sosyalizm toplumcu.

Belki de materyalist mutluluk modelinin asıl kusuru, servet, bedeni ve duyusal zevkleri esas almasıdır. Başta entelektüel ve manevi ihtiyaç ve lezzetler olmak üzere insan fıtratının diğer ihtiyaçlarını ihmal veya inkar etmesidir. Materyalist mutluluk modelini takip edenlerin daha çok servet edinip daha çok tüketerek mutlu olmaya çalışması bu sırdandır. Oysa ne garip bir paradokstur ki, birçok çalışmaya göre insan materyalist oldukça mutluluğu azalıyor. Çünkü sanıldığının aksine, maddi imkanlarla mutluluk arasında sonsuza denk giden pozitif lineer bir ilişki yok. .

ayrıca:"Kapitalist sistemin vaad ettiği mutluluğu getirmediğini ilk ortaya çıkaran Easterlin (1974)?dir." sözü ne kadar gerçeği yansıtıyor?kapitalizm karşıtı bir çok kitap hatta başyapıt vardır 19. yüzyılda...

Ben sadece mutluluğun madde ile olmadığını paylaşmak istedim.

Yorumlarınızdan anladığım kadarıyla Mutluluğu bulmanın iki yolu vardır;bunlardan biri kapitalist diğeri sosyalist düşüncedir. Kapitalizm ile mutluluk yakalanamadığına göre geriye tek seçenek kalıyor o da sosyalist olan düşüncedir demek istemiyor musunuz?

Bu arada alıntı yaptığım kaynaklar konusunda gerekli olanları parantez içerisinde yazdım. Diğer yorumlarsa akla, fikre ve hissiyatlara yönelik "Risalein nur Eserlerinden" toplama yorumlardır. Kabul görüp görmemesi şahsa aittir. Yani yalnız doğru olan fikir budur demiyorum...

Gelişmiş ülkelerde bireylerin tüketim gücünü gösteren kişi başına reel gelir son bir asır içinde birkaç kat artış gösterdi. Daha önceki asırlarda hayal bile edilmeyen birçok mal ve hizmet tüketimi son iki asırdaki insanlar için gerçek oldu. Ancak, paradoksal bir şekilde, yaşam standardındaki iyileşmenin ve tüketimdeki artışın beklenildiği gibi mutluluk getirmediği ortaya çıktı. Küresel kapitalizmin kalbi hükmünde olan Amerika Birleşik Devletleri?nde yaşananlar bunun en açık örneğidir. ABD?de 1960?lardan günümüze, kişi başına reel gelir üç kat artış göstermesine rağmen, mutluluk ölçümlerine göre, bireylerin mutluluk seviyesinde düşüş yaşandı (Myers, 2001). Başka bir deyişle, Amerikalıların araba, soğutucu, elbise kurutma makinesi edinme imkanları eskisine göre üç kat artmıştır. Yine eskiye oranla insanların herhangi bir gece lokantada yemek yeme imkanları üç katına yükselmiştir. Ancak boşanma oranları da ikiye katlanmış, gençlerin intiharı üç katına çıkmış ve depresyonlar on kat artmıştır (Newsweek, 16 Eylül 2002). Literatürde, bu paradoksal gelişme gelişmişlik paradoksu veya Amerikan paradoksu diye biliniyor. Aynı durum diğer gelişmiş kapitalist ülkeler için de geçerli. Örneğin, İngiltere?de 1950?den beri gelir seviyesi üçe katlanmasına rağmen, bireylerin yaşam memnuniyeti yerinde saymıştır.

sosyalizmin yanlış uygulanması bu sistemin doğru olmadığı anlamına gelmez...

fikrimi belirtmek sırf kendim haklıyım anlamına gelmiyor. bunu nerden çıkartıyorsunuz?

Açıkcası bu yorumlarınızdan dolayı öyle bir tespitte bulundum yanlış düşünüyorsam düzeltin lütfen... Bende düşündüğünüz gibi olmadığına inandığımı söylüyorum...

Öncelikle şunu belirtmek istiyorum;evet sizinde bahsettiğiniz gibi iyi niyetliyim. Ve burada senin dediğin yanlış, benimki doğru meselesine girip tartışmak niyetinde değilim...

Mutluluğu getirmesindeki başarısızlığına rağmen, küresel kapitalizmin tüketim kültürü, materyalist değerleri ve sefih yaşam tarzı önü alınamaz kanser gibi her tarafa yayılıyor. Bu gidişle materyalist değerlerin etki alanına girmemiş olanların kelaynaklar gibi nesli tükenecek. Bilimsel çalışmaların karşıt bulgularına rağmen, insanlığın çoğunluğu gerçek huzurun daha çok servet ve tüketimden geçtiğini düşünüyor. İşte, Risale-i Nur küresel kapitalizmin büyük dalgalarına karşı koyma iddiasını taşıyor. Elinizdeki çalışma söz konusu iddianın ne denli başarılı olduğunu test ediyor.

ayrıca alıntı yapıyorsanız kaynağınızıda belirtin...

Kapitalist ideolojiye göre, daha yüksek satın alma gücüne kavuşup, daha çok mal ve hizmet elde eden bireyler, hayatlarından nispeten daha çok lezzet alırlar. Hayatından memnun olan insanın intihar etmesi veya depresyona girmesi beklenmediğine göre, ekonomik refaha kavuşan kapitalist toplumlardaki sosyal sıkıntılar, kapitalist mutluluk formülünde bir yanlışlık olduğuna işaret ediyor. Kapitalist ülkelerde ekonomik refahla birlikte, streslerin, intiharların ve bunalımların artması, kapitalist sistemin insanlığa gerçek mutluluğu getirme noktasında bir kriz eşiğinde olduğunu gösteriyor.

kısacası iktisadi sorunları dinle açıklayamayız...

