Mesajında ilgimi çeken ilk kısım.

Saatler ne kadar hoşça geçirilirse o kadar çabuk tükenir, ne kadar acıyla geçirilirse o ölçüde uzadıkça uzar, geçmek bilmez ; çünkü asıl öneme sahip olan şey zevk değil acı dır, onun bizzat varlığı kendisini hissettirir. Benzer şekilde eğlendiğimizde değil sıkıldığımızda <u>zamanın farkına varırız</u>. Her iki durum da hayatımızın en mutlu anı nın, varlığımızın en az farkına vardığımız an olduğunu kanıtlar; <u>demek ki ona hiç sahip olmasaydık </u><u>daha da iyi olacaktı</u>.

Düşünme, konuşma, yapma.

Hiç başlamamış olmalıydı, hepimiz biliyoruz.

Kaçmanın, kovalamanın, sevmenin, yaşamanın, ölmenin ya da başkalarının kaçmasıyla kovalamasının, yaşamasıyla ölmesinin kabak tadı verdiği olur.

"İntihar fikri olmasaydı, kendimi çoktan öldürmüş olurdum."

Son olarak; sen benim sormak istediğimi daha güzel anlayıp, çok daha güzel cevaplamışsın.

Sonra bir gün bu gerekçelerin temeli, temellerinin temeli, sarsılır, çöker. Ölmenin bile bir anlamı kalmaz.

Bazı insanların değersiz hayatlar yaşadığını düşündüğün oluyor mu ara sıra?

"Her iki durum da hayatımızın en mutlu anının, varlığımızın en az farkına vardığımız an olduğunu kanıtlar; demek ki ona hiç sahip olmasaydık daha da iyi olacaktı."

Huzurun ne olduğunu hiçbirimiz bilmiyoruz; ama bu hisse çok benzediğinden eminim.

"Bir fincan kahve mi içsem, yoksa kendimi mi öldürsem?"

".. Demek ki hiç var olmasak daha iyi olacaktı." diyosun?

Acı sadıktır, derindir; öğretir, eğitir, büyütür, katar sana.

" Son olarak sana teşekkür etmeliyim beni düşündürdüğün için. "

Ve aslında açık yazdıklarım ama yine de gerekiyosa açayım tabi;

Bazı insanların değersiz hayatlar yasadığını düşünüyo muyum, öyle mi? Düşünmüyorum. Herkesin hayatı kendine değerli. "Değersiz hayatlar" yerine "hak etmediği hayatlar", "adil olmayan hayatlar" yazmış olsaydın cevabım tam aksi olurdu.

Ben de ikisini kıyaslayacağım. Mutluluğa haksızlık gibi görünecek yazdıklarım ama seninki kadar acımasız olmayacak.. Zira, "demekki ona hiç sahip olmasaydık daha da iyi olacaktı" demişsin!

Sormak istediğin gerçekten "değersiz hayatlar" iseydi sen de cevaplar mısın sorunu? Düşünümüyo musun olduğunu?

Açıklama yapmak bu cümleleri okuyanlara borcum mu oldu? Bu kimsenin umrunda değil Korku ve Umut.

Zira, "demekki ona hiç sahip olmasaydık daha da iyi olacaktı" demişsin!

Kötü olan, her zaman hazırda bekliyor olmalı, bizim memnuniyetimizi bozmak için.

"Beni kurtaran şey intihar fikriydi. İntihar fikri olmasaydı, kendimi çoktan öldürmüş olurdum. Yaşamaya devam etmemi sağlayan şey; her zaman önümde böyle bir seçeneğin olduğunu bilmekti. Sahiden de bu düşünce olmasaydı bu hayata, bir yere veya bir şeye saplanmış olma duygusuna asla katlanamazdım. Benim için intihar fikri, her zaman özgürlük fikrine dayalıydı."

Burası da ikinci kısım.

Var olmaya, bilirsiniz; acı/tatlı, iyi/kötü her şey dahildir. Buna karşın, var olmamak; sonsuz bir iç rahatı, sonsuz bilgisizlik ve yok olmaktan korkmamaktır..

Korku ve Umuttan kurtul.

Hatta bu bakış açısına göre; bu başlık hiç açılmamalı, bir şey paylaşılmamalıydı.

Acı ve mutluluğu; mutluluğun kısa acının uzun sürmesi şeklinde, zaman açısından değerlendirmeyle başlamış, mutluluk ve acının var olma gerekliliğiyle devam ettirmişsin..

Bencil yanım memnun; çünkü hayat bana cömert davrandı nispeten ve şimdilik.

Hiçbir isteğim yok. Bunu fark ettim. Bu nasıl bir rahatlık, dile gelmez. Başkalarına anlatılamaz.

