Nefes almak için bir güçlüğünüz yoktu, zira ciğerleriniz almanız gereken miktardaki iç hacimle donatılmıştı zaten. Gereken sevgiyi gösteren anne baba hazırdı.

Tarihten bize akseden nice olaylar varken, ne oluyorsa oluyor ve biz kayboluyorduk. Biz Allah'a aitken bu aidiyetimizi sadece ölürken hatırlıyor, "BİZ ALLAH'A AİDİZ ve yine ALLAH'A DÖNÜCÜLERİZ" ayetinin birinci bölümü yani dünyadayken de, yaşarken de O'na ait olduğumuzu nedense unutuyorduk. "SAKIN ALLAH'I UNUTANLAR GİBİ OLMAYIN" ikazını bilmemize rağmen.

Herşeyi hazır bulduk yanıbaşımızda. Bir bedel ödemedik ki!. Hayatımız vardı. Yaşadığımız, gördüğümüz, hissettiğimiz bir tabiat vardı paylaştığımız.

Elini açtığında Alemlerin rabbide lebbeyk kulum diyecek kadar ona değer veriyor haldeyken, bilgisayar oyunu veya başka basit eğlencelerle ruhun önüne gıda sunmak, onu oyalamak aslında onu gıdasızlıktan öldürmektir..

Dünya da gitti, ukbada gitti elimizden

Ruhumuzu nefsi ihtiraslarımız ve kaprislerimiz altında eziyoruz ama asıl ezilen nefsin, bedenin ta kendisi.. Ruh nefsin nefis de ruhun rağmına gelişir.. Nefsin eline ipleri verenin vay haline..

Kendimizi bulduğumuz an tüm bu değerlerimize yeniden kavuşacağız. Allah'a yaklaşmadan kendimizi bulamayız. O'na yaklaşmanın yoluda secdeden geçiyor. Zira Allah "secde et ve yaklaş" buyuruyor Alak Suresi son ayette.

Birşeyleri kaybettiğimizin farkına, arama ihtiyacı hissettiğimiz de varıyoruz. Çok şeyimizi kaybettik bu hayat yolunda. Yaratanı unuttuk, gönderdiği elçileri, kitapları unuttuk. Bununla beraber tüm değerlerimizi kaybettik. Arımızı kaybettik, çocuklarımızı, ahlakımızı, kişiliğimizi, Mekke'mizi, yolumuzu, mihrabımızı, camimizi, cemaatimizi kaybettik. Eğitimimizi, ideallerimizi, dostluklarımızı, umut dolu yüreklerimizi kaybettik. Günahlarda kaybettik her bir değerimizi. Şimdi çizgimizin çok dışındayız. Kaybettiklerimizi bulmak için aramıyoruz. İşin kötüsü kaybettiğimizi unuttuk. Kalplerimiz nasır tutmaya başladı. Gayretlerimizi unuttuk. Göze alamadığımız sadece maddi değerlerimiz var şimdi. Sımsıkı sarılıyoruz dünyamıza ve içindekilerine. Ahıretimizi unutuyorduk. Şair yıllar önce şöyle sesleniyordu:

cafer kardeş emeğinize sağlık

Gözünden gaflet sürmesini temizlemeye bak.

k. m kardeş teşekkürler. eskisi gibi sert olmadığını görüyorum bu beni sevindiriyor nesil geçmiş olsun

okumakta yarar var

Ki yarın bu gözüne toprak dolacak

?Allah?ın vadi zuhur edip ruh aramızdan ayrılana değin elimizden bir şey gelmez. O vakte kadar sabırla mesaimize devam edeceğiz.? Beynin sözünü kalp tamamladı, ?ruh aramızdan ayrılıp gidince biz de rahata ereriz, en azından mesaimiz biter. Sonra tekrar dirilince her şeyi bir bir anlatır şikayetlerimizi iletiriz, adalet isteriz.? Kalp susunca tüm azalar hep bir ağızdan haykırdılar;

Her yönüyle bir mucize..

Nefsin heva tutkuları senin aklını dikti, çalışmaz etti.

İnsan ruh ve bedenden müteşekkil mükemmel bir organizma..

?Saatlerce oyunların gürültüsü yetmiyor gibi, kırk yılda bir sokağa çıkacak olsa takıyor o acayip şeyleri, hem bunaltıyor hem de yüksek sesle canıma okuyor.?

geçmiş olsun sayın edit

İsrafın en büyüğü de bu olsa gerek..

Oysa alemler insanda sarılı, cihanlar onun küçük dünyasında dürülü..

Tartışmaların sonu gelmiyordu. Bu konuşmalara şahit olan diğer azalar da onları destekler şekilde açıklamalarla söyleniyordu. Ve sonunda kalp ile beyin diğerlerini susturarak bir karara vardılar.

