Allah'ın Hz. İbrahim kıssasında haber verdiği olaylardan biri de kurban olayıdır. Hz. İbrahim'in ve oğlu Hz. İsmail'in başından geçen bu denemeyi Rabbimiz ayetlerde şu şekilde haber verir:

Alimlerden birine "Hep ibadetle meşgul oluyorsun, ne yiyip ne içiyorsun?" dediler. O da, dişlerini gösterdi. "Değirmeni yapan suyunu gönderir" demek istedi. Çünkü rızıkları Allahü tealanın gönderdiğine inancı tamdı. Ayet-i kerime meali:

Tevekküle inanmayanlar, tevekkülden alınan kuvvet ve cesaretin yerini boş bırakmamak için, ?kendine güvenmek? ifadesi ile, bu ihtiyacı karşılamaya çalışıyorlar. Bu da gösteriyor ki, tevekkül edilecek, güvenilecek bir yer lazımdır. O da, sadece, Allahü tealadır. Bir ayet-i kerime meali:

Bu hadis-i şerif, hem tevekkül etmek, hem de çalışmak lazım olduğunu açıkça bildiriyor. Tevekkül, Allah?tan yardım bekleyerek, güçlükleri yenmek demektir. Bir ayet-i kerime meali:

Allahü teala ile insan arasında olan en büyük perde, kendine veya kendisi gibi aciz olan bir kula güvenmesidir.

Gerçek manada tevekkül sahibi olanlar ne babalarına, ne evlatlarına, ne servetlerine, ne de sanatlarına güvenirler! Onlar, hangi halde olurlarsa olsunlar, bütün işlerini Rab'lerinin kendilerine telkin ettiği şekilde sadece Allah'a havale ederler ve başka hiçbir güce ve merciye güvenip dayanmazlar.

Mesela, herkesin sana merhamet ve hizmet etmesini temin eder. Yahya bin Muaz Razi hazretleri buyuruyor ki:

... Bunun üzerine onu zorla yapmaya kalkışmayıp, önce yerine getirilme şeklini istişare etmek üzere böyle görüşünü sorarak tebliğ etti ki, bununla ilk önce onun itaat ve boyun eğmekle ecir ve sevaba ermesini temin etmek istedi. Düşünmeli, bunu söylerken "Ey yavrucuğum!" diye hitap eden bir babanın kalbinde ne yüksek bir şefkat duygusu çarpıyor ve ona ne kadar büyük bir vazife aşkı, Allah sevgisi hakim bulunuyordu... İşte bunun böyle İlahi bir emir olduğunu anlayan ve Allah'ın sabredenlerle beraber olduğunu bilen o yumuşak huylu oğul "Ey babacığım!" dedi, "Ne emrolunuyorsan yap. Beni inşaallah sabredenlerden bulacaksın."

İslamiyet, tevekkülü emreder, tembelliği men eder. Bir hadis-i şerif meali:

Bir hadis-i şerif meali:

Allahü tealadan başka güvenilecek, dost edinilecek hiç kimse, hiçbir şey yoktur.

Bu ayet-i kerime ve daha nice benzerleri var iken, tevekkülü kaldırarak, kendine güvenmek diye bir şey aramak yanlıştır. Kendine güvenmek, tevekkülün tersi ve tevekkülü bozan bir şeydir. Bundan başka, egoistliğe, kendini beğenmeye yol açar.

1- İyi kötü, hayır şer her şeyi Allahü tealanın yarattığına inanacağız. Bazı şeylere bazı şeyler tesir ediyor denirse itikadımız düzgün olmaz. Her şeyin yaratıcısı Allahü tealadır. Bir ayet meali:

hadis-i şerifi, sebeplere yapıştıktan sonra, neticesini Allah?a bırakmak gerektiğini bildiriyor. Birisine çocuğunu emanet etmek, deveyi bağlamak gibidir. Deveyi bağlamadan Allah?a emanet etmek, tevekküle aykırıdır.

Allahü teala, insanların, ihtiyaçlarına kavuşmak için bu sebepler kapısını yaratmış ve açık bırakmıştır. Tesiri kesin olan ilaçları kullanmamak tevekkül değil, ahmaklıktır, haramdır.

