değiştiremediği kaderini sorgulayan adamı.

fenerbahçeli cemili :S

Temiz ahlak dediğimiz davranışları hepimiz onaylarız, fakat bu davranışları sergileme konusuna gelince kuşkusuz hepimiz çok başarılı sayılmayız. Çünkü hep bu davranışları karşı taraftaki insanlarda görmek isteriz.

başka birini gören varsa tebrik etmek gerekir..

inş ayna karşısındaki suretimiz gibi içimiz de insan olarak kalsın.

Bu çok mu kötü? Elbette hayır. Belli ölçülere göre ayarlandığında karşı tarafın iyi olmasını istemek çok makul görülen, onaylanılan bir davranıştır. Bunun yanında dua ettiğimizde bir dilek dilediğimizde başkasının iyiliği güzelliği çokta umurumuzda olmaz.

Senai demircinin konulara değişik yaklaşımını çok seviyorum. zevkle okuyorum. ALLAHA ondan razı olsun. konuyu buraya taşıyan arkadaştan da.

"Kendimi görüyorum, çok şükür..."

aynaya baktığımda gözlerimin derinliklerindeki beni görürüm, bana anlatır yüzümdeki derin çizgilerin anlamlarını

"Aynaya bakabiliyorsan, 'aynaya bakabilen birisi' olarak varsın demektir. Unutmuş olabilirsin. Buraya, o aynanın karşısına kolay gelmedin. Hatırlatayım. Doğum gününden sadece bir yıl önce aynada görünen bir insan olmak gibi bir beklentin yoktu. Yıllar sonra aynada kendine bakıp 'Bu benim işte!' diyebilmeyi tasarlamış değildin. Üstelik, o sıralar kimseler tarafından var olman beklenmiyordu. Hele de insan olman hiç umulmuyordu. Adın zaten anılmıyordu. Kayda değer bir şey değildin."

Bütün zamanların en aptalca sorusunu soruyorum dostuma: "Aynaya baktığında kimi görüyorsun?" Sorunun cevabını vermeye kalkmak daha da aptalca olmalı ki, cevap vermeye yanaşmıyor. Dudak büküp, omuz silkerek, "Elbette ki kendimi..." diyor."Beni görecek değilsin ya!" diye teselli ediyorum.

the suns song paylaşım için tşk ederim ;)

"Bir bak, nereden nereye gelmişsin? Bugün, önüne ayna koyabilen, aynaya baktığında kendini 'insan' olarak tanıyabilen bir insansın. Üstelik yıllardır bu böyle.. Alışmış olabilirsin kendini aynada görmeye. Ama.. Hiç umulmadık bir sonuçla karşı karşıyasın şu anda. Hiç beklenmedik bir zafer bu. Sürprizsin sen sana. Herkesin seni unuttuğu o karanlıkta Biri seni andığı için buradasın. 'Olsan da bir olmasan da bir'din aslında. Hiç doğmasaydın, şimdi arayıp sormayacaktık bile seni. Yokluğuna yanmayacaktık. Aramızda olmayışına üzülemeyecektik. Bir zamanlar, yokluğun varlığına tercih edilebilirdi. Bak şu işe, tam tersi olmuş! Varlığın yokluğuna tercih edilmiş. Hayret! Çok şaşırmalısın, aynada kendini görebildiğine..."

Omuz silkmek yerine derin bir nefes alıyor bu defa. Dudak bükmektense derin bir minnettarlıkla konuşuyor.

karşılığını sorarsanız o başka tabi...

"Aynada gördüğünü 'Bu benim işte!' diye tanıyorsan, bunun hiç hesap etmediğin bir bedeli var" diye ekliyorum. Yeniden omuz silkiyor, dudak büküyor. Şaşkın ama umutsuz bir ifade beliriyor yüzünde: "Nasıl yani?"

"... Ne diyeceğimi bilemiyorum. Acaba barkodlarla mı gezerdik her yerde? Eşimize her akşam seri numaramı göstermek zorunda mı kalırdım?"

Onlardan önce kendimizin iyi olması gerekir ki buda doğal bir davranıştır. Bir insan ben önce başkasını düşünürüm dese de bu çok yüzeyseldir.

Soruyorum: "Aynaya baktığında kimi görüyorsun?"

