yüreğine dokunabilsem

Sen olmasaydın

Ağlasam ağlar ıslanır

bir varmış bir yokmuş gibi hayat ey ömrüm

Günler boyunca

Güneşe başkaldıran başaklar gibi bugün sevdam

Bahar gelmezdi

Kirli paçavralara benzerdi insanları

Sokaklarında bulduğum upuzun bir kahırdı.

HEP GÜN BATIMLARI

Serin rüzgarlar okşardı saçlarımı

yalnızlık ki, düğümlenmiş bir ip boğazımda

Bir gün duyduğum gibi kal diyebilseydim.

Çırpınır kalbim çırpınır

ecel erken gelecek, acı da, hüzün de?

Bir gün bütün İstanbul yıkıldı.

Ve ben yoktum

Bence hepsi, ?sence? nedenden

Gitmek ; yarın için çözüm olsaydı, gidebileceğim yere kadar yürümek dert değildi.. Vazgeçmek ; Bize engel olsaydı, silmek, yok etmek gözlerinde ki beni dert değildi.. Kaybetmek ; Son durak olsaydı, senle sende benliğimi yitirmek değildi.. Giderken bunları isteyemediğine göre " BİTMEK " de bize göre değildi...

Ve bir şairin İstanbul?a baktığı gibi bakıyor

Yüzümde dolaşan birer iğrenç böcekti gözleri

Anlardın, ve hiç gitmezdin, değil mi

Bilirim dostu yok yalnızlığın

O büyük yalanlarda yaşadım.

Birlikte ıslanmayacağız ki...

Tutuştum, yandım da yokluğunda her gece

Senin de gözüne yaşlar dolacak

Uzuyor Yıllar Gibi Dakikalar Sen Yoksan

Ben nice İstanbul'lular gördüm sana gelinceye kadar

Çırpınır akşam çırpınır

Alev alev yanarken bilsen nasıl her gece

Mutlu anlar gelecek göz önüne

AHMET SELÇUK İLKAN

sarılıp uyuduğum uçurumlar boyu?

karanfilin kırmızısına, menekşenin moruna

Şimdi sen yoksun ya..

Seni buluncaya kadar.

Boşuna yorulur yollar...

Mabetler yıkıldı içimde

Galiba bir mucize istiyor ruhum.

sararmış hüzünler yağsa da düş bahçemin yapraklarına

BİR BOŞLUK VAR YÜREĞİMDE SEN YOKSUN DİYE...

Yapışır kalırdı ellerime en çirkin yerleri

Korkarım pişmanlık sonun olacak

sen hiç acıkmaz mısın

senden başkasını görmeyen gözlerim ağladı

sarılamadığım tüm zamanlar için..

Her gün her dakika seni özlerdim

Aklına gelecek ayrılığımız

Yalnız kalacaksın günün birinde

Yana yakıla seni..

durmadan güz şarkıları söylüyor kalbim

Biterdi bir kış, geçerdi bir yaz

Toz toz oldum, duman duman oldum

Hayal ürünü bir sevdanın

Dostluktan, vefadan yoksun.

Gün oldu

Uzuyor yıllar gibi dakikalar sen yoksan

İyi değilim aşkım.

çiçeği açmadan solacak bağlarımın

Şimdi Sen Yoksun

Sahi?.

Ve benden uzakta,

yüreğim, dizlerim, ellerim, paramparça

Teselliler, ümitler neye yarar sen yoksan

Gün oldu kalabalık meydanlarında inançlarım yıkıldı

HER YER SENSİZ

Sen kimdin, sen neredeydin kimbilir.

Yoksun sen yoksun ya akşamlarda

en çok bana yakışır

Ah! nice bal sunduklarım

Güneş yüzüme vurdukça daha bir karanlık oluyor günlerim.

Birlikte yüreyemiyeceğiz ki...

Yepyeni bir ömür başlamazdı içimde

ömrüm ki, bir tutam düş, bir top ateş

Elbette kalbini biri yakacak

SONU KALMAYAN HÜLYALAR

Seviyorum seni boşuna...

Yada mavi mavi bir deniz İstanbul denince

Nefes alamıyorum

alıntı

ihanetler ki, bir ok gibi yüreğime saplı

ah bir görebilsem seni

ya da başka bir kapıdan girmek yeniden hayata?

