"hayatımın içinden akıp giden tren, yoluna devam ediyordu.

istanbul film festivalinin en iyi filmi seçildi belçika yapımı seneryosuyla bu ödüle layık olduğunu kanıtlayan bir film olur kendisi. izlemeniz tavsiyemdir.

flaman topraklarında boy gösteren, mahkeme kararınca onaylanmış ama tadı olmayan otları ağır ağır yiyen inekleri görürsünüz.

rayların kenarındaki, yere sabitlenmiş tozlu mermer ve granitlerin, sevdiklerimizin son durağı olan yeri simgelediklerini görmek istiyorsanız, trene binin."

ancak trenleri birçok nedenden dolayı affedebiliriz. en basiti, o bir trendir.

arabaların tersine, trenler dünyanın arka tarafında ilerler.

bahçe süslerimize, kerevizlerimize, pırasalarımıza, verandalarımıza ve tuğladan yapılma barbekülerimize bakarsınız.

istasyona yakın kenar mahalle evleri diğerlerinden biraz daha iyi haldedir.

hiçbir araba yolculuğu, bir memleket hakkında tren yolculuğu kadar fikir veremez.

zamanaşımına uğramasın:)

bahçelerimize, çatı katlarımıza ve barakalarımıza bakarsınız.

iplerde kuruyan iç çamaşırlarımızı görürsünüz.

ama raylarda yol alırken yalnızca kötü halde olanları görebilirsiniz.