"Merhaba Jack" Bob gülümsemiyordu.

Tarihin çok ünlü filozoflarında LAO-TZU'nun çok sevdiği ve devamlı anlattığı bir hikaye varmış. Ünlü filozof bu hikayeyi yine bir gün yakın çevresine şöyle anlatmış.

-Yine çok acele hüküm veriyorsunuz. Sadece atımım geri döndüğünü söylersen daha iyi olur. Zira asıl gerçek bu. Bundan sonra ne olur henüz hiçbirimiz bilmiyoruz. Bu sadece başlangıcı. Bir kitabın ilk birkaç cümlesini okuyup kitap hakkında temel bir edinebilir miyiz? Demiş.

Aradan bir hafta geçer geçmez, ihtiyar adamın oğlu o yabani atları terbiye etmeye, ehlileştirmeye çalışırken attan düşmüş ve ayağı kırılmış. Evin önemli işlerini yapan oğlu tedavi olmak için uzun süre çalışamaz duruma düşmüş. Köylüler durumu öğrenince:

"Merhaba Bob. Birbirimizi yeniden böyle görmemiz çok ilginç"

Aradan geçen birkaç hafta sonra düşman orduları saldırınca kral ülkesini korumak için görevlilerine bütün köyleri dolaşıp eli silah tutan bütün gençleri askere almaları emrini vermiş. Görevliler ihtiyar adamın köyüne gelmişler ve ayağı kırık olan ihtiyar adamın oğlu dışında bütün gençleri alıp götürmüşler.

Jack arabasını sağa çekti. "İnşallah şu an yanımdan daha hızlı bir araba geçer " diye düşünüyordu. Polis elinde kalın bir not defteri ile arabadan indi.

Usta ressam üzülmemesini ve yeniden resme devam etmesini önermiş. Öğrenci resmi yeniden yapmış.

- Padişahım her işte bir hayır var, der. Padişah çok sinirlenir ve:

"Sevgili Jack, benim bir kızım vardı. Altı yaşındayken çok hızlı araba kullanan biri tarafından öldürüldü. Bu kazadan dolayı, adam cezalandırıldı.3 ay hapishane cezasıydı bu. Bu adam hapishaneden çıkınca kendi çocuklarına sarılıp, öpüp, onları tekrar koklayabildi. Ama ben... Ben kızımı tekrar koklayabilip, öpebilmek için, cennete gidinceye kadar beklemem gerekiyor. Bin defa adamı affetmeye çalıştım. Bin kerede başardığımı zannettim. Belki başarmışımdır, ama hala kızımı düşünüyorum. Lütfen benim için dua et ve dikkat et Jack, tek bir oğlum kaldı."

-Sen haklıydın. Atının kaybolması bir talihsizlik ve şanssızlıktı değil, büyük bir kazanç oldu senin için? Şimdi bir at sürüsüne sahipsin, dediler. Bunun üzerine ihtiyar köylülere:

Teşekkür ederim Sn. Bol Uyarı Çok Kızmalı Az Yazmalı Editörüm. Aranıza bir kişi daha alırsanız Doğru Editörüm balkondan aşağıya düşecek gibi duruyor. Araştırma yapılsa sanırım forumun en uzun nickli üyesi sizin yanınızdaki olurdu. Ben ona en iyisi DDE diyeyim.

"Son günlerde eve hep çok geç geldim. Çocuklarım beni uzun süredir hiç görmedi. Ayrıca Diana bana bu akşam Patates ve biftek yiyeceğimizi söyledi. Ne demek istediğimi anlıyor musun?"

Kültür'can harika bir hikayeydi. Çok feyizlendim. Dilimi senin hikayene göre daha dikkatli kullanam gerektiğini öğrendim. Çok sağol.

Aradan 5-10 gün geçmiş ki, at kendi kendine çıkıp gelmiş. Bakmışlar ki at çalınmamış. Nasıl olmuşsa bağlı olduğu ip çözülmüş ve at dağlara gitmiş. Gelirken de peşinden 12 vahşi atı takıp peşine getirmiş.

Bob kapıyı tıklatıyordu. Jack arabasının penceresini 5 cm kadar açtı. Bob Jack'a bir kağıt verdi ve gitti.

Bütün köyü dert kaplamış. Zira savaşın kazanılma ümidi yokmuş. Giden gençler ya savaşta ölecek ya da esir düşüp köle olarak satılacaklarmış. Köylüler yine ihtiyara gidip:

Köylü toplanmış ihtiyarın başına ve vermiş veriştirmişler:

- Ne hayrı be adam parmağımı koparttın. Atın bunu zindana, der. Vezir yine:

Bir insan nasıl bu kadar şanssız olabilir, dedi Jack içinden.

"Beni, karımı ve çocuklarımı görmek için eve giderken yakaladın"

Bende vücut bulan tek hikaye.

