Kula kulluk edemeyenlerden, el öpmekle dudak aşınmazcıların ülkesine.. Gidemedi.

Karşıda olmayan dağlara.. Of çekmedi, selam verdi geçti.

değildi

Öfkesinden..

İman etmek güzeldi, hele bazı coğrafyalarda. Sana nefes aldırırdı çünkü.

İncindi, ondan korkan yosma kadınlardan ve de ulaşamadığına mundar diyenlerden.

Üzülmek, hırsından ağlamak, öfke öfke öfke...

Hep aynı saflıkta kalışından..

Hayırlısı kelimesi hiç anlamını yitirmiş miydi, hep bu kadar anlamlı mıydı, yeri sadece teselli ötesi gelinen suskunluğu delmek miydi yoksa?

ve tutanacağız tüm gücümüzle güneşin karşısında

sen ve ben fırtınada beraber güleceğiz

Çünkü uykusuz gecelerin bile hatırı kalmıştı üzerinde. Annesinin demlediği çayın, gidilen yolların, alınan bir gömleğin bile hatırı hala vardı.

Değişmeyen gerçeklerden, gücünün yetmemesinden..

Yenilgi, yenilgim, benim ölmez cesaretim

Tehlikeli olacağız...

ve de;

Sızlar dururdu günü gelince.

Yenilgiyi iliklerine kadar hissetmek.

Yazıp yazıp silme vakti geldi sonra..

gelmedi.

Elinden hiçbir şey gelememesine küfretmek.

Bazı yenilgiler insana tek şey bırakırdı sonrasında;

Bu dünyadaki hesabı öteki dünyaya bırakmak da ciddi bir meseleydi çünkü. Ve elbet nasipsizlerin işi değildi.

Bir çiçekle bahar gelmezdi ama,

ve biz ikimiz derin mezarlar kazacağız içimizde ölmekte olanlara,