harika 1 yazı. teşekkürler.

Evet Türk milleti kendini sever,

(19 Mart 2003- Üsküp/Oskar)

?Osmanlılar, ihtiyarlara ve çocuklara büyük ilgi gösterirler.?

Bu coğrafyada bayramlar, düğünler, sünnet merasimleri, ramazan ibadet ve eğlenceleri hep İstanbul çeşnisindeydi. Müslim gayrımüslim, bütün damat giyimlerinde çizgi çizgi İstanbul vardı. Damat traşlarında İstanbul?dan getirilmiş gülyağı sürünmek bir ayrıcalıktı. Gelinlikler renk renk, nakış nakış İstanbul?du. Bir geline kocasının İstanbul altını hediye etmiş olması Türkülere yansıyacak kadar yüksek bir paye idi. Paytonlar birer Selamlık arabası edasıyla sokaklarda dolaşıyordu.

Balkan Türklüğü, İmparatorluğun en halis evlatları olmakla birlikte içinde sürekli bir gurbet hissi taşıdı, bir İstanbul özlemi büyüttü. Ve bu özlemle yaşadığı coğrafyayı, özellikle Üsküp, Manastır, Ohri. Prizren, Saraybosna, Mostar, Tiran, Kruya, Elbasan, Selanik ve Sofya vb. gibi bazı şehir merkezlerini İstanbullaştırdı. Bu özlemi yalnız Türkler değil, kardeş Müslüman kavimler de içlerinde derinden derine hissettiler. Hatta müslüman olmayanlar da... Hepsinin içinde İstanbul vardı.

Avlulu evlerdeki kapıcıklar, yalnız evleri değil, yürekleri de birbirine bağlar, kan bağından daha kuvvetli bir akrabalık, komşuluk bağı oluştururdu. Avlular da İstanbul doluydu.

Ama çocuklarımızı nasıl yetiştirmemiz gerektiği konusunu hala pek fazla düşünmüyoruz...

www.tarihmekani.blogspot.com açıldı hepinizi bekliyorum siteye arkadaşlar

Yani Osmanlı insanı dinine, milliyetine, milletine ve devletine inanıyor, bunlara inandığı için de kendine güveniyordu.

?Osmanlılarda anne-baba sevgisi çok kuvvetlidir. Çocuklarda sonsuz bir itaatle birlikte, evlatlık vazifesiyle alakadar olabilecek her şeye karşı sarsılmaz bir bağlılık görülür...?

Bunlardan biri de meşhur Fransız yazarlardan Dr. A. Brayer?dir. ?Neuf anne'es a Constantinople? isimli eserinde Osmanlı toplumunun sevgi, saygı ve dayanışma ruhundan, yardımseverliğinden, ikramından, çocuklarına düşkünlüklerinden ve insanı minnettar bırakan yardımseverliklerinden uzun uzun söz ettikten sonra işin özüne iniyor ve bütün bu mükemmelliklerin kaynağını açıklıyor:

Osmanlı?da çocuk terbiyesi

Bu konuda özgün örneklerimize bakmıyoruz.

Yılmaz ve yıkılmaz olduğunu düşünüyordu.

Müslüman, Hırıstiyan, Musevi bir arada İstanbuldaki gibi yaşıyorlar, yoksul olanlar düğün yapmak, evlenmek için para kazanmak amacıyla İstanbul?a gidiyorlar, özlemlerindeki şehri gurbet ediniyorlardı. Bu sefer şarkılarında, türkülerinde hem İstanbul hem Rumeli, hüzünlü nağme ve sözlerle feryat ediyor; feryatlar Türkçe, Arnavutça, Boşnakça, Makedonca dile getiriliyordu.

A. L. Castellan?dan bir tespit:

Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Bitecek gibi de görünmüyor!

Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!

Eskiden böyle değilmişiz. Bunu bize Onyedinci Yüzyılda İngiltere?nin İstanbul sefirliğinde bulunan Sir James Porter söylüyor:

Nice revnaklı şehirler görülür dünyada,

Osmanlı toplumuna hayranlık duygularını dile getiren sadece Sir James Porter değil elbet, pek çok Avrupalı gezgin böyle düşünüyor.

Rumeli?ye geri döndükleri andan itibaren, İstanbul tekrar bir miknatıs gibi herşeyi ile onları çekiyor, yüreklere yerleşen yakıcı bir özlem içlerini kavuruyordu.

Hanedana mensup sultanlar Rumelı?ye gelin geliyor. İstanbul Rumeli?ye taşınıyor, beyzadeler, paşazadeler doğup büyüyordu. Her biri şehzade duruşluydu. Konaklarda saray terbiyesi vardı; yanı İstanbul terbiyesi. Rumeli konaklarında saray terbiyesi veriliyordu. Musiki icra eden kadın hanendeler vardı. Güneş görmemiş narin konak kadınlarının parmakları ud ve tanbur perdelerinde asaletli yürüyüşler yapıyordu. Topkapı?da yüksek sesle konuşmak nasıl adaba uygun görülmüyorsa Rumeli konaklarında da öyleydi.

