Bunu söylerken o kadar derinden ve anlamlı söylüyordu ki, hayatının bir film şeridi gibi gözlerinin önünden akıp gittiğini yüzündeki ifadeden ve terlemelerinden anlayabiliyordum. Sonra devam etti:

Siz az rastlanan eğitimli ve kültürlü bir öğretmen gibisiniz?

<i>+"Geri döneceğim, kalsın" </i> <i>dedim.</i>

<i>"Hayatta hiçbir şey yapmış olmamak gibi korkunç ve utandırıcı bir şey var mı?"</i>

<i>+ "Az önce kitapçıdaydın. İçeri girdin ve bir kitap sordun. " </i>

O sırada telefonum çaldı. Bizim okuldaki Duygu Hoca arıyordu. Onunla konuşurken bir taraftan çocuğu süzüyor, diğer taraftan da polislere bakıyordum. Polisler hala benim ne yapmaya çalıştığımı çözememiş gibi bakıyordu. İkisi de bayağı yakışıklıydı. Boyları posları yerinde maşallah, keşke öğretmenleri de böyle seçerek alsalar falan diye düşünürken, aaa bir baktım çocuk uzaklaşıyor.. Duygu Hoca ile konuşmayı kesip telefonu kapattım. Ama çocuğun peşinden gitmeye de cesaret edemedim. Çocuk ne düşündüyse artık, beni dinlemeden çekti gitti.

Bu olay yaklaşık 3 hafta önce olmuştu. Hayatın anlamını ve nasıl yaşanacağını çözmeye çalışan o çocuğun çabası ara sıra gözümün önüne geliyordu. Bugün bir kitap okurken, yine o çocuğu hatırladım. Kitapta geçen bazı cümleler de beni etkiledi:

Adam yavaş yavaş merdivenden indi. Masasına oturdu. Biraz terlemiş gibiydi.. Bir şeyler düşündüğü belli oluyordu. Çocuk adama bakıyor, adamın ağzından çıkacak cevabı sanki eliyle çekip alacakmış gibi merakla bekliyordu. Adam ise hala düşünüyordu.. Nihayet bitkin bir şekilde çocuğa seslendi:

<i>"Bu hayatın bir manası olmak icap ederdi. İnsan dünyaya sadece yemek, içmek koynuna birini alıp yatmak için gelmiş olamazdı!"</i>

<i>-"Hanımefendi, çantanız?"</i>

O çocuk senin aklını başına alman için gönderilmiş bir melekmiş ama kaçırmışsın. Ama yine de faydası olmuş, bu dünyada nasıl yaşaman gerektiğini düşünür olmuşsun.

Hikaye kitapları yazın! Çehov tarzı hikayeleri yazıp ateşleyin! Ben beğendim açıkçası bu hikayeyi! Üzerinde biraz daha çalışılıp geliştirilebilir!)) Kolay gelsin

Çocuğun yüzünde böyle bir kitabın bulunamayacağını zaten biliyormuş gibi bir üzüntü, bir ümitsizlik oluştu. Hiçbir şey söylemeden yavaşça geriye doğru döndü ve yine kollarını öne doğru sarkıtarak, kafası ile attığı adımlarını takip ederek uzaklaştı.

Çocuk uzaklaştıktan kısa bir süre sonra, nasıl karar verdiğimi ve nasıl yerimden fırladığımı hatırlamıyorum, hızla kitapçıdan çıktım ve çocuğa yetişmek için koşar adımlarla yürüdüm. Arkadan kitapçı bağırdı:

Kitapçı, yüksekteki raflara yetişmek için merdivene çıkmış, benim istediğim kitabı arıyordu. Çocuğun söylediklerini duyduktan sonra kafasını o tarafa doğru çevirdi, gözlüğünü biraz aşağıya doğru kaydırarak gözlüğünün üzerinden çocuğa dikkatlice bakmaya başladı. Ben de onları izliyor, bir elimde su şişesi, diğer elimde kapağı, kitapçının vereceği cevabı bekliyordum.

serin hikaye birader

Öğrencilerin kitap okuması için çok çabalıyorlar ya, yeni kütüphaneler açılıyor, kitaplar falan gönderiliyor.. İşte tüm bunların bir işe yarayıp yaramayacağı konusunda şüpheye düştüm. Çocukların çok kitap okuması, onların hayatı çözmelerini mi sağlayacak yoksa kafalarını mı karıştıracak?

