Aslında yasaklar çiğnenmek içindir ama bu yasak benim açımdanda iyi bir şey çünkü yalnızken kafam daha dingin ve sinirlenmeme sebep olacak çok az şey oluyor. Ailenin tek çocuğu olduğunda insan sanırım biraz şımarık oluyor ve kolayca sinirlenebiliyor ufak şeylere bile.

Sinirlendiğim zamanlar hariç tabi, sinirlendiğim zamanlar gözlerimden yanlızca benim görebildiğim garip bir şey saçılıyor etrafa ve temas ettiği şey nekadar masum olsada onu zehirli bir gaz gibi çevreliyor ve dokunan kişinin ölmesine sebep olabiliyor. Bende sinirlendiğimde gözlerimi sıkıca kapayıp nerede olursam olayım bi köşeye büzülerek kafamı bacaklarımın arasına alıyorum, gözlerimi daha sıkı kapıyorum ellerimle şakaklarıma bastırıyorum ve avazım çıktığı kadar bağırıyorum bu sayede gözlerimden çıkan zehir hiç bir yere ulaşamadan zihnimin uğultuları arasına karışıyor. Bi defasında çok sinirlenmiştim hemde çok işte o zaman gözlerimi kapayamadım ve sinirim geçtiğinde tüm zehrin odama dağılmış her yana sinmiş olduğunu gördüm, kimse bu eşyalara dokunmadan temizlemeliydim. Ve farkettim ki kırılıp parçalandıklarında zehir dağılıyordu. Bende tüm odadaki eşyaları teker teker parçaladım. Tabi bunu aileme açıklayamazdım, işte o zaman babam, liseyi birincilikle bitirmiş beni, zihnimin diğerlerinden farklı çalıştığını söyleyerek, artık bi doktora görünmemin zamanının geldiğine karar vermişti. O günden beri belirli sıklıklarla psikoloğa gidiyorum fakat bunu ben ve ailemden başka kimse bilmiyor.

Sıradan bir insan olmadığımı düşünüyorum; bir ajan, suikastçı, önemli bilgilere sahip canlı veri bankası ya da bir kahraman değilim bunları milyon defa konuştuk ve artık inanıyorum ama yine de sıradan olmadığımı biliyorum.

Arkadaşlar beğenilerinize sunarım, gerçekleştirmek istediğim bi oluşumu, yazma isteğimi paylaşıyorum. Devam edecek bi süreç olmasını istiyorum, forumda kitap yazacağım umarım beğenirsiniz.

Arkadaşlar, yorum yapsın anlayanlar, yenek varmı fikir verin bu kısa hikayem nasıl olmuş...

güzellll

machu, gazii, silüet

Günlerden hangisi hatırlamıyorum hatta aylardan hangisi onu bile hatırlamıyorum, birinin ben bahçede asma yapraklarını toplarken yüzünde sinsi bir gülüşle beni izlediğini farkettim. Onu farkettiğimde bana daha dikkatli baktı ve seni tanıyorum, kim olduğunu senden daha iyi biliyorum der gibi bir bakışla gülümsedi bana. Evin karşısındaki belediyenin diktiği ağaçlardan birinin gölgesi altında altında kalmış kaldırıma oturmuş öylece bana bakıyordu. Üstü başı herkes gibiydi, hani hırsız ya da serseriye benzemiyordu. İlk baharda herkes nasıl giyerse o da öyle giyinmişti, fakat yüzü bir mermer kadar beyaz, gözleri en güzel kahve tonlarındaydı, saçları o kadar özenle taranmıştı ki iddaya girerim bir saatini saçlarına ayırıyordur evden çıkmadan. Saçlarının düzgünlüğü karşında benim saçlarımın sabah kalktığım gibi darmadağınık olması beni gülümsetti, gülüşümün farkına vardığında donuk yüzündeki imalı bakışlar bi anda gitti ve ayağa kalktı, bana doğru geleceğini düşünüyordum bunun için sesizce bekledim belli bir mesafeye geldiğinde ona neden burda olduğunu sormak için kafamda cümleler kurarken, bir anda yukarı doğru döndü yokuş sayılan yolda yukarı doğru ilerlemeye başladı. Dur demek istedim, o kadar çok soru soracaktım ki ona ama hiç birini sormama izin vermeden ilerlemeye devam etti. Ne işi vardı acaba neden bizim bahçemizi izliyordu, ne zamandır ordaydı bilmiyordum.

İşte o günden sonra onun yine ne zaman geleceğini düşünerek beklemeye başladım. Ta ki onun yine aynı ağacın gölgelediği aynı kaldırımda otururken görene kadar.

teşekkür ederim :)

okuyunca öyküde kendini hissedebiliyorsan ve kafanda öyküyü canlandırabiliyorsan okuyucuza bir iz bırakabiliyorsundur. ben okurken öyküyü kafamda canlandırabildim. sürükleyici özelliği var yani. güzel olmuş bence. tebrikler...

kalemine sağlık

teşekkür ederim

bakın bakem olmuşmu yetenek varmı ne dersiniz

Bir saniye beyfendi demeye hazırlandım, o kadar uzun zamandır ailemden başka kimseyle konuşmamıştım, aslında ailemlede mecbur kalmadıkça konuşmazdım, ses tonum nasıl çıkacaktı acaba, çok heycanlanmıştım, bir yabancı kapımın önünde evimi izleyip öylece kalkıp gidiyordu hiç bir şey demeden. Tam bir şey söylemek için ileri doğru eğilip sesime ton verdiğimde " Yine geleceğim, o zaman söyle ne söyleyeceksen" dedi, başıyla arkasına dönerek. Sustum. O ilerlerken sokağın sonuna kadar onu izledim, bir kez bile ardına bakmadı, aslında ne ardı hiç bir yere bakmadı öylece yürüdü ve kayboldu.

I. Bölüm : Kendini Tanı ama Başkaları Seni Tanımasın

Adım Hakan, boynumdaki pusula kolyede yazdığı gibi. Pusulanın içinde bizim evin adresi var annem akıl etti bunu.

Doğruya söylemedim, bunu neden boynumda taşıyorum? Çünkü sık sık unutuyorum, bir anda herşey siliniveriyor kafamda, tıpkı kumsala yazılmış bir yazıyı denizin silip götürmesi gibi, siliniveriyor herşey bir anda aklımdan. liseyi birincilikle bitirdiğimi söylemiştim sanırım fakat hiç kazanamadım üniversiteyi, sonunda artık istesemde kazanamayacağıma karar verdim ve vaz geçtim. lise bittiğinden beri pek evden çıkmıyorum. Ne zaman dışarı çıksam ya kayboluyorum ya da sinir krizleri geçiriyorum, bundan dolayı ailem yanımda kimse olmadan bahçe kapısından çıkmama izin vermiyor.

tebrikler ben çok beğendim yetenek var

Bütün günümü bilgisayar başında ya da bahçe işleriyle uğraşarak geçirmem benim ve tüm insanların sağlığı açısından en doğru olan şey sanırım.

Henüz 20 yaşındayım, bu zamana kadar hiç kimse benim normal olmadığımı söylemedi.