-Ömer Çetin Engin-

- Anne neler oluyor... Bu saatte kimseyi rahatsız etmeyelim...

- Evet değil... Üvey babam o benim...

- Hİİİİİİ... ALLAH...

- Gel sultanım, gel otur şöyle, sakin ol ne olur...

Hayal Tiyatrosu: 'Şefkat' (7)

- Canım... Ne oldu... Niye bu endişe... Neler yaşadın sen...

Konuşmakta zorlandım... Saçımı okşadılar... Annem de kenarda ağlıyordu...

- Neler olmadı ki... Babam ben küçükken ölmüş... Annem genç olduğu için ailesinin baskısıyla ikinci evliliğini yapmış... Üvey babam ilk zamanlarda çok iyi davranırdı... Ama üvey kardeşlerim olduktan sonra özellikle bana cephe aldı... Anneme de baskı yapmaya başladı... 'Sen bizim çocuklarımıza bakmıyorsun, o yetim diye üzerine titriyorsun' çıkışları yaptı... Üvey babamı annesi de tahrik ediyordu... Anneciğim, 'Bunlar da, o da benim çocuklarım... Hiç öyle şey olur mu' dese de, bu üvey babamda saplantı haline geldi... Gittikçe daha sertleşti... Sonunda en ufak hatamda beni dövmeye başladı...

Şaşkınlık girdabına düşmüştü...

O sırat köprüsünden geçerken melekler, 'Herkes gözlerini kapasın. Muhammed aleyhisselamın kızı geçiyor' diye seslenecek ve bütün insanlar gözlerini kapatacakmış...

Hayal Tiyatrosu: 'Şefkat' (6)

Sizler de göreceksiniz, bu yazılarda ilim var, yol var, tasavvuf var, olması gereken her şey var. Allahü Tealanın aşkı var.

'Anne bu kim?'

Kar gibi tülbendini sarar, namazını kılar sonra uzun uzun dua ederdi anneciğim... Duasının çoğunda ben olurdum biliyorum...

Koltuğa oturdular... Hanımını bırakmıyordu... Ona olan aşkının, düşkünlüğünün, sıcaklığını bütün gücüyle ona vermeye çalışıyordu... Kelimeler yardımına yetişemiyordu zira...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="4926242c3b2a2c3d2027093a28283d25202428283b202f672a2624">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="016e6c6473626475686f41726060756d686c60607368672f626e6c">

- Babam, diyebildi sadece...

irtibatını kaybettiğini hissetti... Az önce Rabbine böyle bir hanım nasip ettiği için, huzur dolu kalbiyle şükür halindeyken, şu an yaşadığı da neydi...

- Yani

İzin vermedi kızcağız... Utanıyordu sanki bir yandan da...

HERKES GÖZLERİNİ KAPASIN...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="e38c8e86918086978a8da3908282978f8a8e8282918a85cd808c8e">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="137c7e76613d7076677a7d5367743d707c7e3d6761">

- Kalbimden yerinden fırlayacak gibiydi... Onun temizliği karşısında kendimi nasıl kirli hissettiğimi kelimelerle anlatamam... Bir de irademin dışında örtünme ihtiyacı hissettim o anda... Bir şey bulsam da saçımı örtseydim... Ama kimseden bir şey isteyemezdim ki... Çok utanıyordum kendimden... Gözlerimi ondan ayıramıyordum...

- Seni O'nunla tanıştırma vakti... Bir yandan da telaşla hazırlanıyordu...

- Bu acı dolu yıllar içinde, kapkaranlık günler birbirini kovaladı... İçimde hiçbir umut ışığı kalmamışken bir gün arkadaşım bir yazı tutuşturdu elime... O yazı hayatımı değiştirdi...

Hayal Tiyatrosu: 'Şefkat' (5)

Pekala, sizi kırmıyorum ve ikincisini de yayımlıyorum :)

Ama o yazıyı okuyup bitirene kadar hiçbir şey gelmedi aklıma ilk defa... Bütün bunların sızısını ilk defa unutturdu bana okuduklarım... Sanki bu dünyadan alıp götürdü beni...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="fa95979f88d4999f8e9394ba8e9dd4999597d48e88">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="ef80828a9dc18c8a9b8681af9b88c18c8082c19b9d">

inşallah efendim :) Nasib olursa her gün 1 tane göndereceğiz.

