laLe iLe uğruna can veriLecek bir sevgiLi yaşar içimde.

- Ne istersen!..

Göz buna karşılık ayet-i kerime ile cevap verir: ?Gerçek şu ki; gözler kör olmaz, ancak sinelerdeki kalpler kör olur? (Hacc 46)

[kendi cümlem anlam ifade etmez burada;

- Ey göz! Sen ikisin ben birim. İki kişinin bir ferde saldırıp onu öldürmesi zulüm değil de nedir? Şimdi ağla o halde; etiğin zulmün cezasını çek bakalım.

Pençeleşmek isteyen yarana zal-ı aşk ile

Göz? Savaşı başlatan haberci.

İskender Pala

?Bir hastayı ziyaret eden kimse, ziyareti süresince, cennetin meyvelerini dermeye devam eder.?

PasLı demirLer parLak gümüşLere,

LaLe, bağıma taç ben ona muhtaç. ?

Ey aşık,

-Anladım ki sen aşkında sadıksın. Anladım ki ikiyüzlülüğün yoktur. Yine anladım ki artık güzelliğimi de görmek istemezsin. Şen olasın! .. Ne hoş merteben var, kendi makamında. Bakmak istemiyorsan sen güzelliğime; haram olsun başkalarına da. Kanaat sende var da, yok mu sanırsın bende. Tasalarımı dindirdin; alaka bağından beni kurtardın. Artık ruhumun incisi, ten kutusundan; canım beden sandığından çıksın isterim. Senin yolunca sarf olmayacak mücevher, nedir ki yükten başka? ..

Bir hasta sabahı bekliyor? Her nefeste bir tabut çıkıyor kapıdan; her saniyede bir mezar kazılıyor. İyodoform kokularında ülkeler batıyor; seherlerde tefe?üller okunuyor, ve her şey hayra yoruluyor. Melekler ağlıyor yukarılarda şefkat şefkat; yazılar tükenmez hayallerle yazıyor son cümlelerini. Eyyub?a bağışlananın kendinden esirgendiğini sanıyor bir gelincik, ve bir bebek süt için ağlıyor sabah kuşlarına bakarak.

Yarın anda karşı gele, Hak şarabın içmiş gibi

Sana aşık oLan ancak sensin

- Tehlikeli olsa da!.. Canımı Abdullah için feda etmem gerekse de!..

Aşığın kalbi mi, ilk bakıştan sonra suda titreyen bir mehtap.

LaLe iLe acı gerçekLer mutLu düşLere

pul kadar değeri yok;

Bütün aşk hikayelerinin en unutulmaz en heyecan verici sahnesi, sevenin sevgiliye ilk baktığı andır şüphesiz. Daha doğrusu, onun yüzünü ilk gördüğü vakit. Aşıktaki içsel değişimin başladığı an, gözün sevgiliye ilk takıldığı saniye dilimidir ve aşığın bütün biyografisi, bu?ilk bakışın öncesi ve sonrası?ndan ibarettir. Kalpte ateşin yükselmesi, aklın ve sabrın ateşe düşmesi o ilk bakış ile başlar. Kılıcın kınından sıyrılması yahut okun yaydan fırlamasıdır bu. Sevgilinin yüzü kınında bir kılıç yahut sadakta bir yay gibidir; bakış onu kınından ve sadağından çıkarır. Sevgili?nin yüzümü; aşk yangınını alevlendiren ilk kıvılcımdır.

Az sonra Aslıhan buluşma yerine geldi. Abdullah telaş içinde ne yapacağını bilemedi. Haberci arkadaşı onları yalnız bırakmak isteyince itiraz etti, "Hayır, yanımızda kal. Çünkü ortada uygunsuz bir şey yok." O genç de ancak seslerin duyulacağı kadar uzakta oturdu. İki aşık birbirlerine ayrılık sırasında hasrete nasıl dayandıklarını gözyaşlarıyla anlattılar. Sonra birbirlerini nasıl, ne derece sevdiklerinden, eski hatıralardan, çocukluktan uzun uzun bahsettiler. Mutlu geçen birkaç saatin sonunda Aslıhan müsaade istedi. Birileri durumun farkına varmadan eve dönmesi gerektiğini söyledi. Abdullah azıcık daha kalmasını istedi. O vakit Aslıhan uzakta oturan genci işaretle sordu:

onunkileri okuduktan sonra;]

Prof. Dr. İskender Pala

Bir an bütün bu düşünceleri aklından geçirdi Leyla. Mecnun?a aferinler okudu, halini anladı ve ancak çöyle arzuhale gücü yetti:

Pençeler temür ü bazular gerek puladdan

Umudunu yitirmeden bir Eyyub? Ve çın seherde matem dolu sabahlar olmadan? Hangi hastanın yüzünü aydınlatırsan aydınlat; selam sana!..

