Hasan-ı Basri, ilk hallerinde güzell bir genç idi. Elbiselerin en güzelini giyinir, Basranın hemen her yerinde gezer, eğlenirdi. O günlerin birinde, yine yolda yürüyordu. Aniden güzel bir kadın gördü. Yüzü, boyu posu pek güzeldi. Hemen, Hasan-ı Basri o kadının peşine takıldı. Biraz gittikten sonra, kadın geriye döndü; Hasan-ı Basriye bakıp şöyle dedi:

iffet ararsan bulamassın yalan ararsan bulursun modern çağda

Rabbani Karaktere Aşk,

Tepsiyi getiren cariye Hanım şöyle söyledi dedi : Bir başkasının fitneye düşmesine sebeb olan gözü istemiyorum. Bu durumu gördükten ve cariyenin de o sözünü işittikten sonra tüyleri ürperdi. Sakalını tuttu, kendi kendine şöyle dedi: Ey Nefis, sana yazıklar olsun. Bu sakalınla bu kadından daha aşağı oldun.

İşte İffet Budur

Yusufa , Züleyha olmak aşk işiydi evet.. Züleyha Yusuf'ta Rabbini bulmuştu. Önce Nefs penceresinden bakmaya çalışsa da, sonra büyülendiği o güzelliği gönül penceresinden seyretti doyasıya.

Beyler iffeti öğrenecekleri durakta dururken, kah Zuleyhaların ilgisinden, kah kendi içlerindeki nefsani sevgiden iffetin yanına uğramıyorlar. Peki ya hanımlara bu rahatlığı Züleyha veriyor mu? Yusuf'un arkadan yırtılmış gömleği, hanımlara bu durumu aşk adına meşrulaştırıyor mu..? Üstelik öylesine bir aşk taşımıyorken..! Dillere türkü olmuş dolanıyor Züleyha, yazık ki anlaşılamadan..

Sevgisine karşılık alamamış bir erkek sesleniyor sevdiğine : Sen Züleyha olamadın diyor. Hanımlar serbest ve rahat.. "Ben Züleyhayım" diyor, "Seven böyle olur"... Züleyha bilse kendisi bahane edilerek arkadan yırtılmış gömlekleri, ahu vah etmez miydi..?

Hasan-ı Basri sandı ki: Kendisi o kadını nasıl arzuluyorsa, kadında onu öyle arzuluyor. oraya oturdu.. Aradan az zaman geçtikten sonra, bir cariye geldi, elinde de üzeri örtülü bir tepsi vardı;o tepsiyi getirip Hasan-ı Basriye sundu. Tepsiyi açtıktan sonra gördü ki: O kadının iki gözü orada..

önemli olan manevi kirden kurtulmuş olmak... Çok güzel hikaye..

<i>İFFETLİ BİR GENCİN HİKAYESİ</i>

Neden aşka böyle bir bakış açısı ile bakılıyor. Hz. Hatice'nin teklifi mi veriyor hanımlara cesareti? Oysa o peygamber efendimizin gelişinin müjdelendiği, özelliklerinin sayıldığı bir zamanda, "Eğer böyle biri gelecekse onunla ben evlenmeliyim" demişti. Görmemişti onu henüz.. Hissettiği Rabbani bir karaktere aşık olmuştu. Ne yaptı ise edep ile yapmıştı.

Edepsiz Muhabbet, iffetsiz Aşk olmaz...! Olsa da bir kıymeti kalmaz. İnsanı Rabbine yaklaştırmaz. Rüyada görülen defineyle zengin olunmadığı gibi, edeple gidilmeyen yolda gönül doymaz..!

Züleyhalara laf söylettirmem aşka hürmetimden, lakin bizler de Züleyha'nın temsil ettiklerine nefs penceresinden bakıyoruz galiba. Beyler bir Züleyha arzusu, Hanımlar bir Yusuf arzusu içinde... Ama önce Yusuf ile Zuleyha olma derdinde değil kimse...

Kulun kula hissettiği, aşk denilen o güçlü muhabbetin, meylin, günümüzdeki çıkmazları fazla cesaret ve rahatlık. Ben aşkı utangaç severim "Her seven biaz edepsizdir" sözüne katılmam. Allah rızasını gözeten, utanan, bakamayan, yanakları kızaran aşıklara hasrettir aşk, Pısırıklık değil kastettiğim sadece "ar "..

Bulmak bu kadar zor ise, Elde edilmesi bu kadar meşakkatli ise kıymeti de o kadar fazla değil mi..? Bir şeyi kıymetli kılan onun az olması değil midir. Bizler de o kıymetli olana talip olalım derim. Önce kendimiz öyle olmaya çalışırsak eminim sayıları artacaktır.. diye düşünüyorum

Ayşe Tunçayak Gündüz