Bugünkü yazımda bir Annenin aşk derecesinde bağlı olduğu teröre kurban verdiği oğlundan sonra yaşadığı tarifsiz acıyı anlatacağım böyle bir duruma ortak olmak bu acıyı nispetende olsun yaşamak istemiyorsanız yazının bundan sonrasını okumamanız özellikle tavsiye edilir..

Ona ölümü hiç yakıştıramamış olacakki ertesi yıl saldırının olduğu dershane önündeki etkinliklere katıldığı günün gecesi rüyasına giren Eren'i kaşlarını çatmış ''ben hiç ölmedimki sen bana neden ölü muamelesi yapıyorsun'' diye Oya anneye çıkışmış,

Haziran seçimlerinden sonra oğlunu yanına alarak Ankaraya geldiğini düşünüyor O, hayatında ilk defa bindiği uçakla Ankaraya geldiğinde oğlunun kendisi ile birlikte yolculuk ettiğini hissetmiş,

oğlunun peşinden bakarken en çok kendi nazarından korkarmış, oğlu apartmandan çıkarken birde perdenin arkasından bakarmış içinden Maşaallah diye diye..

O'na aşk derecesine bağlı olan anne onu evladı yerine prensesi gibi kabul etmiş bu yüzden evinin erkeğini her sabah aynı heyecanla uğurlayıp her akşam aynı heyecan ile karşılarmış..

Ta ki oğlunun cellatları ile meclis koridorlarında karşılaşana kadar Eren'ninin hep yanında olduğunu hissetmiş,

Hergün bunu yaparken şunu hissedermiş oğlu sanki bir gün hiç geri gelemeyecek duygusunu nispetende olsa yaşarmış,

Bir gün Eren'i ile birlikte ayakkabı almaya gitmişler, oğlu iki çift beğenmiş maddi olanaksızlıklardan ötürü sadece birini almışlar o gece uyuyamaış Oya anne, ertesi gün gidip diğer ayakkabıyıda gizlice almış, O gün oğlunu yolcu ederken ayakkabılıktan sürpriz ayakkabıyı çıkartıp eşiğe koyduğunda sevinçten gözleri ıpıslak olan oğlunun kendisine nasıl sarıldığını anlatırken ellerini yumruk yapıyordu o anı yaşıyormuşcasına..

Oğluna kendisinin üniversite okuduğu Elazığdan bir bölüm kazanması için telkinde bulunurmuş Elazığ nede olsa Diyarbakıra yakın olduğu oraları avucunun içi bildiği insanından emin olduğu için bunu istermiş..

Yattığı odanın yan tarafındaki oda'da yatan oğlunun her gece kapsını usulca açıp acaba üstü açıkmıdır diye her gece bu bir rüyadır oğlum hala yatağında mışıl mışıl uyuyor umudu ile bıkmadan usanamadan umutla kapıyı açıp oğlunu yatağında görmeyen anne hergece hüngür hüngür o yataığın üstünde saatlerce ağlar ertesi güne göz pınarlarını kurutarak başlar..

O gün perdeyi aralayarak oğlunun peşinden bakmış oğlu ayakkabılarına baka baka yürüyormuş o sokağın başına varana kadar..

Anne o gece yine oğlunun yatağına gitmiş ve dertleşemeye başlamışlar ertesi gün oğlu hayatında varmış gibi yeniden yaşama atılmış hayata dönmüş...

O cellatlarla yüzleştiğinde acı gerçeklede yüzleşmiş, başka Eren'lerin hayattan kopatılmaması başka Oya annelerin aynı acıları yaşamamaları için hayatını feda ettiğini anlatıyor sevgili Oya eronat...

Her gün evden çıkarken oğlunun ayakkabıların kapının eşiğine indirip onu dualarlar uğurlayan bir anneydi,

Diyarbakırdan her an oğlunun başına bir hal gelecekmiş gibi mütereddit olan Oya anne oğlunun bir an önce bu şehirden çıkması kurtulması için dershaneye bile başka bir şehirde okumasını istiyormuş ama oğlundan ayrı olmanın vereceği yanlızlık ve hasrete alışamayacağını varsayarak bundan son anda vazgeçmiş..

bu yüzden oğlunu sanki hergün ebediyette uğurlarmışcasına uğurlarmış..!

O gün oğlunun dershane önünde teröre kurban verdiğinde iki elini birbirine kement edip öylece eğilip olduğu yerde donakalmış dakikalarca, O an neler yaşadığını anımsayamıyor nasıl ellerini birbirine kement yapmışsa ondan sonra elleri titreyen ellerine hükmedeyen biri olarak hayatına devam etmek zorunda kalmış, bu yüzden yazı yazamıyor araba kullanamıyor,

yazı terör saldırısının gölgesinde kaldı, ama terör mağduru bir anayı anlatıyor bu yazı.

Baştan söylemiştim yazının bundan sonrasını okumayınız diye ıslanan gözlerinizden ben değil merakınız sorumludur..