"- Biz yetmiş senedir manen açız. Madde mühim değil. Rızkımız kadar yaşayacağız. Siz ise manen toksunuz. Hadis-i Şerifte:

"Zulüm payidar olamaz!"

"Sen de mi Brütüs?"

İslam şairi İkbal, "Tulu-i İslam" adıyla milli mücadelemiz için bir nevi destan kaleme almış ve bunda Türk askerinin kahramanlığını göklere çıkararak "Allah onlara yardım etsin!" niyazında bulunmuş ve:

"Arkadaş, bana iyi bakın. Ben bu Avrupa'yı, Marş Denizi'nden alıp Asya'ya taşıyacak bir ülkeyim. Yalnız viskinizi değil, aynı zamanda kültürünüzü de taşırım" diyor.

"Bu ezanlar ki şehadetleri dinin temeli,

"-Bana o alemden bir hediye getirdin mi?"

Diğer bir manzara:

Diğer menfi manzara: kültür erozyonu...

Gün bu gündür.. Himmetimiz, yüreğimiz ve duamız onlarla ne kadar beraber olacak? Ezansız ve ibadetten mahrum bir çok yörelerde İslam'ın yeniden filizlenmesinde bir hissemiz olmayacak mı?

O büyük devlet, hayatına son verilirken bile Çanakkale'de mazinin derinliklerinde kalmış, eski azametli zaferlerle boy ölçüşebilecek yeni ve nihai bir destan yazmıştır. O derecede ki iki yüz elli bin vatan evladını şehid vermek paha-sına, teknik üstünlüğe sahip üç yüz bin kişilik müstevli askerlerinin Çanakkale'yi geçmesini engellemiş; izzet, şeref ve payitahtını korumuştur.

Bu topraklarda o şerefli ecdadın kanı, hayali ve tehammül-fersa iman mücadelelerinin hatıraları var. Sadr-ı A'zam Sokullu'nun Karadeniz ve Hazer'ı birleştirip bu yörenin insanını Ruslara karşı muhafaza ve emniyet altına almayı, daha o zaman tasarlamış olması ibretli bir hadi sedir.

Ciltlerle yazılsa anlatılamayacak bu "Çanakkale Destanı" hakkındaki tak-dirkarlıklardan küçük bir numune ile yazımıza son verelim:

Sa'd B. Rebi'nin sözü ne müthiştir. Vücudu kalbura dönmüş şehid olurken İslam'ı ve müslümanları düşünüyor ve bir hedef gösteriyordu. Nefsini tamamen unutacak kadar İslam davasında fani olmuştu:

Osmanlı cihan devleti, milletine yabancılaşmış ve gizli düşman faaliyeti neticesinde devlete hakim olmuş ittihatçı güruhun elinde badireden badireye sürüklenmiştir. Bu badirelerin ilki, yukarıda zikretmiş olduğumuz gibi, (1911) Trablusgarb Harbi'dir. Onu takiben (1912) Balkan Harbi ve (1914-18) Birinci Cihan Harbi, Türk askerinin sayısız ve emsalsiz kahramanlık menkıbeleriyle cereyan etmiştir ki bunun en muhteşem safhası 87. yıldönümünü idrak etmekte olduğumuz, Çanakkale muharebeleridir.

Bu zulmün tarihi eskidir. Komünist rejimden evveline gider. 93 harbi denilen 1877-1878 Osmanlı-Rus harbinden sonra Rusya, müslüman halka karşı akla gelmedik zulümler icra etmiş, bunlara dayanamayan milyonlarca dindaş ve ırkdaşımız Anadolu'ya hicret etmişti. O zulümler çarlık Rusya'sının yıkılışına müncer olmuştu. Yerine geçen komünist rejim ondan da baskın çıktı. Bizimle, Rus esiri kardeşlerimiz arasındaki yetmiş senelik zaman dilimi içinde her türlü irtibat kesildi. Ve nihayet o da yıkıldı. Belki bugün Karabağ'daki şehid, bazılarımızın akrabası da olabilir.

"- Annem babam benim din derslerine iştirak etmemi istemiyorlar. Kaçak geldim." diyerek ağlamaya başladı.

Bazı yöreler camisizlik sebebi ile cuma namazı kılmaktan dahi mahrum. Eskiden kalma bütün camiler yıktırılmış veya şekli değiştirilerek idman yurdu ya da tiyatro salonu yapılmış.

