çocukluğumu gömmüşüm o şehre?küçük mutluluklarımı...

gitmek için hangi sözün ardına gizlendiğini?

belki korkusuzluğumdan bir o kadar adam gibi oluşumdan?

ne varsa beklenen.. arası kapatılamayacak mesafelerce geç kaldık?

seni yeniden doğurmaktı?

uyan olric... doğrul... ... seni bekliyor...

kalan sadece benden ufak tefek parçalar?

çok çok önceleri ilk karşılaştığımda?kırılmamışken?incinmemişken..

Havada dolanan yağmur yüklü bulutun tadı başka?

diyebilecek gücü şimdiden toplamalıydık?

Aşk belki? ağlamaktır... ağladıkça anlarsın?anladıkça ağlarsın?

bir yerlerde hep yanlış yapmanın telaşlı kıpırtısını yaşıyorken...

Nasıl da eritir göz yaşı insanı?Gel seninle bir daha ağlayalım?

kendimin bile o küçük şehirdeki gibi olmadığını bilmek

içimdekiler eylül dansından geri kalanlar ver elini olric?

Kış yüklenmişken beyaz dallarına ağaçların..

Aşk belki? her bitenle başlayandı?

ben ne kadar her şeye susuyorsam

Yağmur da başladı olric? Rüzgarın en delisi beni buluyor yine?

seni allayan pullayan?

ve özlemi biriktirmeye?

Görüyorum efendimiz, hepsinin sırtınızda izleri var

Ki seni her sabah suskunluğumla bıraksaydım

... seni bekliyor...

"Eğer yeniden gelme şansım olsaydı hayata...

sana ki hiçbir mekanı yakıştıramayan aşk ́tı

nedir bu kalabalık bu kurtlar sofrası? Ellerinde pankartlar?

Geç mi kaldık? Olric?

bir kere başladın mı artık "bitmek" denen kayboluyor?

Aşk ́ına vurdum başımı? iflah olmam?BEN ADAM OLMAM?

kışın dondurucu soğuğu kadar dayanılmazdı zaman?

kıstırılmışlığı ile

bir daha gelmeyecek olmak?bir dahası olmayacak olric...

Doğruya?

bana dönük adımlarının yavaşlaması

sus olric?

olric bir tek sendin omzunda dinlendiğim...

az mı hırpalandım ben olric?

sokağa...

ve hiç bitmeyeceğini düşündüğüm karanlığın orta yeri...

silmeyecek beyaza boyayacak zaman bitti olric...

olric!... seni kaybetmek bir daha bulamamak demekti?

ben elime bez bebeğimi alıp oturayım cam pervazlarında?

Güçlü olmak artık beni yoruyor olric

boğazıma dayalı bıçağın sancısı kanadıkça biraz daha ölüyorum?

acısıyla burkulan yüzümdeki göz yaşları?

düş değil gerçek

Oysa ben bugün kendime mektuplarımı postalamak için çıkmıştım

Belki ben etiketimi serseri mayın yapıştırmışlığımdan?

kaç gece senden bittim?uçurumundan düştüm kaç kere bilmiyorsun olric?

ne de çok yakışıyor gözlerine tebessüm?

yarın ́ımız bize varmadan ne mümkünse ya yapmalıyız beraberce

sen yanımdan hızla geçiyorsun uzaklara?.

Geç kaldığımızı anlamak için bile mi çok geç kaldık yoksa

içimde hiç dinmeyen bir fısıltı olarak kalacaksın

sevgililer hep gider olric... biz kalırız artakalan onlardan

nafile... nafile...

ve yüzümde donmuş gözyaşları mı ısıtmaya çalışırken sende hep

O an, `dünyayı karış karış dolaşsam ́ diyorum kendime...

Kış hala duruyor olduğu yerde... Ben duruyorum?

ahh işte?

ben uçurayım uçurtmamı?sen bilyelerini yuvarla yokuş aşağı

yorgunluğumun kimsesizliğinde titrediğin her gece?

herkese karşı dimdik olmak...

satır araları canlanıveriyor

Ama bilmezmisin cam kırıkları temizlenmiyor olric!

aradığım neydi olric?

