EVLİLİK ERKEK İÇİN MADDİ MANEVİ YIKIMDIR BOŞANSAN KURTULAMAN KARI DIRDIRI DOĞUM MESELESİ HASTALIĞI DÜĞÜN MASRAFI ANLAMSIZ KADIN İSTEKLERİ KADININ AİLESİ HERŞEY SORUN BOŞANINCADA SIKINTI EN İYİSİ EVLENMEYİN EVLİLİK TUTSAKLIKTIR RESMEN İNTİHARDIR

Çıplaklaşmayı modernlik sayan kadınlarla, kapandığı halde her türlü yalan-riya-ahlaksızlığı uzaya çıkaran kadınlara bakıyorum.

amma şöyle de bir durum var. avradı sevemiyorsan hayat sıkıcı oluyor. hemen çocuk yapacaksın. avradı hiç sevmesende cocugu fena seviyorsun aga... çocuk başka bir şey. anlatılmaz. yaşamak gerek...

Sonra,

evlilik berekettir, düzendir. bu devirdemaddi olarak abartılmaktan ötürü sıkıntılar yaşanmakta...

Sevmek, sevebilmek için bazı önşartlar var herkese özel.

Ayrıca sevmeyi mümkün kılabilecek veya o süreci hızlandırabilecek bazı ince ayrıntılarda var.

sevdiğin kadını alamadıysan evlilik bir görevin ifasından ibarettir... ve koskoca bir ömrü açık hava da hapis geçirmekten başka bir şey değildir... sevdiğini alacaksın... alamıyorsan hayatı oluruna bırak... Azrail gelene kadar idare et yeter..

gerçekten hanımefendi olanlar ya da gerçekten beyefendi olanlar da bu durumun içinde görünmez oldular..

İşte bir evlilik kronolojisi. İki aşığın hazin öyküsü. Şimdi benle konuşan genç kardeşlerim soruyorlar, neden evlenemiyoruz abi diyorlar?

sevmeden evlendin mi sonra severim olayı hikaye..

Fakat sevmeden evlenmek veya içe sinmeden evlenmek ve sonra sevebilirim demek cok isabetli olmasa gerek.

Sahi, nedir bu evlilik dedikleri? Pazarda satılmayan bir şey olduğunu biliyorum da, yaşayanını gördüm mü; muamma... Evlilik, bir düşüneyim bakalım! Sanırım 20'li yaşlarda olsaydım, çoğu genç gibi cinselliğin legal hale geldiği, adına da Allah'ın emri dendiği bir tür kimyasal bileşim denebilirdi. Ama yaşım 39. Aklımı yatak serüvenleriyle veya hayalleriyle bulandıracak değilim. Hele de bulunduğumuz şu dönemde ağzına kim acı biberlik sözü, yani özel hayatı ağzına alsa "sapık" damgası vurulduğu bir zamanı yaşarken...

1990'lı seneler. Çocuklar büyüdü, Melahat teyze bir nebze daha rahatladı. Ne de olsa çocuklar artık yarım günlerini okulda, geri kalanı ise derslerle geçiriyordu. Hatta benim yanıma gönderip ders çalıştırmamı tembihleyip sözümü dinlemezseler dövebileceğimi söylüyorlardı. O zamanın tek disipline edici mevzu şiddetti.

2000'li yılların ortaları. Ben güneydoğu bölgesindeyim. Sıkıldığımda atlayıp Ankara'ya geliyordum. Her gelişimde Turgay amcayı görmeden dönmüyordum. Emekli olmuş, Osman ise İstanbul Üniversitesi İşletmeyi kazanmış olduğunu ve okuduğunu öğrendim. Osman ile daha samimiydik. Bana öz abisi gibi davranırdı. Murat ise biraz daha çekingen ve soğuktu. O da liseyi okuyordu, benim okuduğum okulda. Başkent Lisesi... Çok anılarım vardı o lisede, aynı anda hem çalışıp, hem okumayı utançla andığım zamanlardı. Arkadaşlarım tarafından hakir görülme korkusu vardı. Gençlik halleri işte. Bugün ise gurur duyduğum zamanlar. Alınterinin ne kadar tatlı olduğunu yaşattıran zamanlar... Her neyse.

Turgay amca fit fiziğini kaybetmeye başlamış, göbekte çıkmış gibi olmuş. Melahat teyze ise tesettüre girmiş, saçlarını tamamen kapatmış. Ama hala birbirlerine sarılan iki genç sevgili gibiler.

Evlilik denilince benim aklıma Turgay ile Melahat geliyor. Kaldı mı?

