?Her taraf saçmalık? diye hayıflanıyor, bir deli şair. Doğrusu bu gün başka bir saçmalık olmalıydı dostum. Zira masumca bir kendini kandırma ve eğlenmek için ya da sevgiliyi kandırıp yatağa atmak için güzel bir bahaneydi. Hem çoğu kimse bu bahaneyi gerçekten çok sevmişti. Çünkü çok işe yarıyordu ve bir şekilde inansa da, inanmasa da, inanmak istiyordu. Belki inancında böyle bir saçmalığa yer yoktu ama olsa fena olmayacaktı doğrusu!

SEVİNME GÜNÜ!

herhalde bu denemenin yazarı da çok çılgın olmalı değil mi :)))

Biz hepimiz o gün bedence öldük, ama ruhça ölmedik. Şehidler ölmezdi. ?Bu da geçer yahu!? dedik, sineye çektik.

2010, 14 Şubat ve Pazar günü. Sevgililerin birbirini sevindirme günüymüş! Bilmiyordum ve anlatmamıştı, Profesörler, doçentler? Takvimin bir yerinde yazıyordu işte ve sonra televizyonlarda renkli manzaralar eşliğinde, birileri birilerine -benim anlamakta zorluk çektiğim- ulu şeylerden! Bir şeyler söylüyorlardı. Bir Pazar günüydü, tatildi ve iş-aş derdi bir günlükte olsa bertaraf edilmişti hayattan.

NOT: denemeler noter tasdiklidir...

Çanakkale?de biner biner, onbiner onbiner öldük. Ne yiyecek ekmeğimiz, ne giyecek çarığımız, ne su içecek mataramız vardı. Bir tek imanımız vardı. ?İman en büyük imkandır? dedik. Bizi?Ölün!? komutuyla cepheye sürenlere, ?Önce siz ölün!? demedik. ?Şimdiye kadar hep biz öldük, sıra sizde!? demedik. ?Ben öleyim de, sen paşa keyfince yaşa, he mi? demedik. Ölümün üstüne yürüdük göz kırpmadan. Ölüm üstümüze yürüdü, yaşımıza, başımıza, yarimize, yavuklumuza bakmadan.

Biz hepimiz o gün kanadık; ?Bu da geçer yahu!? dedik, sineye çektik.

Bu da geçer yahu!

Gün gelir, mutludur ve hayat bütün gerçekliği ile tozpembedir gözlerinde. Gün gelir, asidir ve hiçbir kabulü yoktur, hayattan çevrimdışı kalmıştır. Kendi icat ettiği mağarasında; dünyaya, güneşe, aya, yıldızlara, gökyüzüne gözlerini kapatarak yaşamaktadır. Sırası gelir, en şereflisidir, mahlukların. Sırası belki hiçbir zaman gelmez ama o tuhaf varlık sırasını getirmiştir bir kere ve en şerefsizi oluverir mahlukların. Kızgın, küskün, nefret, yalan, ihanet, çirkef; iyi, güzel, doğru, sevecen, yumuşak, adeta bir melek? Ne söylesen var içinde.

Bu günden sonra daha doğrusu ertesi sabah, bir ya da bin çocuk dünyaya gelir miydi? Bilmiyorum ama herhalde tohumlar-tomurcuklar saçılırdı bahçelere. Gazeteler başka bir konu bulurdu ama Tanrılar bu günü transit geçmezlerdi elbet ve bu günün hatrına herhalde yağmur yağdırırlardı. Bu sayede filizlenirdi tohumlar-tomurcuklar ve sonra sokak ordusuna eleman ihtiyacı bu vesileyle-zahmetsiz bir şekilde- karşılanırdı. Ahengi bozulmuş tabiatın, kendisince böyle bir dengesi vardı işte?

Her şeyi yakıp yıkan bu güruh, 600 yıllık Osmanlı çınarının en cins meyvelerinden birini düşürdü dalından: Sultan II. Abdülhamid. Dersaadet?in üzerine düştü Sultan Abdülhamid?in laneti. Bu lanetin üç zehirli meyvesiydi Enver, Talat ve Cemal. Kanda bittiler, kanda büyüdüler, kanda boğuldular.

biraz çılgın bir deneme ama güzel yazılmış.

Biz hepimiz bildik ve inandık ki, Çanakkale savaşı bitmedi; ?Bu da geçer yahu!? dedik, sineye çektik.

