Gerçekten mutsuzluğumuzu sevdiğimize katılyorum ama bu sevilecek bir duygu mu onu tartışmak gerek, bu da depresif ruh halinin bir yansıması olmasın:)

yanlızlık efendiyle aramız iyi milletçe. onunla olmayı sewiyoruz. mutsuzluğa giden bileti yanlızlık efendi kesiyo bize.

ben yanlızlığı tercih edenlerdenim. açıkcası yanlızlık mecburi ise kötü ama tercih edilen bişeyse katlanılması o kadar zor değil.

Bu evlenen insanların da çok yaşadığı bir şey küçüklükten beri hep evlilik hayali kuruyorsun. Yalnızlığın, mutsuzluğun hep bir eş eksikliğinden diye düşünüyorsun sonra evleniyorsun bakıyorsun ki yine mutsuzsun hiç bir şey değişmemiş:)

çok uzun bi süre tedawi için hastanede kaldım. kaldığım odadan sürekli dışarıya bakıyodum. o zaman benim için mutluluk o insanların arasına karışmaktı.

mutluluk sahip olduklarının kıymetini bilmektir bence...

Yalnızlık nedir ki bazen kalabalığın içinde bazen bir dağ başında yalnız kalabiliyor insan.. Yalnızlık duygusu da insanın kendine en iyi k eziyet çektirme yöntemlerinden biri mazoşistlere tavsiye edilir:)

Hayatı anlama çabasındayım şu günler. İnsanların mutsuzluklarına, umutsuzluklarına bakıyorum. Çok kısa süren şu dünya hayatında ki kendilerine ve çevrelerine verdikleri zararlara.. Bir de kendime tabi yok yere tükettiğim ömrüme."Öyle Bir Geçer Zaman ki"dizisinde Mete'nin babasına "Her şeyin bu kadar boş anlamsız olduğu bir dünyada sevgiden daha değerli ne olabilirdi baba"dediği günden beri sorguluyorum hayatı.

unutma.. asla unutma..

Saçma sapan şeyleri dert edinip kendimizi mutsuz ettiğimize göre ve yarının ne getireceğini dahi bilmediğimiz halde biz bu haleti ruhiyemize devam ettiğimize göre demekki seviyoruz, insanoğlu kesinlikle mazoşist, kendi kendine eder sesi çıkmaz, kendine başkası ederse ses çıkarır :)

aradan zaman geçti şimdi o kalabalığın içindeyim ama mutluluk anlayaşım değişti. doyumsuzuz

binlerçe şükür bugünlere..

Sokakta ki insanlara bakıyorum özenti yaşam tarzına, kendini beğenmiş tavırlarına.. Her şeyin daha güzel olmasını isterken kaçırdıkları mutluluğa..2011 yılına girmemiz üstüne o yıldan da 10 gün tüketmemiz de tuz bastı yarama. Dedim "İşte ne ki geçiyor zaman" Zaman geçiyor ve eskitiyor bizi ama bakışımız değişmiyor hayata 1 günümüzün bile garantisi yokken sahiplenip hayatı hep daha iyiye ulaşmak için çırpınışımız şaşırtıyor beni... Bu kadar mutsuzluğa sonunda mutlu olmak için katlanışımıza gülesim geldi birden. Belki depresyon belirtisi bunlar bilmem ama önce kendime sonra da bütün hayatını zehir edenlere kızgınım şu sıra.. ŞÖYLE BİR ÇEVREMİZE BAKSAK MUTLU OLMAYI ÖĞRENECEĞİZ BELKİ DE NE DERSİNİZ?

Belkide mutsuzluğumuzu seviyoruz olamaz mı?

Benim de şimdi geliyor aklıma ne kadar doyumsuz olduğumuzun bir kanıtı.. Bir kaç yıl önce geçirdiğim bir rahatsızlıktan ötürü uzun süre yatmak zorrunda kalmıştım. O zaman en mutlu insanlrın sağlıklı insanlar olduğunu düşünüyordum şimdi çok şükür sağlığıma kavuştumya unuttum o günleri

Budur...

hepimizin bir aradığı var bu dünyada. önceliklerimiz sürekli değişiyor. askerliği şırnak cizrede yaptım uzun dönem. çarşı izni yoktu ozman yasaktı. benim iiçin en önemli olan, o an en kıymet verdiğim şey sokaklarda yürümekti. ve dediğim gibi sürekli değişiyor önceliklerimiz. ben sağlıklıyım, tokum, başımı sokacak bir evim, uyuyacak sıcak bir yatağım var çok şükür. ama mutlumuyum hayır değil. bunlardan biri eksik olsaydı? mutluluk sahip olduklarının kıymetini bilmektir bence...

mutluluk hep anlık oldu benim için. o yüzden hayatımı anlama çabamın amacı mutlu olmak değil, huzuru bulmak.,

ama evet kalabalıklarda yanlızız bazen, bazende gerçekten yanlız.

Evet insanın kendi kendine yaptığı kötülüğü kimse ona yapamaz ama biz hatayı hep başkalarında buluyoruz...

Evet ya bir daha hiç normal bir insan gibi yaşayamayacağım diye düşünüp üzüldüğüm o günler geçti çok şükür. Sağlık belki de düşünüp mulu olabileceğimiz en önemli şey