Kasabanın girişinde otobüsten indim. Elimdeki valizi yere bırakıp etrafa bakındım. Bundan tam on beş sene evvel yine burada durmuş şuan baktığım yerin tam tersi yöne, yani uzaklara bakar oraları merakla düşlerdim. Kendimce hikayeler uydurur heyecanlanır ve bunu kendime saklardım. Kimsenin göremediği bir şey vardı orada. Ve kimsenin bahsetmediği şeylerdi bunlar. Belki bir sır. Yeterince karmaşık olan zihnimi daha çok bulandırmak ve işin içinden çıkamamak o zamanlardan kalma alışkanlık olsa gerek.

ne zaman bir orman ya da deniz resmi görsem resme bir kez bakarım ve bu bana yeter...

eskiden benim ve babamın doğduğu kasabadan tren geçerdi. Sadece Ankara dan gelen bir posta treni. İstasyonumuzda günde bir kez dururdu. Bazen geceleri iki dakikalığına... ve bir sabah bazı ailelerin kasabayı sonsuza dek terk ettiğini anladık. ben onların tam tersine bunu aslaa kıskanmadım. çünkü o gün babam bana ilk bisikletimi getirdi. posta treninin bir sabah beni de tozlu çocukluğumdan alıp gerçek yetişkin bir hayata götüreceğini biliyordum.

Bir hiç olmak çok üzücüdür beyler. İnsanlar hep aranmak ister, dinlenmek ister, hayatta bir kez de olsa önemli olmak ister.

geçmişin tadı damağımızda yer etmiş olsa da bazen düşlediğimizde çocukluğumuzu ayrıntılarda ki hüzün vuruyor beynimize. çocuktuk ya o zamanlar yine sonbahardı köyün tozlu yollarında savrulan sarı buğdaylar ve çalılıklar... uzakta top oynayan çocuklar ve toprak evlerinin önüne yayılmış cacalada oturup yoldan bir geleni olur diye bekleyen ihtiyar gözler. sadece 18 gün benden küçük olsa bile hayata büyük adam olarak adım atmaya başlayan amcamın oğlu ve o gün... 1 hafta öncesinde amcamın cenazesi... ben ufuklara bakıyorum her zaman ki gibi göğün rengi hoşuma gider uzakları merak eder dalar giderim... dilimden dökülüverir kelimeler '' uzakları özledim '' o yaşta bi çocuğun görmediği ama özlediği melankolik bir varsayım... amca oğlu der '' sen de babanı mı özledin?''... inerim tahta sekeden yere ve sarılırım ona, ağlarız... hayat işte erken büyümenin acısı ve o tozlu toprak kokusu gelir ara ara aklımın derinliklerinden...

Şimdi buruk bir tebessümle anımsıyorum çocukluğumu. Geçtiğim yollardan, hayallere daldığım karanlıklardan, acıdan, susmanın erdem sayıldığı ağız birliği edilmişçesine her gün aynı cümleleri işittiğim insanların ortasından ve belki de ölümü ilk defa düşlediğim hiçbir zaman sonlanmayacak bir yaşantının içinden yıllar sonra tekrar geçmek tuhaf şeyler hissettiriyor bana. Pavese?nin bir cümlesi aklıma geliyor. Bir başka insanın çocukluğunu öğrenmenin, onu yeniden yaşamak istemenin, belli bir sevgi belirtisi olduğunu söylüyordu.. Ben bu cümlenin tam olarak neresindeyim?

Şunu Anladım Eskilerde Ölmek varmış yeni dünya sadece paçavra

Valizimi alıp ağır adımlarla yeniden geçmişe, çok uzun senelerin ardına düşüyorum..