Akşamları hemen hergün bina önünde bir stand açılırdı; çay, kısır, börek, meyve ve kuruyemiş doluydu. Babalar çay içip politika yaparken, anneler dedikodunun en alasını koyarlardı sohbet heybelerine. Çocuklar ise, akşamın karanlığında, en sevdiği oyunda; saklambacın seyrinde hülasa.

Yürüyorum sevgilim. Sensizlik omuzumda. Hafifçe kararan gün batımında, sokağın sonuna doğru varmadan damlalar dökülüverdi sensizlikten dertli omuzuma. Özlüyorum seni, tatlı gülüşünü sevgilim...

Babalar babaydı, 80'lerde, anneler tam anne. Biz çocuklar ise çok şanslıydık, boşanmayan ve saygı dolu evlerde.

"Babalar babaydı, 80'lerde, anneler tam anne. Biz çocuklar ise çok şanslıydık, boşanmayan ve saygı dolu evlerde."

Yanına geldiğimde gözlerimdeki yaşlar yağmuru kıskandırıyordu. Ben onu ayağa kaldırmak isterken o "evladım yok bir şey, sen ağlama" diyordu. Ben kendime kızarken o saçımı okşuyor "hadi" diyordu, "hadi dönem ödevinizi bulmaya gidelim" diyordu. Batsaydı o dönem ödevi, yok olsaydı o tepe ve ben yerin dibine girseydim. Ne ödevleri, ne de tepeyi, ne de kendimi düşündüm o andaki efsunda. 100 m kadar yuvarlanan bir anne hala şefkatiyle bebeğinin ihtiyacını düşünüyordu. İşte Cennet'i buldum dediğim anda Allah annemin ayağının altındaki Cennet'i gösterdi bana.

Ne perde kaldı ne de saadet-i dareyn.

Kader nedir diye soranımız çoktur. Aslında izahatı sorusundan da çok kolaydır. Kader ve kaza at başı giden iki gerçek üstü kelimedir. Tasvir yoluyla anlatmak gerekirse;

Ne değişti, sizce? Kimdik, kim olduk? Herşeyi bana köle etmeye çalıştık. Noldu? Olan:

Çaydanlık gibi bir beden bu; üstü siyahlaşmış, altı tortu tutmuş ve hissiz. 250 gr limon tuzu ve 1 l beyaz sirke ile kaynatsan da nafile. Çelik bırakır da tortusunu, bu beden bırakır mı hemen öyle. Çelik dağlanmış bir keresine, ya bu beden? Daha ham ve ıslak. Zayıf ve korkak. Geçen zamanlarda biri hayrına bir tarif vermişti. Ama Lokman Hekimin ölüme çare reçetesini elinden aldığı gibi dereye bırakan rüzgar, bana rahat verecek miydi? Görevi dağları, yalçın kayalıkları öğütmek değildi sadece, yeri gelmişken tüm reçeteleri alıp götürmekti nasipsizlerden. Nasipsizler denilmesinden çoğul anlam çıkarmamalı, çünkü beyhude. Asıl kastedilen kedi denen illetti zaten. Çarçabuk kurulu düzene nankörce sırtını dönenden ne beklenir. Çok beklese de, aciz kedinin elinden ne gelir. Zamanında sefaratlara kucak açmış ecdadında ders almamış gibi safir, ucube ve ketkülek. Her açmazlığın güçsüzlüğü ile zembelek bir yürek. Ne meymenet, ne de ıslah-ı hal ile narsız dölek. Yazdı mı, çıkmaz harfleri. Söyledi mi durmaz ahalinin göz hareleri. Bastı mı, gitmez; gitse de bitmez süründürmesi. Oyun sandı, yaşadı anca bu süreyi, şimdi bekliyor Rahman'dan rahim-i bereketi. Ne vazgeçti, ne haketti. Yokluğun etiketi alnında yazılı ve bilinçsiz, gamsız yüreğiyle sıralıyor satırları...

Geçmişim "ayakizlerinde", geleceğim "seyahatnamemde" Rabbim.

