Ondan sonra bayrağı Abdullah bin Sad alıp savaşa devam etti. Şamlılardan Rabia bin Muharrik komutasında ki birlik Iraklılara misli görülmemiş hamleler yapıyordu. Rabiya bin Muharrik'in yeğeni Abdullah bin Sad'ı düşürmüştü. Sonunda bayrak Abdullah bin Vaal de idi, askerlerine bağırarak haydi cennet e gidiyoruz diyordu, vakit ikindiyi geçmişti.

-Hz. Süleyman bin Suret biz Allah'a tevekkül ettik dedi.

-aynı zamanda aynulverdede su, şehir ve pazar vardır, atların koşu yerleri arkanızdadır. ve savaşla ilgili bazı yerleri ve taktikleri söyledi.

Hz. Süleyman bin Suret ve komutanlar ona hak verip vedalaşarak övdüler. Zuferin sözünü dinleyerek Aynül verdenin batısına düşmandan önce yerleştiler.

takva, vakar ve yaşına rağmen oluşan yanlışlıklara ve ehli beyte karşı yapılan haksızlıklara dağ gibi dimdik tek başına bile kalsa ayakta duracağını görünce ısrarla şehrinde kalesinde kalmasını teklif etti ve onlara karşı kim gelirse beraber olacağına yemin etti. Hz. Süleyman bin Suret ve arkadaşları teklifi kabul etmediler.

Emirler ibni Ziyad ile savaşmak için güç birliğinin gerektiğini Hz. Süleyman bin Suret'e ilettiler. Şamlılar'ın büyük bir ordusu vardı ve ibni Ziyad'ı savunuyorlardı. Hz. Süleyman bin Suret onların bu tavsiyelerini kabul etmedi biz yola çıktık işi geciktirmeyecegiz dedi.

alevilerin anlamamakta ısrar ettigi bir noktayı tekrar altını çizerek belirtmek istiyorum. ehli sünnet bu olayda Hz. Süleyman bin Suret'i desteklemektedir. İbni ziyad denen varlık ehli sünnet mensuplarınında baş düşmanıdır.

Museyyeb bin Neciyye, Hz. Süleyman bin Suret'e "Allah'u Teala ya kendini feda edenlerin dışında hiçkimse bu uğurda savaşmaz, niyetli olmayanların sana faydası dokunmayacaktır, var git Mevla'dan yardım dile." dedi. Hz. Süleyman bin Suret bunun üzerine bir hutbe irad edip, hutbenin sonunda "sırf Allah'ın rızasını dileyen, ahiret mükafatı için var olanlar bizimledir" der ve "dünyalık niyeti ile gelenler bizden değil ayrılsınlar" demişti,.

Böylesi bir orduyu kurmasının nedeni ise Sıffin savaşında Hz. Ali nin yanında idi, oğlu Hz. Hüseyin'i de babası gibi dirayetli ciddi buluyor onun Emir'ül Mumin'in olması gerektiğine inanıyordu. Hz. Hüseyin'e biat için onun evinde toplanmışlardı ve Hz. Hüseyin'e mektup yazanlardandı. Kufeliler Hz. Hüseyin'i bırakmışlar yardım etmemişlerdi, belki de Hz. Süleyman bin Suret, Hz. Hüseyin'in ve ehli beytinin başına böylesi bir felaket gelebileceğini hiç düşünmemişti, kendini onun gelmesine sebeb olarak görüyordu. Bu pişmanlığı böylesi bir tövbeyi getirmişti, o ve arkadaşları yaptıklarına tövbe etmişler bu yüzden kendisine Emir'ül Tevvabin denilmiş ve bu oruya da Ceyşud Tevvabin denilmişti.

Maalesef Şam'a doğru ilerlerken askerlere ayrılıp geri dönme hususunda serbestlik veren Hz. Süleyman bin Sad her konaklamada daha fazla askerini kaybediyordu, Askerler grup grup ayrılıyorlardı ama Hz. Hüseyin'in mezarına vardıklarında ortalığı çığlığa katan gürültülü bir ağlama sesi kaplamıştı, kabri başında namaz kılıp dua ettiler, ertesi geceye kadar tek tek ziyaret edildigi için uzun bir ziyaret ve rahmet dilemeleri oldu. İzdiham ciddiydi, gerçektende bir nedamet ve Hz. Hüseyin'i koruyamamanın cığlıkları oldugu besbelliydi.

