Çorba içmek, ilk ışıklarında sabahın bir sahil lokantasında yine.

Elimi tutmadın yine, denizi seyrederken bile.

Yürüdük, hiç konuşmadık, hiç gözgöze gelmedik öylece.

Deniz, demirle örülü boşluktan içeri süzülüyordu ince ince.

Ben de isterdim elbette, elele yürüyüp sahilde, martılara ekmek atmak seninle.

Ben herşeyi simsiyah gördükten sonra.

Ela mı, yeşil mi, hangi renk? Ama artık ne önemi var,

Dayanamadım,

Ne önemi var ki artık seni sevdiğimin.

Meryem Beyazal

Bakamadan gözlerine,

Yemyeşil umutlarla seyredemeden

Ve tutmadan ellerini, beni böyle bırakıp gitmeyecektin.

Dua etmek seninle, umuda, sevgiye, sevince.

Yarın için açacak bütün çiçeklerimi siyaha boyadıktan sonra.

güvercinleri seyretmek, karanlık çökenedek bir cami avlusunda sessizce...

Gittim hiç bir şey diyemeden, oysa sen ardımdan bakmadın bile.

Göremedin karanlıkta ışığın gizlediği gözyaşlarımı bile.

Terketmeyecektin ölüme, seninle ölmeden önce.

Gözlerimin ne renk olduğunu bile bilmiyorsun.

Dün yine seninleydim, biliyorum kızacaksın yine.

Yanımdakı yokluğun acıyordu yüreğimde.

deli dolu yarim saçları nede güzel olmuş tu kıyamam ben sana bakmaya...

Ve sen susuyordun yine, sonunda kalktım

Yüzümüzü ıslatıyordu masum ve sevecen.

Sonra o küçük caminin avlusuna gittik, banka oturduk sessizce.

Ama sen bilmiyordun bunların hiç birini çekip giderken,

Ben sana kitap okudum sen sığara içerken.

Ben bir çingene kız kadar bile dikkatine değmedim.

Boş bir hayal peşindeyim, bunun bir anlamı yok diye.

Diyemeden sevdiğimi,

Ne önemi var, gözlerimin renginin yeşil olduğunu söylüyorlar?

Nereden bileceksin ki beni ve içimde büyüyen sensizliğini?