benlik dehlizinde, inkar karanlığında yüzen bir baş, hiç görebilir mi?

enfes bir çözümdür..

Gören gözle, görmeyen göz bir olur mu?

Oysa ölüm bu fani, kısa hayata, nurlu bir sonsuzluk katar..

İnsan Yaradanını,

Bir insan başkasını değil, ancak kendini kandırabilir..

ev sahibinden habersiz yeyip içen,

Ölüm, nefes kadar hayatla iç içe, ama son bölümüdür..

Kardeleni çok severim, dinleyebilirsen?

Gözün gördüğüne aldırma; hayat denklemini sonsuza bağlayan,

çıkarken de teşekkürü eve eden gafildir, kafir.

Bu milletin tek dost'u vardır, O da Allah'tır..

İmam-ı Azam Ebu Hanefi der ki;

Huzurlu yarınlar umut dolu, güneşin aydınlattığı, o nurlu yaşama..

Cümle canlar bilmez ama,

Gönül gözünün aşk ile gördüklerini,

Misafir geldiği şu dünyada,

taşır içinde güneş misali, sonsuz aşktan bir gelecek..

Ölüm göze korku, yokluk ise ruha derin bir kuşku salar.

gönlündeki imana muhtaç özü ile görür..

önündeki ışığa muhtaç gözü ile değil,

kardelenin müjdesi, gönüllerin neşesi ol bahara..

Sonsuzluk ülkesi bekler bizi,

Şunun şurasında ne kaldı,

kevser misali ötelerden, akar yüreklere bu gerçek..

Özü Hakka doğru olanın, sözü de aşka doğru olur.