Bir de dershane dediğimiz kurum çok monolitik, tek tip, tek yapılı bir kurum değil. Yani dershane var, dershane var; dershane var 20 bin liraya öğrenci alıyor, dershane var 2 bin liraya öğrenci alıyor. Hatta dershanelerin kendi içinde ayrıcalıklı sınıflar var. Şimdi çocuğu dershaneye giden bütün veliler hatırlayacaklardır. Gittikleri dershanede mutlaka başarılı öğrencilerin toplandığı ayrı bir sınıf, derecelendirilmiş olarak diğer öğrencilerin dağıtıldığı diğer sınıflar vardır. Dolayısıyla bu dershanelerde verilen ve daha çok belli test reflekslerini geliştirmeye yönelik eğitimin, aslında bizim okullarda verdiğimiz eğitimi gölgeleyen, zedeleyen ve bir anlamda işlevsizleştiren, itibarsızlaştıran bir süreç olduğunu...

Ben çok öğrenci biliyorum, üç büyük ilin tıp fakültesini veya hukuk fakültesini kazanabilecek potasiyle varken, rastgele bir yerleri zor kazanıyorlar..

Hatta kazanacak olan öğrencileri alıp, harcadılar, kazanacağı halde kazanamadı. Zamanını ve parasını yediler. Dershaneye gitmeyen iyi öğrenciler daha başarılı oldu.

Özellikle okullardaki öğretmen, ister devlet okullarında ister özel okullarda olsun öğretmenlerimizin gayretlerini göz ardı eden, öğrencinin başarısında onların yaptığı katkıları görmezlikten gelen ve sanki başarılı öğrencilerin bütün başarılı dershanelerde edinilmiş birtakım becerilerden kaynaklanıyormuş gibi bir hava, bir atmosfer yıllar boyunca pompalandı. Ve bu atmosfer nedeniyle de veliler işin aslını bizim kadar tek tek araştırma şansı olmayan veliler de, herkes de gittiğine göre veya herkes gitmek istediğine göre 'bunda bir hikmet vardır' diye düşünerek bu konuda sanki olmazsa olmaz bir kurum havası oluşturuldu.

"Dershane denilen yapılanmanın aslında bir tür gölge bir eğitim sistemi oluşturduğu ve bunun da aslında hem milli kaynaklarımızı israf ettiği, hem de aslında merkezdeki okulları, müfredatı, öğretmenleri bir anlamda işlevsizleştirmeye, itibarsızlaştırmaya başladığı, sanki bütün eğitim süreçleri belli sınavlar ve o sınavlara hazırlayan dershanelerden ibaretmiş gibi bir algının yaygınlaşmasına yol açtı; bu bir illüzyon aslında. Yani dershanenin olmazsa olmaz bir kurum olduğu yanılsaması, özellikle üretilmiş bir yanılsamadır. Sektör tarafından, daha doğrusu sektörün özellikle eğitim dışı amaçlar taşıyan bölümü tarafından üretilmiş bir illüzyon, bir yanılsamadır. Müteaddit vesilelerle bu süreç boyunca açıkladık, gerek dershanelere giden öğrenci profiline baktığımız zaman, gerek o öğrencilerin sınavlardaki başarı oranlarına baktığımız zaman bunu açıkça görebiliyoruz. Bir öğrencinin herhangi bir sınavda elde ettiği başarının ne kadarı hafta sonunda gittiği dershaneden edinilmiş kazanımlar sayesinde gerçekleştiği, ne kadarının haftanın beş günü devam ettiği okulda aldığı eğitimden kaynaklandığını test etmeniz mümkün değil. Ama yıllar boyunca dershaneler, biraz da reklam ve tanıtım imkanlarının devlet okullarına göre çok fazla olması nedeniyle bu tür başarılı öğrencileri kendilerine mal etmek konusunda -doğrusu- bir kamuoyu oluşturdular. Ama dershanelere giden öğrencilerin profiline baktığımız zaman gerçekten takviyeye olan öğrencilerden ziyade, zaten herhangi bir dershane takviyesi olmaksızın da sınavda başarılı olabilecek olan öğrencilerin özellikle seçildiğini, bunların özel sınıflarda özel bir eğitimden geçirildikten sonra dershanenin reklamı için kullanıldığını, ama buna karşılık dershanede eğitim-öğretim gören diğer çocukların sınav sonuçlarının ne olduğunu bilmiyoruz.

memurlar. net haberi:

"Dershane, yavaş koşmakta olan öğrencileri dolgu malzemesi olarak kullanıyor"

Dershaneler, malesef üniversiteyi kazanacak olan bazı iyi öğrencileri alıp harcıyor, etkisiz hale getiriyor. Eğer o öğrenci kendi başına çalışsaydı, bilmediklerini araştırsaydı çok iyi yerleri kazanabilirdi.

