Eski resimlerine bakınca nasılda için hasretle doluyor o konaklar, camiler, medreseler, yeşilin hayrı ve bereketi bazen ağlayasım geliyor o zamanda değilde bu bereketsiz zamanda yaşıyorum diye. Ama kader-i ilahinin hayrına her zaman boynumuz büküktü.

Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi. Kanuni Sultan Süleyman

Ne din kalmış ne iman, din harab, iman türab olmuş

Efendimiz SAV'in mübarek kelimelerine mazhar olmuş ve uğruna nice yiğitler mezara gönülmüş. Şehr-i Manevi İstanbul ne kadarda kirlettik seni. Hırsımızla, azgınlığımızla vefasızlığımızla sana ait hiç bir şey bırakmadık. Her yerini azgınca talan ettik ve azgınlığımızın eseri olan binalarla hayrını hikmetini bitirdik. Güzelliğinden kalan sadece çürümeye terkedilen ama yinede gavur istedi diye onarılan camilerimiz kaldı. Senin o inceliğin ve zerafetin kalmadı hele o osmanlının incelik ve kibarlık kokan müslümanlığı ise geçmişte kalan hikayelerde gizlikaldı. Şimdilerde heryer kabadayı kızlar ve erkekler, ahde vefasız topluluklar ve olağanca hızıyla modernizmin azgınlığıyla heryeri doldurmaya çalışan talihsizlerle dolu.

Yalan raiç, hiyanet mültezem, heryerde hak meçhul

Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi,

Vefa yok, ahde hürmet hiç, lafe-i bi medlul

Her gittiğimde yüreğimi ve düşüncelerimi mana alemine sürükleyen ve içime huzur dolduran Devlet-i Aliye Osmaniyenin hayır ve bereket kokan camileri. İman etmenin asıl inceliğini gösterenlerin aşk ve şevkle yaptığı yabancısından tut müminine kadar milyonların büyük bir tefekkürle incelediği mübarek mekanlar. İnce ince nakışlanan taşlarla örülen bir sevgi ve azmin hikayesidir bizim Osmanlı camilerimizin hikayesi. Her taşında Müslüman olmanın güzelliğini anlarsın derin bir gönülle bakınca. İçine girdiğinde ötelerden gelen bir huzur deryasında kaybolup gidersin. Hele o derin mana içinde namaza durmak varya işte inceden takva ile yaşayana apayrı bir lezzettir o mana.

Kanuni Sultan Süleyman

Nazarlardan taşan mana ibadullahı istihkar

Haya sıyrılmış inmiş, öyle yüzsüzlük ki heryerde

Yürekler merhametsiz, duygular süfli, emeller har

Sanki Filistinlilerin çektiği cezayı çekiyor gibiyiz onların atalarıda zamanında bir hata yapmıştı. Şimdilerdede bizler atalarımıza karşı derin bir gaflet ve nankörlük içerisindeyiz belkide bu bereketsizliğin sebebi budur. Bir Osmanlı gibi iman edemiyor ve insan olmanın şerefini bırakın Müslüman olmanın kibarlığını, inceliğini, zerafeti hiçbir yerde gösteremiyorduk. Kendi değerlerimiz varken başkalarının kapısında köle olmaya razı olmuştuk. Ama her daim gördükki hep bir çamur deryasında yüzüp durmuşusuz.

Şimdilerde bir takım domuzlar ve insan diyemeyeceğim talihsiz yaratıklar pis ve çamurlu elleriyle bu hayır ve hikmet kapılarında fitneye kalkışıyorlar. Olağanca kin ve öfkeleriyle hayır ve hikmet yolumuza çamur atmaya kalkışıyor ve kendilerince kaos yaratarak azgınlaşmış nefislerini tatmine çalışıyorlar. Zaten cumhuriyet türkünün vefasızlığına yüreğim dayanmıyor kızlı erkekli nargile fokurtadılan beyazit medreseleri, esnaf tarafından talan edilen eserler ve çürümeye terkedilmiş camiler ve kütüphaneler. Bunları gördükçe öfkem bu zamana artıyor hatta bazen hırsımdan ağlayasım geliyordu. Bizlere o mübareklerden yadiğar kalmış bu eserlerin bir takım imandan yoksunların fitnelerine konu edinmesi ise daha vahim bir durum olsada çok acı vericiydi. Bir fatih sultan mehmed han?lar yoktu bu domuzlara karşı koyacak ve onlara insan olmanın hikmetini öğretecek. İstedikleri gibi at koşturuyorlar ve mana dolu tarihimizin eserlerini kıymaktan acı duymuyorlardı bu talihsizler. Bunların acısı yetmediği gibi kendi tarihine ve onların bıraktığı bu mana dolu eserlere ihanet edip nankörlükte bulunanlara ne denmeliydi. Bu zaman insanın ahde vefasızlığı ile kaderine terk edilen ve bir çoğu yıkılıp geçmişe gömülen o güzelim hayır mekanlarına karşı ne denmeliydi. Ne kadar talihsiz ve bereketsiz bir zamanda geldiğime üzülüyordum. Zaten bereketsizliğimiz habire azgınlık ve kaos içinde olmamızdan belli oluyordu. Ne kendimize faydamız vardı nede Osmanlı gibi dünyaya faydamız vardı. Hak ve Hakikatten yüz çevirişimizin cezasını geçmişten buğüne görüyorduk. Her daim bir hayırsızlık ve huzursuzluk kapımızı çalıyor ve maddi ve manevi fakirlik belimizi büküyordu.

"Allah'a ve Ahiret gününe inanan, güzel ve temiz olan Hazreti Peygamberi tasdik eden, Sultan, Emir, Bakan, küçük veya büyük herhangi bir kimseye, bu vakfı değiştirmek, bozmak, nakletmek, eksiltmek, başka bir hale getirmek, iptal etmek, işlemez hale getirmek, ihmal etmek ve tebdil etmek helal olmaz. Kim onun şartlarından herhangi bir şeyi veya kaidelerinden herhangi bir kaideyi bozuk bir yorum ve geçersiz bir yöntemle değiştirir, iptal eder ve değiştirilmesi için uğraşır, fesh edilmesine veya başka bir hale dönüştürülmesine kastederse, haramı üstlenmiş, günaha girmiş ve masiyetleri irtikap etmiş olur. Böylece günahkarlar alınlarından tutularak cezalandırıldıkları gün Allah onların hesabını görsün. Malik onların isteklisi, zebaniler denetçisi ve cehennem nasibi olsun. Zira Allah'ın hesabı hızlıdır. Kim bunu işittikten sonra, onu değiştirirse onun günahı, değiştirenler üzerindedir. Kuşkusuz O, iyilik edenlerin ecrini zayi etmez..."

Ne tüyler ürperir ya rab, ne korkunç inkılab olmuş

Ne çirkin yüzleri örtermiş, meğer o incecik perde