Ben henüz 2 senelik bir öğretmenim; ama idealistliğimden çok şey kaybettiğimi düşünüyorum. Bu meslek göründüğünden çok daha zor ve yıpratıcıymış.

şu yönetici ATAMAMA yönetmeliği de bayağı tüketti bizi..

6. yılımı çalışıyorum ve çok şükür yaptığım işten memnunum. Eğitimimiz gerçekten sorunlarla dolu, sorunlarla baş etmek güçleşiyor bazen, öğretmenlerin omuzlarında çok büyük yük ve sorumluluklar var ve aldıkları ücret iş doyumunu sağlamıyor. Benim mutlu olmamı sağlayan ise Anadolu Lisesi'nin iyi öğrencileri. Ama bundan önceki okulumda gerçekten çok mutsuzdum çoğu öğretmen gibi.

Hep hareket ettim, kazalarda yaptım. Hiç bir müdürümle aram iyi olmadı. Yalakalık yapmadım işime baktım. Çok cumartesi pazarları, yaz tatilleri eğitim ve öğretime daha hazırlıklı olayım diye, bozulan, arızalanan, yada yapılmasında fayda olan ders araç gereçleri ile uğraştım.

AB liği projeleri yaptım, Müdürüm demirbaş, bir çok öğrencimi hayallerinde bile olmayan ülkeleri gezdirdim. Bu sene yine devam.

bi emekli olsak...

23 yıllık öğretmenim,

ben n'apayım.

Bu durum, uzmanlar tarafından bu kişilerin ilk heyecanlarıyla çok fazla enerji harcayarak kısa zamanda tükendiklerine bağlanmaktadır.

Mesleki tükenmişlik şaşırtıcı bir şekilde, işine yeni başladığında çok daha heyecanlı ve istekli olan çalışanlarda daha fazla görülmektedir.

mesleklerini isteyerek yapmalarının,

6 yılda öğrendim ki, her ne kadar parası az, şartlar zor diye sızlansak da öğretmenlik bir gönül işi. Çocukları, öğrencileri, insanları, öğretmeyi sevmeden yapılmaz bana kalırsa.

bu maaşla bu iş yapılmaz..

benim okuldada sınıflar 15-20 kişi arası

2 ay önce geri atamamız yapıldı. Sınıfım olmadığı için, ekders de almadan hem geri gittiğim okulun, hem de müdür yard. yaptığım okulun tüm bilgisayar işlerini, kayıtlarını ve yazılarını, kutlama programlarındaki tüm hazırlıklarını bizzat yine kendi arabamla iki okul arasında mekik dokuyarak yapıyorum. helal hoş olsun. Ama Sınav kazandığım halde, yokyanlış soruydu, yok süre dolmuştu, yok takdir puanıydı, yok uzmanlıktı , yok görev yılıydı diye yeniden atamam yapılmazsa SINIF ALMAMAYI VE BOŞUNA MAAŞ ALMAYI DÜŞÜNÜYORUM. BU DEVLETE BÖYLESİ GEREKİR.

öğretmenlerin yaşının duygusal tükenme ve

öğretmenlerin mesleki verimliliklerini değerlendirmelerinin,

Eşimden, çocuklarımdan çalarak işime ayırdığım zamanlar için gerçekten pişmanım.

Sonuç olarak gerçeği kabullenmek ve hedeflerini düşürmek yerine, hayal kırıklığına, tembelliğe, eylemsizliğe sürüklenirler.

öğretmenlerin duyarsızlaşma ve duygusal tükenme düzeylerinin yüksek olduğu, ilköğretim okulu öğretmenlerinde duyarsızlaşmanın daha fazla olduğu,

önce mevcutlar düşürülmeli

mesleki tükenmişlik artıyormu?

crincle

öğretmenlikten duydukları manevi doyumun duygusal tükenme, duyarsızlaşma ve kişisel başarıyı etkilediği belirlenmiştir.

Bu tip çalışanlar genellikle kısa zamanda çok büyük başarılar kazanacaklarına inanırlar; fakat zaman geçtikçe amaçlarına ulaşamadıklarında heyecanlarını yitirirler.