Kalp ve Göz

İskender PALA / Katre-i Matem

Çok sonraları kalp göze diyecektir ki, ?Ben bu onulmaz derde iten sensin. Safayı sen sürdün, acıyı ben çektim. Nimet senin, zahmet benim oldu. Sen sevinirken, kaygılanan ben oldum. Bakışlarını arttırdıkça sen, dertlerimi çoğalttın benim. Zafere eren sen, hezimete uğrayan ben. Sen emirlere itaat edilen hükümdar oldun, ben senin peşinde koşan tebaan. Sen emir ben esir. Sonra devam eder:

Bir hasta sabahı bekliyor? Perhizini kaldırmışlar hekimler, ve içinden Sur?u besteliyor tesbih tesbih bir ninecik. Dudaklarından döküp gözlerinde topladığı güller donmak üzere bir nazeninin. Son yaradan sonra çıldıran ayrılığını merhem diye sarıyor bir yiğit yüreğine. ?Ben artık iyiyim!? diye yazıyor mektubunun son satırına bir anne. Virüsünü kendi bataklığında titizlikle üreten bir baba ödem yeşili kıyametler devşiriyor?

Dud-i dile dem-be-dem boyanmak

Cevap gençten geldi:

İstanbul'da bir zamanlar Abdullah ve Aslıhan adında, birbirini seven iki genç yaşıyordu.

Bir hasta sabahı bekliyor? Çark-ı felek nakşında desenlerin en hüzünlü rengiyle? Acıların yüzünde beliren tebessümleriyle? Yarın bir kervan yola çıkacak; bir halay saltanat tahtına erecek? Oyası ateşle işlenen gergeflerin çırpındığı delicesine zamanların hastaları, acı tekilliklerin şelalesine rahmet serpiyor çevre çevre; peçesi yırtılan gecelerin yalnızlık dostlarını arıyor oda oda? Gözbebekleri eskimiş harfler gibi masal acılarını anlatıyor koridorlarda ve yunup yıkanan bir paklık tarih olmaya hazırlanıyor beyaz yatakta.

Ey aşk yoLuna düşen kişi

- Senin bu arkadaşından bir şey istesem yapar mı?

- Tehlikeli olsa da mı?

Delikanlı denileni yaptı. Eve girip kapandı. Ta ki kapıda ses duydu, heyecanlandı. Çorba tasını almakta gecikince tas yere kapaklandı. Bu sefer paşa öfkelenip "Sen hala bana inat mı ediyorsun?" diye içeri girip eline bir kırbaç aldı. Akşam karanlığında Aslıhan diye delikanlının sırtını sıyırdı ve başladı şaklatmaya. Delikanlı devamlı yüzünü örtüyor ve sesi tanınmasın diye hiç bağırmadan sabrediyordu. Nice kırbaçtan sonra evdeki halayıklar, hizmetkarlar dayanamayıp onu durdurmak istediler. Paşa da zaten yorulmuştu. Dadısı herkesi dışarı çıkarıp ona nasihatler etti. "Sultan hanımım, kendine hiç acımaz mısın? Kocana biraz daha fırsat tanısan, belki iyi..." Nasihatleri ses çıkarmadan dinleyen delikanlı bir yandan yaralarının sızlamasına dayandı, diğer yandan Aslıhan'a acıdı. Sabah Aslıhan gelince evden çıkmak üzere bütün gücünü topladı, ona hiç belli etmedi. Abdullah ölesiye kadar da bunu ne ona, ne başka birine söyledi.

Bakış? Elde olmayan kader; ilahi kaza.

Kendi yüzüne bak..

Bir hasta sabahı bekliyor? Toprağın zehirini arıtarak nasıl gelişirse bir zakkum, öyle büyüyerek geliyor kokusu ıstırabın ve hastalıklar hiç ihanet etmiyorlar hastalarına. Hekimler yalnızca kendi hüzünlerini aldatıyorlar balmumu kesilmiş benizlerin şeffaf örtülerini kaldırırken. Tasından iksir yerine humma içiliyor gecelerin ve şiirin son mürekkebi son redifi bitiremeden bitiyor?

