söylenmedik cümlenin hasreti dudağımda...

güneşimi yıldız hayallerine feda ettim

cevapsız kaldım

sesler anlamsız

hava ayazlara gebe

saatler sonra ilk gördüğümde, korkuyormusun diye sordum

aylardan eylül sonrası

ne kitaplar ses verir

bir tren yolunun

Küçükken anneme mezarlıktan korkuyorum dediğimde 'ölüden değil, diriden kork' demişti. Zamanla anladım ki; annem yine haklıydı.

isyana gebe korkuları yaşadım

masam karma karışıktır hazanda

üstüm mü açıldı ne

neyi değiştirir

nereden gördüm seni bilmem ki

sevenler sevdiklerine yanlış da deseler doğrudur

Ölemeyecek kadar yorgunum

annem de yoktu artık çocuksun diyecek

ne ikindi vaktini, nede güneş batımlarını

ne kadar güzel cümleler bunlar

ne eylül?ü sevdim ne de ekimi

hoş gidişler olsun.

son istasyonun

kabım küçük dolmuyor içine deniz. Yüzüme har vuruyor? Kalbim dünyanın etrafını dönmekten bitab? Aklım yetmiyor, renkler tarumar, basiretim bizar?

Beni senin gibi bir de annem terketmişti ki göbeğimde durur onun yokluğundan bana kalan çukur.

bu hazanda ayrıldık senle

utanırsam senden çok görmezsin değil mi

kelimelerini bile kıskandım elden

nede kağıt ve kalem gülümser

tanımaktan korkuyorum

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar. Sorun atlı karıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

yedek paketsiz gecelerden bile korktum

utanıyorum bakışlardan

ölecek miyim, tam da söylenecek çağımda

've' bile demeye yoksa mecalim

sessiz çığlığa isyan var şimdi

paramparça düşüncelerim, bakışlarım deliyor duvarı dalıyor gidiyorum uzağa

yine bir sonbahardı

İki rayı gibiyiz

korkuyordum

hiç tadı yoksa yaşamın; misler gibi ölesim gelir..

kısalmakta gün, uzamakta karanlık

bu gün gözlerinden mahrum kalışımın bilmem kaçıncı yıldönümü.. çoban yıldızı ilgimi çekmiyor artık..

güz rüzgarlarıyla savruldum

yanlızlığı sevdiğimde asırlar geçmişti

yakın olması

gittin ve bittim..

kafamı karıştırıyorsun

hep yapraklarım dökülür

gülü sevdim ve daha alametlerini görmeden kıyameti gördüm

cümle kuracak kelimeler uçuyor tutamıyorum, susuyorum

acizliği tattım

çocuk olmak istedim

Ne, buğdayın dikenli kabuğu gibi, kalkanım var; nede, sana gelen kıvrım kıvrım yolları gösteren kılavuzum?

sende mi diyorum, sende mi

biliyordum sorumsuz olmaktı asıl amacım

Tek başıma, yine çaresiz, yine sessiz? içime akıyor, masiva gölünden köpüksüz zift? Ne ummanlar bilirim, lakin yetişmeye kalkamam zira, çok acizim. Ben, dünyada mihman, sen, ezeli ebedi mihmandar?

suskunluklar derin

beni bana göstermenden korkuyorum

çaresizliğim nefesimi kesti

Sevginin ıstırabında bile zevk olduğunu sen de mi öğrendin sonunda

korkuyormusun

cümlelere tutsak tanıdık duyguların korkuları

anneler çocuklarını severler

sararan yapraklarla koptum

Hani ben ağlamam diyordun?.. Ne bu?.. Ne bu gözlerinde parıldayan?.. Sevgi mi, ıstırap mı, özleyiş mi, pişmanlık mı?.. Hani ben üzülmem diyordun? Ya kirpiklerindeki damlalar?.. Ya bakışlarındaki duman?..