vazgeçilmeyen.

Duvarlar, duvarlar insanlarla aramıza ördüğümüz, sonra ise birşey hissedebilmek için birbirimize çarpma gereği duyduğumuz zalim duvarlar. Dostlarımı arardım, ama bulamazdım. Kendi şahsi duvarım ardında yanlız ve yalıtılmış... Oysa ki böyle olmamalı, canım yanmamalıydı. Hem sonra neden hep bunlar benim başıma geliyordu ki. Eleştiriler arttıkça atılan taşlar da artıyordu. Taşlar ki en güzel, yol ve köprülere yakışır. Oysa ben bir duvar inşa ediyordum. Kavuşma, kavuşturma yerine yalnız, yabancı, öteki olma yolunu seçiyordum ve insanları da ötekileştirir oluyordum. Düştüğüm şu garip hale öfke duyar, bir hırçın olurdum. Her ihtilafa düşüşüm beni bir kavgaya sürüklerdi. Kendimle kavgalıydım ya herşeye bir küskünlük, düşmanlık atfediyordum.

yollarda köprülerde inlanların hayatında nekadar değerliler. kavuşmayı sağlayan, hasret gideren

Yollar ve köprüler aracılığıyla hissetmeye, hissedilmeye ve kavuşmaya o kadar ihtiyacımız var ki...

Hep bir yol arıyoruz...

Umarım yollarınız hep açık köprüleriniz hep sağlam olur. yaşam çizgisindi.

Duvarlar, hissederdim ki en yakınım sizlerdiniz. İnsanlarla arama yavaş yavaş tuğla tuğla girdiniz. Yanlız, yalıtılmış ve yabani bir hayattı sizden arda kalan, ardınız sıra duran. İnsan, insanlığını yitirir oldu. İnsan ki ünsiyet eden demektir. Yani yakınlık kuran, alışan demektir.

Benlik ile bencillik ile düşman olup gruplaşmak kolaydı. Bunu herkes... Zor olan yol ve köprü olabilmek; birliği, bütünlüğü, orta noktaları, orta yolu savunabilmek, kavuşmak ve kavuşturmaktı. Yollar ve köprüler aracılığıyla hissetmeye, hissedilmeye ve kavuşmaya o kadar ihtiyacımız var ki...

Tuzağa düşürülmüştüm ve her yanım düşmanlarla kuşatılmıştı. Bir hayatı yavaş yavaş düşmanlardan örmeye başlıyordum. Kendime düşman listesi oluşturuyordum ve düşmanlarımın düşmanlarıyla dostluk kurmaya çalışıyordum. Hani diyorlar ya; "düşmanımın düşmanı dostumdur". Benimkisi de o hesaba mahsubendi. Oysa ne acınası bir durumdu, bu. Bu çirkin söz benim olamazdı. Buralara gelemezdim, böyle olamazdım. Biliyordum ki "dostun dostu dosttur", düşmanımı bile dostumla dostlaştırabilirdim. Ama ben bunu da yapmadım. Kalbimdeki "düşmanlığa düşmalık" duymalıydım, ama... İşte hep bir amadan ibaretti tüm mazeretim. Kendimce kendime yeterdim, kimseye ihtiyacım yoktu. Ama düştüğüm kimsesizlik çöllerinde hücrelerim dört bir yana dağılıyordu. İçimdeki bu benlik yüzünden toplanamadım, bir yöne yönelemedim. Yol yada köprü olamadım, parça parça kaldım.

Yollar ve Köprüler...

Ah bir yolunu bulsam!...

güzel bir yazı. eline asğlık sevgiri parya,