"Yeter bunca ayrı yaşamak, Batıyla bunca zevc-i aher olup hulle yaptınız, artık geriye dönebilirsin"

Ama aradan beş on dakika geçince aynı soruya bir daha muhatap olmuştum.

İşte bunların ikisi imtizaç ettiği zaman ilim adamının himmeti bir üveyk gibi kanatlanır.

Tabii bu arada benim de hakikaten çocuksu tavırlarım olmuş olabilir.

Bu iki hastalığa duçar olmamanın yegane çaresi kalb ile kafa ziyasının cem edilip mantıki bir prizmadan geçirilerek İslami düşünce çizgisinin yakalanmasıdır.

Niceleri orada vecde gelip kendinden geçmiştir.

bu evlilik nasıl olacak?

Bu bilim dalına gerekli değeri vermeyen milletler daha ziyade fen bilimlerine ağırlık verirler.

"Kainatın Yaratıcısına olan inanç, ilmi araştırmanın en kuvvetli ve en asil muharrik gücüdür"

"Ya hoca! Allah aşkına senin gayen nedir?" demişlerdi.

AMİNN KARDEŞİM AMİİN..

Bununla beraber yaklaşımlarının biraz farklı olduğu da önemli bir husustur.

Bir kısım yaklaşım ve üsluplarında hata olsa da böyle demiş ve böyle düşünmüşlerdir.

Ama bizim öyle bir hesabımız ve düşüncemiz hiç olmamıştı; evet bunu bir kez daha ifade etmek istedim.

Yani denebilir ki o zaman ilim araştırma merkezlerimiz ve rasathanelerimiz aynı zamanda tekke ve zaviye vazifesi görüyordu.

Gerçi Bediüzzaman hazretleri ehl-i beytten olup seyyiddir.

Bunlardan birinin yaklaşımı din ağırlıklı olduğundan o kendine has özel bir çizgidedir.

Ancak hicri beşinci asırdan itibarendir ki, kalb kafadan ayrılmış ve bunlardan hangisi hakimse diğerini talak-ı selaseyle boşamıştır.

Biraz da esprili bir üslupla asırlardan beri birbirine küsmüş ve cüda düşmüş akıl erkeğini kalb dişisiyle evlendirmek ve

Kısaca oturmuş bir imana ve Kur'an'ın ufkunu yakalamaya bağlıdır. Geleceğin ilim adamları bu hususu katiyen ihmal etmemelidirler.

Aslında geleceğin zimamdarları, idarecileri ve siyasetçileri sosyal bilimlerle uğraşan insanlardan çıkacaktır.

Tarih boyunca seleflerimiz arasında dünya kadar beş başı mamur insan yetişmiştir ki hepsinin ayrı bir derinliği olmuştur.

Ayrıca fünun-u medeniyede terakki ancak ulum-u diniyeye sarılmakla mümkündür.

doğru söze ne denir

kelam ilmi kalbi ihmal ettiği için tarikatlar ortaya çıkmıştır. tarikatlarda aklı ihmal ettiği için şüphe ve tereddütler musallat olmıştur.

Bu vesile ile bir hatıramı aktarmak isterim:

Ayrıca böyle bir yaklaşım Rabb'imizle pazarlık yapmak manasına geldiğinden dolayı böyle bir saygısızlıkta bulunmanın da katiyen doğru olmadığını ifade etmek istiyorum.

Bu konuda dünya çapında bir ilim adamı olan Albert Einstein'ın yaklaşımı ile Bediüzzaman hazretlerinin yaklaşımı bir manada benzerlik arz etmektedir.

Sosyal bilimler bizim gibi geri kalmış milletlerde pek önemsenmemesine mukabil pek çok açıdan ilerlemiş milletlerde bugün çok değer verilen bir bilim dalıdır.

Biz başkaları gibi düşünseydik şimdiye kadar bunun bir tereşşuhu olurdu.

Ben ise o ikisine evlendirme manasında izdivaç demeyi tercih ettim.

risalei nurlar akıl ve kalbi ayırmadan kuranın nuruyla nurlanmasına vesile olmuştur.

