bizler gibi, misal sağlığımız...

" evet bizde bunu diyorduk.. hayyam'ın mantığında cennet burdadır.. ayrı bir cennet aramak abestir-boştur.. hayat ta sadece dünya hayatıdır.

"Dereden akan su, ovada esen yel gibi ömrümüzden bir gün daha geçip gitti. Ömrüm oldukça iki günün gamını yemiyeceğim: Gelmiyen gün, geçip giden gün!"

Maaşa geçince, anneme mutfak eşyaları almıştım. Annem bunları görünce "Siz dünyada cennet hayatı yaşıyorsunuz oğul." dedi. Annem yemek pişirmek için tandırı yakmak zorundaydı. Onu yakmak, odunları içine atmak, duman, insanı perişan ederdi. Annem aldığım ocakla yemeği zahmet çekmeden pişirdi. Bunu cennet hayatı saydı...

sevgili revaha hocam geleceği beklerken umutları hep gelecek günlere yüklerken bugünümüzüde kaçırıyor oluşumuzdu kastım.. yoksa elbetteki umutsuz yaşanmıyor insanı umutları ayakta tutuyor.. geçmişte yaşadıkları bugüne yön veriyor.. ama gelecek günlerde yapacağımlarla olmuyor şuanın zindan oluyor belkide, yarınımızdan eminmiyiz bugünü heba edelim.. hazırlık husunda haklısınız ama gelecek günleremi onu bilmem işte, içinde bulunduğumuz andan her an ayrılabileceğimizin farkında olarak ötelerde bir yere hazırlık..

Fakir bir aile varmış. Evlerinden sık sık kahkaha sesleri gelirmiş. O ailenin komşuları çok zenginmiş. Bir gün demişler ki: "Sizin neyiniz var ki hep gülüyorsunuz?" Onlar da demiş ki "Bizim altından bir topumuz var, onu birbirimize atıp gülüyoruz." O zengin aile de gidip altın bir top almış. Onlar da topu birbirlerine atmışlar, fakat gülememişler. Bunun sırrını sormak için fakir ailenin yanına gelmişler. Onlar da çocuklarını göstermiş. "İşte bizim altın topumuz." demişler. Çocuk güldükçe anne baba da gülüyormuş. O çocuğun bakışı, gülüşü, anne diyerek sarılması annesine bambaşka bir zevk yaşatır. O tadı anne başka bir şeyde bulamaz. Çünkü çocuk cennet meyvesidir.

burdan dünyevi zevklerle anı an etmekten bahsetmiyorum.. hayyamın yaşam felsefesine bakıldığında cümledeki anlama elbet benimde katılmayacağımı ifade edebilirim... tarihimizi unutturmayalım diye bangır bangır seslenişlerimiz ne için?elbette ders alma adına geçmişimiz eşlik etmeli şu anımıza... gelecek ise şuanımızda geçmişin tecrübeleriyle şekillenecek...

Pikniğe gideriz. Her yer yemyeşil, çiçekler açmış, bembeyaz papatyalar, rengarenk laleler... Kuşlar ötüyor, hafif bir meltem... Yanımızda ailemiz, dostlarımız... İşte böyle bir yerde insan "Oh cennet gibi!" der.

Ama bu tefekkürüme engel değil yinede düşünen bir tarafımız var her zaman ne derece makbul oluyor yada ne katıyor ruhumu ne derece besliyor farkında değilsemde..

cenneti nedir dünyanın? ,, huzurdur bence sadece huzur gece yatağa girdiğinde bugün Rabbim şükür ki gülen bir yüz gördüm ve galiba onun gülmesine beni vesile kıldın diyebilen ve bundan mutluluk duyan bir kalbe sahip olabilmektir...

cennet içinde pınarlar akan gül bahçeleri olsa cehennem ateş denizleri olsa ne olur...

Dünya, cennetin fotoğrafı gibidir. Fotoğraf çok güzeldir amma o fotoğrafın çekildiği yer o kadar güzel olmayabilir. Dünya güzelinin resmi de güzeldir, fakat dünya güzelinin iç dünyasındaki dertleri bilemeyiz...

aynı bunlar gibi kuran da baldan ırmaklar dio. biz kendi kafamızda ne canlandırıyoruz? bu dünyada gördügümüz su yataklarından bal aktıgını. belki çok farklı bişeyin tarifi yapılıyo ama biz kendimiz zihnimizde canlandırabildğimiz kadarı ile anlayabilioz...