Dinimiz, insanlara daima çalışmak, aklını doğru kullanmak, her türlü yeniliği öğrenmek, başarmak için her türlü meşru çareye başvurmayı emretmektedir. Bir müslüman ancak herhangi bir işte aklını kullandığı, her çareye başvurduğu ve son derece de çalıştığı halde, bir başarıya ulaşamazsa, üzülmemeli ve bu sonucun, Allahü tealanın kendisi için münasip gördüğü bir husus olduğunu kabul ederek kaderine razı olmalıdır. Yoksa hiçbir şey yapmadan, çalışmadan, öğrenmeden ve bilmeden yan gelip yatarak beklemek, İslamiyet?te yoktur. Böyle yapmak büyük günahtır. Bir ayet meali:

2- İşlerin yapılması için hiçbir sebep lazım değil denirse, Allahü tealanın koyduğu sebepler inkar edilmiş olur. Mesela, ben evlenmesem de benim çocuklarım olur demek çok yanlıştır. Çocuk olması için ana baba gibi sebeplere ihtiyaç vardır.

Tevekkülde, başkasının yardımına güvenmeyip, yalnız Allah?a sığınarak çalışmak inancı bulunduğundan, kendine güvenmekten beklenilen kuvvetten kat kat fazla kuvvet hasıl olmaktadır. Kendine güvenen, kimsesizdir. Tevekkül eden, Müslümanın, kendi çalışmasından başka, Allah?ı vardır. Bu tükenmez kaynaktan kuvvet almaktadır. Tevekkül eden Müslüman, hem bütün kuvveti ile çalışmakta; hem de, kazancını kendinden bilmek gibi egoistliğe düşmemektedir.

sana sığınıyorum..

Biz de onu halim bir çocukla müjdeledik. Böylece onun yanında koşabilecek çağa erişince : "Oğlum" dedi. "Gerçekten ben seni rüyamda boğazlıyorken gördüm. Bir bak, sen ne düşünüyorsun." Dedi ki: "Babacığım, emrolunduğun şeyi yap. İnşallah, beni sabredenlerden bulacaksın." Sonunda ikisi de teslim olup onu alnı üzerine yatırdı. Biz ona: "Ey İbrahim" diye seslendik. "Gerçekten sen, rüyayı doğruladın. Şüphesiz Biz, ihsanda bulunanları böyle ödüllendiririz." Doğrusu bu, apaçık bir imtihandı. Ve ona büyük bir kurbanı fidye olarak verdik. (Saffat Suresi, 101-107)

Ebu Muhammed Raşi hazretleri buyuruyor ki:

Hadisi şerifte, buyuruldu. Mesela, herkesin ona merhamet ve hizmet etmesini temin eder, böylece ihtiyaçları görülmüş olur. Mesela, herkesin sana merhamet ve hizmet etmesini temin eder. Başka bir hadis-i şerifte buyuruluyor ki:

İkinci suale cevap olarak da, İmam-ı Rabbani hazretleri, buyuruyor.

her durumda tevekkül edenlerden olma dua ve niyetiyle...

sonra takdiri merhameti geniş olan

?Müminler, Allah?a tevekkül etsinler.?(İbrahim 14/11)

Rahmetini, bereketini, affediciliğini benden esirgeme...

Kur?an-ı kerimde mealen buyuruluyor ki:

Hz. İbrahim ve Hz. İsmailin Kurban İmtihanı

Önce Allah?a, sonra sana

Hadis-i şerifte buyuruldu ki:

Kendine güvenmek, tevekkülün tersi ve tevekkülü bozan bir şeydir. Bundan başka egoistliğe, kendini beğenmeye yol açar. Tevekkül, iş yapmayıp tembel oturmak değildir. Bir işe başlamak ve başlanan işi başarmak için tevekkül gerekir. Güç bir işi başaramamak korkusunu gidermek için de tevekkül gerekir.

"Kendin ile Allahü teala arasında en büyük perde , hep kendi menfaatini düşünmek ve kendin gibi, bir acize güvenmektir. Sofilik, istediğin her yere gidebilmek ve bulutların gölgesinde rahat etmek ve herkesten hürmet görmek değildir. Her halinde Allahü tealaya güvenmektir."

çok hoş bir paylaşım...

Bu konuda Allah Teala şöyle buyurmuştur:

alemlerin yaratıcısı

bu işimi kolaylaştır..

Hazret-i Musa, hastalanınca, ?İlaçsız da Allahü teala şifa verir? diyerek ilaç kullanmadı. Allahü teala buyurdu. İlacı kullanınca iyi oldu. Fakat sebebini merak etti. Allahü teala, buyurdu.

İslam alimleri buyuruyor ki: Allahü teala, yalnız Allaha güvenenin, her dileğini ihsan eder.

Sual: Kişisel gelişim ile ilgili yazılarda, kitaplarda, deniyor. Kendine güvenmek, uygun mu?

