"Bir düşünelim bakalım, dünyaya ne kadar dudak bükebiliyoruz? Dünyaya, yani dünyevi olana.

Sözümüz bitti.

dün-ya

Dünyaya dudak bükebilenlerin mevcudiyeti sayesinde, insanımız hayvanımıza galebe çalabiliyor; insanımız ortaya çıktıkça, izzet ve vakarın ne olduğunu öğrenebiliyorduk. Kaçtığımız için dünya peşimizden geliyordu; peşinden koştuğumuz için değil.

Sustuk.

Gönlümüz taş gibi katılaştı.

Kibirden başımız döndü.

Taşmaya başladık, taşkınlaştık.

Taşlaştık."