Sen dolsan yeter..

Hüzünlü bir hikayenin sona yakın, umutsuz bir cümlesi gibi.. Lakin kimi hikayeler, içinde hikayeli kahramanları olan hikayeler, umutsuz tümcelerin bahar mantarları misali türediği beyaz derili sayfalar arasında başlamaz mıydı.? Aşk hikayelerinde maceraların umutsuz duraklara dümen kırdığı anlar vardır. Bu anlar, düz ovalardan asude evcimenlikler eşliğinde salınan nehirlerin, kucaklarında can buldukları coğrafyaya mecburi biatları sonucu; arazinin birden çalkantılı eğimlerle bicimlenmesi neticesinde toprağı yararak, bir ok gibi ileri firlaması haline benzer. Nehirlerin bu en coşkun, en azametli, en delişmen ve vurucu halleri gözü pek bir yiğidin düşman saflarına atılması anını hatırlatır insana.! Gözü kimseyi görmez tehlike karşısında ve kulakları çoktan sağır olmuştur gayrılar güruhuna karşı.! Engebeli, hoyrat ve amansız kayalık arazilerin nehirlerin mizacına yaramaz çocuk sabıkası vurması misali; zor zamanlar, çaresiz hisler, isterik krizler ve dışardan gelen kallavi darbeler de aşka tarifsiz bir kuvvet ve çelikten bir zırh kazandırmış olsa gerek. Zor olan, zoru seven, acıyla ve direnişle hemhal olan değil midir aşk.? Kafes kuşlarının aşkla ne işi olabilir ki! Aşk, kanatlarını göğe asarak dağların çetin yellerine, kıvılcımlı esintilerine bağrını korkusuzca açanın niyazı değilse nedir hem!? Simurglar benzeri sonsuza uçabilecek derecede hürken; bir sedir ağacının kıyılarından, bir dağ yamacının kıta sahanlığından bir an uzak kalamayışın, mevsime göre rotalar çizip dünyayı devran edemeyişin izahı hangi fani kitapta raptilelenmiştir.?

yapistiriyorum vodk visn

İNCEP...

Ne kadar tuzak kursa da

Mesela aşk; evvela kalbin mi, yoksa bedenin mi ihtiyacı?! Başka bir nazarla müşahade edip soracak olursak, aşk bir duygu kilitlenmesi mi, hormonal bir salgı mı?! Hulasa aşk; fiziki mi, biyolojik mi; tinsel mi, metafizik mı?! Sınırlarını belirleyen öz varlığı mı, yoksa musallat olduğu kalbin sahibinin verdiği özerklik mi?!

Ne kadar güzeldir saçlarının yastığı öpüşü

Utanırmış kadın ve adam bu mahçup maral ürkekliğini sevmiş kadının.

Bir gün, deyip bıraktığım yarımlık cümlelerin içine ömürden kalan günlerle dolduracağımız mutlulukları unutma.

Bu dert mi nasip bu yorgun kalbe?

Demek gecelerden sonra nihayet gün doğuyor.

iyi ki varsın tanrım.

Dünya, o eski dünya değil

Yalnızlığa sarılmaktan kurtuldum

Sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini...

Hiç bitmeyecek.

Dünyalar kadar.

Mağaranın karanlığında kendi ayak seslerini, içine çektiği nefesin ılık gürültüsünü, dışarıda kayaları yalayıp geçen rüzgarın uğultusunu kendine müzikal bir armoni sunulmuş gibi duyarak yaşıyor adam.

Çaresiz hiç değilsin

Güzel' in aşkında şiir, şiirin ruhunda Güzel, ve güzelliğin ortasında simetrik bir eda ve aksülamel bir desibelle ritimli can seramonisi kelimeler...

kimbilir, başka belirtiler gibi, bakış ve ses de

Geçtiğimiz o ilk nehirlerden beri

ey bir elinde mezarcılar yaratan,

Mahzun bir dinleyiş, uzak bir duyuşla.

iyi bayramlar

Ben seni duvarların arkasına sakladım,

Bir çiçek olağanüstü güzellikte

Herkül insanlar boş da şu sondaki ahirete boş demeye calisman iman sakatlar bı tazele gel :) neyse sana hayatta bol şans dikkat et fazla düşünme boş ver hayat boşluklar içine inşa edilir salla gitsin... Burda sana hitaben son yazım...

Duymuyorum belki de, biliyorum yalnızca

Duyuluyor dişiliğin

Bilmem ki hangisinden nasıl vazgeçeyim

Sana alışkın olmak iliğimde mi, nedir?

Nolmuş yani olmuş bitmiş

Olanlar oldu Tanrım

Yardan düşmüştüm yaralarım yardan armağandı

Derleyen toplayan Sen'sin. Kendimden ümidim kalmadı. Korkuyorum!

A. s. efurim. nasılsın?

jhon da ortaya cikmasa kimse kafayi cikartmiyo

ben bilirsin iyi yüzemem.

Benim ömrümsün sen, onurum, geleceğim

Adam baktıkça yüzüne, bir yaz akşamı kızılı düşmüş kadının yanaklarına.

ölmeyelim.

Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri.

Hayallerimle gittim,

iade looooodinqqqqqq...

Adınla uyandı bu sabah.."

Kırılmaktan korkmasak.

ama ben gözce bilmiyorum ki;

Sokak kedisine şefkat, baltalara merhamet

Hayır, Seninle aynı noktada buluşmaliyız.

en büyük eleştiriyi, yadsımayı son

Düşüyor yapraklarına gülün

Mesela gölgesiyle sevişmek için gölgenin görsel ahenginden uyarılmış olmasına, dokunmanın uyandırdığı haz havuzlarında yüzmeyi bilmesine, sevişin edilgen ve etken manevralarını tecrübe etmiş bulunmasına veya hazzın ruhtaki coşkusunu doyumsayabileceği algısına ermiş olmasına gerek var mı?

kimizin kalbi birdir,

evlerin yeni yıkanmış serin taşlıklarında

Didem Mamak

Saçların saklar omuzlarındaki yükü

Orhan Veli

<u>Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyleyemem; </u>

Burada yağmur yağıyor ama sen

Katran sergisinde açmış servi-nigar peygamber çiçeği..

Zira aşk, zarif ve onurlu iki yürek arasında göz, dil ve kalp argümanları kullanılarak nalelerce notali, tebessümlerle esli, sitemler ve azarlarla uzantılı, sükut salonlarında senfonilenen ritmi garip bir müzikaldir.

Acımasız kullanmadı neşteri

Vur yüzüme..."

bunlarda insaniyet yok ki ergeniyet ve yaş olayı olsun. bunlar yok. kendi varlıklarından şüphe ediyorlar. ondan böyle sağa sola yazıp ben var mıyım acaba diye örçüyorlar. varsın demeye gerek yok. yokluğunda şiirlere devam.

Saadet bekliyor yaşamaktan.

İçimde kaç çocuk öldürdüm ben, kaç tane sevgili..!

karşımdakine.

kendi sesinle kendini."

CEMAL SÜREYA

Şimdi kime emanet edilir ki bu mısra? Şiirden anlamaz, anlayıştan, nezaketten, aşktan, sevgiden, güvenden bihaber dillere mi? Asla. Sarıp sarmalayıp, ipek mendillere işleyip gönül kapısının anahtar kilidine asacağım onu. Biliyorsun, şifreler sende. Aç kapıları, oku bizi...

Bir dağbaşı yalnızlığı yaşıyorum yeniden.,

Bilmez miyim hiç bütün bu sözler ne der ona

Hasretleriyle yandıklarımızın onulmaz acılarını yaşatma.!

Özlemek ne demek.

Allah'ın Sen evlatla imtihan etme.! Can çekirdeklerimize zeval verme.

bir elinde ebeler koşturan doğa

Şahin yarı yoldan dönüyor

kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt;

Elbet bir gün, bütün çiçekler beyaz açar

Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun

Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni;

suskunsam, bozgunsam, bulutsuzsam

Özlediğim her şeyimle kopup,

Renkler çağında ak, karadan düşer.

Ekders fullmu :///

Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.

Kadın, bir ceylan asudeliği hissi veren, derin bakışlarla süslü, manalı ve yaşatmaya hevesli gözleriyle adamına baktı. Bu, bu adam, kelimelerle ahenkle dans eden, büyülü sözlere yüreğinde bir Mavi Sakal odası kurmuş, aşka taptaze tarifler tutturmuş, şiirle aşkı aşkla ruhu harmanlamış olan o adam mıydı!? Bu soru önce dimadığını yaktı, ve ordan dilinde acımsı bir tat bırakarak geçip gitti kursağından duyulur duyulmaz bir yutkunuşla. Evet, muhakkak olan bu ikisinin de aynı adam olduğu, aynı ruhta iki haleti ruhiyenin tezahür ettiğiydi.

Can paresi halbuki O. O, canı değil mı canından aziz ve rana. Can hasreti, gül demeti değil mi o masum didarı. Benliğinin yarasında bir gurbet kabuğu, babanın karanlık ruh ormanında bembeyaz, melek suretli bir kuğu, gönlüne dağıttığı mavişmen sevgi boncuğu değil mi!?

Bu da benden şekerşimbelek sistalarıma armağan olsun..

<a rel="nofollow" target="_blank" href="https://www.antoloji.com/m/cemal-safi/">Cemal Safi

Kilitlenir dudaklarım gözlerim karanlıklarda boşuna arar seni.

Akıl ermez bu ne zar tutum!

Gibi kar,

Seni ürküten tren sesinden

Kutsal kitabımdı ziyan edilmiş sevgililer atlası

Seninle beraber 'Amin!' diyebilmek bir duaya.

bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar,

Özlemine,

pencereden bakmayı

Dalgın aylaklığın hafif yolcuğunda..

Bu ıssız caddeler

Gözüm saate entegre olmuşken, gözlerinde insanı zamandan çalan bu zarif renk ne?!

dünya dönüyor

kimi aşklarıyla, düşleriyle perişan?

bir kavganın güzelliğinde sevdim.

İçinde bin kaygı, binbir soruyla

İsimlerin, mahlasların, rumuzların bittiği yerdeyim. Gururu, benliği bıraktım, gayri Sendeyim.

Bütün renkleri kat birbirine

teşekkürler tanrım;

Umutlarımın hepsinin,

Bana bir bakışın yeter

Kalbin ah ü zarla dolup taşarak helecan iklimlerinden hayal ve reca pıtırcıkları damıttığı demlerde yar ola ki yürekte baki kala. Yar ola ki, sürüyüp getirmese dahi cismini, ismini maşukunun aklına mıh gibi çivileye. Yar ola ki, yokluğunda da varlığından tat vere, varlıkta aratmaya yokluğu... Yokluğa giydire ki öyle bir varlık çuhası, aşığı zemheri ayazına da düşse bir dem üşümeye bu libas ile.

-Hayır tatlım, yanlış düşünüyorsun. Ölüm de bir kader ve biz ölüme tahakküm edemeyiz. Sen de buna dahilsin. Ve bunu en az benim kadar da biliyorsun işte. Yapma böyle.

Yeter ikimize yalnızlığım.

Ellerin fırtınada çırpınan bir beyaz yelken...

Uyanıp uyanıp yine dalmışım.

Yaşanmış bir süreçtir sana rehin bıraktığım yaz,

Bende çaresizlik sonsuz kördüğüm.

Bu içimi sömüren akşam.

Yar ola ki, vuslat temennası bin iftihar ile duyulan neşveli bir iftar mukaddimesine galebe çala.

bunca yıl biriktirdiğim eksiklerim

A. C. Z.

Siyah bir karanfil.. Gözlerin bağlı kalbim. Bu siyah kadifeli aşkla kafiyeli, özlemle fiyonklu siyah karanfil.!

Bir kalbin kapısında yandığımda

razı olma hiçbir sessizliğe

göremedim.

Her şey boş. Her şey.!

anda yaparsın sen: sanırım sende bul-

Hazandı kalbim, ele bahar gibi.

Ki, daha sisler kalkmamıştır Haliç'ten.

Sen, dağıtılan manzarayı toplayacak son eksik parçaydın. Yaptıkça bozdum, bozdukça yaptım...

Her hayali 'Bir gün'le süslemek..

Bir arkadaş evine uğrarız yolüstü

Bu hürriyetler arasında

Ve şunu bil ki bu sevgime asla çoklarının yaptığı gibi yeteneksizliklerimi, kusurlarımı, yalnızlık korkumu, başarısızlıklarımı yüklemiyorum. Eğer öyle olsaydı, yitirmekten ölesiye korkar, seni kör bir tutkuyla sahiplenirdim.

benim adım insanların hizasına yazılmıştır.

ANADOLU KARTALLARI AKLIMA GELDİ NEDENSE :)

Habersiz perdeden konuşmak herkesle..

Gözlerime ufuk saçlı kızlar

Dünya kadar şey, dünya dolusu şeyler ve dünya kadar boş.

Güzelsin ya, ne olursan ol, girdin hikayeme;

Yaşamak istiyorsun

ve içinden bir baş ağrısı gibi çınlamaktansa

İradesi kati mi, alternatifi mevcut mu, pratikte faydaları hayat indirgenebilir mi, artış miktarı ve yoğunluğu ölçülebilir mi, insan bedenine sıhhi tesir ve şifası var mı, aşk bir hastalık, zafiyet, acüzelik hali mi...?

Yorulmuşum. Kalbim bir parça yorulmuş. Paramparça olmamış, yanıp yıkılmamış veya ölmemiş. Yalnızca bir parça yorulmuş. Neyin yorgunluğu bu kalbim, neyin? Bu issızlık içinde bu çöl yorgunluğu, bu güneş yanığı neden, gölge çadırlarının altında gözyaşları dökerken?!

Gözlerin bir çığlık, bir yaralı haykırış

Nice gönle ser afet şehirler kurduğunu,

Duan, duam olsun; yüreğinin gözlerine vuran ışığı kandilim. Elbet diller, bir gün aynı duaya, ortak mekanda, ağız birliğiyle 'Amin!.' diyecek.

?bakın yaklaşıyor yaklaşmakta olan

Yaşanmışlıklar, harcanmış zamanlar, eprimiş, ilmeği dağılmış umutlar, bir gülüşe maskara olmuş gece uykusu bilmez karanlık göz kapakları..

Belki de tümüyle aykırıdır gerçeğe,

Kimi kanıyor şahdamarından,

Bir halin var özlüyorum...

"Ya o olmasaydı"

Sana uyanmak... Bir kabusun ağırlaştırdığı gözkapaklarının aralanmasıyla Seni bulmak.. Kandil şavkı gibi odamı aydınlatan, gülüşünün feri

Herkesin bir yağmuru vardır ve bir rüzgarı

Herkesin üzüntüsünü

Ormanlar yanıyor içimde.

Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen

Gözlerimin gözlerine tutulduğu kızıllıkta,

Savaşlarınla, haksızlıklarınla gel

Yani sevgiyle de sevebilir insan, sevdayla da

Nerdesin

Hava hafifiten soğuk,

Geç geldi ve uzaktan geçti bu bahar

İşte, aşk alevleriyle makyajlı, kaza suzanlarıyla gerhefli bir deyneğin iki ucunda kah irade mevzilerinde atağa kalkan, kah çaresizlik girdaplarında boğulmaya aleste, kimi zaman halinden mesut ve memnun, kimi vakit de kaderinden meyus ve yaşadığından bilahoşnut olan iki aşığın çok eski ve uzun geçmişe malik ve istikbali meçhul hikayesi:

Bitmez mi daha şu zehir ıstırap?!

Fakat Bayım anlamıyorsun, aynı mevsimi bile yaşayamazken senin yüreğine yağan karın beni üşüttüğünü, içindeki yangınların en çok beni tutuşturup yaktığını...

Kalp, bir fermandı; zafer ve saadet nişanesi.. İnsan, kalbinin nefes aldığı kadar yaşamıyor muydu?! Ve ben, Seninle hissetmemiş miydim bunları.!

Öldürmeyen Allah gurban Cenab ı Mevla... Ciğerim. Bizle ilgisi yok.

biliyorsun seni seviyorum

Alnının saçlarınla birleştiği çizgiden...

Canımın gizlisinde bir can idin ki

Benim bir kurşunluk işim var amma!

billur bir kuş gibi.

Aşk, Yüce Kat'tan geldiği için olsa gerek; imkansız addedilen muhayyilenin imkan kalesinin sisli surlarına hakikat sancağını dikmesidir. Gemilerin karadan yürütüldüğü gibi, denklikler kefesinde esitlenmeyen gönüllerin birbiri arasında uhrevi ve mucizevi yollar bulabilmesidir. Aşk; bitmesi olanak kabili olmayan yüklemi kayıp cümlelere nokta koyulması, artık bittiği, nihayete erdiği vehmolunan hikayelere, yepyeni, terütaze anlatımların, sergüzeştlerin hülasa edilmesidir.

Bu nasıl bir gece karası müfterisi!? Ne seçeneği var kalbin, ne de seçmeye mecali...

Ölümden konuşalım seninle

Beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak

Bir ses

Orada da aynıydı uzaklık gerçi

Zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık.

Bu hicrana etme, bir teselli ver.

Küçük, ufacık narin mi narin sesiyle, 'Babacığım, sen hasta mı oldun, dokdoya git, ilaç al tamam mı, çorba iç.' diyor. Baba, kulaklarıyla bu sesi duyarken, ruhuyla nerede olduğunu, bedeninin hangi mekanın yer çekimine meydan okuduğunu idrak edemiyor. Sesi yetiyor oysa göz bebeklerinde menbaı menbaı çağlayanların mahşer bahçeleri kurmasına. Gül yüzü, pir ü pak cemali yetiyor gayet; babanın kalbinde nükleer santrallerin saniyenin parçacıklı oranlarda infilak panayırları kurmasına. Mesafeler babanın boğazında düğünleniyor tükürük bezlerinin ajite ciltli, kuzgun renkli her devinimde.

Bir gül suçüstü yakalanırdı

yapistiralim

Yıldızlar dilimizle konuşur.

Gözünen görünmez sırdır. İ

Kelimeler, evvela güzelin kalbinde, sonra üryan ağız sayfalarda yanmış.

Ve yalnızlık, sigara külü kadar yalnızlık.

Al götür beni o uzak akşamlara

Çamurlu yollardan dünyasız ateşlerle..

Patlamaya kurulu, zamansız

Sen ektin yüreğime en acı duyguları,

Aşk, hiçlik maisinin varlık kablarında kendine vücut, şekil ve isim bulmasıdır.

Ve artık takipçisi olamadığım bu gerçek zaman algısı..!

Bir kırlangıç havalanır,

Kuşların yasını tuttuk.

Bir bezentinin pahası bu denli ağır mı gelir mi kalbe?!

?Bir of çeksen karşıki dağlar yıkılır?:

Ihlamur ağaçlarının altında duyarım akan suyun serin şırıltısını. Ve suyun yüzünde hazanla ıslanmış ıhlamur çiçekleri.. Sonra suyun karanlığında ölülerin soğuk gözleri titrer. Dikilir zebaniler suyun göğüne.

Hep cana yakın..."

Berrak bir su mu misalin,

Hocam

Gönlüm dağlarda bunalır.

argoo doldur shotlari doldurrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

En sevgili emellerim

Hem hasret değil mi ki bir küheylan deniz. Yüzmeye derman, güç, kararlılık, özveri, odaklanma ve fedakarlık isteyen...! Yorulanın elinden tutup tutup selamet sahillere elele çıkılması zorunlu ve ancak bu yolla olan. Şikayet etmek, bağırmak, sızlanmak üzere ağzını açanların ciğerlerine acı sular dolduracak.! Her dalganın niyetleri ve arzuları bilediği, her savrulmanın gözleriyle tekrar tekrar sevgiliyi arattığı bir açmazlar, bir imtihanlar kulvarı olması gereken. Sevdiğinin yüreğini can simidi bilene, dalga neylesin, deniz neylesin!.

Bu nasıl özlemek?

Bir sonbahar sevdası... Yokluğunun çokluğu hangi zaman mefhumunda geçer? Şimdi görsem bir yelkovan devinimi sonrası başlıyor hasret. Senli zamanlarda maratona çıkan kadranlar, sensiz anlarda inzivaya çekilmiş gibi yorgun, içsiz, keyifsiz.

Şimdi bana, geçen o zamanın onulmaz sancısı kalır.

Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

ve hiç durmadan yağmur yağsın

Zarifoğlu

Guncellll

-Beni yarım kalmış cinayetlerimle baş başa bırakma. Beni son bulmayan bir ölümün kalbinde yalnız bırakma.!

Sen yüzüme gül yeter, bırak bahtım gülmesin,

Yine bir bakış mı kaldı aklında

Her şey bir yerde anlamsız ve boş.

Yaşanmamış bir gün, gün değil,

Ihlamurlar çiçek açmış salkım saçak

Kaplanlar

Kömür saçlarına ömrümü sardım

güz biter sular köpürür de

Bilmiyor muydun sanki

Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!

Hadi gel öyleyse ölümden konuşalım.

Sazlarım vardı, ırmaklarım vardı çok.

Ne kadar özlediğimizi birbirimizi.

Kum taneleri var ya onlardan birindeyim

Bayram ne bayram olaydı? Gönül halk ile memnun Hak ile kani. Sofraların baş köşesinde yerini bulmuş korunaklı bir dağ gibi.. Ellerine saygıyla değdiğinde dudaklarım, efkarın bestelere es verdiği huzur şahikalarında.. Gülen yüzler, sarıp sarmalayan galiz muhabbetler hayrına..

tanrım minnettarım,

Yastığın mı sıcaklığı bu alnıma vuran, bedenimde titreyen yorganın mı seyyalesi?! Ne bu yangın kalbim, hep mı böyle alev alevdin?! Böyle mi yarattı seni Sonsuz Kudret?! Kaderinin mührünü ateşle mi dağladılar, kalbim; söyle seni hangi engine sevdaladılar?!

Adetten iyiyim şiirlerin korkuttu beni :/ vaftizci haglisin babus trafikci hep yollarda hep...

Yılgın ve çarpıcı renkler içinde pek kımıldamayan

Ben buralardan giderken

Tıpkı eskisi gibi.

Bir pars mısın sen!

yüzüme bak ama Anna, yüzüme bak.

Yayla dumanı gibi gözlerime her akşam

Bir baksana ne haldeyim deli divane

Odaklandığı küreden

gidelim buradan.

Dünyadan uzak bir deli...

Bir kenti böylece bırakıp gitmek

İki tarla arasında takım belirleyen

Çamurlar, çirkefler içindeyim.

Kendimi yalnız hissediyorum ki bu yalnızlıktan da kötü.

Ayaklarımın altında yaban naneleri, kekikler

Burası da benim çatım olsun. Alçak bir çatı.. Üzerine kar, yağmur yağarsa daha bir güzel.

Burada olsaydın anlatacak çok şeyim vardı. Belki de susardım saatler boyu. Konuşmam gereken hiçbir yerde konuşamadığım gibi. Sokak lambasının odaya vuran yarım yamalak ışığında, birkaç dize şiir okurdum yorgun gözlerimle. Odanın lambasını açmıyorum. Sessizliği fark etmemek için.

İlerde bir gün bana çok karmaşık ve anlaşılmaz gözükecek olsalar da, şu anda bana, kendime saplamak için elimde tuttuğum solgun bir bıçak gibi sade ve içmeye hazırlandığım zehirli bir su gibi berrak gözüken duygularımın, keskin ve yakıcı tadını, onların üstünü örten sözcüklerin altından çıkarıp çıkarmamakta duyduğum kararsızlığı da herhalde sana hiç anlatamayacağım.

Ben vapurlar dolusu kederimle yapayalnızım.

Olasılığın harcı hesabı olmayan..

Adam, kadına "yaşayacağız" dedi. Kadın gülümsedi. Neden gülümsediğini bile bilmedi. Yıllardır içinde çöreklenmiş enkazdan bir tohum yeşerdiği için miydi, yoksa zaten yaşamayan birinin yeniden yaşabilecek ihtimalinin olmaması acısı üzerine mi geriliyordu yüz kasları?

Herkese selam, Sana... Biliyorsun işte :)

Şems-i asr idi asrında şemsin

Yüzün gülene kadar emrindeyim

Kaderlerini cezvelediği...

varsın gemilerimizi taşıyamasın sular.

Sen kadrimi bil yeter, başka kimse bilmesin,

Ölmek değil bu kalbim, ölsen sönecek susacaktın.! Aynı fısıltı değil mi ayevlerinde yeşerttiğin serenad?!

hiç ölmeyelim Anna.

Şarkılar söylemişim pencereden,

Hasret, ayna ola ki, vicdan gibi dikile kalp selameti içün sevenlerin niyet rahına. Bırakmaya ki; düşüp kendi rahatlarına, bırakalar birbirlerini Allah muhafaza!.

bu hayat seni bir oyuncak sanıyor.

Saçları ağartan bu karlar altında...

Yasla başını göğsüme cennet baki...

Yüzü yağmura gömülü düşüm

Uykumu uyuttum, uykusuz yatıyorum

Adnan Yücel

Adamlar gelecekleri için insan yiyor be.! Daha nasıl kaygilansınlar.?

Sebep bir değil, beş değil

Bir düğün gecesinde senin

Gelgelelim,

Toprak atanın nefesli yorgunluğu..

izin ver,

Aşk, sessizliğin dili ve lal gönüllerin sohbetidir.

modaevini yönetecek olsa sinirli tonlar kazanacağına

suçsuz, verirken duyarlı bir ses. en büyük

İnce ağızlı kelebek sancağımda

Kızgın bir adam değilim oysa; sadece hasretin yoruyor. Bu zamansızlığın içine sığdırmaya çalıştığım bekleme hali..! Daha ortada gözümü vuslatına dikeceğim bir yol bile yokken..!

Yalnızca bunun için uzun

Gitmek,

Altmış dakika bir saat..

Kadının sol yanağında bir delişmen gamze tohumu.. Adamın sol yanında makamların tarifine lisans veremeyeceği israfkar bir günah abidesi.!

Yalnızlık omuzlarıma çivisini çaktı yine,

Arsız burnunda çocuk

-Ne olur dedi, Seni anladığımı, anlamak için nasıl kıvrandığımı gör ve beni öyle anla, sevgimi öylece hisset. Farkına var bir daha, yalnız olmadığının. Ölmekte olan bu dünyada ve halen yüreğimin bilmediğim bir yerinde filizlenen hislerin Senin ellerinde, dilinde, o aşk edalı gözlerinde ve sihir tılsımlı sözlerinde olduğunun farkına var. Beni hisset bu içine düştüğün hissizlik denizinde, Sana uzanmış bulunan ince bir yelken gibi savrulan kollarımı hisset. Deniz fenerin olsun, bu karanlık gam denizinde, Sana ışık tutsun, gözlerimi hisset.

Buğulanan camlara usulca

Lületaşından gerdanlığa gücüm yetmemiş,

Yüreklerinde hasret, seslerinde hasret

Sanmasın ki, yaşıyorum ondan bihaber.

Sevgiler bekliyor sürekli senden.

