Günümüzde her organın bir uzmanı var: Böbreklere nefrologlar, karaciğere hepatologlar, kalbe kardiyologlar, kansere onkologlar, kan hastalıklarına hematologlar, mide ve bağırsaklara gastro-enterologlar, akciğerlere pnömologlar, romatizmaya romatologlar bakıyor.

bak gülümsedim işte

Bu?aşırı uzmanlaşmanın? iyi yönlerine diyeceğimiz yok. Belirli bir organın, hatta sadece belirli bir hastalığın uzmanı olan hekimler, elbette o konuda çok daha fazla bilgiye, birikime, deneyime ve beceriye sahip oluyorlar, ama olumsuzluklarını da gözden kaçırmamak lazım.

Bu gidiş gelişlerde, kuyruklarda beklemelerde başınıza herhangi bir kaza gelip ortopedi veya acil cerrahiye gitmeniz gerekmese bile sonunda bir psikiyatri konsültasyonu kaçınılmaz oluyor.

Ama bugün öyle değil. Gözcülerin kimi retinacı, kimi kataraktçı, kimi glokomcu, kimi şaşılıkçı, kimi lazerci, kimi lensçi, kimi korneacı. Üstelik de retinacı katarakta karışmıyor, korneacı glokomdan anlamıyor, lazerci üveite şaşı bakıyor. Yakında sağ göze, sol göze bakan uzmanlar bile türeyebilir, şaşırmayın.

Sonunda tansiyon hapınız veriliyor verilmesine de bu sefer ilaç öksürük yaptığı için bir akciğerciye, midenize dokunduğu için de bir gastro-enteroloğa uğramanız şart oluyor.

HER ORGANIN UZMANI VAR

Her gittiğiniz doktor da ultrasondan akciğer fonksiyon testlerine, eforlu elektrodan talyum sintigrafisine, şeker yüklemesinden tiroit fonksiyonlarına dizi dizi tahliller istiyor.

haklı tarafların var ama uzmanlaşma kaçınılmaz, mesela anestezi, reanimasyon ve ağrı biliminin hiçbirbiriyle alakaları yok ama şuan beraberler, yakında yoğun bakım, ağrı ve anestezi olarak 3çe bölünmek zorunda kalacak

Hatta bunların alt grupları bile türedi. Eskiden bir göz hastalıkları uzmanı her türlü göz hastalığına bakar, teşhisini koyar, ilacını, damlasını, gözlüğünü, lensini verir, gerekiyorsa ameliyatını da aslanlar gibi yapıverirdi hastasının.

Oysa geçmiş yılların?dahiliyecileri? çoğu zaman hiçbir tahlile, röntgene gerek duymadan, tansiyondan kalp krizine, romatizmadan anemiye, astımdan zatürreeye, hepatitten gastrite, diyabetten böbrek yetersizliğine kadar her türlü hastalığı hem teşhis ve hem de tedavi ederlerdi.

Önce aile hekimine gidiyorsunuz, tansiyonunuz yüksek çıkıyor, ama öyle hemen ilaç almak yok. Aile hekimi sizi kardiyoloğa gönderiyor. Ancak, işiniz orada da bitmiyor. Tansiyonun gözlerinizde ve beyninizde bir hasar yapıp yapmadığının belirlenmesi için bir göz doktoru ve nöroloğa fazla kilonuzun altında?acaba gizli şeker mi var endişesi? ile diyabetçiye, diyetinizin düzenlenmesi için bir diyetisyene görünmeden olmuyor.

?Hariciyeciler? yani cerrahlardan ise kaçan kurtulurdu. Aldılar mı bisturilerini ellerine, apandisitten ülsere, kırıklardan çıkıklara, hemoroitten safra taşına, kıl dönmesinden kansere bulduklarını keserler, biçerler, dikerlerdi.

Diyelim ki başınız ağrıyor:

Hadi gelin de eski doktorları aramayın. :))

Onun için gözünden bir sorunu olan şöyle gönül rahatlığı ile bir göz hastalıkları uzmanına gitmeye çekiniyor, çünkü glokomu olanın lazerciye gitmesi ile üroloğa gitmesi arasında fazla fark kalmamış durumda.

UZMANLAŞMANIN SONU YOK