- O halde, yakına gel. Seninle giysilerimizi değişelim. Benim yerime eve gir. Sağdan üçüncü oda benim özel odamdır. Akşama kadar sessizce otur. Akşam kocam eve gelip sana bir tas çorba getirir, kapıdan içeri uzatır. Yüzünü sıkıca ört ve tası kabul etmekte nazlı davran. Sonra kapını kapat. Sabaha doğru ben gelirim, sen çıkarsın.

Bir hasta sabahı bekliyor? Yatakları kimin ölçüsüne göre yapıldığı belli olmayan hastahanelerde kutsal metinlerin şerh düştüğü hastalar yatıyor yan yana; ve akıldan sıyrılmış tevatürlerce çoğalıyor inlemeleri. Bir başka takvimdir duvarında asılı duran odanın ve saati bir başka saat. Çocuk koğuşunda acılar numara diye yazılmıştır neşe kokan yataklara.

Senden başkası değiL

Sanıp da bahtiyar ölmek isterim

Kader fırsat verir de gizlice buluşabilirlerse birbirlerinin yüzüne bakarak aşk kadehinden şarap yudumluyor, nefesleri birbirine karışarak şad oluyorlardı. Daha birbirlerini bir kez olsun öpmemişlerdi. Aşklarını daima gizli tutuyorlar, kimseye sır vermiyorlardı. Fakat üç yüz perdenin arkasında bile gizlenemeyen aşk sonunda ortaya çıktı. Kızın babası o genci kendi asaletine denk bulmadı ve kızını zorla bir paşa ile evlendirdi. Paşa da onu sevdiği gençten uzak olsun diye Boğaz'ın öte yakasında, Üsküdar'dan Çamlıca'ya giden tozlu yolların kenarındaki bağların arasında bir eve yerleştirdi. Aslıhan kocasını henüz odasına almıyor, ondan kaçıyordu. Abdullah ise sabrın sonuna gelmiş, Aslıhan'ın yerini öğrenmeye çalışıyordu. Nihayet bir gün Tophane'de, Salı pazarında onun hizmetkarlarından bir halayığa rastladı. Kadın, Abdullah'ın aşkını biliyordu. Acıdı ve oturdukları evi tarif etti. Abdullah arkadaşlarından birini buldu ve ona, "Benimle gelebilir ve Aslıhan'ı ziyaretimde bana yardımcı olur musun? Zira onun aşkıyla can boğazıma geldi, gündüzüm gece oldu!" dedi. Henüz on yedi yaşında olan arkadaşı "Seni dinledim ve teklifini kabul ettim; her ne ki benden istesen yapacak, her ne ki emredersen uyacağım!" şeklinde onu rahatlattı. Bir kayıkla Üsküdar'a geçtiler. İki at kiralayıp bağlar arasında Aslıhan'ın kaldığı evi buldular. Mevsimlerden sonbahardı ve bağlar bozulmuş, sahiplerinin çoğu şehre dönmüştü. Beklediler, beklediler. Aslıhan'ın paşa kocası evden çıkınca Abdullah arkadaşına "Şimdi git!" dedi, "Kapıyı çal. Ona burada beklediğimi söyle!" Genç gitti. Kapıyı seyis açmıştı. Ona Paşa'dan küçük hanımefendiye bir mesaj getirdiğini söyledi. Sonra da sevilene sevenden vuslat müjdesi verdi.

Hastayım, yalnızım, seni yanımda

Ve aşk? Kalp ile göz arasındaki kutlu bir hadise.

Yüzünü kendine çevir

Yavuz bakışLar tatLı güLüşLere döner birden;

Bir hasta sabahını bekliyor, neden sabah olmak istemiyorsunuz bir hastaya?!.. ?Gözyaşı? birleşik bir kelimeyse eğer, neden yaşınızı gözünüzden esirgemektesiniz?!.. Mutluluklarınıza alacalar üşüşmeden, elinize bir güğüm süt alıp ve bir demet de gül, neden bir hastahaneye götürmüyorsunuz deste deste gülümsemelerinizi bugün?!.. Elden ayaktan düşmeden, bozlaklarınızı, hoyratlarınızı şeker diye eritip bir bardak suda, neden sunmuyorsunuz bir hastaya?.. Sizin de orada bir hastanızın olmasını mı bekliyorsunuz acep?!.. Bize hiç dokunmamış ellerinden tanımak için bir hastayı, yolların ihanetine mi uğramaktasınız?!.. Paylaşılmayan lokmaların ve yalnız yenilen gamların kıskacında ne vakte değin mahpusluklarda kalacaksınız?!.. Başka hastaları ziyaret etmeyen kendi hastasını da ziyaret edemeyebilir, hiç düşündünüz mü?!..

