Cover mı diyordu yeni nesil buna.. :)

Bugün bi adamın hikayesi de yarım kaldı bizim şehirde, öylece arkasından bakakalan 3 evlat ve bir aşık eş ile...

Kardeşlerim benim kadar şanslı değiller bu konuda. Yokluk nedir bildim. Varlığın da bir değeri oldu böylece..

babaannemi hatırladım...

timuçin kardeş müverrihin intelijans tanımlmasına be de imza atıyorum:)kullandığın rumuz seçtiğin resim, kendini tanımlamaların, cümle kurgularının altında bi nevi eziliyo

sizde zaten bir istanbul hanımefendisi imajı var, hani eski türk filmlerindeki gibi.

İnsanın beslendiği bir kaynak olmalı... Ben büyükşehirde büyüdüm; ama yazdıklarına çok da yabancı değilim. Belki büyüdüğüm devir itibariyle böyleydi.

özeleştiri yapacak olursam eğer, büyükşehirde büyümüş olsaydım veya varlık içinde olsaydım kesin apaçi olurdum, troll olurdum. çoğu zaman düşünüyorum Allahın hikmeti diyorum, dağına göre kar yağdırıyor.

yarıyor diye inşallah çokca girmem bu ruh haletine, sıkıntılı :)

lise yıllarımda babam ameliyat olacağından bahisle annemle başka bir ile gidecekler, ameliyat ciddi, tetkikler, tedaviler ile uzun bir süreç olacağa benzer, gitmeden önce evin erkeği sensin, işlerle ve kardeşlerinle ilgilen diyerek yönetimi vekaleten bana bırakmıştı.

İnsanın yetiştiği yer elbette ki karakterine nüfuz ediyor. Babam bir yaylada dünyaya gelmiş ve ilk gençlik yıllarına kadar da orada yaşamış. Hiçbir zaman şehirliyim demedi ve ısrarla bunu reddediyor. Bilerek şiveli konuşuyor çoğu zaman. O kadar net biri ki, ağzından çıkan cümleleri belirleyen tek şey kalbi. Hesaplar çok uzak ona.

ben köyde yetiştiğim için hiç bu şekilde bir şehir adamı olamadım. hani her daim kibar ve zarif, yetiştiği coğrafyanın insan üzerinde tesirleri bulunur diyordu ibn haldun, siz daha iyi bilirsiniz. ve medeniyet mutlaka şehirdedir diyordu. ben o sebep tam olarak medeni hiç olamadım. bazen dağ gibi sessiz ve sabit kaldım bazen akarsu gibi taşlara çarpa çarpa çağladım. hani arabesk şarkıları gibi sevdimmi çiçekler açtı, üzüldümmü buz kesti.

seviyorum bu köylü halimi, ama şehirliler ile de iyi anlaşıyorum :)

Bu başlığı bi yerden hatırlıyorum.. :D

büyük şehirde doğup büyümediğim için seviniyorum çoğu zaman, her sohbet meclisinde köylülüğüm, dağlılığım ile övünürüm, hatta o kadar övünürüm ki olmayanlar dahi keşki biz de köylü olaydık diyesi gelir. artık övünemiyorum, büyükşehir oldu bizim oralar, köyümüzü de mahalle yapmışlar, köycek canımız sıkkın :)

kiralık evin yanında kiralık ahırımız da var, içinde 2 inek, bir buzağı. ahırın ev sahibi 70 lerini aşmış pir u fani denilen türden bir nine, bana adımı sorduğunda söylemesi güç keldi dişsiz ağzına, ben sana murad derim, oğlum derim dedi, elini öptüm anlaştık. bizim ahırın yanında kendi evinde tek başına yaşar. evinin üstü dam, damın üstü kar, karı küremek, damı loğlamak şart. muradım hele bi geliver diye seslenirdi, ben damı loğlarken eli belinde bana hikayeler, olaylar anlatırdı, laf aramızda komşusu ile pek geçinemezdi de sürekli söylenirdi.

bana timuçin de diyebilirsiniz temujinn de diyemezsiniz.

