O gün, çobanın zikre başladığının 39. günüdür. Saraydan yola çıkan kafile, şehrin dışına çıkar. Bineklerinden inerek dağa tırmanırlar ve mağaranın önüne gelirler. Padişah, mağaradaki çobana seslenir:

Madem ki, arzularsın salihlerin yolunu

?-Kolay oğlum!..? der. ?Yalnız benim dediklerimi harfiyyen yapacaksın. Şimdi seni bir mağaraya götüreceğim. Orada anlatacağım şekilde 40 gün boyunca durmadan gündüz «Allah! diyeceksin. Başka hiç kimseyle görüşmeyecek, benim getirdiklerim dışında hiçbir şey yeyip içmeyeceksin!.. Tamam mı?

Sonra daha büyük bir vecd içinde, ?Allah? zikrine devam eder.

İçeriden hiçbir ses gelmez. Çoban içten içe:

Arkadaşı ona, uzaklarda yaşayan bir Allah dostunun ismini verir. Çoban, bütün her şeyini terk eder ve yollara düşer. Arayıp sorar ve sözü edilen zatı bulur. Ona başından geçenleri anlatır ve kendisinin bu büyük acısını dindirip dindiremeyeceğini sorar. O zat:

Çiğneyip geçmelisin nefs-i emmare yolunu

?-Derviş efendi, ben bu ülkenin padişahıyım. Bir hacetimiz var. Bizimle görüşmeyi kabul eder misin?

Genç çoban, bu yapacaklarının, padişahın kızıyla alakasını anlayamamakla birlikte onun dediklerini büyük bir teslimiyetle kabul eder. Allah dostu, çobanı insanlardan uzakta bir mağaraya yerleştirir. Ona zikir talim eder. Çoban, padişahın kızına kavuşabilmek umuduyla büyük bir heyecan içinde?Allah? der. Aradan günler geçer.

Kaptırma, dikkat eyle, masivaya gönlünü

?-Evet, bak, padişah mağaranın önüne kadar geldi. Hadi biraz da gayret!..? deyip?Allah, Allah!..? zikrini tekrar etmektedir. Padişah, bu dervişi biraz daha merak eder ve kızını da yanına alarak, mağaraya girer. İçeride köşesine çekilmiş, ibadetle meşgul olan zayıf-nahif bir genç görür. Tam derdini anlatacakken, çoban bir sayha koparır ve:

Vaktiyle bir çoban methini duya duya, hiç görmediği padişahın kızına aşık olur. Ne yapsa, ne etse de maşukuna kavuşsa?!.. Bu dert, içten içe kendini yakar bitirir. Bir kendisine, bir de gönlündeki kızın mevkiine bakar, çaresizlik içinde gündüzleri bile geceye döner. Bir gün dostlarından biri, derdine merhem olacak birisini tanıdığını söyler. Çoban, dostunun önünde diz çöker, elini ayağını öpmeye çalışır ve:

?-Ey Allah?ım, sen ne büyüksün!.. Zikrin ne yüce!.. Başka bir niyetle adını zikredenin ayağına padişahla kızını bile getirirsin. Artık tek maksudum sensin!.. Af et beni Rabbim!..? der.

?-Ey azizim! Ne olur, derdime bir derman!..? diye yalvarır.

Ülkenin padişahı çok ağır bir hastalığa yakalanır. Ülkenin bütün hekimlerine haber gönderilir. Herkes maharetini sergilemek için elinden geleni yaptığı halde bir sonuca ulaşamazlar. Bunun üzerine padişah, ülkesindeki manevi doktorları aratmaya başlar. Pek çok kimsenin ismi saraya bildirildiği halde?mağarada tek başına yaşayan derviş?in kerametleri padişahın ilgisini daha çok çeker. Bu derviş, o kadar dünyadan el çekmiştir ki, kimseden hiçbir şey kabul etmemekte ve hiçbir insanla konuşmamaktadır. Padişah, ailesini ve kızını yanına alarak bu münzevi dervişi gizlice ziyarete gitmeye karar verir.

Kurtulup masivadan Hakk?a ermeli dostum