Etekler diz üstünde, kaşlar alınmış, makyaj yapılmış, saçlar boyalı, salınmış ya da şekilli olamazdı.

Küpe, kolye, yüzük, bilezik hafta sonları takılır, saçlar erkeklerde tıraşsız, kızlarda 3 boğum örgüsüz ise disipline gidilirdi.

Birine uyuz olduysak öğretmene şikayet eder, asla kendimiz satırla bıçakla girişmez, çeteleşmez, okul dışında bile kavga etmezdik. Bilirdik ki kavga edersek evde ya da okulda bi posta daha dayak yiyeceğimiz kesindi.

d. alp bey den alıntıdır... kendisine teşekkür ediyorum şahsım adına çok güzel anlatmış, beni yıllar öncesine götürdü sizleri de belki götürür belki de bu günle kıyaslama imkanı sağlar...

Sınıflardaki başarı oranı ise, % 90 lardan aşağı hiç düşmezdi.

Uyuşturucu kullanmaz, "oha falan olmaz", x kişi ile "sadece takılmaz", gece bir yerlere çıkmaz, akşam hemcinsimiz olan sınıf arkadaşımızda kalmak istersek bin takla atar, adabımızı bozmazdık.

ama emin olduğum bir şey varki en azından bizim dönemimizde korkudan da olsa saygı vardı... şimdi ilginç bir bağlantı var arada... eskisi gibi galiba... korkamyınca saygı da duymuyorlar... sizi seviyorlar baş tacı ediyorlar otobüste yer veriyorlar ama karşınızda sakız çiğneyebiliyor, saçma sapan oturabiliyor, derse girdiğinizde ayağa kalkmaya üşenebiliyorlar... işin kötüsü bu davranışlar çok normal geliyor onlara...

Saçlara jöle, tırnaklara oje, sürülemez, spor ayakkabıyla okula girilemezdi.

O yıllarda, "makus talihi" yenme amaçlı sert bir eğitim verilirdi.

Forma ile okula gidilir, eve gelene kadar forma çıkarılmazdı. Gömlekler pantolonların - eteklerin, içine sokulur, okul renkleri dışında bir renk giymek yürek isterdi.

ya çok özendim eskiye. niye herşey bu kadar kötüye gidiyor ki:(

evt bizler de bazen problemliydik ama öğrenci gibi öğrenciydik

tatillerde bile oyun oynarken öğretmenlerimizin bizi sokakta görmesinden utanırdık. hoş görseler ne olacaktı ki ama değişik bir ağırlıkları vardı öğretmenlerimizin...

eğitime reform adı altında getirilen herşey, o eski güzel günleri bitirdi...

O kadar sert olmasın, ama şimdiki gibi de "asla ve asla" olmasın!..

ay hocam elinize sağlık. ne güzel yazmışsınız. ya o zamanlarda öğretmen olsaydım keşke. çok geç gelmişim dünyaya:(

ben de aynı fikirdeyim. bu eğitim falan değil. düpedüz saçmalık. yazık bu nesle. yazık öğretmenlere. yazık ülkenin geleceğine

ben dizilere de burda suç buluyorum..

okulda öğretmenimiz bize kızdığında evde anlatmaya korkardık, çünkü anne-babamız bize öğretmenimizin kızdığının on katı daha kızardı :))

Dedim ya. Biz çok güzel öğrencilerdik. Çok zor da olsa o dönemlerde hayat, şimdikiler gibi kayıp kuşak değildik. Hayatın bir anlamı vardı ve biz bunu bilmesek bile hissederdik. İyi ki 80''lerde öğrenciydik

Biz 1950 ve 60 ların öğrencisiydik.. Öğretmenler derslere, fındık değneklerle girerlerdi.. Hele bir derslere çalışmamış olunuz! Sert öğretmenlerin yatık ve taralı saçları, tahta fırçası gibi olurdu..

Tesadüfen bir ilçeden geçiyorduk. Mola vermiştik.. Sokakta oynayan çocuklar, birbirlerine öyle küfrediyorlardı ki, orada kalamadık!..

Sabahları bahçede sıra olunur, pazartesi sabah Cuma öğleden sonra müdür konuşma yapar, özel günlerden biriyse saygı duruşu yapılır ve gerçekten saygıyla durulur, İstiklal Marşı okunurken dik durulur, konuşulmaz, saygı duyulurdu.

Yerli malı haftası sınıf pikniğine döner, her tür yiyecek bulunur ve biz bu yemekleri paylaşırdık.

çarşamba günleri maçlar olur, öğretmene diller dökülürdü. en büyük keyfimiz çarşamba günleri oynanan türkiye kupası maçlarını radyodan dinlemek olurdu. ha unutmadan radyo kültürü vardı. her zaman birşeyler katardı bizlere...

Bu da yetmez ve ellerine üçer kez sopayla vurulurdu. İyi akşamlar..

Evet.. 1980 li yıllar güzeldi. 1990 lı yıllara bile razıyım. 2000 li yıllar bir felaket!.. Hele de şu son 5-6 sene, berbat!.. Saygılarla..

vala ya ben bamamdan ne dayak yerdim o zaman... ama babam olarak deil de öğretmenim olarak... asla çocuğumla aynı okulda olmak istemem...

