Dur gitme.

Anlamıyorsun can? Sen gidiyorsun. Benim yok oluşumun sende ki halini görmüyorsun.

Gece karanlık, karanlık hüzün, hüznünse anlamı çok alfabemde?

Sende bir ben... Bende bir sen...

Sen gittiğinde kırmızı bir mühür vurulur hayatı n üzerine.

ZATEN SUSKUNLUĞUNA SEVDALANDIMYA! ! !

Dur. Ne olur.

İçimdeki dinmez coşku şahidimdir,

Ölüme değil sensiz yaşama dair kaygılarım,

Ah göz ağrım, temize çıkardık dayansan

Aşkın açık saçık her halini...

Geleceksin kendi ayakların getirecek seni bana. Hayal değil, rüya hiç değil, boş umut değil ve bu bekleyişim boşuna değil. Sen sanıyorsun ki hala seviyorum seni. Hala deli gibi tutkunum sana. Ama haklısın sevgili. Kendime bile söyleyecek cesaretim olmasada doğru olan bu. Ama farketmez artık yosun gözlüm. Onca acıyı unutmadım. Daha hesabını soramadım. Geleceksin biliyorum ve ben bekliyorum... Nasıl birşey anlamıyorum, seviyorum hemde ölesiye nefret ediyorum.

Kabullenirken en ağır cezaları, aslında bilmiyorum hüküm giydiğim suçum neyin kısaltılmışlığı?

Bitirdin/ Sende bana ait ne varsa ezdin geçtin.. Kirlettin içimdeki aşk tohumları.. Sen gittin.. Ben yavaş yavaş öldüm.. Gittin.. Sonra yanlışlarını sadece benim doğru bildiğim oyunda ebe oldum. Aydınlık içinde karanlığa boyanan yüzümü aynalarda seçemeyen bir kızım ben.. Başıma örülmüş bir ihaneti mutluluk sanatı bilecek kadar küçük bir cümleydi yüreğim.. Saçlarıma dokunan ellerinin benden başka yüreklerde yıkandığı bilmeyecek kadar saf bir kız cocuğu idim ben. Şimdi dizlerimin taşıdığı ağırlık kadar her gün dökülüyorum içimdeki yalnızlığa.. Ve cesedi son anda hayata döndürülmüş ama yüreği hala morg ezikliğinde bir düş hikayesi gözbebeklerim.. Biraz da nemli.. Sakın gittiğin diye ardından dökülen yaşların izi sanma gözlerimde biriken bulutların yoğunluğunu.. Bende beni taşımaktan bıkmışım / seni ve bana emanetini nasıl taşıyayım ki.. Sahi sen kimdin? Sen mi? Ben her gece seninle ölmenin gururunu dualarımı işlerken, başka bedeninin terinde cenazemi taşıyan saldın sen. Gözlerinde beni bir misafir gibi taşırken sen, ben sana niyetlenip her gece sana kavuştuğumda senin özleminin iftarını açıyordum gözlerinde,.. Ağrıyan başım, sızlayan her yanımda senin varlığında huzura taşınırken meğer sen benim denizlerimde benim gözlerimde kendini / kirli emellerini temize çekmekteydin.. Ellerin saçlarımda tel tel dolaşırken meğer sen başka nehirlerde yıkanan bir topraktın bende. Bilemedim. Oysa ben sana temiz bir hayat vermiştim.. Adım gibi berrak, yüzüm gibi parlak.. Ama sen kirli yüzünü benim temiz sevdamda yıkadın... Bana gelişlerin yalan, beni özleyişlerin bir oyundan ibaretmiş.. Sezemedim.. Sen bu oyunda senarist, ben ise figüran.. Figüranlıktan bihaber..

Sonra dudaklarım kuruyor...

Artık kabullenmişliğin yorgun havasını çalıyorum şimdi.. senden bana kalan ezgiler, dinlediklerim hep seni hatırlatıyor banaVurgun yemiş satırlarım son yıkıntıların altında çırpınırken.. kac kez okudum sayısını bende bilmiyorumo mutlu günlerde yazılanlarıhepsi ezberimde şimdi yokluğundayokluğunda onlar bana yoldaş arkadaş onlar avuntum

HASRET DAĞINI ÇİZEN SEN, AMA DAĞ OLAN BENİM

Tekrar bulabilecek misin beni can? Akıp giden sularını geri getirebilecek misin?

Elimde kalacak dolmaz boşlukları yine acizane yok sayarak inanmamın bedeli, tadına bakıyorum kan kokan tuzlu yaşlarımın.

ÜŞÜYEN SENSİN, TENİNDE ESEN RÜZGAR BENİM

solar nazlı çiçekleri kalbimin, üzülürüm

Senli yaralarımı çamura bandıra bandıra yol alıyorum küçük dünyama..

Serilir turab olurum yollarında GİTME! ! ! ! ! ! ! ! ! !

Yoksun ya;

Simsiyah sularında kayboldum şehrimin dün.

Sensizken beni taşımak her zamankinden daha zorlaşır. Sen gittiğinde, gündüzleri sokak lambaları sanki hiç sönmüyor ve geceler zifiri karanlıkta geçiyor. Nefes alınmıyor, yalnızca veriliyor. Arabalar duruyor, yollar hareket ediyor. Güneş dünyanın etrafında dönüyor, dünya ayın çekim alanına giriyor. Kumlar denizleri kaplıyor, yunuslar toplu intiharlarla kendilerini kumsallara vuruyor. Karada yenilen vurgunlara derin düşüncelerde sıhhat bulunuyor. Sonbaharı yaz takip ediyor, yaz sonrası ilkbahar geliyor. Her kar yağdığında güneş açıyor ve güneşli havalarda beni en çok sensizlik donduruyor.

ne doluğunu anlamaya başlar. Sen, acımasız zamanı da beraberinde götürürsün. Tüm saatler, dakikalar,

Seni sevdiğimde bunları düşünecek fırsatımın olmadığını anladım. Aşk böyle bir şeydi can. Neyle varım nasıl varım diye düşünmeden onun yanında varlığını hissettiğin anmış aşkı yaşamak.

Sevgimizin karşılıksız kaldığı anlarda, bize kattığı o yakıcı acısı arabesk gelsede, gerçeklik dünyamızın doruk noktalarına ulaşır. Hayatta bir insanı sevmek mi? Sevginizi bütün samimiyetinizle üzerine giydirdiğiniz kahramanlardan vazgeçmek mi daha zor?...

Ya al beni de götür

Soluna hayatı alıp özledim öylece..

... ben seni özleyemeye devam ederim. Durmadan, bıkmadan, usanmadan döneceğin günü beklerim. Bulutlara takılırım, güneşle şakalaşır, dolunayda gölgeni ararım. Dalgalar bir türlü yazıp sana atamadığım

Çok şey istiyorum değil mi? Senin için imkansızı. Bana gelmeni, yüreğimi sevmeni yeniden.. Düşüncemde beliren sohbetleri gerçekleştirebilmeyi. Ve daha bir çok şeyi. Oysa öyle güzel olacaktı ki. Sevmenin güzel bir duygu olduğunu senin için yaşadığımı tattıracaksın bana. Sonra da sevilmenin ne demek olduğunu yaşatacağım sana?

Ben derinden bir türkü tutturmuşum akıp giden zamana..

