... Güneş doğdu ey ADEM yeryüzünde ne varsa artık hepsi ortada, gördüklerim söndürdü tüm ışıklarımı. Yüreğimin zindanlarındayım artık, vakit artık kara bulutların ardında düşünme zamanı, başım iki ellerim arasında düşünüyorum.

... Yer ile gök nasıl birleşir diye...

?EKMEĞİ UNUTUR YİNE, ŞEKERİ GÖRDÜĞÜNDE?

Bu facianın ardından anlarlarki yıldızlar gökyüzünde nur, yeryüzüne düşerse ateş olur. Adem olmak kolay ama... ADAM... olmak çok zordur... ADEM aynalara bakamaz artık çünkü yüzü geceden daha karadır, tüm çirkinlikleri artık ortadadır, kendine bakmaya tahammülü yoktur ADEM'in bedeni yanıklar, yaralar içinde... ZÜHRE toparlanıp tekrar gökyüzünde yerini almak istesede, saçlarının yakutlarını incilerini, elmaslarını unutmuştur yeryüzünde...

Bir araya gelmek için güneşin ilk ışıklarını yeryüzüne yaydığı anı seçerler. ADEM son kez uzaktan seslenir;

Tom. miks kardeşim yorumunuzla siz beni güldürdünüz Allah'da sizi güldürsün. Bu öykü ne Tahir ile Zührenin, nede Havva ile ademin. Demekki dikkatli okumamışsınız. Adem demek ADAM demekdir, Adem İNSAN'ın genel adıdır. Öykü sadece insanın, diğer insanlarla ve insanın kendisi ile yaşadığı acıları, zaafları, tutkuları, umutları, aşkları, yıkımları, hataları ve kaybedişlerinin farklı bir boyutta anlatımıydı. Üzüldüm yorumunuzu okuyunca demekki kafamdaki senaryoyu aktarmada başarılı olamamışım :(

... Asıl güzel olan sendin ve seni tanımaktı ZÜHRE, dedi, sonra bir korku kapladı içini. Acaba ZÜHRE?kaybolup gidenlerdenmiydi? ? Ya batıp gidenlerdense dedi ya bir daha onu göremezsem. Sonra şaşırdı kendine ADEM. Neden bu kadar korkuyordu ki ZÜHREN'İN batıp gitmesinden. İBRAHİM'İ hatırladı, çocuk İbrahimi kendi soyundan. Ve onun da gördüğü acaba ZÜHRE'MİYDİ diye inledi.

... Biliyormusun ZÜHRE ben pek çok şeyi seninle öğrendiğim gibi dünyanın yuvarlak olduğunu da seninle öğrendim. Bu gerçek çok acı...

... Neyi düşünüyorsun ZÜHRE?

... Ben ZÜHRE'yim, ya sen kimsin.?

... Neden ADEM?

adem ile havvanın birliktelikleri vardı çünkü..

? -75. Böylece biz, kesin iman edenlerden olması için İbrahim'e göklerin ve yerin melekutunu gösteriyorduk. 76. Gecenin karanlığı onu kaplayınca bir yıldız gördü, Rabbim budur, dedi. Yıldız batınca, ben batanları, batıp gidenleri sevmem, dedi. 79. Ben hanif olarak, yüzümü gökleri ve yeri yoktan yaratan Allah'a çevirdim ve ben müşriklerden değilim .?

... Bir gece avuçlarıma şavkın düştüğünden beri saymadım kaç bin yıl geçti. Ben o gece yola çıkmıştım saçlarına tutunmak için. Binlerce yıl, binlerce mil yol yürüdüm ama hep başladığım noktaya döndüm. Gökyüzüne giden yol nerden başlar nerden geçer? Huzura ve vuslata giden yolu neden bulamıyorum ZÜHRE?

... Sen nesin.?

ADEM'in içinde korkular büyüyordu ZÜHRE'nin ışıltısı gözlerini kamaştırdığı günden beri. Her sabaha gözlerini açtığında bir dizi kararlar alıyor, Ve SABAHIN RABBİNE yalvarıyordu, ?Rabbim bir daha bana şekeri gördüğümde ekmeği unutturma? diyordu... Heyhat ADEM'in hayatını bürüdüğünde gece, ne muhteşem parlıyordu ZÜHRE... savuruyordu tel tel saçlarını evrene. Kendi nuru yetmez gibi, gökyüzünün tüm yıldızlarınıda bağlayıp saçlarının her teline, bir bir bırakıyordu hepsini ADEM'in ellerine. Görünen oydu ki, ADEM kadar ZÜHRE' de meftun olmuştu ADEME.