- Ben büyüyüp belli bir yaşa gelince bir arkadaşının yanında işe koydu... 'Çalışıp eve para getireceksin' dedi... Annem ne kadar, 'Yetimdir bey... Yapma ne olur' diye yalvardıysa da kararlıydı...

ÖYLE BİR YAZI Kİ...

- Ne olur dövme beni... Ne olur?

Her gün 1 tane yayımlamayı düşünmüştük aslında ama :)

Birkaç araba değiştirdikten sonra yan yana dizilmiş evlerin olduğu bir yere geldik...

- Kirli hissediyordum... Başım dönüyordu... Sonra bir anda karardı her şey... Bayılmışım...

Bekliyoruz devamını:)

- Gittiğinde görür anlarsın yavrum, deyip sır vermedi...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="9ff0f2faedfcfaebf6f1dfecfefeebf3f6f2fefeedf6f9b1fcf0f2">

BENİ KEMİREN SANCI...

Tiksindim heveslerimden, insanlara kendimi beğendirmeye çalışmaktan bunları okuyunca...

- Öyle mi efendim... Çok memnun oldum. Benden de ona selam söyleyin, dedi... Yaşlı olmasına rağmen sesindeki berraklık, samimi ve sevimli tavırları mıknatıs gibi çekti kalbimi sanki...

tamam o zaman teşekkürler:)

hanımının yüzüne bakmak istedi...

Beni önlerine oturttular... Gözyaşlarımı sildiler... 'Sabır eyle yavrum... Allahü teala her güçlüğün sonunu kolaylaştırır' dediler...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="0b64666e7925686e7f62654b7f6c25686466257f79">

Bir serçe yavrusu gibi titriyordu koynunda kızcağız...

- Vefat ettiğim zaman beni erkekler arasına perdesiz çıkaracaklarını düşünerek çok utanıyorum...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="8be4e6eef9e8eeffe2e5cbf8eaeaffe7e2e6eaeaf9e2eda5e8e4e6">

BÜYÜK ŞOK

- Vakit geldi kızım

Pek, bu gece kısa aralıklarla ilk 5 tanesini yayımlayacağım. Ama ondan sonrası derinleşiyor.

- Ben de bir tuhaf oldum şimdi...

- Buyurun, buyurun ablacım, dedi... Sesi o kadar ölçülü ve edepliydi ki... Ses tonuna özellikle dikkat ettiği belliydi... Annem selam verdi ve içeri girdik... Fısıltılı bir sesle

Kızcağız burnunu küçük bir çocuk gibi çeke çeke, yaş dolu gözleriyle bakmaya çalıştı eşine... Sonra yine kaçırdı bakışlarını ondan...

Sonra kendini toparlayıp, aşkını ve korkusunu gözyaşlarıyla anlatan

- Maşaallah... Bunu hissetmek de nasip işi hayatım... Eee, sonra?

- Sonra irademin dışında ağlamaya başlayarak seslendim o yüce insana... 'Anneciğim benim... Beni kabul edin, ne olur... Bana dua edin... Bu hayanızdan denizde damla kadar olsun bana da nasip olsun... Şu an çok utanıyorum... Çok utanıyorum... Çok utanıyorum...'

Hıçkırıyordu sevgilisi... Gözyaşları damatlık mintanını ıslatıyordu...

Tüyleri diken diken oldu... Ne diyeceğini bilemedi... O anda eşyayla

Bunları söyledikten sonra yine tutamadı kendini... O da sevdiğine kavuşmuş, yuvasını yeni kurmuş bir genç kız olsa da annesinin acısını çekiyordu bütün derinliğiyle...

bekliyoruz:)

Salonda üç-beş temiz yüzlü, benim yaşlarımda hanım dikkatimi çekti önce... Başları önde, hepsi pencere tarafına dönmüştü, edeple oturuyorlardı... Bir şey çok dikkatimi çekti... Bu eve girer girmez, tarifi imkansız bir hoş koku, rüzgar gibi vurdu yüzüme... Dikkat ettim ama çok dikkat ettim... Bu kokuyu daha önce hiç duymamıştım... Buram buram huzur, buram buram sakinlik ve buram buram İslamiyet kokuyordu bu mekan...

toptan yazsana şu hikayeyi..

