ne güzel yemin; karadeliğe yemin :)

Mesela bir kitap bir yazma işine , yine aynı eser bir yazar ismine , yazar ismi bir yazıcılık sıfatına yazıcılık sıfatı da yazabilme kapasitesine-kudretine , o da bütün bu özelliklere sahip ve kendine özgün bir varlığı olan Zat bilgisine ulaştırır.

Aczini Allah karşısında görüp itiraf etmek başka şey, insanlara göstermek başka şey. İnsan çok boyutlu bir varlık. Meşguliyetlerinin de birden fazla boyutu var. Allah'ı ilgilendiren boyutlarıyla her zaman acz ve fakrın ön planda olacak. İnsalarla ilişkilerinde ise başka motivasyonları harekete geçireceksin. o kadar da zor değil.

şimdi venom kızmasın diye kısa kesiyorum. sonra devam ederiz.

mesele şu arkadaşlar, inanç bir dinginlik kazandırıyor insana evet belki mükemmel bir ahlak, çevreyi insanları düşünme, haramdan uzak durma, başkalarının mutluluğu için de çabalama harkulade bir duygu bir sistem,

Enaniyet dediğimiz insandaki "Ben algısı" da aynen akıl gibi, irade gibi, göz-kulak-el-ayak gibi yaratılmış bir özellik olup diğerleri gibi bir emanettir. Kendisinden beklenen vazife ise "şu benim, bu benim" deyip durup sahiplendiği şeyleri de zamanla Allah'a vermektir.

ilkin tesadüfsellik ego konusu kendini birşey zannetme şişkinliği kendini yüce ulu manitu sanma duygusu değildi, bilimin kendi disiplini içindeki ego ve hırslardan bahsediyorum gelişimi tetikleyen beşer duygulardan bahsediyorum,

kesinlikle alfa,

ne ederse "ben" edecek kendine; bu yüzden bu ben önemli :) güçlü olmalı, bu güce ihtiyaç duyar kişi

İşte enaniyet de burada devreye girer:

ve de 15 ile : " Her kim ki doğru yolu izlemeyi seçerse, bunu kendi iyiliği için yapmış olacaktır. Ve her kim ki yoldan saparsa, bu kendi kötülüğüne olacaktır; kimse kimsenin yükünü taşıyacak değildir... "

Acz hissinin kronikleşmesi konusu...

Cundisapur şu nurcu mantığı bıraksan diyorum okumaya insan sıkılıyor. snms güzel bir konuya değinmiş. Kişi samimi olmadan Tanrıya inanmaz. Bilimadamları ise bunu daha da abartır "Ben keşfettiğime göre benim malım" der gibisine kendini Tanrı yerine koyar. Bilime Tanrıyı dahil etmez;ama Doğa Anamızı dahil eder.

Yaptığınız sadece duygusal tatminle yetinmektir. Ama din, duygusal tatminden ibaret değil. Hele ki maturidi akaidinde delilsiz imanın pek makbul sayılmadığını düşünürseniz...

birbaşka örnek; çokca idealarım vardı, fakat sıradanlığı seçtim, klişe düzen bir hayat, neden? çünkü riski en aza indirmek inancın sağaldığı bir hisdir,

Eser/İcraat İsim Sıfat Şuunat Zat bilgisine ulaşılabilir.

İnanç hırsı bastırmaz. Nefis mücadelesini tetikleyen en önemli iç motivasyonlardan birisi, insanın kendi nefsine karşı hırslanmasıdır. Hırs bu noktada bir çeşit pasif direniş vazifesi görür. Ya da aktif sabır... Tasavvuf, bu teknikleri verir.

Bu tür sorularla karşılaştığımızda inançlı kesimin ''bilme'' dediği şeyin aslında bir obje-suje ilişkisinden çok bir ''kavrama'',''hissetme'' gibi durumlara denk düştüğünü görmüş oluruz. Yani total bir kabulleniş söz konusudur.