Gitmek ve kalmak arasında çürür bir ömür. Korkulur elbet, basit midir her şeyi arkana alıp gitmek? Ama cesaretli kimselerdir GİDENLER. Zira yeni bir hayat, yeni bir dünya kuracaklardır kendilerine ve istedikleri karakterleri filmlerine alacak, istemediklerini bırakacaklardır GERİDE. Elbet zaman gösterecek gerçeği. Ama ya geride KALANLAR! Ya geride kalıp, geride kalmayı hazım edemeyenler! Ya geride kalıp, gerisin geriye GİDENLER! Duygu dünyası işte. Aslında çoğu zaman gidenlerin, kalanlardan bir farkı yoktur. Bedenler gitmiştir ama aklın gözü hep gerilerdedir. Geridekileri, ileriye taşıyacak yürekleri, cesaretleri hiç olmamıştır aslında. Beden yoluna devam eder ancak akıl ve kalp geriden geleceklerin yollarına bakıp durmaktan usanmazlar. Bir gün gelirler diye beklerler. Oysa ne gelen vardır ne de giden. İflas etmiştir her iki taraf da. Sonra bir gün KALANLAR kendi?everestine? çıkıp, oradan haykırılar; ? GİT GİDEBİLDİĞİN YERE, BEN KALIYORUM.?

Biz hepimiz o gün iğrendik; ?Bu da geçer yahu!? dedik, sineye çektik.

Tam?İşte şimdi sahiden kurtulduk!? diyeceğimiz bir Meclis?imiz oldu. Kur?an?larla, salevatlarla, tekbirlerle açtık. Heyecan dalga dalga yayıldı. Ta Mısır?a, Hind?e, Yemen?e, İran?a, Turan?a kadar. Öyle ki, içimizden kimileri?Siyaset-i Nebeviye 1300 yıl ayrılıktan sonra geri döndü? bile dedi. Libya?dan Şeyh Ahmed Senusi koştu geldi. Kazan?dan Abdürreşid İbrahim coştu geldi. Cezayir?in allamesi Bin Badis, I. Meclis?i?Ey İslam?ın halaskarı!? diye tebcil etti. Şair Şevki Bey, en güzel medhiyesini yazdı. Filozof İkbal övgü dizdi.

Biz hepimiz o gün İstanbul?duk; ?Bu da geçer yahu!? dedik, sineye çektik.

bende çılgın denemeler yazabilirim

hemde senin yazdıklarından daha uzun

GİDENLER ve KALANLAR

Çanakkale?de, Maraş?ta, Urfa?da, Antep?te, Aydın?da, Dumlupınar?da savunduğumuz ne kadar değer varsa, hepsi bir bir elimizden uçtu. Şimdi, şu geldiğimiz noktada, Maraş?ta Fransız?ın elinden kurtardığımız örtümüz yasak. Antep?te uğruna öldüğümüz kimliğimiz kayıp. Dumlupınar?da yoluna baş koyduğumuz İslam?ayıp?. Çanakkale?de göğsümüzü siper ettiğimiz Kur?an 15 yaşın altındakine yasak.

Yıl 1909.

Ah şu insancıklar! Küçüldükçe büyüyen, büyüdükçe küçülen varlıklar? Yaşamak için öldüren, öldürmek için yaşayan; kendisi yaşasın diye başkasının yaşamına son veren; acı çekince, başkasının da acı çekmesini isteyen; gülünce, güldüren; ağlayınca, ağlattıran; acıkınca, bir lokma ekmek için canını veren; canını kurtarmak için canları katleden; aşkı için canını feda eden; karnını doyurunca başka arayışlara çıkan; aklını kullanarak ama akılsızca davranan, sanatına aşkını feda eden; aşkına sanatını karıştıran; saçmalayan, saçmalaşan, laçkalaşan; hayattan hiçbir beklentisi olmadan yaşayarak ama bütün beklentileri aşarak yaşayamaya çalışan; tanımlara-tanımlamalara sığmayan, ne kadar iyiyse, o kadar kötü; ne kadar kötü ise, o kadar iyi olan; arayışları bitmeyen; sonlara yaklaşıldıkça, başlangıçlara uzayan garip bir yolcu; varlık aleminin en mükemmeli ama aynı zamanda en tuhaf varlığı insan. Ne söylense doğrudur, yalanı da yalan olmuyor bu manada. Ve insan! Bir garip varlık işte.

Bırakınız bu günü! Yaşasınlar. Zira sadece bu gün! Evet, sadece bu gün. Başka yok. Saatler, günler, hatta yıllar çuvala girecek bu saatten sonra.

Kendileri boğulsa ne gam. Koca bir Memalik-i Osmaniyye?yi de boğdular. Bir kadronun işleyeceği ne kadar yanlış varsa, hepsini işlediler. İşlediler ve işediler şehid kanlarının üzerine. Ne kadar soylu kavram varsa, hepsini soysuzlaştırdılar: Hürriyet.. müsavat.. ittihat.. terakki.. meşrutiyet?

