çıkar gelir pişmanlıklar,

Bir yerde okumuştum yahut ben uydurmustum, hatırlamıyorum.

Ve her yeni günde değişir hep bir şeyler...

Ben yaz günü yavaş ama serin esen bir rüzgar olmak isterdim, buna yakın yaşamaya çalışıyorum?

"bana son kez masal anlatsana..."

Suu akar yatağını bulur..

Hoşgeldin Nilly.

Acaba günün birinde akmayı bırakmış, kurumuş derelerin izlerinden de denizlere varılabilir mi?

Neyse sustum bende kalsın.. yakında anlarsınız..

Üyelik kapatmayacaktın...

Burda da yerim olsun

Sensizlik diz boyu, yürüyemiyorum

Bugün Muş ovasının yeşilinden kara bir tren kalktı. Sana biraz memleket türküleri, bir de vagon dolusu özlem gönderdim...

gittiğinizden beri tek dediğim cümle

Havalar yeterince soğuktu, onun sarı saçlarını, gülüşünü kış güneşine benzettiğimi gün gibi hatırlıyorum.

kendiminkiler de dahil...

An gelir, üç noktanın anlattığını anlatmakta koca edebiyat acze düşer.

Neyse tütünümü içtim bekliyorum...

Yeri geldi kızılderili çılgın at oldu, yeri geldi bir amazon.

Ağırküre - Öznur Yalgın

Kontradan domi vole ile gol yedik iyi mi

Bin muhteşem güneş/ syf.38

Levla dedim

Bazen boynumda esmerden bir hüzün kolyesi ile yalın ayak koşuyorum Mahabad sokaklarını ve içimde derin bir nefes yarım kalıyor Qazi Mihemed'in Çarçıra meydanındaki son ve kadim bakışı gibi...

5 gun mu olmus veda etmeden gideli vayy be:p

İşlemler

"İçki ve kumar bütün kötülüklerin anasıdır.."

Bir kaç gündür rahatsızdı. Ne son nefesine yetişebildim ne de cenazesine gidebileceğim. Gelip geçti bu dünyadan her şeyden eksik, her derde yakın, dünyanın acımasız gadrine uğrayarak.

Şarkılar da küsüyor bazen, başlamıyor içimde. Bekliyorum kendiliğinden başlasın diye. En çok kendime ihanet ettiğimde küsüyor şarkılar.

Bezgin olmaması için hiçbir sebebi yok

Siz ya da başkaları, çoğu kişi ismini değiştirdiğinden bilmiyorum kimin kim olduğunu, gelip benim başlıklarıma imalı sözler

Boşver. Böylesi daha iyi...

Ne kasımda gelmişti filmlerdeki gibi, ne de Sezen'in her gelişinde aşık olduğunu söylediği baharda. Beklenmedik bir zaman diliminde geldi.

Sevgili Nairobi,

Herhangi bir gündü

Buraya bırakıyorum...

bir "düş"tüm

dostoyevski suç ve ceza'da şöyle bir şey dile getirmiş; "önce ağlamışlar, sonra alışmışlar. insan d

Sayın sepehri belki gelisim başlıktaki ölü toprağını kaldırır mı acaba diye düşündüm :))

Bir türkü actım.

sevdiğim kalemler... iz sürmek gibi.. burada gülmüş, ağlamış, sevmiş, telaş etmiş, sıkılmış, uzun uzun susmuş, boş boş camdan dışarı bakmış-belli ki...

Az bir zamandır yoktum dediler ki öldü, şimdi de yazsınlar kral geri döndü;)

Müzeyyen, uyku, ruhun hesap defteri. Düzensiz uyku, hesabın karışması. Uykuda ruhumuz tamir tedavi ve hatta terbiye oluyor.

Ağacın arkasında aydınlığın öksürük sesini.

"çok sonra anladım, insanlara güvenmek onları birer cellada dönüştürmekten başka bir şey değilmiş. meyvesi yalan olan ağacın altında başıma gül düşmesini beklemek benim çocukluğum olsun...

Sandıklarımızla yaşayıp gidiyoruz..

(Demian, s. 87, Can Yay.)

O yüzden çabuk tükeniyor hızlı tüketiyoruz; ruhumuz sık hastalanıp gönlümüz "çok" yoruluyor..

İçinizi ısıtan gün ışığını gönderebilir misiniz maille arkadaşlarınıza?

Yetişir cihette cevap verdiğime inanıyorum, evet evet kesinlikle :)

13 evet, hani şu İsevilerin Rufus'tan dolayı uğursuz kabul ettikleri sayı.

Bir pazar. Akşamüstü. Sesim kısık radyo sesi, net değil; uzaktan bir hikaye okuyor; ya da haber; uyku getiren bir monoton akış; geceden beri açık kalmış; evde biri var sansınlar diye açılmış bi radyo istasyonu. Hikaye ya da haber bitti; şimdi "Evlerinin önü yoncayı" okuyor. Bir pazar. Akşamüstü. Sesim beni avutuyor...

Yalnızlığı ise yorgun ve yaşlı bir şiirin duvarlardan süzülmesi durumu olarak gör.

1. Bazı insanlara sadece kitaplarda rastlayabilirsin. Kemal gibi, Raif efendi gibi... Aslında bu maddeyi şöyle açalım : insanı ancak kitaplarda taniyabilirsin. İstersen onunla aynı evde yaşa istersen bir ömür geçir. Kimse bir karakteri bir yazar kadar kabuklarından soyup getiremez önüne. .

Gönül dağıymış.

Ve açıp kapanan yalnızlık penceresinin saf sesini.

" kaç dilde susar insan? "

İnsanları ayırmaktan ne zaman vazgeçeceksiniz?

''Bir kadın sana baktığında dinle onu, seninle konuştuğunda değil.''

Müzeyyen,

nuri bilge ceylan izlemeyiverelim. müge anlı izleyelim biz de. akşam mandalina soy bana mesela. pazar pahalıydı diye söylenelim.

Sevgili sayfam,

Bir insana gönlüm kırılınca hatıralarını yok ederim. Küs olmam, görüşmeye devam ederim; ancak hatırasız. Çünkü o benim hatırımı kırdı.

Güneydoğu ikindileri insana tuhaf şeyler düşündürüyor.

Müzeyyen, ruhunda, gönül alma, ferahlık sunmaya dair ince ince pencerecikler açılmış insanlar, fiziken ne durumda olursa olsunlar az bir müddet muhatap olunduğunda insana sonsuz güzel anlar yaşatırlar. Ancak yıldızlar kadar uzakta parlıyor çoğu.

çok güzell.. boş dersımı dolu dolu degerlendırdım. ne kadar guzel hepınızın yazdıkları bu forumu sevıyorumm :(

-Onunlayken olduğum halimi sevdim.

Limon getirenlerin çok olsun.

Müzeyyen hanım dedi ki Cezmi bey bu geleni bilir misin

Cezmi: biliyorum, nereye gidersen git hep arkana bakacağın bir geçmiş bıraktım sana.

... kuldan incinmişliğin, su yürüyen bahar dallarını çürüten bir sessizliği var.

bir gün bırakacağım

Uzun ve yorgun bir kasideyim bu akşam, uzakta, cok uzakta bir evin duvarlarında asılı kalmış fahriye beyitim.

yazın gençler..

Mesnevi'den

O lezzetlerin tekrarı yok artık.

+ Gıcık şey.

Sevgili Kemal,

Kimliksizim.

Varlığımla birini yormaktan çok korkarım. Ben de yorulduğum insanlar yüzünden hayattan soğuyorum, bunu kimseye yaşatmak istemem. Hoşçakal sayfam.

A ha ne kaa atanamamis edebiyatci ve sair varsa hepsi burada

"Değil mi ki susmak, en çok söylemekti."

"sen ütopyaydın gözümde. öyle büyük, öyle akıllı, öyle kocaman...

Şimdi çok uzak kentlerden birinde çok mutlu bir perde var.

Sana bu mektubu uzayan, güneşli bir günün ortasından yazıyorum. İçim rutubetli bir mezar oysa... Nefes alamıyorum.

Öpüşmek için hangi tuşlara basmak gerekir?

Bir bulut olsam göklerde, salınsam beyhude

yaşam bir Sohrap Sepehri şirinde kaybolmaktir bazen de.

Yazara da size de sevgiler...

Müzeyyen, aha şimdi yazıyorum, haberin olsun veyahut olmasın sen benim içimde hep haklısın. Haklılık bende hiç bu kadar güzel durmuyor. Haklılık bu, sana dair.

Bir bulut kadar mutsuzum.

Ben cok yanlis gelmisim demek

Eksileri üzerinize alınmayınız.

Yol hali...

Bu /da geçer mi ya hu?

İkincisi: Ben ölebilirim.

Kader ve keder arasında gel-gitler yaşıyordum o da bunun farkındaydı. Eskiler buna med-cezir diyor sanırım.

2. O an dünyanın en berbat yerinde de olsan kapağı açıp sayfaları cevirdigin anda bambaşka bir yerdesin. Kozyataği'ndaki o köşkte, çukurcuma 'da bir evde, sahilde bir bankta... zeyniler ' de bir türbenin rutubetli karanlığında... En keyifli seyahat bence...

Diğeri kurudu gitti...

teninin mahzenine inmiş gibi.

Bir daha bu kokuyu alabileceğimi bilmeden başıma gelebilecek bütün badireleri atlatıp bir rüyadan uyanmak isterim.

Maria satoshileri, litoshileri ihmal ettik 5 gundur:)

Galiba kendini bilmek, başına gelenlere artık hiç şaşırmamak demek.

Kendini sev, hissine sahip çık, vesayetlerden kurtularak kendini yönet, saygı duy, sevgi besle, kimseden ilgi dilenme, gönül kapına kilit taktır.

İstesem kuşkusuz seni bulabilirim. Dünya öyle küçüldü ki... istesem bunları okuyabilecegin bir yere de yazabilirim.

Sana bir gün tekrar

En nihayetinde Newyork şehrine adım atınca keşiş, şarkı bitiyor.

Bizim atalarımız ise; "Çirkin kadın yoktur, bakımsız kadın vardır." demiş.

Müziği kapatıp bir sigara yaktım.

sevmek bir cevherdir; onu ehline vermeyip heder edeni, o da heder eder.

Çiçeksiz, saksısız, sade balkona çıkıp güneşin iyice kızdırdığı korkuluk demirine tutundum. (Bunu yaparken "house of cards" 2. sezon 13. bölümde Francis Underwood'un Başkanlık odasındaki masaya elini koyup, dünyanın artık sahibi benim ruh halini düşünün) Kaç saniye tutabilirdim elimi orada. Bir, iki, üç, dört, b... Aynı demire dondurucu bir şubat günü de dokunmuştum. Yine saymıştım o zaman; bir, iki, üç, dört, b... Demir aynı demir, el aynı el, zaman aynı zaman, yer aynı yer... Huzurlu bir ülkeden geldiğine emin olduğum serin rüzgar saçlarıma dokundu. Birkaç tül perde fırsattan istifade açık pencerelerinden gökyüzüne havalanıp kaçmaya çalıştı. Kulaklarım duyacak şekilde kornişlerin Allah belasını versin diye bağırdım. Versin tabi dedi karşı balkondaki emekli maden işçisi. Ben maden işçisi değilim, şeker fabrikasından emekliyim dedi. Ziyanı yok ben de Bir Zamanlar Anadolu'daki Savcı Nüsret değilim dedim.

Masumiyet ve merhamet zayıf insanların laf gergefinden her daim geçer. Bunun rolünü oynamak da alçakçadır.

Özlediğim insanlara telefon edip "seni özledim" deyip kapatmak istiyorum. Konuşasım yok, merak da etmiyorum, sadece derin derin özlüyorum.

Sevgili herr zaven,

Alemin karardığı yerde, dolsam yağmurla

Müzeyyen sen benim için yıllardır çimene uzanıp gökyüzüne bakmaksın.

İnsan doğduğu için değil bazen de yaşayamadığı için ölüyor. Bugün akşamüstü halamı kaybettik; en sevdiğim, üzerimde en çok hakkı olan halamı.

Çok yorgunum.

"Bir telaşı giyinmişti, gidiyordu."

Yeterli beslenemediği için evladına verecek sütü bile olmayan aç Somalili kadının da,

3 yıl önce

Ukalayla dost olma: çok konuşur, boş konuşur, kem konuşur, üzülürsün

O cözülmüstü... elimi süremedim.

Göğsümde saçlarının izi olacak; o izler atalarımın coğrafyası, gözünden tenime akan dünya ağrısına okyanus adını koyacağım.

Evet, kışı...

kitaptan, edebiyattan, sinemadan geçtim inan. huzur istiyorum. dümdüz sevgi.

Faruk Yamen / "Her Mevsim Sen" kitabımdan

Hoş geldin canım..

Lisede yazılarını Kemal Sadık Gökçeli diye imzalayan bir genç vardı muhakkak hatırlarsın onu da anmış olalım.

Akşam çadırına gelip de yatağının üzerinde küçük bir kağıt parçası bulan Yavuz Sultan Selim Han, kağıdı okuyunca bu notu yazanın, çadırını süpüren cariye olduğunu anlar. Ve kağıdın arkasına cevabını yazar: "Derdi neyse söylesin."

"anneniz benim evim" dedi kendisini ve çocuklarını hatırlamayan karısına bakımevinde hikayeler okuyan yaşlı adam.

Kim açmaz ki gönlünü bu yağan yağmura

Neden bilmem bu soruyu hepsi sordu :

4. Kitaplara çok vakit ayıranlar kendilerini üzenlere az vakit ayıriyorlarmıs. Öyle diyor uzmanlar.

Yıllar olmuş dinlemeyeli... Yıllar olmuş ne tuhaf çıkıyor bu kelime kalemimden. Büyüdük mü sahi? Birkaç şeyi merak ediyorum aslında. Bulsam da sorsam seni

Mürekkebi bitiyor

Dana giren bostan nasıl uzak nasıl mutlu ve sıradan bir hayal ki...

Dedim ki levla,

yaz dedi bana, renk verirsin

Ebeveynler ne yazık ki zaman gibi bir imkanın varlığını fark ettiklerinde bizler de büyümüş ve çocukluğumuzdaki yetimizi kaybediyoruz. Hayatın içinde acaleye yer olmadığını anlayacak yaşa gelene kadar da böyle gidiyor.

Dolayısıyla yolu bizden geçen herkese tuzlu bir ayranımız vardır;)

Celil N.

Tek çekim onun çekimiydi. Yatcam kalkcam orda olcam diye saydığım günler dışında vaktin nasıl geçtiğinin farkında değildim.

Camdan bakıyorum, saat 10.32. Ara sokaktan 50'li yaşlarda ak saçlı bi adam ağır ağır elinde yüklerle beliriyor. Dolu bez torbalar aynı renkte, adamın üzerinde, göğüs kısmında firma adı-logosu olan bir forma var. Ağır adımlarla yolun kenarından devam ediyor yürümeye; görüş alanımdan çıktı. Bezgin bir yüz ifadesi ve o market epey uzak, kentin yokuşları...

Her insanı en mutlu olduğu anda beklet tuşuyla dondurup, orada onları öylece saklamak istiyorum.

Oğlumu biliyordun.

Öyle kal.

Orası neresi dersen? Ruhumun Araf'ı, gönlümün merdiven boşluğu. Düzelme olursa belki bir basamak çıkar, iyice kötüleşirse hoşçakal canımıniçi.