Farkındayım, doğru editörüm sanırım 100 kg mıydı neydi?

"Eyvah! Bu taktik fazla işe yaramayacak gibi. Taktik değiştirmek gerekli" diye düşündü Jack.

"Evet, öyle" Bob umursamaz görünüyordu.

Bir gün sabah kalkmışlar ki, ne görsünler at ortada yok.

Renklerin ustası olarak anılan büyük bir ressamın öğrencisi eğitimini tamamlamış.

sanırım eliniz seyirdi bol serzenişli sn. kedi, az`lar ve çok`lar yanlış kelimelere nicelik kazandırmışlar.

Usta yine resmi şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını istemiş fakat bu kez yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde boya ile birkaç fırça koymasını ve yanına da insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmesini rica eden bir yazı ile bırakmasını önermiş. Öğrenci denileni yapmış.

- Önemli değil padişahım senin beni zindana attırmanda da bir hayır vardı, der. Padişah:

Şimdi siz ve Sude editörüm balkonun bir tarafında Doğru editörüm tek başına bir tarafta. Ancak benim korkum sizin dengede oluşunuz değil de o balkon sizi taşıyacak mı? 200 kg var sanırım, balkon değil vinç taşıyamaz orayı.

Köylüler durumu görünce ihtiyar adamdan özür dilemişler ve:

-Bu sadece bir at değil, aynı zamanda benim en yakın dostum; insan hiç en yakın dostunu satar mı? Diye çevresindekilere serzenişte bulunurmuş.

Köylüler yine dalga geçmişler ihtiyar adamla,

- Her işte bir hayır var der.

"Lütfen Jack, arabana gir" diye üsteledi Bob.

Vaktiyle bir köyde hem yaşlı hem de fakir bir adam varmış. Bu ihtiyarın dillere destan bir de atı varmış. Zamanın kralı bu atından dolayı ihtiyari kıskanmadan edemezmiş. Kral atı almak ihtiyar adama nerdeyse hazinesinin çoğunu vermek istemiş ancak ihtiyar bu teklifi kabul etmemiş.

-Acele karar vermeyin. O zaman sizin de herkesten farkınız kalmaz. Hayatın küçük bir parçasına bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar aklın durması halidir. Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısıyla ile gelişmeyi durdurur. Buna rağmen akıl insanı daima karara zorlar. Çünkü gelişme halinde olmak tehlikelidir ve insanı huzursuz yapar. Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken, başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz.

-İşin sonu, akıbeti hakkında çok acele karar vermek doğru olmaz. Sizler sadece "At kayboldu" diyebilirsiniz. Bundan sonrası sizin yorumunuzdan ibarettir. Atın kaybolması hayır mı getirir, kötülük mü getirir, yoksa bir şans mı veya talihsizlik mi, bunu henüz bilmiyoruz, demiş.

LAO- TZU hikayeyi anlattıktan sonra yanındakilere şu nasihatlerde bulunmuş

Bob? Bu Polis kiliseden Bob değil mi? Jack iyice arabasının koltuğuna sindi. Bu durum bir cezadan daha kötüydü. Kiliseden tanıdığı bir polis, arkadaş olduğuna bakmaksızın birini durduruyordu. Hem de hızlı gidip, trafik kurallarını ihlal ettiği için.

Derken aradan belli bir süre geçer ve padişah yine ava çıkar ama bir süre sonra ormanda kaybolur ve yamyamlar padişah ve adamlarını yakalar. Hepsini ayrı ayrı kazanlara koyup pişirmeye karar verirler. Ama oda ne, padişahın bir parmağının olmadığını görürler. Onların adetlerinde ise bir insanı yemek için bütün uzuvlarının tam olması gerekmektedir. Bu yüzden padişahı salıverirler. Padişah hemen vezirin yanına gider ve:

Bir gün padişah ava gidecek olmuş ve hep beraber ava çıkmışlar. Padişah tüfeğini doldururken vezir yanlışlıkla tetiğe basar ve patlayan tüfek padişahın başparmağını koparır. Padişah can havli ile bağırmaya başlar ama vezir padişaha:

Padişahın çok sevdiği bir veziri varmış ve bu veziri hiç bir zaman yanından ayırmazmış. Nereye gitse, onu da yanında götürürmüş. Vezir her işin ve olayın sonunda "her işte bir hayır var" lafını ağzından düşürmezmiş.

-Bu adam bunadı, ne değini bilmiyor, diye kendi kendilerine söylenerek oradan ayrılmışlar.

neyse diyeyim :) güzel konu, dağılmasın

-Siz hakikaten acele hüküm verme hastalığına yakalanmışsınız. O kadar acele hükümler ve kararlar fayda getirmez. Oğlumun sadece ayağı kırılmıştır. Söyledikleriniz sadece sizin aceleye gelmiş hükümlerinizdir. Ama ne kadar doğru olduğu henüz belli değildir. Hayatın esas gerçekleri insanlara küçük parçacıklara halinde gelirler ve sonra ne olacağı insanlara bildirilmez. Diye karşılık vermiş.

arada sude editörüm var da Allah`dan bizi dengeliyor.