Bayrağı altında savaşıp öldüğümüz koca Osmanlı, gözümüzün içine baka baka gitti. Gözü arkada kaldı, gözümüz arkasında kaldı. Çığlığı cihanı tutan bir dev gibi göçtü. Üstelik, ihanet eden evlatlarının öz elleriyle. Elimiz kolumuz döküldü. Biz bunun için mi ölmüştük? Bilmedik ki, bizi ölüme sürenler, aslında Osmanlı?nın ipini çekmişler. Ölen biz değil, aslında Osmanlı?ymış. Endülüs geldi aklımıza. ?Hafazanallah!? çektik. Daha önce kaç kere ölüp dirildiğimizi hatırladık, teselli bulduk.

Selanik?ten bir lav gibi aktı Payitaht?ın üzerine Hareket Ordusu. Hareket değil, hakaret, habaset ve felaket ordusuydu. Yaktı, yıktı, kül etti İstanbul?u. ?Hürriyet! Hürriyet!? diye tempo tutanların gözlerini faltaşı gibi açtı. Yağma ve talan hürriyeti getirdi. Kapı tokmaklarına kadar soydu, soğana çevirdi. Bağrına saplanan baltaya, ?sapı benden? diyen bir ana gibiydi İstanbul.

Fakat, bir fecr-i kazibmiş. Çok sürmedi, sevincimiz kursağımızda kaldı. I. Meclis susturuldu. Cephelerde kazanılanlar, masalarda kaybedildi. Ve en beteri, bu dünyanın yaşayan en uzun ömürlü kurumu olan Hilafet, 1335 yıl sonra diri diri gömüldü. Şair Şevki Bey, methiyesinin yerine?gerdek gecesi gelinliğiyle gömülen? Hilafet?e?mersiye? yaktı.

Gitmek ve kalmak arasında bocalır hayat. Aşağısı sakal, yukarısı bıyık ve defalarca yaşayan bir ölü. Manalı bakışlar suretlerinde gezinir, kalanların. Gidenlere bakmak-gidenleri tasvir etmek mümkün değildir. Zira dönüşü olmayan yolculuklara çıkmışlardır ve bu yolculukla?kurtuluşa? ereceklerini sanmaktadırlar. Kabahat kalanlardadır ve GİDENLER rakiplerinden önce söylemişlerdir, söylenilmesi gereken şeyleri. KALANLAR yenilgi yağmurunda sırılsıklam olmuşlardır ve bu yetmiyormuş gibi bir de geceleri, GİDENLER için gözyaşı dökmektedirler. Hayat yormuştur geride KALANLARI. Gidenler kurtuluşa ermiştir, görünürde. Oysa gördüklerimiz hep doğru olmayabilir ve madalyonun öteki yüzünde KALANLAR karlı çıkmıştır bu ticaretten. ?her işte bir hayır vardır.? İlkesini öğretmiştir hayat, geride KALANLARA. Yıllar sonra anlaşılır ki; GİDENLER, gidebildikleri bir yerleri kalmadıkları için geride kalmışlardır. Oysa şimdi beyaz perdede geride KALANLAR, GİDENLERİ geçtikleri yerlerde görmekte ve acı bir tebessümle izlemeye devam etmektedirler.

Yıl 2006.

Trablusgarb, Balkan derken, Çanakkale geldi çattı. Üç buçuk soysuzun elinde esir olan Halife-i ruy-i zemin?cihad? ilan etti. Cihad dendi mi, duramazdık. Halife?nin ölüsü dahi değerliydi bizim için. ?Alaman gavuruyla omuz omuza cihad mı olur? demedik. ?Liman von Sanders?ten komutan mı olur? demedik. ?İttihatçı çeteler, pisledikleri gibi temizlesinler!? demedik. ?Sultan Hamid?in ahı tuttu, bin beter olsunlar!? demedik. ?Yaktıkları ateşte cayır cayır yansınlar!? demedik.

NOT BU DENEME NOTER TASTİKSİZİDİR İSTEDİĞİNİZ YERDE KULLANABİLİRSİNİZ

Biz hepimiz o gün cepheye koştuk; ?Bu da geçer yahu!? dedik, sineye çektik.

