Abdurrahim KARAKOÇ

Ne zaman seni düşünsem sevdiğim,

İlaçlara sığınacaksınız... Birkaç saat kafanızı bulandıran ama asla onu unutturmayan... Sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren...

doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan?her nefis ölümü tadacaktır!? yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl mıştır.

yapmadın" diye cevap verecektir. Ve ne söylesen

Hayatınızın geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksiniz...

Hep ondan bahsetmek isteyeceksiniz...

Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksınız... Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğiniz için kendinizden nefret edeceksiniz...

İşte davetiyen:

Toprağa konulacak adam rolü benim. Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım. Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa. Üzerine toprak atılan adamı... Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı... Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı... Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı... Elbiseleri evden çıkarılacak adamı... Ben oynayacağım.

içime çektim seni

aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine

Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir.

Yağmurda ıslanmayı sevmiyorum artık,

güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın.

Sensizlikten ağladığımı düşünme sakın

Kendinizi taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksiniz...

ŞEMS-İ TEBRİZİ

Tam göğsünüzün ortasında bir yeriniz acıyacak...

Neden?

Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksiniz...

Bizi öyle harab öyle alt üst ediyorsun etme

odanın perdesi gelir aklıma

adına şiirler yazdığım,

Veya bir bahar sabahında karşına çıkmış

Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun etme

Dudaklarımda kalan ufak tebessüm,

Birde yüreğimdeki hafif sızım,

Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önünüze çıkana sarılmak isteyeceksiniz... Nafile... Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek...

Ama bir umut... Onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu... Bu umut sizi gitmekten alıkoyacak...

Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. "Acılara tutunarak"

SENAİ DEMİRCİ CENAZEME GELİR MİSİN

zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi

Başka bir yar başka bir dosta meylediyorsun etme

pamuk gibi ellerini tutuğumda

Huzurumu bozuyorsun sen mavediyorsun etme

Ey makamı var ve yokun üzerinde olan kişi

nerde ağlayan birini görsem sevgilim

Bir daha sevmemeye yemin edeceksiniz.

eline almadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken

En öndeki olmalısın ayakta duranların. En dik duranı.

... Tel çekmiştim giden ayın üçüne

Hiçbir şey oyalamayacak sizi...

Kimseyi onun yerine koyamayacaksınız...

Ey ay felek harab olmuş alt üst olmuş senin için

Harama bulaşan gözüm güzelliğinin hırsızı

Elinde olmayanları söyleme bana

Elinde olanlardan bahset can!?

Biri size içinizdeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksınız... Aslında kurtulmak istediğiniz halde, o acıyı yaşamak için direneceksiniz.

Üşüyen ellerim, solgun yüzüm

Geceler hep kimsesiz mi geçecek?

Sen yüz çevirecek olsan ay kapkara olur gamdan

Beklerim.

Yaşadığınız şehri terk etmek isteyeceksiniz... Onunla hiçbir anınızın olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek...

Hayret! Ben öldüm bu defa... Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen. Gitsen de bir gitmesen de bir, bir cenaze olacak cami avlularından birinde...

hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan "Bu kuşun kanadı

Gözlerimizi öyle yaş dolu ediyorsun etme

ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda

Sen bana

Birileri size bir şeyler anlatacak durmadan...

karşılığında mutlaka başka bir iddiayla

Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinizden...

halin cezanda indirim sağlamaz.

Bazen, hatırlamak gerekir Hatırlanmak için...

Sen desen de, demesen de olur.

Tıpkı vücudunuzun yüreğinize dar geldiği gibi...

ŞEMS-İ TEBRİZİ ÇOK DOĞRU SÖYLEMİŞ

Bir bakarsın yağmurlu bir gecede

ne zaman yağmur yağmaya başlasa

yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır.

İki yakasında da eksiğim İstanbul?un. Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede. Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların.

sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter

Gözyaşlarınızdan etrafı göremez hale geleceksiniz.

Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun etme

Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun

kaç gece oldu dvarlarla konuştuğum.,

Ama ben sana sen deyeceğim.

Yatağı soğuk kalacak adamı... Akşam eve dönmeyecek adamı... Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı... Sofrada yeri olmayacak adamı... Adı telefon rehberinden silinecek adamı... Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı... Ben oynayacağım. Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı... Resmine bakıp bakıp da ağlanacak adamı... ?Adı neydi... Hani..!? diye yokluğu kanıksanacak adamı... Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı... Ben oynuyorum bugün... Sahnedeyim.

