rüzgar

bir yerlere yıldırım düşüyorum

en görkemli saatinde yıldız alacasının

yakılmış ot kokusu

çünkü ayrılık da sevdaya dahil

mor kıvılcımlar geçiyor

her an düşüp düşüp

demirler eriyor hırsımdan

su tozları yağıyor üstümüze

çok yoruldum hasretten özlemden ayrılıktan yeter artık bence

onu çok arıyorum onu çok arıyorum

vurup çıkana kadarmış..

yaseminler unutulmuş

hızla alçalan bulutlar

gümüş tozu

yıldızlar inanılmayacak bir irilikte

hiç yanılmamışız

yalnızların en büyük sorunu

yeryüzünde ancak

heryerinde vücudumun

tedirgin gülümser

çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var

yok eğer büyütüyorsa ömrünü uğrunda harcayacağın aşkı buldun demektir

zehir zemberek aşkımız

ölü bir gezegenin

sanmıştık ki ikimiz

özgürlük mutlaka paylaşılacak

zaten sönmesinde..

birbirimiz için varız

uzak karanlıklara sürmüş yıldızları

ay ışığına batmış

öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil

tuz parça kırılsak da

ha biri de çıksın şunları kayıt altına alsın ya:)

karanlık çöktü denize

ayrılıklardan güçlenerek çıkan sevda işte o gerçek sevdadır

kıymetini bil ve bırakma:)

gizli bir yılan gibi yuvalanmış

tek kişilik bir yalnızlığa bile

çakmak taşı gibi sert

hiç bir anı tek başına yaşayamazlar

hasret yangını söndürüyorsa geç onu

bilekleri bembeyaz kuğu boynu

dozunu iyi ayarlayın da kalpten gitmesin garibim

karabiber ağaçları

gittikçe genişleyen

elini bir tutan

Vedalaşmadan gidersen

parmakları uzun ve ince

yansımalar tutmuş bütün sahili

uzak bir telefonda ağlayan

karanlık bir ağırlık

özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımız mıdır

her an ötekisiyle birlikte

ne yanına dönsen bir yerin kesilir

Ben bilirim ayrılığı...

sımsıcak bakışları suç ortağı

hala içimizde o yanardağ ağzı

kapıyı..

çünkü ayrılanlar hala sevgili

hala kıpkızıl gülümseyen

-sanki ateşten bir tebessüm-

ağır yanık sızıları

ikimiz sanmıştık ki

ayrılık da sevdaya dahildir

elmas gibi keskin

kitaplık çapta laflar ediyorum

içimde keder

yalnızlık

Yürek anlar ayrılığı

eflatuna çalar puslu lacivert

suç ortağı bir sevgiliyle

sınanacak bişey kalmadı.

kapını bir çalan olmadı mı hele

ayrılığımızı hissettiğim an

kokularıyla baygın

sınanıyoruz zaten her an

bir sis kuşattı ormanı

yaşlandım ya bu yüzden

fena kan kaybedersin

dağınık yalnızlığımdan

rahatça sığarız

kaçamak gülüşleri gizlice

soğuk tenhalığına

herşey onunla ilgili

hasret yangını her tarafımı kaplamış durumda söndüremiyorum

telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar

benzemesin diye

açılmış sarmaşık gülleri

bir türlü çözemedikleri bu

tek başına özgürlük ne işe yarayacak

kristal bir bardak gibi

gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar

Ayrılık da sevdadandır

yağmurlu genç kadın

hava ağır toprak ağır yaprak ağır