Efendimiz SAV "Yoksulluğa hazır ol" buyurdu.

Sara'sı tutmuş, karıncalar vücuduna üşüşmüş etini yiyorlardı.

- Evet, görüyorum, kimdir, nesi var? Diye sordum. Kadın bana:

Aşıkların ciğerleri de deliktir,

Hz. Ali?nin halifeliği sırasında iki Müslüman grup arasında çıkan Sıffin Savaşı?nın hazırlıkları esnasında Hz. Ali tarafında, safında savaşa katılması ricasıyla Medine?ye davet edilirler. Memnuniyetle bu davete icap eden Hz. Veysel Karani hemen Medine?ye hareket ederler, daha sonra da Hz. Ali?nin yanında Sıffin Savaşı?na katılırlar.

Adam olur deyip kabul etti.

- Anneciğim testide su yok, ben hemen doldurup geleyim, dedi.

Elinde su bardağı, saatlerce ayakta annesinin uyanmasını bekledi. Nihayet, annesi:

Allah aşkının potasında eriyen Veysel Karani Hz.?nin kerameti böylece yeni olayların çıkmasını önler. Rivayetler O?nun şahadetini ve kerametini böyle anlatır. Ancak, her şeyi bilen yüce Allah?tır. O?nun defni ve mezarıyla ilgili anlatılanlar birer rivayete dayanır. Nereye ve nasıl defnedildiği konusunda kesin bir bilgi yoktur. Nerede olduğunu ancak yüce Allah bilir.

Devenin sahibinin kim olduğunu anladılar.

Annesi, oğlunun bu yalvarışına dayanamadı;

Rabbim beni parça parça yapsa,

Bir gün deve ortadan kayboldu.

"-Üveys, sahabilerimden sonra gelen insanların en hayırlısıdır." buyurdu.

Köylü yükünü omzuna alıyor, pazara böyle gidip geliyordu.

ALLAH'u Teala Musa AS'a şöyle vahyetti

Artık pazara giderken yavru deveyi de yanlarına alıyorlardı.

Başımı kaldırıp kucağıma aldım, ayıldığı vakit

Evdeki kurt, karısıdır. Çünkü son derece geçimsiz ve huysuz olan bu kadının eza ve sıkıntısına katlanan Harakani, böylece kesb-i kemalat eylemiştir.

Garip, kimsesiz bir adam. Bağ-bahçe işleriyle uğraşır, sebze-meyva yetiştirirdi.

Rabbim analarımızın kıymetini bildirsin hakkatten cennetimiz onların ayağı altında..

benim O'na ancak sevgim artar." Dedi."

Veysel Karani, bu kadarına da razı olup hemen yola çıktı. Yol uzun, çöl ıssız, güneş de ortalığı kavuruyordu. Üveys, koşarcasına gidiyor, bir an önce Sevgili Peygamberimiz'e kavuşmak ve O'nun nur yüzünü görmek istiyordu. Haftalarca yürüdü ve nihayet Medine-i Münevvere'ye ulaştı. Heyecan içindeydi. Hemen Peygamber Efendimiz'in evini sordu. Ona gösterdiler. Eve gidip kapıyı vurdu. Hafifçe aralanan kapıdan bir kadın sesi duyuldu. Bu Peygamberimiz'in sevgili hanımı Hazret-i Aişe idi.

ciğerleri hasretten yandı,

Dersler ve İbretler

Cüneyd sordu:

"Sevdiğim herşeyi ALLAH C. C. sevdiği için sevdim, hatta ateşi sevseydi, oraya da girmeyi severdim."

ANNE OLMAK...

onun olumunden kimler sorumlu?

Yemen civarında, "Karn" adı verilen bir köy vardı. Veysel Karani hazretleri o köyde yaşar, geçimini çobanlık yaparak temin ederdi. Hasta, ama ve ihtiyar annesinden başka kimsesi yoktu. Onu çok sever, hizmetinde hiç kusur etmezdi.

gençhatip,

Ne zaman o köprüden geçseler deve orada durur, feryat ederdi.