Sen gelene kadar?tadilat nedeni ile kapalı dır kalpler. Ruh dünyalarında yıllık sayımlar yapılır. Yediğim her şey seninle çarpılır, duyduğum her heyecan sana bölünür. Seni düşünmediğim her an benden çıkartılır,

Ve kara bulutların yerini yıldızı bol gökyüzüne bırakması, her gece hep "sen"i sadece "sen"i görmek rüyalarımda

Seni kahveyle seviyorum, içindeki şekerimsin, hayatımdaki tatsın diyorum.

O dar vakitlerde sende görmüşüm

Tatlı hayallerimiz çağıldarken deli ırmak gibi, yarınlarımız ümitlerimizdi. Mazi değildi kucakladığımız ve sonsuzluk değildi.

Giderken üzerine yığdıklarından bahis açılmaz?

oyun yapmadan seviyorum. Seni, bana sigara içirtmediğin,

Ey sevdiğim şimdi sen nerdesin ben nerde, ağlasam duyarmısın hıçkırıklarımı, silebilirmisin göz yaşlarımı gözlerinle, dokunabilirmisin yüreğime, hissedebilirmisin çektiklerimi, gözlerime bakabilirmisin o gül gözlerinle, gözlerinle görebilirmisin o eşsiz sevgimi ve devam edebilirmisin yarım kalmış o yaşanılası hayata..

Yapraklar sararır birdenbire, dökülür hüzünlü omuzlarımdan kırık kalbimin derinliklerine. Yabancı dilde söylenenbir tangonun anlaşılır hisleri eşe geçirir ruhumu, sessizce...

Uykulardan uyandırdım tüm harfleri.. Sana koşmakta tüm cümleler.. Bir yangına bürünmüş özlemlerimi nakışlıyorum bulutların eteklerine.. Sen gökyüzünden beni sağdıkça ben nefesine ilhak olacağım.. Sonra da sen de ölmek.. Bırakmak öylece kollarımı kollarına.. Gönül rahatlığıyla yığılmak ayak dibine... Kollarında ölmek velhasıl... Sonra da gözlerinde doğmak yeniden...

Ben seni böyle seviyorum...

Sevmek... Ruhumuzun uzun korudorlarında mistik bir tual edasıyla düşlerimizin şafağındaki mutluluğun tek resmidir.. Acılarda hayatımızı önemli kılar. UNUTMAYIN! En usta ressam dahi kusursuz bir resmin ana hatlarını KARA KALEMİ?yle atar...

TAŞAN SENSİN, AĞLAYAN BENİM

Yaraladı çünkü kendine güveni beni.

Ben, suretine değil, aslına dokunma ihtimallerinde mutlu oluyordum.

Seni, hiçbir zaman benim için böyle yazılar yazmayacağını bilerek,

Senli hatıraların yer almayacağı bir alfabe..

sevince dönüşsün gökyüzü

Ve ben artık, kaybetmişliğin ardından ağlayan çocukları elinden o çok sevdiği alınan çocukları oynuyorum.. Neydi bizi bu karanlığın girdabında rotasız bırakan.. hangi gururdu hangi sözdü hangi limandı sevdamızı elimizden alan Neydi hislerimizin dumanını savuran?..

Bu sevdayı alıp gitme benden, alıp gitme mutluluğumu gözleri türkülü kuşum; içimdeki baharı öldürüp gitme, kimsiz, kimsesiz boynu bükük bırakma türkülerimi. Körpe bir dal gibi koparma sevinçlerimi yüreğimden ne olur... Gitme sevdamsın, ateşimsin, hasretimsin? Gitme ekmeğimsin sen, suyum, havamsın? Gitme, ben sana kalbimi verdim? Kalbimi de alıp gitme?

Gidersen kalamam,

Şimdi, bilinci küflerinden kurtulmuş bir yürekle, süresi diğer aşklardan çok daha uzun olacak bir aşkın ömrünü anlatıyorum, Sana dair yazılanlarda...

? Beni de götür gittiğin yere

Başımı omzuna yasladığım andır anladığım "ömrüm" olduğunu..

Yağmurlu bir geceydi. Yine karşı karşıyayız? Başımı kaldırıyorum ve yüzüne bakıyorum. Gözlerinin koyuluğu içinde adeta labirentteymişçesine kayboluyorum. O kapkara kömür karası gözbebeklerinde masum, çocuksu bakışlar?Yüzünde ki tatlı tebessümler biranda her defasında daha da artarak aydınlık veriyor yüreğime?Gözlerin güneşin kavurgan sıcaklığı ortasında ferahlık veriyor bana. Gözlerin olabilmeyi isterdim. Bana bakan bakışları senin gözlerinle görebilmek?Hissediyorum ve görüyorum da başımı kaldırdığımda gözlerin gözlerimde.. Neydi bu kadar içime umut veren.

Unuttuğum yüzün vefasız gözlerin bakacak bana yeniden. Bıraktığın o küçük kız büyüdü artık göreceksin. Hesap sormak bile zor gelecek bana. İçimde büyüttüğüm onca acıya rağmen göreceksin, hissedeceksin o büyük, o saf sevgiyi yüreğimde.

Üstüne titriyorum ve sevmeden geçmiyorum.

GİTME CAN

CANIM CANINDA KALSIN EMİ CAN... GİTME BE CAN

-- Çok şey dilemedim değil mi?

Acısını tahayyül dahi edemediğiniz anların ihanetine uğratıyor gözbebekleriniz çaresizliğinizin tükendiği noktada. Yağmurun çatlamış toprakla buluştuğu zamanlardaki yumuşaklığını ve bıraktığı tatlı serin kokuyu bilirsiniz. Sevmekte yürek acımızla çaresizliğimizden taşan yağmur buluştuğunda yüceleşiyor. Gerçekliğin sizi şaşırtacak en uç noktalarına bu anlamda ulaştırıyor.

Tanığıdır her hücrem, sadece seninle var olduğuma

Sonbaharda kar yağar üzerime, üşür ömrüm. Yalnızlık kocaman bir dağ olup büyür gözlerimde. Gitme sevdamsın! Gidersen rotası belli olmayan gemiler alıp götürür umutlarımı ulaşamıyacağım yerlere...

yine kandırdım kendimi.

Sarılayım, hiç bırakmamacasına.

korusunlar seni diye. Seni, yastığıma sinen kokunun yetmezliğinde arıyorum,

Sen bu dağların sevda türküsüsün bahar gözlüm, denizlerin mavisi, bulutların beyazısın. Çatlamış toprağın bağrına düşen bir damla su?sun. Ne zaman bahar gelse, yağmur yağmur çiçek açar gökyüzünde sesin.

Kalemi ele alışımla bir titreme sarıyor bedenimi, sonra tatlı bir heyecan sanki uzaktaki sevgiliye, sevgi dolu sözcüklerle başlayıp?bir hafta sonra görüşmek dileğiyle? sözcükleriyle biten bir mektup yazarcasına heyecanlanıyor gönlüm. Usulca masum bir çocuk gibi bakışların sokuluyor bakışlarıma sanki bana gülüyormuşçasına, bir heves kaplıyor içimi bu mektup sonunda benim olabilme ihtimalinin var olması gibi..

Ben bende hiç olmadım hep seninle var oldum ve sende de yok oluyorum can.

Dur, gitme.

