Lise bitmiş hem ekmek parası için işte çalışıyordum, hem de akşamları ders çalışıyordum. 1994 Nisan ayında ÖSS'ye girmiş ve 185 civarında yüksek puan alarak ÖYS'den de aynı başarıyla Elektrik Elektronik Mühendisliğine odaklanmıştım. Varsa yoksa o elektrik aşkı beni çarpıp çarpıp duruyordu. Daha 6 yaşında elimi ampul duyunun içine sokup da o gün sağ baş parmağımın morarak şişmesinden beri elektriğe büyük aşk besliyordum. :))

Çocukluğumda öğrendiklerim;

Baştan yazmak istediğim bir kaç husus var...

Derken 5'inci sınıfa gelindiğinde test kitapları alacak gücümüz olmadığı için, ağır ağır odun ardiyelerinde çalışan hamal olmama giden yolun başlangıcındayım. Sınıf 73 kişi, herkesin test kitapları varken bir öğrencinin yok. :) Sağolsun, melek olan sınıf öğretmenim benim hamal olmamı istemedi ki, bir gün elinde gıcır gıcır test kitapları yanıma geldi. Sınıftaki konumumu da düşünerek "Kedi'cim ilk dört yılı iftihar tablosunda tamamlanan sebebiyle müdürlükçe sana test kitapları hediye edilmesine karar verilmiş" dedi. Bakar mısınız inceliğe, sırf diğer öğrenciler tarafından eziklik/dalga konusu olmasın diye söylediği sözlere? :) Ha evet, o kadar yaramaz olsam da hem sınıf birincisi, hem de okul üçüncüsüydüm. Fakirliğimin yanısıra sanırım bu durum evdeki yeni alınmış her türlü buzdolabı, merdaneli çamaşır makinesi, duvar saati, termometre gibi eşyaları iki günde bozmamdan kaynaklanıyordu

1977 yılında Ankara'nın varoş sayılacak kenar mahallelerinden olan Abidinpaşa mahallesinde, çok fakir bir ailede dünyaya gelmişim. İnsanların nereden geldiğini unutmaması ve popüler kültürün yozlaştırdığı internet çağı insanlarına "fakir aile evladı olduğumu" özellikle vurguluyorum. Çünkü geçmişimden şimdiki insanlar gibi utanmıyorum, gurur duyuyorum. Açlığın da ne olduğunu biliyorum, tüp/şeker/gaz yağı kuyruğunu da, halk ekmekten ucuz ekmek almak için saatlerce yağmur altında beklediğimi de. Yani, hiçbir zaman "ekmek elden su gölden" veyahut "bir elim yağda bir elim balda" değildi. 1985 yılına kadar sobayla ısınan bodrum kattaki evimizin tabanında, yer yatağında yattığımı, 40 m2 evin bir odasında 3 çocuğun büyüdüğü dönemdi, bahsettiğim zaman dilimi. Evinde çok yaramaz, okulda da öğretmenini bunaltmış beyni hop oturup hop kalkan bir çocuk var bu kadrajda.

Allah için duruş sergilemekle dünya hevesleri kaybolmak arasındaki farkı...

Dürüstlükle yalanın,

Kişinin kendini öncelikle Ahiret hayatı konusunda manen, sonra dünya hayatı konusunda modern bir şekilde yetiştirirken feylesof yaşamlardan, skolastik beyinlerden, at gözlüğüyle yaşayanlardan nefret ettim.

Güçlü erkek olmakla her şeyi kabulenmenin,

Aza kanaat etmekle hırsla yaşamanın arasındaki farkı...

Namaz kılmakla nefsane yaşamanın,

Dediğim gibi seviyorum yazmayı, tarihe not düşer gibi, susuzken vahaya ermiş gibi, kuşlar gibi uçamasam da kanat çırpmaya çalışıyormuş gibi bir haz bu, bende...

Sonuç olarak; hayatımda Kur'an-ı Kerim'in büyük etkisi var... Edep, bilim, ilim, sanat erbabı olma yolunda nefes almaya devam...

Addan sandan bahsetmeyeceksek, neyden bahsedeceğim? Tabi ki kişiliğimden, karakterimden, sevdiğim ve sevmediğim huylarımdan ve en nihayetinde dünya/ahiret boyutundaki görüşlerimden...

