h: nasıl unutmazsın! sen ki hususi arabaylan atlas yorgan, sırmalı fistan uğruna herşeyleri yıkıp gitmiş müjgansın.

h: hatırladın demek, o sahil kahvesini bu 50 kuruşluk gazozu unutmadın demek, kurduğumuz hayyalleri unutmadın demek.

h: ne sen o eski müjgansın, ne de ben o hüsnüyüm, bizi ebediyyen ayırdılar, kopardılar.

h: sen ki ardına dönüp bizlere bakmamıştın bi defa, sen ki kağıt paralardan kanat takıp o cehenneme uçmuş müjgansın nasıl hatırlarsın? seni anlamayan müjganlığının farkına varmayan o herif kanatlarını kesmeseydi gene de düşmezdin buralara.

sadri alışık benim komedimi yoksa drammı oynasın yani hangisi daha çok yakışırdı dediğim tek sanatçı. inanılmaz bir oyunculuk, şahane vurgular. 'ah müjgan ah' filminde bir final tiradı vardır insanın kalbini yeriden söker. h-hüsnü, m-müjgan: h:ayrıldığını duydum burayı senin için hazırladım müjgan.

h: o müjgan için o müjganla hüsnün hayalleri, ümitleri, ufacık fukara istekleri için sen de ağla benim gibi o müjgan en büyük matemlere layıktı ama sen! sen! daha ne istiyorsun benden?

m: olanları unutalım artık.

m: hüsnü! bırakma beni

m: ne güzel tıpkı eski günlerdeki gibi...

h: yeni hatırladın demek tanıdın şimdi öbür tarafı unutursun tabi.

h: yeter tabi yeter şaka söylemiştim zaten. bak şu eve, bak! ilk gittiğin, hayran olduğun, dilinden düşüremediğin ev. o zaman böyle büyük, böyle masraflı bi ev düşünememiştik bile hayalimizden çok daha

m: anlamadım.

m: hüsnü!

zengin bir hakikat bu. şimdi paramız da var, herşeyimiz var. hadi çık koş, ara, bağır, çağır! hüsnüyle müjgan da gelsin buraya

h: bütün arzumuz, bütün isteğimiz bir çatı altında beraber olmaktı - der ve bir gazoz açar.

m: nasıl unuturum?

m: çok mesudum ne yapacağımı ne diyeceğimi bilemiyorum.

m: yeter hüsnü!