tuttum dediğim hayal-miş.

bana kalan yine hayal-miş

14/01/2011

hiç mi olmadı

ben biliyordum hayaldi.

bir dilek daha tuttum.

sorularım sızımdı

tuttuğum elim olan ateş yakmıyordu.

aptalmışım. hayal-miş

dün geceydi aydınlık aradım kapı açmak için

ben geldim

yanılmış öğrendimm

ama bir sorun var; ben bu sözümü hiç tutmadım,

o da kaydı.

ve felsefemi tekrar ettim

tuttuğum ateşti.

dilek tutmuşum.

dinmedi

hissetmek duyulmayanı, görülmeyeni, söylenmeyeni bilmektir. adım atmadan yüksek kayaların arasından, derenin kıyısından dolanmaktır. bilinmez sanılanın kapısına dolandım ben. oysa yükümü yıkmış, çayımı yapmış, uyumak için saçılmıştım. tertemizdi kalbim, derinden. boşluk şekillendi önce. üç ağzı vardı boşluğun. üç tepe vardı her yanımı sarmış. üçünden de sırayla sisler geldi. o zaman anladım. sislerin bir öne gelip sonra geri gidişlerini izledim. hepsi yabancı. hiçbiri beni kucaklamadı. belki de ben uyanıktım da saramadılar bu yüzden. oysa ben çok istiyordum rüyaların gelişini gözlerimle görmeyi. öyle emindim ki sırları bileceğimden birazdan, nefes alamadım korkudan. kalbim acıdı her zamankinden fazla

hani "korkuyorum" demiştim.

bir dilek tuttum,

sonra "korkmuyorum" demiştim.

dileklerim korkumdu.

rüyaya razı ol dedim

ne de ben ateşe talip olayım.

aydınlığı umduğum karanlık bana baktı yine

olsun be ali bak hayalsiz uyku daha güzeldir

korkularım hayal-miş.

her merhabanın bir vedası olur denmişti

elimdeki ateş değil elinmiş.

bir yıldız kaydı,

şimdi sende anla hayal-miş.

ne yıldızlar sönsün,

elimdeki, elin şehvetine ateşmiş.