dünyayla kan uyuşmazlığı yaşadığını anladığında çok defa ölmeyi istersin ama hep daha kötü durumda olanları düşünürsün vazgeçersin.. eğer daha kötü durumu yaşamışsan buda nedir ki dersin. ben neleri atlattım dersin.. ama sonra anlarsınki böyle yaşanılıyor ama buna yaşamak denmiyor...

bu hayatta yaşamak için acı çektirmekten zevk almak gerekiyor başka türlü yaşanmıyor.. bende bunu başaramadım...

Bi ailen olduğunu unutma...

yenildim herkese en çokta kendime

hatırlıyorumda çocukluğumun sancılarını... çok çetin bir hayattan zar zor kurtulmuşken arkadaşlarım ne güzel hayatını kurtardın diye sevinecekleri yerde bende çalışıcam senden daha yüksek bir yeri kazanacam diye hasetlenmişlerdi.. yaşlar ilerliyor hasetler biçm değiştirerek yine yine yeniden karşıma çıkıyor.. onlarada hak veriyorum.. belki ben onların yerinde olsaydım daha fazla kıskanırdım.. ama hak vermem anlamam böyle acılara dayanmama yetmiyor..

aklıma geldikçe gidip ağız burun dalasım geliyor.. zor tutuyorum kendimi..

ozamanda bir an önce ölmek en azından huzuru toprakta bulmak istersiniz.. ozaman kimse incitemeyecek sizi.. varsın dünya onlara kalsın.. huzur lazım bize huzur mezardaysa mezar güzel bir yer olmalı

bir daha toparlanabileceğimi düşünmüyorum..

zor bi süreçten geçiyorsun anlaşılan Allah yardımcın olsun...

bu konuda bir şifren diyor ki;;

yapmam gerekenler bittikten sonra

buna bile sevinen çok olur.. tek sebebi yaşlanmaya yüz tutmuş tipsizliğime hala tahammül edilememesi..

böylede yaşanır belki.. ama ben ne yaşamak nede yaşatmak istemiyorum..

bazen tüm kötülerin ölmesini istersiniz sonra buna hakkınız olmadığını düşünürsünüz.. YARATAN ı incitmemek için kötülerin yaşamasına seyirci kalırsınız.. sonra düşündükçe isyan edersiniz YARATAN var peki neden bu kötülükler devam ediyor... sonra yine bu dünyanın sınav olduğunu hatırlarsınız.. mutlu olmak için değil acı çkmek için ve çektiği her acıda şükredip sabretmek için geldiğinizi hatırlarsınız...

bazen planlar kuruyorum kafamda.. her kötülüğün bir bedeli olmalı.. boş yere yapılan kötülüğün 100 bedeli olmalı diye düşünüyorum.. mesela diyorum ne yapsam.. suratına kezzap döksem... kemiklerini kırsam.. adam tutsam onun hayatına mahvettirsem.. vs vs çok daha fazlası geliyor mesela hedef tahtasının önünde durdurup tam alnının ortasına bıçak fırlatsam.. yine içimdeki öfke dinmiyor... dinmiyor çünkü boş yere hiç yere defalarca mağdur edilir mi biri.. çok daha fazlasını yapmalı.. ama sonra yüzüne kapıyı bile sert çarpsam üzülüyorum içimden gidip özür dilemek geliyor.. neden ALLAH a bırakmadım o en iyisini zaten yapar diyorum...

işe bak sen nice somut idam sehpalarından kurtuldum.. şimdi soyut duyguların ağırlığına dayanamıyorum.. yaşarsam elime silahı geçirdiğim an bir kişi bırakmadan herkesi öldürebilirim.. öldürmemek için ölmek en doğrusu

selam verecek kadar bile önemsemediğim insanlar benim hayatımı yaşamaya neden bukadar istekliler anlam veremiyorum bir türlü..

hiç kimseye hiç yoktan zararım yokken çok fazla canım acıtıldı.. içim yandı.. tutamadım kendimi karşılık verdim karşılık verdikçe kendimden nefret ettim

ve insanlar malesef kötüler... büyük bir kitle acımasız derecede kötü.. işin tuhaf tarafı bukadar kötülüklerinin farkında olmamaları yada umursamamaları bu korkunç birşey...

THE END

insanlar mutlu olsun diye değil canımdan tırnağından bile ödün vermemen gerektiğini yıllar sonra anlıyorsun.. çünkü mutlu olmak için ödün vermeni isteyenler hiçbirşeyle mutlu olamayacak insanlardır

sahne biter perdeler kapanır dualar edilir ve bir insan böyle ölür...

tüm insanlara karşı sevgim saygım inancım güvenim bitti..