Aleykum selam, hoşgeldin Milena.

güneş ülkesine selamlar

Dine hiç bu açıdan bakmamıştım. Sosyolojinin aslında nasıl da hayatın büsbütün kendisi olduğunu bir kez daha idrak ettim.

Sevgili Eleni Hanım,

And birds were singing to calm us down.

Bir sevgiyi eskiten anılar değilmiş. Zaman değilmiş. Yorulurmuş meğer. Bazen durup anımsamaya çalışıyorum hissettiğim şeyleri. Üzgün müydüm, yalnız mı, aşık mı, kızgın mı, anne mi, kardeş mi, sigaraya başlayıp başlayıp bırakmak gibi. Yo ben durak tiryakisiyim abi. Beklemelerim ondan/dı.

Hikaye ya da haber bitti; şimdi evlerinin önü yonca'yı okuyor..

Pers Sultani iki adamı ölüme mahkum etmiş.

bende de tam tersi var gözünden alıyorum yalan sinyallerini, sesinden bakısından:/

Steinbeck, aşık olan oğluna yazdığı mektupta aşk için "sende iyi olan her şeyi dışa vurur. iyilik ve saygıyı. yalnızca toplumsal saygı değil, bir başkasını eşsiz, değerli görebilmeni sağlayan o daha yüce saygıyı da." demiş. bir insanı severken ona körelmek ne eşsiz güzellikte.

Bazı hasretler yüreğe sığmaz.

"Kaşıkçı, adamın elinden elması üç kaşığa, kuyumcu kaşıkçıdan on akçeye, kuyumcubaşı da bir kese altına aldı.

Bir bulutmuşum da göğümü bulamıyorum sanki.

Bunları sadece yazmadım yaşadım da ben. İtiraf etmeliyim ki o, masallara çok yakıştı. Bu da masal perisi olduğunun bir göstergesiydi.

Müzeyyen, insan istiyor sevdiğini ciğerine koysun.

Karşı tepedeki evlerin birinden boğazı şişmiş, bademciği inmiş, muhtemelen geceyi ateşli geçirmiş; annesinin kaygıyla başında beklediği bir çocuk öksürüğü sesi geldi...

boğulurken gökyüzünde ortaya gökkuşağına dalıp mutlu gitmek gibi

Paylaşımı görmezden gelinince kendi kendine cevap veren garip milena :))

Kendimi katlayıp çekmeceye koyuyorum bu akşam.. Bir dal kuru lavanta bırakılsın lütfen..

Atların uçamadığını biliyorsun. Nasıl olup da böyle delice bir fikirle çıkabildin ortaya? Yalnızca kaçınılmazı geciktiriyorsun o kadar demiş.

Bence, bana göre fesleğenlerle konuşan, ilgilenen, seven, satan insanlar büyük insandır; küçücük yapraklı, bir karış ottan cennet gibi dünya buluyorlar.

daha az vermek

Ne bilir düştüğü yeri ateşin

Sonra dedim yolu kırdın bari suyun yüzünü eğme.

"malan barkir le le çune waran le

Niye ninni değil de şiir?

İmza sabrede n derviş

Aklıma nereden geldi bilmem...

" İnsan bir yarayı iyice temizlemeden üstünü kapattı mı; kabuğun altında cerahat bağlar derdi. Bu sebepledir ki söylenmesi icab eden her şey söylenmeli. Cunku benden seneler sonra doğacak bir yazar diyecek ki, hiçbir çığlık tutulan sırların sessizliği kadar sağır edici değil."

Sevda mefhumu somutlaştıkça azaldı, azaldıkça maddileşti, maddileştikçe basitleşti.

Sen anlat beni...

İçimde umutlar yeşermişti filizleri çoğaldı yemyeşil oldu :)

Yalan söyleyeni anlamaya gelince ; sanırım hiç beceremedim.

benim arkadaş listemden kötü adam çıkarmı hiç başgan:)

arkhe için...

Kendime dört özgürlük şansı veriyorum.

Yani herkes öyle diyor. Ben ne yapıyorum? İnadına şekersiz Türk kahvemi yaptım yazıyorum.

Birinin ilk tanıdığın halini özlemek.

Uzaktan yanmak da sevdaya dahil.

Baharın çatısında kırlangıcın sesini.

Gerçek olduğunu düşündüğünüz ve imalariniza mahal vermeyecek başlıklarda yazabilirsiniz "

Söylediğim hiç bi söz "o" değildi.

Yani bunu bizim atalarımız demiştir, yani umuyorum ki öyledir :)

Seni tutup çıkardı daktilo tuşlarının arasından.

bir gün, tüm maskelerimizden sıyrıldığımızda, hatalarımız, günahlarımız birer birer aynaya yansıdığında... eksilirsin sandın belki, sandım belki...

" fırat suyu bütün bir bölgeyi

"Günlerini kefen bezini dokumaya vermişti. Sanırdınız ki, gündüz akşama kadar dokuyor, dokuması bitmesin korkusuyla da gece sabaha kadar söküyordu. Bu işi, yalnızlığını unutmak için değil, tam tersine yalnızlığını yoğunlaştırmak için yapıyordu."

sızı kalır

Spinoza diyor ki; İnsanlar bilmediklerinin tutsağıdırlar, bilgiye ulaşınca özgürleşirler..

Cezmi: zaten insan en hak etmeyene bile dünyaları sunarmış.

Kime hitap edeceğini bilemeden yazmak istersin ya bu öyle bir yazı. Serçelerden, sivas illerinde çalınan sazlardan, bekleyerek geçen koca koca yazlardan, tren raylarından, şehrin yara izlerinden, hastane odalarının erciyes manzaralı akşamlarından, uzayan yaz ikindilerinden ve senden ve benden, şundan falan çok uzakta. Çok.

Ah sevgili yazar, bu kadar vefasızlık olur mu? İnsan kendi açtığı başlığa iki gün yazmadan durur mu?

Boğaza çöreklenmiş kaç düğümü sayayım ki şimdi size, kaç düğümü.

Hayır sevgili yazar...

Nasıl yağmur nasıl gök mü delinmis? Hangi melek bu kadar ağlıyor olabilir ki?

" kaç milyon yıldır tutmadın ellerimi..?"

Müzeyyen, mümkün olsaydı şu an sana sarılmak isterdim.

can simididir

Siz misiniz?

Bu kalp sana tutunur mu?

Rıfat amca bu sabah ekmek alırken kızdı bana

Ben mi sizin basliklariniza gelip imalı sözler yazmışım:)

Ben büyüdüm Müzeyyen.

Ince ince yaprak gibi dogradım. Yıkadım. süzüldüler una bulayıp yağda kızarttım.

Hoş bulduk sevgili yazar...

Müzeyyen burdaysan bana yazar mısın.

Seni 1652 yılında, atın sırtında çok acıkmışken, kervansarayın kapısına geldiğinde içeriden gelen yemek kokusunu duyduğun anda. Kal.

Gerçek ismini yazdım;)

Yaşamak, uzuuun bir türküdür Kıymet hanım...

Kalıba ve sözlere inanmayan aşklara selam olsun.

Ve ıslak toprak kokusu var mıdır dosyalarınız arasında?

Kim bilir ahşap bir pencerenin dantelli perdesinin önünde, çiçekli şiirler okuyorsundur.

... uyku sığınaktır. iyi geceler güneş ülkesi

Mus ovasında önüme 50-60 koyun katıp dağ tepe gezmek, coban atesinde isli bir çay demlemek ve elimi kulağıma atıp rüzgara lo şivanoyu söylemek isterim.

Tesadüflere inanmayan ben uğursuzluk gibi bir batıl inancı kabul edecek değildim.

Şükrü Erbaş bir söyleşisinde: "Bu dünya ile yazarak ödeşmeyi seçtim. Kime öfke kime umut, bilirim. Acısı da sevinci de başım gözüm üstüne? diyordu.

Doldu

Buka barane, yağmurdan sonra çıkıyormuş sahiden.

" adını söyleyemem, düşer dillere dillere.."

"Sessizliğini anlatmak isterdim sana sessiz sedasız

Merhaba değerli arkadaşlar. Buyurun oturun lütfen, rahatsız olmayın.

yok. bağlama işte. sonra o girdi parçaya. yok. ses işte.

bağ mı bu dedim kırmızı bozum,

Yapmayın etmeyin biraz ileti biraz forum olsun..

Bu denize gark olan nehir, ne sarhoş ne de kayıp

Dedi ki Cezmi, demek onun gürültüsüydü, nabız diye bileğimde vurup duran.

bilmiyorum.

Saygı hak eden, hak edilmemiş sefil bir yaşam

"en iyisi susmak

bir insana.

Belki yüreklerinize ağırlık verecek ama şunları da söyleyeceğim; öldürülen, kendi ölümünden dolayı sorumsuz değildir.

şimdi başka bir şehrin tren yollarına uzak odasında oturmuş seni sevdiğim zamanları anımsamaya çalışıyorum. artık kaldırıp kanatacak bir kabuğu da yok yaramın. kaşıyıp incecik hissedilecek sedef rengi bir izi de.

Size demedim..

söz uçar, yazı kalır

Ben ne zaman hayra yorumsuz düşler kursam icimsira bir kuş uyanır uykudan.

Gelemiyorum sana

Müzeyyen, belki de biz geç kalmamışızdır, onlar beklemeden gitmişlerdir.

Duyarım sesi ayazda kalmış olanı..

Anneme;

ceyranı levla eden sebepleri sorma... ve kızma ne olur hayırsızlığıma...

Evrende bir toz zerreciği kadar bile değilken ödeşmek ne haddimize,

Dilerim

<a target="_blank" rel="nofollow" href="https://resmim.net/f/sj4KVK. png"><img src="https://resmim.net/f/sj4KVK. png" rel="nofollow" />

Ritmimi değiştiren bir güzellik oldu bu..

Kafam zaten halk otobüsü koridoru

Zerefşan gibi değilse kaderim,

Demiştim sana daktilodaki kağıdın yırtılması hayra alamet değil. Kukumav sükuneti bendeki farkındayım.

Bu dünyadan suu gibi akıp geçti deyin benden sonra:P

Dilinde bir şiir

Bazı yastıklar; boşluklu sorular, sarsıntılı yaralar, ıslıklı hayaletler ve köşeli yarınlarla dolduruluyor. Baş konulduğunda uyutmayışı bundan.

kedileri yıllar boyunca "garip"seyeceğimi, ankara aklıma düşünce üşüyeceğimi, özdemir asafı ve edip canseveri daha bir sahipleneceğimi...

zorundadır. "

Bebekliğimizde, çocukluğumuzda, ergenliğimizde her daim, çabuk çabuk, hadi oyalanma, hala bitirmedin mi seslenişleriyle büyüyüp, iş hayatında da yavaş olan dışarıda kalır örneklerini mükerrer deneyimlememizden olsa gerek.

Ütopyamızda yer alan 85 şehrin 1 tanesini size veriyoruz. Güle güle oturun, yönetin.

Gerçekten ütopiksin..

19 yaşımdan geriye kalan, uyuyamadığım geceler ve yazdıkça yandığım şiirler...

Turnalarla selam gönderilen cağda da vardı bence sevdayı basit yaşayanlar

tesekkur ederım hepınıze

Merhaba güzel kızım,

Avuçlarının arasında bir bardak, cebinde bir kitap.

Canın sıkıldıkça güneş pardon bitcoin topla benim için:)

Sevmediklerime kızıp sevdiklerime kırılıyorum...

"... ağacın üzerinden yağmur aşağılara süzülüyor, güneş ya da ayaz üzerinden gelip geçiyor, yaşam yavaş yavaş gerileyerek ağacın en iç kısmında alabildiğine dar bir bölgeye sıkışıyordu.

Durup durup bendimi çiğneyişim..

Müzeyyen, odama giden koridoru biliyor olmanın sevincinden söz etmedim sana. Bir bilsen, bilinmemenin üzerinde ne kadar toz birikmiş.

İnsanoğlunu yıkan büyük olgulardan biri de hayal kırıklığı zaten..

Seninle bir fotoğraf karesine saatlerce bakabilir ve üzerine konuşacaklarını senelerce dinleyebilirim.

Bir köy lojmanı...

Açık kollarını aynı samimiyetle karşıladım.

İyi akşamlar.

İyi dersler arkadaşlar

"İnsan ne garip bir varlık. Bir bakmışsın bir dakika içinde biriktirip durduğun, kendisi için üzüldüğün, hatta gecelerce ömrünü harap ettiğin her ne varsa, bir saniye içinde yok ediyor."

soha/ mil pasos açalım da sayfamızda hava biraz yumuşasın.

Mukadderat kelimesiyle cedelleşiyorum bu ara... Onu karşıma alıp uzun uzun seyrediyorum. Evirip çevirip bakıyorum.

Bi tane de ben bıraktım.:)heyecanın artsın:)arkadaşım

Şarkının Endülüs'te geçen kısmı en huzurlu yeri.

Hanım kim?

Zibilyon tane başlık var.

Farkı yalnızlıkta insana karışman zor.

Sonra unuttum birgün. Akan bir nehirdi hayat taşıyıp duruyordum onca şeyi. Minicik bir akıntı aldı gitti.

Devlet Bahçeli?nin Suudi Arabistan?ın robotlara vatandaşlık vermesini eleştirmesi gibi gündemsizim Milena.

Bir gün yeniden bahar gelecek. Çünkü yaşamak; dağlardan, yollardan, yıllardan, ayrılıklardan beslenen içli bir türkü gibidir. Gün olur umudunu rüzgara teslim edersin, gün olur "seher yeli sevdiğimden bir haber" deyip usulca beklersin.

Ve bunlardan biraz daha fazlası...

fesleğen:(

Sen peki?

Ben sanıyordum ki insan başka başka şehirlerde kök salıp filiz verebilir.

Başım fevkalade ağrıyor. İlaç alıp karanlık ve sessiz bir odada uyumak lazım.

Merak ilgi ile alakalı, ilgi bitmiş, ama anılar, ortak geçmiş ve özlemekler baki, o hiç silinmez.

Can yakıyor..

Gül yağı tacirinin birinin fevkalade güzel öten bir bülbülü varmış. Bülbül biçare birgün yanlışlıkla büyükçe bir yağ küpünü devirmis. Adam bülbülü nasıl azarlamışsa bülbülün bütün tüyleri dökülmüş, sesi kesilmiş.

Hep birine söyleyeceğim çok önemli bir şey varmış da söylememişim gibi bir boşluk hissi, gün boyu yakamı bırakmadı.

Biliyor musun insan hep daha iyisini ister elindeki iyiyi tükettiğini bilmeden.

Bilinmezliğin içinde bilineni aramak gibi.

Mutlu olunca her yöne uzanabiliyorum; üzgünken kollarım sadece kendimi sarmaya yetiyor.

Adam çok pişman olmuş fakat nafile...

"Onun dili ve sesi fısıltılar içindi, kolları hesapsız uzanmalar, teni rengarenk dokunmalar, soluğu ısınmalar içindi."

Sesim beni avutuyor..

Teşekkür ederim sayın sepehri :)

Yapma üye nedir :)

"İnsanın kendi kendisiyle sohbeti sanat; başkaları ile sohbeti ise eğlenceydi."

Az gittim uz gittim. Bir gece bir gündüz saydım her ilmeği. Ördükçe büyüdüm.

