ölüme yazılmış kelimeler gibiydi artık kadına söylenmiş tüm övgüler... hiçbir ölüm cümle kuramaz oysa...

içindeki tüm öfkeyi, yine kendi içine kusan,

o çoktan hakkettiğin tatile git...

bence sevginin hediyesi acı olmamalı... çok adaletsizce...

mor kokan kadınlar, candır.

kötü birşey yapmadın ki, sadece sevdin... hani hırsızlık yapmadın, arsızlık yapmadın, gasp yapmadın ya da yüz kızartıcı herhangi bir eylemde bulunmadın...

ohaaa :)

iyisiyle, kötüsüyle, sevabıyla, günahıyla bir "kadınlar günü" hangamesini atlatmış bulunuyoruz... kadınlar gününü bilerek tırnak içine aldım ki dikkatlerden kaçmasın...

deniz demişken deniz kenarına gitmeyeli tamı tamına 9 sene oldu...

neyse benim fazla hatam yok.. çivi çiviyi söktürsün gitsin...

ahh, oysaki hiçbir gerçek bizi kurgulayamaz bilirsin... aynı anda aynı eyleme konu edemez...

Yapıyosa akşamları bende içeyim.

seni seviyorum sevgili ben...

bence, kıskanmak için içinde bir tutamda olsa aşk filan gerekir... aksi takdirde insan kıskanmaz ki... kıskanmayan insan aşık değildir... sevgisi ise terazide tartılacak kadardır... hem kadınlardan bahsediyorum burda, biraz da güvenmek adettendir... tabi bu güven hissedilen güven değil, tercih edilen güvendir... çünkü bilirsin genelde karşındakinin ne mal olduğunu...

sonra bir süre, kapının ordaki sokak terliğine baktım...

bence bunu kim kurgulamışsa senaryoda sorun var...

sevişin ve herhangi bir kasabanın, herhangi bir sahilinde sapına kadar ölü bulunun...

terazinin ik kefesinde de ayrı ayrı sorun var...

seviyorum onları.

13'te what shell muhabbetinde bir kaynaşma toplantısı olacaktı... ve burdan da herhangi birine aşık olmadığım, kimseyle buluşmadığım, kimseyle bir ilişkim olmadığı sonucuda çıkarılabilir elbette ama ben çok aşıktım... mesela kendime, yalnızlığıma ve bağımsızlığıma ve quantum teorisine böyle açıklanır ancak" dedim...

onun için öptüm lan işte...

ve bulabileceğin tüm güzelliklerin dünyadaki en güzel hamalısın...

rüyaları, hayalleri ve düşleri, karanlıktan sıyrılmış dürtüleri, leş gibi insan kokularını, çürümüş ruhları ve geceleri bu sonsuz uçuruma bırakacağım...

yada nasıl yazılıyorsa... hiç ezberimde tutamadım ismini... özür dilerim izafiyet teorisinin erbabı...

öptüm ama içime çekmedim o ayrı tabi...

kırmızı süren,

hangi tahtaya çaktıysam o çiviyi mutlaka eğdim...

sanrıları ve sayrıları kopardığımda etimden, uluyan kurtlar fışkırır göğsümden... yabanıl bir dürtü, kurban ayinlerinde konuşmadan bakışılan şehvetin büyüsü...

bu kadar uzun şeyi düşününce yorulduğumu anladım ve vazgeçip çay sigara yaptım..

demek ki oldum... o kıvamdayım... X duygusunun Y duygusu üzerindeki hükümranlığına bir nevi karşı koyuş bu... her duygu kendi yatağında aksın... ne de olsa hepsinin sonu aynı deniz...

hem o içli köfte nasıl birşey yaaa...

lan işte böyle olun, boşverin kavgaları, savaşları, kırmaları, incitmeleri...

ama hiç olmadı... herhalde aşırı sevmek gerekiyor böyle ilkel bir duygu için...

kendi saçlarını kendisi kesen,

hemde çiviyi... hemde eğri...

damian abinin, tam olarak bu saatlerde burada bulunması bir onurdur...

masum ve iyi niyetle sevdikten sonra sonunda acı çekmek...

orgazm sonrası içilen sigaranın bence söylemek istediği birşey vardır...

kırgınlık ise bir o kadar sessiz...

"insan radikal kararlar almadan önce tanıdık bir terlik arıyor" dedim içimden...

bir de, öteki mevsim kadınları vardır azizim...

"en azından ışığının yanıp yanmadığını görmüş oldum" diyip kapadım kapısını...

demem o ki, yıllar geçsede, merteben, ünvanın, mesleğin, görüntün ne olursa olsun... bir insan zavallı ve sığ ise hep öyle kalır...

kulaklıkta hotel california çalarken içimden ahmet arif şiirleri okuyorum...

biraz offff ladım... biraz pofffladım...

ve aşkı, evet aşkı göğün sularına, gökkuşağının renklerine, toprağın ve omzundan dökülen saçlarının kokusuna bırakıp geri geleceğim... saçlarında dağ güllerinin kokusu, alevlerin kızıl hüznü dolanacak... sen bana öyle büyü büyü, ben sana öyle ninni ninni, öpüşeceğiz ardından kutsal kutsal... içinde saklı rüzgarlar, kaybolmuş düşler ve nicedir görmediğin bir izlemin telaşıyla öpüşeceğiz... zaten böylesi çirkin zamanlarda tek gerçek şey güzel öpüşmek değil midir?

arkadaş nasıl bir beceriksizliktir bu... hani çakmıyon marangozluktan o çekici ne... me alıyon eline... yoksa çiviler mi adi... bence çivilerde adi... hani duvar çivilerinde olur çifte su çekilmiş çekiltendir... sağlamdır... muhtemelen bana gelenler yamulmaya hazır çin malı çivilerdi...

ve yine bilirsin ki; benim gibileri ölü tanrılar doğurur... işte bu yüzden fahişelik en eski uğrağıdır benim gibilerin...

