Onlar öyle yerler ki; sonsuz olarak kalınacak. Bu dünya hayatı nerede kalacağımızı şekillendirecek imtihan yeri...

Ama hiçbir iletişim vasıtasının belletemeyeceği kadar keskin, ateşten sıcak soyut harflerle sık sık ruhumda patlıyor o gerçek: BU DÜNYA 'TIKILMAYA' DEĞMEZ...

Bu dünya 'tıkılmaya' değmez...

Bunlar öyle katran karası geliyordu ki gönül gözüme... Böyle olmaktan tiksiniyordum...

Tez vakitte hazırlanmalı... Ömrü buna göre yaşamalı...

Ruhumu besleyen ve ayakta tutan bu gerçekle; zamanın getirdikleri ve yoğurduğu insanlar arasında sıkışıp kalmak...

'Elbette ölü yüzü böyle olur' diyemiyorum o yaşlarda...

Tıkılmaya değmeyen dünyaya istemeye, istemeye tıkılmak...

Gidilecek iki yer var...

Hareketsiz yatıyor...

Ölüm ile yaşam arasındaki fark...

Yıllar sonra öğreneceğimden habersizdim nerden geldiğini...

Yüzünde bir tuhaflık var...

Asıl hayat öldükten sonra...

'Ben sizden ayrıldım ve geri dönemem artık' dercesine ilahi hükme kesin itaat içerisindeki ölü...

Yapacak başka bir şey bulamamak... Ve içeri tıkılmak...

Tiksindikçe öyle oluyordum...

Evimdeki din kitaplarından okuyorum...

O halde ne yapmalı...

Sen bunun için yaratılmadın... Ruhun bu dünyaya sığmaz... Herkes gibi mi olacaksın... Doğdun, yaşadın, nefsin pençesinde adileştikçe adileştin, para hırsıyla kudurdun, gönlünün dilberini buldun... Sonra çoluk çocuğa karıştın, köşeyi döndün veya dönemedin... Haydi ihtiyarlık ve bir çukura leş olarak girmek...

İçimde hep kelimesiz bir ses...

Bir gulgulenin içine girmek ne demekmiş anlıyor insan...

O tuhaflık ürpertti beni işte...

Başarılı bir öğrenim hayatı... Yok denecek kadar az bir desteğe rağmen... Hızla geçen yıllar...

-devam edecek-

Böyle 'rehber insan' iddiasında bulunan cahil müslüman tiplerindeki çiğ tavırlar da derinden sarsıyor insanı... Hem de daha derinden...

Hatta daha da ilerisi... Böyle bir insana olan ihtiyacınızdan da habersizsiniz...

Henüz farz olmasa da namaza başladım... O çocuk yaşta kıldığım namazların tadını arıyorum... Sabah abdestimi alıp caminin yolunu tutardım... Sabahın loşluğu ve ıslak yüzüme vuran rüzgar ruhumu okşuyordu... Çok huzur ve lezzet duyuyordum...

Nerden geliyor... Kelimesiz, şekilsiz bu mana...

Sonra ergen olmakla nefs denen canavarın hücumları... Şeytanın hileleri... Zamanın ve insanlarının darbeleri ve değişen ben...

Ötelere ait ilk ürpertim dedemin ölümüyle başladı. 12 yaşında günahsız bir çocuk. Kendisini seven, şeker veren, güleç ve tombul yanaklı dedeciğini tabutta görmüş, düşünsenize...

Heyhat...

Çevrenizde ötelerle ürperen tek kişi bulamamışsınız... İslamiyete uymak birkaç şekilden ibaret... Söylediği söz ciğerinizi yakacak bir rehber insana muhtacsınız...

Peki öldükten sonra ne var...

İç dünyamda hep bir yılgınlık...