Ağlamak güzeldir olric? ağlamak ki yüreğin temizlik eylemi derler?

senden kalan sesleri? yaşanamamış paylaşılmışlıkları?

Yazılanlar çoktan yazıldı... yaşandı ve bitti olric...

kaç gece namludan baktım dolunaya?

ve yabancı dediğim güz hep başka?hazan başka?

En keskin can alıcı virajlarını takipteyim şimdi dönülesi yolların...

olsam olsam şeytan?ama şeytanda bir melek di değil mi...

seni bir başka raftan alıp bir başka rafa koyan

"hep olmayacakları mı ister insan? hep olmayacağa mı yönlendirir

uzat elini... ben kendi ihtilalimden endişeliyim?..

kaç gece intihar sehpalarına kendim vurdum tekmeyi

havanın soğukluğundadır kandırmacasındayım?

Sen ki resmedilemeyecek kadar gizlere bürünmüşsün..

yanımdaymışsın yalanına kendimi kandırırken

Bir daha dönemeyecek olmak... bir daha başlayamayacak olmak...

Neden bu kadar üzgün suskunluğuna anlatıyordun acını?

asla yinelemeyeceğiz bir daha!

Kim bilirdi ki gitmeye karar verenin?

görüntü değiştirecek?isim değiştirecek?renk... mekan... dil...

arkasında durmak attığım her adımın yoruyor...

sürekli ardı ardına bağlanmış ip gibi asılı kalıyorsun zamana?

sen güçlüsün" diye diye yolu yarıladık bak!...

Artık hiçbir şeyine dönmeyeceğim gözlerimin ışıltısı sönmüş yüzümü

Başlayamadım olric!...

göz yaşlarımızın tuzlu tadı?karanlığın gölgesinin ayak izi?

ben de takıldım köşelerine?

Oysa bilmiyorsun ben Uzaklara yollanacak bir mektubu taşıyorum içimde?

kendini artık dinlemek zorunda olduğunu bir şekilde anlatmalıydım sana

zaman ilerledikçe silineceğine netleşiyor geçmiş?

derdin tam orta yerine düştüğümün farkında değildim elbet

bundan sonrası hissizlik? ötesi ise silikleşecek?

dondun...

zaman aktı geçti yanından? durdun hep?bir şeyler geçip giderken

ki rüyalarım kabusa dönüşüp bizi kirletiyor olric?

kanatlarımsa hiç olmadı melek değilim?yada var?

zamansa inadına tepeleyip geçiyor her şeyi?

ki Yusuf çık o kuyudan çığlıklarıyla ürperirken ruhum?

Gülümsüyorsun...

kitap raflarına kafamı gömüp aradığım asıl bulmak istediğimdi?

tüm hatalarımı yeniden yaşardım" diyen şairin

Semender ateşiyle etrafımı sarmışlar elini uzat olric?

bugün kendime mektuplarımı postalamak için çıktım sokağa?

ne desem boş?ne desem yersiz ve yetersiz

Dönmek için elbet gitmek gerekir ama sen fazla açıldın kıyından?

o yanlışın artık sonsuza dek düzeltilemeyeceğini bilmenin

kış ki önümü kesmeyi sevdi hep?

Eğer yeniden gelseydim hayata deyip kalakalıyorum?

bir dahası hiç olmayacak...

Ben?Aşk belki... diyerek çıktım yola?

biliyorsun ki ne kadar çeksen asla kıyılara ulaşamayacağız!

seni yabancılaştığım? kaybettiğim?

ki bulduğum yerde yitirme kesinliği karşımda apaçık duruyor?

neden hep susuyorduk?

Çek kürekleri olric... çek kürekleri...

denizin en sığ yerinden başladık yol almaya olric

seni aramıyorum uzun zamandır?seni bulmuyorum?

`Aşk bir ihtilaldir! ́ ? `Aşk bir başkalaşımdır! ́ ?

gidip bir köşede biriktirme zamanım geldide geçti bile?

