Söylenmiş olan hiçbir söz geriye alınamazdı, bilirdin. Diyemezdim; saçmaydı, yalandı? Diyemezdim? Desem yıllar sonra yine aynı sözcükleri dökerdim harflerimden. Ki susmayı bilmeyen bir alfabeydi bendeki. Söz veremezdim bildiklerimi yutacağıma. Bir dahası yok, üzülme diyemezdim?

Neydi ki içimdeki bu?ahh?

Boynumdan kopar zincirlerini.

kurtulamayaşımın çıkmaz sokaklarında

Yine de uzaklar hep bir sevda ritmi taşıyor yüreğime, bir aşk masalı, bir rüya iklimi taşıyor. Bir leylak mevsimi, bir huzur kokusu, bir gönül iklimi taşıyor?

devam edip etmemek size kalmış ben neden yorum yazdınız demedim sevmiyor beğenmiyor ilgi alanınıza da girmiyorsa okumazsınız dedim kötü bişey demedim kızmadımda bırakında isteyen okusun isteyen okumasın forumdaki hahari kikiri başlılarından en azından iyidir bence

Dedimya her insan özlemle yaşar. Benim hayatı özlememde ki sır, ölü canlılığımla gözlerinde dirilmek. Belki bana göstereceğin ilgi azaltacak ağrılarımı. Ne olur çaldığım gülüşünü alma gözlerimden. Anla sana sığıntılarımı...

Ellerimde bilinmez uçurumlar vardı. O nedenle hep avuç içlerine dönüktü parmaklarım. Gelen durakta kendimden inmek ve bir şehre yüzüstü düşmekti dileğim. Uyuyakaldım. Ne kendimden inebildim ne de bir şehre yüzüstü serildim. Ne kadarlıktı ki adım ve kaç harf kalınlığı vardı ki birilerinin hatırlayışlarına ağırlık yaptım? Birilerini acıttım, ağlattım. Ya ben ömrüme düşen acıları, göz kapaklarımda saklı yaşlarımı kimden kuşandım? Yokluğunun alnına üflenirken satırlarım, nasıl oldu da ben hep varsın sandım? Bir yıl daha geçmişti geçen yılların üstüne. Kimsizdin sessizliğinde? Hangi yaranın kabuk bağlanışına tanık oluyordun ve hangi acıdan dökülen yaşları benliğinde buluyordun? ?Ben tüm acımaları kendi saflarıma çekiyorum? sandığımda sana hangi üzülmek kalıyordu? Hiçbir şeyi düzeltmek zorunda değildim; ama bozan bir eldim, bozduklarımı düzeltmenin geç kalışlarında?

Hatıraların, gözlerin ve sözlerin...

Unutamıyorum dedim, UNUTMAM dedim...

sanırım alıntı olunca yazılar uzuyor..:)

artık kaybolmak istiyorum.

İçeriğe bakmadım ama uzunLuğu pek hisLendirdi beni;D

Gölgelerin peşinden koşarken, aslımı nerede kaybettiğimi bilmiyorum. Kim bilir.. birinin gölgesidir belki?Uçurumun kıyısına itildiğim grileşen anlarım da oldu ama siyaha boyanmadan sıyrılmayı bildim.. ve eğer renkler konuştu ise aldım beyaz kalemi elime.. beyaz olmasaydı, anlamların buzlaşan kalıplarının ağır yükünü taşıyamazdım. Şimdi mutluyum işte..

Önce gözlerin sonra sen çıktın kalbimden,

Mavi umut ki umut?ta ne kadar yakıştığını mavi en çok ta Yusuf?a yakış di hani atmışlardı da onu kuyuya maviyi görüyordu yukarıda işte şimdi anladın mı mavinin neden umut olduğunu,

Çık git artık koynumdan.

belki sizin hislerinizi birebir karşılıyodur saygı duyarım ama bana pek okunabilite sunmuyor kusura bakmayın:)

Hep özlemle yaşar insan. Evet öyledir. Hayatı özleyenler ya mahkumlardır yada ölülerdir. Yaşamayı özlemek başkadır hayatla beraber. Belkide özgürlük adı altında sömürdüğüm sevgiler sana sığınmama bir nedendir. Sana sığıntılarımı yanlış anlama, bu hayatla yaşamanın değeridir. Gözlerini gördüğümde; sen bana bakmasan bile, çıtır çıtır kırılan kalbim, başka özlemleri arzulama engellidir.

