dün ev de kendimi oğluma ve eşime bağırırken buldum.

Sabırda kendimi aştım. Ama bu sabır bir şekilde çıkar. Endişem o..

aynı sıkıntıları ben de yaşıyorum. okulda öğrenciler tepemize çıkıyorlar. eve tükenmiş olarak geliyorum. evimle yeteri kadar ilgilenemiyorum. çocuğumun dersleri vasat. felsefe öğretmenimiz ile konuştum. buna psikoloji de <i> yansıtma </i> deniyormuş.

aynen öyle hocam. ben de tekrar üniversite okuyayım dedim ama zor be hocam. öğretmenliği bırakıp okuyalım desek hangi parayla okuyacağız. bırakmadan oku desen, o da okul dersleriyle üniversite dersleri çakışır, devamsızlıktan kalırsın. bir ömür bu mesleği yapamayacağımı ve de kesinlikle YAPMAYACAĞIMI çok iyi biliyorum. daha yaşım 28, ve 1 yıllık öğretmenim. bir gram huzurum kalmadı. her allahın günü bu işi nasıl olur da bırakırım diye düşünüyorum. ama çıkış yolu da bulamıyorum. düz memurluk yolu açılsın da kurtulalım diyorum.

Bu gün nöbetçiydim. Eve gelince yorgunluktan uyuyakaldım.

çünkü ben öyle yapıyorum :( tabi nereye kadar bilemiyorum

ikinci öğretim okumak istiyorum ders saatleri çakışmaması için, okulda da ders programını biraz esnek yaparlar herhalde, hedefim 4 yıl sonra bu lanetten kurtulmak.

evet sayın yusuf8282

öğrencisi ayrı bir dert idarecisi ayrı bir dert, ilk fırsatta bu işi bırakmazsam en adi şerefsizim. artık yeter.

Kariyer sınavdır çözüm. Sınava girmemektir.

Gelen öğrencilerin kıyafetleri kötü. Hele davranışları daha kötü. Kendimi nasıl tutabiliyorum onlara karşı bilmiyorum.

açık söylemek gerekirse, yıllardan sonra YGS ye hazırlanıyorum, gittim geçen hafta 45 tl verip 2 kitap aldım, sınava girip bir daha üniv. okuyacağım, bu mesleği bir ömür yapamam onun kesinlikle farkındayım, keşke huzurlu bir iş ortamı olsa da 12 ay sadece 10 gün tatil verseler, yemişim tatilini evde oturarak geçiyor, sanki tonla para kazanıyoruz da tatilde gezip tozacağız.

Belki de "Herşey çok güzel." diyerek polyannacılığa devam etmektir. Kim bilir.

bütün meslektaşlarıma aman ha arkadaşlar kendinize dikkat edin.. öğrenciler gün geçtikçe başımıza çıktılar.. bakalım sonumuz nereye..

şu dikkatimi çekti : haftasonu aileme haftaiçine göre bariz bir fark olacak şekilde ilgili ve sabırlıyım! valla bunu aileme itiraf edemiyorum, utanıyorum çünkü. sadece istediğim okulda huzurla eğitim vermek. mesleğimi seviyorum her şeye rağmen kendimi vakfetmek istiyorum ama düzeltin be şu okulların durumunu sayın başbakanım.

Değerli öğretmen arkadaşların ve EDİTÖRLERİN dikkatine! bazı kendini bilmez arkadaşlar foruma girerek öğretmen olmadıkları halde şöyle dövdüm böyle tokat attım diyerek bizleri rencide etmektedir. Bu tür insanları edebe davet ediyoruz... SEVİYELİ ÖĞRETMENLER...

halbu ki en hatrı sayılır geri zekalının önce gideni ben mişim. okul da milletin aile terbiyesi almamış eğitilmemişlerini eğiteceğim her sorunu abi gibi baba gibi çözeceğim diye kendimi zorlamaktan herşeyi sineye çekmekten sinirlerim iflas etti. Bundan sonra kimsenin eğitemediğini eğitmeye çalışmayacağım. adam olmak isteyen adam gibi dersi dinler artık bundan daha ötesi yok.

beni de sinirlendirdiklerinde çok bağırtıyorlar ve kalbim sıkışıyor kalbim ağrıyor ve yüzüm kıpkırmızı oluyor sinirden

sebep ne? yok.

Birinin çıkıp bu işleri düzeltmesi için dua etmektir.

Nöbetçiyken eve gelince üstüme öküz oturmuş gibi böyle iş mi olur...

sabaha kadar uyuyamadım. sabah kalktım, oğlum -babaaaa günaydııın diye kucağıma zıpladı. çocuğa --bağırma gerizekalı. diye bağırdım.

öğretmenlik bizim öğrenci oldugumuz zamanda da böylemiydi acaba.

ben hatırlıyorum orta okulda öğrenciyken sınıftakı yaramazlar birbirlerinin yüzüne pasta atmıslardı ve öğretmen sinirinden ders anlatmamıstı bütün ders boyunca camdan bakmıstı

bu yasananlar öğretmenlğin dogasında mı var acaba..