Anadolu'yu manen kemale erdiren hakikat erlerinin bir kısmı o topraklardan hicret ederek teveccühte bulundular. Bugün onların manevi ni'metleri ile perverdeyiz. Onların bu kadirşinaslığına karşı bugün o vefa borcu nasıl ödenebilir?

"Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir, diye buyuruluyor. Lütfen bizi manen doyurun. Aksi halde akıbetimiz hazindir."

Velhasıl buranın insanına verilecek en güzel hizmet, onu yetmiş senedir kaybettiği mukaddesatı ile tanıştırmak, bu hususta bir iman seferberliğini gerçekleştirmektir.

Bosna-Hersek'te insanlık faciaları karşısında nasıl ürperiyor isek, bu manevi cinayetlerden de o derecede dehşete kapılmalıyız.

Yıl: 2002 - Ay: Mart - Sayı: 193

Ayet-i Kerime'de:

Bir gönül seferberliğine girmemiz icab etmez mi? Aksi halde Sa'd B. Rebi'nin tehdidi bizim üzerimizde cari olmasın.

Rabbim korusun, korkudan yüreklerin boğaza dayanacağı rüz-ı mahşerde SAKIN, rasullullah bize gücenmesin.

Bir hazin manzara daha:

Şişede Türk Kanı

"-Ya Rasulallah!" dedim. "-Dünyada huzur ve rahat kalmadı. Arzu edilen hayat ele geçmiyor. Varlık bahçelerinde binlerce lale ve gül var, fakat hiçbirinde vefa kokusundan eser yok. Buna rağmen huzurunuza hediye olarak billur bir şişe getiriyorum. Bu billur şişenin içinde o derecede kıymetli bir şey var ki, emsalini bulmak imkansızdır. Bu şişede ümmetinizin şerefi vardır. Bu şişede, Trablusgarb İslam beldesinde işgalci İtalyanlara karşı harb ederken şehid düşen Türk askerlerinin mübarek kanı vardır."

Türkiye Diyanet Vakfı'nın ve Din Müşavirliğinin hizmetleri karşısında seviniyoruz. Diyanet Vakfı'nın bir İlahiyat Fakültesi, beş adet İlahiyat temayüllü mektebi var. Sekiz öğretmen ve beş hademe-i hayrat ekibi ile takviye edilmiştir.

Aynı İkbal, harb-i umumi musibetleri karşısında bir başka şiirinde de:

"- Ne olursunuz Hocam, bu benim hatıram. Kabul edip İstanbul'a götürün" diye ısrar etti.

"Malları ile canları ile cenneti satın aldılar." buyuruluyor. Demek cennet, dünyada pazarlanıp satışa çıkarılabiliyor. Rabbim bu pazardan bir hisse nasıp eylesin.

M. Akif ERSOY

Karabağ boşlukta...

Tarihin devamlı şahid olduğu bir gerçek vardır:

Bizler bugün bu Tebük seferi'nin devamında olabilir miyiz?

Amin...

Mazlumların ah u figanı, zalimlerin topunu, tüfeğini, baş edilmez maddi kuvvetini dize getirmiştir. Bunu kavramak için Rusya'nın yıkılış macerasına bir göz atmak kafidir.

şişe türk kan demişin bir gavur eksik aklıma bir damla petrol bir damla kandan faha değerledir diyen zihniyrt geldi aklıma

Bizler için bu mücadele bir cennet alış-verişi olabilir mi?

Krişnacılar , hava alanından başlayarak her yerde kitaplarını satmaya çalışıyorlar. Almayanlara ısrarla hediye edip merkezlerine davet ediyorlar. Ziyafetler verip müzik ve raks kullanıyorlar.

T. C. Büyükelçiliği Din Müşavirliği, Aziz Mahmüd Hüdayi Vakfı'nın fahri olarak buraya gelen elemanlarına, Sudanlı, Arap ve Afganlı cemaatlere yardımcı oluyor. Bütün cemaatlerin dini kitaplarını Diyanet İşleri Başkanlığı vasıtası ile karşılıyor. Böylece din tebliğinde birlik sağlanıyor. Bugün halen bu şemsiye altında Kur'an-ı Kerim ve dini eğitim ve öğretime gelen 3000'den fazla talebe var. Bir de yatılı hafız yetiştiren Kur'an Kursu faaliyette.

