Öleceğiz müjdeler olsun, müjdeler olsun!

Tiyatro sahnesindeymişsin gibi bulmuşsun kendini MAHŞER sahnesinde?

Sana yapılan bir başka iftira, senin uyku olduğunu söylemektir. Bu iftira, aynı zamanda bunun tersini söyleyen Hz. Peygamber?i de yalanlamaktır.

Sen hep konuş. Sen konuşunca herkes susuyor. Senin sesin herkesinkinden gür çıkıyor. Ama ahir zamanda bir güruh peyda oldu: Sen konuşunca, hatta bağırınca dahi susmayan. Senin sesini bastırmak için gürültü patırtı yapan.

?Bir varmış, bir yokmuş? diye başlar aslında şu kısacık ömrümüz?

Ölümden değil;imansız ölüp de Rabbimizin huzuruna çıkmaktan korkmalıyız

Hiç güzel olmasaydı ölürmüydü Peygamber?

Hazırlık yapmak içimn

Ve en nihayetinde?bir varmış, bir yokmuş? denen öykünün sonuna gelmişsin?

ebada bende alınıyorum üzerime ölümden kaçıyoruz çünkü hazır değiliz hesap vermeye okuldada böyle olurdu çalışmayınca sınava yalvarırdık hocaya sınav erelensiz diye

aahh nerde Mevlana gibi ölümü?düğün gecesi? olarak görmek?

Ha, yanlış anlaşılmasın: Bizi teselli eden bizatihi senin varlığın değil. Asıl teselliyi, seninle gelen?Hesap Günü? ile buluyoruz. Biz ölümü, büyük mahkemeye çıkış için bir celp olarak anlıyoruz. Zaten, seninle teselli olmamızın anlamı, ?ilahi adalete? olan güvenimiz. Sen sadece bizi ilahi adalete yaklaştıran bir araçsın.

Ölümden korkmalıyız ama niye diye sor bir...

Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber,

Büyümek için koşar adım gidersin, büyüdüğümüzde?Nerede gençliğim? dersin, saçlara bakıp düşen akları seyredersin, başa dönmeye çalışırsın bu kısacık öyküde?

Her kapıda ağlayıp o kapıda gülümse!

Lakin bu oyunlarla karşılaşmamız fazla da geç olmamıştır, lise yılları sonrası mesela?

İyi ki varsın. Senin olmadığın bir dünyada yaşamak istemezdim. Zaten böyle bir dünya yaşanacak bir dünya da olmazdı. Düşünsene ey ölüm, farzı muhal sen ölmüşsün, insan ölümsüzleşmiş. Ne olurdu şu yalan dünyanın hali? Kim tutardı insanoğlunu? Ne frenlerdi insanoğlunun ihtirasını? Azgınları, sapkınları, zalimleri, kafirleri, hainleri, gafilleri kim zaptederdi?

Doğru ya ey ölüm; ?Allah rahmet etsin? diyemezler ki? Hem nasip olmaz, hem dilleri varmaz. Bunu demek için 1) Allah?a, 2) ahirete, 3) ilahi rahmete inanmaları lazım. Hem Allah kimlere rahmet edeceğini, Haşr suresinin 10. ayetinde açıkça buyurmuş. Bu ayette Allah müminlere kimler için rahmet dileyeceklerini öğretiyor. Kendisine Allah?tan rahmet dilenecek kimselerin olmazsa olmaz özelliği, İmanla göçüp gitmiş olmaları.

Yoksa ölümden korkup hazırlık yapmaz isek Korkmanın bir Faydası olmaz...!

M. İSLAMOĞLU

Nemrutlardan bunaldık mı, ?ölüm var? deyip teselli oluyoruz. Firavunların zulmünden gına geldik mi, ?ölüm var? deyip teselli oluyoruz. Zalimlerin pençesine düştük mü, ?ölüm var? deyip teselli oluyoruz. Eşkıya dünyaya hükümdar oldu mu, ?ölüm var? deyip teselli oluyoruz. Ya sen de olmasan, ne teselli eder bizi?

Zafer araban senin, gıcırtılı bir tabut!

Ölüm, burda durmak sessizce düşünmek lazım, ama derinden,

Sana yapılan en büyük iftira, senin bir?intikal? değil, bir?unutuluş? ve?yok oluş? olduğunu söylemektir. Bunu söyleyenler, suçluluk psikolojisiyle sana iftira ediyorlar. Mahkeme kaçağı bir suçlu gibi davranıyorlar. İlahi adalet önünde yargılanmaktansa, yok olup gitmeyi, unutuluşa terk edilmeyi tercih ediyorlar.

