Bu vatandaş Türkiye'de olacak itfaiye erinin aldığı maaşı, kullandığı ekipmanı, gördüğü değeri, aldığı tazminatı fark ettiği anda fikri değişir. :)

Biliyor musunuz, bence bir toplumda ne kadar çeşitli yetenekler olduğu önemlidir, bir şeyi ne kadar yapabilen olduğu değil. Ve karşımızdaki zorlukların kalbinde Karşımızdaki zorlukların kalbinde yapabilirliğimizi ve zekamızı yeni baştan tanımlayabilmemiz yatar. Bu çizgisellik işi bir sorundur.

Türkçe seçeneğini bulamadım:(

SİR KEN RROBİNSON DAN eğitime yönelik müthiş stand up tadında bir konuşma:

türkçe seçeneği var.

Dokuz yıl önce Los Angeles'e geldiğimde bir ilke ile karşılaştım. çok iyi niyetle yazılmıştı şöyle diyordu, "Üniversite anaokulunda başlar." Hayır, başlamaz. Başlamaz. Eğer zamanımız olsa devam ederdim, ama yok. Anaokulu anaokulunda başlar. Bir arkadaşım bir keresinde şöyle söylemişti, "Üç yaşında bir çocuk, altı yaşındaki bir çocuğun yarısı değildir." Üç yaşındadır.

Ama şu son konuşmalarda duyduğumuz gibi anaokuluna girmek için öyle bir rekabet varki doğru anaokuluna girmek için artık üç yaşında çocuklar mülakata alınıyorlar. Umursamaz bir panelin önünde oturan bir çocuk düşünün önünde özgeçmişi, Panelistler sayfaları çevirirken, "Ee, bu kadar mı?" "36 aydır yaşıyorsun, bu kadar mı?" "Hiç bir şey başaramamışsin. Zaten belliki ilk altı ayı meme emerek geçirmişsin." Görüyorsunuz, kavram olarak saçma sapan ama insanlara çekici geliyor.

Bir süre önce San Francisco'daydım kitap imzalamak için. 30 yaşlarında bir adam bir kitap satın alıyordu. Ne iş yaptığını sordum. Bana itfaiyeci olduğunu söyledi. Ne kadar zamandır itfaiyeci olduğunu sordum. "Hep öyleydim." diye yanıtladı. Bu mesleği seçmeye ne zaman karar verdiğini sordum. "Çocukken" dedi. "Hatta okulda bu yüzden sorun yaşadım çünkü okuldaki herkes itfaiyeci olmak istiyordu." "Ama ben gerçekten itfaiyeci olmak istiyordum." "Lise son sınıfa geldiğimde, öğretmenlerim beni ciddiye almıyorlardı. Hele bir öğretmen vardı, o hiç ciddiye almıyordu. Bana eğer tüm yapmak istediğim buysa hayatımı çöpe atıyor olduğumu söyledi. Üniversiteye gitmemi, bir profesyonel olmamı çok potansiyelim olduğunu ve harcandığımı söyledi." "Onurum kırıldı çünkü bunları tüm sınıfın önünde söyledi. Gerçekten korkunç hissettim. Ama benim istediğim buydu onun için ben de okulu bıraktım. Itfaiye birliğine başvurdum ve kabul edildim." Sonra ekledi, "Biliyor musunuz, tam siz konuyu açmadan önce o öğretmeni düşünüyordum." "Çünkü altı ay kadar önce, adamın hayatını kurtardım." "Bir araba kazası geçirmişti" dedi. "ve ben onu arabadan çıkardım, ilkyardım uyguladım, ve hayatını kurtardım." "Sanırım artık benim hakkımdaki fikirleri artık biraz daha olumlu olmuştur."

ilginç

subtitles available in ordan seçeceksin

videonun altındaki

Bir başka büyük sorun da uyum. Eğitim sistemlerimizi fast food modeline uyarlamışız. Jamie Oliver bu konuya değindi geçen gün. Catering kalite güvence sisteminde iki model vardır. Bunlardan biri olan fast food modelinde her şey standarttır. Diğer model Zagat ve Michelin gibi restoranlardır, bunlarda hiç bir şey standart değildir Her şey o anki duruma göre özel olarak hazırlanır. Eğitim dünyasi olarak biz kendimize fast food modelini layık görüyoruz. ve bu yaklaşım ruhumuzu ve enerjimizi tüketiyor aynı hamburgerlerin sağlığımızı tükettiği gibi.

İyi yazı...