keyfim bilir onu hacıııı

Y. Güney in çocukluğuna dair anlattıkları ile kendi çocukluğum arasında fark bulamadım, ne çok benzermiş meğer..

naber?

sen kimsinnn :)

ve unutmayın, insan kendini yalnızca insanda tanır.

hayatımı zorlaştırma uzmanı

sana kötülük..

emin olması için sevdiğimden söze ne hacet vardı ki, hangi çocuk sevmezdi yün yeleki annesini..

her film izlediğinde aklına geleni buraya yazacaksan işimiz var senle,

tümünü okudum ne kadar sanki beni anlatmışsın:)

ve çocuklarını açıktan sevmenin ayıp sayıldığı coğrafyada babamın bizleri kucaklama, sevme adına bizlerle yaptığı küçük güreşler, yuvarlanmalar, kahkaha sesleri..

hep yer döşeğinde ve ayak ucuca yatardık, hiç şikayet etmez yorgan altında ayak döğüşü yapardık, çocukların da kendine ait odaları olabileceğini televizyon hayatımıza girdiğinde öğrendik..

soba yanardı, sıcaklık katardı, saati bilmezdik..

birleştirilmiş sınıflardan oluşurdu okulumuz,

yaş boy kilo meslek veya yaşadığınız şehir sizi anlatır mı dersiniz? insan hatıraları ile, sevgileri ve nefretleri ile insandır, hayalleri, umutları, hüzünleri ile insandır. bu nedenle başka bir bölümde açtığım kendime dair yazdığım yazıları buraya taşımaya karar verdim.

öğrenmekte pek istemem kardeşş

ablalar yanaktan makas alırdı, ve illa düzeltirlerdi yaptığım resimdeki güneşin mavi rengini..

ninemin patikleri ve annemin yeleği..

dünya çizgi çizgi değildi, sıkıcı bir oyunun parçası ve benim psikolojim çok da düzgün sayılmaz öğretmenim..

esas sen kimsinn, sen benim kim olduğumu biliyo musun?

sıcak sohbetler anımsarım uzun ve soğuk kış gecelerinde..

kendiniz nasıl tanımlarsınız?

zaten burdan tanışmak niyetinde değilim kimseyle

çocuklar oyun oynardı, ben büyükleri dinlemeyi severdim sessizce..

anneme ilk seni seviyorum kelimesini söylediğimde sakallarım çıkmıştı ama hala çocuktum, o kadar çok kendine dikkat et demişti ki ayrılırken beni çocuk görüyor hala diye kızmıştım, aramamıştım bir kaç hafta, yavrum annen seni merak ediyor demişti de öyle söylemiştim zorlanarak.

Bazı arkadaşlarım, boyalı, temiz ayakkabılar giyerlerdi. İmrenirdim onlara, ben de öyle olmak isterdim. Ama benim oturduğum mahallenin yolları çamurluydu, boyalı ayakkabı giysem bile, o yollardan geçtikten sonra çamurlanmamaları mümkün değildi.

iyi bakalım, kimsenin keyfini kaçırmasına müsade etme, ben espri yapıyorum

bilmiyorum

aylarca elektriğin olmadığı günler hatırlarım, gaz lambası ışığında gölge oyunları.. en güzel kuş şeklini ben yapardım duvarda, abim kabul etmezdi, ona göre benim kuşun kanatları eksikmiş, ben de derdim benim kuşum dayımın anlattığı hikayedeki zümrüdü anka kuşu, kanatlarını sen göremezsin..

sadece bugun filmini izlemiştim ordan aklıma geldi sen kimsin diye

kitaplara merakım okula gitmeden başlamıştı, ablan varsa eğer, onun kitaplarını karalayıp yırtma özgürlüğünde olmalıydı.. ve dünyanın en adil cezası olarak ablam tarafından okuma yazma öğretilmişti henüz okula gitmeden..

üst sınıftan başlatalım taleplerine, psikolojisi bozulur eğer kendinden büyükler ile arkadaşlık eder, aynı sınıfta okursa diye izin vermemişti öğretmenimiz, şimdi en samimi dostlarım benden hep yaşça büyükler halbuki, hayatın ironisi..

elimden bir defa tuttular benim kalabalık şehirde kaybolmasın diye,

kötüler uzun yaşar muhtar

yat ve kalk zamanını annemiz belirlerdi ve yün yorganları başımıza çektiğimizde hemen uyurduk..

dzudum..

gıcık, heyecanlı, sabırsız, bazen çok cesur bazen ödlek tavşan,%10 aşırı duygusal %90 normal mantıklı davranan, idealleri peşinden delice koşan, oyunu kuralına göre değilde istediğine göre oynayan, bencil akıllı olduğumu düşünen egesever, beyinsever, analiz sentez yeteneği kuvvetli, psikolojiyi seven, felsefeye ilgili, sürekli plan yapıp uygulamaya vakti kalmayan, boş durmaz işgörmez biriyim:)

teneffüslerde bütün okul top oynardık patlamış bir topla küçük sahamızda, ve hep onbir kişiden fazlaydı takımlar, bayanlar da oynardı futbolu ve ben hangi kalenin kime ait olduğunu bilmezdim, kimse de önemsemezdi..

seni seviyorum sözünü söylemenin güç olduğu bir toplumda büyüdüm, bu iki sözcüğü söylemek kadar zorlanmaz bizim topraklar.

hayallerimin şimdiden daha zengin olduğu küçüklüğümde gökyüzü ne kadar parlak ve yıldızlar ne kadar gizemliydi, yakın ve parlak olanlarının isimleri dahi vardı, onlara uydurulmuş soğuk isimlerini çok sonraları astronomi kitaplarından öğrendim.

eyvallah, kötüyüm bildiğin

hangi teknoloji ve tekstil makinesi ulaşabilir bu seviyeye, hangi parfüm veya koku yelekteki anne kokusunu hissettirebilir büyük bir çocuğa.

Hayatım da böyle, ne denli düzenli olmak istediysem elimde olmayan nedenlerden ötürü başaramadım. Hayat yollarım, çamurluydu, engebeliydi, zordu. İçimde her zaman kasırgalar esti, düşüncelerim, özlemlerim ile hayatın gerçeği her zaman çelişti

düz ve eğik çizgiler çizdirilirken defterlere okulda, benim defterimin arka sayfalarında yazılarım vardı halbuki..

saçlarım gibi sarı olmalıymış güneş, ben gözlerimin renginde severdim oysa onu

tütün dumanı kaplardı gaz lambası ışığının etrafını, o zamanlar kapalı alan yasağı da yoktu..

ben ilk termometreyi okulda gördüm, sobaya tuttuğumda anlamsız patlamasını seyrettim, ilk cezamı aldım tek ayak üstünde

bol bol da saçmalarım

anlatılan hikayelerin büyüsü hiçbir kitapta yoktu belki, masallar canlıydı karşında.. çay ikramında çocuklar içmezdi çayı ve şikayet de etmezlerdi şımarıkça..

yakışmaz..

ama hep gönlümden tuttular, gönülde kaybolmadım..

ister yazarım ister yazmam

ve yıldızları severdim, bir de gecenin kokusunu. o gökyüzüne asılı fenerleri, ışık tayflarını, galaksileri, elektriğin olmadığı, televizyonun veya radyonun bulunmadığı bir çocuğun hayal gücü ne kadar geniş olursa o genişlikte anlamlandırdım, sevdim.