çıkan sonuca göre tavır almayı bir hedef haline getirmelidir. Hayatta

Sude öğretmen ne etti la size :)) kendine günah keçisi arayışına grmiş bir kişinin yazdığı ve bence birçok mantık hatasıyla dolu yazı. Tercihlerinin sonuçlarını yaşar insan ve başarılı olunca ben yaptım der övünür, başarısız/mutsuz olunca da dışsal öğelere sarılır avuntu için. Çok güzel bir örneği sunulmuş bunun burda.

müdahale etmek, o suyun yolunu gerekirse değiştirmek gerekir"

Beni neredeyse ağlatacaktı.

Ne alakası var benle? O 37, benin yaşım profilde kaç yazıyor? Tamam, ben kendimle özdeşim kurdum ama sanki benden başka yok mu böyle tipler?YAzıyı aldığım yerde okudum, Danimarka dizisi varmış, RİTA adında. Aşıır uçlarda, sınırı olamyan bir öğretmenden bahsediyormuş. Aşırı lagre bir kadın öğretmen... Onun gibi biri demek ki öğrencileri kandırmış, eski öğretmeni. Yok mu böyle, bence var. Tepetaklak diye bir film yok muydu?

Kendimle çok özdeşim kurdum.

Hayatta verdiğiniz seçimlerin sonuçlarını başkalarına yükleyerek yükünü hafifleten bu arkadaş baya bir rahatlamış. Yetişkin olmak suçu başkalarında aramak değil kendi yaşamının sorumluluğunu alabilmektir. Mesajı yazan arkadaş günah çıkarmasın benim bedenim benim vücudum diyecek olayı kapatacak.

Şimdi 37 yaşındayım. İlk erkek arkadaşım lisedeyken oldu. Sonra ondan ayrıldım, başka biriyle. Tahmin etiğiniz gibi, arkası kesilmedi. Bir süre sonra baktım ki, yanımda sürekli bir erkek var ve 3-4 ay benimle birikte olduktan sonra gidiyorlar... Üniversite ve iş hayatı derken, bu erkek sayısı biraz azaldı. Ama dikkatimi çeken şey, hiçbiri benimle evlilik konularına girmiyor, böyle bir düşünceleri yok. Evet, yok... Ama onlara hak veriyorum. Haklılar... Ve beni ağlatan da, işte geldiğim bu nokta...

"biz insanlığa dayatılan pek çok şey var. Buradaki asıl mesele, olup

Bize yalan söylemediler mi? Erkeklere?

"Birey önce eksileriyle ve artılarıyla kendisini tartmalı, sonra ortaya

Hak verdim ama.

Hayatın kuralları yeniden yazılmalı. Veya eğer bir yerde insanı insan gibi yaşatan bir kurallar bütünü varsa, ona göre yaşanmalı. Ve kızlara yalan söyleyenlere hesap sorulmalı... Lütfen onları susturun. Artık bir kişi daha mutsuzluğu tatmasın... Duygu nerede? Ben duygu arıyorum. Duygu nedir, unuttum... Bağlılık, sevgi, ilgi nedir, unuttum.

acilen evlenmen lazım

Hepsi 2-3 dakika içinde oldu ve 2-3 dk boyunca ben onları olduğum yerde donarak izlemişim. Gözümden damlayan birkaç damla yaşla kendime geldim. Ağladığımı bilmiyordum, ağlamışım, hiç fark etmedim.

haberin resmini çektim.

İKİNCİSİ, neden 2-3 dk boyunca donarak ağladığımın ikinci sebebi; bu yaşıma kadar okuduğum kitapların, izlediğim filmlerin, yazarların, bize yalan söylediklerini fark etmiş olmam... Evet, bize yalan söylemişler. Bizi kandırmışlar. Kızlara yalan söylemişler...

Başkalarını da suçluyor ama en çok lisedeki Sude Öğretmeni suçlamış.

Üzüldüm açıkçası.

<a target="_blank" rel="nofollow" href="https://www.linkpicture.com/q/kizlara-yalan-soylemisler. jpg"><img src="https://www.linkpicture.com/q/kizlara-yalan-soylemisler. jpg" rel="nofollow" />

benimsediğini dikkate almayı önemsemek, süreç içerisinde bireye ne yazık

Yaşım 37. Aynada yüzüme baktığımda, kavgadan çıkmış boksör gibi bir surat görüyorum. Lise ve üniversite yıllarımdaki güzel gözler ve bebek gibi yüz gitmiş, erkeklerin peşinde koştuğu o kız gitmiş, yerine korku filmlerinde gibi bir hortlak kalmıştı. Günahların her türlüsü, suratımda bekliyordu... Beni bu kadar günahın içine batıran yazarlardan, romancılardan nefret ediyorum. Lise yılarımdaki Sude Öğretmen, senden de nefret ediyorum!..

Kızlara yalan söylemişler.