"Ölüm var arkadaş, ölüm.

ne güzel sevmişim; yanım o.

Babanın en gizemli yanı, en değerli varlığı O. Ve bu basit adamın, şu kirli dünya şerefesine emanet ettiği en şerefli varlığı.! Okkalı bir boyun borcu, dua ülkesinin ana yurdu, burun direklerinde esen yel burcu..!

beni vur, beni onlara verme...

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,

Lanet olsun icimdeki sarı taş kamyonu sevgisine

Bu yaşa geldim içimde bir çocuk hala

Ne kadar yakından ve arada uçurum;

anılar gibi sürüklenir bulutlar

Hür ve mes?ut bir şarkı halinde

Bakışlarındaki öldüren buğu?

dur ne çukuru ayağı... hayat yaşının onlar basamağı Allah'ın hakkı rakamıyla başladığında başlarmış... belki ihtiyar abla uydurması olabilir. öyleyse de sağolsunlar bugunlerimiz için büyük hizmet :))

Kırmalıyım kapıları, evleri ateşe vermeliyim

Gözlerin, karanlığın efendisiydi.

Serçekuş

selamlarinception09

Bir kedim bile yok anlıyor musun?

senin sesin sözle özdeş.

dünden bugünden,

Evinin önünden trenler geçer.

Bir ateş yakar derimi,

Göz görmeyi aramadan, kalp sevmeyi nasiplenmiş.

Ah bu koku, bu ten, bu dokunuş.

Ve cam gibi canlara kast

o?nun bıraktığı nefesi alıyorum,

Bu kez en çok kendimi severim.

İnsan ne kadar yorulduğunu bilmeli bazen. Hayatı bir taraftan dağılırken öbür tarafta yepyeni inşa edilen binalar görebilmeli.

Bir ahtapot misali...

?güçlü ol ey kalbim, güçlü ol,

Unutulan bir altın yüzükte,

"Mutlak birini seviyordu" demeliler.

Kimse duymadan ölmeliyim

Bugün yıkığım biliyor musun?

Gönül bir içli maceradan düşer

Burada yağmur yağıyor

Anlattım ona telefonda herşeyi

Yahut bu ölüm çaresizliği

En kırılmış yerimde

Çelik kadavrası korugan'ların.

Selametle..

Tekrar, tekrar bıkmadan denesek.

Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı

her sabah ışıyan güneştesin

Hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki.

Verirse de beyni bu denli meşgul etmesin. Maşallah bu yaşta kolay değil bu dimağa.

Bir masa, birkaç sandalye

Çıkageliyor sonra, saat on iki.

Gidemezsin deme,

Sızlatıyor sensizliği tersine.

o?nu uykuda

Gel yanıma sen beni ozlemisin :)

Mazeretlere sığınmadan orta yerde..

Fazla oynasmamak gerektiğini..

Birçok yazı, pek çok şey yazdım. Ve bunca zaman sonra hissettiğim tek şey, sanki hiç bitmeyecek bir yorgunluk hissi. Uyumak istiyorum, uyuyamıyorum. Düşünmek, yarına ve onun getireceklerine dair beynimde mücadeleler kiralamak istemiyorum. Hayır, korktuğumdan değil; sadece, artık hiçbir şey istemiyorum.

Şükür ve hamd ateşiyle..

Var olan aşınıyor azar azar zamanla.

Bir halin var özlüyorum

de getiriyor. ılıktır senin sesin. güvenli

Eflatun kıvılcımlar düşürdün yollarıma

Yüreğim seninle yaylalar kadar serin

Saçların burcu burcu afet!.

Akana hayata ve zamana baktım..

Ben de diyorum tayfadaki espri kaybı neyin nesi, bir araştırdım meğer espri üstadları buradaymıs :))

Kalan mı bizdik, giden mi

Öperek uyandırdım bu sabah ayrılığı.

Hangi yitikle yok olmuş o yapı

Evet, biliyorsun.

Fiil oznesini nefse göre değil; kalbe göre belirlerse sevmek de bir nebze güzel olma mı?!

nerdesin?

Bana temiz bir yatak yapsalar

Utancımın terleri kurumadan

Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni.

sana örselenmemiş,

ismet özel

Şimdi korkularımla

Aşk ki, her yasağıyla kalpte ebedi hür.

yine çiçekteyiz işte yine meyvedeyiz

Uyanmış olmalısın.

Bir daha gelmesin göğüme yıldızlar

Babam kadar büyüdüğümde evlenmek ve coluk cocuga karismak icin BÜYÜMEK isterdim

Utançlarınla, en gizlilerinle gel

Çalan, çaldıran, yakalatan

Dünyasını ateş eyleyenlerin alemine...

kahkaha kesin bir sınırdır senin sesin için;

Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem.

Tabutların nazı hangi aşığa?!

Selam havada kalmaz ya. Sağsalim gel inşallah. :)

Bin nara ile anardım adını.

Sar, büyüt ellerinle, konuk et sıcaklığına;

Şemsiyeni almadan gel yine de

Akbabaların döndüğü son çukurdayım

çölde ışıldayan su,

Ey sevgili umudunu diri tut!

o?nun gelişiyle

Gözlerim tavanda bir noktaya dikilmiş,

bu da burda dursun..

sözü tüketen sesler vardır; söz tükenince de

ve senin kederini ıslatan o yağmurlar rehin. Alnı özlemle dağınık bir akşam getirdim sana.

Duyabilmek kuşların gelişini

hüznün o beyaz etrafına sakallarım batardı.

Bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar,

olamayacak bir sese. sanırım, bakışlarla

Bu kafa kağıdına bu ikamet senedi, bu anlak cüceye bu saltanat.. gayet fena ikbal ü devlet; lakin nerde o hakgir velet!.

Sana bakmak bana hep iyi geldi

Filinta endam...

İçimi soğuturken, geçerken uğramış gibi değil de bahar temizliğine gelmiş biri gibi acıları, hüznü, huzursuzluğu temizlese diyorum ince damlalarıyla.

Biz kendimizden başka

Aslan geyik avında

Bir sonbahar sevdası... Kışlara gidiyor mevsimler. Bekletme, üşütme. Gel, bir yaprak düşümünde düşlerle...

Yorgunuz, evet. Öyle bi karmaşa ki bu, yetemiyoruz, yetişemiyoruz temposuna. Çok sevdiğimizden, hasretin büyüklüğüne dayanamıyoruz. Zarifoğlu'nun bir insana imtihan olarak yeter dediği yükü taşıyamıyoruz.

tamam sustum.

Şimdi umutlarım, varılmaz uçurum diplerinde,

Kimbilir ne güzel görünürsün sevgilim,

Gündüzünden vazgeçtim düşümde biraz

öpüşmediğimiz tek saçak altı

unutulacak diyorum, iyice unutulsun

OLMALIYMIŞ..

Coklanmış bu yalnızlık içinde,

Yiğit harmanı yüreğine mavzer tetiği..

Gerçek olan şimdi senin yokluğun.

Rüzgarın savurduğu tohuma,

Laerdi.

Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?

bir haydut gibi gezinirim kapında

Peki, kim yitirmiş evini, ya da

Çünkü yüzüne baktım çünkü yüzün ay

Elimin uzanamadığı yerlere kelimelerimle sokulmaya çalışmamın, kırılgan harflerden kurulmuş görünmez bir köprüden sana doğru yürürken düşmekten böylesine korkmamın, sana tek bir bakışla anlatabileceğime inandığım ve birçoğunun belki bir ismi bile olmayan birçok duygunun her birine isimler bulmaya uğraşmamın beni nasıl yaralayıp yorduğunu bilmeyeceksin.

Yok olmak anıdır şimdi...

<u>Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bizarım! </u>

Sığınmak gözlerine, sığınmak bir akşamüstü

Yar ola ki hicranı hazan ile donanmis, firakı benliğe gurbet belası olmuş, visale dair çektiği sabır ve sadakati ile gönülde yeri taht-ı Süleyman ola.

Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı

Bırakma beni, insanlar kötü

Elbet bir gün, bizim de sevgilim

Geçtisi olmayan bir tiryakilik bu.

sarılalım diyecektim az kalsın.

Dinle bak nasıl çarpıyor yüreğim.

Ve sabır, çiçekler açar bir ömrün muttasıl bahçesinde.

ama tanrım gözlerim;

Bilmez yüreğim, bilmez yüreğini.

Ve o eksiği tamamlayayım derken,

Ne kış, ne yazı isterim,

Hayatın kendisi sacmalikken hem de.! Bazı bağlar varken bizi hayata tutan, insanın yaşamaktan soğuması evla mıdır?!

yadırganan boşluğu

ve kuşatılmış bir akşam duruyor penceremde.

Ölesiye..

dostluğun böğründe sancı,

Sana bir sözüm var

Uçmuş, bir kuştüyü hafifliğinde,

Seni beklemek

Bu kezzap rüyalar

sen o kavganın güzelliği misin yoksa...

Çok değil evi barkı terkedip sana uyduğum,

Dudaklarım nemli,

Bu acımasız hayat sana veda edebilme şansını bile çok gördü bana.

Kemendi...

Gidiyor musun? Yolları açmaktan, arkandan biraz su dökmekten başka ne yapabilirim ki? Gitme demek ne kadar fazla, kal demek ne kadar sığ. Gittiğin yer bir şekilde mecburiyet sokağına çıkıyorsa hangi sözle cesaret edebilirim buna? Had cetveli boyumu geçerken, bu taşkınlar gözümden akanlar mı?

Bu da Pan a, Pamukkkk a ve bana gelsin o zaman :)

Ve güzelin kalbi, şiir olup yangınla yığılmış defterlere.

Bu yüzden salıver düşlerini kendi uğruna yansın,

Ağlasam ıhlamurların dallarına kar yağacak

Uzaklıktan korkmuyorum belki de,

Neden sonra, belki de bu aralıkta geçen vakte, zaman kılıfı biçemeyeceğini vehmettiren bir duygu anından sonra hissetti sırtında ve belinde kendisini sımsıkı belirgin bir güç ve ezici baskıyla saran kolları. O farkındalığın hemen sonrasında kulağına içli bir ezgi yerleşti sanki. Bu yarım hiçkırıklar, bu zaaflı burun çekisler, ve bu sarsılan, kaynayan bedende bir kalbin kendisine sonuna kadar açılan kapılarının en galiz sesiydi.

Ah o filiz filiz tenimde yeşeren bileklerin. Mevsimini sorma vuslata düçar dileklerin.

Böyle buğulu camlarda dalgın

İbrahim Tenekeci

Az zamanda çok iş etmiş idi.

Ihlamur kokulu bir cadde üzerinde, geçmişin o matuf pişmanlığı ile yürüyorum. Burası goğün denizi okşadiğı yer olmalı.. Ve dalgalardan başka ram olmalı her şey sessizliğe. Denizin gerisine incinmiş bir kadın gibi İstanbul saklanmalı.

Uykulara, derin, kaygısız, rahat,

Yılmaz ODABAŞI

Ve ben Sana yalvarıyorum:

incep yasaklı, neler oluyor

Uykusuz korkularından,

ne tan atışı doğumların sevincine

Bezirganlaşıyor bulvar ışıkları

İnce, naif bir ezan gibi, içli galiz bir Saba makamında uzatarak aşkın en azami marşını, yüreklere nasiplerin işlendiği bu billur göksima saatlerde.. Mor hırkalı kuzguni demlerinde alaca-göğün ufka bir ferahlık serdiği panoramada, bir esrik gönlün kırık lehçesiye iştiyaklı duası olabilirsin Sen.

Alışıyorum gittikçe

Vakit az, paylaşmak, sarılmak için.

O Malta bıçağı, kınsız, uyanık,

Büyüyünce kalbin paramparça olacak.

Gelen şiir yağmurlarını da kapıdan çevirdim ben

Ve sonrası kahve karası, alın yazısı..

Anne rahminde ikizini yiyen bir cenin timsali; kalbimin nasibini beynim tüketmiş.

Derdimi kolayca dökemiyorum.

Hem hepimiz bir yıldızız.

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;

Senin ellerimi şiire bulayan bu güzelliğini ne yapmalı!? Tütün sarması cigaramda feleğe isyankar bir tutam duman.

Bir böcek giriyor kafatasıma...

Bilirler mi?

Elimden gelen bu ben iki kişiyim

Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil...

Dalıp gidiyorum, düsünüyorum da, saat on iki

Bir gülüsündür gençliğimi döndürdü yolundan;

Yaşam elbette uzun biz duyabildikçe sevgiyi

Doya doya ağladım...

Birisi yeni baştan serüvene başlamış

Düğün evi tefçisi,

Sana bakmak ağaçlardan yana olmak demekti

Bir bardak çatlarsa durduğu yerde,

Güzelin canına dil mi gelmiş, yoksa dilinde yapyeni bir can mı peyda olmuş bilinmez. Kalbinin sarayında kelama emsalsiz bir salon bahşetmiş güzel.

Derya dibinde yangınlar,

Masalcı ninesini arıyor..

3. havalimani ismi: fatih sultan mehmet international airport

bitmedi daha sürüyor o kavga

ulu tanrım,

Seni bileni Sensizlikle imtihan eden feleğe kahbeliği mi sormalı?!

Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık

Açık penceresinden bir ay ışığı, bir cırcır böceklerinin sesi doluyor odama. Yine bir ışıklar yokluğunda, hiçbir yere ait hissetmiyorum kendimi. Bir el çekip alıyor ruhumu bir bedenimden. Önce pencereler, sonra kapılar, mahalleler, semtler, ilçeler, şehirler, ülkeler, dünyalar kapanıyor birbir ardımdan. Burası dünyanın dışı. Buraya mı aidim? Bilmiyorum. Çok ışıklı, güneş olabilir mi? Güneş olsa çok yakardı bu yeni mekan. Yıldız mı ki? Sanmam. Galiba Ay. Bir kenarına oturup ayaklarımı sallandırıyorum boşluğa. İzliyorum, çok gürültülü senfonilerinizi.

İncept. hayırlı olsun Sayfan kardeşim.

Ver elini Haydarpaşa demişiz,

Burada yağmur yağıyor ama sen,

Kim, ne istiyorsa onu alsın ve bana sükuneti çok görmesin yeter.

Kimi zaman da, öldürmektir

Gözlerin iklimini yitirmiş iki bulut

Metin Altıok

sürüp giden sesler vardır; söz tükendikten

kaybolan değerlerimizi ne kadar özlediğimizi.

Aynalarda denizden kotarılmış dalga dalga saçların..

Yolculuğum uzun sürmüş oldukça.

Yahu onu bunu bosverde beni sokan arılar niye sarı daş gamyonuna binip ahirete göç ettiler :((((

Her sabah soframızda ekmeğimizi

Sevdan içimde kalbimle beraber büyürken..

Bir taşın üstüne oturuyorum

İnsanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat,

şiirini mutfağa koy

Ustura gibi...

Kadın canlı cenaze, adam eczane...

Kemal BURKAY

Dilin bir mucizevi bir anahtar olup

bu ayrilik ikimize yakismiyooooooooooooooooor

Bana hissettirdiklerini seviyorum,

Unutulmaz ve unutulmayacak olandır ki:"Kalpler yalnızca Allah'ı anmakla tatmin olur."

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,

hayat daha sert vursun yumruklarını.

İki ömür değil,

Doyasıya sevişmeğe, yemeğe...

Sen bir daha gel yeter, bırak o hiç gelmesin,

Her şeydir bir insan, her şeydir

Okula gitmek icin BÜYÜMEK isterdim

Bir parça şiir.

Yağmur...

Ve mekan üstüne kurulu sal

Ufacik bur sinekkk bu kadar dert verdiyse bilemiyorum baska seyler ne kadar yorurr

temo, eleman sac uzatsa aynı sen :)))

Dünyama dünyanı kapatmışsın..

Güller de bozamıyor bu uzun

biraz da kendinden memnun bir ses.

Nerede olduğumu hatırlamasam

bugünlerden geriye,

Ben ençok seni götürdüm giderken

Gerçek kimliğine dönüyor

Gidersek birlikte gideriz

Zaman ilerliyor, bu defa para kazanmasını,

Manyaklastin yine vaftiz ://

Ölmeden mezara giresim gelir...

Adam ağlıyordu. Hayır tek kişilik değildi bu ağıt, tek bir kalbin hissiyatıyla duyduğu coşku, bir çift gözün oznesel çözümü değildi. Senfonik halin halin kendini aşıp orkestraya bürünüşü, aynı yek duyguda birleşen, bütünleşen orkestranın tek bir sese indirgenişi ve o bütünleşmiş sesin aşkın en hazlı haliyle yükseltilisiydi.

Buda benden bana vazgeç gönlü M..

O sefil, anlayışsız bakışları insanların.

İslami takvim yaprakları yetmiyor bayram tablolarına.

Sendeki ateş ve duman, bendeki kül...

Kitabın bir yerinde yazar: "Sana olan müptelalığıma çare olmazken, Sana kavuşmaya da imkan görünmüyor.!" demiş.

Hasreti uzun, yolu uzun, gecesi uzundur sevgilinin.

Ihlamurlar çiçek açmış, bense hala burdayım

Sis çökmüş o heybetli dağlara;

Bir camın arkasında durdum

gülüreyhan olur soluğun

Gurbetimde sesleri aşındırmış kimliksiz bir kasaba

Yürekler kavuşmuyorsa bir çırpıda nerede, hangi mesafede bu bayramın mizacı?!

Buluşmak seninle bir akşam üstü

"... insan bazen en çok kendinden yorulur. "

dışarı çıktığın zaman

Sana uyanmak... Deste deste çiçekler derme sonrası gibi kokan ellerini bulmak yüzümde. Kokuna bürünmek bir sabah...

Yüreğimin defterlerinde ara

Bu kırılgan çaresizlik

Bir umudum sende,

Ağaçlar devriliyor,

Bağışla&amp;#8230;

rüzgarlar savrulur, uğuldar gözlerinde

İşte az önce yağmur da başladı, cumartesi günlerden

Anlıyor musun?

Kaderin de aşk üzerine, sevgi üstüne ve özleme dair bir oyunu var. Her şeyin kaderde kendinden iz bulduğu bir pay var.

Bir deli otlar büyüyor içimde

Yamyamlarda da pek Bi gelecek kaygısı yoktur sanırım ama

İmoje sen bu tarafa gel, tavşan kanı kırmızısı ismarliyim sana. Yanında da serpme kahvaltı, Van Gölü'ne nazır.

Bunlardan hiçbirisi olmamalı...

İnsan tam olarak ne zaman ölür? Unutulunca mı, toprak olunca mı, nefret edince mi yaşamaktan? Bu bıkkınlığı da yanına alarak koynuma sokulan yorgunluk?!

Kalmadı böyle insanlar demesek.

Kadın, yaşamıyordu. Nefes alıyordu, evet. Ama bu nefes ruhuna işlemiyordu. Bi tazelik sunmuyordu dimağına. Sanki her nefes kan çanaklarıyla sunuluyordu. Her iç çekişte yakıyordu, yanıyordu oksijen. Bir hayatı sürüklüyordu kendiyle birlikte. Taşlara çarpa çarpa gezdiriyordu bu ağırlığı. Kurtulsa bu anlamsız yükten sanki kanatlanacaktı. Ama çok korkuyordu kadın. Öyle olmuyor muydu belki onun da değerini öldükten sonra bir bilen bulunurdu. Haline iki damla gözyaşı akıtılırdı sahte de olsa.

Kanıma yürüyorsun...

O kadar sade ki duygularım.

Gözlerinde içmek ayışığını.

Yalnız seni, yalnız senin gözlerini..

Korkarsın...

Takvimler günleri sırtında taşır; fakat o günlerin öneminden, insanların o günlere verdiği değerden habersizdir. Bunu ancak o günleri yaşayan insanlar bilebilir.

Bazı hesapların arkandan geleceğini ve Seni hiç bırakmayacağını biliyorsun değil mi?

Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit

Bildin mi?

Anlatılamayan, anlatıyla şah damarına neşter indirilemeyecek bir can olmalı aşk. İfadenin solgun ve soyut renkli kefenlerinde kundaklanamayacak derecede insani ve İsa Mesih misali, bir babadan olmayacak raddede masalsı. Mümkün olanla imkanın olası olanaklarına tabi olamayacak kadar müstesna. İki kutuplu dünyada, dişille erkilin dünyasında, kıyamete secde libasları giydirerek, o ayrık ve esrik kutupları tek bir çizginin intizam kabul etmeyen ritmine amade kıldıracak. Nizam müptelası bir nefer nöbeti, şuurlu ve inşirah seramonili bir mü'min felahı, simetri hastası bir zihnin kesin çizgi ve net yönlü dekoru, hastalık kisveli bir korku mağdurunun örümcegiyle yüzleşme anı, bir anne kalbinin mazeretleri yek avaz susturan şefkati... Aşk bunların neresinde barınıyor, bu hassas ritüellere ne denli yakın ve bu aşinalık hatlarıyla hangi amiller çerçevesinde barışkan? Bilmek ve ölçmek; ölçüp biçmek zor. Hayli güç.!

Ve yine Sevdiceğim;

Hiç tanımadığımız bir insanın

Yüzünden mahrumum, hayali ver

Ama yok. Şiddeti, rahmetini geçmesin. Değil mi ki yağmur huzurla anılır, anıcılar yalancı çıkmasınlar.

Kendini sev diye.

Demdir,

Ne başım ayıktır, ne kılavuzum var

Aykırı mevsimler içinde

bin kez ölümlediler

Böylesine maddi varlıktan soyutlanmış bir güdünün canı yaşamdann bezdirmeyen gözetiminde bütün tensel dürtüleri harekete geçirebilir. Kimsenin görmediğinden emin olabilir fiillerini. Peki ya bu tensel devinim ruhunun ve benliğinin hangi kuytusuna saklanmış olabilir ve ne vakit saplı bir hançer misali kendi adresinden kusursuz bir şekilde ip uçları veriri?.

Gayet fazla gurur okşayıcı şahsına antimünhasır kelimeler. Pek ala iyi bir niyet.

Ahvalim ki, yüreği yanık bir türküdür.

Ki o zaman aşktır tek bilici

Sen gelsen yeter..

O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı.

Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!.."

bitti artık hepsi...

Kim diyor onu!? Gine Bussaili bilim yamyamları mı?

Ömür dilemmalarla örülü bir köprüdür. Can, gelgitler havzası..

Eza bülbüle, güle bahar gibi.

Belki de hiç olmayacaksın.

Orda, sen orda!

Ne güzeldi yaaa diye söze başlayıp gülüşmelerle biten hatıralar bıraktı bize o güzel birkaç gün. İki insan birkaç güne bir ömür sığdırabilir miydi? Kaç gün aynı duygularla anılabilirdi o. dünyanın dışında geçirdiğimiz saatler? Ömrüm yettiğince benimle yaşayacak o günler. Ve umutlar... Bir gün...

Seninle susup, dudaklarımız oynamadan hasbihal ile zaman üstü bir huzurla dertleştiğimizi unutma.

Altından yer yer sırıtan bir yoksulluk.

Sanki her şey mümkünmüş gibi,

3 ay sonra tekrar kurcalarim tozlu satırları.. belki üstüme alinmam gerekn biyerler carpar gonlume

Biricik resmini koysam koynuma

Özdemir ASAF

Veririm o yari de

Uykudan uyandırsam seni:

Koynunda gülizar olup solmalı hasret,

Gözlerinde yatmak zindanı

Biz gürültüsüz sözcükler bulalım

içimden böyle şeyler de geçiyor işte.

On temmuz cumartesi

Umurumda değil,

Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada

Kadının içinde bir musalla taşı... Cenazeler kalkıyor gün gün. İyi de bilmiyor konuklarının hiç birini. Kimi zaman bir ademin selası yankılanıyor içinde, kimi zaman sevinçleri gömüyor içine. Kadın hissetmiyor. Öyle kazılıyor kazılıyor ki kalbi yine de hissetmiyor. Halbuki ne çok ağlamıştı ilk düştüğünde içine ölüler. Duyamıyor kadın kaybetmenin acısını, öfkesini, yenilgisini.

gürültüsüz sözcükler bulalım

İşte bu ve benzeri ateşlere kahramanca göğüs verdik sonuç ihraç!!! , anladım Tanrı en iyisini bilir halaluyaaa...

Yüzün sanki dolunay; yüreğimde mi, nedir?

Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi

Ahmet TELLİ

belirdiği organlar da vardır. olabilir.

salıver düşlerini ateşlere abansın!

Beni sarar melankoli:

Yüzüme tokat gibi yapışıyor bakışların

kalpte incinen söz,

Ağrılar, sancılar gelir.

Tilki ürkek

Kan değil sevdamız akardı geceye,

Hepsi de kor zor anı

Öbürü en içten çağrını işitmiyor

Ki o zaman aşktır tek bilici.

Ateşi dünyada olandan uzak;

Adamın gözleri kamaştıran bu parıltı ruhunu uyarmaya, dimağının durgun sularını titretmeye ve benliginin maddesel

Yolunda yitmiş ümitlerle bekleniyorsun.

Kışa giren ağaca herhalde bahar uzak görünür. Fakat hayat toprağına sımsıkı sarılan hangi ağaç yeniden yeşillenmez ki!

Belki şehre bir film gelir,

Kalbimi oku sevgili.

Bu kör kuyu

Kimi güldürürse güldürsün,

Ve kar yağardı

İsmin ki soluğuma ahenkli..

aklımdan o kadar çok şey geçti ki takip edemedim.

Uysal bir çocuk gibi incinmiş gözlerinin rahlesinde..

Ah, şu geç kalmanın ezinci olmadan,

Dost, düşman söz eder kendi kavlince,

Hiçbir mevsim gözlerin kadar

Ve saçlarının ruhumda boy veren kasırgası..!

aci var dert cok bu alemde kimseye afyok

Ateşmişse de elin, tutabilirim.

Belki bu yüzden gönlümün denizlerinde

Ve kürek kürek toprağın ağırlığı

Bu işi bitirmem mümkün değil

Sen beni hep kendi sözümle vuruyorsun

Ne zaman geçirsem ipi boynuma

Suçsa bu maraz, kimi suclayabilirsin kendinden başka?! Gözünü, kulağını, kalbini yahut bütün benliğini. Yoksa kadere mi atacaksın cürüm çelenklerini.

Ama ne olursa olsun biz yine

Açık mavi bir göğe, gündüz yıldızları olan

Rüzgar ıhlamurların türküsünü söylüyor

Haber yok, postalar ketum.

Biliyorsun suçlu olan saçların

Yalnız bedenim değil, benliğim de mi, nedir?

vefasızlıkla ilgisi yok bunun efendim,

Mağara delinmiştir ve dünya denilen aldatıcı gerçeklik önce mağaraya sonra da adamın içindeki derinliğe dolmaya başlamıştır.

Sarıldığım tutam umit diye.!

Ve sesi kadının, ölümün ömürden firakı. Gönlün hezeyanlar çölünde yeşil ihtilali..