Sen menfaat ve mal telaşıyla Hakk?tan gafilsin,

?Haklısınız, haklısınız, ben de canımdan bezdim. Takıyor kulaklıkları bangır bangır anlamsız ruhsuz gürültülerle mahvetti beni. Bari güzel şeyler de olsalar neyse, benim de bir tahammül sınırım var değil mi ama? İnanmazsınız içimdeki zar tanınmaz hale geldi. Bu kadar gürültüye can mı dayanır? Olur, olmaz gıcırtılardan, patırtılardan usandım. Dalgaların seslerini, kuşların namelerini, rüzgarın uğultusunu unuttum hani.?

?Adalet isteriz,

Tüm ihtiyaçlarımızı gidermişti yüce yaratan. "Bir de şu olsaydı" diyebilecek hiç birşeyimiz yoktu. Kaybolmamamız için aramızdan birilerini seçerek kendimize gelmemizi sağlamıştı. Delil olarak kendilerine kitaplar, sahifeler vermişti. Ancak kaybolmak, kendini kaybetmek içimizde var olan bir dürtü olduğundan gitgide kaybediyorduk kendimizi. Kim olduğumuzu nereden gelip nereye gittiğimizi.

k. m deki yenilenme benimde dikkatimi çekti:)

Nefsin heva zehri, senin ömür ekinini yaktı.

Böyle bir sanat eserini, mucizeyi bedenin isteklerinin peşine takmak ve ruhun, kalbin, hissiyatın sesini kısmak, ihtiyaçlarına duyarsız kalmak, bin lirayı bir sakız için harcamak gibi bir şey..

Yamadık dünyamızı yırtarak dinimizden,

Adalet isteriz?

Beynin sözlerini kalp destekledi. ?Haklısınız. Ben de manevi yönümle Rabbimle irtibat halinde olmam gerekirken, Rabbinden huzur ve saadet içinde yaşamak için güç kuvvet almam gerekirken, dünyanın bin türlü pislikleriyle kirlendim. Ne bu tarafa ne de öte tarafa hiçbir faydası olmayan duygu ve düşüncelerle dolduruldum. Rabbimin tecellisi kesildi. Çok utanıyorum kardeşlerim çok.?

Bize kim hatırlatacaktı kimliğimizi, kaybettiklerimizi. Artık elçi gönderilmeyecekti. Kitabımız var ama okuyanımız yoktu. Okuyanlarımız anlamıyorlar, anlayanlar konuşamıyorlardı. Herşey tersine dönmüştü. Kur'an artık bize hitap etmiyordu, çünkü biz başkasıydık. Kendisine sahip çıkanların kitabıydı Kur'an. Biz ayetlerimizi kaybettik, surelerimizi kaybettik, amellerimizi kaybettik. Secdelerimizi seccadelerimizi kaybettik.

Korkuyla sıçradı. Ter içinde kalmıştı. Saate baktı sekize geliyordu. Bir an için gerçek sandı. Rüya olduğuna şükretti. Adeti üzerine o sabah bilgisayarı açmadı. Lavaboya gidip bir duş aldı, karmakarışık duygularla üzerine bir şeyler giyip sokağa çıktı. Biraz temiz havaya ihtiyacı vardı.

şu an midem bana isyan ediyor:(

Biçilen bir ömür vardı bize. Öleceğimizi yıllar sonra anlayacaktık. Bizim olmayan bir dünyaya gelmiştik. Çocukluğumuz olacaktı, oyuncaklarımız olacaktı, genç olacaktık, dostlarımız, eşimiz, çocuklarımız, duygularımız ümitlerimiz, hüzünlerimiz olacaktı. Bu zaman aynen akıp giderken tek ihtiyarlayan modeli eskiyen yine biz olacaktık. Nöbet değişimi geçiriyorduk. Her canlı gibi bizim de bir son günümüz vardı.

Topraktan besleniyorduk zira biz topraktan yaratılmıştık. İçtiğimiz su, yediğimiz meyve, aldığımız soluk, bize ses olacak, arkdaşlık yapacak eş vardı zaten.

Kendimize gelmeliyiz. Kendimizi bulmalıyız nerede kaybettiysek. Sizce nerede kaybettik kendimizi? Geçici dünyanın değersiz değerlerinde değil mi? Ne dersiniz?..

"Yamadık dünyamızı yırtarak dinimizden,

ona karşı yazarken hep tetikte olmak beni yoruyordu şimdi rahatım ne yalan söyleyeyim:))

Mükemmel bir sanat eseri..