''Biri vardı. Adı neydi?''li cümlelerin içine karışıp,

Sen benim şizofren aşkımsın... Bense senin kanayan vicdanınım...

Labirentler kurduğum yaşamlara giremeyişimin suçlusu.

Gözlerimi kapatıp dalıyorum mavi düşlere, Bir demet süsen kokusu yağıyor üzerime, bir demet sümbül kokusu. Yağmurdan sonraki mis gibi kokan toprağın kokusu...

Bendim, soğuk bir adın ardından koşar adım sürünen. Bendim, ellerimde sakladığım düşleri parçalayıp kırık dökük mektuplara bürüyen.

size öyle gelmiyorsa okumaz geçer gidersiniz bu kadar basit sayın gülefşan..

Bir düşü anlatmanın kaç hali vardı dilimde? Kelimelere yüklenen hangi hal halimden haberdar edebilirdi? Hangi kelime bir gözyaşını gösterebilirdi? Yüzüm bile saklarken hüznü, bunu kelimeler başarabilir miydi?

Belki başka bir nefeste, belki başka bir bedende

Simdi, bu acıya bir son vermesi, kendisini terketmesi, sonsuzluğa bırakıp gitmesi için birbirine yalvaran iki yüreğiz artik... "Ayazda Iki Yürek" gibiyiz...

Uzaklar, içimde tanımadığım iklimlere akıp giden derin bir ırmaktır artık. Her akşam hüznünü kuşanır gözlerim, sığınır uzaklara? Ben ki, hep uzak yolculuklara yüklerim sevda düşlerimi, hep yarınlara ertelerim. Yarınların ne getireceğini bilmeden...

Hep en kötü yanından tuttum geleceğin. Söylenmiş olan her şey bir düşün ön adlarından oluşmaydı. Söylenmiş olan her şey benim yükümdü, peki sana neden ağır geldi? Alışkanlıklarla başlayan kelimelerin arasında yer buldum kendime. Simetrik bir duruş sergileyebilirdim çünkü yerimi en başından belirledim. Yadırgamadım üzerime yürüyen sözcükleri, bilmek istemesem de biliyordum bir gün hepsinin kapıma geleceğini.

Ellerimi teslim ettim klavyenin tuşlarına.. Yüreğim, nereye hangi harfi koyarsa; ellerim takipçisi olacak bu yazının.. içimden geldi ve asla geriye dönüp değişiklik yapmayacağım.. Uzun süredir inime çekilmiştim.. yazacak o kadar şey varken bir süre ara vermeyi daha doğru buldu yüreğim. Bir tür feragat anlaşması sanırım.

Bir yaraya inatla tuz sürmekti her şey. Ölüme giderken, sigara basmaktı içimdeki isme. İsminin üzerindeki darp izlerinden sorgulanmalıydım belki. Suçluydum. Oysa isminde bulunan her iz benim ölüm sebebim oluyordu. Suçluydun?

Uyanınca mavi düşlerden gerçeklerin katılığına takılıyor gözlerim, bakıyorum bahar uzakta daha, leylakların açmasına çok var, sancılı her mevsim sonrasında yeşerecek dalları vardır ağaçların. Bu bahar hangi dalım kurumuş, hangisi yeşil anlayacağım. Hiç yeşermezsem bilki kurumuşum artık gölgemde olmayacak...

Tüm korkmalarımı acemi bir cesarete çevirip yürüdüm. Hep kırıldım, hep düştüm?

