Gül düşünürsen gülistan olursun

Deve yük taşımakta güçlüdür ama kendi başına iş göremez. Her devenin başında bir sahibi vardır. Devenin de gözü var ama o kendi gözünü bırakır sahibinin gözünü göz edinir. Deve kendi aklını ve isteğini sahibinin aklına ve isteğine kurban etmiştir. Kendi istediği yere değil çekildiği tarafa gider. Sen de tence deve gibisin, aklınsa deveci. Akıl tenini her tarafa çeker, durur. Sen tenine değil aklına uy. Nebi ve kamil velilerse aklın aklıdırlar; bütün diğer akılları bir deve katarı gibi çekip götürürler. Akıllılık daha üstün akla uymaktır, kendi aklına değil.

Öyle karıştık ki belli değil

Hayat mısın, ölüm müsün nesin

mesneviden...

<a href="https://forum.memurlar. net/konu/2078124/"> vahdeti vücut, 40 hadis, mücadele suresi 7, enfal suresi,

Diken düşünürsen dikenlik..

Mevlana, ?Aşksız yaşama ki, ölü olmayasın; aşkla öl ki diri olasın.? sözleriyle bu manadaki aşkın kişiyi ölümsüzleştirdiğini ifade eder.

Mevlana, bu aşkın en son merhalesi için ise şöyle der; ?Eğer benden başka senin gözlerinde sen kendi nakşını görürsen onu hayal bil, defet, sür gitsin. Bu aynı zamanda vahdet-i vücud yani vücut birliği, iki iken bir olma halidir. Mesnevi?de şöyle bir hikaye anlatılır: Birisi geldi sevgilinin kapısını çaldı. Sevgilisi?kimsin? diye sordu. Kişi?benim? deyince?git? dedi. Şimdi zamanı değil burada ham kişinin yeri yok. Ham kişiyi ayrılık ateşinden başka ne pişirebilir? İkiyüzlülükten kim kurtarabilir? O yoksul gitti tam bir yıl yollara düştü. Sevgilinin ayrılığı ile kıvılcımlar saçarak cayır cayır yandı. O yanmış yakılmış kişi pişti olgunlaştı. Geri geldi yine sevgilinin kapısına dayandı. Korku ve edeple kapının tokmağına dokundu. Sevgilisi?kapıdaki kim? diye bağırdı. Adam?A gönüller alan, kapıdaki sensin!? dedi. Sevgilisi?Mademki bensin gel içeri gir; zira ev dar, iki kişi sığmıyor? dedi.

Mevlana, ?Aşk deliliktir biz delinin delisiyiz.? der.

Mevlana bu birlikteliği şu şekilde özetler: ?Senin gözün gönlüme göz olunca bu görmeyen gönül göz kesildi. Gözün ta kendisi oldu.?Mevlana?ya göre sözün menşei üçtür: nefis, akıl ve aşk. Nefisten gelen söz, bulanık ve tatsızdır. Aklın sözü, akıllılarca makbuldür ve birçok faydaların kaynağıdır. Aşkın sözü ise söyleyeni mest, dinleyeni kendinden geçirip neşelendirir

Demin candaydın, şimdi tendesin

Her güzelliğin kaynağını aşka bağlayan Mevlana şöyle der: ?Aşk olmayınca neşe ve sevinç artmaz. Aşksız olursa en güzel vücut bile salınamaz. Buluttan denize yüz damla düşer ama aşk harekete gelmedikçe hiçbiri sedefte inci olamaz. Dünyanın her parçası aşktır. Eğer gökyüzü aşık olmasaydı göğsü gönlü böyle saf lekesiz olur muydu? Eğer güneş de aşık olmasaydı onun yüzünde bir parıltı bu ışık olur muydu? Yeryüzü ve dağ aşık olmasalardı her ikisinin gönlünden bir ot bile bitmezdi. Eğer deniz aşktan habersiz olsaydı böyle dalgalanabilir miydi? Elbet bir yerde donar kalırdı.?Aşkın hayat verdiğini, gönülleri yumuşattığını söyleyen Mevlana Celaleddin Rumi, Divan?ında aşkla ilgili şunları söyler: ?Aşıkların gönülleri ateşe benzer, bedenleri mangala. Aşk uçuşuna dünya dardır. Aşkla, taş yürekler bile yumuşar, yumuşar da gönül taş bile olsa mücevher kesilir. Aşk yüreklere hayat verir. Aşk atına bin, artık yolu düşünme çünkü aşk atı pek rahvandır.?

Ben mi sendeyim? Sen mi bendesin?

Sen düşünceden ibaretsin.

Gerisi sadece et ve kemik.

Aşkın bedeli sevgili uğruna canını verebilmektir. Mevlana, ?Aşka tutulan can derdine düşmez? der

Kelime olarak aşk, sarmaşık demektir. Bir nesnenin bir nesneyi sarmasıdır. Maşuk da aşıkını sarmaşık gibi saracaktır. Bu sarış, aşığın maşukta yok olmasıyla son bulacaktır. Sarmaşık nasıl sarıldığı yeri kaplarsa, aşk da girdiği kalbi, daha doğrusu kalpten başlayarak insanın bütün vücudunu sarar. Aşk, her durum ve haliyle kişiyi hakikate erdirir. Sevmenin ne olduğunu öğretir. Mevlana?ya göre aşk, öyle bir kimyadır ki o ancak can madeninde bulunur. Aşk, varlığın en esaslı, en sırlı sebebidir.