Bilmedim alem duyar

Deniz kıyısında oturmuş izlerken güneşin batışını

Sevdanın her çelme takışında yanımdaydın

Dünyadır asıl beni yaşatan

Yandı yürek kebab oldu

Tutsak kaldığım gecelerde camların buğusuna yazılan şiirlerim vardı sana dair...

ve ne de seviden

Kolumu omzuna atıp seviyorum ya ben bu kızı diye haykırdığımda

Ellerini çekip benden

Aldatıldığında, bir kenara sessiz sedasız bırakıldığında

Ben sana mecburdum sen yoktun...

Ben seni gizli sevdim

Sana yazmaktan, seni düşlemekten

farkını yine farkettim bu başlığımda da sağol beni hiç yalnız bırakmadığın için dostum :)

... ve lütfen güneşin batşı gibi beni de batırma ne kendini nede beni karanlığa mahkum etme

Suskunluğuma boş bakışların karşılık verirdi. Neden diye sormadan, umursamadan belki...

Sonra gittin birgün

Yüzüme gülme bari

"Ben de seni" dediğini hiç bir zaman duymadım!

Ne sana, ne de sensiz geçen günlere

Hayat çok kısa arkadaşım.. Ve bu dünyadaki hiçbirşey kırılan kalplere değmez.

Ve seni yazmaktan

Yaprak döküyorum

Ne zaman elini tutsa yalancı gülüşler ardından bir sevda

Yorulmadım seni düşlemekten

Hepsinin içinde sen vardın...

Suskunuz... Hem de çığlık çığlığa bir suskunluk bizimkisi... Bu konuşacak bir şeyimiz olmadığından değil. Konuşmaya çalıştığımız şeylerin, alıştığımız yalnızlığımızdan uzaklaştırması aslında bizim korkumuz... İkimizde cesaret edemiyoruz. Öylesine alışmışız ki içimizde büyüttüğümüz yalnızlığımıza. Seviyoruz onu. Bekli de yaşandığında yok olacağı korkusu bizi tereddütte düşüren. Kaybetmekten korkacağımız bize ait bir şey oluşturma kaygısı... Sen yapamadığın hamlenin, hayatın boyu inanmak istediğin değerlere sahip gibi gördüğün düzeni yok etme girişiminden Başka bir şey olmayacağını düşündün hep... Bense yılların verdiği bir alışkanlıkla içinde var ettiğim bana daha fazla acı vermemek için susmayı tercih ettim... İçimden çığlık atarak susuyorum... Susuyorum... İçimde o kadar güzelsin ki... Sana susuyorum... Demiştim ya "yüreğim susmayı öğreniyor". Aslı yok. Sevdiğini anladığında içinde duyduğun çığlığın yankısı hiç bitmiyor. O hiç susmayacak... Her gün, her saat bana haykıracak, bağıracak, parçalayacak içimi. Benimse yüzümde o gülümsemem yer edinecek tekrar... Her soğuk üşütemediği gibi, her ateş de yakamazmış insanı... Üşüyorum; alev alev üşüyorum... Hani saatlerce sessiz, tek kelime etmeden sana bakışlarım var ya; gözlerinde beni ısıtacak olan anlamları yakalamaya çalışma çabamdan başka bir şey değil... Ve her yakaladığımda kaybettiğimi hissetmemden öteye gitmeyen bekleyişler... Ve her kaybettiğimde yeniden yakalama çabam...

Ne dostluktan, ne sevgiden

bu yazılar kimin?

her okuyan gibi okuyordur hasret gülü :)

:)) demiş olabilirmiyim diye düşünüyorum dememe gerek varmı zaten biliyor.. yada bilmeli..

Ne olmuş yine o nasıl batıyor, sen nasıl izliyorsun, ben kimim, burası nere burda neler oluyor:)

Ve sen yine bilmiyordun.

Sen bana yar olmazsın

SEVDİKLERİNE "SENİ SEVİYORUM" DEMEK İÇİN GEÇ KALMA!..

Yorgun argın değilim

bütün aleme inat haykırıyorum içimin tüm acısıyla geceleri mehtaba bakarak seni tüm hücrelerimde hissederek seviyorum diye...

Bu ayrılık neden oldu

Direniyorum özlemine

Bahçede yeşil çınar

Ben sana mecburdum... anlamadın...

Umuttan, umutsuzluktan ve hüzünden

Ve seni beklemekten...

Ve zamanın sencileyin duyarsızlığına...

o şanslı ama ben şanssızım onun batışıyla birlikte bende batıyorum farkında değil..

Ağaçlar ayakta ölür sevgili

Sustu martılar...

okuyormu ki bilsin?

Dilersen kalemimi kırabilirsin sevgili

Gül bahçemde hazan oldu

Yürek değil beden oldu

Ama senden ayrı gezen

Yarim bu Gün gider oldu

Her an düşecek titrek yapraklar gibi...

Hepsi sanaydı o sözlerin...

Lakin eriyen kemiklerimdir kıdım kıdım

ağlıyordur belki yazık kıza, yazmayın böyle içli içli

Bir sitemim de olamaz

Sana verirdim kendime saklamayı bir türlü beceremediğim umutlarımı...

ne aşk yahu nasıl aşık oluyorsunuz varmı formülü bunun

Ben ki senden ayrılmazdım

Özümsedim yar cevrini cefasını

Sandıklar dolusu hüzün biriktirdim sana...

Yüreğimde oluşturduğun

Ben seni seviyordum, bilmiyordun.

Yokluğunu hissettirip bir kez daha onun kollarına giderdin...

Nice ölüşler yaşasam da yalnızlıklarımda

Ben sana mecburdum bilemezdin...

Yar aşkıyla yana yana

şanslı bayan mış ne me lazım:)

Ayrı düştüm ellere ben

güzel alıntılar.

Bense sonbahar toprağına

Hem sever hem sevilirdik

Hayır

El sallatıyor kaçkın uykulara

Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler. Duvarlara, vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu. Geri dönüyordu çoğalarak. Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi, her şeyi erteleyişim oluyordun. Kalp ağrısı oluyordun, birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun. Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk. Dönemeçler geçiyor, köprüler göze alıyor ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk. Cesurduk... Ufuk çizgisi maviydi, gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller.

Sevinçlerim oluyordun arasıra, sen hiç bilmiyordun. Sonra herhangi biri oldun. Bütün sevinçlerim bittikten sonra yağmurlar yağdı serin haziran akşamları... Sonra bir gün uzaktan gördüm seni. Saçların bana inat, başın her şeye meydan okuyarak. İşte yine aynı... Kalbimi acıttın. Her zamanki gibi. Değiştik sanıyordum.

Dalgalar isyan etti suskunluğuma...

:)) ablası burası muhteşem sidasın küçük dünyası..

Ne zaman gelip geçse aklımdan bir şairin dizeleri

Bahçelerde gül varı

Zaman yenigileri öğretti bana

Boyun boyuma uyar

Mevsimler birbiri ardınca geçerken

Düşlerime sağnakça yağışın

siz dedinizmi seni seviyorum diye?

var git ellerin yari

Oysa ki Ben sana mecburdum bilemezdin...

Başka bir yenilgiyle yüzyüze gelsem de