Ölümüde öldüren Rabbe secdeler olsun!

Toprağın altındaki saklambaçta varmısın?

Ey ölüm!

Sahi ey ölüm, birileri omuzlarında taşıdıkları cesetleri toprağa gömerken, neden?rahat uyu? derler. Bunu ölenin nasipsizliğine mi yormalı, gömenin nasipsizliğine mi, yoksa her ikisinin nasipliğine mi?

Ufka bakarlar;ölüm uzaktamı uzakta,

?İman kalpte gizlidir? diye üfürecek olanlara, söylenecek söz belli: Bir Müslüman da zaten kalpte gizli olandan yola çıkarak rahmet dilemez, ölenin hayatına bakarak diler.

Kısacası; dalgalanırsın her zaman ki gibi kendi öykünde, hiçbir şeyi farkına varmadan?

işte, bir türlü ölümü kavuşma olarak göremiyoruz

Dünyaya kazık çakmak için elinden geleni yapan bu tip, neden ahiret diye bir hayatın olmasını istemez ki ey ölüm? Bu uğurda, neden var oluşundan vazgeçmeye kalkar? Nedir bu tipin gözünü bu kadar korkutan, aklını bu kadar dumura uğratan, kanını tepesine sıçratan? Sahi, insan hiç yok olmayı, unutuluşa terk edilmeyi ister mi? Bu talep, insanın kendi kendisini böceklerle, sineklerle, amiplerle eşitlemesi değil de nedir? İnsan neden kendisine bu hakareti reva görür? Ebedi bir hayatın kollarında yaşamak varken, niçin?keşke toprak olup gitseydim? der?

Fakat geriye ıslak bir gözyaşı bırakan hayat, oyunlarının yanı sıra anılarımızı, hayallerimizi, anlık sevinçlerimizi de unutmamıştır anlamını zenginleştirmek için?

Gözlerini açtığın gibi kapamışsın?

evet. hele sonrası için...!

Dahasın da ise, dalgalandıkça daha da şiddetlenen hayat oyunlarıyla buluruz kendimizi?

Veya aslında bir şey sandıkları yok da, ölüm karşısında yaşadıkları derin şaşkınlık ve çaresizliği örtmek için, bu söylemleri bir tür zihni alkol ve uyuşturucu olarak mı kullanıyorlar?

Sana hazır olmayanlar, seni kötü göstermek için ne kadar büyük gayret harcıyorlar? Onlara sormak geliyor içimden: Siz kaç kere öldünüz? Ölümü ne kadar tanıyorsunuz? Ölümü karalamakla ne umuyorsunuz?

Duydun mu ey ölüm bu güruhun?ebedi istirahatgah? edebiyatını? Kim bilir sen bile gülmüşsündür bu trajikomik duruma. Ebedi istirahatgahmış. Bunlar kendilerini ne sanıyorlar ey ölüm? Toprağın üstünde yürüttükleri saltanatlarını toprağın altında da, hatta ahirette de yürüteceklerini mi sanıyorlar?

of.. zor.. merak.. beklemek..

Lezzetleri tahrip edip acılaştıran ölümü çok hatırlayın

Ey, dünya ile ahiret arasındaki sırlı kapı! Ey, ölüm meleğinin bile geçmek zorunda olduğu ğaybi dehliz! Ey, sevmeyeni seveninden çok olan kaçınılmaz kader! Ey, çoklarının peşinen suizan ettiği tükürük hokkası!

Dikkat edin. Eğer siz lezzetleri tahrip edip acılaştıran ölümü çok ha tır 1 asaydınız, bu sizi şu gördüğüm durumdan alıkordu. Lezzetleri tahrip edip acılaştıran ölümü çok hatırlayınız. Kabrin üzerinden hiç bir gün geçmez ki, konuşup şöyle demesin: "Ben gurbet eviyim. Ben yalnızlık eviyim. Ben toprak eviyim. Ben kurtçuklar eviyim." Mü'min bir kul, toprağa gömüldüğünde mezar kendisine şöyle der: "Merhaba, hoş geldin. Sen bana sırtımda dolaşanların en sevi mi isiydin. Bu gün sana kavuştum. Sen de bana varmış bulunuyorsun." Sana neler yapacağımı biraz sonra göreceksin." Sonra kabir, gözünün görebileceği kadar genişler. Kendisi için Cennete bir kapı açılır. Günahkar veya kafir bir kul gömüldüğünde ise mezar ona şöyle der: "Hoş gelmedin, sefa gelmedin. Sen bana sırtımda dolaşanların en sevimsiziydin. Bu gün seni ele geçirmiş bulunuyorum. Sen de bana gelmiş oldun. Sana ne yapacağımı biraz sonra göreceksin." Sonra mezar dört tarafı o kişi üzerinde birleşinceye kadar daralır. Kaburga kemikleri birbirine geçer. Ona yetmiş büyük yılan musallat edilir. Öyle ki, onlardan bir tanesi yer yüzüne nefesini salsa dünya durdukça yer yüzünde bir daha bitki bitmez. Hesap vermek üzere götürülünceye kadar bunlar onu tırmalayıp dişlerler. Kabir ya Cennet bahçelerinden bir bahçe, veya Cehennem çukurlarından bir çukurdur

