Hep kucağımda taşıyayım diyen mi,

Allah'a yemin ederim ki, biz evlatlarınız sizin soluduğunuz hava olamayız. Ama Cennet'inizden mahrum etmiyorsunuz ya, size şükranlarımızı sunarız.

Olmaması gereken günlerden biri

Ana, üç harf; üç zamanı da içine alacak kadar geniş bir yürek atlasıdır oysa: dün onun elleriyle tanıdık hayatı; bugün onun duasıyla düştük yollara; yarın onun gölgesini/duldasını/sıcağını arayacağız köşe bucak...

Anne sevgisi ve varlığı panzehir gibidir bütün acıların ilacıdır.

Bir çocukluk anısı da benden...

Pusetlerden taşan minik ayakların üstünde biten "tüysüz bir başın", birden geriye dönerek dilini çıkartmasını gören o varlık;

Öğretmenim ve öğretmenler gününe de karşıyım. Anlamsız yılda bir gün.

hayattaysa anneniz zaten size hergün anner günü kıymetini bilin de bir güne sığdırmaya kalkmayın ona karşı görevnizi ödevinizi saygınızı sevginizi...

Gerçek anne; yavrusuna can siperane olan mıdır, yoksa bırakıp onu uzak gözlerle seyredip düşmesin hiç, ağlamasın oğlum/kızım deyip hayata hazır etmek için çaba sarfeden midir?

Tüketim toplumunu müsrif toplumuna dönüştüren günlerden biri.

Karanlıktaki feryadımın sahibi, ağlamalarımın sebebi...

Annesi vefat etmiş olanlar için ızdıraba dönüşüyor.

Tetis'im, can forumdaşım:))) Okuduğunu, beğendiğini ve yorum yazdığını görmek beni mutlu etti. 7 Temmuz'a az kaldı, ha gayret;)

Senin dostluğundan daha iyi bir teşekkür olamazdı:)

Allah zihin açıklığı versin.

jestin için gönülden teşekkür ederim.

Sevgili annelere:)

Anne canında can bulmaktır, ölümüne, yokoluşuna, bırakıp gidişine.

ana başta tac imiş her derde ilaç imiş

Amin ve Ecmain. Şehit Annelerinin yürekleri buruk, gözleri yaşlı, gönülleri yaslı. Ne zaman bir Şehit Annesi görsem dağ gibi evladını kale gibi bir Vatan'a sarsılmaz bir tuğla gibi verdiğini düşünürüm ve gözlerim yaşla dolar. O analar ki, papatya gibi suskun, gül gibi mağrur, gelincik gibi duyguludur. Çünkü o Şehadet'in Anasıdır.

Yere bıraktığında elinden tutup desteğini hep veren mi,

Yok yok,

@feride.33

Anne bu kadar dar kalıplarda sıkıştırılıp bırakılamaz. Anne berrak suda güneş yansıması gibidir. Sen güneşe sırt dönsende o ters açıdan sana yine bakmaya devam eder. Anne çelik ruhundaki besmele gibidir; Rahim'ce seni saklar, korur ve tüm kötülüklerden uzak olman için kendini heder eder.

O anda ellerimi çektim ve hala iki elimi birden çeneme koyamıyorum. Nasıl bir saplandıysa kalbime bu söz...

Yoksa,

Çenemi iki elimin arasına alınca rahat oluyodu ama :)