2005'te eşime destek omak için müdür yard. sınavına girdim. maalesef kazandım. 150 tane değişik yönetmeliğin ardından 13 Nisan'da şaibeli bir şekilde müdür yard. atandım. Gittiğim okulda hiç müdür yard. olmamış ve dolayısıyla okulun birçok işi Okul müdürü tarafından yetiştirilememiş. Yaz boyunca bir gün bile tatil yapmadan okulun tüm fiziki ortamını; en az bir erkek öğretmen gibi, bizzat kendi arabamla koşuşturarak müdürümle beraber hallettik.

duyarsızlaşmalarını etkilediği, dul öğretmenlerin duygusal tükenme düzeylerinin fazla olduğu, eğitim düzeyi düştükçe duyarsızlaşma ve duygusal tükenmede artış olduğu, kıdemli

azalayor mu?

hiç çocuğu ile ilgilenmiyorlar...

bizim okuulda sınıflar çok kalabalık,

Yukarıda Allah ve Adeleti varsa ki, bir elim hep yakalarında olacak.

Öğretmenliğin ilk yılı gerçekten heyecanlı oluyor, ama sonra sönüyor o heyecan yavaş yavaş. İlk yıldan sonraki dört yıl istemeyerek gittim okula. Ama asker öğretmenlik yaptığım bu sene yine severek, isteyerek gidiyorum okula, keyif alıyorum yaptığım işten. Bir tek okulda sıkılmıyorum bulunduğum şehirde. Öğrencilerimle olmaktan mutlu oluyorum. Hatta özlüyorum kerataları :)

8 yıllık sınıf öğretmeniyim. 1.,2.,3.,4.,5.,1.,2. sınıfları okuttum. Bu görev yıllarının son 6 yılını internetle ve bilgisayar karşısında döküman hazırlayarak geçirdim. Öğrencim evde 1 saat ders çalışıyorsa ben en az 2 saat hazırlık yapıyordum.

yibo'dayım. dün nöbetçiydim. az önce tlf açıp yarın ve pazar günü yine nöbetçi olduğumu söyledi arkadaşım. bir hafta da 3 nöbet... insanım ya... dayanamıyorum. belim ağrıyor, bacaklarım ağrıyor. topallayarak yürüyorum artık... yüksek lisans tezinin düzeltmelerini yapmam lazım. yazılılar yapılacak, diğer notlar girilecek. kulüp ve rehberlik raporları yazılacak. kabus ya... :(

kar tatilini bile kestiler...

Dışardan destek bularak atelyeme, makina cihaz kazandırdım.

ben ne yapabilirm ki?

motivasyonu sağlayacak yöneticiler atasalar eğitim adına iyi olur değl mi?

ne kadar ekmek o kadar köfte...

herkesi okula çağırmakla olmuyor. cezaevinde olması gereken öğrenci okul sıralarında. ders öğrenmek için değil; eğlence için. kendi dinlemez, yanındakiyle tepişir. sonra ön-arka sıradakilerle. dersin yarısı geçince onlar da yetmez ulaşabildiği tüm sıralara ulaşmaya çalışır. cüretine bağlı olarak senin de otoriteni test eder. elin kolun bağlı. şiddet yok. not korkusu yok. nasıl olsa geçecek çünkü ZORUNLU olarak eğitiliyor. disiplin kurulları ya yoktur yada sadece kağıt üzerinde işlevsiz bir şekilde vardır. ana-baba desen o çocuktan hariç zaten evde 9 tane vardır, dünyaya getirirken düşünmez ki hangi birine ilgi göstersin. bırak ilgiyi karnını doyuramaz. 30 kişiden oluşan sınıfta ders dinleyip bişiler öğrenmeye çalışan, öğrenmese de en azından hocaya ayıp etmeyim diyen hanımefendi beyefendi 3 kişi yüzünden ders anlatırsın vicdanın, insafın el vermez. idare seni öğretmen olarak değil de çoban gibi görür. sen sınıfta ders anlatma, git koyun gibi çocuk güt. okul sabah açılsın akşam kapansın mesele yok. hal böyle iken senin meslekten soğumamak için yapacak en ufak bir şeyin yoktur. geçmiş olsun..