Sıcakta bu kadar hızlı yürümek ve çocuğa yetişmek isteyişim, kalbimin hızlanmasına sebep oldu. Beyazıt meydanına varmıştım, çocuk ilerde görünüyordu ve yetişebilirdim. Benim heyecanlı bir şekilde koşar adımlarla ilerlediğimi gören biri sivil diğeri üniformalı iki polis, oturdukları yerden kalkıp dikkatlice beni süzmeye başladılar. Bir sorun olduğunu düşündüler herhalde. Neyse ki yetiştim çocuğa.

<i>- "Bu kitaplar sana hayatın anlamını kaybettirir. Nasıl yaşayacağını şaşırırsın. Kafan karışır."</i>

Kitap okuma kültürü olmayan öğretmenler yazıdan hiçbir şey anlamamış. Şaşırmadım.

Biri şuna wattpadin linkini göndersin

yine. eks hikayesi mi yazıyorsun feridun abi?

Eğer çocukla konuşabilseydim, neden böyle bir kitap arama gereği duyduğunu soracaktım. Daha çocuk yaşta hayatı anlamaya ve nasıl yaşanacağını çözmeye çalışmasının sebebi neydi? Neden böyle bir arayışa girmişti?

Uydurma bir hikaye olduğu çok açık. Bilmem farkında mısınız? Hikaye kurgulayayım derken, bilinçaltınızın bir kısmını yazmışsınız. Bu yazınızın psikolojik tahlilini yapsam bu siteye bir daha girmek istemezsiniz, mevcut üyeliğinizi bile silersiniz. Yok yok, merak etmeyin. hikayenizdeki çpcuğa, aslında içinizdeki çocuğa davrandığınız kadar acımasız davranmayacağım. Size son sözüm, kendinize biraz daha merhamet etmeye gayret gösteriniz, kendi iyiliğiniz için.

1940 yıllarında Fransızca basılmış bir eseri arıyordum. İstanbul'da Beyazıt sahaflar çarşısında bir kitapçıya girdim. Hava çok sıcaktı. Aradığım kitabın adını kitapçıya söyledikten sonra içerdeki bir sandalyeye oturdum. Çantamdaki suyu çıkarıp biraz içmiştim ki, 15-16 yaşlarında, lise 1 veya 2 seviyesinde bir çocuk içeri girdi. Siyah kemik çerçeveli gözlüğü vardı. Arkasında sırt çantası, kollarını öne doğru sarkıtmış, sanki kaybettiği bir şeyi ararmış gibi heyecanlı bir şekilde kitapçıya seslendi:

Evet, haklsınız, bu forumda öğrencilerin kitap okuma alışkanlığı ve kitaplar konuşulmamalı!..

Gene mi hikaye denemesi? Burasi o site degil ya vallahi yıldık...

<i>-"40 yıldır burada kitap satıyorum. Binlerce kitabın adını ve yazarını aklımda tutuyorum. Neyden bahsettiklerini de. Hepsi senin dediğini arıyor.. Bulsalardı bu kadar çok kitap yazılmazdı. Hala yazıyorlar."</i>

<i>- "Abi bana hayatı anlayacağım bir kitap ver. Nasıl yaşanacağını öğrenmek istiyorum."</i>

<i>-"Evet abla."</i>

Oraya mı takıldın? Tmm, sen daha yakışıklısın :))

Ayrıntıları iyi yakalıyorsunuz.

<i>+"Abla değil, öğretmenim ben."</i>