(Ahmed b. Hanbel, Müsned, I,196, Müslim, Sahih, IV,1989)

Bu mektup bir gönlü yaralıdan, saygı sevgi sahibi bir yaralı gönledir:

Bir hasta sabahı beklerken Leyla?ya giden yolda uçan kuşlar mı birer Kays; yoksa Kays?lar mı birer kuştur?!.. Her kuş bir türkü tutturmuş hasretini içine çekerken hangi Kays?tır kum tanelerince ayrı maceralarda sınanan, ve hangi kuştur Kays?lığa yükselen?!.. Her nefesinde başka dünyalar bulunan Leyla?ların mavera takılı dudaklarında can mı çığlıktır, çığlık mı can olur Kays?a doğru?!..

Leyla sözlerine devam ederken bir yolcu göründü uzaktan. Devesini uçarcasına koşturuyordu. Leyla?nın kervan emiri, kervancıbaşısı idi bu. İki aşığın vedalaşmalarına fırsat bırakmadan Leyla?yı bindirdi devesine ve yederek arkasından, çekti, götürdü. Bülbül ile gülün işine kara kargalar karıştı; güneş ile ayın arasına kara bulutlar girdi. Felek bir elvedayı da çok görmüştü. Vedalaşamadılar?Evet ama neden vedalaşsınlardı ki! .. Veda da ne demekti! .. Leyla Mecnun?u kalbinde götürmemiş miydi? Mecnun?un Leyla?sız olduğumu vardı ki? ..

BERCESTE

Göz görünce bir kez geriye ne kalır?

Eski bir İstanbul hatırası/İskender Pala

Bir Hasta Sabahı Bekliyor / İskender Pala

- Rabb'im!.. Sen sevgiden anlamıyorsun. Ama ben seni daima sevmekteyim. Senin benim gibi sayısız sevgilin var ama benim senden başka bir sevgilim yok!.. O halde ey kainatı yaratan, aydınlatan, döndüren sevgili; nasıl diyeyim sana, n'olursun, azıcık olsun şu sevgiyi benden öğrensen!..

ah mine-l aşk... aşk'a dair ne varsa... sevgiye dair ne varsa... belki göz yaşı... belki vuslat...

Bir hastaya vardın ise, bir içim su verdin ise

?Allah?ın adı ve selamından sonra,

Elimde bu kitap var.. Başlıyamadım. Yorumunuz nedir?

Aşk denilen pehlivan ile güreşmek isteyen dostlara demirden pençeler ile çelikten pazular gerekir.

Rıza Tevfik

İskender PALA - Leyla ile Mecnun kitabından

Aşık meczup

Bir dağ başında bir meczup yaşarmış. Adamakıllı aklını kaptırmışın biri. Gökyüzüne bakıp dertli bir gönülle diyormuş ki:

İnsana dost zor günde lazımdır; rahat günde herkes dosttur. Kederli günde seninle üzülecek bir dostun varsa üzüntüye yer yoktur vesselam...

Ey gecemde rüyam, günümde hayalim! Senden utanıyorum. Yüzüm karadır. Amma ne yapayım ki ben bir inciyim. Alan da başkasıdır; satan da. Felek beni mezada salınca, kim benim irademe hak tanır? .. Ben neler çekmekteyim sensiz, sevinçli olduğumu düşünme. Öyle dertlere giriftarım ki, senin için ağlayamıyorum bile. O kadar ki, ağlamak için önce bahane bulmam gerek. Bu halimle beni kocada bilme, mezarda bil. Bela, kolumu kanadımı kırdı; derdimin ne olduğunu bilmez hale geldim. Peki ama sen nerdesin? Teselli yerine acı sözlerinle derdimi arttırmak reva mı? Yiğit olan sensin; irade sahibi sen. Araması gereken sen, alması gereken de.. O halde nerdesin? ?

Sabit

iskender pala katre-i matem den alıntılar da var gaaliba :) çok hoş hikayeler gerçekten... teşekkürler paylaşım için...

Başdan ayağa nedir bu yanmak