çok güzel bir başlık olmuş:) ben de çok beğendiğim bir yazıyı ekleyeyim Doğan Cüceloğlundan:

gülfeşanım :))) çok tatlı olmuş cidden

o vakit dünyanın en zengini benim:)

Bir gün seminere başlamadan önce kısa boylu güler yüzlü birisigeldi, Hocam elinizi öpmek istiyorum, dedi. Ben el öptürmekten pekhoşlanmadığım için, yanaktan öpüşelim, dedim, öpüştük. Aramızdaşöyle bir konuşma yer aldı:- Hayrola, neden elimi öpmek istedin?- Hocam, üç yıl önce sizin bir seminerinizi katıldım. Hayatım değişti. O seminerden sonra daha mutlu bir ailem var ve size teşekkür etmekistiyorum; onun için elinizi öpmek istedim.- Ne oldu, nasıl oldu?- Üç yıl önce şirketimizin organize ettiği iki günlük bir seminerdebizimle beraberdiniz. O seminerin bitişine doğru dediniz ki, "Birinsanın anavatanı çocukluğudur. Çocukluğunu doya doya yaşayamamışbir insanın mutlu olması çok zordur. Bir annenin, bir babanın enönemli görevi, çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasınaolanaklar yaratmaktır."Bir süre sustu, bir şey hatırlamak ister gibi düşündü, sonrakonuşmaya devam etti:- Hatta daha da ilerisi için söylediniz; dediniz ki, "Bir ulusun enönemli görevi çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasınaolanaklar yaratmaktır." Ben bir baba olarak sizi duyduğum zamankendi kendime düşündüm: Ben bir baba olarak çocuğumun çocukluğunu doya doyayaşamasına fırsatlar yaratıyor muyum? Böyle bir sorunun o zamanakadar hiç aklıma gelmediğini fark ettim. Ben ne yapıyorum, diyedüşündüm. Benim yaptığım sanırım birçok babanın yaptığının aynısıydı. Dokuzyaşındaki oğlum ben işten eve gelince beni görmemeye, benden kaçmayaçalışıyordu. Neden kaçmaya çalışıyordu, biliyor musunuz, Hocam?- Hayır, neden?- Çünkü onu görünce hemen şu soruyu soruyordum. "Oğlum bugün ödeviniyaptın mı?" Tuhaf tuhaf bakıyor, gözünü kaçırıyor, daha dasıkıştırınca, hayır anlamına gelen, "cık" sesini çıkarıyordu. Kızıyordum, söyleniyordum, "Niye yapmıyorsun ödevini!" diyordum. Aramızda sürekli tartışmalar, sürtüşmeler oluşuyordu. Tabii bununsonucunda bütün aile huzursuz oluyordu. Burada biraz sustu, soluklandı. Sanki hatırlamak istemediği anılarvardı; onların üstesinden gelmeye çalışıyordu. Sonra konuşmaya devametti:- Ben sizin seminerinizden çıktıktan sonra düşünmeye başladım. "Benne biçim babayım," diye kendime sordum. Seminer için geldiğimİstanbul'dan çalışma yerim olan Kayseri'ye gidinceye kadar düşündüm;otobüste bütün gece düşündüm ve sonra kendi kendime dedim ki, eşimlekonuşayım, biz birlikte bir karar alalım. Diyelim ki bu çocukisterse beş yıl sınıfta kalsın, ama doya doya çocukluğunu yaşasın.- Radikal bir karar!- Evet, uçta bir karar, ama bu karar içime çok iyi geldi, Hocam. Gerginliğim, üzüntüm gitti, içim rahat etti. Ben eve gelince eşimededim ki, hadi gel otur, konuşalım. Yemekten sonra oturduk konuştuk, çocuklar yattı biz konuşmaya devam ettik. Seminerde anlatılanlarıaktardım, böyle böyle böyle diye izah ettim ona ve en nihayet dedimki, ya benim gönlümden ne geçiyor sana söyleyeyim. Bizim oğlumuz varya bizim oğlumuz, o isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama çocukluğunuyaşasın! Şimdiye kadar onun çocukluğunu yaşamasıyla ile ilgili pekbir çaba göstermedik, bir bilinç göstermedik, oluruna bıraktık. Gelşimdi değiştirelim bunu.- Eşiniz ne dedi?- Hocam biliyor musun ne oldu?- Ne oldu?- Karım hayretle bana baktı ve dedi ki, "Bu ne biçim seminer be! Kimbu adam? Öyle şey mi olur; yok bizim ki çocukluğunu yaşayacakmış! Bizim çocuk çocukluğunu yaşarken öbürküler sınıflarını geçecekilerleyecek! Öyle şey olmaz."- Anlıyorum; anne olarak çocuğunun geride kalmasını istemiyor, kaygılanıyor!- Fakat hocam ben pes etmedim, bırakmadım, mücadeleye devam ettim. Her gün, her akşam gece yarılarına kadar karımla konuştum. Üçgecenin sonunda bana, peki ne halin varsa gör, dedi.- Pes etti, yani. Peki, sen ne yaptın?