Hz. Abbas 'ın oğlu Kusem ve Hz. Osman 'ın oğlu Muhammed 'ın kabirleri Semerkant'tadır. Medine'den fışkıran iman vecdi, onları, her şeylerini terk ederek on bin kilometre uzaklara götürmüştü. Buradaki mezarlar bizim için azim ve gayret-ı imaniyye timsalidir. Karlı dağlar kızgın çöller, yırtıcı hayvanlar onlara engel olmamıştı. Allah onların bu Tevhid mücadelelerini bereketlendirdi. İmam-ı Buhari, İmam-ı Tirmizi ve tasavvufun en büyük şahsiyetleri oralardan fışkırdı.

İstanbul'da oğlu okuyan bir şahıs bizi görünce şaşırdı:

Hıristiyan misyonerleri ise İncil ve propaganda broşürleri dağıtıyor, parklarda rak müziği konserleri veriyorlar.

Bugün manen kırık kanatlı bir kuş gibi olan bu mazlum, muzdarip, yaralı ve yorgun gönüllü kardeşlerimize, yüreğimiz ve infakımız ne derece uzanabilecek ve bir vefa borcu ödenebilecek mı? Vefa'nın sadece İstanbul'da bir semtin adı olmadığını, onun ruhların derinliklerinde mevcud bir haslet olduğunu düşünebilecek miyiz?

SAKIN, ruh dünyamızı feyzleri ile asırlar boyu abad ve ihya eden Orta Asya bizim için bir ağlama duvarı olmasın.

O yıllarda bir taraftan Kafkasya ve Galiçya'da Ruslarla, Filistin ve Suriye havalisinde İngilizlerle diğer taraftan da Çanakkale'de İngiliz, Fransız ve İtalyan asker ve donanmasıyla harbeden Osmanlı'nın müttefiki Almanlar, bizim Galiçya cephesine iki tümen göndermiş olmamıza rağmen, bize ancak birkaç generalle destek olmuşlardır. Bunlardan birisi Liman Von Sanders'tir ki, önce Çanakkale sonra da Suriye cephesinde, cephe kumandanlığını deruhte etmiş olması sebebiyle "Türk askeri"ni yakinen tanımak fırsatını elde etmişti. Alman asalet ünvanı olan "Von" sıfatıyla anılmakta olan bu generalin Türk askeri hakkında sayısız hüsn-i şehadetinden şu birkaç cümle, Mehmedçiğin dünyada meşhur olduğu karakter ve kahramanlığın, tarihi tescil ve ikrarına en iyi bir misaldir:

"- Kirpiklerinizi kımıldatacak kadar kuvvete sahib olduğunuz müddetçe Rasulullah 'e sahib çıkmaya devam edeceksiniz. Yoksa ind-i ilahi'de mazeretiniz kabul olunmaz." diyordu. Sanki Sa'd Hazretleri bu nasihatleri bizlere yapıyordu.

"- Dinimi bir arkadaşımdan öğreniyorum. Burada öğrendiklerini gelip bana anlatıyor. Ondan, Allah 'a secde etmeyi ve Rabbime kulluğu öğreniyorum. Sırf namaza durunca ferahlıyorum. Bu hasret beni helak edecek." dedi.

Bahai ve Yahova Şahitleri de metrolarda ve kentin muhtelif yerlerinde broşür dağıtıp mükellef merkezlerine götürerek ikramda bulunuyorlar.

"Ahh Coğrafyası Olmasın..."

Tebük seferine gidemeyen üç sahabiye Rasulullah darıldı. Gücendi. Onlara elli gün hayat zindan oldu. En yakınları dahi selamı kesti.

Dış yüzü sahte, mürai, makyajlı; iç yüzü ise menfaat ve maneviyat nasipsizliği...

"Dünyanın insanı çok muzdarip eden hallerinden sıkılmış, başka bir aleme göçmüştüm. Melekler beni Hazret-i Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-'in huzuruna getirdiler. Peygamberimiz sordu:

Bir kızcağız gözleri dolu dolu dini sohbetimizi dinledikten sonra:

Bu takdir ve hayranlığı duyanlardan biri de Pakistan'ın kuruluşunda fikir babalığı yapmış olan şair, Muhammed İkbal'dir. O büyük ve mütefekkir zat, kendi ülkesinde Hindulara karşı müslümanları ayrı ve müstakil bir siyasi varlık haline getirebilmek için çalışırken, İtalyanların Trablusgarb vilayetimize saldırmasına dair haberle sarsılmıştı. Fakat çok geçmeden bir avuç Türk'ün orada ortaya koy-duğu yiğitlik ve fedakarlık haberleri ile teselli bulmuş, hatta bu kahraman-lıkları kendi halkına cesaret vermek için şiirleriyle ebedileştirmiştir.