İki farklı cinsin, sanki aşılanmış gövde ile aşı olan dalın birleşimi gibi. Meyve vermek üzere mi aşılanması gerekti, yoksa eksik parçaların mı tamamlanması gerekti, bilinmeyen denklemlerle örülü çoklu fonksiyon. İki bedenin tek vücut, iki beynin yek akıl, iki kültürün bir anlayış olduğu kurumsal kavram. Yok sevmedim "kurumsal" kelimesini. Yerine "işgüzar" kelimesi de koyulabilir ama yazımın başında bu kadar sert olmamalıyım. Zaten okunuyor hissine kapıldığım da yok. Olumlu olumsuz eleştirilere kulak verecek değilim. Elime klavye geçti mi, nerede duracağımı bilmeden yazıyorum. Dün Ali'yi, bir önceki gün Veli'yi, bugün de evliliği.

Evlilik...

anlayışta var ise tabiki o zaman sevgiyi kalbinde gözlerinin içinde yakalar sanırım insan

1994'lü yıllarda ben yanlarından ayrıldım. Ailemden de. Askeri okulun gölgesi altında ekmek çuvalaını sırtlamak için yad ellere gittim. Ne zaman İstanbul'dan kaçabildiysem ve ailemin yanına gelebildiysem Turgay amca ile Melahat teyzenin bitmek tükenmek bilmeyen aşklarına tanık oluyordum.

Bir hatıra canlandı gözümde. Sene 1982. Siyah beyaz televizyonların, saat 20.00'da İstiklal Marşı ve Askeri Törenle açılan TV1 kanalının olduğu dönemlerde geçiyordu, hikayem. Turgay amca ile Melahat teyzenin ve oğulları Osman ile Murat'ın olduğu bir dönem.

Binaenaleyh; kimse sütüm beyaz, yoğurdum temiz demesin... Başka ihsan istemez.

Aklıma o iki aşığın eskiden kalan hatıraları geliyor. Dizlerim titriyor, ayaklarım tutmayacak gibi oluyor. Kadere bir kez daha hayıflanıyorum. Neden, neden hep iyilere oluyor, neden kötülere de bir dirhem olsun bir şey olmuyor diye dişimi sıkıyorum.

Kimisi güzel bi gülümsemeye karşı zaaflıdır ve o süreci hızlandırabilir mesela.

Bir akşam yarın ki Coğrafya dersinin konularına çalışıyordum, Bülent hoca sözlü yapacaktı. En sevdiğim derslerden biriydi, Coğrafya. Matematikçi de olsam, Coğrafya'ya özel bir ilgim vardı. Akdeniz bölgesine çalışmamızı söylemişti öğretmen. İklimini okurken bir ses yükseldi üst katlardan. Eşliğinde müzik çalıyor, bir ses müzikle beraber ritm tutturmuş şarkı okuyordu. Kitabı bir kenara bırakarak pencereye yöneldim. Pencereyi açtığımda sesin üst kattan, Turgay amcaların evinden geldiğini anladım. O zamanlar karaoke denilen sistemler varla yok arasında olan üstün bir teknolojiydi. Turgay amcanın "Gesi Bağlarında dolanıyorum, Yitirdim yarimi..." şeklinde söylediği türküyü dinliyordum. İyice dersten uzaklaşmıştım, zaten çalışasım da hiç yoktu. belki 100 alacağımı bildiğimden, merak ettiğim şeyin Coğrafya'dan daha önemli olan bu şarkı bestesiyle nasıl şarkı söylenebildiğiydi. Arada Melahat teyzenin de sesi ekleniyordu türküye. O akşam bütün şarkılarını dinledim. Bir yandan sistemi merak ediyor, bir yandan da iki aşığın hallerini tecrübe ediyordum.

Osman yeni dünyaya gelmiş, Murat ise hala dünyaya teşrif etmemişti, 1982'de. Aile kırk kanaat geçinir ama birbirlerine sıkı sıkı sarılırdı. Turgay amca Spor Loto kurumunda çalışan bir memurdu. Melahat teyze ise el açmalarıyla meşhur, mahallenin en efendi kadınıydı. Beni ne zaman görse başımı okşar, poğaça verirdi. Daha o yıllarda Melahat teyzeye büyük bir saygı beslerdim. Beni evlatlarından ayrı görmezdi hiç. Sıcakkanlı ve yardımseverdi.

bunu özveri ile yapabilen insanlar var bence ön yargılı yaklaşmaya gerek yok

Sahi ben neyi anlatıyordum; evliliği değil mi? Bu zamanda bir Allah'ın kulu çıkıp da ben temizim ve insan evladı gibiyim demesin. Elimde mezroyla insanlıklarını 2 saatte ölçebiliyorum.

