utancın pişmanlığın boyunu aşacak her dakika telefona elin gidecek ve bir gün cesaretin geldiğinde numaralmla kalbimin değiştiğini işte o gün anlayacaksın fakat kalbin kabul etmeyecek gerçekleri aşkım nefesti senin için nefessiz kaldığında anlayacaksın bize neler ettiğinin kulaklarında çığlıklarım çınlayacak çığlıklarına karışacak gözlerimi hatırlayıp gözlerinden ben akacak ve bir gün anlayacaksın ki birhiç için ne kaybetmişsin asla telafisi olmayan...

Kahraman TAZEOĞLU :))

Anlamıyorlar?

Tüm acıyan sızılarıma bir yara bandı gibi özlemlerimi çekip,

Çünkü en çok seni hatırladım...

sana yaklaşmayı denediğim zamanlarda yani

Benim unutacak kimsem olmadı, senin kadar

Ben en çok seni unuttum,

?Gün? gelir, kazara çıkarır atarsam seni aklımdan, kalbimden ruhumdan; bu sefer ne akıl kalır ne kalp ne de ruh! Sen unutursun beni, ölürüm. Susarsın, ölürüm. Gidersin, ölürüm. Kurşun gibi bir an gelir şakağıma; seversin başkasını, ölürüm.

Dokunmadı ellerime, güneşten bir parça umut bahşeder gibi

Sesinin tonunu meçhul, öyle meçhul bir kalabalığa bırakmak

sustum sevgili ölüm sessizliğiyle sustum sana öyle bir küstüm ki tüm küsküünlükler barışır böyle sukuttan acıyı görünce sana öyle sustum işte

Hiç sızlamadı yüreğim, hatırlayınca birilerini bu kadar.

En çok seni unuttum ben,

Sivri ve kımıldadıkça kalbe batan, benliği hareket ettiren cinsten...

Yüzsüzdüm?

yokuş yukarı nasıl akacaktın

Hiçbir yere atamıyor, yok sayamıyorum. Çengelli bir iğne gibi iğnelendi kalbime ve ben bu delik kalple yaşıyorum sanki...

O kadar zordu ki, sen gülünce gamzelerine düşen bakışlarımın

Tüm aynalarda bu yüzden yüzüm, anlamsız bir hüzündür belki de?

İsminin geçtiği herhangi bir filmin en saçma sahnesinde,

Bana bıraktığı aşk gibi yarım yaşıyorum şu günlerde herşeyi...

peki.

kötü hissettirmek için

Yalnızım, anlayabiliyor musun korunmasızlığımı?

Ö lüyorum sadece,

Her şeyi aşkımız gibi paramparça yaşıyorum. Sanki bütün dünyam, dudağımdaki yarım bir öpücüğün tadında artık...

Her ayrılığın bir merhabaya gebe kaldığını anlatıyorlar.

Her defasında unutmak için seni, bir başka yaşadım

Bazen yalnızlıkta, bazen de kalabalığın en orta yerinde

Çünkü her gidişin, yeni bir intihar metoduydu

artık söylemiyorum seni çokkkkkk sevdiğimi sensiz nefes alamadığımı seninleyken bile seni özlediğimi söylemeyeceğim bundan böyle de aylar geçti bu ayrılığın üstünden bazı yaralar vardır ki zaman iyleştirmez daha çok kanatır kan kaybından ölünce kalp kan gelemz olunca iyleşti sanılır oysa bilmez iliklerine kadar tükendiğinin büyük acıuların dili olmaz sukut olur sanma ki bu sukut yaptıklarını unutuştur acının nirvanasıdır sen de yaşadığında anlayacaksın her şeyi hep sonradan anladığın gibi

Aşklar gibi elvedalar da hayatın bir parçasıdır, diyorlar.

Kırgınım.

Tekrar ölmek için, bir başka nefes aldım...