Tarihin ender kahramanlarından Hz. Süleyman bin Suret atının üzerinden askerlerini savaşa teşvik ettikten sonra inip kılıcının kınını kırdı ve "Ey Allah'ın kulları cennete gitmek günahından tövbe etmek ahdine vefa etmek isteyen varsa yanıma gelsin" dedi, askerler kılıçlarının kınlarını kırarak hamle yaptılar. Şamlıların askeri birliklerinin ortasına kadar ilerlediler. Çok sayıda asker öldürmüşlerdi öyleki kana batmışlardı. Yezid bin Huseyn adında biri mızrak fırlatmış Hz. Süleyman bin Suret'i yere düşürmüştü. Ayağa kalkmış yine düşmüş yine ayağa kalkmış yine düşmüştü. son düşüşünde ki sözü "Kabenin Rabbine yemin ederim ki ben kurtuldum" demişti. Bu kahraman sahabi i celil 93 yaşında ehli beyt aşkına aynülverd de ruhunu teslim etti.

CEYŞUD TEVVABİN

Allah razı olsun gardaş faydalandık.

-Zufer o zaman yolunuz aynül verde olsun, çöl olmasın dedi. Şamlıların sayıca üstün olmalarına binaen çölde rahatlıkla çembere alabileceklerini soyledi.

Haberi alan Ubeydullah bin Ziyad onikibin askeri Huseyn bin numeyr komutasında üzerlerine gönderdi. Cemazil Evvel ayının son sekiz gününde Şamlı askerlerle karşı karşıya geldiler.

Şamlılara pek zorlu hamleler yapıyordu düşman çemberini darma dağınık etmişti. sonunda Bu güzide Mutefakkih insanı Ethem bin Muharris adında ki Şamlı komutan vurdu. Bayrağı Rufa bin Şeddad alıp askerleri geri çekti, Şamlılar kendi eşyalarının yanına dönmüşlerdi. Rufa bin Şeddad askerleri memleketine götürdü. Şamlılar sabah askerleri görmeyince ardlarına düşmediler çünkü çok sayıda askerleri öldürülmüş çoğuda yaralanmıştı. İşte bu şanlı askeri birliğe tarihte TEVVABİN ordusu ismi verildi.

Museyyeb bin Neciyye yi beşyüz kişiklik süvari birliği ile önden gönderdi. İbni Zilkila komutasında ki Şamlı askerlere hücum ettiler bir kısmını öldürüp diğerlerini yaraladılar. Hayvanlarını alıp Hz. Süleyman bin Suret in yanına döndüler

Şamlılar Mervan bin Hakem'e itaat'e davet ettiler. Hz. Süleyman bin Suret ise Hz. Hüseyin'e karşılık Ubeydullah bin Ziyad'ı teslim etmelerini istedi. İki tarafta davet'e icabet etmedi, savaş kızıştı. Akşam'a dek süren savaş Iraklıların lehine cereyan edip Şamlılar hezimet e yüz tuttuğunda sabah ibni Zilkila komutasında sekizbin süvari ile güçlendiler.

museyyeb b. neciyyenin çağrısıyla gelen Kufenin eşraflarından bazıları, savaşın şama değil, öncelikle kufe de ki Ömer bin Sad gibi Hz. Hüseyin'in şahadetine komutanlık yapmış olan kişilere karşı olması gerekir dediler.

"eğer Kufelilerin üzerine gidersek bilin ki hemşehrilerimizdirler, herbirimizin ya babası ya kardeşi ya kayınbiraderleridirler, o zaman birbirinizden koparsınız önce ibni Ziyad denen fasık'ın işini bitirmeliyiz" dedi. Böylelikle hak vererek Rabiyül Evvel ayının 5'in de yola çıktılar. Adamları da samimiyetle ahd'lerine bağlı kalacaklarına yemin ettiler.

Abdullah bin Yezid ile İbrahim bin Muhammed, Abdullah bin Zubeyr tarafından Kufeye emir tayin edilmiş iki kişiydiler. Hz. Süleyman bin Suret'e haber gönderip beraber ibni Ziyad'ın üzerine gitmek istediklerini bildirip beklemelerini istediler.

Allah hepsinden razı olsun.

