sevgi derdim bir çırpıda..

yazının hemen altında şahsi yorumum var zaten..

kendisini kandırmayı öğretir..

Koğuşumuzun havalandırmasında bazalt taş duvarlar, bir basketbol potası, koridorlarda küf, dışarıda ise kışkırtıcı bir bahar vardı.

savaşmak anahtar kelimemi

ama ya yaşanılmışlıklar..

başka?

Zaman geçti, içeriden çıktım. Sonraki üç yıl oturduğum evlerin hiçbiri o sarmaşık tohumlarını ekmeme uygun olmadı. Arada bir o kalem kutusunu açıp bakıyor, o tohumlara dokunuyor ve bir gün her tohumun artık dışarıda, özgürce bir evin duvarlarını nasıl da boylu boyunca kaplayacağını düşlüyordum?

Oysa tam sorunlarımı çözdüm, işte oturdum ve artık gidebilirim derken, baktım ki gitmek istediğim pek fazla yer de kalmamış?

peki zamanın durduramadığı nedir?

Çünkü düş oldukça peşi sıra insandır; çünkü en çok düşlerimizin bize hesap sormaya hakkı vardır.

zaman insanların yalancı merhemi..

haklısın, yazarda aynı şeye vurgu yapmış zaten.

YILMAZ ODABAŞI

bunu okuyunca sana ne kattı

Halil cibran ın çocuklar şiirini okumanızı tavsiye ederim. evlat acısını güzel anlatan bir şiirdir.

Ancak koğuştakiler, şarmaşıklar yüzünden basketbol oynayamıyor ve o bana arada bir tedirgin bir sesle:?Top oynayabilsek çok iyi olurdu hani,? diye mırıldanmakla yetiniyorlardı.

Şimdi dönüp geriye, upuzun yıllara bakıyorum; aşklar vardı, dostlar vardı, gi-dilecekti?Söyleyeceklerim aklımın, yazacaklarım kalemimin ucundaydı; kalbimin ve zamanın avuçlarından nasıl da kayıp gittiler?

Sonra gün be gün büyüttüğüm sarmaşıkların bir köşede büzüşüp kalmış cesetlerine burkularak bakarken, küçük, siyah tohumları dikkatimi çekti. O tutsak ve ölü sarmaşıklar, gövdelerinde bıraktıkları tohumları atıldıkları yerden sanki bir vasiyet gibi sunuyorlardı bana. Tohumları bir kalem kutusuna bırakırken, onları bir gün, dışarıda diledikleri gibi büyüyebilecekleri bir alanda ekeceğime kendi kendime söz verdim?

Dördüncü yıl taşındığım müstakil evde bir ilkbahar, o tohumları evimin duvarının ön cephesindeki toprağa ektim. Üç günde bir sulayıp sabırla bekledim?Bekledim, fakat filizleri bile görünmeyince, dört yıl boyunca sakladığım sarmaşık tohumlarının çürüdüklerini anladım?

ikincisi..

okumak isteyen, kendisine bir şey katmak isteyen okur. tıpkı her bakan göremeyeceği gibi her okuyanda anlıyamaz zaten..

Yaşadığımız gezegen milenyumu kutlarken, ben o tarihte?düşünce suçu? mahkumiyetlerimin bir yenisi için bir cezaevindeydim. Diktörtgen bir gökyüzünün altında ikinci baharımdı. Yirmili yaşlarında siyasal suçlardan mahkum olmuş altı yedi kişiyle birlikte kalıyordum.

Kalplerimizdeki düşleri, özlemleri üşüttüğümüzde, ateşi bilincimizi sarar ve o ateş, giderek içimizin sokaklarında bir kaos başlatıp iç barışımızı bozar.

işte zamanın acısını..

Yeni bir sonbahar geliyordu ve bütün kışı tabut gibi daracık bir koğuşta balık istifi geçirecektik. Bu yüzden bir tercih yapmak zorundaydık.

yaşarken ölmek demektir..

bu klasik sözden..

hiç hazetmiyorum..

giden zamanken..

insan kendine yalanlar söyleyerek kendini kandırmayı kanıksar, zaten en çok kendisine karşı acımsız değilmidir insan..

hayalleri, hayallerin gerçekleşeceğini beklediğin ozaman öldürüyor. insan hayalleri umutları kadar var. ertelemeyle geçiyor ömürümüz. keşke lerin olmadığı bir hayat yaşabilsek hepimiz "keşke"..

