Neyse, hakim değilim, yargılamak da haddime değil zaten.

"Mü'min nefsine yenik düşüp, şeytanın vesvesine kanıp Allah'ın men ettiği ve pislik olan zina günahını işleyebilir." diye cevap verir.

bizleri hayal kırıklığına uğratıyor..

"Yalan ile imanın yanyana olması imkansızsa" ve bu toplumda alıp verilen nefes sayısı kadar her gün her saniye yalan söyleniyorsa, içinde bulunduğumuz toplumun insanları için ne demeliyiz? Münafık? Kafir? Ya da fasık? İkiyüzlü? Menfaatçi? İnsanları aptal yerine koyan? Ya da birçokları...

Olmak isteyipte olamadığı karaktere bürünmeye çalışana...

"Ya Resullullah, anamız babamız sana feda olsun. Bir Mü'min, gaflete düşüp yalan söyleyebilir mi?" diye sorarlar.

"İçki, faiz, zina kişinin kendi bedeni ile ruhunu pisletir ama yalan ile karşıdakine zarar verilir. Bu da kul hakkına girer. Yüce Allah, Kıyamet'te imandan sonra kul hakkının hesabını soracaktır ve yalan söylemek 7 kebair-i günahtan biridir." der.

"Mü'min asla yalan söylemez. Yalan ile iman bir arada olmaz." diyerek kızar.

"Ya Resullullah, anamız babamız sana feda olsun. Bir Mü'min, gaflete düşüp içki içebilir mi?" diye sorarlar.

eskiden insanlar sevilir eşyalar kullanılırdı şimdi ise tam tersi olmuş...

Habibullah cevap verir.

Arkadaşlar iyi haftalar...

kime güvenecez, çevremizde dost sandığımız, güvenmek istediğimiz kişiler hep

Güven arkanı döndüğünde, dönülmemiş gibi hissetmektir. Yine arkanı döndüğünde ve geriye yaslandığında düşmeyeceğini bilmektir. Sözün namus, namusun ise emanet edilebileceği yürekli sinenin yeridir. Güven kalptedir, kalp ise doğrulukla huzura erişeceği günlerde yaşamak istemektedir.

Bir gün, bir sabah ezanında önce Allah dostluğunu kaide belirlemiş bir dergahın sofrasına misafir olmuştum. Ortada kocaman bir tencere, kenarında oturaklar sayısı kadar tahta kaşık ve Fatıma'tüz Zehra'dan kalma mayasız minicik ekmekler. Tencerede de bulgur çorbası...

"Ey Allah'ın Resulü, Mü'min gaflete düşüp faiz yiyebilir mi?" diye merak buyururlar.

Güven bir şarttır; ilk, en önemli ve vazgeçilmez bir şarttır.

O güven, güller gülünün en yakın arkadaşı Sıddık'tadır. Cehiller ile Lehebler, "Ya Ebabekr, senin Muhammed'in Beyt-ül Makdis'e gittiğini, göğe yükseldiğini ve Halık-ı Rahim ile görüştüğünü söyler" dediğinde, Ebabekr Sıddık R. A. onlara dönerek "Vallahi, O söylediyse doğrudur, söylediği her şey doğrudur" diyerek güven telakki eden, Sıddık makamına erdiren ve güvene el veren Mübeşşir-i Mahbub'tur.

"Mü'min nefsine yenik düşüp, şeytanın vesvesine kanıp Allah'ın men ettiği içkiyi içebilir." diye ashabına bildirir.

Sahabeler yine merakla sormaya devam ederler;

samimiyetsizlik konusunu tartışalım...

Sahabeler:

Güven "Muhammed-i Kelam" demektir. O güven ki, daha İslam dini yeryüzüne inmeden önce Muhammed adındaki gence "EMİN" adının takılmasına vesiledir. O güven ki, cahiliye devrinde iki kabile arasında savaşa ramak kalan sebebin, yani Hacer'ül Esved'in Kabe'ye konulması konusunda hakem kıldıran, hatta o gülller gülü Muhammed'ül Emin'e Cennet taşını Kabe'deki yerine koydurandır. O güven ki, Ebu Cehil'e sorulduğunda "yeğenim emindir, o Mekke'de en çok güvenilecek kişidir, onun sözü doğru yol üzeredir." dedirten ruhtur.