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="3857555d4a5b5d4c5156784b59594c54515559594a515e165b5755">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="0c6361697e6f697865624c7f6d6d786065616d6d7e656a226f6361">

Dikkat etti, kendisi de titriyordu...

Senelerce çalıştım... Maaşımı alır almaz el koyardı... Arkadaşlarıyla içmeye giderdi...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="cda2a0a8bfaea8b9a4a38dbeacacb9a1a4a0acacbfa4abe3aea2a0">

Hayatının en büyük şokunu yaşayacaktı birazdan... Yeni eşine hayranlıkla bakıyordu, yeni yuvalarında... Zarafet dolu hareketleriyle evi toparlayan hanımıyla göz göze geldiler bir anda... Yüzünde hayranlık tebessümleriyle ona bakarken, bir anda kendisine doğru koştu hayatının anlamı... Sarıldı O'na...

- Ne oldu, nasıl yani?

tekrardan teşekkürler

- Nasıl yani...

Bir insan her gün ağlar mı, ağlarsa buna dayanılır mı? Ben annemde bunu yaşadım... Senelerdir ağlamadığı bir gününü hatırlamıyorum...

Beni dinlemiyordu ki... Alelacele yola çıktık... Yolda ne kadar sorduysam da cevap vermedi... Ben ne olup bittiğini kavramaya çalışıyordum... Birine gittiğimiz besbelliydi ama kim? Annem O'ndan bahsederken gözünün içi ışıldamış ve karşısındaymış gibi ani bir edebe bürünmüştü... Ama ne kadar ısrar ettiysem de,

Annem, 'Kızım kendimi unuttum... Senin halin ne olacak' der içli içli gözyaşı dökerdi...

- Alayım üstünüzdekileri, dedi... Fısıltı konuşmasına anlam veremedim... Sonra bizi salona doğru aldı... Ben büyük bir merak içinde arkalarından yürüdüm...

Dairenin kapısı açılmış temiz yüzlü bir hanım, yüzünde daha önce hiç kimsede görmediğim bir samimi tebessümle bizi karşıladı...

Ben kendi derdimi bağrıma basar, onu teselli etmeye çalışırdım...

Gözlerimi açtığımda Seyyide Hanım yere oturmuş, başımı dizine koymuş... Bana büyük bir şefkatle tebessüm ediyordu... Ben ağlamaya başladım... Gözlerim yaş içinde...

gözyaşım kefaret olsun.

Bir binaya yanaştık ve alttan zili çaldı... Daha önce buraya geldiği belliydi... Anne geç oldu, telefon filan da açmadın... Kimseyi rahatsız etmeyelim, şeklinde tekrar endişemi belirttim...

- Ne kadar üzücü... Bir insan nasıl bu kadar duygusuz olabilir...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="fe91939b8cd09d9b8a9790be8a99d09d9193d08a8c">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="e887858d9ac68b8d9c8186a89c8fc68b8785c69c9a">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="2b44464e59484e5f42456b584a4a5f4742464a4a59424d05484446">

- Bir hanım kendilerine, 'Ben Habeşistan'da kadınları hurma dalından örülmüş çadıra benzer bir şeyle defnettiklerini' gördüm deyince, Fatıma annemiz örmesini istemiş. Tabuta benzer şeyi görünce hoşuna gitmiş, rahatlamış ve vefat edince buna konularak defnedilmeyi istemiş... Buna rağmen gece defnedilmeyi vasiyet etmiş, bu tabutla bile görülmek istememiş...

