Kahvenin Kırk Yıl Hatırı Bu Olsa Gerek!

Şehre yeni taşınmıştık. Mahallemiz köy havası kokan farklı insanların birbirlerine akraba gibi kenetlendiği samimiyet akan yeni bir yerleşim yeriydi. Çocuk olarak tüm evlere rahatlıkla gidebilir, çekinmeden su içebilir, ihtiyaçlarımızı karşılayabilirdik. Mahalleli arasında resmiyet yoktu, tüm mahalle geniş bir ev gibiydi.

O yıllarda beni mest eden kahvenin kokusu, içilişi, fincanın tutuşu?Ne zaman büyüyeceğim de kahve içeceğim? diye hayallerimi süslerdi. Fincanın zarif kulpu, kahvenin dudağa götürülüşü ve dudakların kahveyle buluşma anındaki şapırtısı an be an aklımda. Her iftar saatine yakın arkadaşlarla gider Melle Efendi?nin ayak dibinde uslu kediler gibi oturur kahve içişini seyrederdik.

misbah eratilla

Melle Efendi?nin çocukları ona çok saygılıydılar. Onu el üstünde tutarlardı. Her dediği emir sayılır ve sözünden çıkılmazdı. Ciddi, ağırbaşlı, karizmatik bir kişiliğe sahipti. Çevrenin parmakla gösterdiği ender bir şahsiyetti. Melle Efendi?nin oturacağı ve misafirlerini ağırlayacağı yer, evin bahçesi veya balkonuydu. Burası sürekli olarak misafirler için hazır bulundurulur, her zaman için hizmetinde aileden birileri bulunurdu. Geleni gideni eksik olmazdı. Yalnız kaldığında ya kitap okur ya da gazetede yer alan bulmacaları çözerdi.

Kahveyi keyifle içmek, hayatta yapmak istediklerim arasında birinci sırayı almışt<a rel="nofollow" target="_blank" href="http://xn--cfa.ne/">ır hep. Ne zaman bir markete veya bakkala gitsem, kahve kokusu çalınır burnuma ve Melle Efendi canlanır aklımda tüm haşmetiyle. Yıllar sonra dahi kahvenin niçin beni bu kadar cezp ettiğini ve içeceklerimin arasında en değerli yerini hep koruduğunu şimdi daha iyi anlıyorum. Bence?Kahvenin kırk yıl hatırı vardı!? sözü benim için söylenmiş olmalı. Hala kahve kokusunu aldığım bir yerde duraklar, belki Melle Efendi yakınımda bir yerlerde kahve içiyordur diye etrafıma bakınır ve sevecen bir gülümsemeyle başımı öne eğerim.

Sıkıntısı, derdi, ailevi meseleleri olanlar biraz çekinerek gelirlerdi Melle Efendi?nin yanına. Herkes gizli gelirdi buraya ve belli etmeden de ayrılmaya özen gösterirdi. Melle Efendi, meseleleri kitaplara bakarak konuşur, olması gerekeni sesini hafif yükselterek söylerdi. Bazen de kitaba hiç bakmadan konuşurdu. O yıllarda henüz ilkokula başlamamıştık. ?Melle Efendi ne yapıp ne ediyor, kim gelip gidiyor, gün içerisinde kaç araba geldi? gibi sorular eğlencemiz olmuştu. Hep onu uzaktan izlerdik. En çok ilgimizi çeken şeyse, Ramazan?da iftara yakın dakikalardaki hal ve hareketleriydi. Bahçede kendisi için hazırlanan sandalye ve sehpasına çizgili pijamalarıyla oturur, ezanın okunmasını beklerdi. İftar hazırlığı yapılır, sehpanın üzerine su dolu sürahi ve bardak konurdu. Tütün tabakası, ağızlığı, çakmağı ve ardından aklımızı başımızdan alan fincanda kahvesi gelirdi takiben. Ezan okunduğunda suyunu içer, kahvesinden de iki yudum alırdı. Sardığı sigarayı çakmağıyla çakar, iştahla art arda birkaç yudum içine çekerdi. Sonra özenle kahvesinden iki yudum daha içerdi. Kahvenin üzerine sigara dumanını bir daha çekerdi. Kahve ve sigara faslı bittikten sonra namaz kılar ve yemeğe geçerdi.

Uzun ve sıcak yaz günlerinde oruç tutmanın zorluğunu ancak tutanlar bilir. Evimizin bahçesinde veya tek katlı balkonunda iftarlar açılırd<a rel="nofollow" target="_blank" href="http://xn--cfa.biz/">ı. Biz o yıllarda oruç tutmayı bir eğlence olarak görürdük. En çok merak etiğim şeyse, bu günlerde dahi anlamakta zorlandığım yaşlı komşumuz Melle Efendi?ydi. Melle Efendi, geniş bir ailenin önde geleniydi. Uzun yıllar medreselerde eğitim almış olmasına rağmen hiçbir yerde görev almayarak ailesinin başında kalmış, çevrede kanaat önderi olarak gayri resmi görevler üstlenmiş, sevilen, sayılan bilgili biriydi. Ölümlü veya yaralamayla sonuçlanan kavgalar, kız kaçırmalar, kardeşler arasında mal paylaşımına bağlı anlaşmazlıklar ve arazi davaları gibi sorunları büyük ölçüde çözerdi. Ziyaretçilerin park ettikleri arabalar, bazen sokağı boydan boya kaplardı. Biz de Melle Efendi?nin misafirlerine ait arabaları sayardık. Bahçe duvarının üstüne çıkar Melle Efendi?yi uzaktan uzağa seyrederdik.