Akşam eve gelen bıyıklı bir bey var, başrollerin birinde. Kapıyı anahtarla açmıyor, hele zile basmıyor. Hafifçe kapıyı vuruyor. Ellerinde ip fileler. Evet, evet ip fileler. İçinde semt pazarından alınmış kokulu domates, tomruk gibi salatalık, minicik marol, kocaman kocaman elma-armutlar. Diğer başrolde olan evin hanımı açıyor, kapıyı. Bir tebessümle ve güzel bir cilveyle "hoşgeldin herif" diyor. Gözlerinize inanın, eskiden "herif" hakaret değil, kadının erkeğe taktığı en güzel süslü sözdü. Evin beyinden, hanımına ise; "karı şu elimdeki ağırlıkları al, kolum koptu". Evin hanımı el pratiğiyle aldığı gibi fileleri, mutfakta soluğu alıyor. Herifi daha ayağındaki ayakkabıyı çıkartamamıştı ki, hanımı yanında soluğu veriyor. Sırtından pardesüyü çıkararak, çok yoğrulmuşsundur sen şimdi diyerek herifini salona götürüyor. Eskiden salonlarda oturulurdu. Oturma odası diye bir oda yoktu, bizim de yoktu. Salon, yatak odası, çocuk odası, mutfak, bileşik banyo tuvalet. Şimdi ki gibi bağımsız odalar yoktu, odalar salona açılırdı. Herkes birbirini her an görürdü. Salona girmeyin, misafir gelirse hazır olsun denilen tembellikler yoktu. Erkek rızık içinde kan ter içinde koştururken, evin hanımı da evde şaheserlik derecesinde işler çıkarırdı. Yetmez, dantel yapar, mekik örerdi.

Geçmişim "günahlarım", gelecek "mizanda" Rabbim.

Sinema kuşağı başlar. Ailede baba hariç herkes siyah beyaz kutunun karşısında. Ne komikti. Baba, eline aldığı Kur'an-ı okurken, evin hanımı ve çocukları film keyfine devam ederdi. Ezan okunurken bir ses daha, o aslan heybetli kişiden; "ezan okunuyor sesini kısın" sözü, hafifçe kızarak. Evin büyük kızı bir hamleyle atılırdı, tv'nin ses butonuna. Evin babasına en düşkün kişisiydi, hala da öyle. Baba aşığıydı. Ezan bitip filme kaldığımız yerden devam ederken, filmin jönü kızı dudaklarından öpmez mi? Evin babası, işte orada tam aslan kesilerek; "kapatın televizyonu, başlatmayın filminize" arkasından "bunlar kafir, utanmıyorlar mı" diyerek ayağa kalkan bir dev, televizyonu kapatırdı. Ben korkudan somyaya öyle bir atlardım ki, yeter ki önümden geçen babaya ezilmeyeyim :)))

Geçmişim "bir öbek", geleceğim "bir çukurdan yeşerecek" Rabbim.

Dilim varmıyor, beni sebepsiz kılacak sözleri sarfetmeye. Amalar ve keşkeler ile geçen bir çocukluk ve gençlik yılları. Sonra banane diyen ve herkesi alabildiğine umursamayan bir gençüstü dönem. Olgunluğa ramak kaldığında doğruyu ve yanlışı ciddiyet içerisinde ayırıma tabi tutmalar.

Zaman geçmiş ve ilkokul 5'inci sınıfa gelmiştim. Kış mevsiminde çamurlu bir araziden annemle beraber yürüyorduk. Hava yağmurlu, annem hasta ve ben okula giden bir öğrenci olarak annemi takip ediyordum. Ama nasıl bir takip, ince ince bir hissedişle. Annem ayağıyla basıyor toprağa, bastığı yer küçük su birikintisiyle doluyordu. Sonra ben dahiyane fikirle annemin bastığı ayak izlerinin tamda üstüne basıyordum. Belki Cennet'e böyle gidecektim. Takip ettim, her bastığı adıma karşılık bende bastım o aynı yere. Aradım, bastım ama yine bulamamıştım o Cennet'i. Hep düşünüyordum, bu Cennet nerede diye.

Servisinin gelmesine bir kaç dakika kala kalkışın ve o güne hazırlanmada hünerin dillere destandı gül goncam. Kapıyı acele ile kapatıp çıkışın, sonra tekrardan kapıyı açıp unuttuğun çantayı aldığın gibi merdivenlerden inişini hatırlıyor musun?

Geçmişim "neydi", geleceğim "heves" oldu Rabbim.

Geçmiş "cehalet", geleceğim "Salahtan ibaret" Rabbim.