Gitme, bir güvercin sıçaklığı gibi kal yüreğimde. Ben ki sevdamı dağlı bir çiçek gibi göğsümüm üstünde taşıdım hep, namusumun akında. Ne zaman gözlerine baksam beyaz beyaz güvercinler kanat çırpar mavilere; Güller açar ne zaman ellerimi uzatsam saçlarına, serin serin eser yeller.

Sen gittiğinde, ben de giderim. Gittiğin uzaklıkların tam tersinde sana ulaşmaya çalışır, kendime yenilirim. Utanmak gelmez aklıma her gördüğüm cansız ruha seni sorarım. Tanımazlar seni. Oysa beni görenler senin de varlığını anlar. Kimlik kartı olarak seni taşırım. Umulmadık çevirmelerde kolluk kuvvetlerine seni takdim eder, iş başvurularına imzayı hep?sen? diye atarım. Doktorlar sıhhatimi öğrenmek için seni dinlerle. Senin adına öksürmemi, ağzımı açtırdıklarında derinliklerimde seni görmek isterler. Tüm tahlil sonuçları sen çıkar. Danışmalara seni rehin bırakırım. Çıkışta seni ceketimin iç cebine koyarım. Kalbimin üzerinde sen durursun.

Gelir misiniz?

Senden sonra diye bir hayat varsa

Sen... Ben.. Biz ve kızımız..

Susadıkça seni içiyorum...

Gözlerine bakamadım doya doya

Mavi bilyelerin yuvarlandığı, rengarenk balonların gökyüzüne salıverildiği bir kıyıda büyümeliydi kızımız.. Pembe etekleri kendini rüzgara aşık etmeliydi... Gözleri ise yıldızlara aydınlık vermeliydi.. Bizim kızımız ya.. Benden olma, senden doğma bir gül tanesi.. Her dalı Cennet kokulu.. Hayatla eşdeğer olmalıydı nefesi.. Attığı her adım huzur adına olmalıydı..

Kuyulardan bir sancı.. Seni özlemek.. Kemiklerinin inceliğine yaslanıp çocukluğuma köprüler kurmak... Avuçlarından iç denizlere göç etmek.. En sonunda sende durmak.. Saçlarının gölgesinde gökkuşağını tezahür etmek doyasıya.. Sonra yaslanmak adının sığlığına.. Sonra ellerimi göğsüme koyup gözlerinin sağnağında ıslanmak yıldız yıldız.. Sonra arınmak harf harf.. Sonra kıyılarında büyümek deniz saflığında..

Bir gün evet bir gün geleceksin...

Sileceksin yılların özlemini. Bir şans, son bir şans dileneceksin benden. Senin bana vermediğin o şansı benim sana vermem için yalvaracaksın. Ben yaptım şimdi sen yapacaksın, sen alacaksın gururunu ayaklar altına. Tadacaksın bu acıyı derinden. Ve öğreneceksin sevgili aşkta gurur olmayacağını.

Sensizliğin bir kalem etmediği düz bir yolda ilerliyorum.. Yürüdükçe yokuş oluyor içimdeki yaraların.. Kapanmıyor senin arsız dikenlerin.. Öyle büyüktün ki içimde, tarihin raflarına gömülsen de hala ihanetin iç ceplerimde.. Öyle bir ihanettin ki bende, korkularım, senli yaşadıklarım gözbebeklerimin ıslak neminde.. Sorarım ey doğruluğumu yalana gebe bırakan adam; bu kanlı hançerin sebebi ne? Bu ihaneti yaşamak için sana ne yaptım ben? . Seni sevmek, seni özlemenin seni hayatımın en büyük dileği yapmanın bedeli miydi yoksa çektiklerim? Biliyorum beni öldürdükçe sen hayatlandın. Ben sustukça sen kirli yüzünle büyüdün.. Büyüdün... Gözlerime baka baka yalanlarını savururken sen kanatlandın başka diyarlara.. Saçlarıma uzanan ellerinde başka bir koku dolaşırken ben seni hayatımın merkezine yerleştiriyordum.. Adına birçok anlam vermeye zaman bulamazken, yani ben sana ölüyorken meğer sen beni benimle öldürüyordun.. Niyetin beni öldürmekti niye bu kadar bekledin? Madem ben ölecektim.. Bu ızdırab, bu sancı niye? . Bıraksaydın beni bana; kendimin en büyük katili ben olurdum.. Soframda en büyük bereketin nefesinin olduğunu bilirken sen bana avuçlarından zehir akıtandın.. İçimde sana büyürken meğer ben sende bir cümle. Bitti artık kelimeler.. Boşluktayım.. En dipte.. En derinde.. Ölmenin acısından değil; senin beni öldürmek için beni bende öldürme cesaretinden korkuyorum artık.. Yüreğimin kirlenmesinden değil, sana açtığım gökyüzümden ihanet şarkılarının yankılanması... Artık kapatamıyorum kulaklarımı.. Gittiğim her yer senli bir yalanın arka sokağı.. Bastığım her yer senden kalma bir acı.. Tarifi yok.. İlacı yok.. Tükendim bende.. Soyundum kendimden.. Kovuldum sana aitliğimden.. Kırıldım orta yerimden.. Ha düştüm ha düşeceğim.. Sakın tutma beni.. Şimdi her yanımdan sensizlik akıyor.. Aktıkça bir yanım, bir yağmur bulutuna gözlerimi iliştirip hıçkıra hıçkıra acıyorum kendime.. Sonra da susuyorum... Sen kadar ölüyorum.. Ama kendim kadar yer edinemiyorum hayatın en can alıcı yerinde..

YAKMA ARTIK CANIMI...

Varlığınla kaybolan yaralarım, yokluğunla daha bir arttılar?

Daha ötesi var mı?

bir daha turnalar geçmez, bülbüller ötmez

Sonsuza dek sadece seni yazacak olan kalbimin kaleminin bitimsizliğidir bu an

sensiz yaşayamayacağım kadar Yıkıntı bıraktın ardında.. bir enkaz Bıraktın bana senden sonra Ve ben kabul ettim.. Yenildim, yok edildim..

Ama sana inat,

Gitme, figan düşer denizlere sular çekilir

kocası ölmüş olan kadınların hala masaya bir tabak daha koyduğu aşkla,

Söyleyemem halimi

bağlamıştım ipimi.. Mezar taşıma da adını çiz, öyle git!

gidiyorum işte... istemediğin, telaşlarınla doldurduğun ömrümden artık gidiyorum.. rahatça uyu çiçekli çarşaflarında.. evlen, boy boy çocukların olsun sana babacım diye seslenen.. yeter ki artık yakma canımı. istediğin buysa, yine yıldızlı gülebileceksen gidiyorum,

yıkıntılarımın enkazlarını teker teker sonsuz derinliklerine var gücümle salladım.

bütün ormanlar ateşe verilir

Oysa BEN?

