bir asi rüzgarmıydın yoksa,

senden tüm vedialarımı geri alıyorum

en sevdiği yakarmış insanın canını

cümleleri kurban etme olmayan sevgiliye

bir aside bendim aslında

ben gidiyorum sevgili

deli gibi özledim, ağladım ikimize

Adını bilemdiğim bir müsamerenin

gözüm hırçın denizdeki rüzgarda.

şimdi hiçbir sözcük yer etmiyor belleğimde

ne dieim güle güle selametle...

Şimdi benim şakağıma dayadığın şu çok bilmiş analiz manyaklamalarını al ve acılarımı kanırta kanırta ne istediğini hesaplayamadığım bu nokta da beni azlet. Çağırma artık, duyuyorum, bilmiyordum diyemezsin. Aslında sen olabileceğin hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu. Zamanlı zamansız ağlardım, kendime çekilirdim. Yüreğimde bin yıllık acı dururdu sanki beni öldürmeyecek ama ömür boyu süründürecek, adsız gamsız öylece duran, sol yanımda kanayan bir acı. Allah? ım neydi bu dedim bir gün dayanamadım, her şey yolundayken yaşamım hiç olmadığı kadar sorunsuzken boğazıma yapışan bu el de neyin nesi. Ortada bir sebep yok, neden gözyaşlarım deli gibi durmuyor öyleyse dedim. Çok sordum, şaka gibi değil mi, bence de. Şimdi biliyorum birkaç aydır en azından öyle sanıyorum. Hala biraz aklım kaldıysa azbuçuk yani, gamlı baykuş gibi tünediğim yerde üzüntülenen ben, soluk çocuk yüzlerini şimdi az da olsa buğulu bir camın ardından görebiliyorum.

allahım meraktan ölüom:p

dedimya belkide hiç yoktu o limanda bir gemi

kendi kendime biçtiğim bir rolde,

insan en sevdiğini hangi keyfiyete kurban ederdi

sen aman duymasınlar görevlisimiydin

ya dauçurumda açan gül misali

tamda mutlu olmaya çalışırken,

çoktan unuttum yüzünü, seni

bense başka bir limanda demirlemiştim

ya söküp atarım o yüreği

bu kimeydi:P

ben seni deli fırtınam bildim

ve benim Türkçesi bozuk, önemsiz sözlerimle hemde

seni anlamama hiç izin vermedin.

hangi şehir şahit oldu bu nahoş hadiseye

merak etme nefret emiyorum senden

son perde için çok gençtin

sana menekşeleri nasıl getirebilirim

ama sakın üzülme

yaşarken canımı çok yakanlardan

nerdeydin ey sevgili

fırtına gibi girdin yüreğime

oyuna perde dediğim yerin çok ilerisinde,

bak nasıl hırçın şu deniz

ben böyle yaşayamam sevgili

yine mi kalbimi açmıştım farketmeden

sözcükleri rahat bırak artık

zühal olcay çok güzel çıkmış

sözcüklerimle seni aramıştım

ve ben gidiyorum sevgili

tek bir harf bile kalmasın diye

birazdan birkaç duygunun intiharına

kendi diktiğim elbiselerimle

Şimdi kaybolamazdım buna hakkım yoktu. Geri dönmeliydim, bir an önce o ıssız yolculuktan. Bencilliklerine ben kurban seçilmiştim. Benim bir dediğimi iki etmemişlerdi. Üstelik beni kimse zorlamadı ve ben seçtim bu hayatı. Hayat yaptığım tercihlerin toplamıydı ve yaptığım hataları da ödetmekte kararlıydı üstelik. Şimdi ben her şeyi ve herkesi kullanıp, atıp verdiğim bütün sözleri unutup hangi yolculuğa çıkabilirdim. Tükürdüğünü yalamalıydı insan daha da kötüsü ben buna inanıyordum. Kaybolmaya çalıştıkça da batıyordum.

belki zatende hiç olmadık

duy işte

yerini hiçbirşey değiştiremez bende...

seni bir yerden tanıyor gibiyim ama neyse:)

kapılarını açamadım hiç

onu sevmiştim

by. k. g.

zembereğin boşaldığı yerdeyim

yoksa sadece mi oynadın

insan ölürken canı acırmı

seni aramayacağım artık mısralarda

birisin şimdi sen,

hangi kavramda kaybettin beni

ben fren yoksunu kayışı koparmış

seni çok özledim gece gözlüm dedim,

Yinede mısraların bu izbe yerde mezelenmesinden huzursuzum. Başrolüne seni koyduğum bu filmin çekildiği yer benim ve senin olduğu hayatının tam ortasında olmalıydı. herşeyin bedeli var derler sanırım ben daha o bedelleri yeni mi ödeyeceğim bilemiyorum ama şunu biliyorum; öğrenme noktası hayatımın dönüm noktasının haftasıydı. Sanırım Allah? a çok yalvardım bu nedir diye sadece gösteririm ama fazlasını isteme demek istedi. Neyse yine kayboldum, yolumu aydınlatan bir şeyde yok, herkes gitmiş, geri dönmeliyim?.

