evcilik çok severdim :)

kendi çocuğumu böyle yetiştirmeyeceğim.

söylediğin olayların olması zordu mahalleydi heryer ve mahalleye yabancı gelince göze batardı işte burda komşuluk olayı giriyor devreye herkes birbirinin çocuğuna kendi çocuğu gibi gözkulak olurdu. şimdi öyle mi? BANA DEYMEYEN YILAN BİN YAŞASIN mantığıyla hareket ediyorlar..

haklısınız kumdan kaleler arkadaşım...

annelerde şimdiki gibi değildi tabi... bırakırlardı sokağa bizi.

ismini hatırlayamadım ama çok eğlenceliydi

şimdiki nesil çok şanssız.. taşa toprağa değmeden yerlerde sürünmeden üstü kirlenmeden oyunun tadı mı çıkarmış yaa

BİZ İYİKİ ÇOCUKTUK VE TEKNOLOJİDEN UZAKTIK..

yaşamak ozamanlardaymış... şimdi değil..

dediğin gibi bizim oyuncağımız yoktu ama oyunumuz çoktu. çamurdan yaptığımız tencerelerimiz, ağaçlardan evimiz... vardı. Ve sayısız arkadaş. Her mahallenin ağaçlarındaki meyveyi mevsimi ezbere bilirdik.. biz sokakta hiç aç kalmazdık.. komşuluk vardı herkesi tanırdık herkeste bizi. şimdi öyle mi karşı evde yaşayan kim onu bile bilmiyoruz hatta aynı evin içinde bile yabancıyız.

bide doktorculuk :) doktor olurdum :))

şimdiki zamanda bir de bilgisayar icat oldu

çocuklar hipnotik etki altındaymış gibi sürekli ona bakıp duruyor

ortadasıçan diye bi oyun oynardık.. hep cırlazırdık ama yine aynı takımla oynardık.. biz kavgayı, paylaşmayı.. sokakta öğrenen nesiliz..

baba olurdum :)))

sonra beştaş tabi:))

şimdi bi teneke kutuyu daire içine alıyosun

aslında şimdiki çocuklarda da iş yok

eğer biri taşını alıp sabit durmadan önce ebe onu yakalarsa yakalanan kişi ebe oluyo

akşamın en karanlık saatine kadar oynadığımız 7 KULE

arkadaş ailesi kendi ailemiz demekti aynen dediğin doğru yaramazlığın dibine vururdukta en fazla sokağa geri kovarlardı.. onlarda yaz akşamları gecelere kadar dışarda sokakta sandalyeler çaylar oturulurdu.

bunun dışında istop saklambaç misket çocukluğumun sevdiğim oyunlarından

ama şimdikiler sanki hiç tv izleme şansları yokmuş gibi depresyonlular gibi giriyolar odaya aç kral tv yok powertürk sürekli müzik dinle

DOĞAL_BİRİ

kusurun yok özre gerek hiç yok.. doğrular DOĞAL BİRİ...

dediğin oyun sanırım "morlig" çünkü bizde oynardık çember içine taş koyardık değişik olarak teneke değil..

yakar top ve el el elpenek diye bi oyun vardı onu da çok oynardık

ama yok

KİMSE çocukluğunu hatırlamıyor mu?

biz mesela ufakken dışarıda çamurdan evler arabalar çanak çömlek yapardık

serpili

oysa biz sabahın ilk ışığından gecenin en karanlığına kadar oynardık.. ne uykumuz sorundu. ne ateşimiz çıkardı.. hastalık mı?olsa ne farkeder biz hastaykende sokakta iyileşirdik..

mesela okulda hep kutu kutu pense oynardık ama sokakta hiç oynadığımızı hatırlamam...

çık dışarda oyna işte

yahu kavgalarımız bile güzeldi. mızıkçılarla öyle bi kavga ederdikki... ama asla ayrı gayrı kalamazdık uzatmazdık. ailelerimiz bile karışmazdı. hatta dahası şikayet etsek bile annemize babamıza bize kızarlardı dayak yiyeceğine geçinmesini bil derlerdi:):):)komşuluktan bahsettiniz evet çok kez oyun arkadaşlarımda yemek yediğimi orda sabahladığımı bilirim. çocukluğumdaki iletişim teknolojik iletişimden binkat iyiydi doğrusu. çatkapı giderdik kimse ikrah gelmezdi dahası gidecek olsak salmazlardı bile... çocuklara ayrı bi değer verilirdi. gittiğimizde yerde yaramazlık yapsak asla ev sahibi kızmazdı usanmazdı. çocuk sahibine kızarlardı karışma sen çocuk bu oynasınlar koyun gibi durmazlar ya derlerdi... ah ah ah ne güzel zamanlardı çocukluk zamanlarımız...

