rüzgarların önüne kaatıp götürdüğü cuvallardı.. ardından koşaardım saatlerce ordan oraya... saat ilerlemiş olurdu yaağmırda ha boşaldı boşalacak... saatlerden sonra yakalardım yağmur boşalırdı.. ve bana sığınak olur cuvallarım... yağmurun vurduğu sesi dinlemek ne güzeldi.. tasadan kaygıdan uzak cuvalı yakalamaın verdiği hazla akşam uyumak.

çul çaput

üstüste istif istif... içlerinde çocukluğum ve kağıda dökülmemiş hikayelerim... dudak büken hüzünlü ikindi yağmurlarım

kısa pantolonlu uzun koşularım...