Duygusallığım bastıkça, dimağımın her köşesine yazarım zevkle. :)

Aheste dimağım yine ürkek ve çekingen. Gönlün kıblesi kalp ise firari ve saldırgan. Hala üzüldüm, üzüleceğim gibi feveran nidalarla ceviz kabuğunu koruyor.

Geçmişim "sendin", geleceğim "ayrılık" oldu...

<i> Geçmişimde "hicran"lar, geleceğimdeki "valideme olan güçlü bağlılığım" Rabb'im. </i>

Eve geldiniz ve çok açsınız. Hemen mutfağa girdiniz ve yemeğe girişmeye hazırlık yapıyorsunuz. Tam da o esnada bir telefon geldi size. Uzun zamandır görüşemediğiniz çok sevdiğiniz arkadaşınız sizi arıyor. Sizi akşam yemeğine davet ediyor. Siz de diyerek yola çıkıyorsunuz. Arkadaşınızın evine vardığınız da canhıraş mutfağa koşuyorsunuz. Zaten çok açtınız...

Sonuç:

Anneciğim ve tüm anneler, hatta tüm anne adaylarına ithaf...

Belim kırık, saçımda yüce dağlara nazire kar rengi. Teslim edilemedik bir canım kaldı, o da sırasını ve zamanını kollamakta. Son üçte, bir olmuştum, bugün son birde paramparça. Yüreğimde çağlayan şelale bile hissiz hissiz akmakta. Neydi, ne değildi demek zor geliyor Rabbim, yoksa ecnebi gibi serhoş ve firavuni bir neşe mi istediğim? Bilmiyorum Allah'ım, bilemiyorum. Zonk zonk sesleri ile dağlardan tepelerden aşarak gelen başımdaki düşman askerleri bana zor geliyor Rabbim. Ağlamıyorum, serzenişte bulunmuyorum, hele hele isyanlarda mıyım; kat'a. Sen beni benden daha iyi bilirsin, şahdamarına kulundan daha yakınsın. Ecnebi beşeriyetin hanesinde bir fert de ben olmamalıyım, ruhum nefisle savaşta. Ruhum savaşı kaybedecek gibi, yardım dilenmem bundan Allah'ım.

Daha fazla yazamayacağım, affet beni. Gözpınarlarımdaki yaşlar bitti...

Hani ilk defa ilkokul 4'ncü sınıfta Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde duymuştum o sözü; "<i> Cennet annelerin ayağı altındadır </i>". Çünkü merak etmiştim, çok sevinmiştim; "demek ki bizim evde 2 tane Cennet var" diye. Birinde "sen", diğerinde "ben" yaşarım diye çocuk aklımla mutlu olmuştum. O sözü duyduğum gün okuldan koşarak gelip "anne çabuk otur, çabuk otur" diye safça ve trajikomik olarak ayağının altına bakmıştım. Bu sözü söyleyen Canım Peygamberimse o asla yalan söylemezdi, söylemedi. Ama baktım o melek yüzlü anneciğim altında nasır bağlamış, yer yer derisi çatlamış bir ayak tabanı gördüm. Cenneti aradım, aradım ama bulamadım yine diye üzülmüştüm. "<i> Cennet annelerinin ayağı altındadır </i>" denmişti bir kere. Ben bu söze kayıtsız kalamazdım. Hep iç geçirmiştim, neden göremedim diye. Sonra daha da uyanık bir dahiyane fikir aklıma gelmişti. Evet, evet bu Cennet'i ben göremiyorsa o zaman Cennet'e gitmeliydim.

Birinci varyant:

"Anneee" diye bağırışlarla yeri göğü inletiyordum ama nafile. Gitgide aşağı ve hızlıca yuvalanıyordu. Ben acı dolu gözlerle, yağmurdan daha sağanak boşalan gözlerimdeki harelerle anneme bakıyordum hayretle. Düştüğü an ve yuvarlanıp aşağı doğru aktığı an gözümde tekrardan tekrardan canlanıyordu. Koşarak indim tepeyi; kah düştüm, kah sendeledim, kah yuvarlandım. Ama annemin acısından başka bir acı dolduramazdı yüreğimi, onun üstünün başının çamura belenmesine dayanamazdı kalbim. Bir gece şimşek hızıyla inmiştim, gök gürültüsünü boğarak, tepeyi dağlayarak...

