küçükken hemen büyümeyi istemek... büyümek... sonrada keşke hep çocuk kalsaydım demek. hep çocuk kalmayı istemek... nasıl bir şeyse artık bu. demeyende yoktur heralde. yada çok azdır. çocukluk saflığın en ziyadesinde gökkuşağı ile bezenmiş bir yaşanmışlık herkesin dününde. belki hüzünlüde geçse gözler hep pırıl pırıldır. en güzel gülüşündedir yarınlar ondandır umutlar...

Düşüncelerinde boğulurken bir çocuk görse, keşke çocuk olsam der için için sonra insan.. Tek derdi yapmayı unuttuğu ödevleri olsun ister, ya da en güzel bisiklete sahip olmak.. Ağlayarak her istediğini yaptırmak ister.. Büyümekten hevesini yeterince alır, artık çocuk olmak ister.. Mutluluklar azalır gitgide, yerini endişeler korkular ve bitkinlik alır. Masumiyet azalır...

büyüyünce anlıyor kederleri onun içinde kirleniyor zaten...

çok güzel dile getirmişsiniz

insan büyüdükçe kirleniyomu bilmiyorm ama büyüdükçe anlıyoki dünya sandığı gibi bi yer değil tanıdığını sandığı insanlar ise tanıdğı gibi değil sanki etrafindeki hayal perdesi yırtılıyo ve gri bi renk çıkıyo oysa öncesinde sahip olduğu tek renk toz pembe sora o grinin içinden beyazları ayırmayı deniyo ama birbirine öle yakınki tonlar renkler karışmaya başlıyo ve büyüdükçe anlıyoki en baştan beri böle idi durum tek fark dünyayı algılayışındaki kalpti çünkü henüz elinden dondurmasının yada cikolatasının alınmasından başka kırılmamıştı kalbi...

teşekkür ederim... karadenizdekiegeli

, Büyüdükçe olumsuz seyleri öğrenir uygular..

Küçükken insanın dünyası daha küçüktür. Aile ve mahalleden bir kaç arkadaştır. Dert edilen sorunlar anneden, babadan para koparıp çikolata alma telaşıdır. Ama büyükdükçe daha farklı ortamlarla daha fazla insanla karşılaşıyor insan. Her yaşadığı olumsuz hikaye üstüne bir yük gibi biniyor. Bir zaman sonra o çocukluğundaki ortama geri dönmek istiyor ama nafile.

çocukkken, hayallerimiz tozpembedir küskünlüğümüzü, öfkemizi, kırgınlıklarımızı duygularımızı bir şekere değişebiliriz, hep bir ormanda kırmızı başlıklı kızın karşımıza çıkabileceğini düşünür, çizgi flimlerdeki gibi karşımıza çıkacak herkesi yenecek güce sahibizdir oysa öğlemidir..

Oyundan zevk almayı bırakır, kazanmanın derdine düşeriz sadece. Hayatın akışına bırakırız kalbimizide. Sonra hem kendimizi kirletmeye başlarız hem de dünyayı. Küçükken dosdoğru hayır demek ne kadar kolaydır oysa, büyüdüğümüzde ise "hayır" demeyi beceremediğimiz için türlü yalanlar uydururuz tek ayak üstünde..

teşekkür ederim :)

Büyümek dedikleri, aslında bu dünyada, bu korkunç boşlukta hep üşümektir.. Hep Üşümektir.

peki bıraksalar beni masum kalsam bir istiridyenin içerinde inci gibi, saklasam kabuğumda ve hiç çıkmasam demek gibi bir şansımız yok kıyısından köşesinden üzerinize bulaşakcak kirlilikler ne yazıkki ama daha fazlasına asla izin vermemek kendi elimizde bunu başarabiliriz diyorum..

Büyüdükçe vicdanını gönlüne hapsedenler hayvanlaşma eğilimine girerler.

yalanlar yumağına çevremizde bir bakmışız düzenin içerisine yenilmişiz artık o kırmızı başlıklı kız ormandan çıkmaz gerçekler duygu eleğim, izin üzerinde birikirler eleğin altına düşüen duygularımız bile gerçeklerden oluşur küskünlüklerimiz günlerce, öfkelerimiz birinin kalbinin üzerinde tepinecke kadar keskin, duygularımız birinin sırtına basıp yükselecek kadar egoya yenik, duygularınızı emeğinizi hiçe sayacak kadar bencil..