Susmak,

Ve konuyor kanıma

Dizinin dibinde yorgun bir alnın çizgilerle beklediği şefkat.. Ellerinin ellerimi kullanarak kalbime yaptığı masaj.. Sonra, sonrası hayal mefkuresinin engin serencamına dayalı, huzur suretli saatler.. Aşkınla, aşkla.. Derme çatma kelimeleri ile kalp ülkene gecekondular kondular kondurmaya konsantre olmuş bu toy adamın sever misin, mazinin girift çaprazliklarla boğduğu kalbini?! Bir kalp ki, evreni Senin kalbine müştak yaşayacak. Bir kalp ki, susuzluğu Sen, uykusuzluğu Sen, huzursuzluğa muskası Sen.. Sabrın soldurduğu bu ihtiyarsız zamanlara gözlerinin koyu bebeklerinde renk..

Gene bir cehennem var yastığımda,

Bu bayram hangi bayram ola?

Senin havuzuna akamıyorum.

Koşarken babamın pantakon kemerine başımı getirir babam kadar BÜYÜMEK isterdim

Yanan şu alnım elinin gölgesiyle soğuyor.

gözlerimin içine bakmaktan korkma Anna.

Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin

henüz böyle yağmalanmamıştı gençliğimiz...

Aşksa yürümek gibi bir şey

İnsanlardan.!

Demiştim sana hatırlarsan:

Gökten üç elma düşermiş, Size de anahtarlar yağsın bu gece. İstediğiniz her şey artık sizde. Kendi mutsuzluğunuzda yüzerken siz, biz artık o denizlere giden gemileri de yakıyoruz. Üstelik araba arkası yazısı da var; "dönmüyoruz, mutluyuz!"...

Kurulmuş çetin dağlarında vatanların.

Kütüphane rafında boşluğu toz düşmemiş ahşap zeminle belli olan yeri doldurulmaz bir Araf.. Dilin kıvrımı nda yerini bulan, ağızda kayıp verilmiş bir diş misali..

Bir camın arkasında durup

başka şehirleri özleyelim orada seninle.

Bizlerde iyiyiz YouTube'dan takip et beni :) diğer sorunun cevabı havada kaldı :)

iade oldun 2 kirmizi ismarlamadin

Aşık ölürse, aşkı baş yarana.

güvercin curnatasında yan yana akan iki güverciniz

Çok sevip de yan yana olamamak en zorudur belki de. Demiş ya Zarifoğlu "İnsana imtihan olarak özlemek yeter! Bir şehri. Bir sesi. Bir nefesi." Özlüyorum en dolusundan. Odalarda, yollarda, uykusuz gecenin koridorlarında Seni arıyor gönlüm.

diri-gergin kasları konuşsaydım

karpuz, kavun yiyelim.

Bense ruhuma yağacak yağmuru bekliyorum.

Önce beklemekten.

Bir meslege girmek icin BÜYÜMEK isterdim

başını sessizce omzuma koyarsın

Yormadan, sormadan, kırmadan, dökmeden, beklentiye girmeden sevmek değil mi mesele? "Seni seviyorsam bundan sana ne?" rahatlığı değil mi biraz? İlla demek mi lazım; "Uyuyamıyorum, çünkü yüzündeki çizgilerin bile ezberimde kalsın diye resimlerine bakıyorum. Senden yana bende hiçbir şey eksik olmasın diye, gözlerimi kapattığımda bütünlüğünle yanımda olabil, diye". Veyahut demeli mi, "Uyumuyorum çünkü bir gün seninle uyuma ihtimali, saçlarımda ellerinin dolaşma ihtimali beni uyutmuyor" diye.

Yıllarım gitti...

ve yürek,

soğuyan dünyada sımsıcak fırınlar gibi

Gözlerim bir sabitte mesken, yüreğim kor alev..!

Sokaklara caddelere çıkmalıyız.

Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse

Ve kelam açmış arşa kadar ruhunu, yalvarmış Allah'a.

Hiçbir sevinç aydınlığı onu silemiyor

Yine kapıda kara geceler.

Denizi çeksin kahve gözlerin

O saman tadıyla karıştığında ;

amin.

Eğilsen yeter..

Kabuklarımızın altında

Ben yağmur ağladım bir şehre yağdı

Hava durumuna dair... Tekrarlamakta fayda var. Ne demişler; "Et Tekraru Ahsen Velev Kane Yüz Seksen" :)

ince parmaklar halinde geziniyor

Her gece milyonların uyuduğu bir anda,

İki kol.

Duyduğum aşkı, özlemi ve bunları duymaktan duyduğum korkuyu güvenli bir duruşun ardına saklayacağım.

Islak paçalarina sarıldım.

Sen henüz tanımadın sevda denen yokuşu,

çoçukların üşüdükleri anlaşılıyor bütün yaşadıklarımdan

Böyle hürriyet olur mu?

Başbaşayım

Adam, sözleriyle; kadın gözleriyle sevmiş.

Keşkeler diyarı..

Ve bir yer var; varıldığında tüketen. Yapamıyorumlarla başlayıp, bir iki güne emanet edip aşkları, tek tek kapatıp kapıları insanlara, kendine varılmak istenen yer..

Odamın duvarları hüzünlü ressamların sarhoşluğu..

Anlamıyorlar seni nasıl özlediğimi,

Bezirganlaşıyor bulvar ışıkları.

Sevilirken ayrılmak mı kaldı Bizanstan

vermedi

Ahmet Hamdi TANPINAR

anlatacaklarım var, derin.

Zamandan ve mesafelerden seni çekiyor ellerim.

Ölüm de vardır yaşadığımız her şeyde.

yaniyooooooooooooooooooooooooooooooooor

İlk defa yalvarıyor...

... yani Mirem, mesele güzel sevmek; fakat o güzelliğin ölçü taşı yürekte nasıl ısıtılacak, beyinde ne kadar pişecek ve dilde nasıl yontulacak?

Hallederiz hepsini, geçer gider

Ne olur bir darbe daha alsak.

Kanunlara saygı göstermesini,

kapama gözlerini; karanlıktan korkarım..

Gözlerimi kapatsam da karşımda duruyorsun

İşte her şey hazır.

varsın gölgemiz olsun hüzün

Ve koşullar bir türlü düzelmeyen.

Tamamla beni... En son huzuru bıraktığım uykularda tamamla...

Bu bağbozumu mevsimi ömrümün

Başka yok, başkası yok.

Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.

Ölüm, hayatla son randevusudur, insanın.

öğreteceğim sana

Mağarada karanlık bir çift göz tatmamışken aydınlığın sancısını..!

İyileşecekse, hiçbir şeysiz iyileşsin diye

Ve babanın, seçemeyeceği, ihtiyarına derman aşı sunamadığı ölgün duygular hayatı. Ve belki de şu oyunbaz dünya golgeliğinde bir babanın en ecelgir sorgusu!.. Minnoş gözlerin helecanlı salınımında İnci dişlerin arasından dökülüp gelen ve babanın aklını kavuran alev salkımı kezzap kavlı bir soru: "Neden?!" Ve bir müddet babayı susturacak, deprem sonrası mühendislerin yıkık binalarda aradığı betonarme çizimleri aratacak bir soru.! Aksak ve ama kelimelerden güven temelli bir bina dikmek azmiyle hasret, acı ve ziyan ile şerbetlendirilmiş harç tortularını kendi sinesine sıvayacak evvela baba!. Sonra dimağını delik deşik eden, bağrını balyoz balyoz ezen mizacı kara lekelerle sabıkalı taşları vuracak omzunun dengine.! Ve, 'Ne ağır imtihandır bu!. '

Çok bekletti bizi,

mesafeler birleştirdi bizi bir de sözler

Kadın bir bela, adam deva...

yaklas o halde incep reyiz

Aykırı anlamlar arayıp durma

Aşk; birbirinden farklı ve tanımlı kahramanları, kendi içindeki gerçek veya masalsı zamanı, sade ve bir o denli karmaşık, izafi olay örgüsü, gerçek kadar somut ve bir yandan hayal nispetinde muallak mekanları ile beşerin kalemi oranında cesametli ve Yaratan'ın kader levhalarına bağteten olmuş hikayelerin varlik sebebi ve perdeli gölgesi.!

Yastığım da yok

- Arkaplanda çalışmayan YouTube,

Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada

Bir diğeri bir mutluluğa yetişememiş.

Bilmez misin çare değil üzüntü

Yaşamak istememekten korkuyorum.

benim koltukaltim bozuk yogurt gibi kokuyor. ask gelsin koklasin beni :D

Seni düşünüyorum,

Ne gün batışı ölümlerin üzüncüne

Sığınmak şarkılara sığınmak bir ömür boyu

Sev diye hayatı.

Biz gariptik, Allah gariplerle beraberdi.

Kırılırsın diye aklım çıkıyor

Köprüden kayıkla geçmişim karşıya,

Bir inancın yüceliğinde buldum seni

Ağustos yıldızlarla basardı gecemizi

Ve biliyor musun, sen bütün bunları okurken, ben yazdıklarımı şakacı gülüşlerimle reddedeceğim.

Görünmez çığlıklarımı gören

Bir senfoni vardı kulağımda çalınan,

Ve durmadan

Senin hatıran kadar Allah ve Şeytan işi..

İncep Hocam..

Kekikli zeytinli bir kahvaltı hazırlasalar

Şimdi yağmuru seviyorum, şimdi yağmuru seviyorum, yağmuru seviyorum.

Elimdeki kalem de Sana duacı Efendim.

Bugün hayatımın en önemli günlerinden biriydi. Yaşamımın en özel birkaç gününden birinin yıl dönümü. Kucağıma düşen cemrenin, gönlüme inen baharın yıl dönümü belki. Hatta belki ömrümün gün dönümü.

Ve zamanla, zamanla, zamanla... Bilmeden, hissetmeden; insanın zamanla kahrolduğunu, bir avuç toprak olduğunu..!

Susardın ve kar yağardı

Açınca soğuk bir rüzgar çarpar yüzüme.

ve dövüşebilmek o güzellik uğruna.

PANZEHİR :))

Bana bir şarkı söyle..

Ilık bir kar mevsimi altında,

tutunduğun günlerinden soluyor hayat.

Dilin konuşmak kadar

Beyaz ve siyah atlarını koşturmuş zaman;

kari yok kiz yok

Sesin, aksın içimde bir pınar gibi

Ürperiyorum bir ara arkamdaki ayak sesinden

Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar

Bu darma dağınık sabah..

Ocak ağaran saçlarımdı

Uzatsan da pasaportumun süresini

anmaya gücüm yetseydi de konuşsaydım

Düzeltiriz hepsini, birer birer

cesaretsizligimizin anlaşılması,

Murad alınmış...

Bir kırlangıç ölüsü..

Beni en güzel günümde

Bugünün nasibine düşen şiir.. Rastgele geldi... Okumak bile nasip işi...

Tablomuz hazır

Benim görmediğim rüyaları görüyorsun.

Verilen sözler birdi edilen yeminler sıfır

Oku, zira onu yazdım, iki söz yazdımsa.

Ve sen de yoksun.

Bakışları kıyısız deniz uzaklığı

- Teşekkür edince boş boş bakan insanlar,

Hayal sınırları nispetinde her zevk ve acının, kazanç ve kaybın, renk ve boyutun ihtimalden imkana ve imkandan ikmale kalbolan yolculuğudur.

acı ses olur, ses deli bir yağmur

Ali Lidar

Sen çaldın gözümden en tatlı uykuları,

Altmış saniye bir dakika..

daha ucuza alırsın!

vurulup düştükçe, düştükçe seni sevmekten caymayacağım

Sevdiğim, meleğim... Gözlerinle nişanlı gözlerimi unutma.!

İki kalp arasında en kısa yol:

46000. Okuma benden bizlere.. maziye bu yeşil tik daha çizdim..

Bu da benden bize gelsin tatliskolar

öyle bir çalımlarla gecenin çitlerinden atlardım

Gözlerinde başlardı gece

Tamamla beni... Karanlıkların bir türlü aydınlanmadığı yerde sözlerinle tamamla...

İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi.

Görüp de bilmeyen deli sanıyor,

Sahil şehirlerinde narin elleriyle,

Coğrafya bilgime dayanarak diyorum ki en doğu ve en batıdan bahsediyor olmalısın hocam :/

İnsan zihninde kallavi bir tat ve ruhlarda keskin yol ayrımları bırakan etkileyici bir hikaye..

Korkusuz uykularından,

Sanki hiç kimselerin kullanmadığı bir gün kalmış bana.

Öteki kendilerinle konuşmaktır.

Mezar kazıcının alnındaki terden,

içimden dedim gömülü bir ırmağın yalnızlığıdır bu

Ortasında kışın,

Karşımıza apansız çıkıveren

Bu yorgun yolların en son yolcusu;

Ve yağmur hızlanıyor biraz

içinde cenkler, ayinler, kesik damarlar,

Son bir yazı üzerine serpilmiş bir tutam kelebek tozu..

Ve yüreğin...; Mürekkebin denizde boğulduğu an, çöllerin kum istilasına tuttuğu bir iç deniz.. Lisanın 'havf' zincirleriyle bağteten olduğu müşkil zerafet.! Hangi kalemin külhanbeyliği Seni anlatmak?!. Hangi cahil cesaretin potalarinda eritilen fikirsizlik.! Ve Mecnunca bir memnuniyet!..

Öcü alınmamış bir katil lekesi yokluğun.! Yokluğunla varlığın arasına bir köprü olmak umuduyla hevesini içlemiş bir damla yaş..!

kimseyi dinlememene ne diyeceğiz peki?

Ne aynı şehir, ne aynı kütüphane, ne de aynı kitap!

buna karşılık sözcükleri sakıngan sakıngan

Şükür ki, ahiret var, hesap var.. &amp;#262;ok şükür.

Hatırlarsan; Sana geceleri karanlıkla gelen hayaletlerimi, zihnimin oluşturduğu şekilleri anlatmıştım.

Senin ağzında gül, benimkinde menekşe.

Tam öyle yapıyorum

Adamla kadın arasında, acılar dehlizinden güvercin kanatlarıyla koparılan bir güneş.

Sesi titremeye başlayan kadın sözlerine bu noktada bir es verip, sözlerinin tesiri ve samimiyetine bulmasını umduğu karşılığı beklemeye geçti. Sessizlik, boşlukta öylece muhafaza etti kendini. Kadın, en sezgisel haliyle beklediği, kelimelerin seylap gibi akıp gitmesini, ordan da gönlünde cağlamasını umduğu dudaklara baktı bir an. Nedendi bu suskunluk, bu adamı böylesine sessizliğe, inkisara sevk eden, matem limanlarına hüzün gemilerini demirleten ve teslimiyet tayfalarına isyan kaftanlarını libaslayan bir çift kuşun arka arkaya ölümü müydü?! Yoksa anlamıyor muydu karşısında şu haliyle heykeli andıran, donuk gözlerle sanki etrafında ne kendisi, ne de başka bir şey yokmuş gibi bakan ve baktığı yerde ne gördüğünden habersizmiş intibaı uyandıran bu esefkar adamı. Oysa onu anlıyordu, anlıyordu işte! Kendisini anladığını bilmesini istiyor, hiç olmazsa anlamaya çalıştığına kani olmasını arzu ediyordu. Ah, bunu ne kadar da istiyordu!. Sevdiği adama; kendisini anladığını, ruhunda uçurumlar açan, gayyalar istifleyen elemin, hüznüyetin farkında olduğunu ve onu bu acılarla bir başına bırakmayacağını, her daim yanında olduğunu anlatmayı, anlatabilmiş ve bu şekilde anlasilabilmiş olmayı amansız ve seçeneksiz olarak istiyordu. Şu an baktığı gözlerde, bu ölgün resimde gördüğü, daha anlamlısı görmek isteyip de bir türlü göremediği şey evvela kendisini korkutuyor ve sonra çaresiz hislerin sarmaşığında çıldırma eşiğine gelmiş hissettiriyordu.

Bir tepside; bir kalp, bir umut, bir hayat..

Teşekkürler beybim :

Bahçe mahkemesinde nergisin tanıklığı

Varsın hepsi yanılsın, sevincime son yok:

Denize karşı bir bankta,

Ama bütün bunlar, bu sahte kibir, bu şakacı gülüş, bu sıradan?Nasılsın? sözü, bu güvenli duruş, içimdeki sesi dindirmeyecek.

Yokluğunla yokluyorum kendimi; artık var mıyım diye!.

Kavağın pamuğuna var mısın,

gözlerim biraz karanlık.

ama, söz gelimi, hiçbir belediye başkanı

henüz elveda demediler.

Çok güzel söylemiş..

Senin de beni sevmeni elbette çok isterim. Belki de inanmayacaksın ama, olmasa da olur. Çünkü yıllarca sevgimin öyle çok düşmanı, öyle çok muhafızı vardı ki, ben seninle onları aştım, inan varolman bile yeterli ve seni seviyor olmak bile büyük bir nimet benim için.

Aynalarda yalan,

O zaman fark edeceğiz.

Hafiften, inceden, güzelden, en beyazdan

Sanki beyninde zerre zerre canimla besleyerek serpilttiğim isyan fidanlarımı, muhafazakar seyyal bir alevle harlamışlar.! Uysal, munis bir rengi havalandırmakta kalp kapaklarımın güneşe nazır duvarları..

ey herşey bitti diyenler

leylaklarda güler.

Bir damla gözyaşına bir kalp sığdırmış da adam, öyle sevmiş kadını. Kadın bir kalbe hayat vermiş de sevgisine aine olmuş adamın.

Kuşlar gibi, onlar da

ömründe bir iki kez büyük ihanete dadanmak isteyebilir bu ses. küçük iha-netler onun düşünceyle kurduğu ilke-leri aşmaz, aşamaz. ah! razı olma sevgilim, katıl. katıl ama razı olma.

bir de yarınlar için direnenler...

sokakta değil balkonda;

Ben artık adam olmam bu derde düşeli.

sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek...

"Vakitsiz ve davetsiz giriyorum gecene

Kafam dünyayı taşırken, kalbim ahretin tabutlarına mı yerleşmiş?!

Barışa, bayrama hasret

İnsan, bir şeyler yazar. Bazen hissettiğini, bazen de kendisiyle hiç alakası olmayan şeyleri. İyi veya kötü..

Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum...

Nokta kabul etmeyen,

Zorundalığı hissolunan hasbi bir aydınlanma bu.

Tabiat sönüyor şimdi

Bir gül açtır zamanların ötesinden

Gençliğimi geri verseler,

Unutma baharım, baharı getirdin ömrüme, ömründeki baharı unutma.

ve her avluda adınla anılan

Soyulur muydu kabuğu hayatın

Gelmekle gitmek arasında; uçurumların kenarında, celladın savurduğu baltanın gaddar rüzgarını şah damarında hissederek ürperen bir hükümlü gibiyim.

Yolunu yitirmiş bir gezgin gibiydi ekim

Soluk bir düş geçse de

kalmış mıdır kalesi düşmüş bir şehrin cazibesi?

Göz yaşı bir dil olmuş, bir lisana bürünmüş ve adamla kadını yek vücut ve yek ahenk yapmaya yetmişti. Sözler kılıftan, maskeden öte değildi artik. Aşk için, aşkın varlığını kesfetmek, yürekte yitirilmişi, kısmen unutulmuşu yeniden hatırlamak için, üstüne tozlar sinmiş olan niyetleri yeniden ihtimamla cilalamak için biraz temizlik gerekiyordu demek.! Tuzun yaş olup tozu, kiri temizlediği, aşkı damıttığı yerdi gözyaşı. Mekan değil, makamdı; bakan değil tadandı. Tattığından, tattığıyla; fakat tattığından fazla bir lezzet aldıran şeydi. Tarifi, tasnifi, tenkidi yoktu. Rengi yok, dengi bulunmazdı. Seramonisi ahenkti, ve kalp semtinde avazı yekti.!

Unuttuğu türküler bizsek,

Ucu bucağı yok, dibi sonu yok, koyusundan özledim.

Yakasız gömleği giysem eğnime

Düşünüyorum, gelebilir mi acaba yanıma? Beni o dünyadan alan elden istesem O'nu da ekler mi yanıma? İstiyorum, dua dua. Bu kadar çabuk kabul olabilir mi? Geldi işte, yanımda. Birlikte sallıyoruz ayaklarımızı Ay uçurumunun kenarından. Başımı koyuyorum omzuna. Birlikte ağlıyoruz, manzaranın narına. Biz dünyayı beğenmiyoruz, dünya ve içindekiler bizi. Olsun diyoruz, dayandıkça birbirimize yeni huzurlu bi dünya kurarız kendimize. Zamanında içinde bulunduğumuz bütün hataları, kibiri, gururu, saçmalıkları, mücadeleleri dışarda bırakmaya niyetleniyoruz. Bir mısra dökülüyor güzel dudaklarından; "dönemeyeceğimiz bir yer beğen, başka türlüsü güç!"

Biraz da insan olana, kalbin kurgusunu dil ve ele bahşetmek düşüyor sevda yolunda mutmain ve mütekamil bereket hazları yaşamak için.

Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa.

"Zavallı, demeli, Çok sefalet çekti.."

"Kalbim,

Ya o? Ya o?

ve terketti bizi huzur denen sevgili.

Mezar taşında, yele bahar gibi.!

Umuduna kat beni!?

Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların

Bir nefestir teninde alıp vermelik,

Yüreğime nakışlı peygamber çiçeği.

Ah bu delilik sarsar bedenimi.

Vazgeçtim sözlerinden,

Adam kadındaki o anaç sevgiyi sevmiş. Kadının gözlerinde seyyalleşen Hira'yı sevmiş. Bir mavera yurdu olmuş kadın adama.!

Yılmaz ERDOĞAN

El değmedik bir telaşın arefesinde

eksiksizim,

Karşılıklı bir sabah sohbetindeyiz

Şair dilim lal şimdi

Bu bizim yalanımız.

Seni soruyorum gelip geçene,

Adı bayramdır; mutlulukla anılır. Her zaman kalabalıkları, birliktelikleri temsil eder. Ya bu hissettirdiği burukluk? Bu bilmediğim bir duyguydu. Dolu dolu geçen bayramlar.. Ne güzellerdi..

Yolları örten karlar altinda..

Kelimeler ne kadar yakınsa; aşk o denli uzak.

sarılalım, dudakların?

Anımsatmalıyız bunları bir bir.

Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman

şifalı gözlerin her şeyi iyi edecek.

Bir telefon meleklerin

Takdir ettim

:):) bir bulsaydim zaten vayyy halineee

müziğini de, resmini de

Ağır cenaze kokusu bahçeler..

Yar öyle bir yar ola ki, meft olan yürekte beyza misali dirilte yeniden canı.

Öylesine..

Edip CANSEVER

İncep sayfa acmissin gerci 3 ay olmus ama olsun. Bize suraciga bi hayirli uğurlu olsun birakmak düşer.

Ruhum... Canözüm..

derin uçurumlar arşınlamaktan...

İnsan, mağaranın kabuğundan çıkmaya yeltenmiştir bir kere, tıpkı anne rahminde zamanını dolduran bir fetüs gibi.

organlar olabileceği gibi, çelişkin yönleriyle

söz bitince senin sesin de biter; oysa

bin kez korkuya boğdular zamanı

Sait Faik ABASIYANIK

Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize.

Bir sıcaklık vardır ya külle köz arasında..

Bir canın kaça bölündüğünü,

Yare selam et yüreğimden ey kader.

korkularımızın paylaşılması

Bir gün sabah sabah kapıyı çalsam...

Bir tablo renklerini...

Kaçağım, yüzüne bakamıyorum.

Fırtınalar koparıyor gözlerim, ve gözlerin aklıma mühür.

Oyuncağın kırıldı diye üzülme çocuk.

Ben bütün hayatımda hep

Ancak parmak uçlarıyla değebilen

Son nefesken nefesinde kışladığım.

Duymasa da hiç kimse şair gönlümün,

yaslı dereler gibi mutsuzluğa akarım

Yangın alevi sanki her sahil.!

Tomris Uyar

Aslında ne güzel şeydir

bilgelik zamanlarından kalma sırları,

Bir ne

Her şeyi, adımı bile unutup,

Hangisi talandı demli öpücüklerin

Kaşı gözü gül yüzü

Doğa hazır

Dahası sarı diyordun :)

Kızgınlıklarınla, kırgınlıklarınla gel

Diyelim ki şarabın dökülmüş, suların kesik,

Aradıklarının çoğunu bulamamış,

Sonra, sanki her farklı duruma dokunuşta bukelamuna döndü o mısra. Acıların içindeki sancıyı, kaosların içindeki gelgitleri, mücadeleki azmi, gözlerinden okunan aşkı, hayata bağlayan ümidi her duyguyu lokma lokma tattırdı bana. Kimi zaman yerinde olan acısını artırıp, suretleri ekşiye bulayıp tadını kaçırmaya çalışsalar da yeniden şekerleniyordu bir gülüşle, bir görüşle. Her seferinde başka bir tat bıraktı damağımda. Gurme de değildim ama tattığım hiç bir şeyin verdiği lezzeti, bu mısranınki kadar tılsımlı değildi. Büyüleyici bir tattı damağımda kalan.

Yıkılmak üzre olan çaresiz evler gibi.

Ellerim gümüş buzu, yüreğim har.

sözlerim ihanete varacak doğrulukta olsaydı.

Ahmet Cemal

yüzün çizilir buğulanan camlara

Artık taslarımız ayrı çeşmelerden dolmasın.

Biliyorum ki, katlanıver, diyeceksin;

Özlemek ne demek?

yarın başlayacaklar

düşüncem yapma çiçekler kadar gösterişli ve parlak

Allah'ın huzurunda, Senin huzurunla.. Bir duaya dair serzenişler resmederken dil, hafakanlarını natekin suların koyu zaviyelerine gömmüşken akıl, İnşirah tılsımını kuşanmışken kalp ve Sana hazırlanmışken hicap nikaplarıyla sürmeli göz..

Bir ağacın kavına,

Hep bu incepin icatları :)iade olasıca incep

Bir orman bir gece kar altındayken

Ve yaşayıp beklerken ölmek!

Yaz günü bir ağacın gölgesinde uyumak

Hem hasret değil mi ki bir asi rüzgar..! Zayıf ve cılız ağaçları köklerinden koparıp savuracak hayat sarmalı boşluklara.. Kökleriyle sevgilinin toprağına kendini zembilli bilen köknarların, çınarlarınsa sadece kuruyan, sıcakta kavlaşan ruhu sönmüş, damarları ölmüş yapraklarını temizleyecek. Hasret bir rüzgar ve o rüzgara sevgilinin kokusunu asacak, başka bir ciğerde hayat aroması olsun müsaadesiyle. Hasret, bir rüzgar olacak ve mektup mektup sevgililerin ateşli nefeslerini, en cezbeli heveslerini, en titrek hislerini, en ulvi hayallerini ve en esirgeyen dualarını taşıyacak, pulsuz, kararsız hem de.!

Saçlarının gölgesinde bulduğum güneşi sevmeyi unutma. Unutma kendini, ben kendimi Sende unutmuşken. Kahpe bir dünyada gerçekten önemli olan şeyin kalplerimiz olduğunu andığımızı unutma. Unutulmaz olanla bu iğrenç kavgaların ortasında dualarımızı birbirimize kalkan edindiğimizi unutma.