Allah'ın Gülü, sağ elinin işaret parmağını arşa doğru kaldırıp, kaşlarını çatarak:

Yine Allah'ın Sevgilisi cevap verir.

Hz. Muhammed Mustafa S. A. V.:

"Mü'min nefsine yenik düşüp, şeytanın vesvesine kanıp Allah'ın men ettiği ribayı yiyebilir." diye ashabına bildirir.

"Ey canımız yoluna kurban Nebiyyallah, Mü'min gaflete düşüp zina edebilir mi?" diye sorarlar.

Peygamber Efendimiz, bütün çağlara cevap verircesine:

Sahabeleri bir korku sarar. Son kez bir soru daha sormak isterler.

Oturdum bir oturağa. Tencerenin etrafından farklı ten renklerinde ve farklı giysilerle onlarca kişi de benimle oturdu oturaklarına. Herkes, besmeleler eşliğinde çok aç gibi tencereye tahta kaşıklarla hücum ediyor. Ben de bir ürperti, sonra ise bir tiksinme. Onca insanın ağzının değdiği tahta kaşıkların tencereye daldırılmasına şaşırdığım gibi, bana kalan son tahta kaşığı daldıramıyorum herkesin ağzının değdiği tencereye. Midem kalkıyor. Daha fazla duramıyorum ve kalkıyorum. Bir el omzumdan tutuyor, güleç yüzlü beyaz tenli kısa boylu olgun bir beyefendi. "Kurban, neden kalktın" diye sorunca, "Yiyemedim" diyerek kestirip atıyorum. Tekrar cevap veriyor o beyefendi, "Ben İstanbul'dan geldim. KBB doktoruyum. İlk geldiğim gün senin gibi kalkmıştım ama o kalkışımdan tam 12 sene geçti ve o gün bugün bu çorbayı içmeye gelirim zaman zaman" dediğinde daha da şaşırmıştım. "Midem hassas ve içebilecek durumda değilim" deyince, o tekrardan gülümseyerek "midene şifa olacak, bana güven" dedi ve arkasını dönerek gitti. Çok zaman sonra öğrenmiştim, aslında o çorbanın kendisi değilmiş tılsımlı olan, onca insanın birbirine güvenerek aynı kaptan yemesiymiş." İçemedim ve güvenemedim. Demek ki güven duygusu bambaşka bir ruh hali...

Bir gün sahabeler toplanıp, O'nun huzuruna varırlar.

Sahabeler, dayanamayıp bir soru daha sormak isterler:

Ama ya Türkiye'de kime güveneceğiz? Anadan, babadan ve kardeşlerden başkasına güvenilmez denilir genellikle...

insanlar samimi değil... sorunuza, size karşı samimi değil, sanki herkes tökezlememizi bekliyor!!!!!!

Güven bir çiçek gibidir, iyi bakılmalı ve asla ihanet edilmemelidir. Yoksa solar o çiçek ve bir daha güzel kokular salacak kadar kimseye güvenemez insan.

"Ya Resullullah, hepsi Allah'ın men ettiği günah olmasına rağmen yalanı diğerlerinden neden ayırdınız" diye merak buyururlar tekrardan.

Bu menkıbeden sonra dönelim zamanımıza. Bu toplumun, ruhuna işlemiş beyaz yalanları, pembe yalanları vardır. İnsanları kandırmayı marifet sayan bozuk bir davranışı vardır. Kendini iyi, herkesi kötü, yalancı ve kandırıcı gören vardır. Aldatan övülür, doğruya enayi denilir bu toplumda. Ama bilmez bu toplum, "Aldatan ümmet-i Muhammed'den değildir" Hadis-i Şerifini. Aldatmanın şeytani mutluluğunu yaşamakla gurur duyar Türkiye'nin Milleti.

O halde, herkes, doğru kendi kapısının önünü temizlemeye...

Güven bir şekil değildir, bir olgu da değildir. Bir durumun tezahürü veya beklenti de değildir.

Güven kolay sarsılan ve kutsal bir duygudur. Daha dünyaya gelirken ağlayan bebeğin ana kucağına duyduğun özlemin ilk sebebidir, güven. O kucağa konulduğunda ağlaması kesilecek ve o kucakta kendini emin hissedecektir.

Başlığı açan kişi gibi, kime güveneceğiz, o halde? Mü'min olan herkese güvenilmelidir.