<i> ... </i>

Tatil ve eğlence için bir örneği var mı bilemiyorum ama bir tanıdığımız vardı, her yıl çoluk çocuk hep birlikte hatırı sayılır bir tatile giderlerdi. Fakat tatil dönüşü hep bi yorgunluk ve bu tatilden doyumsuzluk hissettiklerini belirtirlerdi. Bir sene bu değişiklik yapıp tatil yerine ailecek 1 haftalık umreye gitmeye karar verdiler, her yılki tatilden biraz fazla ödeyerek...

Yani felsefe veya yan alanlarından mı?

Gene mi ya? Üşenmiyor da...

Anlatılmaz yaşanır denilen şeylerden sanki..

Bu; onlara ilaç gibi gelmişti ve artık takip eden yıllarda tatil planı yerine umre planı yapmaya başlayan bir aileye dönüştüler. Sorduğumuzda diğerindeki yorgunluk ve hazsızlık probleminin bununla kendileri için bittiğini söylüyorlardı. Şöyle zahirde/dışarıdan bakıldığında bunu anlamak elbet mümkün değil.

Seviyorsan git konuş bence

Ha ama yine de hatırlamak isteyenler için de bunun bi çözümü var, günlük tutmak ve anın fotoğrafını çekmek. Çek fotoğrafını meseka arkasına da duygularını yaz, o günü yaz. 10-20 yıl sonra dönüp baktığında fotoğrafa okursun onları anımsarsın, tekrar hissedersin.

Ve dünya öğretmenim, sadece bir oyalanma yeri. Hiçbir zaman "TAMAM" diyemeyeceğiz burada. Sevgiye, ilgiye, mutluluğa, iyiye, güzele hicbir zaman doymayacak ruhumuz ve bir sanci olacak göğüs kafesimizde ara ara. Hep bir şeyler eksik kalacak öğretmenim. Çünkü dünyaya ait değil insanoğlu.

Hulasa mutluluk insanın içinde, en olumsuz durumda bile onu ortaya çıkarmak elimizde ama biz ekseriyetle birçok işimizde olduğu gibi her şeyin kolayına kaçmaya alışığız!!?

Yaz Kızım! Borderline Kişilik Bozukluğu.

"Bak o tatile gitmedi, ben en lüksünden keyfimce tatil yaptım." demek kıyasla başkası üzerinden mutlu olmaya çalışmaktır... Aslında içsel bir mutluluk değildir, rekabetçi/kıskançlıktan doğan kendini geçici rahatlatma iç güdüsüdür.

Müthiş bir cevap, arkadaşınız filozof mu?

<i> "Fakat bazı mutluluklar da vardır ki insan dönüp geçmişine baktığında </i>

Hazcılık ilkesiyle hareket ettikçe ve tükettikçe bu böyle gidecek!

Neticeyi ben de çok fazla merak ediyordum ve gerçekten şaşırtıcı bir netice ortaya çıktı...

<i> tazelenir," </i>

Çok duygulandım okurken.

Ben hikayenizi beğendim, bence o bekar arkadaşınızla birlikte gezin tozun siz de eğlenin :)))

<i> "Sevgiye, ilgiye, mutluluğa, iyiye, güzele hicbir zaman doymayacak ruhumuz ve bir sanci olacak göğüs kafesimizde ara ara. Hep bir şeyler eksik kalacak öğretmenim." </i>

Bizimkinden gezilecek yerler, ilginç mekanlar ve farklı lezzet önerileri beklerken, hiç ummadığım bir cevap geldi. Çapkının teki kendisi.. Bekar, altında araba var, babadan kalma serveti yiyerek yaşıyor. Görseniz öğretmen demezsiniz, Güldür Güldür'deki Mesut gibi biri.. İşte böyle bir hocadan çok çarpıcı bir cevap aldım. Dört gündür bu adamın söylediği şeyleri düşünüyorum. Az önce yine bunu düşünürken dalmışım, şehir içinde kırmızı ışıklarda geçtim. Şehir içi olduğu için trafik yavaştı ve yaya falan da yoktu. Araçlar kornoya basınca kendime geldim. Cezayı yedikten sonra biraz daha bu konuyu düşünürüm artık!..

Tatil tabii işe yarar. Başkaları yapıyor ben de yapayım kafasıyla değil, kişinin kendi içn planlayıp yaptığı tatil iyi gelir. Avrupayı geziyorlar ben de gexeyim bir tatil değildir, gezi yorar ama kültürlendirir eğer ilgi alaka varsa. Kafa dinlemek için sakin bir yere gidersin, yılın stresini atarsın bir güzel.

Öğretmenim,

Ben umreye gidersem tatil, gezi ve eğlence amacıyla gitmem. O yanılıyorsam 6 farzdan biriydi. Gidersem ibadet için gitmem lazım ama onu da ben beceremem. Üstelik benim gibi birini umre uçağına bile almazlar.

Senin klasına yakıştıramadım bu hikayeyi. Kurguda eksiklikler var. Bu sefer olmamış. Otur, sıfır.

İşte benim de hissettiğim duygular buna benzer bir şey. Ben sizin kadar güzel anlatamıyorum.

Bizim okuldaki ingilizceciyi aradım. Tatil nasıl gidiyor, nerelerdesin, nereleri gezdin falan konuştuk biraz. Sonra dedim ki,

Ne diyordu Sokrates : Üzerinde düşünülmemiş bir hayatı yaşanmaya değer bulmam!

