Bence, babasıyla oturup konuşun.

insafsız olma sen çocuğundan bi saat ayrı kalamazken adama günah değil mi ya. ayrı ilçe olabilir ama ayrı şehirlerde olman vicdansızlık bence. kendini onun yerine hatta çocuğun yerine koy. empati yap

Hocam öncelikle sizin mutluluğunuz önemli. Kendiniz mutlu olmadan pozitif enerji saçamaz çevrenizi mutlu hissettiremezsiniz. Çocugunuza da böyle. Hayatta her şey var; mekan değişiminde ferahlık var derler. Sizin yapacağınız yakın uzak farketmez kendinizi mutlu hissedebileceğiniz, kendinize uygun bir yer seçmeniz olacaktır. Bunu çevrenizden, arkadaşlarınızdan araştırıp iyi bir karar verin. Yoksa "Sadakatsiz"dizisi gibi değil gerçek hayat. Ha çocuğunuzun görüşü de önemli bu kararları alırken; ebeveyne karsi duruşu, yaklaşımı, bağlılığı vs. Bunlar da seçilecek mesafeyi daha kisaltabilir. Ama önceliğin kendi psikolojik durumunuzun kaldırabileceği bir yer, mesafe ve ortam olmasını önemseyin derim.

Hocam keyfiniz nasıl isterse öyle yapın... Çocuk alışır

bunu kadınlar kulübüne yazsanız daha iyi olur

Adana ile Mersin çok yakın. Haftada iki üç saat görüşmek için şehir dışı gezi yapılabilir. Görüşmeyi çok etkilemez. Mekan değiştirirseniz yeni bir hayat kurabilirsiniz diye düşünüyorum.

bacim kafana gore ve çocuğuna kotu davranmayacak birini bulursan evlen.

2 yaşında çocuğunuz olduğuna göre aile geçmişiniz pek uzun değildir. Anlaşamdık boşandık cümlesi bir aile yıkımının gerekçesi olmayacak kadar basit bir durum arzetmekte. Aileyi yeniden biraraya getirmek denenmeli.

Neyse siz yerimde olsanız ne yapardınız?

Hocam verdiğiniz çabaları okudum. Çocuğunuzun babasının, öz evladını üvey babaya emanet etmek isteyecek rahat olması sizin elinizi kuvvetlendirir. Sosyal çevre olmasa bile mekan değişikliği iyi gelecektir. Yeni okul. Yeni ev. Yeni insanlar. Tavsiyem ailenize yaklaşmaya çalışın. Babası çocuğunu çok seviyorsa şehrinize gelir görür gider. Üzülmeyin. Hakkınızda böyle olması belki gerçekten çok daha hayırlı imiş.

Adanalıyım. tayin yoluyla mersine gelmiştim. anlaşamadık eşimle boşandık. ikimiz de mersindeyiz o haftada 1 gün 2 veya 3 saat görüyor çocuğu. çocuk 2 yaşında. ben adana merkeze tayin istemek istiyorum burda mutlu değilim ama çocupum için kalmalı mıyım babasıyla ilişkisi daha çok olsun diye. yoksa dönmeli miyim adanaya? Akrabalar ailem tufanbeylide ben merkezde yaşayacağım ve yine kimsem olmayacak orda da. burda da yok. ama ben mutlu olamıyorum burda. benden sebepsiz yere boşanmasını hazmedemiyorum ona istediği hayatı verdim.10kardeşler ve kardeşleriyle mutlu mesut yaşıyor

Canım kardeşim ne güzel açıklamışsın. Allah razı olsun senden öncelikle. ben çok çırpındım boşanmak istemedim ama adam zaten ailesinin etkisinde çok kalan biri en başta adanalı olduğum için istememişlerdi zaten. bir ablasımbar çok fena o boşanın siz anlaşamıyonuz diyip durdu evet kavgalarımız oluyordu ama hepsi çözülebilrdi. adam bana sürekli tekrarladı anlaşamadık ayrıldık ne var bunda ağlama ölüm değil ya ayrılık altı üstü. hem ben senin için naptım ki vs çocuğunu asla düşünmedi zaten. Allaha havale ettiö onu da ailesini de. ben boşandıktan sonra da çok yalvardım. ailesi diyormuş ki yüz verme ona konuşuyın mu onla konuşma sakın. boşandın hiç konuşma diyorlarmış. bana diyor ki git birini bul evlen diyor. çocuğu üvey babayla mı büyüteyim diyorum büyüsün ne var öcü değil üvey baba diypr. böyle diyen briine ne denir?

Aile birarada değilse çocuğu görmek veya görmemek bu kadar önemsenmemeli. Çocuktan esirgenen aile ortamında büyüme hakkı arada bir getirlecek cıcılı bıcılı oyuncaklar, lunaparklardaki pamuklu şeker ikramları ile telafi mi edilecek!? Gözden uzak olan biraz da gönülden ırak olur. Her hafta görüp ezileceğine ayda yılda bir görüversin, hatta mümkünse hiç göstermeyin bence haketmiyorsa... O babanın çocuğu görmesi sadece babayı rahatlatır çocuk yaşayacağı yoksunluğu yaşar zaten. Allah yardımcısı olsun.

hayatta her sey var zamanla alisirsin

Bir arkadaşım Muğla'da yaşarken boşandıktan sonra zorunlu hizmet yükümlüsü hale geçtiği için 700 km mesafede başka bir ile zorunlu hizmet için geldi. 1 sene çalıştıktan sonra zorunlu hizmet affı çıktı ve branş avantajıyla tayini İzmir'e çıktı. Tayin haberini aldığında (O zaman kızı 4-5 yaşlarındaydı) "Anne İzmir babama yakın mı?" diye sordu. Annesi evet dediğinde bir yandan hıçkıra hıçkıra ağlarken bir yandan da "Yaşasın babama yaklaşıyorum, onu daha fazla göreceğim." diye şarkılar söyleyip zıplaya zıplaya dans etmeye başladı. Boşanmaların ne yazık ki tek mağduru çocuklar... Lütfen alacağınız karar ne olursa olsun kuzucuğunuzun en yüksek hayrına olacak şekilde karar verin. Ve yaylam arkadaşımın önerisine de sonuna kadar katılıyorum. Bunu babayla da oturup konuşun. Dilerim yavrunuz için en doğru kararı sizi de en mutlu edecek koşullarda verebilirsiniz...