Bırakma beni,

bir rüzgar hıçkırır tenhada, bir dal kırılır

Ve biliyorum ki o baharın güneşinde tenim esmer olmayacak hiç. Bana susmak düşecek, payıma kilitlenmiş bir yürek kalacak. Kaderi önceden belirlenmiş konuşmalar, paylaşmalar, bakışmalar olacak. Bir yerde aykırılığım tutup sarılsam da içimde sana, sen bunu hiçbir zaman bilemeyeceksin...

bana hep seni anlatanHislerim yanıyor!.. yokluğunda körelmiş hislerim, kalemim kırık tanımaz senden başka bir hecene zaman kalemi alsam elime adın oluyor yazdığım ilk hece sen oluyorsun seni yazıyorum

Sen alınyazım, sen bahtım, sen kalbimin tek sahibi sevdiğim. Acı bir türkünün dizelerinde yaşıyorken sevgin, hasretinle yandı gönlüm derken yokluğu türkü bilen dilim ve şeffaf bilye tanelerine sebepken ışığı bilmeyen gözlerim, yaşamıyorum ki ben, unutamıyorum sevdiğim.

Sarılamam sen diye duvarlara

kuşlarda gider bu kent de, ölürüm

YUSUF gibi kalacağım kör kuyularda?

Dumanını çekiyorum içime efkar sigarasıdır diye.. sensizliğin o içimi yakan parçalayanbeni yavaş yavaş ölüme götüren dumanını bu kara sevdamın bir hiç uğruna bitişinin verdiği sızıyı çekiyorum içime sensizliğinde

Diyemiyorum sana. Dilim susuyor yüreğim okyanusunda ağlıyor ama sen bilmiyorsun.

Elimi bırakırsam İBRAHİM?İN kıssasına dönmeyecek sonum biliyorum?

Bir ruh kadar sessizim şimdi odalarda gezinen.. tek avuntum ara sıra beni yoklayan bak geldim işte seninleyim seninim artık gitmeyeceğim diyen hayalin Gözdeki fer kadar gidiciyim ben de.. gercekle hayali ayırt edemeyen Elveda hayallerin kahramanı, elveda aşkı dumanı.. Ve elveda yıkıntılarımın mimarı..

katlandığım sızılara ayrılığı da eklemek varmış elbet kaderde. beddua edemem bu büyük sevgiyle.. hep gül meleği mm hep kahkahalara boğul kelimelerinde... merak etme ben kaldırıyorum aşkı el sürülmeyecek sandıklara... sevda büyütemem senden başka bir umuda...

Ey sevdiğim şimdi bu mektubu yazıyorum ya sana keşke duyurabilsem sana sesimi, yaşatabilsem o masum yüreğinde sevgimi. Keşke bu mektupla bütün acılar son bulsa, büyük bir yük kalksa üzerimden ve sen bana dönsen, olsan artık derdimin dermanı, gülsen gözlerime ve hayata beni müjdelesen.. Sevdiğim sana öyle çok mektup yazıyorum ki hangi adrese göndereceğimi bile bilmeden, umarsızca yıldızları seyreder gibi, boşluğa saldığımız nefes gibi, hiçbir işe yaramayacağını bilir gibi, bir mektup kırılgan, ürkek bir mektup..

Karalarım dağıldı gözlerin gözlerime değdiğinde

Beni bana taşıyan bin türlü aşk tarifinde, bir koku hediye kalır sen gittiğinde...

şişelerin hesabını sorar, rüzgarlar kolumdan tutup beni sana taşımaya kalkar, çok geçmeden insanlar

ömrüme ömür kattığın için bu hayatı daha bir hevesle yaşayarak seviyorum.

KAVRULAN SEN, AMA YOK OLAN BENİM

Her sokakta eleleyiz, yediğimiz-içtiğimiz bir

Ne garip değil mi? Sen yoksun ama ben senli hayaller kuruyorum. Senli sohbetlere dalıyorum. Neredesin, ne yaparsın haberim yok. Bildiğim tek şey yokluğunda bulduğum seni. Sonra seninle sohbete başlıyoruz. Geçmişten, gelecekten, yaşamış olduğumuz acılardan ve yaşayacak olduğumuz güzelliklerden konuşuyoruz. Bir ara gözlerine takılıveriyor gözlerim. Susuyorsun ve beni de susturuyor bakışların. Ve yine beynimdeki tüm sözcükler siliniyor göz bebeklerinin derinliğinde kelimelerim kaybolup gidiyor. Yaşadığım, yaşadığın tüm acılar silinip gidiyor. Masum bakışların ve suskunluğun kalıyor bana?

karartma artık sabahlarımı... saçlarımın kokusuyla çaldım oysa ben bütün kapıları... sevmediğini hissetmeye yakınken suretimi... direnmeli yine savaşmalısın diyor içimdeki ses... söyle içimdeki hiç barış gelemez mi benim yaşadığım yerlere...

Ama yine de..

Gittiğin günden beri sevme özürlüyüm

Seni, dinlediğim duygusal parçaların eşliğinde ağlarken seviyorum.

Rotamı almış giderken;

seni düşlüyorum yine uykusuzluğumun en sahipsiz kelimelerinde... hani gülse diyorum hep kalbime... soksa beni ruhunun en bilinmez yerine gitmese kaybolmasa benliğimden... ve sen susuyorsun... biliyorum susmalısın konuşsan tekrar acırım tekrar yanarım dünde kalan umutlu seslenmelerine...

gitme

Replikler şaşırıldı.

Gel... sonsuza dek ak yüreğime

Duygularımı anlatmaz kelimeler

Sen yine de..

Sen oldum..

Yık!..

Yüreğimin zümrüt tepelerinden sana sesleniyorum, GİTME CAN?

içimdeki bütün vagonlar devrilir

Sonra çöktüm içimdeki çocuğun ayak uçuna..

SEN BENİ BANA BIRAKTIN CAN?

Kirlendi dilimdeki yirmi dokuz harf?

Alınyazımda bembeyaz sayfaların açıldığı,

İlmek olmuş geçivermiş boynuma,

Zifir karası gecelerimin bitim noktasıdır bu,

ama kimsenin duyamayacağı aşk sözcüklerini hep kulağıma fısıldayacağını bilerek seviyorum,

Şimdi, bozgun sonrası imkansız bir zafer kazanan bir orduyum, bir yenilgide zafer ne kadar anlam taşıyorsa o kadar anlamlaşıyorum...

Sen... Kıyıya uzanan bir deniz.. Ben... Denize kıyısı olan bir toprak.. Sen mavi, ben ise maviye özenmiş bir beden... Bahara özenen kış iken ben, sen baharları kıskandıran cümle... Şimdi iliklerime kadar senle ıslanmışken hangi özlem, hangi söz seni tarif eder ki.. Seni ancak ben anlatırım değil mi? Çünkü sen sadece bana aitsin..

yokluğuna alışamam yokluğun ölüm

Ama nafile hep sustun, sustun?. O kadar eminim ki senin artık dönmeyeceğinden. Biz istesek de mutluluğu yaşatmayacaklarından. Sohbetlerimizin gerçekleşmeyeceğini çok iyi biliyorum. Yüreğini susturacağını. Yüreğimi susturacağımı.. Sevdamızı susturacağımızı?.

Senin gittiğin yere..

CANIM CANINDA KALSIN EMİ CAN..

Kalırsan gidemem.

Gözyaşlarımı rüzgara karıştıracak küçük bir pencere..

Bir kıyı belledim kendime..

Düşlerden bir bağ bozumu, günlerden özlem...

gitme kal

Cümleler aktıkça yüreğimden..

