kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girdiler.

Lao Tzu, öyküsünü şu nasihatla tamamlamış:

Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından bu kadar

"Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir" diyordu kral.

ne taze ölüyü mezar

köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.

Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.

Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine

Köyün birinde bir yaşlı adam varmış. Çok fakirmiş ama Kral bile onu kıskanırmış?Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki, Kral bu at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış.. ?Bu at, bir at değil benim için; bir dost, insan dostunu satar mı? dermiş hep. Bir sabah kalkmışlar ki, at yok. Köylü ihtiyarın başına toplanmış: ?Seni ihtiyar bunak, bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi. Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var, ne de atın? demişler?İhtiyar: ?Karar vermek için acele etmeyin? demiş.?Sadece at kayıp? deyin, ?Çünkü gerçek bu. Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar. Atımın kaybolması, bir talihsizlik mi, yoksa bir şans mı? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir başlangıç. Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez.? Köylüler ihtiyar bunağa kahkahalarla gülmüşler. Aradan 15 gün geçmeden at, bir gece ansızın dönmüş?Meğer çalınmamış, dağlara gitmiş kendi kendine. Dönerken de, vadideki 12 vahşi atı peşine takıp getirmiş. Bunu gören köylüler toplanıp ithiyardan özür dilemişler.?Babalık? demişler, ?Sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil adeta bir devlet kuşu oldu senin için, şimdi bir at sürün var..? ?Karar vermek için gene acele ediyorsunuz? demiş ihtiyar. ?Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz. Bu daha başlangıç. Birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkında nasıl fikir yürütebilirsiniz? Köylüler bu defa açıkçn ihtiyarla dalga geçmemişler ama içlerinden?Bu herif sahiden gerzek? diye geçirmişler?Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeyeçalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış. Köylüler gene gelmişler ihtiyara.?Bir kez daha haklı çıktın? demişler. ?Bu atlar yüzünden tek oğlun, bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok. Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın? demişler. İhtiyar?Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz? diye cevap vermiş.?O kadar acele etmeyin. Oğlum bacağını kırdı. Gerçek bu. Ötesi sizin verdiğiniz karar. Ama acaba ne kadar doğru. Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacağı size asla bildirilmez.? Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir ordu ile saldırmış. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. Köyü matem sarmış. Çünkü savaşın kazanılmasına imkan yokmuş, giden gençlerin ya öleceğini ya da esir düşeceğini herkes biliyormuş. Köylüler, gene ihtiyara gelmişler? ?Gene haklı olduğun kanıtlandı? demişler. ?Oğlunun bacağı kırık ama hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler, belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması, talihsizlik değil, şansmış meğer? ?Siz erken karar vermeye devam edin? demiş, ihtiyar. ?Oysa ne olacağını kimseler bilemez. Bilinen bir tek gerçek var. Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde? Ama bunların hangisinin talih, hangisinin şnssızlık olduğunu sadece Allah biliyor.?

Sn adamfawer,

vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu. Sonunda bir

?Acele karar vermeyin. Hayatın küçük bir dilimine bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar; aklın durması halidir. Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur. Buna rağmen akıl, insanı daima karara zorlar. Çünkü gelişme halinde olmak tehlikelidir ve insanı huzursuz yapar. Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken, başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz?Umutsuzluğun bitiği yerde bir başka umut başlar?Henüz film bitmedi?

Kısaca; beklemek bir direniştir aslında güzel yarınları isteyenler için?

Umut olmasaydı insanoğlu hayatta neye sarılırdı acaba? Umudun ikiz kardeşi gibidir beklemek...

ve ıkına sıkına itmeye başladı. Sonunda kan ter içinde kaldı

Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları,

Bakalım neler olacak?.

"Ferahlatıcı" diye cevap verdi genç çırak. "Tuzun tadını aldın mı?" diye sordu yaşlı adam. " Hayır" diye cevapladı çırağı. Bunun üzerine yaşlı adam, suyun yanına diz çökmüş olan çırağının yanına oturdu ve şöyle dedi:

sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin

seni beklediğim kadar? der Necip Fazıl?Beklenen? şiirinde.

? ne hasta bekler sabahı

bol engelli hayatlar o halde size... nasıl bir bakış açısıdır bu ya...

Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı

kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu.

Yazıyı okuduktan sonra bir de aşağıdaki öyküyü oku...

Istırabın olduğunda yapman gereken tek şey ıstırap veren şeyle ilgili hislerini genişletmektir. Onun için sen de artık bardak olmayı bırak, göl olmaya çalış...

"Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır."

Usta kıkırdayarak çırağını kolundan tuttu ve dışarı çıkardı. Sessizce az ilerdeki gölün kıyısına götürdü ve çırağına bu kez de bir avuç tuzu göle atıp, gölden su içmesini söyledi. Söyleneni yapan çırak, ağzının kenarlarından akan suyu koluyla silerken aynı soruyu sordu: "Tadı nasıl?"

durduğunu gördü. Açtı. Kese altın doluydu. Bir de kralın notu

saray görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene

ama, kayayı da yolun kenarına çekti. Tam küfesini yeniden

vardı içinde.

"Yaşamdaki ıstıraplar tuz gibidir, ne azdır, ne de çok. Istırabın miktarı hep aynıdır. Ancak bu ıstırabın acılığı, neyin içine konulduğuna bağlıdır.

Zorla kendimize engel koyalım demiyorum dikkat et. önümüze konulan engellerden yılmayalım diyorum... Her engeli aşmak bizim özgüvenimizi artırsın, bize cesaret versin diyorum. Acele karar vermeyelim, umutsuzluğa kapılmayalım diyorum... Bilmem anlatabildim mi? O zaman yazıyı bir daha oku, oku ama şartlanmadan...

ne de şeytan bir günahı