Padişah savaşın yorgunluğunu daha üzerinden atmamıştır ki, İranlı meşhur şair Hafız?ın bir şiirini duyar:

Saat gecenin üçü olmuş. Bir türkü çalıyor radyoda:

Yasanmis ama eskimemis, yepyenidir..

Yasi 55 Hatice Validemizin ve her gun Habibini gormeye gidiyor!

- Elli mislini vereyim, yüz mislini vereyim.

tam o anda bir ayak sesi duydu, irkildi, bir çobandı gelen. Kadıncağız her şeyi olduğu gibi anlattı. Üzüldü çoban, gözleri doldu.

- O halde bakasın Vezir, gece yarısına kadar ne konuştuğumuzu öğrenmezsen kellen gider, haberin olsun!

-Hünkarım, der, kulunuz bu yüzden bu halde ya?

- Bu yemekler için sen ne kadar masraf ettin?

- bir ok attım göl oldu...

Çocuk, ancak kendisinin duyacağı şekilde:

Yiyebildiği kadar yesin. Kalanını da siz yeyin. Allah size bereket verir. Bunu yaparsan senin cennete girmene ben kefil olurum.

Yine bakiniz ki o asil hanima, Efendimiz'den daha yasli oldugu icin O'na ustune evlenmesini teklif ediyor!

- Bu sene de kış pek çetin geçiyor ha!... Hele bu saatlerde.

Sultan Mahmut nasipsizliğin deyimi olarak kalacak olan sözünü orada söyler işte.

İşte üslup dostlar, işte netice?

- Haklısın, der Halife, bir de at versinler.

Dunyanin, yasanmis en guzel ask hikayesi bu..

- Sana yaptığın masrafların on mislini vereyim, bana kazandığın sevapların bir kısmını ver.

- Bir de kaz meselesi vardı baba. O neyin nesiydi?

bir de tokat atmıştı. Yaşlı adamın yere yıkıldığını görenler, hemen yardımına koşup:

-Geçmis olsun dede. O serseri ne istedi ki senden?

Ferman padişahın, derhal huzura getirildi iki Mecnun'da... Padişah sordu:

Günahkar bir adamdı. Ayık gezmezdi. Bütün bit köy halkı yaka silkiyordu adamdan. Ölse de bir kurtulsak diyorlardı.

Sultan Mahmut selam verip içeri girer:

- Sultanım, diyecektim ki, bu seyisi nerede yatırayım?

derler..

?Gücüm tükenmeden bırakmam babacım!.? dedi. ?Çünkü bana ilk defa sarılıyorsun.?

Semerkand?dan İstanbul?a uzanalım şimdi de.

- hünkarım, dedi, işte başım, ferman sizindir. yalnız şu serseriye sorun, attığı ok nasıl aşure olmuş, bir de ben bileyim!..

Holün duvarındaki sarkaçlı saatleri, ona görev vaktini bildirirdi. Buçuklarla birlikte, bu da yarım saatte bir demekti. İkide bir yerinden kalkmaya üşense de, babasına duyduğu sevgiden ötürü, bu işten asla şikayet etmezdi. En büyük üzüntüsü ona yaklaşamamak, bir kerecik bile okşanmamaktı. ?Tek çocuk çok kıymetlidir.? diyenler, bu bakımdan kesinlikle yanılıyordu.

- Evladım, benim verdiğimi söylersin sen de.

Bütün şartlar aynı olmasına rağmen üsluptaki farklılık neticeyi nasıl da değiştiriyor değil mi? Bir düşünün, çok kolay elde edebileceğimiz halde, istemeyi bilmediğimiz için nelerden mahrum kalmışızdır.

- Hayrola baba, nedir tıkanan?

Babası, yıllar boyu kapandığı odadan sadece tuvalet ihtiyacı için ayrılır, daha sonra hiç bir mekana uğramadan, adeta koşarcasına geri dönerdi. Küçük çocuk kapının açıldığını duyunca aceleyle koridora fırlayıp, babasının kendisiyle konuşmasını, hatta bazen rüyasında gördüğü gibi, sarılarak öpmesini beklerdi.

Kan ter içinde kalmıştı kadın, artık adımı atacak hali yoktu. Kendi kendine;

-Evim oldukça uzaklarda yavrum. Ama ben yürüyerek gitmeliyim oraya.

-Allahım, ben dağda koyunlarımı otlatırken kulların gelirler yanıma, selam verirler. Senin selamınla gelen senin misafirindir der, ağırlarım. Süt ikram eder, azığımı paylaşırım. Şimdi de ben sana bir misafir yolluyorum, onu da sen ağırla?

- Bu yemekleri bu dervişe kim gönderdi?

halk alkışlamaya başladıysa da, padişahın ciddiyetini görünce vaveylayı kestiler. Herkes alime döndü. Bakalım şehzade bu sözü ile ne anlatmak istiyordu? Herkesin kendisinden bir yorum beklediğini gören alim yine öne çıktı. Can tatlıydı, bir açıklama yapmak lazımdı. Dedi ki:

- Bak şair efendi, masraf idaresine bir kethüda, hesap tutmaya da bir katip istersen av köpeğini geri alırım ha!..

