3. Sorumluluk.

Şimdi teoremlerimi sunuyorum;

5. Diğer yurttaşların haklarına saygı.

Her hükümet döneminde yanlış uygulanagelmiş bir hatadır; Kamu Grubu Ücret Politikası. Bazen "eşit işe eşit ücret" diyerek konu ısıtılır, bazen "performansa dayalı ücretlendirme" projeleri sıralanır ama hiçbir zaman zerre yol alınamaz.

Bugün dünya üzerindeki siyasi ideolojik felsefeler insanoğlunun Maslow Hiyerarşisindeki ilk 2 basamağını yeteri derecede karşılayacak bir düzen ve anlayış getirememiştir. Sınıfsal çatışmaların ve anarşik oluşumların temelinde yanlış ücret politikası olduğu görülmüştür.

1. AHLAK, temel ilkeleridir.

Almanya'da 1936 yılında bir yahudi profesör/girişimci çığır açacak bir buluşa imza attı. Adı, "İş Etüdü Analizi". Üniversitelerdeki Endüstri Mühendisliğinin ilk ayağını oluşturan bir buluştu. Bu buluşun ilk ana önsözü:

C. Yarı Zamanlı Yarı Performansa Dayalı Ücretlendirme Düzeni:

Pragmatik bir zekayla ele aldığımızda her ülke kendi felsefesine ve kültürüne göre bir ücret dengesi oluşturmuş gidiyor. Bu açıdan Türkiye Cumhuriyeti'nin mali düzen ve sosyal tabanlı ücret politikalarına bakılacak olursa sanırım alt düzeyde bir ülke olduğumuz hemen anlaşılacaktır...

Ülkemde sistem kurucular tarafından yanlış bina edilmiş durumları, doğruluğu güya kabul edilmiş olguları ve zorunlu kanıksadıklarımızı analiz ediyoruz...

6. Çalışmayı sevme.

- Sağlıklı bir örgütün ana yetisi akıllı bir yönetici ve yatay/dikey hiyerarşide problemleri çözülmüş örgütsel çatıdır.

en çok çalışan benim mesala:)

Zengin ve gelişmiş ülkelerdeki halkın davranışını incelediğimizde, büyük çoğunluğunun yaşamlarında şu prensipleri izlediğini görürüz:

Fark halkın tutumundadır. Bu tutum yıllarca EĞİTİM ve KÜLTÜRLE çerçevelenmiştir.

2004 yılında uydurulan "Kamu Personeli Rejim Reformu" olarak bilinen sistem, mali düzen kapsamında incelenecek olursa çalışanın aleyhine olduğu muhakkaktır.

- İnsanoğlu tembeldir, çalışmaya meyilli değildir.

Fakir ve zengin ülkeler arasındaki fark ülkelerin yaşı değildir.

7. Tasarruf ve yatırım yapmak için çırpınmak.

B. Parça Başına Göre Ücretlendirme:

Irk ya da deri rengi de önemli değildir: kendi ülkelerinde tembel diye damgalanan göçmenler zengin Avrupa ülkelerinin üretici gücüdürler.

Türkiye Cumhuriyeti'nin Devlet-i Aliyye'sinin ücretlendirme politikaları açısından sorunlarının başlangıç noktası bana göre Osmanlı Devleti'ne kadar dayanmaktadır. Hani şu "kazan kaldırma" ve "hazinenin boşaltılması"na kadar giden süreç... Tarihsel bir gelişimi olan bir sorunu elbette burada 2 dakikada çözecek zekaya ve yetiye sahip değilim. Ama insanımızda farkındalık oluşturarak kişilerin özgürce ve bilinçlice ücretleri noktasında beyin fırtınası yapmak hoş olur diye düşünüyorum. Öyle bir beyin fırtınası ve neticesinde fikri ürünümüz olsun ki ülkemiz Çin gibi davranmasın, Yunanistan gibi olmasın...

Ülke çok büyük bir yüzer fabrika gibidir. Bütün dünyadan ham maddeler alır ve yapılmış ürünler ihraç eder.

- Tahsil,

Bugün sadece karın tokluğuyla çalışan bir çok dünya insanı mevcut. Çin buna en uygun örnektir. Ama sadece insan temelli yoksunluğu olan örnekler mi var; elbette hayır. Temel parametreler incelendiğinde zıttı olan durumlar da yok değil. Bakınız, en yakın komşumuz Yunanistan çalışma şartları bakımından dünyanın belki de en rahat insan grubu ve sınıfına sahipti ama devlet iflas bayrağını çekti...

Ben tavsiye niteliği taşıyan tezlerimi sıraladım, fikri olan arkadaşlarımın da yorumlarını okumak isterim.

Demek ki kavgasız, gürültüsüzü ve sandalyeler uçuşmadan, millet oturduğu yerden kongre heyecanını yaşayabiliyormuş...

Bir diğer örnek İsviçre'dir. Kakao yetiştirmez fakat dünyanın en iyi çikolatasına sahiptir. Küçük toprağında hayvancılık ve tarım yılın ancak 4 ayında yapılabilir. Yine de en kaliteli süt ürünlerini üretirler.

