Bizden önce Kendisine hasta ziyaretine gelenlerden biri, bir poşet muz getirmişti. Gözleriyle muz poşetini işaret etti. Çocuklara verin, yesinler diyordu. Hemen birer tane muz verdiler elimize. Küçük kardeşlerim iştahla yemeye başladılar her şeyden habersiz. Bense, boğazımda bir yumru, bir türlü yiyemiyordum. Babam bana baktı ve kaşlarını çattı. ''ye'' diyebildi zorlukla. O an onun Üzülmesini hiç istemiyordum. İstemeye istemeye bir ısırık aldım muzdan, fakat boğazımdaki yumrudan dolayı yutamıyordum. Babam ise ısrarla bana bakıyor yememi istiyordu. Bense ağlamamak için dişlerimi sıkıyor, o muzu yemeye çalışıyordum. Her ısırıkta sanki boğazımın yırtıldığını hissediyordum. O benim yediğim son muz oldu. Muzu sevmiyorum.

Ayni durumu yasadim amcamı kaybettik. o dag gibi adam hiçbir şeyi yokken 1 ay icinde oldu.. hastalık tuekiyede 5 kişi de vardi o zaman 2küçük kizi vardi.. biri 7 diğeri 3. görmek istedi gunduz görüştük görüşmek denirse.. aksami o kötü haberi aldik..

Rabbim yar ve yardımcın olsun..

Bu anlatılan mahvetti beni, kolay birşey değil yaşanılanlar her ne kadar empati kurup hissetsekte bilemeyiz.. Bilhassa en büyük olan ve herşeyin farkında olan sen için kardeşlerine ana baba sorumluluğu, bi tarafta canını kaybetmenin üzüntüsü ve o haliyle bile sizi düşünmesi gerçekten yüreğimi dağladı, eften arkadaşa katılıyorum ne kadar şükretsek az, mekanı cennet olsun hem annenin hem babanın... hayat güzelliklerle dolu olduğu gibi acılarla la dolu malesef bazılarına yüksek dozda işte, Allah dağına göre kar yağdırırmış buda senin en büyük sınavın olsa gerek acılar güçlendirir insanı ama bunu bil..

Belki hayata bakisimi değiştirdi. Hicnbir seyi ciddiye almıyordum ölümden korkmaz oldum cok zor süreçler yaşadik.. yazıyı okurken afladim.. yazarken ağladım. . allah kimseye yasatmasin.

Hemen hemen herkes çok sever muzu. Bu güne kadar da sevmeyenini görmedim.

Allah rahmet eylesin.:(

teşekkürler

Ama ben muzu sevmiyorum. Aslında çok iştahlı biriyimdir her şeyi yerim ama muzu bir türlü yiyemiyorum. Yalnız sorun muzda değil galiba. Şöyle ki

Rabbim sewdiklerinden ayırmasın seni.. Ailen içinde Allah rahmet eylesin.. mekanları cennet olsun. inşallah. Rabbim Razı oldugu kullardan eylesin.. Sana ve kardeşlerine hayırlı güzel ömürler versin..

Derken önce bizi eve getirdiler. Bir kaç saat sonrada gözü arkada kalan bir adamın tabutunu?

Ciğerim yandı okuyunca

kendimden utandım.. bunu okuyunca.. şükretmesini bilmedigmi.. ne kadar boş şeyler için üzüldgmü anladım..

::(( Allah rahmet eylesin..

Bu yaziyi okuyunca kendi yasadiklarimi hatirladim..

Allah rahmet eylesin..

Ben 7 yaşında, diğer 4 kardeşim benden de küçüktü annemizi kaybettiğimizde. Çok acıydı annesiz kalmak. Yaşamayanın asla bilemeyeceği bir acı bu. Tek tesellimiz dağ gibi bir babamız vardı başımızda. Derken kısa süre sonra babamızın da kanser olduğunu söylediler bize. Her şey o kadar hızlı gelişiyordu ki adeta şok yaşıyorduk. Babam 40 yaşındaydı henüz ve iri yarı güçlü kuvvetli, dağ gibi bir adamdı. 3 ay içinde bir deri bir kemik kalınca hissetmiştim artık onunda bizi terk edeceğini. Bir gün akrabalarımız, kardeşlerimle beni hastaneye babamın yanına götürdüler. Herkeste bir telaş vardı. Anlaşılan durumu ağırdı. Anlaşılan diyorum aslında anlayan bir tek bendim. Kardeşlerim benden daha küçüktüler ve tam olarak idrak edemiyorlardı olan biteni. Bir süre sonra Hastaneye vardık odasına girdik. Babam çökmüştü. Artık konuşamıyordu. Yüz kiloluk adam kırk kilo kadar kalmıştı. Sanki O da biliyordu bizi koyup gideceğini. Belki de bu yüzden bu kadar mahzundu. Öyle üzgün görünüyordu ki. Bizi yatağının karşısına oturttular. Tek tek, yavrularına bakıyordu; yorgun gözleriyle. Bu öyle bir bakmaydı ki; Bir ömür rüyalarımda görecektim o hasret dolu bakışları.