Üniversite döneminde depresyonlar atlattım, içime kapandığım dönemler oldu. Yine pek arkadaşım yoktu. Hatta hiç yoktu denebilir. Üniversite bitti kpss ye hazırlandım bir yıl. Bu 1 yıl içinde tek destekçim olan anneannemi kaybettim. Ondan sonra derslerime çalışamadım. İyi bir puan alamadım ve evde baskılar çoğalmaya başladı. "Sen ne olacaksın, ne olmak istiyorsun? Bir işe yaramıyorsun. Yaşın geçiyor." gibi cümleleri çok işittim. Çok yönlendirilmelere maruz kaldım. Yüksek lisans yapmak istemediğim halde zorla yüksek lisans yapmamı istemeleri gibi. Üniversite 2. sınıfta tekrar hazırlanıp istediğim bölümü kazandığımda göndermedikleri gibi bitirince de şekillendirmek istediler. Oysa bu bölümü sevmiyorum, bir de akademik kariyer için çaba harcamak istemiyorum. Bunu anlamalarını isterdim. Saygı duymalarını isterdim.

Yaşım 25. Bildim bileli ailem ile yaşıyorum ve aslında bunu istemiyorum. Üniversitede de memleketimde okudum. Hiçbir yeri gezmedim, hiç tatile gitmedim. Tatillerde hep evdeydim. Anneannem bizde kalıyordu ve aynı odada yatıyorduk. Anneannemi çok seviyorum keşke vefat etmeseydi. Her şey o vefat ettikten sonra daha da sarpa sardı.

Anneannem vefat edince beni tutan hiçbir şeyin kalmadığını anladım. Aidiyet duygum yok denecek kadar az sanırım. Kendimi bu eve ait hissetmiyorum.

Hep içime kapanık bir çocuktum, ilgisiz bırakılmıştım. Garip bir çocuktum kimse ile arkadaşlık kurmazdım. Diğerleri de beni yanlarında istemezlerdi. Saçlarım alelade tolanırdı, çantam erkek çantası. Annem, babam çalışırdı oysa maddi durumları iyiydi. Sadece özen göstermezlerdi. Ders çalışmayı bilmezdim ama sürekli ders çalış derlerdi. İlkokulda ders çalışmak ne demek, nasıl olur üzerine çok düşünmüştüm. Sonra ortaokul, lise derken zaman geçti. Babam bu dönemlerde içki içmeyi bırakmıştı. Güya tövbe etmişti, iyi insan olacaktı. Fakat yine aynı insandı. Yine şiddet, kavga ve huzursuzluk devam ediyordu.

Kendimi bir anda bu başlıkda buluverdim.. Üzüldüm.. Hayatta insana en büyük iyiliklerde kötülüklerde hep en yakınlarından geliyor insana maalesef... çünkü yakınlarımıza karsı daha savunmasız oluyoruz.. Bence bir insan en yakınlarına karşı daha mesafeli olmalı... evlilik konusu aileden bir kaçış niyetiyle ise yanlış bir karar olabilir cok dikkat edin derim cunku yagmurdan kacarken doluya yakanlanmassiniz ins

Babam kesinlikle amcasına toz kondurmuyor. Hep onun tarafını tutuyor. Annem aman bunu kimseye deme seni suçlarlar diyor. Ben bu ortamda ders de çalışamıyorum. Amcası ile kötü bir şekilde konuşmayı bitirdik. Ardı arkası kesilmeyen ayrılık benzeri mesajlarını sıraladı. Hiçbirine cevap yazmadım. Hakaret benzeri sen de kimsinli mesajlarına da cevap yazmadım. Ve sonuç olarak benle muhabbeti sonlandı. Babamla hala gizli gizli telefonda benim hakkımda konuşuyorlar. Yakın zamanda erkek arkadaşım ve ailesi tanışmaya gelecek ve babamın onlara kötü davranacağına eminim. Çünkü bir gelsinler bir gelmesinler dedi insanlar kırıldı. Şimdi benim zorumla geliyorlar. Eğer babam onlara kötü davranırsa benim yapacağım tek bir şey var bu evden gitmek olacak. Daha fazla tahammül edemiyorum. Yaşanan bir çok olay daha var onları yazamadım. Çok yıprandım.

Sonrasında amcası bu aramalarını çoğalttı o da üzerime gelmeye başladı. Cv ni gönder, iş bakacağım sana, boş boş durma, yüksek lisans yap... Bir çok baskı ile geldi bana. Bunlar baskı olarak geliyor düşününce. Çünkü daha yeni mezunum ve üzerime çok geliniyor. Bu süreçte erkek arkadaşımla evlilik kararı aldık. Ben de bu ortamdan kurtulmak istediğim için ve o insanla mutlu olacağımı düşündüğüm için kabul ettim. Yine amcası olaya müdahale etti. Bu arada amcası evimize gelmedi hiç. Uzaktan müdahale ediyordu. Mesleğine, tipine, tanımadan karakterine yorumlar yapıyordu. Daha sonra ben de ön yargılı biri olduğunu gördüğüm bu amca ile konuşmama kararı aldım. Kısacası sildim attım. Bundan dolayı daha da köpürdü. Takıntı haline getirdi. Çok çekicisin seni kıskandım işte demeler. Tuhaf uzun uzun mesajlar. Normal bir cümlede mastürbasyon kelimesini kullanıp anlamını açıklamalar... Saçma sapan konulara maruz kaldım.

19 yaşımdaydım üniversite sınavına hazırlanıyordum. Ortada bir şey yokken yine beni dövmüştü. Kollarım mosmor olmuştu ve kimse ona bir şey dememişti. Babama tepkimi onunla bir daha konuşmama kararı alarak vermiştim. Özür dilemişti ama 8 ay onunla konuşmadım.

Yüksek lisans başvurusu diye tutturdukları için başvurumu yaptım fakat sınavlara gitmedim. Sınavları unutmuşum dedim. Bu sırada hayatımıza babamın 65 yaşlarında olan amcası dahil oldu. Yurtdışına gitmek istiyordum ve onun kızı yurtdışında yaşıyordu. Bilgi almak istemiştim. Ve sürekli beni aramaya başladı. Babam, ben sana başka yerde okuman için de yurt dışına gitmek için de bütçe ayıramam dedi bana. Tamam o zaman gitmem ben de dedim. Bu arada babam tazminatını kendi başına harcadı, eve getirmedi. Ben üniversite okurken işinden kendi isteği ile çıktı. Annem evi geçindirdi 5 yıl boyunca. Tüm bu süreçte evden okula gittim geldim. Cebimde bazen sadece yol parası olurdu. İstemeye de çekinirdim. Temel ihtiyaçlarımı bile alamazdım lisedeki çamaşırlarımı giyerim hala daha. Almazlar değil alırlar ama ben isteyemiyorum.

Çocukluğumdan beri evimizde kavga ortamı hakimdi. Kendi kendine gezen tozan sorumsuz bir baba, her işi yüklenmiş olan bir anne, anneye yardımcı bir anneanne ve iki küçük çocuk vardı evimizde. Baba içerdi, gece eve geç gelirdi. Yaşına yakışmayacak şekilde davranır anneme şiddet uygulardı. Tabi bana da uygulardı. Döve döve sabah yemek yedirdiğini bilirim sırf iştahım yok yemiyorum, midem bulanıyor diye. Daha 7 yaşındaydım okulun ilk günüydü hiç unutmuyorum.