puslu gecelerin en aydınlık günüydük...

ben düştüm

susacaktık nefesler konuşacaktı

hiç durmadan kaos yaratacak döl yatakları hazırlıyorduk kendimize... müthiş bir doğurganlıkla...

mecburuz yaşamaya...

oy can gönlüm bu sevdaya dar geldi boğuyor karanlıklar mesafeler kursun oldu amansız feryadıma sahid oldu sevdalar

yabancılaşmak istiyorduk birbirimize.. ve uzak kılmak.. aslında birazda kendimize...

mutluluk çok kolay..

ömür dediğin gerçekte yenmekte, yenilmekte düşüyordu payımıza.. oysa hiçbiri mutlu etmiyordu bizi...

ben geldim

uzaktın.. bu yüzden kimsenin aklında kalmadı kokun..

hayata karşı savaş veriyorduk her defasında.. yenileceğimizi bile bile... mutsuzluğu koklamak güçlü kılıyordu bizi...

gördüğün gibi sildiğin gözyaşındayım

güçlü olmanın tek yolu mutsuzluğu koklamaktır.

neydi o zaman bizi mutlu eden bu cinnet noktasında?

gördüğün gibi yastığının ucundayım

sahip olduğumuza inandığımız ve heran kaybedebileceğimiz benim'ler...

bakış açın onu kolay veya zor kılar.

gördüğün gibi dimdik hala buradayım

ve mutsuzluk gücü getirir beraberinde.

mutsuzluğunu sev ki beraberinde mutluluğu bulasın...

her kaybediş yeni kazanımlara namzet...

mutsuz olmayı kendimiz seçeriz.. cinnetleri, kavgaları, talanları, ölümleri.. daha yenik, daha güçlü...

hani kızıla boyayacaktık ya geceyi

yakınımda yoksa aramak zorundayım uzaklarda da olsa bir umut diyerekten.

cinnetin kendisi bizi yaşatan

mutlu olmak istemiyorduk oysa hiçbirimiz..

ben sustum

beni benden sen değil gözlerin aldı

sen gittin

bu son gecemiz unut beni be can dökme gözyaslarını gidiyorum ölüm ayırırdı biz yine eserdik ayrıldık işte bak ölüyorum feryadıma sahit gökteki yıldızlar gelinlik kefeni giyiyorum kabrime melekler gözyası döküyor unut beni be can ölüyorum

verilen sözler sadece dudaklarda kaldı

kalkmak için düşmek gerekir.

gördüğün gibi çaresiz bir lal'ım

kolay olduğundan zorluyor ya bizi