Hayatta en önemli şey İNANÇ'tır. İnanç varsa hep UMUT vardr, umut varsa hep MUTLULUK vardır ve mutluluk varsa "HAYAT ZATEN GÜZELDİR"..

Saate bakmıştım bir an, üçe geliyordu. "Artık uyumalıyız." diye düşündüm. Sen her gün biraz okuduğun baş ucu kitabından birkaç sayfa okumak istedin. Ben ise tam sana iyi geceler dilemiştim. İşte o an? Ömrümde ilk defa duyduğum o uğultu koptu. Hiç bilmediğim bu uğultu, korkunç bir sallantıya dönüştü. Bu neydi Allah'ım? Sehpanın üzerindeki bardağı bile anında yere fırlatan bu sarsıntı neydi? Evet, Allah'ın Celal isminin bir tecellisi olan bu sarsıntıyı kabullenmek gerekiyordu, bu bir zelzeleydi? Gözlerindeki mananın adı ise acziyetten gelen şaşkınlıktı? Hemen elinden tuttum, ayağa kalkıp kapının eşiğine gittik; ama boşunaydı gayretlerimiz? Sallantı toz bulutu haline gelmişti. Biz dışarı çıkamadan tavan üzerimize çökmüştü. Ben senin üzerine düştüm, portmanto ise benim üzerime? Ve sen acı çekiyordun. Çünkü kırılan camlar bacağına batıyor, üstüne üstlük ben de hareket edemiyor ve sana acı veriyordum. Sen o kadar ince ruhluydun ki, beni üzmemek için, kendi acını unutup bana hissettirmemeye çalışıyordun.

İnsan, yeryüzünde bulunduğu sürece ahirete yönelik bir sınav yaşamakta ve bu konuda gösterdiği çabayla denenmektedir.

her şeyde imtihan var

Bu imtihan hayatı boyunca başına gelen herşeye en güzeliyle karşılık vermek, sabretmek ve güzel ahlak göstermekle yükümlüdür.

Herşeyin Rabbimizden gelen bir deneme olduğunu bilmek, bunlardan zevk almak, karşılaştığı her olayı neşe ve şevkle karşılamak ise, dünyadaki imtihanın mü'minlere has olan bir sırrıdır.

Hayat devam ediyor ve sorumluluklarımız var, onları layığıyla yerine getirmek bize düşen...

Sekizinci gündü? Bir kibrit kutusu gibi yıkılan evler, evlerin altında kalan canlar, ümitler... Çığlıklar, 'Sesimi duyan var mı?'lar... İsyanlar, sabırlar? Nice hikayeler, mucizeler ve gönüllerde derin bir fay hattı? Şehirde keskin bir ceset kokusu ve insanlarda büyük bir hüzün hakim? Boş arsalar kireçlenmiş toplu mezarlarla dolu? Evini, annesini, kendisini kaybetmiş insanlar? İnsanların dilinde tek kelime: Deprem.

17 Ağustos günü seninle alışverişe çıkmış, epey yürüdükten sonra dönüşte annenlere uğramıştık. Onların dualarını almıştık 'iki dünya mutluluğu' adına. Bulaşıcı bir yanı vardı mutluluğun, bizi görenler de neredeyse bizim kadar mutlu oluyorlardı. Eve geç dönmüştük. Yorgun olmamıza rağmen uyumaya pek niyetimiz yoktu. Sen birer kahve yaptın ve uzun uzun sohbet ettik. Önümüzdeki günler hakkında, hedeflerimiz adına, niyetlerimiz adına konuştuk. Etrafımızdaki insanlara daha çok nasıl faydamız olur, bildiklerimizi nasıl daha çok anlatabilir, bilmediklerimizi nasıl daha iyi anlayabiliriz diye, eserleri nasıl okumalıyız diye, düşündük? O gece bir kez daha inandım senin gönül dünyandaki güzelliklere ve bilmenin sevginin başlangıcı olduğuna?

Kabir ötesi hayatı belirleyecek en büyük imtihan dünyada olandır. İmtihandan, kontrolden geçmeyen bir kişinin sağlam mı, çürük mü, sadık mı, kazip mi olduğu belli değildir.

On sekiz saat bizi fark etmelerini, feryadımızı duymalarını bekledik. On sekiz saat birbirimizin ellerini tutup birbirimize teselli verdik. O durumda iken bir aralık bana 'Eğer ölürsem, seni orada bekleyeceğim.' dedin. Ve on sekiz saat, kim bilir belki de on sekiz ölümü bekledin.

Bu bir imtihan, biz imtihanımızı sabırlı olarak ve yaşamımıza aynı şekilde devam ederek vermeliyiz...