Düşün dur.

Üzülme! Dert etme can!

Bil ki Güzellikler de var bu hayatta

kaç gece oldu saymadım sayamadım,

Bakma gözlerimden dökülen yaşlara,

Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim. Ayıp olur, çok ayıp... Davetlilerin yüzüne bakamam sonra. Dediği gibi şairin, bir musallalık saltanatım bu benim. Başroldeyim.

hep içimde kal diye

Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her

hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki... Epeydir

Bazen, uzaklaşmak gerekir Yakınlaşmak için...

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına

aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun etme

Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o

Bu size hiç iyi gelmeyecek... Ama bile bile yapacaksınız.

aldığım nefeslerde sevdim seni

Neden onları da bırakmadın bana,

uzanıp dizlerine yatışım gelir aklıma

?Ölüme çare bulundu'' ya da?Yarın kıyamet kopacakmış'' deseler başınızı kaldırıp?Ne dedin?'' diye sormayacaksınız...

yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak

gerektiği gibi yaşadın. Özledin, içtin, ağladın,

neden beyaz değil?" diye bir soruyla bile

Ne denizin mavisi açacak içinizi, ne pırıl pırıl gökyüzü...

Bazen, anmak gerekir anılmak için...

Bizim dudağımız kurur sen kuruyacak olsan

duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o

?Boşver, her şey unutulur.''

Sevgilimden mektup var mi postacı?

Üzülme!

engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik

Gidenler dönmeyecek mi?

Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun etme

Neden aldın götürdün mutlulukları da

?Yaşamak güzel.''

Herkesi ona benzetip...

O'ndan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok seveceksiniz...

Geçmişi düşüneceksiniz... Neredeyse dakika dakika... Ama kötüleri atlayarak...

Buna yaşamak denirse...

mustafa KALAYCI

İkisi de yetmeyecek.

Canınız yanacak...

Koşmayı sabaha sabah sevmiyorum

Çalınmış başkalarına nazar ediyorsun etme

nerde bir kırmızı görsem yürek yakıcı

Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de

şarkılar okuduğum,

Cevap gelmez korku düştü içime

İşine ara vereceksin bugün... Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına. Hızını kestim hayatının. Üzerine saldım kaygılarını. Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni. Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım. ?Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış? dedin. ?Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık.? ?Rahmetli...? sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin.

Yok deyip de beni perişan etme

Sen, "Ama senin için şunu yaptım" derken o, "şunu

Telefonun çalmasını bekleyeceksiniz... Aramayacağını bile bile... Her çaldığında yüreğiniz ağzınıza gelecek... Ağlamaklı konuşacaksınız arayanlarla...

Dokunabiliyorsan,

yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme

?Hüzün olgunlaştırır?

Yürüye... biliyorsan,

Ne mutlu sana!

mustafa kalaycı

Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız

Bir evet dünyayı bana bağışlar

adına şiirler yazışım gelir aklıma

Rüyalar göreceksiniz, gerçek olmasını istediğiniz... Her sıçrayarak uyandığınızda onun adını söylediğinizi fark edeceksiniz...

BAŞKA ÇARE YOK

Yalnız kalmak isteyeceksiniz...

gözümde bıraktığın iki damla gelir aklıma

Siz hiçbirini duymayacaksınız...

nazım hikmet yazmış ama kişiliğini karıştırmaz isek harika bi yazı

lüksü sonuna kadar yaşasın.

Karıştır çantayı bir bak içine

sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif

Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak...

kaç gece oldu bilmiyorum sevgilim, her gece senle uyuyup,

"Peki o ne yaptı" deme. Herkes kendinden sorumludur

olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve

Sokaklar da dar gelecek...

Mevlana Celaleddin Rumi

de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediğin

karsılaşabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu işin.

Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti. Birden geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi. Şaşırdın. Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi. Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti. Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin?az sonra?lar havada asılı kaldı. Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı. Aşinalığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne. Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup. Oyala dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden. Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri parelendi. Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu. Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana giren, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi.

de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın

?Kaybetmek sabrı öğretir...?

asolan yürektir. Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip

O zehiri o şekerle sen bir ediyorsun etme

Mevlana Celaleddin-i Rumi

Evinizin sizi içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksiniz...