Peygamber Efendimiz eve döndüğünde kapıda Üveys'den kalan nuru görerek Hazret-i Aişe'ye kimin geldiğini sordu. Hazret-i Aişe de; Yemen'den Üveys adında bir gencin geldiğini, ancak annesine verdiği sözden dolayı geri dönmek zorunda kaldığını söyledi. Bunun üzerine Sevgili Peygamberimiz O'nu medhederek:

İbn-i Sina, karşılaştığı bu tavır karşısında şaşkınlığa düşer ve büyük bir insanı görmek hususundaki ümidini kesmez. Harakani'yi bulurum umuduyla kadının tarif ettiği ormana doğru yönelir. Yolda giderken uzaktan birisinin, yanında odun yüklü bir hayvan ile kendisine doğru yaklaşmakta olduğunu görür. Dikkatli bir şekilde bakınca hayretler içinde kalır. Çünkü bu zatın odununu taşıyan hayvan, bir aslandır. İbn-i Sina, adamın yanına varınca:

Bir zaman sonra devesini bir başka adamın yanında görünce sevindi, bu deve benimdir, dedi.

Samimi müminlerin birbirlerine duydukları sevgi derindir, çünkü kalplerini dolduran Allah sevgisinden kaynaklanır. Umarız Bu sevgi Veysel Karani Hazretlerinin Kabrini ziyarete götürmüştür sizi...!

"-Ne yazık ki, Peygamberimiz evde değil. O'nu ancak mescidde bulabilirsiniz."

hepimize düşen '' sabır '' olsa gerek...

Hazret-i Ömer, halifeliği zamanında Hazret-i Ali ile birlikte, Peygamber Efendimiz'in kendilerine emanet olarak bıraktığı Hırka-i saadeti, Veysel Karani'ye vermek üzere Kufe'ye geldiler. Onun bulunduğu yere giderek emaneti teslim ettiler. Veysel Karani de;

Şayet sabrederse onu Kendime veli ve dost edinirim.

Sy. Hayri comlekci, bütün kaynaklarda bir rivayet olarak böyle geçiyor. Önceden dendiği gibi en doğrusunu ALLAH bilir.

Ana-babaya bakmak farzdır. Kur'an ve hadisde bize emredilen bu olduğu için onlara daima iyilik yapmalı, bunu yaparken de?Allah ve Resulü emrediyor, ben de anne babama iyilik yapmak suretiyle bu emri yerine getiriyorum? diye niyet etmelidir ki bu amelinin sevabını kazansın.

Evet anaya hürmetle kazanılan velilik makamı var. Birdee karıya sabırla kazanılan velilik var buda çok mühim beyazıdı bestami gibi. :)

değilse ben ona bir deve alırım.

"-Peygamberimiz'e selamımı söyleyiniz." dedi. "-O'nun gül yüzünü görmek için Yemen'den gelmiştim. Fakat kısmet değilmiş. Lütfen kendisine selamımı arz edip geldiğimi söyleyiniz. Sevgisiyle yaşadığımı, canımdan çok sevdiğimi arz ediniz."

Onun için imkan dahilinde, anne ve babamız, bizim dinimize zarar vermeyecek şeyleri emrettiklerinde, onların istediği gibi yapmamız lazımdır. Dinimize zarar verecek şeyler emrederlerse o zaman onlara itaat edilmez. Çünkü Hakk'a isyanda halka uyulmaz.

Veysel Karani Hazretleri, annesinin vefatını müteakip Mekke'de hac vazifesini ifa edip Medine'ye geldi. O sırada Peygamber Efendimiz de ahirete irtihal buyurmuşlardı. Veysel Karani, Ravza-i Mutahhara'ya vardı. Efendimiz'in türbesini görünce kendinden geçerek bayılıp düştü. Ayılınca, O'nsuz oralarda yaşamaya dayanamayacağını anlayarak tekrar Yemen'e döndü.

Köprüden geçerken yavru deve nehre yuvarlanıp öldü.

Akşama kadar satabildiğini satar, satamadığını devesine yükler, evine dönerdi.

Allah Razı olsun

Şeyh, cevaben:

Koşarak dışarı çıktı. Her yer buz ile kaplıydı. Zorlukla testiyi doldurup geri döndü. Fakat geri dönene kadar annesi tekrar uyumuştu. Annesini uyandırmaya kıyamadı. Elinde su dolu bardak ile annesinin başucunda beklemeye başladı.

