Bütün dünyan o çakıldığın yerden uzanabildiğin yere kadar oluyor artık...

bir üstat öner dergi kurmuş olmasın.

Ben iyi bir başlangıçtım sadece.

escalade

o zaman hayaletlere inan çünkü onlar hep dokunabilir...

Bazı insanlar sadece iyi bir başlangıç yapmasını bilirler, sıkılırlar ama sürdüremezler...

Yıkılmak için dizilen domino taşları gibiyiz.

escalade bu sözlerini farklı bir versiyonu var

Biri gelir sana çarpar, seni yıkar ama onu da başka biri yıkmıştır...

gün batıyordu neden diye sormuştun, ellerini tuttuysam uçuruma düşmemek içindi.

Herkesin kalbinin çizildiği bir yer var.

gitmek istemediğin şehirlerden geliyorum geceleri, rüyalarında kuruyan nehirlerden geliyorum.

O kişinin parça parça silinip alakasız hatıraların arasına karışmasından bahsediyorum

Sadece gerçeği bilenler özgürdürler...

gerçek hayatta sırtımız kaşınır. dişlerimizin arasında maydanoz kalabilir.

canını yakıp gönderirler diye

buyrun benim?

Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı.

hava ne kadar sıcak olsa da gece beton hep soğuktur...

Kime gönül verdiysek;

ve sonra kim istemez ki bir uçurtmayla yer değiştirmeyi?...

Ayrılık hüzne yakın, unutmak kasvete, yani birini er geç unutmaya mahkum olduğunu bilmenin kasvetinden bahsediyorum.

Kısır bir arı gibi kaçıyorum tüm çiçeklerden...

Bir dere elli sene sonra taşar bir telefon yüz yıl çalar, ne öğrendik bu aşktan: insan bir gün herkesi unutabilir.

sen gittin ve herkes ölmeye başladı

sivilce sıkarız ara sıra, topuklarımızın arka tarafında babet yaraları olur.

ne çok utandık mazideki yaralardan her adımda ele geçirilme korkusundan...

Bir kaplumbağanın kalbiyle geliyorum, bir kaplumbağanın kalbini sökersen o kalp bir saat daha atar.

şimdi dilediğim sayfadan başlayabileceğim bir kitap öner bana, başsız sonsuz ve ortasız bir hikaye öner.

Sonuçta sevilen her kadın güzel bir şarkıdır, bütün sözlerini hatırlayamazsın belki ama melodisi aklında kalır...

Orada görünmez bir duvara çarpıyorsun, daha öteye gidemiyorsun.

Sonra hiç birşeyin sen gibi kokmadığını fark ettim,

Büyüdükçe öyle küçüldüm ki içimde taşıyacak bir şey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim...

Onu da yazabilirdim ama böyle kıpırdayıp durmasan...

Sonra albümü kapatıyorum zihnimde bambaşka bir fotoğraf, sanki hepsinin karıştığı bir an.

evet en güzel hatıralar o hale geliyor.

nerden gopyaladın

Güneşte ıslık çalan çocuklar içindi, aslında tek kişi sayılmaz mı karanlıkta iki kişi. kaybolan olursa elma diye bağırsın. ne çok şey konuşmuştuk orada ama yine sessiz çıkmışız.

Ya bi sevdiği var, ya da unutamadığı biri...

güzel

Birini yavaş yavaş unuttuğunun bilincine vardığın anların sıkıntısından bahsediyorum.

Büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü.

elinden bir şey gelmemenin acısını iniş takımları olmayan melekler bilir, bir arabanın farlarına kilitlenip kalmış sincaplar bilir, suyun dibine ağır ağır çöken taşlar bilir...

bu dünyada herşey yitip gitmeye mahkum