bosa dil dokmuyorum... evrene mesaj da gondermiyorum...

evet gozler nemlenir ve seyrir...

topraga inen kar taneleri gibi essiz ve bambaska simalar...

sevgi... icimde eriyip tukenen son kar tanesi...

sessizlik...

cok yakin bi zamanda son kar tanesi topraga dustugunde...

Sevgilenme çağlarında yaşadığımızdan, ne sevdiğimiz belli, ne sevildiğimiz.

ama konu sevmek olunca bi seyi farkettim...

bazen sevmeyi bilmezsin...

bi mecburiyet hali. bi gozune sokulma... tukuruklerinin buyur. yutkunamazsin...

Kangren gibi, kopartıp atmadıkça içinden, her yanını saracak zehirli bir özün sonucudur.

bi sey denildiginde hemen dinlemeden anlamadan savunmaya gecmek

Herkes bir çok sevdiğini kaybedince anlıyor, ancak son pişmanlık çare olmuyor.

beden tas kesilir. dil konusma yetisini kaybeder. goz bi noktaya kitlenir. goz seyrir...

toprak kuruyup oldugunde.. ruh terki diyar edecektir...

hayat sevmei ogretir bazen

tlf direkleri ve demir yollari..

suretler...

bu akan son yas olacak...

Olmadan hep bi yanin eksikmis gibi oluyor

Sevmek...

hayat bi omur sahnesi... kendimin ve gozume sokulan hayatlari zoraki izliyorum

neden gorunmeyen zincirlerle prangalarla bagliyiz birbirimize birseylere ya da o her neyse...