sanırm aynı sorun bended vardı ama ben aştım gibi.. yaprak insanlara gereğinden fazla değer vermiceksin. hep bir seviyede olcak o değer. insanlara değer verme demiyorum sadece ayarı önemli. ayarı bi kaçarsa serpilinin dediği gibi insanı eşşek yerine koyular.

ne kadar yardımsever ve iyilikle yaklaşırsan o kadar -affına mahsuben- eşşek yerine koyuyorlar adamı

büyüklük sende kalıyo işte ne güzel, o tarz insanlarla muhattap olma yeter,

yoksa bu devirde mazluma çullanıyor insanlar...

Bunun farkındayım ben de bunu hem kendime hem dostlarıma söylüyorum ama uygulayamadım bir türlü, yine aynı yine aynı işte.

Ancak eğer cvp verme durumunda hissediyorsan, derin bir nefes al, karşındakininde bir Allah kulu olduğunu düşün, bak ne kadar güzel olcak, ne kadar yerinde cvp lar verceksin.

kendi silahı her zmana etkili olmuyor hocam.

dan dun kalp kır demiyorum sana sadece mesafeni ayarla gerekirse uyar insanları senin değerini farketmelerini sağla

normal duruşunla bi kelime söylersin insanlar onu küfür yerine koyarlar gülümseyerek söylersen küfür etsen bile iltifattan sayarlar.

senin yaptığın iyi niyet, düşüncelilik ama karşındaki anlamıyo bunu bi resti çekersen sende alışıyosun onlar gibi mi oluyosun bilmiyorum ama sende öğreniyorsun. onlar gibi oldum mu bilmiyorum..:)))

etkili silahlar bulmak gerek.

Sorun nedir biliyor musun?

kimseye ezdirmen için gönderilmedin bu dünyaya

haklı dahi olsa münakaşadan geri duranlara cenneti müjdelemiştir ya Efendimiz yaprakçım,

hep mesafeli ol

ilk olarak kendi değerini farket

umursamıyorum görmezden geliyorum bişey söylediğinde bağırıyorsa hiiç kaale almadan arkamı dönüp ortamı terkediyorum

Artık böyle olmama alıştıkları için herkesin sıradan kullandığı cümleleri ben kullandığımda çok kırılıyorlar bu sefer. bana krıcı olmak yakışmıyor onlara göre.. söylediğiniz gibi gerçekten kötü olmak için uğraşıyorum, son zamanlarda başarıyorum sanmıştım, ama bugün yine kaldım öyle ona üzülüyorum. cevaplarınız için teşekkürler :)

sayın başlık sahibi sanırım benzer şeyleri yaşamışız. yani kimseyi kırmayayım derken kırılan taraf olmak üzücü doğrusu. ama zamanla insan kırılmaktansa kırmayı yeğliyor. en azından hak edene hak ettiği gibi davranmayı öğreniyor. hoş hala laf sokamam öyle beceremem ama artık beni rahatsız ediyorsa lafı dolandırmak yerine ya direk söylüyorum ya da o öyle kişilerle iletişim kurmaktan kaçınıyorum.

biraz prova yapsan fena olmaz :D

yaparsın yaprak yaparsın inan bana hiç zor değil

yoksa susabilmek farklı bir asalettir, sorun yapmamalısın bence ezilmediğin müddetçe..

sonra iş hayatına atıldığımda bu sefer erkek egemen bir ortamda lakaytlıkla mücadele etmek zorunda kaldım

hemen bir kerede olacak şey değil o

yaprak hocam çok kırılırsınız o zaman benim dalımı kırmaya çalışanı kökünden sökerim piskopatlıkla alakası yok insanları kırmayayım diye alttan alırdım baktım ki ne çok şey gitmiş bende ailem hariç kimseyi kaybetmekten korkmuyorum karşıdaki seni hangi yolla üzmeye çalışıyorsa o silahı dene en etkilisidir

ezelden de ezdirmezdim kendimi ama üniversiteye gidince kendi başının çaresine bakmak zorunda kalınca çekingenlik de gidiyor

Tek kurtuluş bu...

şimdi bana laf sokmaya çalışanı o lafların içine gömüyorum

ilginç

insanlara neyi nasıl söylediğin çok önemli.

yaprak bana havale et uğraşma sen:)

Doğru söylüyorsun serpili

insanlara taviz verme

ben oldum olası fenaydım ama üniversitede atabildim çekingenliğimi

politik gibi görünecek ama hepinizin dediği doğru yerine göre.. esinbu tam benim gibi düşünüyorsun.

yaşım küçük değil benim 27 yaşındayım. bu problemi çözmeye çok çalıştım. ama yetersiz kaldım işte.. hayatta beni çok kıran olmadı, bazıları benim gibi kişilere pek bulaşamıyo üzülüyo. öyle insanlara da iyi olduğum için kendimi mutlu hissediyorum, hayatta genellikle şanslı oluyorum bunu da iyi olmama bağlıyorum. bu yüzden de iyi ve kötü olmakta çelişkide kalıyorum... o kadar çok tipte insan varki sanırım kişiye göre davranmak gerek. ve en önemlisi dediğiniz gibi takmamak gerek

demek yeterince laf sokmamışlar daha :D

Kesinlikle kimsenin senin hakkında ne düşündüğünü önemsemeyeceksin.

insanlara değer vermemden, kimseyi kıramamamdan, utangaç olmamdan, babamın hep kızması söylediklerine karşı sessiz çocukluk geçirmemden zaman zaman kaba insanlara, laf sokan insanlara o an kalakalıyorum, sonra da bunu sinderemeyip ağlıyorum... . Ne kadar iyi olursan insanlar okadar çok şey bekliyo ve başka insanın yaptığı kötülükler gözlerine batmazken bizim gibi düşünceli kibar insanlarınki hemen batıyor.. Aslında artık insanları daha az düşünmeye kendi istediklerimin daha önemli olduğunun farkına varıp, bunu uygulamaya başladım. Ama anında sokulan laflar ile kalıyorum hala.. bunu nasıl çözüyorsunuz, anılarınız var mı, yorumlarınız neler? bazen eğlenceli, iyi, kibar olurken çoğunlukla da utangaç, anlayışlı, kızaran bu nedenle de kendine güvensiz bir imaj çiziyorum bu gün de onlardan biriydi, önemsiz ama üzgünüm işte... böyle anlara bir çare lütfen :(

zamanla insan bu konuda tecrübe kazanıyo. hazır cevap olup çıkıveriyosun.

insanları ne kadar önemsemezsen o kadar saygı görüyorsun