Ayrılıklarımızın vuslata açılan kapı olduğunu hissedebilmekte, hüzünle olabiliyor...

Anne rahminden ayrılırken hüzünlü, hüzünle geldiğimiz dünyadan ayrılırken yine hüzünlü...

Ama yaşadığımız ve yaşayacağımız iki dönem...

Vuslat her zaman istenilen birşey midir? Vuslata çekilen özlem yani aşk, daha güzel değil midir?

Yani ayrılıkların yaratığı... Ayrıldıkça olgunlaşıyoruz... Hüzünleştikçe yani...

İnsanın trajedisi de burada başlamakta... Herşeyi sınırlı.. Fakat bir ölçüde de sınırsızlığa meyilli...

Olmak isteyipte, olamamak... Yani hüzün...

İki sınır, iki ayrılık... Aynı zamanda iki vuslat...

Aslıdna tam da bizi anlatıyor, yani insanı, yani trajedimizi... Ruh üfürüldükten sonra başlar ayrılıklarımız...

güzel paylaşım için teşekkürler kardeşşş

Bizi biz yapar... Beşerlikten, insanlığa geçişin basamaklarıdır... İnsana geçiş... Kamil insana...

İkinci ayrılığımız dünyadan ayrılırken yaşadığımız ayrılıktır.

Bu yüzden hüznünü sakın terketme!

Her insan bir alemdir. Bambaşka bir alem... İnsan sınırlı bir yaratıktır.

Anne karnında ruh üfürüldükten sonra başlar sınırları... Doğuma kadar geçen evre bu sınırın bir çizgisini oluştururken, ölümden sonrası ikinci çizgiyi oluşturmakta...

O'nu istemek, O'nu arzulamak, O'nun aşkıyla yanmak daha üstün birşey değil midir?

Ölen hayvan idi, aşıklar ölmez...

Anne rahminden ayrılmak ile başlar ilk ayrılığımız, sımsıkı yapıştığımız anne rahminin duvarıdır ilk tutunduğumuz yer...

Bilmediğimiz iki dönem... Yakinen bilemediğimiz...