İstedim ki yüzünden menekşeler toplayacağım sonsuz ovalarım olsun

Ayaklarımı dar zamanların prangalarına kaptırdım ben

Nazla beni ne olur...

İçimde saklı sancılı incileri rahmetinin kıyılarına savurmaya

Geldim... Huzuruna vardım... Geçtim kendimden... Kendime geçtim

HEMŞOM BENİM

Lakin kulaklarımda Harput?un yanık sesi.

Öyle hasretim ki öyle muhtaçım ki

İstedim ki koşup koşabildiğim kadar

Çok özledim En Sevgilinin en çok sevdiği yerde durmayı

Ben bencilliğin dehlizlerinde ümitsizce

Gönüller aydın olsun ne fark eder ki Gakkoş

Ben ruhumu zehir parmaklıklar ardında tutuklu bıraktım

?Harput gerçekten çok güzel, orda bir şey vardı? derler neden bahsettiklerini hemen anlarsın?Arap Baba?mı? diye sorarsın. ?Evet ya! Nasıl kalmış o öyle, Allah?ın hikmeti işte? denir? Sende Arap Baba efsanesinden girer; Çaydaçıra efsanesinden çıkarsın?

Öyle çok hasretim ki bir rukün kavsinde

Sanki nur içindeyim ya da dört bir yanım loş.

Deldim benlik dağını... Yolda kaldı ferhat... Şirinin ben oldum

Velhasıl olmansa bile aziz şehirde ordaymış gibi yaşarsın? Geleceğin gün?gelim? diye haber salarsın? O gün bayramdır sana da, ?sayılı gün çabuk geçer? diye doğru söylemişler anlarsın? Vuslatı beklediğin vakitler geçmek bilmez de, hasrete neden bu kadar çabuk varırsın? Şükür kendini mutlu etmeyi de bilirsin ya gittiğin yerde bir başkadır benim memleketim? yine de?

Öyle çok susadım ki ilk tekbirin;dudağımdan içtiğim serinliğe

Arabayla giderken 23 plakalı bir araç geçmeye görsün ne faydası varsa artık, hangi mantığın sonucuysa gözden kaybolana kadar ardından bakakalırsın...

Hele uzaktayken yaptıkların...

Öyle özledim ki seccademin alnımdan öpüşlerini... öyle özledim...

Yandım KUL oldum... Yandım KÜL oldum... Yandım GÜL oldum...

En Sevgilinin durduğu eşikte durdum

Ben sahte uzaklıkların sürgünüyüm...

İşte huzuruna geldim...

SENAİ DEMİRCİ

Kimi aş peşinde koşmak için çıkmış diyarından, kimi ufku için okuduğundan? Kimine sorsan?eşim? der, kimine sorsan?erim: vatan borcu? der. Başka neden ayrı düşer ki insan sıladan, niye uzak kalır ki memleketin havasından, suyundan? Her köşesi cennettir de yurdumun yine de dökülüverir?vatanın elleri çok hoştur amma; gakkoşlar diyarı Elazığ başka? mısraları ağızdan? Ayrıldığın gün, döneceğin günün hesabını yaparsın, daha çıkmadan Harput?a bakan Kömürhan?dan gireceğin günün hayalini kurarsın. Bir sorgulama faslına gelir sıra?memleketi mi memleket yapan içindekiler mi yoksa? Onlar olmasa bu kadar özler miydim acaba? Ardından bir?amaaan? gelir?onlar içindeyken bilemeyeceğim bunu nasılsa? der şimdiden özlemeye başlarsın?

Yabancı görmedeyim nere baksam herkesi.

Sevindir beni, sevdir, sevindir, sev, sevdiğini bildir...

Şöyle başımı sokacak bir umudum olsun istedim

Ben ellerine cilveli kelepçeleri vurulmuş bir zavallıyım

Yandı her yanım... İbrahimin oldum... Gül oldum...

Ben isyan çöllerinin çorağına sürgün bir yetimim

ahdettim

Ben benlik ve bencillik yabancılıklarında

Ben kalbimi dünyanın dert duvarları arasında ezdirdim

dolandım... dolandım... dolandım...

Bakışınla sar beni, el üstünde tut, bırakma ellerimi... Bırakma...

Kudsi levhanın dokunuşuna emanet etmeye geldim

Hüzünlerimi bir secdenin billur sularında erit ne olur

Rahmetinin yuvasına uçurmaya

Öyle hasretim ki yalnız ve yalnız sana kul olmayı

Tüm uzaklıkları uzaklara savurdum keremini gördüm

En Sevgilinin en çok sevildiği halde olmaya

Durdum namaza;Miracına geldim, niyazına durdum

Çöle verdim leylayı ;aklı mecnuna sattım

Mecnun oldum yakınlığına geldim

Ben gururun mahkumuyum...

İçimde sakladığım bütün uçurtmaları rüzgarlara verebileyim

Bir telefon çalar çabuk şu kanalı aç kürsü başı var, Elazığlı bilmem kim çıkmış çok güzel söylüyor? Hiç dinlememiş, görmemiş gibi kumandaya saldırırsın?

Ben sonsuz derinlikte uykuların yitiğiyim

Bir Elazığ musikisi, ezgisi çalınmasın kulağına, hemen kaynağını ararsın..

Evine yol bulamayan bir yitirmişim

Hele bir de hemşerine rastlamışsan.. Köyün nere, nerde oturursun, a orda benim halamın kızı var, ya sen şunun kızı mıydın, hani gören yıllar önce kaybettiğin kardeşin sanır.. Hoş az daha zorlasak kesin akraba çıkılır da..

Nazarında tut ne olur

İçimdeki bütün kuşları dağlara uçurmayı

Miracına geldim... Miracına geldim

Cümle dilenciliklerden kurtulmayı

Vazgeçtim aslıdan, gölgeden çıktım, aslına geldim... vaslına geldim...

Ben gerçeğin kaçkınıyım...

Çok özledim sonsuz genişliğini secdelerin

Belimi kıran ayrılıkları göğe savurmaya

Öyle çok hasretim ki yalnız ve yalnız sana muhtaç olmaya

Öyle hasretim ki göğsümde sakladığım kanadı kırık serçeleri

Ne olur korkularımı rahmetinin kucağında teskin eyle Sen

Birinin ağzından?Elazığ? kelimesi çıkmaya görsün.. Sorgu meleği kesilirsin diyenin başına..?Elazığ? ile işin ne? Oralı mısın? İlgin ne sebeple..?

Mülteci ellerimin ayazında ölmüş kelebekleri

Ben içine kalbimi sığdıramadığım dar vakitlerin küskünüyüm...

Ha bir de Elazığ hakkında Palu ilçemizden başka bir şey duymayanlarla da karşılaşırsın? ?Elazığ?ın neresindensin?, ?Merkezindenim? ?hangi içinden Palu?lu musun yoksa? ?Hayır? der anlatmaya başlarsın?

Karşımda gurbet elin pırıl pırıl sinesi.

Ben unutuş uçurumların dibinde unutulmuş bir cesedim

Çok isterdim bir kıyamın kıyametinde

Ben günahın tutsağıyım...