Dar Vakitlerdeyim

Köhne bir bizans eskisiydi İstanbul sensiz.

Pişman olacaksın günün birinde

Ayaklarımın dibinde denizler can çekişti

uzak dağlara esen rüzgarın kimsesizliğidir ömrüm ey hayat

Susardım, gözlerime baktığın zaman

Mermer bir heykelin çaresizliğiyle

hani içinde sadece senin olduğun

Sularda yorgun akşam ben yangın telaşlarında

Güvenerek tuttuğum her elin hançeri saplandı yüreğime

İnan, inan bu gönül,

geçtiğim bütün yollar kördüğüm

Karanlığın biri kaybolunca

sarılsam sana söyle,

Gittiğinden beri, yokluğuna sevdalı

çocuklara umut olmak için

sana dair herkesten sakladığım gülüşlerim soldu

Ümit Yaşar Oğuzcan

Senle olmadan

Evlerinde bulduğum yalnızlık

Bir ses durmadan ölüme çağırırdı beni

siyah sakalımda ak acılar biriktirmekten

ölmek istedim?

bu mevsimde sevmek

suskunluğum akıyor şimdi hayatın yaralı ırmaklarına.

Uzar uzar gider...

Özlemlerde ayrılıklarda boşuna...

Oysa ben,

Ne olurdu saadetlerin en büyüğü

Aldığını geri vermedi yıllar

Yokluğun esiyor akşamlarda

Murat ELBEYE

Bir Mucize İstiyorum

Sonu hüzne açılan bir kapı?

alıp başucuma koyduğum her gece

Bilmezdim bu şehirde senin yaşadığını.

Yine anlamlar çıkaracaksın;

tutunduğum dal incecik, kırıldı kırılacak

hani şöyle bir sesini duyabilsem, seviyorum desen.

Kadehlerde sen çaresizim ben

Kahraman TAZEOĞLU

Her sözden?

dünyam yok

öyle garip, öyle yetim ki yüreğim

Yine en arka koltuğunda oturuyorum minibüsün yine camda oluyor gözlerim.

HEP KARANLIKLAR

Bir o kadar da kasvetli, yağmur çiselenmiş sokaklar

Bütün çiçekleriyle solardı bahçeler

umuda diktiğim gül fidanı kurudu

ölmek de?

Zindandı bütün meyhaneler

Yok yok çok oldu biliyorum

bir yanım ateş, bir yanım uçurum

Şimdi Ben, Yokluğuna Sevdalı

Boşuna yağıyor yağmur...

Sen dolu yürekten,

ALINTI

Gecemi aydınlatan gözlerini bir de

Boşuna yaşıyorum...

Aşkın beni yağmalar

Bu devran hep böyle sürüp gitmez ki

ben istersem eğer yanımdaolur

şimdi yaprak yaprak düşüyorum dallardan

Beni anacaksın günün birinde

Hep böyle sensizmiydi bu şehir.

ne yana dönsem acılar keser yolumu

Virane şehirleri anımsatıyor bugün yüreğim

Ömrümün yaz vaktindeyim ey hayat

çığlığın yarayla buluştuğu yerdeyim

Nereden takılmışsa bir şarkı dudaklarımda

Alişan Yılmaz

Denizlerde sen hasretinde ben

YOKSUN SEN

O öyle bir yalnızlıktı anlatılmaz

ve yaralarımı saramayacak kadar yorgunum.

Senden habersiz bir ölü gibi

aç kalmış yüreğimi doyursan sevginle.

başlığı açan değerli arkadaşım neden her şiir için yeni bir başlık açıyorsunuz sadece merak...

sonbahar rüzgarları esiyor gönül bahçemde

Şimdi ben, yorgun anılar savaşçısı?

Rıhtımlar balık balık kokardı.

Bana yeterdi.

SENDEN GERİYE HASRETLER KALIYOR

Sonra kaç yıl yaralı bir hayvan gibi

YÜREĞİM ÇARESİZ AĞLIYOR BENDEKİ SENSİZLİĞE

Bir başka karanlık gelirdi

GÜNÜN BİRİNDE

yanlış anlamayın bir tane başlığın içine bu şiirleri yazmanız hem daha kolay paylaştığınız şiirlere ulaşma imkanı tanırken bir yandan da daha düzenli olmuş olur...

