fikriniz ondan başka heryerde mi olur;

Şimdi Yatsı Namazı Vakti

Yokluğa meydan "oku"maya dönüştür şimdi namazını. Bencilliğe karşı durmak için eğ şimdi bedenini. Kibirlenmeyi aşağılamak için in şimdiyi secdeye..

evinizin önünde akan bi ırmakta

Sizi kucağına çağırıyor..

Üçüncüsü: ikindi,

Elinden tutamadığın ellerini sonsuzluğa bağla şimdi kıyamda. Tükeniş rüzgarlarından uzak tutamadığın saçlarını ahrete uzat şimdi rükularda. Bir türlü vefalı aynalara tutamadığın yüzünü sonsuzluğa akıt şimdi secdelerde.

Randevumuz var!!

Şimdi öğle namazı vakti.

Bu beş randevu,

Sola selam verir; akraba ve yakınlarının tarafına bakar. Onlardan da bir fayda göremez.

Namaza durmuş insan kendi kendine ümit verir.

Ey "Namaz" ne olur beni bırakma.. Seni çok seviyorum!

O sana uzak değil...

Kendimi hazır hissetmiyorum" demeyelim.

Alaca vakitlerin hoyratça tırmaladığı loş kentlerde bir yalnızsın. Yumuşacık yastıkların bencilliği beslediği sağır vakitlerde bir çaresizsin. Silahların konuştuğu, hasetlerin kol gezdiği, kibirlerin boy verdiği amansız kuyuları itilmiş bir yetimsin. Elinden tutan yok güneşin bile... Başını kurtaramıyorsun her akşam göğü kana bürüyen, yıldızları karanlığa bulayan akşamların aldırışsız geçişinden. Geri gelmiyor gün. Bir dahası yok yaşamanın.

Sana senden de yakın olanın, seni senin seni sevmenden de önce sevenin sonsuz ve sessiz yakınlığı değsin alnına.

Sevgiliniz size randevu verdi...

Namaza durmuş insan insanlık adına yeni bir umut olur.

Tüm engelleri aşarak,

Sen seni bıraksan da

günde beş kez yıkanmış gibi pırıl pırıl,

gönül verenleri bırakmaz namaz.

Sizi seviyor,

gönül erdiremeyenleri zaten istemez

İkincisi: öğle,

namaz gibisi yok.

İki eliniz kanda bile olsa,

Herkesten ümidini kesince, dua için iki elini kaldırır. ?Ya Rabbi, herkesten ümidimi kestim. Kuluna melce ancak Sensin. Senin rahmet ve mağfiretine sınır yoktur.

?Namaza durmak meyveye durmak gibidir.?

günde beş randevu verdi:

Bir silkin de bak beş vakite!

sevgilimizin randevusuna.

Kurumuş dal uçlarına meyve yakıştırılmaz.

Sizinde O'nu sevdiğinizi duymak istiyor.

Namazda kıyama durmak, Allah?ın huzurunda kıyametteki muhasebeyi hatırlatır. Kul, biraz sonra hakkıyla yerine getiremediği kulluğundan ve işlediği günahlardan dolayı, utancından ayakta durmaya dermanı kalmaz, rüku?a eğilir.

Randevu veren O...

Asr'ı saadet eyleyenin elinden kanatlanıyor ümit kuşları. Vakti, sonsuzluğun avuçlarına akıtan elçi'nin gözlerinden uçuyor hüznün baygın kelebekleri. Dünyayı, ebediyetin tarlası eyleyip terk edilmiş tohumları uyandıran elçi'nin yüzünden geçiyor sevinçli maviler.

Akşamın kızılca kıyametini avuçlarında gül kızılı bir dua eyleyen Kutlu Elçi'nin müjdesi duyuluyor dinle... Çürüyüp giden vakit, nefes nefes solan hayatın özünü damıtmaya çağrılıyorsun seccadeye.

Elimiz boş gidecek değiliz elbet,

Namaza tekbirle girmek, ?İlahi, biz senin huzurunda kurban olduk? demektir.

