Bizi insan olarak en güzel surette yarattın. Ancak biz, insani siretimizi irademizle bozduk. Çamur ve bataklık içine girdik. Şimdi öyle bir çamur içinde bocalayıp duruyoruz. Ama bir yerde dendiği gibi Senden gayrısına secde etmemiş bir başımız var. Gönül bozulsa, iç alemi pörsüse bile Senden gayrısına secde etmedik ve kimseye bel kırmadık. İşte sana vereceğimiz şey budur. "Ma arefnake hakka ma'rifetike- Seni hakkıyla bilip tanıyamadık" kalkanıyla nezd-i uluhiyetine iltica ediyor ve bizi bağışlamanı diliyoruz.

güncelle me...

Allah iki secdeyi de edenlerden eylesin.

İnsan nefsini hesaba çekerken, Allah'ın kendisine bahşetmiş olduğu nimetleri de görmezlikten gelmemelidir. Yoksa O'na karşı nankörlükte bulunmuş olur.

Ben bir fert olarak imana ve Kur'an'a hizmet yönüyle Allah'a hamd ederim ki, Cenab-ı Hak önemli vazifelerle şereflendirdi. Ben mahiyetim ve maddem itibariyle hiç ender hiçim. Fakat bu hiçlikte Allah farklı varlık cilvesi lütfetti. Allah bazen mücrim bir kuluna da değişik lütuflarda bulunabilir. Nitekim öyle yaptı ve nadide bir cemaatle beni hemhal kıldı. Ben bu yönden kendimi dünyanın en bahtiyar insanlarından sayar ve "Allah, zavallı bir insanı tuttu, nezahetle yaşayan, hizmet etmeye namzet insanların yanına getirip koydu." derim. Ben işte buna aşağılık duygusu demiyorum. Madde ve mahiyetim itibariyle Rabbimin nazarında kirli bir damla sudan ibaretim. (Bkz. Tarık, 86/6) Buna rağmen halk şayet beni büyük sayıyor ve tebcilde bulunuyorsa, bu hususta yanılmış olabilirler. Ama kendi zaviyemden ve bakışım açısından ben hep böyle düşünürüm. Halk, düşüncesinde ve verdiği hükümlerde yanılmış olabilir. Bu noktada da çok korkarım ve korkmam da lazım, sonra da Efendimiz'in dediği gibi, "Rabbim beni halkın nazarında büyük, Senin nazarında küçük eyleme" derim. Halk, bir insanı büyük görebilir. Ancak ben, nezd-i uluhiyetinde boyum ne kadar ise o kadar ve onun da altında görünmek isterim. Bugün el üstünde tutulan fakat yarın ayaklar altında bir merkub bile olamayacak hale düşmektense, "Doğrusu onlar hayvanlar, davarlar gibidirler, hatta onlar yolca yöntemce daha da sapıktırlar." (Furkan, 25/44) sırrıyla mahkeme-i kübrada o duruma düşmektense, burada kat kat hatalarımın cezasını çekmek veya Senin namütenahi affına sığınmak isterim. Vahşi'yi bağışlayan, onu sahabi olmak şerefiyle serfiraz kılan o engin rahmetine iltica ederek ve Sana sığınarak, "Sen dilersen merkepten de insan yaparsın ama dilersen insanı da merkep kılarsın." derim.

İnsana iki lütuf: Secde et ve yaklaş!

"O, rüku olmasa, dünyada eğilmez başlar"

Bu bir anlamda muhasebe sayılır. Bu durumumla ben kendimi asrımızda kendinden ders aldığım kametin arkasında yürüyen biri gibi görürüm. İnsanımıza Sahabe-i Kiram'ı anlatırım. Hani bir kıtmir vardır ki şahları ve onların bağını, bostanını korur. Bir kıtmir de vardır ki, o da sahabeden en küçüğünün arkasında dolanır ve yanında bulunmayı şeref sayar. İşte ben, onların adından bahsederim ve onları tanıtmaya çalışırım. Samimi olduğumu söyleyemem. Bütün bütün samimiyetsizim de diyemem. Bunlardan biri fahir olur, diğeri de nankörlük. Beceriksizliğimi ve kusurlarımı Rabbim şimdiye kadar setrettiği, beni olduğum gibi size göstermediği için ben de size şerh etmek istemem. Burada "Ya Settar" deyip yürürüm. Öbür alemde de "Ya Settar" deyip aman dilerim. O da belki gafletlerimi örter de beni bağışlar. Bu sözlerimde samimiyim ve ben kendime böyle bakıyorum. "Ah şu cemaat, benim ne yavuz bir dilbaz olduğumu bilseler, gelip beni dinlemezler." diyorum. Bu dediklerimin kaçta kaçını bazı arkadaşlarım da diyebilir bilemiyor, bilme diye bir vazifemin olduğunu da sanmıyorum.