Şimdi benimle hangi erkek evlenir? Evlense bile benim gibi birine güvenebilir mi? 3 ay sonra onu da aldatacağımdan korksa, evet, haklı, çünkü bende sınır yok... Hiçbir duygu kalmadı... Acıma, marhamet, sevgi, saygı, sadakat, sevgi yok. Sevemiyorum ben artık. Sadece erkekleri değil, hiçbir şeyi sevemiyorum. Beni birine bağlayacak bir şey kalmadı, yok!.. Sakın psikolojik demeyin, bu psikolojiyi kim yaptı, ne yaptı, beni bu hale ne getirdi?

ki psikolojik ve ruhsal yönden yıkıcı darbeler indirmektedir."

Sude öğretmen napmış ki, okudum ama sude öğretmenle ilgili sadec nefret ettiği yazıyor...

bi kere lise de hocalar hadi yiyişin hiç demedi. yalan söylemiş

Onlardan çok nefret ediyorum, çünkü sadece beni değil, binlerce genç kızı öldürdüler!.. Seks hikayaleri yazarak, cinsellik yaşamayı özendirerek, kızların hayatlarını berbat ettiler. Özgürlük diyerek bizi kandırdılar. Ben şimdi özgür müyüm, esir miyim, yoksa ölü müyüm? Kimseye bir faydam yok, hiçbir iyilik yapamıyorum, kendime hakim olamıyorum, kendimi kontol edemiyorum, hayvan gibi yaşıyorum, ipim kimde belli değil, bu mu özgürlük?

Ama bir şey aklıma takıldı.

Sayın hocam kusura bakmayında böyle bir öğretmen bu memlekette olmaz, bize ne rita ne demiş, hem öğretmene ne hacet var, bizde ki diziler yeterli zaten...

Hepsini okudum.

Keşke şu geride kalan 37 yıl bir rüya olsa da, uyandığımda kendimi lisede, 9. sınıfta, kapıdan girince hemen o en öndeki sırada oturuyor olarak görsem... Keşke Allahım... Ama Allahım, ne olur bize yalan söyleyenler yeniden karşıma çıkmasın...

bu yazı, konuyu açana ait kesin, açtığı konular hep evlilik, cinsellik vs

Kızlara yalan söylemişler

"haberin resmini çekmek" mi? Haber nerede? Resim çekilir mi? Forumlar mı karıştırıldı? İlgi alanınız olan konuları, alıntı yaptığınız sitede paylaşırsanız daha çok cevap alırsınız. Çok komik gerçekten, acaba ne yaşıyorsunuz?

her zaman her şey akışına bırakılarak yaşanmaz. Arada bir suyun akışına

İnsan, düşünebilen bir varlık olduğuna göre ve bu bağlamda da bir akla sahip olduğuna göre bazı şeyleri idrak etmeyi de becerebilmeli diye düşünüyorum. İster toplumsal yapı içerisinde olsun, isterse daha geniş açıyla değerlendirirsek evrensel yönlerden de biz insanlığa dayatılan pek çok şey var. Buradaki asıl mesele olup bitenleri akıl süzgecinden geçirebilmek. Her dayatılanı ya da herkesin benimsediğini dikkate almayı önemsemek süreç içerisinde bireye ne yazık ki psikolojik ve ruhsal yönden yıkıcı darbeler indirmektedir. İşte bu noktada hayatı sorgulamaya başlamak açıkçası çok da fayda sağlayan bir durum değildir. Çünkü yaşanılanlar için artık iş işten geçmiş tabiri kullanılmaya başlar. Ki bu tabiri kişi kendisi doğrudan hissetmeye başlamışsa bu daha da yıkıcı bir durum maalesef. Dolayısıyla bireylerin hayatı nasıl yaşayacaklarını öncelikle kafalarında belirlemeleri, bunun için durum tespitinde bulunmaları ve kendi öz değerlerini de düşünerek nerede nasıl hareket etmeleri gerektiğini de hesap ederek öncelikle bu şekilde yol almanın onlara neler katabileceğinin her aşamada hazırlıklarını da yapmaları gerekmektedir. Yani kısacası demek istediğimiz bir hayat yaşıyorsanız bunu dümdüz sürdüremezsiniz. Öncesini ve sonrasını da görerek, tecrübelerini ezbere dayalı yaklaşımlarla değil aksine akılcı yollarla değerlendirerek daha iyiye ulaşmanın yollarını bulamaya odaklı olmaya çalışarak ancak sürdürebilirsiniz. Bazı insanlar, ne yazık ki, diğer insanları kendileri gibi görme hastalığına da sahipler. Bu kronikleşmiş durum aslında mağlubiyetin kaçınılmaz olduğunu da gösteren gerçeklerden belki de en temelde olanı. Çünkü körü körüne ve sorgulamadan bağlanma ya da katıksız şekilde bir güven duygusu geliştirme gibi durumlar kişinin gözüne bir nevi perde indiğinin de bir göstergesi aslında. Neler olup bittiğini görememek ya da neyle karşı karşıya kaldığını bilememek bir insanın zaten zamanla benliğini yitirmesinin de en temel etkenlerinden biri. Çünkü bir insanın benliği onun bu dünyada çizdiği yolun bir nevi pusulası gibidir. Pusulanız şaşarsa yol yordam hatta daha başka ne varsa her şey alt üst olmuş demektir. Bir girdabın içerisinde oradan oraya savrulmak da kaçınılmaz hale gelir doğal olarak. İnsanlar çoğu zaman suçun hep karşı tarafta olduğunu dile getiriler o nedenle. Halbuki burada aslolan o suça alet olmamak için neler yapıldığının gözden geçirilmesidir. Karşı taraf zaten suça meyillidir. Belki de bu durum gün yüzü gibi de ortadadır. Ancak kişi kendisi bu konuda neler yapabilmektedir ona bakmak gerekir. Birey önce eksileriyle ve artılarıyla kendisini tartmalı, sonra ortaya çıkan sonuca göre tavır almayı bir hedef haline getirmelidir. Hayatta her zaman her şey akışına bırakılarak yaşanmaz. Arada bir suyun akışına müdahale etmek, o suyun yolunu gerekirse değiştirmek gerekir. O su beni nereye götürürse oraya giderim demek daha en başta üzerinde durduğumuz akılla da bağdaşmıyor o nedenle. Velhasıl bir insan için dönüp dolaşabileceği en temel gerçek akıldır. Akılla yol alan bir insan yaş aldıkça pişmanlık duygusu geliştirmez. Çünkü aynı tuzaklara ya da aynı hatalara tekrar düşmez. Her seferinde kendisine dayatılanı benimsemek zorunda olmadığını, hayatındaki her adımı ölçüp biçerek ilerlemesi gerektiğini bilenler zaten sahip olduğu aklın gücünü kullanabilenlerdir. Bunu daha da geliştirerek hanesine her daim artı yazmayı becerebildiğinde insan, hayatı boyunca keşkelerden de bir o kadar uzak durmaya başlayacaktır.

