Seninle buluştuğumuz her gün suladım

Yüreğimi..

Korkuyoum bilemezsin, gelip almalarından korkuyorum seni sevdiğim..

Kelimelerin faydasız olduğunu bilerek

Kokunu yolla bana,

Sana dair söylenecek bütün sözleri tükettim

Görmesinler diye gülücüklerden duvar örüyorum nedensiz...

ve tüm yaşananları senden başka kimsenin

N?olur hafif bir esintiye emanet et gülümsemeni..

Ey kalbimin ağrısı

Solan gül geri açmaz

İçimin acısı, kalbimin ağrısı, aşkım

kimse senin neler yaşadığını anlayamazken..

Ve sen...

Ben inanmıyorum artık

Lal ettim kendimi

Yada belirgin bir şey değildi bu gece ki uykusuzluğumun nedeni..

İşte yine başbaşayız içimin acısı

Ve ben infaz ettiğin yüreğimin başında özlemekteyim seni sevgili..

Kelimeler dilsiz artık

Farkedip almalarını istemiyorum seni benliğimden...

Şimdi her yanım yara bere? Nereye elim değse selam ediyor sızılara, sızlamalara. Gözlerimdeki yorgunluk korkutuyor çevremdeki herkesi. Uğultular sarıyor dört yanı. Üzülmüş, yardıma hazır, timsahla akraba duygularla?

sus ve ne olur incitme beni

ve tüm sevgilerin.. dayan yüreğim, bu da geçecek!..

ellerimi sakın bırakma

Susuyorsun

Hadi bir fısıltı gönder n?olur,

Rengi bile siyah olmuş

Bir fısıltı beklemekte yüreğim uzaklardan..

Çok şey bildiğimi?

Son darbeye mi hazırlanıyorsun yine?

ne olur incitme beni

Anlamalarından beni iyice sensiz bırakmalarından korkuyorum...

Yalanlarına hala kendini inandırıyor musun?

Ve sebepsiz gülücükler ardına saklıyorum yüreğimi..

Seni sensiz yaşamaya alıştım ya, iyice sensiz kalmak istemiyorum...

Ah! Sen... Hiç bu kadar eksilmemiştin birileri vurup kapıyı çıktığında...

Her çırpınışta biraz daha mı batıyorum? Farkında değilim?

Senin aşkın demek ki yok olmuş

Ah! Sen... Hiç bu kadar üşümemiştin odaların çıplaklığında. Şimdi her yer mahşer yeridir bizim için. Artık her yer kuytu bir orman? Ne sen sen olalı bu kadar yalnız, ne de ben ben olalı bu kadar kalabalığız kendi çaresizliğimizde...

var mı içine kapanıp ağlamak?..

kimse arkasına dönüp bakmazken,

fazla bırsey ıstemem...

Sözcükler anlamını yitirdi

İyice sensiz kalmaktan ürküyorum, çaresiz saklıyorum seni herkesten...

Yüreğimdeki seni...

bak akıp gidiyor hayat.. yaşamak sevmekse sen yaşa yaşanabileceklerin en iyisini, özlemekse yaşamak sen en çok özleyen ol.. hayatın anlamını yalnızlığa vurulan darbede bir dost arayarak bulmaya çalışmaksa kader.. kader bizim yapabildiklerimizse.. kalk yüreğim, sen elinden geleni yap..

Sustum?

Seni görüp güçsüzlüğümü anlamaları ürkütüyor beni...

Sana bir şey söylemeyeceğim

Ya sen!

gerisi senden sorulmaz, merak etme... değil mi ki O her şeyin asıl sahibi..

Seni gördüğüm gün bir kırmızı gül almıştım

Hesaplaşa biliyor musun?

Özlemimi..

Susuyorum

Her bir şeyim tamken yaşamda, sen yoksun ya her şey yarım hayatımda?

