Evlenmekti.

zamanında kız arkadaşıma güvenmekti.

En buyuk pişmanlıgım :

Meslek; severek girdim. Hala da damarımdaki kana hitap eden bir meslek ama dini hassasiyetimle kurumdaki yönetici kişilerin 180 derece farklı cenahta olmaları sebebi ile eskisi gibi sempatim ve bağlılığım yok.

Sağlık ise genetik miras ve beslenmeyle alakalı olduğuna göre çok da düşünmemek gerek.

Aile, tanımlanmamalı ve kabullenilmeli diyorum.

2. 40'ımdan sonra yabancı uyruklu bir kadın ile evlenerek mutlu bir hayat sürmek isterdim.

Eşsiz bir hayata sahip değilim ama eşsiz bir hayat hikayesine sahibim.

1. 40 yaşından önce evlenmezdim,

birine güvenmek sevmek sır vermek vs vs.. genelde duygular yön veriyo aslında herşeye.. tek mutlu eden de bir insan, tek mutsuz eden de..

en büyük pişmanlığımı galiba şu aralar yaşıyorum :/

Dahası yok...

Gençlik dönemlerine kadar, hane geliri olarak çok düşük bir ailede dünyaya geldiğimden midir, hayatımda paranın hiç bir değeri ve anlamı olmadı.

Pişmanlığım var; yaptığım, bulaştığım ve düşüncesizlikle işlediğim günahlarım.

beni ne pohpohluyoonn abii bana iş lazımmm. yok deden şöyle ağaydıı daa...

çoğunlukla pişmanlık yaratan hep diğer insanlardır sanıyorum..

Bazenler çoğalıyor bazen, gibi...

Anne-babam; Peygamber Efendimizden sonra can vereceğim ve bu dünyada ölümüne sevdiğim iki varlığım.

Bir daha dünyaya gelsem;

Cok fazla pofpoflanmak ;(