Evet 14. yılım ve gün geçtikçe sabır taşım benim de çatlıyor. Hele bazen kendimi kaybettiğim günler oluyor. Öyle durumlarda sınıfın dışına kendimi atıyorum 1-2 dakika.. yoksa birine zarar vereceğim diye korkuyorum..

sinirden midem ağrıyor derlerdi de nasıl bir şey olduğunu bilmezdim.. artık 25 yaşında mide ağrısı denen şeyi en fenasından yaşıyorum.. kpss'ye deli gibi çalıştığım günlerime yanıyorum..

o zamanlar biz öğrenci oldugumuz için anlamıyor muyduk

yazıyı okudugumda kendimi gördüm! maalesef duyarlı birçok öğretmen arkadaşı bu hale getirdiler! hep ben de aynı soruyu soruyorum kendıme! neden aileme çocuğuma bu denli sabırsızken okulda cok sabırlıyım!

valla evli olmadığım için şükrediyorum desem yeridir, bazen öyle bir sinirle geliyorum ki eve anlatamam, yalnız yaşadığım için kimseye çatmıyorum, gelir gelmez uyumaya çalışıyorum, sinir stres ancak öyle geçiyor.

valla öğretmen olduğum için çok pişmanım.. dövsen bir türlü sövsen bir türlü sevsen bir türlü..

perşembe artık tepem attı kardeşim 2-3 kişi kalkmış bilgisayarda müzik açıyor siz misiniz bunu yapan tokatlarla bi giriştim şak şak var ya 4 kişiyi orda harcadım sınıfta çıt yok benim sinir tepemde ve oturdum yerime dersin sonu da yaklaşıyor 10 dk felan ne haliniz varsa görün dedim bu ne biçim sistemdir ne biçim aile eğitimi almış geri bebeler

Çözüm: Çözüm belki sert olmaktır. Vurunca düşürmektir mesela. Her gün gergin bir ortamda ders işlenebilir mi? İnsanlıktan çıkmak lazım bunu yapmam için.

Arkadaşım memurluktan öğretmenliğe geçen biri olarak iki mesleği karşılaştığımda öğretmenlik üç kat daha zordur memurluktan. memurken belli bir işin var o işte istediğin saate çayın hazır istediğinde lavaboya gidersin yani rahatsın. Öğretmen olduğum için bazen neden bu mesleği seçtim diye içimden bağıra bağıra geçiriyorum. çocuklar saygısız, ders dinlemiyorlar, gelecek onlar için önemli değil vicdanım olmasaydı çocukların istediğini yapardım ama vicdanım el vermiyor balık bilmese de halık bilir diyerek görevimi yapıyorum. mutlumuyum kesinlikle hayır. hayatan da zevk almamaya başladım...

valla hocam benimde 4. yıl bitti, ama bende bittim, eve taşınmayan bir meslek olsa oda tamam, ama evde yatağımın ucunda dahi ders kitapları, tesltler, sınav kağıtları var, ister istemez bir ömür böyle geçecek bu meslekte, bende değiştirmek istiyorum bunu.

hayır eskiden saygı vardı elbette de çekinme hatta korku da vardı ve en azından derslerde böyle şaklabanlıklar yoktu disiplin vardı

bu gün derste öyle bir uğultu çöktü ki kendimi sıkmaktan dişim çatladı ikiye ayrıldı. değermiy miş? değmezmiş çünkü kendi çocuğuma eşime bağırır oldum.

AAAAAaa ne ayıppppp ayda 15 saat çalışıp bir de yakınıyorsunuz. Gidin diğer devlet dairelerine de görün adamlarda siş kalmamış:))))))))))

aynen size katılmamak elde değil. sabredin demekten başka çare yok :(

Tükenmişlik duygusu bende de var. Ben açık liseye ders veriyorum cumartesi günleri.

şimdi dayak yok bilmem ne diyerek disiplin kavramını sulandırdılar elbette disiplin dayak demek değildir ama disiplin de sınıfta bırakma, öğrenciye hiçbir şey yapma öğretmenin tepesine çıksın demek değildir bugün olan budur malesef

dediğiniz gibi sınıfa girip ders anlatmayan biri öğretmenliğin zorluğunu bilemez. Siz işinizi iyi yapma sorumluluğu içinde kendinizi parçalarken ilgisizlik ve saygısızlık görüyorsanız dünyanın en idealist öğretmeni olun bir süre sonra realizme dönersiniz. Memurluktan öğretmenliğe geçen biri olarak sizin söyledikleriniz gayet anlamlı. Demek ki olay 15 saat 40 saat olayı değil. Olay yapılan işin bünyede yaptığı tahribat. 40-45 dakika boyunca isteksiz, okula zorla gelen insanlara birşeyler öğretmek için çabalıyorsunuz. Ama bu çabalarınızın bir sonuç vermediğini üzülerek görüyorsunuz. Bu süreç sinirlerinizi o kadar yıpratıyor ki artık hayattan zevk almamaya başlıyorsunuz. Çok basit şeylerle mutlu olabilen siz -doğada bir yürüyüş gibi - artık olmuyorsunuz. Bazen bu fırtına içinizde kalamıyor dışarı taşıyor, eşinize, çocuğunuza.