Ne cennetler görürsün, açarsan gözü,

birde bohem yaşayanlar, yaşanması gereken tüm zevkleri yaşamaya çalışan cenneti ve cehennemi sadece bu dünyada bilen insanlar var... bunların temel yaklaşımı görmediğine ve hazırda olmayana ilerde geleceğe kafayı takma... olanı yaşa, gününü gün et:

yetinmeyi bilmek burda elinde olanla ama yetinmeye razı gelmemek Yaradanın sevgisini kazanmak için olanla...

Yorgun argın bir kimse evine gelir, dinlenir, çocuklarıyla eşiyle sohbet eder. İnsanın evi kendisine cennet gibi gelir. Hanımı da ona yardım ederse, o erkeğe eşi huri gibi gelir...

Hayyam, rubailerinde cenneti şöyle tarif etmiş:

bu haliyle daha net ortaya çıktı resim.. tamamlayıcı karelermiş.. saygılar dilerim.

(44) Şüphesiz, zakkum ağacı, günahkarların yemeğidir. .. bu yemeği esas cehennemde yiyecek küfrün dünyada iken de imansızlığın açtığı boşluk ve buhran neticesinde yer yer ruhsal bunalımlara girmesi;aldığı lezzetleri genelde bedeni cihazlarda tarttığı için kısıtlı aldığı söylenebilir...

Hayyam'ın kendine haz orijinal felsefesini şöylece özetlemek mümkündür:

Özlenmeye, korkulmaya deger mi?

Dünyada cennet ve cehennemi anlamak için, tahvil-i vücudu anlamak lazım. Tahvil-i vücut, bir şeyin başka bir şekle girmesidir. Mesela çekirdek tahvil-i vücut eder, ağaç olur. Yumurta tahvil-i vücut eder, tavuk olur. Dünya bir çekirdekse, ahiret de ağaçtır. Nasıl ki yumurtadan çıkan civciv yumurtaya benzemiyorsa, dünyanın devamı olan ahiret de dünyaya benzemez. Fakat, dünyadayken cennet ve cehennemi anlamak mümkün!..

yeterki içimizdekilerin fakına varalım

Otur cennet yüzlüyle, gör cennet yüzü!

Cennet ve Cehennemde ne olduğunu ve oraya giden insanların ne olacağını düşünüyorum. Mesela inanan kişiler cennete gitmek çalışıyorlar fakat cennet dedikleri nasıl bir yer. Tamam rahat içinde olacağımız istediğimiz herşeyin önümüze geleceği filan söyleniyor ama yani bu mudur cennet, bence cennet bundan çok farklı birşey mesela her insan çok rahat içinde yaşayıp hiç uğraşmadan sürekli istedikleri önüne gelirse belli bi süreden sonra mutlu olamaz tüm istedikleri gerçekleşse bile huzuru bulamaz yada cehennemde yanacağımız söyleniyor ama öldükten sonra bedenimiz olmadığına göre bu fizksel bir yanma olmayacak bence yada yanmakla belki ilgisi bile olmayacak yada belki insana dıştan verilen bir güç olmadan insan vicdanıyla karşılaştığı için çekiceği bir acı olucağını düşünüyorum...

Farz edelim bir hadis okuyalım,, istemezmiyiz zamanlar aşalım, geçmişin perdesini aralayalım efendimizin sohbet odalarından birinden bir cümlesini işitelim, gezdiği yollarda yunus misali izinin tozuna yüz sürelim... arayalım peşin sıra mekke sokaklarında bizde onunla Allah vardır ve birdir demeye çıkalım.. ona gelen söze karşı biz duralım... yeter ki yeter ki bir kez olsun zamanın yollarında kaybolmadan ona varalım... ama benim gücüm yetmiyor... yırtamaıyorum zamanın katmanlarını... ruhum bugunünde sıkışıp kalıyor..

Ruhun geçmiş ve gelecekte gezinmesi şu gününde sıkışıp kalmaması ise benim başarabildiğim bir şey olmuyor ne yazık..

şuan bizim elimizde ne gelecekte nede geçmişte...

Mesela bir balo... Dünyadaki cennet zannedilen yerlerden biri... Herkes en güzel kıyafetlerini giymiş, dans ederken kelebekler gibi uçuyor. İnsanlar çok mutlu görünüyor. Balodan sonra adam karısına soruyor: "Senin o adamın kollarında ne işin vardı!"

cennetim olurmusun diye soruyordu bir şarkıda genç çocuk karşısındaki güzel kıza,, gülüşüyle ve olur cevabıyla dünyaları veriyordu güzel kız delikanlıya...

bu sözü çok beğendim...

kalbimizi dünlemek belkide burda bize cenneti sunacak olan yada isminden dahi haz etmediğimiz cehennemi...