Bir çözüm yolu bulmalıyız. Gelin bizi Yaratana şikayet edelim. Bizi bu azaptan kurtarırsa yine Mevla kurtarır. Biz verilen vazifeleri aksatmadan yerine getirmek zorundayız. İtaatsizlik edemeyiz?

Dünyaya göz açtığınızda ihtiyacınız olan sütü annelerinizin göğsüne yükleyen biri vardı nasıl olsa.

Bu yüzden en değerli sermayen ömrünü boşa geçirirsin.

sayın edit geçmiş olsun dedim size ama cevap vermediniz

Daha serzenişini bitirmeden başka birisi geldi. Yorgunluktan bitmiş, harap olmuş bir hali vardı. Beynin sözünü kesti, ?ne desen az efendim ne desen az, ya ben ne yapayım? Bak sabah oldu da yeni yattı. Saatlerce ekrana bakmaktan harap oldum. Oyunlardan gelen ışıklardan mı sakınsam, ekrandan gelen zararlardan mı, dayanacak mecalim kalmadı vallah. Oysa ben de diğer insanların gözleri gibi doğanın güzelliklerini seyretmek, denizin maviliğinde, kırların yeşilinde zevk deryalarına dalmak isterdim. Ama nerede, gecenin bir saatine kadar varsa yoksa bilgisayar, buna can mı dayanır azizim.? Gözün sözünü komşusu kulaklar kesti.

Bitkin bir halde beyin yeniden söze girdi. ? Anlıyorum, hepiniz haklısınız. Daha, yorgunluktan bitap düşüp aramızda olamayan kardeşlerimiz var. Sorsanız hepsinin türlü türlü dertleri vardır. Geçenlerde mide şikayet ediyordu. ?Yok, bu adam olmaz, nerede işe yaramaz sağlıksız şeyler var onları bulup yiyiyor. Yediklerini öğüteceğim diye canım çıkıyor. Şöyle sebzeydi, yoğurttu, peynirdi, hafif ve kuvvet verici şeyler yese ya, nerede? diye dert yanıyordu.

sağol c. t geçti:))

Bilgisayarını kapatıp yatağa uzandığında saat sabahın dördünü gösteriyordu. Fazla duraksamadan hemen gözleri kapandı. O makinenin başında ne zamandan beri oturduğunu hatırlamıyordu bile.

Adalet isteriz

Bir eksik bulamıyorduk, herşey tamdı, kamildi. Yaratan kendisini yarattığı eserlerde gizlemişti. Çiçeğe, böceğe, göğe, yere bakınca kendisi sezilebilirdi. Önce insan kendisinde bulmalıydı Yaratanı. Belki bunun için ilk vahiy insanın yaratılışına, kendisini iyi okumasına dikkat çekiyordu.

gerçekten ağır bir rahatsızlığınız mı var yoksa...

Sessizliği bozan ince bir iç çekiş duyuldu. Kızgın bir ifade ile söyleniyordu. ?yeter ya, yeter bir gün değil iki gün değil, aylardır hep aynı eziyet. Bilgisayar oyunlarından başka bir şeyde çalışamaz oldum. Ne bir kitap okuyorsun, ne bir radyo programı dinliyorsun. Arada şöyle bir çık sokağa, biraz oksijene ihtiyacım var benim değil mi ama. Verimden düştüm, saatlerce oyunların stratejilerini planlamaktan bir hal oldum. Ayetlerden, hadislerden aldığım lezzeti unuttum. Bir edebiyat ürününe hasret kaldım. Şöyle hoş bir namenin ahengine hasretim ya. Ben senin beyninim ve senden çok şikayetçiyim. Bir oyun bitmeden bir oyuna başlıyorsun. Beni verimli kullanmıyorsun. Boş işlerde geçiyor zamanım ve hücrelerim nafile ölüp gidiyor.

Dünyamızı tamir edeceğiz diye ahırete yönelik hangi değerimiz varsa atıyorduk. Namaz bazen ağır geliyor; bazen eşarbımız ağır geliyor atıyor, hac ağır geliyor atıyorduk. Attıkça boşalan iç varlığımız oluyordu. Bizdeki bu boşlukları da bize ait olmayan değerlerle dolduruyorduk. Yani başkalaşıyorduk. Artık biz biz değildik.

?Ah ah, ne deseniz haklısınız? diye akciğer söze girdi. ? Canıma okudu bu çocuk, bakın daha otuz senelik olmadan simsiyah oldum. Saatlerce çay sigara, çay sigara nefes alamıyorum. İnanın ölsem de kurtulsam şu dumandan diye rabbime niyaz ediyorum. Soba borusundan beter hale geldik. Senelerdir duman duman nikotin. Damarlar da perişan, hiç kendisine bakmıyor, hiç!

Günlerdir bekleniyordun nitekim.

Dünya da gitti, ukbada gitti elimizden"