ben bunu içki içerek başarabiliyorum ancak

peki geçici nasıl unutabiliyorsun.

problemi <u>nasıl ve ne zaman</u> çözebileceğimin cevabını bulduktan sonra çözeceğim zamana kadar sorunu geçiştiriyorum

o an problemini çözemiyorsan çözüm zamanı gelene kadar bir kenara bırakıp unuttuğun oldumu.

sizler nasıl atlatıyorsunuz bu işleri merak ediyorum.

mesela bendeniz kendimi, üzüntümün pekte öyle korkunç bir felaket olmadığına dair sağlam mantıklı nedenler buluyorum ve ona inanıyorum. sonrada ehh nasılsa bana evrensel bir zararı yok diyorum geçiştiriyorum. yalnız en kötü olasılığı tam olarak düşünmem gerekiyor, en kötüden yola çıkıyorum.

bunu bana öğretmeni istesem haddimi aşmış olurmuyum

mesela ben bazan sorunlarımı gerektiği zaman düşünüyorum. başka zamanlarda başka şeyler düşünüyorum, gece hiçbirşey düşünmek istemiyorum ama ne yazıkk ki bunu içki içerek yapabiliyorum. gece yani

ne bilem doğrumu yapıyorum.

süpersin

bende rutin bir memnuniyetsizlik var. geçmiyor. anlık gülümseme ve mutluluklar hariç keyifsizlik

eskiden beni mutlu eden küçücük şeyler oldu, artık mutlu etmiyorlar demeyeyim de memnuniyet vermiyorlar

"o an problemini çözemiyorsan çözüm zamanı gelene kadar bir kenara bırakıp unuttuğun oldumu"

bunun için geliştirdiğin bir yol var mı, düşünmicem dediğinde hemen oluyormu yada bilinçaltına emir verebiliyorsan bunu nasıl başarıyorsun

bilinçaltına emir verebiliyorum yani..

mevcut kaygılarımdan kurtuluş yolum sebebini bulup çözmeye çalışmak, çözdüğümde de kurtuluyorum endişelerimden

bazende korkularımla yüzyüze gelmekten korktuğumda daha fazla korkuya kapılıyorum. hemen düşüncemi değiştirme yoluna gidip en kötüsü ne olabilir ki deyip kendimi rahatlatıyorum. bazı zamanlar yaşamımda karşılaştım, endişemin üzerine sürekli gidiyorum, gece gündüz demeden 24 saat neredeyse, iyice laçkalaşıyor ve bir süre sonra ilgimi çekmiyor. atıyorum çöpe endişemi. kendi içimde geliştirdiğim bir mekanizma olabilir, korkunç bir hayaletin cılkını çıkarıp bumuymuş ya bu korkunç hayalet demeye benziyor.

çağımızın hastalığı kaygı, endişe, stres..

sana heyecan lazım

gördüm ki, cesaretim arttıkça korkum azalıyor, korkum azaldıkça yorgunluğumda azalıyor, yorgunluğum azaldıkça üzüntüm azalıyor. aslına bakarsak benim yorgunluğum korku ve endişeden kaynaklanıyor sanki, buda sinirlerimi zıplatıyor. endişelerimde korkuya benziyor. bazen kararsız kalmakta beni yoruyor fakat fazla değil.

üzüntülerinizi nasıl atlatıyorsunuz.

oldu..

küçük oyunlar, yapmacık işlerle aşarsın, kolay

çözebiliyorsam mutluyum, çözemeyeceksem de, çözene kadar negatif duygularım kaygılarım devam ediyor..

endişeli ve kaygılıysam altında yatan sebep nedir diye soruyorum kendime, yanıtını buluyorum..

nedir sizin düşünceleriniz?

her şey o kadar elimizin altındaki hiçbir şey mutlu edemez oldu..

ben tecrübelerimi paylaşım.