"- Bu Kabe'dir." dediler. İbadetin nasıl olduğunu bilmediğim için karşısına geçer ağlardım. Sizleri ve Türkiye'den gelen hocaları gördüm, ibadetimi öğrendim. Bugünüme şükür ve hamd halindeyim." dedi.

Aç, yetim, bikes ve perişan kalabalıkların asıl ehemmiyetli olanı bizim din ve kan kardeşlerimizdir.

"- On sene evvel Türkiye radyosundan bir manevi ses duyabilir miyim, diye gece tepeye çıkar radyoları dinlerdim. Sonra dikdörtgen bir resim buldum, ihtiyarlar:

"-Lugat, bir kelime bul bana halimden..." diyor.

Bosna - Hersek'teki insanlık faciasına bigane kalanlar, Azerbaycan'da sahte hümanizm perdesi arkasına saklanarak bu insanları komünizminkinden daha büyük bir maddi ve manevi sefaletin kucağına itmeye çalışıyorlar.

Bir talebemiz bizi görünce çok sevindi. Ne ikram edeceğini şaşırdı. Evindeki gaz lambasını getirerek:

Gözleri dolu dolu, kolları minare gibi semaya yönelmiş, gönülleri Karabağ'a çevrilmiş ma'sum ve mahzun talebeler... Duvarın bir tarafından gaflet, diğer tarafından Rabbine kulluk manzaraları...

Azerbaycan halkı, 1920 yıllarında Anadolu halkının en zor günlerinde dişinden tırnağından artırarak ayni ve nakdi pek çok yardımda bulunmuştu.

Bu hükmün zamanımızdaki en aldatmaz misali Rusya'nın çöküşüdür. Bütün dünyaya kafa tutan koca Rusya, 250 tümenlik kızıl ordusuna rağmen nasıl olup da yere serilmiştir?

Ne hazindir ki yabancı kültür taşaronluğu bize yaptırılmak isteniyor. Liderlerimizden birisi:

Torunu İstanbul'da okuyan bir dede, hasta, perişan ve güçlükle yürüyerek yanımıza geldi. Torununun bu topraklarda İslam'ı yeniden inşa edeceğini söyleyince ağlamaya başladı:

Kafkasya da Özdemiroğlu Osman Paşa, altı sene süren Tevhid mucadelesinden zaferlerle İstanbul'a dönünce, onu Padişah III. Murad bizzat karşılamış, taltifen şahsı kemerini ve kılıcını takdim etmişti. Osmanlı'ların Kafkasya'ya atfettiği ehemmiyeti gösteren tipik bir vakıadır.

"- Erkekler gibi koruyamadığın memleketinin felaketi karşısında şimdi kadınlar gibi ağla!" dedi.

Bu yörelerde bir cami görüntüsü, bir ezan sesi dünyaya geliş ve gidiş sebebini hatırlatan en büyük ikaz.. Bir teselli pınarı Akif'in mısra'ını sık sık hissediyoruz:

"- Bize hakikatin zevkini tattırdınız. Şimdi uzaklaşıyorsunuz; ne çabuk!. Bundan sonra ne olacak?" diyorlar. Büyük bir endişe içindeler. Şimdi hakikati öğrenenler yakın kasabalara gidip İslami tebliğe başlıyorlar. 1-2 saatlik yoldan yürüyerek derse gelip yine 1-2 saat yürüyerek geriye dönenlere rastlıyoruz.

Yine Endülüs'te beni Ahmer Devleti'nin reisi, Hırıstiyanlara mağlub olup kaçarken bir tepeden EI-Hamra'ya bakıp uzunca bir "Ahh!.." çekti. Hala o tepenin adı "Arab'ın Ahh Tepesi"dir.

Yıl: 1994 - Ay: Kasım - Sayı: 105

Rusya yıkılmıştır amma, arkada her dinden ve ırktan milyonlarca sefil ve perişan kitleler bırakarak...