"Ne cennetler görürsün, açarsan gözü,

"Dünyada cennet gibi görünen ve bilinen yerlere bakılsa orada gizli bir cehennemin olduğu görünür. Kısacası dünya, cennete göre zindan, cehenneme göre saraydır. Cenneti ve cehennemi anlamak istiyorsak, içimize bakalım. Cennet cehennem dışımızda değil, içimizde. Allah öyle bir kudret sahibi de cenneti de cehennemi de getirmiş, göğsümüze yerleştirmiş."

Dünyada cennet gibi görünen ve bilinen yerlere bakılsa orada gizli bir cehennemin olduğu görünür. Kısacası dünya, cennete göre zindan, cehenneme göre saraydır. Cenneti ve cehennemi anlamak istiyorsak, içimize bakalım. Cennet cehennem dışımızda değil, içimizde. Allah öyle bir kudret sahibi de cenneti de cehennemi de getirmiş, göğsümüze yerleştirmiş.

bozulmadığı taktirde sağlıklı olmayı lutuf olarak görmeyiz.. bozulduğunda cehennem azapları çekeriz...

"Demek iman bir manevi tuba-i Cennet çekirdeğini taşıyor. Küfür ise manevi bir zakkum-u Cehennem tohumunu saklıyor" yani iman tuba ağacının tçekirdeğini taşıyor. imanlı insan cennet zavklerinin bir numunesini allaha imanın bir peşin ücreti olarak ruhani zevk mahiyetinde düntada fazlasıyla yaşıyor.. dünyadaki diğer nimetlerde cennetteki asıllarının bişr ufak numunesi.. Duhan

hiç balina görmemiş birine balina tarif etmeye başladığında, o kişinin zihninde hiç alakası olmayan bi başka varlık canlanabilir. misal sen tarıf ederken çok büyüktü dersin diğeri hımm o zaman fil gibi olmalı die kendi kendine düşünür, yelpaze gibi kuyrugu vardı dersin hımm o zaman bunun anlattıgı tavus kusuna da benziyo die düşünebilir karsında ki.

dünya hayatımızı ya cennet bahçelerinden bir bahçe yada cehennem kuyularından karanlık bir kuyu yaparak yaşantımızı anlamlı yada anlamsız yaşamak...

Cehennemden az konuş, her taraf cennet;

yazarın annesine aldığı bir ocak ona cenneti anımsatmışken o ocağın nasıl bir nimet olduğunu anlamamış ve varlığının sıradanlığıyla yaşayan insanlar var..

şu anımız önemli bizim. şu anımızla geçmişte yaptığımız bir hatayı düzeltedebilirken, gelecek için çok güzel, hataya sebep vermeyen kararlar da alabiliriz... geçmiş, gelecek, şu an kıyaslamasında önemsenmeyecek bir yere yerleştirebiliriz şu anımızı...

sevgi ve saygı çiçeklerimi sunuyorum efem:))

Kim görmüs o cenneti, cehennemi?

dünya, cennete göre zindan, cehenneme göre saraydır

o çiçekler için toprak olmaya değer efendim:)

Demek ki insanı zahmetlerden kurtaran her şey bize cenneti hatırlatır.

Şarkılarda, türkülerde adam kaçıp giden sevgilisine "yaktın beni" diyor. Anarşistin yakınları "bağrımıza ateş koydun evlat" diye haykırıyor. Bir başkası iftira ateşiyle yanıyor. Hastanın ateşi otuz dokuza yükseliyor, hasta alev alev yanıyor... Velhasıl çokları yanıyor, yakılıyor. Dünyada çeşit çeşit ateşleri yaratan Allah, cehennemde öyle bir ateş yaratmış ki yakıp bitirmiyor azap veriyor.