Benim çocuklarımın cennetini de götürdü ayakları altında diyorum.

haddimi aştığım zamanlarda

senin yanında üşürdüm

sen beni her zaman üşütürdün de

Duvar oluyorum bir anda... Aşamadığım, kimselerin aşmasına izin vermediğim bir duvar!

Toprağa gömer gibi...

yokuş aşağı akmaya başlardın bütün gücünle

çok toydum

Adını aşk koyarken, duyduğum hislerin verdiği mutluluğu unutmak...

Anlayın işte artık,

durup dururken

ve son bir vuruşla

Yalnızca?sol? anahtarı olanlar mı kalp çalabilir?

Öyle çok bağlanırım ki sana, hayatta her şey olursun benim için. Ne vazgeçebilirim, ne şüphe edebilirim senden. Her an yanımda ol isterim, ezberlerim kokunu. Yerli yersiz gülümserim, düşünsene mutlu olduğumu; ne büyük aptallık!

En çok seni unuttum ben.

tam da evden yeni çıkmışken ben

Gittin ya kim bilir,

?GÜN? olur?seni sevmiyorum? dersin bana. Yalan dolan sahtelikler girer araya. Git gide koparsın benden, başkalarının ismi olur ağzında, yeminleri hayalleri unutursun da yarı yolda bırakırsın beni.

İçsel bir olay bu ve bu yüzden gözden çok iç sel.

Gidişin değil, kırılmışlığım batıyor avuçlarıma.

Başlayıp da bitiremediğim yazılarım, sonuna kadar gelip de okuyamadığım kitaplarım, dalgın dalgın yürüdügüm yollarım, son kelimesini bir türlü söylemediğim cümlelerim var.

Olur da öpersem ıslak dudaklarını, nefesini hissedersem nefesimde; nefesim olursun boylu boyunca. Ben bilmem aşk?ı yatırmayı yataklara, uyurken üstünü örterim en fazla. Olur da sarılırsam sımsıkı; dursun isterim tüm zaman kipleri.. Hayatım olursun hepten, geleceğim.. Seversem seni, eş dost örnek alır bizi, zaman geçtikçe daha da?sen? olurum..

Etrafa yaralı tebessümler saçmak...

Acı çektikçe mi yazı yazıyorum, yazdıkça mı acı çekiyorum bilmiyorum.

En çok seni unuttum...

Seviyorum işte ulan,

sen de her zaman yaptığın gibi yine vicdanının kalbinin sesini susturmak için bağır çağır beni suçla kendi kendine yine

Bütün sözcükleri yutkunur gibi, sustum

Çünkü her aklıma gelişin, bir başka gidişin habercisi oldu

en acımasız soğuğunu çarpardın üstüme

Katledip bütün anılarımızı, peşinden ölür gibi

En çok seni unuttum ben..

?Biraz daha kal? diyemediğim için sana.

Eğer Seversem Seni Mahvolurum

seni seve seve unutmanın acısını sen öle öle unutamayacaksın her acımı kalbinde hissettiğinde kalbin param parça olacak sen de de üç beş nöbetleri başlayacak mütemadiyen

Yüreğime verdiği heyecanı bastırmak için yaşadığım kalp çırpıntılarının

sen benim gövdemi parçalardın da

Kimse anlamıyor beni.

Yalnız?ca kalbim kırık...

bir salgın hastalık getirirdin uzaklardan

Ve hissedebilir misin hiç sarılmadan savunmasızlığımı?

o buz kütlesini her seferinde

Kafamda bir dolu dünyayı kıyamete sürüklercesine,

O kadar zordu ki her defasında seni unutmak,

Adın bir intihar gibi düştü düşüncelerimin en buğulu yanına,

Her defasında, bir başka öldürdüm kalbimi anlayacağın

Hiç kimse öyle unutulacak gibi düşmedi aklıma ansızın,

Çengelli İgne Taşıyorum Bugünlerde KaLbimde..!

yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını

olduğu kadar da olmazdı

sırf ayaklarına batmasın diye..

dayanamazdım

Aslını göstermeyecek kadar İYİ TAKLİT yapan İNSAN; mesleği ne olursa olsun, en PROFESYONEL KARAKTERSİZDİR...!

