Muhammedü?r-Rasulullah. Bu söz ve iman ile de Hz. Muhammed?in Allah?ın son peygamberi olduğu kabul edilmiş ve Allah?a kulluk için O?nun tebliğ ettiği dine girilmiş olur.

Kendisini yaratan ve yaşatan Yüce Rabbine imanı olup da hiç itaati olmayan bir insanda O?na karşı hiç değilse biraz mahcubiyet ve haya bulunmalıdır. Bu kadarcık haya da bir iman alametidir ve Hz. Rasulullah Efendimizin beyanıyla, bunun bile kazancı büyüktür. Efendimiz şöyle buyurmuştur:

?Ben de seni mağfiret ettim.? buyurdu.?

?Sen daha Adem?in sulbünde iken senden bundan daha kolay bir şey istedim; bana hiç bir şeyi ortak koşma seni ateşe sokmayayım dedim, sen bundan kaçındın, şirke girdin? karşılığını verir.?

Evet imanın zerresi, dünyanın bütününden daha kıymetli ve daha hayırlıdır. Çünkü, önümüzdeki ebedi alemde azaptan kurtuluş için bütün dünya fidye verilse kabul edilmez iken; kalbinde zerre kadar imanı olan kimse için Allah Teala, meleklerine: ?Onu Cehennem?den çıkarın!? emrini verecektir. Şimdi bu imanın ve Allah sevgisinin ne büyük saadetlere sebep olduğunu Rasulullah Efendimizden dinleyelim:

Dünyadaki kulluk bu tevhidle başlar ve onunla biter. İşin başında da sonunda da tevhid gerekir. Yani; dine girerken de, dünyadan giderken de insandan istenen tek şey?la ilahe illallah? tevhididir. Her mükellefin bu tevhidi ve onun ilmini yeterince öğrenmesi farzdır. Gerçek tevhid ve kulluk akılla değil, vahiyle öğrenilir. Tevhidin hakikatına ihlas ve edeble ulaşılır. Bunun için bize ilahi vahyi getiren Peygamberlere iman edip tabi olmamız gerekmektedir. İnsanlığa son peygamber gelmiştir ve artık yahudi-hıristiyan, müşrik, putperest, dinli-dinsiz bütün insanlar onu tanıyıp kendisine tabi olmakla mükelleftirler. Şu halde, gerçek bir iman için iki temel rükün vardır:

Dört kitabın manası ve bütün ilimlerin özü?La ilahe illallah?dır. Yani: Allah?tan başka ilah yoktur. O , herşeyi ile tektir, birdir. Bütün mülk O?nundur, yaratan ve yaşatan O?dur. Her şey O?nun varlığına ve birliğine delildir, ibadet ancak O?na layıktır.

Hz. Aişe validemiz anlatıyor: ?Hz. Peygamber?e cahiliyye devrinde yaşayan ve iyilikleriyle meşhur olan Abdullah b. Cüdan?dan bahsettim. Onun misafirlerine ikramda bulunduğunu, akrabalarının hukukunu görüp gözettiğini, köle azat ettiğini, miskinleri doyurduğunu, komşularına iyilikten geri durmadığını zikrettim. Bu yaptıklarının ahirette kendisine bir faydası olup olmadığını sordum, Hz. Peygamber : ?Hayır, bir faydası olma-yacaktır. Çünkü o, bir gün olsun Rabbim beni affet! demedi? buyurdu.?

Rasulullah Efendimiz buyurmuştur ki: ?Allah Teala, kıyamet günü meleklerine şöyle buyurur: Dünyada bir gün olsun beni zikreden veya bir makamda benden korkan kimseyi ateşten çıkarın.?

Arifler gerçek tevhidin, ancak sahih bir iman, ilme uygun amel ve kalbin zati zikre ulaşmasıyla elde edileceğini belirtmişlerdir.

Nurullah Toprak

Bütün mesele ahirette ebedi kurtuluşa vesile olacak bu iman dairesine girmek ve Allahu Teala?yı tanımanın lezzetini tatmaktır.