sayın ayder yazınızın önemli bir kesimine katılmıyorum. belki tam olarak da anlayamadım veya daha özel manalar yüklediniz görünenden... aslında bizim çektiğimiz sıkıntılar hayattan alacağımız lezzeti arttıran tatlı anılar safına iltihak etmiş olmalı.. geleceğe ise hazırlıklı olmalı.. onu içimizde yaşatmalı.. geleceğin heyecanının içinde duymadan hayattan ne zevk alabilirisinki?.. ümitler değilmidirki hayatı yaşanabilecek kıvama getiren... nefsin ve bedenin hayat derecesinde/kategorisinde sadece olduğun anın tüm keyfini yaşamak, geçmişteki tatlı ikazları unutmak geleceğe ve özellikle de gelecekte bizi bekleyen sorumluluklara karşı kulak tıkamak vardır... oysaki şimdiki zaman bir saniye veya daha kısadır.. işte ruhu hapsetmeye çalıştığımız hapsi münferir budur... oysaki ruhun ve kalbin derece-i hayatında geçmiş acısıyla yüzümüzde kırışıklık, saçımızda aklıktır. bu kırışıklıklar ve aklar manalandırır hayatımızı. ve mayalandırır geleceğimizi... geçmişin derelerinde başta resulullah ve sahabileri tüm sevdiklerimizin dolaştığı yerlerdee dolaşır onların sohbet halkasına girmek için sıkışırsın ve hatta o sıkışıklığı omuzlarında bile hissedebilirsin mertebene göre.. hazır zamanı genişletmenin ve bir saniye içinde değilde asırlarda/ve bir ölçüde zamansızlıkta yaşayacak bir enginliğe ulaşabilmenin yolu ruhun ve kalbin derece-i hayatına girmek... bunun için bedeni besleyen üzüm şarab değil ruhu besleyen marifetullah, muhabbetullah ikisirini içmeli...

Cennet ırmaklarının bahçede izi,

yorumlar çok hoşuma gitti.. hepinize sonsuz teşekkürler...

Bir hanımın sorusu şöyle: "Ben cenneti ve cehennemi çok merak ediyorum. Acaba dünyadayken cennet ve cehennem hayatını anlayabilir miyiz?"

(Hayyam'ın Rübaileri, A. Gölpınarlı tercümesi, Remzi Kitabevi 953, sh. 70)

anlayamayız.

Ömrüm oldukça iki günün gamını yemiyeceğim: Gelmiyen gün, geçip giden gün!"

yazdıklarınızın her kelimesine katılıyorum.. geçmişi çantası geleceği azığıdır insanın bu yolda.. yalnız hayyamın cümlesi farklı yorumlara sebep verebilecek açıklıkta...

Dünya müminin zindanı, kafirin cennetidir. Dünyadaki her şey cennettekinin bir gölgesidir.

Kim gitmis de getirmis haberini?

bakıyorumda bizler ikisi arasında sıkışıp kalmışız aslında...

İnsan, yaşadığı anın kıymetini bilmeli ve zamanını hoşça geçirmeğe bakmalıdır. Çünkü mazi bir hiç olmuştur, istikbalin de ne olacağı belli değildir.

Bir halk otobüsünde yolcular pamuk çuvalı gibi. Kadınlar, erkekler, yaşlılar, gençler... Hepsi otobüs denilen sandığa doldurulmuş, gidiyor. Ter, koku, sinirli konuşmalar, çatık kaşlar, itişip kakışma... Yani tam bir cehennem hayatı... Mesela bir meyvenin üzerindeki yüksek fiyatı gören adam, "Ateş pahası!" diyor.

Yine de insan bir süre sonra oradan sıkılır. Fakat cennette bıkma duygusunu Allah alacak içimizden. Nasıl ki toprakta kökler beklemekten sıkılmıyor, kuşlar yuvasında bekliyor bekliyor sıkılmıyor, aynen öyle de Allah cennette içimizdeki sıkılma duygusunu alacak.

slm ve dua ile...

unutup geride bırakmadıklarımız ve bekleyerek geçirdiklerimiz... ikisi arasındaki bugünü harap edincede kendimize daha buradayken cennet ve cehennemi yaşatmamız...

Kimselerin bilmedigi bir dünya

revaha

Allah ı yar edinmeyi bilmeyen gönüllere...

demem o ki bazen cennette olduğumuzu farkedemeyiz...

dünyada cennetin de cehenneminde tanımı farklı insanlar için..

sevgili ayder yazdıklarınızın önemli bir kesimine yine katılmıyorum:)... kelimelerinizin dolaştığı o sokakları, ders halkalarını bilmiyorum demeyin bana... kanatlandırıp uçurduğunuz ve ötelere yolladığınız içten cümleleriniz nerdeyse o soluklardan haber taşırken bize tevazu deminde indirdiniz o kantaları yerlere:)