Şemsiyeler altında yağmura direnirken ruhum, ardımdan geçip giden her şeye sessiz kaldım. Unutulduğum köşedeydim her vakit. Aransam bulunacaktım. Sorulsa tarifi mümkün olan gidişlerim vardı benim. En fazla iki sağa bir sola uzunca adımlardın. Ve adımlarından düşen her ses canımı ağzıma alırdı, açıldığında ağzımdan düşecek kadar. Oysa hiçbir adımın kayıplığımın yanına düşmeyecekti. Aranmayacaktım?

Kahramanımdan...

Gözlerini yüceltmiyorum. Sadece yaşamayı özlediğim için çıkıyorum yanlızlık mezarından. Bu gösteri daha ne kadar sürer yada ne zaman biter en iyi sen biliyorsun. Bu sadece sana sığınmanın felsefesidir.

Bilmek istenilmeyen her şey susarak dinlenirmiş meğer. Bilinmek istenilmediğimde susulacak mıydım? Her aynada kendimi görmekten uzağım artık. Göz bebeklerimde yatan yaraları tüküremiyorum geçmişe. Sessizce çekip giderken düşlerimin can çekişlerine, içime gömdüğüm gözyaşlarımı sezemeyecek hiç kimse? Bir gece yarısı bıçaklanırken en sessizliğimden, dilimden dökülen harfleri toplayınca hep sen ediyor neden? Sen bilir misin düş diye sabahlamayı? Ve kırıklarını bir teselli ile değil başka bir kırıkla sarmayı?

Gölgelerin peşinden koşarken, aslımı nerede kaybettiğimi bilmiyorum. Kim bilir.. birinin gölgesidir belki?Uçurumun kıyısına itildiğim grileşen anlarım da oldu ama siyaha boyanmadan sıyrılmayı bildim

Hiçbir şey kalmadı, senden başka kalbimde,

Yokum artık yokum sayın, boşuna aramayın beni, dalgalı bir denizde kırık bir tekneyim şimdi. Bir sevdam kaldı ardımdan, bir de ayak izlerim sokaklarda? Ben, ben ki, varılmayan uzak mavi yolculukların yolcusu?

ama eğer yazıların altına alıntı olduğunu yazmış olsa idiniz..

Sonsuzluğuma düğümlü günah?

Mavi yolculuklarını düşlediğim uzaklar, cennetin sonsuz güzelliğini andırıyor. Günahsız bir yaşamın yeri olan cenneti. Dans eden güvercinler, bembeyaz kanatlarındaki her bir tüyü kalbimin içine topluyorum. Bembeyaz papatya tarlalarından papatyalar savuruyorum gökyüzüne. Beyaz güvercinlerin pencereme bıraktığı sevgileri yolluyorum gökyüzüne... Sonra mavi düşleri koynuma alıp uyuyorum.

istesem de seni içimden atamam ki...

Sevgisi saf yar tertemiz olan sevda/nın yusufu olmak güzel ama gel/gelim zor işte çok zor Yusuf olmak ola bilemek olabilsek bil ki bu yürek Yusuf olma sevdasından başka bir paye olmamıştır?

"Sen ya bir yanılgının yangınıydın ya da yazgının." Ardı yoktu / ötesi çoktu?Hiçbir harf yazmaktan öteye gidemiyordu ve hiçbir yazı, yazmak istediğin kadarı olamıyordu. Ben gibi beceriksizleşiyordu? Tüm acılarının parmak izlerini yüreğimde aramamalıydın. Dillendiremediğin, bilemediğin tüm sahnelerin oyuncusuydu satırlarım. Ben ikileminin kaçışlarıydım. Yanlış adreslerdi avuçlarımda doğru yol diye sakladığım.

Sonsuz olmak gibi, bilinmezlik gibi.

Bugüne kadar hiç, alçak kapıların güzelliği tercihim olmadı ki.."Sevdan uğruna kapıları yumruklamaz mısın? diye sormuştun. Gümbürdeyen davul seslerinden bir haber bir sağıra yumruk sesleri ne fayda.. Sonra, düşündüm, ben yumrukladıkça alçaldı altın sırmalı kapılar; demir parçasına döndü tokmaklarıyla.. KIYAMADIM.. Bembeyaz bir fona yerleştirdim bu sevdayı, beyaz kalemlerle üstünden geçtim. Resim mi yaptım, yazı mı yazdım, yoksa yazgıma mı baktım bilmiyorum; bildiğim silmedim, sadece beyaza boyadım

Söyle, Nasıl Unutayım Seni?...