Kasları, kanatları yanmış bir kuş gibiyim

ama ulaşmamış hiçbir yere nefesin?

Çocukça isteklerim oldu..

İçmek,

Bu sözler ve bu sözlerin içinde çırpınan uzaklıklar

Unutma, beraber ağladığımız geceyi. Ellerimde tüm sıcaklığıyla ruhumu ısıtan ellerini unutma. Islak gözlerimde binler intizarla titreyen o güzel suretini unutma.

senin tapulu malın yapar. gülmek sende

Denesek. Risk alsak. Yanılsak. Fark etmez.

türküler söylerdik hep aynı telden

Alıp alıp götürüyor gözlerimi bıkmadan

Naaşı kalktı önümden...

Hem değil mi ki hasret bir elekten farksız. Sevda değirmenlerinde aklanacak kalp harmanı siyah buğdayların arasına karışmış saman çöplerini, taş parçalarını, toprak yumrularını, cılız taneleri ayrıştıracak ve kalbin vereceği ürünün kalitesini artıracak. Yani hasret, daha olgun, daha bereketli bir aşk buğdayı hasıl edilmesini sağlayacak. Ve bembeyaz unları çilelerin, dertlerin coşturduğu tuzlu göz yaşı suları ile yoğurup zaman mayaları ile mayalayıp kaderin raflarına teslim edecek. Benliğin hamuruna göre ya çiğ kalacak, taş kesilecek; yahut nar gibi pişecek, göz göz kabaracak ve soflaralara vuslat ekmeği olup nüzul olacak.

Al bu çağrıları sulara göm, o uzak sulara,

Herkesin bir şiiri vardır ve bir şarkısı

Hikayelerse; böyle aşk hallerine dikilen libas kombinlerinin modası zamandan azade ritüellerinin yalnızca bir kısmıdır.

Sulanmış bir taşlığın serinliğinde.

Yokmuş gibi, unutabilirim.!

Halin beni gaspediyor :))

Sebepsiz bir keder alır.

Yazı reklam içerikli.

Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen

Asıl, bizim aramızda güzeldir hasret

Kaç bin yıllık hasretimin koncası,

Ya sevmek olmasaydı"

Seslere çarpmış sesin,

Sevmekten bile lezzet alamadığım bir halin ortasına ağır ağır, yorula yaza düşmüşüm. Sahi bu muymuşum ben; beynimin onca gümbürtüsüne, dünyayla bezeli debdebesine, içinde öyle barındırdığı başına buyruk ses kalabalığına karşın, kalbim niçin böyle sus pus, böyle bütün tınılara, teranelere sessiz kalmış.

Yatmak,

Çünkü her insan bir limandır başucunda tekneler;

Yeniden açsak kendimizi, atabilsek o kabuğu.

ikimize yetmez.

Batıyor zihne bir kör bela mil.!

Senin kim olduğunu bile bilmezken.

Bir gün sabah vakti kapıyı çalsam,

Altında hiç ezdirmeden gururu

Bilmez miyim içindeki kederi

hosdil beni nasil bilirsin bacim

Esasen hepimiz birbirimize kurulu bir uzaklık içinde, birinin bizi diğerleri arasından kendisine seçeceği yakınlığı arıyoruz.

gövdem kuduz yarasalarla birazcık yatışıyor.

bekleyişler, bekleyişler, bekleyişler?

Yavuz Bülent BAKİLER

Yüreğe sığmıyorsun, bu yürek Sana sığınmışken!

ben, hazineye bakıyordum

bıkma bu puştlar panayırında

Bir şehre yağmur yağdı

Uzakken yakınlığının özlemi, yakınken uzaklığın gönle zemheri çalan korkusu.. Ellerin bu denli sıcakken, her dokunuşla sularım alaca yangınlara esir olurken şafaklarda, ya içimde soğuyan mevsim kırağıları..

Gökyüzünden çaresizliğimi yağmur,

Efendim. İnci hazeneniz yaşlı gözlerimizin has merhemi. Yazı diye elden düşen üç beş kagir kelime bozuntusu Efendim. Siz bizi, yazamadıklarımızdan okuyunuz.

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım

Birbirine girmiş sarmaşıklar

Kimi zaman hayat karşısında

çünkü herkesin hüznü kocaman, aşkları dalgın?

Dağ başında beş on haneli köyler,

-yanılmamışım.

gökte parlayan ay,

ışıklar yanar çocuk sesleri duyulur

Mağrur gözleri ıslak,

doğru olsa, senin sesinle bakışın arasında

Kış günü köy evinde soba olmaktı bir de

Ne olduğunu anlayamadığımız o onbeş yıldan öncesi gibi.

Sahi koruyor mu bizi bu çatlamamış sert kabuk?

İçim dar bulur yerimi,

Şarkının gerisini düşünmezsek, sandal olmak yine iyi. Dertlerin üstünde geziyorsun demektir. Allah hayırlı limanlara çıkarsın

Oyun içinde oyun...

Herkes gibi biz de doyasıya yaşarız hayatı

o tomurcuk düşlerinin yağmuruyla ıslansın.

Kalp hayal eder ki, bir gece yarısı kimse ayak basmamışken o bakire sessizliğe, gözlerinin yağmurunda şiirler okusun kulağına rengarenk.!

Sen yoksun...

Cemal Süreya

- Öyle bir şey yapmaz dediğim herkesin öyle bir şey yapması.

Asrın yorgunluğuyla henüz yoğrulmamış bir dinginliğin kundağında ve damağında huzurun bereketli göğsünden fışkıran anne sütü.

En zoru da ne biliyor musun Sevgilim? Senin kırık olduğunu düşündüğümde olamamak yanında. Her anında hayatın, yan yana olmak hevesindeyiz oysa. Biliyoruz yaşadık çünkü, diz dize olunca geçti her şey. Seninle geçen zaman bu dünyanın zaman merhumundan uzaktaydı. Elimden tuttuğunda anladım ki mümkünmüş güvenle sevmek.

Ömürde Allah aşkına?

Ya uçarım ya da yaya,

Çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor,

Şemsiyeni almadan gel yine de.

karpuz, kavun yiyelim

Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği.

gelmiş burada yağcılık yapıp göze girecek. devlet büyüklerini yalamakla iş yürüseydi nihat doğan sarayda olurdu sen gibi dandik forum üyesi değil.

Sonunda başbasa kalıyoruz gene

Utanır gözümden yaşlar akarken

Geçmiş doğum günün mübarek olsun,,,,,, musmutlu bereketli yıllar ;).

suçu takvimlere bırakamıyorum.

Sokaklara caddelere çıkmalıyız

Şahin tepesine gel

Yüzünde kitap,

Aşına,

Benim dünyam bana bile kapalıyken..

Bu ne musallat

Ve sabahın olmasına daha beş saat var.

Aşksız ve paramparçaydı yaşam

Ben sevmeyi beceremedim belki de sevilmeyi

Uzun bir cumartesiyi hatırlıyorum, saat on iki

sallanan bir döşeğim.

Korkuyorum, insanların korkusuzluğundan,

İslami takvim yapraklarının bir iddiası mı yoksa bu bayram!? Yahut gaddar cerrahlar mı neşterini indirdi ruhuma bin gönül soğukluğuyla..

bilmem ki ne diyeyim,

Şu uçsuz bucaksız evrende

Gözlerin bu gece çok uzaktan geçen bir gemi

Ne yöne cevirsem Seni çağırıyor telaş telaş.

Seni özlediğim içindir.

Hiç yüksünmeden yuttuğu

Ya kadere içli bir minnet, ya dualarda meskun titrek bir dilek.. Zaman ve mekan hiç acıyası değil. İnancım Samanyolu'nun bucaksız bilinmeyenli yakınlığında. Olur da birgün, birgün dünya denilen kirli fanusun yosunlu yapraklarını tırmanıp.. Yeni bir hikaye hasatlarız, yer çekiminin mahkum etmediği..!

Bir parça cam

Kime sevdirirse sevdirsin.

Bazen karınca yuvalarını izliyoruz ya, manzaram aynen bu. Milyonlarca insan telaşla bir yerlere gitmeye çalışıyor. Herkes, varlığının nokta olduğu dünyada kendini paragraflaştırma derdinde. Kiminin sırtında kendinden bin kat ağır dünya gailesi dertleri. Kimi koloni başı olmuş, kimi kırmızı karınca misali savunmada. Kimi küçücük yuvasında mutluluklar peşinde, kimi mutlulukları yıkma.

Durup bir süre çevreme bakar gibi yapıyorum

Unutma beraber ağladığımız geceyi. Nefesinle ciğerlerimde soluklanan alev deryasını unutma. Gözlerinin ferinde erirken canım, canına eza veren hüzne çaresizce ettiğim kahrı unutma.

(1 saat kadar once evin etrafini temizleyeyim dedim, arı yuva yapmış ve orayı temizlerken 4 yerimden soktu. Sol elim ve kolum sisti, sirtim ise farkli bi durumda degil. Bosver 3 yil onceyi 1 saat oncesine donelim arı sokmadan 1 dakika oncesine yeter)

Önüme ölü serilir...

yeni sevinçlere benzeyen

Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak.

Kadın, tutmuş adamı elinden. Derlemiş, toplamış, hayat vermiş ve yaşama sebep teganni yemişleri toplamış adamın saçlarından.

vur jelen biralari vur vur vurrrrrrrrrrrr

Karalar bağlamadın; beni anlayamazsın...

İşte bu, Güzel'in şiirine dair bir anatomi..!

Edebin döktüğü mürekkebi.

Bir gözyaşı rüyası doldurmuş boşluğu, almış o boşluğa Seni vurmuş hayal.

Çileli başım,

Almadan gel ilk otobüsle

Ben mazimi, mazim beni arıyor,

Ünlü bir düşünür demiş ki;

boş boş konuşsunlar. eksici munafıklarda bunlar. saraya baş danışman olma hayalleri kuruyorlar ama bunlar bırak saraya baş danışman olmayı o saraya ziyaretçi sıfatıyla bile giremezler.

Yoksa ben nasıl yenilenirim?

Elime, Sana müptela bir kalem tutuşturmuşlar.

Kimseler bilmez senin bildiğini

Sabahattin ALİ

Anılarını yitiriyor sokaklar,

Kişi aşk yolunda ya dev hissede kendini benlik kurgularına teslim edip yüreğini; veya acziyetini binler niyaz ile Rahman'a kırık bir dilekçe ile suna, nale pullarının nezaretinde. Göz, ainede bula maşukunu sıyırıp bu fani beden hırkalarını. Sevgili aynaya değil, evvela benliğe yerleşe. Züleyha misali her yerde Yusuf'u göre göz, kulak O'nun sesini duya. Ve Yusuf'un aynasında Züleyha can bula nevş ü nema ile gençlik pınarlarından.

Bir sürgün potasında damla damla eriyen

Belki bir aşktır bu kentin,

Uzaklık aynı gerçi,

Karanlıklar içinden özlemli sesin geliyor.

Pişman olmuş zamanın tozu..

'Umudum yılların seline düştü.'

nedir yalnız bize yakışan bu serüven.

Seven güzel, sevilen güzel ve sevmek de güzelken.. ya bu kalp hezeyanları ne ola!?

Başbaşa kalıyoruz doğayla ben

İki bağırlı yakaları kilitleyen

Neden hala apartman boşluğunun

Ama yine de unutuş değil bu,

o nehirler benim nehirlerimdir

Bir halin var seviyorum

Bu biraz sevdaya benzeyen, biraz da sevdasızlığa

Anladım adına sevindim, bize duayı kesme :/

?Gel' diyorsun sürgülüyken kapılar

Herhangi biri olmaktan bir sıfat kazanmaya, bir isim üzerine kurulmaya, bir endişeye dair beynin ve kalbin not defterleri arasında yer kaplamaya çalışıyoruz. İsmimizin sadece dudaklarda anılmadığı aşina nefesler arzuluyoruz. Bazen, bir hayatın kenarından sesli yahut kısık, korkak seslerle geçmektense; o hayatın merkezine hayatımızı koymak istiyoruz. Bizi içinde kaybolduğumuz homojen yalnızlıktan ayrıştırıp kendisine yoğunlaştıracak kimya üstü bağlar arıyoruz.

Ve işin tuhafı bense

Adem'in çamuruna gitmek

Her gece sen girersin rüyalarıma.

Oysa seni bir dine bağlanır gibi değil, kendi özgürlüğümü sever gibi seviyorum... demiş Cezmi ERSÖZ :)

Gözlerinden öperim,

Elini avcumda bulup yitirmek

"Lambada titreyen alev üşüyor,

Ama sen yine de şemsiyeni,

-Bedenleri öldürmek yetmez, zihinleri de öldürebilmeli insan. Yoksa her ölüm yarım kalmış bir cinayettir. Ve ölmeyen öldürür, yarım bırakılan tüketir kalbi.!

kendisidir. korkaklıktır da. şu var:

Özüm dert evidir, düğün değil

Bir yüz görümlüğü sen olsan yeter..

Ama sen yine de şemsiyeni

Kapımıza çırılçıplak gelen bahar,

Tarih de kekemeleşiyor bazan

Belli ki bu yıl da vuslat gecikecek

Bana gülüşün lazım; gözlerin bahanedir.

Yeni bir sayfa açtım işte ömrümü çiziyorum

Sonra döner yine bir ıhlamur ağacının gölgesinde serinlik dilenir sefil ruhum.! Ve anlarım ki, kurtuluş ümidi yoktur ölülerin. Ateşle terbiye edilmiş bedenlerde bir nedametin zerafeti avizelenir. Halkalanır çiçekli sularda ölülerin titrek gözleri..! Derken kalbim suya düşer. Eğilip alamam. Elimi tutar soğuk elleri yaşamayanların, yaşadığına melanet biçenlerin! Ölülerin dişine kan değer. Savrulur suyun yüzüne kalbimin harmanı. Bir ıhlamur çiçeği yutar gönlümün hücresindeki son habbeyi. Ve bir soğukluk hissederim buruşuk tenimde. Suyun mu soğukluğu bu.. Ve çiçekler... Kızıl bir su şafağı ıhlamur çiçekleri..! Böyle değildi halbuki renkleri! Suyun mahzun yüzünde uzak bir kadına sevdalı Cehennemlik bir adamın ruhu yaşar. Ve gözlerimde titrer ıhlamur çiçekleri, kızıl bir kefen misali..!

Sana Sapanca'dan bir sepet elma almışım...

cute poets

Anısı bizsek eğer bu kentin

Sakinleştiriciler, yatıştırıcılarla ıtırlanmış bir oda misali bedenim. Depresif bir kaybın boynu burgulu adamıyım artık.. Ben savaşı değil; savaşın küllerine özgür yanık bağırlı dağlardan boranlar üfüren o işvegir isyanı kaybettim. Sanki ufacık bir çocuktum, değme balonlarımla beraber sinirsel zifir teranelerimi de göğe saldılar. Bir ağdalı beşik sallantısı ruh avutan ninniye kandırılmış, göz çekmecelerine hayatın bol köpüklü balgamı yerine uykunun şeker nefesçikleri konulmuş bayram arefesi bebeği kolaylığıyım.

Bir dumanlı uçuş

Nurullah GENÇ

Saçların da?

Bir tohum halinde toprağa düşer.

Çıkıp bir yelkende oturmam mümkün değil

Biri geliyor, hayatımıza bir makas atıyor; o yaşadığımız bölüm, bütünün dışına düşüyor.

Hayır, bu defa değil. Yormayacağım kendimi de, Seni de. Görmezden gelmeyeceğim. İşte burda, yanımdasın. Sessizce duruyorsun öylece. Belki Senin de söylemek istediklerin var, ama susuyorsun, susmalısın. Çığlık çığlığa bağıran sessizliği dinliyoruz birlikte. Ellerin de burda, gözlerin, saçların...

Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...

Bir kum saati gibi akıyorsun bende

Ve uzaktı yaz bir anaydı

Huzur ellerinin güzelliğidir.

Yaşamak istiyorum

şiir kalsın istersen, sadece otursak.

Bi dinleseydik belki onlardan değildir

bir de gülüşün eklenir kimliğime.

Bitmeden her an yeniden başladığım.

törenlerle dikilirdik burçlarınıza.

Sığındığım her yer adınla anılır

Ağzındaki acı alnındaki çizgiyim

Böyle gelişigüzel, böyle kırık dökük

Ve asıl biz biliriz kederi.

Her kıvrım bir umut, günlüğümde mi, nedir?

gitmek istemezsen bir şiir miktarı kadar otursak diyorum.

Ölçüsüz uzaklıkta gözleri mahzundur sevgilinin.

İklim değişir, Akdeniz olur, gülümse.

Nefesim nefesine...

İçim, bir suskunsa tekin mi ola?

Aynı masalın ikizleri gibiydi günler

gurbetini rehnetme özlemimde?

Aşkla...

Umarsız şarkılar, dudağımda bir yarım ezgi

ama geçecek hepsi, geçecek.

Merhametin de mi yok ey zaman?!

Bir taş gibi oturup durdum bütün yıl

Göğe bakmak gibi bir şeydi anlaşılan

Bütün ömrümün beynimde

Bir aşkın izlerini yok edecek yeni bir aşk sipariş edildi yeniden

Değişen her şey, mutlak bir değişmezin girift parçalarından ibaret. Benim bağlayıcı bir hükme olan tutsaklığı mı; Senin esaretle yıpranan, zamanla eriyen sabrın.!

Ve kadının adamı kabullenen, sarıp sarmalayan, cezbeden gülüşü..

Sonra dökülmüş kaleminden şaiirin, elinde olmayan bir şiir.

da kar altında, gözlerin gök-

Geceden kalmış bir yarım ay da burda

Cahit Zarifoğlu

Döğüşmek de sevgidir

Şi?r için?gözyaşı? derler; onu bilmem, yalnız,

Görüşmeyeli ya sen nasılsın,

İnsanlığımız özleyişlerimizle alımlı,

gövdem açık bir hedef kılındı belalara.

Nihayete takat yetmeyen,

duğum en doğru gözlem bu. oysa eleş-

Bu kahır yurdu sılalardan, bu göğe de ağır gelen mısralardan, bu kaderce zamana dair sıralardan, bu yüreğimde çağlayan yaralardan... Bitap kesiyor ellerim. Bir umudun, bir umudum ve umudumuz; Yaradan'dan.

Hasretinden can bitap

Sözcüklerden oluşturmaya uğraştığım bir köprüden sana ulaşmaya çalışacağım.

Tamamla beni... Yarım kalmamalı bu ezgi. Sesimin yetmediği yerde tamamla...

Düşünüyorum da,

hesap etmeden, haritaya bakmadan gidelim.

muhakkak nazarıyla bakılabilecek,

Şimdi mevsim bahar... Yaşadığımız şey bir bahar yorgunluğu. Ne güzel de anlatıyor bizi, bize.. "bahar yorgunluğu"... Havalar ısınacak, mahalleleri çicek kokuları saracak, her taraf yeşerecek. Bu seremoninin bize kattığı tek şey, yorgunluk... Bahara yetiştik yetişeceğiz, ama bu yorgunluk son düzlükte bizi zorluyor, yıpratıyor.

"Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini,

Her şey aslında başka renkte.

Yıldızlı gözlerinde ayrı ufuk

Güneşin şavkından yuvarlanan çakıllara

Doğumun kirli ve kanlı dünyasından dünyanın kir ve kanla yıkanmış ve ancak ölümle arınmış dünyasına tedirgin ve kararsız ilk adımlar ışığa karşılık olarak verilmiştir.

Yalnızım.

uçurum olur cellat olur her gece

Her gece sen...

Neden ay karşılardan yükseldiği zaman,

Ve rüzgarlar başlardı

Gökhan Özcan

Haziran Aram'dı ya da öyle biriydi

Gecen zaman geri gelmez ki. Keske oyle bi sansimiz olsaydi dunyaya hic gelmezdim.

Yani ne olmuş asmışsa iradeyi

Hayatımda her insanın bir sıfatı var. Dost, arkadaş, kardeş, uzaktan tanıdık, komşu hatta düşman.. Peki ya sen? Bir kaosun içinde bulmuşken seni, her an yitirecekmiş gibi korkarken bir yandan, sana nasıl seslenmeliyim? Çok sevdiğim yazarın dediği gibi "hangi lisan ile söylemek sözü helal?"...

Lakin bu kadim kelamın, bu boğuk lafzın nereye kadar daha kalem sürüttüğü..

Yine haklıydın, insan en çok da kendi kendine kalmalıydı. Kendine ihtiyacı vardı belki de. İçine içine, için için akıtmalıydı gözyaşlarını. Kimseye ihtiyacı olmadığına inandırmalıydı kendini. İnan Sevgilim, kendine inan. Sendeki merhem Sana da yetecek. Bakıyorum zaten diyeceğini biliyorum da yine de söylemeden duramam biliyorsun. Kendine iyi bak, sadece kendin için. Ben çaresiz, duraklarda, yollarda, anlarda, anılarda Seni bekliyor olacağım. Her daim, biliyorsun...

Esrar otuna muammalar dizsin.

Anlamıyorsun, gönlüme esecek ılık bahar meltemlerinin sesinden beslendiğini, aydın demek için günlere gözlerinin açılması gerekliliğini...

Asıl içimde, içinde yüzdüğüm bir deniz var...

Bir mutsuzluk hepsine yetmeye yetmiş.

Yalnızlık öldürmektir.

Gözlerim kan çanağı, yorgunum, uykusuzum

Herkes gider

Laerdi

Bu bendeki seyir değil..

Ahmed ARİF

yasak, yarın yasak, düş yasak.

Şiiri sevdiğimi de bilmiş. Dizelerini toplayıp gelmiş. Sayfama hoşgeldin yağmur, ruhuma da;

Anladım hocam haklısın oradan geçen yaz gectiydim neyse cevap verirse bende solerim Van'dan katlansin diye:/

o uçucu, masum, sevimli çocuksuluğuna

Merdivenlerin oraya koşuyorum,

tuna nehri kale megdandayim

701. Mesaj 701 nolu kahekaya gelsin.

Bir vapur daha kalkıyor iskeleden

Ve onun elindeki kuru değnek bile

Saraylar saltanatlar çöker

Kadın yorgun, adam adam adam...

Caddelerde ıhlamur kokusu.. Ve bir çiçek getirmeli bekleyenlere müjdeyi.. Uzun bir yol, yorgun bir yürüyüş olmalı bu. Hissetmeden yol kenarı dükkanlarının debdebeli karmaşasını.. Bir yol, getirmeli beni sana. Ve dilimde bir şiir:

İncep iyi misin?

Yol kenarında bir kapı, tahta

Evet, mağara delinmiştir ve ışık karanlığı avlamaktadır zamanın bu uzamsız mekanında.

Uykusuz gecelerimde kokusunu duyduğum.

Saçlarını tararken beni hatırladın, değil mi?

Bizimle biter hikaye, geride kalan yalan ses:

Özletiyor bu çılgın sağanak seni,

Vurulursun diye aklım çıkıyor...

Azılı bir katilden, ruhu zebellah bozuntusu bir caniden, ifrit cigaralı bir serseriden farkı ne katliamla şemalı yüreklerin?! Bir anne, kaç evladını öldürür yüreğinde, bir kadın eski sevgililerinin kaçını katleder şuursuz yahut zişuurla.! Bir adam, çocukluğunu kaç müebbete bedel alarak infaz eder kuytu bir sokakta akşam ezanları kulağıyla?! Bir ölmek kaç hayatı temizler; ve yaşamak kaç ölmekle kirlenir bu hayat boşluğunda?!

Kandilleri, Ramazanları, Bayramları ve duaları beraber yaşayacağımız günlere inşallah.

teşekkürler tanrım,

Bırakma beni insanlar kötü

Volkanlar tutuşuyor,

Bu sabah da uzaklardan

Üzüldüm, hep yandım..

Oruç Aruoba

Ve Seninle, kaybolan ömür heyelanından kurtardığım o eşsiz birkaç gün..!

Ve genç bir mısradır

Allah herkesin, bir şekilde tanıdığımız bu yöre insanlarının, kader planı ekseninde tanıdığımız, tanıştığımız yahut hiç tanımadığımız insanların yardımcısı olsun.

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu

bekaretine soluklanması güç zehirler salmaya başlamıştır.

Bende sabır sende naz..

Daha çok işimiz var? diyorum...

Ellerin değer belki ümidiyle, ellerimin bu boşluk nöbeti..

gece insin, el ayak çekilsin gelip kapında ağlayacağım!

Sen her zaman olduğun gibi

Vazgeçtim gözlerinden,

"incep, kendine gel, silkelen yeniden başla" desin gök gürültüsünün sesi. Öyle bir sarssın ki beni tekrar düşmeye, yanılmaya korkayım.

Çıkıyor kuytularından bütün görünümler

Bir annenin göz yaşları..

Buraları dar geliyor.

Desibeller boyu dalgalanan naraların üstüne kaç kürek toprak attım kim bilir.! Hangi duyguyu nasıl kefenledim cenazesiz.! Bir ruhun kaç selası doklarda boşluk istila ederdi oysa!. Bir adamın damağındaki lezzet hangi teneşire dökülür yıllar boyu?! Bu tahta salların, toprak altı köprülerin hükmü hangi fikri asmalar..! Kaç kilo çeker günahkar bir bedenin yıllardan muzdarip yorgunluğu?! Bir toprağın zeminine oturuşu kaç damla Fatiha sürer?! Ölümü tadıp tadıp öldürmeyen şey mi kader?! Umudunu adi bir oyuncağı, fakat hayattaki yegane sahipliği bildiği bir oyuncağı, yitirir gibi yitiren çocuk hayattan daha ne ister, ne ister gökte kayarak karanlığa eşlik ederek yok olan yıldızdan, ne ister ucuz bir çikolatalı pastanın üstünde ağır aksak, terazisizce titreyerek yanan, eriyen mumlardan.! Beklentisi olmayan bir dile ne getirir uğur böcekleri.!? Nevruz'un yani yeni bir gün doğumunun, günün yeni doğumunun mezarlıktakilere hediyesi ne olabilir yeşil çimen ve birkaç çiğdemden gayri.! Güneşin zindanda ölmek üzere olan bir çift göze sevdası olsa ne yazar!? Yarın deyince, gözleri dalıp dalıp bir noktada kelepçelenen bir gönle takvimin geçer hükmü ne ola?! Kelimelerin gün gelip yalancı birer sevgili edasınca terk ettiği şaire sahaflar hangi reçeteyi karalaya?!

dola boynuma mudurum

İnsanları sevmesini, aldanmasını, aldatmasını bekliyorlar.

Bu olmaz olası haram korkuların..

Kelimelerle ruha darbeler fırçalayan ressamın son imzasını yüreğinin şark odalarında taşıyasın diyeydi halbuki bu biimtina inilti.

Bilmenin verdiği korku değil midir bazen; bizi köşe bucak karanlık kuytularda sindiren.

