yansız olamadım senden yana

aptallığımı seviyorum, hayalesiz kalırım diye.

çoğu zaman

arızaya sarıyor hep geceler

dilimi anlar mı

hayal bu ya

alıştım ben acıya

zaman zaman

çok küfrederim çok

alışkanlıklarıma küfrederim çoğu zaman

şeytanımı da sevdim meleğimide

zaman olmalıydı

bakmadım-bakamadım

kendime söz veriyor, sonra bozuyorum

hayal ederim, insan ederim kendimi

var mıdır

zamana uydum

insanlığımı kurban vermem verdiğin acıya

şeytana alet edilmiş yürekler gördüm

korktum

saat kaç

çoğu zaman hayalin sessiz çığlığı uğrar bana

durmam-duramam

nasip

hayvanlardan aşağıya bakarım

yakındadır

seni kandıracak kadar büyük değilsin içimde

isterdim olmayı, olamadım

zamana bıraktım olsun diye

ama asla

keşkeleri hiç sevmem bilirsin

nerededir

çok korktum

dengesizliğimi severim

sana değil kendime kızıyorum, ne kadar aptalsın diye.

yaklaşmak istedim uzaklaştı

ağlatırlar beni

sana söz veremem çok ufaksın, sözümden dönersin

tıpkı son nefesi vermek gibi zordu zaman

zorluydu

bağırmak istedim sesim...

kızlar erkek gibi sert

dengede duramam bir türlü

hayalin ayak seslerini duydum

yoksa başaramam

ellerim yok

ağlamaya alışırım, yanarım

anahtarları kapıda unutturan bu kafa hep sende takılı kalıyor

ellerimi uzatmak isedim

ellerimi uzatsam kurtarcak kadar yakın

değerim bilirim acılarımı

gerisi hikaye

kzlar analarını düşman...

lakin ilk ölüşümde ölseydim elinde

lakin

ol demeden olmaz

analar gördüm, ağlıyorlardı

vardır

zaman yalancı duyguların kelimelerini kusuyor önümde

ardıma baksam görecektim

seni değil kendimi kandırıyorum hep

zaman zaman sevişiriz,

sonra da insanlığıma şükrederim

kız çocuklarını kurban etmişler

yürüyemem

kaybolur diye korktum,

hatta açar

erkekler ise iğrençti