Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar...

İstanbul,

Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.

arkadaşlar istanbul sakat iş yapmak istemiyor. şimdiye çoktan duyuruya çıkarlardı. biraz daha sabır.

O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.

Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.

Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,

İstanbul benim canım;

İçimde tüten bir şey; hava, renk, eda, iklim;

Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler...

Kadını keskin bıçak,

Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;

Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi?

Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar;

Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.

Vatanım da vatanım...

Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar,

İstanbulda çalışıyorum, İstanbulda yaşıyorum.

Dünyanın en güzel şehri İstanbulu çok seviyorum.

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;

Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.

Oynak sular yalının alt katına misafir;

Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar...

Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından

Gecesi sünbül kokan

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler!

Türkçesi bülbül kokan,

Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği.

Hala çığlıklar gelir Topkapı Sarayından.

Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;

İstanbul...

Taze kan gibi sıcak.

tv de gördüğünüz istanbul, gerçek istanbul değildir. herkesi istanbula bekleriz.

İstanbul..

Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.

Cumbalı odalarda inletir ' Katibim'i...