Çıkıver bir sonsuz sefere diyor

Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm;

Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var;

Üstü, boynuna kadar bir çarşafla örtülü.

Bu akşam o kadar durgun ki sular

... Minarede?ölü var!? diye bir acı sala?

Gömül benim gibi kedere diyor.

İnanmaz...

Yatıyor yatağında, dimdik, upuzun, ölü;

Er kişi niyetine saf saf namaz.. Ne ala!

Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.

Akıl akıl olsaydı adı gönül olurdu

Yerde çıplak bir gömlek, korkusundan dirilmiş.

Bezin üstünde, ayak parmaklarının izi;

Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm

İçimde maziden kalma duygular

Enginden engine koşarken rüzgar,

Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar.

Ne tabutu taşıyan, ne de toprağı kazan

Sarkık dudaklarında asılı titrek bir an;

Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan.

yaradan yar dır

Bende bir yolculuk heyecanı var?

Gözleri renkli bir cam, mıhlı ahşap tavana.

Artık ne bir çıtırtı, ne de bir ayak sesi...

Sütbeyaz duvarlarda, çivilerin gölgesi;

Seni gözleyen eşya, bitpazarı dünyada,

Gönül gönlü bulsaydı bozkırlar gül olurdu..

Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş;

Yattığım Kaya...

Buluşmalar kaldı mahşere diyor.

Ticaretin tüm ziyan!? diye bir ses rüyada;

Mezarına birlikte girecek şeyi kazan!

Patiska kefen, çürük teneşir, isli kazan.

Sanki kulağıma gaipten bir ses

olsun be aldırma

... Kaçan bir hayale benziyor herkes,

Ne hasta bekler sabahı, Ne taze ölüyü mezar. Ne de şeytan, bi-günahı, Seni beklediğim kadar. Geçti istemem gelmeni, Yokluğunda buldum seni;Bırak vehmimde gölgeni, Gelme, artık neye yarar?

Yattığım kayaya çarpan dalgalar

Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;

Böyledir de ölüme kimse inanmaz hala!

Ağla geri gelmez günlere diyor. Ey gönül, gidenden ümidini kes!

Necip Fazıl'a Sorarlar Sevgi mi Nefret mi Diye? Nefret Diye Cevap Verir Üstad ve Ekler: Çünkü Onun Sahtesi Olmaz..! (N. F. K