Her gün su içmekle, insan su içmekten usanır mı?

yoksa bu buluşmayı mümkün olduğunca uzatmaya mı?

derdimizi kirimizi

o kapıya gideceğiz,

Namaz sancıma ilaç, yanık yerime merhem

Ey İnsan! Rabbim seni seviyor, sana değer veriyor, seni önemsiyor, seni kendine muhatap kabul ediyor, beş vakit sana özel davet gönderiyor. Yürümelisin. Yorulsan da, zorlansan da yürümelisin. Yapabilirsin. Yolun açık olsun...

Sevgilinin bir randevusundan ayrılan,

Bu çağrıyı duyacağız,

Yüzünü sonsuz aynalara hazırlayan, sözünü sonsuz mutlulukların vadisine akıtan, gözünü bitmez huzurların pencere önüne taşıyan O Elçi'nin eğildiği yere eğil şimdi.

bu çağrıya kulak tıkayabilirmisiniz?

Tadını çıkarın..!!

O ağır yükün tesirinden dizleri üstüne çöker. Sağa selam verir; peygamberler ve melekler tarafına bakar, onlardan şefaat talep eder. Onlar derler: ?Çare ve yardım günü geçti. Çare, ancak dünyada olabilirdi. Orada salih amellerde bulunmadınız, o günler gitti.?

o ırmağın suyuyla yıkayacağız...

Günde beş kez,

Birincisi: daha güneş doğmadan sabahın serinliğinde,

Onsuz ebedi hayat benim olsa istemem.

aklınız ondan başka herkeste,

çok güzel benzetme yapılmış. namaz da böyle sevinç mutluluk veriyor insana.

Meyveye durmuş ağaç, dal budak hayata dönüşür, çiçek çiçek tebessüm olur, yaprak yaprak umut açar.

Yüreğinle hiç Namaz kılmadın ki,

Odunlaşmış dallarından çiçek umulmaz.

İkindi

Akşam

Pozitif enerji yüklenme fırsatı bu.

O'nun kapısına varınca gönlümüz ferahlayacak.

Velinimetiniz size randevu verdi...

Kalbinin içindeki putlar kırılsın.

Sevgilinizle birlikteyken,

onun dışındaki her şeyi unutur musunuz?

O randevu verdi...

Rükularca doğrultasın ümitlerini, secdelerde bulasın yitirdiklerini.

Bahar gelip meyveye durduğunda ise, ümit kestiğimiz ağacı baştan ayağa ümit olarak okuruz.

Günleri yüzsüzleştiren aydınlıkları terk eden, kalpleri sahteleştiren bencilliklerde sırtını dönen, varlığı çirkinleştiren cimriliklerden yüz çeviren rahmet yağmurunun altında ıslanıyorsun şimdi. Yalnızlığını insanı alaka'dan ve ilgiden yaratan Rabbiyle sonsuz komşuluğa çeviren kutlu elçi'nin yolunu adımlıyorsun şimdi. Yüzünü çevirdiğin kıblede vuslat müjdesi. Sözlerin eylediğin ayetlerde sonsuzluk nefesi... Bedenini yoğurduğun namazda bekliyor seni "kerimlerin en keremi" Rabbin...

arınma fırsatı...

Meyvesiz olduğu vakit ağaçlar pek ağaca benzemez.

Kim ondan yakın olabilir ki sana?

O seni hiç seni hiç bırakmıyor..

Gelin bu fırsatımızı heba etmiyelim.

YÜREĞİNE VE EMEĞİNE SAĞLIK ARKADAŞIM

Gecenin koynuna yuvarlandı dünya. Yakası çözüldü tutkuların, hırsların. Ayağına yıldızlar dolandı sığ telaşların. Gözler yeni avuntular arıyor renkli kuyularda. Bir göz kapağının ardına savruluyor kimlikler, benlikler, bencillikler. Eşitleniyor alem. Yetimin uykusunda bir rüya saltanatı uyanıyor. Zalimin uykusunda bin cehennem alev alıyor.

Seni çağırıyor zaten.

tüm kirinizden, pasınızdan, kederinizden

Gelişiyle "ateşlerin söndüren" o Elçi'nin bin umutla koştuğu, sonsuz tebessümle sığındığı o kapının eşiğindesin şimdi. Varlığıyla sağır duvarları yıkan, bakışıyla küskünlükleri deviren, duruşuyla uzaklıkları eriten o kutlu elçi'nin durduğu yerde bekleniyorsun şimdi.

ille de namaz.

