Bir yada bir kaç hata yüzünden Kalbinde yüzler binler iyilik güzellik besleyip büyüten insanları ayıplamak, kusurlarını açık yada gizli fısıltı ile başkalarına aktarmak daha da çirkindir. Böyle yapan insanlar kendilerine çeki düzen verip, istikameti bulmaları gerekir.

manidar bir konu, teşekkürler...

İbn-i Mes'ud şöyle der: Bir kardeşinizi günah işlerken gördüğünüzde, 'Allah'ım onu rezil et, ona lanet et.' diyerek şeytana yardımcı olmayınız. Allah'tan onun durumuna düşmemeyi dileyiniz. Biz Resulullah'ın ashabı, herhangi bir kimse hakkında, nasıl öldüğünü bilmeden bir şey söylemezdik. Eğer ömrü hayırla vbittiyse, hayır isabet ettiğini anlardık, kötü bittiğinde ise korkardık

-"Kardeşinize sövmeyin, sizi onun durumuna düşürmekten koruyan Allah'a hamd edin." dedi. Onlar, "Demek sen ona buğzetmiyorsun..." dediklerinde:

kendimize degil. yaptıgımız şerlere kızmak...

Şeytana yardımcı olmayın

Allahü Teala Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurur: "Biri günah işler veya kendine zulmeder, sonra pişman olup, Allahü Teala'ya tövbe istiğfar ederse, Allahü Teala'yı afv ve mağfiret edici, çok merhametli bulur." (Nisa Suresi: 110)

Bir başkasını kınadığımız günahla yarın kendimiz ya da çocuklarımız karşı karşıya kalabilir. Bu konuya işaret buyuran Allah Resulü "Bir mümini bir günahından dolayı kınayan insan, o günahı işlemeyinceye kadar Allah canını almaz." buyuruyor. Bu durumlara düşmemek için bize Allah Resulü ve O'nun aziz dostlarından muhteşem tavsiyelerde bulunulmuştur. İşte onlardan biri:

Ebü'd-Derda günah işleyen birisine söven bir topluluğun yanından geçerken, onlara: "Eğer siz bu adamın bir kuyuya düştüğünü görseydiniz, onu oradan çıkarmaz mıydınız?" diye sordu. "Evet" cevabını alınca;

Günah bu anlamıyla hayat sahiplerine ait bir şey. Yani Allah'ın hayat nimetiyle nimetlendirdiği insanlar Allah'ın emir ve yasaklarına uygun bir hayat yaşıyorlarsa bu sevap, hayır, hasenat ve ibadet odaklı bir hayattır. Tam tersi bir durum söz konusu ise bu sefer de günah ve isyan odaklı bir hayat söz konusudur.

Bazı Allah dostları günahı, insanı Allah'tan uzaklaştıran her şey olarak tarif ediyorlar. Yapılan bu tarif sıradan müminler için zor olsa da Allah dostlarının iç alemini bize anlatması bakımından çok önemlidir. Günahı biz kısaca dinde yapılması yasak olan şeyler olarak adlandırıyoruz.

Bu büyük insanın nahoş bir tavır karşısında bize büyük bir yol göstermesidir. Haddizatında insanları bir çırpıda silmek, atmak, yok saymak çok kolaydır. Ve nedense biz her zaman olduğu gibi yine işin kolayına kaçarak bu yolu tercih ediyoruz. Kişinin kendisine buğzetmek ayrı, onun o nahoş, günah sayılan ameline buğzetmek ise ayrı şeylerdir...

-"Ben ameline buğzediyorum. O, ameli bıraktığında benim kardeşimdir." dedi.

Oysaki Tavrımızın nasıl olması gerektiği güzel misalle önümüse sofra gibi serilmiş vaziyette.

Şimdi yapılan bütün günahlara karşı bu kadar affedici, müsamahakar ve tövbe kapısını sürekli açık tutarak, ümitsizliği büyük günah sayan sonsuz merhamet sahibi Rabbimiz dururken, insanı günahından, kusurundan dolayı kafir, dinsiz gibi sıfatlarla yad etmek acaba doğru mu?

Bir kısım insanlar yeter ki Mümin kardeşlerinin bir kusurunu görsün, Yerden yere vurur, Kusurunu dilinde sakız eder, Hem gıybetini yaparak etinin tadına bakar hemde günahını üzerine alır. Hele ki bu insan Namaz kılan, Dini konularda Diğer insanlara nazaran biraz daha hassas ise Koymayın gitsin...!