Sinsi bir hastalık

Acaba gıybet yalnızca sözlerle mi olur? Tarifine göre böyle görünüyor. Ama söylenen sözün insanda bir öncesi, yani bir sözü söylemeden önce içimizde o söze kaynak olacak duygu, düşünce ve isteklerimiz yok mu?

Ne kadar zor bir iş bu. Karakter lazım, şahsiyet lazım. Bir sözü söylemek bir an, fakat bir sözü içinde tutmak, susmak hiç bitmiyor. Göğsümüzü yakan, boğazımızı sıkan bir sancı gibi sürekli rahatsız ediyor. İyi de bu sancıya yol açan sebebin kökü dışarıda mı ki, bizim dışarıya bir yumruk savurmamız gerekiyor? İnsanlar bizi kızdırıyor değil mi, aleyhlerinde konuşacağımız hatalar, yanlışlar yapıyorlar. Peki, biz sütten çıkmış ak kaşık mıyız?

Sen düşünce ben kalkacak değilim. Allah?ın bir kulu olarak, insan olarak görünmez bir bağla sana bağlıyım. Sen ayakta durduğun sürece ben dimdik yaşama fırsatı bulacağım. Senin kötülüğünü istemem ancak kendi canıma kastetmemdir.

güncelle me...

"niye arkasından birini sevdiğini söylemektemi gıybet oluyor" demişsin iz benim yazımda onu ima eden bişey yoktu ki :S

egosunu tatmin etmek isteyen, aşağılık kompleksine düşen, sadece eleştirip icraata gücü yetmeyen, savunmasız birinin arkasında konuşarak, kendi iç dünyasında kendine tek taraflı zafer kazandırmak isteyenin başvurduğu bir kalbi hastalık.

gıybet yapma şimdi :D

bence abartılıyosa

bu soru üzerine çok düşündüm

zeynep?

bence hakkında kötü konuşuluyosa gıybettir

İşte ayet-i kerimeler, hadis-i şerifler, büyük sözleri... Onlar yeterli rehber. Kalbimizin böyle hastalıklardan kurtulması için önerilen tedavi usulleri, ilaçlar var. Asıl mesele hasta olduğumuzu kabul etmek.

Her zaman uyanık olmalı, gıybet edecek kadar kendimizden geçecek hale girmemize müsaade etmemeliyiz ki, içimizde bir şeyler sürekli bize değerlerimizi, insan olduğumuzu hatırlatmaya devam etsin.

Farkında olmadan

"o kişiyi tanıyosam ve sürekli kötü yönlerinden bahsediliyosa bence abartılıyosa" dedin iz, bende "sürekli" ve "abartılıyorsa" gibi şartları yoktur gıybetin dedim yani kötü konuşmak yeterlidir anlamında ama s iz yanlış anlamışsınız sanırım...

hucurat suresi çok güzel beyan eder.

"bence hakkında kötü konuşuluyosa gıybettir" demişsin iz, bende onu diyorum ya...

"sürekli" ve "abartılıyorsa" gibi şartları yoktur gıybetın,,,

Fakat Allah ve Rasulü gıybetin kötülüğünü açık bir şekilde bildirmiş ve insan damarlarımız bunun kötülüğünü hissetmişken, bu davranıştan vazgeçmemek artık ayıp. Kesin bir karar vermek gerek. Şu andan itibaren kimsenin arkasından konuşmayacak, kimsenin kötülüğünü istemeyecek, içimizdeki ifrit isteklere kulak vermeyeceğiz.

bu yüzden çok arkadaş grubu terk etmişliğimde vardır

Zaman zaman bir daha gıybet etmemeye karar veriyoruz. Belki bir süre başarabiliyoruz da. Ama gıybet öyle göstere göstere gelmiyor. Bazen gıybet ettiğimizi, başkaları hakkında konuşurken fark ediyoruz. İşte o anda gıybeti terk etmek çok zor oluyor. O kadar garip bir şekilde insanı yakalıyor ki, konuşmaya devam etmek istiyorsunuz.

Buna rağmen onu terk etmede, yakamızdan söküp atmada zorlanıyor, kötülüğünü sürekli tekrarlamamıza rağmen ondan kurtulamıyoruz.

Başkaları içimizi bilmez, sesimizi duyar ve sözü anlar sadece. İçimizde alevlenen ateşi, kendimizi yiyip bitirişimizi nereye koymalı? Gıybet etmek istiyoruz. Birilerine birilerini şikayet etmeden, eleştirmeden rahatlayamıyoruz -buna rahatlamak denir mi, ayrı bir konu.

