Şimdi varlığım her geçen dakika daha da daralan gizli bir çember örüyor etrafına. Her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor, biraz daha kanıksıyorsun beni... O peşini bırakmayan yaralı geçmişin aramıza korku duvarları örüyor. Hayatını tüm kalbimle kucakladığımı hissettiğim anda ansızın yüzünde beliren o eski kaygıların alıp seni benden çok uzaklara, derinlere, yalnızlık kuyularına sürüklüyor. Yeni isimler, yeni aşk öyküleri, başka yüzler, başka bedenlerle kaçış planları yapıyorsun kendine... Gece ansızın seni uyandıran, kolunu başımın altından çeken, seni yatağın ucuna kadar götüren, uykunu bölüp ayağa kaldıran ve bana hep o aynı soruyu sorduran bu korkular değil mi...: 'Sevgilim nereye gidiyorsun?'

Dönüşsüzlük ki tek yapraklı çiçek

Orada ne var? Benliğini kıstırdığın duvarların arkasında soğuk, uçsuz bucaksız bir yalnızlıktan başka ne var? Neden kaçıyorsun? Neden bu aşkı sonsuzluğa, özgürlüğe, daha önce hiç yaşamadığın sınırsızlığa bir kapı olarak görmüyorsun? Ben senden gitme ihtimalini hiçbir zaman çalmaya yeltenmedim ki... Sevgim seni tüketmek değil, çoğaltmak içindi... Sevgim dünyanın yaşanılası bir yer olduğuna inanman, inanmamız içindi... Yüreğimizin çok derinlerinde yaşayan o iki masum çocuğun soluk alabilmesi için bir gökyüzüydü sevgim... Ben senin kanatlarını hiçbir zaman çalmadım ki...

Ne vardı bu kadar uzak yerlerde açacak?

Seni yollarca, şehirlerce uzağından sevdim. Seni kelimelerce, şiirlerce yakınından sevdim. Seni dünya üzerinde sanki ilk kez benim için kalemi eline alıp da yazdığın mektuplarca sevdim. Seni umutsuzca, beklentisizce, hayallerce sevdim uzağından. Hayatımı öyle olduğu gibi bıraktım. Şehrine geldim, ama kalbine giremeden sevdim. Neydik biz o yıllarda hiç düşündün mü? Neydik birbirimiz için sevgili?

Madem ki üzerimdeki ferman senin

aklımda diyarbakırlı bir kızın uzak ve sıcak gözleri, havada kar, gökyüzü aydınlığında bir çingene cüreti;yollarda aç köpekler, çatılarda ürkek kuşlar üşüyor... bütün yaslı hayatlardan ansısızın bir sonbahar geçiyor... içimde bir sonbahar kırık dökük vagonlar gibi... poyrazım sinmiş, yağmurum dinmiş ve düşlerim darmadağın erken göçen kuşlar gibi. hey kuşlar, daha dün kağıttan uçaklar, gemiler yapan çocukluğum hangi cehennemin dibine kaçıyor?

Ne vardı can?

Kahrolası o kalabalıkların

çağırıyorsun.

At binmiş

tutunamayanlara tutunacaktım, buraya sürdüler

Sensizliğin antibiyotik tadındaki serinliği

Düş pazarı

Benim kadar hasret çekti mi

Başbaşa tokuşturur gibi kadehleri

Hayata karışmamak için tek kalkanım, tek sığınağımdı aşkın. Tek silahımı yitirdim ve hayata teslim oldum. Aldı beni savurdu başka bedenlere, parçası olamadığım o kırık dökük öykülere...

Ya rab

Kahrolası o şehrin semaları,

Ve sen gittiğinden beri beklemiyorum,

Çökmüştü omuzlarıma

Tek sıra uygun adım

bulmak istiyorsun. Aşkımın benliğini ve hayatını ele geçirmesinden

Köylü bakışlarla aradım gittiğinde,

Kırgınlık kimlik değiştirdi ve vazgeçiş oldu benim için. Unutmanın en ağırı unutamadan unutmaktır. Seni sonsuza kadar kaybetmek kimlik değiştirdi ve unutmak oldu benim için. Seni unuttuğum yalanıyla hayatı kandırmaya çalışınca hayat hiç olmadığı kadar acımasız tokatlar indirdi yüzüme... Sonrası dipsiz karanlık... Sonrası hatırlamaya bile dayanamadığım düş yıkımları... Sonrası kesif, karanlık ve rutubetli bir kuyu... Koskoca bir boşluk... Sonrası 'yalnızlık' kelimesine sığmayacak kadar derin bir yalnızlık...

Beni sensizliğin o dipsiz çukuruna önce sarkıtıp, sonra yeniden

Sanırsın Itır ıtır bir bahar

Kabartma içindeki yangını

Geldim. Bana destek olacak, sırtımı vereceğim bir aşkın yoktu arkamda. Kendime yeni bir hayat kuracağım yalanını, kendim dahil, sen dahil herkese söyledim. Oysa tek istediğim seninle birlikte bir hayattı. Öyle cesaretsizdim ki karşında ve öyle açık sözlüydün ki bana karşı, ancak iddiasız bir sığınmacı olabildim hayatında. Hayatına iltica etmek isteyen bir yürek sürgünü... Bir aşk meczubu sadece...

