Umudumu, gözümdeki ışıltıyı, güven duygumu, masumiyetimi...

Hayat sadece zamanı alıyor... Diğerleri bizim irademizde. Ahlayıp vahlamadım bu konuda. Olsun dedim, olacağı varmış dedim, hayırlısı buymuş dedim ve geçtim gittim.

Bir kum saati gibi, düşen her kum tanesi üst fanusa nasıl dönemiyorsa ve yaşadığın her şey dünde kalıyorsa insan da eksiliyor zamanla ve hiç bir şekilde farkında olmadan...

değer verdiğim emek verdiğim herşeyi aldı. bugünüme şükür... takdir böyleymiş

Zaman, sağlık ve umutları alıyor yerine koskoca bir tecrübe ve cam kırıkları gibi hayal kırıklıkları kalıyor.

şu şükretmeyi keşke öğrensek diyorum.

Şimdi böyle yaşamayı, hayatı böyle kabul etmeyi öğreniyorum...

Babam...

bir bir yazın :)

Onun dışında herşeyi verdi hepimize sadece bizler bunu kullanmayı bilemedik, hoyrat olduk hep be sonunda suçu hep hayat işte diyerek ona attık

gençliğim

geçmiş yıllar

Hayat mı aldı yoksa ben mi verdim bilmiyorum ama geçen yıllar pek çok şeyimi alıp götürdü.

Son nefes ise tılsımlı bir pandora kutusu gibi ne zaman geleceği bilinmemekte.

Sanki organik olan eski dünyamı yapay, sentetik bir hale getirdi.

Şu süper lotoyu bana bir çıkartmadı veremediği tek şey o:)

zaman, çok acımasız

Heyecanımı aldı en çok da...