Çünkü en güzel yaşanılan hayat; saygıyla, tahammül edişlerle daha aşağıdakileri sevmelerdir ve beklentisiz yardım edenlerdir.

Son 23 senelik yaşamının muhasebatını yaptı ve sessizce kendi kendine konuştu:

Enginlikleriyle döver yüreğin yare duvarlarını. Sessizlik içerisinde teselli arayan bir kalbin özütüdür bu akan hareler, zamansız yaşanmış her şeye baş kaldırır. Başka tenlerin kokusuna hapseder, bırakır bir kenara kendini. Elden ele, tenden tene vurdukça vurur, döner küle...

İnternet girdi hayatımıza. Her şeye kolay ulaşır olduk. Sosyal medya ve ağlara öylesine yapıştık ki; herkesi kendimize dost-arkadaş-sevgili ettik. Yalnız geceler uykularımızı çaldığında ellerimizi duvar soğukluğunda klavyelere sıcak basışlarla avuttuk. Çiçeklerimizi soldurduk evlerimizde, yemeklerimizi sipariş usulü verir olduk. Geçmişimizdeki aşk-sevgi acılarını, gelecekteki evlilik-emeklilik-güzel yaşanılacağını umduğumuz hayat hikayelerine derdest ettik, avuntularımızı koyduk sinemize. Her yaşanılanı ezberledik, yeniden yaşamayı bilemedik. Her gelene bir?merhaba?, bir de?elveda? dedik. İmzalarımızı bol attık, kredi kart limitimizi yüksek tuttuk. Çaydan akan suya değil, damacanadan akan suya kendimizi hapsettik. Davullu zurnalı düğünlerimizi, salon düğün düğünlerine azmettirdik. Mikrodalga oldu "in", kuzine oldu "out". Bir "in"ledik, bin "out"ladık. Bina önlerine set çektik, bayramda gelen çocuklarımıza küçük şeker hediye edelim gibi çok üzücü durumların altına kara leke çaldık.

sen hiçbizaman yalnız kalamıycaksın.!

Der ki; bu biçare kul:

Mecburiyetlerini bırakarak yaşadığı feylesof yaşam hırsından köpürür. Taşlaştırdığı sinesini yumuşatamaz; yol geçen hanı gibi bir yüreği vardır artık...

Ağlasak ta söyleyemiyorum derdimi:

"Yalnız kalmasaydım, belki bu kadar varlığım, malım, mülküm ve şöhretim olmayacaktı ama ailem olacaktı. Sıcak çorbaların buğusuyla süslenen yemek sofralarım, çocuk sesleri ile nağme nağme çoşan odalarım ve hastalandığımda gözlerimin içine bakan bir eşim, diyerek hayıflandı...

Mark Twain'in düşündürücü bir lafı var:

Giden sevgilinin arkasından yürek paramparça, dökülen gözyaşları pare pare. Geç kalınmışlıkla yıkılır hayaller, avunulur gelecekle. Bıraktığın eser, harap ve biçare. Atıyor kendini yollara, yakamozlara yazılmış sırları...

Farkındayım;

Artık çok geç, tövbe kapısından başka bir kapı açtırılmaz bu zavallılara...

PERDE...

Hiçbirimiz anlamadık bu kelimeleri değil mi?

Kemani bir sesmiş gibi geliyordu rüzgarın sesi ve ben hafif çiseleyen yağmurun eşliğinde yürüyordum. Falezleri geçip boş bir banka etraflıca oturdum, hani şöyle yayılır cinsten. Bütün vücuduma dokunmasını istedim yağan yağmurun; kirlerimden arındırsın, rahmet dolu damlacıklar çorak göğsüme sevgi fidanları eksin diye... Az ötede sekeleyerek giden bir kedi gördüm. Sol ön ayağını yere basamıyordu ve gözleri kısıktı. Belli ki çok acı çekiyordu. Öne doğru eğilerek onu seyretmeye koyuldum. Kedi bir kaç adım daha derken bir çalılığın dibinde minik başları olan kedi eniklerini gördüm, belli ki onların yanına gidiyordu. Öyle ince tiz sesi çıkarıyorlardı, bazen çıkarttıkları bu cırtlak ses kulağımı tırmalıyordu. Kedi çalılığa geldi ve yan yattı. Bütün enikleri vazifeyi anlamış gibi annelerini emmeye başlamıştı. Anne başını iyi geriye doğru attı ve gözlerini sıktı. Annelik duygusu acısına ağır basmıştı ve kıpırdaman öylece duruyordu. Bir hayvan bile SABRIn ne olduğunu biliyordu...