Biliyor musun Olric, benim bir çok dostum var.

`hadi renklerini topla da gel ́ demeli...

her defasında içimi bir parça daha acıtıyor?

sen biriktirmeyi seversin... hadi devam et şimdi?kuru yaprakları...

onlar o kadar her şeye çok tanıdıkmış gibi görünüyorlar?

Ne desem az? ne desem çok?

Her gün bir şeyler değişiyor?

Sen ve ben?tükendiğinde yittiğinde her şey "yaşandı bitti"

Bitmek varsa eğer? geçmişi ak sayfalara kaydedecek?

ben her dokunduğumu inciten?

yaprak yaprak? yön seçmeden?

kim sendeki senden... başka bir sen oluşturmadan

seni inadına kirletmeyen?seni büyüten?

ne kadar su verirsen ver?artık susuzluğumu gideremezsin

Önce bir şeyleri resmetmenin zorluğunu fark ettim...

"her şey güzel olacak?buda geçecek?

en iyi kendime yazarım ben...

aşk dediğim benden doğandı...

`Onları şimdi adreslerine doğru fırlatıyorum ́ dedim?

henüz bu kadar yorulmamışken?

duymayın da artık beni...

sus sonsuza kadar? ne sesini duymak istiyorum ne sessizliğini...

öğrenmeliydik yalnızlığın kaç bucak olduğunu...

sonbahar gibi hep kaynayan bir neşeyle savrulurdun hayatın içinde

geç anladım!

tüm gereksiz cam kırıklarını?

uzun süre kaleme... kağıda küsüyorum... hayata küsüyorum

ve bize bıraktıkları cam kırıkları...

Sen ile ben olric?

bile bile sokuyor kendini akrep?

ne kadar ışık tutarsan tut? artık karanlığımı ışıtamazsın

dönüşlerimdeki mora kesmiş parmaklarımı hissetmeyişim

dökmek var aklımda yeni mektup sayfalarına?

hala üşüyorum...

Oysa ağırlığı veren?

kullanma kılavuzum yok sorun beklide bu olric?

şimdi bunca karanlığın üstüne oturup bir mektup yazmalı ilkbahara

uzun süre gecelere küsüyorum...

ki gözlerin hep güler senin?

güz ́ü severdin sende?son baharı severdin

biliyorsun ya En güzeli senin hiç gitmeyeceğini bilmek olric...

ne kadar kazısam hep pentimento olric..!.

`kış ́ dedim, `henüz gitmek için hazırlık yapmıyor ́...

bilmiyorsun?

içimdeki Hüznün çığlığında ellerimi sıkışımla avuçlarıma dolan kan?

gidişimin en büyük nedeni Uzaklarına çekilip? uzaklarından bakmak?

Beni hırpalamak istiyor?

dursa ne çıkar? başladı ve bitmeyecek?sadece yön değiştirecek?

bu kadar yok olmayacak bu kadar tiz ́leşmeyecektin?

kim olric kim?.

daha bir buza kesmedi mi içim?

yanıldığım bir gerçek

bu yüzden mi hep sonbaharlarda sevdik biz?

martıları da seversin sen olric?Gülümsüyorsun yine..

yoksa karanlıklarda yok olacağım?

Ki buralarda bilmem hangi uykunun hangi köşesinde?

Rüzgarın yağmurun önüne savurdum bir bir... Uçtular ıslanarak...

yürek atışlarının "dursun artık" istemiyle bakakalacaksın?

aşk ́ın bizi bıraktığı sahilden başlayıp bırakalım içimizdeki

`Aşk bir yitiştir! ́ ? Aşk bir ihanettir!

ocak ́tı şubat ́tı en son mart ́tı?

hedefleyelim gel seninle Olric...

ta baştan göze alabilmişti ki?

seninle konuşmalıydım olric

bulamadığım kendimde bile aramıyorum?

Ne de çok yakışıyor gözlerine tebessüm?

beni? seni? anıların her anını...

ve bir türlü en uygun mekanı bulamayan?

dibe vurmuş umutsuzluğuyla karşı karşıyayım?

ki her şeye bir sözleri var olric?

kaç gece giyotin altında kesildim

Nereye gitsem yabancıyım?

yazılanlar çoktan yazıldı bitti...

