Ama insansak ve insan olmak istiyorsak yapmamız gereken bunların hepsini bilip hiçbirini yapmamak...

Ve geçilen her aşama bizi biraz daha güzelleştiriyor...

Belki daha da kolaydı sonrasını düşünmeden, başkaldırmadan ve isyan etmeden ve haykırmadan yaşamak...

İlginden dolayı bende teşekkür ederim...

Ben şuraya gideceğim, şunu öğreneceğim ve şunu başaracağım sözcükleri ise yeni fetihlere ve bizi geliştirecek sahalara açılmamız anlamına geliyor...

Alanımızın içinde yaptığımız ölesiye gezintiler ise bizi her geçen gün tabanımızı aşındırarak yerin dibine yaklaştırıyor...

Çok kolaydı aslında hayatın bize getirdikleriyle yetinmek...

Ben ilk burca bayrağımı diktim ve arkamdan kimsenin gelip gelmediği beni ilgilendirmiyor...

Fethedilen her kale, erişilen her menzil bizi biraz daha insan yapıyor...

Kendi içine dönmek, kendini yargılamak ve kendini sorgulamak demek...

Bunu kabul etmek demek, ilk kalenin direğine bayrağımızı dikmek demek aynı zamanda...

Fethedilen kaleler bizim insanlık sınırımızın burçları...

En kolayı gözyaşlarımızı içimize akıtmak ve ağzımızı sıkı sıkıya kapayarak çığlıklar atmak...

Biz buyuz, buradayız ve böyleyiz...

Duymayabilirim...

Sürekli isyan halinde, sürekli mücadele içinde ve sürekli arayışla geçmek zorunda ömrümüz...

güzel yazı her kim yazdıyda iyi yazmış, teşekkür ederim. Bir baş kaldırı olabilir mi? bir meydan okuma mı? bir insanlık dersi mi? Bir özeleştiri mi? Bütün soruların cevapları ya cevapların soruları bu yazı içinde olabilir mi? Teşekkürler...

Onun için arayışlarımızı kendimizin dışında, menzilimizi ise beynimizin dışında tutmak zorundayız...

Arayışın bittiği yerde tatmin değil mutsuzluk var...

Ne kadar ötelere taşırsak bayrağı o kadar insan oluyor ve o kadar kendimizi aşıyoruz...

Ama gelen birisi varsa arkamdan, çok güçlü bağırsın...