Selamlar. Yazınızı üzülerek ve füturlu bir ruh haliyle okudum. Baştan şunu belirtmeliyim ki sizin başınıza gelen birçok insanın da başına gelebilir o yüzden sadece size mahsus veya sizinle alakalı diye düşünmeyiniz. Çünkü benim de başıma geldi. Aylarca mobbinge maruz kaldım ve hakkımı aradım. Sonucunda hakkımı alamasam da mücadele etmiş olmamın onuru ve haysiyeti ile çalışıyorum. Kabahat sizde değil, sessiz ve mülayim olanı ezmeyi adet edinmiş insanlardadır. Ya hayfa ki günümüz modern insanı kendi çıkarları uğruna herşeyi mübah görüp menfaat makinesinin dişlerinin arasına bilhassa dürüst ve mütevazi insanları geçirmeyi bir hak görüyor. Bu olup bitenleri seyredenler de en az bu gaddarlığı yapanlar kadar hatalıdır. O bakımdan meyus olmayınız kendinizi keder denize atmayınız. Önce Allah'a sığınınız, el açıp ondan yardım dileyiniz. Eminim ki bir çıkış yolu gösterecektir size. Bundan başka eğer baskıya uğradığınızı delilleri de mevcut ise delilleri belirten bir dilekçe idareye verebilirsiniz. O da mı olmadı aynı usul ile cimere başvurunuz. Kamu etik kurulu diye bir kurum var oraya da başvurabilirsiniz. Siz devlet memurusunuz, birçok hakkınız var ve kimse sizi ezmek a da hakkınızı gaspetmek gibi bir ayrıcalığa sahip değildir. Kendinize güvenin ve bir birey olarak düşünce ve ifade hürriyetinizi sonuna kadar savunun. Sıkıştığınız bir an olursa yine burdayız herzaman yardımcı oluruz merak etmeyin. Hepimiz insanız başımıza herşey gelebilir, imtihan dünyası bu. Canınızı sıkmayın. Ne demiş eskiler :

Kadroya geçiyorsun ve istifa diyorsun yapma hocam, geçmiş olsun, her yerde olabilecek sıkıntılar ne yazıkki, covid servisi basit bir servis kolay yani işleyiş olarak, ilaçlar zaten hepsi belli başlı, hemen ogrneirsn, olumsuz düşünme, sen önce sağlığını düşün, işini yap geç, sor ama sessiz kalma çekinme sormaktan,

Evet bir de sessiz karakter ve bel yüzünden oturamadigim için bile garipsendim. Gömülen koltuklara oturamıyorum. Sandalye de yok. Garip bi durum. Benim egileedigimi görünce yer değiştir daha uygun bir yere versinler dediler. Bu var. Ve sessizce olduğum için yeni atanmi s hemşire benden çok daha mükemmeldir. Ama klinik uygulamalarda bir eksiğim olduğunu düşünmüyorum. Sadece konuşamıyorum. Ve sürekli bunun da uzuntusuyle ruh halim bozuk ve dislaniyorum her yerde garipsiyorum. İstenmiyorum. Teşekkür ederim.

Hayır kesinlikle istifa etme.. Mutlaka yanında duracak birileri vardır. Gel anlat gerekirse forumda.

Ben anlatamadım sanırım, hemsirelik uygulamaları ile ilgili kimsenin bir şey öğretmesine ihtiyacım yok çok şükür. Zaten hepsini biliyorum. Ben ilaçları serum setlerini vs. Alt çekmecelerde yerleştirdiler için yere çömelip alamıyorum. Dizilerimi kırıp 7,8 kez aldım o şekilde zor bela. O gün eve gittiğimde yürüyemiyordum. Bundan bahsediyorum. Bilmediğim için değil yani.

3+1 ve kadro için dilekçeyi bugün verdim. Dün işbaşı yaptım. Bel fıtığı ameliyatı ve 55 gün rapor neticesinde. Dün dizlerimi kırarak alt çekmecelerden malzeme ve ilaç almak zorunda kaldım. Bu nedenle eve döndüğümde yürüyemez vaziyetteydim. Bugün aile hekiminden tekrar 10 gün rapor aldım. Son olarak. Bu arada covid servisine verildim. Hastanede başka birim yokmuş çünkü. Mecburen oraya verildim. Serviste de garipsendigimi hissettim ve hissediyorum dün ilk günümdü. Neyse. İstifa etmek istiyorum. Kimse yanımda durmuyor. Nasıl çalışacağımı bilmiyorum ben. Gelecek bi 10 gün sonrasi kabus gibi. Çok çaresiz hissediyorum. Zaten sessiz özgüvensiz bi insanim. Kişilik sayginligimi kazanmadigim için meslek sayginligimi da kazanamadım. Yani karar merkezim de gelismedigi için artık ben farklı boyutlara gittim ruhen. Çaresiz ve cikmazdayim. Sizden fikir istiyorum. İstifa etmeli miyim?