Şayet yaşadıklarımızı bir yolculuk olarak kabul edersek; ben yolculuğun, dinlenme tesisinden tüm ihtiyaçları görülmüş çıkan çoluk çocuğun uykuya dalıp, babanın kısık çalan müzik eşliğinde bir parmak açtığı camdan sigara dumanını üfüre üfüre gece karanlığında ilerleyişindeki sükunetteyim.

Yusuf bir köle pazarında mezada çıkarıldığında alıcılar arasında sıraya giren bir per u perişana sordular:" Ey fakir ve aciz insan, sepetinde birkaç tutam paçavradan başka bir şey yok iken hangi cürretle Yusuf gibi bir güzele müşteri olabiliyorsun?

Zeliha ben ne edeyim söyle Allah aşkına.

Bir şarkı, bir yol hikayesi; İnnuendo.

dünyanın en hüzünlü cümlesi olabilir

<i>Şimdi ellerim hep boşluğa dokunup duruyor. Senin oturduğun yerde şimdi yelleri konuk ediyorumm. Sakın kızma içimin boşluklarına anlatım bozuklukları misafir oluyor. Anlatamadığım seni karışık kuruşuk yatırıyorum içimde. Bir uyanıyorsun yokuz biz. Soguk sobasız bir odada buluyoruz birbirimizi birbirinden cok uzaklarda.</i>

bilginize.

ki ben

&amp;&amp;&amp;&amp;&amp;&amp;

olmayacak bir hayale düştüm...

Demek ki yalan söylemek psikolojinin bozuk olduğunun da göstergesi.

Kaderin,

Ya siz kendinizi sevdirip sevdirip neden gidiyorsunuz. Ben öyle gitsem çok utanırdım.

çünkü ben kapalı üyelikleri okumayı çok severim.

Neyse ki biliyorum.

Bu başlığınıza yazmaya meraklı değilim.. Bir yazardan bahsettiniz.. Ben de kitabından bir alıntı yaptım, hepsi bu..

Herkes gibi yaşasaydım eğer, yaşamı onlar gibi görebilseydim çarşılar yeterdi avutmaya beni. Bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise...

Bugün çok yağmur yağdı burada. Halkevi durağında epey otobüs bekledim. İzdiham'ın son sayısını aldım nihayet. Beklerken maskemi indirip indirip simit tırtıkladım. Çocuklar vapura binmek istiyor. Güneşli bir gün kollamak lazım. Fakat önce uyumak.

bi sahil kasabasında bırakacağım

Ateş düştüğü yeri yakarmış

Frau Hanıma katılıyorum bi eksi de benden. s

Kendimi saracak dermanım yok.

Onu bile yapamıyorsam da türkü söylerim

Aufhebungen'in hayranları başlıkta hanım görmek istemiyor pek:)

Sonsuza kadar. ..

Dedi iğde can az telaş, çok dua...

Yarini mi yitiriyordu,.?

Senin bana kizman lazimdi. Basligimi mahvediyon demen laximdi

Uzar da gider bu liste.

öyle anlar vardır ki cehennemde yanarken darüss selamdan bir parça görmek gibi

Müzeyyen: seni sevmiş olmanın donuk acısını hiçbir dilde tarif edemiyorum.

Günaydın Müzeyyen. Kendim espri yaptım kendim deliler gibi kahkahalarla güldüm 13 dk önce. Benim işlem tamam dedim sonra, sıradaki kaydını yaptırsın.

Sana varıyor

Fakat o kemik çerçevelerin ardındaki gözlerini...

19 ocak 2018

Y. Yalnızlık,(Syf 290 )

"Şüphesiz bana zarar dokundu ve sen merhamet lilerin en merhametlisisin."

- O yüzden insan kalabalığa, eğlenceye gidiyor, suyun yokuş aşağı akması gibi diye bitirdi sözünü Dvanov.

Sivas

Everest Yayınları

Omrune bereket

Kreme hala dokunamıyor musun, ellerin Ayaz yarası mı yine..

fakat defaatle tecrübe ettim ki, siz silmeseniz bile iletiler kızmı bir süre sonra iletilerinizi evrenin meçhul kara deliklerinden birine gönderiyor...

Seni 2014 yılında, bir dost meclisinde, masada karşında onu ilk kez gördüğün, ellerine bakakaldığın, gözlerini ondan kaçırdığın anda. Dur.

Edebiyatımızın ulu çınarı Yaşar Kemal'in gerçek ismi Kemal Sadık Göğceli miymiş? :) Yıllardır okurum, şimdi öğreniyorum bunu. Ufak bir araştırma yapayım hemen. Teşekkürler :)

Asla d/okunmayacak bir tesadüfün son mesut satırları bunlar

Sevgili arkhe

+ Başınızdan savmak için mi kitap ismi yazmadınız?

Sevgiyi tuşlarla mı yazarsınız?

Doğayı bilgisayarlarına döşeyenler, neden görmezsiniz bahçedeki akasyanın tomurcuklandığını?

Cezmi bey dedi ki Müzeyyen seni sevdiğimi söylemeden geçen zaman kayıptır.

İstediğimiz biçimde gitmese de, sıkça arayışlarımıza yanıt bulamasak da yaşanacak ve umut edilecek bir hayat var, tüm gücenmişliklerimizin rağmına.

Dedem derdi ki; kalbi kahpe olan insandan korkacaksın. Bir de gövdesi ahlakı hiç tanımamıştan, yalancıdan, hainden..

Her taşın deliğinde suyun aksırığını.

Bir de kızım oldu...

"Gurur; sevmeyen kadında ve seven adamda olur" muş.

Şükrü Erbaş

Seni 1998 yılında anneanenlerde boyama kitabına resim yaparken, anneannen avucuna ellerini alıp eline sinen boyayı yıkarken ki halinle. Kal.

Buna benzer bir odada, şanslıysanız gökyüzünü görebilen bir pencere ardında bitecek hepsi.

Eyvallah kardeşim, eksik olma.

Ben çok değiştim son 11 yılda. Keşke anlatabilsem kendimi. Mesela köpeklerden korkuyordum ya... Hani Eceabat sahilde pısırık bir tanesine 1 mt yaklasabildim diye resim atmıştım sana :) şimdi 7 tane kangalımız var...

İki günlük yağış ardından onu getirdi yanıma.

Tabi sevgili milana bu dusuncenizi degerlendirip ona göre karar verecez...

"neyse efendim, celal atik varıdı, pehlüvan. bu şahla menderesin bindügü arabanın arhasını tek eliynen bi galdırdı araba gidemeyi bi türlü."

İbn-i Rüşd

her taraf gonca doldu,

ötesini boşver...

Edebiyattan da kitap okumaktan da nefret ediyorum. Hiç kafam almıyor.

Evina du ciya... liste yaptım ki 1 saat kadar o çalsın.

"Bütün kadınlar şiiri bir kadına terk eder!"

Sultan'ın atını ne kadar sevdiğini bilen mahkumlardan bir tanesi hayatını bağışlarsa bir yıl içinde ata uçmayı öğretebileceğini söylemiş.

Her gün ve hala durmadan dünyayı şarkılarla dolaşıyor.

50li yaşlarına gelene kadar muhtemelen çok çalıştı, ama çok çalışması çok para kazandırmadı ona , araba da alamadı (50li yaşlarda elinde ağır yüklerle yürüme gibi olağandışı bir hobisi yoksa eğer), ailesinin lehine hep bir şeylerden vazgeçerek yaşamış olmalı karın tokluğuna, hayattan keyif almadan ölmesi de çok olası

Tarih felsefesi dünyadaki her şeyin bir sonu olduğu üzerine kurulu değil miydi? Her şeyin farkındaydım. Son her zaman kaçınılmazdı.

İnsana, zaman gibi bir imkan verilmiş, bunu 50lerden, 60lardan sonra fark etmesi de yine zamanın bir intikam şekli mi acaba?

Nasıl sevsem gölgen düşmüş ellerime, şekil vermişim

En güzel düşlerimizin içimizde kalmaması dileğiyle...

sana "içme" diye kızarken, asıl aklı baştan alanın şarap değil aşk olduğunu öğrendim büyüyünce... ama ne geri dönecek yüzüm vardı ne ardına düşecek gücüm...

Şeyh olmaktansa Fuzuli olmak evladır. Hayatına girdiğim her insana bir gün fuzuli gelmek de benim huyum.

Ben hayatıma giren herkese aynı şeyi söylemiş olmalıyım :

Zul'dür.

Anımsamak bir tür buluşmadır. Unutmak ise bir tür özgürlük.

19 temmuz 2014

Bakın bu şiirdir.

son kuşlarımdı bunlar dedim telef olmasın

Seni düşündüğüm bir kaç andan başka...

Müzeyyen, tek ihtiyacım olan, müsait bir zaman ve sen.

Cezmi: kalmak için çırpınsan da burası gitmen gereken yer Müzeyyen.

Kollarım?

İki nehirdik.

Mükemmel... Her zamanki gibi.

Biçilen bedellerin hiç biri elmasın karşılığı değildi. Tıpkı hiç bir benzetmenin onu anlatmama yetmediği gibi.

Bu kalemin nasıl hayatıma girdiğine daha anlam verememişken aynı kalemle yaralarımı deşerken buldum, kendimi.

Müzeyyen senin sesinin dışında kalan her şey gürültüdür artık.

ben okurum...

Daha çok daha deli yazdım.

Hakikatte toz zerreceği kadar hükmümüz yoksa da şeriat zahire bakar.

ceyran levla oldu neylersin...

Kemal,

Ve müphem aşkın deri değiştirmesinin temiz sesini.

Hoşgeldin kardeşim, vurduğun gol olsun.

Komşu köyden düşyeri..

Anların gaddar acısı

gerçekler ve düşler harman şeklinde hangisi düş hangisi gerçek bilinmez gibi

Demiş ki hayyam masaldır işi.

Bir insanın varlığının herkes olup yokluğunun kimsesiz bırakma hali?

Cama vuran yağmur değil...

Müzeyyen, aklıma yatsana

Cezmi: yokmuşsun gibi davranıyorum ama yükün hiç inmiyor omuzlarımdan Müzeyyen.

Fesleğenli evin hanımına selamlar,

Yedi tane Miss World ile yattığım söyleniyor ama rakam yanlıştır. Doğru rakam dörttür. Üçünü reddettim "

Kış güneşinin geçici oluşu gelmemişti aklıma. Carpe diem demek daha kolay gelmişti. Ne ben mükemmeldim ne de o.

Eskilerin bildiğim bir lafı daha var. Ondan duymuştum ben. Bana hayrı olmayan kilisenin papazı diye başlayan ve mutlu sonla biten.

Şimdi seneler sonra burada bulmayı umduğum hiçbir şey yok. Ne bir masumiyet müzesi ne bir cinayet mahalli tedirginliği...

Ne zaman bir kitabın ilk cümlesini okusam, ne zaman yorgun bir yaprak sallansa dalından, ne zaman uzanıp bir kuşun kanadını okşasam, eğilip öpsem ya da... Adın, aklımda.

Güzeldir aslında her ademin özü

Tanışamadık, belki de tanıştık bilemem. İnsan dünyada en çok kendi varlığını sorguluyor sanırım. Senin var olup olmadığın; içimde hiç yürümediğim bir sokakta karşılaşıp karşılaşmadığımız muamma.

Diğer mahkum inanmayan gözlerle arkadaşına bakmış:

<i>yalnızlık senfonisi</i>

hangi gece uyanıp artık göğüs kafesimde bir ağrı olmadığını fark ettim?

Bu yangına su gerekliydi zaten, yüce rabbim senden razı olsun:)

+Bilmez miyim Cezmi şu an adını hatırlamakta zorlandığımız bir insanın evinin kütüphanesinde ona hediye ettiğimiz bir kitap var, ilk sayfada sevgilerle yazıyor.

Duvarlar mavi... Denizi hatırlatsın diye belli ki..

hani bir hatanın sebebini sorduğumda "daha çok sev diye" demiştin. kızmıştım o vakit mümkün mü daha fazla sevebilmem diye...

Hani derler ya,

- O zaman makale okuyun, internetten araştırma yapın. Üstüne fazla düşmeyeceğiniz bir konu için beynini boş bilgilerle doldurmayın. Bilgiyi kitapta aramayın.

Sığınağı olan gidip sığınağını saklasın.

Yorulmuştuk, soluklanmak için bavulumuzun üzerine oturduk derin nefes çekerek tütün sardım. Nereye gidecektik bir bavulun üzerinden?

İspanyolca sanırım..

Bilirim herkes payına düşeni yaşar

Elli kere isim değiştirdim elli kere daha değiştiririm kime ne?

Ama aşk, sessizlikte ve farklılıkta var oldu; çünkü sözden önce aşk vardı.

Biraz genele, biraz da siyasetin kaba etine dokunaraktan diyebilirim ki; olmuyor, olamıyor, can olmadan canan olunmuyor. Yarına dair hiçbir müşterek duygusu yok bu ülkenin. Tüm duygudaşlığı ve atıfları sorunlu olan bir geçmişe. Bugün de haliyle ruhsuz, birbirine öfkeden başka bir şey beslemeyen insansız bir topluma dönüşmüş vaziyette. Olmak istediğimiz yer ile, hayatın bizi oldurduğu yer arasındaki boşlukta hayıflanarak tamamlıyoruz ömrümüzü.

Geldiğim bu yerde artık yazıp geride kaldıklarına üzüldüğüm birtakım bahsedişlerimin hüznüyle bekliyorum, hoşçakalın demeyi ben üstlenmedim.

Bütün telaşımız her şeyin üstüne kapıları çarpmak, duvar örmek... Bütün kuvvetimiz ve dürtülerimizle reddetmek, ışığın, sesin, suyun akışını...

Yazdıklarımız mı bizi hasta etti veyahut yazdıkça mı iyileştik bilemiyorum. Şimdi düşünüyorum da artık yazamamanın bile güzel bir yanı var.

Sessizce çektim çile kapısını, içimde bir kese kağıdına sarılı badem şekeri buldum.

Sevgili güneş, neden öylece karşımda duruyorsun? Gel sarıl lütfen.

Bilir onun özünü batsa da çamura

İnsan, yitirdiklerinin en çok da gülüşünü tutar aklında uzun yıllar, sonra zamanla eskir o gülüşler, kendini unutur sonra, en son kaybeder..

Firdevs bağı olsa ne..

Müzeyyen, ben şimdi antika bir saat gibi babaanne duvarinda böyle gürültülüyüm ama benim için uykun kaçmasın.

Şimdi şu sokaktan aşağı dönsem, on dokuz yaşımla karşılaşır mıyım sahi?

Gesi bağlarını dinle, ilk ezberlediğim türkü zira.

senden gitmeyi marifet saydım. daha ilk gece oturmuş ağlarken, ama güçlü olma destanları yazarken içimde, kendimi uyutup seni aramıştım hani...

Tamam Aleyna Tilki o sen olsan bariyi dinle.

Müzeyyen: sana yazdığım hiçbir şeyi hak etmiyorsun. sen tek kelime bile hak etmiyorsun.

Müzeyyen, yine herkes zamandaki yalnızlığına mıhlanmış. Yüreğimizi doldurup bizi sürükleyen ümit ayaklarımız olsaydı, belki de çoktan kopmayı dilerdi.

Pervane gibi özler ateşi

Mübarek, böyle şeyler yazma sevgilim kızıyor, bizi ayırmak mi istiyorsun, amacin nedir:)

İnsanı en zoyade yoran şey umuttur demiştim bir seferinde... yanılmışım.

