Bazı anlar oluyor insan gerçekten bunalıma giriyor bu gayet normal. Bu ruh halinin uzun sürmesi sana bağlı, çevrende arkadaşların varsa onlarla takıl. Haftasonu farklı yerlere gidip gez iyi gelecektir. Öğrencilerini dert etmen çok güzel bir şey bu mesleği gerçekten ciddiye aldığını gösterir. Kimse atanır atanmak 4 4 lük olamaz elinden geleni yap zamanla tecrübe edildikçe mesleki açıdan daha iyi olacaksındir.

Uzun yıllardır hedeflenmiş zor bir görevin tamamlanması sonrasında ele beklendiği gibi altın saraylar yatlar katlar geçmediği anlaşılınca oluşan çöküntü bu. Hayatı için uğraşan her gencin başına geliyor memlekette merak etme. Bunu biraz daha zor kılan okullarda hiç beklenmeyen öğretmen veli zulmü ve idarenin umursamazlığı bide üstüne ilk görev yeri küçük ve kötü bir bölge ise çöküntüyü atlatmak çok daha uzun sürüyor. Hatta 90 sonrası doğumlu olanlar intihara daha kolay sürükleniyor aman dikkat.

Umarım tecrübe kazandıkça aşılabilir. Çocuklar çok küçük ve çok tatlılar onlara kıyamıyorum. Ne yaparsam yapayım kafamda ertesi gün okul var düşüncesi ile yüzüm düşüyor anında.

MEB bile umursamıyor zaten, asıl sorunları hep görmezden geliyor, birçok gereksiz detaylarla uğraşıyor ve öğretmenleri de uğraştırıyor!!?

2- Kafa dengi bir hayat arkadaşı bulmalısın. Evlilik yuva kurma çocuk aha okula başladı filan derken 20 sene hayat öyle çekilir hale geliyor. sonra zaten u şikayet ettiğin şeylere gülecek tecrüeyi kazanmış oluyorsun.

Sayın Hocam, birçoğumuz bu mesleğe başlarken zorlandık, hatta ilk hafta farenjit ile tanıştık ve bu artık bizde kronikleşmiş durumda!?

iyi eğitimli insana kaliteli eğitime karşı bir düşmanlık var. Rahat olun profesyonelce işiniz yapın

Bu kutlu yolda size çok önemli bir tavsiye vereceğim. Ne zaman canınız sıkılsa, ne zaman üzülseniz, ne zaman meslekten soğuduğunuzu hissetseniz aklınıza bu gelmeli. Sizi, ancak bu vereceğim mühim tavsiye mutlu eder ve edecektir. Aklınızdan çıkarmamanız gereken tek şey: maaş gününüz.

ikisinde de makineye çalışmasını gerektiren yeni misyonlar veriyorsun. Çünkü bu makine sadece ayın 15inde gelecek ve yetmeyecek olan maaş için çalışırsa kayış kopartır.

Aileden uzakta bir şehirde üniversite okumakta ilk başta insanı depresyona sürükler ve aynı şekilde askerlik, evlilikte öyledir.

ben de üniversite okurken okula atandım. ilk 1 ay her gün ağladım. çalışma arkadaşlarımı hiç sevmemiştim allahtan müdürm güler yüzlü seker gibi adamdı neyse her lafları zoruma gidiyordu söyledim en son bana hiçbir şey söylemyin dedim zoruma gidiyor ilk işim dedim sonra sustular allahtan şu an 3 ay oldu ve öğrencileri görmesem özlüyorum okul evim gibi oldu zaten evden çok vakit geçiriyoruz. zamanla alışıyor insan.

İlk görev yerim Muş'tu. İlk bir ay çıldırmak üzereydim. Neredeyse kaçmak üzereydim. O zamanlar msn vardı. İnternet cafede annemle ilk görüntülü konuşmamda herkesin ortasında hüngür hüngür ağlamıştım. O gün sanki bir kırılma oldu. Ondan sonra bir baktım yıllar geçmiş. Ne msn kaldı, ne Muş, ne annem. Hocam yaşadıkların gayet normal, hepimiz insanız, bazı zaaflarımız, zayıflıklarımız illaki olacak. Mesele dirayetli olmak, mücadele etmekte. Sözün özü biz de senin gibiydik, sende bizim gibi olacaksın. Sabır... Allah yardımcın olsun

Kendinizi çok hirpalamayin, birkaç sağlam dost edinin, içinizi dökün, komik filmler izleyin falan filan işte...

zor ama şükredelim ki devlet işimiz var özelde ilk çalışmaya başladığımda müdür küfür ederek konuşuyordu ama çalışanlar bir şey diyemiyordu o an anladım devlet işi hizmetli işi de olsa da asla bırakılmamalı. en azından küfür ederek ortalıkta dolananlar yok. maaş da yatmadı derdi yok şimdilik Allah devlet zeval vermesin.

Kimsenin kaiteli eğitim vs talebi yok. Siz vermek istersiniz kimse almak istemez. Zaten toplumda

Çok normal! Atandınız ve şu an hayal kırıklığı yaşıyorsunuz. Bu muydu yani, bunun için mi gecemi gündüzüme katıp ders çalıştım deyip hayıflanıyorsunuz!? Geçer hocam, geçer! Merak etmeyin. İdealizm ayarlarınızı yeniden gözden geçirin hatta kapatın gitsin. Sonra rahatlarsınız.))

Öğrenciler için elinizden geleni yapın ama olmuyorsa çok da bunun için neşenizi kaybetmeyin!?

Zamanla düzelcek hocam.

Kul hakkına girmiyorsunuz. Emin olun öğrencilerinize, o çocukların ailesinden daha şefkatli ve ilgili davranıyorsunuz. Siz elinizden gelenin en iyisini yapıyorsunuz. Ama sizden beklenen sadece 40 dakika boyunca herhangi bir disiplin sorunu oluşturmayacak şekilde öğrencilerin sosyalleşmesini sağlamak. Tek bir kelime dahi öğrenmelerini sağlamanıza gerek yok. Kimse sizden öyle bir şey beklemiyor. Bekliyor olsaydı ülkede eğitim sistemi ve öğrenci davranışları çok daha farklı olurdu.

Hocam büyük ihtimalle alışma sürecindesiniz ve böyle depresyona girmeniz normal. Sonuçta hayatınız farklı bir yöne evrildi ve yeni bir çevre filan derken kendi ekonomik özgürlüğünüze kavuştunuz bu da insanı depresyona sürükler yenilikler her insana ilk başta iyi gelmez.

Şubat atamasıyla göreve başladım. Şuan psikolojik olarak çok zorlanıyorum. Hayatımın hiçbir döneminde bu kadar mutsuz olmadım sanırsam. Geçen akşam 2 saat oturup ağladım. Bir şey için mutlu oluyorum 30 saniye sürüyorsonra tekrar mutsuzum hiçbir şeye odaklanamıyorum hiçbir şey yapasım gelmiyor. En çokda öğrencilerime üzülüyorum ya kul hakkına giriyorsam bu mutsuzluğum yüzünden diye. Sonra daha da çok üzülüyorum..

Hiçbir şey anlamayan tek ben miyim?

Alışırsın merak etme. Önce herkese soğuk gelir ama içinde durdukça ılıklaşır. Tıpkı denize girer gibi :)

1- Kendine yeni bir hedef belirleyip çalışmaya başlayacaksın. bunun torpile veya paraya gerek duymayacak çalışınca gerçekten ulaşılabilecek reel bir hedef olmasına dikkat etmelisin.

Yapabileceğin 2 şey var: