Ne çoğunu kovaladılar...

Yürekli insanlar yollara düştüler...

Yüreklerinde senin sevgin vardı...

Ve sen yıkımlara oy verip de dertler açarken Türkiye?nin başına... Onlar senin adına, senin için koşuştular.

Ve senin uğruna yok oldular...

Senin yüzünden ey halkım...

Direndiler...

Seslerini yükselttiler...

Unut gitsin ey halkım...

İşte bak; profesörler kendilerini asıyorlar ranza demirlerine...

Peşine takılıp gittiğin basiretsizlikler, gafletler, ihanetler senin oyların ile her iktidar olduklarında ve sonuçta senin canın yandığında...

Ne çoğunu astılar...

Bak yine; bir yok ediş sürüp gidiyor, bir infaz, bir kıyım...

Dillerinden sen düşmedin...

Sağdan ya da soldan, o yandan ya da bu yandan, hiç fark etmez...

Senin için...

Sen ise...

Yaşamları hapishanelerde çürüyor senin için sesini yükseltenlerin...

Yiğitler şakaklarına birer kurşun sıkıyorlar...

Senin geleceğini dert edinmiş, senin yoksulluğunu yoksullukları, acılarını acıları saymışlardı...

NE çok yürekli insanlar, ne çok adam gibi adamlar, ne çok yiğitler yok oldu senin için...

Hep böyle oldu, düşünüyorum da...

Ne çoğunu vurdular...

Gençler bir şafak vakti?özgürlük? diye son kez bağırıp asıldılar... Yazarlar?Unutma bizi ey halkım? notu düşüp de tarihe, vuruldular...

Ne çoğunu çürüttüler hapishanelerde...

Savaştılar...

Tümü senin uğruna...

Didindiler...

22 Temmuz 2010 Perşembe, 11:08:08