O zaman fark nerede?

Bu sistem şu anda ülkemde memur grubu diye adlandırılan kamu personeline uygulanmakta ve halen de yürülükte olan sistemdir. Bu sistemin en büyük sorunu İNSANIN ÜRETKENLİĞİ AZALTAN/TEMBELLİĞE İTEN/TEMBEL ZEKAYI MÜKAFATLANDIRAN bir durumda olmasıdır. Yani çalışanla çalışmayanın aynı ücreti aldığı mevcut düzendir!!!

Konu-2 : FAKİR ve ZENGİN ÜLKELER ARASINDAKİ FARK...

Bu sefer inceleyeceğim konu TBMM gibi, Divan Başkanlığı gibi, STK Meclisleri gibi meclisleri konu edinmek isterim. Ama çok yorgun ve bitap durumda olduğumda bu konuyu en yakın zamanda irdeleyeceğim...

Gelelim Performansa Dayalı Ücrete;

- Personel Temin Zorluğu,

Zengin ülkelerin yöneticilerinin fakir ülkelerdeki meslektaşları ile yaptıkları iletişimler aralarında zeka bakımından bir farklılık bulunmadığını göstermiştir.

- Bu sistem insanı tüketen olması sebebi ile YANLIŞTIR.

Buna örnek Hindistan ve Mısır?ın yaşı 2.000 den fazladır ve fakirdirler.

Güvenilirlik, düzenlilik ve çalışkanlık imajı veren bu küçük ülke tüm dünyanın kasası olmuştur.

- İnsan için iş değil, iş için insan, gibi...

4. Yasa ve kurallara saygı.

Bu konseptin ana doktrini;

Taban Ücret + Performans Ücreti = Aylık Ücret

Japonya'nın toprakları sınırlıdır. % 80'i dağlıktır. Tarım ve hayvancılık için yetersizdir fakat dünyanın en büyük ikinci ekonomisine sahiptir.

Bu iki ücretin toplamı taban aylık ücreti oluşturacak ki; yürütülebilmesi açısından da zorluğu yoktur...

Gelelim en uygun olabilecek temel ücretlendirme sistemine... Sokaktaki Kedi'nin aklıyla:

- Ayırt Edici Diğer Özellikler maddelerine binaen tesis edilecek ücret modülüdür.

formülünden yola çıkarak insanı tüketmeden ama üretim modülünü daima faal tutmaya yönelik bir anlayıştır. Bu sistemde her çalışana EŞİT miktarda taban aylık uygulaması yapılmalıdır. Yani en yüksek memur olan Başbakan Müsteşarı ile en düşük memuriyette olan kamu çalışanının taban aylık ücreti eşit olmalıdır. Neden mi? Herkesin midesi üç aşağı beş yukarı aynı. Bu sebeple devletin anayasal zorunluluk olarak sosyal sorumluluk kapsamında çalışanına eşit mesafede bakması önemlidir.

Bu anlayışa göre dizayn edilen çalışma usülleri bugün ILO tarafından da tescillenmiştir.

- Çalışanın çıktısı olan iş ürünün Devlet Ekonomisine Katkısı ve

Öte yandan, Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda daha 150 yıl önce önemsiz yerler iken bugün gelişmiş ülkelerdir ve zengindirler.

- Mesleki özellikler

Lütfen SİYASİ ve İDEOLOJİK anlamda ifadeler ve yorumlar yazmayınız. Amacım yanlışlıklarımızı tespit etmek ve güzel ortak fikirler üretmek...

- Bu sistem örgütün aleyhine ve üretkenliğine gem vuran bir anlayış olması sebebi ile YANLIŞTIR.

- İş Güçlüğü,

8. Fazladan çalışmaya istek.

Kurulu düzeni sorgulayacağım da; bugün AKP'nin olağan kongresine hayran kaldım...

Bu sistem şu anda ülkemde genellikle özel sermaye teşebbüslerince çalışanlarına uyguladığı sistemdir. Çalışanının ferdi olarak bedeni/fikri çalışmalarından ürün elde ederek ekonomik piyasa kazandırma usülünün diğer adıdır. Üretkenlik açısından üst seviyede bir modüldür ama uygulamalarına bakıldığında insanı tüketen ve hiçleştiren bir zihniyet hakimdir. Bu açıdan incelendiğinde sistemin en büyük sorunu İNSANIN TÜKETEN/GİRİŞİMCİYİ ULULAŞTIRAN bir durumda olmasıdır. Yani girişimci çalışanı KÖLE gibi kullanabileceği imkanı yakalamış durumdadır!!!

9. Dakiklik.

A. Tam Aylık Düzeni.

Zengin ve fakir ülkeler arasındaki farkın sebebi doğal kaynaklarının zenginliği de değildir.

Ben ilk olarak uygulanan "ÜCRET POLİTİKASI"ndan başlamak istiyorum. En doğru ücretlendirme politikası sizce nasıl olmalıdır?

2. Dürüstlük.