Birkaç gün sonra bakmış ki resmine hiç dokunulmamış. Sevinçle ustasına koşmuş. Usta ressam şöyle demiş:

"Evet ne demek istediğini anlıyorum. Ayrıca trafik kurallarını ihlal ettiğini de biliyorum" diye cevapladı Bob.

Jack canı sıkkın bir şekilde arabasına girdi, kapıyı çarparak kapattı. Bob not defterine bir şeyler yazıyordu.

- Kusura bakma senin sayende canım kurtuldu ama ben seni zindana attım, der. Bunun üzerine vezir:

"Ah Bob, bir dakika bekle lütfen. Seni gördüğüm anda takometreye baktım. Sadece 65 ile gidiyordum."

Jack 15 dakika kadar bir süre yerinden kıpırdayamadı. Daha sonra kendine gelip, yavaş yavaş evine gitti. Evine varınca, çocuklarına ve karısına sıkıca sarıldı...

-Bir kez daha haklı çıktın. Bu atlardan dolayı oğlun uzun süre bir iş yapamayacak. Sana bakacak ve işlerini görecek de kimsen yok. Şimdi eskisinden daha zor durumdasın. Allah yardımcın olsun! Demişler.

Jack yavaşlamadan önce takometreye baktı. Hız limitinin 50 olduğu yerde 73 ile gidiyordu ve son dört ay içerisinde dördüncü defa polis tarafından durduruluyordu.

- Hayır bunun neresinde, diye sorduğunda vezir:

-Siz yine acele hüküm vermeye devam edin durun, demiş ihtiyar adam. Esasen ne olacağını hiç kimse bilemez. Bildiğim şey sadece benim oğlumun yanımda sizinkilerin ise askerde olduğudur. Ama bunların hangisinin iyi hangisinin kötü olduğunu, bunun hayır mı, şer mi olduğunu yalnızca Allah bilir, demiş.

Öğrenci birkaç gün sonra resme bakmaya gittiğinde resmin çarpılar içinde olduğunu görmüş. Üzüntüyle ustasına gitmiş.

İhtiyar adamın sözleri köylüleri hayli güldürmüş ve:

?Ceza değil bu? diye kendi kendine söylendi Jack. Bi anda sevinmişti. Bu bir yazıydı ve kağıtta şunlar yazıyordu:

Köylülerin bu sözleri üzerine ihtiyar adam tebessüm etmiş ve

-Yine senin haklı olduğun anlaşıldı. Oğlunun ayağı kırık ama senin yanında. Bizim çocuklarımız akıbeti ise hiç belli değil, belki artık geriye hiçbir zaman dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması hayırlı imiş de biz anlayamamışız demişler.

"Beni kaç ile giderken yakaladın?"

- Eğer siz beni zindana atmamış olsaydınız o av merasimine bende gelmiş olacaktım. Benim bütün uzuvlarım tam olduğu için şu an muhtemelen bende o kazanların içinde pişmiş ve yamyamlar tarafından afiyetle yenmiş olurdum der.

?İlkinde insanlara fırsat verildiğinde ne kadar acımasız bir eleştiri sağanağı ile karşılaşılabileceğini gördün. Hayatında resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini karaladı. İkincisinde onlardan yapıcı olmalarını istedin. Yapıcı olmak eğitim gerektirir. Hiç kimse bilmediği bir konuyu düzeltmeye cesaret edemedi. Emeğinin karşılığını, ne yaptığından haberi olmayan insanlardan alamazsın. Sakın emeğini bilmeyenlere sunma ve asla bilmeyenle tartışma...

Büyük usta öğrencisini uğurlarken, yaptığı resmi şehrin en kalabalık meydanına koymasını ve yanına da kırmızı bir kalem bırakmasını, halktan beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı iliştirmesini istemiş.

-Bu adam gerçekten bunamış, demişler.

Verdiğimiz her kararda, yapılan her işimizde, kısacası her şeyde muhakkak vardır bir hayırlı olay, güzel bir hikmet.

Seni akılsız ihtiyar. Şimdi gördün mü olanı, atın çalındı. Ne olur da krala satsan da sen ve tek oğlun ömrünüzün sonuna kadar beyler gibi yaşasanız! Demişler. İhtiyar adam gayet sakin bir şekilde köylülere:

"Yetmiş. Lütfen arabana girer misin?" dedi Bob.

"Bob niye benim ehliyetimi ve araba ruhsatımı istemiyor ki" diye düşündü Jack. Ne olursa olsun, bundan sonra kilisede bu adamın yanına oturmaktansa, birkaç Pazar Jack kiliseye gitmeyecekti.