Sonra yürümeliyiz seninle

Ancak sen tazelikte gül yaraşır pencereme;

Ölünmüş, canım, ölünmüş

Benimse ellerim sımsıcak,

Gözlerinde susmak,

Sayesi olmuş idi alemgir.

Ve kalp, son bir nefhanın nüzulu ile yeniden tasdik eder; her nefs ölümü tadacaktır; lakin her nefs ölümden tat almayacaktır.

Beter, bize kısmetmiş.

Belki en hoyrat yürek bile ateşböceğinin

Sana uyanmak... Fırından yeni çıkmış bir ekmek kokusunda, tazeliğinide bulmak Seni.. Ve bölüşmek dertleri dilim dilim bir sabah...

siyahlar, beyazlar, uykusuzluklar, bitmeyen başağrıları, bildirilerin öfkesi,

Bu gümüşi fanus

Tamamla beni... Eksik kalan yanımı, başımı göğsüne yaslayıp gözlerimi kapattığımda tamamla...

Yasak düşüdür huzursuz uykuların

Behçet NECATİGİL

İnsan, dünya ve sonsuz uzay.. Her şey.. Boş, bomboş.!

Parçasını arıyor her gece.

Nazım Hikmet

Durup durup beni bu çaresizlik hançerliyor.

Ve hikayeler, aşkı anlattıkları ölçüde zerafet ve onurla ibrişimli..

Omuzlarda bin hürmet-i alayişle.

Uzayan kilometreler...

Öyleyse neden yazıyorum bu sözleri ona

Çekirge dikkatli

Ve insanın kendinden bariz şekilde nefret ettiği andır bu. İşte o bir şey yapamıyor olmak, o konuma ve ürkekliğe mahkum olmak var ya..!

yle içimi yakan gözlerinle ısınmak bir sabah...

Yani biliyor musun ki bu hasret; sevda için müşkil göründüğü kadar, zor hissettirdiği kadar, o sevdayı besleyen, büyüten, genişleten bir halkadır. Ateşten yoğunluk olarak daha az miktar teşkil eden su kütlesinin, o ateşi söndürmek yerine ateşin harını artırması misalince; ask karşısında daha hafif kalan hasretin de o aşkı beslemesi elzem değil midir.?

Kimi öldürürse öldürsün,

Anar mıyız yarım gülüş

niçin güvenmiyorsun bana?"

Bu böyle pek de kolay değil gerçi?

Kum saati

'zamanla bırakmamak'tır..."

Her beden bir candan sorumlu sanma

Mamafih; vicdan, isyan ve intihar uçurumunda kalbe ferah ve inşirah veren, hezeyanlar dehlizinde gönlü selim ve esenlik limanlarına çıkaran, zift ve şehvet kuyularında göze rahmet ırmağı perdeler çeken bir tılsım iksiri mayaları: Zikir.

Bıkma atını mahmuzlamaktan,

yeni çekilmiş bir dişin

Neyse uyumalı... Ne demişler:

Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Ne güzeldir bilmediğin birinin

Dilediğimiz gibi yağar yağmur.

Defter arasında kurumuş toprak mı

Eğilip almanın

Kaderim biz cezvenin volkanında sönsün.

Çoğalmak neyse ne azalmak zor...

Ah hayır zor değil beklerim daha

Kelamın bütün debdebeli parıltısından, ağdalı palavrasından arındırmış kulağını. İnsandan, insan denilen seyin külfetli panaromasından bihaber. Mağaranın nemli ve som karanlık duvarlarından akseden saf ışıkta bulmuş aradığı bütün suretleri. Belki hiç araması bile gerekmemiş. Işığın insan ruhundan beklediği açlığa ve insan ruhunun ışığa olan bağlılığından vabeste. Habersiz ve ilgisiz bir hürriyetin bilinçsiz bilincini taşıyor bakireler furyası zihninde.

atlılar kaybeder yolunu, hasretimin

Sessizce, kimsesizce gönderdim dudaklarımı

Dökül karanlığıma ışıklar gibi

iyi ki bu sestesin

O ihtiyar dilenciden.

Hayır onu değerli eşleri içiyor,,,, kendileri işyeri dinlenme tesislerinin denizi en iyi gören yerinde kamp kurup yeşil çaylarını yudumlayarak. ,, salatalık maskesinden mucize bekliyorlar :))bir gün Allah'a teslim olmak lazım niye bu savaş dedim hepsi üstüme hücum etmişti :)

çarşafım diş gösteriyor,

Biz gelince bir yağmur başlar

Gelen hiçbir tren beklediğim değildi

Ben varım yuksekler benim meqan korkmaa

Beklemek gövde gösterisi zamanın;

Evler yıkılıyor,

Bu değil, hayır, bu değil.! Bu olmamalı. İnsan elbet yaşar; ama bu, yaşamak değil.!

Darılırsın diye aklım çıkıyor...

Birgün sabah sabah kapıyı vursam,

Efelerin zeybeğini fincan tazelesin.

kapıları yumruklayışlar, cipralexler, turgutlar, edipler, sezailer,

Sırra kadem mi bastın, kaşla göz arasında?

Toprağında aşkla mı mühürlü ezel?

Uyuyamıyor musun? Aşktan değil o, sıcaktan sıcaktan...

Dolaşıyorum bir başıma, ortalıkta kimsecikler yok

Akşamın incelen sularına

bir gün rüzgar esecektir suların serinliğinden;

sana diyeceklerim söylemekle bitmez.

suyun ayakları olmuştur ayaklarımız

vay sapik vay

Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum

Tamamla beni.. Açılmayan gönül kapılarımın anahtarı olan ruhunla tamamla...

Günaydın..

Bense çaresizlikten bir hurdayım

Yaşamak ne güzeldir be sevgili

Her kaideyi, bu radikal töreyi,

Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki.

Böyle barış olur mu?

Düştüm oyalandığım kayalıklardan

Ressamın çağırdığı hayalet, kelimede can giyiyor gömleklere.

Bahattin KARAKOÇ

Gönül kaleminin terbiyesini,

Sonra Birini farkediyorum. Yalnız... O da bencileyin dışarda kalmış, ait olamamış, güveni bulamamış. Takip ediyorum O'nu. Ne kadar benziyor bana. Yürüyüşünden belli, çökük omuzlarından; yorgunlukları, bıkkınlıkları. Aman Tanrım! Bu olabilir mi? Beni farketti. Bunca uzaklıktan beni gördü, benzerliğimizden tanıdı, gözümden kendi yansımasını okudu.

Hayat acılar biriktirir bizim için.. Belki yıllar boyu sinir uçlarımızda hiç tatmadığımız ekşimtrak hislerin dokungaçlarına kapılırız. Uzun, karanlık, ağır geceler sarar bizi katran-kat elbiseleriyle. İnsan ruhuna tenakuz eden bu acının kaos halidir gece kuşağı.. Her bela bir mahkeme salonu kurar organların bilinmeyen bir mekanında. Her unsurun, 'benim!' dediğiniz her varlığın sizi terk ettiği yerdir işte bu kozmik salon!. Kabuslar, kükürt tadında terrler ve ve depresan haleti ruhiyeler helezonunda boğulma arefesi yaşadığınız derin bir havuzdur bu dertlerin yargısal sonsuzluğu..! Başınızın bedeninize ağır gelmesine nazire yazılmış iğreti bir vaziyettir; bedeninizin başınızdan tiksinmesi.. Evrende, içi boşlukla boyalı yıldızların hemcinslerini avlaması gibidir karanlıkta sesinizin aksülamel kırılışı.. Karanlık orduların kalbine ümitli varoluş mızrağını saplayan Hürmüz olsun istersiniz Güneş. Lakin soğuk, derin ummanlarda ansızın batmıştır yakamoz yelkenler. Kırılmıştır Işık Efendiler'in kılıcı ve kalbiniz Hallac'ın sehpası.. Şibli'nin gülü dalında mevta!. Bu metalik tatsızlığın dilinizle beyniniz arasında gezinen iğne batımları.. Harabe haritası cildinizden size takvim yaprakları sunan aynalar.. Yenilginin yokuş yokuş tırmandığı bir bozgun yamacı şimdi akreple yelkovanın kardeşliği.. Zamanın süt annelik ettiği acıların zina meyveleri gibi, yasaklanmış yazılar gibi, sahralarda bir damla kurşunla şehit edilmiş beyaz bir gök örtüsü gibi.. İstenmeyen musibetlerin mirasçı baykuşları belki.. Acılar gözüm, bu isterik, savruk, istemsiz acılar.!! Özlem gibi yani... Kapıda adamını müjdeyle bekleyen, babasından müjde bekleyen, kocasına bir müjde ümidiyle yeltenen bir ev gibi.. Uzun, uzayan, ipe serilen kelimerle damalı yazılar.. Onun, benim ve suskun insanların çaresiz, somurtkan, dolu kursak kan kusumu acıları...

"üşüdüysen söyle Sevgilim,

Vuslatın yetirdiği müebbet mi?

Sürgünlere uğurlardık kendimizi

Bir parça kan bulunmalı.

Gecenin bakir iniltisinde yazmakla sevişen bir adamın yazıyla zoru olan pusulalarını, kutup yıldızlarını kurşunlamışlar.

Tek başıma çare üretmekten tükendim

Zülfü LİVANELİ

Eşyalar alındı fotoğraflar söküldü yerlerinden

ölüm ve acılar çatsaydı beni

Uzanıp yatsam diyorum otların üstünde çırılçıplak

Bu araflık günleri..?

Tamamla beni.. Tamamla...

Manzaraysa ayrılığa sıfır!

Fakat neydi bu aynı insanda bu iki zıt hali terkip eden maya?! Anlamına vakıf olamadığı bu halin tesiriyle bir müddet, kısa olmamakla birlikte uzun sürdüğüne kanaat addedilemeyecek bir müddet donup kaldı kendi düşünceleri içinde. Seviyordu karşısındaki adamı, ne şüphe aşkla seviyordu hem de. O zaman ellerinden tutmalı ve kendisine bir kirpik mesafesinde rüzgar yemiş bir kavak gibi salınan sanki güçlükle ayakta duruyormuş gibi rezonanslar dantelleyen bu dalgın bakışlı adamı, en kati fikir ve en kalbi bir mehabetle sarsmalı, kendine gel diye uyardiktan sonra, ona sımsıkı sarılmalı değil miydi?!. Derununuzda kurduğu, analitigini kritiğe vurduğu bu mülahazanın ardından nihayet, derin bir nefes alıp vermenin ardından adamının ellerini yakaladı. Sürmeli, gece koyusu gözlerini adamın kırılgan, naif ve mahzun bakan gözlerine dikti.

Felaket, açil susam açıl diyince açılandan :)

Hiç tanımaz tenim ellerini,

Uykudan uyandırsam seni,

Ama bir tek kişi seni sevdi.

Bir sevda ki; hükmüyle, cürmüyle ve bütün güçlüğüyle kalbi aşmıştır artık. Zaman, mekan yahut boyut.. Ben Seninle yaşayarak, yaşamayı öğrendim. Sevmeyi hissettim. Ey yüreğimin dehlizlerine doğan güneş! Ey kalbine müştak olduğum, ey yorgunluğunda can bulduğum!..

Gel ölümden söz etmeden önce

Ellerim buz gibi, ben harda kaldım.

Anısı biz olalım bu sokakların

Aşkın bir lüks tüketim faaliyeti yahut; kalbin beyni kandırmak yoluyla bütün bedeni ikna ettiği bir ihtiyaç tasarrufu olduğu savı yeterince akademik mi?!

Kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,

Yakamaz, yakıştıramazsın, bugün dün değil,

İşte öyleyim, kapkarayım bugün gel

Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim.

Bezginim, kararsızım, yılgınım

aşk ile sevmek bir güzelliği

Oku, şayed sana bir hisli yürek lazımsa;

Mavi çocuk mavi ışık

Bir meltem olacak rüzgarım dahi kalmadı benim.

Ben bu gece önce kendime, sonra aşka, sonra şairlere inanmayı bıraktım Sevgilim. Ve şiir okumayı da... Hafızalardan silmek istiyorum mısraları.

Çorak topraklarımın üzerinden bir bulut geçiyor.

Deniz katran ve balık kokulu

Allah'ım Sen bize, yeterli Sabri nasip et. Sabır barajlarımızı aşan belalar ve imtihanlarla zorlama. Bizi bilen ve bildiğiyle soran Sensin. Bildiğine, bilmediğiyle kusur verme Allah'ım.

Sanki saç örgüsüydün salkım söğütte

İçim, hep Sana dair..

Kalktığımda yatağım hala lavanta koksa

Fabrika düdükleri ötmededir.

perdeleri hiç açılmayan evlerde

Yağmur şehre bir yağdı

Biraz da şimşekli olsun bu yağış.

Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman.

Saklı bir mısrası ki bu şiirin; en güzeli güzelce anlatan!.

pazartesi nerdesin

saçlarında gülen toprak ve ilkbahar.

Sen Bay Nihayet, sen ölümüm kalımım

Beynimde iklimsiz papatyalar

dünyanın bütün sabahlarını yanımıza alıp da gidelim.

Yaraları sarar gibiydi

ve bu yüzden göğsümde dakikalar

yalnızlık susturmaktır

Aşk, vücut bulmuş bir kor alev libasını tenine nakşedip.

Güzel kadınların resimlerden koyu..

Bu kıymet bilmez

Tıkandığım o an,

Bir ışık yanıyor çok uzaklarda,

Yanıma düşer kollarım,

ölelim diyecektim az kalsın.

Ancak sevda hüneri..

Karanlığına,

ve o vazgeçilmez sancılarını

Şehre bir yağmur yağdı

Zaman gitgide uzar..

Hiç vaktinde gelmedi mayıs

Ruhunda güneş..!

Ellerin var, ellerime can degmelik..

İntiharın ebruli ipliğiyle

Ağaç yapraklarını...

Aşk kağıda yazılmıyor"...

Bilirler mi bendeki ismini?

Birinin elinden bir mutluluğu almışlar.

insanları hummalı baharlar olarak tanımlamak

Kasım rüzgarda bir yapraktı

aynı sesten, aynı yürekten

Beni affetmeyeceğini biliyorum. Secdeler kapansın yüzüme.! Ölüm örtüsü bir çift göz içsin çığlık çığlığa edepsiz karanlığı!

Çocuksu, uçarı koşmak seninle

Bu mavralı uykusuzluk

Ben oturur oturmaz

onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan..."

A. Hicri İzgören

Tanıyanlarsa,

İklim değişir, Akdeniz olur, gülümse...

Ve dua... Seven sevdiğini, önce Allah'a sonra kalbine emanet edecek ve sadakatle koruyacak kalp kalesini gayrılar mahremine karşı.

Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak

Bak nasıl artıyor ellerimin sıcaklığı.

Allah'a fısıltıyla yalvarırken duyacağız birbirimizi, uzak günler değil.

Yetim hakkı sorulmuş,

Gözlerinde varmak can tılsımına.

Bir cinnet gibi,

Görüşmeyeli yorgunum

berrak nehirler aramaktan?

Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,

inan, daha iyi bir beşik bulamazdım...

Bu maral gülüşü

Bir dairenin devarınında kahveler dönsün.

Ben her gece,

Susmak ve beklemek, müthiş

bekleyişler Anna.

İstediğimiz şekilde doğar gün,

Ama susmayı bilmek, bir medeniyetti.

çığlık değil, düşünce senin sesin.

İş karışık, içinden çıkamıyorum.

Vuslatınla mahzenlere dolmalı hasret

Fakirlik hali.

ne kentlerde devleşen öfkeler

Baktığı yerde aradığı varlık yerine uzun bir yorgunluk tufanı karartısı görmek de nedir?! Kalbin mi elinde sanki her şey! Olmak nedir? Tamamlanmak denen şey neyi ifade eder? Ve sevmek.. İpler marazlı gün safaklarina çıkıyorsa.. Sevmek bir bela mıdır, bir kabulleniş bir isyan, bir savaş..! Neyin savaşı peki bu acayip kuruntu..?! Kaybetmekle kazanmak arasında maddesel bir avuntu mu?! Peki ya huzur...!? Aşk mı huzurudur kalbin, deprem sebepleriyse şayet kalpte, neden bu denli hoş bir hisle gelir insana?!

Sonra yürümeliyiz seninle,

Bu bahar ki, Sende nice müşkil.

Bekliyorum öylece. Senli günler ömürlensin diye...

Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık

böyle bir varsayıma itiyor kişiyi.

Saçmalamalarım bu yüzden. Aramızda uzanan kilometrelere rağmen, yanımdakilerden daha yakın olma durumunun sözlükte bir karşılığı yok. Olmasın da zaten. Benzetmek istemiyorum kimselere, seni. Herhangi biri için kullanabileceğim bir kelimeyi sana yakıştıramıyorum. Hep böyle kal, tanımsız...

Gözlerin hani?

Görünmez olur yollarım,

Demdir bu...

Bildiğin gibi..

Dağılıp gitmişler herbiri bir yana

yıkık kentler kanadı sevinçlerimle.

Yine akşam oldu orda olduğu gibi,

İnsani hasretler bitmiyorsa ve namazlardan sonra koşar adım uçmuyorsa ayaklar eve..

Susuşun yıkıyor beni en zayıf yerimden

<a rel="nofollow" target="_blank" href="https://www.antoloji.com/ahmet-telli/">Ahmet Telli

bin kez kırdılar.

Sayfa da bı kaç satirimiz aralarda kaybolmasin. Bayramınız mubareq olsun...

dövüşmektir.

Bu hangi yorgunluğu,

Bir sevgiyi yontup onarmak için

Yüreğinse bu zor yolun süreği,

sis çökmüş güvendiğin dağlara...

Bu halini sevdiğim gitme kal

Senden sormalarından

Adı bende gizli bir kadındı İstanbul

Daha eline örtüsü düşmeden sevmiş adam, kadının beyza timsali ellerini. Hayat mı üflüyormus, aşk tilsimları mı damıtıyormuş bu ince parmaklar?! Ne gezer! Gezindiği yerde kalbin antiritmik çalımlarına bakılırsa, adam bir macera vadisinde ilk adımların ne denli paytak olduğunu görüyormuş.

Kimdir bana gülümseyen yeşillik balkonundan?

-Ben, dedi adam.. Ben kuşları kafesinde can vermiş bir şairim. Nehirleri kendi suyundan mahrum bir şair.! Baksana, kendime bile faidem bulunmuyor.

Yosun gözlerine fedaiyim

Biz kalırız kuşlar dönüp gelir

Sen de benimle gelirsin.

Acıyı rehin bırakıp bir güle

LaErdi.

Güzelliğin gerçek değil.

Terazilerin en müşkül kefesinde..

Kimse eksik

Benzemiyor diye,

Huzurlu uykularınız olsun...

ve bu yüzden yakışıksız oluyor

Sayfalar satırlar arasında aradığın artık dönüşü olmayan yolda..

Yar öyle bir yar ola ki, perdelerde eritip feleğin tüm fani suretlerini, Var olanın varlığında yok eyleye benliğini ser'ini dara bırakıp niyetlerden nihan ile..!

Alıp tutmaksa o basıp gitmekse o

İki Kalp / Cemal Süreyya

O da çözülecek belki.

öykünü yanına alabilirsin elbet

Yar bilmese bile yar olduğunu, onsuz feza gibi fanus gönle dar olduğunu..

Amin kardesim amin. Sarı daş gamyonunu bekler hale geldik oysa ki daha gunesli gunler gorecektik, cocuklarimizin muruvvetini gorecektik, torun sevecektik, kulagimiz ağır işitmeye baslayinca hatunla birbirimize bagirarak biseyler anlatmaya calisacaktik. Anlamayinca basacaktik kalayı, "ne diyon anlamiyom" deyince gülerek "iyi ki seninle evlenmisim, seni cok seviyom gevurun gizi" diyecektik, cocuklar bizi huzur evine verince kacamak yapip bastonla birbirimizin odalarina gidecektik, ben ölünce arkamdan aglamalarini izleyip, hatuna "sen erkenden gelme accuk kafami dinleyeyim" diyecektik.

ki sessiz gecede poyraz?

Öylece bir gerçek, kendi halinde,

Güller de bozamıyor bu uzun,

menekşelerde açılır üstümüzde

Yar öyle yar ola ki, bırakıp misk ü anber kokusunu sabah yeline, mest ede asığını bu Cenandan rayiha ile. Çöller ortasında yaşata asığına bir serap-asa baharı.

Bu bozkırda üreyen leş

Ben şehre ağladım bir yağmur yağdı

Anladım.

yazın yağar kar başıma...

Sevgiden caydığım yerde darıl bana.

Ümit Yaşar Oğuzcan

balkona asılı çamaşırcasına

- Uşak'ın Ege bölgesinde olması,

Sorarsan unuttum mu her anımdan?

Sabrım çerağ oldu ecel mumunda

Ve bu yüzden mi bilmem

Yaşantımız özlemlerle güzel.

Tamm saqol ey güzel ruh :)

Sadece özlemliyiz ve bekliyoruz.

hepsini sayamam gerçi, utançlarım da var.

Ben yoruldum..

Anlaşılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım

Dilimin küfürden azadi yanları meyveye tomurcuk fırınlamış. Bir uçurum kanadı gölgem ümit köprülerinin viyadügüne mıhlanmış.

Artık ne akşamın renkli

bir gün kırlangıçlar geçecektir göğün genişliğinden.

İçim sıra titriyor ümidim.

"Gurbette olanin bayram yasını artırır." demiş şair.

adım, adresim durur mu defterinde? Şimdi Siirt'te koyun kokulu bir gecedeyim.

Bu, ne ayıp, ne de yasak,

Yokluğun diken diken kimliğimde mi, nedir?

İlk defa ağlıyor bu adam,

Suç ortağım dizinin dibindeyim

Nefes nefes kalmış olduğunu fark etti cümlelerin sonuna geldiğinde. Heyecandan elleri, kolları ve baştan ayağa bütün vücudu titriyordu. O an sevdiği adama sımsıkı sarılmış olduğunun, onu belki de bütün kuvvetiyle sıkıyor olduğunun farkına vardı. Ve sonra ıslanmış yanaklarından, cenesini okşayarak geçen damladan ve bakışındaki bulanık resimlerden anladı ağlamakta olduğunu. Halbuki kendi ağlama sesini hiç duymamıştı. Bazen hiçkırıklar ne kadar da sessiz olabiliyor, kendi içi parlarken nasıl da yangını uzaktan seyreden bir insan gibi olaya, duruma yabancı kalabiliyordu.! Bu nasıl bir çelişkiydi böyle.?

Dünyanı kapatmışsın Dünyama

Hayınlar, amana gelmiş,

Ne tasannu? bilirim, çünkü, ne san?atkarım.

dirgenler, bakraçlar, tornavidalar

Sen, belki de bu mektubu aslında sana yazdığımı hiç bilmeden okuyacaksın.

'Kuş ölür, sen uçuşu hatırla.'.

?kardeşler! ? deseydim?kardeşlerim! ?

Buzlu ve limonlu votkayla birlikte

sesler arasında bir bağıntı kurulabilir.

Şu horoz da..."

sen misin seni sevdiğim o kavga,

Ben uyumuyorum?

Hani bir mevsim var ya, kışla yaz arasında...

Evet sırasıdır, ölümden konuşacaktık,

Saçların ki, saklamaz mı bir canda haşrolan iki tutsak bedeni?!

Ve çatal yürek,

bu seslenişimiz yalnızca sana

Ayrılık diye bir şey yok.

Yaslı bir kışa rehin düşse de günler,

Karanlığın en koyulaştığı yerde kapının çalındığını duyarım.

Seni tanıdığımdı sonbahar.

Hayırlı Kandiller.

Ayna kırılırsa yüzünle birlikte,

Vapur düdükleri ötmededir.

havı dökülmüş sevincin.

Kınanmak, yiğit başına.

Bahçem yalnız benimsin.

Beni sana kotuleyneleri nasıl dinledin nasıl dayandı yüreğin.. nasil onlarla bir oldun nasıl..

Yüzünü çiziyorum ki yüzün

Veda etmek için önce bir araya gelmek gerekir.

Gözlerinin sıcağına konuk et beni..." demiş.

Sarılırsın diye aklım çıkıyor...

adına düğümlendi

Yaşar KEMAL

Ertesi, arkası yok.

bütün öğelerini de birlikte getiriyor.

Geldiğimiz yerde, dönülmezliklerin başlangıcındayız. Ellerine bakıyorum gelirken bir bir kapanan yerlerin anahtarları, ceplerimi yokluyorum, bir deste de bende var. Bakıp gülüyoruz birbirimize. Söylemeden anlıyoruz zaten. Alıyorum cebimden anahtarları. Açık avuç içlerimizi üst üste koyup anahtarları topluyoruz. Bırakıveriyoruz onları boşluğa. Daha sıkı tutuyoruz yükten arınmış ellerimizi.

Göz ucuyla da tayfa takip ediliyor :)

Gülse yüzün, gelse sözün

Penceremizden uzanır nur.

Sen geç bunları!

Bir yığın söz ki, samimiyyeti ancak hüneri;

Mevlana'dan bir deyiş aktarıyor kartal

İnsan belki de kalbiyle hissettiği kadar özgürdü.

Ölüm durmadan tazelese de hünerini

Birbirine uzanmış ve zaman zaman

Elif intizamiyle yazılmaz mı tel tel divitin kıvrak elastikiyetinde memnu' kılınan bir aşk seramonisi?!

Yine seni özlediğim içindir.

en yüksek tepelerden bir çığ gibi sana geliyorum.

Kadın sevdiği adama sorar: ' Neden Ağlıyorsun? ' Adam cevap verir: ' Seni sevemediğim için.'

Başımın tacı, canım efendim.

Filizlenir sevgimizden.

?o? hazineye kavuştum, bilemedim.

Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak

Ne derdimizi dinleyen,

'Gel ' diye,

Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.

Al beni, en uzaklara götür

Aşk biraz yorulmaktır

bizden biri yaptı sırtımızdaki hançeri,

"Kalpten kalbe bir yol vardır,

Yüreğimizin yufkalığı

tanrım teşekkürler,

çünkü beni istimlak ettiler.

Aşk, hikayedir. Yaşayanla yazan arasında bir hasbihal, yazanla okuyan arasında bir merhaba, okuyanla hissedip özümseyen arasında bir idrak ve nasip merhalesi..

Nisan saçlarımda ıslanırdı hep

Diyelim ki sınamışsın uzaklığın ihanetini.

Ne bir dost yüzü isterim,

İşçiler iyi çalışsın, gülümse.

Güneş yerine aldı

demem o ki tanrım;

Yüzümde satırlarımdan bir iz aradığında, onlar orada olmayacak.

İnsan evvela güzel dediği şeye mana çadırını tam giydirmeli ki, o güzelle, o güzele giden yolla, o Güzel'i incitmesin.

ki kendisine kefilim.