Bir gün cümle isteklerden kurtulup, bu sözün hakkını da veririz belki. Ama şimdi, merhum Üstad?a bir Fatiha gönderip, şu beyti yaşamanın vaktidir galiba:

Çocuk o şekilde sallanıp durmaktayken, babası sesleri duyup dışarı çıktı. Ve tabureyi bir kenara ittikten sonra, oğlunu bel kısmından sıkıca kavrayarak:

- Anlaşıldı, anlaşıldı, al bakalım bir kese altın sana! Şu altılar meselesi, neyin nesiydi o?

Padişahla ihtiyar arasında şöyle bir konuşma geçti.

- Arkadaş sen kimsin?

Bu, yasanmis hem de uzun yillar boyu yasanmis bir ask..

şimdi kara kara düşünme sırası alime gelmişti. mümkün değildi bu iş. Üç senede bir fare aslan olurdu, hatta bir kurbağa kartal olurdu belki, ama bu çocuk adam olmazdı! Allah?a sığındı, gününü gecesini şehzadeyi adam etmeye adadı. Ne yaptıysa olmuyordu, bir karış mesafe alamamışlardı. Bir can değil mi hepsi, verip kurtulayım, dedi sonunda, bu çileyi çekmektense...

Birkaç köylü daha benzer rüyalar gördüğünü söyleyince karar verdiler. Özür dileyecek, kendilerini affettirmeye çalışacak, bu arada işin aslını öğreneceklerdi. Bir şetler olmuştu ama neydi?

- Ailem bu altını nereden bulduğumu sorarlar, hırsızlık yaptığımı zannederek döverler beni.

Öğreneceklerini öğrenen Vezir, ihtiyarın zekasını bir kez daha hayran oldu. Rahat bir nefes alıp, tam sarayın yolunu tutacağı sırada birden aklına geldi:

Babası için ettiği dualar, daha yangın çıkmadan onu söndürüyordu.

teşekkür ederiz

- Doğru, güzel bir eyer takımı da versinler.

Biraz önce iri kıyım bir genç yanına sokulmuş ve kendisinden içki parası istedikten sonra

-O mendebur bir kez bile caminin kapısından içeri girmedi, kaldırmam onun cenazesini, deyip kapıyı kapattı.

Hatice Validemiz vefat etmis, aradan yıllar gecmis, vefayi,

?O Şirazlı Türk güzeli gönlümüm öyle aldı ki

-Sultanım, kulunuz bir av köpeği ister.

_Elli yıl kadar öncesiydi, diye devam etti. Rahmetli babamı, sigara parası almak için işte bu ağacın altında azarlamıştım. Yani biraz önce evladımın beni dövdüğü yerde.

Rüyamda Hz. Rasulallah Aleyhisselam'ı gördüm. Bana buyurdular ki:

- bir ok attım aşure oldu...

isteyenlere "Birakin" diyor gelsin..

-Eski bir borcum vardı, onu istedi. Yapması gerekeni yaptı sadece, diye mırıldandı.

hikayeler çok güzel

- Altıyı altıya kaymayınca otuz ikiye yetmiyor.

Elbiselerim nerede sahi, örtüyorlar beni kışın soğuktan koruyorlar, yazın sıcaktan, teşekkür etmeliyim onlara.

Üstü başı perişan, saçı-başı dağılmış Hafız?ı Timur?un huzuruna çıkarırlar. Padişah hışımla yürür şairin üstüne:

- Vermezse Mabud, neylesin Mahmut?

Bir iki adım daha atar bizimki:

- Boşuna uğraşma. Ne verirsen ver yine vermem. Bunun karşılığında Hz. Rasulallah benim Cennete girmeme kefil oldu. Bütün dünyayı versen yine vermem. Eğer senin bu sevaptan nasibin olsaydı, bu iş sana nasip olurdu. Baksana, yanyana namaz kılmışsınız ama senin paran nasip olmamış.

Yaşlı adam;iniltiye benzeyen bir sesle:

Vardığında adamcağız işini bitirmiş, gitmek üzereydi. Telaşla gelen Vezir?i görünce sordu:

- Padişah?la aranızda geçen konuşma yüzünden! Sen önce şunu haber ver, üzerinde padişahlığını belli edecek hiçbir işaret yokken Padişah?ı nasıl tanıyabildin?

Birden Ortalığı bir sessizlik kapladı. Halk bunun ne demek olduğunu anlamaya çalışıyordu. Saray erkanı şaşkındı, padişah alime bakıyordu. Kellenin gideceğini fark eden alim orta yere geldi ve dedi ki:

-Dert etme dedi, ben yardım ederim sana.

Çevresindekiler, ihtiyar adamı yerden kaldırdıktan sonra eline bastonunu tutuşturup

Herkes şaşkındır. Sen sultanın huzuruna çık, dile benden ne dilersen desin, bir av köpeği iste! Olacak iş değil mi bu?

Oylesine heyecanlanir ki O, kapiya kosar, eli ayagi dolasir..

Sultan Mahmut Üsküdar sırtlarında dolaşmaya çıkmıştır. Kalabalığın arasından bir çocuğu çağırır, kesesinden çıkardığı bir altını uzatır. Çocuk almak istemez. Padişah sebebini sorar. Çocuk der ki:

İki Mecnun vardı Leyla zamanında...

Semerkand ve Buhara?yı onun bir tek kara benine bağışladım gitti.?

Yasi 55..

biraz oturuyor..

?Merhamet etmeyene merhamet edilmez? diye bir hadis-i şerif hatırlıyorum şimdi. Gel de uyu uyuyabilirsen.

- Allah Allah? insan yaşlandıkça her şeyi de nasıl unutmaya başlıyor.