ZÜHRE'NİN ışıldayan buklelerinden bir tel düşer yüzüne. İşte o an kıyametin koptuğu andır ikisi içinde... ADEM insan olmanın verdiği zayıflıkla bir nefes üfler dudaklarından ZÜHRE'ye ve ZÜHRE'NİN ışığını söndürür. ZÜHRE nurunu kaybedeceği korkusuna kapılıp o ana kadar ADEM'İN karanlıklarına ışık olan saçlarını, bir anda ATEŞE dönüştürür. Saçlarının her bir teli ateşten bir ok olur saplanır ADEM'in gözlerine sonra yüreğine, umutlarına, yarınlarına sonra düşlerine ve gülüşlerine saplanır, saplanır...

Zühre artık doğmak için sabırsızlanır, geceye yalvarırdı. Hadi artık en siyah elbiselerini ört ADEM'in üzerine, ADEM ancak o zaman çevirir gözlerini benim gözlerime? derdi. Çünkü bilirdi ZÜHRE, eğer ADEM'in karanlıkları olmasa ZÜHRE'nin ışığına, aydınlatan nuruna niye ihtiyaç olsunduki.? ADEM'in karanlığı kaybolsa ZÜHRE'nin ışığının kıymetide yok olacaktı. ADEM hayatına inen karanlıklarda ZÜHRE'nin ışığıyla yürümeye meftun, ZÜHRE ise sanki, ADEM'in karanlıklarında kaybolmaya meftundu... Bu yüzden her gece, yakutla, elmasla, zümrütle, süslediği saçlarını savururdu yeryüzüne. ADEM ZÜHRE'nin ışıl ışıl dağılan saçlarını yeryüzü halkından kıskandığından, bir gece rüyasında giyip KABİL'in elbisesini üzerine, tüm çobanları alınlarının ortasından vurur. Son okunu ZÜHRE'ye doğrultur, ne yazıkki, ZÜHREYE fırlattığı ok döner ADEM'i kendini kalbinden vurur... O günden sonra ADEM'in seccadesine hep damla damla kan düşer gözlerinden ve ZÜHRE'nin saçlarının her telinden... Yer ve gök kırmızıya boyanır. ADEM ve ZÜHRE aynı anda bu rüyadan uyanır. ADEM bu sefer hiç tanıdık olmadığı bir karanlığın içinde kapılarak dehşete... feryad eder?neredesin ZÜHRE... ? bir mum ışığı ol hayatıma buda yeter... ZÜHRE ise saklanıp kara bulutların ardına ve söndürüp tüm ışıklarını, ADEM'i sessizce ve umarsızca seyreder.

Yerde bulamadıklarını gökte bulacağından umutluydu ADEM, işte bu yüzden O gökleri ve yerleri yoktan var eden NUR belki bir huzme bırakırdı avuçlarına kendi NURUNDAN içini ısıtan, karanlığını aydınlatan. Elleri bu amaçla semadayken, parmak uçlarına vurmuştu ZÜHRENİN şavkı. Yüreğini anlam veremediği bir sızı sardı ve hızla tüm vucuduna dağıldı. Damarlarında MED-CEZİR doruk noktasındaydı. Sonra cocukluğundan kalma bir bayramı ve annesini hatırladı o an. Bayramın ilk günü fırınlar açık olmazdı yaşadığı yerde ve annesi ekmek almayı unutmuştu, onu komşuya göndermişti ekmek istemesi için. ADEM komşuya ekmek istemeye gittiğinde, önce komşunun elini öpmüştü bayram için ve komşu ADEM'in avuçlarına en sevdiği şekerlerden koymuştu. Adem bir avuç şekere sahip olmanın heyecanıyla hızla ayrılmıştı komşudan ve hangi şekeri önce yemeliyim diye hesap yapıyordu en sevdiğini en sona bırakmıştı ve işte en son şekeride atmıştı ağzına. Son şekeride yediğinde ellerinin bomboş kaldığını görünce çok üzüldü. Neden bu kadar acele ettimki şekerlerimi yemek için, neden nefsime yenik düştüm diye kendini suçlayarak geldi annesinin yanına. Annesi onu üzgün görünce ne oldu diye sordu. O en kıymetlisini kaybetmiş ve ağlamaklı bir sesle boş avuçlarını annesine doğru uzattı, "anne çok üzgünüm? Annesi neden? Dedi. ADEM, çünkü onları elimde görünce dayanamadım çok güzeldiler, hepsini yedim ama bitmesinden korkuyordum, ve BİTTİ anne. Annesi şaşkınlıkla bir ekmeği yedinmi yani? diye çıkışınca, ADEM, ne ekmeği anne ben şekerlerimin hepsini yedim, derken komşuya ne için gittiğini o an hatırladı. Şimdi asıl mahcubiyeti ve ellerindeki derin boşluğun acısını yaşıyordu. ADEM çok utanmıştı annesinden ve kendinden, şekerleri görünce komşuya gitme gayesini nasılda unutuvermişti. Şimdi ise ellerinde ne ekmek ne şeker, sadece koyu bir utanç ve pişmanlık vardı. Nefsi ADEMİ ışıltılı ambalajındaki lezzetlerin peşine düşürüp, asıl gayeyi unutturarak sinsice bir tuzağa düşürmüştü...

