Küçük bir kuş.. üzerinde kanlar vardı.

Part-1

Kulağı bende, kapısı hep açık, belkide hiç tam uykuya düşmemiş bir kadın!

Penceremde bir kuş sesi..!

Tamam tamam evet sakin...

+++ eline sağlık

Evet evet annemi çağirmaliyim..

imrenilesi sabrı ona nasıl sunuyor..

Ya off duy işte! Alışkın nöbet zamanlarıma!

sokak lambalarının odamızın içine girmek için verdiği çabaya ne demeli!

Ellerimde ölen kaçıncı... yook yok öyle yapmamaliyim..

Kafamı kaldırdım, doğruldum... Baktım, göremedim belkide gördüm anlamadım..

Ani uyanmalarım hiç bitmedi.

Sanki Allah bize "Kullarım bana gönülden itaat ettiniz sizin için Mikaili yolladım, rüzgarı size çevirsin "diyor gibiydi...

Şehir olmayı marifet sayarmışcasına.

oynasam tüm örfüne adetine inat!

Serin bir rüzgar vuruyor sol yanımdan..

Nasıl tutmaliyim?Çığlık atıyo.!

Gözlerimin önüne düşmüş saçlarımı çektim gözlerimi ovaladım iki elimle..

Hiç konuşmadık, baktı sadece..

Ne olduğunu anlamadım, gözlerim doldu elim hafiften titredi...

ya aşağı kattaki çocuk sesleri neden bana ninni gibi geliyor.. bu yaşımda çıkıp onlarla

Hadi ben kaçtım eyvallah.. Anam diyo oğlum gel Sofrayi ser bi işe yara :)) A. e. o

Kanadını kaldırdım hafifçe.. kopmuş mu?

Elime mi alsaydım?

Cır cır böceklerinin sesi, bir köyde ıssız bir yolda yürüyor hissini sardı tüm bedenime.

Titreme sardı yine.

Gülmelerim kısılmış, sahip olduklarım alınmış..

Evet, evet tamam şimdi oldu gördüm onu..!

Off yada dur tamam ben yapayım.!

Karşımda duruyordu! gözleri bile tam açılmadan!..

Part -2

Salonun kısık sesli ışığı ise sanki bizden birşey saklama cabasına girmiş.

Geceler mi huzursuz, gündüzler mi intikam alan?

Akşam yine çöküyor. Bilmem ki üzülsem mi bir gün daha boş geçti diye yoksa sevinsem mi iftar geldi heyyy die. Açtım yine bir maç buldum kendime. Bilemiyorum ki bu izlediğim kaçıncı maç idi. Kafamda puslu düşünceler geçerken gözüm telefona ilişti yine. Ne vardı bu telefonda canım bu kadar içine alacak kadar beni ki. Nedir bu gençliğin kendini sözüm ona akıllı telefonlara teslim edişi.. yani demem o ki gençler işi ehline bırakmak gerek. Benim gibi şiirden anlamayan yazarsa ortaya bu çıkar :)

Verdiklerim bitmemiş.. Vereceklerim sıraya bile girmiş..

-Yok olmayacak böyle..

Çığlıklar sıklaştı!

Ağzımda kocaman bir esneme..

Elime alayım kanadını sarayım..

Dur, sakin!

Kafası yana doğru düştü.. Bir damla indi gözümden.. o da üstüne düştü.

-peki ya elimde ölürse?

Aa... aa.. anne! dedim en son!

Elimden aldı onu... elim kandı.

Ne yapmalıydım?Annemi mi çağirsam?

Ağıt yakıyordu sanki hayata.. belkide arkada bırakacaklarına ağlıyordu!

-Anne... annem!

Kardeşim konuşurken bu kadar yüksek ses çıkarmayı nasıl beceriyor?... peki ya validem bu

Bitmeyen nöbetlerim olmuş, oldurulmuş. Affetmelerim mi zor yoksa sustuklarım mı ağır?