Türkçe'ye aşık bir Kedi'nin yapacağı bu olamaz, ama Sevgili C. C. alından öpmek için beni çağırıyor. :))

Evet, biraz uzun yazıyorum. Ben de bir hobi, elime klavyeyi alınca düzgün Türkçe kullanımı, kurgu ve akış olarak dikkat çekici yazılar çıkarmak istiyorum. Belki de eskiden içimde bir ukde olarak kalan "yazarlık" konusundaki hevesimin şiddetini azaltmak da olabilir. :)

Baş eğmemeyi severken, k. ç. başı oynayanlardan nefret ettim.

Temmuz ayı, ÖYS sonucu geldi. 505 puan almışım ama Ankara'daki hiçbir üniversiteyi tutturamamışım. Korku içinde kalbim çıkacak gibi. Akşam saygıdeğer babacığım gelince kardeşimin benim üniversiteyi kazandığımı söyleyince babamda hafif bir tebessüm oluştu. Sonra anacığım "bey oğlan möhendis olacak, Trabzon'u kazanmış" deyince babamın o tebessüm ettiği yüzü birden çakıldı yere... Düştü çehresi... Bir kelime etmeden abdest almak için banyoya doğru gitti, giderken de yemeği hazırlayın açım dedi. Yanımdan geçerken başımı eliyle sıvazlayarak geçti. Herkes askeri disiplin içinde onun ağzına bakıyordu, en çok da anacığım merak ediyordu ne diyeceğini. Yemek bitti. Bahçeye çıktı, çıkarken beni de çağırdı yanına. Gözleri doluydu, Atakule manzarası içinde "oğlum seni okutamam, durumumu biliyorsun, 3 çocuk, ev kira" dedi. Ben ağlayarak başımı önüme eğdim ve ellerimi yumruk yaptım heykel gibi kalakaldım. İçimden ilk isyanım o gün oldu ama babaya saygıdan ne gözümden yaş düştü ne de bir kelime ettim, sustum. Ama burada pes edemezdim. Ben sanayiye gidip çırak olamazdım. Askeri okul sınavlarına girdim ve kazandım. Askeri okula başladıktan sonra bir daha da ailemle birleşemedim.

Teşekkür ederim. :)

Ama öncesinde Ufuk Beydemir'in "Ay Tenli Kadın" şarkısını açmalıyım, şarkı sözleriyle başlamalıyım söz dansına ve yazacaklarıma. Yanımda bir bardak su da olsun. Durup yeniden yazarken birer ikişer yudumlamalıyım içindeki rahmeti... :)

Zorluklarla basit yaşamanın,

Kısacası; gençlik yıllarıma kadar madden en düşük seviyede bir grafik izlerken, hem manevi, hem dini, hem irade/şuur/idrak konusunda hayat beni yükseklere taşıyordu.

Dün, CİMER modülü üzerinden Hazine ve Maliye Bakanlığına "Ziraat Bankasını" şikayet ettiğim 4-5 sayfalık bir dilekçe yazdım, yetmedi arkasından Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Sn. Mansur Yavaş'a 2 sayfalık talep içeren dilekçemi gönderdim. Yine rahat durmadım, arkasından Çankaya Belediye Başkanı Sn. Alper Taşdelen ile Çankaya Belediyesi Halkla İlişkiler Bürosuna 3 sayfalık bir yazı gönderdim. Hatta, 2 gün evvel sosyal medyada OYAK 2020 yılı nemasıyla alakalı üyelere hak arama konusunda 3 sayfalık uzun bir yazı yazdım.

Mühendisliği kazanmama kadar okul sürecim böylesine delice bir hayatı barındırıyordu. Çocukluğumda pazarda su sattım, mobilya sektöründe çalıştım, İç Anadolu Bölgesi Mobil benzinliklerinin her türlü taşınır taşınmazların boyacılığını yaptım, daha 8 yaşındaydım, binada kapıcılık yapıyordum, çöplerini döküp, merdivenlerini, bahçelerini temizliyordum. Allah'tan bugün ki çocuklar gibi zorbalık yapan arkadaşlarım yoktu, hatta bazıları ben dairelere ait çöpleri toplayıp dökerken yanıma yardıma geliyordu; böyle yaparak büyümüş hissediyorlarmış... :))

merhabalar, 38 44 yaş arasında, Gelişime açık, sosyal zekası keskin, hümanist, sohbet odaklı, kitap dostu, sorumluluk sahibi, espri zekasına sahip, kültürlü, aydın, çağdaş, vizyonu ve misyonu olan, iç anadolu da yaşayan biri ile tanışmak istiyorum.

