Özlemine,

şiir savaştır.

"de"ler bazen ayrı yazılır.

ben çok geç öğrendim hatalarımdan ders almayı.. geçmişi bir yara gibi içimde saklamaktansa onunla yüzleşip iyi bir insan olmayı... olmasaydın belki hiç ama hiç öğrenemezdim sil baştan yaşamayı...

hatırlayan herkesi suskun bırakıyor

Bazen de yanyana yazılır

Hedef olup vursan da Özenli sözlerin oklarıyla Süslemedim harfleri Adını oluşturanların dışında Dökmedim yüreğimi Kimsenin gözlerine Ey aşk beni yağmala Ateş et arka arkaya aşk Beni tara Bitsin hiç bir şey umrumda deil Dağlarım yaralarımı çabuk geçsin Öğrenirken hasretinle sevişmeyi Göz yaşlarım akabilirler özgürce İçimde öyle güzelsin ki Onu kirletmeyeceğim seninle Bağlasan durmaz göndersen gitmez Laftan anlamaz sözümü dinlemez Başına buyruk duyguları savruk Beni bana kırdıran Bu gönül canıma düşman Yanıyor bedenim acıyor içim Yoktan anlamıyor benliğim Bitmiyor geceler Geçmiyor günler Adı aşk bu eziyetin Dayan yüreğim dayan Dayan yarına inan Gün gelir acılar ezberlenir İyileşir zamanla yaran Anlar mı hiç seni Yanarak mum gibi, eridiğini. Sen aşıksın o Kör hevesin kalıcı misafiri.

Karanlığına,

Kimde, nerde olduğun gibi..

Umuduna kat beni?

bilginize.

''duydum' bu sefer..

Aşına, Ekmeğine, Kahrına,

şimdi sıra bende, fedakarlık sırası bende,..

sustuğuyla konuşmuyorsa o kişi doğru kişi değildir. 4 nala kaçması gerekir okişiden.

Hep bir gören oldugunu bilmeli insan...

ıhlamur kokuyor

Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem

İnsanları seyreden güvercin

süt içeriz şarap içeriz ve belanın yaklaştığını bilmeyiz

Senin "de" benim "de"

Çay koy Keçeli, yeniden başlıyoruz.

hiç bir kabahatim yok benim.

Konuş biraz!

Bir İnsan en çok kimin yanında susuyorsa, aslında en çok Onunla konuşmak istiyordur...

Akşamları eşkıyalar basardı.

Çaresizliğimden gayrı,

Şu an

Benim doğduğum köyleri

eve geldim... sadece eve döndüm.

sonra insanları bıraktıkşiire, türkülere, çaya ve sigaraya güvendik

memleket yok artık

Ayrı olduğumuz gibi

sizden alıntı yaptım,