kaybetmek korkusu son günlerde yedi bitirdi...

yaşanmadan asla anlaşılacak bişey değil...

Buz gibi bir sessizlik.

yaşananları görmek bin beter ederken;yaşayanın halinin düşüncesi bile satırlara sığmıyor;

"Eşim yok, şehit oldu!"

kaybetmek, artık olmadığını düşünmek, gülüşünü, sesini, nefesini, görmemek hissetmemek ve bunu kabullenmek

Poff. İçim gitti bea :(

seni seviyorum cümlesinin.

herkesin keyfi yerindeydi, haberi duyanlar buruldular bir miktar. sonra tekrar keyifler yerine geldi, sohbetler şarkılar türküler. ateşin düştüğü yerler kül oldu. herkesin keyfi yerinde olsun diye can verdiler, ateşin düştüğü yerin keyfi bir daha yerinde olmayacak.

toprağın bağrında sıra dağlar gibi durdular, vatanın sahipleri oldular, can verme sırrına erdiler

şehitlerin hepsi nurluydu, gülümsüyordu, ben gördüm..

fakat yanına yaklaşabilir mi oğlunuz şehid oldu cümlesini bir anneye söylemekten. veya hamile bir kadının rutin kontrollerini yaptırmak için geldiği hastanede, kendisinin haberi olmadığı ama şehidler arasındaki eşinin durumunu sorduğunda ona doğru cevabı verebilecek babayiğit var mıdır?

Bugün keyifli giden bir muhabbette karşı tarafa sorulan "eşin ne iş yapıyor?" sorusuna alınan cevaptaki kadar buruk, acı, çaresiziz.