ne güel kimin eline geçer böyle çocuklar benimkiler kaçyodu

oyyy tam da benim sayfaaaaamm... :D

nereye daisy daha karpuz kesecektim ama henüz olmadı:))

sizlere ne ikram edimm:))

valla biz mi hissiziz derken baktım sizinkiler küçük tabii. seviliyor keratalar. bizimkileri ne etcez. bizimkierin gözünde sevgi parıltıları değil öfke kıvılcımları var. her şeyi yaptığımı yapabildiğimi söyleyemiyorum evet ama tek başına çabalamak zor iş hem veli hem öğrenci duyarsızken. pes etmek kaçınılmaz öbür türlü insan canından da hayattan da bezer. çok mu karamsarım?

sınıfın en çalışkanı bir öğrencim var geçen gene gelmiş hocam toplum hizmeti verin de yapalım diyor.3-4 tane vermiştim. başından savacak halimiz yok "tamam kızım ben çarş günü birşeyler bulurum siz de onu yaparsınız" dedim. insanı zorla çalıştırır bu çocuklar yav :)))

görev yaptığımız köylerimizde, yaşadığımız günleri acısıyla tatlısıyla herşeyi paylaşalım.. sayfama beklerim buyrun gelin arkadaşlar:)

köyde çalışmak iyidir arkadaşlar iyidir :)))

geldim gidiyorum :))

bütün çektiğim çileye rağmen, hayattan soğuduğum anlarda onların karşılıksız çıkarsız sevgiyle bakan gözlerini gördüğümde dünya benim oluyor.

BENCEDE AMİNNNNNNNNN

arkadaşlar geçerkten sizler öğretmenlik yapmak anlamında bu işin hakkını veren değerli öğretmenlerimizsiniz..

başımda bir müdür veya herhangi bir öğretmenin kaprisini çekmek uğraşmak gibi bir derdimde yok öğrenci sayımda 12 yani sizin anlayacağınız benim burada rahatım çok iyi bundan iyisi şamda kaysı:))derlerya hani...

köy öğretmenlerinin derdini sadec köy öğretmenleri anlarrr bilir... :)

şunu farkettim "insanlara yüzmeyi öğretmek içi onu denize atacaksın" derlerdi. bizim de sanki şu tembellikten kurtulmak için herhalde bıraz rahattan sıyrılıp zor şartlarla yada şöyle diyeyim zorululuklarla karşı karşıya gelmemiz gerekiyor. mecbur kalmayınca çalışmıyoruz biz herhalde.

ben bulunduğum yeri şimdi bakıyorumda sizlerin yaşayıp gördüğü yerlere kıyasla cennet gibi bir yerdeymişim bazen yalnızlıktan tek başınalıktan sıkıldığım hatta istifa etmeyi bile düşündğüm anlar oldu.. ama şimdi bakıyorumda benim gördüklerim sizinkiler yanında devede kulak kalır.. sizleri taktir ediyor ve örnek alıyorum inşallah hepimiz daha iyi şartlarda öğretmenliğin hakkını verebildiğimiz donanıma sahip okullarda pırıl pırıl zeki öğrencilerle birgün karşılaşırız.. umut fakirin ekmeği nede olsa:))ye ye bitmiyor bir türlü:))

hoş gelmiş benim köyde çalışan değerli öğretmenlerim buyursunlar:))

Ben Siirtin ilçesinde maliyede görev yapıorum. Köyde ziyaret ettiğim öğretmen arkadaşlar var. Biz ilçede şikayet ediyoruz. Allah onlara yardım etsin. En kötüsü de ilçede ya da şehirde görev yapan öğretmenlerle aynı ücreti almaları. Allah yardımcınız olsun.

yok hocam bu zaten bir tane. kalanlarıyla yaka paçayız. :)))

evet ben merkeze çok yakınım arabamda var lojmanda kalıyorum o açıdan ulaşım vs gibi sorunlarım yok ve yalnız bir başıma çalışıyrum

eğer merkeze rahatlıkla ulaşabileceğiniz bir köydeyseniz gerçekten köyde öğretmenlik yapmak çok güzel. ama bizi gbi dağın başındaysanız allah kurtarsın herkesi demekten başka seçenek yok malesef...

memlketimede çok yakınım.. ama gel görki belli bi zaman sonra insan değişiklik istiyor.. zor yerlerdeki arkadaşlarıma allah kolaylıklar versin ve biran önce kurtarsın...

benim ilk atandığım yer dağın tepesinde anayoldan sonra kendin 1 saat tırmanıyon dağa ve gidiyon. ne yol var nede sandığınız gibi bi okul sınıf 2sınıflıktı. gelen öğretmen gelir gelmez kaçıyodu. annemle gelmiştik tabi ben evin nazlı çocuğu hiç bi yeri kolayca beğenmiyen... ben görünce burayı şok oldum. anneme hadi gidiyoruz dedim kalamam burda deyince boyu ufak ama tatlı bi çocuk eteğimi tuttu ve gitme öğretmenim bırakma deyince olay orda koptu gel zaman 7ay kışına ve lojmanında suyu olmayan elektiriğide 6ay olmayan rutubetli küçük evde yaşamım geçti. suyu taşıyom çeşmeden eve mumlar ah mumlar esnafıda zengin ettim. korkuyon teksin gelen yok. ağlıyon yalnızsın zor alıştım oraya yani ilk 2ayım zordu ben öğrenciyi anlamıyom öğrencide beni. ya daha kapı kelimesini bilmeyen bi sınıf neyse kendimi toparladım madem düştüm bura cehennemse benim için kendim cennet etmeliyim. RABBİMİN yardımıyla sınıfa alıştım çabaladım yoruldum ve kapı nedir bilmeyen çocuk sene sonunda tiyatro çevirdi. bu bi öğretmenin gurur tablosudur. düşünün halley alıyom meyve suyu alıyom daha bunların tadını bilmeyen bu nedir diye aval aval bakan çoçuk. hiç unutmam muz götürdüm bi kere çocuk ne dese öğretmenim telvizyondan muz getirdi. onların durumu içler acısıydı. bel bağlamadım kimseye oturup devletten beklemedim sızlanmadım dolap masa kitap ve bir sürü kırtasiye malzememi aldım.. çok çektim ama emeğimi aldım. sonra yerim geçiciydi başka yere. sonucu merak ediyosanız 2. sınıf öğrencim 3e geçmiş.5. sınıf öğrencimse merkez okulda okul 2. si arada ev ziyareti yaptığım ali abinin çocuğuda anadolu öğretmen lisesini kazandı. bunu niye anlattım evet bazı atandığımız yerler çok kötü olabilir ama imkanlar herzaman öğretmenin elindedir. her şeyi devletten beklemek ve size sıra gelene kedar oturup beklemek öğrenciyide öğretmenide köreltir. ÖĞRETMENLİK FEDAKARLIK İSTER...

napalım çekilen çile kutsal eğer kaderde böle bir yerde yaşlanıp gitmek varsa yapacak fazla bir şey yok demektir...

yani arkadaşlar elektrik suyunuz yemeğünüz var ben 3gün üst üste kar fırtınada soğuk aç elektriksiz kaldığımı hatırlıyom

bende köy okulundayım fen bilgisi branşım bir dağ köyü ama memnunum.. şehirdede çalıştım daha önce yarım yıl çok yoruyorlardı beni.. benim bir avantajım var merkeze 30 km..

yaa ne sandınız. hayallerinizi süsleyen tablo değil mi öğrenme aşkıyla dolu saygılı ahlaklı öğrenciler. belki de bunlar daha iyi günlerimiz. sonumuz hayır ola...