Burada kader, sizin önünüze gelecek yemektir. Kaza ise yeyecek veya yemeyecek oluşunuzdur. İki olayın sonunda da mideniz doyacaktır ama davranışı belirleyen kazanız ve Allah'ın sizin önünüze koyduğu kader neticesinde bunlar gerçekleşecektir.

İkinci varyant:

Mutfakta yemek masasında hazır vaziyette tabağınıza konacak yemeği bekliyorsunuz. Yemek olarak arkadaşınız sizin en sevmediğiniz yemeklerden birini, terbiyeli ıspanağı önünüze koyuyor. Yenilecek gibi değil. Ağzınıza bir iki lokma koyduktan sonra doyduğunuzu belirterek masadan kalkıyorsunuz. Açlık da cabası. Derken zaman geçiyor, eve dönüyorsunuz. Dönüş yolunda, yol üzerinde yemeyi çok sevdiğiniz asla hayır diyemeyeceğiniz kokoreççiyi görüyorsunuz. Arabayı kenara çekiyorsunuz. Midenizi tıka basa dolduruyorsunuz. Evinize giden yola devam ediyorsunuz, bugün de kokoreci es geçmedim diyerek. Evinize geldiniz...

Geçmişim "acı ve yorgunluk", geleceğim "sevgi dilencesi" Rabbim.

Çocuklar televizyon seyrederdi. O zamanlar televizyon 19:30'da açılır. Yarım saat askerlerin töreni ve kurban olduğum İstiklal Marşı'm çalardı. Siyah beyazdı, şimdi renkli hayatlardan daha sıcak, samimi ve içten. Tek kanal vardı: TV1. 19:50'de uykudan öncemiz vardı; çocukların sevgilisi, minnoş teyzesi rahmetli Adile Naşit . Bir kahkaha atardı, bizde gülerdik neye güldüğümüzü bilmeden. Sonra saat 20:00 olunca babanın sesi; "hadi susun bakim" şeklinde kükreyen kararlı ama ince tonlu bir erkek sesi. Babadan korkardık. O zaman iki şeyi söylemekten çekinmezdik. Birincisi babadan korktuğumuzu, ikincisi ise elimizdeki telli arabaların veya her ne varsa her şeyin sahibi kimin dense önce Allah denirdi. Sahipsiz sahiplerdik. Haberlerde rahmetli Özal'ın icraatın içinden programının fragmanları yer alırdı. Babamda öyle sözler vardı ki, rahmetli o zaman çok küfürler yemişti. ...

Mutfakta yemek masasında hazır vaziyette tabağınıza konacak yemeği bekliyorsunuz. Yemek olarak arkadaşınız sizin en sevdiğiniz yemeklerden birini, İskenderi önünüze koyuyor. Tıka basa doyana kadar yiyorsunuz. Ayran da cabası. Derken zaman geçiyor, eve dönüyorsunuz. Dönüş yolunda, yol üzerinde yemeyi çok sevdiğiniz asla hayır diyemeyeceğiniz kokoreççiyi görüyorsunuz. Ama mideniz tıka basa dolu. Evinize giden yola devam ediyorsunuz, bugün de yemeyim diyerek. Evinize geldiniz...

Bunalım olduk, bunalım. Girdaplarımızdan çıkamadığımız bir sürecin sonunda herkeste bir endişe, bir ümitsizlik. Yoğun teknolojik hayat-Düşük asosyal yaşantılar neticesinde önce komşuluklarımızı, sonra çevremizdeki eş dostlarımızı, akabinde akrabalarımızı, şimdi de anne babalarımızı kaybetmekle karşı karşıyayız. Elimizde, tarifi olmayan müthiş teknolojik ürünler, iphone'lar, ipad'ler, tabletler ve bilgisayarlar. Kafeye gidiyoruz, sohbet gürültüsü-tınısı sanki sesi kısılmış televizyon seviyesinde. Herkes parmaklarını oynatarak, karşısındaki ile konuşuyor. Ben mi, söylemem bile gereksiz. Onlardan kalan yanım ne? :)

Hep merak etmiştim, bu iki kişi neden dudaktan öpüşür ki? Ağız bizim nezdimizde o zaman başkaları için tiksinilecek bir organdı. Ben yemek yerken düşündüğümde midemin bulandığı zamanlar yok değildi, öyk... )

Bunalım olduk, bunalım. Girdaplarımızdan çıkamadığımız bir sürecin sonunda herkeste bir endişe, bir ümitsizlik. Yoğun teknolojik hayat-Düşük asosyal yaşantılar neticesinde önce komşuluklarımızı, sonra çevremizdeki eş dostlarımızı, akabinde akrabalarımızı, şimdi de anne babalarımızı kaybetmekle karşı karşıyayız.

