<u><i>.. sen benim için saf eldeğmemiş bir kızsın Milena. senin gibi tertemiz, el değmemiş bir beyazlığı olan biriyle hiç karşılaşmadım ben. Böyle birine dokunabilmek büyükbir cesaret işidir. bu kirli, korkak, kararsız soğuk eli nasıl uzatırım sana.</i></u>

<u><i> Dayanılmaz olan aslında yaşam değil insanlarmış.! </i></u>

Kısaca şunu söylemek istiyorum milena. Etarfındakilerin o ulaşılmaz zekilikleri ile hayvanca sersemliklerine karış senin haklı olduğuna inanmamış olsaydım bu kadar ilgilenebilir miydim seninle? Koskoca okyanusların dibindeki bir avuç torak o baskıya nasıl dayanıyorsa sen de öyle dayanmalısın Milena. Bugüne kadar insanlara tahammül edebileceğimi yeryüzü ile başa çikebileceğimi düşünmezdim hiç. Ama sen şunu öğrettin bana dayanılmaz olan aslında yaşam değilmiş insanlarmış.

<u><i>Yorgunum. Tek istediğim yüzümü kucağına koymak. Başımın üstünde dolaşan elini hissetmek ve sonsuza kadar öyle kalmak.</i></u>

Bu elle tutulamayan, bu korkunç aşkın sorumluluğunu bütün acılarıyla yüklenen biri olacağım yerde, sözgelişi odundaki, o her zaman seni görebilen, güzelliğini seyrebilen mutlu bir ayna, bir dolap olsam ne olurdu milena!!

atışma gibi ilerleyor ne dersin santana:)

Gene de şu mektubu bitirmeye gücüm yetmeyecek işte. Sevygiyle karışık bir üzüntü dalgası alıp götürüyor beni. Yazamayacağım artık.

<u><i> "Yanımda yürüyordun Milena. Düşünsene yanımda yürümüştün." </i></u>

Bazı şeyleri yanlış anlıyorsun milena. Ve ayrıca benimle ilgili bir kaygı taşımana gerek yok; son gün de ilk günkü gibi beklerim.

Yanımda yürümüştün milena. Düşünsene! yanımda yürümüştün!!

Anladığım kadarı ile milena ikimiz de çok çekingen ve ürkek kişileriz. Birbirimize gönderdiğimiz mektuplar o kadar çekingen o kadar korku dolu ki. Cevaplar dersen onlar ayrı bir korku kaynağı ikimize de doğuştan gelmemiş bu özellikler ama ben de huy edinmiş artık. Bir odadayız milena. Birbirine bakan iki kapının ardındayız ama ayrı ayrı. biri açacak olsa diğeri hemen ürkük kapıyor kapıyı. Halbuki bu iki kişi ürkeklik olarak bu kadar benzemeseler biri diğerine hiç aldırış etmese açsa kapıyı çıksa dışarı dolayı düzenlese. Ama hayır o da en az diğeri kadar ürküyor ve saklanıyor kapısının ardına ve o güzelim oda bomboş kalıyor ortada.

Gözüm ısırıyor :)

<u><i> yürümüştü. </i></u>

Kafka gibi düşünüyorum Milena!

Benimde bir Milenam var.!

Benim Milenama;

Bütün günü kapalı perdelerin ardında, uyku düş korku bunaltası içinde geçiren biri, gece perdeleri açınca karanlığı görüp şaşmaz, bende şaşmadı. Ateşleyelim mi dinamet fıçısını? Kurtulamıyacaksın da, kurtulamazsın milena...

Milena aşkı daha güzel resmedildiği için milena :)

<u><i>İşte böyle bir sevda Milena. Biliyorum geç kaldım sana, ben sana geç. Acılarımız bile bir. Sizi böyle bir aşka sürükleyerek üzdüm biliyorum ama hiç şikayet etmediniz.</i></u>

Sen bir bıçaksın, ben de durmadan içimi deşiyorum o bıçakla. Dersem, gerçek sevgiyi anlatmış olurum belki. Sizin sevmeye gücünüz yetmez temiştin sevgili Milena; insanla hayvan arasındaki ayrıntıyı ortaya koymaya yetmet mi bu?

<u><i> Dulsinya mı olmak isterdin Milena mı Nevşin? </i></u>

Franz kafka mı?

<u><i>Aşkın ve dostluğun zirvesine bir yolculuktur Milenaya mektuplar.</i></u>

Küstüm size; daha iyi, yüreğimin kuytusunda birazcık küslük bulunsun size karşı, dengeyi sağlar.

Bir şeyler olacaktı bu mektupta, biliyordum. Öteki mektuplarında da sezinliyordum birşeyler. Gözlerinden de okunuyordu bu pırıl pırıl bakışlı gözler neyi gizleyebilir ki? Alnındaki kırışıklarda bile vardı. Ne zamandan beri bekliyordum.

Yoksa onun evli ve uzakta olmasından ötürü ümitsiz bir aşk yaşamayı mı sevmişti?

Kafka milenanın kendisine mi aşıktı?

Ah milena! Keşke sana karşı içimdeki biraz kırgınlık olsaydı. O zaman sana karşı olan duygularımda birazcık dengeyi kurabilirdim.

Bu gecede sana mutlu uykular dilerken her şeyimi sana veriyorum bir solukta! Benim mutluluğum sende erimektedir milena