gardını almanı beklemez..

Ürküyorlar dilimdeki zehirden

Tutamadığım Söz Gibiydin

Konuşmaya başladığımda almaya gelirim emanetimi..

Ben Cansu diye ararken seni

seni beklemekten, seni düşlemekten, geçen günlerden,

Nasıl korurum içimdeki çocuğu?

Öyle olunca daha az seviyordum seni

Nasıl titreşir terazi uzun süre,

Yaşamak ne güzeldir be sevgili... Sevinerek,

"MURATHAN MUNGAN

Giderek daha az

Zehirli kelimelerim kanına karışır her çığlıkta..

Sen yalancı bir sonbahar

GÜCÜM YETENE KADAR

O kadar beyaz severken seni...

Daha az ve zamanla...

Hayellerinle avunduğum düş

biz kendimizden

vermedi sevgili

seni hiç özlemedim

eller soğur..

Sen beni unutursun...

en çok sevdiğin anda gelir birden bire..

Bir sitem, dokunulmaz bir kor

Ülkeler uzaklaşıyor ayaklarımın altından..

Tutamadığım söz gibiydin

beyin idrak yeteniğini kaybeder..

bir daha işitmiyim diye

koca dünyada bir ben varım sanır insan..

zamanı yıllarla tartanlar

Çok korktum sevgilim belki de bir daha hiç uyanamam diye...

ama kanıt yoktur ortada delil olarak sunulacak..

Nefes alsam, soluğun düğümlenirdi karşımda..

Işığı hafif.. uykusu ağır gecelerde

ne aşktan, ne dostluktan, ne de ölümden,

Yutkunsan beni çekerdin içine..

kendine! Kalbinde daha da büyüt sevgisini sevdiklerinin!!! Bırak

Özdemir İNCE"

o kadar kimseyim kendime

Yüreğim cam kırığı

karşısında bizi zayıf yaptı. Aslında

... Nerde imkansız varsa onu sever.

Sana Susadığım kadar..

Konuşursam akar göz yaşların, kan renginde..

hatta çoğu zaman kendiyle bile

Sevinçlerim, mutluluğum, senin için atan yüreğim..

Geceler kısalıp gündüzler uzuyordu

vazgeçilmez sancılarını duyarak hayatın...

Kırılgan bir çocuğum ben

Kendini iyileştiren bir yara gibiydi

gözükara cesaretimden

Sen, gidiyorsun...

Uzak ol...

sustuklarım

yeniden başlasam da bir başka yenilgiye.

Kaç acı birden imtihan etmişti beni

söylediklerimden çok

Kaç mevsim benden aldın

yanılırlar

Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim.

Gözyaşlarım mücevher

bir başına bırakır..

Bir tek gece vardı insanın hayatında

Uzak dağ kışlalarında

geçer gider

ne acıdan, ne umuttan, ne de korkudan,

Bir çığ gibi büyüyordun rüyalarımda sevgilim

hiçbir şey tartılmaz başka bir şeyle

Ürküyorlar gözümdeki ateşten

ucunda hiç tanımadığımız

Düş kırıklığı biraz...

Sağ ol...

Nöbet kadar yalnızken öğrenecektin bunu da

bir insanın göz yaşı bile

Senli Düşlerimi Eskitme Sakın

kendi sessizliğinden yorulur kulakları..

mutlu olma şansı

Ölümüne

Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim

En kırıcı gülüşlerinle uzaklaşıyorsun...

Yeniden ödetiyordum sanki kendime

acısını acımız yaptık

ne geçmişten, ne şimdiden, ne de gelecekten;

Nasıl kalkar havaya birdenbire

Baktığım göremediğim soyut dize

Hayat Bize

Karşılıksız bir aşk

Kaç sevda geri verdin

geceye gözlerimi açarak bakıyorum.

Sensiz;

Her nefeste son geliyor

Aramızdaki uzaklığın karanlığında

en çaresiz olduğun anda gider ardına bile bakmadan..

Taşıyorum yokluğunu sırtımda, ayaklarım titreyerek..

oooo çok yoğunuz bu akşam. fırtınalar kopmakta bir yerlerde ama kelimeler dans etmekte yüreğinizde.

... hayat bize

Nefesim tenini yakardı bir zamanlar..

Eskitme..

üzülebilmek ve çare aramak. Ben bütün

Sevdiğim dönmüyor

Görmüyorduk birbirimizi

içimizi parçaladı. Kedilere

ne kadar varsam

Nil?imsi bir öfkeyle bölünüyor okyanuslarım. Nursuz topraklarda kalmış gibi ellerim... Bir çırpıda kopuyor fırtınalar içimde, depremlerden kalma, artçı acılar vuruyor yüreğime... Yıkık dökük, gecekondu duygular sarıyor dört bir yanımı...