Sabahın ilk ışıklarıyla ADEM'in avuçlarına ZÜHRE'nin ışıl ışıl saçlarından bir inci düşer. Gün boyu sıkı sıkı tutar ellerinde kaybolup gitmesinden korkar. İNCİ halinden memnun ADEM'in avuclarında saklandıkça saklanır. Güneş ilk kez onların üzerinden akıp batıya giderken gözü ZÜHRE'de kalır sanki sen buraya ait değilsin der gibi güneş... ZÜHRE bu durumdan tedirgin olsada, oturmuş pembe bulutlarda kurduğu evden ADEM'E bakar şefkatle, sevgiyle, hasretle. Ve saçlarının tüm buklelerini ADEM'in üzerine indirmeye hazır gibidir. Bunu gören ADEM ZÜHRE'nin ışıltısına büyülenmiş gözleri kamaşmıştır.

ZÜHRE içinde binbir korku, acı ve heyecanla yanıp tutuşur. Seyreder gökyüzünden alemi hem gece hem gündüz. Üzülür ADEM'in haline ve yanına alacağı bir yol arar ama bulamaz. Acaba kendimi inmelidir yeryüzüne. Bu belki daha kolaydır der... Bu seferde içinde korkular büyür. Çünkü bilir yukarı çıkan yükselir aşağı inense alçalır. ADEM yükselip katıma çıkmaya layık olsaydı Allah Nurdan kanatlar takardı ve benim katıma çıkarırdı. Acaba ADEM bunu haketmeyen birimi der... Ya ben indiğimde yeryüzüne Allah bendeki nuru benden alır benide adı insan olanların sınıfına koyarsa der dehşete kapılır... Defalarca kendine sorar karar veremez aya güneşe sorar yeryüzüne gitmelimiyim diye. Son kararı yine kendi kalbi verir. Yorgundur artık yeryüzünde olup bitenleri seyrettiklerinden, suçluluk duyar inceden ince ademin yaşadığı med-cezirlerden. Bir gün aynaya baktığında kendini bulamaz ve anlarki kendisininde ışığı sönmek üzeredir ve ADEMİN karanlıklarında kaybolduğunu o an anlar. Ne olacaksa olsun der ve yeryüüzüne inmeye karar verir.

... Ben ADEM, ve sen ne kadar güzelsin, ışığından gözlerim kamaştığı için yüzünü göremiyorum bilemedim ne olduğunu. Madem güneş değilsin nasıl bu kadar aydınlattın dünyamı? Madem ay değilsin nasıl büyülendim bu dupduru ihtişamından. Ve nedendir ışığın parmak uçlarıma vurduğu an damarlarımdaki kanın böyle deli akışı ve tüm bedenim neden med-cezirler de.?

bu öykü tahir ile zühre değil miydi.. ademin konuyla ilgisi nereden anlamış değilim..

... Ey ZÜHRE görmezmisin bu koyu karanlıklarımı, yolumu bulamayışımı? Nerdesin? Sen bu kadar zalimmiydin?

