unutamıyo olmak... yalnızlıgımın yegane acısı..

nedir bu trajedinin nedeni acaba bu kadar yaklaşmışken

aynen öyle kardesim...

daha akşam bir an kokusunu duydum bi garip oldum nerden geldiyse artık yine bozuldu dengem..

aramızda 515 km vardı şuan 138 km ama...

birçok kişinin ortak sorunu olağan ama normal hayata dönüş çok kolay olmuyor kalabalıklar içinde rahat oluyor insan nispeten ama kendi kendine kaldığında sıyrılması zor oluyor..

bu şehirde yasamak istemiyorum..

Uyumadan önce aklıma O'nun gelmesi..

geldiğim şehirde her kavşakta onun oldugu şehrin tabelasını arabamla gecerken her seferinde sanki gözüme gözüme sokuyorlarmıs gibi geliyor bir an gaza basıp gidesim geliyor..

gerçekten çok zor vicdan rahat bırakmıyor akılda adı sesi telefon numarası sesi gülüşü herşey kazınmış çıkmıyor çıkmıyor çıkmıyor..

yakınlaştıkca uzaklaşıyorum..