ve ancak yeni bir yorumu oluyor aşkın

Gözlerimi de oymuştu fırlatıp atarken

saçlarını tarazlayan bir şafak olur

suretimiz ağardı kurulan darağaçlarına

acı ses olur, ses deli yağmur

ne işkence

çorak bir toprağa döndürmüş içini

Usulca okşuyorsun yalnızlığını

Rüzgar suyu soğutsun su terli bedenlerimizi

Dinliyorum en güzel türküsünü

kavga sokaktaki oyuna benzer artık

Yeni serüvenlere hazırlarken kendimi

Zehirli sütleğenler sürülmüş ökselere

: Gün bitti, elindeki güller de soldu

Açar da acının rüzgarına

iğrenç gülücükler serpiştirilmiş

ve nasıl çölleştirirse usul usul

belki bir türkü söyleriz geceye karşı

Saçlarındı diye düşünüyorum ömrümüzü

Ah yalnız kuş

Gün biter gülüşün kalır bende

İçimde bir fil sezgisi, kopup gitmeliyim

vuruşkan sevdasını

"ömrümüz ayrılıklar toplamıdır..."

ZAMAN KEKEMEYDİ

YALNIZLIĞIN AYRIKOTLARI

: On beşine bastı mı

Dinlendiriyor yüreğimi

kapanmaz gülüşünün açtığı yara

kendimi, seni ve bütün dünyayı.. Yazar : AHMET TELLİ

kurdun kuşun

paylaşılmış olan nelerdi sımsıcak

elinde bayrak

Deniz okşayabilir mi

Serüvenlerin yorgun yeniği

ve ağar gözlerine ağır ağır

saçlarından sızan bu karanlık yağmur

ZULME DİRENMEKTİR HAYAT

Bulan kimdi, ki şimdi geniş zaman

ya da gurbettesindir

La bırakın şiiri yan tarafta çigzi film oynatıyoruz :))

anımsanacak neler kaldı bugünden

Doruklara çekilen büyülü doruklara

dayanıksız tohumlarını

parasız yatılı hüzünlerden ne kaldı geriye...

ölüm peşimize düşende bir göçebeydik

bir sevgi yalnızlığı

konacaksın acemi sekişlerle

Yazar : AHMET TELLİ

güz bitip sular köpürür de

yalnızlık denilen şey

öylece sarmış seni yanlışlar

Karşılık bulmalı canımı yakan sorulara

kim bulur kayıp adresteki dostları

tutuklayabilir mi zindanlar

Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır

ufkun kararabilir birden

diyerek başlarsın hayata

hepsi o kadar

asii sanada günaydın insan özelime msj atar günaydın sinan diye

sarışın bir dağın

ben girerim sokağı devriyeler basar

Aykırı anlamlar arayıp durma

dudaklarında bir türkü

kanat aramıyorum //ahmet telli

uçurum olur zaman her gece

Anamdı belki, ama o çoktandır

-Aşkı bilmiyorsam nasıl değiştiririm

Biz Asmin dedik ona, sevgilim, kadınım,

Uçmak için

çözdükçe savrulan rüzgardı saçların

Aynı soruyu sormaktan, minör

bütün sığınaklar uçurumlara açılırdı

bir hüzün defterine döner günler

Bir karanlığa bakıyorum bir de zamana

ne zulüm

belli ki sen

oysa hayat

ay büyüyüp bir gül oluyor ellerinde senin

serin okşayışlarıyla doğa

usulca ve sessizce yaşamak diyorsun buna

Dağlara yazmalıyım aşkı ve ayrılıkları

elleri titreyen yaşlı bir kadındır hüzün

açılmamış bir yumak gibi duruyor ellerinde

ya da dönüşündür kendine

için çölleşebilir

Her gece yeni bir savaş baslar

çürütmüş yüreğindeki öfkenin

Kipiyle düşürüyor gölgesini anılarıma

soytarılar gördük genç ömrümüzde

anılar gibi sürüklenir bulutlar

Bir de gülüşün eklenir kimliğime.

uzanarak yelesine hayatın

hüznün solgun yelkenini

Kaçışın bile bir adımdır

ayın çağıltısıyla tutuşuyor begonyalar

gidersek gülüşler azalır buralarda

birikir yüreğinin kıvrımlarında

Bir hayalet gibi kapındadır

Düşlerle el ele

gergefini sessizce işleyen gecenin koynuna

Kimdi cesaretimi kıran, üstelik

çocukluğa

hiçbir zaman da tutulmayacaktır

Yine de özlüyorum onu, niyetçi

İçimde buharlaşan cıvayı soluyorum artık

sıyrılıp gelen adlı şiiri ve grup yorum tarafından yorumu da süper

yarım kalan bir şiir belki de

: Hayatın devraldığı

yaşamayı dillendiren

ve her sabah 'merhaba hüzün'

çocukluğu

ve ikide bir aklıma düşüyor aynı soru

Zaman kekemeydi ve tarihe sızan

Yoruldum yoruldum yoruldum

ya da hasta bir tanıdıktır ancak

Her sayfası kederle kararan

sıkıntının yalnızlığı değil bu

sinsi bekleyişler gibi yapışkan

Üç bin metrenin altına inmiyor artık

bedenimi

belli ki sen hiç bilemeyeceksin uçmayı.

Üstelik günlüğü yoktur hüznün

Tavşanlara dönerken beklediklerim

indiremez dudaklarındaki gülümsemenin bayrağını

benzemez

Yalnızım

kafamı

yalnızlığın bu hayın ökselerine

ve yudum yudum özümleten

Bulutlar yere inmiştir artık

sessiz bir özsudur acı

Sığındığım her yer adınla anılır

ASMİN

"merhaba yalnızlık"

YALNIZSAN EĞER

ne zindan karanlığı

Ağrılardan yoruldum, gitmeliyim buralardan

Sesimi cılız, rüzgarımı yelkensiz

Gereklilik kipinde yaşamaktan.

Bir çocuğun elinde, ki celladım

Ama kimdi adını bir kadına ödünç verip

Asminli düşler kurmalıyım ya da birisi

Toprağı nasıl kavrarsa ayrıkotları

konuşursak akşam olur ve yine yağmur yağar

Unutma

Ve şimdi uysal bir kedi gibi sokuluyorsun

rüzgarlı saçlarını

ve aşkı düşünelim biz, destan yalnızlıkları

Kim demiyorum kim olursa olsun

Boynu kırılan bir oyuncaksam hırçın

Ama hayat bağışlamayacaktır seni