Ömer Nasuhi Bilmen'in tefsirinde Hz. İbrahim ve oğlunun başından geçen bu deneme şu şekilde izah edilmektedir:

Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:

Ayetlerden ve tefsirlerden Hz. İbrahim ve oğlu Hz. İsmail'in Allah'a olan kalpten itaatleri, teslimiyetleri ve gönülden bağlılıkları açık bir şekilde anlaşılmaktadır. Bu üstün ahlak tüm iman edenlere çok güzel bir örnek, eşsiz bir rehberdir. Bu nedenle tüm iman edenler onların yolunu izlemeli ve Allah'ın ayetlerini uygulamadaki titizlikleri, zorluk ya da sıkıntılar karşısındaki tavizsiz tavırları, sabırlı ve tevekküllü kişilikleriyle tanınmalıdırlar. Allah Saffat Suresi'nin devamında şu şekilde bildirir:

AMİN..

Yani başarısızlıktan ümitsizliğe düşmeyip çalışmaya devam etmelidir.

Sebepler alemindeyiz, Allahü tealanın adeti sebeplerle yaratmaktır. Sebepsiz yaratılması mucize veya keramet olur. Sihri yaratan da Allahü tealadır. Her şeyi yaratan Odur.

Bu ayet-i kerime, tevekkül ile beraber, yalnız çalışmak değil, çalışmanın üstünde olan, azmin de gerekli olduğunu gösteriyor. Demek ki, her Müslüman çalışacak, azmedecek, sonra da, Allahü tealaya güvenecektir.

İnsanlar seni, Allah?ı sevdiğin kadar sever. Allah?tan korktuğun kadar, senden korkarlar. Allah?a itaat ettiğin kadar, sana itaat ederler. Ona itaatin nispetinde, sana hizmet ederler. Hülasa, her işin, Onun için olsun! Yoksa hiçbir işinin faydası olmaz. Hep kendini düşünme! Allahü tealadan başka, kimseye güvenme!

Bu üç maddeyi özetleyelim:

Müslüman Emanet edilecek asıl yerin, Allahü teala olduğunu bilir. Zaten bu sözüyle bunu bildiğini ve buna iman ettiğini de bildiriyor, ayrıca bu kıymetli bilgiyi karşısındakine de hatırlatıyor, yani sen de bunu unutma demeye getiriyor.

bir tevekkül örnegi; destanı...

Yeryüzündeki her canlının rızkı

CEVAP

Allahım yardımını benden esirgeme.

?Eğer müminseniz Allah?a tevekkül edin .?(Maide 5/23.)

Veysel Karani hazretleri, nasihat isteyen birine "Şam?a yerleş" buyurdu. O da "Acaba Şam?da geçim nasıldır?" dedi. Hazret, "Rızıklarından şüphe edenlere yazıklar olsun. Bunlara nasihat fayda etmez" buyurdu.

demek, demektir. Yoksa demek değildir.

Bir iş yapmak istersek sebeplerine yapışacağız, ama, sebepler mutlaka bu işi yapar demeyeceğiz. Mesela çocuk sahibi olmak için evleneceğiz, ama evlendik garanti çocuğumuz olur da demeyeceğiz. Hastaysak doktora gideceğiz, ilaç alacağız, ameliyat olacağız, ama bu sebepler bizi iyi etti demeyeceğiz. Çünkü ameliyat masasından kalkamayız da. Sebeplere güvenmeyeceğiz. Sebepleri yaratanın da, sebeplere tesir kuvvetini verenin de Allahü teala olduğunu bileceğiz.

Tevekkül ve sebepler

?Kim Allah?a tevekkül ederse, O ona yeter.?(Talak 65/3)

Seçenekler

Müslüman, nefsine değil, Allahü tealaya güvenmelidir. Yani, her konuda, elinden geldiği kadar çalışmalı, sebeplere yapışmalı; fakat sebeplerin tesirini Allahü tealadan beklemelidir. Tevekkül de, bu demektir.

Allahü tealadan başkasına sığınmak, örümcek ağına sığınmaya benzetilmiştir.

Yahya bin Muaz Razi hazretleri buyuruyor ki:

M. Masum-i Faruki hazretleri buyuruyor ki:

Tevekkül, herhangi bir işin, dinen, örfen sebeplerine yapışarak gayret gösterip, neticeye ihlasla teslim olmaktır. Yani sonucu Allahü tealadan beklemek ve bu sonucun kendisi için mutlaka hayırlı olduğuna inanmaktır. Doğru sebebe yapışan doğru netice alır.