- Evet baban...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="cea1a3abbcadabbaa7a08ebdafafbaa2a7a3afafbca7a8e0ada1a3">

- Kimin yazdığını hatırlamıyorum... Hazret-i Fatıma'dan bahsediyordu yazı... Peygamber Efendimizin aleyhisselam kızları... O yazıyı okurken ilk defa bir şey oldu... O güne kadar çektiğim sıkıntılar, ne kadar neşeli gibi olsam da benliğimin derinliklerinde bir yerlerde beni kemirir dururdu... Arkadaşlarımla bir yere gitsem, beni güldürecek bir şeyler yapsalar, biraz neşelenir, çok geçmeden acılar sarardı beni yine... Yüzünü tam hatırlayamadığım babacığım, kaza haberinin gelmesiyle annemin kopan feryatları... Sonra bana sarılıp yıllar boyu ağlaması... 'Baban saçlarını böyle okşardı, seni böyle öperdi, omuzlarında şöyle gezdirirdi...' diye çocukluk dünyama nakşettiği acı-tatlı hatıralar... Sonra üvey babamla ilgili anne annemlerdeki konuşmalar... Bir gün ziyaretimize ailesiyle gelen üvey babamın beni güya severken sergilediği yapmacık, soğuk tavırlar... Sonra evlenmeleri... Yeni evimizin beni boğması... Ve üvey kardeşlerimin doğmasıyla birbirini takip eden çile yılları...

Eşinin az önceki yüzü ile şimdiki yüzü arasında uçurumlar vardı adeta... Sanki bir güzellik maskesi inmişti hayat arkadaşının yüzünden ve ardından hüzünle dolu bir ömür ortaya çıkmıştı...

Büyük bir aşk beslemişti O'na şu saate, şu saniyelere kadar ama ilk defa başka bir duygu daha sarmıştı benliğini...

- O benim babam değil...

- Hayatım niye sakladın peki...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="b7d8dad2c599d4d2c3ded9f7c3d099d4d8da99c3c5">

Sadece sarıldı hayat arkadaşına...

- Nasılsın yavrum, dediler ama nasıl içten...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="620d0f07104c0107160b0c2216054c010d0f4c1610">

- Ne olur dövme... Ne olur...

Ama enteresan bir şekilde kapı otomatiği açıldı... İçeri girdik ve iki kat çıktık...

Duyguları karmakarışık; titrek, hakim olmaya çalıştığı sesiyle soruverdi biraz durulmasını bekledikten sonra...

- Nereye, dedim şaşkınlıkla...

Hanımının bu çaresiz gözyaşları ve yeni yeni öğrendiği çileli hayatı balayı tadını çoktan unutturmuştu delikanlıya... İki insan ve iki çile... Üstelik biri sırılsıklam aşık olduğu hanım... Ne yapacağını bilemedi uzun süre... Eşi devam etti konuşmaya...

- Ne vakti?..

Daha önce bu soyut izleri niye göremediğinin ızdırabıyla birbirine karıştı duyguları... Bu tiril tiril tene aşıkken, nasıl da sezememişti ardındaki hüzünleri...

Hangisinin daha çok olduğunu bilemedi o anda... Aşkı mı yoksa şefkati mi daha fazlaydı... Bilemedi...

- Baban değil mi?.. Neler söylüyorsun...

devam devam?

Kendi çocuklarına hediyeler alır, bana özellikle bir şey almazdı... Ağlayarak odama giderdim... Annemin ciğeri parçalanırdı ama ne yapsın...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="345b5951465751405d5a7447555540585d595555465d521a575b59"> <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="2847454d5a064b4d5c4146685c4f064b4745065c5a">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="422d2f27306c2127362b2c0236256c212d2f6c3630">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="9bf4f6fee9b5f8feeff2f5dbeffcb5f8f4f6b5efe9">

Şefkat...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="dbb4b6bea9b8beafb2b59ba8babaafb7b2b6babaa9b2bdf5b8b4b6">

- Mübarek olsun hanım... Mübarek olsun...

Hayal Tiyatrosu: 'Şefkat' (2)

Kızcağız zorlukla konuşmaya başladı... Sır perdesi aralanmak üzereydi...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="2e41434b5c004d4b5a47406e5a49004d4143005a5c">

'Allahım sana şükürler olsun... Benim boynu bükük yetimim için ettiğim duaları kabul ettin' diye mırıldandı bir yandan...