çok arkadaş grubu terketmişligin mi var zeynep,

Susmak yeterli mi?

dinlemem uyarırım

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

yasak olduğu için insana cazibeli geliyor gıybet.

o kişiyi tanıyosam ve sürekli kötü yönlerinden bahsediliyosa

Bunları durduk yere söylüyor olamayız. En azından bu sözleri söyleyecek hale gelmemize izin vermişiz demektir. Keyifle birilerini çekiştirecek kadar kendimizden geçmişizdir. Ahlaklı, karakteri sağlam bir insan kontrolü asla bırakmaz. Yaptığımız kazanın bedeli Allah?ın gazabı olabilir.

Kasten yaptıklarımız kadar olmasa da, gıybet olduğunu fark etmeden yaptıklarımız da aynı hastalığın sonucu. Bu hastalık içten içe bizimle savaşıyor ve mahvetmeyi amaçlıyor.

niye arkasından birini sevdiğini söylemektemi gıybet oluyor

sabah sabah gerginliğinizi burayamı atmaya geldeiniz ne?

ama içeriği beğendim, okumak isteyen olursa buyursun.

Aynaya bakınca gördüğümüz insan, başkalarının arkasından dolaplar çeviren biriyken ona saygı duyabilir miyiz? Belki de aynaya çok bakmamak gerek! İşin kolayı bu.

Sonra kimlerle arkadaş olduğumuza dikkat etmeliyiz. Sürekli gıybet eden bir arkadaşla, bizi kötü şeylere alıştırmaya çalışan bir arkadaş arasında ne fark var? Biri elle tutulur kötülük, diğeri sözde. Bizimle arkadaşlık etmek isteyen, başkalarının arkasından konuşmaması gerektiğini bilsin, ona göre gelsin.

Allaha şükür böyle bir hastalığım yok

Gıybetin, yani bir başkasının arkasından konuşmanın, onun yanlışlarını, kusurlarını ortaya dökmenin ne kadar kötü olduğunu biliyoruz. Çünkü hayatta en kırıldığımız, kendimizi kötü hissettiğimiz anlardan biri de başkalarının bizim arkamızdan konuştuklarını öğrendiğimiz anlardır.

Bir insanın arkasından hoşlanmayacağı şeyler söylemenin mazereti olmaz. Bir insanın arkasından, yanımızda olsalar yüzlerine söylemeye utanacağımız, utanmasak bile kalplerini kıracağımız sözler söylüyoruz.

susmak yeterli mi?

Gıybeti kasıtlı olarak yapmamak veya fark edince terk etmek yeterli mi? Farkında olmadan yaptığımız gıybetlerden de sorumlu değil miyiz?

başlıkla içerik yine tutmamış :)

Hem insan tek başına gıybet etmez ki. İnsanlar size bakıyor. ?Arkadaşlar biz gıybet ediyoruz, hemen terk edelim!? deyince olmuyor. İnsanlar bozuluyorlar. Onların tepkilerini kendimize yediremiyoruz. Kızgınlık, çekingenlik derken gıybet deryasında yüzüp gidiyoruz.

Mükerrem METE

ve lütfen sizli bizli olalım...

neden gerginsin iz zeynep?

bu arada benle böyle? akıl verir gibi konuşmayın lütfen

ama insan işte.. kendini savunmak için bahane bulmakta üstüne yoktur..-ve sonra bir ama daha ki amaların da sonu yok- ama sonuç hep aynı..

gıybet zehırlı bır sarmasık gıbı malesef o yuzden cok sabır ve emekle yok edılebılecek bır hastalık, herkes bırbırının ardından atıp tutuyor malesef, aslında utanıyor ınsan sonradan ama o an kendıne hakım olamıyor ofke, kızgınlık haset ınsanın en buyuk zaafları.

Ne kötü olduğunu başımıza geldiği zaman iyice anladığımız bu davranıştan kurtulmamız gerektiğine şüphe yok. Hayatımıza ve kalbimize nasıl zarar verdiğini görüyoruz. Bu illet yüzünden insanların arası açılıyor, hiç yeri yokken düşmanlıklar oluşuyor, yuvalar bile yıkılabiliyor.

bazen yalnız yaşamanın artısı da bu diyorum. bu hastalığın ilacı eczanede de satılmıyor. cerrahlar da çare bulamıyor. içimizdeki öteki biz çare bulur buna.

Sonuçta bu bir şahsiyet meselesi oluyor. Bir kişilik, insan olma meselesi. Öyle ya, nasıl bir kişi başkalarının kötülüğünü isteyebilir, onların yanlış yapmasını, kusurlarının ortaya çıkmasını fırsat bilir ki!

Bunu bir bitireyim bir daha gıybet etmeyeceğim, diyoruz ama buna çocuklar bile güler. Evvela ne pahasına olursa olsun gıybet ettiğimizi fark edince susmaya azmetmeliyiz. Kesin olarak bir daha yapmayacağım demeli, Hz. Ali efendimizin dediği gibi şeytan pes edene kadar direnmeliyiz.