2-Maalesef son zamanlarda gereksiz ve abartılı bir sosyalleşme salgını var. Sosyalleşeceğim, sosyal görüneceğim diye çırpınanlar var... O nedenle crabnet'e katılıyorum. Olmayacak bir şeyi, abartılmaması gereken bir şeyi ihtiyaç haline getirmeye çalışıyorlar. Çoğu kişi sosyalleşecem derken afedersiniz manyak biri haline dönüşüyor. Sosyalleşme ile bayağılaşma arasında ince bir çizgi vardır. Nerde okudum bunu bilmiyom. Çoğu kişi sosyalleşeceğim derken bayağılaşıyor.

Haklısınız hocam da onu da nasıl yapacağımı bilmiyorum.

Topluca bir yere gidince çağırırlar ama o zaman da gezi alanında herkes kendi grubuyla takıldığı için ben tek kalırım sürekli yanlarında ısrarla durmak istemediğim için de o gezilere katılmam genel olarak. Öyle anlarda yalnızlığı daha derinden hissediyorum çünkü.

demişsiniz. Bu yorumu yazarken crabnet üyesinden alıntı yapmışsınız. O yorumda güzel bilgiler var. Ama benim de size söylemek istediklerim var.

1-Şimdiye kadar siz kendinizi sosyal, dışa dönük, neşeli ve eğlenceli zannediyormuşsunuz. Aslında o faaliyetleriniz, sadece sizin depresif yönünüzü örtmüş. Şimdi boşta kalınca ortaya çıkmış.

Hocam siz gayet güzel davranıyorsunuz ama anladığım kadarıyla dar bir çevre ve gruplasma var. Kitap okuyun, tlfdan internette gezinin, illa okulunuzdan değil başka okuldan ya da çevreden arkadaş edinin. Ilgi duyduğunuz alanlara yonelin.. Ailenizle daha sık görüşün.

Yok öyle söylemem. Kaldı ki ilk atandığım günden bu yana yaşadığım bir sorun bu.

Öğretmenler odasına girmesem bahçede oturacak bir bank bile yok. Tikildim kaldım oraya. İzmir'den arkadaşlarımdan nişanlımdan ailemden o güzel çevremden ayrılıp buraya düşmek bana öyle yıkıcı geliyor ki anlatamam. Okul ayrı sıkıcı eve geliyorum evde yalnız olmak ayrı sıkıcı. Şimdi şükret diyecekler çıkabilir zaten şükrediyorum mesleğimi elime aldığım için 28 yaşındayım çocuk gibi yalnızım dislaniyorum ühu ühu diye ağlamak simariklik olarak görülüyor farkındayım ama yaşamayan bilmez. Burda çakılı kalmaktan dislanmaktan sevdiklerimi ozlemekten gerçekten bıktım. Kendi memleketimde olsaydım iş yerindeki mevzuları inanın takmazdim ama burda böyle olmuyor işte insan bir dost arıyor kendine.

üzüldüm hocam, ben de öyle şen şakrak bir tarzım olmadığı için yalnızlık çekerim ortamlarda...

3-Yaşınız 28 olmuş. Tam evleneceğiniz dönem. Depresyon nedeni küçük bir şehir ve yetersiz arkadaş olması değildir bence. Yeni biten bir dostluk veya aşk acısı varsa onun yansımasıdır. Veya başka sorunların şimdi boşta kalınca ortaya çıkması... 28 yaş, evlenmeden önce bir kadın için şaşalı döneminin son noktasıdır. 30 dan 2 yıl öncesi... Aslında bu 28 değil, 27.

Odaya girerim selam veririm selamımı alırlar ama ben laf atmadan kimse benle konuşmaya tenezzül etmez. Ha ben laf açarsam konuşurlar ama yine anlıyorum o kadar da onemsemedigimi. Ama önemsedikleri biri gelince o konuşmasa bile bir şekilde yanına gidip muhabbet açıyorlar. Benim eksiğim ne diyorum çoğu zaman ama anlamıyorum. İtici bir yanim yok yardımsever biriyim guleryuzluyum. Anlayamadim bu durumu.

aklıma bir ihtimal geliyor, izmire gideceğini çok belli ettin bu nasılsa seneye yok gözüyle bakıyor olabilirler, bence de eş durumuna kadar sabret, okulları araştır, ulaşımı mahallesi hizmet puanı derken baya bi oyalar

5-Vaktinizi nasıl dolduracağınızı da ben söylemeyeyim. Yaşadığınız şehri ve işinizi, öğrencilerinizi, okulunuzu sevmeye çalışın.

<i> "kendimi atandığımdan beri hep yorgun uykusuz bitkin hissediyorum." </i>

4-crabnet'in dediği gibi herkesle iş ortamına samimi olmayın, olmaya çalışmayın. Bu gereksiz zaten. Bu konuda bir eksiklik veya ihtiyaç hissetmeyin.