Padişan emr buyurdu " Hemen kütük ve balta gelsin! " " Hanginiz hakiki Mecnun şimdi anlayacağız " dedi.

sevgiyi, ozlemi goruyor musunuz?

-Nasıl oldu, demiş, siz günahkar bir adamdınız?

- Çağırın şairi gelsin, der, ihsanda bulunalım?

-Bir rüya gördüm, dedi Muhtar, hocam o berduş, o serseri adam cennetteydi, bana gülüyor, hakkım sana bile helal olsun, diyordu.

İkisi birden dediler: " Padişahım Mecnun benim! "

" Hadi bakalım sıra sende anlayacağız şimdi sen mi Mecnun; o mu Mecnun!..."

-Kasiden çok güzel olmuş, caize olarak ne istersin?

Rüyayı duyan imamın benzi attı, kendiside hemen hemen aynı rüyayı görmüştü. ?Gel hele, içeri gel..? demeye kalmadı ki, köyün delisini gördüler. Koşarak geliyor, bir yandan da bağırıyordu:

-Ben bir garip kulum, dedi; cenazeyi defnettik, başucunda durup bir dua ettim sadece, hepsi bu?

Verirler ben acizim sen büyüksün dedikçe

Yaşlı adam, yorgun bakışlarını yukarıya yöneltip:

- Ne, anlamadın mı sen konuştuklarımızı?

aynen öyle kudretsolmaz:)

Padişah ve veziri iki seyyah kılığında ülkeyi dolaşıyorlardı.

- Şu kadar para

- Bir de seyis versinler?

Bir mescidde, zengin bir adamla zahid ve derviş bir adam namaz kılıyorlardı. Birbirlerine yakındılar. Ne okuduklarını ve ne dua ettiklerini duyacak vaziyetteydiler. Derviş namazını bitirdikten sonra ellerini açtı ve:

Uyanır uyanmaz hemen tepsiyi buraya getirdim. Gerisini siz de gördünüz.

Az sonra mescide elinde tepsi bulunan bir adam geldi. Doğru uyuyan dervişin yanına gitti. Uyandırdı. Elindeki tepsiyi ona verdi. Derviş tepsinin üzerini açtı. Tepside, az önce duada istediği yiyecekler vardı. Zengin geriden geriye bu hadiseyi takip ediyordu.

- Olmaz.

-Onu nereye götürüyorsun, dedi. Mezarlığa gömeyim deme sakın! Sağlığında biz çektik, bir de ölülerimiz çekmesin o herifin elinden?

Bir daha çay bardağını masaya sert bırakmayacağım, incinmesin.

- hayrola devletlum, siz bu saatte buralarda?

Çetin bir savaşın neticesinde alınmıştır bu güzeller güzeli iki şehir.

Ağlayan bir çay bardağı gördün mü hiç?

Hanim'a bakin! Ve sevgisine..

Küçük çocuk kontrol işlemini, kapının üstünden yapmak zorunda idi. Çünkü içeri girse çok kötü azarlanır, duyduğu üzüntüden, o günkü hiç bir dersine çalışamazdı. Anneciği?geçim işi?ni üstlenmişti. Sürekli olmasa da, haftada birkaç gün temizliğe giderdi. Küçük çocuk bu günlerde babasına daha fazla ihtimam gösterirdi.

Bu vaziyet karşısında adeta hayretler içinde kalan zengin sordu:

Birisi aşkında kesinlikle sahtekardı padişaha göre...

- Hayır.

Sirtindan abayasini cikarip, hanimin altina seriyor birlikte

"Hatice'nin çalisi bu" buyururlar.. Ve "Sanirim Hale'dir gelen"

- Hemen bir tepsi baklava hazırlayın, her dilimin altına bir altın koyup götürün ihtiyara?

?İyiyim babacım!.? derdi gülümseyerek ve sevgisini gönlüne hapsederek?

-Şu cömert şaire bir kese altın verin?

Mecnun, öyle bir bakışla baktı ki cellada, cellad korkusundan üç beş adım geriledi.

" Leyla'ya olan aşkı için kim elini kestirirse onun Mecnun olduğunu anlayacağım... " Derhal atıldı Mecnun'luk iddiasında bulunanlardan biri:

Küçük çocuk okula yeni başlamıştı. Buna rağmen kontrol görevini, büyüklere taş çıkartacak bir şekilde yapar, bu işe her şeyden fazla önem verirdi. Çünkü babası sızınca sigarasını elinden düşürür, bazen üstünü başını, bazen yorganı, bazen de yerdeki kilimleri yakardı. Üstelik de her yere alkol bulaştığından, o zamana kadar bir yangın çıkmaması, mucizeden başka bir şey değildi.

- Ben dericiyim, anlarım. Bu ülkede o deri yeleği Padişah?tan başka giyecek kimse olamaz!

- Tıkandı da tıkandı, tıkandı da tıkandı?

