- Yani Adnan mı?

bir hatıra

ben cevabı alamadım ama neyse güzel paylaşım teşekkürler

duygulandırdın bizi. En karal meslek ama yapamazdım bu şartlarda çok üzülürdüm yaaa ağlardım bütün güm.

bir de hayatı zehir eden bizleriz... yaaaaaaaa

Hocam ellerinize yüreğinize sağlık, yazınızı okurken gözyaşlarıma hakim olamadım, ilk görev yaptığım okulum aklıma geldi, o anı tekrar yaşadım sayenizde. İlk öğretmenler günümde bana da üstündeki taşları dökülmüş toka hediye etmiş ti bir öğrencim. Bu zamana kadar bana verilen hediyeler içerisindeki en özel hediyedir hala saklarım itina ile.

- Öğretmensiniz hemi?

bunu siz mi yazdınız?

hayat kötü kimin... veya hangimizin umrunda...

hep öğretmen olmak için uğraştım ama olmadı. nasip değilmiş demekki. hikayeniz beni çok etkiledi gerçekten... mesleği öğretme olan arkadaşlarımla konuşurken hep içim sızlıyor. ne mukaddes bir meslek.. hizmet aşkının en güzel tadıldığı yer...

ama zor olan ama ugraştıran...

hayat işte nereden nereyeeeee

BİR ÇİFT BEYAZ ÇORAP

Daha cümlemi tamamlamadan karşı yamaçlara doğru bağırmaya başlamıştı.

cevabı verdim... içinde kızzzzzzzzzz

- Öğretmenimiz geldi? Kopun ulen öğretmenimiz geldi? Gızlara da haber iletin tez gelsinler.

yaşam ne garip

hocam size mi ait bu güzellik yoksa alıntı mı

- Nüfus cüzdanımda öyle yazıyor ama herkes Adlen diyor, hangisi doğru bilemiyorum.

Öğretmen olmak zorr

yüreğime akan herşey için hayat neleri getiyor...

Ebem sıkma saldı öğretmenim. Ekmek yapıyorduk da onun için geciktim.

dünyanın en zoru en kolayı arasında

Evden eve, yamaçtan yamaca daha büyük bir heyecanla yankılandı bu ses. Bütün köy canlanıvermişti. Koşuşturmalar, bağrışmalar? Bu ne anlatılmaz bir istek, ne büyük bir yarıştı Allahım. Bana doğru, okula doğru atılan her adımda onlarla doluyordum. Gönlümde fırtınalar kopuyordu. Koşup karşılamak, kucaklamak geliyordu içimden. Ama öylece durup izliyordum onları. Kiminin elinde önlüğü, kiminin elinde beyaz bir yaka, bazılarında defter, kalem? Yarış bana birkaç metre kalıncaya kadar devam ediyor ve her yeni gelen tatlı bir tebessümle sıraya giriyordu. Yokuşu en son tırmanan minicik bir kızdı. Elindeki paketi uzatırken soluklanmak için kesik kesik konuşuyordu.

- Ebem sıkma saldı öğretmenim. Ekmek yapıyorduk da onun için geciktim.

çok güzel... kendime geldiğimde daha çok cümle kurabilmeyi umut ediyorum...

ve dünyanın enbüyük mutluluğu ögretmenlik...

ÖĞRETTEN OLMAKTA ZOR... ÖĞRETİRKEN ÇEKİLEN ÇİLE DE ZOR... KARŞİLAŞTIĞIMIZ DURUMLARDA ZORRRRR

- Peki Adnan, bugün derse başlayacağız. Arkadaşlarını?