Henüz üç aydır seninle aynı evi paylaşıyordum. Henüz üç aydır seninle kitap okuyor, çay içiyor ve hayata aynı pencereden bakıyordum. Evet, henüz üç aydır inanç ve ideallerimizi birlikte paylaşıyor ve henüz üç aydır 'yaşıyordum.'

amin inş. hocam...

ailesiyle vs imtihan ediliyor, kimileri ise sevdiklerinin vefatıyla...

Herşey bizde bitiyor, içimizdE VE BAKIŞ AÇIMIZDA GİZLİ...

Bu süreç içinde elimizden geleni yapmak, sabretmek, yaradana dua etmek gerekiyor...

Seni tanımak, bana hayatı tanımak gibi geldi. Seni tanımak ve senin ideallerini hayata taşıma yolunda beraber olmak için söz vermiş ve bu beraberliği, ömür boyu sürdürme kararımızı nikahla noktalamıştık. 'Daima mutlu olacağız ve bir gün gelip ölüm muvakkaten ayırsa bile, birbirimizi unutmayacağız.' diye nikah memuruna söz verdik. Önce kilometre taşımdın, şimdi ise hayat arkadaşım?

Amin inş.

Rabbim sabır ve dayanma gücü versin, geride kalanlara...

Kaybettiklerimizin ardından; yas tutmak, ağlamak, kabullenmemek ya da isyan etmek rabbimnin uygun gördüğüne, adaletine karşı çıkmak olur ve çok yanlıştır...

allah kimseye o günleri tekrar yaşatmasın

Dünya bir mektep, hayat ise bir imtihandan ibarettir. Alem-i Ervah'dan yola çıkan insan, rahm-i maderden, çocukluktan, gençlik ve ihtiyarlıktan, berzah, mahşer, hesap, mizan ve sırattan geçerek mükafat ve mücazatın verileceği, rütbelerin sökülüp takılacağı, yüzlerin ağarıp ve kararacağı sonsuz ve ebedi aleme namzet bir yolcudur.

Mutluydun? Bunu biliyor ve görüyordum. Senin mutluluğun beni de mutlu ediyordu. Seninle sevginin tılsımını çözmüştük. Evet ebedi bir sevginin kaynağının 'birbirine bakmak' değil, 'birlikte aynı yöne bakmak' olduğunu anlıyorduk... Senin baştan beri kalıcı güzelliklere olan bağlılığındı seni bana sevdiren. Allah'ın kalblerimize koyduğu muhabbetullah hissi ve oradan yayılan varlık sevgisi etrafa dalga dalga yayılıyordu. Gece ve gündüzümüz hep o sevgiyle aydınlanıyordu sanki. Huzurluyduk? Ve yuvamızın huzur kaynağı belki de senin geceleri sessizce yaptığın o dualardı. Ta ki o geceye kadar?

Sizde biliyorsnuzu ki, hayat imtihanla bir bütün...

Kaybettiğimiz sevdiklerimiz de bizim dünya hayatımız boyunca yas tutmamızı istemez.. Rabbim de istemez...

Bize düşen Allahın yarattığı şekliyle herşeyi yani her durumu ve her koşulu kabul etmek ve ileriye bakmak...

Hayat imtihanının bizleri umutsuzluğa itmesine izin vermeyelim...

İmtihanın bu en zor anında sabır diliyorum Rabb'imden. Ne olur, seni sevdiğimi, her an dua ettiğimi ve sana kavuşacağım günü şafak sayar gibi beklediğimi bil.

depremden sonraki yıl istanbula geldim ancak bu yazıyı okurken içimden birşeyler koptu sonsuz sadakat böyle olmalı

Şimdi mezarının başında seninleyim. Bu bize yeter?

Ey benim ötelerdeki eşim ve eş ruhum, bana 'unutursun' diyenlere sadece acı bir tebessümle bakıyorum. Biz seninle sürekli "öteleri" aradık. Sen buldun aradığını. Ben ise yoldayım hala.

Başımıza gelen her sıkıntıyı birer imtihan olarak görürsek, hangi durumda olursak olalım, hangi koşullarla karşılaşırsak karşılaşalım durumları kabullenip ve bunlar karşısında neler yapmamız gerekiyosa yaptığımızda rahatlarız ancak...

