4. Performansa göre ek sistemi tekrar gözden geçirilmeli, hekimler için var olan performans puanı hesaplama sistemi, hekim dışı sağlık personelleri içinde uygulanabilecek şekilde yeniden düzenlenmelidir. Ayrıca, ikinci ve üçüncü basamak sağlık hizmetlerini yürüten yataklı tedavi kurumları, hasta ve iş yoğunluklarına göre farklı puan sistemlerine tabi tutulmalıdır. Örneğin; günlük hasta girişi 1000?in üzerinde olan bir acil servisle, günlük hasta girişi 150-200 arası olan bir acil servis için farklı katsayılar uygulanabilmelidir. Örneğin; 5 saatlik mesai saatinde 200 veya daha fazla grafi çeken ve buna göre ışına maruz kalan bir radyoloji teknisyeni ile; 5 saatlik mesaisinde 25- 30 grafi çeken ve buna göre ışına maruz kalan bir radyoloji teknisyeninin döner sermaye gelirlerinden alacağı ek ödeme miktarı farklı olmalıdır. Şu anda var olan sistem; hasta ve iş yoğunluğu farklı olabilen yataklı tedavi kurumları için aynı ödeme sistemi öngörmektedir. Yoğun bakım yatak sayısı 3 olan yoğun bakım servisi ile, yatak sayısı 20 olan bir yoğun bakım servisi için, aynı döner sermaye katsayılarının uygulanması hakkaniyete uygun değildir. Günlük hasta girişi çok düşük olan bir ilçe Devlet Hastanesi Acil Servisi ile, günlük hasta girişi ilkine oranla çok fazla olan bir Merkez Devlet Hastanesi Acil Servisinde farklı katsayılar uygulanmalı, iş ve hasta yoğunluğu fazla olan hastane ve servislere farklı katsayılar uygulanmalıdır.

0533 3201696

Bu çalışma eski bir çalışmadır. Ancak, sağlık personellerinin, kendilerinin, yaptıkları işlerin bedensel ve zihinsel etkilerini değerlendirmelerini göstermesi bakımından önemlidir. Sağlık hizmetleri yürütülmesi zor, sabır ve özveri isteyen bir hizmetler topluluğudur. Bu hizmetleri yürüten ekip, çalıştığı hizmet basamağı hangisi olursa olsun yoğun bir şekilde yıpranmaya maruz kalmaktadır. Meslek elemanlarının, işlerini yürütürken karşılaştıkları riskler de, kamunu yürüttüğü hiçbir hizmet organizasyonunda olmadığı kadar çeşitlidir. Sağlıkta dönüşüm programının en temel ayaklarından biri olan Performansa Dayalı Ek Ödeme sistemi, sağlık hizmetlerini yürüten ekibi değerlendirirken bazı teknik hatalar yapmıştır. Ek ödeme sisteminde sadece hekimler içim performans ölçümlemesi yapmış, hekim dışı personel için performans hesabı yerine belirli katsayılar, ortalamalar uygulama yoluna gitmiştir. Bu haliyle sistem, statü ölçekli bir performans sistemi görüntüsü vermektedir. Performansı belirleyen ölçümlemelerden biri de kesinlikle emek olmalıdır. Sağlık personelleri içinde, sağlık hizmetlerini yürütürken en çok bedensel yorgunluğa ve yıpranmaya maruz kalan gurup, hekim dışı personeldir. Yukarıda yer verdiğim çalışma sonuçları, az da olsa bunu teyit etmektedir. Sağlık hizmetleri, hangi basamak söz konusu olursa olsun bir ekip işidir. Sağlık Bakanlığınca yayınlanan Sağlık Hizmetlerinin Yürütülmesi Hakkında Yönerge?nin, sağlık hizmetlerinin temel ilkelerini tanımlayan 5. maddesinin C fırkası, ekip hizmetini şöyle tanımlamaktadır? Ekip, bilgileri, becerileri, yetkileri ve sorumlulukları yönünden birbirlerini tamamlayarak, aynı amaç için bir arada çalışan farklı meslek üyelerinden oluşur. Sağlık hizmeti ekibi içindeki hiçbir meslek üyesi diğerinden daha önemli ya da daha az önemli değildir. Ancak, ekibin çalışmaları ekip başkanı tarafından yönetilir.? Ek ödeme sistemi, bu haliyle ekibin bütünlüğünü bozmuştur. Şu an TBMM?de olan Tam Gün Yasa Tasarısında yer alan ve hekimlerin ek ödemeden alacakları katsayıları düzenleyen maddeler, bu bütünlüğü daha da bozacak hükümler içermektedir. Hekimlerin alacakları ek ödeme miktarını belirleyecek katsayılar, tasarının ilgili maddelerine konulan katsayı artışlarıyla yükseltilirken, hekim dışı personelin alacağı payları belirleyen katsayılar olduğu gibi bırakılmıştır. Bu durum hakkaniyete uygun bir uygulama getirmeyecektir. Hekim dışı personelin, ek ödemeden alacağı payları belirleyen katsayılar, hekimlerdeki artış oranıyla orantılı olarak arttırılmalıdır.

