köylük yerde alışverişler parekende değil toptan usulü gerçekleştiğinden koli kutusu halinde bisküviler alınırdı ve mutfağın ulaşılması en zor yerinde muhafaza edilirdi, arada mevlit filan olduğunda iki bisküvinin arasına konan türkişdilayt büyük bir hassasiyetle bisküvileri kırmadan ezilir, yayılır ve ağıza unlar bulaşa bulaşa yenirdi.

cok hatırlamıyorum ama demekkı ız bırakmamıs:)))))

jetonla çalışan telefonların haricinde oyun salonlarındaki devasa büyüklükteki makineler de benzer jetonlar ile çalışırdı, oyun oynarken seyircisi bol olurdu ki bu seyirciler nerden kimin oyuna dahil olacağını, düşmanın mevkisini verdiklerinden co-pilot görevi görürler, jetonun hiç olmasını önledikleri için bir miktar sevilirlerdi.

ilkokuldayken bizim bi malzeme odamız vardı. herkes giremezdi aradabir tebeşir almaya gittiğimizde görürdük içini. yıllar sonra aynı tebeşir kokusu vardı.

televizyondan birşeyler izlendiğinde mutlu oldunan zamanlardı, filmlerde frençkis sahnelerde evin büyüklerinin lanetleri ile televizyonun kapandığı zamanlar herşey ev mantısı kadar samimi idi

siyah önlük beyaz yaka kreasyonunu gören son kişilerdenim, legal sınıf başkanı haricinde gizli başkan ünvanı olurdu, namı diğer ispiyoncu. bir gün öğretmen bana bu "şerefli" görevi teklif ettiğinde reddetmiştim, beni ispiyona layık görmesine mi bozulaydım yoksa örnek öğrenci olarak görmesine mi? neticede paradoks idi.

Hasan Celal Guzel efendinin Milli Egitim Bakani oldugu yillardi. Sonraki Milli Egitim Bakanlarinin adini hic bilmedim ta ki AKP iktidarina kadar. Bu adami onemli kilan neydi?

her iz bırakan sey hatırlanmak istmenmez...

her ne kadar galatasaraylı olsak da ve bu video takım ruhumuza taban tabana zıt olsa da zamanın ruhunu yansıtması bakımından misaldir. zamanında ilkokulda sınıf önünde şarkı söyleme cezası ile tecziye edildiğimde repertuvarımın önemli parçalarından biri olmuştu vesselam.

uçurtmayı vurmasınlar hala aklımdadır her nefesi...

okudum:) fena deıldı.