İnsanoğlunun, Adem ile başlayan dünya üzerindeki hayatı, kıyametin kopması ile sona erecek. Allah?u Teala, dünya hayatının son diliminde yaşayan insanlara son uyarısını, son uyarıcısıyla göndermiştir. Yaratıkları içerisinde en çok sevdiği o sevgiliyi, kendisine uyulduğu takdirde -yığın yığın günahlar olsa bile- affının, acımasının, sevgisinin, ebedi mutluluğun kapısı yapmıştır.

Hakka ve hakikate ulaşmanın bir çok yolu vardır; ancak bir yol var ki bütün yolların en emniyetlisi, en sevimlisi ve en verimlisidir. Bu, sırf Allah rızası ve muhabbetullah üzere kurulmuş bir takva cemaatine katılıp, Allah sevgisi üzerinde yaşamak ve o sevgi içinde dünyadan ayrılmaktır.

Başka bir ayet-i kerimede Rabbimiz, müminlerin nasıl birlik halinde olmalarına işaret ederek şöyle buyuruyor: ?Allah kendi yolunda, kenetlenmiş bir yapı gibi saf bağlayarak savaşanları sever.?

Bu durum büyüyüp geliştiğinde, bir fert olarak ayakları üstüne durmaya başladığında sona ermiyor. Zira Allah Teala, insanı diğer insanlarla hayatı paylaşmak ve bir arada yaşamak üzere kurgulamış, insanı, insana muhtaç, maddeye de ve manaya da...

Bu delillerden sonra?Ben kendi başıma, yalnızca dinimi, imanımı koruyabilirim? demek tehlikelidir. Kendi başına kalan fertlerin, iman ve İslam üzere, güzel bir sonla ahirete gidebilmesi şüpheli olur. Fert zorlama ve baskı altında her şeyini kaybedebilir. Çünkü, hadis-i şerifte belirtildiği gibi: ?Allah?ın eli cemaatle birliktedir.? Ve dinin dünyada en büyük feyzi de bu toplumun kuruluşundadır.

Müslüman?ın Allah yolunda takva için birlik olmaları farz-ı ayndır demiştik. Öyleyse mü?minin asıl yaratılış gayesi tevhid akidesi üzere ve cemaat disiplini içinde ilahi hükümleri hayatına tatbik etmektir. Cenab-ı Allah Kur?an-ı Kerim?de şöyle buyuruyor: ?Ey iman edenler! Allah?tan tam manasıyla korkun ve ancak Müslüman olarak can verin. Hep birlikte Allah?ın ipine sımsıkı sarılın, dağılıp parçalanmayın.? Görülüyor ki Rabbimiz, müminlere önce kendisinden tam manasıyla korkmayı emretmiş, sonra Müslüman olarak ölmelerini istemiş ve bunun yolunun hep birlikte Allah?ın ipine, yani Kur?an ve Sünnet çizgisinde cemaate sarılmakta olduğunu bildirerek bu ipe tutunmayı farz kılmıştır.

Akıllı bir insan, Yüce Allah?ın: ?O gün muttakiler hariç, bütün dostlar birbirinin azılı düşmanı olur? uyarısını hafife alıp kafir ve fasıklardan dost seçemez.

Dinimiz ancak cemaatle yaşanır. İnsanın kemalatı cemaatle tamam olur. Cemaat ne denli zahmetli olsa bile, kişinin yalnızlıkta bulduğunu zannettiği bütün rahatlıklardan daha hayırlıdır. İslam?ın öngördüğü cemaatte Allah?ın emirleri karşısında herkes; kuvvetlisi, zayıfı, efendisi, kölesi, hakimi, mahkumu, amiri, memuru eşittir. Üstünlük sadece takva iledir. Hz. Peygamber ?İnsanların en hayırlısı, Allah için diğer insanlara en faydalı olandır.? buyurmuştur. Bu Hadis-i Şerif de işaret edilen faydalı olabilme, ancak insanlarla diyalog kurup kaynaşmakla, yani cemaatle mümkündür.

mülakatlarda sorunsuz geçiş

buradaki cemaat o değil bence, yani müslümanların toplu birlikte hareket etmesini kast ediyor :)

