Onlara göre herşey, her zaman kötüdür. Hayat felaketlere gebedir. İnsanlar gittikçe kötüleşmekte ve insanlıktan çıkmaktadır.

"Mümin Allah'tan ümidini kesmez, O'ndan korkar, günah işlemez."

İnsanlar niye ümitsizliğe kapılır?

Hayır da şer de Allah?tan gelir

Mü'minler, çoğu zaman sırf inandıkları için Allah düşmanlarının zulüm ve kötülüklerine hedef olurlar; çeşitli işkencelere uğrar, onlarla savaşmak zorunda kalırlar İşte bu durumda sabır, mü'minin güç kaynağı, imanının koruyucusudur.

Teşekkur ederiz

Allah razı olsun hocam çok güzel bir açıklamaydı.

Çünkü, Allah?ın yardımından, rahmetinden, bağışlayıcılığından ümit kesmek çok çirkin bir tavırdır ve Kur?an?da yasaklanmıştır. İman eden insan imanından kaynaklanan ümitvar ruh haliyle huzurlu ve mutlu bir hayat sürer.

İnsanlar, istedikleri bir şeyi elde edemeyince, sevdikleri bir şeyi yitirince veya başlarına kötü bir olay geldiğinde ümitsizliğe kapılırlar.

Bir işi yapmadan önce iyi düşünmek gerekir, O iş hakkında İstişare etmek gerekir, Allah korkusu taşıyan aklı selim insanlarla istişare yapılarak verilen kararlar hayırla sonuçlanır.

Bunun yanında, bu sıkıntılar vesilesiyle ahirette bağışlanmayı, cehennemden kurtulmayı, cennete gitmeyi ümit etmek akıllarına bile gelmez. Günlük hayatın telaş ve karmaşası içinde başlarına gelen her olumsuzluk onlar için bir üzüntü ve karamsarlık nedeni olur.

Hz Peygamber şöyle buyuruyor:

Peygamberler, insanlar için her konuda olduğu gibi, her türlü zorluk karşısındaki ümit ve tevekkül dolu tutumları ile de en güzel örneği teşkil ederler.

Ümitvar olmak mü?mine farzdır!

Hace Ali Ramiteni

Elbette her şey Allah?ın dilemesiyledir. Ama yaptıklarımızda irade payımız bulunduğundan, bazen kendi yaptığımız hatalardan dolayı ümitsizliğe kapılabiliyoruz. Yani ;herhangi bir konuda tevekkül etmeden önce "acaba daha fazla bir şey yapabilir miydim, elimden geleni yapabildim mi" diye insanın aklına geliyor. bu durumu nasıl açıklarsınız?

Öyle insanlar vardır ki, hayata daima olumsuzluk penceresinden bakar. Hep kötüyü, eksiği, bozuğu görürler. Böylece içlerinde, sürekli olumsuzluğu biriktirmiş olurlar.

Hayatın lezzetleri olduğu gibi acıları da vardır. Bu yolda düzlükler olduğu gibi yokuşlar ve inişler de vardır.

Ümitsizliğe kapılmak Allah?ın beğenmediği bir davranıştır ve Kuran?da inkarcıların bir özelliği olarak tarif edilmektedir.

Başka bir Hadis Meali Şöyledir:

Havf ve reca?ümit ve korku? demektir.

''Ümitsiz olma, Şükürsüz olma, Sabırsız olma.! Mevla'yı bilen ümidi bilmeli.. O'nu bilen Şükretmeli..''

çok dogru minarebiliş...

Mü?min, hayatın bir imtihan olduğunu peşinen kabul eden kişidir. Bilir ki, her nimet şükür, her musibet sabır ister.

begendim bunu:)aynı bennn

Bu soruya en güzel cevabı insanın kalbi verir, Karar mercii Kalptir

Mü?min, her hal ve şartta ümitvardır

?Allah?ın rahmetinden umut kesmeyin. Çünkü kafirler topluluğundan başkası Allah?ın rahmetinden umut kesmez.? (Yusuf Suresi, 87) ayeti, ümitvar olmanın bir mü?min için ne kadar önemli olduğunu anlatır bize. Ümitsizlik, boşvermişlik ve isyan duyguları Allah?ın beğenmediği ve kınadığı bir ahlaki tavırdır.

