okul hayatımdan bi sürü öğretmen geldi geçti.

sistem ne diyor, küfür de yesen öğrenci haklı. sen sus. sıkıysa o küfrü sen ye.

tarihçi vardı. aynı ses tonuyla uyutarak anlatırdı. şevk yok. şimdi anlıyorum niçin öğretmenin kendi branşını sevmesine rağmen anlatmak içinden gelmiyor. yavaş yavaş kaybediyor şevkini. eğitim sistemimiz nasıl öğretmenin şevkini kırıyor. anlıyorum. şuan öyle o şevki kaybetmemek için yaşam mücadelesi veriyorum...

şunu da eklemek istiyorum. dayağa kesinlikle karşıyım. ama öğretmenin de sabır taşı değil, insan olduğu unutulmamalı. öğrenciden küfür yediğimde içimde biriken öfke sıra dayağı attıracak güçte oluyor. ama yapmıyorum.

coğrafyacı vardı. sıra dayağı meşhurdu. arada iyiler de gidiyor diye kızardık ona. o kadar öğrenciyi aynı anda dövmek için içten gelen itici güç nerden geliyor, onu öğretmen olduğumda anladım. o gücü içimde ben de hissediyorum bazen ama faaliyete geçirmiyorum..

şimdi anlıyorum bazı öğretmenlerimizin yüzü niye hiç gülmezdi..

şimdi bu öğretmenlere haklı diyemeyen, haksız diyebilir mi?