Alevler cılızlaştıkça karanlık derinleşti. Yüzlerine çarpan sıcaklık hızla azalmaya başladı.

?Ey İbrahim, biz o insana ömür verdik, mal verdik, evlatlar verdik, rızk verdik. Bunun karşılığında ona şart koşmadık. Ama sen kulum, ona bir gecelik misafirlik için iman etmeyi şart koştun.?

Tam o sırada Hz. İbrahim?e ilahi uyarı geldi.

Odunları yok değildi. Her birinin elinde birer odun vardı.

Adam reddetti: ?Bana her ay birisi 100 TL ödüyor zaten.?

Peki! Olay geçen Ramazan?da İstanbul Bağcılar?da yaşandı.

:)Bendende tık çıkmaz valla öyle de bir inadım var.. Birçok arkadaşımı kaybettim bu yüzden. kaybetmedim aslında hayatımdan bile isteye çıkardım. Hata affedilir affedilmez değil ama karşındaki hata yaptığını kabul ediyorsa ya da farkındaysa.. özre gerek yok o farkındalığı hissetmek yeterli..

soyut birşey bu sultan.. ve daha çok fedakarlıktır, fedakarlıkta evet iyiliğin içersinde değerlendirilebilir.

Halkanın en başında oturmakta olan kadın, elindeki odunu arkasına saklamıştı.

Bu uyarıyla aklı başına gelen Hz. İbrahim hemen koşup adamı durdurdu ve evine çağırdı.

kalbinin ne ile kırılıp kırılmayacağını bilemezsin ve sen buna mani olamazsın.. aynı şekilde karşındakininde hangi lafına kırılıp kırılmayacağını kestirmen güç. yani senin iyi niyetli bir sözün karşıdakinde kalp kırıklığı yaratabilir. buna tarafların engel olması güç.. kırıldıktan sonra uzatmamak ya da düzeltmek için çabalamak daha mantıklı..

Allahü teala razı olsun, güzel paylaşım.. Bende tamahkarlığımı düşünüp üzüldüm.

Bunun üzerine yardımsever dostlarımız?bizi bu zatla tanıştır da çabalarımızı birleştirelim? deyince, adam onları götürdü.

Buzların hepsini eriten sımsıcak kelimeleri O çoktan dillendirmişti: "Vermeyene vereceksin!"

Hz. İbrahim ise kapısını çalan bu insanı Hak yoluna davet etmesinin peygamberliğinin gereği olduğunu düşünmekteydi.

Artı bu davranışınız karşınızdakin hatasını farketmemesine salık verir.. Kişi hatasını anlamak için biraz zaman geçebilir o zamanı verin karşınızdakine ve bekleyin..

eskidendi o günler...

kalp kırmamak onun yerine kendi kalbinin kırılmasına razı olmakmıdır mesela?

Bir grup insan bir araya gelip fakirlere maddi yardım götürmeye koyuldu. Bir gün karşılarına çok muhtaç yaşlı biri çıktı. Ona düzenli olarak 200 TL ödemeye başladılar.

sanırım kırmamak için kırılmayı göze alanlardanım..

Kaskatıydı elleri: Bir başkası için vermeye yanaşmayan bencillikleri tutmuştu ellerini.

Ve bildiğim bir şey varsa o da iyiliğin artık birçoğumuzun becerebileceği bir iş olmadığıdır.

Adam?koştuğun şarttan neden vazgeçtin? diye sordu.

Önce eskilere gidelim...

"Biz bir günaha düşmek tehlikesinden dolayı 70 hayırdan vazgeçerdik."

Kadının yanındaki adam tek tek herkesin yüzüne baktı. Kendi milletinden kimse yoktu, ateşe atacağı odun başkalarını ısıtacak olduğuna göre soğukta kalsa daha iyiydi.

ileriki zamanlarda birden çökücem heralde :}}

cümlemizden inş..

Adam kızdı. Kabul etmedi ve akşamın son ışıkları altında köyün ufkuna doğru ilerledi.

Dostlarımız şaşırdılar ve oracığa çöküp ağladılar.

Ancak bir şey aldığında vermeyi öğretmişti ona anne ve babası. Oyunun kuralı böyleydi. Ateşe atmadı elindeki odunu.

