Ben hemen söylemek istiyorum bu anayasa paketine evet oyu vereceğim ve bunu geçici 15. Madde?nin kaldırılması için değil, aynı zamanda yargı vesayetini dizginleyen yaklaşımı doğru bulduğum için yapacağım. Bunu da çok anayasa seven ilkeler üzerinde siyaset yapmaya meyilli biri olduğum için değil, ülkede mevcut sıcak bir çatışmada taraf olmak adına yapacağım.

Bu referandum değişim yönünde yaşanan bir çatışmanın somut tezahürüdür. Sol oyunu değişim yönünde kullanmalıdır.

Çünkü bu değişiklik ihtiyacı somut bir durumdan kaynaklandı ve siyasi iktidar tarafından bu somut durumun ortaya çıkardığı bir ihtiyacı gidermek için yapılıyor. Bu ihtiyacın kaynağı Ergenekon sürecidir. Ergenekon sürecinde ülke oldukça geniş bir toplumsal - siyasal kamplaşmaya sahne olmuştur. Hepimiz açısından ak koyunun kara koyundan ayrılmasına yol açtığı kadarıyla hayırlara vesile olan bu kamplaşma günümüzde artık zirveye ulaşmıştır.

Bugün Anayasa referandumunda?hayır? demek solun zaten toplumdan farklılaşmış kaderini kabullenmek demektir. Türkiye toplumu kendi meşrebince tarihsel bir hesaplaşma sürecinden geçmektedir. Ne yazık ki bugün ülkemizi bize dar eden faşist komplocularla hesaplaşma sürecinde bir aktör olarak var değiliz. Ama bu İspanya?da da, Portekiz?de de, Yunanistan?da da böyle olmuştur. Toplumlar değişim dinamikleriyle yüz yüze kalınca kendi tarihleriyle hesaplaşırlar ve bunu ellerindeki siyasi özneler aracılığıyla yaparlar. Sol bugün Türkiye toplumu için bir özne değildir; ve hayır demek bu özne olamama durumunu yapısallaştırmaktan başkaca bir anlam taşımaz.

Türkiye solu?nda bir?hayır? yarışıdır gidiyor. Oyunun?evet? olacağını dile getiren ben gibi fakirlere de verilmeyen ders yok. Ancak bu verilen derslerin ülke ve toplum gerçeğimizle alakasını kurmak da mümkün değil. Dile getirilen görüşlerin çoğu yalan yanlış bir takım geleneksel reflekslerden kaynaklanıyor.

Ve bu referandum bu anlamıyla Ergenekon sürecinde yeni bir raund kimliği kazanmıştır. Bu nedenle solun mevcut pakete yaklaşımında ilkesel, sınıfsal gerekçelerle; yok AKP?nin anayasası, sermayenin anayasası, yok iki kere hayır gibi ezberlerle değil, mevcut saflaşmada kendisini nerede konumlayacağına dair bir perspektifle bir hareket etmesi gerekir.

12 Eylül?ün sermaye egemenliğinde gerçekleştiğini, sermayenin ve ordunun bir ve tek şey olduğunu vurgulayarak bu saflaşmadan kaçmak mümkün değildir. Evet 12 Eylül hala başımıza bela olan sermaye birikim modelinin başlangıcını oluşturmaktadır; evet 12 Eylül sermaye egemenliğinin perçinlenmesine yol açmıştır. Bütün bunlar doğru, ne var ki egemen sınıflar blokunun çatladığı sermaye ile statüko arasında derin bir yarılma olduğu; geleneksel asker ve sivil bürokratik kastın ülkenin taşıdığı değişim dinamiği karşısında iyice çürüdüğü ve değişimin önünde engel haline geldiği de ortadadır. Soru mevcut kamplaşmada nerede durulacağıdır.