anlar insan; her şey bir mucize.

Bunun değerini en iyi bu durumu yaşayanlar bilir

Her türlü mucizeyi de görseler inanmazlar. Doğru yolu görseler onu yol edinmezler.

konuyla alakası yok belki ama yarın sabah musalla taşında olan bizde olabiliriz.

tam dört kitabı elçileri ile insanlığa gönderen,

iman... İman.. iman..

bende onlarla birllikte oturur ağlardım, zaten bende hep babamı kaybetme korkusuyla yaşardım. babam rahatszdı ona bişey olursa diye çok korkar bazen telefonda sesini dinler iyi olduğuna inanır öyle uyurdum zaten hergün konuşurdumda. o tedirginliğimdede haksız değildim babam bikaç kez kalp krizi geçirmiş şükür rabbim bize bağışlamıştı onu.

Bir kaç yıl önce arkadaşımın gönderdiği mailin başlığında bu tarz bir cümle yazıyordu ne diyor diye içerisine girdiğimde Can Dündarın yazısıyla karşılaşmıştım ve beni oldukça düşündürmüştü o maili saklamıştım bir dönem dönüp dönüp okumak adına. Yazıda kendi cenazemizi düşünmemizi ve o esnada musalla taşında yatarken sevdiklerimizn etrafımızda bakışlarını, konuşmalarını canladıran bir yazıydı hepimiz bir gün yok olup gideceğiz ve bu kadar gerçeği hücrelerimize kadar hissederken aynı vurdumduymazlığıda aynı ölçüde başarabiliyoruz? O yazı beni derinden etkilemişti ve hayatımın en sıkkıntılı anlarında o yazıyı yarım yamalak aklıma getirip cenazemi düşünüyorum ve sıkı sıkı hayatda olup sevdiklerime seslenmenin, dokunmanın mutluluğunu yaşıyor olmanın şükürlerini Yaradana iletiyorum ve böylece bazen çok abarttığım, hırslandığım dünya işleri gözümde küçülüyor...

öğrenciyken üç ay kadar dayanabildiğim bi öğrenci evinde kalmıştım. ev arkadaşlarımın ikisi babasını kaybetmişti. hep babalarını anlatırlar onunla ilgilenemedik sevdiğimizi söyleyemdik şunu bunu yapamadık derlerdi.

O, her şeyde ayan.. O, feryad eden sinelere derman.

Dün yürürdü ayakların,

Araf 146

onun yerine tereddsüz evet dedikleriniz vardır

kainatta acizleri gördükçe,

arkadaşlarımın yapamadığı söyleyemediği şeyleri hem yapar hem söylerdim babama, bende kaybedersem babamı diye:(

Yeryüzünde haksız yere büyüklenenleri mucizelerimden uzaklaştıracağım.

şimdi ise açılmaz göz kapakların, sensin o cenaze..

En doğruyu nankör bir ben değil,

O, Rahman.. O, Sübhan.. O'dur insanın tek sahibi, inan..

Evet,

Ama azgınlık yolunu görseler onu yol edinirler. Zira onlar ayetlerimizi yalanladılar ve aldırış etmediler.

hayat işte...

o cenaze sen olmana gerek yoktur

her şeyi eksiksiz gören, ilmi ile bilen, o yüce Allah konuşur..

Aç yüreğini iman et Yaradana, ey İnsan...