Sağlık personelinin büyük bir kısmı işine önem veren, işini ve çevresini önemseyen insanlardan oluşmaktadır. Sağlıktaki iş yoğunluğunun gittikçe artıyor olması, çalışanların yıpranma paylarını arttırdığı gibi iş duyumlarını, yani çalışma memnuniyetlerini gittikçe azaltıcı etki göstermektedir. Sağlık personellerinin sorunları konuşulurken, parasal ihtiyaçların ön plana çıkıyor olması, bu kesim için henüz bazı temel sonulların çözüme kavuşturulmamış olduğuna işaret etmektedir. Çalışanların yaptıkları işten doyum elde edebilmeleri için, öncelikle temel ihtiyaçlarının karşılanması gereklidir. Hekim dışı sağlık personellerinin gelirleri, özellikle birinci basamakta, emsali kamu görevlilerinin altında kalmaktadır. Sağlık Personellerinin, ek ödeme sisteminden alacakları payları belirleyen katsayılara ilişkin düzenlemeler içeren Tam Gün Yasa tasarısının ilgili maddeleri, yeniden düzenlenmeli ve hekim dışı sağlık personelinin katsayıları arttırılmalıdır.

Sağlık alanında reformların düşünüldüğü ve uygulandığı bir dönemde, bu reform kapsamında iş ortamlarında meydana gelebilecek değişikliklerin etkileri doğrudan doğruya çalışanlarda görülecektir. Bu reformların başarıya ulaşması, bireylerin onları benimsemesiyle mümkün olabilir. Öte yandan, bireylerin işleriyle ilgili tutum ve düşünceleri, halen yaşamakta oldukları sorunlar ve nedenleri bilinmeksizin bazı düzenlemeleri yapmanın olanağı yoktur.

Biz, sağlık çalışanları Tam Gün Yasa Tasarısının maddelerinde ve Performansa Dayalı Ek Ödeme sisteminde aşağıda yer verdiğimiz değişikliklerin yapılmasını istiyoruz.

SAYIN SAĞLIK BAKANI RECEP AKDAĞ

Ağustos 2008 ilerleme raporu verilerine göre; tedavi ve rahabilite edici sağlık kurumlarındaki yoğun bakım yatak sayısı 2002 yılında 868 iken; Ağustos 2008?de 6558 olmuştur(Türkiye Sağlıkta Dönüşüm Programı, İlerleme Raporu Ağustos 2008, 2. Baskı, sayfa 75). Hastanelerin yoğun bakım servislerindeki hizmetler kimler tarafından yürütülmektedir? Yoğun bakımlarda sadece hekimler mi görev yapmaktadır. Kuşkusuz, hayır. Yoğun bakımda hastanın kabulü, takibinin yapılması, tedavisine yürütülmesi, ihtiyaçlarının giderilmesi ve tabucu edilmesi hep bir ekip işidir. Tüm bu işler yoğun bakım hekiminin sorumluluğunda yoğun bakım hemşireleri, sağlık memurları ve diğer personeller tarafından yürütülmektedir. Eğer yoğun bakım servisi ve yatak sayıları arttıysa ki artmıştır, bu hizmetleri yürüten ekibin tamamının iş yükü ve yoğunluğu artmıştır.

