1974 yılına vardığımızda bile nöbetine devam ediyormuş. Yazı o yıla ait olmalı.

Ama evvela biliniz. O canım Devlet çökerken, biz Kudüs?ü 401 yıl 3 ay 6 günlük bir hakimiyetten sonra bırakırız. Günlerden 9 Aralık 1917 Pazar günüdür. Tutmaya imkan yok. Ordu bozulmuş, çekiliyor, Devlet, zevalin kapısında. İngiliz girinceye kadar geçen zaman içinde yağmalanmasın diye oraya bir ardçı bölük bırakırız. Adet odur ki kenti zabteden galip, asayiş görevi yapan yenik ordu askerlerine esir muamelesi yapmaz.

Yanımda İsrail Dışişleri Bakanlığı Daire Başkanı Yusuf var. Bizim eski vatandaşımız. İstanbullu. ?Kim bu adam? dedim.

? Aleykümüsselam oğul...

Allah rahmet eylesin.

Bu yazıyı okuyup da etkilenmemek mümkün mü?

? Ben, o gün buraya bırakılmış 20. Kolordu, 36. Tabur, 8. Bölük, 11. Ağır Makinalı Tüfek Takım Komutanı Onbaşı Hasan?ım...

Anlattı ki, ben de size anlatacağım.

1917 + 57 = 1974

Başındaki kalpak mı, takke mi, fes mi? Hiçbirisi değil. Oraya dimdik, dikilmiş. Yüzüne baktım da, ürktüm. Hasadı yeni kaldırılmış kıraç toprak gibi. Yüzbinlerce çizgi, kırışık ve kavruk bir deri kalıntısı.

Ellerine bir kerre daha uzandım. Gürler gibi mırıldandı:

Bulunamazdı zaten. O ki, göklere başvermiş bir ulu selvi idi. Ve bizler ki, başımızı kaldırmış olsak bile, uzandığı feza ufkuna yetişemeyecek cılız otlara dönüşmüştük. Biz, sadece unuturduk. Unuttuğumuz diğerleri gibi o nöbet noktasındaki elmas manayı da unutmuştuk... Bilmem şu an, ne yapıyorsunuz sevgili dostlar.

Bu hatıramı, TV?deki uzun dizimin birisinde anlattığım vakit, zamanın Genelkurmay Başkanı beni aramıştı. ?Bu aziz askeri bulmak için? aracı olmamı istiyordu. Hasan Onbaşı bizdendi... O halde unutulmak kaderi idi. Öyle de oldu zaten. Aramadık ki, bulalım.

? O'na de ki, gönül komasın. Ona de ki, ?l1. makinalı takım Komutanı Iğdır?lı Onbaşı Hasan, o günden bu yana, bıraktığın yerde nöbetinin başındadır.

Öyle yazdım.

? Ben, dedi, Kudüs?ü kaybettiğimiz gün buraya bırakılan ardçı bölüğünden...

? Kimsin sen, Baba? dedim.

Konuştu:

Tekmilim tamamdır kumandanım? dedi dersin...

YILLAR SONRA

Sonra, kumandanı olduğu takımın makinalısı gibi gürledi:

Lakaydi ile omuz silkti. ?Bilmem,? diye cevap verdi. ?Bir meczub işte. Ben bildim bileli, yıllardır burada dururmuş. Çakılı gibi, hala duruyor ya... Kimseye bir şey sormaz. Kimseye bakmaz, kimseyi görmez.?

Anlattı, dedim ya. Gerisini tamamlayayım.

MEVKİ: Kudüs. Mekan: Mescid ül Aksa Tarih: 21 Mayıs 1972 Cuma. Ben ve gazeteci arkadaşım rahmetli Said Terzioğlu, İsrail Dışişleri rehberlerinin yardımı ile bu mübarek makamı dolaşıyoruz.

57 Yıl Tutulan Nöbet

O?nu o merdivenin başında gördüm. İki metreye yakın bir boy. İskeletleşmiş vücudu üzerinde bir garip giysi. Palto?.. Hayır, kaput, pardesü veya kaftan? Değil. Öyle bir şey, işte.

Nasıl, neden, niçin hala bilmiyorum. Yanına vardım. Türkçe?Selamünaleyküm baba? dedim.

KAN MI ÇEKTİ NEDİR?

Kudüs Kapalı Çarşısı?nda rüzgar gibi dolanan entarili kahvecilerin ellerindeki askılara çarpmadan biraz yürüdünüz mü, önünüze çıkan kapı sizi Mescid ül Aksa?nın önüne kavuşturur. Mir?ac mucizesinin soluklanıldığı ilk Kıble?mize yani... Hemen oracıkta, ilk avlu vardır ki, hala bizim lakabımızla anılır. ?12 bin şamdanlı avlu? derler oraya. Yavuz Selim 30 Aralık 1517 salı günü Kudüs?ü devlete katmıştır da, ortalık kararmıştır. Yatsı namazını o avluda kılar. Kendisi ve bütün ordu beraber. Şamdanları yakarlar. Tam 12 bin şamdan... O isim oradan kalmadır. Sekiz on basamaklı geniş merdiveni adımladınız mı, o mukaddes Mescid?in bağdaş kurduğu ikinci avluya ulaşırsınız.

? Memlekete avdetinde yolun Tokat Sancağı?na düşerse... Git, burayı bana emanet eden kumandanım Kolağası Musa Efendi?yi bul. Ellerinden benim için bus et . Ona de ki...

Ben okurken çok etkilendim. Sizlerlede paylaşmak istedim. Geçmişle geleceği mukayese edince aradaki hem yaşamsal hemde insancıl ne kadar çok değerin bittiğini okurken bir kez daha iyi anlıyorum. Tüketmemek tüketilmemek ümidiyle insallah

Sonra yine dineldi. Taş kesildi. Bir kez daha baktım. Kapalı gözleri ardından, dört bin yıllık Peygamber Ocağı ordumuzun serhat nöbetçisi gibiydi. Ufukları gözlüyordu. Nöbetinin başında idi. Tam 57 yıl kendisini unutuşumuzdaki nadanlığımıza rağmen devletine küsmemişti.

Torbalanmış göz kapaklarının ardında sütrelenmiş gibi jiletle çizilmişçesine donuk gözlerini araladı. Yüzü gerildi. Bana, bizim o canım Anadolu Türkçemizle cevap verdi:

Sustu. Sonra, elindeki silahın namlusuna sürdüğü fişekleri ateşler gibi zımbaladı:

? Sana, bir emanetim var oğul. Nice yıldır saklarım. Emaneti yerine teslim eden mi?

Donakaldım. Ellerine sarıldım, öptüm öptüm...

Ben sizlere, Onbaşı Hasan?ı takdim ederim.

? Elbette, dedim, buyur hele...

İlhan Bardakçı - Zafer:348 Aralık 2005

Yarabbi. Baktım, bir minare şerefesi gibi gergin omuzları üzerindeki başı, öpülesi sancak gibiydi...