Seninle var ve seninle sürüp gidecek artık

Aklımın almadığı bir yerde, öylesin

Soluk soluğa, demirden bir ırmağa mahkum

Az önce kağıtlara gül kuruları serptim

Nefret ediyorum ve seviyorum seni

Yaşamımın bir dilimini özetleyen

ankara'da, bir belediye otobüsü yalnızlığını yaşar

Aynı ağaçtan, ne adına varedebilir?

yok bir yaramazlık sen nasılsın

Benimse ellerim titrerdi, alnının aklığından

Haberim bile olmazdı saatlerden

Yazılmış şiirleri yeniden yazmak bütün

Ödüm kopuyor, bir gün hepsi birden kanamaya başlayacak diye

Ve bilmeyen sonsuzluk nedir,

Bütün sözcüklere adını ekleyeceğim

Acını ödünç ver bana, gözyaşlarını

Şiirler çırpıştıran bi adam

Yeni okula başlayan bir çocuğa yardım eder gibi

Döktüğüm acılar yıllar kederlerdir

Hep acılı, sarhoş ve sarsak

Kalksam attığım her adım kan kuyusu

Konuşamam ağlayamam bağıramam

Rüzgarın soluğuyla titreye titreye

tek kelimeyle harika son nokta

Bir yeniyetmenin altını çizeceği dizeler benden

Yalnızlığı bulursam

sütü çoktan çekilmiş

Sen ben ve Deniz. Sen ben ve Deniz...

3 kasa bira, 18 paket Camel, 23 damla gözyaşı

Ben aşkın son hasatçısı, son peygamber

Ne aklımda yaşadıklarım üstüne düşünceler

Titriyor teller

Soruların vardı senin, ne çok soruların

Çizerim yüzünü kuşların kanatlarına

Kendi içimde ya da uzak yollarda

Işıklar içinde akan bir tren kadar yalnızım

Anne ben geldim, yoruldum artık

Sorular sormak için geldim şu dünyaya

Vakitsiz açan çiçeklerin, vakitli doğan çocukların

Odalarda, evlerde

Toprağı öpüyormuşçasına sevinmeyi

Dizlerin duruyor mu başımı koyacak?

Anne ben geldim, üstüm başım

taşikardi, ülser ve panik ataklı anksiyeteyle dalaşır

Yatağımda bedeninden bir oyuk.

Bedenimi aşıyor yorgunluğum

Kolunu yitirmiş bir yen gibi kaldın

Bir gemi açılıyor Pire limanından

Ey gül yaşamım, yitip giden düşlerim!

İşte hırkam ben de bir dervişim

Simyadan kimyaya iltica etmiş rönesans yüzüm

Hiç kalır bu şiir onların yanında ve

Dünyaya yine de bir ağırlıkmış hacmim

Yenilmeyeceğim, boyun eğmeyeceğim hiçbir şeye

inandıramaz beni öldüğüne sevgilerin!

Ortasında nasıl barışılabilir?

Yürüdüğüme inanırdım - yanılırdım

Buzdolabında çocuk ölüleri

şimdi gece, bindokuzyuzseksenikiyle

Bir adam, bir sokak, bir ev

Güldeniz, Gülekmek, Gülyağmur, Gülşarap

Bekledim sessizce gönlümün ücralarında

Yitirdim çünkü onları da..

Öylece serptim, seni yazacağım diye

Suyumun çoğu senden yana akacak

Adını çoktan unuttum yüzün aklımda

Şimdi gece, iki kişilik bu yalnızlık

Bir gün bir nehir yataklarına dolarsam, korkarım

Gelirken çan çalmıyor yalnızlık

teşekkür ederim karakalpak keyifler nasıl?

Donup kalır sesim kendi göğünde

Acılara hüküm verdi, soldan sağa taşarak?

Yüreğimi bir gün yollara atarsam

Boynumun borcu bu, ödenmedi yıllardır.

Erikleri

Ve hep ufkun ardına bakan çocuk

Ucu bucağı olmayan bu çığlıgın

Yanar söner yanar söner yanar söner

Bir türkü bağırırsa

Çığlık oldu, kağıtlarda çiçek açtı sonra

Büyüteçlerle inceliyorlar şu yitik ömrümüzü

Boynumu üzgün bir çiçek gibi kırıp da

Nasıl ayaktayım diye şaşıyorum bazen.

Bir şeyleri yorumlayıp duruyorlar aptalca

Asamı vestiyerde bırakmak zorunda kalırım

En yakın dostlarımın birer birer

Ağaçların hatırını sor

Ederdim sonra Cumhuriyet'in uzak bir köşesinden sizi

Şairsin. Şair misin?

Acıyı buldu sonunda, kanayan bir gülden

Damarlarında uyuyan sevinci ödünç ver

Anlatsın yollar, yollar, yollar...