Ve kucaklaşsak yeniden.

ellerimiz, taşın ve toprağın elleri.

o rüzgarlar benim rüzgarlarımdır

Gözlerin ki umudun feri..

yine doğumdayız işte, yine sevinçteyiz.

vurulup düştükçe, düştükçe sana koşmaktan caymayacağım

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi

Açan nergisim, öten kekliğim de mi, nedir?

Zamana perdedar bir masal,

Cahil bir külhanbeyi olduğunu..

Devrilmeyecek bir daha...

Benimse ne gidecegim bir yer

Bir parça can..

Diyelim ki lekesiz hiçbir şey kalmamış artık;

Hatalarınla, pişmanlıklarınla gel

Aralıksız yağıyor günlerdir

Çünkü miladı yoktur kod adı aşk olanın

biran önce gel buraya

Askere gitmek icin BÜYÜMEK isterdim

Yılmaz GÜNEY

Böyle kardeşlik olur mu?

Sıktıkça cellad,

En delisinden, sonsuzundan, akla zarar deliye kar

yeter ki eli elimde olsun.

Yağmur yağıyor huzurlu, sakin.

Tamamla beni... Gözlerim boşluklara daldığında, boşlukların olduğu yerden tamamla...

Her gece sen,

- 111'in 11'e bölünememesi,

Tura tecelli ilahi kordur sevdan.

Bir coşup bir kaybolan dalgalar.

Yaşamak istiyor

yoksa

Beyaz kar altında siyah toprağın,

iş bu kadar da değil, yeni bir takım öğeler

Bir incecik dal gibi üzerime titreyerek,

Saçları dağılıyor denizin sevda için

Mehmet Akif ERSOY

Şartlar değil bizi zorlayan. Şartların yorgunlukları, ağırlığını paylaşacağımız kimselerin olmaması. Yanımızdakilerin yükü artırmaları. Anlayanların, cana can katanların uzakta olmaları...

Ah kalem! Bu ne cahil cesaret, kapkara bir hasreti beyza alınlı sayfalara döken.!

Diyelim ki sana çıldırmak yasak, sana ağlamak

Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim.

Genciz, namlu gibi,

Sesinin avazinda dirilen kıyamet.!

bende kül, bende kanat, bende gizem bırakmadılar

reis nerdesin

Bir sonbahar sevdası.. Hasretin, yüreğimin çıkmazı. Bunca özlemi geçirecek tek şey, bir kirpik mesafesinde bulmak çizgilerini ezberlediğim güzel yüzünü.

Samimi ve güvenliksiz, silahsız biriyle göz göze gelince.

Bir tüy gibi, bir bahar dalı gibi

Ümit Yaşar OĞUZCAN

Şükrü ERBAŞ

Adama dair bilinen pek az şey var; mesela ismini bilmiyoruz, kendisi de bilmiyor. Zaten ismin taşıdığı manadan ve işlevinden de habersiz. Kaç yaşlarında, boyu ne kadar, gözleri ne renk, yürüyüşü nasıl, burnunun biçimi ve gülüşü ne derece sempatik..? Adamla ilgili bunlar da mağara kadar karanlık bizim bilgi haznemizde. Mağaranın karanlığından hiç çıkmamış, kendisi gibi bir canlıyı hiç görmemiş ve onun varolan çağını tecrübe edememiş bir adam. İlkel çağları anlatan okul kitaplarında basılan resimlerde karşılaşılacak yabanıl bir tipin basit örneği diyelim mesela adamın fiziki varlığına tanım olarak. Zira asıl maksadımız, karanlığın ışıkla parçalanması, yüksek basıncın alçak basınca meyille hücum etmesi ve dışarıdaki aktif kaosun içerideki statik buğu yontusunu sarsması gibi; meçhulün aşinaya yaptığı istila ve etkiyi ve bütün bunların adamın ruhunda geliştirdiği tepkisel varoluşu incelemek esas gayemiz.

Bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni.

Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu

Kelimelerin her kapıyı açtığı mekan ve gizemini sadece muhatapalarinin anlayabileceği diyar..

Yalnızlığımı kadehlere doldurup tek başıma içmeliyim bu gece

Ahu ceylan bakışlı peygamber çi&amp;#269;eği.

geçmezsin kahkahaya. bu da gülümsemeyi

sen ferhat?a sabır ver,

Tutunduğun günlerinden solarken hayat,

Her gece uyku diye, yattığım sensin..

Düşlerin parlayıp söndüğü yerde

Sürüyle, evet, hatırlıyorum birden

Ağlayacak tek bir omuz bile kalmamış

Hadi gülümse bulutlar gitsin,

Varlığın yedi iklim sunuyor coğrafyama

Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.

Işıtıverdi birden içimdeki geceyi

Zaman ki dilinde erir.

Al götür beni o kayıp gecelere

Her şey daha acı olacak..

Ve gönlüne svaplansın huzur.

Kaderin hükmü bu, temyizi olmaz

Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam;

Böyle olmamalıydı adına bayram denen günler. Üzmemeli, eksik bırakmamalıydı. Yol gözletmemeliydi...

Abdülkadir BUDAK

Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor mu gerçek kimliğimizi?

Bir şarkı notasını...

urfadan öteye gecemedim daha :D

Neden, neden alnındaki yıkkınlık,

Beni asla affetmeyeceğini biliyorum. Af bekleyecek kadar masum olmadığımı da.! Fakat korkuyorum Cehennem'inden. Yanacağımı biliyorum. Dindiremediğim bir açlığın pençesinde, aynalarda utançsiz karanlık bir yüz görüyorum. Biliyorum yanacağımı, tel tel döküleceğini etimin kararmış kemiklerimden. Affa layık değilim. Hangi yüzle isterim bilmiyorum. Gazabından sığınacak bir yer olmadığını da.! Ruhumda düelloları yasak meyvaların, bir kırkayak gerdanlığı, bir yılan kemendi..! İnce bir kiymikla yüzümün derisini soysun cellatların. Sinirlerimi lif lif söksün 'haviye'nin evlatları! Haketmiyorum hayat denilen bu dolamba&amp;#263;li şaşırtkan lütfunu ruhbanların. Zihnim bir gayya kuyusu! Ruhumun kirine nedir Hiroşima'nın tesiri!? İblis'in kuyruğunda adi bir sünepeden başka neyim! Ah intihar! Sen fethedilmemiş bir İstanbul'sun muhayyelemde. Beynime katran akıtsın gözlerimden, ruhunu vecd ile satmış bir yosma!. Kaburgalarımda alevli kancaları Şahmaranların! Yazık değil mi bu toprağa! Kirlenmiş bedenlerle eprisin! Ey gümüş salkımlı zakkum! Ey iskeletleri yağlandıran 'dari' tohumu! Kalbi kara bir leşten ibaret iğreti bir suretten daha esfel bir mahlukat değil miyim? Yıkıl başıma yedi kat sema daha ne duruyorsun! Uyku haram sana ey aydınlık güneş! Saplasana haya hançerini ciğerlerime! Azgınlığın girdaplarla alabora ettiği bir gemiyim! Ekmeğim günah, suyum zina! Ve belaların heybesinde Cehennem ayrı bela!

Ve biraz ıtri

Hatmiye, atkestanesine?

Bir samanyolu olsun masamızın üstünde.

La erdi :///

Geride kalan, ardından bakar gidenlerin.

Ben, senin bunu okurken parmağınla yanağına dokunduğunu, gözlerini hafifçe kıstığını, saçlarını kulağının ardına attığını görmeyeceğim.

enkazımı

Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarımızın ardında.

Ve bu güzel abiler;

Gözlerin karşımda mutluluk denizi.

Çoğalmak neyse ne azalmak zor

Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim." Demiş.

Yar ola ki, göz ile gönül ile dil ve fikir ile bozdurmaya hiç halis niyetler orucunu.

Hayat dediğin, yaşamın içine sığdırmaya çalıştığın dertler, yorgunluklar, korkular, nefretler, sevgiler, aşklar ve umutlar... Hepsi bir boşluğun ancak kabuğu olacak kadar sahici ve somut.

yener cevik sokak kafasi

Uzunca yazamam belki okurken

Tüm şehir bana küskün.

Yerini iyi bilen, onurlu bir iki sözcük daha

Yalnızlığım ve ben; seni çok bekledik?

zulüm biter.

Çakıltaşlarım vardı benim.

Bir yerin üşüse onun sıcaklığı

İşte doğa işte ben

Sığınmak ellerine bir gece vakti

Aralıksız yağıyor günlerdir.

kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız...

içimden dedim beraber yürüyelim olur mu?

Gurbet rüzgarlarını cepkenlerine sırmalayan bir asude gemi gibi, yana yakıla anaforlarin pusulalara çizdiği kaderce istikamet katmerleyen umutsuzluğu uyutmuş, sualtı vurgunlarının oyuncağı bir kalple..

kendi sesini kemiren alanlar

Hesap görülmüş.

Fırından yeni çıkan bekleyişler satın aldım.

Dönsen ve öpsem incitmeden

Oysa gözlerini gören bir şair için;

İslami takvim yapraklarında mı soldu bayram renkleri!?

Bedenlerin hayata yenildiği yerde bile, kalpler Allah ın elinde ve onulmaz bir sevdanın deminde.

Gitmek hangi acıyı onarır ki

Gök ehli serapa dizilmiş yoluna.

Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır

Duruşun bir ayrılık resmi çiziyor

Sana bakmak gölde kayık olmaktı

İncep Başlama yaptın mı fiilen...

Kırılgan bir köprüden sana doğru yürüyorum.

iyi ki yoksuluz bulutlar gibi

Kalbin kanı sakladığı gibi.. Yüreğim salmak üzere Seni sır fidanlarını bogazlayıp..!

Oysa daha şimdiden düşmüyor mu hasretin yüreğime?! Gurbetinin zulmetinde yoluma dağılan perde..

Korkuyorum;

Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Dinlen geçer diyecekler ve seni hiç dinlemeyecekler.!

Sen benimsin, ben Seninim..."

;Kısa süre içinde çok büyük işler yaparak, aleme nam salmış, ismini duyurmuştu. O, güneşler çağında, devrinin parlak güneşiydi. Fakat bir ikindi güneşi. Nasıl ki, ikindi güneşinde gölgeler uzun olur; O da öyle etki etmişti zamanına. Ve yine ikindi güneşinin çabuk batıp gitmesi gibi kısa bir ömür sürmüştü.

Gözlerinde okunmuş fal gibi.

Yine o sağolasi ihtiyar ablaların demesine göre yaşlanmak zinhar yasak,,,, yaş almak hissettiğin yaşta olmak,, tabi 18 hissetmek :)

. J. W. R.

Yutmuştum yasak meyvenin tadını.

Bir halin var gülüyorum

Kıyılarına çarpıp ağladığı yerde dalgaların.

varsın annemiz olsun tütün

Kendi kendime buralarda söyleneyim ben :)

Sevgiye çok ihtiyacımız var.

Gecemi zehrediyor içime düşen kuşku,

Aralarında dolaştığım kalabalıklar içinde benim yalnızlığımı gören ve kendimi yalnız hissetmemin yalnızlıktan da kötü olduğunu sezen bir tek sen varsın.

Vernikli eşyalar, vernikli yüzler...

Ben birincisini söyleyeyim, ötesi kalsın

Ve bu kadar şuursuz hayatın içinde, şiirini kızının şiarına denk etmekle yükümlü muzdarip bir gönül.! Ne geceler, ne uzun, tumturaklı, katrandan damaklara bal sağdıran, bir ölümü bir gece mukayesesine sığdıran geceler. Beynin pıhtı pıhtı vicdan çellatlarında zulüm zulüm asıldığı geceler.

Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.

Bitmeyen bir şarkı, dudağında bir yarım ezgi

Bütün sokaklarında bu şehrin sana koşuyorum.

bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki.

Bir tek kendini gömemiyor kadın, ne acı. Adamın gözlerine bakıyor, inanıyor kalp masajlarına. Sözlerini dinliyor can suyu doluyor her bucağına. Adam, inanıyor.

somunu yitik bir vida

Ama böyle yaşamak olur mu!

Masmavi gerginliğiyle karşımda serilirken şu asude göl; hasretin değil mi, ufka dizili dağların bu mevsimde saçlarını ağartan.!

Kimbilir

Ben dünyama kapanıp kalmışken

yaşamasına yaşıyoruz ya güzelliğini

Eğilmez başımı öpensin.

Bir şeyin provası yapılıyor sanki.

Deri değiştirmesine yılanın,

Bir niyaz, bir hitap

Ben vatanı-yurdu, hısım-akrabayı pek bilmem. Beni bırakma. Beni gurbetlere, garabet hallere salma. İçimde umudun, çekip canımı içimden alma. Senden gayrı insana güvenim yok; içimde insanlığı hepten katletme. Katlin dahi ölü toprakta umut, azlin ile umudumu topraksız bırakma. Beni bırakma.!

Derin bir kuyudan su çekercesine,

İki canda biriken değil ikilik bu.

Acılar gözüm.. ve bayramlar yüreklerde yetiyor. Ateşler alazlıyor gönülleri ve de arefesindeyiz şartların.

Yar ola ki can yari ile yaran

Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte

Bu işvebaz kahır

Bende koydum başımı kendi dizlerime

Ah, hep Sen!

Geceleri başucumda duran yağmur,

Kıyılar da bomboş, kır yolları da

iyi ki bu düştesin

Altın varaklı, hatlarla taçlanmış, semayı suretine didar edinmiş, güneş kandilli, yıldızlarla makyajlı kainat nuzulü eskimez bir kitabın üzerine içtiği andla şahlanan, sabah ağartısını kan kızılı tablolara boğan süvarilerin gelmediği asi bir küheylan belki yüreğim.

Sesinden şiirler dinlemek gibi

Bulup koparmanın değeri

çünkü çam kokularına sürtünüp ağırlaşan ruhların

Güvercin rahat bir nefes alıyor

Kaslarından yayılıyor bana

İçmeden resmine bakamıyorum

Tut ki karnım acıktı, anneme küstüm,

Yazmak avutmuyor, ruh gözüne gözüne kusuyor sessizliği canın! Ey Canım! Kürek mahkumları bilmiyorlarken henüz yürek mahkumluğunu..!

boş bir deterjan kutusu vardır nasıl olsa,

Kelime, kelime olalı görmemiş duymamış böyle bir dua. Ruh ruh, can can dilenmiş de güzeli, uğruna ölmek de varsa korunaklı sahifelerde..

Işık gözlerindeydi bir gece,

Almadan gel ilk otobüsle.

Vefa ile burkalanmış yüreklerin hiç değil vedası bu.

Güneş çoktan doğdu.

Sonra dağlar çöküyor ansızın,

Marka yerleştirme yapılmış. Yararlı Öykü ilgilen lütfen.

Eylül bir çocuğun çığlıklarıydı

dalgalı bir deniz kaç gündür

Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden.

Bakışmaktır, öteki kendilerinle;

Oysa ufukta bir çizgisin gözümde

İncep, paslanmışsın biraz. 14 yaşında ergenlere mı gücün yetiyor!

Dilin reaktorik bir parça olduğunu

Şiir mi yazıyorsun?"

Eğil dalga, bükül demir,

Ve ufak bir oyun oynuyor bana doğa

Kafamın içersi ölür.

Bir şeyler içelim seninle.

senin masumiyetini,

Diyelim

Bileğini sıkmadan saatin kayışı..

ve sürecek

selaminko

Buğulu bir bardağın içinde,

bize gönderilen bahar.

gözlerime bak, gözlerimin içine bak.

Ve buğularda yitirilen kimin adıydı

Günler öylece kendi kendine geçsin diye

Sevdiğine, sevdiğini yazmayı.

İçince karşına çıkamıyorum

Tarih de kekemeleşiyor bazen.

İmamın ağzındaki huşugar duadan,

Babanın ellerinde bir çift kelebek kanadı; kızının beyaz, tombul boğumlu elleri.. Babanın yorgun gözlerinde ıslak bir yoğunluk; kızın gözlerinde masum, imrenilesi bir garip merak..! Babanın burnunda kaderle kınalı, misk ü anber kaynağı bir koku şelalesi. Boğazında düğüm düğüm hiçkırık.! Ve zamanın en yetim hali belki. Basit bir 'Nereye?' sorusuna verilecek en basit; falak en ağır cevap.! Ve babanın yüreğinde cerrah diplomasına askı kabul etmeyen bir nasır!. Ve babanın yüreği artık yavaş yavaş ölmeye hazır. Ve gözleri uzun bir yol öncesi son kez kızına nazır.

Sende yoktum zaten ben, ben yine bende bittim...

Ah bu gülüşünün gönlüme ettiği.!

Editöre rica edilince hesap kapanıyor ellam

kapama gözlerini; karanlıktan korkarım

Sayfayı gün aşırı ileri geri okuyan, geldiyse n gönderiyi artila :)

Cemal SÜREYA

Bir o kadar da hüzünlü romanlar gibi,

yanına yakıştığım için sağ ol tanrım,

Zamanıdır konuşmanın ölümden.

Acılarımla iki lafın belini kırdık.

Seni düşünüyorum.

akasyalar köpürür birdenbire

Yaralıyım, çaresizim umutsuzum

Dağbaşı yalnızlığı ölümden beter.

Aşk; yüceler alemindeki düşkünlük ve düşmüşler için bir yücelme hali olsa gerek.

kimi bozgununda yetim dervişan,

Susardın, durmadan susardın

Ellerinde köpüklensin gururla.

Anlıyorum

yüzünde bir dolunay.

Azığı gülüşün, suyu dağınık sacların..

Kedilere ağladık

Ördükleri kibir surlarından..

Kısalıp uzayan bir çift yılan balığını andıran gözlerimi

Koşup takıldığım çitlere bak!...

İsyan bayrakları ölüyor kentte

Köyümüzde beyaz badanalı, bir evimiz olur?

bir paralellik, hatta bir özdeşlik olduğu

Sevdan bir hüznün meşrebi iken nasıl da sevincin tohumdan ormana serpilen salim bereketi oluyor?!

Yani tam böyle birşeye benziyor zaman

hiç bir otobüs durağı kalmasın

Bir topal aksamadan yürümüşse,

Sana uyanmak... Bir günü değil, bir ömrü yoluna sermek hevesiyle gündoğumunu izlemek. Bir bir yaştan sonrasını ellerine bırakmak için uyanmak bir sabah...

Adresine düşmez mektubum

Gün gelir adın bu yaradan düşer.

Kavim göçlerinden bu yana ağlayan

Gittiğim eğer bensem, söyle bana kimden gittim?

bana yaşadığın şehrin kapılarını aç,

En çok "O" çalıyor beynimde bu aralar ;

Burhan Keskin

Dünyanla beraber dünyam gitti

Kapıları araladığını;

Ufukta kara bir kış görünüyor.

Ellerim boşlukta, ben darda kaldım.

Ve sürüklenmiş oradan oraya, seyyal bir anaforla kelimeler.

Bırakma beni korkuyorum..

Soruları da öz varlığı gibi muaallak, cevapsız, çok sayıda ve türevsel..

Öldü desinler, ne gider canımdan!

Bahçelerin aşinalığı artar.

Ne de özlediğim bir şey var

elimi nereye koyacağımı şaşırdığım o an işte,

Gel gör ki her zaman kaderin dediği oldu

Bizim basit sandalyeler rahatsız etmesin :)

Bir yazı daha kalem bulacak alacalı kader şafaklarında uykusuz gözlerimden muzdarip.

Mart'ın izlerini taşırım bedenimde

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor

Alçalıyor

Bir sonbahar sevdası... Yapraklar dökülüyor gönlümün bahçesinde. Her düşen parça, bir takvim yaprağı oluyor vuslatı yaklaştıran. Biriktirdiği yer, dopdolu bir özlem tepesi. Besliyor canı, hayatı, anı...

Zamana sitem sebebi olmalı hasret,

Böyle şiir olmaz, diyeceksin; biliyorum.

Dilin gözyaşı kadar kutsal,

Örtüler satan bohçacı ölümden.

Aşk biraz çoğalmaktır

Öyleyse ayrılmadık.

İnsanın insana yanması

CAHİT KÜLEBİ

Aşk ta mecaz oyunlara itirazım var.

Bileklerim hançer kabuğu ey yar.

yazık, şairler kadar cesur değilim

Nurullah Genç

derdine üzülmek ve çare aramak.

Ama sen her şeyden habersiz

Vazo çiçeklerini...

gözlerin ey yar benim evimdir

"Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı'ya:

Otuziki dişimizle gülmeğe,

Hep kadın.. Ve adamın su götürmez, turnusol solgunu müptelalığı..

Birisi kapadığın kapılardan gitmiyor

LaErdi

Öbürü kan gibi tutulmuş seviyor

Aylardır o mısra dönüyor, dilimde, beynimde. Yatarken onunla kapatıyorum gözlerimi. Şafaklarda ona açılıyor göz sandıkları. Öylesine dizilmiş harfler, ahengi ruhumu doyuruyor. Tamamlanmışlık duygusu katıyor cana.

Hafif bir sızı isterim,

Aşk, hayal gözlü tasavvur olgusunun varlık ufkunda adımlarını hecelediği yoldur.

Ve ikimiz ölümden konuşalım,

eski bir eylüle gireriz böylece

Doğunca yürüyebilmek icin BÜYÜMEK isterdim

Karıncaları izle Sevgilim. En ağrılarını yüklenip yüklerin baharı karşılıyorlar. Sonunda kazanç büyük.. Hasret de bizim, yol da, bahar da, kavuşmalar da... Yolumuz açık olsun, elimi tut...

Nedense beni hep,

görülebilir. daha doğrusu sendeki bu özdeşlik

Görebiliyorum seni burdan da,

hira dinginliğine dönüşecek ortalık.

Aşk demişti yaşamın bütün ustaları

Uzayan bir yol ki,

Şubat hayırsız bir evlattı, kaçaktı

Buğulanan camlara usulca,

Coşup yağan fırtına sessizliğim

Penceren kör, kapın kitli,

Ve akşam, bir kez daha;

Bitmiş gibi konuştum, şaşkınlıktandır

benim gövdem yıllar boyu sevmekle tarazlandı

işte yüzünde badem çiçekleri

Altında kalıyorum...

tanrım affet;

Yine akşam oldu,

Kederli bir süvari ol,

Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri...

Gagası avucumda

Sen, yüreğimin merkezinde cağlayan anaforun tam ortasındaki dinginlik hali..

Yarına var mısın söyle?

Dağlara çarptım her esişimde.

varsın yarı yolda uyuya kalsın

Hatta adımı bile unutsam?

Gök mavi olur, umut turuncu.

Her yerdeyken olan uzaklığın pek değişmedi,

Hepsi de güzel abilerdi.

Öpme, al yeter.

Ben, sonu mutlu biten, güzel hikayeler yazamam Efendim. İsterim ki Senin hikayeni güzel yazsın Yaradan.

Sana uyanmak... Sana uyanılmışsa aydınlanmış demektir karanlıklar, gelmiştir hayatlara sabahlar... O zaman "GünAydın"... Sana, bana ve bize...

Ne vakit kirpiklerim serilse tenime

Kaderin hükmü bu, nasıl geleyim

Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa

Yoksul öğrencilere defterlerdi, kalemdi

Yüreği daha fazla küstürmemek lazım.

Ve bir adam, Her gece yollara düşüp,

imgelerin en ulaşılmaz doruğunda.

Konuşalım ölümden,

Saçların göğüm olunca; gönlümde düğün, kalbimde düğüm, kader levhasında satırlar ilahi kördüğüm olmaz mı?!

Sana uyanmak... Yorgun düştüğün, yara aldığın bir savaş sonrası yer açmak başına dizlerimde. Öylece uyuyakalmanı izlemek bir sabah...

Toplamış da ahalisini eteğine, düşmüş mahlinin yoluna. Civarında şah bir damar kadar yakinen bulunmak ümidiyle...

Üzüntümüz,

Ben ağladım

Senin şiirin.

korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler.

Cemali, zamana dair kapital bir soygun düzeneği..

Zılli memdud olur zamanı kasir.

gün ışığı görmeyen penceresinde

ÇÜNKÜ HER GEÇEN SANİYE BİRAZ DAHA MUTLU SONA YAKLAŞTIRIR İNSANI -ECELE-

Halbuki bütün korkunçluğu sadeliğinde gizli olan duygularım o kadar açık ki.

Tam o sıra bir vapur yanaşıyor iskeleye uzun sürecek bir sonbahar taslağı gibi

bir fincan kahve içeriz, ısıtır bizi

Sancılıyım, yorgunum, kederliyim

Ölüm evi yasçısı,

Lunapark şenliğine geçmekti bir bakıma

Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin.

Zilleti hasretle durgun kalbe..

Sevgili kalbim!

Anılarını yitiriyor sokaklar

Hayalin bir tereddüt, yapışıyor yakama

Biletim üçüncü mevki,

Gözlerine kirli bir bulut getirdim

Kırın o sert, o ağır kabuklarınızı.

Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize.?

Adam, kadına sordu: "Hangi yumuşatıcıyı kullanıyorsun?"

Aşk bilir mi hiç hududu, raddeyi..

Ve sen o saatlerde,

Yalandır kısalığı yaşamın

Öbürü de ne kadar özlese de mutlu olamamış.

Tutkusu yumak yumak sarıyor benliğimi

Ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun.

Kaç yenilgi var,

Adı bayramdır, kendi de bayramsa bayramınız mübarek olsun...

Bir halin var düşünüyorum

belki de. ruhun, özdeş yönlerini denediği

Denize yeni sürülmüs bir tarlaya benziyor, uyanık, diri

Ortalık olabildiğince bir kör-duman.

Senin varlığını özledim duyuyor musun?

İçimde bir şey kımıldıyor

Uzun kış gecelerinde yine bitmeyen..

Hey! Ruhu kalbimi saran muamma...!

Çok erken gelmişim seni bulamıyorum,

Beni tanımayanlar

Bir dayak yemiş adamım şimdi

Değilsin.

Anla ki; konuşamamak, bir çaresizlik

Buluştururuz yeniden

Ah hasret! Ne münezzeh, ne mücerret bir ruhsun!.

Ama böyle dünya olur mu?

Kayıp birisi değilim. Yerim belli. Yolu düşen olursa beklerim. Selametle.

Yerle yeksan, ıslak saçlı, kem gözlü,

Hem hasret degil mi ki marazi bir kalem hokkabazı!. Beylik lafların gölgesinde, sevdiğinin yolunda düşe kalka ilerleyen.. Yalpa yalpa savrulan hayat kasislerinde. Basit arzuların ağında, gurur heykelini diken.! Ve her yoruluşunda sevdiğinin yüküne yükler bırakan!.

Buram buram bir turuncu getir geçen yazdan

Ayı gölgeleyen tekinsiz gecede

Bu yemiş veren intihar

Ömrüm bu uzun hecenin ömrüne kayıtlıdır

sarmaşıklar fısıldaşsın yine

Geceye ay düşer, aklıma gözlerin

yıkmaya.

Model-Mey :)

Yolunda azeri kamalar

bıkma atını mahmuzlamaktan;

Neler biriktirdiğimizi,

Usulca biliyorum,

Tamamla beni... Kalbimin kırıklıklarının üzerine sürdüğün merheminle tamamla...

