Doğu edebiyatında anlatılanın hikaye edilerek anlatılması bir gelenektir. Özellikle yazılı kültürün gelişmediği toplumlarda mesajın geniş halk kitlelerine bu yolla anlatılması belki de bir gereklilikti. Bizde de yazılı kültürün uzun yıllar istenilen düzeyde olmayışı halkı bilgilendirme ve bilinçlendirme noktasında münevverleri bu tarz anlatıma yöneltmiştir. Elbette bunun başka ve çok daha derin sebepleri de vardır; ancak ilk bakışta böyle bir kaygının varlığı yadsınamaz. Hikaye yoluyla anlatımlarda dikkati çeken en belirgin hususiyetlerden birisi anlatımın temsili oluşudur. İnsan dışındaki varlıklar arasında geçen olaylar veya insanla diğer canlılar arasında geçen olaylar sembolik mahiyette dile getirilir. Amaç insanın hisse almasını temin etmektir. Bu tür anlatımlar Doğu insanının düşünce tarzını, zeka kıvraklığını, hayata bakışını da ele verir. Zengin kültür birikimimiz bu tür hikayelerden binlercesini barındırmaktadır. İşte bunlardan birisi:

?Uzun yıllar devesiyle birlikte yaşayan bir yörük artık iyice ihtiyarlamıştır. Devesi de bir hayli yaşlanmıştır. Bir yolculuk esnasında dinlenmek için bir ağacın altına devesini çekerek ıhtırır. Kendisi de ağaca sırtını verip uzanır. Hayatı, bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçmeye başlar. Çektiği sıkıntıları devesi ile birlikte katlandığı zorlukları hatırlar. Zamanın nasıl da gelip geçtiğini düşünür. Deve de kendisi de artık hayatın son demlerini yaşamaktadır.

şu an heva ve heves abicim...

Varlık bilincine ulaşmış her insanın bu başlıktaki soruya anlamlı cevaplar vermesi tabii olandır

çok zor çoookk...

Şu veya bu şekilde, kendimize musahhar kılınmış bir dünyada bize tayin edilen bir zaman çizgisini adımlıyoruz. Çizginin neresinde bulunduğumuz çok da önemli olmasa gerek. Bu yol alışta bir mola deyip kendimizle baş başa kalarak yaşadığımız hayatı şekillendiren kılavuzun kim veya ne olduğunu belirlemekte yarar var. Göreceğiz ki pek çok şey boş ve anlamsız. Peşine takıldıklarımız, arkasından yürüdüklerimiz bizi gerçeğe götürmüyor. Aksine boşluğa ve anlamsızlığa götürüyor. Hayatı anlamlı kılmanın ilk ve temel şartı kılavuzluk edecek doğru vasıtaların tespitidir. Eskiler?Vusulsüzlük usulsüzlüktendir? derdi. Yol yordam bilmeyen kılavuzun götüreceği yerde ne ile karşılaşacağını hiç kimse bilemez. Yola çıkmadan önce kılavuzun kim olduğunu öğrenmek gerekir. Öyleyse hep birlikte biz de soralım: Sahi?Kılavuz kim?

Aslında bu temsili hikayeden çıkarılacak hisse çok açıktır. Kılavuzun kim?

Varlık bilincine ulaşmış her insanın bu soruya anlamlı cevaplar vermesi tabii olandır. Ancak çok karmaşık hale gelmiş, amiyane tabirle sapla samanın karıştırıldığı bir dünyada, bu soruya verilecek cevaplar veya verilemeyen cevaplar, içerisinde pek çok açmazı da beraberinde getirmektedir.

Deve dile gelerek yörüğe cevap verir:

Deve cevap verir:

?Ey efendi! Sözlerinde haklısın. Seninle birlikte uzun yıllar yaşadık. Pek çok zorluğu birlikte yendik. Beni aç da bıraktın açıkta da... Bana olmadık eziyetler de ettin. Bana taşıyamayacağım kadar yükler de yükledin. Dövdün, hırpaladın. Bunların hepsi doğru. Bunlardan ötürü üzerinde bir hakkım varsa hepsini sana helal ediyorum. Çünkü benim yaratılış gayem sana hizmet etmektir. Ben bu hizmete layık olmak için senin yanında oldum. Ancak!.. Bir husus var ki sana hakkımı helal etmem.

alıntı

Devesine bakarak hüzünlenir. Bu düşüncelerle sayıklamaya başlar:

- Ey devem! Görüyorum ki ikimiz de yaşlandık. Hayatın sonuna geldik. Seninle bunca yıl birlikte olduk. Benim çok kahrımı çektin. Acı tatlı anlarımız oldu. Bir gün er veya geç emr-i Hak vaki olacak ikimizden birisi bu dünyadan el etek çekip gidecek. Gel seninle helalleşelim. Sana eziyet ettiğim zamanlar oldu. Aç bıraktığım açıkta bıraktığım anlar oldu. Zaman oldu sana haddinden fazla yük yükledim. Gün geldi seni hırpaladım. Ne olur bana haklarını helal et!

Kitle iletişim araçlarının yoğun bir şekilde hayatımıza girdiği çağımızda insanların doğru bilgilenmesi, yanlışı doğrudan doğruyu yanlıştan ayırt edebilmesi gerekirken giderek düşüncelerin çetrefilleştiği toz duman ortamında gerçeklerin alabora edildiği görülmektedir. Böyle bir manzara karşısında insanın hakikatlerle yüzleşmesi gecikmekte hatta zorlaşmaktadır.

inşallah nesil kardeş bizlerde mevlaya samimi kul peygambere hakiki ümmet oluruz

- Nedir o! Der.

malesef heva ve hevesimiz şuan bize galebe çalıyor

Günübirlik meşgalelerin boyunduruğu altında kıvranan insanın gerçekleri kavrama noktasında alıcıları dumura uğramıştır. Doğruları, iyilikleri, güzellikleri derleyen alıcılarda da eski güç kalmamıştır. Bir bozukluk vardır ortada. Alıcıların pasını almak vericileri güçlendirmek gereği vardır. Bunun yolu da belki hayatımızı kökünden silkeleyecek, ne zaman kırılacağını bilemediğimiz; ama kırıldığında bizi uçuruma yuvarlaması mutlak, yanlışa köprü fayların kırılmasına yol açacak acı ve de keskin sorulardır. Her ferdin kendi sorusunu bulması gerekir. Ancak bu soruların da kapsamlısı, en evvel sorulması lazım geleni, ?Kılavuzun kim? sorusudur.

Yörük hayretle:

- Bütün yükü ben taşıdığım, bütün eziyetlere ben katlandığım halde beni bir merkebin arkasına bağladın merkebi bana kılavuz ettin, onun için sana hakkımı helal etmiyorum.?

BU soruya hevamı kılavuz edindim diyenler şu güzel günlerde kendilerine çekidüzen verme bilincinde olmalıdır kimbilir belkide beraatın yazılmıştır kendi nefsimide buna katarak söylüyorum

kurana dayalı verdiğimiz tek bir karar dahi olsa tüm yaşantımızda ümid ediyoruz ki o kararın sayesinde affa mazhar oluruz...

ama ümitsiz değiliz...

amin..

?İtaat kuru bir teslimiyetin ifadesi değildir. Hakiki itaat, öğrenme, hakikate vasıl olma ve inanma çizgisinde kimlik kazanır.?