ben çüçükken yemyeşil bi bahçemiz cik cik die öten civcivlerimiz vardı

benim çocukluğum binyıl gbiydi... orada gumrah akan berrak şelaleler ve bir ağaç kadar devasa papatyalar vardı.. dallarda bilmediim renkli kanatlı kuşlar, zaman bi bulut gbiydi.. dedemin lullu masalları anlatırdı ben yorganımın altından göyüzünde yıldızlr izlerken

büyümek ne çok zorrr... çokkk bunaltıcı... çok karadüzen... çok bir garip tuhaf hoş... her an büyüdüm her an büyümekten şikayetci oldum... ne kadar nankörüm ben

ben küçükken kumbaramda bi sürrü pappel vardı... hiç açmazdım... sonra nooldu bilimiorm.. hessapta araba alcaktık.. fakirlere daıtçaktık kalanını... ey gidi demir kunbaram!

sevdiğini öp kaç :) aşk şarkılarını dinlemek yok,,, kutu kutu pense oynarken ne kadar mutluyduk :)saklambaçta birbirimizin yerini söylemeye çalışırdık:) şimdi saklandığımız yeri kendimiz bile bilmiyoruz,,, düştüğümüzde dizlerimiz kanıyordu, şimdi ise kalbimiz,,, ! reddedilme korkusu yoktu, bi kere ağlasak bizim olurdu çünkü :):)şimdi günlerce ağlıyoruz ama başkasının oluyor,,, BÜYÜMESEYDİKDE HAYAT AYNI KALSAYDI, KİMSE DEĞİŞMESEYDİ. HEP GÜLSEYDİK; SAHTE gülüşler nedir bilmeseydik!!! keşke,,,

arkadaşlar anlaşılan kimse küçüklüğünü özlemedi

hep 18 yasında olmak isterdim.. şimdi ise.. ooof offf..

ben küçükken küçücüktüm.. sonra büyümüşüm.. akşam olmuş!