Ben yine elimden gelse zaviye, medrese ve mektep ruhunu barıştırmak istediğimi, bunlardan birinin bizim ruh enginliğimizi ve İslami ufkumuzu ifade ettiğini, diğerinin de kainat kitabını hallaç etmede bize kanat olacağını anlattım.

kalbinizle kafanızın evlenmesini, onlarında kamil iman adında bir oğullarının ve salih amel isminde kızlarının olmasını istiyorsanız Risalei nurlara talebe olunuz.

Bunun aksi bir durum söz konusu olduğunda ise insanın taassuba girdiği, mantık ve muhakemede şüphe ve tereddütlerin hasıl olduğu ve ilahi ilimlerle irtibatın kesildiği hususiyle de felsefenin açtığı yaralarla hep tereddüt içinde bocalamalar görülür.

Ama aynı şeyi söylemelerine rağmen her ikisinin yaklaşımları farklı farklıdır.

Zannediyorum üç- dört defa bana evirip çevirip aynı soruyu sordular. Ben de aynı mihverde cevap vermeye çalıştım.

Dikkat çekmek istediğimiz diğer bir nokta, bu mevzuda fikirlerini naklettiğimiz Einstein ile Üstad Bediüzzaman'ın hemen hemen aynı hususu seslendirmişlerdir.

Evet bizim, rasathanede oturup gökyüzünü temaşa ederken yıldızların hareketleri karşısında hıçkıra hıçkıra ağlayan alimlerimiz vardır.

kalp kafa evliliği:))

Burdur'da ilk sorguya çekildiğim sıralarda bana

"Vallahi şahsen ben akılla kalbi evlendirmeyi düşünüyorum." deyip fünun-u medeniye ile ulum-u diniye'nin izdivacından, talebenin himmetinin pervaz etmesinden bahsetmiştim.

Bu arada şunu da ifade etmenin yerinde olacağını düşünüyorum.

allah fethullah gulen hocaefendiye uzun ömürler versin allah bizlere onunla tanişmayı nasip etti bu asırda dualarınız onunla..

Sayın Hocaefendinin her zamanki bilgeliğiyle ele almış olduğu bu yazısını okuduğum da işte olay bu diye düşündüm. Çağımız insanının ya medeni ilimler yada dini ilmler diye ikiye ayrıştırılmasın neticesinde yaşanamaz bir dünyanın ortaya çıktığının farkına varmakla birlikte nasıl bir çözümün gerektiğini bulamıyordum. Bu yazı o soruya cevap verdi.

"Dinsiz ilim kör, ilimsiz din de topaldır" derken,

Diyebiliriz ki belli bir dönemde fünun-u medeniye de aynen ve aynı mekanda medrese ilimleri gibi tahsil ediliyordu.

Üstad ise,

Zira ikisi de önemli birer düşünürdür.

Einstein ise dinine sıkı sıkıya bağlı bir Yahudi'dir ki her ikisinin beslendiği ana kaynak temelde dindir.

Ben de tavrımı hiç bozmadan,

O iki cenah ile talebenin himmeti pervaz eder.

aranan adam böyle ciddi lara hasret kalmıştık

"Yahu hoca, senin yerinde olsaydım ben her şeyi dosdoğru konuşurdum." Oysa ben hiç mi hiç yalan konuşmamıştım.

Bu meselede Farabi'nin bir kısım kural dışı sözlerine ve İbn Sina'nın bazı eğri büğrü düşüncelerine bakıp aldanmamak lazımdır.

"Ya hoca! Allah aşkına senin gayen nedir?"

Keza ilim tarihimize bakıldığında anatomi alanındaki çalışmalarımız, insan vücudunun esrarengiz noktalarındaki araştırmalarımız çok defa başımızı döndürürdü.

İnsan mantığı, muhakemeyi ve akli ilimleri ister ve pozitif ilimlerle meşgul olmayı iktiza eder.

