en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

Evlerimiz var, içinde yaşayan yok.

bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

-soba baş misafirimizdi kestane portakal kabuklarının kokusunda pişerdi...

Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi?..

taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

dısarda qozlemlediqim kadarıyla da calısan bayanlanlar calısmayanlara qore daha ii annelik yapiolar qibime qelio

Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.

Hatta Babamın bile anahtarı yoktu.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.

Nedir bunlar?

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp,

Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki...

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Azar işitip, acillere taşınmazdık.

onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi,

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

kısaca annelermz calısmasın onlar sadece anne olsun

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız,

Komşumu tanımıyorum ama evinin camında,

- büyük abilerimiz ablalarımız vardı bir adım sonrasını anlatan saygıyla örnek aldığımız...

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ;

- annemiz yaramazlık yaptığımızda gözleriyle korkutur ya da çimdiklerdi kıkımız çıkmadan suçumuzu bilip sustuğumuz...

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi...

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Susayınca girer evlerine su içerdik.

Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.

2. meslek olarak yapmamak yaptrmamak lazım mumkun olduqunca

-komşularımız teyze amcaydı bize kızma hakları vardı Ve bahçelerindeki meyva ağaçları bütün çocuklarındı...

Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

Tekeri elmadan tel arabalarımız vardı ya..

:))) çok hoşuma gitti de paylaşmadan edemedim :)

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

anneliqin hakkını verebilmk icin

İyi de neden böyle olduk?

Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

dunyanın en zor mesleqini zaten yapiolar

Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi.

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar,

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

Kısacacı evine gidip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

bende çalışan anneyim elimden gelenin fazlasını yapmaya çalışıyorum kuzucuma ama bunu yaparken de kendi hayatınızdan çalıyorsunuz hayatınızın bi parçası iş geriye kalan parçaların hepsi çocuk oluyo bi nevi eksiklik hissetmesin diye fazlasını yapmaya çalışıyosunuz işte belki de o yüzden öyle bi izlenim olmuştur annelik büyüük fedakarlık gerektiriyo işte...

Bizim çocukluğumuzda annelerimiz çalışmazdı.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

bu da ilqinc bi celiskidir..

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.