Tam iki ay geçmişti aradan. Gün, Öğretmenler Günü?ydü. Sınıfım tertemizdi ve bütün öğrencilerim pırıl pırıldı. Biraz mahcup ama gülen gözleriyle hediyeler sunuyorlardı. Dağdan toplanmış yemişgen, minicik ellerle uzatılan bir avuç kavrulmuş fıstık, defter yaprağına sarılı bir portakal? Ve ben ilk defa hiçbir tereddüt göstermeden kabul ediyordum hediyeleri. En son yaşça ve boyca en büyük olan Yasin geldi yanıma. Beşinci sınıfta olmasına rağmen okuma yazmayı sökememiş olması, okula ısınmasını geciktirmişti ama şimdi çok iyi anlaşıyorduk. Gazete kağıdına sarılı bir paket uzattı. Meraklı bakışlar altında açtım paketi: Çoraptı? Büyük ihtimalle köye gelen çerçiden bir sepet yumurta karşılığı aldığı bir çift beyaz çorap. Bir teşekkür bile beklemeden huzurla yürüyordu sırasına doğru. Ayağındaki yırtık, siyah lastik ayakkabısını sürüyerek yürüyordu. Topukları çatlamış ayaklarında çorap yoktu. Topuğundaki derin çatlaktan incecik sızan kan, yüreğime akıyordu.

Öğretmensiniz hemi

- Adım, Adlen öğretmenim.

Tayinim çıkıncaya kadar adını bile duymadığım bir köydü Bıçakçılar. Osmaniye-Gaziantep yolunda Çukurova?nın bitip Nur Dağları?na doğru tırmanışa geçildiği yerdeydi tarife göre. Önce Dervişiye ve sonra yürüyerek gitmek zorunda kaldığım altı kilometrelik yol... Domuzlu Dağı?nın çamlarla kaplı mezrasındaydım artık. Sarı boyalı okulun bulunduğu tepeye çıktığım zaman ince bir sis tabakası altında belirmişti Osmaniye. Kurtuluş Savaşı?nda önemli bir yeri olan?Delitop? buralarda bir yerde kurulmuş olmalıydı Fransızlar tarafından. Niçin Şimdiye kadar gelip görmemiştim? Bu tespiti zaman geçirmeden yapmalı ve bir anıt dikilmesi için çalışmaları başlatmalıydım. Bu dağın ismi de değişmeliydi tezinden.

Sevinçle parıldayan gözlerinde ne çok şey okumuştum o an. Mahcup ama umut doluydu sesi.

Eylülün son haftasının ilk günüydü ve öğretmensiz, sahipsiz bir köyde göreve başlıyordum. Bunca yıllık tarih öğretmenliğinden sonra ilk defa sınıf öğretmeni olarak görev yapacaktım. Neleri, ne kadar anlatabilecektim yeni öğrencilerime? Kapının önündeki taşı çekip dualarla girmiştim sınıfa, anacığımın hep benimle olan duaları? Önce küçük bir oda. Müdür, öğretmen, memur, hizmetli; ne odası derseniz deyin sonunda her şey orada, aynı kişi tarafından yapılacaktı. Sonra kocaman bir sınıf. Ortada eski, teneke bir soba ve etrafında U düzeninde kırık dökük sıralar, etrafa dağılmış soluk ve yırtık hece tabloları. Kırık camlı pencerenin tahta kepenklerini açarak deri bir nefes alıyorum. Planlar yapmaya zamanım yoktu. Her şeyi yaşayarak öğrenecek, yaşayarak öğretecektim. Yanında koca bir köpekle koşarak gelen bir çocuk düşüncelerimden ayırıyor beni. Karşımda hazırola geçmiş nefes nefese soruyor.

ilk kez ne yazacağımı bilemedim yaa bu ve benzer olaylar o kadar çokki etrafımda

Okula gelişlerindeki bu istekten dolayı bütün öğrencilerime teşekkür ederek başladım konuşmama. İstiklal Marşımız ve andımızı söyletmeden önce okulun önemi üzerine sohbet ederek hem dinlenmelerini hem de tanışmamızı sağlamıştım. Birinci sınıftan beşinci sınıfa kadar toplam yirmi kişiydiler. Fıstık tarlasına başağa gidenleri, davar güdenleri de sayarsak otuz kişi olacaktık. Daha ilk anda ne kadar iyi anlaşmıştık. Gözlerinde çalışkan olmanın sözünü okurken onlarda anlaşılmış olmanın huzurunu yaşıyordum. Yorulacak, uykusuz kalacak, ıslanacak belki de hastalanacak ama onları öğretmensiz bırakmayacaktım.

- Evet yeni tayin olan öğretmeniniz benim. Adın ne senin?

nasıl bir cevap..