Yirmili yaşları geçmiştiniz herkes sizden maddi ve manevi bir beklenti içindeydi.

Biliyordum kiminiz bunun sonucunda evlenecek, evli olanlarınız çocuk yapacak, çocuklu olanlarınız ise o çocuğa daha insancı ve rahat bir hayat kuracaktı.

Çoğunuz geçici işler yaparak yol parası ve kurs parasını ucu ucuna denkleştirdiniz çoğu zaman öğle yemeği yemiyordunuz yerine belki farklı bir yayının soru bankasını ya da deneme sınavını alırım diye, kantinden alışveriş yapmıyordunuz çünkü karşıdaki BİM?de kahve, su ve bisküvi daha ucuzdu ve kalan parayla bir sonraki günü de kurtarıp ailenize daha az yük olacaktınız.

Atandınız ancak yaralı bir ruh haliniz var elinizde, mesleğinize heyecanlı bakamıyorsunuz, içinizde bir şeyler paslanmış yorgunsunuz.

Bir yönetici olarak ben şahidinizim, sadece dersanemde olan arkadaşların değil tüm ülke genelinde arkadaşların aynı süreçten geçtiğini biliyorum.

Bunu sen yaptın ve kızma ve bedelini bi zahmet öde?

Bir kısmı çocuklarına daha iyi bir sosyal ortam kuramadığı için serseri çocuklarıyla boğuşuyor ve sana hizmeti ikinci plana atmış, iş yerinde ne olacak bu çocuk diye düşünüyor.

"Bu bir haykırıştır.

Çünkü yıllarca süründürdüğün bu gençler senin yüzünden evlenemedi ve evlilik çağı geçtiği için artık evlenemiyor.

Bir kısmı ise ölen annesi ve babasına bir gün yüzü yaşatamadığı için vicdan yapıyor ve kendinden ve senden nefret ediyor."

O gençlerin bir kısmı geçim sıkıntısı yüzünden boşandı, atandıktan sonra yıkılmış bir yuvanın nafakasını ödüyor.

Dershanem ülkenin genelinin bir kesitiydi. Dersse çalıştınız, soru ise çözdünüz, tekrar ise yaptınız.

Bu cümleleri yazmak inanın benim için de zor ancak duygularımın kaleme dökülmesini engelleyemedim.

Devlet yöneticilerine bu bir haykırıştır.

Cavit Ardıç:

Bu bitecekti bunun ağır yüküyle sabah kalktınız ve o ağır sorular daha da ağırlaştırdı yükünüzü.

Netice olarak bu bir sıralama sınavıydı ve sınavınız kötü geçse de belki de diğerleri sizden daha kötü yapmıştı ve atanacaksınız. Ancak en verimli çağlarınızı dershane köşelerinde, kütüphanelerde hatta yayınevlerinin o iğrenç isimli kitaplarının arasında bıraktınız.

Son anlattığım cümleleri siz değil devlet büyükleri düşünmeli.

Hatta kiminiz yıllardır sizi sırtlamış yaşlı ananız ve babanızın yorulduğunu fark etmiştiniz ve biraz da onları sırtınıza almak istiyordunuz.

Atanacaktınız aileden yükünüz kalkacak hatta onlara destek olmaya başlayacaktınız. Ancak gerçek şuydu sabah çıkarken babanız ya da annenizin veyahut eşinizin elinize tutuşturduğu birkaç kuruş para ağrınıza gidiyordu.

Çünkü hayalleriniz geleceğiniz ve umutlarınız belki de ÖSYM?nin optik formlarında kalmıştı.

Genç beyinlerini?Afrasyab? ?Voynuk? gibi boş beleş şeylerle harap etmişti. Onların o enerjilerini ellerinden almıştı. Sonra da çıkıp neden ülkemizde üretkenlik yok neden insanlarda bir Japonya?daki gibi hareketlilik yok diyordu.

Büyük çoğunluğunuz ise sessiz kalıp gözyaşlarınızı ve öfkenizi içinize akıtıyordunuz.

Mesleğe başlayalı 15 yıl oldu ve bunun yaklaşık 14 yılını KPSS kurslarında Tarih öğretmenliği, idarecilik hatta yayınevlerinde yazarlık yaparak geçirdim.

Bugün sınav sonrasındaki sizlerin o haykırışları aslında yılların birikimiydi, kiminiz çok sinirlenmiş çatacak yer arıyordunuz, kiminiz sinirden gülüyor hatta internette, ?telefon kulübesinde halay çekmek? gibi şakalar yapıyordunuz.