Beni sakin bana birakma!..

Prangalar vurduğun sözlerim, yüreğim kanıyor.

Sen anlıyorsun beni diye avutuyorum kendimi. Yoksa korkak, kırık hatta yenik bir organın sadece atmaklamı görevli olduğunu anlatıyor duyarsızlığın. Belkide öyledir. Sana sığıntılarım, sadece benim için özeldir.

Yüreğim sızlıyor can hasretin maviye mavi ki umut/un kendisi ey maviliğim ey maviliğin arkasındaki kara gözlüm neden sızlıyor hep seni seven bir yürek neden hep maviye aşık olan yanıyor.

Göklerin yanağından süzülen bir damla gözyaşıyım ben, gözleri buğulu bir sevda yolcusu, oysa hiç bir liman almıyor beni, hiç bir gemi tanımıyor,

Şiirlerini getirdiler bana,

Evet;Senin haberin yoktu bir kalbi titrettiğinden. Yada vardıda bu ağrılar zevk veriyordu sana. Bu hasta yüreğin, bir yaşama özlemi olduğunu ve o yaşamın seninle dolu bir hayat olduğunu gösteriyordu belirtiler.

"Issızlığıma çokluk sayacak kadarken, hep en yalnızlığım oldun neden? " bi anlasam...

kızmayın sayın sidas, yorum yapma özgürlüğümü kullandım sadece medenice..

okumadığınız yada hoşunuza gitmiyıorsa ve size hitap etmiyorsa yorum yazmanıza da gerek yok..

Bir vicdan azabıdır başladı ölü yüreğimde,

Ey mavi yüreklim ey sevda yüreklim mavi sızılarda yüreğimden uçtu gitti o yusufçuk kuşları gibi...

Almıyor aklım işte! Geriye dönüp baktığım aşkların hüzünleri vuruyor yüzüme. Sertçe. Sonra sana sığınıyor bedenim. Tutunuyorum gülüşlerine...

Zordu be mavim yusufluk o Yusufluk ki Züleyhanın yüreği oradaydı?

Acı bir itiraftım, en çok kendimi yaktım?

Sevdamı boyadım, çırpınan bir yürek kalmıştı geride, dakikada kaç kere attığını sayamadığım koca bir yürek.. üzüntüleri sığdıramadığım günlerin ardında, lekelemeden yaşatmaya çalıştığım yüreğim.. Öyle yorulmuştu ki son atışların heyecanı vardı. KIYAMADIM.. Boyadım seni de sevdam bu sana son güzelliğim!.

Bildiklerimi kendimden saklamayı nereden öğrenmiştim ben? Kaç kez yutmuştum ömrümün çığlıklarını?

Senin haberin yoktu bir kalbi titrettiğinden. Yoksa vardıda, bu kalp ağrıları zevk mi veriyordu sana. Ben, yalnızlığını dert etmeyen insanlarla tanışırken, sen ;aşk sunuyordun güzel gözlerinle. Ve birgün öyle bir bakmıştınki, bütün veresiye sevgilerim boğulmuştu gülüşlerinde...

Ey yüreği sızılım mavi yüreklim Züleyhada uçurduğu yusufçuk kuşlarını...

Bir yağmur sonrası güneşin sıcaklığıyla beraber gökkuşağının renkleri doluyor içime. Kalbim ve ruhum huzura ulaşıyor. Mutluluğa kavuşuyor bedenim. Hiç bitmesin istiyorum bu huzur dolu dakikaların, sonu gelmesin istiyorum.

gözyaslarim senin için aglarken seni seviyorum.

çok uzun ya:)

Ölürsem kollarinda ne olursun gözlerimi kapatma.. .

İşte o zaman cesaret dolu kalbimin, aslında yenik hatta korkak bir organ olduğunu anladım. Neden olduğum hatalarımı unuttum, hatalarımla sana sığınmama neden oldun.

