Atanmadan once atanamamanin mutsuzluk oldugunu dusunuyordun sonra calismanin zorlugu mutsuz etti. İnsan hiçbir zaman mutlu olamaz, ancak tüm hayatını kendini mutlu kılacak şeyin peşinden koşarak geçirir. En mutlu gorunen insanlarin bile o gorunumleri gecicidir. Kalici mutluluk yoktur.

Malesef bu süreç böyle devam edip gidiyor, meslek zor, çalisanlar daha da zorlaştıriyor, hemşirelerin durumu ortada, keşke herşey atanmakla bitseydi ama daha büyük sorunlar ozaman da başlıyor, idare, sorumlu baskısı, hastaların tavırları, napalım yaşamaya devam