Uzatsan düşecek avuçlarına duygularım,

Ey sevdiğim şimdi sen gittin ya ikimizde ait olduğumuz yerdeyiz. Sen ışıltılı hayatında rüyalardaki gibi en güzel halinle hayata gülüyor, özgürlüğünün, bensizliğin tadını çıkarıyorsun. Bense soğuk odamda sensizliğimle bir gece lambasının altında kırılgan ve ağlamaklı bir şiir yazıyorum, tükenişe armağan ediyorum şiirimi. Öyle çok üşüyorum ki bu odada içimi ısıtan tek şey senin hayalin, bir tek senin hayalinle avunuyorum ve bütün ağlamalarım gibi yine sıkıca sarılıyorum hayaline, o masum bakışlarına, o albeni duruşuna dalıyor gözlerim bir gece yürüyüşünde kaybolurcasına..

... sensiz zamanı bensiz geçiririm. Sen gittiğinde uçan bir halı ile düşlerine konuk olurum. Kendi rüyalarımdan seninkilere bir masal pensi olarak patika bir yol bulurum. Uykularımda sana koştuğum için sensizken hep seninle uyurum. Göz kapaklarım sana açılan mağaranın iki serserisi, iki bekçisi, 40 Haramilerin son ikisidir... Geceleri içine düştüğüm karanlıklar sana açılan aydınlıkların habercisidir. Sensiz, tarih yazılı masallardan ibarettir. Sensizliğin en büyük dostu, geceleri bir masal prensesin uçan bir halı prensine taşıyan saliselerdir.

Küçük bir su yolu buldum..

İstanbul yine kanar, yedi tepesinde yedi ağıt hikayesiyle?

Ne de olsa sen bana hayatsın...

GİDEN SENSİN, KAYBOLAN BENİM

Lokmalar büyür ağzımda,

Özlemlerden bir özlem, günlerden bir sen...

Seni, hayatıma girdiğin ve babamdan sonra sevdiğim ikinci adam olduğun için seviyorum.

gidiyorum ömrümden..

Ben rüzgar olup savrulayım sen gitme. Ben hiç böyle varlığımı hissetmedim senin yanında olduğum gibi? Sen gidiyorsun can, ben yok oluyorum. Aşkımız siliniyor hatırası bile kalmıyor. Yüreğim de sadece sözcükler kalıyor ama onlar da senin gidişinle büyük bir yok oluşla ilerliyorlar?

Anlamıyorsun neden her yer kızıl ve neden yüreğin bu kadar taşkın.

Topraklara gözyaşlarımı akıtıp,

Sen gittiğinde,

Biliyorum, bir gün öleceğim.. Ama senin için değil; senin gibi kirli yüzü temize çekmenin ağır bedelini ödeyemediğim için.. Sen kanatlarımı kırarken ben seni hayata nakışlandığı zannederdim.. Ne kadar büyük yanılgının içindeymişim meğer.. Sana gelen her yol benim sonummuş.. Şimdi git sevgili diyeceğim ama beni öldürmeden gitme.. Gitme... Kendini bende arındırmışken niye öldürmedin beni... İçimdeki cocuğu kürtaja zorlarken gözlerimdeki cenini niye hayat verdin? . Madem bir gün gidecektin, niye denizlerimi niye umutlarımı kirlettin? Yüreğim paramparça.. Gözlerim kan çanağı.. Aldandığıma, gözlerimdeki yaşa değil sitemim; sana yüreğimde bu kadar anlam yüklediğimedir.. Sakın yanlış anlamayasın.. Sahte gülüşlerin hala gece yarısı ürkeklerime denk gelirken, sen benimle oynadığın masalın hangi sahifesinde kaldın... Masal bitti / Sen yüreğimi iğfal ettin... Sen içimdeki " aşk " kelimesini ayrılığa gelin ettin.. Şimdi sevinebilirsin... Neden diye sorma bana.. Sen benim bu dünyada en büyük dileğim'din.. Şimdi bende koca bir hiçsin.. Seni sana gömdüm... Sana dair tek bir nefesim yok artık.. Seni hayat sanmıştım mutluluk safında.. Meğer sen ayrılıktan alıntı yapılmış koca bir yalanmışsın... Örttüm üstümü sıkıca.. Kapadım yüzümü.. Kapadım kirpiklerimi bulutların arasında, küçük bir dilek tuttum..? Sensiz, temiz bir hayat dileğimle? seni içimde öldürdüm.. İtiraf ediyorum; katilin benim.. Sana ise tek bir sözüm bile yok.. İhanetinden başka yerin yok bende?Koca bir boşluksun bende?

Yak!..

çiçekler açmaz bahçemde ah be gülüm

Gözlerimi kapayıp bir dilek diledim sonra?

Şimdi, kendi seslerimin çokluğundan uyuştu, içinin büyüklüğü omuzlarıma ağır gelen beynim.

Buz kalıbı gibi yoğunlaştı,

? Özlenin sen olduğu bir yerde senden başka neyi özleyebilirim ki...?

Kollarını açıp beni sonsuzca sarmıştın şimdi arkanı dönüp gidiyorsun. Yüreğindeydim can

Seni, artık eski Türk filmlerinde kalmış olan romantizmle seviyorum.

Sanki geleceksin... Sanki çıkacaksın biryerlerde karşıma... bekliyorum vefasız sevgili...

Kapıma gelmiş dayanmış ecel ama,

Bütün hücrelerini tek tek gezdiğimsin. Gözlerinden girerdim yüreğine sonra her bir zerrene ulaşırdım. Bana böyle sevmeyi sen öğrettin can. Çünkü sen böyle sevmiştin ve hep fazlasını hak ettin. Dağ gibi büyüttün sevgini içinde ben seni ondanda fazla sevdim.

canım yanıyor... gecenin bu en kör karanlığında delimiyim oturmuş seni yazıyorum yinee... unutuldum mu diyebilmenin en sancılı durağı şimdi bana yakışan...

saniyeler saygıyla geleceğin günü bekler. Bende beklerim.

.. seni özlerim, sensiz sessizliğimde. Sen gittiğinde, durur zaman. Güneş, ay, bulutlar öylece durur. Dalgalar durur, rüzgarlar durur, insanlar durur. Ben durmam.

Ağzından çıkan her kelimenin pastel rengini özlerim, omuzlarının utangaç duruşunu, soğuk havalarda hoyratça ellerini tutuşumu.

... ve sensizlik, senin kadar ağır geliyor..

bir kar yağar istasyonlara, üşürüm

Sen gidiyorsun can?

bir yıldız küser göğüne, içini çeker bir çocuk

Ve tek nefestir aldığımız...

Uzaktaki yalnız ama başı dimdik fenereyse hiç aldırmadım.

Zılgıt zılgıt, ağıt ağıt, buram buram çaresizliğimi bağırıyorum şehrimin sokaklarına.

Ben seninle, aynı coğrafyada yaşayabilme ihtimalinden huzur buluyordum.

BEN SADECE YÜREĞİNDEYİM CAN?

Diyemeden bu gidişler de ne?

GÖRÜNEN SENSİN, GÜNEŞ OLAN BENİM

Biliyor musun benim varlığımı bana, en iyi sen kanıtlıyorsun.