Hani bir gece vardı, sabahın nasıl da olduğunu anlayamamıştık. Yeşil t-shirt'ün üstüne lekeler dökülmüş, kırık bakıyordun yere. O esnada canım sıkılmıştı. Çehrenin asılmasına hiç alışamamıştım ya, işte o an yüreğim yerinden çıkacak gibi olmuştu. Hem sevdiğimdin, hem minik bir kız çocuğum, hem çiçeğim, hem de benim yumuşak yastığımdın. Sabah ezanı okunurken, uykuya dalıvermiştin. 3 geceyi kapsayan korkulu saatlerden sonra ancak uyuyabilmiştin. Bense senin gözlerine bakarak, saçlarını okşuyordum. Uzaklardan "essalatu hayrun minen nevm" denilirken abdest almak için kalkmıştım. Kısa bir süre yanından ayrılıp geldiğimde, o beyaz nurlu yüzüne bir kez daha bakmıştım. Dizlerini çekip, minik bir kedi gibi kıvrılışını seyretmek anlatılmazdı. Sabahın ilk güneşi, gün ışığı düşerken odanın tabanına, o uzaktan selam yollayan dağın beyazlığı ta sokaklarına kadar gelmişti. Yaralı güvercin gibiydin, neler yaşamış, ne acılar çekmiştin... Sol yanına dönerken bir sayıklama almıştı seni. Kayıp dalgaların içerisinde boğuşan denizci gibi soluklaşıyordun. Melek gibiydin bana, cıvıl cıvıl ve neşeli.

"Ben insanoğlunun canını almaya gelmeden evvel saçına kar yağdırırım, sonra belini kırarım. En sona kalan ise canı almaktan ibarettir.

Geçmişimde "küffar-ı terk", geleceğim "sana emanet" Rabbim.

Şimdi burada varyantı ikiye çıkaralım:

Beyazı siyaha çalan bir grilik ve kapalı kutunun içinde, nefesi hırıtılarla bekliyorum, pencere önünde. Bu pencere bildiğimiz pencerelerden değil. Giden tekerlekli sandalye ile, gelen ya sedyede, ta da tabutun içinde. Beklemenin adı umut, herkesin gözleri alabildiğine nemli. Oturuşları bile korkularla dolu ve heyecanlarından sirayet etmiş bedenlerine. Kesilip, biçilmiş bedenler içerde, buradakilerin ise ruhları can derdinde. Boğaz kuruyor, yutkunmak ve bu bekleyişle hayata tutunmak nafile. Bir iplik, pamuk ipliği bizi ebedi istirahatgahımızdan ayıran. O da sebepli ve bir imtihan. Kağıtlar doluşuyor, o kör kapının önündeki masada. Boşalmadan ve buraya bırakıp ayrılan. Saat 08:36'da takılı kalmış, işlemiyor tiktaklar.

Teşekkür ederim gül-feşan hanım.

Her harfi değil, bir harfi öğretenin kırk yıl kölesi olmaktı, düsturumuz. Hayatı öğretene ise Allah için kurban olmak düştü bize. Neler gördü o gözler, o kulaklar duydu ne sözler. Şuh muydu, mıhlandığımız çetrefilli yaşanılan hayat. Akıp giden zaman, alıp giden Azrail'in elinde binlerce can. O'nun adına hayran, yoluna kurban. Kulları zayıf, çelimsiz, aceleci; sanki içinde pıhtılaşmış irin, elleri kan, revan. Küheylanımsı yaşandı, bitti. Hepler hiçlere, gözler sözlere, eller, dilberlere, başlar dilber-i cellatlara mahkum edidi. Yıl dönümlerini derdest ettik gün dönümüne. Karşıdan bekledik, vermedik hiç nankör olan nefis ve bencillikle. Nerede kaldı o şaşalı yaşantılar, neydik ne olmadan önce. Sarılığın evsafı bezenmiş, bahar-ı son, usulca iliklerimize işlemekte. Gamsız soğukluk sarmış, her yanı yavaşça içimize ilişmekte. Muhammed-i nidalar gökyüzünden üstlerimize sağanak sağanak inmekte. Yar dendi de yaren olundu mu gönüllere, o çorak deryadan sohbetlere, ilim meclislerine. Rabıtalar yükselir gönülgahtan arşa, bizler acınacak halle yıkık cennethanelerde. Duyulmadık sedanın ağırlığı sinelerimizi dağlayıp delmekte. Son nefesle sadece şehadetin kelimesi beklenmekte...

