Ömür uzundu nasıl olsa...

İnsan ne isterdi daha,

Acelem yoktu, dost davrandım zamana,

Neler neler yapardım daha.

Hele bir büyüyeyim,

Hiç biri acıtmadı, dokunmadı da,

Hep bir adım öndeydi benden.

Hep geç kaldım hayata,

Bütün pişmanlığım "SANA GEÇ KALMIŞLIĞIMA"...

Şimdi "Ahh..." etmek boşa.

"Buyur." dedim; "Sen git, ben yetişirim..."

Mutluydum sıcacık yuvamda,

"Hep geç kaldım hayata..." diye başlayan cümlelerle yarım kalan hayalleriniz ve söyleyemediğiniz sözler...

Hayatın saati ileriydi beş dakika,

Erteledim hep istekleri,

Yaşamaya, ağlamaya dahası sevdaya,

Hani çocuktum ya,

Bir bakmışım gelmişiz yarıya...

Ben yürürken aheste adımlarla

O hep koştu, ben bekledim.

Birde baktım ki zaman geçivermiş

Şikayetim yoktu olanlara,

Elimde elma şekerim,