ARKADAŞLAR BU METNİ KÜÇÜLTEREK HAZIRLANACK DİLKÇELERLE SAĞLIK BAKANLIĞINA BAŞVURUDA BULUNALIM. TÜRKİYENİN DEGİŞİK NOKTALARINDAN GİDECEK BİNLERCE DİLEKÇE KARŞISINDA BAKANLIK YETKİLİLERİNİN DURUMUN CİDDİYETİNİ DAHA İYİ KAVRAYACAĞINI SANIYORUM. STATÜYE DAYALI BİR PAYLAŞIM SİSTEMİNİ KABUL ETMİYORUZ, EMEK TABANLI BİR PAYLAŞIM SİSTEMİ İSTİYORUZ...

Sağlıkta dönüşüm programı, ikinci ve üçüncü basamak sağlık hizmetlerini sunan hastanelerinde iş yükünü oldukça arttırmıştır. Farklı kurumlara ait tedavi ve rehabilite edici sağlık hizmetleri sunan hastaneler birleştirilerek, vatandaşların hastane kapılarında karşılaştıkları engeller kaldırılmaya, hastanelerin, dengesiz yükler altında sıkışıklık yaşaması engellenmeye çalışılmıştır. Hastaneler SSK?lı, BAĞ-KUR?lu, devlet memuru, emekli, yeşil kart?lı ayrımı yapılmaksızın, dengeli biçimde, bütün vatandaşlara hizmet eder bir hale getirilmiştir. Bu takdire değer bir başarıdır. Ancak, var olan hastaneler kendilerine ait yükleri kaldıramamaktadır. Hastanelerdeki kuyruklar tamamen ortadan kaldırılabilmiş değildir. Genel sağlık sigortası ve gittikçe artan Yeşil Kart uygulaması, eskiden ihtiyaç duyduğu sağlık hizmetlerini tam anlamalıyla alamayan nüfus kesiminin sağlık hizmetlerine ulaşımını büyük ölçülerde kolaylaştırmıştır. Hastanelerden sağlık hizmeti talep eden kişi sayısı her geçen gün artmaktadır. Sağlık Bakanlığınca 2008 Ağustos? da hazırlanan İlerleme Raporu verilerine göre; 2002?de hastanelerde görev yapan uzman hekim sayısı 20589 iken, muayene edilen hasta sayısı 110 milyon kişidir. 2008? de uzman hekim sayısı 24453 olduğunda, muayene edilen hasta sayısı 210 milyon kişiye ulaşmıştır(Türkiye Sağlıkta Dönüşüm Programı, İlerleme Raporu Ağustos 2008, 2. Baskı, sayfa 73). Bu rakamlar ortaya koymaktadır ki, hastanelere sağlık hizmeti almak için başvuran insan sayısı, geçen süre içinde neredeyse iki kat artmıştır. Bu rakamlar, hekimlerin iş yükünün, geçen zamanda içinde ne kadar artığının çok güzel bir göstergesidir. Peki, hastanelerde yürütülen tedavi ve rehabilite edici sağlık hizmetlerini, hekimler tek başlarına mı yürümektedirler. Hastanelerde yürütülen hizmetler de aynı birinci basamakta yürütülen hizmetler gibi bir ekip tarafından yürütülmektedir. Hastanın kabulünden, tetkiklerinin yapılmasına, tedavisinin yürütülmesinden, taburcu edilmesine kadar, değişik meslek guruplarından oluşan bir ekip, bu hizmetleri yürütülmektedir. Sağlık hizmetleri hangi basamakta olursa olsun bir ekip işidir. Sağlık hizmetleri ve hizmeti yürütenlerle ilgili yapılacak bir politika değişikliği, bu hizmetlerin bir ekip tarafından yürütüldüğü gerçeğini asla göz ardı etmemelidir. Ekip içi dengenin korunması sağlık hizmetlerinin gerektiği gibi yürütülebilmesi için oldukça önemlidir.