Çocukluğumun bir köşesindeki canlı yaşanılan hatıraları, el-pençe çıkartmaya çalışıyorum, şimdi. Yok, yok şu an.

Direndiğimi sandığım kadar direndim derken, bir anda efsunlu bir dokunuşuyla her şey altüst oldu. Beceriksizliğin esamesi yazılı nüfus cüzdanımın ad hanesinde. Neden bu olanlar, neden bir adım daha ileri götüremiyor? Heyula ve güzel rüya birbiri içerinde sarmaş dolaş, ying-yang gibi bir şey olsa. Rabbim, bana verdiğin bu nefesler ve hayatta akışını düzene koyamadığım her ne varsa hayırlısını ver. Bir an bir umut, sonrasında binlerce acı ve gözyaşı. Kaybettiklerim için değil hüznüm, her kaybedişin arkasından yitirilen umutlarım. Dimağım, umut hurdaları ile dolu, bu beden ise umut harebelerinde çarmıha gerilmiş. Her ışığı çıkış sanarken, tümünde mi tren ışığı olur tünelin sonunda. Bezginlik yaraşmıyor bana, yapamıyorum da. Ama temizlendik hangi günahım var ki, dipten kurtulmamı engelleyen. Rabbim, Azrail A. S. demiş ki:

Ayak sesleri ve yaprakların hışırtıları eşliğinde ilerliyorum. Dar ve karanlık bu sokak. Sanki bir yerden çıkıp, benim canımı alacaklar gibi. Hissediyorum, bacaklarımdaki korkakça titremeleri. Yitip, giden bir şehrin harabelerinden farksız bu yürüdüğüm yol ve sokak. Kalbimde tarifi imkansız bir sıkıntı. Bu yola neden girdiğimi bilmiyorum ama yolun sonundan içime okunan bir ses var: "gel bana, usulca ve yavaşça gel kedi" Babamın küçükken bana dediği "erkekler korkmaz" sözlerini hatırlıyorum. Gerçekten korkmaz mıydı erkekler, ben inanmıyorum. Öyle gök gürültüsüne değil, köpeğin havlamasına hiç değil ama bu sokakta hangi erkek ürkmezdi ve kalbindeki bu sıkıntıyı hissetmezdi. Bir söz daha vardı babamdan yadigar:"erkek adam ağlamazdı". Ağlasa bile duyulmamalıydı. Çünkü erkek ağlarsa üzerindeki ağır erkek kostümünü çıkartır ve çıplak erkek kalırdı. Hani diyor ya Haluk efendi: zirooo erkek. Benim babamın söylediği yakıştırma Haluk'undan daha ağırdı: cücük veya soğan erkeği. Cücüktüm bu sokakta, sanki anaç tavuğumun kanatlarına girmek istercesine. Bilmediğim, bilinmez bir yerdeyim. Adımları gittikçe ağırlaşmakta. Sebep sonuç ilişkisi içinde anlamsız sorular ve verilmeyen cevaplar: "neden buradayım" ve "olmam gerektiği için"...

Yaşanmış mutlu hayatları okumak güzeldi asıl ben teşekkür ederim, yaşanmış anılarınizi paylasmaya devam ederseniz İnşaAllah, bizde okur yaşanmış mutluluklara şahit olmuş oluruz.

Hayatımda çok çiçek gezmedim, arı gibi bir ondan bir bundan demedim. Hep utanan ve hep yüzü pembesi kızaran taraflarımı gösterdim. Hiç susmadım, susulması gerek zamanlarda, hiç ağlamadım okyanus deryasını yüzüme boşaltacağım anlarda. Bir geldim, belki gelinmesi zor dakikalarda. Bulmuşken kaybettim, kaybettiğimi düşündüğümde birden bulup hiçleştirdiğim.