İnsanoğlunun bir arada yaşama ihtiyacıyla birlikte, bütün topluluklarda fertlerin itaat etmek zorunda olduğu ve itaat etmedikleri taktirde çeşitli yaptırımların uygulandığı?sosyal düzen kuralları? hep olageldi. Bu kuralları, ilk insan Hz. Adem ile birlikte ilk koyan Allah Teala?dır. Daha sonraları insanlar, bu kuralları aslından uzaklaştırarak yanlış uygulamalara gitmişler. Ama Allah Teala, kullarına merhamet ederek sık sık peygamberler göndermek suretiyle, doğru kuralları tekrar ortaya koymuş ve kullarının uymalarını istemiştir.

İşte yukarıda sayılan sebeplerden dolayıdır ki Müslümanların Allah yolunda birlik sağlayıp cemaat olmaları farz-ı ayındır. Bu birlik, güzel kulluk ve takva için olmalıdır. Tevhid inancı bunu ister. Yüce Rabbimiz hepimize özel ve şerefli bir görev vermiştir. Bu görev, Yüce Allah?ın adını duyurmak, dinini yaymak, ilahi emir ve hükümleri yaşamak ve bu yolda var gücüyle gayret göstermektir. Şu kainatta var oluşumuzun asıl gayesi budur.

Öyleyse, hiçbir Müslüman: ?Ey iman edenler! Allah?tan korkun ve sadıklarla beraber olun.? ayeti beni ilgilendirmiyor diyemez.

İşte o son uyarıcı Hz. Muhammed Efendimizin, üzerinde durduğu konuların belki de en önemlisi, Müslümanların birlik beraberlik içerisinde olmaları ve başlarındaki imamlara veya başkanlarına itaat etmeleridir. Çünkü Allah?u Teala;

İlk insandan itibaren topluluklar halinde yaşamış, tarihleri ve birikimleri birbirlerine yaslanarak oluşturmuştur. İnsanoğlunu bir araya getiren, bazen akrabalık bağları, bazen menfaatler, bazen yaşanılan coğrafya, bazen ortak değerler olmuştur. Özellikle de dinimizin cemaat olmayı emri bu birlikteliğe etken olmuştur.

Bilinmelidir ki, İslam tevhid dinidir ve bizden tevhid istemektedir. Bir mümin olarak bu tevhide kalben, fikren, fiilen, kısacası hayatımızla iştirak etmemiz gerekmektedir. Ne yazık ki günümüzde Müslümanların en büyük sıkıntısı birlik şuurundan uzak bulunmaları ve cemaatin ne kadar gerekli olduğunu unutmuş olmalarıdır.

CEMAAT OLMAK FARZDIR

Bilinmelidir ki, Allah için oluşmuş bir cemaat, ince kristal cam gibidir; eğer onu dikkatlice korumaz ve sakınılmazsa, bir çok afetle yüz yüze gelinir, kırılır, bozulur. Cemaat içi dinamikleri, ölene kadar istenilen vasıflarla sürdürmek oldukça zordur.

Rasulullah buyurmuştur ki:

?Sizin cemaat halinde olmanız gerekir. Ayrılıktan, tek başına kalmaktan sakının. Şüphesiz şeytan, tek kalanla beraberdir, iki kişiden ise çok uzakta durur. Kim iman selameti ile ölüp cennetin tam ortasında olmak istiyorsa, cemaata yapışsın. Kimi iyilikleri sevindiriyor, kötülükleri üzüyorsa o, gerçek bir mü?mindir.?

İnsanoğlu yaratılışı gereğince eşrefi mahluk olmasına karşın muhtaç varlık. Hatta doğduğunda diğer bütün canlılardan daha aciz, daha muhtaç?

Alimlerden birisi demiştir ki: ?Allah için kurulan bir cemaatle birlikte iken başa gelecek keder ve sıkıntı, ayrı iken elde edilecek rahat ve huzurundan daha hayırlıdır.?

Abdullah b. Mesud da demiştir ki:?Ey insanlar! Sizin taat ve cemaata sarılmanız gerekir. Çünkü onlar, Allah?ın kendisine sarılmanızı emrettiği ipidir. Hiç şüphesiz, cemaat ve taat içinde hoşunuza gitmeyen şeyler, ayrılık halindeki güzel bulduğunuz şeylerden daha hayırlıdır.?