"kısacası iktisadi sorunları dinle açıklayamayız..." diye yapmış olduğunuz fikir konusunda dilerseniz sizinle bazı araştırmalarımı paylaşabilirim, belki bu sayede iddaa ettiğiniz bu görüşü tekrar irdelemek istersiniz...

İnsanlığın tarih boyunca aradığı ortak şeylerden birisi belki de birincisi mutluluk olmuştur. Gerçi mutluluğu arama şekilleri asırdan asıra, toplumdan topluma, hatta insandan insana farklı olmuşsa da arzulanan netice hep aynı olmuştur. Batı toplumlarında Aydınlanma?dan beri mutluluk arayışı materyalist tüketim yoluyla olagelmiştir. Kapitalizmin insanlara sunduğu mutluluk formülü gayet basittir: ne kadar çok çalışırsan, o kadar çok para elde edersin. Ne kadar çok para elde edersen, o kadar çok mal ve hizmet satın alabilirsin. Ne kadar çok mal ve hizmet alırsan, o kadar çok tüketim yaparak faydanı artırabilirsin. Kapitalist sistemde kimisi çok çalışarak, kimisi de çok çalarak nihai amaca ulaşmaya çalışır. Meşhur iktisat tarihçisi Karl Polanyi?ye göre kapitalizm kar ve piyasayı toplum ve insani değerlerin üzerine çıkararak her şeyi alıp satılan bir mal derecesine indirmiştir.

bende fikirlerimi belirttim...

"ve bilimsel olarak iktisadi bir olgunun karşısındaki diğer olguya bakılır.

İyi niyetli olduğunuz açık ama kapitalizmi yenecek tek güç sosyalizmdir...

kısacası iktisadi sorunları dinle açıklayamayız..."

Asıl mesele konuya hakim olmadan tarafgirlik damarı ile bakmanızdan kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Sizin fikrinize ve düşüncenize saygım var tabiki ama "hak yalnızca benim fikirlerim derseniz" orada uyarmak isterim

Öncelikle yazılanları okuyup sonra fikirlerin paylaşılmasından yanayım...

Hemen daha önceki yazdıklarınızla devam ediyorum...

kapitalizm benmerkezcidir.

"fikrimi belirtmek sırf kendim haklıyım anlamına gelmiyor. bunu nerden çıkartıyorsunuz?"

ve bilimsel olarak iktisadi bir olgunun karşısındaki diğer olguya bakılır.

Sonradan ayrıntılı tartışılacağı gibi, Batı toplumlarında yapılan çalışmalar, dışsal değerlere değil, içsel değerlere vurgu yapan kişilerin daha çok huzurlu olduğunu ortaya koyuyor. Maalesef, bildiğimiz kadarıyla, Müslüman toplumlar için yapılan benzer çalışmalar yok. Elinizdeki çalışma bu açıdan bir ilk olacak. Bir Müslüman grubun değerler dünyasını resmedip, Batı?daki mukabilleriyle kıyaslayacak. Bu çalışma, materyalist ve hazcı değerlerle kıyaslayınca İslami değerlerin ne derece huzuru getirmede etkili olduğunu ampirik olarak analiz ediyor. Anket verileri İslami bir perspektifle geliştirilen insan fıtratı teorisini ve mutluluk modelini test imkanı sunuyor. İslam?ın bu dünyada otantik huzuru getirmede ne derece katkıda bulabileceğine açıklık getiriyor.

Kapitalist sistemin vaad ettiği mutluluğu getirmediğini ilk ortaya çıkaran Easterlin (1974)?dir. 1946-1970 yıllarını kapsayan çalışmasında ekonomik refah seviyesindeki müthiş artışa rağmen insanların huzurlarında bir artış olmadığını göstermiştir. Easterlin?den beri mutlulukla ilgili çalışmalarda büyük patlama yaşandı. Birçoğu artan gelir ve tüketiminin sanıldığı gibi mutluluk getirmediğini açıkça ortaya çıkardı. Asgari ihtiyaçları giderene kadar paranın mutluluğa olumlu etkisi olmakla beraber, ötesinde etkisi yok denecek kadar az olduğu anlaşıldı. Başka bir deyişle, paradan mahrum olan mutluluğu satın alma imkanına sahipken, parası bol olanlar bu imkandan mahrumdur. Daha da kötüsü, materyalist değerleri benimseyen ilgili çalışmalar, mutluluğu kendi içinde aramak yerine dışarıda arayanların daha yüksek depresyon, kaygı, narsizm ve kötü madde bağımlılığına sahip olduğunu ortaya çıkarmıştır (Duriez, 2006). Aynı şekilde kapitalist sistemin insanları teşvik ettiği zenginlik, şan ve şöhretin insanı uzun dönemde huzurlu yapmadığı anlaşılmıştır. Hatta söz konusu hedefler peşinde koşanların, diğerlerine göre mutsuz oldukları ortaya çıktı (Kasser ve Ryan, 1996).

Sosyalizm içinde de muhakkak doğru ve hak noktalar vardır. Bunların başında insanların sosyal bir varlık olarak yardımlaşma ve dayanışma içinde olması gerekir, fikri doğru ve evrensel bir hakikattir.