Halbuki her şey yolunda ve yordamında olsa olay zaten buralara da gelmez. Yani paraya. İnsanların madde için birbirine düşmesi, birbirini çekememesi de işte temelden gelen bu maddesel problemlere dayanıyor. Ama şunu da belirtmeden geçemeyiz. Bilip bilmeden, kulaktan dolma saçmalıklarla, sürekli madalyonun işine gelen taraflarını görerek, gerçekleri irdelemeden, analiz becerisi edinmeden, her gördüğünü kendi aklınca idrak ederek andaval düşüncelerini temcit pilavı gibi sürekli bu camianın önüne sürüp öğretmeni aşağılar derecede acımasızca eleştirmeye kalkanların kesinlikle madde bağımlılığı sorunuyla baş etmeye çalıştıkları da bir gerçek. Ne yazık ki. Öğretmenin aldığı para onların gözünde kriz sebebi çünkü. Bu bağımlılığın etkisiyle de krize giriyorlar. Yani kötü alışkanlıkların başka bir versiyonu aslında madde ve ona bağlı pek çok saçmalık üzerinden öğretmenle bu kadar uğraşılması. O nedenle bağımlılar. Dolayısıyla bu durum ciddi tedavi gerektiriyor. Çünkü bunu özellikle yapıyor kişi. Vazgeçemiyor. Bu bağımlılıkla mücadele etme gücü yok. Kendisini, düşüncelerini değiştiremiyor. Bunun için isteği de yok. Amacı zaten yok. Onun yerine ne yapıyor? Saldırıyor. Saldırmak en kolayı çünkü. Revaçta da. Saldırınca kendisini değerli hissediyor. Bu şekilde hareket ediyor ve sonunda ben de insanım diyebiliyor. Peki zeka? Gerçek insan zekasıyla ön plana çıkar. Işık var mı peki? O da yok. İşte o nedenle saldırmak en basiti. Zeka gerektirmiyor. Kolay iş. Dolayısıyla basit olanın zoru başarmak gibi bir anlayışa da sahip olmadığı görülüyor. Lügatında yok çünkü. Zora gelse burada ona buna saldırmaz zaten. Bunun için vakti olmaz. Zorlukları aşmak için elini taşın altına koyar topluma bir faydası olur belki diye beklersin ama hakikatten zor. Zor çünkü standart donanım bu. Yapacak bir şey de yok. Fazlasını beklemek abesle iştigal. Ne de olsa öğretmene ekstra garezi de var. Sanki öğretmen camiası tüm problemlerin asıl nedeni. Sanki kurumların tümünde her şey tıkırında da, herkes sütten çıkmış ak kaşık da bu eğitim camiası durmadan her yere her şeye köstek oluyor. Öğretmen yan gelip yatıyor, keyfine bakıyor. Kendi problemlerine çözüm üretemedikleri için, bunun için herhangi bir çaba sarf etmeyi düşünmedikleri için her durumda her şey elbette bunların bir de çenesine vuruyor tabi. İster istemez. Halbuki okuyup öğrense, ona buna laf yetiştireceğine araştırsa, incelese, etrafında ne olup bittiğini irdelese, kendisini geliştirse, boş boş yaşayıp zamanını tüketmese, ailesine, çevresine, yaşadığı topluma katkı vermeyi düşünebilse ne güzel olurdu öyle değil mi? Bizdeki de temenni işte.