bu sözü sevdim...

AYDIN DİNSİZ, DİNDAR CAHİL!..

ZİRVEDE KALMAK ZOR

Avrupa?da böyle gelişmeler olurken, Müslüman dünyası elde edilen zaferlerin rehavetine kapıldı. Sahip olunan üstünlük sebebiyle, Avrupalıları küçümsediler. Avrupa teknolojide, buluşlarda hızla ilerlerken, Müslümanlar bu yenilikleri ciddiye bile almadılar.

PEKİ AYDIN DA ALEVİ CAHİLDE ALEVİ OLURSA,

(10) Namaz kılınınca artık yeryüzüne dağılın ve Allah'ın lütfundan nasibinizi arayın. Allah'ı çok zikredin ki kurtuluşa eresiniz.

ben dınsızım ama ınsanların ınancına karısmam, kım neye ınanırsa ınansın ıster ınege ıster tanrıya ıster beze paçupa, yanı herkese saygılıyım ama bana saygısızlık edılmesını de ıstememem

Adalet, ilim ve teknoloji zirvedeyken Osmanlı zirvedeydi. Adalet ve teknoloji çökmeye başlayınca, Osmanlı çöktü. Mason M. Reşid Paşa, din adamı ve dünya adamı diye ikiye ayırdı insanları. ?Din adamı din dersi okusun, dünya adamı fen dersi okusun? dedi. Ortaya aydın-dindar çatışması çıktı. Aydın dinsiz, dindar cahil olunca çöküş kaçınılmaz oldu.

İslam aleminin perişanlığının sebebi

Müslümanların bir dezavantajı da, zirvede olmaları... Çünkü, zirvede kalmak, zirveye çıkmaktan çok daha zordur. Zirvede rüzgarlar sert eser. Zirvenin düşmanları çoktur. Bir dezavantaj da, insanın zirveye ulaşınca, gayretinin zayıflaması... İnsan isteklerine kavuşunca, rahata düşkünlük, uyuşukluk hastalığına tutulur. Zirveye çıkmada en büyük etken olan aşk, şevk kalmaz. Makam mücadelesi ve mal mülk yarışı başlar.

Dinimizin emirlerine uyan kim olursa olsun, muvaffak olur. Avrupalılar bilmeyerek de olsa bu emre uyup; çalıştılar, çabaladılar ve neticede zirveye ulaştılar... Mehmet Oruç / Türkiye Gazetesi

(132) Ailene namazı emret ve kendin de ona devam et. Senden rızık istemiyoruz. Sana da biz rızık veriyoruz. Güzel sonuç Allah'a karşı gelmekten sakınanlarındır.

Avrupalılar, Müslümanların başarısının ve kendilerinin başarısızlıklarının sebeplerini incelediler. En büyük eksiklikleri olan fen ve teknolojiyi Müslümanlardan alarak, kısa zamanda geliştirdiler.

Bu kural, her devirde, her medeniyet, her cemiyet, cemaat ve millet için geçerlidir. Böyle durumda, herkes, külfetsiz nimet peşine düşer. Başka bir ifadeyle, herkes birer mirasyedi olur. Herkes, geçmişteki birikimden, payına düşeceğinin peşindedir. ?Her nimet külfet karşılığıdır? prensibi unutulur, vermeden alan hazır yiyiciler çoğalır. Halbuki ayet-i kerimede, ?Bilinsin ki, insan için kendi çalışmasından başka bir şey yoktur? buyurulmuştur.

Kendinize saygısızlık edilmesini istememek en doğal hakkınız.

İsterseniz önce meseleyi biraz geriden ele alalım, konunun iyi anlaşılması için. İslam tarihi incelendiği zaman görülür ki, İslam dünyasının en kuvvetli olduğu dönem, yedinci ve on altıncı asırlar arasıdır. On yedinci ve on sekizinci asır, Fetret Devri, bir bakıma ayakta kalma mücadelesinin verildiği dönem. On dokuzuncu ve yirminci yüzyıl ise, Batı?nın üstünlüğünü mecburen kabullenme ve onların kontrolüne girme devri.

