En evrensel tanımlamasıyla sendika, emekçilerin, çalışma yaşamına ilişkin sorunlarını çözmek, işveren karşısında ortak çıkarlarını ve haklarını korumak, geliştirmek için kurdukları örgütlerdir. Dolayısıyla işveren ile sendika arasında herhangi bir ilişkinin olması, sendikanın doğasını tahrip etmektedir. İşveren tarafından finanse edilen bir emek örgütü, işveren karşısında asla özgür ve bağımsız mücadele yürütemez. Sendikaların bu özgürlüğü, 87 No?lu ILO Sözleşmesi ile güvence altına alınmıştır. Nitekim 4688 sayılı yasanın 20. maddesinde de bu özgürlük ve bağımsızlığı muhafaza edebilmek için?Sendika ve konfederasyonlar kamu makamlarından maddi yardım kabul edemez, siyasi partilerden maddi yardım alamaz ve onlara maddi yardımda bulunamazlar? ifadesi yer almaktadır. Ama bizdeki sendika aidatlarının tüyü bitmemiş yetimin hakkından alınarak lüks otellerde harcanması utanç vericidir. Bu vebalin altına şahsen ben bireysel olarak girmem-giremem. Tün öğretmenleri sorumlu davranmaya davet ediyorum.

Artık toplantılar 5 yıldızlı otel salonlarında yapılıyor, ancak emekçi açısından fiyasko denebilecek toplantılar. Sendika üyesi ve aidatlarının sendikalara güç vermesi gerekirken; maalesef siyasal misyonları artırıp, emekçi sorunlarını 2. plana atan bir hal aldılar. Emekçi sorunlarını EK İŞ olarak görmeye başladılar.

Örnek vermek gerekirse;

2008 yılıydı yanılmıyorsam. Hükümet %2 zam teklif etti, doğal olarak tüm konfederasyonlar itiraz etti. Daha sonra devletin verdiği sendika ücreti üye başı 5 liradan 10 liraya çıkarılınca (sendika gelirleri için %100 zam anlamına geliyor) MEMUR-SEN ve KAMU-SEN bir anda %2 zma imza atıverdiler.

Avrupa Birliği normlarında sendikalılık oranına ulaşmak için hükümet 2007 yılında yaptığı bir hamle ile Türkiye?de memurların sendikalılaşma oranını artırmaya yönelik olarak sendika üyesi olan her memurun sendika aidatını ödeme kararı almıştı. Daha sonra hükümet-sendika pazarlıklarında bu?ballı kaymağın? farkına varan sendikalar hükümet ile her zam pazarlığında bu konuyu gündeme getirdiler. Süreç içerisinde sendikalar hükümettten sendika üyesi olan memurun sendika aidatının devletçe ödenmesinin yanında sendika üyesi olan memura devlet tarafından 5 ila 10 TL arasında ödenek verilmesini de sağladılar.

Memur sendikacılığında böyle bir uygulamaya geçilmesi memurların temel özlük haklarının ve maaş benzeri gelirlerinin korunmasına çok büyük bir darbe vurmuştur. Çünkü, ?kendini memura kabul ettirmek, memur için yaptıklarını memurlara beğendirmek gibi bir zorunluluğu kalmayan sendikalar?; toplu sözleşme masasından memurların haklarını geliştirerek değil kendi kasalarını doldurarak kalkmışlardır.

2007 yılının Toplu Görüşme döneminde, hükümet daha masaya oturmadan memurlara?120 TL seyyanen zam? fikrinde olduğunu beyan etti. Ancak toplu görüşme yetkisini elinde bulunduran işgüzar sendikalar bu teklifa daha baştan?hayır? dediler. Devamında yapılan pazarlıklarda ise masadan?Memurlara 60 TL zam ve sendikalara da üye olan her memur için 5 TL sendika aidatının devlet tarafından ödenmesi? şeklinde bir anlaşma ile kalktılar.

Tüm modern sistemlerde sendikalar, temsil ettiği kişiler için yaptığı çalışmalar sayesinde üye kazanabilmektedir. Bu zorunluluktan dolayı sendikalar deyim yerindeyse?kıran kırana, dişe diş? mücadele etmektedirler. Böylesi bir sendikacılık anlayışı da her halükarda memurların haklarının mütemadiyen artırılmasını sağlamakta, memurlar da hakkını arama konusunda en hünerli sendika hangisiyse üyelik tercihini ondan yana yapmaktadır.

Yani bu anlaşma ile sendikaya üye olacak her memurun üyelik aidatını devlet verecek, sendika da hakkını aramak için hiç bir şey yapmadığı memurun üyeliği sayesinde kasasına?kelle başına? 5 TL atacaktı. Bu uygulamaya geçilmesi hızlı bir şekilde sendikalar arası üyelik ve güç dengesini de değiştirdi. İktidar yanlısı olduğu ileri sürülen bazı sendikalar ve bunların konfederasyonları arkasındaki iktidarın yarattığı baskının da etkisiyle üye sayısını hızla artırırken pazarlık masasının birinci aktörü konumuna gelirken kimi sendikalar da pazarlık masasının tamamen dışında kaldılar.

Ancak bizdeki uygulama yüzünden memurun hem bir aidat yükümlülüğü olmadığı hem de üyeliği sayesinde maaşında cüzi de olsa bir artışın olması memurları, ayrım yapmaksınızın?siyasi iktidara yakın sendikalara? yönlendirmektedir. Bu aynı zamanda memurların da aşırı düzeyde politize olmasına yol açmakta, sendikaları memurlar için bir çaba gösterme yükünden kurtarırken gerçek sendikacılığı da öldürmektedir.

İki gün sonra da utanmadan okula geldiler, geldikleri gibi gittiler.

Diğer yandan memurlara sendika üyesi olmanın yanında bir şey kazandırmayan bu tarz bir sendikacılık anlayışı, sendikaları memurların haklarını arama ve koruma konusunda adım atmaktan kurtarmaktadır. Henüz yasal mevzuatın memurun haklarını koruyacak şekilde geliştirilmiş olmamasından dolayı memurların böylesi bir sendikalaşma ve pazarlık karşısında bir şey yapma şansı da yoktur. Diğer gelişmiş ülkelerde olduğu gibi memurların henüz?iş yavaşlatma, grev, lokavt? gibi sendikal eylemlere girişmesi memurlara bir hak olarak tanınmamıştır. Memurların haklarını korumak için gerek bireysel gerekse toplu olarak girişimde bulunması hala?suç? kapsamındadır. Özellikle birden fazla memurun aynı konuda ortak hareket etmesini suç sayan mevzuat hükümleri dolayısıyla memurların gerek sendikal olarak gerekse başka yollarla hak araması mümkün değildir.

Bunu memur için başarılmış büyük bir iş olarak memurun önüne koyan sendikalar, memurların önüne getirdikleri üyelik formunu?Dolduruver şunu, üyemiz ol, nasıl olsa aidatını devlet veriyor, üstüne bir de 10 TL maaşına ek ödeme yapıyor? diyerek doldurtmaya başladılar. Bu yolla ülkemizdeki sendikalı memur sayısı bir anda fırlarken memurların gerek özlük hakları gerekse maaş gelirlerinin toplamı piyasa koşullarında reel olarak hızla erimeye başladı.

aslında sendikaların öğretmene hayırları yok bence ama neyse.

goksugüzel hocam yerinde tespitleriniz için teşekkürler.

Yandaş Sendikacılık;