Toz pembenin sırrı bi kaç kadehte yatıyor işte, siyahı beyazı sadece charli chaplin filmlerinde görmek istiyorsan, rakıyla aranı hoş tutacaksın, şişenin içine girmeyeceksin.

Bazı insanlar beyaz gibi, bütün renkleri yansıtıyor. İyi olanı da bu gibi görünüyor; ama burada kendinde olmayanı, sadece yansıyanı yansıtma var sanki. Pasif kişilik olarak anlaşılabilir.

Her insan, kendi hayatının ressamıdır...

bence tabi

Yaşama sanatı da burada devreye giriyor sanırım. Bu üç karışımdan renkler oluşturmak. Onları birbiriyle ahenk içinde buluşturup yeni hayatlar kurmak; bu sefer de yeni mesele çıkıyor ortaya..

Gri yi hiç sevmem.. net olmalı insan, renklerde netlik olmalı.. her nekadar arafta bir yaşam sürsemde, ya en koyusundan siyah ya en açığından beyaz olmak isterdim.. grilik yada arafat kalınmışlık insana tad vermiyor

Çorak toprakta yeşeren küçük bir çiçek aydınlatabilir yüzümüzü.. Olmaz dediğimiz olur.

Usta değilim sanırım, ya da farkında bile olmadığım kadar iyi bir ustayım, ki bu hayatı sürdürebiliyorum...

ben doğrumu buldum :=)) bütün renkler onda

ustalık simsiyah bir karanlıkta bile doğruyu evet DOĞRURUYU bulabilmektir eğer yolunuzu bulabiliyosanız reksizde olsa yaşmaktasınız demektir tabiaşamak herzaman doğru demek değildirki bazende yaşamak zorundasınızdır yalancı renklerle

hayat rakıyla tozpembe olsa charli chaplin dile gelirdi

İnsan ya sadece siyah ya da sadece beyaz olabilir mi.. Bence imkanı yok. Bunu istemek mümkün; ama başarmak insan için muhal.

siyah ve beyaz keskindir herşey açıktır bellidir siyahsındır yada beyaz ortası yoktur ama gri isen hiçsindir heran herşey olabilir

başarılamaz... herzaman bir renk eksik olcaktır hayatta...

bikaç kadeh kesmez ki zaten toz pembe o hayat baş ağrısıyla son bulur gözünü açarsın siyah beyaz hayata devam edersin...

Bazı renklere hiç dokunmak ya da dokunmamak yine senin elinde...

aslında hayat siyah beyazdır ama başarabilende hayatı renkli görebilendir güzellik gülün kırmızısını görmek güneşin sarısını görmek ama çok azımız bunu başarırız aslında sahtedir herşey kördür gözler sağırdır kulaklar

Umut İnan, o toz pembelik geçici... ve bunu bilerek ne kadar mutlu olunabilir ki..

Ustalık o eksikliği belli etmemek değil mi..

Fırça senin elinde...

Önünde envai çeşit renk var:Ebruli Ebruli...

İki üç duble rakı, bir dilim beyaz peynir... İşte hayat toz pembe oldu, gerisi yalan!

istemek mümkün fakat istemek yanlış. simsiyah yada bembeyaz olmak hem imkansız hem lüzumsuz. bu kadar renk varken kendini tek renge hapsetmek niye. metafor hocam fırça senin elinde demişin ama ona da itirazım var. gerçi doğrudur fırça insanın elinde ama o fırçanın ucundaki rengi seçen kader. sadece fırçayı kullanıyor. hayat resim yapmak gibi değil. boyama kitabında önceden çizilmiş resimlerin içini olduk olmadık renklerle doldurmak gibi.

Aristo mantığında var sadece siyah-sadece beyaz. Bunun insana yetmediği, hayatta griler de olduğu girdi işin içine. Mantık saçaklandı...

Bazıları da siyah gibi, bütün renkleri yutuyor. Bu da bencillik.. Geriye griler kalıyor. En gerçek olanlar griler mi acaba...

Kimisi maviyi çok kullanır tuvalin üzerinde...

Kimisi pembeyi... Kimisi siyahla griyi...

Bu dediğin kader inancı, beni çorbanın içinden kıl çıkmış gibi tedirgin iğreti ediyor genç insan.. evet yer çekimi kaderdir, evet suyun kaldırma kuvvetide kaderdir ama insanın ne yaşayacağı başına ne geleceği nasıl kader olsun?ozaman imtihan nerde?fırçam kaderim tuvalimde.. bana verilen renklerde ama ne çizeceğim benim ellerimde

Sadece siyah-beyaz olsa... Şu grilerden çektiğimiz nedir...

Hatta renk cümbüşü...

Dediklerin iyi hoşta müverrihim, Arafta kalmakta kötü oluyor bee..

Biri ölürken başka biri doğar. Tezatlarla dolu hayat. Renkler bunlar...

Elinde fırçası kendi tablosunu yapar bilinmeyen bir tuval üzerine...

Bu geçiciliğin gerçekliği yüzünden yine rakıya sarılmak gerekecek ve yine, ve yine.. sonra? Yine aynı renkler; siyah, beyaz, gri...

Ne yaşadığından anlıyorsun ne yaşamadığından.. Ne tad alıyorsun ne almıyorsun. Hergün kayaları döven dalgalar gibi kah hurçın kah duragansın, ruh denizi gelgitleri kaldıramıyor.. Bunun adı anı yaşamak, anlık yaşamakmıdır bilmiyorum ama ne uzun müddetli güneşli günler nede serin geceler oluyor. mutluluğa doydum derken kaybettiğin Yusufun olmuş kendini Onu arar buluyorsun, derde tasaya alıştım derken Leylasına kavuşmuş Mecnun olduğunu sanıp mutluluktan aklını yitiriyorsun

Bir öyle bir böyleibu araf bu grilik bağrını yakıyor insanın

Sizin adınıza sevindim. Umarım hayatınız daha güzel olur.

Renkleri algılamak için sağlam bir ruha ihtiyacımız var...

Kalbimiz yanarken gözümüzden yaş akıtırız. Ateş için su..

Bu kadar ustaca bu işi nasıl başarabiliriz...

Hayatta her renk var... Başarabilenler, ortaya karmaşadan güzellik çıkarabiliyor...