- önce dövün sonra bırakın, bu kadar saçmalığın arasında bilinçli saçmalığa da ihtiyaç var netekim.

Bende gördüğün sendendir.

bizim yazdan kalan hasatın parası dükkancının birinde kalmış da isterim oyalar vermezdi, fatma nineye söyledim, pabuçlarını giydi, gel benimle dedi. yollar buz tutmuş kayıyor mübarek, elimden tut muradım dedi de el ele yürüdük. daha sonraları bu manzarayı gören okuldan arkadaşlarım manita yapmışsın gördük diye epey makara geçmişlerdi. dükkana gidince esti gürledi, muradımın parasını şimdi vermezseniz bu dükkanı başınıza yıkarım dedi de parayı anında tastamam saydılar avucuma.

sonra birgün öldü, sonrası değil öncesi önemli, bütün hikayelerin sonu hepimiz için aynı

sağol fatma nine dedim, hakkın ödenmez. ödenir muradım ödenir dedi, işe girip de kendi paranı kazanmaya başlayınca bu fatma nineni unutma, bir fistan al bana yeter dedi. unutmadım fatma ninemi ama para kazanmaya başladığımda fistana ihtiyacı kalmadı.

ya yine mi sen:)))

i yakaladık amirim, napalım?

rahmetli bana temujinn derdi, uyku hastasıydı mübarek, yerli yersiz uykusu gelirdi, yolda yürürken uyumuştu bir defasında da düşüp çenesini kırmıştı, hasta haliyle espri yapıyordu şarampole yuvarlandım temujinn diye. çelik çomak oyununda hep beni seçerdi kendi takımına, derdi temujinn ile ben bir, geriye kalan hepiniz bir. tatillerde tembellik eder ziyaretine hemen gitmezdim de haber alır almaz o yaşlı haliyle yanıma gelirdi, hayırsız mı oldun temujinn gel bakalım elimi öp derdi. mübarek kimsenin arkasından konuşmazdı, haram yemezdi, kimseyi üzmezdi, başındaki yeşil namaz şapkası ile camiye gider gelirdi.

kendimi tekrar ediyor olabilirim eglib, eee beğenilen şarkılar betekrar dinlenir

Sende bir köylü değil bir -Cemil Meriç'in tabiriyle- intelijansiya kokusu var. Bunun da şehire ilgisi yok. Çok kişi okuduk şu forumda...

Eee sonra :)

etrafı ve dünyayı tanımaya başladığım zamanlarda görmüştüm onu, yaşım 9 bilemedin 10, mekan uzak, durum fakir, imkan az olunca nadiren görürsün yakınlarını. ilk karşılaştığımda sarıldı bana ama nasıl sarılmak, sımsıkı, başım o beyaz yazması ile el örgüsü yeleğinin omuz kısmında, o yün yelekten bir anaanne kokusu, görür görmez, sarılır sarılmaz sevdim onu. pambık oğlum dedi bana, kucağına başımı yatırdı saçlarımı okşarken eski çerkezce ninnilerden mırıldandı. gözlerimi kapadığımda o kitapta okuduğum harikalar diyarında seyahatteydim. sanki ben büyük bir adammışım gibi benimle ilgilenerek civcivlerini gösterdi, nasıl beslediğini anlattı, nasıl tavuk olduklarını, nasıl kuluçkadan çıktıklarını anlattı. bir hafta boyunca nadiren görüşeceğimizi, belki de bir daha hiç görüşemeyeceğimizi bilir gibi ilgilendi, sevdi, gezdirdi, gülümsedi. keramet sahibi olacak kadar imanlı bir anadolu kadınıydı, toprak anaydı, bir daha görüşemedik.

Bilemiyorum. Varlık değil sanki insanı yozlaştıran. Sahip olduklarımdan çok daha geniş imkanlarla büyümüş öğrencilerim oldu. Bazılarının karakterlerinden ders aldım desem yeridir. Olgunluk, zarafet, vakar... edep insanı güzelleştiriyor Timuçin. Sanırım sebep bu.