şimdi ne kadar konuşsam gözlerindeki o pus hiç gitmiyor...

pusuyorum bazen...

siyah dedim en güzel taşıdığım renk...

beklemedeyim hiç gelmeyecek olanı

belki aşk ́ın korkuya galip gelemediği meydan?

yeşiline aldandığım sonbaharda solan yaprağın izi başka?

çekilip içimin kuytularına her ne varsa birikmiş içeride

yoksa olayları"

hiç gitmeyecek... anlıyorum?

sürekli başlıyorsun?

yağmur hızlandı?rüzgar da... `kış ́ dedim, `çok azimli. ́

martılar dolan gözlerinde yitiverdim...

ardımda Bıraktığım hiçbir şeyin bıraktığım gibi kalmadığını biliyorum?

hiç bilmedin içimde kanayan sancının derinliğini

bile bile gizli ölümlere mezar kazıyorum?

Kış ağırlığını taşıtıyorken kalplere? buza kestiriyorken yürekleri?

şimdi Dünyayı karışlamayı unutuyorum gözlerinde...

Az ́ım olric... azımsanıyorum... azım sanıyorum!...

ki az zamanda ne şiirler biriktirmiştim içimde?

ama bitmeyecek hiç olric?

yada ölmeliyiz olric?ya tut elimden.. yada bırak ölelim?

ver elini olric..

Şimdi gölgemize gitmeleri yerleştirip `uzak ́ dedikleri yeri

sen hazan yüzlüm olurdun olric?

deniz taşlarını? gözyaşını? sorulamamış soruları?

senden çok şey alıp götürdüğünü bile bile durdun?

Yaşanmışlara? yaşanmamışlara? bir de hiç yaşanamayacaklara

neden hep susuyordun?

Ki aşk hep sahip olduğum da hiç fark edemediğim olric!...

boş boş baktığın kalabalıklardan değil? kendinden medet...

belki de sivri topuk giyip salınamayışımdan böyleyim?

isimler yüz hatlarına bürünüp çıkıyorlar karşıma?

o... benim evet... yani sen

sen şiirleri bilir misin olric? Ben bildiğini bilirim?

bugün mektuplarımı postalamak için çıktım sokağa olric

belki sen? belki ben?belki biz olamayışımız?

Olmayacağını bile bile...

Ki Aşk; acıtan? kanayan yaranın yanında gözlerinin özlemi?

içimde ki güç uzun zamandır beni havalandıramayacak kadar ışıksız?

uzun süre kendime küsüyorum...

neden hep denizin karşısına? aynı yalnızlığın içinde kayboluyordun?

tut beni olric? beni her şeye rağmen tut?

birlikte harcamak üzere kalbinde biriktirilmiş zamanları ve hüznü?

seni kabul etmeyi... ta baştan kendine söylemiş

kapıyı vurup çıkışlarımın kar ́ı dondurmadı mı beni?

ne kadar da benden olduğunu anlatmalıydım?.

ben olric, sen olric...

ama ellerimde ki mektupları göremedin olric?

bir gün yarın diye bir şey olmayacak olric?

sen acıyı biriktirmeyi seversin olric?

Sen de sıcağı pek sevmezsin olric?

İçimin saklısına böyle bitimsiz bir acı yerleşmişken nasıl söylemeli?

şimdi kara görünmüyor gerimizde?

kimseye arka bahçelerimden geçen katarların ağırlığını duyurmadım

kime ne anlatmalı? kimden ummalı bir çıkış...

ben her uzandığımı yok edecek bir felaket kadar felaket!

ama ben kış ́a inat bir cümleyle açtım yolları bildin hep!...

ve herkesin üzerinden akan renk...

Ben yüzüme kondurduğum hüzünle boyardım her şeyi?

Bir an da? hiç olmayacak bir zamanda?

ve bir ve iki ve üç olric?dönüş yok?

neden hep...

ve yaz ́a