Solo yenilgilere bir nota daha...

Giderim, gelirim

Bu alçak ironiyle yatmasam, ben intihar ederdim

Noterlere ver onaylasınlar - her hakkı saklıdır

İç çekmeler ve bağırışlarla

Otursam sağım solum uçurum

Bu öyle bir çığlık ki, susuşlar kalıyor geride

Buğulu şehir

Ve her yerde düş tacirleri, şiirseviciler

Her yolağzında kendime rastlamaktan

Titremiyor artık, yolunu biliyor şimdi

Geçmişle geleceğin öpüştüğü yerde bir nokta

Yorgun değilim, umarsızım yalnızca

Ne ilgisi var, Türkiye buralar

Ateş ve su, yaşam ve ölüm, irin ve şiir

Yollarda bir savaşçı gibi yürüdüğüm doğrudur

- Beni niye kimseler sevmiyor?

Ya da sabah yellerinden bir taçla

Çaldı yüzünü bir yaşamlık

Bir gün anlarsın beni neden suskunum

Çarpa çarpa dalgalarına

Kapımı açardı gümüş bir anahtarla

Anne ben geldim, ağdaki balık

-Sobe!

Bir zamanlar dünya sandığım bahçeyi

Bu söylencenin bir yerinde durakladım

Vereceğimiz tek şey budur dünyaya.

Sesin hala kulaklarımda

Şu dağılgan yüreğimi, şu köpüklere imrenen

Ayrık otları, dikenler bürümüş

Şu Ankara şehrinin sokaklarında

Çoktan paralandı ördüğün kazak

Onlara köprü olacak bir beden yoksa da..

Süzülüp alçalıyor karanlığa doğru.

Tozlu kitapların yığıldığı odalarda

Bu dizeleri, satsınlar haraç-mezat

Altından ne mi çıktı?. 24 ayar hüzün

Sokak korkusu, anason yalazı

Oturup da şimdi aşk şiiri yazmam bundan

hayatımı bırakacağım avuçlarına.

Yasım acıların yasıdır

Gülsün köpek sürüsü, lime lime edip

'sen benim için, ben senin' yazacağım hikayenin başına. elini ver.

Kağıtların aklığına aşkın tortusu çöküyor

Yaşanmış yüzlerce anı, buruk bir özlem

Gözlerini ipekyoludur ömrümün

Geceyarılarını çoktan geçti.

Parklar, sokaklar, söylenmiş ya da söylenmemiş sözler

gözleri şehrinizin bütün dumanlarıyla kaplıdır

Şimdi gece, soluğumu verdim içime

Ve sonra sökmek uzun uzun

Görüp göreceği son şey bu şiirdir dünyanın

Kana kana içtiğim çeşmelerden susayarak ayrılmak

Bu da güya aşk şiiri, realizme seyrediyor

Yatağımda bir kımıltıydın, dilimde türkü

Ihlamur ağaçları altında bir Saraybosna hatırası

Bize artık yeter de artar bile...

Yaşımız biraz da sevgilerimizin akranıdır

Düşülür her şeyin altına bir tarih

Yitip giden bu aşkı, nefesim tükenene dek.

Ama her güzellik nasılsa kendi adını bulur

Karşında oturduğum masalardan dökülüp saçılıyor

Sonrası... Mutlu bile olduk bazı

Kokundu, bedenimi saran o ince buğu

İpince akardı gönlün oralara buralara

hoşgeldin

Bunun için ben Gül dedim sana..

Ya da ben bilmiyorum mutluluk nedir

Yazdıkça biraz daha unutuyorum seni

Onu ne anlayan, ne de duyan bulunur.

ilenmiyorum, el çırpmıyorum artık

Eski bir pikapta Theodorakis çalıyor

seyrederdim

Artık sen yadsısan da ne kadar

Kentin en kalabalık yerlerinde

Bu muydu umurun

Kurumuş kuyunun suyu, incirin

Evimin sokağına girer, paspasa ayaklarını silerdi

Hayatı teğellemek yepyeni bir güne

Hep direnen bir yanım kalacak

izmit'te bir sevgili, ölüm oruçlarında iki çocuk yitirdim

Sabah geç, akşam erken

Yorgunum!!!

Susmayı bunun için severim bir çığlık gibi

Ben bu geceyi bitiririm de, aydınlık nerde

Birazdan git diyebilirim çünkü..

Bana atılan her taş şimdi çiçek açıyor.

Bir fısıltı gibi başladı sevgim

Her geçen gün biraz daha kazıdı aynaları

Üstüne titrediğim her şeyi yitirmeyi öğrendim çoktan

Akasya yüklü kervanlar geçer

Gibiyim ve çoktan dürüldü defterim

Ve anlatamadım, konuşamadım bir daha.

