bıkıyor zaman...

Bir çiçek kendi dalında

Derken bir gün uzaktan gördüm seni...

Karanlıkta bulutlar parçalanıyor

Ne vakit bir yaşamak düşünsem

Şimdi yalnız, yalnız mıyım

Haftalar ellerimde ufalanıyor

Ben sana mecburum sen yoksun

sıkkın şiirlerde

Yazar : YILMAZ ERDOĞAN

Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem

Bu kurtlar sofrasında belki zor

kimsenin bikinisini çıkarmadığı

Bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor

Sana kullanılmamış bir gök getirsem

Eski zamanlardan bir Cuma çalıyor

Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk,

Belki Haziranda mavi benekli çocuksun

kıvrımına şarkılar

Birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun

Güldüğü zaman yukarıya bakardı;

kum susan çöller gibi

Ufuk çizgisi maviydi, gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller...

Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum

Ben SENİ SEVİYORDUM sen bilmiyordun...

Durup köşe başında deliksiz dinlesem

önünden tren geçen hemzenin hayat

Kopuk muyum dalımdan

karanfil ölüleri..

ezan vakti küheylan

Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı...

Ben sana mecburum bilemezsin

Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler

duran zaman

amaçsız bir bit yarışı

Tutsak ustura ağzında yaşamaktan

koştukça beton yollar

Sevinçlerim oluyordun arasıra sen hiç bilmiyordun

yaprağına kırmızı

erotik

ve tel örgülerde

Sonra kendimi

günler güz yanığı

'Adım yalnızlık benim

Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi

nefsi müdafadır bir tozun direnişi

limanlarında denizsiz yaşanan

İlkan'ı şiirlere gömdüm artık

Önce seni

Belki körsün kırılmışsın telaş içindesin

Bulanlar

Sonra herhangi biri oldun, bütün sevinçlerim bittikten sonra

haki yeşil bir yaz

İnsan her gün anımsar mı aynı gözleri

Bundan böyle

Belki Yeşilköy'de uçağa biniyorsun

Hayır başka türlü olmayacak

Yağmurlar yağdı, serin haziran akşamları

ve gül kokumsuz çim bahçelerde

Kimi zaman ellerini kırar tutkusu

Birkaç hayat çıkarır yaşamasından

Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi herşeyi erteleyişim oluyordun

Değiştik sanıyordum ve sen yine bilmiyordun

çağıl çağıl bir nehir bile değil

Hükümsüzdür

Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden

Sevmek kimi zaman rezilce korkudur

yalan değil gölge değil iz hiç değil

Ahmet'i türkülere

diken biriktiren bir koleksiyoncu

ve yollarda

ve haki yeşil bir yaz içre yazılan

Soyadımsa ayrılık'

Sokak lambaları birden yanıyor

ve yarasına işeyen kırık haziran makamında

Bir ağaç nasıl yalnız değilse ormanında

İçimi seninle ısıtıyorum

bazı salak kuşlar

dallarına suskun bir hayat öpücüğü

İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur

Dönemeçler geçiyor, köprüler göze alıyorduk ve bazen tekin olmayan suların üstünden atlıyorduk

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor

Ahmet Selçuk İlkan

konduğu pencerelere tutsak

Sana uzak kentlerden birinde zamanın bir yerinde seni ve senli günleri anımsattı akşam Güneşi...

Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

kuşluk vakti beyinsiz bir şehir

karanfil ölüleri...

Uzağında mı kaldım ormanın

SENİ SEVİYORDUM ve senin haberin yoktu

çağlayan diliyle ırmamak

yalana buyruk akıyor

Duvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyordu

Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına düşüşü ve burnun, herkesten başkaydı işte...

Yalnızlığın içinde

sonsuza giden raylarda gümüş

Hangi kapıyı çalsa kimi zaman

Yazar : ATTİLA İLHAN

sormadan konuşan ahmak

İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin

Selçuk'u şarkılara

Eskiden bilmezdim yalnızlığı

Ben sana mecburum bilemezsin..

yürüdükçe uzayan

Kalp ağrısı oluyordun,

Şimdi bunları anlatsa sana birileri kim bilir yada boşver bilme en iyisi...

Ne güzeldiler sen bilmiyordun...

Geri dönüyordu, çoğalarak

hasret mavisinde karanfil ölüleri

Boşuna yorulup getirmesin yazık

Kaldırımlarda yağmur kokusu

Kötü rüzgar saçlarını götürüyor

yalan yanlış konmalara zemin

Sus deyip adınla başlıyorum

bezgin çamurlarda

Yazar : Yılmaz Güney

Fatihte yoksul bir gramafon çalıyor

Bu şehir o eski İstanbul mudur?

esneyen saatler

Bugün de kimliğimi kaybettim

sanal bir serinliğe sığınan

senin maviliğinden eser yok

Cesurduk...

ve ırmaklarda

BEN SENİ SEVİYORDUM...

Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor

Büyüdükçe büyüyor gözlerin