Hz. Mevlana

"Mü'minin işi hayrete şayandır Zira işinin hepsi onun için hayırlıdır Bu özellik yalnız mü'mine özgüdür Zira sevinirse şükreder Bu ise onun için hayırlıdır Başına bela gelirse sabreder Bu da onun için hayırlıdır.

Allah?tan bağışlanmayı, cennete kabul edilmeyi umarken diğer yandan da büyük bir korku içindedir. Çünkü hiç kimsenin cennete mutlaka gideceğine dair bir garantisi yoktur. Çünkü Allah?ın rahmetinden şüphe edilemeyeceği gibi, Allah?ın azabından da kimse emin olamaz!

İşte mü?min o an şükür secdelerine kapanır ve?küfran-ı nimet?e düşüp de isyan edenlerden olmaktan korkar. Yine, bir musibet anında hemen kendini toparlayıp, ?Bu da geçer Ya Hu? deyip, musibeti göndereni, kendisini imtihan edeni, bu musibetteki şahsi hatalarını düşünür teselli bulur.

İman eden bir kimse, her şeyini dahi yitirmiş olsa, yine de en ufak bir ümitsizliğe kapılmadan, sabırla, şevkle her şeye en baştan başlayabilir. Sahip olduğu bu şevk, imanından, Allah?a karşı duyduğu sevgi ve güvenden, Kur?an ahlakını benimsemiş olmasından ve dünya hayatının geçiciliğini kesin olarak kavramış olmasından kaynaklanır. Kaynakwh webhatti.com:

Rabb?ini ne nimette, ne de külfette asla itham etmez. O, ?Kahrın da hoş, lütfun da hoş!? diyebilen geniş gönüllü insanların iklimine dahildir. Onun, bu gibi olaylarda Allah?a karşı teslimiyeti daha da artar, her durumda Allah?a şükretmenin huzur ve mutluluğunu yaşar. Allah?ın kendilerini denediğinin bilinciyle Allah?tan daha hayırlısını umarlar.

Mü?minin ümit ve korku arasında olması gerekmektedir. Allah?tan, Kur?an?da ve Efendimiz?in Sünnet?inde anlatıldığı gibi korkan bir insan Allah?ın emrettiklerinin dışına asla çıkmaz.

Kabullenmemek değil de, tevekkülün anlamını tam anlamıyla yerine getirebildim mi endişesi. Tevekkül;elinden gelenin en iyi yapıp gerisini Allaha bırakmaktır ya, elimden gelenin en iyisini yapabildim mi diye insan endişe edebiliyor..

yaşayanlar için daima bir ümit ışığı vardır asıl ümitsizlik ''Ölüler'' içindir.

Her insanı bir kötülük odağı olarak gören böyle birinin, üzüntüden kurtulabilmesi ve mutluluğu yakalaması mümkün mü..?

Mü?min ancak elinden geleni yapmakla ve Allah?ın rahmetini ümit etmekle yükümlüdür.

Çok güzel bir konu, Allah razı olsun hocam

Mü?min, bereketli toprak gibidir, yağan yağmuru emer ve etrafının yemyeşil gümrah olması için vesilelerle doludur. Hayata bakışı, yürüyüşü, tepkileri ile bir mü?min Rahmani esintilerin, peygamberi davranışların en mükemmel timsalidir.

Kur?an?dan gelen İlahi teselliden mahrum oldukları için şeytanın tüm vesveselerine kulak verir, sayısız endişe, kuruntu ve tasalarla gün ve gecelerini kendilerine zindan ederler.

Evet, doğru, kalben mutmain olmak gerekir..

Zorluklara sabreden, Allah?tan umudunu kesmeyen ve hiçbir şartta Allah?ın hükümlerinden taviz vermeyen insanlar hem dünyada hem de ahirette müjdelenmişlerdir.

Peygamberler yalnızca Allah?ı dost edinen, Allah?ın hükümlerine içten bağlı, hayatlarının tamamını Allah için yaşayan insanlardır. Ve yaşamlarının her anında Allah?a güvenip dayanan, her zaman Allah?ın yardımının yanlarında olduğunu bilen kişilerdir.