Nihayet şehzade, hazırlanan yüksekçe yerin ortasına kadar geldi. Aşağıdaki kalabalığa baktı, zaten heyecanlıydı, bir kat daha arttı heyecanı. Babası vardı, sonra vezirler, alimler... ne yapacağını ne söyleyeceğini hepten unuttu. Eliyle birşeyler anlatmak ister gibi garip işaretler yaptı, yutkundu ve sonunda:

Padişah şehzadenin haline baktıkça kahroluyordu. Gün gelip tacını tahtını bırakacağı oğlu böyle mi olacaktı? Ne ok atmayı bilirdi, ne kılıç kullanmayı. Ne devlet işlerine merakı vardı, ne de askerliğe. Ne iki çift laf ederdi, ne söylenileni anlardı. Kendi halinde aylak aylak dolaşan, çoluk çocukla oynamaktan başka bir şey bilmeyen, zayıf, çelimsiz beceriksiz bir tipti şehzade. ama bu böyle devam edemezdi. Ne yapıp edip bu çocuğu adam etmenin yolunu bulmalıydı..

Toprağın üzerinde basacak yer bulamadığın oldu mu?

Dedik ya üslup önemli, istemeyi bilmek zor iş. Çocuk mu? Kesenin tamamını almış tabii ki?

Adam iyice yaşlanmıştı artık. Öksürük nöbetleri uykusunu bölüyor, iki basamak merdiven çıksa nefes nefese kalıyor, titreyen elleriyle sigarasını zor sarıyordu. İyice zayıflamış, zaten kısacık olan boyuyla bir çocuk gibi kalmıştı. Kadıncağız ellerini açıp dualar ediyor, ahir ömründe olsun şu adamın hali biraz düzelsin diye yalvarıyordu Allah?a?

İnsan yaratılmışlara nasıl davranırsa, yaratılanların Rabbi öyle bir karşılık veriyor galiba. Sadece insanlar-hayvanlar değil, canlı cansız her şey, yaratılmış ne varsa?

- Hiç? hiç bir şey anlamadım hünkarım.

Koydu elini kütüğe, baltayı vurdu cellat ve eli kesik halde feryad etti o :

BİR OK ATTIM

- Fakat efendim. Ava ne ile gideceğim?

- Bu adamı tanıyor musun?

Gönül çalamazsan aşkın sazını

İkisi de " Ben Mecnun'um" diyordu. Devrin padişahının kulağına ulaştı iki Mecnun'un varlığı... Olmamalı idi böyle bir şey!! Öyle ya şu koca alemde tek bir Leyla var; nasıl olur iki Mecnun!?...

- O hiç olmaz sultanım. Padişahın verdi mi bir tek altın vermeyeceğini onlar da bilirler..

Elindeki çekici örse vurmaya devam etti ihtiyar adam:

Duyduğun bir söz kaç gece böler uykularını?

Gecenin bir yarısı şimdi, balkondayım yine, yazıyorum. Kendime böyle sorular sorup, cevaplar arıyorum. Karşı evin terasından bir ses geliyor sanki: ?Önce hikayesini anlat? Söz dinliyorum?

" Kes hünkarım! Bu el Leyla'ma kurban olsun! "

bir delikanlı onun koluna girerek:

Bu açıklama üzerine padişah çok memnun oldu, halk alkışlamaya başladı, saray erkanı mutluydu. Olan biten karşısında biraz kendine güveni gelen şehzade, bu kez daha yüksek bir sesle kalabalığa dönüp bağırdı:

Çocuk bir gün yine okuldan döndüğünde, kontrol vazifesini yapmak istedi. Fakat çıktığı taburenin bir ayağı aniden kırılınca, kapının pervazına asılı kaldı. Ellerini bırakarak aşağı atlaması, onun için son derece basit bir işti. Fakat tabure devrilip tersine dönmüş, sivri bir kama şeklinde kırılan ayak, tam atlayacağı yere gelmişti.

Karşı terasta biri mi var, ne?

-Demedim mi ben, demedim mi size, rüyamda gördüm, rüyamda?

hoş hikayeymiş. Uslup çok fark ettiriyor tepkiyi. Karşıdakini sakinleştirmek için sakin konuşun. Kızsanız bile sakin kızın,

- Şey efendim, ata nasıl bineceğim?..

Tıkandı Baba, hindiyi sattığı komşusuna baklavayı da birkaç akçeye satar. Mutludur artık, nihayet nasibi açılmıştır işte. Padişah ise ihtiyarın saflığına kızmaya başlar:

Ve o hengamede..

Bu duruma hayret eden zengin kişi, merakla yemekleri getiren adama yaklaştı:

- Tıkandı da tıkandı?

Tıkandı Baba Padişah?ın huzuruna getirilir. Olanı-biteni bir bir anlatır padişah. İhtiyar adam çok üzülür. Ellerini dizlerine vurarak dövünmeye başlar:

- Kimse göndermedi, ben getirdim.

Babamın da onu azarladıktan sonra, üzüntüsünden yayan döndügü gibi.

Şairi çıkarırlar huzura. Halife sorar:

Yine ilk vahiy geldiginde O'na nasil destek olduguna, yuregini, malini, canini nasil serdigine bakin..

İhtiyar derici bir taraftan toparlanırken gülerek cevap verdi:

- Bir de köşk versinler.

Sanir misiniz ki Leyla ile Mecnun evlenseydi, ya da

Akşam olup saraya dönecekleri sırada bir derenin kenarında kışın ayazında deri tabaklayan bir ihtiyar dikkatlerini çekti. Yanına gittiler.

- Mescidde bir veli var. Onun canı karın ve çocukların için aldığın yemekleri istedi. O yemeği ona götür.

Dervişin bu şekilde dua ettiğini duyan zengin, içinden şöyle geçirdi:

- Zeki adamsın vesselam! Şu keseyi de al, ama biraz çabuk ol!

