Sürü halinde gezerken sayısız teyyare.

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?

Ah o yirminci asır yok mu, o mahluk-i asil,

Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer.

Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...

Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.

Şüheda gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...

süper

Mehmet Akif Ersoy

Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.

Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkam.

Bu göğüslerse Huda'nın ebedi serhaddi;

O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;

Yedi kandilli Süreyya'yı uzatsam oradan;

Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.

'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi.

muhteşem insan ruhun şad olsun

Beriden zelzeleler kaldırıyor a'makı;

Boşanır sırtlara vadilere, sağnak sağnak.

Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

Döktü karnındaki esrarı hayasızcasına.

Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.

-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara?ya-

Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,

Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;

Sen ki, ruhunla beraber gezer ecramı adın;

Sen ki, a'sara gömülsen taşacaksın... Heyhat,

Herc ü merc ettiğin edvara da yetmez o kitab...

Kanayan lahdine çeksem bütün ecramıyle;

İşte çiğnetmedi namusunu, çiğnetmiyecek.

Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,

Eski Dünya, yeni Dünya, bütün akvam-ı beşer,

Bir hilal uğruna, ya Rab, ne güneşler batıyor!

'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.

Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbab,

Saçıyor zırha bürünmüş de o namerd eller,

Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.

Gündüzün fecr ile avizeni lebriz etsem;

Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber.

Yıldırım yaylımı tufanlar, alevden seller.

Hangi kuvvet onu, haşa, edecek kahrına ram?

Ebr-i nisanı açık türbene çatsam da tavan,

Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;

Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;

Türbedarın gibi ta fecre kadar bekletsem;

Çehreler başka, lisanlar, deriler rengarenk:

Yedi iklimi cihanın duruyor karşında,

Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,

gurur verici

Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,

O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...

Öteden saikalar parçalıyor afakı;

Ostralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!

Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.

Hani, tauna da züldür bu rezil istila!

Şarkın en sevgili sultanı Salahaddin'i,

Seni ancak ebediyyetler eder istiab.

Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!

Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,

Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahud kafesi!

Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,

Sade bir hadise var ortada: Vahşetler denk.

Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;

O, rüku olmasa, dünyada eğilmez başlar,

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...

Ne hayasızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!

'Bu, taşındır' diyerek Ka'be'yi diksem başına;

Kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne bela...

Asım'ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek:

Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat...

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.

Nur içinde yatsın hem şair hem şehitlerimiz, özellikle şu iki mısra beni benden alır

Alınır kal'a mı göğsündeki kat kat iman?

gerçekler

Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harab.

Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,

Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?

Maske yırtılmasa hala bize afetti o yüz...

Sen bu avizenin altında, bürünmüş kanına,

Sonra gök kubbeyi alsam da, rida namıyle,

Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,

Ne kadar gözdesi mevcud ise hakkıyle, sefil,

Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'

Kılıç Arslan gibi iclaline ettin hayran...

Uzanırken, gece mehtabı getirsem yanına,

Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,

En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.