5. Tüm sağlık personellerinin maaşları yükseltilmeli, maaş ve döner sermaye gelirlerinden aldıkları ek ödemelerden belirli oranlarda Emekli Sandığına kesinti yapılmalıdır.

Ağustos 2008 ilerleme raporu verilerine göre; Acil Sağlık hizmetlerinden yararlananların sayısında çok büyük artışlar olmuştur. 2002?de vaka sayısı 350 bin iken; 2007 yılsonunda 1 milyon 235 bin vaka sayısına ulaşılmıştır. Kırsal alanda acil sağlık hizmeti ihtiyacı olan insanlara ulaşım oranı % 99?lara (Türkiye Sağlıkta Dönüşüm Programı, İlerleme Raporu Ağustos 2008, 2. Baskı, sayfa 45) ulaşmıştır. Acil sağlık hizmetleri; doktor, hemşire, sağlık memuru, acil tıp teknisyeni, paramedik, şoför ve diğer teknik personellerden oluşan bir ekip tarafından yürütülmektedir. Ekip olarak yürütülen bu hizmetlerde, ekibin bir mensubunun performansa dayalı ek ödeme sisteminden aldığı pay arttırılırken, diğerlerinin bundan mahrum bırakılması ekip bütünlüğüne bozabilir. Çalışanların motivasyonunu düşürebilir. Ek ödeme sisteminde statü tabanlı bir paylaşım kesinlikle hakkaniyete uygun değildir. Sistem kendini yeniden tanımlamalıdır. Paylaşımda belirleyici olan sadece statü olmamalı, hekim dışı personel için de performans ölçümleri yapılabilmeli ve paylaşımda emeğin belirleyici rolü arttırılmalıdır.

3. Tabipler için getirilen, zorunlu mesleki mali sorumluluk sigortası, tüm sağlık personelini kapsayacak şekilde genişletilmeli ve hekim dışı sağlık personelinin, görevini yerine getirirken ortaya çıkabilecek tazminat sorumluluğunu da kapsamına almalıdır. Hekim dışı sağlık personelinin, görevini yürütürken ortaya çıkabilecek tazminat sorumluluğu, normal şartlarda ikincil sorumluluk olsa da, hukuken müteselsil sorumluluk kapsamında olabileceğinden sigorta kapsamına alınmalıdır. Hekim dışı sağlık personelinin, zorunlu mesleki sorumluluk sigortasının primlerini, görev yaptıkları kurum döner sermaye gelirlerinden; döner sermayesi olmayan kurumlar ise kurum bütçesinden ödemelidir.

Sağlık çalışanlarına sorulan sorulardan biri de, işin zihnen yorucu olup olmaması yönünden değerlendirilmesine yöneliktir. İşlerini zihnen en fazla yorucu bulan meslek gurubu, uzman ve pratisyen doktorlardır. Onları sırasıyla, hemşireler, diş hekimleri, eczacılar, ebeler ve sağlık teknisyenleri izlemektedir (Sağlık Personellerinin İş Anlayışları ve Tutumları Araştırması Yar. Doç. Dr. Canan ERGİN, sayfa 29) .

