Seviyorum platonik yaşamayı. Duygularımı cesurca aklıma söyleyip, karşımdakine sıra gelince acımasızca susuyorum. En güzel aşkı insan böyle yaşar. İçinden ılık ılık. Başı dumanlı. Bazen basınca efkar, çekilen sigara dumanında öksürüğe takılı kalıp onu düşünüp gülümsemek.

Uzaktan sevmek...

Ben uzaktan severim, sessizce.

Açılmadan ve sessizce. Hayalinde yaşattıklarınla ve o hayallerde sevdiğin senin olabildiğince.

Sabaha doğru trenin son düdüğü de çalmaya başlamıştı. Ellerimin titremesi gittikçe arttı. Önce garın dışarısında bulunan avluya doğru yürüdüm. Ayaklarımda müthiş bir güçsüzlük. Her türlü duyguyu o ana kadar tattıkça, gitgide korku duygum ve endişelerim artmaya başladı. Avluyu geçince, o koca çınar ağacının dibinden bir taksiye bindim. Kalbim küt küt atıyordu. Alnımda küçük damlalar, elimin içi ise sımsıcaktı. Taksicinin "geldik beyim" demesinden sonra taksiciye doğru dönüp lütfen gara dönelim geri deme ihtiyacı duydum.

Uzaktan sevicene hiç sevme daha ıyı, unut onu:))

Bence olmayacak duaya amın diyip bilmediği okyanusa demir alması n der gibiyim

Bu heyecan, yorgunlukla beraber dizlerimin bağını çözülmesine sebep oluyordu. Derin bir nefes alarak ilerlemeye başladım. Sokağının başına gelmeden kenara çekilip, duvara yaslandım usulca. Başım göğe bakıyordu. Ellerim bacaklarımın üzerinde ve bilinmezlere doğru ilerliyordum. Son derin nefesimi çektikten sonra sokağına girdim. Seni en son gördüğümde diplomanı heyecanla alıp, kepini havaya fırlatmak için arkadaşlarınla toplanıyordunuz. O günde seni o tribünün karşısından seyretmiş ve yanına gelememiştim. Sana gelemezdim, bilirdim ki sevgimi sana söylediğimde kalbimdeki o büyü tamamen yok olacaktı. Ben sevdim böyle severdim; sessizce, delice, ilelebet ve gitmemecesine... Ben seni hep uzaklardan sevdim, bazen bir kedi gibi, bazen bir ceylan gibi, bazense aslanlar gibi. Sevgimden çekindim, senden değil. Gitmedim senden, zaten gelemedim. Seni ben uzaktan sevdim sevgili...

Ben çok güzel uzaktan severim. Saftır sevgim, içinde tutku, arzu, şehvet yoktur. Bol bol merhamet, bol bol gülümseme ve akılcı hayallerim. Yeni bir bebeğin yürümeyi öğrenirken gösterdiği azim gibidir, uzaktan sevmelerim. Kalbimi de aklımı da allayıp pullarım o azimle. 24 saatimi ona veririm. Ama bilmez o, ölene kadar da bilmeyecek asla. Nedeni saklanmalarımın. Olması da gerekemez zaten. Ben uzaktan sevmeyi severim, bir Vahşi gibi, bir de Küheylan gibi...

En acısı da, sevilen bilmeyecek ne çok sevildiğini ve ne çok istenildiğini ölenece...

Her sabah, her akşam ve bazen her an öpersin alnını, öpersin doya doya. Helalim de sensin, bahtım da. Alın yazım da sensin, rüyalarım da.

Şimdi en suskun ve en büyük aşığım ve uzaktan sevmelerin tarafıyım.

Gerçekten seviyorsa kişi, sesini duyduğunda mutlu oluyorsa, içini huzur kaplıyorsa, varlığını bilmek bile mutlu etmeye yetiyorsa, sonsuz güven duyuyorsa mesafeler engel değildir

Uzaktan sevmelerin tarafıyım.

Ben uzaktan çok güzel severim. Dokunmam, dokunmaya kıyamam her onu karşıma alışımda. Çekinerek bakarım, o anlar. Bazen küserim apansız ve gönlümü eder. Ben uzaktan severken, o beni hep yatağın buz gibi yerinde, üşüyen bedenine soba eyler. Bendeki sıcaklığın saniyesini kaçırmak istemez, üşüyorum sar beni canım deyişi ile kendine derdest eder.

Uzaktan sevilene:

Rüyaya dalıp, onu anne gibi hayal etmek. Minik prensesi kucağındayken resmetmek. Annelik duygusunu ben yaşatırken, onun bunu yaşayamaması gibi garipliktir uzaktan sevmek. Hayallerin doluşur, heyecan ve coşku onun için belirir dimağında. Onun yapamayacaklarını bile yaptırırsın ta derinlerdeki gönül dünyanda.

Kalbinde yakınlara koyarken, aklında ismini anarken ve senden başkasının üstüne yazamadığı aşk şiirlerini gönül dünyandan okurken, o sevdiceğin bundan haberi olmaması. İşte uzaktan sevmek, uzağı sevmek değil. Bilakis, en yakından ve en içten sevmek.

Tren seferlerine bakıp çıktım yola, sen o dağların arkasındaydın, bense sessiz sessiz seni düşünürdüm. Her ray değişiminde çıkan seslerle senin isminde kalbimin duvarlarına sertçe vururdum. Seni görmek, heyecanların en büyüğüydü ve ben sana yaklaştıkça heyecanlarım gitgide büyümesiyle donuklaşıyordum. Bir ara kompartımanda bir ses belirdi, yalnız kompartıman odasından gür bir ses pencerelere doğru kükredi: "bilet kontrol". Gelen kondoktör, sanki babacığın gelmiş gibiydi o anda. Kekeleyerek, ne yapacağımı şaşırmıştım. Yolculuk devam ederken ben her kilometrede bir nefes daha fazla alıyordum...

Bir amanın, bir sağırın sevmesi gibi. Gözlerinin içine bakamadan, ağzından çıkan tınıları duyamadan, ellerini tutup atışlarını hissedeceği kalbe götüremeden sevmek.

Teşekkür ediyorum, bunlar için illa aşkı tarif etmek yetmiyor, gerçekten yaşamak ve yaşatmak lazım yani herkesin tarif edip uygulamaya dökemediği bir kavram:)