"Aynaya bakınca kendim diye/bildiğim birini görüyorum. Doğru..."

tanıyamadığım birini

kendimi

uyumak isteyen birini goruyorum

Fakat erdemli insan her seferinde olmasa da çoğunlukla işin mantıklı boyutuna inip davranışlarını buna göre ayarladığından durum değişiyor. Kendisine ve başkasına faydası olmayacak bir davranışta bulunmak yerine kendisine ve herkese yarar sağlayacak düşünce ve tavırlarda bulunarak temiz ahlakın ta kendisini sergilerler. Kısacası çözümün kendilerinde bittiğini bildiklerinden her şartta bu kurallara önce kendileri uyarlar. Fayda kendilerinde başlayıp yine kendilerine döner.

Çok mükemmeliyetçi insanlar vardır fakat çoğu kendi hatalarını görmez, karşı tarafın hatalarını görür ve affetmeleri hiçte kolay olmaz. Her fırsatta o kusur gelir akıllarına yatışmaları pek mümkün olmaz.

Aile hayatında ve diğer insanlarla olan ilişkilerimizde bu çok net ortaya çıkar. Sürekli kötülemek her şeyi karşı taraftan beklemek çözümden ziyade daha da olumsuzlukların çoğalmasına sebebiyet vermekte. Bu da düşünmemekten ileri gelmekte. Bir olaya düşünceden ziyade bir anlık duygularla yaklaşmanın kötü küçük ya da büyük sonucunu hepimiz görmüşüzdür. Edinilen deneyimlerle yola çıkarak şunu diyebiliriz ki şartlar ne olursa olsun amaç çözümden yana ise düşünülerek hareket etmenin karşılığı büyük faydalardır?

"Sahi ya, hiç düşünmemiştim..."

Sonuç olarak istenmeyen şeylere muhatap olmak istemiyorsak bunu gerçekten istemeliyiz. Bu düşünceyle hareket etmek istenen sonucu vermekte.

"Sen herkes gibi 'sıradan' bir yüze sahip olsaydın, kimseler seni tanımayacaktı. Seni sevenler herkesi sever gibi sevecekti seni. Sen kimseye aşık olamayacaktın. Herkesin yüzü aynı çünkü. Seni kimse özlemeyecekti. Herkesinki gibi yüzün çünkü. Kimse gidişine de gelişine de aldırış etmeyecekti. Çünkü her yerde senin gibiler olacaktı. Belki de hiç sevmediğim bir katilin yüzüyle karşılaşacaktın aynaya her baktığında. Hepten nefret ettiğin bir zalimin saçlarını tarıyor olacaktın her defasında. Sen zannedilen insanların her yaptığından utanacaktın. Yerin dibine girecektin suçlular ekrana çıktığında. Ne itibarın kalacaktı ne şöhretin. Dahası, her aşamada kimliğini ispatlamak zorunda kalacaktın. 'Yo, yo, o ben değilim!' diye polisten kaçtığını düşünsene. 'Hayır, vallahi o iğrenç işi yapacak biri değilim!' diye yalvardığını hayal etsene en sevdiklerine bile."

çökürge :)

"Dur, daha bitmedi. Aynada kendi yüzünü değil de, herkesin yüzü gibi bir yüz görebilirdin. Yani gözleri, kaşları, kirpikleri, burnu, ağzı, yanakları, çenesi, dudakları, kulakları ve saçlarıyla robotlar gibi 'prefabrik' bir yüze sahip olabilirdin. Sen yüzüne baktığında herkesin yüzünü görüyor olabilirdin. Herkes yüzüne baktığında senin yüzünü görüyor olabilirdi. Çok özenle yapılmış, çok pahalı araçlar gibi seri numaralarıyla başkalarından ayrılıyor olabilirdin. Yüzün sana 'özel' olmayabilirdi. Çok 'genel' bir yüz şablonu içinde 'sıradan' biri olabilirdin. Oysa, aynaya baktığında 'özel' birini görüyorsun. Kendini! Sana bu özel yüzü veren diyor ki, 'benim güzel kulum, bak seni ne kadar da özel yarattım. Seni kimselere benzetmedim. Kimseleri de sana benzetmem. Bu yüzü senin için sakladım, sadece sana verdim.' Duyabiliyor musun?"

Herkesin bize iyi davranmasını beklerken acaba onların iyi olmasını istemeyişimiz neden? Giyimini veya davranışlarını sevmediğimiz insanlar için eleştiri yapmak kolay fakat daha kolay olan çözümü için isteme boyutunda olan duada bulunmak neden zor? Bunları istemekten neden geri duruyoruz? Kuşkusuz egomuz yüzünden diyeceğiz. O halde egomuzun egomuza bile faydası yok. Dönüşümlü olarak olumsuzlukların yaşanmasından öte bir şey elde edilmiyor.

"Doğrusu, bu kadarını hayal edemiyorum ama.. Sen yine de benim sorumu bir kez daha cevapla..."