Fakat yazıları okuduktan sonra Hazret-i Ali efendimiz ve Hazret-i Fatıma validemiz aklıma geldi. Mallarının hepsini dağıtıp iftarda sadece su içtikleri olay özellikle.

Görünüşe göre hepsi dışarıdaki soğuk yüzünden ölmüştü. Oysa, insanın ellerini vermekten geri tutan cimrilik daha soğuktu.

"kötülüğe yenilme ama kötülüğü iyilikle yen "

Kabuğunu kıramayan "ben"likleri "infak" meyvesine durmadan içine kapanıvermiş, çürümüştü.

Onun yanındaki yoksul adam, ceketini bir hırsıza kaptırmıştı. Nefretle yanındaki iyi giyimli zengine baktı, emeğini sömürüp hakkını vermeyen bencil bir zengin için neden bir odunu feda etsindi ki?

Hz. İbrahim ALLAH? bana hiçbir karşılık istemeden ve senin iyiliğin için olsa bile şart koşmadan iyilik yapmamı emretti? karşılığını verdi.

Karanlıkları dağıtan heceler O'nun dudağından akıp gelmişti: "Gelmeyene gideceksin!"

?Bir şartım var? dedi adama.

Zenci olan ise nefret duygularıyla doluydu tüm beyazlara karşı. Elindeki sopa kendini başkalarından koruyacak tek silahtı.

Onu ateşe atıp yakamazdı. Halkanın sonundaki adam ise şimdiye kadar hiç karşılıksız vermemişti.

Karşılarına çıkan kişi, o her ay 200 TL ödedikleri yaşlı ve çok fakir adamdı.

İnsanı büyüklenmenin vadilerine savuran aldırışsızlık daha karanlıktı. Oysa, "ben var ya, ben!" dedirten bencilliğin giderek yuvarlanan çığı en amansız ayazdı.

Evet, iyilik yürek işidir!..

Çok güzeldi. Teşekkür ederim.

Donmuştu yürekleri: İçlerine "senden eksilen aslında sana kalır!" gerçeğinin sımsıcak güneşi hiç doğmamıştı.

ileriki zamanlarda birden çökücem heralde :&#125;&#125;

?Senin ALLAH?a iman etmeni istiyorum. Kabul edersen misafirim olursun.?

Yazı çok güzel.

biizm köyde bir adam vardı. cami için gel biraz çalış dedim. inşaat vardı. senin iyiliğe hayır yapmaya ve sevaba ihtiyacın yok mu dedim. adam bana ne desin beğenirisnz: hocam hayır ve iyilk kalktı dedi. şimdi ağzın eğilecek sus adam dedim.

Aradan bir müddet geçmişti ki, yine böyle bir başka fakire raslayıp ihtiyaçlarını sordular, yardım önerdiler.

Bunun üzerine?seksen yıl bihaber yaşadığım ALLAH?a şimdi iman ediyorum? dedi adam.

Oysa, başkalarını görmekten alıkoyan çıkarcılığın körlüğü en soğuk karanlıkları emziriyordu.

rabbim cümlemizden razı olsun inş..

Ben'ciliğin katı duvarlarını yıkan, bencilliğin soğuk küllerini köz eyleyen sözler O'nun nefesinde alevlenmişti:

sizin deddiğinizi yapmıştım birinde, aradan zaman geçti ama tık yok..

beklentisiz olmak... yapılan iyilikleri toplamamak... herkesin harcı değil malesef.

Dışarıdaki soğuk değil, içlerindeki soğukluk öldürmüştü onları. Dirilmeye hazırlananlar asıl "ateş"i O'nun dudağında gördüler.

"Kötülük edene iyilik edeceksin!" ...

Soğuk ve karanlıktı. Hepsi bir ateşin etrafında toplanmı... ş, ısınmaya ve gecenin karanlığını dağıtmaya çalışıyorlardı. Biricik ateşleri sönmek üzereydi.

vicdanen huzursuz oluyorum ama...

Ertesi gün küllenmiş bir ateşin etrafında donarak ölmüş altı insan cesedi bulundu. Her birinin donmuş ellerinde sıkı sıkıya tutulmuş altı tane de ateşe atılmamış odun vardı.

