sevgilinin kaprislerini..

sonbaharda sapsarı yaprakların arasında yürümeyi

aferin,)

çocuklarımın hamur oynarken her seferinde bana pasta yapmalarını benimde pastalarını yemem onların o gözlerindeki iş basarma mutluluğunu çooook seviyorum:D

tutarsızlık çok yakışıyor.)

bilmem ki belkide sevmiyordur

ben o şiiri küçükkende severdim halen severimm

iç çekişleri..

sevgilinin gel-git lerini seviyorum

neden öyle :(

öyle işte

yani sadece seviyor diye biliyoruz okadar

Sade ve masumluğun temsili beyazı severim..

melül bakışları

herkesin herkesten bişyler beklediği, karşılıklı çıkara dayanan sevgi alış-verişini değil; karşılıksız sevmeyi seviyorum. çünkü zaten sevgi budur.

Aralık ayında yağmurdan sonra çıkan güneşi seviyorum :)

Yalancı güneş deniyor, ben sevmiyorum:)

ben de seviyorum. ama artık okurken gülmüyorum

Dozundaysa eğer kapris, evet ben de seviyorum:)

biliyorsanız daha ne olsun. insan daha ne ister ki?

doğru

özlediklerimizle kavuşmayı seviyorum

Yağmurun ardından, tıpkı ağladıktan sonra insanın rahatlaması gibi rahatlayan, yumuşayan havayı seviyorum. ve tabii ki ortalığa yayılan mis gibi toprak kokusunu

'ben senin en çok beni sevebilme ihtimalini sevdim' dizesiyle başlayan şiiri ilk duyduğumda ne kadar çok gülmüştüm. o zamanlar çocuktum anlayamamışım. nasıl bir duygu haliyle yazıldığını işte şimdi anlıyorum