Beklememeyi becerebildiğin ölçüde rahatlıyor ruhun.. Aynı evde yaşamak bile denk düşürmezken, aynı dünyada olman neden beklenti yaratsın?

Cok ayıp ettin kanqa

İçimde sürekli Şakiro ağıt yakıyor.

özledim desem,

Hola;)

Hiçbir hikaye noktalı virgülle başlamaz aslında. O bir kapı aralığı, bir eşiktir kendinden sonra gelecek olana

Adı üstünde "kırık"

Aklından seni gerçekten seven birini geçir dediklerinde, adımı anımsayacağını bilmek bana çogu gece iyi geceler demiştir.

Güney evlendi mi? Kız nasıl biri?

Cezmi sen de benim çimene uzanabilen çiçek tarafımsın, ne diyeyim ki şimdi ben sana.

Bir dostu, bir zaman, sessizce bir köşede bırakmak, o köşeyi unutmak istemek. Sanırım bazı ilişkilerin zamanla miadı doluyor. Ses kesiliyor birden. Sebepsiz. Bir sıcak rüzgar, esip geçiyor.

Öyle işte üstümden kaldırılmış bir ölü var sanki.

Sen bunca kötünün ortasında nasıl nasıl nasıl güzelsin böyle?

Hikayelerimiz gibi somut nesnel değerlerimizi de hayatına dokunduğumuz kimselere bulaştırarak gidiyoruz.

İspanya kraliçesi beni onore etmeyecekti belki ama gönül tahtıma oturttuğum kraliçenin yüreğime hükmettiğini elbette görüyordum.

İnsan böyle böyle işliyor demek ki insanın içine.

Harika satırlar hayatımda 2007 yılında bu satırları okuduğum kitabım elimdeyken, aşkımı itiraf etmiştim bu satırlardan cesaret alıp benim için çok özel bir hikaye.

Evet her şey geçiyor bu zamanda, öyle alelade bir biçimde. İnsan, oracıkta solmaya yüz tutacak bir anıya dönüşüyor birbirinde, bir başkasında yine herhangi bir biçimde var olana dek.

Bu da benim ayıbım olsun.

Dedesi yaşında evlendirilen 15 yaşındaki Afgan kizin da,

Ferit Edgü öğüdü: "Yaşamaktan yorulanları sev."

Çayımda o limon var şimdi.

George "the best" best

kalemi, kağıdı ve düşleri

Turnalarla selamlar yollanan zamanlara yetişemedik.

ceyranı öldürmek istedim, nefessiz kalsındı o en derinlerimde ve ışıksız...

Bu umut değildir.

Amacım eşikte oturup bir sigara yakıp gitmekti... Ama mübarek, bu cümleleri okuyup nasıl içeri girmez insan?

Namertle dost olma: mertlik bilmez, yürek bilmez, dost bilmez, üzülürsün

&amp;&amp;&amp;&amp;&amp;

""Çay demleyip, kitap okuyarak diğer aleme iltica edenlere ithaf olunur.

Önce Fransa'dan geçip Endülüs'e iniyor.

Müşfik Kenter

Görünmezlikle kokulara ayrılmış bir köşenin balkonunda, ayaklarım soğuk fayansların üzerinde ılık bir akşamın geçip gitmesini bekliyorum.

Günaydın Müzeyyen, ne güzel uyuyorsundur şimdi. Uyumak güzeldir. Kim bilir belki çoktan trafiğe karıştın, bilmemek de böyle.

Ama ağaç ölmüyor, ağaç bekliyordu."

Çi dinyake puç u vala.

hangi dilde unuttum seni bilmiyorum.

Bekir Sıtkı / Hancı

Saygideger sepehri ve başlık müdavimleri sevgili üyeler

Beşiğin demirine başını yaslamış bir anne

Bir zaman bir yerde tahammül edilemeyecek kadar acılar yaşandıysa, bunu yalnızca bir kalbe sığdırarak geçmesini beklemek insafsızlık olur. İnsan, kırılmış bir ruha dokundukça onarabilir, insan kalabilir. Depremde yitirdiklerimizi, kalanlarımızı unutmayalım.

onlar şarkı söylerken ıslıkla eşlik etmek..

Merak etmeyiniz siz, bin adım değil daha da fazla...

Sonra söz, aşkı tanımlamaya çalışıp bir kalıba soktu; herkes sözün yarattığı aşkı aradı.

Yazdığınız söz Yaşar Kemal'e ait. Ufak bir düzeltme yapmak istedim.

Aranızdan biri tökezler de düşerse, arkasından gelenler için düşmüş demektir; onun ayağına takılan taş arkasındakilere uyarı olmalıdır.

Aynı kareyi zamandan defalarca kesip koparıp parça parça kan-reyhan bir ikindi uykusunda yarana basmak... geçti. ..

Müzeyyen yaz demek; karpuz, yarı çekilmiş perdeler, kuş sesleri, açık camlar, bulaşıcı gündüz uykuları, eve doluşan sokak sesleri, kızartma kokuları, mermerde uyuyan kediler, duş sesleri, uzun-sıcak serin-kısa zaman dilimleri.

"Kamber Ateş nasılsın?"

Buyrun bir ayranımızı için, soluk alın.

"Derler ki zerefşan, suuyunu almaya hiçbir denizin layık olmadığı kadar güzel olduğu için çölün ortasında kaybolur gidermiş.."

Ve tülbentle sardı boynunu...

Sana gelmeme engel oluyor gurur denilen illet.

Vay ki ne vay.

Le lys dans la valle

-Çok çektik ama belli mi olur, bakarsın bu bahar güleriz Cezmi.

Insan gittiği her yerde en çok kendinden kaçıyor

İsadan sonra 2010 yılının 13. günü yani Ocak'ın 13'ünde başladı her şey.

İnsan bazı şarkıları hiç dinlememeli arkhe

+ İletilerinizi okudum, bana kitap tavsiyesinde bulunur musunuz, malum tatildeyim.

Samed Behrengi

şu dinlemeye tahammül edemediğim stranı açtım geçenlerde; hatta şöyle oldu, bir dost meclisindeydık. bir öğretmen dinleyince canınızı hala yakmaya devam eden bir şarkı var mı dedi. o kadar uzun zaman olmuştu ki canım yanmasın diye dinlemeyeli... aklıma o geldi ve söyledim: "evina du çiya" dedim. bak şöyle yazılıyor. dur ben bulayım. "bu mu?" evet.

Cezmi: bizim hiç bilmediğimiz bir dil girdi aramıza Müzeyyen.

Müzeyyen Eylül geldi, artık hava da iyice serinledi, kime üşüyorsun kim bilir. Gerçi eski üşümeler de kalmadı artık, insan tüketilebilir bir nesne oldu, ha battaniye, ha çöplüğünde bir kalp ağrısının.

O ölümsüz keşiş, Freddie Mercury adında bir adam.

İyi geceler...

Şimdi yatağın içinde oturmuş başım avuçlarımın içinde ve göğüs kafesimde binlerce kuş ölüsüyle fark edoyorum ki...

Bizi soracak olursan Sevgili Didem Madak'ın dediği gibi uyumuyorum, uyuyamıyorum baş ağrısından; uyuyamadığım gecelerin sabahında gözaltlarımdan mor çocuklar doğar; mor çocuklarıma ninni söyler sabah ezanları.

şimdi ayık zamanlarımda hayata adapte olmaya çalışıyorum,

Beşikte bir bebek, dünyaya geleli bir sene olmamış daha..

Kemal Sadık Göğceli; "İnsan, evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar." der.

Kaşıkçı, adamın elinden elması üç kaşığa, kuyumcu kaşıkçıdan on akçeye, kuyumcubaşı da bir kese altına aldı.

Aksam oldu.

Kimseler görmedi Ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim.

Berfin hanım had mi bilmiyorsunuz başka sorununuz mu var kuzum?

<u>Cezmi</u>: Yani şimdi uzun uzun anlatsam, yani şimdi nasıl uzun uzun anlatsam?

3. En iyi dost en iyi aşk kitaplardaki kurgu karakterlerdir. Çünkü senden sıkılmaz yorulmaz bunalmaz, şimarmaz, başka birini bulmaz kısacası seni bırakmaz hep yanında kalırlar.

Ben sevmedim hepsini. .. Baştan savma geldi bazıları

Sokagimdan gecmeni mecbur kılsın

Bazen fırtınalı bazen sütliman o sonsuz mavide yolculuk ediyor durmadan.

Beni soracak olursan, savrulup gidiyorum.

Değeri bilinmeyecek olan cümleler içeren bir başlık

yüzümü gönlüne, içimi avucuna, düşümü aklına...

Uzattığımın farkındayım, şunu demeden geçemeyeceğim. Bazen durduk yere fesleğenleri ellediğini, ondan sonra burada fesleğenli iletiler açtığını düşünmekteyim.

Sabahları göğsünde ağrıyla uyanmak geçti.

Müzeyyen, bilirsin özlediğime seni özledim diyemem bazen. Özlemezlikten gelirim.

Japon Kiraz Çiçeklerim de olacak :)

guzel ınsanları gordukce ruhum nefes alıyor..

Bir ezgide, bir dizede hatırlamak seni...

Aşk tedavülden kaldırdığı için kavuşmaları...

"şahın garısı da geldi, volan arhadaş ele bi garı ki menderesin garısı onun yanında bişe degül. onnar da ayrı bi arabaynan gidecehler."

Ama kurban olayım buhardan insanlar dönüp durmasın odanın ortasında.

Ömrümde, kavga etmeden bir tek sana yenilmek istediğimi..."

+Onu sevmiş miydin?

bak nasıl değişti renkler,

-Adını hatırlamakta zorlandığımız insanların evlerinde de eskiyoruz. Her an her yerde eksiliyoruz.

Biraz senden gelip

Can yakana her seferinde gönlünüzün başköşesini tekrar açarak işlediği suça alet oluyorsunuz. Merhametten bazen de maraz doğar, şefkat değil.

Bazen kendimi iyileştirmek için yazıyordum fakat sonra nasıl olduysa artık asla yazamayacağım konuların arasına sıkıştığım oldu.

sana hep başkalarının "umut veren şiirleri" ni yazdım. kendi kelimelerimi yıllar sonra bulduğunda umuda da şiire de geç kalmışım, affet. 7 yıl sonra kendi kelimelerimle yazmak da varmış.. kısmet...

yazıp da bana hadden söz etmeye hakkınız yok..

<u>Müzeyyen</u>: Evet geçen gün diyordun ki bir süredir burada ne anlatmaya çalışsam anlatamıyorum, anlaşılamayacak olmaların ihmali ile.

7 yıl sonra, böyle bir sabah uyanıp... tuhaf işte tekrar sana dair cümleler kurmak.

Sabah okula gitmeden buzluktan cıkarmıstım.

Benim yıllarca kıyısından köşesinden bakıp, özendiğim, sayfa sayfa okuduğum forum bu değildi, yarın da bu olmayacak. Benim şu an yazıyor olduğum bu sayfalar buna hiç benzemeyecek, değişecek, belki başkalaşacak ama ben o sevdiğim ilk halleri gibi davranıyorum hala ona.

Hangi tuş daha etkilidir ki sıcacık bir gülüşten ya da hangi program verebilir bir ağaç gölgesinde uyumanın keyfini?

+ Hayat böyle, hayat sarsıcı güzel Cezmi Bey.

Böyle de salak bir mahlukum.

kendime başlık açmıştım aslında.. fesleğenli ev.. güzel güzel kafamı dinlerim diyordum.

Çok önemli değildi

TRT dinle uygulamasında saz semaileri bölümü var.

Herkes ölür ama yalnızca bazıları gerçekten yaşar.."

" sevda sırınan olur."

Saatlerce evde çalsa sıkılmam.

Selamlar herkese :)

Ve aleyküm selam.

+Temiz bir sevgiyi öğrenmeden adam olmaz bu dünya Müzeyyen.

İyi organize olmuşsunuz çucuxlar;)

Hayatınızda kendiliğinden gelişen güzelliklere şahit olacağınız bir yıl olsun, muhtemelen olmaz ama olmamasının artık canınızı sıkmadığı da bir yıl olsun, yeni yılınız kutlu ve sağlıklı olsun.

Hermann Hesse

Tam başımı yastığa koyarken karşıma çıkan satırlara da bak. Gün bir farklı doğacak belli oldu.

Gazali

hani ilk halin...

bir karayel eser,

şimdi seni nasıl affederim, söyle...

Deli bir yangın olup

Güzel kızım bu çağdan merhametle, sevgiyle kimseyi incitmeden sessizce geçeğiz. Şimdi uyu, ben hep yanında olacağım.

Rica edip, hamili yakinim olarak Allahin ismini veriyom bak

kaç dilde bağırdım, kaç dilde sustum, kaç dilde ağladım bilmiyorum.

Dedim ki etme, bu kadar uzağa gitmeyelim. Dedim ki ey dost, bak bir çoban elini kulağına atmış lo şivanoyu okuyor bak dengbejler hala inanıyor ki gülecek yüzümüz bak hala ekmek sıcak, çay taze. Etme dedim. Şimdi susarsak çok susarız hem azı mı olurmuş susmanın, varı olur yoku olur ben varım dedim sen varsın. etme. İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık dedim.

Ben de bi soz birakayim

Şeyh Edebali'den;

İnsanı en ziyade yoran şey

Sevgi günün birinde gidiyor, acı ise olduğu yerde. İnsan hep ikincisine layıkmış gibi kendi heba oluşunu izleyip duruyor.

Ah minel aşk demedim Şeyh Galip gibi. Ya rab belayı aşk ile kıl aşina beni dedim Fuzuli gibi.

Geçti artık göğsümde kuş barınmaz anladım...

haklısın,

Bu şehir yalnızca senden ibaret olsaydı.

Vazgeçtim.

Can olup canana dolup, arınsam dost sende

Sohrap Sepehri

Insan nereye gitse

Hava bulutlu. Sınavım iyi geçti.

Güçlü olmaya benden daha çok ihtiyacın var çünkü haksız olduğunu kalbinin bir yerinde biliyorsun...

Kendi listemi yaparım daha iyi

İnsan, insanın ideal cehennemidir.

Rivayet odur ki;Yavuz Sultan Selim Han Mısır'i fethettiğinde bir müddet orada kalır. İdareyi eline alıp kendi hakimiyetini yerleştirmek için bu elzemdir. İstirahat ettiği otağını süpürüp temizleyen, yemeğini yapan Mısırlı bir cariye vardır. Yavuz Selim Han sabah erkenden çıkınca, cariye gelir, akşama kadar çadırı temizleyip yemekleri hazırlar, çıkıp gider. Akşam olunca da Yavuz Selim Han otağına döner.

-çokbeğendim-

Guzel kardessin sen

Ben sanıyordum ki insan başka başka seferlerde başka başka kimseleri sevebilir.

daha az vakit ayırmak

Ademin olduğu karıldığı hamura

Günaydın Müzeyyen.

İnsan, insana gurbet aslında.

Başıyla sallıyor bebeği

Yok arkadas lutfen israr etme

Yürek bir gün sen de olur..

Kafam zaten ankaray-- hangi saati yogunsa onu say

Levla ben seninle ne yapacağım?

Gerçek alemden düşlerin ötesine yolculuk yapmak gibi.

Kimbilir belki de kendinle üşüyecek ve unutacaksın.

:) onu sen dinle.

Sevgili ruhu 70'li 80'li yıllara esir düşmüş hanımzade,

Şimdi kocaman bir gülümseme ve kocaman açılmış sımsıcak kollar; "hoş geldin" diyor sevgili yazar...