Ortaokul 1'inci sınıfa gelmişti zaman. 2 yıldır aradığım o Cennet'i aramakla geçirmiştim. Bazen yeise düştüm, bazen kızdım, vazgeçtim ama içimdeki O'na ait olma arzusu bir an olsun sönmedi. Söndürmedim o ateşi. Yine bir gece torpaklı bir tepeden dönem ödevimin hazırlığı için o melek yüzlü annemle arşınlıyorduk çamurlu satıhı. Fersah fersah ilerliyorduk ama aklımda ne dönem ödevi ne de yağmurlu hava. Annemi takip ediyordum, yine Cennet'ine mazhar olmak için. Diyar diyar gezer gibi, yaren olmuş yad elleri arşınlar gibi, çorak toprağa yağmur rahmetini verir gibi. Kısa bir an Cennet'i buldum dediğim anda hüzün kaplamıştı yüreğimi. O cennet'e vardım derken haykırarak isyanlara vermiştim o bedenimi. Tamda Cennet'i buldum derken "annem" diye bağırı vermiştim. Çaresizce. O melek yüzlü o tepede ayağının saplandığı çamurda dengesini kaybederek yuvarlanıyordu tepeden aşağı. :'(

Zaman geçmiş ve ilkokul 5'inci sınıfa gelmiştim. Kış mevsiminde çamurlu bir araziden annemle beraber yürüyorduk. Hava yağmurlu, annem hasta ve ben okula giden bir öğrenci olarak annemi takip ediyordum. Ama nasıl bir takip, ince ince bir hissedişle. Annem ayağıyla basıyor toprağa, bastığı yer küçük su birikintisiyle doluyordu. Sonra ben dahiyane fikirle annemin bastığı ayak izlerinin tamda üstüne basıyordum. Belki Cennet'e böyle gidecektim. Takip ettim, her bastığı adıma karşılık bende bastım o aynı yere. Aradım, bastım ama yine bulamamıştım o Cennet'i. Hep düşünüyordum, bu Cennet nerede diye.

Çocukluk acıklı bir ülkedir ve o ülkenin başkenti analardır. Analar; o çocuk büyüse, başkentini bir sevgiliyle değiştirmek istese de İstanbul gibi durur bir denizin kenarında; mağrur, mütevekkil, sabırlı, mutmain ve her dem münbit. Zira her sevgiliden sonra başını omuzuna yaslayıp ağlayan çocukları için boynunu da, koynunu da, yüreğini de daima sıcak tutarlar.

Hani ilk defa ilkokul 4'ncü sınıfta Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde duymuştum o sözü; "Cennet annelerin ayağı altındadır". Çünkü merak etmiştim, çok sevinmiştim; "demek ki bizim evde 2 tane Cennet var" diye. Birinde "sen", diğerinde "ben" yaşarım diye çocuk aklımla mutlu olmuştum. O sözü duyduğum gün okuldan koşarak gelip "anne çabuk otur, çabuk otur" diye safça ve trajikomik olarak ayağının altına bakmıştım. Bu sözü söyleyen Canım Peygamberimse o asla yalan söylemezdi, söylemedi. Ama baktım o melek yüzlü anneciğim altında nasır bağlamış, yer yer derisi çatlamış bir ayak tabanı gördüm. Cenneti aradım, aradım ama bulamadım yine diye üzülmüştüm. "Cennet annelerinin ayağı altındadır" denmişti bir kere. Ben bu söze kayıtsız kalamazdım. Hep iç geçirmiştim, neden göremedim diye. Sonra daha da uyanık bir dahiyane fikir aklıma gelmişti. Evet, evet bu Cennet'i ben göremiyorsa o zaman Cennet'e gitmeliydim.

Çoook Teşekkür ederim kedi çok naziksin çok duygulandırdın beni cidden sağol yorgunluğuma, hastalığıma ve ANNEsizliğime iyi geldi...

Bırakılan dünyada her ne varsa geride eskimiştir, zamandaki anlamını yitirmiştir...

Bu mu tanımı, hayır buda olamaz! Anne haykırmaktır. Anne sevmektir. Anne onsuz yapamamaktır. Anne topraktır. Anne ışıktır. Anne buluttur. Anne dayanmaktır. Anne, anne, anneee...