Belki de bu yüzden Türkiye?nin insan kaynakları kurumuş vaziyette. Türkiye hemen hiçbir alanda?cevher insan? yetiştiremiyor...

Ve esnaf da evinde sultanca yaşıyordu. Yoksul Anadoludaki mütevazı evlerin aksine burada her ev bir konak, bir saray edasındaydı. Her konağın kapı ve penceresi İstanbul edasıyla açılırdı, besmelelerle. Zeval?e mani olsun, ebed-müddet yaşasın diye edilen duaların bir kısmı İstanbul?a, Hünkar?a gönderilirdi.

Mesela, ?Türkiye Seyahatnamesi?yle meşhur Du Loir'ın 1650'lerdeki ahlakımız hakkındaki hükmü şu:

Rumeli?de sabahlar hala İstanbul esintileri taşır. Bu özlem hiç bitmedi.

Saygılar Şarampol...

Sefere giden Bey ve Paşaları, dışa kapalı zengin konakların haremlerinde, önünde oynayan köçeklerle avunmaya çalışan, minyatürlerden süzülüp hayata girmiş genç ve güzel hanımları, iç yakan özlemlerle bekliyorlardı. Dillerinde türküler vardı, avamın pek bilmediği, saray çeşnisi taşıyan Rumeli konak türküleri... İstanbul esintileriyle dopdolu...

?Osmanlılarda çocukların analarıyla babalarına karşı besledikleri hürmet, bilhassa şayan-ı takdirdir. İstanbul?da tabiatın yüzünü kızartacak derecede çığırından çıkmış evlatlar az görülür...?

Balkan şehirlerinde geçerken çocukluğum

Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rü'yada

Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan.

Şu halde Fatih?ler, Selim?ler, Süleyman?lar, Sinan?lar yetiştirmiş ceddimizin, çocuk eğitimi konusunda, bizimkinden farklı, ama daha iyi metotları vardı...

Sonuç olarak aile, mektep-muallim ve çevre el ele, Murad, Selim, Süleyman, Sinan gibi?cevher insan?a ulaşıyorlardı.

Düşünüyorum da, bugün bir yabancı sefirin aynı tarz cümleler kullanmasını pek imkan dahilinde görmüyorum. Çünkü biz kendi kültür ve medeniyet sisteminden koparılıp boşluğa fırlatılmış bir milletiz.

Yahya Kemal BEYATLI

BİR BAŞKA TEPEDEN

İstanbul?da?Sora sora Bağdat bulunur? denmesine karşılık Tirandakiler?Sora sora İstanbul bulunur? diyorlar, her yaştan insan, içinde bir başka İstanbuıl yaşatıyordu.

Esnaf, her sabah dükkanının kepenklerini besmeleyle İstanbul?a karşı açıyordu. Çarşı esnafı, ahi töresince iş yapıyor, esnafın el yapımı olan herseyı, ayni zamanda onun şerefi sayılıyordu. Lonca sandıklarında biriken paradan yoksullara, düşkünlere yardımda bulunuyorlardı.

şu kısma tebessüm ettim.:)) bahadıroğlundan inciler durumu.. vikinglerle karıştırmış galiba bu fransız, türkleri..

Şairin ifade ettiği hasret, daha çok mazinin ihtişamlı günlerine duyulan bir hasrettir. Hatta sadece geçmişe duyulan bir özlem değil, aynı zamanda İmparatorluğun sembolü olan İstanbul?a bir özlem, bir yöneliş, bir özenmedir. Bu hasreti, sonraki yıllarda İstanbul?da dindirecektir.

Gerçi bu günü her sene kutluyoruz. Her sene çocukları bile etkilemeyen bir birinin benzeri nutuklar çekip, tutmadığımız, tutmayacağımız vaatlerde bulunuyoruz.

aynaya baktığında"Kahretsin bugün yine çok yakışıklıyım" diyerek güne başlar...:)

kendiyle övünür,

?Modernleşme-medenileşme? amacıyla?Avrupalılaşma? sendromunun aileden dışlayıp yalnızlaştırdığı?dede? ve?nine?lerin boşluğu hiçbir şekilde dolmuyor...

hoş bir yazı, teşekkürler...

Dağlık bir coğrafyada Osmanlıya yürekten bağlı Arnavut Beyleri, Has Osmanlı Boşnak Paşaları konaklarını İstanbul saray ve konaklarına benzeterek yaşadılar. Paşalar ve Beyler, Hünkar duruşlu olmayı seviyorlardı. Bir ellerinde tuttukları adalet terazisinin, diğer ellerrindeki kılıcın hakimi ve amiri olduğunun idraki içindeydiler. Attıkları adım Sofya?da, Üsküp?te, Manastır?da, Prizren?de, Tiran?da, Kruya?da, Saraybosna?da da olsa İstanbul ahengindeydi.

