Oturdukları yerden ful ücret alıyorlar diye düşündükleri için neredeyse tüm özlük haklarımdan utanır hale gelmemden.

Senede hiç olmazsa iki üç sunu hazırladım ilgililerle paylaştım.

Erişilebilir olmak adına teneffüs saatlerinde servisi boş bırakmadım

Boynumuza bağlanan tüm etik kural ve ilkelere uyarak halen yolumda yürüyorum iyi niyetle; ancak bazen kalemimden kan olup akıyor yaşadıklarım işte böyle

Hiçbir zaman aman sizin işinizde zormuş desinler diye öğrencilerin problemini ulu orta konuşmadım.

Ama artık ben çok sıkıldım? "Onlardan değil"

çok içten ve dokunaklı kaleminiz varmış... siz en iyisi gazetede nimet abla köşesi açın...

Anı yaşatmaya çalışmak, çözüm odaklı olmak, yansıtmalar, ileri düzey empati kurmalar neye yaradı bilmem?Onlar bilir?

PDR çıkışlı olanlar bilir bunlar tembihlenir bize sıkı sıkı. Kulağa da hoş gelir bu insancıl-demokratik yaklaşım kolay uyum sağlanır. Bağlanıverirsin, gönülden inanırsın.

Ama Akıl veremedim, bilgiçlik taslayamadım, teşhis koyamadım, tedavi edemedim. Yol gösteremedim. Nerde durmam gerektiğini bildim.

Bireysel eğitim programlarını hazırladım.

çok duygulandım... gözlerim doldu... ağlayacağım şimdi...

Bu yüzden karşıma gelip oturduklarında bardağı taşıran son damlalar olmuştu, yukarı tükürsen bıyık aşağı tükürsen sakal çaresizliğini yaşıyorlardı, kılıçtan keskin kıldan inceydi mevzuları

Ama ne yazık ki gördüm ki demokratik ülkemin demokratik velileri /öğretmenleri geleceğimizin teminatı dedikleri çocuklara, gençlere hiç değer vermiyorlar. Onları başlarında kavak yeli esen aklı başına daha gelmemiş, söyledikleri dinlenmeyecek kişiler olarak görmekteler. Akıllı olmayanın hakkının dayak olduğunu düşünüyorlar. Başka yol bilmiyorlar. Tacizler, istismarlar almış başını yürümüşte dile gelmemiş. Kimi duygusal ihmal ediliyor, kimi fiziksel taciz, istismar. Çok iyi öğrendikleri bir şey var susmak, gizlemek. Sır saklamak. Çok azı bunların hiçbirini yaşamamış, görmemiş mutlu azınlık.

14 yıldan beri rehber öğretmenim. İlk ve orta öğretim kurumları ve RAM?da dahil olmak üzere MEB 'in her kademesinde görev yaptım. Yapmaya çalıştım.

Ve her şeye rağmen bize böyle davranan insanlara empatik yaklaşıp onlara anlayışla yaklaşabilen kendimden sıkıldım.

İki-üç kişisel gelişim kitabı okuyup 10 adımda motivasyon dersi veremedim.

arkadaşım kim yazmışsa iyi yazmış çünkü bende mesleğimi savunmaktan çok sıkıldım... öğretmen 3 de çıkarken ben okulda bekliyorum bi öğrenci gelir diye... ya da bi çocuğun başına biişey gelmiş al hocam çöz bunu... sanki bulmaca çocuk hop deyince cevaplanıyo... kaçanı gönderirler döveni gönderirler dövüleni taciz edeni edieleni çöz hocam... asla gocunmuyorum işim bu ama saygı istiyorum... ben ders anlatmaya nasıl saygı gösteriyorsam diğer öğretmen arkadaşlardanda aynı saygıyı bekliyorum...

Bu okuyacaklarınız bir iç döküştür.

Ağzımla kuş tutsam da bir fayda görülmemesinden

Bu gün serbestsiniz arkadaşlar deyip 80 dakika boyunca öğrenciyle çekirdek çitleyen öğretmenin bile laf sokuşturma hakkını kendinde görebilmesinden. Benim çaresiz gülüp geçmelerimden?

Yaralara merhem dertlere derman, bizden beklendiği gibi sihirli değnek olamadım.