BENİM KONU BAŞLIKLARIMA MÜDAHALE ETMENDEN SIKILDIM ARTIK, KONUYU BU ŞEKİLDE AÇMAYI BENDE BİLİYORDUM AMA SİZİN DÜŞÜNCENİZDE HERKESİ BİR KALIBA SOKMA FİKRİ OLDUKÇA BU TARZ TUTUMLARINIZIN DEĞİŞMEYECEĞİ GÖRÜLMEKTEDİR, BU FORUM SENİN OLSUN BEN ÜYELİĞİMİ SİLİP ÇIKIYORUM, ARTIK İSTEDİĞİN GİBİ AT KOŞTURURSUN...

çıkalım seninle soluksuz kalmadan sessizce

bana huzur veren tek yer senın yanın unutma!

Sensiz kalmaktan korkuyorum ya sensiz olduğumu biliyorum da aynı zamanda...

işte yine başbaşayız

Kırılmışlığımın koynunda

İnan çok korkuyorum görürler diye yüreğimi..

Suskun yüreğim benim..

Ben hiç bu kadar çaresiz kalmamıştım bu berbat hayatın içinde bütün kahpeliklerine karşı. Ben hiç bu kadar kaçmamıştım kendimden koşar adım. Ben hiç bu kadar hızlı düşmemiştim, çıkmayı başardığım o heybetli yükseklikten...

ver elini...

Sevgimi saklıyorum..

bu ara ıhtıyacım var sana

Ve sen?

Ah! Sen... Aldın, bütün hüznünü katıştırdın gülümsememe. Bundandır sana öfkem, kızgınlığım. Ben yorgun argın bir dere kenarında, ıslık çalıp hayallere dalmayı düşledim sana gelene kadar ve ıslığımda senin melodilerin olsun istedim; neşeli, cıvıl cıvıl, akan suların sesinin karıştığı bir melodi...

Sen yapabiliyor musun?

Yolla ki bileyim senin de özlediğini beni?

Ah! Sen... İçimi kanatan türküleri koydun önüme. Çığlık çığlık ağlatan ağıtlar doldu kulaklarıma canhıraş? Sen söyledin ben ağladım, ben söyledim sen ağladın ve bir kuş uçarken direnemedi yorgunluğuna, bırakıp kanat çırpmayı, sonsuzluğa?Mavi? dedi...

Sindiriyor musun yaptıklarını?

Bilmiyorsun

gun varıncaya kadar sabaha sakın hıcbır yere kalkma

Ve, bir ses değildi beklediğim, ya da çığlık..

Saklıyor musun sırlarını?

Arsız duygularımı yok sayamıyorum ki bu aralar? Ya oradayım ya burada; koyu bir gelgit içinde çalkalanıp duruyorum pervasızca? Ayak sesleri hiç susmuyor beynimde. Bir gürültünün sessizliğini bekliyorum, kaderine razı gelmeyen berbat bir asilikle...

Yarım kalmış ruhum bilsin, seninde eşlik ettiğini?

Sana söyleyeceklerimi de susturdum?

Benim sevgim sen sevmesende yok olmaz

Kabulleniyor musun hatalarını?

aynıyla yaşayacağından emin olamazken..

Yalanlarının girdabında

Saklamak daha kolay geldiği için

Şimdileri ise o gül solmuş

bu karanlık ve uğultulu ormandan

sadece dur burda..

Sel vurup geçecek, yakıp yıkıp ne varsa ve ben, bana kalanların ardından farkına varacağım neresinde olduğumun bu batıklıkta... Bir tek gülümsemem kaldı dudaklarımda bozulmayan ve yorulmayan... Ne varsa takıştırıp duruyorum ondan gayrisinde kendimce. Bir gülümsemem kaldı bana; el değmemiş, korunaklı...

Koparmalarından yüreğimden...

SAYIN EDİT, BU YAZI SANA;

O gül'e senin adını koymuştum

Her özlediğimde yanmakta canım ve her yanışta daha fazla özlem doldurmakta yüreğimi?

Batan güneş geri doğmaz

yine birlikteyiz

Susma yüreğim..

Korkuyorum...