MARMARADAN YİRMİ YILDA ÇIKARAMIYACAĞI GERÇEĞİ.

seni okumayı özlemişim metinselliklerden:)

OKYANUSU BEŞ DAKİKADA SEYRETMEKLE KAVRAR!?kavrayamaz ya bi de soru sorar. soru sormaklada kalmaz. SARAR SARAR SARAR...

-the end-

nedenler tehlikeli. bedenler ikram sonsuzluğa...

fırçan olsun... duvara yapışan şey, sürrealist gibi görünsede senin son gerçeğin olsun...

mutluluk diyordu adam:her konuda tekrar düşecek kadar rahat olmak... düşmek an meselesiydi. kalkmak zaman... kalktıktan sonra hiç düşmemiş gibi yürümek var ya oda insanı insan yapan yalanlardan...

farktemmişim ayagıma batan dıkenleri

birde beni terketmeden az önce söyliyecektim ona:SELİMİYENİN

:duvar tuvalin, beynin boyan ve resmin konusu, silahında

yaaaaa ısrar ediyoruuuuuuuuuuuuum... niye sormuş beni mi seviyorsun Atatürk'ü mü diye.. niye kendini Atatürk'le karşılaştırmış veya bir tutmuş... niye.. niye... niyeeeeeeeee... açıklamayı göremezsem bugün çatlayacam...

ve sonra. mutsuzluğumu haketmek için geri döndüm kilometrelerce yürüdüm..

ve ona söyleyemediğim:sen eteklerinde erdemler sarkan. kırmızı başlıklı pis kız. geldin değiştirdin bütün anılarımı. SÖYLE BANA BENİMİ ÇOK SEVİYORSUN ATATÜRKÜMÜ...

bir tabancaya benziyorum. şarjöründe çocukluğumda başıma dökülen kurşunlar var. ve şiiri vurduğumdan beri, kendi hapisanemde yatıyorum... bir tabancaya benziyorum kendi başıma çevrili. yanılıyormuyum. olabilir. değilmiki zaten yanılmanın uğultusu biraz hayat...

SON SÖZ :

Asıl resmini en sona bırak; ağzına daya silahı ve bas tetiğe

Anlayamadılar, anlayanlar içinde?.

oğlun geldimi... geldi... ne getirdi... tabut mabut!!!!!!!!

Bir ağaca benziyorum, büyüyorum, görüyorum, öğreniyorum ve öğrendikçe yeşeriyorum.. Zaman oluyor soluyorum dökülüyorum.. Kimsenin farkında olmadan.. Bazende ağlıyorum.. Gözyaşlarım kavuğumda saklı.. Bazende seviniyorum.. Çiçekler açıyorum.. Miss kokular saçan..

umarım böyledir şu yaşanan sıkıntılar

pişmişim meger... yanmayı ister olmuş yurğeim...

hoşçakalın...

pardooon... beni mi seviyorsun Atatürk'ü mü.. kısmını anlayamadım da... bir daha anlatır mısınız hocaam?

söyliyememiş. analayamasda söyliyecektim işte. ÇÜNKİ O DİĞERLERİNDEN ÇOK DAHA FARKLI ANLIYAMIYORDU... bu bana yetiyordu...

ve gecelerde geçtiği tüneli gündüz sanıyordu

İnsan nekadar seyredebilir kendi belgeselini. mutsuzluk hata.

MİNARELERİ GİBİSİN. HER SEFER BAŞKA YOLDAN ÇIKILIR NİRVANAYA.

sadece tüneldir!

kanlar içinde acıyı katık etmışım gunlerce...

aynı sepete doldurdum sorunlarımı, iktisat kuralına karşı gelip... aynı anda kırılsın diye kalpleri... önceleri herkezin anlıyacağı dilden konuşuyordum... birçok dile sahip oldum... sadece şunu öğrendim 38 yılda; Komşu komşu hu hu

uzun zaman olmuş kelimelerle koma provaları yapmayalı... uzun ve sessiz yol alışlar... insanlarım vardı hepsi göçmüş... kimbilir nerelerde hangi hüzne gebe;kimi ikiz kimi üçüz bekliyor... nefes almanın imkansızlaştığı bir yerde ölüm bir lükstür ve en değerli hediye... gitmenin hertürlüsü ölümdür ben gidiyorum... buralardan...

zaman dedim ona. zaman an-ın zamlanmış halidir. yani zenginleşmiş an lar yığınıdır zaman. tanımı yaptığımın ertesinde terketti beni... birkaç güzel an için zaman kaybetmeye değmezmiş diyerek. ağlamıştım. çok...

... SÖYLİYEMEMİŞTİM SÖYLİYEMEDİĞİMLE KALMIŞTIM...

EVET GÜN GELİYOR BIKIYORUM SENDEN. AMA İSTANBULDAN BIKMAK GİBİ BİRŞEY BU:YÜZÜME VURUYOR YANLIZLIĞI... gel seninle kobra kobra konuşalım demiştim. gülmüştün... nese...