?Hiçbir şey olamazsa çocuğum, bari öğretmen olsun.? Cümlesine mazhar oldu değerli öğretmenlerimiz.

Soğuk kış gecelerinde köylüleri evine buyur eder televizyonda ajans izlettirir, sobada kül bırakmayan muhabbetler ederlerdi.

Mustafa SÜS

Haklılıkları vardı. Kendisini geliştirmeyen, yan gelip yatan, okey masalarından kalkmaya fırsat bulup da gazete dahi okuyamayan öğretmenler yüzünden tüm öğretmenler zan altında bırakıldı.

?-Bugün okula gittim, benim çocuğun öğretmeni bilmem kim hoca var ya, bir fırça attım, bir ders verdim, sizin okutma yönteminiz yanlış arkadaş, siz bu işi bilmiyorsunuz vs? dedim. ? diyerek kahvelerde alay konusu edildi değerli öğretmenlerimiz.

Okulda tahsildarlık yapıp, evraklarla boğuşup, müfettişlere şirin görünmek için dosyalar tutup, öğrencilerle ilgilenme ve kendilerini geliştirme fırsatı bulamadı öğretmenler. Fırsat demeyelim de, hevesleri kalmadı.

zira başkasına halimizi öğretmedik ki bize bizi anlatsınlar ;gülerim buna...:)) davulun sesi uzaktan hoştur, kulağının dibine getir bakalım nasıl olur

malesef % 100 katılıyorum

Sürekli pres yapılan bir futbolcu gibi, ne çalım atmasını becerebildi, ne de pas vermesini. Milli takıma başkaları yükseldi. Bakanlık-Müfettiş-Okul Müdürü-Evrak-Veli-Öğrenci kıskacı altında kalan öğretmenlerden başarı beklemek de onlara maaş veren devlete düştü.

Derken kudretli devletimiz lojmanlar yaptırdı. Öğretmenleri halkın içinden aldı. Tecrit etti bir nevi.

Bu kadar basit bişeyi öğretmende görsün canım artık

Saçını bile okşayamaz oldu çocuklarımızın öğretmenler. Mesafe koymaya başladılar çocuklara. Okulda veliden, öğrenciden küfür yemeye başladılar. Gıklarını çıkartamadılar, ekmek derdine düşürüldüler.

çocuk internet ve kafeler ve kötü çevre ve arkadaş sarmalından okula geldiğinde okulu bir oyun bahçesi eğlence mekanı boş bir yer olarak görmesi eğitime en büyük darbeyi en başta vuryor zaten..

Lakin her şey paralel gitmedi. Bir yanı geride kaldı. Maddi yönden kurtarılan öğretmenlerin halktan soyutlanmasına engel olamadı sendikalar.

Kimse öğretmenin maaşını hesaplamaz, elinde bakraç öğretmene yoğurt taşırdı, yumurta taşırdı. Öğretmenin evinde içilen çay paha biçilmez değerdeydi.

Ne olduysa bundan sonra oldu. Öğretmeni maddi yönden kurtaracaklardı. Hakkını yememek lazım kurtardılar da, eksikliklere rağmen.

Çocukları teslim eden baba; eti senin kemiği benim, derdi. Ne etinde gözü vardı öğretmenin ne de kemiğinde masum çocuklarımızın.

hiç katılmıyorum ülke bu günkü biraz düzelmiş duruma gelmişse öğretmenlerin insanüstü çaba ve sabrından dolayıdır

Haddini ve kendini bilmez şımartılmış çocukların derste çıkarttıkları huzursuzluk neticesinde çekilen bir kulak, pahalıya patlamaya başladı öğretmenlere.

Toplum neyse öğretmen odur.. Bu toplumdaki değişiklikleri hiç bir zaman öğretmen yaratmamıştır.. toplumun kendisimi yaratmıştır bunu.. tabiki hayır Osmanlıdan beri toplumsal değişiklikler yumarıdan gelir ve gelmektedir..

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="ddb0a8aea9bcbbbcaea8ae9db5b2a9b0bcb4b1f3beb2b0">

Eğitim enstitüleri kapandıktan sonra bu tarz öğretmen yetişmez oldu.

Günümüzde sadece öğretmenler mi toplumdan soyutlandı?Artık sadece büyük şehirlerde değil küçük yerlerde bile çoğu insan komşusunu tanımaz oldu. Teknoloji bize çok şey getirdi ama aynı ölçüde duygularımızı aldı. Eskkiden okul öğrenciler için dikkat çekici bir ortamdı, günümüzde ise sıkıcı bir ortam... Dışarda öğrenciler için her türlü dikkat çekici unsur varken okullar çok sönük ortamlar oldu.

Okullar sadece çocukların eğitildiği bir kurum değil, halkın da uğrak yeriydi. Ne de olsa bilinçliydi öğretmenler? Ankara?ya yakındı mesela. Dünyaya yakındı. Dışarıya dönük yüzüydü halkımızın.

Halk tanımadığı öğretmenin arkasından konuşmaya, öğretmenin maaşını hesaplamaya başladı.

Öğretmenlerimizdi. Cana yakındı, halka yakındı, çocuklara yakındı.

velisinin bunca ilgisiz haline ve bilgisiz anne baba eğitiminden gelen bu çocuklara sabırla birşeyler aşılamaya çalışmanın ne kadar zor olduğunu bunun içinde olan bilir

güzel bir yazı olmuş. dogru tespitlerde bulunulmuş...

Ardından sendikalar türedi. Akıllıca ve mantıklı bir şekilde öğretmenin hakkını korumayı amaçlayan sendikalar.

öğretmenin halini ancak başka öğretmen anlar

Öğretmenler vardı, sararmış bıyıklarıyla halkın kahvehanesinde oturup halkla bütünleşirdi.

Ohh işiniz kebab, yazın üç ay tatil, kışın 15 tatil, kar yağsın tatil, yağmur yağsın tatil.. Sabah git öğlen gel.. miss valla miss.. pardon ya bugün 24 Kasım de mi? Aman öğretmenim, ne kadar değerli varlıklarsınız siz, ellerinizden öperim sizin.. Kutlu olsun gününüz...

ÖĞRETMENLER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN.

Öğretmen sürekli imaj yitirmeye başladı moda tabirle. Tatili bol olan, yatan, kendisini yenileyemeyen, işe yaramaz, sürekli ekders ve maaş derdinde bir öğretmen profili insanların belleklerinde yer etmeye başladı.

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="137e666067727572606660537b7c677e727a7f3d707c7e">

Kız verilirken bile dudak büküldü. Damatlarıyla övünemez duruma geldi kayınbabalar, babalar öğretmen benim oğlum/kızım demeye utanır hale geldi.

Bakanların şamar oğlanı haline geldiler. Önüne gelen herkes işin en kolayına kaçıp öğretmenleri üzme pahasına, tribünlere oynamak için kıyasıya öğretmenleri eleştirdiler.

Bir zamanlar öğretmenler vardı. Elinde kazma kürek, sırtında yamalı bir hırka, okul tamir ederdi.

Köylülerle birlikte tarlada çapa yapar, is tutmuş çaydanlıklara demlenen çaydan hasret yudumlarlardı.