... ve siz ancak müslümanlar olarak ölün. ve siz ancak... ve siz ancak...

Zümer suresinde bir ayette yüce Allah kullarına Günahlarda aşırı giden kullarına Allahtan ümit kesmememlerini söylemiyor mu?

biraz daha, biraz daha ölüyorum sanki...

düşünüyordum ve biraz daha ölüyordum...

sen ölüyorsan biz ne yapalım hocam

sahibine itaat etmek istemeyen gözlerim bir mana arıyordu. bir bakış arıyordu. şefkat dolu gözlerle ümitsizliği azaltan bir mana buluyordu. tatminkar bir sese, temaşaya şayan bir göze tanık oluyordum.

belki BİR GÜN, bir cuma, bir bad-ı saba eserse, gözlerim sokakta bir kadın arayacak. belki göremeyeceğim, belki görünmez alemlerden seslenecek ve ben, ben... biraz daha, biraz daha öleceğim.

Ya, ne güzel işte ölebiliyorsunuz. Ya, ben ne yapayım telef oluyorum... Sonumun böyle olması ise beni daha da korkutuyor...

bir ayet görüyorum..."bütün sırların yoklanacağı günü hatırla" diyor... vicdanımı yokluyorum. hissiyatımın altında eziliyorum.

bir ayet biliyorum... biraz daha, biraz daha ölüyorum...

Madem ölüm tek bir defa gelecek

çaya atacak bir kaşık şekere muhtaçların hüznüyle hatırladım. anamın gözlerindeki merhametle hatırladım. sofralara sevinç olacak pirinci uzatmasıyla hatırladım. balkondan ne olup bittiğini anlamaya çalışan meraklı gözlerimle hatırladım.

bir hadis biliyorum. niyetimi elimde tutamıyorum. semt-i ihlasa götürecek halis niyete yüreğimde makes bulamıyorum. niyetleri hep iyi bildik. ilk kanan da yine bizi kandıran yüreğimiz oldu.

"mahzun ol gönül, sükut et. güneş bulutların arkasında da neşr-i envar eder. senin bahtın da herkesin bahtı gibidir. her hayatta fırtına saatleri, kederli, mahzun günler olmak gerek."

okuyorum. geriye dönüp bakıyorum. biraz daha ölüyorum...

"ameller ancak niyetlere göredir, herkesin niyeti ne ise eline geçecek odur. kimin hicreti, Allah ve resulü için ise, onun hicreti Allah ve resulüne müteveccih sayılır. kim de nail olacağı bir dünya veya nikahlanacağı bir kadından ötürü hicret etmişse, onun hicreti de hedeflediği şeye göredir."

ama şuan yazma cesareti gösteremiyorum:(

Oda niçin ALLAH için olmasın...

Allahım ruh sağlığım bozulacak sen beni kurtar şu internetten, biri ölür biri boğulur biri intihar eder :)

bir şey duyuyorum. kml83'e anlatamıyorum. sanki her gün BİRAZ DAHA ÖLÜYORUM...

Keşke ölebilsem.

bir daha, bir daha görüyorum. ankebut 2'yi görüyorum."insanlar yalnız iman ettik DEMEKLE imtihan EDİLMEDEN bırakılacaklarını zannettiler."

Allah ısrarınızla kalbinize itminan ve huzur verecektir elbet. Israr edin.

kabul etmek istemediğim durumlarda güçlü olmamı sağlayan dualara vasıl olamayınca biraz daha ölüyorum.

bilemiyorum. imtihanın akıbeti nasıl olacaktı bilemiyorum. kainata sığmayan cenabı Allah, mü'min kulunun kalbine sığardı biliyorum. ama benim kalbime...

bir şey duyuyorum. yaptığım görevin hesabını düşünüyorum. gönlümde kendimi bağışlayacak bir şeyler bulamıyorum. senden kul olmaz diyorum."ma arafnake hakka marifetik" deyip de hissedememenin inkisarlığını yaşıyorum.

küçüklüğümde, bad-ı sabayı anamla hatırladım. cuma sabahları gün doğarken, boş bir sokakta, ağır adımlarla yürüyen anamla hatırladım. elinde birkaç sadaka tabağıyla hatırladım. yeni doğan güneşin, başındaki tülbente yansımasıyla hatırladım.

bilmiyordum. ama enfal 24 bildiriyordu."bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer. Yine bilin ki, O?nun huzurunda toplanacaksınız."

bir şey duyuyorum. ben de kul muyum be diyorum. bu da ilim mi diyorum. bu da rıza-ı ilahiye vasıl olacak hayat mı diyorum.

