İş bulma aşamasına gelince İstanbul'a geldim hayatım değişti. İşsizlikten intihar aşamasına gelince iş buldum. Çok çabaladım. Hayat tüm sıkıntıları tüm zorlukları gösterdi ancak dişli bir insanım. Zorluklarla başa çıktım fakat kendimi çok paraladım.

Bu esnada insanlarla iyi geçinmeye çalıştım ancak olmadı. Hiçbirinin kalbini çalamadım. Tüm aksiliklerin üst üste geldiği bu dünyada yapayalnızım. Bir şeylerin değişmesini olumlu yöne gitmesini istiyorum ama artık olmuyor. Zorluklarla mücadele etmek için bir destek aradım olmadı. Neredeyse birilerine ben evlenme teklif edeceğim yine olmuyor. Beni beğendiklerini söylüyorlar ama hoşlanma yokmuş. Baskın bir karakterim ondan mı kaynaklanıyor bilmiyorum.

Başarılı bir çocuktum. Yazları çiftçi ailemin yanında çalışıyor. Kışın okulda ve evde çalışıyordum. Ancak ergenlikten sonra yaklaşık 11 yıl ibs hastalığı yakamı bırakmadı. Derslerim iyiydi fakat üniversiteyi zor okudum. Bir de fakirlik yokluk yurttaki arkadaşlar falan hiç çekilmezdi. Okula gidemeden iyi bir ortalama ile bitirdim.

Yakında 30 yaşıma gireceğim. 30 yaşın verdiği psikoloji ile geriye dönüp bir baktım. Neler yaşamdım ki? Hep sıkıntı, hep zorluk. 50 yaşındaki bir babanın 2. eşinin son çocuğu olarak dünyaya geldim. Baba hastaydı anne ise çocuklukta geçirdiği kaza nedeniyle yüzünde kusurlar olan biriydi. Babanın benim haricimde 7 çocuğu daha vardı. Bu psikoloji ile fakir bir ailede dünyaya gelmek bende zaten hayat sevgisinden eser bırakmamıştı. Ancak hayatım çok değişti bir 7 yıl sonra aileden neredeyse herkes evlendi. Biz taşındık.