saygılarımla...

herşeye rağmen vedalaşmaya gittim...

ne okula girerken merhaba diyen oldu ne de ilişiğimi kesip okuldan ayrılırken güle güle diyen...

geçtiğimiz 3 sene boyunca aynı okulda aynı idareciler ile görev yaptım...60 kişilik sınıflarda ve de oldukça kozmopolit bir semtte çalıştım... sınıf öğretmenliğini yaptığım sınıfın velileri tarafından "benim çocuğumun matematiği zayıfmış hocam, neden?"söylemlerine cevap verdim

sonuna kadar haklısınız hocam... allah beterinden saklasın... herkese hakettiği kadar değer vermek lazım... herseyi gelecegimizin teminatı olan ögrencler icn yapmak en iyisi... koltuk sevdalısı ve makam agalarından hilaft kaldırılmasına ragmen bu ulke hala onlardan kurtulamadı...

"maalesef bu insanlar her yerdeler ve her zamanda olmaya devam edecekler."

çok manidar :(

merhaba arkadaşlar...

azminiz şevkiniz kırılmasın hocam... biz kaybedenlerden deiliz ama bizi kaybeden okullar müdürler gün gelir anlarlar hatalarınız yada anlamazlar.. önemli deil ki hocammm... biz kendimizle onur duyalım, yaptıklarımızla ve kazandıklarımızla...

hocam sizi çok iyi anlıyorum. kızgınlığınızda, siteminizde sonuna kadar haklısınız.

adalete idealizme meslek aşkına eyvallah...

ben istanbulda görev yapan bir ingilizce öğretmeniyim... istanbul'un cazibesine dair değildir burada bulunma sebebim... rotasyon kapsamında 4. yılımı çalışacağım bu sene... fakat çalışma azmi ve idealizmi sıfırlanmış olarak bir eğitim öğretim yılına daha merhaba demiş bulunmaktayım... özlük haklarında arkadaşların yazdıklarına dertlerine çilelerine şahit oldukça ben de paylaşmak istedim..

maalesef bu insanlar her yerdeler ve her zamanda olmaya devam edecekler. adam kayırma, rüşvet, iltimas bu ülkenin kanayan yarasıdır.

şaka gibi.

tiner komasına giren bir öğrenciye de ilk müdahale nasıl yapılır

sesime ses veren tüm arkadaşlara teşekkür ederim...

belki hepsi deil ama içinden bir kaç tanesi de olsa size minnet dolu bakışlarla bakıp, sıcacık bri gülümseyişle yanınıza gelip, halinizi hatrınızı sorup, bir sorunu olunca ailesini arkadaşlarını deil de sizi bulup sizinle dertleşip sizden yardım isteyince... ve ilerde ayrı yerlerde bile olsanız size gerek telefonla gerek ziyaretinize gelerek bi şekilde size ulaşarak ona kattıklarınız için teşekkür ediyorsa... işte bu kimsenin ulaşamayacağı bir mertebe oluyor... o anki o haz herşeyi siliyor...

ne güzel söylemişsiniz sayın hocam...

ama ne olur vazgeçmeyin... sizin gibiler de yılar, siner, bir köşeye çekilirse meydan bütünüyle onlara kalacak. meşhur bir sözü var inönü'nün "bir memlekette namuslular, namussuzlar kadar cesur olmadıkça o memlekette kurtuluş yoktur."

öğrendim... uygunsuz yayınlar da topladım okul çantalarından falçatalar da bıçaklar da... arabamı her tenefüs kontrol etmek zorunda da kaldım... ingilizce dersini populer hala getirip İngilizce kulübü de açtım devlet tasarruf etsin diyerek kulübümün kapatılmasına da şahit oldum?ve tüm bunlar arasında sadece söz verdiğim için 6 ortaklı bir comenius projesinin koordinatörlüğünü de yürüttüm... türkçe konuşmakta zorlanan öğrencilerimi avrupa ülkelerine de götürdüm... orada yerel tvlerde canlı yayınlarda ingilizce röportaj vermelerini de seyrettim gözlerimden yaşlar akıtarak... okul müdürünü ülke ülke gezdirdim her defasında siz hepsine gelmek zorunda değilsiniz bırakında gitmeyenler de gitsin demelerime rağmen... sabahlara kadar msn de projeyle ilgili görüşmeler de yaptım ertesi gün 7de dersim başlayacağını bilerek, üstelik 7 yi 5 geçe okula gitsem odasına çağrılıp fırçalar yiyerek.. yıl sonu gösterileri de hazırladım yurtdışından gelen misafirlerime okul geceleri de... belediyenin ve milli eğitimin katkılarıyla.. ama mikrofana gelen herkes her ne hikmetse başarıyı hep okul müdürüne adletti... ama yine de memnun edemedim arkadaşlar.. yıl sonu teftişinde aldığım notun adaletsizliğine mi yanayım yoksa derslerine bile doğru dürüst girmeyen müfettişe sunacak bir dosyası bile bulunmayan ama okul müdürü ile kanka olan bir arkadaşın benden yüksek not almasına mı bilemedim?takdir teşekkür belgesini bırakın söz ile bile teşekkür ederiz diyemeyenlerin arasında

hocam bende benim başıma gelenler kötü sanırdım beterin beteri var demişler hocam siz öğrencileriniz için yapmışssınız canınızı sıkmayın eğer inanıyosanız bu dünyada olmazsa diğer dünyada mutlaka emeğinizin karşlığını alırsınız öğretmenlik vicdan işi vicdanınız rahatsa dert etmemeye çalışın insan unutuyo hocam hele derslere girmeye başlarsanız rahatlarsınız allah sabır versin

daha fazla duramadım... durmamalıydım... istedim tayinimi ve de çıktı...

herkese hakettiği kadar değer vermeyi öğrenmek lazım gerçekten...

absoluteley and no comment...

ne kdr etkiler sizi bilmem ama ben yazdıklarınızı ve yaptıklarınızı okuyunca 'işte budur' dedim 'işte emek budur, öğretmen budur...'. siz doğru bildiğinizi yapın hocam.. gerisini boşverin.. en azından ben öyle yapıyorum...

çok doğru,

yanlış yapmışsın hocam, bak ben de kızdım sana şimdi! hiç gitmeyecektin adilerin yanına! hadi gittin gittin madem öyle temiz bi galaylasaydın! olmadı hocam olmadı, yakışmadı, bilememişsin!

anlattıklarınız çok tanış geldi bana... bi iki şey haricinde aşağı yukarı aynı şeyleri yaşamışız... velileri, idareyi, notları bi tarafa bırakalım hocam... beni hala ayakta tutan ve hala iyi ki öğretmenim dedirten tek bir şey kaldı... öğrencilerim...

bir kız öğrencimin kasten sınıf dolabının camını kırması üzerine velisinden görüşme talep ettim