İpin ucu bir çocuğu... n elinde

-niçin?

Cevap manidardır oldukça;

Biz hiç beceremedik

Takılmak üzre bir telgraf teline

Her arada gidişin vardı ve her arada bitişim

Öbür uçurtmalarla bulutlar içinde

yalnızlık benim sıcacık sığınağım

oysa dersin, oysa kırbaç vurduğun bu yalnızlığım kimsem olmadığında ölüyor be namert...

Dört elle sarılacaksın emeğine

Allı dallı bir uçurtmasın sen

Dudaklarını öpmemek

beni de kırdılar ben artık küsüm

Titreşimi, muştusu, ümidi..

Bir mevsim orda kışlayacaksın...

hani derler ya yalnız değilsin arkandayım diye... aman eksik kalsınlar. gunu gelip yüzüm yere gelecegine varsın sırtım yere gelsin... kalkması daha kolay olur...

Her biri başka bir karaktere sahip.

-ne olacak yıldızlara ulaşınca?

Artık havalardasın

?seviyorum?

Parçalanmış bedenleri

Bir bulut gibi toplandılar, acı çığlıklarıyla sana olan aşkımı köreltmeye çalıştılar. Kendime geldiğimde bedenimdeki titreme beni öyle bir hale getirdi ki.. Ama yılmadın sana olan sevgimi sorgulamadım asla. Bütün gece yankı yapan sese kulak vermemeye çalıştım. Seni düşündüm.

Unutulur yeminler

bütün şarkılara kapalıydılar

İçimin sen köşesi acıyor

daha usul söyleyemiyorum

Görmeye dayanamıyorum anne...

Her mutluluğun arası bir tutam naftalin

Ben bana göre olmasam da

berrak, pırıl pırıl bir deniz.

Ama kendimle barışığım

Görmeli, incelemeli, doğruyu bulmalı.

Her sen yeni bir hüzün

Bakmayın güldüklerine onların...

Her mutluluğun arası bir tutam sen

Morgda morlaşmaktan daha iyidir

bazen Kendiyle Başbaşa Kalmak İster İnsan Yalnızlığıyla Durulmak Bir An Bile Olsa Dünyada Tek Kalmak Yada Öyle Hissetmek İster.. Herkes Fazlalıktır Sanki Aile, dost, Sevgili.. Kimsenin Sesini Duymak İstemez ya Ve Hiçbirşeyin Umrumda Olmamasını Sadece Bir An İçin.. İşte Öyleyim Sanki İstiyorum ki Geçmişi Geleceği yaşanılanı ve Yaşanalıcakları Düşünmeyeyim Sırf Kendim Olayım Kendimle Kalayım..

Bir Ben Çıkartayım Benim içimden.. Öyle Bir Ben ki Herşeyi Silsin Zihnimden.. Dünyaya Yeniden Gelmiş Gibi Olayım. O kadar Olayım ki Bebek Gibi Kokayım Yeniden. Yeniden Öğreneyim Okuma Yazmayı Ve de Oyun Oynamayı Ama Hayatla Değil Çocukça Oyunları... Körebe Oynayayım Mesela Kapayayım Gözümü Ve Açtığımda Değişsin Dünya. Değişsin Hayat.. Saklambaç Oynayayım Yahut Saklanayım En Ücra Köşelere Bulamasın Beni Karamsarlığım Geçmişim Gelmesin Peşimden Kovalamaca Oynarken Ardımda Bırakayım Acılarımı.. Gözyaşlarımı Uçurtma Yapıp Uçurayım Göklere Yağmur Olup Yağsınlar Gitsinler..

Emek vereceksin yarınların için

Çıtalar kalmış tek senden geride

İnsanı, insanlığı öğreneceksin

Gelişine de Eyvallah

gönlümün yaralarıyla yıkayacağım

Kötüyüm Milena, bilmediğin kadar kötü.. Onun için bağırıyorum ya! Meleklerin sesi sandığımız, cehennemin dibindekilerin türküsüdür.

Yalnız olduğunu en çok, 'Yalnız değilsin? dediklerinde hissedersin.

İç çekseler de çekmeseler de

Hain olarak düşünebilirler beni fakat ben seni yazdıkların için de sevdim?her ne kadar onları aşkına söz geçiremeyen Franz?a yazdıysan da? ama sen başkaydın Milena hasta bir adamı sevecek kadar hastaydın. Beni belki o kadar sevmedin hatta hiç sevmemiş de olabilirsin ama kendimi frenlemeye yeltenemiyorum. Deli mi oldum bende bilmiyorum. Kafam hiç yerinde değil. Yalnız göz kapaklarımı hareket ettirebiliyorum. Sevgilim artık gözlerim bile ışıldamıyor.

Her sözü içtendir, her davranışı CANDAN

Aşk kokan dudakların

Oyy çocuk sen mavilerde bir geleceksin

karanlık camlardan sular akıyordu

belki onların da çocukluğu yoktu

Hala severken seni

Gözümün sen kenarı ağlıyor yine sana

Duvağını Açtım Hüznümün Gelişine de Eyvallah

Kapatalım pencereyi

şimşekli bi... r boşlukta saat vurdu

beni de kırdılar soğuk bir ölüm

Yine aynı ben

Merak etme beni anne: Hiç düşünme, endişelenme. Bunca sene sonra bile, "beni ilk bıraktığın yerdeyim?" Geçen senelerin izleri var yüreğimde. Ve kalbim daha yavaş atıyor artık kuşkusuz. Ellerimde nasır, gözlerimde hüzün? Sen olsaydın beni bırakmazdın susuz ve uykusuz?

