gibi hep enaniyet ben kokan yaşantıları tercih ettik

en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

Evlerimiz var, içinde yaşayan yok.

bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi?.

insan ben merkezli hayatı tercih ettiğinden beridir belimiz doğrulmadı.

taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

ben kazanayımda kaybeden kim olursa olsun

Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.

- Eskiyi öldürmek için "Popüler Kültür Meraklıları" var ülkemizde.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

Hatta Babamın bile anahtarı yoktu.

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.

Nedir bunlar?

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp,

Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki...

ben doyayım da kimler aç kalırsa kalsın

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Azar işitip, acillere taşınmazdık.

onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi,

güzelmiş...

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız,

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

Komşumu tanımıyorum ama evinin camında,

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ;

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi...

büyak harf ile konu başlığı açmamasını nezaman öğreneceğiz merak ediyorum?

BİZE NE OLDU.. ?

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Susayınca girer evlerine su içerdik.

Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.

Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

Cevabı çok basit;

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

İyi de neden böyle olduk?

Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi.

Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

modern hayatın dayattığı bencil hayat insana her şey mübahtır yaşantısına itti

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar,

- İki yüzlülük ve hırsızlık bir topluma musallat oldu mu, kurtuluşu yoktur...

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Kısacacı evine gidip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

Bizim çocukluğumuzda annelerimiz çalışmazdı.

Geçmişine söven, diniyle alay eden, Amerikan Zihniyetinin Yardakçısı, paraya tapan, makam hırsıyla yanan, üçkağıtın alasını yapıp, özgürlük özgürlük diye bağıranları görememezlikten gelemedik ama maalesef bu Milletin temel taşını aşırdılar.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

ben mutlu olayımda ne olursa olsun

Ama inancım o ki "Dindar Bir Nesil Geliyor" zihniyetiyle o özlenen iklime yeniden kavuşacak bu toplum. İnşallah, çok büyük bir ümidim var. Allah bu hayırlı günde yüzümüzü kara çıkartmasın...

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.