Sağlık çalışanlarına sorulan sorulardan bir diğeri de?İşlerinin aile hayatlarını ve özel hayatlarını olumsuz yönde etkileyip etkilemediği? şeklidedir. Bu soruya verilen "evet" ya da "hayır" şeklindeki cevapların meslek guruplarına göre farklılıklar gösterdiği saptanmıştır Buna göre, özel hayatının işinden en fazla etkilendiğini belirten grup hemşirelerdir (% 67.4). Onların hemen ardından uzman doktorlar gelmektedir (% 66.6). Daha soma da pratisyenler (% 56.2) ve ebelerde (% 55) aile hayatının etkilendiğini söyleyenlerin çoğunlukta olduğu meslek gurupları yer almaktadır. (Sağlık Personellerinin İş Anlayışları ve Tutumları Araştırması Yar. Doç. Dr. Canan ERGİN, sayfa 31)

Sağlık Bakanlığınca 2008 Ağustos? da hazırlanan ilerleme raporu verilerine göre, birinci basamakta 1999 yılında hekim sayısı 15969 iken, muayene edilen hasta sayısı 64 milyon kişi; sağlıkta dönüşüm programı sonrasında 2007 yılsonunda hekim sayısı 15556 iken, birinci basamakta muayene edilen hasta sayısı 147 milyon kişiye ulaşmıştır (Türkiye Sağlıkta Dönüşüm Programı, İlerleme Raporu Ağustos 2008, 2. Baskı, sayfa 42) . Hekim sayısında azalma olmasına rağmen, muayene sayısındaki artışın insanların sağlık hizmetine erişimindeki kolaylıktan sağlandığı söylenebilir. Ancak, buradaki çalışmanın konusu, hasta muayene sayısındaki artıştan çok iş yükündeki artışa dikkat çekmektir. Muayene edilen hasta sayısının, dolayısıyla tedavisi düzenlenen hasta sayısının artması birinci basamakta yürütülen sağlık hizmetlerinin yoğunluğunun arttığını ortaya koymaktadır. Birinci basamak sağlık hizmetlerini sunan kişiler ise sadece hekimler değildir. Birinci basamakta hekim dışı personelde çalışmaktadır. Bu personellerin hekimle beraber, bir ekip olarak, birinci basamakta verilen sağlık hizmetlerini yürüttüğü bir gerçektir. Birinci basamakta çalışan hekim dışı personelin iş yükünün sağlıkta dönüşüm programıyla nasıl arttığına ilişkin küçük bir gösterge olan 2007 birinci basamak muayene sayısı ortadadır. Birinci basamakta sağlık hizmetlerini yürüten işgücünün iş yükünü arttıran daha birçok konu vardır. 2002 de faal sağlık evi sayısı % 22 iken 2008 de %81? e ulaşmıştır (Türkiye Sağlıkta Dönüşüm Programı, İlerleme Raporu Ağustos 2008, 2. Baskı, sayfa 43). Bu sağlık evlerini faal hale getiren, burada sağlık hizmetlerini vatandaşa, en uç nokta olarak, vermeye çalışan sağlık personeli, temelde ebe ve hemşirelerdir. Sağlık ocaklarında çalışan sağlık personelleri, kırsal alanda bulunan ve sağlık hizmeti gereksinimi duyan insanlara, hizmet ulaştırabilmek için, önceden hazırladıkları programlar ile gezici sağlık hizmeti götürmeye başlamışlardır. Gezici sağlık hizmetleri de sağlıkta dönüşüm programıyla oldukça yüksek bir artış göstermiştir. 2002?de kırsal alana götürülmesi gereken sağlık hizmetleri % 10 oranında gerçekleştirilebilirken; Ağustos 2008?de % 99 oranlarına ulaşmıştır (Türkiye Sağlıkta Dönüşüm Programı, İlerleme Raporu Ağustos 2008, 2. Baskı, sayfa 44). Bu hizmetleri yürüten sağlık ekibinin temel elamanları ebeler, hemşireler ve sağlık memurlarıdır. Gezici hizmetlerdeki artış oranı, bu personellerin ne denli özverili çalıştıkları konusunda önemli bir göstergedir. Peki, kırsal alanda vatandaşın ayağına giderek bu hizmeti yürütmeye çalışan sağlık personeli, bunun karşılığını alabilmektekidir. Kuşkusuz, hayır! Birinci basmak sağlık hizmetlerinde istihdam edilen sağlık personelinin büyük bir çoğunluğu sözleşmeli personel ve vekil ebe olarak çalışmaktadırlar. Yani iş güvencesinden yoksun ve özlük hakları bakımından kadrolu emsallerinden çok geride olan sağlık personellerince bu hizmetler yürütülmektedir. Vekil ebeler, aynı iş yaptıkları iş arkadaşlarının almakta oldukları ek ödemeyi de alamadıkları gibi, kısa bir süre öncesine kadar da ücretli izin hakları dahi olmadan çalışmışlardır. Hekim dışı sağlık personelinin, sağlık hizmetleri içindeki payını küçümsemek sağlık hizmetlerinin yürütülmesinde bütünlüğü bozduğu gibi, iş barışının bozulmasına, sağlık çalışanlarının motivasyonunun düşmesine sebep olmaktadır. Birinci basamakta görev yapan hekim dışı sağlık personeli ile ekibin diğer tarafını oluşturan hekimlerin döner sermaye gelirlerinden aldıkları paylar hakkaniyete uygun değildir. Hekimler, döner sermaye gelirlerinden, çalıştığı kuruma ve performansına göre değişmekle birlikte, hekim dışı sağlık personelinden 3 ile 5 kat arasında fazla pay almaktadır. Tam gün yasa tasarısı, hekim dışı sağlık personelin döner sermaye payını değiştirmezken, hekimlerin alacakları payı belirleyen katsayıları daha da artırmaktadır. Böylece aradaki uçurum daha da artmaktadır. Tam gün yasa tasarısı bu şekliyle yasalaşırsa ardaki oran 1? e 5 ile 7 arasında değişecektir. Bu hakkaniyete uygun bir durum değildir.