?Ey iman edenler! Allah?tan O?na yaraşır şekilde korkun ve ancak Müslümanlar olarak can verin. Hep birlikte Allah?ın ipine sımsıkı yapışın; parçalanıp ayrılmayın...? buyurmuştur.

Bunun içindir ki, toplumlarını yitiren veya perişan edenler muhakkak perişan olurlar. Fiili sebepler karşısında ilmi deliller çoğunlukla hükümlerini yerine getiremezler. Her mümin Cenab-ı Hakk?ın bir izafi tecellisine ulaşmıştır. Hak tecellisi ise, bütün bağların toplanmasıyla hak tevhidin ortaya çıkmasındadır. Şu halde bütün iman ehli, tek kelime üzerinde fiillerini birleştirmedikçe, gerçek takvaya eremez, Allah?a kavuşamazlar.? diyerek kurtuluşun cemaatte olduğunu belirmiştir.

Kim istemez şerefli, edepli, terbiyeli, sevgili bir Müslüman olmayı? Kim arzulamaz Yüce Mevla?nın sevgi ve rızasına ulaşmayı? Kim dilemez Hz. Rasulullah ?in iki cihana bedel bir tebessümüyle karşılaşmayı ve sevinçten ağlamayı? Kim düşünmez Cehennemi selametle geçip ebedi saadet ve selam yurdu Cennet?te bulunmayı?..

Öyleyse Allah için birbirlerini sevenlerin oluşturdukları bir cemaate olmayı arzulamalıdır. zira bu topluluk sevginin bir araya topladığı ülfet adlı yürek devletini kurabilmiş insanlar birlikteliğidir; yüreklerini paylaşanların, ülfet kimliğiyle vizesiz gümrüksüz birbirlerinin gönlüne özgürce yol bulanların cem olmalarıdır. Ümmet işte bu toplulukların oluşturduğu okyanusun adıdır. Böyle bir topluluğun fertleri yürek ülkelerinde muhabbeti iktidar etmişlerdir. Sevgi toplumunda fertler birbirlerinin gönlünü, hayat denizinde kopan ya da kopacak olan fırtınalara karşı, emin bir liman, selametli bir sığınak, bereketli bir barınak bilirler.

hadi be:)

Bu nedenle insanoğlu alıp başını, ıssız dağ başlarında yalnızlığının kuytularında yaşama şansına sahip değildir. Bizi bir insan doğurdu, insan besledi ve büyüttü. Neslimiz yine insanla devam edecek. Sağlığımız, eğitimimiz, kültürümüz, ticaretimiz yine insanla mümkün.

Cenab-ı Allah, ayrılığı, bozgunculuğu ve çekişmeyi de yasaklamıştır. Ayet-i celilede, ?Kendilerine apaçık deliller geldikten sonra parçalanıp ayrılığa düşenler gibi olmayın. Böyle davrananlar için büyük bir azap vardır.? buyuruluyor.

Bilinmelidir ki Allah?u Teala Müslümanlara, yasaklanmış şeylerden ittika edip sakınmalarını emredince, bütün taat ve hayırların aslı durumunda olan şeyi, yani Allah'ın ipine sımsıkı sarılmayı emretmiştir. Bil ki, ince bir yol üzerinde yürüyen herkesin, ayağının kaymasından korkulur. Fakat o kimse bu yolun iki tarafında iki ucundan güzel ve sıkı şekilde bağlanmış olan bir ipe sıkıca tutunduğunda, korkudan emin olur. Şüphe yok ki Hak yolu, ince bir yoldur. Birçok insanın bu yolda ayağı kaymıştır. Ama, Allah'ın delillerine ve apaçık beyanlarına sımsıkı tutunan kimseler, bundan emin olmuşlardır. Binaenaleyh buradaki "ip" kelimesinden murat, din yolunda hakka, hakikate o vasıta ite ulaşılması mümkün olan her şeydir.

Zira, cemaat Allah yolunda Allah için bir rehberin etrafında toplanıp emanetleri taşımaktır.