Hep kendi içindedir, her ne varsa.

Sen beni hüzne öğrettin

Üşüyorum inceden

Hep sarıdır ve tekildir eylül...

YILMAZ ODABAŞI

ve her şey:

bir boşluğa düşersin bir boşluktan

Yarına, bugüne, bir başka zamana ait.

ben huzun kokuyorum benı seviyonmu?

çarkıfeleklerin renk renk geceye dağılması

birikip yeniden sıçramak için

öldü insan

Sen yüreğimin hazan mevsimisin

Bir bulut uçardı

hepsi bu işte basit, olağan

(herkes fanusuna asmış kendini

hazan-hüzün =EYLÜL

inatla!

ve baka baka irkilmiş gözlerine hayatın

ve dışarıda üşüyen bir haziran

mesela o takvimler, o günler

yüzlerdeki, yüreklerdeki maske

ayrılık girdi araya

Hep yalnızdır eylül, hep tekil

dilde hüzün..

Farkında değilsin?.

Kervan yürür peşi sıra düşemem

oysa insanı büyüten yalnızlık mıdır havel?

Benden geçer, sana göçer sevdiğim.

dışarıda hormonlu sevinçler, kokmayan güller

Serüvenlerin yorgun yeniği

ve ağar gözlerine ağır ağır

Üvey kardeşiyim kendimin.

Başı boş bedava

Horonlar durdu

ama öğrendim karanlıklardan ışık destelemeyi

Özrü yok ama suçlusun..!

Hüzün geldi baş köşeye kuruldu

ya da gurbettesindir

(kalbimde hazan

ziyade gülüşürdük

evvelce biz bu tenhalarda

Olabildiğince masum?

haklıdır içindeki abdal bırak ağlasın...

yalancıdır aynalara gülümseyen o muhteşem gençlikler

kalbimde yılların tufanından artık bir hazan

Farkında değilsin?

tüm hatalarımı biriktirip koynumda..

hiçbir kitaba yakışmadan!

bu yüzden her şey:

bize kalan kurt kapanı sözleşmeler

yalnızlık denilen şey

her şey şey?dir; inandıklarımızdır belki de yalan

kısa kibrit uzun duman

adeta düğün

ufkun kararabilir birden

yine yaan! yine yaaaan!

diyerek başlarsın hayata

hepsi o kadar

Sen yeni doğmuş çocuk gözlerimsin

Meyveler salkım saçak taş.

ATTİLA İLHAN

Ve usulca ağmaktadır gözlerinin peteğine ağulu bir hüzün...

canımsın dabulyu...

hüzün kokan ne varsa sevdiğimdir..

sahilde savruluşları başıboş dalgaların

gecelerin sularında yakamozlar yok

cebimde hüzün kırıntıları..

Ağaç büyür arkasında koşamam

o şehrayin fakat çıkar mı akıldan

söyleşir

öğrendim içimdeki abdalı hünerle gizlemeyi...

yan ki yangınlar bile yansın

Dökülüyor yapraklarım

mevsim hazan

bırak ağlasın artık gündüzlerin ışığında aşk

bu ömürlerin gecelerinde çürüsek bile

bir hüzün defterine döner günler

Soğuk yağmurları iniyor yüreğimin köşelerine

inatla gülümsemeyi

Hüzün ertesi deyin bana.

her biri şimdi kim bilir neredeler

Soğuğa, koyu bir iklime geçiştir.

her gün bu cehennemden çalıyorum kendimi

ve iş akdi kıvamında morarmış evlilikler

Gün bitti

ve dışarıda dostluğun, puştluğun kolunda gülümsemesi

elleri titreyen yaşlı bir kadındır hüzün

ya da dönüşündür kendine

için çölleşebilir

çamaşır ipleri

bu yüzden beklemiyorum farklı kıyametleri...)

yeri göğü çınlatan tumturaklı gazeller

Beklenmedik bir anda terk edilmişsindir bütün sevdiklerince

Ama en çok ve en güzel sarıdır eylül

AHMET TELLİ

söyle kabulünmüyüm..

şimdi eski dağlarda vakur bir şafak yırtılmaktadır

Kaçışın bile bir adımdır

Yoruldu yüreğim yoruldu.

birikir yüreğinin kıvrımlarında

Bir hayalet gibi kapındadır

Olabildiğince saf?

Hüznün diğer adıdır eylül

Melankolik bir kasvetin

ve belki de en iyi anladığımız..

hiçbir zaman da tutulmayacaktır

Korkak bir sevginin şefkatli ellerini uzatıyorum sana

dışarıda aşksız aşk, aids, hepatit b

ah nerde gençliğimiz

Yıldız akar uçsam da yetişemem.

Suskunluğun, hüznün ve yalnızlığın sarısı

yüksek borsa, alçak basınç

bir şiirim vardı sonbahara dair

Türküler bitti

ne meseller söylenirdi mercan koz nargileler

Ben sana aşkı öğretmiştim,

kanımda nikotin cehennemi

hazana da çok yakışıyor dımı...

Hayatın devraldığı

Yandı kül oldu.

biz bu kentlerde

Geçip gitmelerin, vazgeçişlerin.

Al damar, mor damar, şah damar sustu

kadehlerin mehtaba kaldırılması

ben de yaza yaza çürütüp dünlerimi

?uygarlık ve barbarlık kardeştir.?

viagra cinsellikler, çıldırtan günler!

dünya sığmıyor insana havel

ve her sabah 'merhaba hüzün'

Saim Işık Ron

Halaylar durdu

ve şairdir elbet

/insan, sığmıyor insana havel!/

dışarıda öldü insan

hicrana düştük bugün

ya da hasta bir tanıdıktır ancak

Her sayfası kederle kararan

Adını bile koyamadığın bir boğunç dolmakta şimdi yüreğine

ve kuşlar konsun diye gerilmiyor balkonlara

hüzün ki en çok yakışandır bize

zamanlar değişti

Çoğul değildir hiç birşey,

pır pır yaldızlanırdı kanatları kahkaha kuşlarının

Suçlamak istemesende hiç kimseyi üzünçle yanmakta yüzün

hayat zamanda iz bırakmaz

Damla damla biriken yalnızlığın,

Üstelik günlüğü yoktur hüznün

bir yaz yağmuru gibi çabucak geçecekler

abarttığımızdır,

Dışavurumudur eylül...

duyuyorsun işte şiir de yazıyorlarmış iğfal şebekeleri

Bulutlar yere inmiştir artık

sessiz bir özsudur acı

parada kir, suda klor, havada nem

saolasın özne..

sırılsıklam aşık incesaz

Hüzün adres değiştirir zamanla,

elde var hüzün

Bunu ben mi söyledim,

"merhaba yalnızlık"

ve kanun hükmünde ihanetler, sahtekar jestler

kül?dür herkesin payına kalan...

aşkı çalıyorum delilerden..

-Havel-

havada hava, günlerinde gün, evlerde sarmısak soğan;

Bahçeler put kesildi birer birer

sözcüklere rus ruleti oynatıp yazan!)

bir yerden mi işittim...

Unutma

Ne hüzün ne umut ne günah

BEDRİ RAHMİ EYÜBOĞLU

Ama hayat bağışlamayacaktır seni

dışarıda üşüyen bir haziran