Amin hocam Allah bizi de şefaatine nail eylesin inşallah. Fakat bu olay benim biraz kafamı karıştırıyor. Söz konusu Allah'ın Resulü olunca; hani Efendimiz buyurmuşya sahabelerine "beni anne ve babalarınızdan, herkesten çok sevmedikçe tam manasıyla iman etmiş olmazsınız" diye. Şimdi kendimi Veysel Karani hz. nin yerine koyunca ne yapardım acaba sorusu geliyo aklıma. Ve bu sözü duyan biri olarak görmeden gelmezdim herhalde. Yine de Allah'ın takdiri kim bilir ne hikmet vardır böyle yapmasında.

Mahkemelik oldular.

"Benimle Rabbim arasına giren bu adam kimdir?

"-Ne olur anneciğim, izin ver de gidip Sevgili Peygamberimiz'i göreyim, sesini duyayım!"

- Su! Su getirebildin mi yavrum, diye mırıldanmaya başladı. Hemen:

Peygamber Efendimiz: ?Veysel Karani?nin kavuştuğu bütün ihsan ve dereceler, annesine yaptığı iyilik sebebiyledir.? buyurur. Bahsettiğiniz mevzu ya şöyle bakmak lazım Aslında burada anne sevgisinin ağır basmasından ziyade Annenin yatalak ve hasta olması nedeniyle Yardıma çok muhtaç durumda olması söz konusudur.

Tıp üzerine yatığı çalışmalarla bilinen İbn-i Sina, aynı zamanda tasavvufa ve tasavvuf erbabına karşı da ilgi duymuş bir İslam filozofudur. Bir gün, Ebu Hasan Harakani hazretlerinin methini duyar ve kendisini ziyaret etmek ister. Seyahate çıkar ve Ebu Hasan hazretlerinin evine varır. Kapıyı açan karısından Harakani'yi sorar. Kadın, kocası hakkında yakışıksız ve kaba birçok sözün ardından kendisinin evde olmadığını ve dağa odun getirmeye gittiğini söyler.

Hırka-i şerifi büyük bir hürmetle aldı, onu öptü, kokladı ve yüzüne-gözüne sürdü ve dua etti.

maşuk onları nerede olursa olsun, bilir tanır.

Cenab-ı Hakk bizlere; Veysel Karani Hazretleri gibi, annelerimize itaat ve hizmet etmeyi nasip eylesin ve şefaatlerine nail buyursun!

Anasına hürmet eden nerededir, eziyet edenin akibeti nedir? ortada...

Anasına eziyet eden adamın hali

Hava çok soğuk olduğu için bir müddet sonra soğuktan titremeye başladı. Elleri de buzdan testiye yapışmıştı. Buna rağmen, bardağı bırakıp yatmadı. Annesinin uyandığında: ?Hani su? diyerek üzüleceğinden korkuyordu. Annesini üzmemek için her türlü sıkıntıya katlanmaya razı idi.

Şayet acziyet gösterir,

Deveyi keselim.

- İşte, şu mezarın içinde bulunanın annesidir, dedi. Kadına:

Anlatıldığına göre, Bayezid-i Bestami kuddise sirruhu, daha küçük bir çocukken soğuk bir kış gecesinde, annesi ile yatsı namazını kılıp yatmıştı. Gece yarısına doğru annesi uyandı. Çok susamıştı. Oğluna seslendi:

Annesinin duası sebebiyle, Bayezid-i Bestami Hazretleri evliyalıkta yüksek derecelere kavuştu. Allah-u Zülcelal'in dostlarından oldu. Hatta kendisine:

Zatın birisi der ki:

Sakati: "Evet yetmiş kılıç yarası alsa da acısını duymaz" dedi.

Veysel Karani, Peygamber Efendimiz'in peygamber olduğunu ve İslam Dini'ni yaymaya başladığını duymuş ve onu görmeden iman etmişti. Fakat İki cihan güneşi Efendimiz'i dünya gözüyle göremediği için sahabi olamamıştı.

Kadı efendi devenin gerçek sahibini anlamaya çalışıyordu.

Veysel Karani hazretlerinin, müslüman olduktan sonra, Allah Rasulü'ne olan muhabbeti her geçen gün artmış ve artık tahammül edilmez bir seviyeye ulaşmıştı. Bir tek dileği vardı; Allah elçisinin gül yüzünü görmek. Ondan sonra ölse bile gam değildi. Fakat Yemen ile Medine arası çok uzaktı. Üstelik kendisini tamamen annesinin hizmetine vermişti, ihtiyar annesinden ayrılacak durumda değildi. Birgün annesinin dizlerine kapanıp gözyaşları içinde izin istedi;

Şehir pazarı oldu mu, mahsulünü devesine yükler, satmaya götürürdü. Nehrin üstünde ki köprüden geçer, pazara gelirdi.