Ben hep onun nerdeyse mükemmel halini görmeyi tercih ettim. Hayat benim için karabasanlarla uyandığım bir uykudan kayluleye dönmüştü artık.

Bayılacaksın

Büyükbabamın saatini babam bana verdiği zaman, "sana bütün umutların ve özlemlerin mezarını veriyorum", demişti. Hangi filmde geçiyordu bu diyalog acaba.

Haber gelir dedi nedir bu halin abartma...

Acaip severim

Mevsimler değişiyor Müzeyyen,

Kelime demek yara demekmiş. Bugün öğrendim. Etimoloji bazen nasıl fena. Serbest, başı bağlı demekmiş mesela. Bazen kendimi anlamı zamanla unutulmuş bir kelime gibi hissediyorum Müzeyyen. İz bıraktığım herkesten özür dilemek istiyorum. Çokça zaman önce, içinden tren geçen bir kasabada duvarlara şiirler yazardım. O duvarlardan da özür diliyorum. Uyumayıp beklediğim gecelerden. Saydığım tren seferlerinden. Misafir gelmedi diye üzülüp içemediğim kahvelerden bile.

Su kaynamış olacak çay demleyeyim.

Müzeyyen, zaman çabuk geçiyor ve bir zamandan sonra oturup sohbet edemediğin, birlikte gülüp eğlenemediğin, bir sıkıntın olduğunda akıl alamadığın ya da sana bir şeyler katmayan kimseye tahammül edemiyorsun. Her şeyin sonunda güzellik değil, zeka ve karakter kazanıyor.

Müzeyyen;

Kedin Garip yaşıyor mu hala ve hala evden kaçıp kaçıp gidiyor mu uzaklara?

+ Söylesene Müzeyyen; gül kendi soluşuna şahitlik eder mi?

Sen kim bilir şimdi neredesin?

Darısı yarım kalan diğer kitapların başına.

Sevgili Müzeyyen, çocuklarımıza güzel hatıralar bırakmak için onlara güzel çocukluklar yaşatmalıyız. Her çocuğun defalarca anlatacağı anlatmaya doyamayacağı bir anısı olmalı. En az bir.. Genç ve yetişkin olduklarında bunun telafisi daha zor olabilir.

Bir gün yeniden şarkılar söylenecek, kırlarda gezilecek, sayfalar çiçeklerle süslenecek, saksılarda fesleğenler yetiştirilecek ve baharda yeniden gelinecek.

Kırgınlık ve kızgınlık arasında sevgi farkı var bende

Hep sustum deyip susadığımla kaldım,

İnsanlara ayrı sıfatlar yükleyenlere söyledim..

&amp;#128532;

Yeter inan...

Esen rüzgarın yönünü tayin edip, onun memleketine gidiyorsa birkac cümle fısıldayanlar...

Sevgili yazar...

Oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim.

Toplumsal şirk, sosyal sınıflar, statüko...

Kamyonlar kavun taşır, ben hep seni düşünürdüm.

öyle zor oldu ki aslında, öyle derine gömdüm ki, tırnaklarımla kaza kaza... ceyran uyanmasın diye.. masalların olmadan onu uyutmak öyle zordu ki... şimdi, kendi yazdığım masallarla sonumu iyi etmeye çalışıyorsam, 19 yaşıma tutunuşumdur belki... masallar bana senden armağan...

Kağıdı aynı yere bırakır. Sabah olunca da çıkıp gider. Bir müddet sonra cariye temizlik için çadıra geldiğinde ilk iş olarak kağıdı arar, bıraktığı yerde duruyor bulur. Kaparcasına alıp okuduğunda heyecanı bir kat daha artar. Halifenin cevabından cesaretlenen cariye, kağıdı çevirip dünkü notunun altına şu cümleyi ilave eder: "Korkuyorsa neylesin?"

öyle özledim ki bana bir şeyler anlatmanı

Haklısın azizim, kalp aptaldır.

artık böyle hayaller kuramıyorum özür dilerim.

Yaşam ile ölüm arasında arafta kalan yürek, azad et ruhumu bilinmezliklere kanat cirpsin en deli yağ

Serpil

Ve karanlığın sesini bir yapraktan düştüğünde.

Yalnız kalacam diye sevdiklerimizi kendimizden uzaklaştırmak kadar büyük bir bencillik gormedim...

Cariye nasıl olduysa birkaç defa Yavuz Sultan Selim Hanı uzaktan görür ve ona sırılsıklam aşık olur. Lakin bu ümitsiz bir aşktır. Zira bir tarafta koskoca Cihan Padişahı Halife-i Ruy-i Zemin, diğer tarafta esir bir cariye... Fakat cariyenin aşkı dayanılmaz boyutlara ulaşır ve kalbine sığmaz olur. Gece gündüz onu düşünür. En sonunda Halifeye açılmaya karar verir. Lakin bu işi bir türlü becerememektedir. Aradaki uçurum cariyeyi iyice çıkmaza sokar ve kararsız hale getirir. Bir yandan aşkının dayanılmaz baskısı, diğer yandan aradaki devasa farkın kendine mani olması arasında kıvranıp durur. Çok bocalayan ve nefsine de söz geçiremeyen cariye, Halifenin karşısına çıkma cesaretini kendinde bulamadığından, yazıyla ilan-ı aşk etmeye karar verir. Ve üç kelimelik bir not yazarak Halifenin yatağına bırakır.

ne güzel söylenilen yalanları anlamamak

- Tabi, Yaşar Kemal'in herhangi bir kitabını al ve oku, herhangi.

Dilerim...

Reçetede tek ilaç yazılı: Yalnızlık.. Bu ilacı hem aç hem tok karnına içersen bekleme hastalığı bitiyor.

Sevgili Müzeyyen,

Yollar boş.

Oysa umman gibi geniş görünüyor içi...

Tuhafsiniz.

Naftalin kokulu sandıklar içinde kaldı.

Haziran ayının son günlerinin o muazzam sıcağına bir katkı da benden olsun diyerek uzun bir yolculuğun ardından günlerdir uzak olduğum evimde çay demledim. Çaydanlıktan yükselen buhar üç katlı evin ikinci katının açık balkon kapısından gökyüzüne yükselip şehrin üzerine dağıldı. Elini gözlerine siper ederek gökyüzüne bakan bir posta telgraf telefon işçisi "yağacak" dedi. Oysa ben ocağa çay koymuştum ve balkon kapısı açıktı. Hepsi bu.

bazen kendi gölgene basar,

Uzun uzun yazıp sildim.

Öfkeden deli olmuş bir halde geldim kapıya...

Çok mu abartıyoruz sanki bazı şeyleri?

Bunu geçelim.

Bulut bildirdi.

"Bir erkeğin kalbi fesat, habis bir şeydir, Meryem. Bir ananın rahmine hiç benzemez. Kanamaz sana yer açmak için genişlemez."

<a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.e-motivasyon.net/insan-evrende-govdesi-kadar-degil-yuregi-kadar-yer-kaplar-yasar-kemal.html">

"Ağzımı ne zaman açsam bir mala harçla tıkadın."

takma adlarla dolanmak

Burası bizim ütopyamız, güneş ülkemiz, Farabinin erdemli toplumu. Burası ne Orwell'in ne de Huxley'in distopyası.

Kemal Sadık Göğçeli Yaşar kemal'in gerçek adı bi düzeltmede benden hocam

.. oysa yıllar evvel birgün bir noktalı virgülle başladı her şey, ne tuhaf.

Nasıl kırmalı şimdi diviti

O şimdi O'nu özlediğimi sanıyor.. O şimdi O'nsuz nefes alamadığımı sanıyor.. O şimdi hala O'nu deli gibi sevdiğimi sanıyor..

Keşke diyorum bazen,

Düğüne gitmişiz orda tam gülüp eğlenirken eski bir tanıdığıma denk gelip, moralim bozulmuş, çıkmış dışarda bizimkileri bekler gibi bir gün. Biraz buruk. Zaten yeni yılın ilk günü buruk oluyor insan.

halt etmişim."

Kin, nefret, intikam insanca değil, kalbime sokmam; ancak kıranı, üzeni, rencide edeni bir yere koyarım; irtibat ve işlemler ordan devam eder.

Birincisi: Sultan bu yıl ölebilir.

Aslında şarkı bitmiyor.

Gurbet sanki...

Bir de,

Varlığım varlığına armağan olsun sevgili güneş ülkem

Yar olmak bre dost, zordur deminde

Zeliha,

Dedim ki Müzeyyen, çok uzun yollardan geldim, yalnız senin şehrinden geçip giderken içimde tüm heybetiyle bir ağaç devrildi.

Eski bir anı...

Eşgalim,

Biri kuzeyde bir denize döküldü, bereketli bir deltaya dönüştü kıyıdaki ayak izleri...

Evet, alışmak hatıraların öldüğünü kabullenmektir.

Kaç senedir lügatında değişmeyen kelimelerden biri de fesleğen; her fırsatta kullanır durursun.

esrik zamanlarımda yeni masallar yazmaya...

Koklamak, duymak, dokunmak yok mu yaşam skalanızda?

Artık yazmadığı için geçip gidenlere de hoşçakal dediğim oldu. Sürekli gitmekten bahsedip gidenlere hoşçakal demek benim bekleyişim.

Pusulasız yönsüz seyrinde, yorgun ve kayıp

Bütün bir, bu düşüncelerden sonra gün demini aldı ve ağır ağır battı. Batmakta olan güneş üç katlı apartman pencerelerinde anlık parlamalarla göz dağı verdi kente. Buhardan adam ve buhardan kadın mavi gökteki saydam ayın üzerinde oturdu dünyayı izlediler. Bir sigara daha yaktım. Avuç içimde kıştan kalma, haziranın tuz bastığı bir yara. Kuzeyden gelen bulutlara bakıyorum. Evet "yağacak" dedim.""""""

alıntı yaptım,

Dönüp dönüp okunulası olmuş bu başlık.. Ama Muazzez'i unutmayalım lütfen sayın sepehri :)

Normalde benimle konuşmayacak, yolu benim yaşadığım yerlere hiç düşmeyecek, hayatından tek bir saniyesini bile bana vermesini rica edemeyeceğim bir yabancının tek bir kelimemi okuma ihtimali beni çıldırasıya heyecanlandırıyor. Onları okuyup bir şeyler düşünmesi, gülmesi, hadi ordan be demesi, cık cık cık olmamış bu deyip eksiyi basması, hepsi yani...

Sohbetiniz guzel olsun

Biz yazalım.

Üçüncüsü: At ölebilir.

Orta çağ Britanya'sında bir kiliseden tanrıyı aramak için yola çıkar ölümsüz bir keşiş.

Sessiz, sakin... saygılı ve bir parça durgun bir veda oldu. Sanki boş bir evde ; eşyalar tamamen paylaşılmış, son kez bir araya gelmiş iki insan... Sakin. . İnanılmaz ama sakin. Aylardır beni tarumar eden ateş şimdi başka, eski bir masala ait bir detay. Son cümleler... İyi dilekler. Biz hep iki yabancıydık. Biz hep uzak iki düşman. İki ayrı nehir... Bir sabah, kuru ve eski bir nehir yatağında suları birbirine karışmış ve ardından yolları sonsuza dek ayrılmış... Biz seninle iki sıradan yetişkiniz şimdi. Bu kadar basitti. Karşılıklı gönül aldık ve geçti...

Senelerdir şu sayfada nelere nelere üzüldüm ağladım. Bak hepsi geçti. Bu da geçer biliyorum.

Alnim besige dayalı

Üzgün de değildim. Kızgın da..

Benim sorunumdur bu.

Müzeyyen, ağzının kenarında uyuyan tebessüm, yalnız beni görünce uyansın.

Adınızı değiştirmeseniz de Fesleğenli Hanım mı Hoca Hanım mı her ne ise sizi bilsek..

sen benim gittiğim tek insandın.

Bir geri

Ne zaman okusam

Bir kere denemiştim yarım gün duramadım. "Çok" ifadesini kullanmadan yaşayayım dedim. Kullanmadan yapamadım. Çünkü her şeyi "çok" seviyorum..

Gülen gözlerinizden öperim.

ne gudubet başlık... yine birilerinin kalbini kırmış.

kuytu bir tesiste bayat çay sigara eşliğinde varacağım yerin de çare olmayacağını idrak ettiğim yalnız yolculuk hissi var üzerimde. epeydir.

Bilgi toplumu oldunuz da, duygu toplumu olmanıza megabaytlarınız mı yetmiyor?"

Seni düşünürken bu şehre hep kar yağardı.

Bedenim 2750 km uzakta, aklım teninin sıcaklığını hissedecek kadar yakınında.

Zeliha daktilonun tozunu alırken içindeki kağıdı yırtmış yanlışlıkla... Ah dedim.. ah bu neye işaret Zeliha

Saka bi yana 3 cumlede belli eder insan noldugunu

Kaliteli çay bulmak, tadı damağında bırakan demi tutturmak maharet ister. Bu yılların getirdiği bir deneme yanılmanın ürünüdür. Mesela önce suyu koyarım ben bardağa. Kalanı da demle doldururum. Suyun kana kesmesini izlemek, suyun her zerresine yavaş yavaş yayılan demin keskinliği derken zamanın insanı bulandırması, demlemesi, hayatın kana kesmesi düşündürücü. Dudak payı kalana kadar gidilecek bir yolun kalmadığına inancımın perçinlenmesi. Sonra önümde duran patikanın müellifinin ben olduğum gerçeği. İnsanın kendi adımlarıyla açtığı patikaya yeni bir yol gözüyle bakmasının çaresizliği. Hepi topu bir ince belli bardaktaki çayın insanı çıkmaza sokması...

Bilen bilir zaten sizi ama bilmeyenlere nasıl anlatacaksınız kendinizi..

Kimsesiz sokaklar bizi bekler, koluma gir. Ağaçlar da üşür, gülümse, içleri ısınsın.

Ezilmeye baba evinde başlayan okulda, sokakta, otobüste, işte he ryerde ezilen, tacize uğrayan Türkiye'deki kadinin da,

geçen sene bu zamanlar hayalini bile kurmadığım şeyler yaşandı bitti

Bazı insanlar gelince, bazı insanlar da gidince güzel. Kimse hayatınızdan gitmesin diye uğraşmayın. Çünkü nasıl gitmek isteyen bir bahane buluyorsa, yanınızda olmak isteyen de bunun bir yolunu bulacaktır elbet.

Kimi sevsem seni sevmişim, özür dilerim.

bir yemek lokantalarda; televizyon, halı, masa ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığı örtmeye, kendimi göstermeye, varolmaya, "dar çevre yitikleri"nde önem kazanmaya...

Yaşar Kemal

Bütün bunlardan sonra yalan söyleyebiliyorsa, hırsızlık yapabiliyorsa, arsızlık yapabiliyorsa, hak yiyebiliyorsa vay o insanın haline.

Ütopik olan her şeyi hep sevmişimdir..

Kendini dünyadaki tek uçan ata binerken hayal eden Sultan bunu kabul etmiş..

Kolomb gibi değildim; yeni bir dünya keşfettiğimin farkındaydım.

Şimdi o cukurcuma 'daki evin daracık merdiveninde, yanında otursam. Bir sigara yaksam başım omzunda.

Sevip yanmaktan kaçan adamın

Peşimden çeke sürüte getirdiğim "dil sandığım "...

