İlişkilerimde tutarsız olmam, yani bigün çok sevdiğim birisinden ertesi gün hiç bi sebep yokken yada kendimce saçma sebepler bularak sıkılmam.

BAŞINIZI AĞRITMAK İSTEMEM AMA HİÇ TANIMADIĞINIZ BİRİ SİZDEN Bİ KAÇ CÜMLE BEKLİYOR. UMARIM DEĞER VERİP OKURSUNUZ..

Ne karar verebiliyorum artık ne kararlarımı uygulayacak güç ve cesaret bulabiliyrum. Bı durum asosyal olmama bilşe yol açtı. Aynı zamanda çalıştğm için sorun olmasın diye sahte bi gülümseme ailem üzülmesin diye sahte bi gülümseme ama içim karma karışık ve bomboş. O yüzden geceleri daha çok seviyorum. Karanlık kimseye görünmeden ağlayabilmeyi.

Şuandaysa hayatıma birisini alamıyorum bir gün mutly diğer gün sinirli sağlıksız bi ilişki bi aşk sağlıksız bi hayat istemiyorum. İlerleyen yaşlarda geriye bakıp keşke daha güzel yaşayabilseydim diyip pişman olmak istemiyorum.

(NOT: Değerli Memurlar net üyeleri kendinize yakışır cevaplar vereceğinize inanıyorum. Dalga konusu olması yazdıklarım. Zira belki hiç tanımadığınız birisine zarar verebilirsiniz. Yardımcı olmak isteyenler bilgisi ve tecrübesi olan ayrıca aynı dertten muzdarip olanlar bi kaç cümle lütfen... :(

Kararsız kalmam verdiğim kararlara hiçbirşekilde sadık kalamam

Mutlu olmaya dahi korkuyorum :( çünkü ertesi gün herşey değişecek ve mutsuz olacağım kaygısındayım.

Bu durum kısa süreli değil en az 3 sene ve öncesine baktığımdada aynı sorunlarla karşılaşıyorum.

Bütün bunlara bakıldığında tedaviye ihtiyacım vr mı sizce. Bi uzman yardımı almam gerek sanırım ama ben onuda erteliyorum cesaret edemiyorum. Yada vazgeçiyorum.

Aslında ismi kendim koymak istemedim ama dediğim gibi belirtiler aynı.. BORDERLİNE

Hm bide diyet yapcam derken konturolsüz yemek yemede cabası. Karnı tok oduğunda insan kendini yemeye adar mı aynen öyleyim ama elimde olan bişe değil.

Yani sürekli boşlukta olmam

O zaman farkına varabilseydim belki o zamanlar gitmem dogru olurdu. Ama çevrem boşver geçer demekten başka bişey bilmedikleri için kendi kendime atlatmaya çalıştım.

Ne yapayım sizce.. BİR YOL GÖSTERİRSENİZ MİNNETTAR KALACAĞIM..

Biyerde okudum terk edilme korkusu v. s çok korktukları şeylermiş. Kendine zarr verme karşımdaki insana zarar verme intihar korku arası gelgitler yaşadım. Kafamı duvara vurma kendime tokatlar atmaya çalışarak sakinleşme nöbetleri sürekli ağlama v. s

Bigün amaçlı dolu dolu yaşıyorken ertsi gün bomboş bi dünyada olduğumu niçin bu dünyaya geldiğimi sorgulamam. v. s

iyi bir psikoloğa görünmeni tavsiye ederim. sanırım panik atal başlangıcı