Aradan dört gün geçmişti. Şehir o şehir değildi. İzmit bambaşka bir mekan olmuştu. Ben felaketi biraz olsun atlatmıştım. Senin durumun ise kötüydü. Doktor, bacağının kesileceğini söyledi. Bunu duyar duymaz ikinci bir zelzele ile dünya başıma yıkıldı sandım. Ama sen hala gülümsüyordun. Sen nasıl bir insandın? Ne dünyaya ne de dünyalığa önem veriyordun. Senin için maddenin ve kaybedecek olduğun bir bacağın hiç önemi yok muydu? Hatta hayatta kalmanın bile?

Dünyada insan her şeyini kaybedebilir... Yarınların neler getireceğini hiçbirimiz bilemeyiz... Çok zengin bir insan, bir gecede bütün varlığını kaybedebilir... Bu bir kumarda da olur veya doğal bir felakette de...17 Ağustos depremindeki gibi, sel yangın felaketi gibi... Bunun nice örnekleri yaşanmıştır dünyada...

hayata nasıl bakarsanız, öyle görürsünüz...

İnsanın sonsuz ahiret yurduna ulaşmak için denendiği yer

Vekillerin En Güzeli'ne emanet ol...

Sallantı toz bulutu haline gelmişti. Biz dışarı çıkamadan tavan üzerimize çökmüştü. Ben senin üzerine düştüm, portmanto ise benim üzerime? Ve sen acı çekiyordun. Çünkü kırılan camlar bacağına batıyor, üstüne üstlük ben de hareket edemiyor ve sana acı veriyordum.

Kısaca gündelik hayatta, iş ve özel yaşantımızda her an ve her zaman farkında olmasakta imtihan içindeyiz...

Bu yüzden, herzaman davranışlarımıza, hal ve hareketlerimize dikkat edelim...

Fakat sadece bacağın gidecek derken, sen birlikte olacağımız ebedi aleme gittin, geride dolu dolu yaşanmış üç ay ve ideallerini yaşatma azmi kaldı? Elimde, senin en çok sevdiğin çiçek, naif bir kırmızı gülle mezarının başındayım. Artık sen yoksun yanımda, ne de gönül pınarının heyecanları? Sen gittin, geride hüzün, geride ben, gaye-i hayallerimiz? Şimdi omzumu sıvazlayan yakınlarım, 'Bırakma kendini. Unutur, yeni bir yuvayla yine mutlu olursun.' diyorlar. Asla!.. Sen bana o zor dakikalarda ne demiştin? Biz seninle " ötelere" sevdalandık.

Her şey güzel olacaktı. Sen, ben ve hayatımız... Hayallerimiz ve hedeflerimiz... Seni tanıyıp sevdikten sonra hayatıma dair verdiğim sözler? Hepsi çok güzel olacaktı, sen de olsaydın?

Her imtihan ile bişeyler öğreniyoruz ve öğrendiklerimizi hayata geçiriyoruz sonuçta... Bu sayede daha duyarlı ve daha yardımsever insanlar oluyoruz kimilerimiz...

Unutmayalım ki; hayat imtihanında sabredenler, imanlı olanlar, yapması gerekenleri yani sorumluluklarını yapanlar, hayatını doğru yaşayanlar, Allah a tevekkül edenler, insanlığa ve topluma yaralı olanlar bu imtihanı atlatanlardır...

Kimileri sağlıkla, fakirlikle, zenginlikle, işiyle, eşiyle, çocuğuyla,

Amin hocam rabim herkese böyle eşler ihsan etsin.

İnsan ilişkilerinde kalp kırmamaya ve iyi niyetli davranmaya, insanlara yardımcı olmaya, iyi ahlakımızı korumaya çalışsak da kimi zaman hatalar yapabiliyoruz ama önemli olan aynı hataları tekrar etmemek ve yaşantılardan ders almak ASILOLAN...

Aslında bakarsanız; her an imtihan içindeyiz;her an, her durum da ve her koşulda takındığımız tavır ve davranışlarımız ile, insanlarla ilişkilerimizde nasıl davrandığımız, niyetimiz, durumumuz, olaylara ve durumlara bakış açımız ile...

Nicelerimizi gerek depremde, gerek kaza da, gerekse hastalıklar sonucu sevdiklerimizi kaybettik, ama bilinmelidir ki ölenle ölünmez...

17 ağustos depremi bir faciaydı, bu felaket tekerrür etmez inşallah...

Biliriz ki bizim için, hayırlısı buymuş... Takdir-i ilahi..

Allahım, bizleri sevdiklerimizle imtihan etmez umarım...

Bizim imtihanımız bu şekildeymiş deriz ve bize düşeni yaparız...

Bilieiz ki, gecenin ardından gündüzün gelmesi gibi, zorluklardan sonra da kolaylıklarda vardır mutlaka.

"dünya hayatı"dır.

Sonuçta temelde imtihanı vermek önemli...