- İşte onu dediği günün sabahı eşofmanımı, ayakkabımı şöyle kapınınyanına bıraktım işe gittim; işten dönünce oğlumun gözüne baktım vededim ki, oğlum bugün doya doya oynadın mı? Bana hayretle baktı ve"Hayır!" anlamına gelen "cıkk" dedi. O zaman, hadi gel beraberaşağıya ineceğiz, oynayacağız, dedim. Eşofmanımı giydim, ayakkabımıgiydim, onunla beraber sokağa çıktık. Pencereden arkadaşlarıbakıyorlarmış, onlar da sokağa çıktılar; birlikte sokakta oyunoynadık. Akşam saat altıdan sekiz buçuğa kadar sokaktaydık. Evegelince toz toprak içindeyiz, beraber banyoya girdik, duş yaptık. Havluyla kuruladım, çok mutluyduk ve o günden sonra işten dönünceher gün onunla oynamaya başladım. Her gün, her gün, her gün oynadım. Yedi gün sekiz gün sonraydı galiba, bir gün banyodan çıkarken onukuruluyorum havluyla, kolumu tuttu, bana döndü ve dedi ki, baba ya, benseni çok seviyorum. Hocam nefesim durdu, gözüm yaşardı, konuşamadım. Çünkü farkınavardım ki, şimdiye kadar sevdiğini hiç söylememişti. Düşündüm, şimdiye kadar hiç söylemediğinin farkında değildim; belki ömür boyusöylemeyecekti."Ne büyük tehlike!" diye düşündüm. Ömür boyu onun bana bu cümleyisöylemediğinin farkında olmayacaktım.- Demek farkına vardın, seni kutlarım. Senin farkına vardığın budurum birçok anne ve babanın farkında olmadığı gizil, örtük amaönemli bir tehlike!- İçimde bir şükür duygusu, havluyla çocuğumu kuruladım ve giydirdimve artık her gün oyun oynamaya devam ettik. Zaman geçti, iki haftasonra okul, öğretmen veli buluşması için okula davet etti. Dahaönceki veli buluşmalarında öğretmen, "Sizin oğlunuz akıllı birçocuk, ama ödevleri kargacık burgacık yazıyor, dikkat etmiyor. Sınıfta arkadaşlarını rahatsız ediyor, onları itiyor kakıyor, lütfenonunla konuşun. Ödevlerine ilgi gösterin, sınıfta arkadaşlarınırahatsız etmesin. Ödevlerini doğru dürüst yapsın," demişti. Onedenle öğretmen buluşmasına gitmekten çekiniyordum. Bu davetgelince ben eşime dedim ki, hadi okuldaki buluşmaya beraber gidelim! Yok, dedi, sen tek başına gideceksin, ben gelmeyeceğim.- Eşiniz gelmek istemedi!- Hayır istemedi. Ya beraber gidelim, diye ısrar ettim hayır hayırsen yalnız gideceksin dedi. Ben yalnız gittim ve diğer velilergeldikçe sıra bende olduğu halde sıranın arkasına geçtim, sıranınarkasına geçtim ki başka kimse olmadan öğretmenle konuşayım, diye. Mahcup olacağımı düşünüyordum. Her şeyin daha kötüye gittiğinidüşünüyordum. En nihayet bütün veliler öğretmenle konuşmalarını bitirip gittiler. Sıra bende! Öğretmenin karşısına geçtim, bana baktı gülümsedi, sizne yaptınız bu çocuğa, dedi. Hiç cevap vermedim, önüme baktım. Lütfen söyleyin ne yaptınız bu çocuğa, dedi. "Çok mu kötü hocam?"diye sordum. Gülümsedi, hayır, kötü değil, dedi. "Artık sınıftaarkadaşlarını hiç rahatsız etmiyor, ödevleri iyileşti, tam istediğimöğrenci oldu. Ne yaptınız bu çocuğa siz?"- Herhalde bir baba olarak çok mutlu oldunuz?- Hocam biliyor musunuz öğretmenin karşısında ağlamaya başladım. inanamıyordum kulağıma, içimden, vay evladım, biz sana ne yaptıkşimdiye kadar, duygusu vardı. Eve geldim, karım yüzüme baktı, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı. "O kadar mı kötü?" diye sordu. Onada cevap veremedim Hocam, ona da cevap veremedim! Ağladım. Dahasonraanlattım. Hocam onun için sizin elinizi öpmek istedim, teşekkür ediyorum. Benim oğlumun ve onun küçüğü kızımın hayatını kurtardınız. Aileminmutluluğu kurtuldu. Hakikaten bir insanın anavatanı çocukluğuymuş. Anavatanı mutlu olan bir çocuk çalışmasını, okulunu her şeyini bütüngücüyle yapar ve orada başarılı olurmuş."Gel seni yeniden kucaklayayım!" dedim. Kucaklaştık."Çocuklar Gülsün diye!" yaşayalım. Çünkü insanın anavatanıçocukluğudur. Çocuklar gülerek, oynayarak büyürse, sonunda büyüklergüler. Büyükler mutlu olup gülümseyince tüm ülke, tüm insanlık güler. Çocukların gülmesine hizmet veren herkese selam olsun!

ne derlerse ne yaparlarsa peki:)

vaaaav, resim harika olmus gülfeşan...

bu sözü okuyunca çocuklara daha bir farklı yaklaşacam:)