Tükürmekle söner mi hiç can yangını?

çok iç acıtıcı bir başlık olmuş bu...

Aldırma?

Herkes "BİLDİĞİNİ OKUYOR" nasılsa...!!

Kahraman TAZEOĞLU:))

Bende sevgiler mevsimlik değil öyle, hiçbir saat dilimiyle kıyaslayamam düşlerimi. Sığdıramam ki seni bir ömre..

Zihnimin çeperine bütün bir şehrin çığlığını hapsedip,

Gitmemen için herşeyi yapsam da nafile; oturur ağlarım çocuklar gibi, çaresizlik, kepazelik sarar başımı.. Zaman geçer, anlarım ki yalanmış her şey, anlarım ki aldanmışım sana, aldatmışsın beni.. Acı çeker her yanım.

şimdi söyle kim yerimi doldurabilri ki bin tanesi bile bir gram doldurabilir mi yokluğumu aradan uzun bir zaman geçti ve şimdi anladın ki yeni yeni kayıp çok büyük değil mi hiçbir şeyin yerini dolduramayacağı kadar anılara sarılacaksın yokluğumda her gün biraz daha yok olacaksın vicdan azabından affetmeyeceğimi bile bile çaresiz kendi kendine çırpınacaksın yokluğum ateşten bir urgan olup boynunda her nefes alışında çok daha fazla yanacaksın

Onca fedakarlık yaparım senin için, vazgeçerim her şeyden. Başka şehirden, başka hayattan, başka insanlardan.. Senden başka vazgeçilecek ne varsa vazgeçerim. Sen bilmezsin, acıtırsın içimi. An gelir, dost olursun şerefsizliğe,?sensizlik? olur adın.

Hani ucu, girdiği kilit yerinden biraz kısa olur da, ikide bir de acılır ve hiç kapanmaz ya? işte ondan...

bana armağan ederdin

Tam da alıştığını düşündüğünde, biri anar o?nu ansızın.

sen basbayağı suya benzerdin

Eğer seversem seni;

Hiç olmamışsın gibi, yokmuşsun gibi davranıp

en çok

Aynı uykuyu uyumak istiyorum aslında onunla... Aynı anda aynı yatakta beraber uyumak değil kastettiğim. Ayrı coğrafyalarda da olsak, ayrı mekanlarda da bulunsak aynı uykuyu uyumak, aynı Rüyayı görmek... Göz bebekleriyle, beynin arasında gidip gelmek, kalbindeki uykuya dalmak istiyorum.

Ve yeniden öldürmeye başlar seni onun adını duyduğun an, sızın?

Öyle sürekli aklımda tutamazdım isminin yedi harfini,

Kimse öyle sımsıcak gülümsemedi, yüzüme karşı...

Anladın mı şimdi?

Uğrunda öl?mem, senin uğrunda yaşarım yaşanacak ne varsa. Senin için varolurum. Ellerini tutarım, bir sürü hatıramız olur; şarkılar, şiirler, hediyeler, gidilen yerler, hayaller, yeminler.. Umutlarımız olur senle, kusursuz düşlenmiş gelecek düşlerimiz.. Sinemaya gideriz birlikte, yağmura yakalanırız. Hastalanırsın, endişelenirim inan, yer bitiririm kendimi sana bir şey olur diye.

Gökyüzünden süzülen bir kar tanesi gibi düştün hafifçe kirpiklerime,

Yazacak çok SÖZ var da, ne gerek var şimdi yazmaya...!

O gidince yalnız kalmayacağımı biliyorum, ama onsuz kalabalıklardan daha büyük bir yalnızlık olamayacağının da farkındayım...