o kalbin en hassas yerine

üstelik en çok sana anlatmıştım en saf halimi

hiç bilmedikki neredeyiz biz

bütün yüreğinle mi oynadın sende

hangi fermanın değiştirebilirki asi rüzgarın yönünü

senden nefret etmiyorum merak etme

son perdesini oynuyorum şimdi,

ömrünü böyle ucuza mal etme

rüzgara karşı durmalıyım şimdi,

ne vardı o kapının arkasında bilemedim

hangi metalarda harcadın beni

şimdi bir lokmada yutacak gibi..

bunu şimdi bilemem ama

bak giderken bile nasıl açıldı yüreğim

hangi kelimelere serimledik aşkımızı

üstelik asi rüzgarlara karşı durdum hep

hangi perspektiften baksam görebilirdim seni

yine mi oyuna getirmişti beni hayat

sinsice ne zaman oturdun

öyle senin gördüğün gibi mavi ve durgun değil

ben bir limanda mahsur kalmışken

hayatımın hangi kertesine koysam bilemedim

ne istedin zavallı benden

sahne olacak bu satırlar,

bir sesin var aklımda en çok

aynı şarkının nakaratı değiliz biz

Şimdi kayıp dehlizlerde yürek çarpıntılarını kenara koyup, sanki hayatı hep güzel olacak gibi yaşamaya çalışmak, hep böyle genç ve hep böyle herkesin seni arayacağını umarak yaşama tutunmak var. Güvenli bir yerde oturmayı umarak, bir ömür ceviz ağacının altında serinlemeyi, hayal etmek aptallık olsa da bu noktada çaresizlik elini kolunu bağlar.

hiçbirşeyin tadı yok

kalbim neden ağladığını bilmez şimdi,

Benim gücüm buraya kadarmış. Barajların önündeki setleri çekmeye insanın önce kendi gönlü olmalıymış. Kendisi için yaşayamayan biri ne acizdir Tanrım, bir de farklı olmayı diler hep. Oysa bu sıradanlıkta ölmeye mahkumdur. Ruhu öyle asi yellerle yarışa çıkacak durumda değildir. Hep kendini feda edecek birini arar durur. Minnetle enayiliğin arasındaki ince çizgiyi hesaplayamadan geçmiştir zaman. Kimse geri getiremez. Hele içinde birde anne olma hissi ağır basmışsa artık gözyaşlarını denize karıştırırken yapacağın tek şey bebeğin için bir kağıt gemi yapabilmek olarak kalır, kalmalıdır?

Bendeki değişikliğin herkes farkındaydı ve engel olmaya çalıştılar. Tüm sevdiklerim hata yapmamam için beni benden aylarca korumaya çalıştılar. Beynimin gizli dehlizlerini keşfetmeye başlamıştım, o dehlizler uzak yollara çıkıyordu ve ben bu yolculuklara tek başına çıkmaya başlamıştım. O yalnız gidilmemesi gereken ara sokaklarda senin ardın sıra takibe başlamıştım. Beynimin o ara sokaklarında çıkmazlarda kayboldum. Büyüdüm sanmıştım, kaybolmam sanmıştım. Senimi aradım kendimi mi bilinmez ama kaybolmayı daha da çok sevdim. Kimse yakalayamazdı beni, kaçtıkça daha çok aradılar. Artık sevdiklerimin beni bulmaya çalışması onlar için bir eğlence ve amaç olmuştu. Benim içinse zincirlere vurulduğum yerde daha da ezilmek. Bazen becillikleriyle sevdiler. Ben kaybolursam ele güne ne derlerdi derdindeydi kimi o yüzden aradı. Kimi aslında onda hiç olmadığımı bildiği halde beni esaretine aldığı sandığı aşkı ve sevgisiyle aradı. Bir bulma yarışıydı beni çekici yapan, ben hep onlardaydım aslında benim asi ruhumu birinin anlamasını bekledim. Olmadı, sırtımı yaslayabileceğim kimse de yoktu, bir silüet bile yoktu, ben var sanmıştım, yanılmışım. Onlar gibi olmalıydım, hayatta kadınlara biçilen rolleri oynamanın zamanıydı. Şimdi değişemezdim.