"Osmanlıların üzerine kederden bir dağ yığılmışsa sen üzülme, çünkü bin yıldızın kanı dökülmeden şafak sökmez." diye ümmete şairane bir üslubla ümid ve şevk vermeye çalışıyordu.

SAKIN Orta Asya ve Azerbaycan'ın müstakbel felaketi karşısında biz de Gırnata hükümdarı Abdullah b. Sağır'ın durumuna düşmeyelim.

Bizim Azerbaycan'a lakaydiliğimizden doğan boşluğu bir takım menfi cereyanların sinsi elemanları dolduruyor.

"Çelikten, manevi kuvvetten, vatan aşkından bir insan yapısı ne demek-tir? Bu sorunun cevabı, işte bu gösterişten uzak, mütevekkil ve sakin Anadolu çocuğunun ta kendisidir! Yaralı düşmanını sırtında siperlerine getiriyor, sargı bezi olmadığı zaman, bir yedeği daha bulunmayan gömleğini yırtarak onu sarı-yordu." (Çanakkale 5. Ordu Komutanı, Liman Von Sanders)

Tarih ibretlerle doludur...

Azerbaycan'da yediden yetmişe noeli bilmeyen sene başı eğlencelerine iştirak etmeyen yok gibidir. Rasulullah 'in adı yeni yeni öğreniliyor.

Afganlı mücahidler iman kardeşliği muktezası, Karabağ'da savaşmak için gelmişler. Hem savaşıyor, hem de ötede beride İslam'ı ve Kur'an-ı Kerim'i öğretmeye çalışıyorlar. Adeta ilk müslümanların aşk ve heyecanı içinde...

Gitme ey yolcu, beraber oturup ağlaşalım,

Müsbet manzaralar:

Bu ülkede insanlar, kendi manevi değerleri ile tanışamadan ikinci bir kültür esaretine sürükleniyorlar. Yemek, içmek ve menfaatten başka hiç bir şey düşünmeye imkan bırakmayan pragmatist felsefe temsilcileri bugün yetmiş yıldır kapitalizmin zebunu olmuş bulunan milyonla maneviyat mahrumu insanı avlamaya ve istismar etmeye çalışıyor.

Sanki Hamlet'ten bir sahne:

O sırada Hind müslümanları Türkiye'ye destek olabilmek için bir miting tertib etmişlerdi.. İkbal, bu mitingde topluluğu heyecana getiren Urduca müthiş bir şiir okumuştur. O şiirde deniliyordu ki:

Bugün de onların zor günü...

Tedbir alınmaz ise, insanımızı Hıristiyan misyonerlerinin propagandalarına karşı korumak mümkün olmayacaktır. Bunun neticesi olarak Hıristiyan ve emsallerinin ellerine teslim olan kardeşlerimiz karşısında bizim mes'uliyetimiz ne olacaktır?

Osmanlı Devleti'nin son günlerinde devlete arız olan zaafların, batılılaşmış yarı cahil bir kadronun ihanet ve acziyyetinin eseri olarak gerçekleştiği malumdur. Bundan istifade ederek son darbeyi vurmak isteyen düşmanların ilk olarak açtıkla-rı cephe Trablusgarb Harbi'dir.

"- Ne olursunuz, size bir şey ikram edeyim. Hayal mi görüyorum? Hiç yoksa arabamdaki benzini size aktarayım." diyordu.

"-Atınız nereye kadar giderse oraya kadar atılın, düşünmeyin! Biz bu meydanda nice kereler tedbir yüzünden mat olduk. Alem-i İslam arkanızdadır!.." diye Türk'ün cesaretini daha da artırmak için şiirin tesir gücünü keskin bir kılıç gibi kullanmıştır.

Ya Rabbi! Vatan ve milletimizin istikbaldeki kaderini, şerefli mazi-mizde olduğu gibi şanlı zaferlerle abad eyle! Mübarek ecdadımızın din, iman ve vatan müdafaası uğrundaki cesaret ve sevda dolu fedakarlıklarından biz-lere ve nesillerimize de hisseler nasib eyle!

Bizlerden beklenen bu müslüman kardeşlerimize merhem olabilmek, kendilerini bir bedenin uzvu gibi ruhumuzda hissedebilmek, himmet edip omuz verebilmektir. Onlara bir müslüman yüreğini ve gönlünü gösterebilmektir. Yarın çok geç olabilir.