Ve şurup...

daha az övmek..

Dün ıspanak doğrarken sen geldin yine aklıma; beraber pişirdiğimiz son yemek..

İçimde taş binanın sükuta dolanmış serinliği,

- Eder Cezmi, yeniden tomurcuklanmasına da.

"bizim hiç bilmediğimiz bir dil girdi aramıza müzeyyen"

Benim elimden de, dilimden de, belimden de emin olunuz. Ben ne size ne de bir başkasına sebepsiz yere zarar vermem. Bana güveniniz. Ben emanete hıyanet etmem. Ben yaratılanı severim, yaratan'dan ötürü. Ben hak yemekten, haram işlemekten korkarım. Ben Allah'a hakkıyla yapılacak kulluğu makamların en alisi bilirim. Ben dünyanın bir imtihan sahası olduğundan haberdarım. Ben bilirim ki, ne doğruyorsam aşıma, o gelecektir kaşığıma. Ben çoluğumun, çocuğumun karnını ateş ile doldurmaktan korkarım. Ben yalnız Allah'a kulluk yapar yalnızca Allah'a taparım. Allah'ın resul'ünü canımdan aziz bilir, onun sancağı altında toplanabilmeyi şereflerin en büyüğü sayarım.

Bir insan okuduğunu ancak bu kadar fena algılar:)

Kibirliyle dost olma: hal bilmez, ahval bilmez, gönül bilmez, üzülürsün.

her hakikat açığa vurulmaz.

insan,

-Biliyor musun Müzeyyen şu an adını hatırlamakta zorlandığımız bir insanın evinde bir çekmecenin içindeki foto albümünde gülümseyen bir fotomuz var. Duruyoruz öyle.

Önlügü başimdan gecirdim.

Lord of the flies

Ardından Lizbon limanından Amerika'ya giden bir gemiye binip, okyanusu geçiyor.

Sana bir kitap tavsiyesiyle geldim: Füruzan / 47'liler

Ben kalbimi.

Dost kulların ne bilir yaktığı yeri

Ve soyulan, soyguna uğradığı için suçsuz değildir.

Insan gittiği her yere en çok kendini götürüyor.

Copy-paste yapabilir misiniz dalgaların sahille buluşmasını?

Şimdi, bu saatte, dünyanın en güzel vazgeçiş kitabını yazabilirim sana; hem de tek harf ve kalem kullanmadan. İster misin? O halde düş yola önümden önümden.

Yumurtalar cok hassas görünüyor. Insanlar dokununca zarar görmemesine sevindim.

Yine kışı beklersin.

Sevgili, ruhu bir stadyumda dinlenen xero Abbas konserinde kalan çocuk... Bir Nevruz günü yakılan ateşte kutsanmış gençlik... Hiç bitmeyecekmis gibi uzayıp giden yollarda, başı bir otobüs camına dayalı gurbet... Ay dilbere...

Bu yüzden yalanı tanımakta hayatım boyunca zorlandım.

Zerefşan : Orta Asya'da denize ulaşamadan, çölde kaybolan bir ırmaktır..

kabile delisi:)

Bir ayet dilime dolanıp duruyor Zeliha :

Oradan da Portekiz'e.

Adettir, geçerken uğradım diyelim.

Yav olmadi ki boyle

Bozkır güzellemesi yapan diziler beni sadece güldürüyor.

yağmurlarda..

Empati kurmak değildir önemli olan, önemli olan hemdert olabilmektir bir insana.

"şofor gaza basir tekerler badanaj yapir bi filimdir goptu. millet ele gülir ki. neyse sonra buna bi harşlıh verdiler de arabayı bırahti."

İçinden nehirler akarken damlalara hasret kalmış gibi.

Bugün Yaşar Kemal'in ölüm yıldönümü.

Darmadağın dönsen de, bıraktığın her şeyi yerli yerinde bulmuşsun gibi evine hoşgeldin.

Sevgili Müzeyyen, günlerimin birbirine benzemesinden pek mesudum; bahçeye her gün gitmek, aynı koltuğa oturmak, aynı saatte uyanmak, aynı şeyleri düşünmek... Derinlik , genişlikten daha huzur verici.

M., insanlar hayatımıza yazarlarını, kitaplarını, şarkılarını, yemeklerini, alışkanlıklarını da getiriyor

Sabah bu cevabı okuyan cariye artık kararını vermiştir: Aşkını bu akşam halifeye söyleyecek; "Ne olacaksa olsun artık!" demektedir. Ve o gün temizliği bitirdiği halde gitmez. Yavuz Sultan Selim Han, akşam otağına dönünce cariyeyi kendisini bekler bulur. Cariye, Halifeyi görünce hemen ayağa kalkıp temenna eder, hürmetle durur.

uyukla sen de tv başında. kalk yerine diyeyim.

İçerde bana da yer var mı?

Müzeyyen

Üzülünce, haksızlığa uğrayınca, sevince, kaçacak hiçbir yer kalmayınca kayboluyorduk derken yer olmuş bu kaybolmak bize.

en zayıf anında...

Adam eve demiş ki:

Kendime not... hayat öğretir, hayat bekletir, hayat uslandırır. iyi geceler diliyorum.

yağmur tanelerinden özlem birikintisi oluşturmak gibi

Varsa sığınağı olan, yerini kimseye söylemesin.

Ya da Mihrimah'a olan aşkı olmasaydı Sinan'ın en az işçiliği kadar ince ruhundan kim haberdar olabilirdi.

Ellerini avuç içlerime aldığımda dünyadaki tüm çitler kırılacak. Bir çoban ekmeğinin kırığını taşıyan karıncanın yüküyle baba evlat olacağız.

Cama vuran yağmur değil

Kim bilir valizine kitaplarını yükleyip 80'li yıllara göçmüşsündür şimdi.

Güzel kızım hata yapmak insanı insan yapar. Her hatanda biraz daha insan olacaksın ve seni her hatanda yine sevecek babanı hep bulacaksın.

"Ben gerçekleri duymak değil. Mutlu olmak istiyorum. "

hoşgeldin pozi pozi pozi :)

Göç etmişler, evlerinden çıkmışlar, ağlamışlar, onu diyor.

Bazen geceleri saat 03.00 trenini bekliyorsun pervazda, bunu çok sık yapıyorsun. Sanki avuç içlerini şakaklarına dayamış öylece saatlerce bekliyorsun.

Hoş gördüm :)

Müzeyyen: ben sırtımı sana yaslamıştım nerden bileyim dağlar da çekip gider.

Siz de yapma üye siniz yoksa.?

Mesela ben de haddimi bilmesem derdim ki:

Daha da yazmam ben buraya

En keskin sivas bıcağını cıkardım.

seni sevdiğim zamanlar şehrin nüfusu bire inerdi.

<u>Cezmi</u>: Dur Müzeyyen! Öğleden sonra güneşi var içeride. İkili koltuğun yalnızlığına vuruyor. Yemek masasının örtüsü yorgun, kaymış sağa sola.

Buna da şükür...

Eğer vaktim kalırsa...

Okyanuslara direnip o birikintide boğulmak gibi.

Taşıyor...

Senin gibi düşünmüyorum ama seni çok seviyorum, olur mu?

Bahçenin nefesini duyuyorum.

ve tüm yalnızlığını yüzüne vurur,

seni özlemenin ıstırabını bile kaybetmişim.

Çok büyüdük. Bir yerde dur demeliydik yetmeliydi bu kadar gitmemeliydik. Çok eskittik çok tükettik, nasıl unuttuk nasıl yok ettik. Müzeyyen her şey yitik. Hem ne fena, bir hazine gibi değil bir evlat gibi değil bir eski kitap gibi yitik. Hani anısı vardır ama yeni baskısından da okursun hani güzeldi zamanında ama yerine yenisini de alırsın.

Bunu artık akşamları üşümeye başladığında daha iyi anlıyorsun.

O ummana sığdıramıyorum.

Mutlu Ramazanlar sevgili güneş ülkesi.

Duvarlarına beceriksiz bir şehir kızının kurşun kalemle yazdığı şiirler

Müzeyyen, sarılmanın anlamı şudur; senden bir tehlike sezmiyorum, yanında olmaktan korkmuyorum, beni koruyan ve anlayan birisi var.

Misal ben Orta Anadolu'nun o kravatlı şehrindeyken bizim mahallenin perşembe pazarına bir dede gelirdi, siyah plastik ucuz saksılarda fesleğen satardı. İşte o da büyük adamdır, fesleğen de büyük şeydir dünyada ve dünyadaki her güzel şey gibi durup dururken olur, durduk yere olur ve hiç durmadan sürer gider.

Bugün de iyiyim dedim herkese, onlar güneş topladım sandı, ben kar toplayan güneşin kendisiydim...

Derler ki evinde fesleğeni olanın bahtı da güzel olur. Yani muhakkak öyle olmalıdır. Kolay mı o minik yapraklı şahaneye ev sahibi olmak.

senelerce kendi kendimi şehirden şehre taşıdım durdum. odadan odaya.

Kalbine sığmayan aşkını söyleyemeden ruhunu teslim eden cariyenin, bu tertemiz aşkı karşısında koca Halife gözyaşlarını silerek etrafındakilere şöyle der:

Cennet de sende, cehennem de.

"Yitirdim kendimi kendi içimde.." - Nazım Hikmet

Birden öyle terkidiyar eylemeyin..

Ev, iş, eş, aş; insan hayatının en önemli dört unsurunun dilimizde iki harften oluşması ne ilginçtir.

Müzeyyen sevdiğin ama tam hatırlayamadığın filmleri tekrar izlerken, o unutulmuş sahneleri hatırlamanın verdiği garip bir huzur var.

Dostluğu klavyelerinde, yaşamı monitörlerinde arayanlar, size sesleniyorum!

Müzeyyen: başımı yaslamak istiyorum. omzun yok. böyle bir dünya Cezmi Bey.

Rivayete göre; hep iyi büyükler olmuşlardır, çocukluğunda Behrengi'nin kitaplarını okuyanlar.

Sayın sepehri mi gelmiş?

Şeyi...

sana giden bütün yollar kapalı...

İki gündür yağıyorum hala açılmadım.

Onu gören bülbül kimbilir neçe zaman sonra dile gelip atılmış :

"Sen de mi gül yağı Küpü devirdin? " demiş.

Gel zaman git zaman dükkana bir kel gelmiş.

bazen diyorum ki o uzak köye gitmeye ikna edebilseydim seni, ben odun kırsaydım ekmek piirseydim. reçel kaynatsaydım bahçede. renk renk dizseydim kavanozlarla. sen sade kşitap okusaydın yanımda.

Söyle dost, öyle geç?

belirsen apansız, üstüm başım bahar olur.

"Süslenme süren dört dakikayı geçiyorsa çirkinsindir." demiş japon ataları.

hürlerin kalpleri, sırların mezarıdır.

Fakat Müzeyyen yine de bir davası, derdi, gayreti olan fikirle, inançla dolu insanları seviyor, onları anlayabiliyorum.

Kimsenin adını bilmediği nemli otlara yakınım.

Elestirmesini gizli elestirmek gibi bir hal icerisinde de olabilirdiniz sepehri :)

Yalnızlık ve tek başınalık aynı şey mi Sevgili yazar?

Seni seven neylesun halini beyan eylesin korkar ise neylesun hiç korkmasın söylesun...

Başka yemekler yapmayı da öğrendin mi yoksa tavuk soteye devam mı :)

Kim açmaz ki gönlünü bu akan nehire

Ve işgalim,

Belki 1000 sayfalık bir romanın yazarı kadar kelime hazinem yoktur ya da yüz bin kitap okuyup sana güzel cümleler kuramam ama başımı omzuna koysam, tüm dillerin destanının sana yazıldığını, her yaşında sende olmak istediğimi, belki sadece kıyında dinlemek istediğimi, güneşimi dünyana bağışladığımı anlaman işten bile değil..

Yağmurlu günlerin yaz akşamlarına has ince bir kokusu var. Shakespeare'a Bir Yaz Gecesi Rüyası'nı yazdırdığına inandığım bir koku.

Yaşam, güneşli bir günde sorgulanmalı.

kendi peşimi

Üç yıl evvel yazdığınız bir yazıyı buldum sevgili aufhebungen:)

Unutmadan bizde yanı doğu toplumlarında zaman kaybı yanlış anlaşılıyor. Erken kalkanın yol aldığı o meşhur deyim mesela. Erken ve çok yerine kaliteli ve kullanışlıyı öğretmek lazım çocuklara.

An oluyor, eskiden kurduğum bir cümleyi özlüyorum. Cümleyi de değil, cümleyi kurduğum o anı ve cümlenin muhataplarını.

Gözlerinden öperim.

Bizim köyden çıkmış tek meşhur kişi:)

Demiş...

Kafam zaten iş çıkışı vapur kalabalığında...

Bazen içindeki o bir tutam adaçayını dinlemek lazım demek ki...

Derdinde seyrine yandığım, karışsan olmaz ayıp

Akşam bahçe duvarının önünde kaldırıma oturmuş limonlu dondurma yiyordum. İçerden Cezmi bey ve Müzeyyen hanımın sesleri geldi.

Fakir insan; biliyorum ama bilinsin ki, ben de Yusuf güzelliğini fark etmiş olanlardan biriyim.

Cezmi bey dedi Müzeyyen hanım çocukluk ediyorsun misafirin önünde ayıptır

Müzeyyen: önce hiç bitmeyeceğine inandırdın sonra hiç başlamaması gerektiğine. ama keşke ben de inanmasaymışım dimi? ne kadar da aptalmışım. seni sevmeye başlarken, en başında gitme ihtimalinle savaşa savaşa sevmeliymişim seni.

İşte öyle gecemiz gitti, gün bizden uzak.

Ben bu sebepten hep yayan yapıldak düştüm yollara. Kapalı kapıları, aşılmaz duvarları yumrukladım.

bak bu ağır olmuş.

Seni 2006'da sevdiğin kadının kapısında beklerken, içtiğin sigarayı neon lambasına üflerken ve karnından kelebekler ucuşurken ki halinle. Kal.

İnsan seviyorsa, bunları soyle memeli...

Cezmi bey dedi ki Müzeyyen ben bir seni bilirim bir de seni görünce sıkışan kalbimi

Üstüm başım perişan... kusuruma bakmayasın. Elim boş gelmedim. Gece uyanıp haşhaşlı çörek yapmıştım. Şifa olsun. Afiyetle yersiniz.

Bu bana fesleğenleri anımsatıyor.

Yaşamda kemmiyet değil keyfiyet önemlidir.

Gittiklerinde kitaplıkta onunla tanıdığımız bir isim, mutfakta ondan kalan bir alışkanlık.. Ne bileyim. Sevgili anlamında değil sadece

''Hep bir yerlere, bir şeylere yetişme telaşındasınız değil mi?