Teninde keklik hoplatan kırları

defterini dürmüş ve bingöl'de bir dağ köyü kadar yalnız

Onu kim görebilir, kim tanıyabilir?

İstekle kıvranan

Böyle irkilmezdim dünyayı kucaklasam.

Bir gün için votkanıza limon oldum iyi ki...

Balıkların sırtlarını ışıt

Bu şiir bitmeyince varolmayacak ellerim

Bir mozayiğe biçim veriyorlar sessizce..

çölde bir vaha gibi kendini yordun

Sen ki, deniz görmemiş bir deniz kızısın

Geride -hayır- acılar filan da kalmıyor

Kendi küçük harflerime sığınıyorum...

Dolan sevgilerimizdir biz boşaldıkca

Adını büyük harflerle başlattığım Hayat

Uçurumlar üstünde uçuşur dizelerim

-bir kadeh rakının kırk yıl hatırı vardır...

ayakizleri betonlarınızın üzerinde saklıdır

Alnıma bir avuç tuz atılır düşünemem

kalbimdir ona tek sınır

Gözlerin ipekyoludur ömrümün

Yollara düştüğümde, başımda deniz köpüklerinden

Gitgide dayanılmaz oluyor

Şimdi kağıtların üstünde gidip gelen ellerim

Her aşktan böyle bir şiir kaldı bende

Bende dünyanın acısıyla sevinci öpüşüyor

Geceyarısı, karanlık bir bozkırda

Kimyama derbeder hayatlar karışıyor

Ama haykıracağim laflarını tuzla kesip

Yitirdiğim her şeye dönüp de bakmam bundan

Bir boşluk yalnızca, uçurumlara özenen.

Sen ben ve Deniz bir de rüzgarın örttüğü gençliğimiz

Çapraz yalnızlıklar astım göğsüme

Uzayan, akan bir irin yolu gibi.

Bakarım gözlerine eğnim silkelenir

Soluksuzum günlerdir geceler uzar

Oğlum, mektup yaz diyen

Özlerim bir dostu kucaklama duygusunu

Yeryüzünden silinmiş ırkların sonuncusuyum ben

Kendimi öldürdüğüm yerlerde beni kan tutar

Neresinde yanıldık biz bu yaşamın?

Saçlarına saçlarına doğru titrerdi

Ölsem sanki buğum camlarda yaşıyor

Gözlerin tarihçesi yaşayıp öldüğümün

Rüzgarda el çırpan nehirleri anımsarım

Bitsin dediğim yerde bunun için başlıyorum

Bütün yaşamım seninle geçiyor belleğimden

Özlerim bir çiçeği öperken

Kalırdı duvarlarda gülüşünden bir tını

Beynimin yaşamı saran kıskaçları

Bulduğum ve yitirdiğim bütün varlıklar

Alnımı toprağa yapıştırıp yürüdüm

Atnalı ve sarmısak duruyor ama

Alnımda 1 sivilce büyüdü yokluğunda

Düşün, kalemimi sen tuttun yazarken

Bir akdeniz kentinde limon koklayan

Boynumu büküp kıvrılıyorum

Sözcükleri güden çobanları var kalbimin

Unutuşun çiçekleri bunun için hiç açmıyor

Üçüncü kattan sonrasını hatırlamıyorum

Girdiğin bütün kapıları açık bırak

Önünde ve sonunda

Ellerim uykusuz, ellerim geberesiye yalnız

Çan sesleri arasında bir fener

Gözlerin dünyayı eleyip dururdu boyuna

Bir beşikle bir darağacını

Gözlerle, dillerle kuşatılmış bir ülke

Pencereme dolanma ayışığı

Sonuda hep bir soruyla karşı karşıya kalmak

görseniz bir yerlerden hatırlarsınız mutlaka

Dostluğun ve sevginin

Öksüz ve dağınık kitaplarımı bulursam

fena sayılmam ben de

Uykusunda konuşurken sesini öptüğüm

Nescafeyi konyakla kardığım günler gecelerdir

Yaşam ki bir kum saatidir usulca akan

Kalbimde yıllardır kabuk bağladı yaralar

Ki ben Hiçlik'e adanmış bir asansör kuğusu

Irmakların birleştiği o nokta benim

Neden gece her gecenin ardından gelir

Dolaplardan kekik, nane kokuları çıkardım

Bardaktaki su kadar umarsızım

Dünya içimde konuşurken böyle

Sanki hep gelirdi, sevişirdik bazı, konuşurduk

aylardır aramadınız, yolları da kapanmadı

- Yoksul ve kimsesizdirler

Donuyor bir gülüş tek bir dizede

Yine de bir çiçeğe bunca yağmur yağarsa

istifa ederdim şerefsizim, gerçeklerimden

aşağıeğlence'den çıkın, etlik ilkokulu'nun altında

Gözlerimle sokaklara abandığımda

iş, ekmek, hürriyetle doldurdum seyir defterimi

Yüzler, gülüşler, susuşlar boyunca

Bu benim yalnızlığım, dalsızlığım benim

Dünyanın ölümünü gördüm, suyun toprağın

Varmak için beyninin kıvrak dağ yollarına

Yüzün, hücrelerine varana dek uçuşur.