Sonu olmayan bir hikayede, ardı sıra ne geleceği meçhul üç noktadan ibaret bir cümlenin öznesiyim, yüklemine yenik düşmüş..

O kadar yakındın ki..

Bildiğin sende kalsın

sonbaharla birlikte kazıya başlıyorum.

Saldırgan diyorlar bana

Umutsuz bir beklenti

Ruhum sana kanmam diyor

Bir güzellik yap

Sus oluyorum sana...

Canımdan geçemediğim canan

Yüreğimizin zayıflığı kimi zaman hayat

Yarım kalmış bütün öykülerim koynumda, yapayalnızım buralarda.

Unutur gibi seviyordum azala azala

seçtiklerimden çok

Bir terazinin durgun pirinç kefesine

Sen yalancı baharsın

... Oysa kırılganım ben

üzüntüsünü üzüntümüz,

kalp..

Artık senin olmam diyor

Yağmurdan sonra gelen güneş

ELBET SONU GELİR

Gözlerimi açmaya korkuyorum her sabaha..

Saklıyorum herkesten

Bir yanım buz sarayı.

Yıldızları daha büyüktü bazı gecelerin

donakalır gözler..

Siyah Göl sanki canıma kast suyumu kesti

Ama bir daha görme beni diyordu bir ses...

Oysa böyle yapmasam ben

-Özlediğim, hayalini kurduğum tüm düşlerimi sana veriyorum..

Hayat sende durmam diyor

ya da hiç kimse

hiçbir geçen tartılmaz kalanla

Bütün duygulardan önce...

ne güzel şeydir insanın insana yanması sevgili...

Bırak seni sevmeyenler üzülsün! Yüreklerine sığamayacak kadar büyüksün

Penceremde gül soldu

Ve aşk öyle haindir ki;

Onca aşkın öğretemediğini yıllarca

Belkide zaman doldu

Bitmemiş bir senfoni

Dolunaydan sonraki gizemli korku

Bugün bir başkayım...

Kolay değildi...

kendine! Sev kendini kimseleri sevmediğin kadar. Mutlu ol varlığınla.

Kahrolayım...

Düşme düşümden diye;

Üstelik biliyorum...

kimse kimse kimse

yaşanır, içini tohuma bırakır

Ömür boyu sürecek gibiydi nöbeti

Görmekten çok özlemeyi,

Pat diye inince kara kiloluk,

diye.

Yüreğindeki darağacına asılı bir de ben..

Hayata atılmış bir çapa

Sakla..

Eskitme Sakın..!

sadece bir organa iş düşer..

Yıpratma..

Vakit; güzlerden kalma bir güz... İçimde bozkırlar yanıyor... En ılıman, en kırılgan yanlarım yaralanmış şimdi. Uzaklaştıkta uzaklaşıyor gibisin içimde.

Söyle kaç bahar oldu

bir yanlızlığım vardı, gittikçe aşıyorum...

Sinsice gelir ayrılık..

geçmez sandıkların bile

Ne güzeldir bilmediğin birinin derdine

Sonra acı bekleyiş

ağız konuşmaz olur..

hayatımda hep üzüldüm, hep yandım.

sevmediklerin üzülsün kalbinde yerleri yok diye... Bir güzellik yap

Yorgun değilim,

Öğrendim ayrılığı

Dilimin ucunda asılı kalan bir sen var..

Aşk kaçmaktan çok kovalamayı sever,

İyi ol...

Diyorlar: Bir yanı sarp bir uçurum,

Ağzımı var gücümle kapattım belki de ben söylüyorum diye

derin bir sessizliğe gömülür..

Üzerini örtüyordum senin..

neyin kaldığını çoğu kez kendi de bilmezken insan

Bir yanım çılgın nar ağacı

Kulaklarımı tıkamaya çalıştım

Sen geceyi tutuyordun ben nöbeti

Sen uzaklaşıyorsun...

Emanetimdir sana..

Ürküyorlar o dur durak bilmeyen

reddedilmek için

o da kendi içinde kırılır durur

umutların katili olur, faili belli..

ağladık, kuşların yasını tuttuk...

severek, sevilerek, düşünerek... Ve o

Sıkıca tut, bırakma..

Bir yanı çılgın dağ doruğu.

Her şey karanlıktan daha çok siyahtı

apansız vurur hiç beklemedeğin anda..

Hoyrat, zifiri karanlık geceler

Ben renklerin en siyahını hak ettim mi

sahi kimse

başka herkesin

Bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni.

Ben sevdalı koca çınar

Boş kalan zavallı kefe.

Usul usul sis iniyordu kopmuş yollara

Dokunmaktan çok düşlemeyi...

çünkü. Dünyanın öbür

Dilsizliğimdir dilim, tüm haykırışlara inat..

Susuyorum..

Denge sağlanıncaya kadar başka şeylerle.

ayaklar çözülür..