Belli bir yaşa gelince kuşlar yuvadan uçar, besinlerini kendileri elde ederler. Ailenin fonksiyonu da burada biter. Artık çocuklarını yetiştirmişler ve çocuklar hayata atılmıştır. Eğer çocuklar tavsiye isterse verebilirler elbet, ama çocuklarının hayatlarına karışamazlar.

İşte Atatürk'ün bir sözü: "Hiçbir tutarlı kanıta dayanmayan birtakım geleneklerin, inanışların korunmasında ısrar eden milletlerin ilerlemesi çok güç olur; belki de hiç olmaz. İlerlemede geleneklerin kayıt ve şartlarını aşamayan milletler, hayatı, akla ve gerçeklere uygun olarak göremez. Hayat felsefesini geniş bir açıdan gören milletlerin egemenliği ve boyunduruğu altına girmeye mahkumdur."

"Ama elalem ne der?"

Sıkıntıya düşüp borç para isteyin bakalım o arkanızdan konuşacak elalem size borç verecek mi? Onlar sizin iyiliğinizi mi düşünüyor yoksa size tehdit mi?

Artık geleneklerimizi güncelleme zamanımız geldi bence. Evlenirken Hindistan adetlerine benzer şekilde takı alma konusu canımıza yetmedi mi artık? Pahalı düğünler, milletin karnını doyurmalar... Çok mu lazım? Ama bu işten iyi para kazanan sektörler var elbet. Onlar sizin uyanmanızı ister mi?

Kanunlarımızda mahalle sakinlerinin birbirlerinin özel hayatlarına karışabileceklerine dair bir madde ben göremedim. Biraz kanunlarımızı okuyalım, haklarımız neler bilelim. Bilmeyenlere öğretelim.

Büyük insanların söyledikleri üzerinde düşünmemiz gerekmez mi?

"Ama ailem ne der"

"Ama bizim geleneklerimi göreneklerimiz..." ile başlayan cümleler artık miadını doldurdu. Yeni bir bakış açısına ihtiyacımız yok mu?

"Ya mahalle baskısı ne olacak"