Tevekkül bahsi zordur. Yukarıdaki yazıyı üç madde halinde açıklayalım:

İhtiyacını söylemek

Sebeplere yapışmak tevekküle zıt değildir. Sebeplerin tesir etmesinin Allahü tealadan olduğunu bilen, tesiri Allahü tealadan bekleyen ve tecrübe edilmiş sebepleri kullanan kimse, Allahü tealaya tevekkül etmiş, yalnız Ona güvenmiş olur. Tesir etmeyen, hayali sebepleri kullanmak, tevekkül olmaz. Tesiri çok görülmüş olan sebepleri kullanmak gerekir. Ateş yakar, fakat, ateşe yakma kuvvetini veren, Allahü tealadır. Aç olan, bir şey yer; bu şeye doyurma kuvveti veren Odur. Gerektiği zaman, böyle sebepleri kullanmadığı için zarar gören kimse, Allahü tealaya asi olur. Tecrübe edilmiş sebepleri kullanmak gerekir. Allahü teala, meşveret etmeyi, bilenlere danışmayı emretti. Meşveret de, sebebe yapışmaktır.

doğru yolu bulmamı ve doğru kararlar vermemi sağla...

Tevekkül, değiştirilmesi insan gücünün dışında olan üzücü olayları, ezelde takdir edilmiş bilip, üzülmemek, Allahü tealadan geldiğini düşünerek seve seve karşılamaktır. İnsan, bir işin neticesinin iyi mi, kötü mü olacağını bilemez. Hayır sandığı çok şey, şerle, şer sandığı çok şey de, hayırla neticelenebilir. Muhakkak şu işim olsun diye ısrar etmemeli, ?Hayırlı ise olsun? demelidir.

Bir ayet meali:

Meşveretten sonra tevekkülü emretti. Ahiret işlerinde tevekkül olamaz, çalışmak emrolundu. Burada, azabından korkmak ve merhametinden ümitli olmak gerekir. Allahü tealanın keremine, ihsanına güvenmeli ve emrolunan ibadetleri yapmalı, yasak edilenlerden sakınmalıdır! Tevekkül budur ve kulluk böyle olur. (1/182)

İMAM GAZALİ

Alıntı: http://www.kuranvebilim.com

3- Sebepler lazımdır, sebepsiz olmaz derse, sebeplere güvenmiş olur, yine tevhidi noksan olur. Yani nasıl ana baba olmadan çocuk olur demek yanlış ise, çocuğun olması için mutlaka ana babayı şart etmek ve çocukları Allahü tealanın yaratmasında rolü olmadığını söylemek de çok yanlıştır. Ana baba olsa da çocuk olmayabilir. Ana baba olmadan da Allahü teala çocuk yaratabilir. Hazret-i Adem ile Hazret-i Havva?yı anasız babasız, Hazret-i İsa?yı babasız yaratmıştır. Sebeplere güvenmeyeceğiz, sebepleri yaratanın da Allahü teala olduğunu bileceğiz.

her işte önce tedbirinizi alın

"İnsanlar seni, Allahü tealayı sevdiğin kadar sever. Allahü tealadan korktuğun kadar, senden korkarlar. Allahü tealaya itaat ettiğin kadar, sana itaat ederler. Ona itaatin nispetinde, sana hizmet ederler. Hülasa, her işin, Onun için olsun! Yoksa, hiçbir işinin faydası olmaz. Hep kendini düşünme! Allahü tealadan başka, kimseye güvenme!"

Hadis-i şerifte de buyuruldu ki:

Allahü teala, kimseye muhtaç olmamak için çalışmayı, hasta olmamak için tedbir almayı, hasta olunca ilaç kullanmayı, görebilmek için ışığı sebep kılmıştır. Sebebi, istenilen şeye kavuşmak için bir kapı gibi yaratmıştır. Bir şeyin hasıl olmasına sebep olan şeyi yapmayıp da sebepsiz olarak gelmesini beklemek, kapıyı kapayıp pencereden atılmasını istemeye benzer ki, bu, akla ve dine uygun değildir.

Helale harama, kul hakkına dikkat etmemek uygun değildir. İslam alimleri, buyuruyor.

Kendine güvenmek uygun mudur?

Ebu Muhammed Abdullah Raşi, buyuruyor ki:

Doktora gitmeli, ilaç kullanmalı; fakat, doktora ve ilaca güvenmemeli, şifayı Allahü tealadan istemelidir! İlaç kullanıp da iyi olmayan, ameliyat masasında ölen az değildir.