O halde onlara benzemeye gayret eden mü?minlerin de, güzel ahlakın her ayrıntısında olduğu gibi, ümit dolu olma konusunda da onları örnek almaları gerekir. Peygamberlere tuzaklar kurulmuş, iftiralar atılmış, yurtlarından sürülmüşlerdir. Ama her zaman Rabb?lerine iltica edip, normal bir insanın asla kaldıramayacağı sıkıntıları gönül hoşnutluğuyla göğüslemişlerdir.

Hayata bu çerçeveden bakmalı, Sabırla dua ile Allahtan yardım dilemeli ve Olaylar karşısında hiçbir zaman ümitsiz olunmamalıdır.

Kişi, imanı ölçüsünde Allah?tan umut eder, her olayın yalnızca Allah?ın dilemesi ile gerçekleştiğini bildiği için hiçbir konuda üzüntüye, ye?se ve ümitsizliğe düşmez.

Samimi mü?minde, ümit ve korku doğal bir denge halindedir.

Hastalık-sağlık, gençlik-yaşlılık, hürriyet-esaret, zenginlik-fakirlik halleri imtihan terazilerinin kefelerini oluşturur. Bazen işler hep rast gider. Siz istemeseniz de işleriniz yolunu bulur, ummadığınız yerlerden imkanlar ve fırsatlar sizi kuşatır.

Allaha iman eden Allahtan ümit kesmez. ümidi ancak Allahtan yüz çevirenler keser.

Herkesten ve her şeyden daima kötülük bekleyen bir insanın, huzurlu olması imkansızdır. Çünkü ona hiç kimseden zarar gelmese de, içindeki bu kötülük beklentisi ona kötülük olarak yeter de artar.

Dünya mümine yar olmaz Çünkü dünya mümine bela ve zindandır

Allah?ın müminlerin dualarına cevap verdiğini bildiği için, en kötü görünen bir olayın bile sonunda mutlaka hayra dönüşeceğinden şüphe duymaz. Her şey Allah?ın?ol? demesiyle yaratılır. Hiçbir şey başıboş ve kendi haline bırakılmış değildir. Her şey Allah?ın belirlediği bir kader üzere yaratılır. Bunun bilincinde olan bir mü?min, en olumsuz şartlarda, en sıkıntılı gibi görünen durumlarda bile Allah?ın rahmetinden ve yardımından ümidini kesmez.

Allah sevgisi ile mest olan aşikın gönlü, ümitsizliğe düşmez, Hak'tan ümidini kesmez. İnsanlar, uğrunda çaba gösterdikleri her şeye ulaşırlar.

Çünkü o olayın sonuçlanması neticesinde meydana gelen durumu bizim kederlenmemiz yada bundan üzüntü duymamız sonucu değiştirmeyeceğine göre o olayın yaşadığımız zmaana gölge düşürmemesi adına bunu kabullenmek suretiyle yaşantımıza devam etmeliyiz.

Kendini Allah?a teslim etmeyenler ise daima ümitsizlik, endişe ve tasa içindedirler. Bundan dolayı iç karartıcı, mutsuz, sıkıntılı bir hayat sürerler.

Bizlere düşen önümüze çıkan fırsatlar karşısında yada engeller karşısında yada seçenekler karşısında en güzelini, en iyisini yapıp tevekkül etmektir. Elimizden geleni yaptıktan sonra meydana gelen durumun bizim aleyhimize olması ve bizim bundan üzuntu duymamız sonucu değiştirmeyeceğine göre Olduğu gibi kabullenmek gerekir.

Ben elimden geleni yaptım Allah?ım diyebilmek en güzeli?

Peygamberlerin hayatı ümit sahneleriyle doludur

Ümitvar olmak mü?minin en önemli vasfıdır. Rabb?imiz, ?La taknetu min rahmetillahi? buyuruyor. Rahmet, ahiretteki af ve mağfireti kapsadığı gibi, dünya sıkıntılarından kurtuluşu da ifade etmektedir.

Mü?min, hayrın da şerrin de Allahü Teala?dan imtihan için gönderildiğini bilen insandır. O, dünyevi hırslara kapılarak asla gelecek kaygısına düşmez. Allah?ın kendisine daha güzelini, daha hayırlısını hem dünyada hem de ahirette vereceğini umar.

Ümit ve korku arasında olmalı

?Mü?min ancak elinden geleni yapmakla ve Allah?ın rahmetini ümit etmekle yükümlüdür. ?