Birde bakmışsın ki;

inş. mezarı hoşgeldin diyenlerden olurum .. olsun..

Yıllarını zaman makasıyla kestiğin, kırpık kırpık anılarda gözyaşları döktüğün, başlarken bitsin, biterken başlasın diye uğraş verdiğin şu kısacık ömrümüzde doya doya sevmeye de yer vermiş hayat, her ne kadar kendini hissettirmese de?

Enes'den rivayetle:

korkmamak eldemi acep..

hatırlamasak zaten dünya hiç bitmiycek.. hep böyle kalıcaz zannedicem ya..

Seyrederken yansımalarımızı gerçeklerde, gerçek nedir bilmediğimiz şu kısacık ömrümüz?

hayır ölümden değil amellerimizden en çok da günahlarımızdan ve daha çok da Rabbimizden korkmalıyız... çünkü herşey O'nun elinde biz bile O izin verdiği sürece korkarız... ölüm sadece görünmez olan görevlilerin görünür olmasıdır, kainatın asıl memurlarını görürüz öldüğümüz zaman ve onlarda Rabbimin onlara verdiği görevi yerine getirirler...

Ve tabut bekler, suya inmek için kızakta,

Azraile hoşgeldin, diyebilmekte hüner.

Sultan olmak dilersen, tacı, sorgucu, unut!

O demdeki, perdeler kalkar, perdeler iner,

Ölüm ölene bayram, bayrama sevinmek var;

amin maria...

Ebu Said rivayet ediyor:

Rabbim cennet bahçesinden bir bahçe eyle... amin

Sonrasında 70 yaşında bulursun kendini, geriye bakıp?vay be, nerde çoçukluk yıllarım, lise hayatım, sonsuz bir sevdayla büyülenmiş evlilik serüvenim? dersin düş dünyanın derinliklerine?

Ey, bu dünya hayatını öbür ikizine bağlayan göbek bağı!

Kapı kapı, yolun son kapısı ölümse;

İçine neleri sığdırdığımızı fark edemediğimiz, uğruna upuzun acılar çektiğimiz şu kısacık ömrümüz?

Bu güruh da dahil, hiç kimsenin senin elinden kaçamayacağını bilmek bizi teselli ediyor. Asıl soru şu: Bizi teselli eden şey, neden onları bunca küstahlaştırıyor?

Oh ne güzel, bayramda tahta ata binmek var!

Sebebi, vahyin?küfür? dediği şeydir değil mi ey ölüm? Sebebi tek dünyalı bir hayat yaşamaktır: tek dünyalı ve dünyacı, dünyaya meftun, dünyaya bağlı? Böyle biri öbür dünya için hiçbir şey hazırlamaz. Değil mi ama; kim inanmadığı bir dünya için bir şeyler biriktirir? Eğer inandığı halde bir şeyler hazırlamamışsa, o da ayrı bir beladır. Suyu getirenle testiyi kıranı kim bir tutar? Bu Allah?a iftira olmaz mı?

Bazen öyle uzun gelir ki hayat, istenilen bir ömür sürülmemiş ise. Cehennem azabı çekmiş gibi olur insan, ızdırabın derinliklerine indikçe? Sonsuz bir koşturmaca, fırtınalı bir liman belki de?

O dem çocuklar gibi sevinçten zıplar mısın?

Fakat, tüm bunların yanı sıra gönlüne sevdayı, sevinci de sığdırırsın? Yanan mum ışığında bitesiye eriyip gidersin en keyifli zamanlarında?

allahın verdiği şey hiç korkutucu olurmu?allahtan kork ama allahın kulları için sunduğu şeylerden korkma..