Demek ki, bütün amellerin esası olan?ihlas? ve hepsinin hedefi olan?tevhid?, kalbin bu derece ilahi muhabbet ve zikir ile dolmasından sonra hasıl olmaktadır. Bu muhabbetin meyvesi güzel kulluktur ve sonucu da edebtir. Edebi olmayan bir kimsenin dini sağlam olmadığı gibi, tevhid anlayışı da sahih değildir.

Bu iman öyle bir nurdur ki, kalbe atıldığı zaman içindeki bütün küfrü ve şirki tertemiz eder. O öyle bir ilahi şuurdur ki, ondan kalbinde zerre kadar bulunduran kimse imanla gider ve sonuçta Cennet?e girer. Bu iman, kalbin hassas bir hissi ve Yüce Rabbine karşı gizli bir sevgisidir. Onun azı da çoktur ve değerinin dünyada dengi yoktur. Çünkü Rasulullah Efendimiz, imanın değerini şöyle beyan buyurmuştur:

?Bana Cibril geldi ve şu müjdeyi verdi: ?Senin Ümmetinden kim, Allah?a hiç bir şeyi ortak koşmadan ölürse Cennet?e girer.? Ben: ?Zina etse, hırsızlık yapsa da mı? diye sordum, Cibril: ?Evet, zina etse, hırsızlık yapsa da ? cevabını verdi.?

Mevlana Halid Bağdadi zati zikrin ne demek olduğunu şöyle belirtmiştir: ?Zikir, kalbten başlayarak ruh, sır, hafi, ahfa ve nefs-i natıka ü-zerinde yapılarak bütün vücudu sardığında?zikr-i sultani? ismini alır. Zikr-i sultani, zikrin insanın bütün vücudunu sarması, hatta bütün eşyada hissedilmesidir.?

İmam Rabbani , bu mühim konuya şöyle değinir: ?Kalbin Allah?tan gayri her şeyi unutacak derecede zikir içinde kaybolması, ancak Ehl-i Sünnet akidesi üzere hak mezheplerin hükümleriyle amel etmek suretiyle elde edilir. Bu, peşine düşülecek en büyük hedeftir. Cenab-ı Hakk ile sukun bulup selim hale gelen kalb sahipleri, eşyaya nazar ettiklerinde onları değil, yaratanı hatırlarlar ve varlıklar ile perdelenmezler. Ne kadar düşünseler, bizzat eşyaya ait bir vücud ve ünvan akıllarına getiremezler. Her şeyde ilahi tecellileri müşahede ederler. Buna?fena-i kalbi? denir. Tasavvufta ilk basamak budur ve diğer velayet kemalatları bunun üzerine gelişir.?

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

?Evet verirdim!? der. O zaman Allahu Teala:

?Dünya ve içindeki bütün şeyler senin olsaydı, bu azaptan kurtulmak için onu fidye verir miydin? diye sorar, o da:

Namaz, oruç, zekat ve hac gibi temel farz ibadetleri yapan bir müslümanın, ayrıca dinin helal kıldıklarını helal, haram kıldıklarını haram kabul etmesi farzdır. Cennet?e götüren iman budur. Bir müslüman, Allah?a imanı tam ve şirkten uzak olduğu halde nefsinin hevasına uyup bazı farzları terk etse veya haramlara girse, bu yüzden küfre girmiş olmaz. Bu durumda kendisine tevbe farzdır. Tevbe etmeden ölse bile yine mü?mindir, tevhid üzere ölmüştür. Cenab-ı Hakk dilerse kendisine hiç azap etmeden affederek onu rahmetiyle cennetine koyar. Veya geçici bir azapla cezalandırır ve sonunda ebedi nimet yurdu Cennet?e koyar. Asıl olan Allah?ın birliğine iman ve irfandır. Bu kadarcık irfan olmadan Cennet?e girmek mümkün değildir.

