sesler anlamsız

yıldızlara muhtaçlık var yarın

ne kitaplar ses verir

Sonbahar da güzeldir. Hele eylül.

zeynep melekti

sona mı yaklaştım ne?

Seni alıp kavramasına izin ver rüzgarın.

meleğin annesi de bebekti, melekti

üzgünüm.

şimdi eylül

sessiz çığlığa isyan var şimdi

gülüyordu

olacaksa zeynep meryem olsun

yada zeynep sena

ne ikindi vaktini nede güneş batımlarını

Zevalden korkma, yaşlanmayı bil, güzelce yaşlan, severek...

Yaprak gibi ol.

umudu senin, hayalleri benim olsun

VE olgunlaşınca düşer.

hava ayazlara gebe

melekler de

sen annesimi oluyorsun babasımı...

sevdalı adayamaz kararır hayat

masam karma karışıktır hazanda

Güzel isim. olsun olsun

yada emine zeynep

geçmiyor sevdam

Zevalin."

ne eylül?ü sevdim ne de ekimi

nede kağıt ve kalem gülümser

Böylece ölümün zevkine varır.

bazen olmak, ölmekten öncedir

ama geçemem ondan asla

çok çok çok hoş

suskunluklar derin

melekler olsun

İnsan ayrıldıkça olgunlaşır çünkü.

zeynep olsun

sararan yapraklarla koptum

ama bu sefer de zeynep olsun

ziyan olur

zor gelmiyor artık

Yaşamdan.

senle öleyim meleğim

farkeder

Hazan ve hüzün ayı.

dökülen yaprak değil can O

ne farkeder ki senin olsun

kararan sevdalıdır

babasının süsü demekmiş

susuyor ve istiyorum

hadi vur beni diyeceğime

bazen olmak için zamana,

zeynep, en sevdiğim kız ismi...

hem de çok yakındı

ne büyük bir zaaf bu tanrım

geçiyor zaman

zeynep sena

korkutma sakın beni

tanrı da küser

güneşimi yıldız hayallerine feda ettim

karası mı olur sevdanın

aylardan eylül sonrası

ölümden zor hayata zeynepler adamak

geçemiyorum kendimden bir türlü

sevsem olmuyor sevmesem olmaz

geçmişim çok şeyden; üzgünüm

"Seçtiğin yerde dur ey talib, hiç değilse, seçildiğin yerde.

savruldukça biten ben

karasevda diyorlar sevdalara

geçmişim.

hayaller, düşler ölür mü? Ölür

adını zeynep koduğum melek geldi yanıma

herkesin anladığı bir olmandı korkum

kısalmakta gün, uzamakta karanlık

güz rüzgarlarıyla savruldum

rüya idi sanki geçmişim.

melekeler ölür

adını senin, soyadı benim olsun

ne farkeder diyemem

hep yapraklarım dökülür

belki de şimşek aydınlıklarına

dermansız derdimi unutturan bakışla baktı

bu hazanda ayrıldık sende

ölmek için uyumaya