O bahar, koğuş pencerelerinin tam karşısındaki avlunun taş duvarlarına boydan boya sarmaşık ekmeye karar verip, ceplerine üç beş sıkıştırdığım gardiyanlara rica minnet poşetler dolusu toprak getirttik. Duvarın dibine yığdığımız toprağa geniş suntalarla çevreleyip sarmaşık tohumlarını ektik.

genel şeyler belki söylediklerim ama dediğim gibi en büyük acılar yaşanmamışlıklar, kendine itiraf edemediklerin, ben merkezci belki söylediklerim ama yine dedim gibi insana sadece kendi acı verebilir..

Sonra kalplerinizin kuytu yerlerindeki sığınaklarda kendimi- kendimize telkin ve terapi seanslarıyla bekleriz?Bekleriz?İnsanı, aşkı, olmayı, onarılmayı ve zamanın açtığı yaraları yine zamanın sarmasını bekleriz. Düşlerimizin başucunda bir tüfek gibi dikilerek bekleriz. Küçük nehirlere burun kıvırır ve hep okyanuslara ait olduğumuza inanırız?

Çünkü avuçlarına bırakılan dostlukları, sevgileri çürütür zaman. Çünkü zamana rüşvet veremezsiniz, çünkü kendinizi ikna etseniz de zamanı edemezsiniz?

Derken zaman, yani o büyük ve gizemli güç, hayatın düşlerimizin gerisindeki kırıntılar olduğunu anlatır bize. Belki okyanuslara gider, kasırgalarla boğuşur, ama bir damlaya yenilip döner ve zamanın, hep ertelediğiniz ne çok şeyi nasıl öğüttüğünü, küçümsediğimiz nehirleri nasıl kuruttuğunu; ihmal ettiğimiz küçük sevinçlerin, sevgilerin nasıl solduğunu ve ileride, bir gün yürümeyi düşündüğünüz ıssız yollara devasa binaların inşa edildiğini fark edince, tıpkı bir İspanyol atasözünde olduğu gibi,?Don Kişot olmaya giderken, evimize bir Şanso Panço olarak dönmek?le kalmayıp, burun kıvırdığımız o küçük şeyleri de büsbütün yitirdiğimizi görürüz.

"O zaman ya düşlerimizin iniltilerini teskin edip o ateşi düşürmemiz veya hep acıyan, acıtan o ateşle ve içimizin sokaklarındaki tedirgin sorularla yaşamayı kanıksamamız gerekir."

bence insafa gelen insanlar..

hayallerimide öldürüyor..

iyi hoş yazmışında bunu okuyacak babayiğit nerde

Siz olun, tutkularınızı, düşlerinizi, sevgilerinizi ve yolculuklarınızı ertelemeyin; çünkü çürürler.

evlat acısıdır..

sanmam..

O zaman ya düşlerimizin iniltilerini teskin edip o ateşi düşürmemiz veya hep acıyan, acıtan o ateşle ve içimizin sokaklarındaki tedirgin sorularla yaşamayı kanıksamamız gerekir.

Gittiler?O dostlar, şimdi eskisi kadar görmek istediğim o dostlar değil, eskiden okuyacağım kitapların pek çoğu artık okumayacaklarım, o yıllar yapmak istediklerim şimdi yapmayacaklarım veya yapmak istemeyeceklerim?Örneğin, eskiden kalabalık olmak isterken, şimdi yalnız kalmayı yeğliyorum. Beğenilerim, tutkularım, rüyalarım, yaşam üslubum bile değişmiş...

severim..

zaman durduramaz insanın içinden akıp giden hissettiği sevgiyi.

yuvanın yıkılmasıdır..

birde çocuk varsa..

