Hiç korkmamıştı! Gülümsediğini söyledi görgü şahitleri!... Bize dua ettiğini söyledi!...

Duyduk ki şimdi Meleklerle geziyormuş!... Sabahları dua ediyormuş işimizin uzmanı bizlere! Yine gülmüyormuş eskisi gibi... Ve onu yaşlı gözlerinden tanırmış melekler!!! Duyduk ki ağlıyormuş seherlerde meleklerle!!! Ağlıyormuş halimize!!! Ağlıyormuş halimize!!!

Can şehidim sensizliğe

Ve hiç kurumayan gözlerinden tanırdım.

. Hiç kurumayan yaşlı gözlerinden tanırdım.

Yağmur gibi duaları vardı seher vakti.

Alışamam hasretine

Şehadet için yakarırdı, ağlardı..

Karanlıkları yırtan ışığıyla, kartalları kıskandıran bakışıyla.

Onu alnından tanırdım. Secde iziyle yaralı alnından.

Karanlığa alışamam

Gül yanağın kokusuna

aynı semtteki şehidin ambulansların geçişine şahid olmak bile çok acı!!!

Gök yarılacak sanırdım kuşların dinlediği dualarından, dağlar eriyecek yalvarışından sanırdım!...

"Çocukları ne olacak?" dedi kimimiz... "İhtiyar anası ne olacak?"... Kimimiz arkasından ağladı!... Oysa daha neler yapacaktık onunla!... Acele etmeden, güçlenerek, kurtarıcı fikirler üretecektik daha... Tezler geliştirecektik... Yaşayacaktık daha çoluğumuzla, çocuğumuzla!...