köprüden iniyorum... karşıdam gelen adam sağından çıkarken sola geçti ve karşı karşıya geldik. içses eyvah derken soluma geçtim hızlıca inmeye başladım... arkamdan bir ses geldi. kalbim nasıl çarpıyordu. döndüm baktımm upuzun bi adam... offf kaynar sular döküldü... bağırsam kimse duymaz bittim diye düşündüm bian ki...

Bilmediğim bir şehirdi bir zamanlar, şimdi bir pencerenin ardından, gözlerimin önünden akıp giden.. Koskoca bir şehirdi o zamanlar.. yolları bitmez, kaosu dinmezdi.. şimdi öylesine sıradan ki! dar geliyor bazen. Kaçacak, saklanacak yeri kalmamış sanki.. Kendimden kaçamıyorum, gölgemden kaçamıyorum. Oysa hep yağmur yağardı bu şehre, kar yağardı.. gökyüzüne küsüp kaybolan hem güneşti, hem aydı.. Gölgem de küsmüştü işte bana, bilmediğim bu şehre.. Şimdi gölgem heryerde, adım adım peşimde. Kaçamıyorum bu şehirde. Söylesene pencere komşum, küçük çınarcık, bu şehir miydi küçülen? ben miydim yoksa büyüyen?

:D... o, bir gölgeymiş.. üstelik benim gölgem.. hay allah seni ne yapmasın gölgem :) aklımı aldın yaw...

sen sen ol gölgenle göz göze gelme

o yerden sapasağlam çıktığına göre...

açık çay, bahçe ve balkonlar tercihim.. elimde kitap ve yapmam gerekenler işler de var.. kuru kuru sağa bak sola bak vakitte geçmiyor.

pekiiiii gölgen mi güzel sen mi güzelsin

bir şehrin sokaklarında yürüyorum. bir kapının önünde duruyorum. zile baıyorum. kapıyı açan sen. karşında duran ben. yılrdan sonra şaşırmıyorsun. gülüyorsun. ben sadece seni görmeye geldim ben sadece hatrını sormaya geldim. bende ki hatıraları vermeye geldim..

gençlik parkındaki luna park harikaydı. param olursa hepsine binmeyi düşledim bian... yalnızlık ne güzel şeymiş aslında ankarada... yalnız olduğumu hiç hissetmedim burda.. kimseye de ihtiyaç yok.. yine ben firrriiii yim... firi kalacağım...

havuz çok büyük ve etrafında koltuklar var. oturanlar sehpaya ayaklarını uzatıyorlar.. kimiside o sehpalarda birşeyler yiyo.. güüvenlik arada dolşıp uyarı yapıyo ayaklarınızı kaldırın diye.:( ne tuhaf. uyarılmaya ne gerek var halbuki.

üzüldüm yalnız kalmana

her zaman olduğu gibi yalnızım... artık kalabalığın tadını yaşamak istiyorum.. nasılsa burda kimse tanımıyor diye atıyorum kendimi kızılayda bir yerlere...

anafikir bumu

ne demek istediniz anlıyamadım..

15 dakika önceydi... boyut olarak büyük bir üstgeçitten iniyorum.. bulunduğum mevkide çingeneler pazarlık yapıyorlarmış duyduğuma göre ama ben hiç göremedim daha. o yolda yürürken ve köprüden geçerken yanlış anlaşılmaktan korkuyorum hep...

markete girmeden az önce şunları düşündüm.. Ankara da ne saygılı insanlar varmış, gıbta etmemek elde değiil. derken meşhur marketçiden çilek tartmasını istedim ama üstten verirsen dedim.. adam olumlu yada olumsuz cevap vermedi aynen aşagılardan doldurdu poşeti... ne kabaydı... kızardım aldım.. bidaha ki sefere bozmayı planlıyorum... keşke bıraksaydım çilekleri demedim, güzeldi:).

neyse söylemek istemiyorum :)

biri bu kızı uyadırsın. narkozlu sırıtan bir yüzle geziyor ankarayı..

neyse çaycı arada geliyor abla çay alırmısn? her gelişinde almam gerekiyo diye ver diyorum her seferin de.. sonunda sordum.. almasam oturazmıyım?1 saat oturabilirsin diyo.. bardak 1.5 :( allahtan çayı sevirum... çaya giden paraya çok acımıyorum...

seher benim kuzenle tanıştırayım seni. birlikte için çayı. soheti iyidir. efendidir. işi gücü evkisi olan birisi.

ister misin

ama sadece kalabalıktagez onunla:))

birde erik istedim yarım kilo dedim bir kilo tarttı yuh ya... Ankara esnafın çok kabaymış :(

Ankara nın meşhur küçük marketlerinden birindeyim. adı kahvaltılık birşey.. peyniri de hakikaten güzelmiş.