Benden uzak o iklimlerin,

Yolculuğunun dönüşsüzlüğünü

hem benim, hem değilim.. senin sorduğun anlamda, evet benim. konuyu tutunamayanlara açmıştım, buraya alınmış

Öyle çok reddedildim ki, öyle çok unutuldum ki senin tarafından, sensiz kalmak yüreğimi ezen tek korku artık. Öyle ki hayatım yalnız bir korku halinde ayakta duruyor şimdi... Korkumu gerçeğe büründürdüğün anda yıkılıp gideceğim. Her şeyi tükettim. Hayata tutunmak adına ne varsa her şeyi yaktım seni sevebilmek için... Tüm sabrımı, kendime ve insanlara güvenimi, sevginin hayatın tek harcı olduğuna olan inancımı... Artık senden başkasına verecek enerjim, sevgim ve hayatla hesaplaşacak bir benliğim kalmadı. Geriye dönüp sığınacak bir kendim kalmadı

Ne oldu sana?Neden bu kadar melankolisin?

Et senin kemik senin

Oyunlarında görüyorum kendimi

Sürek avı

İçine gönüllü daldığınız o insafsız rutin çarkına şöyle bir uzaktan baktığınızda ne hissediyorsunuz?

hayırcıların HAYR'ı oldu ne de olsa!

Tüketmek için bunca acele ettiğiniz, takvim yapraklarına?

Beklemiyorum, gel

Benden uzak o şehrin,

Şimdi varlığım her geçen dakika daha da daralan gizli bir çember örüyor etrafına. Her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor, biraz daha kanıksıyorsun beni... O peşini bırakmayan yaralı geçmişin aramıza korku duvarları örüyor. Hayatını tüm kalbimle kucakladığımı hissettiğim anda ansızın yüzünde beliren o eski kaygıların alıp seni benden çok uzaklara, derinlere, yalnızlık kuyularına sürüklüyor. Yeni isimler, yeni aşk öyküleri, başka yüzler, başka bedenlerle kaçış planları yapıyorsun kendine... Gece ansızın seni uyandıran, kolunu başımın altından çeken, seni yatağın ucuna kadar götüren, uykunu bölüp ayağa kaldıran ve bana hep o aynı soruyu sorduran bu korkular değil mi...: 'Sevgilim nereye gidiyorsun

gün ışığına çıkarıyorsun. Sevgimi, yokluğumu hissettiğin yerde

Kambur da olunur sonradan

:)Ardil senmisin:)

Gelme, bekliyorum...

Göz bebeklerim kocaman adam oldu.

İnanamadım biliyomusun şimdi gördüm alla alla sanırım yanlış foruma girdim dedim çıktım bir daha baktım hayır doğru forumdayım diyorum:))

Ardil bişey mi oldu:((iyimisin?

Damarlarımdan geçiyor anılarım

Onca hızla çevirdiğiniz akreplere yelkovanlara?

Hayat iz

Marş demeden şaha kalkar

Sen ne zaman geldin bu tarafa:)))

Mişli bir geçmiş

En icli nağmeleri

monoton ve tüketici yüzünü yok etmek için oynadığın bir oyun bu

Yangındır içimdeki

Ağladı ağlayacak anılarım

Dürüstlük kimi zaman yalanlardan çok daha acımasızmış, sevgili... Gerçeğin buzdan ülkesinde yapayalnız kalan yürek, hayatta kalabilmek için yalanları bile özleyebilirmiş kimi zaman... Bana aksini ispat etmek için elinden geleni yaptığın o yıllarda, buzlar ülkesinde biraz olsun ısınabilmek için, aslında beni sevdiğin yalanına inandırmıştım ben de kendimi...

Benim kadar ihtiyacı mı vardı sana

Rüzgar fısıl fısıl

Kırık kolumla el sallarken fark ettim,

Fısıl fısıl sükunete erdir anılarımı

Dokunsan

Benim kadar yandı mı?

Sevgilim nereye gidiyorsun?

Kabarıyor tarihim

Ne vardı uzak iklimlerde açacak?

olmayan bir şiiri hatırlatan zamanın, sana benimleyken gösterdiği

Haraç mezat

Beni deliliğin sürgünlerine yollayıp, sonra yeniden kalbine

duyduğun o sebepsiz korkuyu yenmek için, bana seninleyken tekrarı

eski mekana yeniden dönüşmü yaptın?

Şimdi bana, varlığımın sana acı verdiğini söylüyorsun. Gitmemi

belki de...

tutunamayanlara açmıştım başlığı, buraya alınmış...

istiyorsun, sonra yeniden gelmemi... Ve sonra yeniden gitmemi...

Derin çizgiler

serap