Hiç bile değilsin

Sensiz bakıyorum arkandan...

Sensiz yaşayamayacağımı

Gecelerimi çarmıha gerdiğim

Ağlayamayacağımı

Yalnızlığımı rüşvet verip soğuk koridorlara

İçlerinden biri var ki benim gibi yaralıydı...

Ben sensiz bir hiçim artık

İşkencecilerin yapamadığını

Ardına bile bakmadan gidiyorsun

Sana yalvarmayacağımı

Kimin ellerini tutacağım

Sensiz yapamayacağımı

Bugünümüzü kırıp dökerek

Gecenin koynunda hayal satın alıyorum

Bensiz

Sanki

Kafamı duvarlara vura vura

Dünümüzü silerek

Git artık git

Yine alnım ak yine başım dik olacağımı

Ben şimdi kimin dizlerine yatıp

Kapının önüne çıkınca gönlüm olsada yıkık

Yaşananları yok sayarak

Yok etsem bile

Hücre hücre parçalasam

Kabuslar gördüğüm

Ve ben sensiz yokum

Yanımdayken bile seni özlediğimi

Sensizlikten çıldırsam

Beni hayallerimle

Bir şelale gibi içime akarken gözyaşlarım

Sensiz olamayacağımı

Senden başka kimsenin yanında

Beni terkedilmişliğimle

Beni sensizlikle başbaşa bırakarak git

Kendimi içten içe yesem bitirsem

Kimi uyandırıp

Ben taş basıyorum bağrıma

Tebessüm ediyorum yanımdaki dostlara

Sen artık

Ama giderken

Bense sensiz bakıyorum

Bir şey unutmadın mı gülüm

Sehpalı hazan düşlerimde

Bense şehrin ışıklarına

Sanki sen hiç gitmemişsin

Sen giderken karanfiller sıralıydı, sıralıydı

Kimin omuzlarında ağlayacağım

Yüreğimin en derinliklerinden

Yapsam kendime

Uğruna

Cami kapısına piç bırakırcasına

Ve sen gidiyorsun!!!

Uğruna ömrümü verdiğim

Sen varya sen

Saçının bir teline dahi kıyamadığımı

Sana gitme demeyeceğimi

Dönüpte bakarmısın diye...

Ben şimdi kimin gözlerinde öleceğim

Karabasanlarla sarmaş dolaş olduğum

AHMET YILMAZ

Ve sen gittin

Bir daha bir daha hani son bir kez daha

Velhasılı kelam sevdiğim

Bile bile gidiyorsun

Ecelim olacağını bilsem de

Dört duvar odamın küçücük

Ben sensiz bitmişim

Yarınımızı yok ederek gidiyorsun

Ve bir kez daha polyanna oluyorum kendi kendimle

Penceresinden bakıyorum

Ve sen gidiyorsun

Şehrin ışıklarına

Hiç bir şey olmamış gibi davranacağımı