İSTEMEYİ BİLMEK

- Bakın anlatayım: Ben, söylediğim gibi fakir bir kimseyim. Hamallık yapıyorum. Yükünü taşıdığım bir zengin bana fazlaca para vermişti. Çoluk çocuğum ve hanımım da benden epeydir böyle yiyecekler almamı istiyorlardı. Hazır elime para geçmişken, onların istediklerini alayım diye, bu yemeklerin yapılacağı malzemeleri aldım. Eve getirdim. Hanım yemek yapmakla meşgul iken ben de bir kenara çekildim. Orada uyumuşum.

Ahla kissat hub fil alem

Verenin şanı büyük sen iste istedikçe.

- Ya, demek öyle? Diğer konuşmalar vardı bir de?

Şair kapıya yönelmiştir ki, bir ara dönüp sorar:

- Peki geceleri kalkmadın mı, ne manaya geliyordu?

- Hay Allah, bak birden hatırlayıverdim şimdi? padişah, geceleri kalkmadın mı derken, çoluk-çocuğun yok mu diye sordu. Ben de var ama hepsi kız oldu, kocaya gittiler, dedim.

Adam bir sabah evden çıktı, fakat ertesi sabah oldu dönmedi. Tan yeri ağarırken kadın aramaya çıktı kocasını. Kim bilir yine nerede sızıp kalmıştı! Köyün üst tarafındaki çeşmenin başına gitti önce, orada içerdi adam, bulamadı. Yakındaki tarlaları aradı, köyün dört bir yanına baktı, yoktu. Eve gelmiştir beki diyerek koşarak geri geldi, hayır, dönmemişti. Güneş inmek üzereydi, bir acele abdest aldı, namaza durdu. Duası bitmek üzereydi ki, kapının çalındığını duydu.

oturup 1 saat kadar sohbet ediyorlar..

Bir yandan yürüyor bir yandan aralarında konuşuyorlardı: bu çoban bir evliyaydı herhalde, beklide Hızır?dı, aslında ölen adam da o kadar kötü bir adam değildi.

- Getirin bana o ihtiyarı!

ONUDA SEN AĞIRLA

Fakat ondan sadece tek bir kelime duyardı: ?N?aber?

digerleri.. Asklari dillere destan olur, gunumuze kadar ulasirdi?

Mekke fethinin ilk gunu, o karisiklik, o heyecan esnasında Efendimiz

Bir karısı vardı bu adamın, bir de kendisi. Hiç çocukları olmamıştı. Köy halkı böyle bir adamın zürriyetinin olmadığına memnundu. Kadın ise adamının haline üzülse de ses çıkaramazdı. Otuz yıldır evliydiler, döverdi, kızardı, her gün biriyle kavga ederdi. Ama kocasıydı işte, evinin erkeği idi.

Kahroldu kadın. Nereye gitsem, ne yapsam diye düşündü. Kimseleri yoktu ki, çaresiz eve döndü. Yıkadı kocasını, sandıktan çıkardığı beyaz bir çarşafa sardı, omzuna aldı, mezarlığın yolunu tuttu.

" Behey adam! " dedi Mecnun..

"Kimdi o? Neler konustunuz?" soruyor..

" Bir Leyla var ne olaki iki Mecnun? Birinizden biriniz yalancı, sahtekar! İşimi uzatmayın, hanginiz söyleyin bana hakiki Mecnun!?.. "

Oldukça yaşlı bir adam, kendisi gibi kamburlaşmış yere yanasmış bir ağacın altında ağlıyordu.

Belki bir kac sene sonra bitecekti.. Yasanmadigindan,

Padişah " imtihan ederim, yazık olur size, doğruyu söyleyin! " dedi. İkisi birden yine " imtihanına razıyız ey ulu hükümdar" dediler.

kavusulmadigindan hep bunlar

- Efendim, ata kim bakacak?

Türküler bu işi biliyorlar. Ürperiyorum birden.

- Altılarda ne yaptın?

Bir iki adım atan şair tekrar döner ve, boynunu büker:

- Yirmi mislini vereyim.

Hışımla yaklaştı muhtar:

İbn-i Asfur?un hikayesini hatırlar mısınız?

?Bırak, bırak, korkma!.? diye tekrarladı babası. ?Seni çok sıkı tuttum, endişelenme!.?

Tarif edilen yere geldiklerinde çoban koyunlarını otlatıyordu. Gelenleri görünce ayağa kalktı, hayırdır inşaAllah dedi. Oturdular, onlara süt ikram etti, konuşmaya başladılar. Çoban söylenenlerden hiçbir şey anlamamıştı, cenazeyi nasıl defnettiklerini anlattı.

Vezir tekrar atıldı:

Hatice Validemiz'in hikayesidir..

Dusunebiliyor musunuz?

Cevaba bakar misiniz;

- Bu kadar insanı bu köşkte ne ile geçindireyim?

Kadıncağız kocasının başında epeyce bir ağlayıp feryat etti. Biraz kendine gelince gözlerini sildi, yemenisini bağladı. Kalktı, imamın evine gitti.

Onun bu halini gören Sultan Mahmut bir kez daha merhamete gelir. Vezirine işaret verir. Hazine dairesinden bir altın sandığı, bir de kürek getirilir. İhtiyar küreği sandığa daldırıp çıkartacak, küreğin içindeki altınlar onun olacaktır.