18 yıllık eğitimciyim. Bunun 13 yılını idareci olarak çalıştım. İnanılmaz başarılara imza attım. Okulların fiziki donanımları, multi-medya ve interaktif uygulamaları daha hiçbir okulda yokken Finlandiya ve Belçika eğitim modelinden yola yola çıkarak (1993) yılından itibaren çalıştığım okullarda uyguladım. Yerel imkanlarla inanılmaz fiziki iyleştirmeler yaptım. Hangi okulu düzelttim ve verim almaya başladıksa birileri, hele üst tabir ettiğimiz kişiler bunu hazmedemediler ve birilerininde gözü orda var diye yalan dolan şeylerle beni yıpratmaya başladılar, bende kimseye yalakalık etmediğim için ve eyvallah etmediğim için mutlaka şevkimi kırarak işi bırakmak zorunda kaldım. Şu an çalıştığım okulda da aynı şey oldu ve idareciliği bıraktım. Şu an 1 yıllık bir öğretmenle işi götürmeye çalışıyorlar, amaç eğitim-öğretim, tecrübe, liyakat, kariyer değil amaç farklılaştı. Bundan sonra çalışmayacağım, yan gelip yatacağım ve keyfime bakacağım diye düşünüyorum ama yine de duyarsız kalamıyorum ve bu yüzden bazen kendimi çok eleştiriyorum. Güzelim okullarımız ne hale geldi.

öğrenci sayısının,

Kahramanlarına, hizmetkarlarını, çalışanlarını aşağılayan bir anlayış yıkılmaya mahkumdur.

yorumlarınız.

Cybill hocam gerçekten duygulara tercuman olan bir başlık açmışsın. Bende meslekte 2. yılımdayım. ve inanın aynı heyecan bitikliği bende de var. Sizdeki ne kadar ekmek o kadar köfte anlayışı bende de var. Günümüz şartlarında öğretmenliğin çok zor bir meslek olduğunu düşünüyorum. Öğrencilere verimli olabilmemiz için gösterilen çaba arttıkça yıpranma da o kadar artıyor. Çalışılacak daha 25-30 yılımız olduğu düşünülürse kendimizi korumaya alarak daha dikkatli bu işi yürütmezsek meydana gelecek sağlık problemlerinden bu süreyi tamamlayamayız. Gerek öğrenciler gözünde gerekse toplumda saygınlığını gün geçtikçe yitiriyor. Bu da toplumdaki şu gerçeği gün yüzüne çıkarıyor. Bir mesleğin geliri ne kadar yüksekse o kadar değer görüyor. Bu 6 ay için yapılan %2 zam da öğretmenin değerinin %2 arttığını gösteriyor. Ben de bir öğretmen olarak kendime %2 den daha fazla bir gelişme ve yenileme ekleyemem. Kimsede kusura bakmasın. Bizler böyle söyleyince bazı hocalarımız mesleğin verdiği hazdan ve doyumdan bahsediyorlar o hocalarımızda kusura bakmasın mesleki haz benim ne kiramı ne elektriğimi ne de suyumu ödüyor. Bayağı bi dolmuşum oh be rahatladım.

Gel gelelim, bürokrasi, amir kaprisleri, baş yalakalara verilen ödüller takdirler beni bitirdi.

bu iş yapılmaz oldu...

bu velilerle işimiz çok zor..

her öğrenciye 1 dk bile düşmüyor,

öğretmenlerin üstlerinden takdir görmelerinin,

Hüseyin çelik öğretmenlerin mesleklerine motive olmalarını istemiyor. Hüseyin çelik mağduruyum ve işimi sadece ekmek parası için yapıyorum. Severek yapmıyorum. Ama ilk bir kaç senede elimden gelnin en fazlasını yapıyordum. Şimdi ise elimden geldiği kadar salla başı al maaşı...

Özellikle bu 8 yıllık eğitimden sonra alışamadım yıllar geçtikce daha çok kızmaya başladım. Bu 8 yıllık eğitimi sınıf öğretmenlerinin başına bela edenlerin hepsinin Allah...