Ama bir gün gelirde bakarki tozpembe bildiği dünya aslında öyle değil... bir hengamenin içinde bulur kendini ve gerçekleri yaşaya yaşaya tecrübe eder ve öğrenir hayatı. ve kendisininde bunda payesi olduğunu pek geç farkeder. başkaları der hep ama kendiside diğer bir kişi için başkasıdır bunu gözardı eder. dünlerde umutlar besleyen o çocuk yarınlarda umutlar çalar.. umutları çalınır, ne yapacağını bilemez. beyazdı ya siyahlar düşmeye başlar saflığına ve kirlenmeye başladığını anlamakta güçlük çeker. büyüdükçe ister istemez kirlenir. ama dünyayı kirletenlerde yine yaradılanlardır işte. hani filmde geçen bir söz var ya çok beğenirim. İnsan büyüdükçe hayalleridemi küçülür diye souyordu çocuk... insan büyüdükçe hayatıdamı kirleniyor yoksa kirlenen hayatla kendinimi kaybediyor... sanırım kendini bilirse insan herşey bilinir. kişinin kendisini bilme gibi irfan olmazmış. kirlenmemek ve kirletmemek dileğiyle...

Çocukluğumuz büyüme hevesiyle geçer. Küçük hayaller, küçük emeller ve istekler yüzünden büyümek için yanar tutuşuruz.. Sonra zamanla büyür insan, kıskanmayı öğrenir, bencilliği, kin tutmayı...

:) teşekkürler

Büyüdükçe vicdanını Yaratan'ına teslim olarak dürüstlüğe dost edenler insan kalabilmeyi becerebilir.

insanın büyüdükçemi artıyor dertleri yoksa büyüyüncemi anlıyor kederleri...

insan büyüdükçe sorumluluğu da artıyor, bir de evlenip çocuk sahibi de olunca, herşey onun etrafında dönüyor. o zamana kadar kendini düşünen insan ondan sonra çocuğunu düşünmeye başlıyor.. dünya aynı dünya belki de, ama büyüdükçe anlıyoruz bunu

belki de şarkıdaki gibi ; biz büyüdük ve kirlendi dünya..

rica ederim.. herzaman katılmışımdır zaten :)

Kesinlikle insan büyüdükçe kirleniyor;hatta hayat insanı kirletiyor...

Büyürüz,

Büyümek denir adına, benliğini içeri, çok daha içeri çekersin. Saklarsın yaralı kalbini, gözyaşını içine akıtırsın. Perde üstüne perde çekersin çocuksu düşlerine, aykırılığına, içinden konuşmalarına..

keşke hep çocuk kalabilsek der her insan.. yaşam elimizden kayıp gidiyor ve bunu en güzel şekilde yaşamak gerek. düşüncelerinde haklısın münazara

Peki sizce ; Büyüdükçe mi kirlenir insanlar? Yoksa, büyüdükçe dünyanın kirliliğinimi anlamaya başlarlar?

İkiside. Herşeyin aslında gözüktüğü gibi tozpembe olmadığını büyüdükçe anlıyor insan. Dünya zevklerini gördükçe hırıslanıyor, hırslandıkça nefsine hakim olamıyor, kirleniyor. paylaşım için teşekkürler hocam

rica ederim sizin yazdığınız yazı ve değindiğiniz konuda öyle...

aynen öyle kaçayımda bulaşmasın desende her taraf kirli olduğundan elbet bir yerlerden çamur sıçrıyor ne demiş zatın biri "ah hala çocuk olabilseydim"

insan belli zaman sonra bazı şeyleri anlamaya başlar..

Yorumlarınızı bekliyorum..

çok doğru..

Büyümek derler adına, kimse kimsenin gözlerinin içine saf bir su gibi bakamaz...

Merhaba arkadaşlar..

çok teşekkürler hocam değerli yazınız için çok güzeldi :)

nede güzel açıkladınız yaren hanım sadece susup okumak gerek...