansız söz kalmamış

yalandan

sonrası uyuşturulmayı isteyen bir yürek

başlamıştık ucundan

yalnızlıktan

korkuların iyice büyümesinden

bakan ama görmeyenden

korkularım büyüyor

alev seni tanısam korkarmıyım

yada sen beni tanımak istemekten korkarmısın

ama korkuyorum dedim ya

yüreğini satmamış

yalandan sevişmekti isteğim

istediğim şeyi gerçekleştirememekten

vallahi bilmiyorum artık

eski beni kaybetmek ne ki; eski ben mi varmış?

hiç aşkı yaşayamamaktan o duyguyu tadamamaktan