Bugün ücretli öğretmenlikte ilk günümdü. Dersler 08.30-14.50 arasındaydı. Bilgisinin eksik olduğunu anladıkları öğretmenlere çok gaddar davranıyor öğrenciler. Stajdan bu yana ilk öğretmenlik deneyimimdi. Sınıfa hakim olmak konusunda çok zorlandım, çünkü öğrenciler dersi kaynatmak için bahane arıyor. Sakin bir mizaca sahip olduğum için sert çıktığımda tepki çekiyorum. Öğrenciler, insanlar korkuyla susuyor, saygı duyuyor, seviyor. Merhameti, yardımseverliği korkuyla öğreniyorlar. Bu durum böyle gelmiş, böyle gidiyor. Acaba bu yüzden intihar eden var mı? İntihar edenler baş edemedikleri durumdan çaresizlikten dolayı mı intihar ediyor. 31 yaşımın içindeyim. Bugüne kadar birkaç iş yerinde kısa süreli çalıştım. Bunda da başarısız olursam hep aklımda olan intihara bir adım daha atacağım. Umursanmadığımı bilerek intihar edeceğim. Beni umursasalardı küçüklüğümden beri beni anlarlardı ama insanlar önceki nesilden öğrendikleriyle aşırı bencillik ediyorlar. Beni her halimle kabul edip bana yardım edecek bir arkadaşım da olmadı hiçbir zaman. Ne yapsam göze batıyorum. Eğreti duruyorum. Bilerek yapmıyorum eğreti durmayı. Eğitim Fakültesi'nde veya stajda uygulamalı ders anlatımı olsa da gerçeğe birebir uymuyor. Tatlı-sert davranıyorum ama sert çıktığımda beni bastırıyorlar. 2009 yılının Haziran ayında liseden mezun olduktan sonra her şey sarpa sardı. Örneğin, üniversite 1. sınıfta bana iftira atıldı ve bu iftira 1. sınıfın sonunda yazdığım günlükle ortaya çıktı. Daha çok yazı yazmak istiyorum ama beni bu bataklıktan çıkaran olur mu ki? Kendimi ifade edebildim mı?