Ankara da bir yer, bir park, kuğulu, vakitlerden sararmış kuşların ağaçlardan döküldüğü, yağmuru kendinden uzun bir gün... Uzaklardan akan akordiyon sesi çay bardaklarına çın çın dokunurken hafiften buğulanmış camın ardındaki manzaraya bakıyorum. Etrafı tahta çitlerle çevrelenmiş göldeki adacıklara, o adacıklarda terk edilmiş gibi duran içi marul dolu mavi leğenlere, marulları çekiştirip duran ördeklere, fotoğraf çekinen sevgililere? Yağmur, yağıyor olmanın keyfini çıkarırcasına yavaş... Oysa bu güzel manzarayı solgun kılan bir mucizenin elini tutmaktayım. Kalbim dillere destan bir kıta keşfetmiş olmanın heyecanıyla koşmakta. Suyun üzerinde kadife dalgalar yayarak ilerleyen kuğu zarif boynunu çevirmiş bize bakmakta? Uyanıldığında bozulmayan rüyalar var, içinde uyunan, uyanılan rüyalar. Ölümsüzlük var sonra, sonsuza uzayan bir hayat. Kış yanaklarımıza tutunmaya çalışıyor ama nafile. Gözlerinde ruhu ısıtan bir çift güneş taşımakta. Kirpikleri kaşlarına dokundu dokunacak derken şaşkın bir yağmur damlası usulca konuveriyor kirpiğine. Bir serçeyi öper gibi öpüyorum kirpiklerini. İçimde koşan çocuklar var, serin gün batımlı yaz akşamları. Şehrin adını değiştiriyorum birden bire. Bildiğim her şeyin adını değiştiriyorum. Ne biliyorsam hayata dair parçalayıp kuğulara atıyorum. Uzaklardan akordiyon sesi geliyor. Yeni bir hayatın giriş müziği. Yağmur; bilinen, bilinmeyen, söylenen, susulan her şeyi eşitliyor. Tek bir şey kalıyor geriye. Sadece tek bir şey.

Bilmukabele sevgiler..

Eskiden buraya söyleyeceklerini duymak, seni dinlemek için gelirdim şimdi ise sana seslenmek için geliyorum. Eğer bu işi sırayla yapıyorsak sevgili dostum susmak sana hiç yakışmıyor ama dinlemek tam bana göredir.

Okurken heyecanım tavan yaptı :))

Sevgili Müzeyyen, bugün sanki içimde harf inkılabı olmuş gibi. Beynim başka dilde yazıyor, gönlümden başka şeyler geçiyor, dilimden dökülen başka.

Bir an kalkıp gitmekle oturup dinlemek arasında kaldım, ben de giriverdim içeri.

Ara sıra şarkıyı tekrara alıp ölümsüz bir keşiş gibi dünyayı dolanmak gerekir.

Of :(

İçimden, içinden tren geçen şehirler geçti. Böyle üstten bakınca şehre; o raylar ameliyat dikiş izi gibi değil mi? Yolcular her ayrılıkta yarayı kanatıyor sanki.

müzeyyen dediğin kör ebede arkasına saklanan bir yalnızlık

Güzel kızım sana benden kırık dökük bir şiir kalacak, kendi şiirini bulunca onu da unutacaksın. Unutmayı öğrenince şiir de kalmayacak.

Ben seni Cezmi'nin satırlarından tanıyorum.

Bak 11 sene sonra bile aklımda mahlasın.

O kadar güzel özlüyorum ki, sen hariç, kimseyi özlenmeye, özlemime, özlemeye layık göremiyorum.

Ben gönlümden, gönlüm de benden razıydı.

Cehennem başkalarıdır.

Gökkuşağı diye balık ismi olmasına da...

Müzeyyen: neden benim sevgimle bile savaştın Cezmi?

"Yalan söyler misiniz? "

Ali Şeriati okumamı sen salık vermiştin canım benim. Dine Karşı Din elimde. Bilmem ne zaman sahaftan almışım kalmış öyle. Bugün biteceğine söz vereyim ki bitireyim.

Haydar Ergülen

Doğru olan, kötünün yapıp ettiklerine bakılarak masum sayılamaz.

Dünya müzik tarihinin en iyi şarkılarından biri.

İçimden geldi.

Farkettim ki halı desenleriyle aram iyi.

Bazen canım kamu kurumu yemekleri istiyor. Böyle salçalı, patatesli sulu köfte, çok salçalı bulgur pilavı, tuzsuz, yağsız çoban salata ve iki adet kemalpaşa. Kalabalık kurum yemekhanesi; arkadaşlar, personel, muhabbet, kaşık çatal sesleri, yağ salça parfüm kokuları...

Seni "çok" seviyorum demezsem sevgim kuru kaldı, "çok" özledim demeyince özlemimin boynu büküldü..

unutmuşum bile varlığını... neçe sonra aklıma geldi de iki satır karaladım.

Küpün içinde olanın dışa sızmasıdır bu yazılanlar.

<u>Müzeyyen</u>: Kırlentleri üçlü koltuğun üzerinde toplanmış, yerdeki kilimleri yemek masasının sandalyesi üzerinde katlanmış bir salonda oturuyorum. Buldan bezinden perdeler ve elimde dekenara çekilmiş orta sehpahanın renginden bir kahve var. Tablonun duvarda yer ettiği izi de burada.

Hiçbir şey hissedilmeyen bir hiç kimse için yazıldı bu cümlelerim.

Sonra o tren yollarından kendime geldim, yürüyerek.

olmadı.

- Yanılmıyor...

"Hani yıkılmadan önce haber verecektin?"

"düşmesin kimse yılgınlığa,

Dikte ettirilen "yükselen değerler", "in" ler, "out" lar...

Gelmeyeceğini kat'i suretle bildiğin birini beklemekmiş.

Savaştan kaçıp sığındığı ülkemizde kendinden 20 yaş büyük bir adama kuma olan Suriyeli kizin da...

Yüreğinize sığdıramayacak kadar çok severseniz birini, yanında ölmektir ölümlerin en güzeli.

Bana musade

Demem o ki

En sevdiğim kısım :

Yüreğinize sığanı seviniz.

En çok otobüste geçirdiğim vakti seviyorum. Kimseye bir şey söylemek zorunda kalmadığım, kimseden tek kelime duymadığım... Çoğunluk düşünmüyorum bile, camdan akan görüntüye boş boş bakıyorum. Bazen aklıma tuhaf, tutarsız şeyler geliyor. Sihirli güçlerim varmış, uçuyormuşum falan? Ahmet deli gibi seviniyormuş? Annem uçuyor diye arkadaşlarına beni gösteriyormuş? Bazen kendimi camın önündeki fesleğen sanıyorum. Su vermeyi unuttukları sabahlar, içeri almadıkları geceler içerliyorum. İşte böyle ipsiz sapsız düşünceler?. Yorgunum, çok yorgunum.

sen cennettin...

Nerede olduğunu ararken, kim olduğunu bulanlara iyi günler. Henüz bulamamışlara, iyi serüvenler. Bulduğunu sananlara ise selamlar sahiden.

bence forumun tek avantajı yazdıklarının silinmemesi

Temelli mi taşınsak buraya:)

Geri dönenler, hiçbir yere gidemeyenlerin umududur.

Müzeyyen, seni belki sevmişimdir aşırı belki.

Kalbimizin hasarlarından biz sorumluyuz. Böyle bakarsak, hem yükümüz hafifler, hem de kimseye acı çektirmeyiz. Ya bize çektirenler derseniz, izin vermeyebilirdik diye düşünüyorum.

Biri bizi çimdikleyene kadar :/

Bir köy odasının; sessizliğin tahtalarını usulca kararttigi tavanının altında, elli kiloluk bir yorganın rutubetinde hangi iç sıkıntısına tutuldun...

Kıyıya çıkıp seni artık sevmediğimi fark ettim.

Yalnız o pasos masos nedir bilmiyorum ben..

En güzel, en hisli, en içli şiiri akşam evine helal yoldan ekmek götüren baba yazmıştır.

Dinleyelim.

Ruhun kendi kendini tutarken çatlamasını.

Öyle bir tüketmek ki, sonucu yepyeni bir "ben"e ulaştırırdı beni, kederli dalgınlığımdan her döndüğümde.

Müzeyyen, insan, çok sevdiği insanların çocuklarını da çok sevmiyor mu? Ya da ben mi öyleyim bilmiyorum. Dostlarımın evlatlarını onlar kadar seviyorum.

Hiç vaktiniz yok; "fast live", "fast food", "fast music", "fast love"...

Artık yazmayışlarınızın yanına geldim, masa örtüsünün desenlerinden çizdiğim tren yollarından. Hem nasıl biliyor musunuz, yürüyerek.

Kapının önünde epey dolandım.

Saclarımı simsıkı topladım mavi yazmayla bağladım.

Ya da geri dönüşüm kutusunda saklanabilir mi kaybolan zaman?

yorma beni şair:)

Hemdert olmak değildir önemli olan.

Dil disoje

ve yıllar sonra sırf sonunu değiştiremediğim masallara inat, uyumak için yeni masallar biriktireceğimi.

Ben, kelimelere çok inandığım için; başkalarının yalan söyleyebileyeceğine de bir türlü inanamayanlardanım.

Ben sesini özlerim.

Bu kadar.

Elimde olsa da memleketimde dogan güneşi paylaşsam. Hani gerçek olsa uzanıp dünyayı elimle çeviriversem, üflesem bulutlara, maviye boyasam gri bir gökyüzünü.

sendelersin ıssız sokaklarda,

Bir ütopya. Thomas Moore gibi Campanella gibi.

Yapmamakta direttiğim ne varsa, suçu üstüme kaldı. Seni sevmek de buna dahil.

Ziyadesiyle talihsiz bir başlıktı sevgili sohrab... ziyadesiyle kötü günler. Temmuz ayını hiç sevme

her sır ifşa edilmez,

Ben bu evde,

Müzeyyen: gerçekten iyi bir insan olmayı sadece bir kez deneseydin, sadece bir kez yanımda olsaydın ölür müydün? ama ölmeyi geç, senin gözün bile dolmadı.

uzun uzun yürümüştük. bir otobüs bileti ertelenişiydi senli saatler, sonrası hayat...

Sevgili fesleğenli evin hanımı, şayet bir gün bir vedadan elinizde fesleğen kokusu kalırsa bilin ki dünyanın en şanslı insanı sizsiniz.

Kanatta uçmak zevkinin toplanmasını,

cık cık cık olmamış bu eksi...

Nasıl desem şöyle haylaz ama sevimli bir çocuk başı okşar gibi fesleğinin başını sallar hatta aklını alıverirsin sen:) Sonra buruşuk avuç içini alıp yüzüne götürür, mis gibi kokusu genzine kadar yayılır ve ohh miss der harflere basarsın:)

Bir yanımız gündelik şeyler, bir yanımız olmadık türküler söylerken biz yol olup yazalım.

"sakın yağmurlu havalarda terketme pencereyi, ben bu şehri terketmeden"

Zeliha, hayr olsun, rüyamda sana yazıyordum.

Çünkü sen benim en sevdiğim yazarsın.

Dirense de nafile son varış denize

oysa o cümlelerin gittiği tek karanlık benim gözlerim olmalı

Önemli olan "derdin tasan bana gele..." diyebilmektir samimiyetle. ..

o günden sonra kimseden gidemedim ben. gitmem gereken yerlerde bile çakıldım kaldım. senden gitmenin bedeli o kadar acı oldu ki, itiraf edemesem de cesaretim kalmadı.

aslında foruma bakmıyorum artık.

Kim kimi ne kadar anlayabilir Ömür hanım?

içtiği yarım bardak sudan taşamayan

Cezmi: unutmazsan delireceğin şeyler olacak Müzeyyen Hanım.

Andrey Platonov - Cevengur

M. geçen geldiğinde bir file limon getirmiş, çayına atarsın diye.

Senaristi, iki Neşet Ertaş türküsüyle yüreği kabaran seyirciyi ellerinden tutup; susuz yazların, canından bezmiş gibi tozu gagalayan tavuklardan başka kulun gezmediği gün ortalarına götürmek istiyorum. Birer kayadan ibaret olan taşlarıyla köyün eski mezarlığına... Bir tepenin üzerinde oturup tren seferlerini saysınlar istiyorum. Gece uyanıp alınlarını cama dayasınlar.

Ne kadar özgürsün, ne kadar her şey çok güzel..

Akşam olur. Halife çadıra döner. Yazılanları okur ve tekrar cevap yazar: "Hiç korkmasın söylesin."

" yaşam başka bir gezegende çiçek toplama isteğidir."

"Yalnız kalamayan birinin herhangi bir konu ile ilgili derin bir fikrinin olması, heyecan verici bir sorusu olması ya da keyif veren uzunca bir sohbetin öznelerinden biri olması mümkün değil. Yalnız kalamayan birinin kendisini kendisi yapan özellikleri bilmesi bile imkansız."

Şimdi dinleniyorum. az beklerseniz dilleniyorum.

Olsaydı da gidip bi konuşsaydım kendisiyle.

Ben konuşamadığımda hep yazar

Mesela "Yaşamak'ta" onlardan biri...

O günden sonra bir daha hiç ötmemiş.

ahmet hamdi tanpınar romanı sadece hayatımızda...

"Gerçek muhabbeti şu cariyeden öğrenin. Zira aşık, maşukunun yolunda olur ve o yolda icap ederse ölür!"

Bir yazar, bir okur, birkaç temenni..

O araya bir sürü sey sığdırdım ve sanırım hepsine komsu serpil sahit.

ama sen yine de içme be arke...

Geçireyim avluya kadar;)

Yavuz Selim Han "Buyurun, sizi dinliyorum" deyince, cariye bütün cesaretini toplamaya çalışırken, titreyen bedenini gizlemek için elleriyle dirseklerini tutarak kollarını kavuşturur. Heyecandan yüzü kıpkırmızı olmuş, boncuk boncuk ter içinde kalmıştır. Kalbi yerinden fırlarcasına, ürkek ve mahcup bir sesle "Efendim" der. "Cariyeniz, size..." ve cümlesini tamamlayamadan oracıkta yığılıp kalır.

Seninle bir filmin aynı sahnesini başa sarıp sarıp defalarca izleyebilir ve nedenini susabilirim.

Seninle bir sokak büfesinde ciger dürüm yiyebilir ve banka oturup sigara icebilirim--sen bıraktın, senin payın da benim.

Hatice dünyadan göçeli 1918 gün oldu bugün. Tabi nasıl da saymam? Sayılmayacak bir Hatice değil ki...

Nairobi buralardaysan yaz bana.

Bazen beraber büyüdüğüm adamların çocuklarının fotoğraflarına bakarken gözlerim doluyor. Ya da o çocukları severken yüreğime sokasım geliyor. Acayip degil mi Müzeyyen?

Hani derdin ya; Ben yanarım kuzuma, kuzum yanar kuzusuna..

İnsanın kendini bilmesi zor ama faydalı bir zanaat kanımca. Vakti, saati geldiğinde herkes kendini iyice öğreniyor, hudutlarını ve ufkunu tamamen ezberliyor ama düşe kalka büyüyenler biraz daha erken kavrıyor kendisinin ne mal olduğunu. Kendisinden köy mü kasaba mı olurunu tamamen kabul ediyor ve kendi çaresizliğinden umutlar türetiyor.

Ama ben seninle...

Okuyorum sadece...

odayı mem ararattan önce dolduran bağlamanın sesini nefesimi tutup bekledim.

sen başkasını hatırlarsın" demiş şair.

Seninle anlamadığım dillerde stranlar söyleyebilir ve işte tek kelime anlamasam da diz bağır döve döve ağlayabilirim.

Bilmiyordum.. Hiç duymadım..

Her yol sana çıkıyor bende.. Evimin her köşesinde elinin değdikleri ve hasretin..

Nereye gitsem senden gelmiş sana gitmişim.

Seninle bir kitabı satır satır okuyup tahlil edebilir, her anı her karakteri yenile yenilene yasayabilirim.

Dostunu yitirince seven kişi

Ben sanıyordum ki insan başka başka şekillerde sevdiğini belli edebilir.