Kavlimize göre böyle olmayacaktı,

Ben Seni bu yetimlikle de sevdim.

Gönlünün perdesinde gezindiğin Herkül' ün ömrüne perdeler insin diye..

Dize getirilmiş haydutlar,

aşıdır, serumdur, besindir her umut.

Ben de biliyorum şair olduğunu. Şairler de bir düşünürdür savını tartışmayacağım. Bunu düzelttiysen içinden, aşık değilsin zaten. Aşk, yarışmak, savaşmak gibi bir şey değil. Üstünlük mücadelesi hiç değil.

Aralık günlerin son neferi

Bahaeddin Karakoç

Al götür beni o uzak yağmurlara

Yamyam halkalar

Vuruyorum yokuş aşağı, kıyıya

En incinmiş yerinden.

Karşımdasın işte...

Neşet ERTAŞ

Babasının gözlerinde elmas işlemeli yavrusu; çocuğun gözlerinde saklambaç oyunlarında bir türlü sobelenmeyen kayıp baba.!

düştü düşecek yüreğim.

Kime dokunsam sensin

İki tane koyayım, birine otur ötekine cantani koyarsın :)

Bulanıp durur bir uzak rüzgarla

Unuttum Sana dua etmeyi. Pişman olunca anladım söküldüğünü kilidinden dillerin! Lime limeyim!

Birisi seni her an bırakıp gittiğim

Anısı bizsek eğer bu kentin,

Sırılsıklam özletiyor biliyor musun?

İnsanı, kelimenin ılıman yüzeyinde yüzdükten sonra, 'Aşık oldum!' cümlesini kurmaya iten dürtüsel irade nereden kaynaklanır ve hangi pınardan gıdasını alır?!

En hüzünlü sesinle, en dokunaklı

benim adım bilinen bütün cevapların üstüne mühürlenmiş

Ve Sen;

inanmazdım dosyalara sığacağına

Bu fakirin dilinde cürüm hirkalarına bürünen kelimelerin yok hiç ehemmiyeti.!

"Yiyip yiyip de bir türlü doymayanın" dedi Meczup, "hamdetmek nereden aklına gelsin!"

Bir güzel orman olur yazılarda.

26 NİSAN 2017 gununden sonra daha fazla BÜYÜMEK istedim.

Yaslı bir şiirin en vurucu mısrasında buldum Seni. Öyle bir mısraydı ki bu; küllerden Anka olmaya doğru uzanan yol, en kesif bilmecelerin çözümündeki sır, girdapların arasında dönence...

Bana bir şarkı söyle...

beraber yürüyelim olur mu?

Beni tut, beni her şeye rağmen tut...

Sen bilsen yeter..

Kırılmış aynalardı

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;

tüm bu güzel hava için

Yürüyünce kosabilmek icin BÜYÜMEK isterdim

Hayat bize mutlu olma şansı

Duymak,

yurdun

Huzurla..

Belki, yaşamama sebep...

yıllarım gitti...

Kisaltmamiz nasıl ama :D diğerlerni de denedim dehsetti vazgeçtim. Pamuk hanımcim gözlerim sizi arar

İstiridyeler, deniz minareleri, midyeler.

Ruhu terinle oymalı bu şiirin, hiç makyaja ihtiyacı var mı?!.

para yok pul yok

Akşam sefaları içinde,

halis belcika cappucinosu var

"Bir de saçlarına karlar yağınca!"; bir de saçlarına endamlı bir nazire yazılmaz mı?!

Sen henüz bir oltaya takılmadın derinde

Bitmeyecek hiç.

Teneffüs zili kadar sevimli derslerdi yüzün

el kaldırmaya kıyamaz.

Bir sarsıntı, belki bir deprem ya da bir patlama...! Mağaranın duvarlarından biri uzak bir köşesinden yarılır ve karanlığı kılıç acımasızlığı ile delen ışık karanlık örtüyü umarsızca deler. Gurbete düşen fukara edasından ziyade düşman ülkenin başkentine ordusuyla giren ve orayı fetheden bir kumandan vakarı taşımaktadır karanlık gezegene temas eden bu ilk ışıklarda.

Son bir nefesle içine can verip toparlayınca kelimeleri..

Yorulursun diye aklım çıkıyor...

Kalın gövdeli ağaçlar

batıp çıkıyorum durmadan,

Geçen eyyam-ı nevbaharı arar.

İyiler m!

<a rel="nofollow" target="_blank" href="https://www.siir.gen.tr/siir/a/ahmet_telli/index.html">Ahmet TELLİ

Ekmeğine,

içinde bekleyişler, bekleyişler, bekleyişler,

bizi koru tanrım.

Herseyin sonu olduğu gibi aşk sanilaninda sonu vardir..

Göçüp gidiyor bu dünyadan.

aşk; iki kişiliktir...

Penceremin kenarında bir adet sivri sinek varr geliyor gidiyor viz vizzz beynimi somuruyor sanki sinirden cami kirdim oldum

İşte yaşamak maceramız bu.

Yüzünü al basmış hasetçiden

2.5 ayin kalmis mudurum kurcalamaya :)

"Aşk derecesinde sevmek" diye bir şeyden bahsetti adam kadına. Kadın sormalıydı, "Öçüsü neydi?". Kaç derecede yıkanırsa çekmezdi lanet olasıca aşk denen şey? Tarifini biliyordu ki " Böyle ne aşk, ne sevmek ortası gibi bi şey" falan gibi beylik laflar edebiliyordu.

Çekmiyorsun! Akarsuları imrendiren yüzün de,

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm

adları değiştirilen parkları

Bir misafirliğe gitsem

Her gece yeniden bir talan başlar

Hiç kimse aramasa sormasa beni

Bir sigara yakıyorum, bir kağıda bir iki dize yazıyorum

Yorgun başımı göğsünde emniyette bileyim;

Böyle bir türkü mü vardı, yoksa sabık bir şiirden aklımda kalan esrik bir mısra mı?. Güfte yahut beste.. Gayet ehemmiyetsiz şey esasen ifadenin hangi kalıba bürünüp dile pelesenk olduğu..

Sanki, yaşamaya değermiş gibi?

İnançli bir insan soyunun parçasıysa.

Tamamla beni... Uzun uzun sarılmalardan geriye kalan tenime sinen kokunla tamamla...

Koşuşup durmuş bizle beraber.

tiriyi son anda yapmak, razı oluşun ta

Aşk; yaşanmış, yaşanması imkana müessir yahut imkansızın ikamet beldelerinde kimliksiz dolaşan bir eşkıyanın mazi kalemiyle karaladığı esame yoksunu ve efsane tütsülü hikaye harmanı. Evet, aşk bir hasat harmanı. Başlangıcı; altın renkli buğdayların, Cehennemden kokular üfürdüğü yanılsaması veren sıcak, azgın rüzgarlar tarafından sarsıldığı, örselendiği zamanlardan daha eski, çok daha eski olan bir hikaye aşk. Tohumların, mavi gözleri ve kirli beyaz sakallarıyla fezanın alçak mevkilerinde dolaşan gök babanın, arzın ev sahibesi toprak anayı rahmetiyle temizlediği ve diğergamlığıyla beslediği sonbahar zamanlarında, toprağa binbir zahmetle saklandığı dönemlerde başlar.. Zaman göreceli.. Hasat, tohumla başlıyorsa; gerçek bir aşk da ruhlar çamur heykellerine üflenmeden önceki sabık zamanlarda başlıyor, denilebilir. Belki de zaman ve mekan, varlık şerefelerine asılıp mevcudat kandilleriyle aydınlatılmadan evvel, ruhun yaradılış levhasına aşkının kodları işlenmiş ve anahramvari şifrelerle saklanmıştır.

Sana nasıl yalvardığımı hiç işitmeyeceksin, sıradan bir?Nasılsın? sözcüğü saklayacak o yalvarışı.

Nasıl sevdiğimi bilmiyorlar.

Şiirler doğacak kıvamda yine

İstediğin yerdemi?

Vadedilmiş bir küçük parmak bile değil

Korkunç, karanlık mağaralarda hayallerim.

Şimdi yalan çıkmanın utancını terliyorum

Tahammül kafesine son mecali ver

Çölleri hatırlamamak dileğimde mi, nedir?

İşte bu yüzden bir kez daha iyi ki varsın diyorum sana.

İki sıra inciden konuşacaktık,

Boynuna taktığın eğri taneli

Uslanmak bilmez kederler ülkesi?

Daha karanlık yaratılmadan.

Bir sensin beklenen

Hasretine esbabın, Cennete mal olan yasak meyveden farkı ne zihnimde.? Neden kabul ediyorum coğrafyanın akrep zehirli, yılan suretli, hazan duraklarıyla rotalanmış yollarını.? İsyanım ne diye sus pus bu noksan hevesata?! Soruların da mı yorgun soluyor nefesi?!

Yamalı yerlerinden kanıyor hayat,

Anamın bıraktığı yerden sarıl bana.

Yazarım elbet ömrüne natını

Yenik değil

Canımın sonunda can bulduğunda kelimeler, canına cavidan olup kalbinin kuytusuna canan olsun diye..

Omzuna başımı yaslayıp,

Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen

Nerde bayram hani? Akan kanlarda, lunaparklarda, tatlı ikramlarında, tatillerde yahut camilerde mı?! Bu mu benim sığınmak istediğim bayram tedavülüm!

Belki de ben baştan kazanmışım, insanlık kaybetmiş...

Saçların ağaçlarda yeşil; doğada uyanan hayat, bedenin.. Ey gönlümün rahmet bulutu; sırası mı gözlerimi yakmanın, gözyaşı değil uzayan sevda günlerinin kınası bu..! Zorla eriyen, siyah peçelerin ardında inatla tutuklu kara gecelerin verdiği iğrenmeye karşı yine de gönlümün aşk sabahlarını azimle direten, yüreği coşkun, niyeti billur sakası bu. Kaderden yer çekimiyle nasibimize inen alın yazısı bu. Mehlika'ya vurgun yiğitlerin tez uğurlarla can verdiği kara sevdası bu. Ömrün sırlı bela aynası, kalbin son hakiki macerası, canların ölüme yakın oynaşı bu. Gözyaşımın çiseğen buhurunda tüllenen, titreyen sesimin akordu bozuk ahenginde intizarla titreyen, şekilsiz parmaklarımın arasında binbir güçlükle uysallık eda eden ve dilimden dua olup arşa yakarışlarla yükselen.. ah yüzün, ve göz bebeklerinin salkım tanesinde pare pare hüzün..!

Ne güzel uyuyorsundur kim bilir..

Sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan,

Ateşten gömlek giymiş bir şiirdir ülkesi...

Ve yağmurlar başlardı

Hangi isimle fısıldıyor, hangi remzanameyle ağlıyorsun kalbim?! Kızıl bir buse mi düştü dudağına, hangi geçmiş günah vurdu yanağına, hesabı, cevabı sessizlik olan bu sevda sağanağına kimler attı seni kalbim?!

Kirpiler ve kaplumbağalar gibi.

Zaten bu dünya fani

Etraf alacakaranlık,

Acıdır.. Sanki hissetmiyor, his dediği harç tutmaz kelime şerbetlerini sayfalara vuramıyorum. Hasılı; bu da bir cinayet değilse, adi bir teşebbüs değil midir?!.

Sıcak dudaklarında yok

Susmak için yaratıldığını da..

Kırmızı mavi ekoseli yalnızlığımı serdim masaya.

Bir aşktan diğerine kaç saatte gidiliyordu

elimden her iş gelir,

Özledim sesini ne olur konuş

o tomurcuk düşlerinin yağmuruyla ıslansın;

duygularımızı bastırıyor, el ele tutuşmamızı engelliyor mu?

A. Hicri İZGÖREN

Kimse kimsenin hayatına sebepsizce girmez di hani? Unutma bu sözü..

Varmak,

Nur cemalinden bikes kokundan mahrumken gönül kıyıma vuran acı parçaları, can kesiklerini sevdim.

hergün yepyeni rüyalarla ödenebilen bir ceza bu.

Ama artık yeter.

Tarık Tufan

gülümsemenin bir noktada taşkınlığı

romanını yastığın altına sakla;

Yağan kar nasıl hazin yağar bilirsin

Anlıyamam kederimi,

Bu intizarlı cenaze

Öbürü silahında son mermiyi sıkıyor

Kime bir sıfat yüklediysek bir gün onu kaybetmediler mi? Sen gitme, bitme... Şarkıda da diyor ya:

Kalemin kelam notalarında ney misali inlediği dem ancak!

Biz yürüyelim kent güzelleşsin

Hayvanlarım tırtıllarımla

Sana ulaşamazsam, sesim ve kelimelerim sana değmezse ve sen bana bir daha dokunmazsan, işte o zaman, korkarım sonsuz ve sensiz bir boşluğa yapayalnız düşeceğim.

Şimdi uzakta bir şehirde, bıraktığın izlerde seni beklemekteyim. Hasretinin yolu çok zorlu, engelli. Bölüyor geceleri. Ama asla çıkmaz değil. Çıkışların, bitişlerin başlangıç olduğu yerdeyim.

delirdim delirdimmmmmmmmmmmm

dilimin ucunda ismin.

Çünkü dünya?nın öbür ucunda,

Trafik ışıklarına lanet okumadan

Telgraf direkleri yollar boyunca

yeni sevinçler buluruz hüzne benzeyen

Küçük ellerinden daha çok

Vay! Yine mi keder?

Kuşanmış zırhını felek hicran.

Hayat sana insafsızca

Galiba ben baştan kaybetmişim,

Tamamla beni... Senden önce ne kadar yarım kaldığımı hissettiren varlığınla tamamla...

Yokluğunda bir kuş sütü eksik.

Kuşlar toplanmış göçüyorlar

Bana dokunmasın hiçbir şey

Al götür beni o uzak şarkılara

Hafakan silietleri..

Hiç bir kabahatim yok benim.

Cinayet; polis tutanakları ve doktor raporları demek değildir her zaman.! Bunu anlamak bir yaşamaktır hakikati. Bu muammayı aydınlattığında açar hayatın kapılarını insan sonuna kadar hem de.!

Ne kadar abes geliyor bana; hırslarınız, yalanlarınız, planlarınız, dünya malına tamahınız... Manzarası, manzara değil bu yeni yerin. Kaoslar, yangınlar, talanlar, ziyanlar var. İnsanların güzel buldukları, onları mutlu eden şeylerin sahtelikleri, riyası, geçiciliği, sevimsizliği hepsi çok net seçiliyor. İzlemek ürpertiyor içimi. Acaba beni çekip alan o elin müsadesi ne kadar bana bu seyir için? Hala parladığına göre yeni mekan daha Külkedisi olma vaktim gelmemiş. Hem burada ayakkabımı düşersem, dünyada bir başı deler mi diye düşünüyorum içimden, gülüyorum.

Metin ALTIOK

Yerlerini aldılar

Bekliyorum öylece. Uzun uzun beklemelere de razı gönül. Bu bekleyişte ağaç olup, meyve vermeye de. Meyveler ki; uğruna ölünesi. Meyveler ki; hapishane olarak görülen dört duvar arasında birlikte solunan havada bulmak özgürlüğü. Meyveler ki; saçlarının kokusunda uyumak, uyanmak. Meyveler ki: can bulmak canında. Meyveler ki; doğup doğup yeniden ölmek kollarında. Meyveler ki; yaslandığımda, düştüğümde sarsılmayacak güç.

Temmuz bir düştü belki

Gölgem beni alıp usulca Sana yürür.

Yalan dolan yoktu gözlerde sadece ses

ve bir yanın yeni haberler getiriyorken

bir uzun karartma biter

kusura bakmazsa o, ondan önce seni sevdim.

İyi misin incep?

Nerdesiniz ey dostlar

Ölüm, bir zift yapışkanlığı

Yar öyle bir yar ola ki bir çığlıkta ateş-i suzana döndere Sevgili den mücerret sayılan ömr-i bivefa hevayı.

Açıvermişse bir sabah,

Sen henüz vurulmadın uçarken göklerinde.

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya

Gözlerin göynümün ışığına ince bir toz halısı.

Doğru yolu buluruz

Samanyolu'nun hareleyen galaksiler misali

Ahmet CEMAL

Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun

Acısını acımız yaptık.

Bir ben döndüm ölümden.

Ne bir çizgi hasret, ne bir nokta gam

Köprü su altında kaldı, bugün dün değil

-Kim o? Dersin uykulu sesinle içerden.

Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için

Senin gücün var mı hala?

Dil, bir yeni yetme hevesi dairesinde bir garip yetimlikle çekilsin kenara.

Ama sen başkasın anlıyor musun?

Bir gönül öne geçti, bir akıl

Sen var ya,

Gayrılara bırakmaya eman.

neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı

Ne çıkar ateşböceği sansalar beni?

Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,

Eprimiş seccadelerde alın yazısı.. Tertemiz bir niyet.. Ucu açık, yükseklerden vecdle uman ellerin titreyen ürkek; lakin ümitli acziyeti..

Ölüm, böyle altı okka koymaz adama,

Bana bir şarkı söyle

Yalnız insanların çokluğundan korkuyorum.

Uzun, anlam tümceler yorgunu hep.. Hangi hikayenin kaderi hüzünle oymalı güzeliysen..

Gün biter gülüşün kalır bende

?Şimdi bulabildiğim tüm soru cümlelerini üst üste yığıp bulabildiğim en merhametli cevabın dizlerine yaslamak istiyorum başımı. Bulabildiğim en müşfik cümlenin önünde bir an olsun düşünmeksizin iyiden iyiye bitik, yorgun vücudumu yere bırakmak istiyorum. Uzanmak ve hangi günahtan kalma olduğunu kestiremediğim acıların yorgunluğunu bir parça olsun üzerimden atmak istiyorum. Uyumalıyım. Uzunca bir süre. Sınırların, para birimlerinin, zaman ölçülerinin değiştiği çağlara dek... ?

Sen, kararlarımızı bizim için hayırlı kıl, bizi yorgunluklarımızdan, ezilmek korkusu çektiğimiz yüklerimizden kurtar Allah'ım. Sen bize, yolumuzu selamete ulaştırmanla müjdeler nasip eyle Allah'ım. Sen bizi, kurtuluşa layık kullarından eyle. Bizi affet; olmak üzre yaratıldığımız gibi olamadığımız için.

Delam ne ya selam yazdım klavye kendi kendine tribe girmiş

kapanmaz gülüşünün açtığı yara

Zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum.

Selam ve hep aynı duygularla..

Ne bir dost, ne bir sevgili,

Her gün bir parça daha alışıyorum yalnızlığıma

"Zabit.. Ellerin ne güzel,

Çaresizliğimden gayrı,

bir güneş sayardım kendimi denizin karşısında

Buğulu gözlerin!

Ellerin çizgi çizgi belleğimde mi, nedir?

Gözlerinde duymak üç - ağaçları

Gök yüzüne hayranlığımız biter;

Ölsem aşkınla, aşkına ölmez hali ver.

yıllardır yaşamamdan çaldığım zamanlar,

i n s a n s ı n?

Kışta cemre çiçeği mi visalin,

sabahçı kahveler de biliyor:

Sende karar kıldığını...

belki de yanlıştır bu varsayım. ama

Beyaz kefenli siyah ruhları

Nasıl da almış aklımı,

Azaldığında sızı iyileştiğimde,

Kimseler bilmez senin bildiğini,

bu serüven ki;

Bir özlem fırtınası savuruyorsa beni

Hani közü söndürmek için su döktüğümüzde çıkan o ses var ya; "tısss", o sesin soğukluğunu duymak istiyorum.

Kendi sesiyle irkilirdi

Elma soymak gibiydi, kavun kokusu

Yaşadığımız coğrafya zor, sartları ağır.

dünyayı ısıtan nefestesin

Delam

Doğacak çocuğa, çığlığa, ishak kuşuna,

verem mi?

Sürüyle kus havalanıyor defnelerin içinden

Seni bir kat daha seveyim..."

Sevmeyi öğrettiler bana.

Kahrına,

Aşk; esaretli bir dünya hayatı içindeki sınırsız hürriyet, hudutsuz düşler ve rüyalar dünyasında tutsak bir imge değil mi?! Zahirde, dünya içinde küçücük, mikrobik, tek bir noktadan ibaretken; dahilde ve deruniyatta, dünyaya bedel, renk karnavalları arasında meşk eden dünyayı kendi rengine boyayacak kadar kudretli, dünya mesiresinde dünyadan geniş ve engin mesafede değil mi?!

Yar öyle yar ola ki Mehmet'i cihan aleme Fatih eyleye. Selahatdin Eyyubi'ye dar eyleye çatıların, damların emin ve salim gölgesini. Emanet olup bine levend-i aşığının sırtına ve yapışıp çöl tozlarıyla şereflenmis iki yakasına çekirge sürülerinden nimetlerle serfiraz edip mahfizlerini biraktirmaya kendini küffar eline.

Fakat hakiki sebep

Kan kesmiş ovalar üstünde Mayıs...

Sen bölsen yeter..

Sanki elini, yüzünü yıka açılırsın" diyor Yaradan dünyaya.

Tam yol kavşağında

Yakası işlemeli giysinden.

Yalan üstüne yalan,

Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup

Neden gözlerim aradığı zaman gözlerini bulmasın?

Sevgili?

Şükürsüz, yudum yudum sularından,

Insanız var elbet hata payı

Uygulama da sıkıntılı, şiiri şiir gibi gösteremiyor. Onun bi kimliği var ya, yan yana dizilemez dizeler.

ölümden anlayani ciddi bir yaprak

ellerim tütsülenmiş

posta güvercinleri geri dönmez ülkeme

çiçekler sulanır akşamüstleri

gözlerim biraz yorgun.

Bir beyaz lerze

Ve özellikle insan dediğimiz şey

Yağmur yağmaksa o güneş açmaksa o

Yüreğimde hissetmek ellerinin şefkatini.

Bazen kendini o kadar çaresiz hissedersin ki, elinden bir şey gelmediğini bilerek, sadece 'geçecek, bitecek!' dersin.

tanıdık sevinçlerle dolar yeniden

Yılmaz Odabaşı

Kapı kapı dolaşıp, etamin ve goblen

Bir yanın kurtulmuşken kendinden

borcum olsun? öderim.

Turgut UYAR

kuş sesleri beklersin..

Hangi yol, hangi semt, nice güzergahları süsleyen şehir.. Sana dairiyet yoksa dokusunda, dekorunda, çiçek tarhlarıyla bezeli bulvarlarında.. Nihayeti emniyetsiz bir eksiklik değil mi?!

gülmek diyorum tanrım,

Ki, daha sisler kalkmamıştır Haliç'ten

Belleğini geri getirecek olan.

Belleğini geri getirecek olan

Dilin yalpalar kulvarında halkaladığı engin ve münzevi bir reha atlası...

İncep bacım sarı daş kamyonundan kacmayan adam 4 arının sokmasindan mi korkar. Arılar öldü de yine bana bisey olmadi ya. Tukurem boyle sansin icine

Yalnız değil

Hadi gel konuşalım,

Bu yolların bir yerde ayrılması.

Yaşadığı aşk kadar hürriyette sabitti. Onu tanımadan önceki hayatın gök çatılı bir zindan olduğunu, tanıdıktan sonra hissediyordu.

Cep kanyağı yakıcılığında ezgiler

Sensizlik sonbahar değildi,

Bekliyorum öylece. Ellerimde bir tutam sevda, hasret demetiyle. Gel.. Eksik kalmasın bu buket. İçine bir tutam umut, vuslat serpiştiriver. Ne de güzel olur ellerin değince, ellerimiz bu demette birleşince.

Turnalar geçiyor memleket memleket

Masumca biliyorum..

kokmayan çiçekler için de teşekkür ederim.

beni sevmeyi.

Vuslatın Cehennem e bilet kesen bir eceldir; firakınsa kalbi Cehennem e razı eden bir har kuyusu! Şehvetin zehirli kıskacıdır ruhumun fidanlarını biçen. Topragımın damarlarında canına vebal yüklemiş kan hücreleri.

"Senin gördüğün, yanağımdan süzülenler,

Bir Seyduna hasretiyle melekler yıkanmış yüzünden dökülesi bir kahır ki, yüreğime..!

Yüzüyor gözümde ümit tabutum.

Ya gözlerimin bu bıkkınlığa aşina rengi... Hep kitapların sesi.. Zihnim şairlerin oyun dolu sokakları.. İnsanlardan vefa umduğum yaşlar üstünde sakallarımın beyaz kiri.. Başımdaki bu ağrı, geçip giden pişmanlıkların alnımdaki derin izi... Bu vesvese telveleri beni katil edecek, hem de öldürecek.! Beynimin inancı terazide az gelen hücreleri ile savaşıyorum. Yok, bitmeyecek bu yorgunluklar. Yeniden bir kadına aşık olup unutacağım her şeyi. Ve sıcak bir kucakta, sorgusuz ağlayacağım.!

Hayatın bazı yasakları vardır, çiğneyemezsin. Hiç sorgulamadan, nedenler aramadan kabul etmen ve uyum göstermen gereken kaidelerdir bunlar. Yıkazmazsın, savaşmaya kalkma. Bataklığın ortasında her gayrette daha da batan tutsakların hali gibidir bu kalıplarla cebelleşmen. Gömülür kalırsın, sokakların fikirlere benzediğini, bir yere çıkmadığını, bağlandığı yerden ayrılmadığını anlarsın. Sabitliğin o radikal gömüsü çok derinlerdedir. Haritalar yardım edemez sana. Değişmek istediğinde, aslında bir savaşa hazırlanan fedailik iddiasındaki bir piyededen farksız olduğunu görürsün. Darbeler savurduğuna inandıkça, darbelerle devrilmeye yüz tutarsın. Ve her savaşın karanlık yüzünde çizilen acı bir resimdir yapayalnız düşmen hürriyet surlarından. Toplumu ve onun kimyasında asırlar boyu preslerle dövülü tortuyu asla eritemezsin. İsyanın, en sonunda aralık duran bir kapıdan aklının firar etmesi ile neticelenir. Bu, kader üstü bir şeydir.

Sunturmalı senfonik esrarla

bırakın şunları. editör de müdahale etmiyor. güçleri anca bize yeter. geçen alp ve beni yok yere jet hızında yasaklayanlar bugün etrafta yoklar ne hikmetse. çıkın lan ortaya diyorum gene yok.

Yarım kalmış kitaplarda biterdi.

Tablomuz resmimiz tamam

Bakıyorum, bakıyorum, bakıyorum... Bu sistemde kendimi nereye koyacağımı bilemiyorum. Ne defansta kalmaya zırhım, silahım kalmış, ne de forvet olmaya gücüm. Üstelik içinde bulunduğum kalabalıklarda takım ruhu yok. Herkes bencillikleri, bananecilikleri, elalem ne dercilikleri içinde kaybolup gitmiş. Ama bir yerim olmalı, neresi, neresi, neresi?

Sana bakmak güzel olan her şeydi

Sırılsıklam özletiyor biliyor musun

Hasılı, aşk bir hissi kalbel vuku..! Ve kelamın muhakemesine, sanık sıfatıyla giremeyecek ölçü ve nispette yüce.!