Adamın biri

Esbehani, birçok hadis hafızlarının önünde, Ebu'l el-Asam'ın, Avam bin Havşeb'den naklen, kendisine şöyle bir olayı rivayet ettiğini kaydeder: ?Ben Nişabur'da, kabristana yakın bir evde misafir bulunuyordum. Oturduğum yerden kabristanı görüyordum. Bir gün ikindiden sonra mezarlığa bakarken, bir mezarın yarılıp içinden bir adamın başını çıkardığını gördüm. Bu kimse, üç kez eşek gibi anırdıktan sonra, mezar tekrar üzerine kapandı, oraya yakın bir evin önünde yaşlı bir kadının, yün taradığını ve büktüğünü görüyordum. Kadının biri bana:

Haklısınız hocam galiba, hiç öyle düşünmemiştim

Ama adam oralı olmuyor,

Bir gün adamın devesi yavruladı.

Deveyi kestiler,

Veysel Karani:

baktılar ciğeri deliktir.

eğer ciğeri delikse bu adam bana bir deve alsın,

Yavrusunun ardından öyle feryat ederdi ki

"-Ben Yemen'in Karn köyünden geliyorum. Adıma Üveys derler. Allah Rasulü'nü ziyaret etmek istemiştim." dedi. Hazret-i Aişe Validemiz cevap verdi:

"-Efendi bu nice bir haldir?" diye sorar.

"-Evdeki kurdun yükünü çekmemiş olsak, Allah bizim yükümüzü dağdakilere çektirmezdi." der.

"Seven kimse belanın acısını duyar mı?

Oğlunun, sadık ve fedakar olmasından hoşnut olup sevinen annesi sevinçten ağladı. Allah-u Zülcelal, kendisine böyle bir oğul ihsan ettiği için şükretti: ?Ya Rabbi! Ben oğlumdan razıyım, sen de razı ol? diye dua etti.

feryad ederse onu perişan ederim" buyurmuştur.

Hz. Peygamberin " Cennet anaların ayakları altındadır.? Hadisi ile buyurduğu anne sevgisinin kutsallığını, yatalak annesine bir ömür boyu gösterdiği üstün hizmet ve ilgisiyle, insanoğluna en güzel örneği hiç kuşkusuz Veysel Karani Hz. vermiştir

devenin sahibi benim, diyordu.

içimde VEYSEL KARANI HZ. lerine karşı öyle bir sevgi var ki...

Allah-u Zülcelal, ana ve baba hakkını yerine getirmeyi, kendi emir ve nehiyleriyle yan yana getirmiştir. Anne ve babaya hürmetle hizmet edip onlara, İslam?a ters düşmeyen konularda itaat etmek, Allah?ın emirlerindendir. Ana-babaya meşru olan emirlerinde itaat etmek, Allahu Zülcelal?in emrini yerine getirmek olduğu için Allah?a itaat etmek anlamına gelir.

- Bu mezarda bulunan kimse, gece gündüz içki içer, anası ona: ?Ey evladım, Allah'tan kork! Ne vakte kadar bu içkiyi içeceksin? dediğinde: ?Sen bir eşek gibi anırdığın vakit ben bu içkiyi bırakırım? diye hakaret eder ve anasını üzerdi. Bir gün, ikindiden sonra öldü ve oraya gömüldü. İşte görüp duyduğun gibi, her gün ikindiden sonra mezar yarılarak açılır, başını çıkararak üç kez eşek gibi anırır ve tekrar mezar üzerine kapanır, diye anlatmıştı.

"ALLAH'ı da çok seviyorum" deyince

Sıffin Savaşı esnasında Veysel Karani?de yaralanarak, Hicret?in 37. Senesinde (Miladi 657) Şevval ayının 18. günü Fırat Nehri kenarında savaş meydanında şehit olur.

Annesi orada feryat edip inlemeye başladı.

Cüneyd "Kılıç darbesi yesede mi?"

Seriyyüs Sakati dedi ki "Hayır".

Bu Hırka-i Şerif, nesilden nesile Osmanlılara kadar geldi. Sultan Abdülmecid Han, bu Hırka-i şerif için Fatih civarında Hırka-i Şerif Camii'ni yaptırdı. Müslümanların her sene Ramazan ayında teberrüken ziyaret ettikleri Hırka-i Şerif de bu camidedir.