Gırnata hükümdarı Abdullah B. Sağir, bir milyon nüfuslu payitahtını on bin kişilik Hıristiyan ordusuna karşı koruyamadı. Alevler altında yanan Gırnata'yı kanlı gözyaşları ile seyrediyordu ki, annesi:

Yüzde on Yahudi, yüzde doksan müslüman olan bir kentte iki havra var. Bir cami yok. Enflasyon, yapılmakta olan cami inşaatlarını durdurmuş durumda..

İsarın en müthiş örneği... Allah için yoklukta iken kendinden bir şey koparıp vermek.

Menfi manzaralar:

Elemim bir yüreğin karı değil paylaşalım.

Tanıştığımız bir doktor ısrarla bizi evine götürdü. Sanki kendisinde bizlerle çok eskiye dayanan bir dostluğun hatta akrabalığın tahassürü vardı.

Kalbi olmayan, insan, eşya gözü ile gören robotlar dünyası... Rus kültüründen Amerikan kültürüne geçiş. Tahtaravalli oyunu...

"- Her halde ben göremem amma, arkamdan gelenler görür." dedi. Yılların maneviyat hasreti.

Milletin medar-ı iftiharı olan Nizami, Fuzuli v. s. gibi büyük şahsiyetler bile halka metaryalist bir kafa ile hümanist olarak takdim ediliyor. Onların tasavvufi dünyalarını perdeleyip iptal ediyorlar.

Azerbaycan, aile fertleri ayrı ayrı dünyalarda fakat, bir çatı altında yaşayan insanlar ülkesi. Manen ölülerle diriler yanyana. Kur'an-ı Kerim'de buyurulan "ahsen-i takvim" ile "esfel-i safilin" grubunun yanyana görünüşü.

Türkiye'den gelen Din muallimlerinin etrafında kısa zamanda büyük kümeleşmeler başlıyor. Bunlara karşı akraba yakınlığının sıcaklığını hissediyorlar. Muallimlerin zamanı dolup Türkiye'ye dönecekleri zaman büyük bir üzüntü içinde:

İttihatçıların alim sadrazam diye Roma büyükelçiliğinden getirtip hükü-metin başına geçirdikleri, -günümüz tabiriyle- devletler hukuku profesörü Sadra-zam İbrahim Hakkı Paşa, bugünkü Libya devletinin esası olan Trablusgarb vilaye-timizi, adeta İtalyan işgaline amade bir hale getirmişti. İtalyanların oraya saldıra-cağını Roma'da büyükelçilik mevkiinde bulunması sebebiyle en iyi bilmesi gere-ken bu gafil sadrazam, Trablusgarb'daki askerleri gereksiz bir surette Yemen'e göndermiş, oradaki valiyi de basit bir mes'ele için merkeze çağırmıştı. İtalyanlar, valisiz ve askersiz Trablusgarb vilayetimize trampet çala çala çıkarma yapmıştı. Bunun üzerine iman heyecanı ile oraya koşan pek çok vatanperver askerin nispet-siz güçler arasındaki dasitani mücadelesi, bütün dünya umumi efkarında haklı bir takdir ve hayranlık uyandırmıştı.

Acaba kaderini hangi tablo ta'yin edecek? Gönüller binbir endişenin ızdırap kumkuması.

Çifte standart kepazeliğinin yeni ve aşırı bir tezahürü...

Sanki Azerbaycan, şairin dediği gibi.:

Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli..."

Uğradığımız Azerbaycan'ın kentlerinde yaşlılar ağlıyordu; çocuklarının Kur'an-ı Kerim ile, İslam ile tanışmalarının huzur ve süruru içinde... Söyledikleri şu:

Bu sözler, milletimizin karakterine nakşolmuş olan iman ve vatanperverlik duygusunu ifade eden en müşahhas misallerinden sadece bir tanesidir.

SAKIN, bizim için Orta Asya bir "Ahh!. coğrafyası" olmasın.

Gece sokakta sarhoş naraları duyuluyor. Hemen bunun bitişiğindeki duvarın arkasında mevcut Kur'an Kursunda teheccüd namazına kalkmış gençleri görüyoruz.

Azerbaycan'da tezatlı manzaralar içice...