@tetis denizi

- Oyyy kurban olurum seni Yaradan'a,

Feryadını bile doğumdan sonraya saklar, sen büyüyene kadar. Sen irkilip korkmayasın diye hıçkırırksız ağlar. Sen sormayasın diye arkasını döner, damlalarını döker.

başta şehit anneleri olmak üzere tum annalerımızın ellerinden öperim YÜCE RABBIN onları bızden eksik etmesin...

"Anneee" diye bağırışlarla yeri göğü inletiyordum ama nafile. Gitgide aşağı ve hızlıca yuvalanıyordu. Ben acı dolu gözlerle, yağmurdan daha sağanak boşalan gözlerimdeki harelerle anneme bakıyordum hayretle. Düştüğü an ve yuvarlanıp aşağı doğru aktığı an gözümde tekrardan tekrardan canlanıyordu. Koşarak indim tepeyi; kah düştüm, kah sendeledim, kah yuvarlandım. Ama annemin acısından başka bir acı dolduramazdı yüreğimi, onun üstünün başının çamura belenmesine dayanamazdı kalbim. Bir gece şimşek hızıyla inmiştim, gök gürültüsünü boğarak, tepeyi dağlayarak...

Teşekkür ederim. Anne olmak dünyanın en güzel duygusudur. Ve bunu biz erkekler asla anlayamayacağız.

Gelecekteki yaşayacaklarımıza karşı çocukluğumuzda anne sevgisi kalkan durumunda...

anne lütfen ayağının altına al beni

Ya da evladını yürürken arkasından takip edip elini omuz seviyesinde hazır tutan mı?

gerçekten ANNE'siz yaşam çok zor bütün annelerin anneler günün kularım anne adaylarınında.

diyerek sarılışını hatırla. Çok sıkmadan sarıp sarmalar. Sarılırken kokusu süner her yana. Kaldırır havaya doğru, döner ekseni etrafında. Gülücüklere boğar "tüysüz başı". Pusete geri koyarken "seni gidi seni" yapıp güldürür. Ağlatmak yoktur lugatında. Hatta ağladın mı susturmak vardır, emzirmek vardır, altını temizlemek vardır, gazını çıkartmak vardır, geceye uykusunu teslim etmek vardır, kalorifer peteklerinin önüne yastık koymak vardır. Yeter ki "tüysüz başı" ağlamasın, yeter ki hıçkırıklara boğulmasın, yeter ki canı yanmasın...

Anne dir. Hayatın öznesidir. O her şey?dir. Gönülden bağlısındır. Annelersiz bir hayat düşünülemez. Gel gelelim; Anneler günü ülkemizde 1950 li yıllardan bu yana mayısın 2. haftasında kutlanılan Popilist, tüketim toplumunun diktası olarak ortaya çıkmış günlerden biridir. Anneler günü, babalar günü, sevgililer günü, kadınlar günü hadi cümbür cemaat alısveriş merkezlerine çekmenin bir taktiği olarak ortaya çıkmış özel günlerdir.! Anneler günü yaklasınca diğer tüketim günlerinde olduğu gibi reklam furyaları alır başını gider. Bu reklamlara bakılınca annesine tek taş ve pırlanta alamayanların hayırsız evlat olarak ilan edileceği bir gün olsa gerek. Yapman gerekiyor, hediye alman lazım. Şayet almazsan kötü kaka cocuk olursun imajı yüklenilmiş gibi her anneler gününde hediye alma telaşı yükselir insanın üzerinde. Ula dersin ne alacağım? Özelikle bir erkek evladı için anneye hediye almak çok zordur. Her sene tekrarlanan bu olay yüzünden aklına hep aynı tarife gelir. ?MUTFAK? Her sene zorunlu bir şekilde tekrarladığın için yoğurt yapma makinesinden, kulucka makinesine kadar ne varsa alırsın. Böylece hayatını hep başka birileri yönlendirmiş olur. Koyun misali. Herkes yapıyor benim de yapmam lazım. Yoksa beni dışlarlar bıdı bıdısı? Aman sonra kırılır çatırdar, patlar duygusu. Halbuki sorun burada yatmakdadır. İnsanların hassasiyetleri üzerinden ticari gün ilan etme? Halbuki bizim ne güzel dini bayramlarımız vardır. Sabahın köründe kalkıp elini yüzünü yıkar. Abdestini alır cami ye gidersin. Dönüşün de seni bekleyen güzel bir kahvaltı vardır. O gün senede zar zor gördüğün, yüzünü unuttuğun akrabaların hortlar. Madem bir gün icat edilecek ise katoliklerin icat edip, tüm dünyaya yaydıkları bu popilist olaylardan vazgeçip? Yuzyıllardan beri kutladığımız dini bayramlarımızda ufak tefek hediyeler versek...