Bir hadis-i şerif meali de şöyledir:

Bu ayet, tevekkül ile beraber çalışmayı ve çalışmada azmin de gerektiğini bildiriyor. Demek ki her müslüman çalışacak, azmedecek ve sonra da güvenecektir. Tevekkül bir zaaf değil, bir kuvvettir. Hadis-i şerifte buyuruluyor ki:

Kur?an-ı kerimde mealen buyuruldu ki:

Kim Allah için ise, Allah da onun içindir. Allahü teala, her işte rıza-i ilahiyi düşüneni kendi himayesine alır. İnsanların rızasını gözetip, Rabbimizin rızasına uymayanların işini insanlara bırakır.

Sonra gelenler arasında ona bıraktık. İbrahim'e selam olsun. Biz, ihsanda bulunanları böyle ödüllendiririz. Şüphesiz o, Bizim mü'min olan kullarımızdandır. (Saffat Suresi, 108-111)

Tevekkül, kalb işidir, imandan meydana gelir. Allahü tealanın lütuf ve ihsanının pek çok olduğuna iman etmekle hasıl olur. Bu hal, kalbin vekile itimat etmesi, güvenmesi, ona inanması ve onun ile rahat etmesidir. Böyle bir insan dünya malına gönül bağlamaz. Dünya işlerinin bozulmasından dolayı üzülmez. Rızkından endişe etmez. Mesela, iftiraya uğrayan biri, mahkemeye düşünce kendine bir avukat tutar. Üç şeyde avukata güvenirse, bu kimsenin kalbi rahat eder. 1- Avukatı, ona yaptıkları iftirayı iyi bilir. 2- Avukatı doğruyu söylemekten korkmaz. 3- Avukatın bunu canla başla savunacağına inanır. Avukatına böyle inanır, güvenirse kendi ayrıca uğraşmaz. ayetini iyi anlayıp, ?Rızık takdir edilmiş, vakti gelince bana yetişir? der. Demek ki, çalışmadan tevekkül dinimizde yoktur.

Yazdırılabilir Sayfa

İnsanlar, bazen her şeye başvurdukları ve çok çalıştıkları halde, istediklerine kavuşamazlar. İşte o zaman, bu işte kendi ellerinde olmayan bir kudret bulunduğunu ve bu kudretin insanların yaşamaları ve başarıları üzerinde etkili olduğunu ve onlara yön verdiğini kabul ederler. İşte kısmet budur. Kısmet aynı zamanda büyük bir teselli kaynağıdır. diyen bir müslüman, bir işte başarısız olsa bile, ümitsizliğe kapılmaz ve büyük bir iç huzuru ile çalışmaya devam eder. Kur?an-ı kerimde mealen buyuruldu ki:

Allah yukarıdaki ayetlerde Hz. İbrahim'i nasıl bir denemeden geçirdiğini bizlere aktarmaktadır. İslam alimleri de bu ayetleri genelde aynı şekilde tefsir ederler. Örneğin Elmalılı Hamdi Yazır, Kuran-ı Kerim tefsirinde, Hz. İbrahim'in rüyasında gördüklerinin bir vahiy olduğunu, bu vahyin yerine getirilmesinin ise bir emir olduğunu belirtmektedir. Ayetlerin devamını ise şu şekilde açıklamaktadır:

Tevekkül, dinimizin bildirdiği sebeplere yapıştıktan sonra neticeyi sebeplerden değil, sebepleri yaratandan beklemektir. ayet-i kerimesi, tevekkül ile beraber azmederek çalışmak gerektiğini gösteriyor. (Al-i imran 159)

Hazret-i İbrahim?in, mancınıkla ateşe atılırken, Hasbiyallah ve ni?mel vekil dediği hadis-i şerifle bildirilmiştir. Ateşe düşerken Hazret-i Cebrail gelip, ?Bir dileğin var mı? diye sorunca, ?Var, fakat sana değil? diyerek sözünün eri olduğunu gösterdi. Bunun için ayet-i kerimede, diye övüldü. (Necm 37)

Allahım sana tevekkül ediyorum...

ALLAH cc. ya bırakın.

Hazret-i İbrahim de oğlu da Allah-u Teala'nın emrine itaat edip teslimiyet gösterdiler ve İbrahim Aleyhisselam oğlunu onu boğazlamak için öyle bir vaziyete bulundurdu... Onun rahmani bir rüya olduğunu anlayarak emr olunduğun vazifeyi yapmaya azmettin, sabrın, emri İlahi'ye itaatin tezahür etmiş oldu. Artık Hak Teala lütfetmiş, o oğlun yerine bir kurban hayvanının kesilmesini emir eylemiş, Hazreti İbrahim'i, öyle bir fedakarlıktan kurtarmıştır.