- Ya Rasulallah, açlıktan takatim kalmadı, dedi. Efendimiz yiyecek bir şeyler göndermesi için hanımlarından birine haber saldı. Hanımı:

Hz. Ömer r. a., devlet hazinesinden kimlere ne kadar maaş verileceği kararlaştırılıp dağıtılmaya başlanınca, ona da payını göndermişti. Bu paranın çok fazla olduğunu görünce Hz. Zeynep?Allah Ömer?i bağışlasın. Kardeşlerim bu işi daha iyi becerir, daha iyi bölüştürürlerdi? demişti.

Yine bir gün bir dilenci gelerek bir şeyler istedi. O sırada Hz Aişe?nin önünde üzüm vardı. Yanındakilerden birine, ?üzümden tek bir tane alarak ona ver? dedi. O kişi, bir üzüm tanesi de verilir mi diye hayretteyken Hz. Aişe, ?niçin şaşırıyorsun, şu bir üzüm tanesinde kaç zerre vardır? dedi.

- Sen ekmeği ona ver.

Biliyoruz ki, cömertlik insanın muhtaç olmadığı bir şeyi ihtiyacı olan veya olmayan birisine vermesidir. Cömertlik de derece derecedir ve cömertliğin en yüksek derecesi?isar?dır. Yani, kişinin kendisi muhtaç olduğu halde bir başkasını nefsine tercih etmesidir.

- Fakat, akşam iftar edeceğiniz başka bir şey yok, demesine rağmen Hz. Aişe ısrar etti:

- Seni hak ile gönderen Allah?a yemin olsun ki, evimde sudan başka bir şey yoktur, dedi.

Zeynep b. Cahş el işlerinde maharetli bir hanımdı. Derileri tabaklar, diker, Allah yolunda infak ederdi.

Hz. Aişe?nin cömertliği sınır tanımıyordu. Bir yemin kefareti için kırk köle azat etmiştir. Bir gün Hz. Muaviye r. a. tarafından hediye edilen iki kese altını o günün akşamına kadar sadaka olarak dağıtıp, akşam zeytin ekmek ile orucunu açmıştı.

- Ye! Bu senin ekmeğinden daha iyidir, dedi.

Akabinde Rasulullah s. a. v. Efendimiz ev sahibine:

Sakın çömlekte para saklama! Sonra Allahu Teala da senden elini çeker.

Asr-ı Saadet?te birbirinden yoksul yedi ev vardı. Bir gün birisi bu evlerden birine bir parça et gönderdi. Ev sahibi, komşusunun daha muhtaç olduğunu düşünerek eti komşusuna verdi. İkinci komşu da aynı düşünceyle eti üçüncü komşuya gönderdi. Bu şekilde yemek yedi evi dolaşarak, ilk hediye edildiği eve ulaştı.

Hz. Esma ve kız kardeşi Peygamber Efendimiz s. a. v.?in mübarek hanımı Hz. Aişe r. a., ashabın en cömertleri arasındaydı. Hz. Aişe eline geçenleri biriktirir, belli bir miktara ulaşınca dağıtırdı. Hz. Esma ise, eline geçen hiçbir şeyi ertesi güne bırakmaz hemen verirdi.

Rasulullah s. a. v. bir gün Hz. Esma r. a.?a şöyle buyurdu:

?Ey Esma, kesenin ağzını boğma! Allah da senden nasibini çeker.

- Hayır, çocukların azığından başka bir şey yok.

Bir gün bir adam Rasulullah s. a. v.?e geldi ve:

Ashab?ın cömertliği, işte bu en yüksek derecede zuhur etmiştir.

?Onlardan önce o yurda yerleşmiş ve imanı da gönüllerine yerleştirmiş olanlar, hicret edenleri severler. Onlara verilenlerden dolayı içlerinde bir rahatsızlık duymazlar. Kendileri son derece ihtiyaç içinde bulunsalar bile onları kendilerine tercih ederler. Kim nefsinin cimriliğinden, hırsından korunursa, işte onlar kurtuluşa erenlerin ta kendileridir.? (Haşr, 9)

Rasulullah s. a. v. Efendimiz hanımlarına hitaben, ?benim vefatımdan sonra bana en önce ulaşacak olanınız, eli en uzun olanınızdır? buyurmuştu.

- Allah Rasulü?nün konuğunu ağırlayacak bir şey var mı, diye sordu. Hanımı:

Sonra paranın üstüne bir örtü attı. Eliyle örtünün altından paradan alır, dağıtırdı. Bu hal, ancak nafakasını sağlar hale gelinceye kadar devam etti. Sonra da, ?Allahım bu seneden sonra Ömer?in maaşı bana nasip olmasın? diye dua etti. Duası kabul olunan Hz. Zeynep r. a. o sene vefat etti.

Oruçlu olduğu bir gün Hz. Aişe?ye yoksul biri gelip bir şeyler istedi. Hz. Aişe?nin evinde bir somundan başka bir şey yoktu. Yanında bulunan hanıma:

- Bu aç kardeşimizi bu gece kim misafir olarak kabul eder, diye sordu. Ensar?dan bir kişi:

Ey Esma, gücün yettiği kadar az da olsa sadaka ver.?

- Allahu Teala sizin misafirinize takındığınız tavırdan çok memnun kaldı, buyurdular. Ve bu olaydan sonra şu ayet-i kerime nazil oldu:

Malını sayıp zapdetme. Allahu Teala da senin nimetlerini esirger.

- Ekmeği ona ver, dedi. O hanım:

Rasulullah s. a. v. vefat ettikten sonra mübarek annelerimiz kimi zaman toplanır, ellerini duvara uzatarak ölçerlerdi. Bu durum Zeynep b. Cahş r. a.?ın vefatına kadar sürdü. Onun boyu hepsinden kısa idi ve elleri de diğerlerinden uzun değildi. O zaman, mübarek annelerimiz anladılar ki, Rasulullah s. a. v.?in el uzunluğundan kastı cömertlik, el açıklığı imiş.

- Ben, ya Rasulallah, dedi ve adamla birlikte evine gitti. Eve varınca hanımına:

Ve misafirle birlikte sofraya oturdular. Konukları yemekten yiyor, karanlıkta kendileri de yemek yermiş gibi ağızlarını kımıldatıyor, ellerini sofraya götürüp getiriyorlardı. Böylece konuklarının karnını doyurdular. Kendileri ise aç olarak sabahladılar.

Ve, ekmek o yoksula verildi. Akşam olunca biri Hz. Aişe?ye pişmiş bir koyun ile bir miktar da ekmek gönderdi. Hz. Aişe o hanıma yemeği göstererek:

Sonra Rasulullah s. a. v. başka bir hanımına haber saldı. O da aynı şekilde cevap verdi. Diğer hanımlarına da haber gönderen Efendimiz farklı bir cevap alamadı. Nihayetinde yanında bulunanlara hitaben:

- Onları bir şeylerle avut. Yemek istediklerinde onları uyut. Evde ne varsa sofraya getir. Konuğumuz odaya girince bir bahaneyle kandili söndür, dedi.

Hz. Aişe r. a. hiçbir şeyi küçük görmez, ihtiyacı olana verirdi. Bir gün yanına iki kız çocuğu ile bir hanım geldi. O sırada yanında yalnızca bir hurma vardı. Hurmayı o hanıma verdi. O da hurmayı iki çocuğu arasında pay etti.