2. Sağlık personelinin hastalık izni ve yıllık izni gibi durumlarda döner sermayeden aldıkları ek ödemeleri kesilmemelidir. Bu durum, personelin kanuni hakkı olan yıllık iznini kullanmasını dolaylı olarak engelleyen bir sonuç doğurmaktadır. Ek ödeme sistemi, sağlık personelinin, döner sermaye gelirlerine aktif katkısı olmadığı dönemlerde dahi belirli oranlarda ek ödeme alabilecek şekilde düzenlenmelidir.

Sağlık Bakanlığı 1990?lı yılların sonunda, Sağlık Personellerinin İş Anlayışları ve Tutumlarını öğrenmek amacıyla bir araştırma yaptırılmıştır. Sağlık personellerinden, uzman ve pratisyen doktorlar, diş hekimleri, eczacılar, hemşireler, sağlık memurları-sağlık teknisyenleri ve ebelerden oluşan 7 meslek grubu seçilmiştir. Her meslek grubundan en az 1000 kişi olan ve evreni % 4-5 oranında temsil eden 7255 kişi bu araştırmaya katılmıştır. Bu çalışmada sorulan sorulardan biri de "işi bedenen yorucu bulup bulmama" şeklinde olmuştur. Bu soruya sağlık personellerinin verdikleri cevaplara bakıldığında; işini bedenen en çok yorucu bulan grup hemşirelerdir. Onları sırasıyla, diş hekimleri, ebeler, uzman doktorlar, pratisyen doktorlar, sağlık teknisyenleri ve en sonda da eczacılar izlemektedir( Sağlık Personellerinin İş Anlayışları ve Tutumları Araştırması Yar. Doç. Dr. Canan ERGİN, sayfa 29).