Yola cıktıklarında Karkisya yı geçerken Zufer bin Haris kendini korumak için kaleye sığınmıştı, Hz. Süleyman bin Suret ise haber salarak "pazarını kurdur alışverişini yaptır, burada kalacağımız bir iki gündür bizim hedefimiz ibni Ziyad dır" diyerek korkusundan emin kıldırmıştı. Zufer bin Haris adamlarına pazar kurmalarını emretti, elçiye 1 at ve bin dirhem vermişti, elçi Museyyeb atı kabul edip parayı almadı. Zufer bin Haris de bunun üzerine Hz. Süleyman bin Suret ve komutanlarının herbirine 20 şer tane deve ve bol miktarda erzak gönderdi. Hz. Süleyman bin Suret'i uğurladığında şöyle dedi: "Şamlılar Husayn bin Numeyr, Şurahbil bin zilkila, Ethem bin Muharris ve Cebele bin Avdilla El hasemi komutasında çok sayıda asker toplayıp büyük bir ordu teşkil ettiklerini duydum., Zufer'in Hz. Süleyman bin Suret de gördüğü;

İnsanlar onun çağrısı ile Nahil'e doğru yola çıktılar, sayıları yirmibin'e yakındı.

Ne genç ne ihtiyar hiç kimse o güne dek böyle bir savaş görmemişti, sadece Namaz vakitlerinde savaş a ara veriliyor gece karanlığına kadar çarpışma devam ediyordu. İşte üçüncü onbin kişilik Ethem bin Muharris komutasında ki takviye güçle cuma günü Şamlılar Iraklıları çembere aldılar.

Celil Sahabi Hz. Süleyman bin Suret, Hz. Hüseyin'in çağrısını kabul etmesine rağmen onunla Kerbela da bulunmayışının sıkıntısını uzerinden atamamıştı. Aradan dört yıl geçmişti, Hz. Süleyman bin Suret dört yıl sonra onyedi bin kadar adamını toplamış fakat sayıyı az bularak, Hakim bin Munkiz'i Kufeye gÖndermişti. Hakim Kufeye varınca "ey Hüseyinin intikamı" diye yüksek sesle bağırıyordu.

Ayrıca Basra ve Medainliler'in vaadleri vardı ama yerine getirmediler. Sözlerinde durmayınca Hz. Süleyman arkadaşlarına bir hutbe irad etti."Her halukarda biz yola cıkacagız kardeşleriniz yola çıktığınızı öğrenirlerse peşinize düşer size ulasırlar." Bu teşvik dolu hutbe ile bir kaç konaklık daha yol aldılar.

Komutanları Süleyman bin Suret Hazretleri, asil, kadri yüce çokca ibadet eden zahid bir sahabe idi. Efendimizden S. A. V. Buhari, Müslim ve diğer Hadis kitaplarında yer alan Hadisler rivayet etmiştir. Hicretin 67. senesinde, Aynülverd savaşında Hz. Hüseyinin intikamını almak için 93 yasında tevvabin emiri olarak şehid oldu.

Museyyeb bin Neciyye bayrağı almış korkunç naralarla savaşı kızıştırıp şiddetli hameleler yaparak oda ruhunu teslim etti.

O günlerde Ömer bin Sad başına birşeyler gelmesinden korktuğu için hükumet konağında Abdullah bin Yezid'in yanında duruyordu.

Şamlıların yaklaştığını gören Hz. Süleyman bin Suret arkadaşlarına ahirete, cennete ve şehitliğe teşvik eden bir konuşma yaptı ve eğer ben öldürülürsem komutan Museyyeb bin Neciyyedir, eğer o da öldürülürse komutan Abdullah bin Vaaldir o da öldürülürse Rufa bin Şeddad dır dedi.

İbni Ziyad, Yezid'in Kufe ve Basra Valisiydi, tarihin ender hunhar adamlarından biriydi. Süleyman bin Suret, Hz. Hüseyin'in başına belalar getiren ibni Ziyad'ı yok etmek istiyordu. İbni Ziyad ise Hz. Hüseyin'in şehadetinden sonra Şam'a geçmişti , kufe, basra, ırak veya mekke medinede barınamıyacağını, pek iyi biliyordu.

Hz. Süleyman bin Suret ise;

AYNÜLVERDE SAVAŞI