Herkes utanılacak bir yüz aradığında ona bakar. Onu damgalar ve kullandıkça kullanırlar. Hayaller de bile "nü" şekilde canlandırılır, son nefesine çığlıklar eklenir. Çünkü umumhaneye düşmüş gibidir, üzerine basılan...

Sahi sonra noldu, geldi mi herkes kentine? Çekildi mi evlerine, kapattılar mı kapılarını ve komşuluk denen şeyi köyünde mi bıraktı? Sahi nerede kaldı külümüz, ekmeğimiz, karın tokluğumuz...

Komşu komşunun külüne/ekmeğine muhtaçtır.

Şimdi sahne 01 Eylül ve

İşte boş yaşamımız, boşluklarda yaşayışımız...

hayrlı olsun abicim başlık her zamanki gibi harikasın :)

Delikanlı sessiz sessiz arabaya koşuyor, suskunlaşmış yüreği ateşle savaşta. Dünyaya getiren kadının son çırpınışlarını görüyor ve kuru dudaklarla soğuğa inat "sen benim anamsın" diyerek feryat ediyor. Bırakma beni, bırakmaaa nidalarını sıralıyor...

Annelerimiz, babalarımız bundan seneler önce köylerinden çıkıp geldi: sırtlarında kıl kilim, yorgan ve bir kaç yastık. Hayalleri vardı, kente gelip zengin olmanın hayalleriyle çıktılar yola. Köylerinde kalmanın zararlı olacağını düşündüler. Hükümetleri de destekler tarzda yasal zemini ve rahatlığı sağlama gayretinde göç edenlere yardım etmişti. Babalarımızın sırtında ağırlıklar, analarımızın sırtında kundaklık bir bebek ve ellerinde yeni yetme çocuklar. Hayallerini süsleyen masal ülkesine gider gibi yürüyorlardı bilinmeyene doğru. Reva demediler, bir arada olacakları güzel bir hayatın düşüyle çaresiz çıkmışlardı köylerinden. Bazen bohçalarından kıtır yufka ekmeğini domatesle süslediler, bazen çökelek koydular. Annelerimizin yüreğinde bir sızı vardı; çünkü o duygusal yaratılmış bir abideydi. Köyünden, su almaya gittiği çeşmeden ve oya ördükleri arkadaşlarından ayrılmak en çok onlara koyuyordu. Babalarımız bir an evvel varmak için bir annelerimize kızıyordular, bir bizlere. Burnumuz sümüklüydü, kolarımıza silerdik. Pantolonumuz yırtık, yer yer yamalıydı. Hiç doyamamıştık çelik çomak oynamaya. Hiç doyasıya ağlayamamıştık. Süpürgenin sapını yediklerimiz de oldu, acı biberle cezalandırıldıklarımız da ama en çok hayvan pisliğinin kokusundan kurtulacağımız için seviniyorduk. Neydi o koku Allah aşkına? Bir aile daha köyden kente göç etmişti, gelmişti kentine. Önce ayakkabılarımızı kapı önlerinde koymalarımıza kızmıştı bina yöneticisi, sonra bizlerin binayı çok pislettiklerinden azar işitmişti annelerimiz. Babalarımız iş bulamadığı için akşam eve sinirle gelir, bağırırdı analarımıza. Sahi suçları neydi; kadın mı olmaktı, ana mı olmaktı, ya da 2'nci sınıf insan mı olmaktı? Hayır, hiçbiri! Çünkü yüreği kocaman, sinesi kocaman, gülücüğü kocamandı ki; her şeyi tek potada eritiyordu. Babalarımızın kızmalarını da, yöneticinin ikazlarını da, evlatlarının acısını da sinesinde yaşayabilen tek varlıktı, annelerimiz kenten büyük, dünyadan küçük bir yer gibiydi.

Çünkü en güzel yaşanılan hayat; kendinden vazgeçenlerin ve karşılıksız sevenlerin oldu. Şimdi sahne sonbahar ve

Onulmaz defa yapılan yanlışları sağa sola bulaştırarak diğer akılları zehirlemektir, gayesi. Yetiştiremediği kişiliğini bedenine, bedenini ise diğer bedenlere satarak zaman geçirme niyetindedir. Ahlaki anlamda zerre doğruluğu olmadığı gibi kucaktan kucaklara dolanan bir hayat yaşar ve hiç bir şey olmamış gibi davranır. Onun lugatında erdemin karşılığı şehvet, onurun karşılığı namusunu satmak, insanlığın karşılığı ise herkesle hemhal olmaktır...