2015'te son bir kez daha gördüm ikisini. Turgay amca eski neşesini kaybetmiş. Melahat teyze ise ona moral veriyordu. Turgay amca emekli olunca tüm emekli ikramiyesini konfeksiyon işine yatırmış güzel paralar kazanmış. Her yıl işini de büyütmüş. Takvim yaprakları 2015'i gösterirken alacak olduğu birinin iflas etmesi neticesinde işini döndürememiş ve zor döneme girmiş.

Birbirlerine kurşuni renklerle tutulmuş iki aşık karı koca görürdüm, onlara her baktığımda. Turgay amcanın tek kötü alışkanlığı sigarasıydı, Melahat teyze çok uğraştıysa da vazgeçiremedi sigara tutkusundan. Melahat teyze tam bir koca hastasıydı. Akşam olunca binanın önüne gelir, dört gözle kocasının gelmesini beklerdi. Annesi de öyle beklemiş yıllarca kocasını, şimdi bekleme sırası Melahat teyzede. Turgay amca baytak horoz gibi gelirdi, salına salına. Ellerinde eve aldığı file içindeki mutfak malzemeleri vardı, ayrıca Melahat teyzeye verilmeyi bekleyen sıcak bir gülümseme eşliğinde alından öpücüğü. Çok severlerdi birbirlerini. Saygıları dağlardan yüksekti, sevgileri ovalardan genişti. Turgay amcanın "karı-kız" meşgalesi yoktu, Melahat teyzenin dırdırı...

Ben böyle iki aşık gördükten ve sonlarını acı olarak tanık olduktan sonra susuyorum. Bir de gençlerin hallerine bakıyorum;

İşte bu sebeple bu devir azgınlaşmış canlıların, köpek ruhlu kadın ve erkeklerin çağı. Ya havlıyorlar, ya ısırıyorlar, ya da pisliyorlar. En son yaşadığım tecrübelerim de gösterdi ki, insanın dışı karşısındakini yanıltabiliyor.

Evlilik? Hala düşüneduruyorum. Ne de olsa bu konuda yüksek lisans tezi, hatta doktora tezi veren bir o kadar sivri zekalı varken, benim burada bunları yazıyor olmam tam bir aymazlık. Belki de haddi aşmak gibi.

Selametle.

Sonra erkeklere, içeni mi söyleyim, seks müptelası olmuş beyninin iflasını mı, yoksa her türlü ahlaksızlık daniskası hallerini mi?

Kimisinin çıtası yüksek kiminin alçak ama illaki önşartlar var.

Kimi ise belki gözlerden etkilenir.

2016'nın Mart'ının 11'i. Akşam Kızılay'dan eve dönerken validem kapıda karşılıyor. Haberin var mı, diye soruyor. Ben de neyi kastettiğini sorduğumda, "oğlum, Turgay amcan öldü" diyor. Yutkunamıyorum bile. Nasıl dediğimde, intihar ederek kendi canına kıydığını söylüyor. İflas etmiş.

sevgi bir anda kazanılacak bir şey değil ama önemli olan dürüst hanımefendi beyefendi olması gerek

insanlar artık gerçek niyetlerini ortaya koyamadığından olsa gerek etrafta bu kadar güvensizlik, samimiyetsizlik..

Zaman geçiyor. 2011-2012-2013-2014-2015...

Hala Turgay amcanın neşesi yitik olsa da kalede rükun gibi duran sağlam iki eş. İnsana keşke dedirtiyor. Keşke bende böyle bir evlilik yaşayabilseydim diyor içinden insan.

Kafalarımız bir birader.)

Yıllar geçiyordu teker teker. Murat ismini verdikleri ikinci oğulları da dünyaya gelmişti, sanırım sene 1986'yı gösteriyordu. Okullar açılmış, ben 4'üncü sınıfa gidiyordum. Murat dünyaya erken gözlerini açtığı için devamlı hastaneye tedavi ettirilmek üzere babasının ve annesinin kucağında gidiyordu. Turgay amca evladına çok düşkündü. Anne ise tam bir melek. Bu karı koca hep güllük gülistanlık yaşamadılar, bazı zamanlar kavgalarını da duyduğum oldu. Turgay amcanın ceketini alıp gittiği günler, işyerinde yatıp evine gelmediği günler de vardı. Ama ikisi de birbirine güven duygusunu bitirecek büyük yanlışlar asla yapmıyordu, hanımı olan Melahat teyze kocasını sayıyor, Turgay amca ise eşine kalpten bağlıydı, çok seviyordu. Aralarında 8 yaş vardı. Turgay amca 180'li boylarda yakışıklı, Melahat teyze ise kilosuna çok dikkat eden, bakım hastası minyon tipli güzel bir kraliçeyi andırıyordu.

.)) Haklısın çocuk evliliği ayakta tutmaya yetebiliyor.