Bir gül tazeliğinde selamlamak üzere gün seni.. Kalbine binlerce şafak dokunuyor gün ışığının değdiği yerde. Bir müjde dökülüyor sokakların çehresine. Bir taze nefes olup içiyorsun yeni alemi de.. Bir yeni bakış olup çerçeveliyorsun kaldırımları, gürültüleri bile.

hakkıyla kılınan bir namaz meyveye, berekete, güzelliğe durmaktır... Rabbine durmaktır, herşey döndüğü yerde... Ona gitmektir, Onu bilmektir.

Günde 5 kez sizi kucaklamak istiyor...

Başı rüku?da iken?Hakk?ın sualle-rine cevap ver!? diye İlahi ferman gelir. Kul, rükudan başını mahcup olarak kaldırır. Ayakta duramaz, yüz üstü secdeye kapanır.

Sözüyle bütün sabahları müjde eyleyen kutlu elçi'nin dudağına değen sözler dudağını bekliyor şimdi. Göğün ve yerin nuruna elçilik eden o aydınlık yüz'ün yöneldiği kıble dönüyor yüzüne. O ebedi tebessümün hep yeniden hep yeniden doğduğu an öpüyor alnını şimdi.

meyveye duran ağaçlardaki mutluluk sevinç hiçbir ağaçta yoktur.

O seni her halükarda seviyor.

Bu beş randevuya icabet ettiğimiz zaman,

Belki "iki büklüm sırtımızda yük" götüreceğiz.

Beşinci: gecenin örtüsüne büründüğü vakit...

Bin telaşın yamaçlarında savruluyor saçların. Koşturmaların ortasında serin bir rüzgarı özlercesine kıvranıyor kalbin. Vaktin zirvesinde uykuların en talihsizi yakışıyor yakana. Yoğun işlerin, gereksiz önceliklerin, ertelenmiş düşlerin sonrasında, yakınlıkların en güzelini özlüyor, sılasına uçmak istiyor ruhun.

Şimdi sabah namazı vakti...

Sevgilinizin randevusuna gittiniz.

yoksa o anları, o dakikaları

Sabah...

Ana şefkatinden öte bir şefkatle üzerine titreyen, kederlerinin hepsini kalbinden silip süpüren, korkularının cümlesini sessizliğiyle susturan o elçi'nin durduğu yerde durasın, durulasın şimdi.

Şimdi ikindi namazı vakti.

Taşlaşmış köklerinden hayat beklenmez.

Gönül ustası Hazret-i Mevlana, insanı ilahi huzura ulaştıran tekbir, kıyam, rüku, secde, selam ve dua gibi namaz rükünlerine oldukça düşündürücü manalar kazandırır.

Gölgelerin uzuyor; hatıraların soluyor, güzlerin hepsi alnında birikiyor. Eriyor vakit, kayıp gidiyor avuçların bile avuçlarından. Tenin çekiliyor dünyanın kıyılarından. Ayaklarını sıkı sıkıya bastığın toprak seni de çekiyor isimsiz kalmış, unutulmuş taşların altına. Beli bükülüyor mutlulukların. Sesi kısılıyor hesapsız sevinçlerin... Dudağı kuruyor sahte ümitlerin...

Tekrar ona?Secdeden başını kaldır! Yapmış olduklarından haber ver!? diye ferman gelir. O, yine mahcup bir halde başını kaldırırsa da, tekrar yüzüstüne kapanır.

Şimdi Akşam Namazı vakti..

Namaza durmuş insan da, insana dair umutlarımızı yeni baştan yeşertir.

hergün yeniden onardığımız beş direk.

gönül vermek ümidiyle...

tertemiz olursunuz.

"Benim üstüm is pas içinde" demeyelim.

Dördüncü: güneşi uğurlarken,

Belki "suç" götüreceğiz.

Unutmayalım, gecikmeyelim;

O sırtımızdan yükümüzü alacak.

günlük rutin işlere dönmeye mi çalışırsınız;

ikinci randevuyu iple çekmez, hasretle beklemez mi?

Yatsı

Her an nefes almak, insana bıkkınlık verebilir mi?

Hemen bu "işi" aradan çıkarıp