fabrikada kolu bacagı kesilenleri, güneşin altında saatlerce çalısanları yada döküm atölyesinde erimiş metallerle ugrasan insanları düşün.

aynen:))

Batman'da yaşıyorum.. evliyim allah bağışlarsa2 tane de çocuğum var.. biri 2,5 aylık.. Siirt'e atandım.. nöbete geçmeden evvel 90 km sabah 90 km akşam 180 km yol yapıyordum... şimdi nöbete geçtim de biraz rahatladım... ama sorun şu ki küçük kızımdan ayrı kalıyorum.. yol beni çok yoruyordu.. canım çıkıyordu.. ilk kez atanmış olmama rağmen dediğiniz gibi mutsuzdum.. sonra kendime dedim ki... bu senin için bir terapi olsun... hergün giyinip dışarı çıkmanın ne kadarbüyük bir lüks olduğunu düşünmeye başladım... canın sıkkınken 2 3 insanla muhabbet etmenin ne büyük bir nimet olduğunu anlamaya çalıştım... şu anda gerçekten de mutluyum... çalışarak köleleşmenin aksine özgürleştim... zihnim özgür... eşimin bile davranışları değişti... daha dengeli olmanın getirileri bence.. siz de işin olumlu taraflarını görmeye çalışın bence... çalışıyoruz ayaktayız.. elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışalım.. hayatın dinamiziminin içinde eriyip gitmek yerine ayak uyduralım... saygılar

atanalım da varsın mutlu olmayalım atanamayınca mutluyuz gibi mi görünüyor

Dgs de iyi net birakmaniz gerekir

O, istediğiniz şeylerin hepsinden size verdi. Eğer Allah?ın nimetlerini saymaya kalkışsanız sayamazsınız. Şüphesiz insan çok zalimdir, çok nankördür.(ibrahim Suresi 34. Ayet)

Forum iyice Güzin abla salonuna döndü ya hepimizin psikolojisi bozuldu valla shskshsk

bu linkten ise 2 yıllıktan hangi 4 yıllık bölümlere geçiş olduğunu inceleyebilirsiniz.

bu linkten 2 yıllık açık öğretim bölümlerini,

Hayat böyle bir şey demek ki hep olmamışlık hissi, kalpte geçmeyen bir ağırlık hissi.

Bence şükretmeyi elimizdekilerin değerini bilmeliyiz bende atanamadım ve atanmayı isteyen emek veren o kadar insan var ki belkide sizin yerinizde olmayı isteyen elimizdeki nin farkında olmalıyız çok daha kötü bi hayatımız olabilirdi

Yaklasik 4 sene once hayal kuruyordum. Soyle olucak boyle olucak MUTLU olacagim diye 3 atama gecti atanamadim 4. Atamada geldi. Evet zor sartlar altinda calisan insanlar var. Şükür etmeliyiz halimize. Mutlumuyum sorusunun cevabi mutlu degilim. Mutluluk farkli bir olay kendi icinizde mutlu degilseniz ne yaparsaniz yapin mutlu olamiyorsunuz. Bir videoda izlemistim. Matematikte iki yarim bir tam eder ama hayatin matematiginde iki yarim bir tam etmiyor diye. siz kendiniz mutlu olamiyorsaniz baskasinida mutlu edemiyorsunuz. İçinizdeki mutlulugu gormeniz dilegiyle..

sınav sonucları acıkladıgı zman daha mutlu olmştum ben, galiba biz mutluluğu bekleyrek soğukttuk

üniversite sınavına hazırlanın :)

Niyeyse bnde aynı durumdayım. Tuhaf hep bi fazlasını istiyor insanoğlu galiba. Yada hep sanki bir şeyleri eksik.

Bence atama sonuçlarının bayram öncesine gelmesi asıl talihsizlik oldu :D

Nedense bende atandığıma sevinemedim hemde hiç atanmadan önce daha mutluydum insanlar benle kavga eder oldu minnet eder oldu iftira atar oldu bazen diyorum ki hayat keşke hep olduğu yerde kalsa ve zaman hiç akmasa

yaşlı bakımı var iki yıllık açık öğretim sağlık okumuş birinin zorlanmadan bitireceği bir bölüm diyetisyenlik fizyoterapi geçişi var dgs ile tavsiye ederim farklı alanlara yönelmek isterseniz muhtelif bölümler var adaletten hukuk geçişi mevcut bu hükümet devam ederse ilahiyat denenebilir birde formasyon alınırsa din kültürü öğretmeni olarak atanılabilir.

Forumda böyle alakasız bir konu açtığım için kusuruma bakmayın.

sınavsız 2. üniversite bakın, açık öğretim 2 yıllıklardan dgs ile güzel 4 yıllıklara geçisi var

Belki bizi Yaratan bir şeyleri görmenizi istediği için veriyor o boşluk hissini...

Benim elim ayağım tutuyor, kesik değil. Ama eli kesilen yakinlarim var. Onlar ne kadar hayat dolu, çabalı. Görünce ibret al diyorum kendime örnek al onları kendine. Onların mücadelesini örnek al. Benim de doldurulamayacak boşluklarım var. Herkesin olduğu gibi. Ne büyük gelişme olursa olsun doldurulamaz boşluklar. Ama eli, kolu olmayan insanların çektiği zorluk yaninda, onların mücadelesi yanında kıyas edilemez belki. Sevdiğimiz birilerinin artık yokluğuyla yaşamakla elimizi kaybetmek kendim kiyasladiğimda bir insanın elini ya da başka bir uzvunu kaybedip hayata tutunmaya çalışması kadar zor mudur? Cevabım değildir. İkisinin mücadelesi aynı olamaz. Herkes olaylar karşısında aynı davranamiyor. Biri hayatın ufacık getirileri ne karşı daima şükür ederken aynı zamanda hayatın aldıklarına rağmen bile şükür edebilirken, kimileri de en ufacık olayda hayata, insanlara küsüyor. Boş başak misali ordan oraya savruluyor. Ben de biraz o boş başaklardanim. Daima karamsar, şükürsüz. Şikayetçi, memnuniyetsiz. Mutluluk bizim elimizde. Ne kadar çok şükredersek o kadar çok hayattan memnuniyetim artacak bunu biliyorum. Güzel cevaplarınız için çok teşekkür ederim hepinize ayrı ayrı. Bazı şeylerin farkına varmami sağladıniz.