Yalancıktan bakar, yalancıktan gülümser, yalancıktan durgundur, yalancıktan kızgın, yalancıktan üzgün, yalancıktan dalgın.

Günümüzde bu işin kolayı var.

Nasıl anlayabilir bir insan neyin, kimin durumunun diğerinden daha zor olduğunu?

sözün bittiği yer işte bu. anne olmak acıyı kat be kat hissetmek, yüreğini bin parçaya bölmek ve her parçasından bin acı çekmek. bugün yine analar yandı. asker eşi ve aynı zamanda anne olarak yıllardır özel günlerde gittiğimiz şehit ailelerinin acısını o kadar çok yakından gördümkü, bazen isyanım içime sığmaz oluyor:(

Beklemek, hiç bir zaman böyle kanatıcı olamazdı.

Üzülme mi, bu da geçer mi, başın sağ olsun mu, bak oğlun şehit oldu mu? Ne?

yıllar önce bir ehit anne babasıyla tanışmıştım..

okurken tüylerim ürperdi ya. anneler ah o canım anneler ne acıları yüreklerinde saklayan anneler. yukarıda özetlendiği gibi hele hele oğlu asker ocağında olan anneler her operasyon yada şehit haberinde yüreği sızlayan içine ürperti düşen anneler. ve oğlunu şehit veren anneler. her haberde aynı acıyı yaşıyorlar. ben eminin ki yıllar önce bile oğlunu şehit veren annelerin her yeni şehit haberinde yüreği aynı acıyla yine aynı sarsıntıda sızlıyor. zoor çok zor binbir zorlukla doğur büyüt yeme yedir her cefasını çekerek gözünden sakındığı o biricik oğlunu sen git şerefsizler yüzünden kaybet. tamam şehitlik mertebesi peygamberimizden sonra en yüksek mertebe ama şehit savaşta verilir. böyle keklik gibi verilmez ya. insan isyan etmek istiyor ama kime kimlereeeeeeeeeee. bu kadar mı basit oldu artık kardeşlerimizin evlatlarımızın sevgililerimizin canını vermesi. aklım almıyor bazen biz hiç mi ilerleyemedik bir günde onlarca şehit veriyoruz binbir zorluklarla büyütülen evlatlarımızı...

İşte yalancı olmayan o fotoğraf.

Fotoğrafı çeken parmağını deklanşöre götürürken daha, flaş patlamadan az önce, saliseler önce şöyle bir çeki düzen verilir, duruma göre hal alınır.

Ağlıyordu.

Kahraman mı...

Sıcacık kan gibi aktı ruhunun en anne yanları yerlere. Damarlarından boşalırken, her yanı buz kesti. Bir yumruk oldu boğazına çöktü.

Çıplak gerçeğin, sarsıcı acının ta kendisi Melek Hanım.

hani NEFES filmi varya işte onun sonundaki ambulansın kapıya gelmesi o an yaşadığınız duygu ve acı gerçeğinin 100 de biri belkide binde biri

İşte şimdi önümüzde taş gibi bir gerçek fotoğraf var.

Sanki kötü bir şey yapmış da çok pişmanmış gibi kendini duvardan duvara vuruyordu. Zor tutuyorlardı. Hatta tutamıyorlardı onu. Çünkü o bir anneydi. O kanlı canlı evladını az önce kaybettiğini öğrenmiş bir anneydi. Onu doğurmuştu işte, onu ilk kez o kucağına almıştı işte, onun hep en yakınındaydı işte, dahası var mı...

Hayat zor, çok zor...

Çocuk olmak, kardeş olmak, arkadaş olmak, ağabey olmak, amca olmak, komşu olmak, dede olmak, abla olmak, baba olmak, insan olmak...

bir ka dakikalı şehit haberleri bzi böylesine üzerken

o anne ve babanın nsıl yıkıldıklarını tmin edeblirsiniz..

Fakat yine de anlatır bazen bazı fotoğraflar. Hem de bütün çıplaklığı ile insanın içindekini, ruhundakini, isyanını, yangınını, çaresizliğini.

Acaba sorusu bomba gibi yüreğine düşmüştü. Telefon başında, pencere başında, teselli saçmalıkları arasında saatler geçmedi. Ardından bir haber daha geldi. Yine Şemdinli'den. Mayın patlamış 2 asker daha şehit düşmüş, 2 asker de yaralanmıştı.

Bir annenin sevebileceği kadar seviyordu oğulcuğunu asker ocağına gönderirken.

Üzülünür ya da mutluymuş gibi yapılır. Nedendir bilinmez ama öğrenir bütün insanlar bunu; poz vermeyi.

Anneliği bütün çıplaklığı ile, bütün şefkati ile, bütün kucaklayıcılığı ile, bütün hücreleriyle fotoğraftaydı.

Bekledi, bekledi, bekledi...

Yakınları başındaydı. Kimbilir ne diyorlardı? Ne denilebilir ki?

Fotoğraflara bakarsın!

Poz yok, yapmacık yok, insani bir falso yok.

10 şehitten biri onun oğluydu, Sabahattin'i, delikanlısı.

Şimdi... Şimdi hiçbir annenin sevemeyeceği kadar seviyordu.

Kulağı oğlu askere gideli beri televizyonda, radyoda olan Melek Hanım, bugün Şemdinli'den gelen kara haberle irkilen, herkesin bilemeyeceği, tanımlayamayacağı korkuyu iliklerinde hisseden binlerce anneden biriydi. Sabah sabah duyuldu ilk haber: Çatışma çıkmış, 8 asker şehit düşmüş, 14'ü yaralanmıştı.

Ama, fotoğraflarda herkes biraz yalandır.

anne olmak en zoru snırm..

Melek Derin.

Dehşet büyüyordu. Yüreği parçalanacaktı beklerken.

Atmış kendini evinin salonunun ortasına. Bitmiş, tükenmiş.

Bağırıyor mu, isyan mı ediyor, çaresiz mi yoksa öfkeden deliye mi dönmüş ya da hepsi mi...

O fotoğraftaki Melek Hanım.

Üstelik ve ne yazık yalnız değil bugün Melek Hanım. Aydın'da, Edirne Uzunköprü'de ve henüz acı haberin gitmediği 7 şehrimizde, 7 ilçemizde, 7 köyümüzde, 7 mahallemizde başka 7 Melek anne daha bekliyor kapılarda, telefon başlarında.

Fakat en zoru, zordan da beteri anne olmak. O hepsinden de çok zor.

Ama o anneydi.

Çevresindeki tüm sesler yükselmişti. Her kafadan bir ses çıkıyordu. Herkes kendi payına perişandı, üzgündü, çaresizdi, bir parçasını yitirmişti.

Sonra... Sonra askeri araçlar yanaştı Muğla'nın Milas İlçesi'ndeki evlerinin önüne.

Herkesten, Türkiye'de yaşayan milyonlardan, dünyada yaşayan milyarlardan, hepimizden daha çaresiz ve işi herkesten daha zor olan biri o fotoğrafın kahramanı.

meknları cennet olsun..