Erkek hocalarsa ayrı bir dünya. O kadar muhafazakarlar ki selam bile vermeye çekiniyorum. Zaten onlar da sadece erkeklerle muhabbet kuruyor. Bir soru sorsam yuzume bakmadan kacarcasina cevap veriyorlar sanki ahlaksız teklif yapmışım gibi hissediyorum

Sence meslekten şikayet eder gibi bir halim mi var? Okuduğunu anlamıyor musun sen? Bu kadar rahat bir meslekse kıskançlığını buraya kusacagina sen de ogretmen olsaydın.

Yok hocam öyle abartı bir güzelliğim yok. Hatta benden güzel hocalar var ama onların dislandigini görmedim. Sorunun bundan kaynaklandığını sanmıyorum. Büyük ihtimalle enerjilerin tutmamasından dolayı oluyor. Yoksa okuldaki hocaların beni bilerek disladigini bilendigini düşünmüyorum. Bsna karşı zaten iyiler ama dediğim gibi samimiyet kuramiyorum.

Sizde depresyon yerleşmeye başlamış hocam! Profesyonel bir yardım alın. Öğrencilerin de okula gelmesiyle düzelirsiniz. İşinizle meşgul olun rahatlarsınız! Ama profesyonel destek şart!

Bana hep dogudaki arkadaşlığın samimiyetin daha yoğun olduğu söylenmişti ama ben tam aksini yaşıyorum. Hocam herkes gülüp eğlenip gezip fotoğraf atarken yalnız kalmak zoruma gidiyor ne diyeyim bu günler de geçer elbet. Batıda olsam hiç olmazsa ailemle olurdum dışardan arkadaşlarım vardı burayı hiç ama hic sevmedim ne vardı sanki buralara senelerce çakılı kalmasak herkes memleketinde görev yapsa. Ben o kadar bunalimdayim ki bu enerjime de yansıyor kendimi atandığımdan beri hep yorgun uykusuz bitkin hissediyorum.

Daha ona var hocam. Sanırım başta kendimi yanlış anlattım üçüncü yıla girdim daha bu sene. Eş durumu malum üç yıldan sonra yapılıyor.

Öğrenciler varken daha iyi gibi zaten. Zaman biraz daha hızlı geçiyor. Hocam psikolojik destek almayı ben de düşünüyorum ama küçük yerdeyim psikolog vs ulasma imkanım yok. Belki online görüşme olabilir.

Hocam valla yine dışlanırım korkusuyla kimseye yaklaşamaz oldum. Hayatımda ilk defa böyle bir şey başıma geliyor. Benim gibi yalnız insanlar var ama onlar asosyalliği tercih etmiş insanlar. Zaten kimseyle konuşmaz selam vermez içe dönük karakterler. Ama ben dışa dönük olduğum halde bunların başıma geliyor olması üzüyor. Biraz da şanssızlık var bende kimle iletişim yakalasam tayini çıkıyor gidiyor vs. Sosyal etkinlik falan yapayım desem köy gibi bir yer hiçbir sey yok. Zaman geçmiyor.

Okuldaki öğretmen arkadaşlarımin ezici çoğunluğu ile aynı dünya görüşünde değiliz. Ama bu durum arkadaşlığa engel değildir diye düşündüğüm için hepsine guleryuzlu espirili davranıyorum sağ olsunlar onlar da beni sever. Bana karşı iyilerdir. Ancak hepsi bu kadar. Bu vakte kadar ne benimle bir yere gittiler ne okul dışında bir şey yapabildik. Ben teklif etsem kimse kabul etmiyor. Mesela geçen gün birine "gel disarda bir kahve içelim muhabbet ederiz" dedim. Üstelik aramin iyi olduğu biriydi. İşi olduğunu söyledi ama ertesi gün okuldan altı yedi kişiyle kafeden foto attılar. Öyle üzüldüm ki anlatamam.

Hocam sık dişini, geçer bu günler. Nişanlınla fazla uzatmadan evlen eş durumu ile git İzmir'e.

Atanali üç yıl oldu. Uğraş didin coğrafya gibi bir bölümden atandım ama kendimi hiç burdaki kadar yalnız hissetmemiştim. Az da olsa enerjimizin tuttuğu muhabbetimizin olduğu ama tayini çıkan bir kişi haricinde tek bir kişiyle dostluk kuramadım. Onun gitmesi de zaten benim icin yıkım oldu.

Biraz uzun oldu ama aileme çevreme derdimi anlatıp üzmek istemiyorum buraya içimi dokmek istedim.

Şu an öğrenci yok seminer dönemindeyiz. Öğrencilerle de aram iyi işimi yapıyorum ama kendimden 10-15 yaş kucuk öğrencilerle neyimi paylaşabilirim ki. İnsan kendi akranlariyla arkadaşlık etmek bulunduğu yere aidiyet hissetmek istiyor. Kaldı ki lise öğretmeniyim öğrenciyle de aramda mesafe olması gerektiğine inanıyorum.