Yeryüzü ADEM 'e dar geliyordu hep. Tüm mahlukat kendine bir yurt bulmuştuda bir ADEM muhajir di yeryüzünde. O bu dünyaya ait değildi sanki. Ne bu dünya onu kabullenebilmişti nede o bu dünyayı. Hep gurbet diyarıydı arz ona. Çünkü her sabah bir kaosa uyanırdı ve hep korkular, endişeler, çaresizlikler kuşatırdı ADEM'İ. Evinin her bir köşesinden başka bakşa feryatlar yükselirdi. Kabil'ler, nemrut'lar, firavun'lar, ebreheler, Çarmıha gerilen İsalar, firavundan kaçan Musalar, verdiği yanlış kararla diri diri bir balığın midesinde yaşam mücadeleri veren Yunuslar, caresizliğin pençesinde Eyyub'lar, sarayda züleyha'lar, zindanda Yusuflar, ve öksüz boynu bükük yetim Muhammed'ler... Hepsi ADEM'in evindeydiler. ADEM tüm zalimlerin ve tüm mazlumların arasında mekik dokur ve akşama yorgun bitkin düşerdi... ADEM ki diğer adı İnsan. İnsan ki muhtaç, insan ki aciz. Ne zaman yüreğinin dipsiz kuyularına düşse, kaldırıp başını semaya ve açıp ellerini arzuhal ederdi Rabbiyle. ADEM bir gün batımında yine, bu girdaptan bu karanlıklardan SAMED olana sığınmak için açıyordu ellerini semaya. Güneş batmış, ay saklanmış bulutlara, gecenin karanlığında bir mum ışığına muhtaçken ADEM, önce parmak uçlarına sonra avuçlarına düşen nur gözlerini kamaştırdı ve gözlerini ışığın kaynağına döndürmekten kendini alamadı. Güneşin ışıklarıydı sanki gözlerini alan ama güneş değildi. Ay kadar okşuyordu ruhunu ama ay değildi. Tanıyamadı ne olduğunu. Ve sordu.

... Ey ZÜHRE lütfen gelirken gördüğün ilk pembe bulutta dur ve orada bize pembe panjurlu bir yuva kur. Ve ben toplayıp yeryüzünün tüm güllerini senin ayaklarına sereyim. Sen saçlarına tüm elmas, zümrüt yakut ve incileri tak. Sonra saçlarından yeryüzüne bir bukle bırak. Ben tutunup saçlarının teline bulutlara geleyim. Ayı Güneşi Nur'u senin gözlerinle göreyim.

... ZÜHRE sen gerçekten ZÜHRE'sin ve sanki uzatsam ellerimi dokunacağım mesafedesin. İnanamıyorum gerçekmisin serapmısın der. Zühre'nin utancından saçlarında tüm kırmızı yakutlar bir anda ışıldar ve etraf ta gül renginde milyonlarca yıldızlar yanar. Mahcup bakışlarını ADEM'e çevirdiğinde ADEM'İN gözlerinden akan billur tanelerine düşer ZÜHRE'nin saçlarından bir yakut. O an gece kırmızının tonlarında gökkuşaklarıyla aydınlanır. ADEM'in daha önce acılarına şahit olan, tüm melekler, tüm cinler, tüm hayvanlar tüm bitkiler bu gökkuşağının altında ADEM'in mutluluk gözyaşlarına sevinç şarkılarıyla eşlik ederler. Tüm kainatın mutluluğuna eşlik ettiğini gören ADEM; ?ben Allah'dan ancak kafirler ümidini keser diye, hiç ümidimi yitirmemiştim ki? der... ZÜHRE pembe bulutlardan gülümser, tüm asaletini, zerafetini, kıymetini ışıl ışıl taşıyarak üzerinde... ve ADEM

... Ben sadece ZÜHRE'yim. Karanlıklarda kalanlara, yollarını bulmaları için ışık tutarım. Aslında ışığım benden değil. Ben Işığımı tüm dünyayı aydınlatan GÜNEŞ ten alırım. Bana cömert davranır ve ne zaman batıya doğru yol alsa güneş, yerine beni bırakır, yolunu kaybedenlere yol olmam için. Ama GÜNEŞ de nurunu asıl EN-NURR olandan alır... Güzelliğime gelince, oda benden değil, onuda AY'dan alırım. Ben hep AY'a benzemeye çalışır ve onun adımlarını takip ederim. Ben sadece ZÜHRE'yim ve seni tanımak güzeldi ey ADEM.

... Ey ADEM sen bilmezmisin Allah seni yeryüzü için yarattı ve yerçekim kuvvetiyle seni oraya bağladı. Yıldızlara ulaşmak çok zordur ADEM. Belki aradığın yol sabırdan geçer...

ZÜHRE

Nazlı Yenidünya