Mavinin masumluğunu, kırmızının sıcaklığını, yeşilin cıvıltılarını hissediyorum. Sesimi alıp götürüyor sular uzak denizlere... Mavi ve dalgalı bir denizlerde küçük bir tekne oluyor kalbim; ki, rengi düş mavisi. Duygusal bir limana sığınma çabalaması içinde.

Ah bir kervan kervan ki terkisinde ayyüzlüm vardı ah bir kervan o kervan ki attığı her adımda Züleyha'nın yüreği aydınlanıyordu bir kervan vardı o kervan üzerinde yusufçuklar vardı o yusufçuklar Züleyhanın yüreğine konardı..

alıntı olduğunu yazmazsanız çalıntı denmezmi:)

bu kadar uzun yazıların eğer emek mahsulü olup bizzat üye tarafından yazıldığını bilsem, ben üşenmeden okurum.. ancak diğer türlüsü bana sıkıcı geliyo..

Her damlasinda mutluluk akarken yanaklarimdan ;

Tutulmamış bir söz kadar acıdı içim. Tutulmamış bir söze yapılan sayısız itiraz kadar ezildim. Madem biliyordun neden acıyorsun ki yüreğim? Şimdi hiçbir mutluluğu birbirine yamayıp koca bir gülüş kondurmuyorum dudağımın kıyısına. Susmalarımı biriktirerek yazıyorum. Hadi at tüm yüklerini ben caymıyorum?Adıyla var olan darağacım! Mutlu olabilirsin, imkansızlığına inandım?

Görmez misin yar sevginle kanayan yüreğimin göz pınarlarından süzülen damla, damla akan gözyaşlarımı görmez misin mavi sevdam, umutsuzluğumu ey yar bu yara?ya bir hüsnü zan gerekir gözpınarlarından dua dolusu bir hüsnü zan gerek.

önemli olan o anki sizin duygularınızı yansıtabiliyor olmasıdır sayın gülefşan.. rast gele olmaması yani..

Çocukluğum, ilk gençliğim düşüyor aklıma; sanki bir dağbaşındaymışım, bir göl kıyısında suya daldırmışım ayaklarımı rüzgarla konuşuyorum. Suların nazlı nazlı akışını duyuyorum, serin serin esişini rüzgarların, bir kelebeğin kanat vuruşunu duyuyorum, bir ceylanın ürkekliğini, bir kumrunun yakarışını...

Beni öldüren şiirlerini...

devam etmeyecem merak buyurmayın:)

Diyorum ki, bir gün sevdamı yüreğime yüklesem, alıp gölgemi yanıma dağ deniz çekip gitsem insanın olmadığı uzak kıyılara. Ormanlar dolaşsam, dağlar, denizler? Ağaçlar diksem bulutsuz adalara, çiçekler sulasam keyfimce, yıldızlar arkadaşım, kuşlar yoldaşım olsa? Şiirler toplasam gün boyu mavi göğün altında?

Issızlığıma çokluk sayacak kadarken, hep en yalnızlığım oldun neden?

kanat çırpmak istiyorum.

Şimdi anladım neden maviyi sevenlerin içinde hep bir ukde kalır şimdi anladım sürgünlerin hasretliklerin ve hüzünlerin senin dostun olduğunu, şimdi anladım mavi ki neden umut olduğunu mavi umut ki rengini gök yüzden aldı mavi umut ki şanını Yusuf?tan aldı.

Tatsızlığımın, tutsuzluğumunyegane bekçisi.

sayın helen sizi hislendirbilmişsek ne mutlu :) genelde gaddar olursunuz siz :)

Ve ben yorgunluğumun çığlıklarında can çekişirken,

Bir sevda rüzgarı esse uzaklardan, bir ılık meltem, alıp götürse hayallerimi bilmediğim, tanımadığım uzak yerlere?

Maviye sevdanın ne demek olduğunu maviye sevda zordu maviye sevda yanmak tır maviye sevda yakmaktır.

sayın sidas size hak veriyorum, son söylediklerinize yani,