- Bu Seyyide hanım

- Annem de benim gibi seni çok beğenmişti... Namazında olman ve doğallığın, edepli davranışların onu da etkiledi... Çileli anacığım benim... 'Kızım her ihtimale karşı belli etme üvey baban olduğunu... Ne olur ne olmaz... Belki arkasını araştırır... Çektiklerimizi öğrenir... İçine bir fitne düşer... Soğur bizden' dedi... Kızı için yüzü belki ilk defa gülecekti annemin... İlk defa içi rahat edecekti... Bunu da kaybetmek istemedi...

Aman Ya Rabbi, dedim bu satırları okuyunca... Bu nasıl bir haya, bu nasıl bir kendini sakınma... O mübarek insan kefen içinde de olsa kendisini yabancı erkeklerin görmesinden böyle utanıyor... Ben ise görüp, beğensinler diye kendimi süslüyorum... Çıldırmadan çıldırmak bu olsa gerek... Ruhumda soyut bir bomba patladı sanki o anda... Onun hayasına hayran kaldım... Kendi hayasızlığımdan da utandım...

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="701f1d15025e131504191e3004175e131f1d5e0402">

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="d1bebcb4a3b2b4a5b8bf91a2b0b0a5bdb8bcb0b0a3b8b7ffb2bebc">

Yüreğine kezzap dökülmüştü sanki...

Bu yazı dizisini takip eden, eğer nasipliyse çok ama çok şey kazanacaktır inşallah. Kalbler sadece Allahü Tealanın kontrolü altındadır, sadece o yönlendirir. Ama belki bizi de sebep yaparsa, bu bizim için çok büyük bir mutluluk olur.

Hayal Tiyatrosu: 'Şefkat' (3)

Annem müsaade istedi... Daha fazla meşgul etmek istemedi... Tam kapıdan çıkıyorduk ki...

Anneciğim boşanmayı göze alamıyordu... Diğer kardeşlerimi de düşünüyordu... Zaten geçinebilecek durumumuz da yoktu... Onu da beni de sindirmişti...

Kültürlü bir gençti ama beyninde yer eden kelimeler imdadına yetişemiyordu teselli için...

- Yani Hazret-i Fatıma'nın torunu...

Annem engel olmaya çalışsa da ona karşı da tamamen değişmişti... Zavallı anneme tokat attı bir akşam... O gece birbirimize sarılıp babamı sayıkladık birlikte, ağlaştık sabaha kadar... Bu sık sık evde olmaya başladı...

Vefatına yakın komşu hanımlarla konuşurken öyle şeyler söylemiş ki... Öye sarsıldım, kendimden öyle tiksindim ki...

'Efendim ne olur ellerinizi öpeyim... Kabul edin', dedim titrek bir sesle... Tebessümle 'Peki' buyurdular... Ellerini öperken sicim gibi gözyaşı dökmeye başladım... 'Ben size kurban olurum... Ben yolunuza kurban olurum' diyordum bir yandan... Sanki Fatıma annemizin ellerini öpüyordum... Sonra, 'Ah canım benim' diyerek duygulu bir şekilde sarıldılar bana... Orada kalbime ılık ılık bir şeylerin aktığını hissettim... Sürekli 'Ben sana kurban olurum' diyordum ağlayarak... Odadaki bütün hanımlar da gözlerini siliyorlardı... Herkes çok duygulanmıştı...

Biri eteğimden çekiyordu... Zorlukla baktım... Annemdi... Yanıma otur demek istiyormuş... Ben de yere oturdum... Gözlerimi ondan ayıramıyordum... Ona bakan gözlerim bir anda doldu... Ömrümce kalbimde böyle bir sıcaklık hissetmemiştim... Fısıltıyla ve titreyen sesimle anneme sordum...

KALBİME AKAN LEZZET...

