Bu halkın?tarihine? baktığınızda, bu tarihin?Türk filmlerine? çok benzediğini görürsünüz, bu?tarihte? Türkler iyi insanlardır, hiç kötülük yapmazlar, çok cesur ve kahramandırlar, savaş kaybetmezler, savaş kaybederlerse bu başkalarının kalleşliği yüzündendir, savaştıkları herkes?kötü ve haksızdır?, çok cesur ve çok dürüst oldukları için hep başka toplumların haksızlığına hedef olurlar.

Çünkü bunlara inandıkları zaman, gerçekleri söyleyenlere düşman olabilme ihtimalleri çok fazla.

Filmleri seyrederken ruhlarını saran masumiyet, gerçekler karşısında şiddetli bir öfkeye dönüşüyor.

Büyük bir?masumiyetle? bunlara inanabilen bir halk bu.

Birden karşıma siyah beyaz bir Türk filmi çıktı.

Ben bir Türküm ve kendi halkımın masumiyetini de vahşetini de anlayabiliyorum.

ahmet altan mı yazdı bu yazıyı... onun uslubuna çok benziyo :D

Herkes iyi.

Ve, gerçeği gördüğümüzde babamıza benziyoruz./A. A/

Filmde hiç?kötü? kahraman yok, kızı oğlundan ayırmak için adam tutan fabrikatör baba bile iyi bir insan.

Yedi yaşındaki çocuklar için çizgi film yapsanız bundan daha karmaşık bir kurgusu olur.

Türk filmlerini yapanlarla, Türk tarihini yazanlar, aynı şekilde bu halkın?saflığına? ve?gerçekdışı olana? inanma eğilimine güveniyorlar belli ki.

Herhalde 60?lı yıllarda çevrilmiş olmalı.

Kendi?masal? dünyalarının dışında duran herkes onlara?düşman? gibi gözükebilir.

Ve, ?Türk filmi? ve?Türk tarihi? bütün Türklerin ruhuna yerleşmiştir.

Ermenilerin Türkleri kestiğine de, Kürtlerin durduk yerde dağa çıktığına da, ordunun hiç hata yapmayacağına da, bütün dünyanın Türklere düşman olduğuna da inandırabilirsin bu halkı.

?Kültür? denen?toplumsal genlerimiz?, içinde bol miktarda bu saflığı, gerçek korkusunu ve gerçekdışılığa olan inancı taşır hala.

Ama biz katil bir babanın çocuklarıyız.

İnsanlar bu filmi seyrediyorlar.

Zengin?fabrikatör? babanın oğlu bir pavyonda şarkı söyleyen?masum? bir kıza aşık oluyor, baba aşıkları ayırmak için parayla adamlar kiralıyor, adamlar kızın içkisine ilaç koyuyorlar, kız sesini kaybediyor, bunun üzerine intihar etmeye kalkıyor, tam kendini Galata Köprüsü?nden denize atacakken babacan ve bitirim bir adam geliyor, kızı kendini öldürmemeye ikna ediyor, birlikte adamın gecekondusuna gidiyorlar, kız orada yaşamaya başlıyor, önce mahalleli buna kızıp dedikodu yapıyor, sonra kız bir gün bir çocuğu arabanın altında ezilmekten kurtarınca mahalle halkı onu seviyor, kız mahallelinin çocuklarını eğitiyor, kızı gecekondusuna getiren ve ona aşık olan bitirim adam kızın yeniden sesine kavuşması için onu ameliyat ettirmeye karar veriyor, gerekli parayı bulamayınca kızın eski sevgilisinin babasının kasasını soyuyor ama kasadan sadece ameliyata yetecek kadar para alıyor, kızın sesi düzeliyor, yeniden sahneye çıkıyor, kızın afişlerini her yana asıyorlar, eski sevgilisi kızı buluyor, kıza aşık olan bitirim iki sevgilinin arasını yapıyor ve kendisi acıyla uzaklaşıyor.

Böyle bir kültürden, bu filmlerden, bu tarihten beslenen Türkler bugün?gerçeklerle? çok sert biçimde karşılaşıyorlar ve şaşırıp öfkeleniyorlar.

Bütün hayatı basit bir çocuk oyunu gibi gören halkın?masumiyeti? beni korkuttu doğrusu.

Her şeyi boşverip filmi seyrettim.

Aradan kırk ya da elli yıl geçiyor, bu film televizyonlarda oynuyor ve ben de dahil birçok insan bu filmi gene seyrediyor.

Böyle bir halk her şeye inanır.

düşmanlarım nasıl isterlerse öyle derler...

Olağanüstü güzel ve genç bir Hülya Koçyiğit, daha yeni yeni parlamaya başlamış delikanlı bir Cüneyt Arkın, filmi sırtlayıp götüren Sadri Alışık ve dönemin bütün seçkin?karakter? oyuncuları, Necdet Tosun, Hulusi Kentmen ve diğerleri.

vatan sevgisi bir kadın memesi kadar olan Ahmet abinizden de bundan fazlası beklenmez zaten...

Belli ki o günlerin?hit? filmlerinden.

Bugün bile en çok seyredilen Türk filmleri?gerçekleri? anlatanlar değil, bazen komediyle, bazen şiddetle, bazen kahramanlıkla?gerçekdışına? çıkan konuları seçen filmler.

O filmi seyredenler, o filmdeki gibi insanlarla hiç karşılaşmayacaklarını, hiç öyle insan olmadığını, olayların öyle gelişmeyeceğini biliyorlar ama gene de bu filmi seyredip filmin?gerçekliğine? inanıyorlar.

Bu filmi yapabilmek nasıl bir?cüret? diye düşündüm, böylesine hayattan kopuk, hiçbir sahnesinde?inandırıcılık? sorunu taşımayan, inandırıcı da olmayan bir filmin insanlar tarafından seyredilebileceğine inanmak için bu halkın?saflığına? iman etmiş olmak gerekiyor.

Ama bu masumiyet büyük de bir vahşet saklıyor içinde.

Ama filmi çekenlerin inandığı kadar?saf? gerçekten de seyirciler.

Ve, seksin s?si bile bulunmuyor filmde.

Devletin içinde karanlık çeteler olduğunu, ordunun disiplinsiz bir cuntalar karmaşasının içinde çalkalandığını, Kürtlere insafsızca haksızlık edildiğini, Ermenilerin öldürüldüğünü kabul etmek için çok zorlanıyorlar.

Çocuk gibiyiz biz ve bu çocuksuluğu hem içimde taşıyor hem de seviyorum.

Önceki akşam, taşra baskılarını gönderdikten sonra odamda oturmuş televizyon kanallarında dolaşarak haberlere bakıyordum.

roti der bana arkadaşlarım,