öteki mevsim şarkılarını hakkeden, öteki yalnızlık kadınları...

iş bu iken; şu günün anlamını ve önemini bilmeyen, onu ısrarla "kadınlar günü" olarak telaffuz eden aklı kıtlar, "dünya emekçi kadınlar günü" dememeyi kendine marifet sayan, sığ'lar, bugünü çiçek almak, çikolata dağıtmak, her önüne gelen erkeğe çemkirmek, gayet suni ve kısa zamanlı sözüm ona "kadın dayanışması" görüntüleri çizmek, iki dakka hoplamak, bir dakika sıyırmak sanan zavallılarla dolu ortalık...

insan hep mi çakar lan...

hepsine aşığım ve hepsini istiyorum.

çünkü sen her halükarda kendine yeten birisin...

halden anlayan, açılım yapabilen, çözüme götürebilen bir yapısı var...

benim anladığım şu,

ve ben seni yemyeşil çayırlara, fesleğen kokan derin vadilere, kendimle arama ördüğüm o kalın duvarlara ve zamanın ötesine götüreceğim...

insan üzülüyor yiyemiyor... canım ya...

kelimelerin büyüsüne terk ettiğim her bir şüphe için, ellerimi, çarmıha gerilmiş gibi iki yana açıp yağmurun şiddetine bırakacağım... lanetle örülmüş yazgının eriyen etlerini leş kargalarına yedireceğim...

matematik denklemlerine aykırı bir soru bu... bilimsel bir tarafı bile yok... acaba einsştain ne derdi bu konuda?

tek başına git...

türkiye'deki kadınların, dondurma külahına benzemesi ve iticiliği geldi aklıma... genelde spor yapmıyorlar... egzersiz filan desen hak getire... çoğunlukla vücutları biçimsiz... alttan başlarsa tasfire, göbeğe kadar olan kısım dondurma külahını andırıyor... göbekten yukarısı ise matruşka ya benziyor... kişilikleri ise tamamen kruvazör zaten...

geçen pazar buzdolabını açtım... bir süre "yolda saçlarını fütursuzca bir o yana, bir bu yana sallayarak, endamlı ve bir o kadar işlevse bir kadını süzer gibi süzdüm..."

sahi bir sevmenin karşılığı kaç acı eder ki?

bence yaniii...

sadece yalın ve saf bir şekilde sevdin... ee sonuç,

o kadınlar buraya gelecek...

bence kızgınlık çok seslidir...

"ne o lan yüzüne konan sinek erkek mi? noluyor bakim aranızda birşey mi var? senin ve o sineğin varya gelmişini geçmişini..." tarzında...

bu sene kendime söz veriyorum...

saati geldi... şu çamaşırları bir sereyim geliyorum...

bir sabah seherinde, yüksekçe bir dağın tepesinde, gri bulutlara ellerimin değdiği o toros dağlarında, göğün maviliğine açılan o sonsuz yere...

gün boyu gözlemledim... hayır dedim ya, hayır bu toplum böyle olamaz... çok fena ayarlarıyla oynanmış bu toplumun dedim... hele hele bu günün hitap ettiği cins olan kadınların pespayeliği... savrulmuşluğu, hepsinin zavallı yalnızlığını örtme çabaları... yazmıyordum ama izliyordum... hepsini gördüm... şu çok anlamlı günü bile hala kimi ayartabilirim histerisiyle geçirenleri gördüm... bu güzel günü kendi o boktan beklentilerine, doyumsuzluklarına, kişilik bozukluklarına nasılda alet ettiklerini gördüm...

"şimdi gitsem markete, güleç peynirler, huzurlu zeytinler, mutlu mesut reçeller... gidip alsam onları, onlar bana çok kızardı... söver sayardı... ölmemi temenni ederlerdi... ve bütün bunları tam olarak sabahın 9:43'ünde düşündüm...

geber o zaman dercesine acı...

ve kadınlar, ahh kadınlar, hala benim gibi adamların rüyasıdır o kadınlar...

Ayran kafa yapıyo mu ya?

meme uçlarına düşen yağmurun ıslaklığını öpeceğim önce... güce ve kudrete eğilmiş başları, soysuz isntençlerin emirgenliğine kapılmış sözleri, gittiğim o yükseklerde gövdemle beraber tutuşturacağım...

makyaj yapmasını beceremeyip, eline yüzüne bulaştıran,

ilahi düzene bir başkaldırıydı...

göçebe bir roman kızı ve onun yola dökülen çıplak kalbi...

seni seviyoruz abi... ben ve kendim olarak... kalabalık değiliz ama çalışmalarımız sürüyor...

siyah giyen,

Kafayı buldun yine değil mi? :(( gerçekten üzülüyorum.

sanki böyle dokunsan ağlayacak gibi...

yazıyorum ama ne olduğunu bilmiyorum... fena halde ayranın etkisindeyim...

bir kere de olsa paranoyak derecesinde birini kıskanmak isterdim... ama hiç olmadı...

çünkü seni öpmek neydi biliyor musun?