Yine Validemiz'in vefatindan cok uzun yillar sonra kizkardesi Hale Efendimiz'in evine gelir ve kapiyi calar..

Adamcağız, bir şey olmamış gibi toparlanmaya calışırken:

bir alkış tufanı daha koptu. Alim alnındaki terleri sildi. Bu defa da kelleyi kurtarmıştı. Padişaha bakıp tebessüm etmeye alıştı. Sonra herkes gibi şehzadenin ne söyleyeceğini beklemeye koyuldu. Şehzade durumdan memnundu. İyice coştu, ellerini havaya kaldırdı ve son sözünü söyledi:

- Eee?..

- Hem de hiç ciyaklatmadan!

"Evlen" diyor! Ama O, reddediyor, asla O'nu incitmek istemiyor..

- 1000 altın da harçlık versinler?

-Çok fazla hırpalandınız. Ağacın gölgesinde biraz oturalım mı?diye sordu.

" Leyla'm! Leyla'm!... "

Timur gülerek yanındakilere seslenir:

-Tez bulun getirin bana o şairi!...

- Bırak şimdi devletlumu, kellem gidecek!

Ebu Düllame bir kez daha geriye dönecektir ki, halife Mehdi ondan önce davranır:

İstemeyi bilmek çetin mesele?

Derviş doyuncaya kadar yedi. Bir miktar yiyecek kalmıştı. Tepsiyle beraber onu getiren adama verdi. Üzerini örtüyle örttü. Bir kenara çekildi.

uyanık çocuk, şimdi nerede öyle padişahlar :)

Ne Leyla diyecegim size ne de Mecnun, Ferhad, Romeo vs. vs..

Adam, titrek adımlarla yoluna koyulurken:

- Esselamu aleyküm ey pir-i fani

Timur?un Semerkand ve Buhara?yı fethettiği günlere gidelim.

- Hünkarım, siz o ihtiyarla ne konuştunuz?

Caminin köşesinden dönerken, muhtar ve köylülerin kendisine doğru gelmekte olduğunu gördü. Bir kez daha düğümlendi boğazı, cenazesi omzundan kayarken, dizlerinin üstüne çöktü, ellerini yüzüne kapatıp ağlamaya başladı.

aceleyle işlerine koşuştular. Herkes ayrıldığında, hadiseyi başından beri görmüş olan

Aise Validemiz merak ediyor ve sonrasinda;

Memleketin en büyük alimlerinden birini çağırdılar. Padişah:

Sahi, sen kıyafetlerine hiç teşekkür ettin mi?

-Hocam? diyebildi hıçkırarak, bizimki?

En guzel ask hikayesi Efendimiz sallALLAHu aleyhi vesellem ile

Dervişin Duası

Üsküdar?dayız yine. Bir ramazan günüdür. Sultan Mahmut bu kez halkın kendisini tanıyamayacağı bir kıyafetle dolaşmaktadır. Bir ayakkabıcı dükkanından gelen ses dikkatini çeker padişahın. İhtiyar bir adam elindeki çekici boş örse vururken şöyle mırıldanmaktadır.

hiçbirini okumadım...

Vezir sorduğuna soracağına pişman olmuştu. Gece yarısına kaç saat vardı ki şurada? Tek çare gidip dere kenarındaki ihtiyara sormaktı. Vezir de öyle yapmaya karar verdi.

- Bana duyurmak için böyle dua ediyor. Aklınca benden para koparacak. Böyle yapmaktansa doğrudan doğruya gelip benden para istese verirdim. Şimdi ona hiçbir şey vermem.

- Var git devletlum, onu da sen düşün artık?

Ferman çıkardı padişah " Tiz gele her iki Mecnun olma iddiasındakiler! "

KAZ HİKAYESİ

Yaşlı adam mevzuyu yine değiştirdi:

KÜÇÜK çocuk okuldan gelir gelmez holün sonundaki odaya doğru gitti. Ve duvarın dibinde duran tabureye çıkarak, kapının üstündeki camlı bölümden baktı. Babacığı her zamanki yerinde, eski bir sedirde oturuyordu. Önünde de birkaç tane içki şişesi vardı. Sedirin üstüne yayılan örtü, sigara yanıklarıyla yer yer delinmiş, dökülen sıvılarla rengini kaybetmişti. Köşedeki televizyon yine açıktı, babası ona bakacak durumda olmasa da?

-Benim bu ağacın altında dinlenmeye hakkım yok yavrum, ve ölünceye kadar da olmayacak, diye yanıt verdi.

- Geceleri kalkmadın mı?

Her gun O en Sevgili'ye yiyecek tasiyor! Her gun gidiyor ve O'nunla

?Ellerini bırak!.? diye bağırdı. ?Merak etme seni tuttum, düşmezsin.?

İhtiyar adam anlamamış görünerek mevzuyu değiştirdi birden:

- bakasın hoca, dedi, sana bir talebe.. eti senin, kemiği benim! Şehzadeliğini bir kenara koyacaksın. Ne yaparsın, nasıl yaparsın bilmem, tam padişah gibi yetiştireceksin bu çocuğu. Sana üç yıl müsaade. Oldu ne ala, olmadı kelleni alırım!..

Ama siz bir bakin Efendimizle, Hatice Validemiz'in askina ALLAH icin!

Ebu Düllame Abbasi hükümdarlarına çok güzel bir kaside yazınca, Halife :

Tıkandı baba sevinir hediyeyi görünce. Nihayet nasibim açıldı der. İftara az bir zaman kala bu hindiyle bir iftar etmektense bunu satar, üç günlük yiyecek alırım diye düşünür. Hindiyi üç-beş akçeye satar.

