Aklını başına al da, baş kulağını yalana, faydasız sözlere tıka; tıka da?can şehrini? aydınlanmış olarak gör!?

Ey haris kişi! Varlığını, benliğini kırıp yok et de, öyle sevin, oyna; oyna da, bir an önce kapanması için şehvet yarasının üstündeki pamuğu çek çıkar! Hakk yolunun yolcuları, raksı, oynamayı, nefis savaşı meydanında kanlara bulanarak yaparlar. Yani, onlar nefislerini yendikleri için kendilerinden geçerler de, ruhani... oyun, gönül oyunu, aşk oyunu oynarlar. Nefis zindanında kalan dünyalık aşıkları ise, nefislerinin hevasına uyarak, sadece kendilerini göstermek için, bedenleri ile oynarlar. Bu yüzdendir ki sema, iyi kişilerin manevi ve ruhani oyunu, kötü kişilerin de sırf tenlerine, bedenlerine ait bir oyundan ibarettir. Varlıklarının ellerinden yani, benliklerinden kurtulunca el çırparlar; kendi noksan-larından, hatalarından sıyrılınca manevi bir neşe duyarlar da oynamaya başlarlar. Onların mutripleri, yani çılgınları, gönüllerinden def çalarlar. Denizler bile onların coşkunluğunu görüp dalganır, köpürür, coşar. Ey gafil! Sen görmüyorsun ama, Hakk aşıklarının coşkunluğu yüzünden dallar üstündeki yapraklar bile el çırpmakta, oynamaktadır. Sen yaprakların el çırptığını göremezsin. Onların çıkardıkları neşe seslerini, zikirlerini, tesbihlerini duyamazsın; bunları duymak için can kulağı, gönül kulağı ge-rek, baş kulağı değil!