bizim bi oyunumuz vardı adını hatırlamıorum

çok haklısınız arkadaşım bendeniz de çocukken karanlık çökene kadar oynardım arkadaşlarımla... çok ama çok güzeldi. neler neler oynamazdıkki. seksek, istop,9 kiremit, yakarca, aliler ve daha neler neler... belirttiğiniz gibi yerlerde sürünürdük üstümüz başımız kum çamur kir içinde olurdu. çok kez kulağım çekilirdi de yine de oyunlarımda kirlenmekten vazgeçmezdim... biz hakketen de şanslı çocuklarmışız ya. eve odaya tıkılıp kalmadık hiç. ha çok oyuncaklarımız yoktu şimdikiler gibi ama oyunlarımız çoktu ve de çocukluk arkadaşlarımız çoktu...

yani yeğenlerim için tamamen doğal bir oyun alanı ama onlar bebeklerini alıp evin altını üstünü getirmeyi tercih ediyor

hele daha küçüklerken yok o klipteki şu kişi benim yok diğeri sen diye bi de birbirleriyle kavga ederlerdi

bi de sanki okul oyunuyla sokak oyunu farklıydı

sonra onun başında bi ebe oluyo

çok özledim o yılları çok..

eve geldiğimi hatırlamam gündüz

sabah yeğenlerim geldi evin içinde koşturup duruyorlar diyorum kii ya çıkın dışarda hava güzel oynayın... eee ne oynayacağız?oynamak demek onalara bilgisayar, tvde yumurcak, kitlenip kalıyorlar ekrana tuhaf vesselam...

serpili arkadaşım sadece bilgisayar olsa iyi ya bacak kadar çocuklar dizileri izlemiyor mu içim gidiyor ya... bazen iale oturmalarına gidiyorum illaki bi bakıyorum çocuk tvnin karşısına geçmiş abuk subuk dizileri izlemez mi ifrit oluyorum tepkimi belirtiyorum dayanamıyorum... aileye diyorum bu doğru mu diyorum çocuğun psikolojisini hiç düşünmüyor musunuz nasıl izlemesine müsaade ediyorsunuz diyorum aman oyalansın da gözümün önünde dursun da ne yapayım demez mi yahu diyorum esas böyle sapkınlaşır bu çocuk esas böyle kötü olur bu çocuk dışarıya salsan daha iyi be diyorum... göz göre göre abuk subuk programları izletiyorlar yahem de bunu yapanalr güya okumuş insanlar yuh yani... aman yanlış anlaşılmasın her aileyi her çocuklu aileyi aynı kefeye koymuyorum yapanlar içindir bu yazdıklarım... öf sinirlendim yazarken bile. ne yapayım çocuk konusunda hassasım kabaca yazdımsa özür...

diğerleri de attığı taşlarla kutuyu daire dışına çıkarmaya çalışıyo

bilmiyorum kumdan kaleler ismi aklıma gelmiyor

bide kutu kutu pense vardı demii:))

oyuncak bebeklerime elbise dikerdim çok guzel olurdu. herkes bu büyüyünce kesin terzi olur derdi. Allah için güzel dikerdim:))

daire dışına çıktığında ebe onu yerine koyana kadar diğerleri de taşlarını attıkları yerden alıp sabit durmaya çalışıyo

bugün havaya baktım güneş içinde şehrim.. çocuk olsam dedim. kimbilir hangi delikte oyun oynuyor olurdum.. sonra bakayım çocuk var mı sokakta dedim.. ne acı.. yok..

aynen öyle kumdan kaleler arkadaşım... bugün bile çocuğum olsa onunla yine böyle oyunlar oynarım. hiç de çekinmem... şimdi aileler çocuklarının oyuncaklarıyla bile oynamadığını sıkıldığını söylüyorlar. yahu çocuk oyuncaklarıyla ne kadar oynarki... sıkılır elbet. ama salsalar dışarıya bakın bakalım sıkılıyor mu. gerçi günümüz de bizim zamanımızdaki gibi değilki. dışarıya nasıl salabilirki çocuğunu... apartman hayatımız var. oyun alanı yokki... caddeye işlek bi yere nasıl salabiliriz... ya birden şunu hatırladım... biz sabah akşam gece gündüz sokaklarda cirit atardık da bi kez olsun çocuk kaçırma olayları ne bileyim çocuk istismar durumları ve daha yazmak istemediğim durumlar hiç hasıl olmazdı. şimdiki nesil çocuklarını salmazken bile öyle durumlar oluyor... gazetelerden tvlerden az öğrenmiyoruz bunları dimi arkadaşlar...

mesela biz yazları köyümüz var oraya gideriz

aaa evet saklambacı nasıl unuturum ben ya dimi... heleki saklambacı akşamın karanlığında oynamak daha bi zevkli heyecanlı oluyordu. zira ne kadar kuytu yer varsa oraya saklanıyorduk arada da ebemize ceeee diye korkutuyorduk çocukluk işte... bisikletlerimizle yokuş aşağı yarış yapardık tabi sonucunda da az düşmedik ve yaralar kanlar içinde yine az kalmadık. her yerim yara bere içinde olurdu zaten çocukken. ne güzel zamanlardı ya. oyunlarımızı özlediğimizi hissettim bi an bu başlıkla...

ama en çok üzüldüğüm çevremde gördüğüm mutsuz çocuklar.. bi oyun öğretsen ne güzelmiş diyolar.. tahtalara lastik bağlayıp silah yapardık hepimiz bi çukurda saklanıp sıkardık lastikleri..