Kelimenin ilk anlamı, anlamlandıramaz o anı...

Bazen sevincim,

kelimeler diyorum ilk anlamlarından öteye geçemiyor.

mutsuzsun

Bazen özlemim...

Bir türlü başyalamadığım o cümlemin ilk sözcüğü gibisin,

Sana dair cümleler biriktiriyorum,

ironiksizsin..

ironiksizler..

ironiksizim..

ondan bahsederken de, kendinden bahsederken de,

sanki tüm kelimeler cümlede tek anlamıyla var artık..

yoktalar..

bilmem hala zamir denen kimdir/nedir/nerdedir...

Olur ya bir gün özlersin diye,

Bazen öfkem oluyorsun,

BAzen öyle anlar gelir ki,

Fikrimin seyir defterinde...

kendine ben demek,

olmaz..

ironisiz kalışlar..

yazık.

ironi katili'm/ölümler en çok senle yakıştı kelimelere..

İyiyim valla ;) hayrola gece gece kim düştü aklına

sen nasılsın peki arabanlı..

bunca zamanım geçti ömrüm dairinde..

ne öyle satırarası gönderimler/ne de gizlide kalan manalar var..

Öyle anlar gelirki,

one sen demek, yanlış gelir

Efkarlımıyız ne? ;)

böyle bir başına bırak'mak kelimelerimizi..

sayfa dolusu 
karalamalar...


BİZ demek gelir içinden

Bir türlü konduramıyorum seni kalbimin bir yerine,

mutsuzum

mutsuzlar..

ironi yitimindeyiz arabanli..

Bir başlasam hani sayfalarca yazacak gibiyim..

olur mu...