Öyle bir zaman tünelinde ilerledik, ilerliyoruz ki; ana rahmine düştüğümüzde bile 280 günün hesabını yaparak başlıyoruz bu dünya hayatına. Önce bir damla su, sonra bir çiğnemlik et, sonra kemik giydirilmiş et ve cenin olup çıkıyoruz anne rahminde ya da tıp dilinde uterusta.

zaman delice akıp gitmiş ve ben kaybedenlerdenim...

çok korktum!:)

280 günlük bir misafirhanede ekmek elden su gölden bir hayatı yaşıyoruz. Canımız ne istersek yapıyoruz. Hatta annemiz bizi deli mi ediyor; dünyadaki en tatlı şiddeti uyguluyoruz ve tekmeliyoruz. Anne bu, ne de olsa alışık. 220 güne kadar bulunduğumuz yerden rahatız, hiç dert etmiyoruz. Atama bekleyen öğretmen miyiz sanki ya da bir kurşunla vatan denilen kutsal toprağa düşen Mehmetçik mi olduk sanki. Havamız bedava, suyumuz bedava. 280 günlük otel rezervasyonu mu olur, yapıyoruz işte. 220 günü geçip te sabrımız tükenince başlıyoruz yaygaraya. Ellerimizle, ayaklarımızla her türlü rahatsızlığımızı belli ediyoruz. Sabrımız bitmiş, artık?yeter anne beni burada tuttuğun, ben çıkmak istiyorum buradan? diyoruz. Sabredemediğimizin kodları ta ana rahminde yazılıyor. Ekmek elden, su göldenken dahi rahat durmuyoruz. Sabırsızlığımızın örneklerini sergiliyoruz. Derken o gün çıkageliyor. Dış dünyayı merak ederdik ya, işte o güne erişiyoruz ve annemizin müsaadesiyle o yalan dünya hayatına adım atmaya hazırlanıyoruz, biraz daha, biraz daha, biraz daha derken. ?Evet, geldik? Ama burası ne biçim yer, ben sevmedim burayı. Geri dönmek istiyorum vazgeçtim gelmekten? diyoruz ama nafile! İşte yine basıyoruz yaygarayı. Nefesimiz kalmayana kadar ağlıyoruz. ?Ne akılsızmışım, ne safça davranmışım, orada ne kadar rahattım. Şu halime bakın? diyerek hayıflanıyoruz. Sabırsızlığımız ademiyetten, hiç vazgeçmiyoruz.

Dedikodunun alasını işledik vakitlerde, kıskançlığımız ve beddualarımız sıralandı her gecede. Hep biz haklıydık, peki suçlu olan nerede?

Benliğimizin ve egomuzun esiri haline geldik. Kimse karşısındakini kendinden önce düşünmedi, kimse el vermeyi, taşın altına elini sokmayı istemedi. Hep uzaktan seyrettik. Hep uzak olalım dedik. Önce muhteşem saraylara ağzımızı açarak baktık, sonra komşunun arabasından daha iyi olmalı benim arabam dedik. Hatta girince büromuza/odamıza diğerinin benden üstün yanlarını ve kıyafetini inceleyerek hayıflandık. Çok şeyler mi istedik hayattan veya ne isteyeceğimizi mi bilmedik ama tutamadık elinden. Tutturmadık ellerimizden. Tutturmamaya and içmiş gibi soğuk soğuk baktık. Çekememezliklerimizi mi saysam, yoksa hasetliklerimizi mi?

Ben koca bir hiçim diyenler kazandı, dünya kadar malı olanlar kaybetmeye mahkum oldu.

Doğum günü derken başkanım?

En üzücüsü; yaşanılan her kötülüğü, toplumsal hafızamızda kanıksadık. Video kesitleri olan hafızamızı bir film karesine indirgedik ve bunun üzerinden yorum yapar olduk. Ne çok ta biliyoruz, ne çok ta yiyoruz, ne çok ta sevişiyoruz; bunlarla kendimizi eğlendirdik. Geçmişimizin hesabını yapmaktan kaçar olduk, dün yaşandı bitti, yarın ise kesinkes gelecek. Vur patlasın, çal oynasın. Fark ettiğimiz hep, gerçekten bunu bir insan yapar mı, yapabilir mi? Hadi insan olduğunu ispatla deyince bacaklarımızın arasındaki genital organlarla övünerek hayvana yakın üryan hallerimizle tespite gidilmesini istedik. Herkes halinden memnundu; bir laf türettik: ?ALAN MEMNUN, VEREN MEMNUN?