Sokaktaki Kedi - Mart 1989 - Ankara ? Piri Reis?in Kitab-ı Bahriye dönem ödevi hatırası.

yok değilseler hayatta, hayırlı bi evlat olunda duanızı eksik etmeyin ardından...

Bu başlığı İren'can sana ithaf ediyorum...

Annem bulamadı ki bir Çerkes kızı:P

Annem bir ay Ankara da hastanede kaldıktan sonra eve dönmüştü. Altı yaşındaydım. Yatağının ayak ucunda yüzükoyun yatmış, çenemi iki elimin arasına almış annemi seyrediyordum. Annem de bana bakıyordu. "Çocuklar ellerini öyle çenelerine koyarsa anneleri ölürmüş." dedi. Annemin batıl inançları yoktur, bir ay ayrı kalmanın ve hastalığın verdiği duygusallıkla söylemiştir.

Annemin yokluğunu her yaşadıkça içimdeki çocuk ruhum biraz biraz ölüyor; annem varsa ben hala bebeğim ve ağlıyabiliyorum...

Bu da olmaz annenin tanımı; ne bir ahta gizlidir kokusu, ne sevgi dilince anlatılabilir bu kavram. Anne bir gecedeki umut, sabaha varırken güneş, öğlende ekmek gibidir. Anne bir serçe gibi narin sever, kartal gibi keser atar evladının acılarını.

Yanına geldiğimde gözlerimdeki yaşlar yağmuru kıskandırıyordu.:?((( Ben onu ayağa kaldırmak isterken o "evladım yok bir şey, sen ağlama" diyordu. Ben kendime kızarken o saçımı okşuyor "hadi" diyordu, "hadi dönem ödevinizi bulmaya gidelim" diyordu. Batsaydı o dönem ödevi, yok olsaydı o tepe ve ben yerin dibine girseydim. Ne ödevleri, ne de tepeyi, ne de kendimi düşündüm o andaki efsunda. 100 m kadar yuvarlanan bir anne hala şefkatiyle bebeğinin ihtiyacını düşünüyordu. İşte Cennet'i buldum dediğim anda Allah annemin ayağının altındaki Cennet'i gösterdi bana.

bir evlat pirde olsa anaya muhtaç imiş

Anneciğim ve tüm anneler, hatta tüm anne adayları...

Yeter. Yeter artık vur dehlizlere beni. Sana baktıkça kesilesi el diyeti.

Annesiz Annem...

Ama Hz. Havva'dan beri annenin sevgisi artarak ve silinmeden devam etmiştir!!!

bak ben kaç yaşına geldim hala her anneler gününde babalar gününde içim burkuluyo onlarsız ya benim durumumda olan küçücük çocuklara körlük yapar gibi bu günleri kutlamakta neyin nesi...

Bu küçüklükteki duygusallıklarımız daha samimi ve içten:D

Babalar günü, sevgililer günü vb. ne de karşıyım.

@hülya204

Çerkes kızları akıllı olur; ellerin 10 mağrifet:D

çok güzel yaaaa... hayattaki en değerli varlıklarımız annelerimiz iyiki varsınız.. sizi çok seviyoruzzz...