Gitmek ve kalmak arasında kalmışsa bir ömür, çaresizliğin sarayına varmış demektir hayat. Önceleri kimseler anlamaz halden diye başlar bir feryat ve sonraları kendi mağarasına inzivaya çekilmeye başlar bir ömür. Anlamazsın ya da anlayamazsın, zira anlamak için yaşamak gerekir, derler? Görüntü çok da net değildir. Başrolde aşıklar vardır fakat senaryosu belli olmadığından, anlayamazsın kimin aşık olduğunu ve kimin gerçek sancıyı çektiğini. Ancak bir feryattır, kopmuş bir kere. Ağlayan ağlayana, giden gidene? Kalanlarsa hep yaşayan ölüler, diye tanımlar kendini.

Meğerse bugün Sevgililerin günüymüş. Ötekilerin günü ayrı! Bugün, sadece sevgililerin günü. Bu günü kim, nasıl, ne şekilde onlara bağışlamış! Bilmiyorum ama bu gün Onların günü. Çekilin dostlar, sahnelerde sadece sevgililer kalmalı ve birbirinin kulaklarına kimi doğru-çoğu yalan sevgilerini ilan etmeliler. Fısıldaşmalılar? ?Aşkım ben seni çok seviyorum.? Diye?

:)))) eyv.

İnsan! Ah şu insanlar! Dedirten insan! Varlık aleminin vazgeçilmez unsuru. Dünyayı aydınlatan nefes ve bütün dünyayı içine alan küçücük bir yürek!

Ölümüz bile çok para ederdi. Üç buçuk Yunan?a meze olacak değildik ya. Ne bileydik saldıranın?Üç buçuk palikarya? olmadığını? Biz hilenin enva-i çeşidini görmüştük de, böylesini görmemiştik. Bu, hilenin İngilizcesiydi. Millet biz, Kuvva-yı Milliye bizdik. Aydın?da, Ödemiş?te, Nazilli?de, Maraş?ta, Antep?te küllerimizden yeniden doğduk. Hiçbirimizin rütbesi, namı, nişanı yoktu. Teşkilat-ı Mahsusa?nın Son Mohikan?ı Kuşçubaşı Eşref?in sakladığı silahları bulduk. Çakar almaz martinilerle gavuru durdurduk.

Bazen de gerçekte hayatı bütün gerçekliğiyle yaşayan, ekmek kavgası veren bir varlık, bazen bir ana, bazen bir baba, bazen de yaşı küçük ama kendisi büyük bir dost. Ve aynı insan; bütün gerçekliği ve tuhaflığıyla kendisini ulu bir varlık olarak görmektedir ve bu yüzden böbürlenmektedir. Zira küçük dağları O, yaratmıştır! Bir zaman sonra yine aynı insan; aynı gerçeklik ve tuhaflıkla, kendisine ihtiyaç duyan arkadaşının, dostunun, eşinin, kardeşinin ya da bir yabancının aramasına-sormasına yanıt ver-e-memektedir? Ki o aralar farklı bir sahne ve farklı bir senaryodadır. Yoğun ve önemli insan rolündedir. Aranıldığı esnada, muhtemelen dünyanın ya da ülkenin yöneticilerinin-liderlerinin bulunduğu, dünya siyasetinin konuşulduğu, sorunların halledilmeye çalışıldığı bir toplantıda kendisi konuşmacı olarak bulunmaktadır. Toplantı sonrası da arayışlara cevap vermeye zaman bulamamıştır. Zira yine o aynı insan, memleket sevdalısı; bir toplantıdan başka bir toplantıya yetişmeye çalışmaktadır. Ülkenin evlatlarının kurtuluşu için gayret üstü gayret sarf etmektedir. Elbette geceler çuvala girmedi, elbette akşamlar yedekte durmaktadır; ancak bu sefer de, muhterem sevgilisi ile gözlerden uzakta, kapısı sadece kendilerine açık olan bir restaurantta, ülkeyi uçurumun kenarından kurtarabilecek çapta bir aşkı yaşamaktadır ve geceyi mahvetmek istemediğinden arayışlara cevap verememektedir. İçi kan ağlamıştır; yorulmuştur; uğraşmış, çabalamıştır; ancak yine de cevap vermeye zaman bulamamıştır! Ve aynı insan! İki yüzü, iki kulağı, iki eli, iki kolu, iki ayağı olan aynı varlık! Aynı insan! Macera peşinde koşmaktadır. Zira hayat kendisine yeterince heyecan yaşatmamaktadır. Burnuna aşk kokusu gelmektedir ve bu kokuyu çok sevmektedir. Kimseden akıl alacak hali yoktur ve zaten O, aklını en iyi şekilde kullanmaktadır ve yine hayatı kendince-bildiğince yaşamaktadır.

Çanakkale şehidlerine?

Ah Şu İnsancıklar!

Biz hepimiz?Yiğit ölür, ama yiğitlik ölmez!? dedik, ?Bu da geçer yahu!? dedik, sineye çektik.