beni bırakıp hiç biyere gidemezlerdi. yoksa evde kalanların evi başları yıkardım.

dönence ne cok şeye bozuluyormuşuz :))

küçüklere baktığımızda kendimizi görüyorum şimdilerde.

ilk başta bu insanlar ne yapıyor diye alık alık bakarken sonraları buduruma bozulmaya başladım.

r'leri ilkokul 3. sınıfa kadar söyleyemedim herkes bununla dalga geçerdi. bana içinde r olan kelimeler söylettirip teleffuzuma kahkahalarla gülerlerdi.

ben de herşeye bozulanlara şimdi bozuluyom ama küçükken daha çok bozulşurdum hemde çoooooooooooooooooooooooooook

merak ediyordum:=)

sahurda beni de uyandırın dememe rağmen uyandırmazlardı bende uyanırdım neden beni uyandırmadılar diye inad eder kalkıp o sofraya oturmazdım arkamı döner ağlayarak tekrar uyurdum

yazık bana ama yaaa :)

ne var yani 12-13 yaşında minicik bir çocukken lavaoboya mı kalkayım gecenin bi saati demi ama haksız mıyım :P

ben cok arsız ve ınatcı bır cocuktumm annemden hep dayak yerdımm mısafırın yanında dısardaa arkadasalarımın yanında ve hep uatanırdımm ama yerdımm :)))ben olsam gercı bende kendımı doverdım:))zavallı anacım:))

4. çocuklu ailenin en küçüğü olunca hepsinin küçülmüş kıyafetlerini bana ghiydirdiler. çocukken bu duruma çok bozulurdum ablamlara abime yeni kıyafetler benden çok alınırdı ben tabiki basardım ağlamayı bazen beni dinlerler yeni kıyafet alırlardıo bazen almazlardı. bu duruma çok bozulurduım.

küçükken yatarken annemin giydirdiği çorabın uyanınca ayağımda olmaması olayına çok bozulurdum. yatağın içinde çorap arardım sabahları:)

küçükken çok bozulduğu durumları foruma yazanlara, küçükkende şimdide acayip bozuluyorum

yaz yağmuru ben çıkmazdım herşeyi dinler herkese söylerdim:)

küçükken sofrada yada başka yerde benden önce su içilmesine çok bozulurdum benden önce su içerlerse küser yemeği bırakırdım, benden önce niye su içtiler diye:)

şimdi bişeyi önemli öönemli heyecanlı heyecanlı anlatıyosundur evde herkes vardr belki, misafirlerde. konuşmanın orta yerinde annem şistt ayıp öyle mi denir diye müdahele ederdi. çok bozulurdum ben sadece anlatıyom oysa. anlatma hevesimde kaçardı

bende oyunumun yarım bırakılmasınaa

hade eve gel baban geldi yemek yiyicez:))))))))))))))))))))

halamlara gittiğimizde herkese çay tabağıyla birlikte ikram edilirken bana tepsi içerisinde çay vermelerine cok gücenirdim küser eve dönerdim

Misafir geldiğinde bize ayrı sofra kurmalarına çok bozulurdum..

bozuluyordum:)))))))))))))))))

önemli bi konu konuşulacağı zaman odadan çıkarılmaya:))))))))

küçükken ablam bakardı bana sürekli sırtında gezdirirdi. gezdirmezse ağlardım susturmak için necburen gezdirirdi. ama sırtına aldığında sürekli mıncıklardı beni bende zıplardım. buna o zaman çözüm bulamadım diye kendi kendime çok bozulurdum. ablamada bozulurdum.

çocukken gözlerim kocaman kocaman olduğundan büyüklerim bana kızdığında kurbağa gözlü derlerdi :)

küçükken altımı ıslattığımda fırça atmalarına acayip bozulurdum.

misafirliğe gittiğimzde koltuğa oturduğumda beni koltuktan kadırıp yere oturmalarına bozuluyordum

yapcak bi şi yok :)

yaz_yamuru

neymiş efendim büyükler koltukta otururlarmış:))))))))

anlatıyolar ama cümleyi bir türlü toparlayıp konuyu istedikleri yere bağlayamıyorlar. yazııık. insan hevesi kırılmasın diye sözünü kesmek istemiyorda.

bizi yatırıp büyükleri gezmeye götürmelerine bozulurdum bende.

sokakta bisiklete binen arkadaşlarımı bırakıp eve gitmem gerektiğinde, eve girmeye acayip bozulurdum. gerçi sonra bi yolunu bulur kaçardım ama bu seferde arkadaşlar görünmezdi ortalıkta :(