çevremdekilerin acısına acıya acıya yaşlandım zaten

Evet abi aynen öyle, dediğin gibi.

kamil insan olmanın sırları bunlar

Müslümanlığın temeli hacım derdi de tasayı da paylaşmak... Ama ne yazıkki işimize geldiği davranıyoruz...

Başkalarının hatta akrabalarımızın mutlulukları bizi huzursuz rahatsız edebiliyor ya da mutsuzlukları, çektikleri sıkıntı bizi sevindirip mutlu edebiliyor."hak etmişti, iyi olmuş" diyoruz ballandıra ballandıra her yerde konuşabiliyoruz. oysa müslüman, müslümanın mutluluğunu da acısını da paylaşmalı.

Merhaba abi

insanları gözlemler oldum hatta fazla gözlemler oldum. konuşmaları, tavırları tuhaf geliyor. diyelim ki birisi evleniyor. bu başkasını, evlenenin akrabasını rahatsız ediyor. ya da bir çiftin çocuğu olmuyor vatandaş bunu ballandıra ballandıra çok hoş bir durum gibi anlatabiliyor. başkasının acısıyla nasıl mutlu olunur?

bir olay anlatacağım:bir öğrencim vardı, ekonomik durumu hiç iyi değil ama çok başarılı bir öğrenci hatta konservatuara gidecek durumda tabi elinden tutulursa. çocuk ekonomik durumundan dolayı zaten üzülüyor, mutsuz. neyse teneffüste bir öğretmen arkadaş o çocuğu şöyle bir süzdü, kahkaha atarak dedi ki: "benim 9 yaşındaki oğlum bile giymiyor o çorabı..." pantolonunun altındaki eski çorabı görüp, onunla alay edebildi. o ses tonunda, o kahkahada mutluluğu, eğlenmeyi, küçümsemeyi hissettim ben. peki çocuk duysaydı ne hissederdi?

ellerin oldun, başkalarına acımana gerek yok, acınacak halde olsa da kimse, kendisine acınılmasını istemez. mesele acımak değil, başkalarının mutluluğunu çekememek ya da başkalarının mutsuzluklarıyla, acısıyla eğlenebilmek...

çok anlamlı bir başlık olmuş bugün için. ve hergün için