1- Allah'ı bilmek başka şey, tanımak başka şeydir. Allah ile kul arasındaki ilişkide Allah için "ilim" tabiri kullanılmaz. Yani mesela "İlmullah (Allah ilmi veya Allah bilimi" denilmez, "Marifetullah" denilir. Yani "Allah'ı tanımak.." Evet, Allah zatı itibariyle bilinebilir değildir, sadece O'nu isim ve sıfatlarıyla tanıyabiliriz.

bu ilk seviyeden sonra esma-i hüsna kavrayışı da arttıkça "sahiplik" durumu gibi hayatındaki diğer durumları da Allah ile kıyaslayarak O'nu daha iyi tanımaya yol bulur.

evvela bazı ifadeleri tashih edelim;

Bu durumda;

Benim hep savunduğum bir şey vardır. Şöyle ki eğer bir kişi bilimle ilgileniyorsa araştırmak ve hep daha fazlasını öğrenmek istiyorsa bir şekilde islamı yaşaması sekteye uğruyor. Sorgulamaya başlıyor çünkü bir çok şeyi ve sorguladıkça imanı zedeleniyor. Nedenler içinde buluyor kendini..

Allah kainatı bir kitap gibi yaratmış, Kur'an'ı da indirerek o kainat kitabının hakikatini/tercümesini bize öğretmiştir.

İnançsızlıktan dem vuracağım ama siz belirli sınırlar içinde bir çözüm aradığınız için susayım. Kolaylıklar.

bahsettiğim nokta din değil, zira öyle olmuş olsa yine tutarlılık olması gerekirdi, anlayışda anlamlandırmalarda açıklamalarda bakışlarda çözümlemelerde bir sıkıntı bi kopukluk var.

Bu durumda da;

Demek ki insana verilen manevi donanımlar Allah'ı tanıması içindir. Dolayısıyla bu donanımlar, sadece O'nun istediği gibi kullanılırsa emanete riayet edilmiş olunur, aksi halde emanete ihanet cürmü işlenmiş olur. Mesela göz bir emanettir, kainatta Allah'ın sanat eserlerini görüp akılla da işbirliği yapıp o eserleri değerlendirip tefekkür etmek için yaratılmıştır. Akıl da bir emanet olup yine ayet ve hadisleri anlayıp buradan murad-ı ilahiyi kavrayarak irade ile işbirliği yapıp kendini emanetçisine sadık bir hale getirmekle görevlidir.

yani nasıl ki "bu ev benimdir, bu evin sahibi benim, o halde bu kainatın da bir sahibi vardır ve benim bu ev üzerindeki tasarrufum gibi tasarruf eder" diye düşünür.

iyi de müslümanların Allah'ı bilme konusunda bir bilimsel çaba yapması gerektiğini savunmuyoruz... hatta tam aksini söylüyoruz.. yada söylüyorum

Ancak dikkat; İnsan, kendindeki özelliklerle Allah'ı tanımaya çalıştığında, bu kıyaslamayı "ayniyet" üzerinden değil, "misliyet" üzerinden yapacak. Yani kendi sevgisini Allah'ın sevgisiyle eş değer tutmayacak, kendi sevgisini Allah'ın sevgisinin küçücük bir göstergesi olarak bilecek vs...

ancak maneviyatı bu kadar tetikleyen inanç gelişimi ilerlemeyi bilimi tekniği de aynı hızla tetiklemiyor, ikisinin en üst seviyesini aynı anda yaşayamıyorsun, bilmeyi istemek bir hırstır, öyle ya da böyle diğer duygularda bu hırsı tetikler harekete geçirir, oysaki inanç bu duyguyu bastırır,

Allah karadeliğe yemin ediyor, bilim Allah'ın ilminin küçük bir parçası,''biz herinsanın kaderini kendi çabasına bağladık'' diyen bir Allah, ilmi kendinde mahfuz ancak herşeye determinizm katan bir Allah ve tanınmak bilinmek anlaşılmak isteyen bir Allah,

İslam &amp; bilim kişide aynı derecede yer aldıkça kargaşa yaşanıyor nitekim sende ki olan şey de bu..

yazın uzun ilk fırsatta döneceğim.

Bilimsel yöntem kullanarak Tanrıyı ve dini araştıramaz, sorgulayamazsınız. Çünkü bilgi türleri ve bilme şekilleri farklıdır. Tabii ki algılanmasıda farklıdır. Dinsel bilgi tümdengelimcidir, bilimsel bilgi ise tümevarımcı. Bu yüzden deterministik bakış açısını Tanrı algısında kullanırsanız varacağınız sonuç en hafif tabiriyle mutsuzluktur. İnançsız biri olarak objektif yaklaşmaya çalıştım konuya.

