En çok da, "Ben Z kuşağıyım." diyerek kendilerine teşhis koyanlara ayar oluyorum.

Varlığından hep bahsedilir durulur. Bence saçma.

Üst kuşağın karşılaştırma yapmasını tuhaf bulmanızı tuhaf buldum.

Sanki başımıza REİS-İ CUMHUR oldu haspam...

Siz ilk cümledeki özellikleri anlatırken neyle karşılaştırıyorsunuz?

İllaki, mantıklı olsun olmasın her şeye muhalefet bir anlayıştan bahsediyorsan o ayrı.

Bu tip tanımlamaların insanları kalıba sokma girişimi olduğunu düşünüyorum. 10 yıl öğretmenlik yaptım bir büyükşehirde. Bir ara üniversite gençlerinin arasında bulundum. Dediğinin tersi, son derece diğergam, kendini ifade etmede hiçbir sorunsalı olmayan bir sürü kişi gördüm.

Z kuşağı ile sağlıklı iletişimin ilk şartı, değişimi kabullenmek. Yani genelde velilerin ya da üst jenerasyonlara ait bireylerin ilk yaklaşımı, kendi çocuklukları / gençlikleri ile bu kuşağı karşılaştırmak oluyor. Ancak içinde bulunduğumuz dünya düzeninin kısa sürede çok değiştiğini düşünürsek, bu kıyaslama çok da verimli bir iletişime kapı açmıyor.

Etraflarında dikkat dağıtıcı pek çok unsur olduğunu, kendilerini ifade etme şekillerinin değiştiğini kabul etmek gerekiyor. Z kuşağı genelde diğer nesillere göre daha bireyci, özgürlükçü kabul ediliyor. O nedenle ebeveynlerin zamanında ayıp, yanlış, anormal görülen çoğu alışkanlık ve davranış, Z kuşağına gelindiğinde normal ve sıradan oluyor.

Z kuşağı olarak da bilinen, 1990 ların ortaları ve 2010 ların başları arasındaki dönemde doğanlar, dijital teknolojiyi çok iyi kullanıyor ve sosyal meselelere meraklılar.

Böyle tanımlamalarda yer alma hevesi gençleri çok yanlış noktalara götürebiliyor. Mesela, imam bir arkadaş... Kendisini kendisi Z kuşağı olarak tanımlar her zaman. Ondan sonra benimle, "Müslümanların kardeş olmayacağı" ile ilgili dehşetengiz bir tartışmaya girer. EEEEEE, nerede kaldı imamlık?