Düşüp kaldığımız ya da itilip unutulduğumuz derin, karanlık kuytularda sabırsız ve tedirgin kederlerle beklerken, küçük sevinçler, küçük yolculuklar hep bir kenarda durur, hep erteleriz?O kitabı sonra okuyacak, akşam yürüyüşlerine sonra çıkacağızdır; hele şu işimiz de bitsin, filancalar gelip gitsindir, elbette zaman olacaktır. Her şey, her şey yoluna girdiğinde yapılacak, söyleyeceklerimiz -bile- sonra söylenecektir?

kısaca, sevdiğin şeylere tutkuyla bağlanmalı, zamana bırakmamalı. çünkü geriye dönüp baktığında olması için beklediğin o zaman senden ve karşından çok şey alıp götürmüş olur. yani hareketsiz geçen zaman her şeyi çürütür.. istiyorsan değer veriyorsan uğraş ve savaş vermelisin. kaybetmek pahasınada olsa..

dünyadaki en büyük acı..

yuva yıkılması dünyanın en büyük acısı değildir bana sorarsanız, he sevipte sevilmemek deseydiniz olabilir derdim ama yuva dan kastımız boşanmaksa acı olarak tasvir edemezdim ben..

zamana bu kadar yüklenmemeli..

Hayat bir tablo ise bir sürü rengi vardır bunun.. siyahı hüznü, mavisi mutluluğu, beyazı saflığı, kırmızısı aşkı anlatıyorsa eğer her birimizin elinde fırça kendi tablomuzu yapıyoruz.. kimi ustadır bu konuda kimi amatör.. kimin ustalaşacağını zaman göstericek. değer verilen, emek verilen, uğraş verilen zaman..

tarifsizdir..

farkındalıklarımızı karşılaştırıyoruz..

sevgi bir okyanus misalidir gönülde, yüzme bilmeyeni boğar. yön bilmeyen akıntıya karşı yorulur yönünü sevgi sunanın varacağı yer umman

insanın içindeki kir/pis..

Kalplerimizin kuytu yerlerinde bize özel sığınaklar vardır; o sığınakların gündemleri, hayatın hay huyundaki vasat gündemlerle örtüşmez?Orada bazen buruk, ağlamaklı, bazen de kasırgalar gibi dolaşır durur düşlerimiz.

en büyük acı..

Bir gün ranzalarına uzanmış koğuş arkadaşlarıma dönüp,?Sarmaşıkları artık sökebiliriz,? dedim?Onlar ranzalarından sıçrayıp sevinçle avluya yöneldiklerinde, ben infazı görmemek için cezaevi kütüphanesine gittim. Bir saat kadar sonra döndüğümde, koğuştakiler sarmaşıkları yolup toprağıyla birlikte bir köşeye istif etmiş, keyifle top oynuyorlardı. Beni görünce bir an duraksayıp yüzüme mahcup bir ifadeyle baktılar. Ben de onlara gülümsemeye çalışarak:?Sorun değil çocuklar, kışın nasılsa kuruyacaklardı," dedim...

sevdiklerimi sonsuza kadar kaybetmek derdim..

o zaman ki sayesinde insan hatalarını, açıklarını ve nerelere rütuş atması gerektiğini öğrenecek..

sevdiklerime aşırı bağlıyım sanırım

azaltamadığı acı..

olmamız bu kadar zormu?

Birkaç ayda gelişip uzayan sarmaşıklar, havalandırma duvarında çivilere çaktığımız iplere boylu boyunca sarılmakla kalmayıp, kimileri duvarları aşarak dışarıya göz kırpmaya başladılar.

diğer acı için ihanet derdim. kendine ihanet.. bence hiçkimse bir insanın kendine vereceği acıdan daha fazlasını veremez.. içindeki beynindeki kurtla mücadele ve bu mücadeleyi kaybetmek acıların en büyüğü sanırım..

sence nedir?

Çünkü dokunduğu her şeyi çürütür zaman. Her şeyi çürütür zaman...

Bu yüzden siz olun, tutkularınızı, düşlerinizi, sevgilerinizi ve yolculuklarınızı ertelemeyin; çünkü çürürler.