kadro sayılarının artırılması için emek harcamak varken, bu kadro bizim olsun şu kadro sizin olsun bölücülüğü yapılmakta. amaçsız provakatörler var her yerde olduğu gibi, sürüklenmeyin onların getirdiği rüzgarla. mücadele uğruna harcanabilecek enerjiyi tüm kadroların artırılmasına yönelik kullanmak daha etkili olacaktır diye düşünmekteyim.

Orman yanarken, iki dilenci bir an için düşündü. Birbirlerine düşmanlardı. Konuşmuyorlardı bile. Ama bu acil bir durumdu. Kör adam, bacakları olmayan adama seslendi. ?Kurtulmanın tek yolu var. Seni omuzlarıma alacağım. Sen benim bacaklarımı kullanacaksın; ben de senin gözlerini. Ancak bu şekilde kurtulabiliriz.?

Bir köyün dışında iki dilenci yaşarmış. Biri körmüş, diğerinin bacakları yokmuş. Bir gün köyün dışında, dilencilerin yaşadığı bölgede orman yangını çıkmış. Tabii dilenciler aynı zamanda rakipmiş. Aynı meslekte, aynı insanlardan dileniyorlarmış. Sürekli birbirlerine kızıyorlarmış. Onlar dost değil düşmanmış. Aynı meslekteki insanlar dost olamaz. Bu çok zordur; çünkü bu bir rekabet meselesidir. Bir başkasının müşterilerini alırsın.

4001 catısı altında tum lısans mezunlerının bırlesmesı gerektıgını cıkardım hıkayeden.

Eski bir Doğu hikayesi vardır.

Bilmem bu hikayeden bir ders çıkarır mıyız?

bir sinerji yaratalım ve kadroların toptan artmasını sağlayalım, yapacağımız en akıllıca şey budur...

Anında anlaşıldı. Ortada bir sorun yoktu. Bacaksız adam dışarı çıkamıyordu. Yanan ormandan hızla çıkması mümkün değildi. Her taraf alevler içindeydi. Biraz yol alabilirdi ama bir işine yaramazdı. Çok hızlı bir şekilde çıkmak gerekiyordu. Kör adam da çıkamayacağını biliyordu. Yangının ne tarafta olduğunu, yolu, hangi ağaçların yandığını, nerede boşluklar olduğunu göremiyordu. Kör bir adam olarak kaybolacaktı. Ama ikisi de zekiydi. Düşmanlıklarını bırakıp dost oldular. Ve hayatlarını kurtardılar.