Hicri beşinci asırda biz Asya'da bir rönesans gerçekleştirmişiz ki, Avrupa henüz böyle bir kelimeyi bilmiyordu.

Einstein,

Üstad hazretleri, sürekli kalb-kafa imtizacından bahseder.

Cenab-ı Hakk'ın bu millete ve milel-i İslamiye'ye lütfedeceği nimetlere bel bağlayarak hükümleri onlara bina etmek, İslam'a hizmet düşüncemiz açısından bize düşmeyeceğinden onlarla meşgul olmayı hizmet felsefemize ve yolumuza zıt ve ters görüyoruz.

biri evet biri hayır diyorsa..

Einstein başka bir defa da

Sonra görevlilerden biri bana şunu söylemişti:

Kaldı ki onlar da hep Müslüman olduklarını ifade etmişlerdir.

"Vicdanın ziyası ulum-u diniyyedir. Aklın nuru fünun-u medeniyyedir. İkisinin imtizacı ile hakikat tecelli eder.

Tarihte takva ile fünun-u medeniyede ilerlediğimiz pek çok zaman olmuştur.

diyerek farklı bir hususa dikkat çeker.

Bir taraftan fünun-u medeniye dediğimiz fizik, kimya, matematik ve fen bilimleri, diğer taraftan da ulum-u diniyeyi imtizac ettirmenin tam zamanıdır.

Bundan sonra da olmayacaktı.

Bu konuda Bediüzzaman'ın yaklaşımında dinin önde, fakat ilmin "kendi çerçevesinde" olduğunu ve kesinlikle geride olmadığını söylemek de yerinde olur; zire her ikisi de birbirine yakın fikirler beyan etmişlerdir.

Sadede dönelim; bana göre kalbi kafayla evlendirmenin zamanı gelmiştir.

İftirak ettikleri vakit, birincisinde taassub;

Hicri beşinci asra kadar pek çok ilim adamı aynı zamanda zahidane bir hayat yaşamışlardır.

diyerek bu izdivacı gerçekleştirmek gelecek adına çok önemlidir.

Evet, müspet ilimlerde ilerleyebilme, kainatın basiretli bir şekilde okunup yorumlanmasına, adeta bir meşher gibi temaşa edilmesine ve bir kitap gibi gözden geçirilip değerlendirilmesine bağlıdır.

Bu itibarla da fünun-u medeniye denen bütün medeni ilimlere bu nazarla bakmak mümkündür.

Diğerinin yaklaşımı ise kendini fünun-u müsbeteye biraz fazla kaptırdığından onda da ilim önde, din geridedir.

ikincisinde hile, şüphe tevellüd eder."

Ve denebilir ki ondan sonra da bu ikisi bir ölçüde hep ayrı yaşamışlardır.

Günümüzde ilmi baş tacı edip her şeyi ona bağlayan bir kısım materyalistler olduğu gibi, müspet ilimlerin hiçbir şey ifade etmediğini ve bir işe yaramadığını iddia eden cahil ve mutaassıp insanlar da az değil.

Meseleye bir de tarih perspektifinden bakarak açıklık getirmenin yerinde olacağını düşünüyorum.

5. Asırdan itibaren kalb-kafa ayrıldı

Hatta günümüzde insanları idare etme adına sosyal bilimler de çok önemli bir hal almıştır.

Zaten şimdiye kadar da hiç böyle bir düşüncemiz olmamıştı.

Kalbe gelince o da dini ilimlerle ve ruhani hayatın verdiği varidatla meşgul olmayı gerektirir.

demiştir.

Bu millete hizmet etmeye gönül vermiş olanlar, iman ve hayat mülahazaları ile, çağlaya çağlaya nihayetinde ummana ulaşıp ayrı bir kıvama ulaştığında, işte o zaman işi elinde bulunduranların yerine getirmeleri gereken en mühim vazife, aklın ziyası olan fünun-u medeniye ile kalbin ziyası olan ulum-u diniyeyi yani aklı ve kalbi evlendirmek olmalıdır.