Daha çok aydınlanayım

Sen olmasaydın.

Hep yanımdaki resmin gibi

tut beni ey hayat, düştüm düşeceğim

Dönüp de baktığında maziye,

Bir uçurum kenarında içime tutunmuş kalmışım

Ayırt ettiğim beklediğim bir tek seninki

Hep yarım kalmış heyecanlar hazlar içinde

Seni bulmasaydım

Diyebilseydim

zehir verdiler karşılığında

sadece seninle dolu olan yüreğim kanadı

bir uçurumun kenarında

Kahvaltı saatlerimi hep kaçırıyorum.

Gözlerimde gitgide büyürdü mesafeler

terkedip gitti alnından öptüğüm baharlar

Yaşadığım acılar diner mi

Anladım diyemem ki! Suçluyum

Sen yoksun...

Gel bir daha gitme hiç hep gözümün önünde ol sen

Galiba bir mucize bekliyor gönlüm

hep bir sevda uğruna ölmek istedim, ölürsem de

bu yıl kış erken gelecek dağlarıma biliyorum

Senin de saçına karlar yağacak

Beklediğim geceler gelir mi

BİR TÜRLÜ BİTMEYEN YOL

Yarım kalmış çığlıklar

Sokaklar kaydı ayaklarımın altında

Sat beni zindan gecelere

Maviye duyulan hasret kadar hüzünlü bugün gözyaşlarım

Çırpınıp pırpılanması...

Öyle uzaklardayız ki...

Şimdi sana bunları yazarken,

Sana kavuşunca neler söylemek isterdim

güzelmiş...

her gece ağrılar içinde uykusuz, viran

O masum gözlerden,

Semt semt bir ağır yorgunluktu

Gözlerime çiviler çakıldı merhametsiz.

Sevgiliye duyulan özlem gibi bugün bulutlar, gri, boz bulanık

BİR TÜRLÜ BİTMEYEN GECE

Bin defa ölüyorum fecre kadar sen yoksan

dar vakitlerdeyim ey ömrüm

Eskiden bir İstanbul vardı bilmediğim

Isırdığım dudaklarımın deltasında

Öyle pek özenmiyorum üstüme başıma?

alıntıdır.

dar vakitlerde?

Hiçbir şeye anlam veremezken,

özgürlük ve kardeşlik için

Şehirler parçalandı

SANKİ HİÇ GÜN DOĞMAMIŞ ÜZERİME

Duvarlar karaydı

Dakikalar bir ışık hızıyla geçerdi

İstanbul'u aradım.

Çığlık atacak, o ürkek, serçe yüreğin?

Ne zaman

bu yüzden her gün kanarım böyle kirlenmiş bu şehirde

Sen yoksun ya?güzel görünüyorsun? demesinler istiyorum.

Galiba bir mucize istiyor aklım

Bitmezdi kederim senin yanında bile

üşüyor sevgilere adadığım dal ömrüm

Ah ben ki, hayatın kara sevdalısı ey ölüm

Belki ben anlatamadım sana kendimi

Eskiden bir lale hatırlardım

Bu şehir İstanbul'muydu?

Ve nice yıllar kovalardı birbirini

Ne de tutunacak dalın kalacak

Kıyısında oturup göremeyeceğiz ki...

Yeşile çalaraktan bir şeyler fısıldıyor rüzgar

avareyim, divaneyim, kırgınım

İşte ellerimde al, diyebilseydim

Bilirsin sigara iştahımı kesiyor.

Boşuna bu nehir...

Yine gözyaşlarımla söndürdüm kalbimi

Havada deniz kokusu

Bir tutsam

çığlık çığlık nehirlere gömdüğüm

Bir ömür bitip

Güneşler doğardı görmezdim.

Vapur düdükleri durmadan öterdi.

mavi semalar arıyor hala içimdeki bahar kuşu, kır gelinciği?

