Sorun da burda. Söz veriyorum hep ama bir türlü tutamıyorum. Garip olan da çevrem de dinimi yaşamaya o kadar uygun ki.. Nasipsizlerden mi oldum acaba? Bir zaman uzak kaldım böyle şeylerden. Sonra da toparlayamadım işte. İçimde hiçbir bir kıpırtı yok sanki :((((((

İman, insanı insan eder. Belki insanı sultan eder. Öyleyse, insanın asli vazifesi, iman ve duadır. Küfür, insanı gayet aciz bir canavar hayvan eder.

siz devam edin düzene girecektir.. uğraşın biraz nefsinizle rahatsız edin onu.

feci bir durum.

o iman gözüyle bakıyor yanı maneviyattan.. hani varlık olarak insandan bahsetmiyor..

Yaptığınız hatalar neyse onların temeline inip işi orada çözmelisiniz. Örneğin namaz kılamıyorsanız bunun nedenlerini araştırın ve düzeltmeye çalışın. Namazın ehemmiyetiyle ilgili kitap okuyun. İman ve İslamın şartlarını "taklitten" "tahkikiye" çıkarmaya çalışın. Unutmayın ki bu dünya imtihan dünyası ve "Kader adalet eder"

'Feci' bu durumu anlatmak için çok basit kalıyor. Dualarım bile standart haline geldi. Şöyle içten severek isteyerek hiçbir şey yapamıyorum. Sorun bu işte. İçimden gelmiyor. Tamamen nefsime teslim olmuş durumdayım. Allah kimseye böyle bir durum yaşatmasın.:(

Namazlarımda istikrarı bir türlü sağlayamıyorum :( Bazen düzenli olsa da çoğu zaman aksıyor. Vicdanen hiç rahat değilim. Ama sanki elimden bir şey gelmiyormuş gibi hiçbir çaba da sarfetmiyorum. Buna canım daha da çok sıkılıyor. Nasıl bir yol önerirsiniz?

herkese hayırlı geceler:)

nasipsizlerden mi oldum acaba diye düşünmeyin içinizdeki bu huzursuzluk gitmemiş henüz ayrıca nasiplenmek elinizde kılmama gibi bir seçenek olmasın kafanızda. Ezan okunduğu anda seccadeye birazdan kılarım diye de düşünmeyin bu birazdanlar genelde bir sonraki vakit oluyor. Gerçekten Bismillah diyerek atın adımınızı.

Samimiyetime bile inanmıyorum artık!!!...

İslam insan olana inmemiş midir? İnsan İslamla imanla değer kazanır bu doğru.

ederiz ederiz inşallah rahat ol ALLAH seni bu istemedıgın durumdan kurtarsın inşallah.

içten bir BİSMİLLAH çekin ve kendinize söz verin nefsimi şeytanı yenecegim diye :) yoksa o sizi yener:)

Sizlerin de başını şişirdim. Kusura bakmayın. Sohbet konunuz benim yüzümden değişmesin. Aklınaza gelir de hani dua ederseniz sevinirim. Allah razı olsun cevaplarınız için..

Şimdiye kadar verilen nimetlerin çoğunu benim için samimi dua edenler sayesinde aldığımı düşünüyorum. Şimdi de öyle olur diye ümit ediyorum. Buna gerçekten inanmak istiyorum ve buna gerçekten ihtiyacım var. Hiç tanımadığınız ve tanıyamayacağınız biri için kısa bir dua. Fazla bir şey istemiyorum.

üstadın dedigi gibi önce iman sonra insan çünkü imanı olmayan bir insan insan degilki onun gözunde onun baktıgı acıdan bakalım:)

Yaptığınız hataların farkında olmanız "olmamanızdan" daha iyidir. Kimisi hata yapar onu da kabul etmez. Bu daha da kötüdür.

Konuyla ilgili mi bilmiyorum ama sorum olacak.

meyram arkadaşım öncelikle bundan sonra kaçış yok meyram de kendine :) ben öyle başlamıştım. Bir de sabah namazına nasıl kalkılır diye bir kitap okumuştum çok hoşuma gitmişti. yazarını hatırlıyamıyorum. Kitapta namazın kesinlikle vazgeçilemez bir ibadet olduğu ve ne olursa olsun kılmak için çözüm bulunabileceği akıcı bir dille anlatılıyordu. tavsiye ederim.

yani yaşayanlar ve ölüler gibi imanlı olan yaşıyor imansız olan ölü gibi.

Küçücük kısacık bir dua. Allah rızası için... Ya bu karanlıkta kaybolacağım ya düzlüğe çıkacağım.

Allah razı olsun

Bak meyram arkadaşım Allah sana sıkıntılarını burda dile getirtti ve burdaki arkadaşlardan dua aldın inşallah almaya da devam edersin. Bu senin için bir başlangıç olsun samimiyetime inanmıyorum diye düşünme. Bismillah de başla yatsı namazıyla. İnsan uzaklaştıkça daha da uzaklaşır yakınlaştıkça daha da yakınlaşır. Aradaki mesafeyi açmamaya çalış.

Kim bilir belki burda dile getirmekle vicdanımı rahatlatmaya çalışıyorum. Belki burda bile samimi değilim. Kendimden ümidi kesmek istemiyorum. Ama içimdeki hisler beni böyle düşünmeye sevk ediyor. Ne berbat bir durumdayım ben ya. Yazdıkça anlıyorum. Anlattıkça anlıyorum. Ağladıkça anlıyorum. İstediğim hayat, bu değil. Bunu biliyorum. Ama insanda biraz gayret olur, inandıkları uğruna. Yaşamak için bir şeyler yapar.. İnsan nefsinin emrine bu kadar girebilir mi.. Girse de bunun farkında olarak yapar mı bunu hiç.

Est arkadaşım öyle düşünme

insan ibadetlerinde sürekli aynı tadı bulamaz keşke bulanlardan olsak. Dualarının standart hale geldiğini yazmışsın bak eksikliğin farkında olmak çok güzel seccadene oturup dua etmeye çalış sen adım atmaya çalış Mevlam sana yardım edecektir. Tamamen nefsine bıraksaydın kendini bu rahatsızlığını burda dile getirmezdin. Mevlam yar ve yardımcın olsun seni ve bizleri her zaman kendine yakın olanlardan eylesin amin.

İlk önce insan olmak sonra iman etmek gelmez mi yani iman insanla birleşince anlam kazanır dersek daha mantıklı sanırım.