Efendimiz kendisine verilen fazla payeler karşısında, "Ben bir beşerim ve Allah'ın abdiyim. Siz bana Allah'ın kulu ve Resulü deyin" buyururlardı. Devr-i Risaletpenahi'de Sahabeden herhangi birisine, "Sen şusun.. busun.." dendiğinde, "Ben ancak Allah'ın kullarından herhangi bir kulum" diye cevap verirdi. Ehlullah dediğimiz Hak dostları da meseleyi böyle ele almışlardır. Mesela Şah-ı Geylani Hazretleri kendisini yere göğe sığdıramayan kimselere karşı, "Ben sadece Allah'ın ibadından bir kulum" derdi.

O yoksa ben de yok olmalıyım..

Selam.

Bir insanın kendisini diğer mümin kardeşlerinden aşağı görmesinin iki yönü vardır: Bu yönlerden biri çok faydalı ve Allah indinde çok makbul, diğeri de zararlıdır. Bir insanın aşağılık duygusuyla kendisini kötülemesi ve kusurlu görmesi zararlıdır. Ancak kişinin yarınlarda karşısına ne çıkacağını bilememe hissiyle bunun dertlisi olarak Allah'ın diğer kullarının yanında kendisini aşağı görmesi bir bakıma fazilet ve meziyettir.

Kulun nefsini sıfırlaması, onun aşağılık duygusuyla kendisini kötülemesi ve kusurlu görmesi anlamına gelmemelidir. Zira böyle bir anlayış insanı ümitsizliğe sevk eder.

İnsana iki emir: Secde et ve yaklaş!

biri kalü bela, biri de bu dünya.

İnsanın kavuşabileceği en büyük iki paye? Secde an?ı.

Efendimiz bile kendisini yüceltip övenlere karşı, kendisinin kul olduğunu, dolayısıyla kulluğun en büyük paye olduğunu hatırlatmıştır.

İşte bu istikamette insanın kendisini geri görmesi, hatta bir hiç görmesi mahzursuzdur, belki de faidelidir. Bu arada bir kimsenin başkalarının vesayası altında Cenab-ı Hakk'ın rahmetinden istifade etmeye liyakati olabileceğini düşünmesinin, tezkiye-i nefis açısından yararlı olduğu bile söylenebilir. Ben yirminci asırda insanlığı kurtarmaya namzet gördüğüm nesilde bir bakıma bu duygu ve düşüncenin, ağırlığıyla kendisini hissettirmesini bekliyor, gözetliyor ve bu hasletin onlarda olmasını şiddetle arzu ediyorum. Hizmet ehlinden hiçbir fert kendisini diğer insanlardan daha üstün ve daha farklı görme hastalığına düşmemelidir. Ehl-i dünyanın felsefeden aldığı dersle üstünlük hastalıklarına kapılabilirler. Mümin kardeşlerimiz bu türlü hastalıklara kapılmamalı, herhangi bir sun'ilikle, Batı'da olduğu gibi insanları yükseltme adına abartılara girmemelidirler

O'nu bulan neyi kaybetmiş,

Allah insanı yeryüzüne halife olarak göndermiştir.

Ben Kimim ve Neyim!

Kendimizi güçsüz gösteremeyiz bize sorumluluğumuzu yerine getirebileceğimiz bir evren, bir dünya onun içinde işleyeceğimiz madenler, topraklar, akıl bilgi verilmiş, çalışmamız istenmiştir. Büyüklenmemiz veya küçük görmemiz gibi bir dayanağımız yoktur.

Bu durumuza göre sorumluluğumuzdan kaçamayız, kimseyede devredemeyiz.

Özetle

Kendi adıma konuşmam gerekirse O'suz bir hiçim.. O olmadıktan sonra nefes alıp vermemin veya kalbimin atmasının ne anlamı var..

Ettirme Allah'Im

O varsa herşeyin bir anlamı var..

Konuyu biraz daha açmak adına bir üslup değişikliği çerçevesinde "ben" den başlamak istiyorum. Baklalarında "ben" deyip konuyu kendi hesaplarına değerlendirebilirler.

insanoğlu yaratılışını hiç unutmasa zaten kendini kimseden üstün görmez değil miki bizler topraktan yaratıldık. o zaman bu övünme ve gururlanma neden.. bırakalım gururuda RABBİMİZİN huzurunda eğilelim ve anlımızı secdeye koyup ONA yaklaşalım..

O'nu kayneden neyi bulmuş..