Galiba toplum olarak böyleyiz.

Sandığını anlaman da çok uzun sürüyor..

Sevmem olacaktı :)

En acı anda bile bir zerre güzelliğe kendini kaptırmak gibi.

Gecenin üçü ve ben seni özledim. İnsan tanımadığı bilmediği birini özler mi? Özledim. Sen uyurdun ben kağıtlara seni anlatırdım. Yalnız senin adın dökülürdü mürekkebimden. Bir annenin, bebeğinin nefes alışını kontrol ettiği gibi beklerdim yanıbaşında ve severdim hiç sevilmediğin kadar...

biliyor musun, şimdi daha çok seviyorum seni. mesela dünden daha çok.. önceki günden de... geçen yıl bu tarihten daha çok seviyorum seni..

"İçime ağır bir taş gibi takılıp kaldı" demiş Ahmet Erhan, yükünün ağırlığını tarif ederken..

daha az sevmek

Kaybolmasın istedim...

Sevgili dil disoje,

Hoş geldin;)

Bir gemi açık denizde, seyreder usulca

Bu eksileri bana değil Ahmet Hamdi Tanpınar'a verdiniz..

Kağıtta sadece üç kelime yazılıdır: "derdi olan neylesin?"

Bir insanın ağzına en çok yakıştırdığım cümlelerden biri "selamun aleykum" cümlesidir. Bu cümleyi ağzından duyduğum kişinin, bana bir çok şeyi uzun uzadıya söylemek yerine aşağıdaki cümleleri fısıldadığını kabul ederim;

geçit vardır yarınlara"

Ki fazlaca ağlamaktan mütevellid suntası nemden çürümüş, içinde müsvedde masal notları, içinde bir perinin üzeri sigara yanıklarıyla dolu portatif kanatları... İçinde beş yaşında bir çocuğun aslında hiç alınmamış rugan pabuçları... Hacı Bahri efendi'nin bakır cezvesi, dino Buzatti 'nin ilk ütülü gömleği, iki yüz sene evvel ölen bir bestekarın hiç gidilmeyecek olan konser bileti... İçinde hiçbir mukadderatın içine sindirilemeyecek kadar oyuk oyuk bir takım iç cekişler... Bir avuç Ayaz yemiş fesleğen, bir tutam sessiz, mübarek adaçayı...

Amin.

Gökyüzüm olsana çocuk.

Yaşar Kemal çocuk için yazdığı Kalemler kitabında der ki: Yerler, evler, insanlar vardır. Şöyle bir bakarsan mutlulukla dolarsın. Aramızda olman bizi mutlu ediyor sevgili Milena:)

Öglen geldigimde gitmistin.

bir koşu uzakta seslenir gibi,

Ve hala vardır muhakkak

57. peronda otobüs camından bakarken bilmiyordum.

Rabbimin bir mucizesi gerçekleşiyordu ve ben buna ilk elden tanıktım. Hangi mucize sonsuza kadar var olabilirdi ki?

Bugün biri "o şarkıyı " paylaştı.

Bir ileri

İliklerine kadar kavursun içinin senin de...

bu yüzden bura dayım.

Bilirsin, yüzün aklımdadır hep.

Sevgili güneş, öylece karşımda dur lütfen.

Çocuk; anne anne diye seslendi. Tam doğruluyordu ki kafasını tabutun üst tarafına çarptı...

<i>Seni o vapurun yanında, görmeyen gözlerin ve yara bere içindeki bedeninle ilk kez gördüğümde, masalını yazacağıma söz vermiştim deniz kızı. Kelimeleri cebinden denize düşen adamı, kızıyla taş sektiren babayı, balonları ve martıları yazdığım gibi. Sana seslendim ama duymadın. Kendi masalını yaşayıp bana anlatman gerektiğini o zaman anladım. Ben kimim? Eskiden bir adım vardı elbette. Ailem bir isim düşünmüş olacak. Sonra bir tutam kahkülle mavi bir çift el beni Leyla etti. Ben daha Leyla olmaya alışamamışken gitti, Levla etti. O günden beri yazıyorum. sen, ne yaparsan yap ama sakın yazma deniz kızı.</i>

Keşke istediği gibi bir hayat sürebilseydi. Bir hislik canımız var ölüm karşısında. Dinlen şimdi sonsuza değin.

Biçilen bedellerin hiç biri elmasın karşılığı değildi. Tıpkı hiç bir benzetmenin onu anlatmama yetmediği gibi."

İsminin tamamı yerine M. deyince aklıma ne geldi bak; iki şairden iki dize

Şimdi ben de yabancı bir ülke olsam Türkiye'nin peşini hiç bırakmazdım. Genç, uzun boylu, yeşil gözlü, asi, esmer bir kısrak...

Fesleğenlerin en sevdiği yer kapı önleridir; çünkü yaşam dolu, sevinç dolu onlar... Onlar, sokaktaki çocukların sesini, yan komşunun eve geliş saatini, karşı evin şişman sahibinin sigara molalarını bilir de selam verir. Ayrıca kapı önünde bekçi gibi durmaz fesleğen; ev sahibidir o. Ondan müsaade almadan eve destursuz giremezsiniz. Sizi bilir ve unutmaz. Hem bir fesleğen geldiği yeri de unutmaz. Aştığı yolları, değişen toprağını unutmaz, tıpkı senin gibi. Unutmadığı için öyle güzel kokar zaten. Tüm güzel hatıralarını bir dokunuşla avucunuza bırakır.

Eee sevgili yazar?

Gözlerim kapalı

Sen misin gercekten?:)

Yalnız uykum hafiftir, ses çıkmasın.

Bunu anlatmak için geldim.

"Rica ederim insanları germek için başlıklara müdahale etmeyelim.

Kimbilir kaçıncı kez duş aldırdı annesi az evvel...

güneş ülkesimi var

İnsan kendisiyle bir mutfak masasına oturunca böyle şeyler konuşuyor ve masa örtüsünün desenlerinden tren yolları çiziyor.

Çok zaman geçti, çok yaşamak, çok bardak çay, çok fincan sütlü kahve, çok kez dinlendi Ay Dilbere, babalar çok kez tarladan evlerine döndü. Defalarca yakıldı tekerlekler nevruz ateşinde. Çok çocuk kolunu bacağını kırdı.

O kadar çok isim aldınız ki kendiniz bile kendinize yabancısınız..

Sinan'ın aşkı olmasaydı Mihrimah'ı kim hatırlayabilirdi.

Müzeyyen, sesim kısık radyo sesi, net değil; uzaktan bi hikaye okuyor; ya da haber; uyku getiren bi monoton akış; geceden beri açık kalmış; evde biri var sansınlar diye açılmış bi radyo istasyonu.

Eksik olmayasın.

<u>Müzeyyen</u>: Ya koltuklar Le moulin mırıldanıyor ya da ben delirdim diyeceğim ama hangisi karar veremiyorum Cezmi.

Mor yaldızlı kıyafetleriyle sevdiğinin ardından kendini surlardan aşağı bırakan prenses.

Bu saat de var.."

Müzeyyen: Ooof Cezmi! içim gibisin. isteyip anlatamadığım her cümle senin parmaklarından akıp gidiyor.

Ne dün üzüntüsü, ne yarın endişesi; bir kalp atışında insan bilmecesi.

Kar yağarken beraber yürümek çok güzeldi, keşke sonsuza kadar seninle kar yağarken yürüyebilsem...

Terbiyesiz insan the best;)

Ev cevap vermiş:

Pirka min dı got kurémın; kendini övmeden, kimseye ders vermeden, içindeki alçakgönüllüğü geliştirirsen şayet; güvenli ve hızlı ilerlersin. Çımki senden kimse nefret etmeyecektir.

öyleyse kusura bakmayın olur mu...

Yumurta dıştan bir güçle kırılırsa yaşam son bulur; içten bir güçle kırılırsa yaşam başlar; zira sahih dönüşümler hep içten gelir.

"Niçin bugünü yaşamıyorsun? Neden ya mazidesin ya istikbaldesin?

Alayi melankolik, alayi bunalim

En çok

Sevgilim...

dine le dine le dinara min."

en çok da seni

<i>Anladım, sonu yok yalnızlığın. Her gün çoğalacak. Her zaman böyle miydi? Bilmiyorum... Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak. Alışır her insan alışır zamanla, Kırılıp incinmeye. Çünkü olağan yıkılıp yıkılıp, Yeniden ayağa kalkmak.</i>

Peki.

Kan olup damarlara dolup fer olsam gözünde

Arnavut cigeri yaptığım gün

Tek başınalığı; bedenle ruhun denk düştüğü üşüme mevsimi olarak düşün.

Önce aşk vardı; söz onu tanımlamak için var oldu.

Oysa biliyorum kainat kadar da açılsa,

Ben en tuhaf ismi de alsam tek cümlemle arkadaşlarım bilir zaten.

Kitabından bir alıntıydı..

Kitap bitti.

8 mart kutlu olsun;

Bir sürü psikiyatra gitmişimdir şimdiye kadar. Son 14 yıl içinde. Değişen şehirler, tayini çıkan hekimler, yahut sırf artık canım görmek istemiyor diye...

Sevgili dostum,

Sonra da kalk bir çay demle ne bileyim.

Son kertede bi daha buraya yazma demen lazimdi.

Dördüncüsü: Belki ata uçmayı öğretebilirim.

Nasıl susayım söyle?

Önyargılısınız..

Ben sizi tanımıyorum bile:)

"Sene bindohuzyüzelliyedi. Angaradayım o sıra, iran şahi menderesi görmiye geldi. toplanduh gettük. bunnarın ikisi bi arabiya bindiler."

hasret avutulur bir şey değildir, her düşüncede filizlenir. insan hebadır bu uğurda. kavuşmak da olmalı bir yerlerde, sevgi yorulmadan.

"izin ver seni seveyim."

Arz ederim..

Şimdi kuzun yanar hem kuzusuna hem anasına..

Müzeyyen Hanım,

Estağfurullah..

Bu aşkta kendini arayan adam olmadım hiç. Kişisel gelişim diplomamı hayat ben daha çocukken tutuşturdu elime.

bi gün

Keşke ebeveynler ve iş hayatındakiler bunun farkına çok daha önce varsalar. O zaman çocukluk ve genclik çağlarımız da bu bilinçle geçerdi. Hayatın tadına ve güzelliğinin ayrıcalığına ulaşabilirdik.

Yani asla sahip olamayacağım ve fakat her nasılsa ait olduğum o iki damla toprak parçasını

Pek değil demiş birinci mahkum.

engelleyemedim içimde büyümeni..

Gece, göğsümde uzayıp giden bir yorgunluk.

olmazdı değil mi..

Umutlarınız tükenmesin...

Her zaman saf bir yanım oldu.

Ve anıların kalleş sızısı,

Saçlarında bahar gülümsemesi..

Bugün anlayabilmek, hiç olmamasından iyidir tabii.

İnsanın kendini daha az kullanması/tüketmesi nasıl bi şey acaba?

Aynı şekilde, düşen, önde sağlam ve hızlı adımlarla yürüyenler için de düşmüş demektir. Çünkü onlar geçip giderken taşı bir kenara itmemişlerdir.

Haziran sıcağında elli üstü santigratı bulan balkon demiri avuç içimde büyüyen bir sızıya neden oldu ve bu sızıyla birlikte mutfağa girdim. Önce çaydanlıktan gelen fısıltıya kulak kesildim. Sonra bindokuz yüz çiftli yıllardan kalma ahşap, vernikli sandalyeye oturup çaydanlığın zarif boynundan çıkan buhara bakmaya başladım. Evvela buhardan bir kadın peydah oldu tezgahın üzerinde. Sonra bu kadın, elini çaydanlığın boynuna uzatıp bir eli tutup çıkardı. Buhardan bir adamın eliydi bu. Buhardan kadın ve buhardan erkek mutfağın ortasında dans etmeye başladılar. Bir yandan onları izlerken diğer yandan aylar boyu ara verdiğim sigaradan bir nefes aldım. Öyle güzel dans ediyorlardı ki ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Telefon sesiyle irkildim. Oturduğum yerden kalkıp salona koştum ama yetişemedim telefona. Mutfağa döndüğümde yoklardı. Balkona çıkıp gökyüzüne baktım. Gittiler dedi karşı balkondaki şeker fabrikası emeklisi. Tekrar mutfağa döndüm, sürahinin koca masada tek başına duruyor olması içimdeki eski ve derin eksikliği dürttü. Bir bardak alıp sürahinin yanına koydum. Şimdi oldu işte diye mırıldandım.

Peki ne yanında yasamak ne ölebilmek kabilse sevgili yazar?...

Göz yaşının gitmemesi ne tuhaf. İçimde bu kadar su var mıymış benim?

Ayaklarıma takılıyor ezmeye çalıştığım yalnızlığım.

Sen daha doğmadın. Hep mutlu olasın kızım! Baban omuzdur, yoldaştır, yarendir, candır, koldur, kanattır, evdir, atadır, şiirdir sana.

Ama ben de değiştim biraz. Eskisi gibi değilim be Müzeyyen.

İnsanoğlu insanoğlunun cehennemidir.

Bence bu güzelim başlığı yeterince iştigal ettik tatsız mevzularla..

senden başkasının denizinde nasıl yüzerim

<u>Cezmi</u>: Bütün bunları anlatmaya çalışmak isterdim, anlaşılabilecek olmaların ihtimali ile.

bu parçada bir gün dans edelim mi sevgili aufhebungen? :)

Şehirler arası bir uzun otobüs yolculuğundan sonra özlediği şehre gelenin duymak istediği ilk cümle "hoş geldin"dir. Aslında bu sevilen bir kente varmanın sevincinin minik bir kutlamasıdır "hoş geldin"i duymak ve "hoş bulduk" demek. Yani özlem temalı kısa bir törenciktir bu.

Yar olmak ama dost zordur deminde

Seni 1995 yılında bisiklet turunda dağdan böğürtlen toplarken ve gözlerinin içi gülerkenki halinle dondurdum kardeşim. Öyle, orda kal.

yıllar sonra saklamanın alemi yok, ne zaman sert bir rüzgar esse ankara düştü aklıma... ellerin hala ayaz yanığı mıydı mesela? benim sırtımda bağlama, üzerimde pembe hırka ve çiçekli fular, sen yanımda converse ve yırtıl pantolon:) --yıllar sonra adın aklıma düşüp de seni aradım bir gün, büyümüştün, takım elbise de yakışmış ama sen benim aklımda hep o gün AŞTİde gördüğüm deri ceketli şairsin--en uyumlu çift değildik elbet ama çay hiç o kadar çay olmadı o günden sonra. kızdırmak için getirdiğin ömer hayyam rubailerini ezberimden tekrar edince ne çok şaşırmıştın.

Asıl hadsiz sizsiniz..

Kelime yara demekmiş Müzeyyen.

Zamanda bir yerde bekleşip duruyorlar.

"Ben kendimi dağ sanırdım Hacer."

Sevgili söyleyemediğim...

Zaten

Seninle sahafları dolaşabilir, 100 yıl evvel yazılan bir kitabı tozlu raflarda, anılarda, çini sobanın üstünde demlenen ıhlamurda arayabilirim.

Cezmi: nedenleri bilseydim onları yok ederdim bilmediklerinle savaşamıyorsun Müzeyyen.

Mecburi minimal insan

Zamanı da durduralım mı, çünkü bu güneşe keyiflenmek gerek.