Şimdi sen yoksun ya

öyle özlüyorum ki seni sesini ne çok sevmişim seni farkında olmadan aşkı senle tatmışım ama hoşçakal onca sevgime rağmen

Sen de solacaksın günün birinde

Sanırım gözlerim ağlıyor yine?

elini tutmak istesem çok mu olurum

Sebebini bilemediğim

Sonra kaç yıl bir sevgi aradım

HER YER KARANLIK

ne çok sevmişim seni farkında olmadan aşkı senle tatmışım

bu bile yeterdi yaşamam için

ben yok

HİÇ DOĞMAMIŞ GÜNEŞ

Gemiler geçer uzak bir beyaz hüzün soluklarınır

Ve bir kardelen cesareti arıyor

yine de tercih sizin... fikrim budur size duyurmak istedim.

adımlarım yıldız arar her gece kayıp yollarda

SENSİZLİĞİN SABAHINDAYIM ŞİMDİ

Bilmezdim...

SENİ DÜŞÜNÜRÜM

Galiba bir mucize istiyorum

yaşamaktan geçtim, nefes alamaz oldum

Ayak sesleri var kulağımda

Yüzünde tebessüm ve hüznün

Ve herbiri kendi ağırlığıyla ezilmiş, yorgun.

yaşamak ağrısı sarılı her yanım

ya dudaklarından öpmek istesem..

Ne kadar yansa da ruhu, yakana aşık

Bölünmüş, dağılmış, parçalanmış

Boşuna..

Çaresizlik sisi bastırmış sineme

Nefret etmek için,

Aramızda denizler yıllarımı çaldı yokluğun

yokluk diye bir şey yok

Bir çağ öldü gözlerimin önünde

kahırlar biriktiriyorum durmadan zifir gecelerden

ben var ettiğim için vardı ben istemediğim için yok nokta

Senden uzak zamanlarda yaşadım.

İstanbul yoktu

İSTANBUL YOKTU SEN OLMASAYDIN

Birlikte ağlayamayacağız ki...

Ne geçerse elime giyiyorum.

kendi kendime küs, kendi sesime dargın

Bir daha hiç duyamayacağın sesim

Yaşamı bölüşemeyeceğiz ki...

Seni aradım bu şehirde yıllarca

Ağaçlar çiçek açmazdı

Nuri CAN

bir yıkıntı gibi yaşıyorum yaşadığım yerde

sensizlik sardı dünyamı

Trenler işlemezdi

Bizi topraktan yarattılar

Benim toprağım öldü.

Kırık dökük zamanlarım var

Her seste, her çıtırtıda kendimi arıyorum

Sevmenin tadına varamadığım zamanlar

YÜREĞİM SUSKUN

Gel gör ki...

En kötüsü beni koyup gitmendi

Sen tutmuyorsun ya elimi cebimden hiç çıkartmıyorum.

Zamansız geliyorsun aklıma. Gece ve gündüz ayrımsız... Ya bi ışığın ortasında dağıtıyorsun aklımı ya da gecenin bilmem kaçında bölüyorsun uykumu... Ya gözlerin geliyor aklıma ya da hayalin çıkıyor karşıma... Unutuyorum unutmasına da SENİ değil SENDEN başka her şeyi...

ah bir gözlerine bakabilsem

Şen şakrak, hüzünlü, kimi zaman deli

kayahan

yoruldum hüzünler arası gidip gelmekten

Seni düşünürüm

Saklamadım sevgimi biter mi

Gemiler demir almazdı

İçine dert olacak o son gülüşüm

Ne geri dönecek yolun olacak

Benden en uzak sevgilerde yaşadım yıllarca

Öyleyse sensiz yaşanmazdı bu şehirde

Terkedilmişlerin sessizliğinde

acının ve ateşin burgacındayım ey hayat

Sürekli bir aldanıştı sokak sokak

Yumsam gözlerimi bir gemi kalkardı.

uçurumlar, yıkımlar, karanlıklar aldı beni?

Funda Arar

SEN YOKSUN

Belki de seni aradım bilmeden

ne yana dönsem ihanetler

Bilirim zamansız vurdu beni zaman

seninle yaşadığım dünyam

sen şimdilik yoksun... ama seninde yerin doldurulacak unutma:)

yoksullara ekmek

Oysa neler düşünürdüm sen yokken

Yitirdim kendimi bu rezil şehirde

Bütün teselliler uzaklarda kalırdı

Bu şehirde

Ayrılık başlayınca ben biterdim

Umutlar hayaller yıkıldı

Benim en güzel çağım öldü.

Nadasa bırakılmış toprağı?

Gezdim sokaklarında

güzel

Umutsuzca uyanıyorum sabahları.

acısı dinse sensizliğimin.

Kaybolacaksın derinliklerimde