çok kişi vardı.

imkansiz bir kış günüydü.

en kötü yolunu beklediğim askerin gelmemesi:(

acıdır bu sonuçta mutlaka bi yerlerde küçük de olsa kalıntısı olur

yaşadığım en büyük sevinç ünv bitirmem en kötü şeyde sevgilimin beni terketmesiydi onu kaybetmiştim.

zaman herşeyi unutturuyo

herkes oyle konusulmaz diyor ama bende ölene kadar böyle düşüneceğim.

ama yıkılmamak için acaba diyorum sürekli ölüme hazırlıklı mı olmak gerekli ölmeden önce ölmek gibi

bunları bende düşündüm bende dedim ki ben ölseydim de bu acıyı yaşamasaydım ama olmuyo işte kahretsinki hayat böle illaki sewdiklerinin acısını gösteriyo

sewindiğimide hatırlamıyorum

benim merak ettiğim ben şu an beden giymişl bi ruh halindeyim. zaman gerçekten herşeyin ilacı olabilşr mi, çünkü benim acım gün geçtikçe katlanıyor...

diz kireçlenmesi için gitmişti, 2 iğne oldu sabaha karsi öldü...

en büyük acı : universitede oda arakdaşımın sabaha karşı yanlış enjeksiyondan ölmesi.

inşallah daha acı çerkmezsin diycem ama hayat hiçte öyle değil..

dil yarasıdır yaşadığım en büyük acılar aslal kapanmak nedir bilmiyor.

en büyük sevincimi bu hafta yaşıyorum suların ötesinden en sevdiğmden bir emanet hediye alıcam çok heyecanlıyım

öyledir.

hayatın ne getireceği belli olmuyor sevinç olduğu gibi üzüntü de insanlar için

evet dediğin doğru herzaman hazırlıklı olmak gerek... insan aklına hepsini getiriyor annesini babasını, nedense sıralı olcak die düşüğnüyoruz, ama hiç aklında olmayan bir insanın ansızın ve kendi isteği ile gitmesi çok acı

feci bir şekilde yanışım derken

acılar paylaşınca azalırmışya ben de böyle bi yol buldum ne de olsa acı çeken bilir benim halimden

en büyük acıyı bende biliyorum ama işte acı bi kere sölemesi bile kötü

ve hava nazire yapacak kadar ılıktı ve iri iri kar yagiyordu.

Rabbim verdiği sevinçler yeter bana ya :)

ama hala sebepsiz bir gülümseme belirir şekilsiz yüzümde onu düşündüğümde.

ama onun yerine başkaları ölmeliydi diyorum hep.

en mutlu günümse türkiyede dereceye girdiğim maçta ki rakimi

arkadaşım kollarimin arasinda ölmüştü...

en kötü anı yazamıyorum her anım bir birinden kötü geçiyor

yaşadığım iki kötü olay vardı. annemi kaybetmem ve sevdiğim, uğruna canımı bile vereceğim kızın beni terketmesiydi. en sevindiğim olay mesleğimi kazandığım gündü. postacının tebligatı getirdiği gün. ii akşamlar

yas tutan bi biz değildik yani.

en büyük sevinç : üniversiteyi bitirmem.

hiç çok sevinmedimki acılar çok oldu

binlercesi.

feci bir şekilde yanişim ve tirübünlerin ayağa kalkıp beni alkışlaması minder kenarında ki hocalarımın birbirlerine sarılarak zıplamaları ve benim mişnderde ki zafer yürüyüşüm ve madalya törenimdir.

çok sevindiğimi hatırlamıyorum ama en büyük acı insanın sevdiğini kaybetmesi geliyor şu an bana. çünkü kaybettim:((

bence olur

çok seviliyorsunuz... artık herşey yoluna koyulmuş, evlenmek için aldığınız evin bitirilmesini bekliyorsunuz, herşeyi birlikte beğeniyorsunuz, sizden iki saat ayrı kalmaya dayanamayan bir insan... ve bu insan sizden ömür boyu ayrı kalmayı tercih ediyor ve bu hayattan gidiyor... giden gidiyor ya geride kalanın hali ne oluyor... ne olacak dünyayla alakasını kesen bir insan kalıyor geriye, ölmek için dua eden, sanki hayat bundan sonra böyle devam etcek die düşünen ve artık mutlu olamayacağını düşünen bi insan...