Her yerlere erken gelmekten rötarlı

Geceyi günle, acıyı sevinçle kardığım

Bundan böyle ibreler hep eskiye vuracak

Kalırsa odalarda unutulmuş birkaç şiir

Anlamak isterim, hangi yasa

Üçyüzaltmışbeşi çarp - oradayım işte

Pencereme dolanma ayışığı bu gece

Ölümünü gördüm, ama kimse

Üzerinde yeşil nakışlar olan

Öyle acemilikler yaptım ki ben

Doğru, benden sonra da tufan kopmayacak

Her radyoda yürek tellerini titreten

Onunla ağlaşmayı sessizce

içinde onca insan, içinde dünya...

Şairler, hükmüm bir kör tırnak kadar

Baktım ki iş ekmeğe, ekmek hürriyete yabancı

Ama şu anda içimde öyle çoğulsun ki

Sensin yalnızlığa uzanan yolların düğüm yeri

Çağım aramızda çekilen kanlı bir bayrak

Demek ki istanbul bana böyle yakışıyor...

elleri artık titriyor, eski gibi değil

Hangi el bozdu büyüyü, hangi yazı

Gülaşk, Gülşiir, Gülahmet, Gülerhan

Çılgınlığa akan yalnızlığa ölüme

Tutuşumda, usulca öpüşümde dudağını

Adımın soluk izi, acının seyir defterinde.

Anne ben geldim, oğlun, hayırsızın..

Kökleri toprağı saramaz olur

Havva'nın 20. yüzyıla aktarılmış renkli fotokopisi

Beni gördün, sen kazandın

Kapıdaki çıngırak kararmış nemden

Senin adın nasılsa bir gün hepsini tamamlayacak...

Titreyen bir ışık karanlıklarda

Ne de geleceğime dair bir tasa.

umudun dağ deniz

Koynunda dallar büyüttün -her yer uçurum

Aklımın son kırıntılarını da burada harcıyorum

burda, bir ahmet erhan var uzakta

-Ama niye beni hiç kimseler sevmiyor?

sayfaları gökyüzünde uçuşan bir hikaye toplayacağım sana kırmızı ışıklardan.

Her çırpınışta gökyüzüne dağılır

Haklı olan kim bu kargaşada?

Yaşamım sonsuz bir hac yolculuğuna dönüşüyor burada

Eski bir pikapta kardeşlik çalıyor

Serumlarla doldur boşalt yaparken bedenim

Benzemezdi bu alacakaranlıktaki Ülke'nin en eski baskısına

Denizlerin dibinde oynaşıp duran

Başıma gelecekleri bile bile yürürüm

Ki değişmem yaseminlerle, portakal ağaçlarıyla..

Dallarında yeni gelinler gibi

Kiraz mevsiminde rakı içmedim

Sen ey bir zamansızlıksın ki... ne zaman geleceksin

Çivileniyor beynimin bir yerlerine

Sana artık bir sığınak olsun bu şiir

Esintisinde usul usul yürüdüğüm

başını sanki dünyayı taşıyormuşçasına yorgun tutuyor...

Söylenecek bir tek sözüm kalmazsa

Çığlığımdan arta kalan bunlar olacak

Sen bir kompartıman dolusu insansın

Gecelerdi, solgun - sessiz tüterdi yüzün

Sanki bir kız yürürdü yollarda

Yatmadım olmadık kuytuluklarda

Ve bu şiiri neden sana adadığımı bilmiyorum

Ondan öte her söz bir saçmalığı büyütüyor.

Yalnızlıktan gelir yalnızlıklara gider

Yaşamak dünyayı ödüllendirmektir artık

Seninle aynı lojmanda, bana bir ev verseler

Geçer şimdi dumanlı bir kentin sokaklarından

itilip tekmelendiğim bütün kapılarda

Uzak yolların tozlarıyla perişan

Beynime bir sarkaç gibi vuruyor sorular

Hilton Oteli'nde hu çekerim huu...

Dört nala koşan bir at gibi

Çağım yalnız bırakmıyor beni, ellerini

Gülünç, soyu tükenmiş bir varlığı oynuyorum boyuna.

Yakınmıyorum, yerinmiyorum hiçbir şeyle

Şaire çıkar adı - az buçuk kaçık.