Gün içerisinde sessizliğimi, minik bir söz, minik yüzlü birinin sadası bozardı. "Aşkcım" diye söylenen, sanki bir beyaz gelin, varırdı saadet haneme. Dumanım varsa da, o tatlı dilinle güneşe bulanırdım. Ah göynümün sahibi, nasıl sevildin, sen bile bilemedin. Hiç bir zaman söylemedim.

Geçmişim "fakirlik", geleceğim boşluktan ibaret Rabbim.

Gülü deren bahçıvan mıydı? Belki bahçıvan gülü dersin dediğinden, kırılmasın, incinmesin diye düşündüğünden bahçıvan gülü dersin istedin? Şukufe güle pek de yakışır, değil mi? Şukufesiz çiçek var mıdır? Hele çiçeklerin prensesi gül ise, onun şukuf hali seyredilmeye değerdir. Gülün karanfili kıskandığı var mıdır, geçmiş zaman diliminde yaşanılan dünya anlarında? Bu sorunun cevabını herkes biliyor gibi, kısa ve net: hayır deneceği. Bilmiyorum demek düşüyor bu yeryüzünde bana, sessiz kalmak en iyisi. Kadınlar çiçekse, gül de bir çiçekse kıskanmaz mı, kıskanılmaz mı çiçeklerin prensesi?

Ortaokul 1'inci sınıfa gelmişti zaman. 2 yıldır aradığım o Cennet'i aramakla geçirmiştim. Bazen yeise düştüm, bazen kızdım, vazgeçtim ama içimdeki O'na ait olma arzusu bir an olsun sönmedi. Söndürmedim o ateşi. Yine bir gece topraklı bir tepeden, dönem ödevimin hazırlığı için o melek yüzlü annemle arşınlıyorduk çamurlu satıhı. Fersah fersah ilerliyorduk ama aklımda ne dönem ödevi ne de yağmurlu hava. Annemi takip ediyordum, yine Cennet'ine mazhar olmak için. Diyar diyar gezer gibi, yaren olmuş yad elleri arşınlar gibi, çorak toprağa yağmur rahmetini verir gibi. Kısa bir an Cennet'i buldum dediğim anda hüzün kaplamıştı yüreğimi. O cennet'e vardım derken haykırarak isyanlara vermiştim o bedenimi. Tam da Cennet'i buldum derken, "annem" diye bağırıvermiştim. Çaresizce. O melek yüzlü o tepede ayağının saplandığı çamurda dengesini kaybederek yuvarlanıyordu tepeden aşağı. :'(

Geçmişim "özlemlerde", geleceğim "hüzünlerde" Rabbim.

Tozlanmış bir perde ile gönül sadakasına muhtaç olmuş bir kedi; sokaktaki bir kedi...

Sen gittikten sonra açardım, o Yüceler Yücesi Kitabı. Okurdum, kalbi olan Yasin-i Şerifi. 3 şeyden üperirdim; Yasin-i Şerif'te anlatılan ve başı taşla ezilen Mü'minin kıssasıyla, senin gidişinle sol yanım, akşama varıp, senin gelmene kalmadan öleceğimi düşünmekten canım yanardı.

Link:

Cilve, işve eski kadının en büyük silahıydı. Karadul örümceği gibi, ince ve zekai davranışlarla beyinin gözünü dönderirdi. Baba, anneye bir bakış yapar, anne elini ağzına götürerek ve gülerek prenses edasıyla mutfağa koşardı. Hem utanmıştı, hem de erkeğinin yüreğini yine kendine derdest etmişti. Babalar aldatmazdı o zamanlar, anneler beyim-çocuklarım der anne-babasının meselelerini evinin içine sokmazdı. Çünkü kadın bilirdi ki; ben bu adam için yaratıldım, onun mutluluğu benim mutluluğum derdi. Baba da boş durmaz bu karı bana Allah'tan emanet, boynunun bükülmesi doğru olmaz. Ahiret'te yine eşim olsun istiyorum derdi.

Bu tiyatro bile dayanamadın yüzyılın bozukluğunu kaldırmaya ve kapattı perdelerini. Halbuki ne çok istemişti senaryolar yazıp güzel ve iyi kalpli kişilerin mutlu edilmesini ve onları bu vesileyle anıp onore etmeyi. Heyhatlar çekiliyor gönül payesinden ve salalar okunuyor sine-i mürüvvetten. Ahlar okunuyor Yasin okuyan dillerden ve musalla taşları siliniyor her günün sabahında.