Bileceksin, seni beni... ve geçmişini...

Aşkıma ziyade olsun

Görüyorsun

Değmesin ellerimiz

Yine gece

Fotoğrafı çeken abileri söylemiş

her korktuğumda başımı sokup saklandığım

Tut ki koyverdin kendini rüzgara

Öykülerimi astım kapı arkasındaki paslı çiviye

göğsünün sıyrıklarını

Ve kendin olamadığın gölgenle cebelleşiyorum tüm mecalsizliğimle

-en parlaklarını toplayıp, anneme vereceğim...

beni de kırdılar içimde kırdılar

Sırası şaşmadı asla

Gidemeyişine de

Ruhum sersefil

Gülün diye

İçi dışı birdir çekinme ondan.

-ya sen ne olacaksın çocuk?

Kuyruğu gitmiş, kağıtlar parçalanmış

oysa bir şarkıyım yeniden doğan günüm

Karşısında direnmeyi de

Derken çocuk koyveriyor ipi elinden

Bir yabancı gibi

Sana göre de değilim

Milena, Havva?nın elmayı ağaçtan koparması gibi bir şey. Havva elmayı yemek için koparmış da olabilir, hoşuna gittiği beğendiği için koparmıştır- belki de. Adem?e gösterebilmek için yalnız. Koparmak önemli değildi anlaşılan, ama elmayı dişlemek sonucu doğurmuş oldu., Elmayla oynamak sonucu doğru olmayabilir, ama yasakta edilmemişti ki.

BIR CICEGIN ACMAK ICIN SEBEPLER BULDUGU GIBI, YASAMA DAIR SEBEPLER BULMAK ICIN YASIYORUM. EGER BIR GUN GELIRDE YASAMAK ICIN BIR SEBEP BULAMAZSAM OLMEK ICIN BIR SEBEP BULMUSUM DEMEKTIR

Bir bir özenle katlamıştık hatırlar mısın?

Buluşmasın bu gözler

yağmurları yağmıyor ağaçlarıma

Keşke sana göre olsaydım

Ah ne zormuş bitsin demek

yalnızlık isterim.. kendimi sorgularken..

İçim buz

Koşup geri dönmemize

ve 'yalnız değilsin' dediklerinde, şahlanıp dört nala koşar içindeki yalnızlık...

Sen adın gibi hırçın... Adın gibi sonsuzsun...

bir genç kız değmemişti saçlarına

Merak ediyorum seni Milena. Kalem tuttuğun elini, saçlarını ve ruh... unun sürekli ağladığını yansıtan gözlerini. Soğuk bir ürperti geliyor Milena, üşüyorum senin adını her andığımda. Küfürbaz Kafka burada olsaydı herhalde küfrederdi bana. Ama ne yapayım Milena sana olan aşkım dinmiyor, incitiyor beni.

ne güzel cümlenin sonu

sularından içmiyorum susadım ama

Seni peşimden koştursaydım

Hayallerim zaten naftalin kokar bilirsin

Yıkıntılar arasından sızan gözyaşlarını

Korkmadan dalarsınız, sizi sarar bir anda.

Gidemeyişine de...

Yine erir gideriz

Serbestsin göklerde

çevik bir bıçak gibi çakıldı aklıma

Bilirsin ayrılık konusunda

İki sen - bir boncuk arası - sonra yine sen

Rüzgarı var

İyi değiliz ikimiz de

Keşke çok güzel olsaydım

Ben bana göre değilim

Bite bite varoldum hüznümle

Yine ağlıyor, Yıldız bakışlı çocuklar, Hayattan vazgeçmişcesine, Sanki yılların tüm yükü üzerlerinde...

Her şeyden önemlisi insan, insan olmalı...

beni de kırdılar belki yalnızdılar

İnsanlar vardır;

Ama yine de sana aşığım

-astronot olacağım...

Siyah dantellere matem boncukları iliştirdim ellerim titreyerek

Umarsızca eğlenebilen parazitleri

Sevmeyi de terk etmeyi de

yalnız değilsin kelime öbeğini sadece iki arkadaşımdan duyarım

İşte öyle.

Duvağını açtım hüznümün

Dibini görürsünüz her şey meydanda.

Bunun ayrı bir aydınlığı

iç sesim bile susmalı

Biz büyüdükce mı çıkıyor ortaya gercek yüzler yoksa küçüktükte hoşumuza mı gidiyordu yüzdeki maskeleerr.

Bir kıvılcım yeterdi her zaman

işte candan insanlarda varsa çevrende... yalnız değil/sin.

Yoklukları, yıkıntıları

... Takla-takla, cilet-cilet...

Okuyacaksın

çeşit çeşit, tip tip,

Artık ne yapacağımı da bilmiyorum. Dün öğle üzeri avludan gelen kuş seslerinin her tarafa dağıldığı şahit oldum. İlk önce avludan gelen kuş sesleri beynimim içine girmeye çabaladılar.

Alın terin ile varacaksın ulaşmak istediğin yere

Üşümüşlüğüm tuttu yine hayata

daha usul dua edemiyorum

Boşa gitmez ne kadar güvenseniz.

Gelen geçen bakıp yine çocuk düşüyle sana

-yıldızlara ulaşacağım...

Aşk dolu mısraların

Duvagını açtım hüznümün