Böyle bir hissiyat ile kıvranarak ölebiliyorsanız hoştur kml hoca

"şey'en lillah" diyenlerin keyfiyetine nail oluyordum. maddeden sıyrılıp mahiyete tevcih eden bir keyfiyet... tabii bir sevke hasret kalıyordum. gözlerime şairin dediklerini getiriyordum:

bad-ı sabalara özlemim artacak mıydı."essaletü yayrün minennevm"lere makam olacak mıydı. namaz çıkışı, ötelerden esip yüreğime esenlik olacak mıydı.

düşününce hissedemiyorum sanki. bir kul olduğum halde, bir kulun yapması gerekenler bunlar mıydı.

ölüm değil de O'na kavuşamamak korkutuyor...

Ölümle dirilmekte var. :)

belki başımızın gözümüzün sadakası diye hatırladım. belki çok belanın def'i için hatırladım. belki de sızlayan vicdanın merhamete dönüşen lisan-ı haliyle hatırladım.

bir şey duyuyorum bazen. kafam önümde, belki ellerim de cebimde. içim gidiyor. kalbimin en derin köşesine bir ızdırap çökercesine...

bu başlık tam bana göre

Ne mutlu dünyada iken ölümü tadanlara? ve ne mutlu ölmeden önce ölenlere?

bu düşüncelerle ölmek güzel ne mutlu size

bir şey duyuyordum. gözlerimi kapatıyorum nedametin izahatı olarak. sonra izahat isteyen bir susuş..

bir ses geliyordu. hayat boyu iyiliği tavsiye eden bir ses. yüreklere tesir eden bir ses. gözleri kapattıran, düşüncelere daldıran, 14 asır öncesini yaşatan bir ses...

sükutu hayallerin ruhuma tahakküm etmesini istemeyip de buna maruz kaldığım için, bunun müsebbibini de imanın zayıflığında temeşa ettiğim için, biraz daha, biraz daha ölüyorum...

dudaktan gelen değil de, kalpten gelen bir özre, bir tevbeye, bir inkisara nail olamadığım için, yüreği pişmanlıklarla dolu bir kalbin çırpınışlarına lakyt olduğu için... biraz daha, biraz daha ölüyorum.

ALLAHı en cok tanıyan ondan en cok korkandır ALLAHı tanıdıkca ondan korkacagız hem senınkı hem benımkı aynı durum sanırım bende sendenim:)

ama ben neden böylde değilim neden yaratandan korkmuyorum neden öleceğimi hesabı bildiğim halde ona göre yaşayamıyorum neden

kamil hocam ne bu hal. hangi buuddasın. vallaha vasıl olamadık. ne olacak bu iş böyle. iyisin inşallah?

Her geçen gün ölüme biraz daha yaklaşıyoruz.

bir şey duyuyorum. kendimi yetiştiremediğimi duyuyorum. hayatın en büyük kopuşunu yaşıyorum. yüreğimden gözlerime yaşlar yükseltiyorum.

biraz daha ölmek üstelik yavaş yavaş... üstelik kimse farketmeden... ve hergün.

bir ayet biliyorum. Ali imran 102 'yi tefekkür ediyorum."Ey iman edenler! Allah?a karşı gelmekten nasıl sakınmak gerekiyorsa, öylece sakının ve siz ancak müslümanlar olarak ölün."

bu halet-i ruhiye yi bir yerlerden tanıyorum. ve bu yolda defalarca yaşanmasının olası hatta lüzumlu olduğunu düşünüyorum . esas bu düşünce ve duygulardan yoksun olduğumuz anlar sorunlu anlarımız olmuyor mu? . allah selamet versin hepimize hocam.

Neden bu kadar ümitsizsiniz.

hangi cuma bir bad-ı saba esse, gözlerim sokakta bir kadın arar.