Önlüklerimiz siyah ama içimiz yakalarımız gibi bembeyaz idi.

Ben o günleri istiyorum.

Matematikçi Adil Hoca sandalyenin arka uzun ayağı ile derse girerdi.

Erkekler kızlara arkadaşlık teklif eder, kız kabul ederse gidilecek en ileri nokta öpücük olur, millet "okullarda cinsel eğitim verilsin" diye gaza gelmezdi.

Ben hatırlıyorum da aynı mahalleden erkek arkadaşlarımızla okulda çok samimiyiz diye biizi disipline gönderip teneffüslerde peşimize öğrenci takıp konuşma yasağı getirmişlerdi. Şimdi öğrenciler bize kafa tutabiliyor eğitim bitti arkadaşlar:((

ben bu kadar dayak taraftarı değilim... bu dayaklar yüzünden babamdan nefret ederdim... her dem dayak çözüm deildi bence... çalışmayan yine çalışmıyordu...

Kitap okurduk örneğin, ödev bile olsa okurduk. Değiştirip kitapları öyle okur, kütüphaneden kimlik çıkartır kütüphanede okurduk.

Öğretmenlerimize imrenir, ne olmak istiyorsun dediklerinde gururla öğretmen olmak istediğimizi söylerdik. Öğretmenlerin toplumsal bir statüsü ve saygınlığı vardı. Bugün keşke öğretmen olmasaydım diyorum...

Cep telefonu yoktu, internet kafe, barlar, nargileciler yoktu ama yine de öğrenciler birbirleri ile haberleşir,

Erkekler kravat, kızlar fiyonk takmadan, yaka ve tırnak kontrolü yapılmadan derse girilemezdi.

1950 li yıllardaki öğretmenlerimiz, öğrencilerden birkaçını sokakta top oynarlarken gördüyse, o çocuklar ertesi günü mutlaka tahtaya çıkarılır ve sözlü sınava tabi tutulurlardı.. Hele; o soruları bir bilmesinler veya cevaplamasınlar? Hemen kulakları çekilirdi.

Öğretmenlerle dalga geçilemez, veli toplantıları aileye korkarak bildirilir, okulda "konuştuğun" varsa sadece bahçede yan yana yürünürdü.

Sınıflar kalabalık olsa da çıt çıkmadan ders dinlenir, boş derslerde sınıftan çıkılmaz, ders saatlerinde okul sınırlarını ihlal etmek isteyenlere acınmazdı.

Bizde okul forması yoktu. Takım elbise, ceket kravat kafi sayılıyordu. Beş sınıf başladık orta bire, tek sınıf olarak liseyi bitirdik. Sınıf geçmek zordu. Şimdilerde herkesin 5 olan Resim-Müzik-Beden dersleri ortalamamızı düşüren dersler oluyordu.

Yat denince yatılır, sabah okula servis yerine otobüsle gidilir, bazen çanta yoklaması yapılır, okula yasak bir şey getirilemezdi.-okulun herhangi bir yerinde sakız çiğnenemez, derslerde bir şey yenemez, su içmeye gitmek için izin istenirdi.

öğretmenlerimizi görünce önümüzü ilikler, başımızla selamalar hafifçe tebessüm ederdik. eğer öğretmen de bizi görmüşse ve selamımızı aldıysa bizden mutlusu mu olurdu?

Okul kitapları üzerinde sevilen sanatçı resimlerini olduğu klasörlerde taşınır, ders yılı başında mutlaka kap kağıdıyla kaplanır, etiketler yapıştırılır, etikete adı-soyadı- sınıfı- hangi dersin kitabı olduğu yazılır, o derse ait defterler de kolaylık olsun diye aynı desen kap kağıdıyla kaplanır, ders sırasında yanında kitabı olmayan azarlanırdı.

Biyoloji dersinde üreme konusu anlatılırken utanılır, aruz ölçüsü ezberlerken sapıtılır, milli güvenlik hocaları askeri disipline sokmaya çalışırdı.

Kızlarla erkekler birbirine mesafeli durur, el şakası yapmaz, küfürlü konuşmaz, efendilik bozulmazdı.

Ödevler mutlaka yapılır, dönem ödevleri için kütüphaneler, meydanloueres, ana ya da temel britanikalar taranır, ödevler elle ve mutlaka dolmakalemle yazılırdı.

Biz öğrenci gibi öğrenciydik. Saygılıydık, tertipliydik, edepliydik... Şimdikiler kendini öğrenci sansa da biz tertemiz ve bir örnek giyinir giderdik okulumuza. Öğretmenlerle dalga geçmez, derslerde sigara içmez, okuldan eve, evden okula gider, "çocuğum nerede acaba" diye annelerimize dokuz doğurtmazdık. Okul gezisi deyip başka yerlere gitmezdik. Kızların birçoğu "fön"ün ne demek lise mezuniyet balosunda öğrenir, erkekler kızları break dans ya da paten kaymadaki ustalıklarıyla etkilemeye çalışırdı.