Doğmadan ölen nice insanlar var. Doğmak sadece anne karnından dünyaya gelmek değil ulaşman gereken gerçeklerin dünyasına gözlerini açmaktır. Her günah bu doğuma bir perdedir seni içine çeker uzaklaştırdıkça uzaklaştırır o gerçek dünyadan ve nihayet o içinde yaşadığın hayal dünyasını gerçekliğin kendisi sanırsın ve doğmadan ölürsün belkide. Ama ne olursa olsun ne yaşanırsa yaşansın bir tevbe o hakikat dünyasının kapısını açan anahtar olur belki de.

Onlardan nefret ediyorum ve onları hiçbir yerde görmek, seslerini duymak ve yazılarını okumak istemiyorum.

Neden ağladım? 2-3 dakika boyunca beni olduğum yerde dondurarak ağlatan ve düşündüren şey ne?

"o içinde yaşadığın hayal dünyasını gerçekliğin kendisi sanırsın"

BİRİNCİSİ; mutluluğun ne olduğu içime doğmuştu, mutluluk buydu, evet, mutluluk bu manzaranın içinde bir yerdeydi. Aile, çocuk, iyi bir eş... Neresinde bilemem ama, hayatın anlamı bu manzaranın içinde bir yerdeydi. Onlar için sevindim, mutluluklarını paylaştım. Bana da onların mutluluğu bulaştı, çok duygulandım. Bize öğretilen ve yaşatılan hayatta değilmiş mutluluk, mutluluk başka bir yerdeymiş.

bitenleri akıl süzgecinden geçirebilmek. Her dayatılanı ya da herkesin

Lise yıllarımdan beri, okuldaki bazı öğretmenlerim dahil, "arkadaşlık" diyerek bizlere flörtü, erkeklerle düşüp kalkmayı, yiyişmeyi önerdi... Bazen arkadaşlarımız da bie gaz verdi. Bunu biz çağdaşlık, modernlik gibi algıladık. Çünkü öyle gösterildi. Masumca başladık, nerede duracağımızı çocuk aklımızla bilemedik. Açtık, açıldık, yiyiştik, seviştik, sınırımızı bilemedik. Çünkü filmler ve romanlar bize böyle öğretti. Yazarlar böyle yazdı. Meğer onlar kendi masturbasyonunu, tatminsizliklerini bizim üzerimizde gidermiş...

Dün apartmanın kapısından çıkarken, biraz ileride beyaz renkli polo marka bir otomobil durdu. Yakışıklı bir adam indi, bagajdan bebek arabasını çıkarıp hazırlarken, arka kapı açıldı ve bir kadın dışarıya doğru sakince ayağını atarak doğruldu. Sonra tekrar içeriye, koltuğa doğru eğilip, bebeğini kucağına aldı. Adamın getirdiği bebek arabasına bebeği koydular. Adam bebek arabasını sürerken, kadın da market poşetlerini aldı, birlikte eve doğru yürüdüler.

Ben nasıl bu hale geldim? Bir anda mı? Sadece ben mi?

Mesaj atanlar oldu, yazı küçükmüş, zor okunuyormuş. Tmm, buraya yapıştırcam.