Şimdi bana, ?iyi de hocam, bu eski bir mesel, zaman değişti, günümüze gelelim? diye çıkışabilirsiniz.

yav zaten kul bilmiyor iyiliği. ediyorsun ediyorsun, bana mısn demiyor.

Herkesi yalnızlaştıran ve çaresizleştiren karanlığı ve soğuğu daha derinden hissetmeye başladılar. Ateşe yeni odun atmak gerekiyordu.

allah razı olsun baslık ıcın

Başlığı okuyunca Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddik efendimizin şu sözü aklıma geldi:

ben hassasım o konularda...

bazen şeytan nasılda sağdan sağdan yaklaşıyor bu konuda.. niyetini alıyorsun bir hayır yapacaksın tam fiiliyata geçeceksin zihnin türlü türlü bahaneler sıralıyor sana.. Yapmaman için elinden geleni yapıyor.. bu mücadelede galip gelirsen ey insan, mükafaat senin:)

iyilik nedir?

Ateşin etrafındaki adamlardan birinin zenci olduğunu fark etmişti. Bir zenci için feda edecek bir şeyi yoktu.

Bir gün altı insanın yolu bir yerde kesişti. Birbirlerini daha önceden tanımıyorlardı. İlk defa ve mecburen bir arada olmaları gerekiyordu. Tehlikeli bir yolculuğun hiç beklenmedik durağında durmuşlardı. Bindikleri araç arızalanmış, yolda kalmışlardı.

Beklentimiz ilahi rıza bizim her ne kadar bu şekilde yapsakta iyliklerimizi, iyilik ettiklerimizden yediğimiz darbe de aklımıza gelen ilk şey "ama ben ona zamanında şöyle şöyle davranmıştım, o bana neler yaptı?"iyi de sen o iyiliği, o sana hiç kötülük yapmasın diye yapmadın ki?hayal kırıklığı yaşaman normal ama yaptığın iyilikler için keşke yapmasaydım demek ALLAHIN rızasından mahrum kalmayı istemek olmaz mı?Belki o darbe yaptığın ufacık iyiliğe daha büyük anlamlar katmıştır.

ben bi tartışma sonrası haklı olsam bile acayip vicdan azabı duyuyorum...

Haklıysanız bekleyen siz olun sultan.. aksi halde dediğiniz tripler yaşanabiliyor bizlere de denk geliyor bu tür şeyler.

Buza kesmişti gözleri: Kendilerinden başkasını görmeyi öğrenmemişlerdi hiç. Sıcağını kaybetmişti yüzleri:

ilk adımı muhakkak geçiktirmeden atıyorum.. bu seferde karşıdaki ben haklıyım havasına girebiliyor..

iyilik içinde kötülük yapma!

denizdeki balık bile biliyor artık. cenabı allah hep biliyor. adama iyilik yapıyoruz, iyilik yapıldığının farkında bile değil. bu durumu hayatın bir gereği algılıyor.

İyilik yaparken iki ü... ç hamle sonra bu iyiliği bir hançer gibi kullanmayı hesaplayanlar olmadığını sanmayın sakın.

safını seç.. o safta kararlı ol ve hep iyilerin yanında ol:)

Bir akşam vakti Hz. İbrahim?in yaşadığı köyden geçen yaşlı bir yolcu, misafir olup geceyi geçirebileceği bir ev aradı. Hz. İbrahim?in kapısını çaldı ve kendisini misafir edip edemeyeceğini sordu.

Elindeki odunu sıkıca kavrayıp tuttu. Hemen onun yanında zengince bir adam oturuyordu. Bir eli yağda bir eli balda yaşamıştı şimdiye dek. "Sıradan" insanların arasına sığınmak zorunda oluşuna lanetler okuyordu.

Yolcu seksen yaşındaydı ve o yaşına kadar hiç iman belirtisi göstermeden yaşamıştı.

haklıyım ama karşı taraf misal kırılıyor ve bende tabiii.

Şimdi elindeki tek serveti odunu neden bu miskin insanlar için harcamalıydı ki? Ateşe atmadı elindekini.

Sahip olduğu malı mülkü aklına geldi; kimseyle bir şey paylaşmamıştı şimdiye dek. Hep kazanan olmuştu.

Peki, nasıl olur da bu kadar soylu bir davranış kalbimizdeki balans ayarının bozukluğu sonucu bir ihanet eylemine dönüşür?