İşte ben böyle biriyim de diyemiyorum. Çünkü akıllı ve imanlı insan dinamiktir, standartlarla yaşamaz; iyiliklerden ders alır nefsini terbiye eder ve arzu edilen kul/insan olmak için çabalarken kötülüklerden kendine ders çıkarır, bu tarz huylarını bırakır ve sevilen kul/insan olmak için çabalar.

hocam yazdıkların çoğu insana ışık tutar İnşallah... Hepimizin hakkında hayırlısı olsun...

Öğretmeninin verdiği ev ödevlerini teneffüslerde yapıp, 3,5 km uzaktaki evine bugün ki servis çocuğu olmadan, yaya bir şekilde dönüp de eve girer girmez beyaz yakalı siyah önlüğünü ve çantayı dış kapıdan eve fırlatıp sokağa fırlayan bir çocuk. Annesinin öğretmene gidip de "hocam siz hiç ödev vermiyor musunuz, eve gelir gelmez sokağa fırlıyor" diye şikayetinden sonra öğretmenimin tenefüste sınıf başkanınca sınıfta tutulmamanın yasaklandığı bir çocuk. Bir de cetvelle dayak yediğim var günlerdi, o günler. :)

Adımı sanımı, diğer özel bilgilerimi buradan gerekli gördüğüm kişilere söylediğimden "kişisel veri" olan konulardan uzak kalmak istiyorum. Tanımak isteyenler de öğreniyor bir şekilde zaten. Ha bu arada "özel mesaj alma" tercihini kapattığımdan dolayı, her tanımak/tanışmak isteyene kapım açık olmamalı tabi ki. Özellikle internet ortamında güvenimi ve insani değerleri suistimal eden kadınların "kirli" ve "hasis" düşüncelerini ve bana yaşattıkları bir çok tecrübeyi gördükten sonra yoğurdu üfleyerek yeme hasletindeyim, maalesef. Maalesef kadınlar hakkında böyle bir izahat yapmak istemezdim ama bana göre bir çoğu olgunlaşmamış, ham insan kategorisinde... Elbette istisnaları olan hanımlarımız da var ve saygılarımı iletiyorum kendilerine.

Bu sitede standart başlıklara takılı kalıp yazmayı sevmiyorum. Bu cümlede kimseyi hedef de almıyorum, kendi düşünceme uygun yaşamayı doğru bulduğumdan, yazmak istediğim konularda fikirlerimi afişe etmek; yani kastettiğim bu.

Helal lokmayla haram lokmanın,

Uzun yıllar geçti ömr-ü hayatımdan. Bazen yıkıldım, bazen düze çıktım yıkıldığım yerden; bazen de tırnaklarımla kazanarak zirveleri arşınladım.

Gençliğimde öğrendiklerim;

Kısa bir girişten sonra başlığımızın konusuna gelecek olursam, ben ne istediğimi anlatmak istemiyorum.

Geçti günler ve bugüne geldim. Sevdiğim kişiler, şeyler oldu, sevmediklerim de...

Dipnot: Hızlıca yazdım, namaz vakti kaçmadan yanlışları düzeltmek için bir tekrar daha yapamadım. Cümle ve anlam bozukluğu varsa af ola...

Ben neyim, nasıl biriyim, bu yazıyı neden yazıyorum, bundan bahsetmek istiyorum.

Gerçekçiliği, samimiyeti, içtenliği, halden anlamayı severken, hayalcilikten, iki yüzlülükten, bencillikten nefret ettim.

Ne olursa olsun doğruluğu severken, yalandan nefret ettim.

Başlıyoruz, haydi bismillah...

Kişiliğin pekişmesiyle ne istediğini bilmeden günlük yaşamanın