Sahilde uzun uzun yürümeyi

Gel gitler içinde yaşayacaksınız...

Sen yadeller dünyasında ne arıyorsun yabancı

Sabahı iple çekeceksiniz... Bazen de?Hiç güneş doğmasa'' diyeceksiniz.

Görebiliyorsan,

Gel git?lerin olmadığı bir hayat düşünebilir misin?

Uykumu dağıtan korkulu düşler

verecek sana. Yine içeceksin rakını balığın yanında.

iyice gönlümü giresin diye

zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler

Çalma bizi bizden bizi gitme o ellere doğru

zalimce bırakıp gidişin gelir aklıma

Birkaç hatıra bende bıraktığın

Ne geceler rahatlatacak sizi ne gündüzler...

NAZIM HİKMET

kaç gece oldu bilmiyorum sevgilim,

tenini kokusuna hasret kaldığım,

Duydum ki Bizi Bırakmaya Azmediyorsun Etme

İsyan et ey arkadaşım söz söyleyecek an değil

Pakize SUDA

Yitirdiğin her ne ise

Aksini iddia edenlerden nefret edeceksiniz...

karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması

Ey cennetin cehennemin elinde olduğu kişi

Hangi hasta gönüllüyü kasdediyorsun etme

Eylen bir haber ver, acele gitme

Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek... Boğazınız düğümlenecek, dinleyemeyeceksiniz...

Nefes alabiliyorsan,

senai demirci

?Önemli olan sağlık.''

için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için?

Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya

Onunla geçtiğiniz yerlerden geçmek isteyeceksiniz... Gittiğiniz yerlere gitmek...

terler gelir aklıma

cabası...

sacının telini yastıkta bıraktığın,

?Daha dün konuşmuştuk ama...? diyorsun. ?Ama nasıl olur!?lar çekip çekiştiriyor iki yakanı. ?Hiç beklenmedik bir ölüm!? ?Vakitsiz? ?Erken!? ?Sürpriz!?

Bizi sevindiriyorsun huzurumuz kaçar öyle

Yüreğiniz burkulacak...

Özdemir Asaf

HAYATI ISKALAMA LÜKSÜN YOK SENİN!

Sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun etme

yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani,

Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun etme

inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat

Sokağa fırlayacaksınız...

senden ayı geçirdiğim,

Uyumak zor, uyanmak kolay olacak...

ne zaman seni düşünsem sevgilim,

değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini...

Bazen de, susmak gerekir Duymak için

Şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize

SESSİZ UYANDIĞIM

Bize cenneti öyle cehennem ediyorsun etme

Gün biten her gece yeniden başlar

alnımdan boncuk boncuk dökülen

Sevgilimden mektup var mı postacı?

UMARIM BEĞENİRSİNİZ... TEŞEKKURLER

yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer

Şems-i Tebrizi hazretleri, bir gün dostlarına şöyle nasihatta bulundu: "Ahireti terk edip, dünyaya talib olup muhabbet edenlere, mal kazanıp zengin olmaktan başka çare yoktur. Ahirete talib olan kimselere de, ölmeden önce ibadet yaparak, din-i İslama hizmet ederek gayretle çalışmaktan başka çare yoktur. Allahü tealanın talibi olan kimselere, O'na kavuşmak arzusu içinde olanlara, mihnet, meşakkat, dert ve belalara katlanmaktan başka çare yoktur. İlmi taleb edenlere, yani alim olmak isteyenlere, herkesin gözünde hakir olmak ve yalnız, kimsesiz, garip kalmaktan başka çare yoktur. Çünkü, kim ilim öğrenmek arzusunda olursa, onun üzüntüsü çok olur. Onu rencide ederler. Huzura kavuşması için her türlü derde, belaya sabretmesi lazımdır. Her kim kendini üstün görürse, onun sonu zillete düşmektir. Hesapsız, sonunu düşünmeden malını sarfedenler, fakir olurlar. Her kim fakirliğe sabreder, kanaatkar olursa, sonunda zenginliğe ulaşır. Her kimsenin, kendisinde bulunan iki şeyin birisini öldürüp, birisini diri tutmaya çalışması lazımdır. Öldürmesi icab eden şey nefsidir. Çünkü nefsi öldürmedikçe, rahata ermek düşünülemez. Diri tutması lazım gelen şey de, gönüldür. Çünkü gönlü ölü olanların mesud ve bahtiyar olması düşünülemez."