Sağlık Bakanlığı, 2002 yılından buyana Sağlıkta Dönüşüm Programı adı altında bir değişim ve dönüşüm programı yürütmektedir. Bu programı birçok temel ayağı vardır. Genel Sağlık Sigortası, Koruyucu ve Temel Sağlık Hizmetlerinde Seferberlik, Aile Hekimliği, Kamu hastanelerinin tek çatı altında toplanması, Performansa Dayalı Ek Ödeme Sistemi, Kalite ve Akreditasyon, Sağlık Bilgi Sistemi, Tam Gün Yasası, Kamu Hastane Birlikleri Yasa Tasarısı gibi birbirini tamamlayan ve köklü deşiklikler içeren bir programdır. Sağlıkta dönüşüm programı sağlık hizmetlerinin yürütülmesinde ezberleri bozmuş, bilimsel ve modern bir sistem geliştirmeye çalışmıştır. Bunu, kısmen de olsa başarmıştır. Ancak, yürütülen bu program, sağlık hizmetlerini yürüten sağlık personellerinin, programın uygulamaya konulmasından önceki yoğunluğunu giderip, onları rahatlatmak yerine iş yoğunluklarını daha da arttıran sonuçlar doğurmuştur. Sağlıkta dönüşüm programında insan kaynakları iyi yönetilememiştir. Performansa dayalı ek ödeme sistemi, sağlık personellerinin gelirlerini kısmen de olsa arttırmıştır. Ancak, performansa dayılı ek ödeme sistemi sağlık hizmetlerini yürüten ekibin içinden hekimleri alıp başka bir kefeye koymuş, onlara performans hesabı getirmiş ve performansına göre ek ödeme yapmıştır. Sağlık hizmetlerini yürüten ekibin diğer parçası olarak kalan hekim dışı personel ise, belirli katsayılar ve ortalamalara göre hesaplanan, hekimlere nazaran oldukça düşük oranlarda ek ödeme alabilmektedir. Performansa dayalı ek ödeme sistemi, sağlık hizmetlerinin birbirini tamamlayan bir ekip tarafından yürütüldüğünü göz ardı etmiş ekibin iç dengesini bozmuştur. Oysa Sağlıkta dönüşüm programının, sağlık hizmetlerinde yarattığı iş yoğunluğu, bu hizmetleri beraber yürüten sağlık ekibinin tamamının üzerinde kalmaktadır. Ekibin bir kısım üyesinin ekip bütünlüğünü bozacak bir şeklide ön plana çıkartılıp, diğer kısmının sistem içindeki payının küçümsenmesi ve ona göre ek ödeme hesaplanması oldukça yanlıştır. Tam Gün Yasa Tasarısındaki katsayılara ilişkin düzenleme, bu yanlışı daha da derinleştiren ve çalışan memnuniyetsizliğini daha da arttıran bir etki yaratacaktır.

Öte yandan, sağlık sektöründe çalışan insanların, hizmet götürdükleri diğer insanların üzerinde önemli etkileri vardır. Sağlık personelinin işleriyle ilgili tutumları, işlerini ele alış şekilleri, halkın da sağlıkla ilgili tutumları üzerinde etkili olmaktadır. Dolayısıyla, sağlık personelinin iyi tanınması, hem kendilerinin sorunlarına daha bilerek yaklaşılmasına katkı sağlayacak, hem de hizmet ettikleri insanlar yönünden de dolaylı yararları olacaktır.

arkadasım hekim dışı sağlık personelı baslığına tıklarsan bu konuda ne kadar ısrarcı olduğumuzu gorür beylkı sende tek değıl de bırlık olarak hareket edersın bızlerle.

HAZIRLAYAN MURAT SÖKER

İnsanların belli konulardaki görüşlerini öğrenmek ve onları ilgilendiren politikaları bu görüşlere göre yönlendirmek, insanı önemsemenin bir ölçüsüdür. Bu yüzden bazı ülkelerde, pek çok alanda bireylerin görüşlerine başvurulurken, bazı ülkelerde ise politikalar çoğunlukla üst düzeyde alınan kararlar doğrultusunda şekillenmektedir. Türkiye?Kamu Yönetim Reformu? gibi bir konuyu uzun zamandır tartışmaktadır. Bu reform çalışmasının en temel kavramlarından biri de?yönetişim? kavramıdır. Yürütülecek bir çalışmadan etkilenecek tüm bireylerin, daha çalışma yürütülmeye başlanmadan önce görüşlerinin alınması ve yürütülecek çalışmanın performans hedeflerinin, tarafların kabul ettikleri esaslara göre belirlenmesi anlamına gelen bu kavram, sağlık alanında da uygulanmalı ve Tam Gün Yasası tasarısı gibi sağlık personellerinin tamamı üzerinde doğrudan veya dolaylı etkiler ortaya koyabilecek bir çalışma için de uygulanmalıdır. Tam Gün Yasa Tasarısı, temelde hekimlerin çalışma esaslarını düzenlese de Performansa dayalı ek ödeme sisteminin temelini oluşturan katsayılara ilişkin yaptığı düzenleme ile tüm sağlık personellerini etkileyecek sonuçlar ortaya çıkarta bilecektir.