Ceblerime ilişen parmak uclarımın soğukluğunda buldum yokluğunu,

ve her zaman hazırdı savunman;

Gözyaşlarımla erittim, yanaklarımdan düşürüp cesedini

Seviyorum anlıyor musun?

Birisi siler beni, hiç özlememiş gibi özlersin.. Birisi küllerimden doğar yeniden, sadece onu seversin.. Vazgeçemem senden, seni unutamam. Tutamam ellerini.. Kokun yok, sesin yok, sen yoksun; deliririm..

sen suya benzerdin ya

Kaybedenler Kulübü - Bazen

Alırsın hayatımdan tüm nefeslerimi. Elim yüzüm aşka bulanır, sensizlik içinde bir yalnızlık kalır bana. Kocaman bir ihaneti, acıdan nefesi kokan ufacık bir ömrü; oturur, kıçı kırık bir kalemle yazmaya çalışırım. Yaşanamışlıkları, ölümle mücadelelerimi yazarım gecelerce. Ben?den eser kalmaz seni seversem?

sensiz olmazdı

Ne onu yaşabiliyorum, ne de sevdiklerimle mutlu olabiliyorum.

hiç bi şey yapmasan

Gitti de kıyamet mi koptu sanki, üzülme diyorlar.

ayakkabımın içine girerdin

ama yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını

yani ben bir hiç kimseydim

Üzgünüm,

En çok seni unuttum ben...

Sen, tüm şarkıları başkalarına?adarsın?, ben gözlerine roman yazarım. Sen gidersin, ben kanarım. Sonra başkalarına söylersin?seni seviyorum.., kopamam senden..? Yeminler eder, tutarsın ellerini. Kilitlersin gözlerini gözlerine. Bilmezsin, düşünmezsin bile kimse?ben? değil diye..

buz kesilirdim

YİNE DE BEN TOPLARDIM YERLERDEN KALBİMİN KIRIKLARINI

ne zaman kötü hissetsen

Delik kalbimin, yüreğimin en ücra köşelerine kadar hissediyorum boşluğu, yokluğu...

Cenk ASKEROĞLU:))

Ve en çok seni unuttum...

ubzen çok güzel tam benle onu anlatmışsın

gidişin değildi beni heran öldüren adiliğindi sevdiğim bu kadar düşemezdi gidişin değildi beni ağlatan seni herşeyden çok sevmemdi gitme demedim hiç sana kalbimi değil boynumu bükmemdi eğilmedim Allatan başkasının karşısında sana değildi eğilmem bu aşkaydı dünyaları yakacak kadar sevmişsem kalbim için kainatı yıkacak kadar yıkmamdı gururumdan razıydım her an ölmeye ayrılık acısından lakin gururumu sen gibisine seremem ödedim bedelini bu aşkın sense daha yeni başlıyorsun...

Hiçbir çözümü olmayan matematik problemi gibi, cevabı olmayan bir soru gibi beynimi kemiren acıtıcı bir duygu bu...

Milyonlarca yüz arasından yüzünü süzdüm yüzüme.

Her yürüdüğümde kaldırımlarda, el ele tutuşan bir çift gördüğümde

Ve uyandığımda keşke gerçek olsa diyorum...

Bunca acıya rağmen hala niye mi seviyorum?

kalbim acıyı hisetmeyecek kadar doydu acıya sen de doy kana kana

Affet..

Saçmalıyorum, saçma sapan cevaplar veriyorum. Acı veren o gerçeği, kimselerle paylaşmadıkça da sevdiklerim korkuyor benden.

tabi ki ben olurdum yokuşun altında

Kimse öyle unutulamayacak gibi bakmadı gözlerimin içine,

paramparça etmeyi de ihmal etmezdin

ve tabi ki gövdemi parçalardın

Bir gece yarısı şiirinin, orta yerine bütün alfabeyi kusar gibi