Meldanur arkadaşım maalesef her geçen gün değerlerimizi kaybediyoruz en başta birbirimize saygımız kalmadı bunu hak ederken galiba biraz da istedik

Biz mi istemiştik? Yoksa hak mı ettik?

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki..

göç ettik doğduğumuz yerleri terkettik... bedelini ödüyoz...:((

en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

evet ne yazıkkı elımızdeydı belkıde degıldı ama bızım aılelerımız bıryere kadar getırmıs sanırım sahıp olabılecegımız ılerde bırsey kalmayacak...

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

Benim değildir bu kültür.

Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

Nedir bunlar?

zaten hersey gerıye sarmıyormu?

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Azar işitip, acillere taşınmazdık.

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Evlerimiz var içinde yaşayan yok.

akan suda ikikere yıkanılmaz çünki;su sürekli akıyo...

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden, kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok.

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

ama bizde dönücez özümüze...

işte o biraz zor...:(((

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi,

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

İyi de neden böyle olduk?

nebilem yaw

sence bu değişikliği yaşamak elimizde miydi?

Ben kapılarında ''vale'' lerin, ''bady'' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

Ama her yıl sökülüp ye nilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik.

Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

Kısacacı evine girip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

belkide..

güzel tespitler arkadaşım sağolasın..

Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanım a hitap eder.