Benim çok ağrılarım var, korkuyorum tekrar sağlığım bozulacak da diye. Tekrar fıtık oluşacak diye. 1 gün çalıştım. 10 gün rapor aldım tekrar. Çok düşündüm, gitmemenin mücadelesini veriyorum kendimce. Özgüven eksikliği, konuşamamak iş yerinde saygı duyulmayan olmana sebebiyet veriyor ve bunu yaşamak da o kadar incitici ve zor ki. Hep kendini diğerlerinin yukselisiyyle de kiyaslayip kendini hirpaliyorsun. Evde hayatın yok, hep işi düşünürken buluyorsun kendini, işte olanlara üzülüyorsun olacaklardan korkuyorsun. Çok kötü şeyler yaşayıp tecrübe ettiysen de ne yapman nasıl davranman gerektiği hakkında bir düşünce gelistiriyorrsun. Bir fikrin oluyor. Ama asla öyle hazırlandığın şekilde davranamiyorsun. Neysen o oluyorsun. Değişmiyor hiçbir şey. İnsanın kaderi ruhundan gelir demiş ya Heredot. O hesap işte. Ruhum değişmediği için kaderim de değişmiyor çünkü aynı şekilde davranıyorum hep.

Kendin bilirsin bence et kurtul saglik gittimi yerine gelmez burda pes etme falan diyenlere bakma istifa edince pes etmis olmazsin memur olmak bu hayattaki tek basari degil belki baska kapilar acilacak severek yapacagin bir isin olacak belli olmaz hayat bu, onemli olan kendine olan inancin, inanirsan herseyi basarirsin, inanmazsan burdaki cogunluk suru gibi sana dayatilan seye boyun eger omur boyu kole olarak yasarsin

inkılab eyler zaman ikbal olur idbar olur."

Ne yapacami bilmiyorum.

Hocam hakkınızda hayırlısı olsun Rabbim doğru kararı içinize sindirsin ama bence pes etmeden önce bir savaş verin emin olun bu sizi güçlendirecek baktınız olmuyor yolunuzu ona göre şekillendirirsiniz. Elbette herkes sıkı ilişkiler kurmak zorunda değil utanabilirsiniz, . çekingen biri olabilirsiniz, yapınızdan kaynaklanan durumları kendinize yük edinmemelisiniz zira hiçbir neden ekip arkadaşlarınızın bu davranışlarını açıklar nitelikte de değil. Çiçek vardır güneşte açar çiçek vardır karanlıkta nefes bulur.

Hocam sen durumun düzelene kadar heyet raporu falan al, yani egilme kalkma sıkıntı oluyorsa bu geçene kadar hiçbir yerde çalışamazsn zaten, bu sıkıntın hiç geçmicekse kan alma tarzı yerlerde çalışabilirsn, bu şekilde klinik de çalışma imkanın yok, o kişileri de takma kafaya, baya vicdansız kişilerin yanına düşmüşsün

Ne güzel yazmışsınız. Ne yapacağımı bilmiyorum. Ama çalışamam gibi geliyor.

"Arifibillah olan her halete dil bağlamaz,

Çalışma yim desem olacakları düşünüyorum. Daha ben, ben olamamisken kişiliğim bile olmamışken, bıraksam ne olacak? Zaten bir değerim yok ki benim. Tek değerli kılan beni işim. Kazandığım para. Bu sessiz yapıyla özelde de çalışamam ki ben. Herkes de bunu dedi zaten bana. Hoş aileme çok yük oldum çalışmak uğruna. Benimle birlikte onlara da çektirdim. Bunun da özgüvensizlikni atamıyorum içimden. Bir gününü göremedik ki diyen annem var benim. Kişilik savaşı veriyorum adeta. Kişiliğimi kanıtlama savaşı bu. Kanıtlayamadim gerçi. Her türlü kötüyüm ben. Çalışmasam herkesin gözüne batmaya daha bi fazla batacam. Napacak bu diye uzulecekler. Şu anda bile bu kadar üzülüyorlar. Belim kırılsa da çalışmak zorundayım bunu anladım. Bu kadar kayıp vermişken bu uğurda, birakamicam. Buna hakkım yok çünkü. Daha farklı olsaydı duygu durumum ve kişiliğim daha güçlü olsaydı bırakır başka şeyler kostururdum. Ama kendimi olduramadim. Bu yüzden mecburum.