Buna daha sağlıklı yorum yapabilmek için yeterli bir felsefe ilgim yok. Ancak elbette düşünebilirim..

Bunu birbirini kabul eden iki yanım'la açıklayacağım. Bencil ve kolektif yanlarımla.

Ve bence endişelenmemek gerekir.. Var olmadığımız zamanlar vardı ve biz o zamanları bilemiyoruz. Doğumumuz gerçekleşmeden öncesini kastediyorum. Doğmadan önce var olmamıştık yani..

Dikkat ettiysen çok kanaatkarım bu konuda, fazlasını beklemiyorum, sadece adil bir dağılım istiyorum herkese her şeye. Neyse..

Albert Camus

Hiçbir istek yok, hiçbir ihtiyaç yok, hiçbir sorumluluk yok. Sanki varlık yok.

Bu şekilde yorumlarsan, neler yazardın? Bu arada, senin yazdıkların da benim ifadelerim gibi biraz acımasız olmuş. Tüm yazdıklarının okunmaya değer şeyler olduğunu da tamamen kabul ettiğimi söylemeden mesajımı bitirmeyeyim.

Bazı insanlar böyledir, kendilerine merhamet etmezler, düşünürler

Yapma; çünkü pişman olacaksın.

Acı olmadan mutluluk olmaz. Çünkü acıyı tadarsan mutluluğu anlayabilirsin. Ama mutluluk olmadan acı olur!

Emil Michel Cioran

Bak, nasıl da rahat hissediyorum.

Üçüncü kısım. Bir romanda okumuş olabilirim: "Bazı insanlar biliyorum, tanrıdan daha merhametliydiler." Farklı bir bakış açısı. Yazdıklarını okuyunca ilk aklıma gelen bu oldu.

Burada diye yazmışsın, sanki şeklinde olmalı. Sence?

Var olmaktan memnunum ben. Ama elbette bazı yaşamları gördükçe; hiç birimiz var olmasaydık da kabuldü benim için!

Herhangi bir şey yapmanın, bir şey yapmayı reddetmenin, inandırıcı, kandırıcı, güç verici bir gerekçesi her zaman bulunabilir, bir açıklaması yapılabilir. Ya da bulunabileceği, yapılabileceği sanılır; uzun süre...

Şimdi varız ama öncesinde yoktuk ve belki sonra yine hiç olmamış olacağız..

" Dikkat ettiysen çok kanaatkarım bu konuda, fazlasını beklemiyorum, sadece adil bir dağılım istiyorum herkese her şeye. "

Kendinden kurtul.

Son olarak sana teşekkür etmeliyim beni düşündürdüğün için.

" Zira basit olanı, can acıtmayan, hesap sormayanı tercih eder, onunla ilgileniriz biz! "

Mutluluk ise anlıktır ve nankördür; çabuk unutturur kendini. Hatta eğer şu an mutsuzsak gecmişteki mutlu günlerimiz bile mutsuz edebilir bizi!

Bu başlığın bakış açısına göre; ne kahve içilmeli ne de kendini öldürmeli.

Bu başka bir dünya.

Teşekkür etmene gerek yok; çünkü ben olmasam da yazmasam da sen zaten, belki de elinde olmadan, bir şeyleri düşünecektin.

Neyse diyeceğim şunlar ki:

Şöyle bi karşılastırınca acı ne kadar cici; mutluluk da pis kötü görünüyo dimi?

Bildirimlerim kısmında, başlangıçta şu şekilde yazıyor: Ekin, yapma; çünkü pişman olacaksın...

"Bunlardan" bahsettiğimde, birilerine kendimi okutup merak uyandırabildiğimi sanmıyorum. Zira basit olanı, can acıtmayan, hesap sormayanı tercih eder, onunla ilgileniriz biz!

Nasıl memnun olabildiğini yazmalısın, bu cümleni okuyan herkese borcun oldu bu açıklama. Ve neden şimdilik diye ekledin?

Ama kolektif yanım; adaletin dokunamadığı, bulunmadığı yaşamları gördükçe, keşke hiç birimiz var olmasaydık diyor.

" Ama kolektif yanım; adaletin dokunamadığı, bulunmadığı yaşamları gördükçe, keşke hiç birimiz var olmasaydık diyor. "

Zihin açık.

" Var olmaktan memnunum ben. Ama elbette bazı yaşamları gördükçe; hiç birimiz var olmasaydık da kabuldü benim için! "

Mutluluğu hepimiz isteriz muhakkak. Ama benim bir tercihte bulunmam gerekirseydi; "içinde acıyı da bulunduran", daha derin, etkisi sürekli olabilen ve bilgece olan "huzur"u tercih ederdim..