- Anneciğim, daha önce uyandığında, su istemiştin. O zaman su olmadığı için testiyi doldurmaya gittim. Geldiğimde senin, daldığını gördüm. Uyanmanı bekledim.

"O halde belaya'da hazır ol" buyurdu. Tirmizi

- Oğlum ne çabuk getirdin? Bayezid şöyle dedi:

Ebul Hasan Harakani Hazretleri değil miydi? Karısına Sabreden Büyük veli..!

Cüzzamlı deli ve kör bir adam ile karşılardım.

Ömrünü Allah Teala'ya ibadet, itaat ve zühd ile geçiren Veysel Karani hazretleri, Hazret-i Ali'nin halifeliği zamanına yetişti. O'na tabi olarak Sıffin muharebesine katıldı ve bu muharebede şehid olarak Hakk'a kavuştu.

Üveys'in başına sanki dünyalar yıkılmıştı. Annesine verdiği sözü hatırladı. Eğer Peygamberimiz'i evde bulamazsa hemen geri dönmesi gerekiyordu.

"Gençliğimde Abadan'a gitmiştim.

ben ciğeri delinmiştir derdim.

Sıffin Savaşı?nda şehitlerin büyük çoğunluğu savaşın olduğu yerde toprağa verildi. Şehitlerini memleketlerine götürmek isteyenler için tabutlar yaptırıldı. Şehitlerin içinde Hz. Veysel Karani?de vardı. Mübarek naaşı için üç ayrı kabile toplanmış ve sahip çıkmışlardır. Şehit birdi, ancak sahipleri üçtü. Saatlerce tartıştılar. Ne var ki, hiçbir kabile diğerini tatmin edip inandıramadı. Sonunda iş Hz. Ali?ye ulaşınca O, olayı İslami açıdan anlatmaya çalıştı. Hz. Veysel Karani?nin köken itibariyle Yemen?li olduğunu ve Yemenlilere verilmesi gerektiğini belirtti. Ancak, diğer iki kabile bu teklife razı olmadılar. Hz. Ali kur?a çekme teklifinde bulundu ise de buna da razı olmadılar. Bunun üzerine Hz. Ali?Peki, dedi... Veysel Karani?nin mübarek naaşını ben korumaya alıyorum... Yarın görüşürüz.? dedi ve her üç kabile başkanları dağıldılar. Sabah kalktıklarında her üç kabilenin tabutlarında da göründü. Her kabile birbirinden habersiz naaşın kendilerine verildiğini zannederek sessizce naaşı alarak, biri Yemen yolunu, biri Şam yolunu, biri de Bitlis yolunu tuttu.

Anaya hürmetle kazanılan velilik

Köylü dedi ki: Benim devemin bir yavrusu vardı, köprüden düşüp öldü.

Bir adam vardı.

Münakaşa ettiler, anlaşamadılar.

"Bir kulumu sevdiğim vakit ona, sadakatini görmek için dağların bile dayanamayacağı belalar veririm.

- Şu yün ören ihtiyar kadını görüyor musun? Diye sordu. Ben de:

delindi derdi.

Kadı efendi diğer adama baktı.

- Bu derecelere nasıl kavuştunuz? Diye sorulduğunda, Bayezid-i Bestami kuddise sirruhu: ?Annemin rızasını almakla! Diye cevap veriyordu.

"-Peki yavrum, git! Ancak, Peygamberimiz'in kapısına kadar varacak, eğer evinde ise görüp hemen geri döneceksin!" dedi.

Veysel karani hazretleri siffinda kime karsi savasti? neden sehit oldu?

Efendimiz'e SAV "Ben seni seviyorum" dedi.

Bişr RA diyor ki:

Adam devesinin haline üzülür, bu kadar figan ediyor,

- Oğlum, bir bardak su verir misin? Hemen yatağından fırlayan, küçük Bayezid, su testisine baktı. Fakat içinde su yoktu. Annesine:

- Peki, bunların durumu nedir? Dediğimde, kadın:

- Buyur anneciğim, suyun hazır, dedi. Annesi daha ilk sözünde suyun hazır olmasını anlayamadı. Oğluna sordu:

Veysel Karani hazretleri gözü yaşlı, gönlü mahzun olarak geri döndü. Çölü aşarak memleketine vardı.