Geçenlerde, gençlerle konuşurken, mevzu dönüp dolaşıp İslam dünyasının bugünkü perişan haline geldi. Dediler ki, bunda tabii ki İslam düşmanlarının büyük rolü var. Peki bizim hiç mi suçumuz yok, biz nerede hata yaptık, diye sordular.

Bu kıskaç sebebiyle, yarı vahşi bir hayat süren Avrupa, gerçek bir medeniyet ile tanıştı. Güçsüzlüklerini anladılar. Kendilerini tenkit etmeye başladılar. Bu öz eleştiri, Avrupa?nın toparlanmasına sebep oldu. Birçok buluşların, üstün başarıların kaynağında, zaten çaresizlik yatar.

Bütün bunlar, dinimizin yasakladığı şeylerdi. Zaten ne zaman insanın başına bir iş gelmişse, bunun altında mutlaka dine uymamak yatar. Halbuki dinimiz boş kalmayı yasaklamaktadır. Hadis-i şerifte de, ?Mümin gayretlidir; iki günü eşit olan zarardadır? buyuruldu.

koca aslanı deviren sinekciğin zafer sarhoşluğuyla uçarken örümcek ağına takılması gibi...

Peygamber kendine buyrulanı yapmış, bizlerde bize buyrulanı yapmamız gerekir. Lutfunu aramamız için gereken çalışmaları yerine getirmek için, bilgi beceri, teknik ile donanmak gerekir.

Kuran'ın peygamber için yüklediği vazifeleri vazife edinmeye kalkmak, kaldıramayacağın yükün altına girmek ve zamanı kullanamamak demektir.

Müslümanların teknik te geri düşme sebeblerinden biridir.

o zaman hızla yükseliriz :):)

Aslında, görünüş olarak, medeniyeti zirveye çıkaran bütün müesseseler ayaktaydı. Fakat bunların gerçek temsilcileri yoktu.

İslam dünyasının yükselmesini, onuncu asra kadar Müslüman Araplar sağladı. On birinci asırdan itibaren, bayrağı Türkler ellerine aldı. Türkler, doğuda Bizans?ı çökerterek Viyana kapılarına kadar ilerlediler. Endülüs Devleti de Avrupa?yı batıdan sıkıştırmaya başladı. Böylece Avrupa iki güç arasında sıkıştı.

Bende naçizane fikrimi söyleyeyim. Belki dinlerden hiçbirine mensup olmamak şu andaki düşünce yapınıza göre zararsız gibi görünsede, Dinsizliğin zararlarını içinde bulunduğumuz çağda ve sonraki çağlarda acı bir şekilde görüyoruz/göreceğiz.

Bu tehlikeli hastalığa, Müslüman alemi de maalesef yakalandı. Bunun neticesinde, devlet ricali oyun, eğlence peşine düştü. Yeniçeri, kendi vatanında, sanki bir işgalci orduydu. İkide bir kazan kaldırdıkları için, halkın ve padişahların korkulu rüyası haline gelmişti. Medreseler, teknolojide iki yüz yıl gerideydi. Tekkeler, tembellerin barınağı oldu. Memurluk, gizli işsizlerin sığınağı durumundaydı.

konunun önemine binaen tekrar ctrl yaptım. başlık sahibi arkadaşı yürekten tebrik ederim bo forumda böyle yazıların artması dileği ile. alıntı da olsa gözden kaçanlar kabilinde can alıcı yazıları taşıyalım arkadaşlar

Tabii ki hatalarımız var. Eğer olmasaydı bu hale düşmezdik. Gerçeğe varabilmek için kendimizi öz eleştiriye tabi tutmamız şart. Hep başkasını suçlamakla bir yere varılamaz.

Çok güzel bir yazı!

aydın dındız olursa bır sorun olmaz

Gerçi işin farklı bir boyutunu da belirtmek gerekirse bu söz size hitaben değil müslümanlara hitaben söylenmiş bir sözdür. Üzerinize alınmanıza gerek yoktu aslında.