Cumhuriyet ve demokrasi devresinde bunlara bir de parti ve şirket sömürüsü eklendi.

Işık ve aydınlık din, yüzyıllardan beri, mezhep ve tarikat tahribiyle katranlaşmıştı. Monarşik-teokratik despotizmler döneminde, Kur'an'ın dinini, mezhep ve tarikat yobazlığının sömürüsü perişan ediyordu.

"Din, benim tarikatim, benim mezhebimdir" söylemindeki Kur'an dışı dayatma, günümüzde, "Dini ve İslam'ı benim partim, benim şirketim temsil eder" söylemiyle birleşmiş bulunuyor.

Bugün dünyanın hemen her yerinde "Müslüman ve Müslümanlık" dendiğinde insanlar şöyle bir ürperiyor ve içlerinden adeta "İyi ki ben bunlardan değilim" diyor. Çünkü "Müslümanlık" geriliğin, kirliliğin, sahteliğin, şiddet ve dehşetin alameti farikası haline getirilmiş.

"Bizim İslam'a yapacağımız en büyük iyilik, dünyaya, İslam'ı bizim temsil etmediğimizi ilan etmektir."

Gerçek şu ki, bunların ortalığa saçtıkları katran, dine fatura edildiği için din, nefret ve ürküntü unsuru haline geliyor.

Böyle bir din bıraktı Hz. Muhammed. Kaynağı Kur'an olan bir din. Bugünkü İslam'ın kaynağı ise Kur'an değil, Arap-Emevi örfleri.

Son yıllarda din adına ortalığa fırlayarak Allah'ın avukatı gibi onu-bunu hesaba çeken, ağzını açana, "Bizden onay aldın mı da dinden söz ediyorsun?" diyecek kadar pervasızlaşan sözde "din savunucusu" din bezirganlarına bakalım. Dinin insan hayatından kovmak istediği ne kadar tutarsızlık, ilkesizlik, cehalet, merhametsizlik, iftiracılık, düzenbazlık, şehvetperestlik, doymazlık, kabalık, hatta yer yer ahlaksızlık varsa bunlarda.

REZİLLİKLERİ DİZ BOYU

İslam'ın büyük vicdanı Muhammed İkbal, 1920'lerde şöyle diyordu:

Ne yazık ki, bunun tam tersi yapılıyor. İkbal'in sözünün araladığı pencereden, mesela, Türkiye'ye bakalım.

Daha Peygamberimizin son nefesini verdiği anda başlayan yozlaşmalar, bir süre sonra Emevi Arabizmi'nin putçu karşı devrimiyle köşe taşlarını örseledi. İslam fıkhının akılcı öncüsü İmamı Azam bu yozlaşmaya karşı çıkışının faturasını hayatıyla ödedi. Onun yolunu hedefine vardıran Mustafa Kemal'in büyük mirası da darmadağın edilmek üzere. Yeniden büyüyen yozlaşma ve sömürü "güneş ve ışık" dinini, bu kez de siyon-Haçlı katranıyla örtüyor. Bilcümle işbirlikçi hainlerin destek ve delaletleriyle...

Yani bela çift çatallı hale gelmiştir.

Dini evvela bu çapulcu istismardan kurtarmak borcundayız.

"Allah'a yemin olsun ki sizi, güneş gibi aydınlık bir din üzerinde bıraktım. Bir din ki, aydınlıkta gecesi de gündüz gibidir." (İbn Mace, 1/4)

Işık-aydınlık dine inkarcılardan hiçbir zarar gelmez. Onların zararları, ışığa karşı olmaları yüzünden, kendilerinedir. Ama dini, nefislerinin menfaat, koltuk ve kinlerine paravan yapanların sergiledikleri karanlıklar, körpe kuşakları zehirliyor.

Son yıllarda bunların ekranlara yansıyan rezillikleri, dini ağızlarına almamaları için yeterli gerekçedir. Ama nerede o insaf, o insanlık!

ÖNCE, başlığımızın esin kaynağı olan ve dincilik tezgahı tarafından hep hasır altı edilen Peygamber sözünü görelim. Diyor ki Hz. Peygamber:

Müslüman dünyanın bugün kendisine Allah rızası kazandıracak bir tek ibadeti olabilir: Hz. Muhammed'in bıraktığı ışık-aydınlık dine bulaşan kir ve karanlığı bu dinin bünyesinden temizlemek.