vuslatına talibimm...

güneşi bekleyen kuru yaprak gibi akşam kızıllığında bekliyorum seni...

Sana geliyorum umut tarlalarına " sevdamızın " güneşini ekerek. Vuslat kelimelerini tozlu raflardan indirip sana geliyorum. Biliyorum avuçlarında hasretin alazları yanıyor... Külleniyor vuslatın kelimeleri yüreğinde. Bekle beni avuç içlerindeki kör olası yangınları ıslak kirpiklerimle söndürmeye geliyorum. Yürüyorum zifiri uçurumları aşarak. Gözlerin " gelecek diye " perdelerin arasında gözyaşıyla ıslanmasın. Ben karanfillerin gülümsediği kuşluk vaktinde saçlarına süzüleceğim. Haydi saat çoktan gece yarısını geçmiş olmalı oralarda.. Uyutamasan da hasreti ne olur gözlerini kapa yıldızlara... Ben gelirken yüzündeki hüzün bulutlarını topla göğünden ve uykuya dalmış " vuslat " türkülerini kaldır kirpiklerinden..

vuslat imkansızdır bazen

Gider bir giden, sevmediğinden. . . Yada kıyamazdır, çaresizdir, gider. Başka yolu yoktur onun. . . Seçmelidir bir yolu, ondan gider giden. . . Ve çaresizliği sevdiğinden. . . Sensiz olamaz seven. . . Sadece bedenidir giden. . . Ya ruhunu bırakmıştır yada zihnini. . Kendiliğinden

yağmura dilenen kuru toprak gibi her sabah nefesini soluyorum içime,

suyla ateşin, geceyle güneşin, birbirlerini sevmesi gibi imkansız olsada, aldırma,