Sevgili eşinin yüzünde o ana kadar hiç görmediği, fark etmediği yıpranmışlık izleri feryat ediyorlardı sanki... Ciğeri yandı...

- Pencere tarafındaki koltukta öyle bir teyze oturuyordu ki... Öyle bir yüzü, öyle bir vakarı vardı ki... Onu görür görmez, irademin dışında Allah dediğimi hatırlıyorum... Kalbim hızlı hızlı atmaya başladı... Yüzüm kıpkırmızı oldu... Tüylerim diken dikendi... Öyle ayakta kala kaldım... Bu, bu, bu nasıl bir yüz, dedim içimden... Yerimden milim kıpırdayamıyordum... İradem, eşyayla bağlantım kesilmişti sanki.. Benim yaşlarımda, üzerinden edep akan bir kız, bir şeyler söyledi O'na... Çok samimi, tebessüm ederek,

Ne kadar ağladım bilmiyorum... Yolda, izde gözyaşlarımı insanlardan sakladım... Fatıma annemizin aşkı sardı beni... Ağlaya, ağlaya eve geldim... Annem beni bu halde görünce yüzünün rengi kaçtı... Sordu... Ben anlattım o ağladı, ben anlattım o ağladı...

Şimdi mi :)

- Salondan içeri girdik... Herkes bir tarafa döndüğü için biz de annemle o tarafa baktık... Bakmamla, 'Allah' demem bir oldu... 'celle celalühü'

Delikanlı ilk defa sebebi belirsiz bir şekilde tebessüm etti...

Hayretler içindeydi... Şu son birkaç dakika içinde şok üstüne şok yaşıyordu...

NE OLUR ELİNİZİ ÖPEYİM...

Birazdan; biraz da ısrarla, eşinin gözyaşlarıyla ıslanmış yüzüne bakacak ve gördüğüne inanamayacaktı...

- Anlıyorum canım... Neler oldu... Sözlerinden üstü kapalı çile akıyor..

- Kalk gidiyoruz, dedi sonrasında...

böle merak içinde bekliyorum arkası yarın der gibi :(((

Yazarın bunların yazdıktan sonra kullandığı bir cümle de çok çarptı beni... "Hanım kardeşlerim... Hepimiz ölümü tadacağız. Gözlerimizden bir gün perde kaldırılacak... Fatıma annemize benzemeye çalışınız ki, öte dünyada koşup gözyaşları içinde, aşkla O'na sarılmaya; ellerini öpmeye yüzünüz olsun..."

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="1d7270786f7e786974735d6e7c7c697174707c7c6f747b337e7270"> <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="a6c9cbc3d488c5c3d2cfc8e6d2c188c5c9cb88d2d4">

abi napıyon sen böle yaa...

- Ne güzel... Ne güzel Allahım...

Hayal Tiyatrosu: 'Şefkat' (4)

Efendim sizi de telaşlandırdım... Bugün Fatıma annemizle ilgili bir şey öğrenmiş ve duygulanmıştım... Şimdi de sizi görünce kendimi tutamadım dedim... 'Ah benim annem... Ah canım anneciğim... Ne kadar özledim sizi' dediler içli içli... 'Müsaade eder misiniz... Namazımı kılayım' dediler tebessüm ederek ve çok kibarca... Herkes de hazırlanmaya başladı... Onlar odadan çıktıktan sonra, bütün hanımlar yanıma toplandı... Hiçbir şey söylemiyorlardı... Sadece hayranlıkla bana bakıyorlardı... Bir de tebessüm ediyorlardı... Ben de, bu temiz insanlar benim gibi birine niye bu kadar sevecen davranıyor... Bunlar ne güzel insanlar diyordum...

O BENİM BABAM DEĞİL...

- Ben de bilemiyorum ama yazılanlar ruhumu kuşattı bir anda... Fatıma annemiz de babasını kaybetmiş sonuçta... Öyle çok severmiş ki O'nu... Hem en büyük Peygamber, hem babası... Onun babasına olan düşkünlüğü, O'nu kaybederkenki acısı beni çok etkiledi... Zaten babasından sonra fazla yaşayamamış, genç yaşta vefat etmiş...