Osmanlı Taktiği ve Osmanlı Tokadının Hikayesi.

OSMANLI TOKADI NEDİR? NASIL ATILIR?

Yunanlılar; "Tarih boyunca gördükleri en ağır yenilgiyi" 1921-1922 yıllarında Sakarya ve Dumlupınar'da aldılar ve bunun acısını en ağır biçimde tattılar.

Büyük Taarruz ile başlayan ve Dumlupınar Meydan Savaşı ile 245.000 kişilik Yunan Ordusu, Bizanslılar dönemi de dahil tüm Yunan tarihinin en ağır yenilgisini almıştır. Öyle bir yenilgi ki, 100.000 ölü ve 35.000 esirden başka, Yunanistan'a ve adalara kaçan 110.000 askerinden çoğu da sakat veya yaralı durumdaydı. Haşat olmuşlardır.

Osmanlı Ordusunda meydan savaşlarında en ön safta yer alan, azab askerlerinin, esas amaçları olan karşıdaki düşmanın elit birliklerini yorma görevleri sırasında hafif silahların kısa zamanda kullanılmaz duruma gelmesi ve ağır silahların kuşanmalarının aldığı zaman çoğu kez bulunamadığında tokat atmaya başlamaları ile askerler arasında yiğitliğin eriştiği son nokta olarak görülmeye başlanmış ve bunun üzerinde popülarite kazanmıştır. Sesi ile düşmanın üzerinde yarattığı psikolojik etki sebebiyle zamanla geliştirilmiştir. Bu askerler daha eğitim safasında mermer döverek yetiştirildikleri için, çok kuvvetli ellere ve kol yapısına sahip olurlar.(Osmanlı ordusunun En büyük tokatçıları Başıbozuk diye adlandırılan bir düzensiz ordudur)

Bi sonraki sırada ise, "daltarrak" denen adamlar bulunurmuş. Bunlar ise, saraya ufak yaşta alınan gayrı müslüm çocuklarıymış. Küçüklüklerinden itibaren sadece pirinç ve hamur işleriyle beslenip izbandut gibi olmaları sağlanırmış. Bi yandan da, her gün yağlı elleri ile mermer tokatlayıp idman yaparlarmış. Böylelikle elleri sağlamlaşır, beton gibi olurmuş. Zaten mermeri tokatlayarak kıramayanı da savaşa götürmezlermiş.

Mermerle sertleştirilen eller, bir başkadır etkisi...

1250 yıl öncesinden gelen bu sese kulak vermek gerekir.

Türkler 300 sene boyunca hep SAVUNMA SAVAŞLARI yapmış olup, SALDIRI

Osmanlı döneminde savaşa gidilirken, ülkede ne kadar deli ya da görünüş bakımından eli-ayağı bozuk, gulyabani tipli insan varsa hepsi toplanır ve ordunun en ön sırasında, düşmanın üzerine yürütülürmüş. Amaç, düşmanın psikolojisini bozmakmış.

SAVAŞLARINI unutmuşlardır.. Ta ki; Büyük ATATÜRK'ün 26 Ağustos 1922 tarihinde Kocatepe'den başlattığı BÜYÜK TARRUZ'a kadar!.. Bu tarihte öyle bir tokat attık ki, tam 245.000 kişilik Yunan + Rum + Ermeni askerlerinden 100.000 kadarı ölü, 35.000 kadarı da esir olarak ele geçirilmiştir. Düşmanların toplam kayıpları 135.000 kişi olmuştur.

Bu daltarraklar savaşta gürz-kılıç filan kullanmayıp, düşman askerlerinin beyinlerini tek tokatla, dışarı çıkartırlarmış. Düşünün, adamın kafasında miğfer var ve bi vuruşta kafa miğferle birlikte dağılıyo. Bu hikayeden de, Osmanlının bunca yeri nasıl fethettiği anlaşılıyo zaten. KİMİN ECDADI BE...

Rivayet odur ki bir savaş anında; Yıldırım Beyazıd ve ordusu kılıçlarla savaşırken düşman ordusunun komutanı, bizim ordumuzda dalga geçmiş ve bu olaya sinirlenen Yıldırım Beyazıd ordusuna kılıçları yerine sokun ve tokatlarınızla savaşın demiş... ve savaşa tokatlarla devam etmişler... Yıldırım Beyazıd 'ın karşısında düşman ordusunun komutanı "Ne o OSMANLI kılıcınız kesmiyormu da tokatlarla savaşıyorsunuz diye seslenmiş ve Yıldırım Beyazıd düşman ordusunun komutanın karşısına çıkarak kılıcını bir çıkarmış birde yerine sokmuş ve ordu komutanın kellesi yok... "Bizim kılıcımız keskin ama tokadımız da öldürücüdür" demiş... :)

Yandım Ali'yi askerlerin haline bakarken görünce M. Kemal'in ne kadar büyük bir komutan olduğunu daha iyi anladım. Türk'ü bu başı eğiklikten kurtardığı için bu Ulus onu ne kadar minnetle ansa azdır diye düşünüyorum.

Ya amca alemsin ya! Ne dersek konuyu 1910'dan sonraki tarihimize taşıyorsun.

Alıntı

Osmanlı Ordusu?nda genellikle savaşlarda birebir ve yüzyüze yapılan mücadeleler esnasında sık sık yaşanan silahın elden düşmesi ya da kırılması durumunda kullanılmıştır. Osmanlı kültüründe bir kavgada taraflar asla birbirlerine yumrukla müdahale etmezlerdi. Yüze kalıcı zararlar verme ihtimalinden dolayı birine yumrukla saldırmak son merhalede yer alır ve yumrukla ilk saldıran ayıplanırdı. Tıpkı yatağan kılıcı olanların dövüşlerde karşılarındakini aşağılamak için kılıcın kesmez yanı ile saldırmaları gibi, tokat ancak yeri zamanı, kavgadaki taraflarca bilinen kurallarla kullanılırdı. Kavgada büyük olan karşısındakini sesi etraflıca duyulan şiddetli bir tokatla uyarır ve bu durum genellikle yeterli olurdu.

Yazılanlar doğrudur ama bu 1600-1700 yılına kadar devam edegelmiştir. Bu tarihten itibaren Osmanlılar tokat atan değil, hep tokat yiyen olmuştur. Ne yazık ki, gerçekler böyledir.

Padişah-Halife hain Vahidettin'in CANDAN DOST bildiği Yunanlıları, 26 Ağustostos'taki yerlerinden batıya doğru, tam 400 Kilometre boyunca kovalamıştık.. Hem de ne kovalama?.. Canlarına okumuş ve onları geldiklerine, geleceklerine bin pişman eylemiştik.

Osmanlı tokadı, Osmanlı Ordusu askerlerinin silahsız savunma ya da saldırı durumunda kullandıkları, elin her iki yanıyla yapılabilen düşmanı sersemletmek amacıyla uygulanan bir vuruştur. El ve kolun açısız ve omuzdan hızla hareketiyle hedeflenen noktaya el ile yapılan temasla yapılır. En çok yüzün her iki yanına ve enseye yapılır. Vuruşun şiddetine göre öldürüc

ü olabilir.

Ya birazda 5000 yıllık tarihimizin diğer yıllarından konuşalım.

Velhasılı kelam; Mustafa Kemal ATATÜRK tokatı işte budur ve böyledir.

Bilge Kağan'ın uyarılarını dikkate almayan Türk Budunu'nun başına gelenler, 1910'dan sonra gelenlerle aynıdır.