Sen gülüşünde baharın ilk sevincini, gözlerinde göğün uçuk mavisini taşıyorsun!.. Baharın kokusudur yeryüzüne dağılan temiz nefesin. Yaşamak bir su gibi berrak yüzünün aydınlığında, bir köy türküsü gibi içli ve hilesiz dağçiçeğim...

kocasının giysilerini öpüp kokladığı aşkla seviyorum, bunları yaşamaktan korkuyorum.

Bıçak gibi dayanmış şakağıma korkularım,

Ben ölmekle yükümlüyüm...

Hayat bizi o kadar acı imtihanlarla yokluyor ki, sabrımızın tükenme noktasına geldiği yerin şafağına takılıyor vazgeçemediğimiz, özlemini içimizde biriktirdiğimiz yakıcı, firari tutkular.. Sevda sokağına düşüş öykümüz, insan olduğumuz duygunun başlangıcından bu yana bir tanımışlık kokar. Acıyı içimize sığdırdığımız anlar farklı olsada dile gelilş şekilleri, sabrımızın taştığını haykırışları o kadar aynı ve bir o kadar da sadıktır ki düşman olduğumuz taraflarımız dahi durgun sularımızın üstüne serili verir...

Hiç düşünmedim varlığımın saltanatı daha ne kadar sürer ya da ne zaman yok olurum diye. Hiç düşünmedim can? Seni sevsem mi sevmesem mi diye?

Omuzlarımın umutsuz direnişinde, seninle birlikte sensiz, sonsuzluğa düşerim. Pencereler kapatır göz kapaklarımın önünü. Gözlerim duymaz olur. Sesin zaten görülmez... Oysa sen yankılanırsın uzaklardan kopup gelen yüzünün izinde...

sen varsın orda diye yastığımı da seviyorum. Seni, o kliplerde gördüğümüz,

Sanki geleceksin...

Dönersem geri NUH gibi korkularımı toplayıp yeni bir varoluşa yelken açamayacağım?

saçlarını öpen seher yeli, çoban yıldızı

Sensizlik kokusu kaplar evleri, sokakları, bu yalnız, bu terkedilmiş, bu ürkek şehrin şu yalnızlık havasını. Yanımdan geçen her kadının kokusu sensizliği taşır bana. Sensizlik ağırdır, sensizlik uzundur, sensizlik zordur. Sokaklar boş, sözler boş, şehir boş, her şey boşalır... Bir sessizlik çöker artık ihtiyar adımlarıma. Gençlik ağır gelir sensizlik sınırlarında. Gemiler vardır sana doğru gelen, trenler, uçaklar, arabalar... Bir de?ah bir çalsa..? dediğim telefonlar. Sesinin o sarı hasreti. Uzaktan kopup gelmesini beklediğim o bir çift sözün hasreti. ?Seni seviyorum? dediğin o sessizliklerin hasreti...

AŞIK OLAN SEN, ADI AŞK OLAN BENİM

o yüzden hiç üzülmüyorum.

YÜREĞİ YANGINLARDA OLAN SEN, ATEŞ OLAN BENİM

Suretindir ömrüme dahil olan...

. Her yer bürünmüş senin kokuna.

Bak hüznün zifiri saçları akıyor geceye, gecenin karanlığına karışıyor hüznüm... Lanetlenmiş yalnızlıklara ah ediyor kalbim. Her gün biraz daha büyüyor içimdeki kırgınlık... Gitme... Acılar içinde olsam da yaşamı çılgınca sevdim ben. Çılgınca sevdim bu dağları, bozkırları, güneşi. En çok seni sevdim dağçiçeğim, en çok seni sevdim... Gitme ne olur.

Herkes?in ışığıydı, umuduydu, kurtuluşuydu o..

Sade bir mutluluk.."

Günümüze kendimi adapte etmeyip, yozlaşmadan, sadakatsizlik yapmadan seviyorum.

Seni anlatıyorum sonra..

Kim kimin kıyalarında kıyama duramadı? kaçak bu hikayede.

Şimdi ben, dağıldıkça kurulan yeni düşlerde Sana bakıyorum. Umut; hep var olacak çünkü.

dönmeyecekler sen gittin can?

Belki Rahman?a olan aşkıma şahitlik ettiğin gün Rabbim affedecek. Beni sende yeniden var edecek. Onunla gel bana diyecek.

Doğduğunda Elif, her ağlayışına binlerce ağıt yakmalıyım.. Küçük gözlerine tel tel hayatı dokumalıyım.. Sonra ellerimde büyümeli.. Kelimeler dudağına geldiğinde ilk baba demeli... Kızımla öyle içli dışlı olacağız ki kıskanacaksın bizi.. Sonra senin gibi aynanın karşısında süslenmeli.. Büyümeli işte.. Biraz sen gibi.. Biraz da ben...

Şimdi bu mektubu yazıyorum ya sana ey sevdiğim yaşama dair bütün mutlulukları ve umutları yeniden dolduruyorum sineme bir daha ki ocak akşamı birlikte olabilme dileğiyle..

" Gözlerinin Kıyılarında Büyümenin Onuru bana yaşattığın için sonsuz sevgilerimle..."

Pişman olup af dileyeceksin benden. Kaybettirdiklerini anlayacaksın belki ama çok geç olacak biliyorsun. Ya senin kaybettiklerin? Hiç kimse sevemeyecek seni benim seni sevdiğim kadar. Hiç kimse savaşamayacak yıllarla benim gibi ve hiç kimse benim kadar özlemeyecek seni... Anlayacaksın vefasız sevgili...

bir duman kadar bulanık hayalin.. Tutunacak gibi oluyor ümitlerim..

kovdukça beni ruhumdan.. tavana vurdum yüzsüzlüğümü bakamıyorum artık gururumun yüzüne utanıyorum başım önde onu bu şekilde selamlıyorum mm...

Sırata asılı kalmış yok sayılışlarımla, yavaş yavaş ateş yanıklarıyla süsleniyor bedenimin en iç yanları.

Her dakika ayrı bir ağıtı öğreniyorum bana kalan zamanlarımda.

Sitemim var

tetiği çekilmiş bir mavzer bu gidiş. GİTME! ! ! ! !

asla alışamayacak olsamda içime?.. Yoksun!.. Bir hayal kadar duman,

ama gitme ne olur Dayanamam Yokluğuna...

Ve elimde kalemim.. Son demlerini döküyorum satırlara teslim olmuşluğun.. bak yine yine seni yazıyorum Son nağmelerini mırıldıyorum titrek dudaklarımdan.. dinlediğimiz ezgilerin Ve üşüyen ellerimle enkazını oluşturuyorum.. karaya oturan rotasız aşkın Ardında yıkıntısını bıraktığın satırların.. Sen, tutulan el kadar sıcak bir gerçekken sen aşk sen kara sevdamken Verilecek bir nefes kadar da gidicisin.. Tutsam içimde öldürecek, bıraksam uçup gideceksin.. yine beni terk edeceksin Sen, efkar sigaramdaki duman kadar hayal.. Enkazından kurtulamayacağım

Sen bana bir adım attın ben sana on adım attım can? Hesapsızca kat ettim yolları sana gelirken?