2 tane gül yüzlü, güneş gülücüklü, dünyalar tatlısı prensesim var. Birini sağ omzumda, diğerini sol omzumda taşıyorum...

Komşusu açken kendisi tok yatan bizden değildir...

Hayata bakış penceresi üryan, elleri kirli ve aklı pisliklerle doludur.

kaybedeceği birşeyi olmayanlardan korkun derler!

Bir ambulansın sesi bütün sessziliği ve soğuğu yırtarak geliyor. Binanın dış kapısında 30-35 yaşlarında bir erkek ellerini duvara vuruyor. Başını öne eğerek hıçkırıksız ve amansız şekilde gözlerindeki o dolu hareleri döküyor...

"Kimsesiz bir çocuktum. Gözlerimi açtığım andan itibaren buz gibi bir hayatı seçmememe rağmen kutbun derinliklerinden kendimi alamadım. Soğukluk derimin üzerinde serili, kurşuni renkteydi. Yalnızlığın kardeşi mi, yoksa yalnızlaştırma stratejisi miydi? Çekül gibi arzın merkezini göstermese de, gama ışını gibi stratosferden yansıyıp gitse de, pencere camından aşağıya doğru sızan yağmur taneleri gibi umursamaz olsa da yaşamım bir kalpten ibaretti", der meçhul yazar.

Doktor sedyenin başında plastik bir şişeyle yaşlı kadına suni tenefüs yapmaya çalışıyor. Arkasından sakalları olan bir dede yürümeye mecali yok, eşinin sedyedeki haline bakarak dudaklarını ısırıyor...

Allah beni onlardan mahrum etmesin.

Güllerin kokusu hormonlu, güneş küsmüş, yolumuzu kaybettik?

Çünkü en güzel yaşanılan hayat; vakit varken zamanını anasıyla-babasıyla-kardeşleriyle beraber geçirenlerindi. Şimdi sahne ayrılık ve

En güzel hayat mutlu hayat :))Evet hayattan çok şey istedik ama ne istediğimizi bilemedik en önemlisi mutlu olmak. Egolarının esiri kimliğini insani vasıfları duyguları kaybetmiş onca insan arasında benliğinden onurundan duruşundan ödün vermiyorsan ne mutlu sana! Vicdanı ve imanını kaybetmemiş kimse kaybetmiş sayılmaz bence..

?Önlük denilen bir şey mi giydiriliyor bana? Bu da ne be? Ne güzel sokakta arkadaşlarım bekliyordu, anne sen ben nereye götürüyorsun? Bıraksana, arkadaşlarım bekliyor. Alla alla kadın sana dedim, bırak ben okul mokul bilmem? diyerek adım atıyoruz ilk okul anımıza. İlk ders saati ve annemizden ayrıldığımız an ve yine mi sabır çıktı tatile? Aynı Ayşe?nin tatile çıktığı gibi. 4ncü kez ama okkalı bir sesle yırtınıyoruz. Ana yüreği bu bırakır mı tosuncuğunu/melekciğini?

Derken bu yaşlara geldik, sabır göstermeye göstermeye. Neticede hep bencilleştik ve hep istedik. Veremedik ve sabredemedik?

umarım tahmin ettiğim şey değildir:(

abime de dün haber verdim gecenın köründe :)

- "Ruhu küçük insanlar başkalarını da daraltmak, azaltmak ister" diye devam eder söze dünyaca ünlü romancı...

bilmem ölesine içimden geldi..

Belki doğru olamadım ama doğruluğu savundum...

1 haftadır korku heyacan mutluluk neler yaşadım nelerrr

Şimdi daha güzel bir aynadan bakabiliyorum hayata. Şimdi hatalarımı ve yalnızlıklarımı daha çok seviyorum. Şimdi insanlara kendimden daha çok değer verebilmeyi ve onları önemsemeyi daha da çok istiyorum. Birilerinin benle oturup ben konuşmadan uzun uzun konuşmasını ve her konuyu açıp yüreğindeki iltihabı akıtmasını arzuluyorum. Bu beden bana emanet, aklım sair...

hiç arayamadım kusuruma bakma olur mu:(

prensesin sana duacı :):)