Sağlıkta dönüşüm programının 8 ana hedefinden biride?Bilgi ve beceri ile donanmış, yüksek motivasyonla çalışan sağlık insan gücünün oluşturulmasıdır.? Sağlık insan gücünün motivasyonunun yüksek tutulması, sağlık hizmetleri gibi hata yapılmasına duyarlı bir hizmet alanında çok önemlidir. Sağlık hizmetlerinin hata duyarlılığı çok yüksektir. Çünkü sağlık hizmetlerinde; hata, ihmal, tedbirsizlik gibi insana özgü hallerin telafisi zor sonuçlar ortaya çıkartabileceği ortadadır.

Sağlık hizmetleri bir ekip işidir. Bu ekibi oluşturan çok sayıda meslek mensubu vardır. Sağlık hizmetleriyle ilgili konuları düzenleyen tüm çalışmalarda, bu hizmetlerin, bir ekip tarafından yürütüldüğü gerçeği göz ardı edilmemelidir. Ekibin bütünlüğünü bozarak, ekip içinden bir meslek mensubunu tutup, diğerlerinden farklı bir noktaya taşımak, diğerlerinin ekip içindeki payını ve önemini küçümsemek son derece yanlış bir uygulama olacaktır. Bütünlüğü bozulan, kendi içinde çatışmalar yaşayan bir ekibin başarı düzeyi düşer. Sağlıkta dönüşüm programının önemli bir ayağı olan Performansa Dayalı Ek Ödeme sistemi, ekibin temel elemanı olarak hekimleri almış, bu meslek mensupları için hesaplanacak ek ödeme miktarının hesabında performans sistemi getirmiş, diğer personeller için ise çeşitli ortalamalar ve katsayılar getirerek döner sermaye sisteminden alacakları payı, hekimlere oranla çok düşük tutmuştur. Oysa sağlık hizmetlerinde hekimler hemen hemen hiçbir şeyi tek başlarına yapmamaktadırlar. Yürüttükleri her türlü sağlık hizmetleri bir ekip tarafından yapılmaktadır. Performansa dayalı ek ödeme sisteminin şu anki hali ise; ekip içinde birbirini tamamlayan meslek mensuplarının emeklerini birbirine karıştırmakta ve tüm bunları hekimlerin kefesine yüklemekte ve onlara performans hesabına göre ek ödeme yapmaktadır. Performansa göre ek ödeme sistemindeki bu çarpıklık yetmezmiş gibi, Tam Gün Yasa Tasarımsısındaki ek ödeme sistemini etkileyecek olan katsayılara ilişkin hükümler, bu yanlışı daha da artıracak düzenlemeler getirmektedir.

1. Üniversite ve Sağlık Personelinin Tam Gün Çalışmasına ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yayılmasına Dair Kanun Tasarısının 1. maddesindeki; ?personelin katkılarıyla elde edilen döner sermaye gelirlerinden personele bir ayda yapılacak ek ödemenin tutarının hesaplanmasında uygulanacak olan katsayılar, hekim dışı diğer personel için yüzde 200?ünü. İşin ve hizmetin özelliği dikkate alınarak yoğun bakım, doğumhane, yeni doğan, süt çocuğu, yanık, diyaliz, ameliyathane, enfeksiyon, özel bakım gerektiren ruh sağlığı, organ ve doku nakli acil servis ve benzeri sağlık hizmetlerinde çalışan personel için yüzde 250 olarak uygulanır? şeklinde değiştirilmelidir.