Şimdi önce ilk söylediğinize kısaca bir temas etmek istiyorum. Bu psikolojik zorlama, yani anneler-babalar, herkes haklı olarak çocuğu için en iyisini yapmak ister. Türkiye'deki eğitim harcamalarına baktığımız zaman benzer gelir düzeyindeki ülkelere göre Türkiye'de velilerin, annelerin-babaların çocukların eğitimi için gerçekten olağanüstü fedakarlıklar yaptıklarını, bütçelerinin çok büyük bir bölümünü eğitime ayırdıklarını görüyoruz. Hani klasik laftır, babalarımızdan da hepimiz duymuşuzdur; 'işte ceketimi satar seni okuturum'. Bu hakikaten doğru bir slogandır. Yani anneler-babalar gerçekten çocukları için ceketini satar en iyisini yapmaya çalışır. Yapamadığı zaman da bunun vicdanen ağırlığını hisseder. Özellikle çalışan anne-babalar, çocuklarıyla hani akşam eve geldiğinde, zaten anne-baba çalışıyor, yorgun argın geliyor, çocuğunun dersiyle ödeviyle fazla yakından ilgilenemiyor veya okuldaki durumuyla fazla yakından ilgilenemiyorsa, o zaman bir vicdanen de rahatsız oldukları için çocuğu kendilerince iyi bir dershaneye gönderdikleri zaman, iyi dershanenin ölçüsü de yine yaratılan hava nedeniyle en pahalı, ne kadar yüksek ücret isteyen bir dershaneye gönderirse anne-baba olarak bunun sorumluluğunu yapmış addediyorlar kendilerini, yani vicdanen biraz daha rahatlamış oluyorlar; bu anlaşılabilir psikoloji. Ama bu aynı zamanda pompalanan bir psikoloji. Şimdi ama bu süreçte bütün bu dershane tartışmaları sürecinde bu illüzyon kırıldı. Yani artık anneler-babalar, veliler ve çocuklar ve genel kamuoyu dershanenin aslında hiç de öyle olmazsa olmaz bir kurum olmadığını görmeye başladılar. "

"Onlar dolgu malzemesi, daha doğrusu dershanenin çarkının dönmesi için kullanılan dolgu malzemeleri. Nitekim dershaneye giden öğrenci profilinde de bu çok açık görülüyor. Yani dershaneye giden, geçmiş yıllara, bütün geriye doğru baktığımızda fen liseleri, sosyal bilimler liseleri, Anadolu liseleri, özellikle çok başarılı olduğu görülen Anadolu liseleri öğrencilerinin daha çok dershaneye alındığını, buna karşılık gerçekten takviyeye daha fazla ihtiyacı olabileceği düşünülebilecek olan meslek liselerinden, imam hatip okullarından veya düz liselerden, şimdi düz lise kalmadı ama, düz liselerden öğrencilerin ise bu dershane profili içinde çok az bir yüzdeyi teşkil ettikleri görülüyor. Yani dershane aslında normal şartlarda zaten hızlı koşmakta olan öğrencileri biraz daha hızlandıran, zaten daha yavaş koşmakta olan öğrencileri de dolgu malzemesi olarak kullanılan bir mekanizma.

Nabi Avcı'nın müthiş konuşması. Dershanelerle ilgi tespitleri mükemmel. Bu kadar olayı nasıl böyle güzel anlatıor diye düşündüm gerçekten. Ama geçmişte kendisi kitap falan da yazmış. En beğendiğim konuşmalarından biri. ODTÜ Profesörü, müthiş konuşmuş. Hatalrı eksikleir yok mu? Var.

Dershneler yıllarca zaten kazanacak olan öğrencileri alıp kullandılar, diğerlerini dolgu malzemesi yaptılar.

mazlum öğret, öğrenci kendi başına çalışsaydı çok iyi yeri kazanabilirdi diyen başka biri var mıdır şu sınav sisteminde bilmiyorum.

Evet, bu noktayı çoğu kişi atlıyor. Bakan Bey de bu noktaya dikakt etmemiş:

Derhanelerin öğretmenleri sömürmesini eleştiriyor ama kendi de her yıl 80 bin ücretliyi sömürüyor. Okullarda eğitim kalitesini arttırmadan dershaneleri neden kapattınız sorusunun cevabı yok. Ataması yapılmayan öğretmenler yığılmışken neden yüzbinlerce formasyonu tek yılda dağıttınız, cevabı yok. Okul öğretmenleri lys derslerini verebilecek mi, yoksa 2 kat ders ücretini alıp yan gelip yatacaklar mı diye merak etmiştim ama onu da e-yaygın iel takip edeceklermiş.