İsra 13 devam eder, " Kıyamet günü onun önüne, her şeyi açık açık kaydedilmiş bulacağı bir sicil çıkaracağız "

Bilmek nedir?''Şey''ler bilinebilir mi?Bilgi nedir?

Sevgili snms_4242,

bilen insan da biraz ukala olsun :) bilmeyeni olmasın :) bilen ile bilmeyenin ukalalığı bir mi olurmuş :)

dengeyi bilen kendini bilir

evet ben Allah'ın karşısında aciz bir canlıyım amenna ancak bu hissin kronikleşmesi bendeki gelişimi durdurmaz mı? ben aynı acz hissiyle gelişimi nasıl yakalayacağım?

mevzu Allah'ı bilimsel bulalım çabası değil, determinist bir Allah'ın, ilme karadeliğe atıf yapan bir Allah'ın, ne az düşünüyorsun diyen Allah'ın oku diyen ve kaleme yemin eden Allah'ın aynı determinist felsefesinin kullanıma açık olması gerekir, oysa ki inancın bir noktasında kırılma var.

bu noktada bir kaos karmaşa yok mu?

Yani bilimin de teknolojik ilerlemenin de iman konusunda derinlik kazanmanın da kaynağı hayrettir.

Bilme durumunun egoyla olan ilişkisine gelecek olursak;sizde yarattığı etkinin subjektif olduğunu düşünüyorum. Bense aksine bildikçe egomun şişmesini değil evrendeki pozisyonumuzun oldukça küçük olduğunu anlayarak daha bir aciz kaldığımızı görüyorum.

Evrendeki her hadise Allah'ın eseri veya fiilidir.

2- Allah'ı tanımanın en sağlam ve güvenilir ve en kestirme yolu esma-i hüsna bilgisidir. Esma-i Hüsna'yı bir bütünlük içinde okuyabilen ve tecellilerini fark eden zihin, her şeyin üzerinde Allah'ın vahdet sikkesini görecektir.

3- Allah insanı yaratırken insana kendi ruhundan üflemiştir. Yani insana Rabbini tanıması için küçücük ölçekler halinde -tabiri caizse- bir takım tanrısal özellikler yüklemiştir. Mesela "şefkat" böyle bir özellik olduğu gibi "ilim" de böyle bir özelliktir. Duygular da böyle özelliklerdir.

bence temeli taa dini ilimle dünyevi ilim ayrımı yapan gazaliye dayanıyor islam aleminin gerilemesinin... zamanında mirası hesaplayacak kadar cebir kafi diyen islam alimleri de oldu... artık müslümanların yeni bir anlayışa ihtiyacı var.. dinde değil ama dini anlayışta bir reform gerek...

insanın birazda özsevgisi belirgin olmalı :) özgüven için gerekli bu özsevgi

valla hiçbişe anlamadım, kısa yazsanız ne güzel olcak.

pek güzel cümleler :)

acımayın bize:)

Ancak Allah söz konusu olunca Zat bilgisine ulaşılamaz, hatta şuunat bilgisine dahi ancak minicik bir şekilde ulaşabiliriz.

Ben de bilgi türlerinin farklılığından bahsediyorum. Biraz daha ilerlersek ''bilme'' dediğimiz şeyin mahiyetine bakmak gerekir.

bu yanlış. tamamen kişisel bir yanılgı. çünkü ikisinin de kaynağı HAYRET makamıdır.

devam eder İsra 14 ile : " " oku sicilini!" " bugün kendi hesabını kendin çıkaracak durumdasın!"

müslümanların ilk basta kadere bakış açılarının değişmesi gerek.. emevilerin islama soktuğu şu ''hayır da şer de Allahtan'' görüşüyle yüzleşilmesi gerek...

Hayret olmadan merak olmaz. merak olmadan bilimle ilgilenemezsiniz. Yine merak olmadan Allah'ı daha fazla tanımak, Kur'an'la daha fazla meşgul olmak, daha fazla siyer okumak, daha fazla ibadet etmek vs.. gibi motivasyonları da kazanamazsınız.

tekrar dönelim bilim ve tekniğe;

yanlış anlaşılmış bazı noktalar,

tesadüfsellik bize acıyosun dimi:))ee akıllar pazara çıkmış herkes kendi aklını begenmiş

Önemli olan hırs gibi öfke gibi duyguları yok etmek değil, hayra kanalize etmek.. Allah'ın yarattığı her duygunun bir gayesi var. o gayeleri bilip ona göre davranmak...