Bu mektubu yazıyorum ya sana ey sevdiğim keşke okuyabilsen, keşke mısralarına dokunup hissedebilsen acılarımı, keşke okuyabilsem de her zaman ki gibi beraber bir derdin dermanı olabilsek. Keşke gelsen sevdiğim, keşke gelebilsen, Keşke o umut dağıtan posta kuryelerine verip gönderebilsem mektubumu veya mor kanatlı bir güvercinin kanadına takıversem de gelip pencerene konsa ve sen açsan camı büyük bir heyecanla alsam mektubumu ve okusan yaşlar süzülse gözlerinden beni hayal etsen.. Ama öyle zor ki bu mektubu sana ulaştırmak, öyle ağır ki bu mektup, ne güvercinin gücü dayanır bu mektupları taşımaya, nede posta kuryelerinin kalbi dayanır bu mısraları sırtlanmaya ne de yollar tükenir gitmeyle..

Git diyorum sana, kalma yüreğimde, bu kadar özleteceksen kendini. Bir bakış; gözüm gözüne değiyor; hissediyorum... Gitme diyorum. Kal geldiğin yerde. Ne gitmelerin bitiyor; ne de benim sana kal demelerim...

Kanım deli durmaz damarımda,

Son bir defa bakayım

Şimdi, bir sayfa dolusu cümlelerle; bir imkansızlığın mucizeye dönüşünü anlatıyorum...

Ne çok hissetmişim uyurken bile sevdiğini

iki çığlık arasında bırakma beni ah gülüm

Ne zılgıtlar varmış önceden gülüp geçtiğim acıdan yangına tutulmuş mecnunların yarlığında.

Senin olmadığın alemde.

Gittin/ Bendeki? beni? alarak gittin.. Kalakaldım topuklarımın ezikliğinde.. Ve sen beni hiç sevmedin.. Sevdin sandın.. Öylece bakakaldın ihanetin kirli yüzünde.. Sonra öldün bende.. Musalla taşına konan yüreğinin safına duran yoktu.. Sadece ben vardım?Yok yok yanlış hatırlıyorum. O ben değildim.. Sahi giderken bendeki beni sen öldürmüştün ya.. Ben yoktum.. Katilim sendin.. Meğer ellerin ölüm nakışlıymış.. Bilemedim..

Bana yeter bu şehirde nefes alsan...

Sebepsiz, sırf dinlerken aklıma sen geldiğin için..

ÜSTÜM KALSIN?

Seni, 'gösterme duygularını ona' 'acı çektir, kanırt' diyenlere inat tüm doğallığımla,

menevşeler açsın dağlarda

Sanki geleceksin... Çıkacaksın karşıma...

Ben olayım, sana sarılan kefenin.

Ben seni ozanca sevdim türkünakışlım, aybakışlım, sular gibi temiz, bir rüzgar gülü gibi hilesiz. Mehtabın güzelliği, yıldızların ışıltısısın sen karlı dağlarda, rüzgarların soluğu, güneşin dostluğusun. Umut, aşk ve alın terisin sen akalınlarda. Toprağa ekilen tohum, bahara söylenen aşkşarkısısın. Ceylan gözlerin sevinci, dudakların ıslığısın türkülü ırmaklarda... Gitme ne olur.

Kalbimin sağına seni,

umuttan her dem tokat yemiş müebbet mahkum,

sessiz bizi içten içe ateşsiz yakan Yok olmuşluğun keyifsizliğini mi sürmeliyim şimdilerde.. Yoksa senin yok oluşunun acısını mı sindirmeliyim

Adımlarımı taşıyamaz olmuş yollar.

beni düşündüğüm her an seninle toplanır. Ve sonuç hep?sen? çıkar. Bir tek?sen?in sağlaması beni?ben? yapar. Yolumu eşkiyalar keser sen gittiğinde. Hayat daha zor geçer. Beyaz yalanlar, maskeli süvariler, boş bedenler sen gelen kadar kapımın önünde nöbet bekler. Dostluklar ağır bir yüktür. Sana anlatılacak anlamlı anlamsız çok şey vardır. Sözcüklerin içi çok daha çabuk boşalır. Ve kafama düşünülmemesi gereken, bir çöp torbası dolu fuzuli düşünce takılır. Suskunluklar daha bir anlam kazanır. Sen görmezsin, sen bilmezsin, eminin hissetmezsin...

Çıkacaksın bir yerlerde karşıma... Yüzüne hasret bıraktığın günler geride kalacak. Gözlerine bakıp yine eskisi gibi gülümseyeceğim sana. Hiç bir şey olmamış gibi... Eski güzel günleri hatırlayacak belki dolacak gözlerimiz ama kavuşmanın mutluluğu susturacak ikimizi. Kız kulesini, gezdiğimiz sahilleri, hiç kimseyi umursamadan sevgiye dair ne varsa, ne yaşadıysak hepsini tekrar tekrar yaşayacağız.

Soğuk bir ocak akşamı hüzünle biten bir romanın ardından?

öksüz kalır içimdeki imge dağları

Sense uyumuşsun.. nefeslerin odanın içinde ince bir çığlık... ve ben canımı yakma artık diye bağıran... yokluğunu özümsüyorum gücüm yettiğince.. gitsen, ömrüme ihanet edip kaçsan ne olurdu?ne yapardım?

Köklerimden çekildi içimde çocuk..

Bensiz gitme can?

Atmaz kalbim nefes alamam, etme! !

neye sarılır gece yarılarında, kimin gözlerinde uykuya dalardım mm..

hayalperest ruhumun en gerçek sorguları işte bunlar... düşünmek acılanmak parçalanmak içimi yakıyor artık.. dur diyemiyorum sevmelerime.. çoktan derenin öbür tarafına geçmiş içimde büyüttüğüm sevdam.. karşı konulamaz artık, engel tanımaz...

boynunu büker sabah kervanları kelebekler ölür

Devrildim öylece..

Yol türküleri kederlidir nazlım, yol türküleri dertli, yol türküleri acılı. Gidersen kar yağar istasyonlara, boynu bükük bakar ardından bütün akasyalar.

Nerde olursan ol aynı gökyüzüdür paylaştığımız,

Estir dumanını!.. Gözlerimden feri de çek!.. Öyle git!.. Nasıl olsa gidişine

Seni, bütün dünyanın keşke duysa diyebileceğim büyülükte bir aşkla seviyorum.

bütün pınarların suyu çekilir

Karşımdasın yine, bana gülümsüyorsun. Yüreğindeki güzellik gözlerinin ta içine oturmuş. Nasıl oluyorsa susuveriyorum bir şekilde. Konuşmuyorum, öylece durup seni seyrediyorum. Bana yaşattığın güzellikleri, tebessüm ettiğinde ki gamzelerini, gözlerinin içindeki gülüşleri.. Bütün bunları yakalamışken kaybetmemek için susuyorum. Korkuyorum seni bulmuşken hazır değilim çünkü tekrar kaybetmeye. Hayalini karşımda bulmuşken kaybetmek istemiyorum. Seni seviyorum işte. Hiç kimse bilmiyor gönlümdeki bu sevdayı.

Kollarında su gibi geçerdi zaman

Bir yara açılır içimde, senin her gidişinde. Çaresiz bir hayat mahkumu. Umutsuz bir yalan taciri belirir o derin yaranıniçinde. Ruh avcısı olurum, beden simsarı... Sensizlik alıp sensizlik satarım. Başkalarında hep seni ararım. Kaçayım derken yine sana yakalanırım. Kan kaybı değil, sensizlik çektiğim. En çaresiz anlarımda yani sen kaybından ruhumu teslim etmek üzereyken senden gelen bir kart beni yine bana, telefondaki sesin beni yine sana taşır. Bir hayal mahkumunu siyah beyaz flu bir fotoğraf karesi tekrar hayatla tanıştırır.