Yağmur ol yağ üstüme, güneş ol ısıt

İkisi birden çıkmaya uğraşıyor

Kapansın dünyanın bütün renkleri.

Bilinmezdi

Köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme.

Ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan.

Zamanın dışına sarkamıyorum.

Yüreğimin kandili; Kandilin mübarek, duan hayır olsun.

Sna alışkın olmak iliğimde mi, nedir?

Diyelim ki üşüyorsun kısacık bir ömrün sığınağında;

Uzun, siyah akreplerin ziftle gübreli zehir vakitlerini anlatmıştım. Ve bazen yeniden uyanan, sanki hiç uyumamış gibi göz boşluklarındaki toprağı savuran; sanki hiç ölmemişçesine dipdiri kemikleriyle karşımda, ruhunu bulma umuduyla toprağın karanlık kapısını kırmış Cehennem firarileri dikilir karşıma.! Korkuyla ve haşyetle yumdukça gözlerimi, sanki göz kapaklarımdan, kulaklarımdan, burun deliklerimden içeri dolarlar.. Toprağın, ölüm ve çürümeyle pişirdiği tortunun kokusunu alırım o an ruhumda. Sere serpe ölümcül sahneler beynimde yazılır. Şiir ölür bu karanlıkta. Bir senaryodur Cenaze Marşı'nın melodisinde en üryan haliyle heykelleşen ruh.! Ve seslenirler bana uzaktan:

ellerimi tutma dilersen sadece yüzüme bak.

Gönül söndü; mekan tutsan yanımdan..

Kolay değil

İki ayrı ve büyük yalnızlıktır yaşadığımız.

Sen bir deniz derinliğisin

Bir tarafta dökülen yapraklar yeni fidanların toprağına gübre olurken, diğer yanda aynı yapraklar bu fidanları boğan bir kefen mi olacak, bu bir bilinmez. Ve bilinmezlik tedrisinde akılla gönle düşen nedir!?

Ağladım...

Kurşuni bir gökyüzünden ağlamaklı

nehirler yarışır, çağıldar gözlerinde

"Asılmış bir adamın iki eli yağmura.

karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak.

Bu zifiran karanlık

Aşk, belki de çamaşırlarının onunkiler gibi kokmasını istemekti.. :)

Çok korkuyorum, af isteyecek yüzüm kalmadı. Yağlarımın tenimde damar damar aktığını hissediyorum. Ve beynim Arasat' vıcık vıcık kaynayan bir kazan! Tırnaklarım düşüyor bir yerin etkisiz çekimine.!

Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa

Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...

Yoksa bütün vitamini kabuğunda mıydı?

Muhakkak sana gelecektim bir çiçek vakti

İncep aksi sariydi Alp basqan öle soledi bu arada sen kimsin tanisaq ben wich, Jhon wich bir hatiraya dunyayi yaqan wich buda yaverim vaftiz emir elim sherifde buralardayi..

Ve bir gün; mahşeri bir hezeyanda dikilir herkesin içinde silahsız öldürdüğü çocukları.! Nefsin en çığırtkan müdafaasıdır kendine karşı en acuz haliyle.! Ne kadar susarsa da insan; yine kendisi şahitlik eder, kendine karşı delikanlıca.! En ağır ceza en değerli organı öldürenlere kesilir elbet: Kalp mücrimlerine.! Ne garip haldir halbuki; insanın kendi öldürdüğüyle kendisinin ölmesi, kendini öldürmesi hem de daha kendindeyken.! Kendinden gidenin yolu zaten ölüme çıkar. Ölüme giden her yol ölmek değil ki! Yaşarken de ölür insan; olmüşken yaşar hatta bazen. Çoktur hikayatı boylelerinin. Ve bir şaki misali kaçarlar firari korkaklığında kendilerinden. Hayır, dağlara, mağaralara değil; kartlara, mağazalara tenhalanırlar hep. Yalnızlıklarına sütrelik eden yalnizlikta birleştikleri kalabalıklardır yine.!

Kadın ukala, saçma sapan bir adamı sevdi. Sevgisiyle tazeledi adamı. Adam da güzel kadını güzelce sevdi.

Gök mavisinden, deniz mavisinden

Köprü açıktır henüz.

Belki gerçek aşkla; belki değil

Acı bir tortusu kalır.

Herkesin bir akşamı vardır ve bir masalı

Vapur rıhtımdadır pırıl pırıl,

Ama bir dert var değil mi; geçmeyen, dinmeyen. Yerini dolduramadığımız ve yerine bir şey koyamadığımız hasretlikler var hayatlarda.

Mağaradan ilk çıkmaya yeltenen şey adamın gözleri oldu ve ışığın ilk şoku ona ilk dersini verdi.

Özletiyor bu çılgın sağanak seni

Ve kalp, hep bir kaçak yolcu.

havalansın, havalansın dursun

Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun

Bu kelimeler kadar kimliksiz ve kimlik sahibi insanlar kadar boş hayat döngüleri..!

olmaktan çok güven uyandırıcıdır. konuşurken

Bu sırtlan tüyü

By KORAY sadece KORAY

Yaşamayı istemekten korkarken,

Tanrı'ysa çoktan unuttu bizi.

Sensiz hiçbir şeyin hükmü yok benim için

Düşünerek?

Kırık bir heykel,

Bir şiir tutmuş güzeli, ay yüzünden. Cemalinin nuruna kandil kandil kelime kümeleri dizilmiş nizam çerili.

Ellerin bir martı, telaşlı ve ürkek

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni...

Bir sonbahar sevdası.. Kasım da gelmedi halbuki, nedendi bu aşkın güzelliği? Aşka bahane miydi aylar, günler, saatler? Göğün seherle buluştuğu yerde daha mı güzelsin yorgun gözlerinle?

Bu hangi dert

Konuşsam sessizlik/ gitsem ayrılık?Sonra kıpırtısız yasladım göğsümü boğulmuş güne.

Başın omuzlarımda olmasın?

Nicedir unutmuşum saymayı bile günleri

Bir ah de yeter.

ve aleykumko

Ben Teslacıyım sonuna kadar. Edison bana göre, kapital bir pislik. Toz demişken,

eksiksiz ulaştı gönlüme

Bir adam gecenin bir yarısı neden böyle yazılar yazar?! Her şey bir çenebaz yorgunluktan mı ibarettir?!

Sana bakmak yastan çıkıp dörtnala

Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan.

minnettarım.

yarım yanıma kalsın.

iyi ki her yerdesin tanrım;

Tanrı'nın veya onun türevleri olarak insanlığın karşısına çıkmış bulunan Yüce Kudret ve bilinç üstü varlığın şaşkınlığı ve korkusuna dair edininlenmiş bir alışkanlığı var mı? Çıplaklığıyla baş başayken kalbinde veya ruhunda ince mahçubiyetin halkaları arasında gel gitler yaşıyor mu? Suç algısı hangi raddede hiç bilmediği vicdanına uyarı sirenleri çaldırıyor? Adam bir mağarada yaşıyor ve biz bunları bilmiyoruz henüz.

Benden habersiz, bu dünyada.

istersen yarına ertele,

Benim gözyaşım; onun mürekkebi.. Biz, acı sofraların ham öğünleriyiz, Sen bize arada da olsa gülümseyiver

Durup durup ıssız yerlerde

"Sokaklarda yanımda dolaşan yağmur,

Sen uzak bir körfezde özlemli, dalgın.

nedir alnımızdan öpmek için izimizi süren

Bu cahil-cevaz engerek

naif yönlerimizin keşfedilmesi,

Bırakma beni, korkuyorum...

dağlara biz verirdik morluğunu,

Bu fahişe inilti

Bezginim, çaresizim, umutsuzum

Heyecanını yitirmiş istasyondum belki de

ve yüreğimin neden kabardığını bilmiyorum.

Bu savrulan yaprak

bir inancın yüceliğinde buldum seni

keşke yağmuru çağıracak kadar güzel olsaydım

Kavuşmam mı yakın Sana

Kabullenemediğim gerçeklerde bugün:

Gece demir köprülerden geçmiştir tren.

Ellerin fırtınada çırpınan bir beyaz yelken

Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı

Yüreğimle kutsadığım kelimelerin kafesleyip ahını..

Bir yağmur damlası olup

Yiğit harmanları, yığınaklar,

Düşüyor yapraklarına gülün.

ne olur beni onunla eksiltme.

Aşk biraz ıslanmaktır

Ben kendi dumanımda boğulurken

Bir sabah, uykusuna baht kirmanı sarılı bir kelime, Senin suretinde Cennet ibibikleri görmüş.

Mihr ü mah ezelden Sana aşikar.

duygular yeniden yağacak kıvamda.

Soluğumu duyuyorum ara sıra, bir onu duyuyorum

Gözler üstünkörü gördü:

Her günümü bayram tadında yaşamama sebep olanım, bayramımız mübarek olsun. Nicesi yan yana olsun, tez olsun...

Bizi zayıf yaptı.

sana benzer...

Misali süzüldüğünü öğrendim.

Caddeler boyu alış veriş eden dükkanların saf saf dizilip, kıldığı namazıdır insan üstüne.! Paranın amin çektiği ellerden kirli bir duadır Rahmansız.!

Bir kavgada kırıp dökmeye iştahlı

Sokakların gün batınca neden boşaldığını

"bu da geçer yahu!" desin.

Kozadan çıkan kelebeğe,

Karanlıklar içindeyim, kapkarayım bugün gel

Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan

Vaftiz...

Rengini gözlerinden alsın,

o dokunduktan sonra

Aslanla kaplan yanyana durdular

Ve O, gariplerle beraberdir.

Bir paradoks çeşmesi her yan.

Ve benim bildiğim kadarıyla

Sana bir tutam kahve yollayayım.

bakın yaklaşıyor?

Birgün gitsen bile hatiran yeter...

Bir nefeste çıkmışım bizim yokuşu...

Hadi gel ölümden konuşalım;

içimden dedim ilmeği kaçmış bir hayat bizimkisi

Yorgun bakışlı adamların

Hepsi uzun bir yorulmuşluktan ibaret..

Kara katranlı fitillerin ucunda sararmış bir nur..

Bir aşk ansızın biterse,

Elimde kalem, bazen telefon.. Ramazan Ayının içime doldurduğu ulviyet, ve ruhumda o isyan meşaleleri dalgalandıran kaos pazarından nebzen çıkmış olmam hasebiyle uyku tekfurlarindan aşırdığım ilham perilerinden belagatlar dileniyorum en galizinden.

Örneğin

aci var dert cok

Zarların tesadüfle uflenip sallandığı

Bütün bunlara hiç aldırmadan bana sarılmanı bekleyeceğim, bazen benden babandan korktuğun gibi korktuğunu, bazen beni çocuğunu okşar gibi okşadığını görmek isteyeceğim.

Ama hiç kımıldamıyor, akrep de, yelkovan da

Paramparça olur uykularım.

Ankanın külünde yeniden doğan..

ben samimi miyim simdi?

Bilirdim, biliyordum, biliyorum,

ama etin, kemiğin malı olmuş bir ses.

Kesinmi o kişinin onlardan olduğu

Tozuna sinsin umudun parmak izi.

Yeni bir sayfa açtım kanımla yazıyorum artık

ölümdür yaşanan tek başına,

Köprüler kurduğunu...

Bana, dilin bir mimar çeri olduğunu,

konvoylar geçiyor meşelikler arasından

Sana bakmak iyi değil, pekiyi

her balkonda bir menekşe sesi

Her bakışın ruhuma dokunan bir iğnedir

<a rel="nofollow" target="_blank" href="https://www.antoloji.com/william-butler-yeats/">William Butler Yeats

Atom altı parçacıklarındaki

Anladım, gelip dayandığımda

Ihlamurlar çiçek açmış

kan susar birgün

Anımsatmalıyız bunları bir bir

Bu bana her gece binlerce ölüm demektir.

Doğanın ortasında

Öyle şarkı sözü mü olur ya! Livaneliyle birlikte yazmışlar.

gözlerimdeki boşluğu gözleri dolduruyor.

Derken

Bakış açım belli oldu yine.

Aşk; sırılsıklam bir şiirdi.

Yandıkça güzel, kelimeler taşınmış kalbindeki salondan beyaz ve ürkek sayfalara.

Biliyorum sana giden yollar kapalı,

Kurtulun bu yükten.

Aczimin giryesidir bence bütün asarım!

Demiş.

Saçların dağınıktır, mahmursundur.

Kod adım aşk'tır

Buradan öyle gözüküyor. Gerisi Allahu alem.

Sevinerek, severek, sevilerek,

Ne kadar daha "kayıtsız" kalabiliriz birbirimize? Bir şeyleri yok farzetmek, yok eder mi gerçekten her şeyi? Hangi birini inkar edebilirim ki; ruhuma her seferinde ayrı bi dem katan sesini mi, bir ucundan tutunup umut göğüne yükselten kutup yıldızı timsali sözlerini mi, varlığının kırıklanmış gönlümde evren boşluğu kadarki yerini mi?

Ah Van ah nerdeyse orda canımız cikiyodu saniyeyle kurtulduk işte o anki ateş çemberi... Orda şehit olan devrelerim, intikamını z alındı rahat uyuyun amen..

Oysa bir görebilsek bunu.

Söyle!

Kavuşman mı? Nehirler gibi.

bu gece ferhat?ı karşılamaya, dağa çıkıyorum.

Hiçbir şey yarama merhem olmasın

zihnime yeni yeni tanımlar, harfler, cümleler indirdiğin için.

Beni bir gün görürsen, gördüğünün bu satırları sana yazan adam olduğuna inanmayacaksın.

fotoğraf çektirmek için yan yana getirilmiş iki nesne değiliz biz

Bu romanı bir sahil kentinde, huzuru bulduğum ender yerlerden birinde okumuştum. Seksenli yıllarda, hayatını İstanbul'un kenar mahallelerinde su kuyusu kazarak kazanan bir ustanın yanında işe başlayan bir delikanlının, o civarda yaşayan kırmızı saçlı bir kadınla tanışması ve bunun hayatının sonuna kadar kendisini nasıl etkilediği hadiseler zinciri, doğu-bati mit ve efsaneleri çerçevesinde cesurca ve akıcı bir şekilde anlatılmıştı.

Alnımızda bilenen kör bir bıçaktı zaman

Azgın nehirleri salimleyen

Özledim..!

Atilla İLHAN

Aşksa yürümek gibi bir şey,

devler uyanıyor içimde.

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;

Her yerde, her şeyimdesin.

Beğenilme korkusunu hiç duymadan!

Ancak ölüm var, sonrasını bilmiyorum; belki sonrası da boş.

Yüzün sırmalı kitap

Unutma; geceyi yakan da, geceye yanan da aynı ateş.!

Benim yalnızlığımı ve kendimi yalnız hissetmemin yalnızlıktan da kötü olduğunu anlayacak senden başka kimsem yok.

Yaşıyorsam; içimde umut varsa,

Gözlerinde gitmek sürgüne.

İkisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın.

kalakaldık, şaşkınlığın avuçlarında,

Karşıdan düz taş.

<a rel="nofollow" target="_blank" href="https://www.antoloji.com/sezai-karakoc/">Sezai Karakoç

Rabbin yine kuluna merhamet etmedi mi?

Hangi nefes?!

Bilmezler dermansız yaram kanıyor.

Bir sonbahar sevdası... Takvimlerle birlikte adımla aramızdaki mesafeyi. Şehir şehir yaklaş bana. Aklın, gönlün, ruhun ilk günden yola düşmüş, bu aşık bendenin ömrüne gelmişlerdi. Hepsiyle birlikte gelmeni bekliyoruz. Gelmeni, bütünlemeni, onları bedene bürümeni.

Çiçekten karneyle eve dönmekti

'Görmedik', diyorlar.

Altından kalkarız beraber

Uyusam?

Ancak birbirimize sokulursak atlatırız o günleri.

'zamana bırakmak' değil,

'Yar gelmezse kokusu gelir.'

Kaç kişi güzelliğini sevdi

gülmek o?na çok yakışıyor.

Gel artık...

Nasıl anlatsam bilmem aramızdaki aşkı,

Sana uyanmak... Küçük, huzurlu bir evin bahçe kapısında beklemek Seni. Ceketinle birlikte sırtına yüklenen yükleri de alabilmek bir sabah...

Gözün görmediğini dil anlatamaz, dese de müfessirler, edipler; gönlünün boyutsuz çözünürlüğünde apaçık bir aşk görmüş güzel. Öylesine dokunmuş ki aşk, kalbine güzelin; kelimeleri birer sara marazınca titremeye, yanıp yanıp tutuşmaya başlamış. Devir aşk nöbeti tutma devriymiş kalpte. Kalp yanmaya, dil oynamaya, ve eller kalemle kağıdı boğazlamaya davranmış.

Çok yorgunum patron, çok. Bu yorgunluk nasıl geçer, biliyorsun.

yağmura susamış sabahlarda çoğalırdık

Ve kim bilir kaç zamandan beridir kalbimi öğütlüyorum.

Mayın tarlasına düşmüş gibiyim

Belki de konuşuyordur gözlerin,

Ocağın üstündeki dolabın içindeki siyah kutuda faturalar var bir tanesini yanına al. Lazım olur.

Ne de bir anlayan var sevgimizi.

kullanman var, ona ne diyeceğiz? alırken

neyinden korkayım kışın,

Firakın belasına çare deva Senden gayrı nerede?!

bin kez budadılar körpe dallarımızı

Neden ellerin avuçlarımda değil?

Cahit Sıtkı TARANCI

sonra başlayan sesler vardır.

Göğün ondan mı bu kadar güzel?

sen adımını attığın andan itibaren

İçimdeki hastaneden taburcu olmak

Çıkıp gelsen uzaklardan korkulu ürkek..

Kim daha çok yalan söndürdü çay bardaklarında

kime emanet ederdim?

Bilerek değişik anlattım, seni duvar sandılar

Gelecek güzel günler diye bir şey yok, bu bizim uydurmamız...

İyice beter...

bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına

Resmin rehindir gurbetimde.

Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini.

Artık o ne çalar, ne söylerse o. Biriktirdiklerim, okuduklarım, duyduklarım, söylediklerim, söyleyemediklerim, mırıldandıklarım, içime attıklarım, içimden atamadıklarım...

Gerçekten şairler de abartan insanlarmış, anladım. Aşk değilmiş her ne varsa alemde, gecesi tutanlara ne kadar istesen de güneşi çeviremiyormuşsun bazen, yüzün ay dese de aydınlatmıyormuş karanlıkları.

ki azar azar benim yerimdir

Tilki göz kırpıyor

Bittiğinde, geçtiğinde,

Ve ben, iliğine kadar ıslanmış

"Yalnızlık alıp karşına kendini,

Gidiyor muydun? Kendini bende unut öyle git. Bir gün belki, dışarı çıktığında evde bir şey unutmuş da geri dönmüş gibi geri gelirsin "evine" . Demiştik değil mi; "insanlar, evdir". Evimin kapıları her zaman açık Sana, bilmelisin. Uzakktan gelen bir misafire hazırlanan ev sahibi telaşında, özeninde, hasretinde bekleyeceğim Seni. Geldiğinde ömrüme baharlar gelecek. Boynunu saracak kollarım. Dilimden kulaklarına dökülecek sesim; "evine hoşgeldin. "...

Hasretinle kaynıyor sularım.

Sen gel beni dinle, günlerimiz heba olmasın.

Özleme bir diyeceğim yok.

Duyarak hayatın...

Beklenenlerin bayram misali gelişleri İslami takvim yapraklarını islere boğacak. Vuslatı bayram canın, Cananın hasreti kurban kerbelası..!

Bu şiir eksik olmamalıydı buradan..

Yoksa biraz ağır olmuş

Anılarım kar topluyor inceden,

İncinsek, yaralansak.

Bir sonbahar sevdası.. Hazandan değil, huzurdan... Hüzünden değil, umuttan.. Kaderimizi Yazan'dan istiyorum; yerlerin, takvimlerin, saatlerin bağlayıcılığından kurtar bizi. Kavuşmalarımızı sonbahar ertesine bırakma. Sonbahar bitmeden düşsün yarin gölgesi yüzüme. Sararan yapraklar can bulsun birleşen ellerimizde.

Mıknatıslı gözlerin, bilirim, şahanedir

o?nun boşluğunu görebilecek kadar uzağı görmüyor,

Bu dünyada her adımın ödenmesi gereken bir bedeli vardı.

duvarlara uzun dalmışlıklar var.

Vaftizci buraya gel jojum ortalıkta dolanma...

bıkma sendeki insan için,

ne kırlarda direnen çiçekler

Burada yağmur yağıyor,

Sessizce biliyorum,

Kül kedisi yorgunluğunda kalbim

Tagore

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Ağzımın kenarında

Aşkıma benzetirim tutmayan şarkıları,

Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor

Amin.

Duyabilmek kuşların gelişini.

Kimse incitemiyor mu duygularımızı, inançlarımızı, benliğimizi?

Ve içimin şerha şerha yarıldığını,

Yar öyle bir yarana dildar ola ki, göz bebeğinde nakış nakış Sevgili nin canı dirile.

Şu yaşamaktan bezdiğim hayata kast edeceğin güne dek, bu preslenmiş hicran, bu aşına kan doğranmış matem..!

Donuklaşmış oldu artık bu,

çünkü senin de bir ütopyan varsa,

Zirvesine göz koyduğum dağlara bak,

sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti.

gittikçe ışıldardım dükkanlar kararırken

konuk et kanatları kanatılmış kuşlar getirdim sana...

Alnının gücenik ülkesini

tanrım;

Gözyaşı bile içimizi parçaladı?.

Aşk mürekkeplerini.

bir çay bile ısmarlamıyor hayat!

Yana yakıla seni arıyor...

İnsanın bir yanı nedense hep eksik

"Hep böyle kal,

Aynısıydı ordayken de,

Bir gün duysan bittiğimi, tükendiğimi..

Sesi bir güz yalnızlığı rüzgarı misali titreyen adam, nemli, dağların arasında serili geniş ve düz ovaların soğuk kış sabahlarında gri sis örtülerini ustlerine bir yorgan halinde örtmüş izlemini uyandıran puslu gözleriyle, karşısında bir sıradağ gibi sağlam ve en kararlı haliyle dikilen kadına baktı, kadınına.! Kızgınlık, çaresizlik ve bilimum düşkün hisler kuşağında yalpalamaktan yorgun düşen zihni ve zihni yorgunluğuna hal ortaklığı yapmak istercesine evvela huzursuzluktan ve sonra susuzluktan kuruyup çatlamaya el vermiş mora çalan dudaklarını ıslatıp bulduğu takatle nihayet konuşabildi.

Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar

Gözlerinden,

Bir yorgan gibi geçmişimin üstüne.

bir yarına gidenler kalır

O tek güzel yönü bekleyişlerimizin.

Bir gariplik vardır ya sazla söz arasında..

Seni sevdiğimi kimseler bilmez.

Kalbim gibi!. Kaderim misali.! Dualarımın süreğince.! Aşkın yasası gereğince!.

Yollara küfrettim her gidişinde.

üşüyorsam, sokaktaysam, yalnızsam

sevgi toza belenmiş,

oturmasan da olur benimle, sadece ellerimi tut.

yarım kalan bir şiir belki de

Dünyanın döndüğü yerde, yüzümü dünyaya yüreğimi Sana döndüm. Kendi karanlığıma döndürme beni, sesini alıp dönme kendine.

Benim göz kararı sorunlu bu aralar, tutturamıyorum pek. Ama zaten hep gözlerin yanılması değil mi bu? Biri "kütük" olurken diğeri "kör" olmasından değil mi hep bunlar? Geçin bunları. Öyle ölçülerle sayılıp dökülecek bi şey olmamalı aşk.

Aşk, aklın intiharı, kalbin imtihanı ve ruhun itminanıdır.

ya konuşamasaydım?

Yine o en güzel, en değerli...

Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcıları

Sonra baktım;

Tabi, ne yastığın haberi var ne saçlarının,

Çözülmüyor bakışın bak ne haldeyim

Beklemek bir çeşit ölmektir.

Melih Cevdet Anday

"Önemli olan

Korkarım derdimi sana dökerken

Kimse fazla değil

Karanlık sessizliğini kentin

Bir kere daha yeltendi evin kadını, hüzünlü gözlerini ıstırabın cehreledigi bir umutla yeniden, buruk bir ısrar ve emin olamayan bir umutla adamına dikti.

ben girerim, sokağı devriyeler basar

Bu sanal ortamın dışında samimi bir şekilde benimle görüşmek isteyen biri olursa asla 'hayır' demem. Mazeret uydurmam.

O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası.

saçlarını topla ve dağıt sesini rüzgarlara!

Gönlümde kocaman mavi gök.

Sen henüz yorulmadın yokuşta devler gibi.

dilediği gibi uzatsın canevimize ayaklarını.

kalbimde tutuşan ateştesin?

Hem hasret bir berrak, soyut bir ayna değil mi?.

Unutma! Seninle hissettiğimi, akıl ve kalp hücrelerimin Sana dair nöbetler tuttuğunu!

Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi...

bunlar keşke yunan galip gelseydi atatürk camileri genelev yaptı diyen sapık hocalarla aynı zihniyete sahip kişilikler.

Kimi çağırsa dudaklarım?

Şu köşkün sahibi de ölecek,

Unuttuğu türküler bizsek

Eğil bak suya, ordadır güzelliğin, gençliğim.

Hiç bir şey olmazsa, sabah olur.

aynı ruhun değişik planlardaki görünümleridir

Zarar değil ziyan değil

Özle kalbim.. geçmeyen zaman, gelmeyen insan ve doğmayan nisan kadar özle. Adına afra bir hüzün de, özle.!

Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

Belki bir aşktır bu kentin

Ve zehir - zıkkım cıgaram.

?Sevdiğim

Herkül basqan iade olunca beni yine haggariye verecekler giderken sana mutlaka uğrayacam dünya gözüyle senide görmek isterim

oluyor daha çok. bu bakımdan gülümsemenin

En çok da huzura ihtiyacım var zaten. Huzurlu yüzünü göstersin bana. Akıp giderken ruhumda sırtımı sıvazlayıp gitsin.

Kapıların yok ağında elinin sevabı.. Bileklerin gibi elif boylu şiirler.

Hanım mı oldum yani şimdi ben, o zmn sen de siz hatta zatınız seviyesine mi alalım iliskimizi demek bu hitap :)))bilmukabele kuzum ama biliyorsun kağıtlar uçaklar patron ültimatom.. hayat beni neden yoruyorsun diye deli sorular.. yoruldum kuzum :(

Karanlık sessizliğini kentin.

Belki yeniden güzelleştiririz

hangi gökkuşağının altından geçip

kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt,

Bizim için başka türlü eser rüzgar

İçlerinden sana en çok benzeyeni

Kadere ve o kaderi Yazan'a, o kaderin içine Senin sevdanı mühürleyene..

Susmak, konuşmak yahut yazmak..

ürküyorum orda