Toplumsal barışı maalesef gerçekleştiremedik ve treni kaçırdık. Her kafadan bir ses çıktı, her neyden ve herkesten çok bilen vardı. Kimse susup dinlemek istemedi ve söylenilene kulak vermedi. Yetmedi ayak diredi. Artık bende yoruldum. Herkesin aksine ben bir şey bilmiyorum, bilmekte istemiyorum. Var olan toplumsal dinamiklere ve kendi içimdeki vicdanımın hakimine boyun eğmekten başka çarem de yok. Hepimiz birer bencil insan olup çıktık. Her değerimizi hiçleştirmeyi öğrendik ve koca koca yalnızlıklar için paralı kuklalar olduk. İnsanlık kostümünü geçmişimizde, bir yerde unuttuk. Şimdi kendimiz hariç herkesi suçluyoruz. Utanmasak Hz. Adem?i bile suçlayacağız: ?Niye bizim yaratılmamıza sebep oldun? diye...

doğum günün kutlu olsun.!

Böyle olan zavallılar gelecek zamanın gamını çekmez, sattıkça satar etini zevk-ü sefayla. Zaman geçtiğinde geçmişi bir bir yakalar ensesinden. Önce, gençliği alınmış bedeni her tenin pisliğini kusmak ister. Aklında, geçmişindeki kaybettiği onuru diriltme çabası ve bende "insanım" deme cesaretini arar durur. Akıllara ziyan yalanlarını doğrulara çevirme endişesi bir kez daha yutkunamadığı ümüğündedir... İçin için ağlamak ister ama nafile...

Darmadağın edilmiş bir sineden koparak gelir ve zamansız çağlar yaralı sinelerde. Zemheri soğuklardan akan bir su gibi buz gibidir. Cehennem-i sıcaklardan fışkıran bir su gibi ateş gibidir. Hiç bir beşer el tutamaz bu suya, hiç bir beşer set çekemez önüne...

Belkilerle geçiştirdiğimiz gerçekler yüzümüze vurdukça ağladığımızda nefes te kalmaz, istek te...

Eskilerdeki olumsuzlukların resmini kareleştirmiş hafızam. Bu kadar bedbaht bir hayatım da olmadı ama gönül yaraları ile yoğrulmuş dimağım kendine gelememiş hala. Acı çekmek yemekteki limon/tuz ayarında olmuş hayatıma. Acılara gülebilmek demiştim değil mi, gerçekten zaman geçtikçe gülünecek hallere dönüşmüş acılarım...

SABIR...

patthemim nasl yoğunum bir bilsen:(:(

Bir melodi, dıt, dıııt, dıııt...

Zaman geç oldu. Kapattığım ışığı hala açasım yok içimde. Yeniden ve bir daha diyerek ama nafile. Puslu bir gecenin ayazı başımdaki saçları okşar gibi sert ama hissettirmeden esiyor. Birden amansız bir heyula gibi bir koparış, bir bağırış nidalarla göklere uzanıyor...

Çünkü en güzel yaşanılan hayat; dur durak bilmeden seven ve onun için yanabilen yüreklerindi. Şimdi sahne bir başka sevgiliydi ve

Çünkü en güzel yaşanılan hayat; edebi, namusu, arı kendine düstur edinmiş bedenlerini tüm nuruyla Yaratan'ına teslim edebilenlerindi. Şimdi sahne Temiz Sevda ve

Bu arada çikolatalarımız hazırlanıyor, biliyor musun? Gece mesaj geldi bana:D

Sarı bir yaprak gökyüzünden süzülerek düşerken, dolunay ışığını sessizce gözlerime iliştiriyor. Her nefes alıp vermemde nefesim camda buğulanıyor. Dışarıda, sokakta bir kedi kaldırımın kenarına pinmiş, ön ayaklarıyla çöpten çıkarttığı kemik parçalarını sıyırıyor...

- "İsteklerinizi, hayallerinizi küçümseyen kişilerden mümkün mertebe uzak durun!"

Çünkü en güzel yaşanılan hayat; her türlü acıya direnerek ve hala hayata gülerek bakabilenlerindi. Şimdi sahne Cumartesi ve

tependeyiz her daim. :)

ondan sessi çıkmıyor hiç.!

yaaaaaa süper :)

arıcam anlatcam sana herşeyi

Geç olmamalı...

Çünkü en güzel yaşanılan hayat; "sana taş atana ekmek at" diyenlerindi ve ben kaybedenlerden oldum. Şimdi sahne akşam ve

Keşke dönebilseydim geçmişe dedikçe kan damlıyor gözlerinden ama imkansız...

