2010 yılında yapılan Anayasa değişikliklerinin üzerinden geçen bir yıldan fazla bir zamandır tartışılan yasada tüm diğer sendika ve konfederasyonların itirazlarının dikkate alınması bir yana her yeni metinde daha da fazla yandaş sendikanın istekleri doğrultusunda değişiklik yapıldığı görülmektedir.

Toplu sözleşmenin kapsamına sadece bir takım mali ve sosyal haklar girmektedir. Tek tek sayılan bu mali ve sosyal hakların isimlerinin sayılmasından hiç değilse bu konularda özgürce pazarlık yapılacağı anlamı çıkmasın. Yasa tasarısında bu haklarla ilgili sistem değişikliği yapılması da yasaklanmıştır. Yani taraflar şu katsayı sisteminden vazgeçelim dese bu mümkün olmayacaktır. Bu madde toplu sözleşmeyi aslında yüzdelik ücret artışlarına indirgemektedir.

Bütün bunlara rağmen eğer hakem kuruluna başvurulmuşsa, adı hakem olan ancak çoğunluğu hükümet tarafından belirlenen kişilerden oluşan zorunlu tahkim kurulu son sözü söyleyecektir.

Uluslararası sözleşmelerle belirlenmiş olan evrensel ilkelere uygun bir tasarıdan çok uzak metinde en küçük bir katılım, çoğulculuk, demokrasi, örgütlenme özgürlüğü, grev hakkı ve dolayısıyla gerçek bir toplu sözleşme düzenine rastlamak mümkün değildir.

TBMM?ye sevk edilen yasa tasarısında eski metinlerden farklı olarak hizmet kollarında yetkili sendikaların hiçbir öneminin kalmamış olması göze çarpmaktadır. Yasa hem sendikaları belirlenmiş olan hizmet kollarında kurulma konusunda zorlamakta hem de bırakın her bir kamu kurumunun özgün koşullarına, hizmet kolu düzeyinde bile bu sendikaların toplu sözleşme yapmasına olanak getirmemektedir.

Bundan önce defalarca belirttiğimiz üzere, sendika hakkı, toplu sözleşme hakkı ve grev hakkı ayrılmaz bir bütündür. Bu haklar uluslar arası sözleşmelere uygun olarak tanınmadıkça yapılan düzenlemeye bir oyun demekten başka seçenek kalmamaktadır.

Mevcut sistemde memurların mali ve sosyal hakları Bütçe Yasası ile dolayısıyla TBMM tarafından belirlenmektedir. Aynı yasayla ücretlere yılın ikinci altı ayı ve ek zamlar konusunda artış yapmak üzere Bakanlar Kurulu?na yetki verilmektedir. Bakanlar kurulunda bir karar verilebilmesi için bütün bakanların ve başbakanın imzası gereklidir. TBMM?ye sevk edilen yasa tasarısında ise bütün yetki aslında bir tek bakanla memur-sen?in başkanına verilmiştir. İşte bu ileri demokrasi olsa gerek.

yazının kaynağı http://www.egitimis.org.tr/haberDetay.aspx?HID=1317

Bu trajikomik durumu şimdiki sistemle karşılaştırdığımızda sözde toplu sözleşme düzenine nasıl geçtiğimizi daha iyi anlayabiliriz.

Grevli toplu sözleşmeli sendikal haklarını isteyen kamu emekçilerinin bu oyunlara boş vererek?hak verilmez alınır? ilkesinden hareketle bir an önce eyleme geçmesi gerekmektedir.

Bu durumdan en çok belediye çalışanlarının etkileneceği ve şu ana kadar belediyelerle yapılmış yüzlerce toplu sözleşmeye rağmen bu işyerlerinde bir daha toplu sözleşmeye izin verilmeyeceği ortadadır.

Toplu sözleşme de çalışanların temsili, konfederasyon düzeyinde olmaktadır. Tasarıya göre hiçbir evrensel kuralda bulunmayan nitelikte bir temsil söz konusudur. Toplu sözleşmede çalışanları en çok üyeye sahip ilk üç konfederasyonun temsil edeceği belirtilmiş ancak yedi kişiden oluşacak heyette en çok üyeye sahip konfederasyonun heyet başkanı dahil dört kişiyle temsil edilmesi öngörülmüştür. Bununla da yetinilmemiş sözleşmeye yalnızca heyet başkanının imza koyması hükmü getirilmiş, eğer sözleşme imzalanmışsa hakem kuruluna da başvurulamayacağı belirtilmiştir.

Böyle bir yasanın kamu çalışanlarına toplu sözleşme hakkı getirdiğini söylemek çalışanlarla dalga geçmektir. Grev hakkının olmadığı bir toplu sözleşme düzeni, isterse tam anlamıyla özgür bir pazarlığı içerse bile gerçek anlamda bir toplu sözleşme değilken, böylesi bir yasayla amaçlanan olsa olsa dalga geçmektir.

Bir başka deyişle sözleşme masasına Memur-Sen 4 kişi oturacak, bunlardan birisi heyet başkanı olacak, diğer konfederasyonların temsilcileri ne derse desin, hatta geriye kalan 6 üye ne derse desin heyet başkanı sözleşmeyi imzalarsa hakem kuruluna dahi başvurulamayacaktır.