Kuşlardan arta kalan ölü kemikleri başka bir amaç için kullanılıyor. Müritlerinin ölüm korkusunu yenmeleri ve ölümün korkulmaması gereken bir şey olduğunu anlatmak isteyen budistler ölenin uyluk kemiği ile kafatası kemiğinin yarısını müzik aleti olarak kulanıyor.

Ölüleri ellerindeki palalarla parçalara ayıran budist rahipler sadece insan etiyle beslenen yüzlerce akbabaya insan etinden bir ziyafet çektiriyor.

AKBABALARI KENDİLERİ BESLİYOR

7. yüzyılda başlayan bu cenaze törenlerinde öldükten sonra ruhun gökteki anaya ulaşacağına inanan Budistler kendilerine has bir gelenek başlattılar. Önceleri ölüleri yakıp küllerini savuran bu Budist rahipleri daha sonra ölüleri kendi elleriyle beslediklere akbabalara yem olarak vermeye başladı. Dağın tepesinde bulunan tapınaklarının hemen önüne taştan bir düzlük buran rahipler ölen budistleri çıplak olarak buraya getiriyor.

Akbabalara insan ziyafeti

KEMİKLERDEN MÜZİK ALETİ

Tibet'de Budistler ölülerini gömmek ya da yakmak yerine akbabalara yem yapıyorlar.

Ölünün üstüne üşüşen akbabalar kemiklerde bir dirhem bile et bırakmıyor. Akbabaların yediği insanın ruhunun bu kuşlarla birlikte göklerdeki analarına gideceğine inanan bu vahşi olayın sorumluları ölülerin yakınları tarafından kutlanıyor. Gerçek mezarlığın gökyüzünde olduğunu oraya da ancak ruhun çıkabileceğini belirten Budist rahipler cesetleri yiyen kuşların o cesedin sahibinin ruhunu o mezarlığa çıkaracağını savunuyor.