terbiye vermek benim görevim değil, ben dersimi anlatırım, kpss de bana terbiyemi sormadılar sadece sorulara cevap ver dediler. terbiyeyi annesi babası kerdeşi ve televizyon versin, körduman rumuzlu arkadaş önce gitsin rütük'e mail atsın alsın ağzının payını, arkdaş kapatalizmle yöneltildiğinin farkında değil. bugun biz on dil bilelim 50kitap yazalım 10 makalemiz yabancı yayınlarda yayınlansın mebde bir b... k değilsin. polislikte askerlikte hatta başka kurumlarda açıköğretim bitir hemen kademe alırsın prim alırsın. öyle değilmi hocam öğretmeni bir entellektüelden çok tipik bir memur gibi görürsen öğretmende seni ve öğrencileri görürür, öğretmen artık öğretmnelik yapmıyor sabrediyor, gözü duvardaki saatte, öğrencinin de gözü saatte dersin sınavın ne önemi var anasınıfındaki çocuk bile şökte geçeceğini biliyor. sabrediyoruz bu arada zile kaç dakka var hocam. galiba çaldı.

8 yıldır meslek içerisindeyim. Terbiye boyutunda başarılı olan meslektaşlarım hep kurallar koyup taviz vermeden uygulayanlar oldu. Dayakla, tehditle değil. Ödül ceza sistemiyle. Tabii ben sınıf öğretmeniyim. İlerleyen sınıflarda ne yapılabilir bilemiyorum.

Talim ve terbiyeyi meslek edinmiş kişiler olarak işin talim yani öğretim kısmında ne kadar başarılı olup olmadığımızı anlamamız için somut ölçütler var, öss gibi sbs gibi. Ancak terbiye meselesine gelince ne derece başarılı olduğumuz su götürür. Öznel yargılarla değerlendirilebilecek bir şey terbiye edebilirliğimiz. Ama bence bunu ölçmek için gençliğin içinde bulunduğu psikopatlık derecesinde sorunlu hal yeterli bir ölçüt olur herhalde. Maalesef toplumumuz bir cinnet toplumu olma yolunda ilerlerken, biz öğretmenlerinse bunu sadece seyretmekten başka bir şey yapamaması düşündürücü bir durum. Elimizden geleni yapıyoruz elbette ama olmuyor işte. Sonuç ortada. Hoşgörü fukarası bir toplum, barut fıçısı gibi insanlar... Bu durumu değiştirebilmeye en yetkili kişiler olarak bence ne yapılabileceğini tartışmak yararlı olacaktır.

Lise sona kadar olan eğitimde, sonuçları aynı gün öğleden sonra, ya da bir sonraki yılda alabileceğinizi sanmak safdillikdir bence. Öyle olsa benim hala ilk fırsatta okulu kıran, her teneffüste, kalorifer dairesinin arkasında sigara içen, derste öğretmenlere etmediğini bırakmayan vs. türü bir insan olmaya devam etmem ve bir baltaya sap olamamam gerekirdi.

Siz de öğrencinin yararına olabilecek ne varsa yapın ve yıllar sonra anımsanan bir öğretmen olun. Bence bu yeterli.

Öğretmenim, siz de ilkokul, ortaokul ve liseyi okudunuz.

benim ergenlik triplerinden sıyrılamayan müdür yard ve kendini bilmez milli eğitimim başımda olduğu sürece benden kimse verim beklemesin.. tüm şevkimi kırdılar.. nefret ediyorum mesleğimden sayelerinde..

bizim düştüğümüz en büyük yanılgı öğrencilerde kısa sürede davranış değişikliği oluşturabileceğimizi sanıp kendimizi kandırmamız. karşıdaki obje bir makina olsa sınır bellidir, o sınırlı alandan bir çözüm yolu seçersiniz uygularsınız ve sonucu hemen alırsınız, makina ya tamir olunur ya da işe yaramayacağı anlaşılır. Ama insan şekillendirmek o kadar basit değil, her insan kendi içinde birçok farklı özelliklere sahip, bir öğrenciyi yola getirmede kullandığınız bir yöntem diğerinde hiç bir etki oluşturmuyor, bir sürü yöntem deniyorsunuz gene işe yaramıyor, birçok sorunun çözümünde eğitim derslerinde edindiğimiz bilgiler yetersiz kalıyor, buna rağmen kendiniz üretip çeşitli yöntemler deniyorsunuz ama etkileri hemen görmek nadir rastlanan bir durum. Bu da öğretmenin bıkmasına ve pes etmesine yol açıyor. Çinlilerin yetiştirdiği BAMBU AĞACININ HİKAYESİ tam bizim işimizi anlatıyor. YANİ ÖĞRETMEN ÇATLAYAMAYAN SABIR TAŞI(Zira çatlamaya da müsaade yok : ALLAH YARDIMCIMIZ OLSUN..

İyi bir öğretmen olabilmek için, öğrencilik yıllarınızı asla unutmamanızı, her olayda sizin o yaşlardaki tepkilerinizi anımsamanızı tavsiye ediyorum.

Hoşgörü fukarası bir toplum, barut fıçısı gibi insanlar... Bu durumu değiştirebilmeye en yetkili kişiler olarak bence ne yapılabileceğini tartışmak yararlı olacaktır.

Bu akşam, bana onları tekrar anımsama fırsatı verdiğiniz için size teşekkür ediyorum. Onların her birine de sizlerin ve Allah'ın huzurunda, bu kez sesli olarak teşekkür ediyorum, saygılarımı sunuyorum.

bu durumu değiştirecek melekeleri kendimde görmüyorum. çocuğa bir ceza vereceksin veli kaymakama çıkıyor. alsın kendisi okutsun eğitsin...

Fakat, ilk öğretmenlerimden aldıklarımın, lisede ağlattığım öğretmenlerimden öğrendiklerimin, fakültede hala devam eden sorumsuzluklarımın yanında, öğretmenliğe başlayınca, bu, çook uzun süren ergenlik sendromum sırasında bile her öğretmenimden bir şey öğrenmiş olduğumu artık biliyorum. Yazık ki, şimdi bazılarının adını bile anımsayamayacak kadar boşvermişim onları. Ama, tüm samimiyetimle söylüyorum, o günlerde bana en ters gelen öğretmenlerimin bile hem söylediklerini hem de yaptıklarını hatırlıyorum, ve de şimdi onların aslında benim için ne yapmaya çalıştıklarını anlıyor ve takdir ediyorum.

Hayırlı sabahlar?