?Madem dünya hayatı, cismani yaşayış ve hayvani hayat yıldırım gibi geçer ve bir çay gibi akıp gider; öyleyse sen hayvaniyetten çık, cismaniyeti bırak, kalb ve ruhun derece-i hayatına gir. Göreceksin ki orada şimdiye kadar geniş zannettiğin dünyadan daha geniş bir daire-i hayat ve alem-i nur mevcuttur. İşte o alemin anahtarı, Marifetullah ve Vahdaniyet sırlarını ifade eden?La ilahe illallah? kudsi kelimesiyle kalbi söylettirmek ve ruhu işlettirmektir.?

?Senden haya ettiğim için ya Rab, diye cevap verdi. O zaman Allah Teala:

Yine İmam Rabbani demiştir ki: ?Kişi sevdiği ile beraberdir hadisi gereğince Allah?ı seven arifler de hep O?nunla beraberdirler. Onlar, halkın içinde bulunsalar da Hakk?tan kopmazlar. Zahiren halkın arasındadırlar fakat, batın ve kalbleriyle Cenab-ı Hak ile beraberdirler. Kul ile Rabbi arasında asıl perde, kulun nefsidir. Bu alem bizzat murad olacak bir şey değildir ki perde olsun. Kul, kendi nefsinin derdine düşerse Rabbinden gafil kalır. Bu durumda kalbe Yüce Zatın muhabbeti girmez. Cenab-ı Hakk?ın muhabbeti öyle bir devlettir ki, ancak mutlak?fena hali?nin gerçekleşmesinden sonra elde edilir. Buna ulaşmak Zati Tecelliye bağlıdır. Bu tecelliye mazhar olan arif, her işini ihlas üzere sırf Rabinin rızası için yapar. Nefsini, cenneti ve cehennemi düşünmez. Bu mertebe, ?mukarrabun? ismi verilen zatların mertebesidir.?

?Aziz ve Celil olan Allah, ahirette azabı en hafif olan kafire:

?Sizden evvelki ümmetler içinde bir adam vardı. Tevhid hariç işe yarar hiçbir hayırlı ameli yoktu. Bir gün ailesini toplayıp:

La ilahe illallah. Bu söz ve iman ile Allahu Teala?nın varlığı, birliği ve ibadete layık tek ilah olduğu tasdik edilmiş olur.

Üstad Bediüzzaman ?de tevhide giden yolu şöyle özetlemiştir:

Bütün kainat?La ilahe illallah? hakikatını ispat için yaratılmıştır. Bütün insanlar ve cinler bunu anlamak için var edilmiştir. ?Ben cinleri ve insanları ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.? (Zariyat/56) ayeti, kulluktan önce imanı ve tevhidi istemektedir. Çünkü kulluğun temeli Allahu Teala?yı tanımaktır. Bütün Peygamberler tevhidi tarif ve talim için gönderil-miştir. Bütün ilimlerin hedefi marifetullahtır. İnsana verilen kalbin vazifesi Yüce Yaratıcıyı tanımak ve sevmektir. Göz, kulak, dil, akıl, vicdan ve diğer melekeler de bunun için insana verilmiştir.

?Öldüğüm zaman beni yakınız. Kemiklerimi havanda döverek toz ediniz. Sonra rüzgarlı bir günde bu tozun yarısını karaya, yarısını denize atınız ? diye vasiyet etti. Adam ölünce vasiyet yerine getirildi. Aziz ve celil olan Allah rüzgara: ?Dağıttığın tozları topla? buyurdu. Rüzgar tozları topladı, Huzur-u İlahiye getirdi. Hak Teala adama: ?Neden böyle hareket ettin? diye sordu. Adam:

Fıtratında iyilik ahlakı bulunan ve dünyada bir çok hayır yapan insanlar, yoktan var edildiklerini düşünüp bir kere olsun Yüce Yaratıcıya kalbini açarak: ?Rabbim beni affet!? deselerdi, bu kadar bir şuur bile ahirette kendilerine fayda verecekti. Ancak, kul olduğunu unutan ve Rabbini inkara kalkan bir insan, dünyada en büyük zulmü işlediği için, burada hayır türünden ne yapsa ahirette faydasını göremeyecektir. Çünkü bir amelin hayır ve sevap olması için ilk şart, vücudu ve mevcudu yaratan Allah?a imandır.