Mavilerin kızıla boyandı sen görmüyorsun. Damarlarımdan akıp gidiyorsun beni okyanusun da yok ediyorsun CAN?

tutunduğum dallar elimde kalıyor birer birer Bir adım veriyorum sana karşı.. önümde gecilmez bir uçurum yokluğun tut tut tut ellerimden neolur ben düşüyorum Bulanıklığı da kalmıyor dumanının.. içime çekiyorum aldığım son nefes gibi Yoksun!.. işte az önce verdiğim nefes kadar anlıktı varlığın.. Az önce hayat verdin bana, ama şimdi; yoksun!.. alıyorsun elimden hayatımı bana kalan bir boşluk bir uçurum Karşımda bulanık dumanın, içimde hislerin alevi.. yakıyor beni derinden yanıyorum

Ay şavkının ışıltılarıyla, izinsiz dalar gecelerime.

Seni özledikçe koşuyorum o kıyıya..

gitme caN

Hayır yetmeyecek?

Ellerinin boşluğunda zaten olmayan sıcaklığının ağırlığı duyurulmaz,

Kızıla boyanmış okyanusunu tekrar temizleyebilecek misin can?

Sular uyurdu aşkın kol gezdiği sahillerde. Yalnız biz vardık, dünya uyurdu, dünya susardı. Birlikte seyrederdik uzanamadığımız pırıltıları ve çoban yıldızını. Rüzgar seninle eser, polenler yüreğimde dağılır ve çiçekler aşkların en güzeliyle açardı solgun akşamlarda. Dünya uyurdu, dünya susardı, çünkü yalnız biz vardık; sen ve ben ve bir de aşkların en güzeli...

Güneş batar sıcaklığını çekip günlerimden.

Alıntısız bir cümle..

Bana ise yazarın aklıma takılan son sözünü tekrarlamak kalır?

Tarih: Pts Haz 02, 2008 3:48 pm Mesaj konusu: Sen Gittiğinde Sözde Bitiyor

Ne Olur Canımı Yakmaaaa...

Gücün yetecek mi?

Yok sayana sebep sorulmaz,

Başının yere eğilmemesi sızdı içime acı acı.

şaşırır yönünü rüzgarlar

Ben sonbaharın yorgun yanık türküsüyüm oysa, sarıya çalar rengim, rüzgarlar estikçe savurur gider yapraklarımı uzak diyarlara.

yağmur yağmaz vahalardan kirpiklerime

Geceme yağmur ve sensizlik hakim! ... Köşeme çekildim başımı ellerimin arasına aldım. Ve suskunluğunu dinliyorum?Çünkü benim için suskunluğunun adı artık sevda.

Şimdi sen nasılsın ey sevdiğim umarım iyisindir. Ardında bıraktığın hayatı soracak olursan hepsi hala eski yerinde, eski ahenkleriyle duruyor. Herkes herşeyler biliyor bir eksiklik olduğunu, herkes biliyor senin gidişini ve benim tükenişimi ama kimse kabullenmiyor eksikliğimi, hiç kimse kendine bile söylemiyor senin gidişini, beni terk edişine inanmıyor hayat, hala ısrarla seni istiyor her sabah güneş yeniden doğuyor ve her gün biraz daha yaşlanıyor zaman...

SEVEN SEN, SEVİLEN YİNE SEN

Ben sana tutunmadan yaşayamam. Bilmiyor musun seninle tamamlandığımı. Şimdi ise sen gidiyorsun. Yüreğinin okyanuslarını taşıran gözyaşlarım sana gitme bile diyemiyor can.

Dayandım acıya, sensizliğe, sonu gelmeyen düşlere. Gündüzler dar geliyorken yüreğime, sığamadım gecelere. Artık gitmek istiyorum bu şehirden, sensiz sokaklardan, bu diyardan, kaybolmak yağmur sularının sakladığı mazgal deliklerinde ve kaybolmak bilinmeyende. Kurumadan gözyaşlarım, susmadan dilim ve kör olmadan gözlerim, ezik yüreğim parçalanmadan hasret denen kıvamda, kaybolmak istiyorum yalnız bir kumrunun öksüz bedeninde.

Gidersen, yaşamın acılı haritasında yaralı bir kalbin, adını bilmediğim çiçekleri kanar içimde her gece... Ay suskunlaşır, yıldızlar suskunlaşır, acılar suskunlaşır, yitirir sesini yaşayanlar da ölüler gibi... Suskunluğun trendinde kan kusar yürekler sensiz. Rüzgar da esmez artık buralarda, çiçekler de açmaz, herkes boynu bükük kalır bu şehirde, çekip gider mutluluklar... Gitme ne olur.

Hangi aralıkta girmiştin içime anlamadım. Tüy gibi hafif, usul usul inivermiştin yüreğime. Kabullenemedim önce. kocaman yalanlar söyledim kendime. Ben dışımda tutmaya çalışırken seni, meğer içerde hakimiyetin çoktan başlamıştı. Kuşatmıştın dört yanımı; ve kendim için çok geçti. Yerle bir olmuştu her şey. Olmazsa olmazlarım; ilkelerim, yargılarım...

Sonra da sana sarılırcasına cümlelere sarıldım.

Sen; içinde baharı gizleyen kışımsın benim...

Seni, seninkedileri sevdiğin gibi seviyorum.

Seni, keşke üstüne boncuklarından elbise yapabilsem diyecek kadar çok seviyorum,

Sensizken durur hayat,

Nasıl bir şeydi, bu beni böyle yağmalayan. Şimdi karşı durmuyorum Sana, nasılsa buluyorsun bir yolunu ve sarmalıyorsun içimi dışımı. Ayak seslerini duyuyorum hangi yöne gittiğini bilemeden. Ben yaşanmış bir aşkta eski yaralarıma yanıyorum, Sen yaralarına benden sevda sürüyorsun. "Belki"lerden, "ihtimal"lerden, "keşke"lerden medet umuyorum, Senin belki de yabancısı olduğun düşler büyüterek...

Yürekse yürek, sevgiyse sevgi... Ben ağladım yıllarca şimdi sen ağla karşımda. Acıysa acı hemde en büyüğü. Ben öğretemedim sana sevgiyi. silemedim kalbinden nefreti. Taşlaşmış o kalbinin duvarlarını benim sevgim yıkamadı. Evet sanki geleceksin ve bana yanıldığımı göstereceksin taş kalpli sevgili.

Seni seviyorum Sığlığıma Dua Genişliği Katan Kadın..

Gördüğüm tek göz seninki, gördüğüm tek yüz seninki...

hani o ençok senin sevdiğinsaatlerce dinlediğin dinlediğim

Üstüne serptikleri toprağın ben olayım

son gecemizde bıraktığım gülüşlerim bir daha bana

Sen gittiğinde, söz de bitiyor.

teşekkür ettim eCriNN yüreğine sağlık...

Bensiz hiçbir yere gitme...

... sonbahar tüm hüznü ile çöker omuzlarımın üstüne,

" Sensizlikten başka her yana giden bir patika yol?

Varlığımın son kalıntıları üzerimde yok oluşlardayım can. . .