Kurşuni renkin sessizliği bozan bir ses yırtıyordu perdeyi, canavarlaşıyordu gittikçe. Ne güzel yalnızlık, yalnızlığımla güzelleştim dememe inat gibi "dıt, dıııt, dıııt"... Telefon çalıyordu.

Çünkü en güzel yaşanılan hayat, kaybetmek için bir şeyi olmayanlarındı ve ben kaybedenlerden oldum. Şimdi sahne 35 ve

Çünkü en güzel yaşanılan hayat; sabrın ahkamını bilen ve yaşayanların oldu. Şimdi sahne ikindi ve

Ama nafile, musallada bir beden daha...

Gidenlerin arkasından dökülen taneler yürekte yıkılmaz bir çınar fidanını besler. Daha önce dünyanın hiçbir noktasında büyümemiş kadar kuvvetli, gösterişli ve diktir. Her kışa meydan okur, her yaza meydan okuduğu gibi. "Seni seviyorum" sözlerine aldarış edilmeyişine haykırarak çağlar gönül suyu, can verir bu filize. Yer hayrandır bu gönül suyuna, gök aşıktır...

İşte susmak bu olsa gerek, yaralı ve acılı sinelerde... El sürdürmeden ruhumuzu pislettik, şimdiki hayatlarla geleceğimizi, umutlarımızı ve ruhumuzu şeytana sattık. Sonradan pişmanlık duyduysakta "Aman, boşver aldırma" diyerek geçiştirdik. Biz kaybettik.

Nerede kaybetti güzel hayatı ve neden yalnız kaldı, kimse bilemeyecek! Ama bilinecek tek şey yaşanılanın güzel hayatsız olamayacağı...

Şose yollardan geçilerek ekin ekin ekilmiş koca tarlaların içerisindeki bir korkuluğu resmetmişti dimağımızda. Nereye gitsem gölge gibi peşimde yanlız demişti, arz-u arzda. Bir balık gibi özgürleşmeyi mi istedi koca koca okyanuslarda? Yoksa Cebeli-i Nur'daki inzivaya mı özenmişti, aklı sıra?

seni de arayacağımı söylemştim ona

Şer?i dimağımızda boşluklar buldukça beşeri salvolarla doldurduk. Demedik ki diyemedik, bu tren nereye gider diye sormadık. Son durak herkesçe bilinirken afaki yaşadık, afili yaşlandık. Mor rengi sevemedik ağzı tadıyla, pembelere mavilere hapsolduk. Beyazları kirlettik, siyahlarla gözlerimizi kapattık. Bulamadık eskilerdeki bayramların, eskilerdeki filmlerin, eskilerdeki yemeklerin tadını. Çayımızı bile zehirledik, zehir ettik misafirimize. Misafirperverdik, cihanşümuldük ama olduk koca koca göbekli tekil yapayalnız ademi.

?Şimdi oldu mu? Ne güzel emekliyordum, kim koydu önüme bu sandalyeyi? Ayağa kalkıp kenara çekmezsem olmaz. İlle de kalkacağım, bak anne bak tosunun/meleğin ayağa kalktı? Çabuk resmimi çek.? Bir acı ses, popo üstüne hızlıca düşen yağlı bir vücut ve 3?ncü kez basıyoruz yaygarayı. Zırlamak ta ne kelime, boğazımızı yırtıyoruz. ?Niye yürümeye bile hemen başlayamıyorum? der gibi kim takar sabır kaymakamını. Pardon Yalova Kaymakamı mıydı o?

Sabaha güzel rüyalarla uyanan her can gibi bir bakış baktım, odamın duvarlarına. Tatlı bir tebessüm vardı, yanaklarımda. Aynen bir miskin kedi gibi sağa sola bakınırken sokaktan geçen satıcının "domatesss, biberrr" seslerine güldüm. Sağa dönüp geçmişimdeki yaşadıklarımı hafızama getirdim, acılarıma bile gülebilmeyi öğrenmişim dedim, içimden. Hasretlikler, yalnızlıklar, terkedilmelerim...

35 deyince.

ben bişi duymadımki :)))

ama şu kadarını burdan söylim çikolatalar haftaya hazır :D

Çünkü en güzel yaşanılan hayat; kendine rağmen ailesini-eşini-dostunu seven ve yalnızlara kale gibi duranlarındı. Şimdi sahne merhaba ve

Derken dişetlerimiz kaşınıyor, sağa sola sallıyoruz kafamızı. Bu kaşıntı ve acıya dayanabilir mi yürek; of ki of. ?Kaşı anne, kaşı baba; ohhhh?