Sen hiç ayakkabılarından özür diledin mi?

Kadın gözlerini çarşafın üstüne dikmiş, öylece duruyordu. Birden bağırmaya başladı, delirmiş gibiydi sanki. Kalabalık yanından korkuyla uzaklaşırken, cenazesini tekrar yüklendi, köyün dışına doğru yürümeye başladı.

- şehzadem öyle uzun sözü sevmez, ne anlatacaksa özlü bir şekilde anlatır. Dediği şu ki, en son ava gittiğimizde kimsenin vuramadığı bir ceylanı ilk atışta yere serdi şehzadem. Sonra da kebap edip afiyetle yedik.

Bir çukur kazıp cenazeyi gömdüler. Çoban başucunda durdu mezarın, ellerini açtı, dua etti. Br kaç çiçek buldu kadın, toprağın üstüne serpti. Çobana dualar ederek döndü evine. Yorulmuştu. Camın kenarına oturup uzaklara daldı. Uyuyup kaldı oracıkta. Ertesi sabah imamın kapısını telaşla çaldı Muhtar. Bir yandan tekmeyi vuruyor, bir yandan da?İmam Efendi, İmam Efendi? diye bağırıyordu. İmam korkuyla açtı kapıyı.

Padişah ve veziri bu tuhaf konuşmadan sonra yeniden saraya doğru yola koyuldular. Padişah hala gülüyor, Vezir ise şaşkınlık içerisinde konuşulanları yorumlamaya çalışıyordu. Padişah?ın gülüşünden de cesaret alarak soruverdi:

Timur, küplere biner, öfkeyle bağırtır:

Nasip deyince akan sular duruyor. İstemeyi bilmek başlı başına bir sanat. ?Kemalat yolunda gün gelir istememeyi bile istememek gerekir? diye bir söz hatırlıyorum.

bu günlük bu kadar yeter:)

Şaşırır padişah:

İnsanlar birinci dilencinin önünden yüzüne bile bakmadan geçerken, diğerine avuç avuç para verirler.

Korku içindeki Hafız, yırtık elbiselerini, perişan halini gösterir.

Hayir tabii ki!

" Behey adam! Ben Leyla'mın elini kestirmeeeemmm! "

Ne perdeye dokun ne teli incit?

"Neden" derler..

O bunları düşünürken, derviş de mescidin bir kenarına çekilmiş, uyuklamaya başlamıştı. Bir müddet sonra da uyumaya başladı.

- Ben hamallık yapan bir kimseyim.

Hadiseyi duyan Sultan Mahmut, gülmeye başlar, adamlarına yeni bir emir verir.

Bir parktaki iki kör dilenciden bahsederler. Beş on metre oturup iki kör dilenci. Birisi ellerini açıp, köre yardım edin, köre yardım edin, diye seslenir, diğeri boynuna bir yazı asmıştır: ? Bahar ne kadar güzel ama ben körüm.?

İhtiyar elindeki çekici boş örse vurmaya devam ederek:

merakla nasıl bir dua ettiğini sordular, çobanda söyledi:

yasli bir hanimla karsilasiyor, O'nun yanina gelmesini onlemek

Hem şehir dışındaki kabristana uğrayıp bir Yasin ́le öpeceğim ellerinden...

-Bre şair, bilmez misin, biz buraların fethi için ne kadar savaştık! Bunca Müslüman kanı döküldü. Sen kalkmış Semerkand?ı, Buhara?yı bir güzelin kara benine bağışlıyorsun. Bu ne cömertlik böyle?!

sessizlik... sinek uçsa kanadı duyulacak. Bütün bakışlar yine alimin üzerinde ama o bir açıklama yapmak yerine padişaha doğru yürüdü. Önüne varıp diz çöktü. Eliyle kafasını işaret ederek:

günler ayları kovaladı, aylar yılları ve göz açıp kapayıncaya kadar üç yıl doldu. Tam şehzadeyi padişaha teslim etme günü geldiğinde sarayın önüne yüksekçe yer yapıldı. eğitimini tamamlayan şehzade, oradan halka hitap edecekti. Aşağıda büyük bir kalabalık, merak içinde şehzadelerini görmek için bekliyordu. Yukarıda ise padişah, vezirler saray erkanı ve zavallı alim konuşmayı dinleyeceklerdi.

Vezir ihtiyarın niyetini hemen anlamıştı:

Kocasıydı gelen. Adamın yüzü sapsarı kesilmişti. Öksürüyor, eliyle göğsünü işaret ediyordu. Kadın koluna girdi kocasının, güç bela sedire kadar taşıdı. Uzandı adam, karısının yüzüne baktı, ağlıyordu. Doğrulmak ister gibi yaptı, hakkını helal et diyecekti, lafının sonunu getiremedi, başı yastığa düştü. Ölmüştü?

Diger Mecnunluk iddiasında olana yöneldi cellat:

İhtiyarı dinliyor görünse de, gülmesini zor tutuyordu padişah:

-Şuracığa gömeyim adamımı, dedi, kimseler rahatsız olmaz burada?

Yaradan?dan gafil, üstüne bastığım zamanlar için topraktan özür dilerim.