Bunu not ettim. Sanki çok şey anlatıyor gibi geldi bana. Belki kafamdaki sorunun cevabı vardır içinde. Not aldım. Teşekkürler.

2 yıl önce ağır bir kayıp yaşadım. O günden bu yana hayatı, ölümü ve dünyayı sorguluyorum. Büyük bir parçam eksildi, yaşama sevincim koptu bir parça fakat bazı değerli şeyler de öğretti bu kayıp bana. 41 yaşındayım. Geride bıraktığım uzun yıllar var. Çocukluğum, ilk gençliğim, sonrası... Fotoğraflara bakıyorum bazen ya da anımsamaya çalışıyorum bazı yaşantıları. Ben değilim sanki o hatıraları yaşayan. Bir sihir gibi. Yaşarken kıymetini bilmediğim zamanlara üzülmekle geçiyor farkına ancak bu yaşlarımda varabildiğim günlerim. Gelecek kaygısıyla heba ettiğim yıllarıma yanıyorum bugün. Ne geçmiş ne gelecek, yaşadığı an'dan ibaret insan. İki kızım var, elimden geldiğince her anını özüme çekerek yaşamaya çalışıyorum onlarla geçen ömrümün.

Dönüp baktığımda hatırlamıyorum. Hiç yaşamamış, vakit geçirmemiş gibi... Ben de okuduğum kitaplara bakıyorum, bazen hiçbir şey hatırlamıyorum. Halbuki ben okudum yani ama oluyor. Benim bilinçaltıma, düşünce dünyama kattıkları yeterli. Tüm hikayeyi, tüm hikayeleri hatırlayamam zaten.

Çok mantıklı söylemiş, mutluluk insanın içindedir, bazı mutluluklar gelip geçicidir, tıpkı arkadaşınızın dediği gibi unutup gidersiniz, sanki hiç yapmamış gibi...

Evet evet. İslamın altıncı farzı. Umre.

<i> "Yaşarken kıymetini bilmediğim zamanlara üzülmekle geçiyordu günlerim. Gelecek kaygısıyla heba ettiğim yıllarıma yanıyorum bugün." </i>

Fakat bazı mutluluklar da vardır ki insan dönüp geçmişine baktığında kişiye "iyi ki yapmışım" dedirtir ve her hatırladığında mutluluğu tazelenir, bir kişinin hayatına dokunmak ve onu iyi bir insan yapmak veya çocuğunu maddi ve manevi en güzel şekilde yetiştirmek daimi mutluluk sağlar. Asıl hazırlığı öbür taraf için yapmak tüm mutlulukların en üstünü aslında...

<i> kişiye "iyi ki yapmışım" dedirtir ve her hatırladığında mutluluğu </i>

<i>"Nazeng Hocam, yaşınız ilerlediğinde, emekliliğe veya ölüme doğru yaklaştığınızda da böyle şeyler hissedeceksiniz. Sanki hiç yaşamamış ve dünyada hiç vakit geçirmemiş gibi bir duygu. Hiç gezmemiş, eğlenmemiş, farklı lezzetler tatmamış gibi, yaptıklarınızdan hiçbi şey anlamayacak ve ümit ettiğiniz çoğu şeyin gerçekleşmediğini düşüneceksiniz. Söyler misiniz, okul biter bitmez gittiğiniz bir haftalık Çeşme tatilinden şu anda içinizde hangi duygular kaldı? Kredi kartı taksitlerinden başka? Yedikleriniz, içtikleriniz, denizin suyu ve kumu, hepsi orada kaldı. Sizde ne kaldı?"</i>

Bana 8 milyar insan sabitmiş ve ben de sabitmişim gibi geliyor. Hani şu hep 50 TL'lik benzin alan adamın kafasındanım :)

Ne dedi o ingilizceci, biliyor musunuz, hemen aklımda kaldığı kadarıyla aşağıya yazacağım. Ama lütfen okuduktan sonra bana bir çözüm söyleyin. Nasıl bir düşünce içinde olursam ve hayatı nasıl yaşarsam; tatili, gezmeyi, eğlenmeyi nasıl planlarsam hayatı boşa yaşamamış gibi hissederim? Veya en azından, şu tatil bitiyor, ben hiçbir şey yapamadım, dinlenemedim duygusundan nasıl kurtulacağımı söyleyin.

Demek ki hayatımıza bir anlam, değer ya da değerler katabilmeliyiz!

<i>"Ben sanki hiç dinlenmemişim, hiçbir yer gezmemişim, tatil boşa geçmiş ve hiçbir şey yapmamışım gibi bir duygu var içimde. Geriye kalan 1 ay da sanki çok hızlı geçiverecekmiş gibi geliyor. Daha çok yer gezmek, farklı yemekleri tatmak, biraz daha dinlenmek istiyorum, içimde böyle bir çaba, acelecilik ve yetersizlik hissi var. Sanki ne yapsam da az gelecekmiş gibi bir duygu.."</i>

Hikayeden de anlaşılacağı üzere dünya hayatının boş olduğu aşikar!!

bunun tatil ve eğlence için olan bir örneği de var mı?

Ancak sıradan bir an'ın bile kıymetini bilerek şükür ve tefekkür ile geçirebilirsek ömrümüzü, huzuru da öyle yakalayabiliriz diye düşünüyorum. Yazdıklarımı okuyan herkese güzellikler diliyorum.