Çünkü İslamı en güzel yaşayan bizleriz çok şükür...

Lakin Türk Milleti asla üstünlük hevesinde ve iddiasında olmamıştır.

Yahya Kemal, Balkan şehirlerinde geçen çocukluk günlerinin her anında alev gibi yakıcı bir hasret duyduğunu söyler:

Ne yazık ki, aile dışı bağlarımızdan sonra aile içi?sarsılmaz bağlılığı? da çoktan kaybettik. ?Kuvvetli anne-baba sevgisini? ve?itaat duygusunu? gömdük. ?Mürteci? derler korkusuyla arkalarından bir Fatiha bile okuyamıyoruz.

Yavuz Bahadıroğlu

yahu orta asyadan gelen bozkır insanı türklerin, yani moğollarla akraba olduğunu iddia eden türklerin boylu poslu azametli olması nasıl mümkün? bahadıroğlu bu tip şeyleri sever. zaten kendisi de çocuklara tarihi masallar yazar. yani bu bir nevi malkoçoğulunun, karaoğlanın resme dökülmemiş versiyonu olmuş bu..

Lakin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.

Bu konakların eli gergefli kadınları kapalı bulundukları harem kısmında adsız halk ressamlarının yaptığı hayali İstanbul manzaralarına bakarak düşlerini süslediler.

Daha fazla vakit kaybetmeden bu metodolojinin kaynaklarına ulaşmamız ve güncelleyip çağa taşımamız gerekiyor.

Bu yaklaşım, Thevenot?un sandığı gibi?öteki?leri?küçük görmek? değildi elbet, kendini?olduğu gibi? görmekti.

Selamlıkta içilen kahvelerin tadında, nargile ve tütünlerin dumanında İstanbul esintileri vardı.

:) bilmukabele dilşad. elbette her millet kendini sever pohpohlar. mesele orası değil. beni güldüren "türklerin azametli boylu poslu" olarak betimlenmesi oldu.

Oysa geçmişimiz, yalnız zaferler açısından değil, insan kaynakları açısından da son derece zengindir...

Öncelikle şunu görmek gerekir ki, Osmanlı ailesi ve eğitimi, çocuklara müthiş bir özgüven veriyordu.

Sir James Porter?i dinlemeye devam edelim:

Şimdiki dilde buna?özgüven? diyorlar.

Çocuklarını da bu öğreti ile yetiştiriyordu.

Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.

Çocuklarımız onların yoğun şefkat-sevgi sarmalında yumuşattıkları öğütlerinden ve deneyimlerinden mahrum büyüyor.

bir rumeliden gelen türklerden biri olarak bu paylaşımlarınızdan dolayı tşk ederim.

Hayati Yavuzer

yazınızı beğendim paylaşım için teşekkürler

Her lahza bir alev gibi hasretti duyduğum.

Batılı yazarlardan M. de Thevenot, biraz da yadırgayarak bu özgüveni dile getiriyor:

?Hiç şüphesiz ki, ahlak bakımından Türk siyasetiyle medeni hayatı bütün cihana örnek olabilecek vaziyettedir.?

?Dinin manen zincirlemiş olduğu hakiki Müslümanlar, ancak onun kendilerine çizmiş olduğu daire dahilinde hareket ediyorlar...?

Ben Vikinklere, Romalıları, Yunanlıları ve Almanları da eklemek istiyorum.

Bugünkü?siyasi? ve?medeni? hayatımız için aynı şeyi söyleyebilir misiniz?

?... Türklerin kusurlarına gelince, son derece azametli, boylu-poslu oldukları için, kendilerini bütün milletlerden üstün tutarlar ve kendilerini yeryüzünün en cesur insanları sayarlar. Dünyayı kendileri için yaratılmış sanırlar. Bundan dolayı da bütün diğer milletleri ve özellikle kendi dinlerinden olmayan Hıristiyan ve Yahudi milletleri toptan küçük görürler.?

Bu gerçeği, Batı hayranlarını da etkilemek amacıyla, dilerseniz Avrupalı gezginlerin, yazarların, diplomat ve araştırmacıların eserlerinden aktaralım.

İkram edilen her lokum İstanbul?dan bir çeşni taşıyordu. Şerbetler İstanbul kokuyordu. Her gül, bir gül-i rana olan İstanbul?a doğru açıyor, kokusunu Topkapı?dan, Dolmabahçe?den alıyordu. Laleler İstanbul duruşluydu.

Ömrüm oldukça, gönül tahtıma keyfince kurul!