Şimdi diyebilirsiniz ki, istemeyi bilmekle her şey bitiyor mu? İşin bir de nasip tarafı var elbet. Her şey tamam, bütün şartlar hazırdır, istemenize bile gerek yoktur ama nasip tıkanmıştır bir kere?

- Sana bir kaz göndersem yolar mısın?

" O, Hatice'nin arkadasi idi, eski gunleri yadettik"

Zengin adam, kalbinden geçirdiklerine de yardım etmediğine de bin pişman olarak mescidden çıktı, gitti.

Hira Magarasini bilir misiniz siz? Ne kadar yuksektir ve cikmasi ne kadar zordur? Bugun gencler bile cikarken ter icinde kalirlar, cok yorulurlar..

Günahkar bir adam İbn-i Asfur. Bir gün çarşıda dolaşırken çocukların bir kuşa eziyet ettiklerini görmüş hani. Parasını ödeyip kuşu almış. Öldüğü vakit komşularından biri onun cennette olduğunu görünce şaşırıp:

Şair tekrar döner geriye:

Delikanlı, söylenenden bir şey anlamamıştı. Meraklı gözlerle kendisine bakarken, onun tekrar hıçkırıklara boğuldugunu farketti.

- Hayırdır inşaAllah, ne oldu ki?

Halife: - Verdik gitti, der şaşırarak, istediğin av köpeği olsun.

Ve Hatice Validemiz'e bakin;

- Peki tanımıyorsun da niçin getirdin?

-Ben bir kuşu Allah rızası için azat etmiştim. Allah da beni cehennem ateşinden azat etti, diye cevap vermiş.

- Sorma be evlat, der, tıkandı da tıkandı. Kırış kırış alnı, bembeyaz sakalıyla nur yüzlü bir ihtiyardır bu. Bundan iki-üç sene önceydi evlat, bir rüya gördüm. Çok büyük bir şadırvan vardı. Her tarafında irili-ufaklı çeşmeler? kiminden oluk oluk su akıyor, kiminden damla damla, kiminden iplik gibi. Nedir bu, diye sordum. Nasip çeşmesi, dediler. Oluk oluk akan padişahın nasibiymiş. Diğeri filan sadrazamın, öteki bilmem kimin? Gözüm bir çeşmeye takıldı o sıra. Arada bir tek-tük damlalar düşen bir çeşmeydi bu. Bu kimin, dedim. Senin çeşmen dediler.

Küçük çocuk, bu sözleri hiç duymamış gibiydi. O şekilde beklerken:

Eve vardıklarında kapıyı açan kadın şaşkındı. Kapıyı yüzlerine kapatacak oldu, yapamadı. Gelenler olup biteni anlatıp özür diledi, cenazeyi nereye defnettiğini, neler olduğunu sordular. Kadıncağız her şeyi anlattı. Can kulağı ile dinlediler ve çobanı bulmaya karar verdiler.

Ayakkabılarım beni bunca zamandır taşıyorlar, bir kez bile ah etmediler.

- Padişah, altı ay yazın ne yaptın ki bu kışta-kıyamette de çalışıyorsun, dedi. Ben de kışın altı ayında da çalışmazsa otuz iki dişimize yetiremiyoruz, diye cevap verdim.

Güler Halife:

- şehzademin anlattığı şu ki, şehrimize su getiren ırmağın önünü bir kaya kapatmıştı. Şehzadem yayını gerdi, bir atışta kayayı iki parça etti. Böylece bizler susuzluktan kurtulduk

- bir ok attım kebap oldu, deyiverdi.

- Ey Allah'ım! Bugün beni şu şu yemeklerle ve şu çeşit tatlılarla rızıklandır, diye dua etti.

Tıkandı Baba sevinir. Padişah?a dualar ederek heyecanla sandığa daldırır küreği. Sandıktan çıkardığında ise oracığa yığılır, bayılıverir. Zira heyecandan küreği ters daldırmıştır Tıkandı Baba. Ve küreğin sırtında tek bir altın vardır!

Söyleyemiyordu, ama imam efendi durumu anlamıştı. Kadının yüzüne baktı, köylü ne der diye düşündü, bocaladı.

Ve Efendimiz'in yuregindeki Hatice Validemizin yerini dusunun, cok hadislerde gecer..

Efendimiz o sira Hira magarasinda, nubuvvetten evvel ibadette..

İbn-i Asfur, yani?Kuşun Oğlu.?

O'nu oylesine seviyor ki, sadece O'nu mutlu edecegini dusundugu icin

Şair şöyle bir etrafındaki kalabalığa süzer ve der ki:

- Kalktık, lakin ellere yaradı.

Delikanlı ne diyeceğini bilemedi. Ve şimdi biraz daha bitkin görünen ihtiyarın sakinleşmesini bekledikten sonra, onu arabayla evine bırakmayı teklif etti.

- Ve aleykümselam ey serdar-ı cihan.

- Oradan bir odun parçası buldum, çeşmenin ağzını açmak için zorlarken, odun kırılıp iyice tıkamasın mı çeşmeyi!.. Damla düşmez oldu. O günden beri böyleyim işte evlat.

En guzel Ask hikayesi budur!

İbn-i Asfur?un hikayesini hatırladınız mı şimdi?

Padişah sevmiştir bu tuhaf ihtiyarı. Saraya döndüğünde bir hindi dolması hazırlatır. İçinde çil çil altınlar olan bir hindi dolması. Dükkanı tarif edip hindiyi gönderir, neticeyi beklemeye başlar.