HZ. MUHAMMED NEDEN İSLAM ŞERİATINI ANCAK SAVAŞARAK KURDU DA, HZ. İSA PEYGAMBER SAVAŞSIZ BİR ŞEKİLDE HIRİSTİYAN ŞERİATINI KURABİLDİ?

Ebu Talip hakkındaki bu hadisleri nakledenler, Ebu Talip?in küfrüne hükmeden Sünni alimlerdir ve hepsi diyorlar ki Ebu Talip, Peygamber? i himaye etti ve dinini yaymak için ona yardım etti. Kuran-ı Kerim?in Hac Suresinde: ?Allah?a yardım edip onu destekleyeni Allah da destekleyecektir.? Ebu Talip kadar İslam dinine, Allah ve Peygamberine yardım eden kaç kişi vardır? Bu ayeti okumuşlar; fakat Ebu Talip lehine olan niteliğini itiraf etmekten çekinmişlerdir. Neden? Çünkü Ebu Talip?in affedilmeyecek bir suçu vardır. O da Hz. Ali?nin babası olmasıdır. Başka bir suçu yok. Bütün Kureyşliler, Ali?den nefret ediyorlardı. Zira Hz. Ali, o Ali ki kabilenin en göze çarpan yiğit kahramanlarını savaşlarda öldürmüştür. İşte onun için her kabilenin kalbinde bir yara vardı. Kureyş kabilelerinde tek bir ev kalmadı ki Hz. Ali ondan bir, iki veya daha fazla adam öldürmemiş olsun. Örneğin Muaviye?nin annesi olan Hind, Peygamber?e en amansız düşmanlardan biridir. Bedir Savaşı?nda Hz. Ali; Hind?in babasını, amcasını, kardeşini ve oğlunu öldürmüştür. Onun için Hind, intikam olarak Uhud savaşını hazırlayanlardan biri olmuştur. Kabilenin kadınlarını toplayarak savaşa götürmüş ve kadınlar, kocalarını cesaretlendirmek için tef çalıp şu şarkıları söylemişlerdir:

Burada kısa bir yorum yapmak isterim. Ebu Talip, Hz. Muhammed? in en sıkıntılı günlerini paylaşarak kendisini korumaya devam ettiği halde Sünni alimler, onun hakkında kafir raporunu verdiler. Hz. Muhammed?i sıkıştıran ve kamp hayatına zorlayanların ellerine cennet için bonservis verdiler. Buradan Ebusüfyan, Muaviye, Hind ve diğer sahte Müslümanları kastederken aklıma sözde ilk üç halife geldi. Onlar, Haşimilerden olmadıkları için kabilenin içinde hiçbir beis görmeden alışverişlerde ve pazarlarda çalışıp geçiniyorlardı. Bu olayları ben yazmadım. Sünni tarihçiler yazdı ve onlar bize ulaştırdı. Onlar yazarken bu önemli noktaya zerre kadar önem vermeden bas bas bağırıyorlar. Ebu Talip resmen İslam?a girmediği için güya cehenneme atılacak ve Ebu Süfyan, Muaviye, Hind ve zoraki Müslüman olanlar hepsi cennet ehli olacak. Sanki bu güzelim cennet, cennet değil de haşa sıradan bir meskenmiş. İşin en enteresan tarafı şu ki bütün ahkam kesen İslam alimlerinin hiçbiri, Hz. Peygamber?in bu sıkıntılı günlerinde, üç büyüklerden herhangi bir yardım veya gıda maddesi geldiğini yazmıyorlar. Ancak Tarihçi İbn-i Hişam, kitabında müşriklerin safında olan Hz. Hatice?nin bir yeğeninin, bir deveye buğday ve gıda yükleyip ve Şiib?in kapısına kadar geldiğini, kendisine mani olmak isteyen bir Kureyşliyi, yayıyla başına vurarak karşı koyduğunu yazmış. İbn-i Hişam, bu olayı yazdıktan sonra?Amborgaya karşı Hz. Hatice?nin yeğeni ve üç kişi daha giriştiler ve sahifenin kaldırılmasına çalıştılar.? demiştir.

Yuşa hazretleri Hz. Musa? nın başyardımcısı vasisi ve veziri olduğundan yapılan savaş bizzat Hz. Musa?nın savaşı sayılır. Hz. Musa aleyhisselam'dan sonra Hz. Davud geldi yine savaştı. Yaptığı savaş Kuran-ı Kerim?in El-Bakara Suresinde zikredilmiştir. Filistinlilerin Kralı meşhur Calut?u savaşta kendisi bizzat öldürmüştür. Davud ise Hz. İsa?nın dedesidir. İncil?de Hz. İsa , çok yerde Davud?un yolunda olmakla övündüğünü belirtmektedir. Burada tüm Hristiyan alemine ve bazı basit anlayışlı kardeşlerimize seslenmek istiyorum. Savaş eğer zorunlu hallerde bile kötü bir leke ise ve Hz. İsa?nın savaşmaması iftihar edilecek konu ise, Hz. İsa?nın yolunda olan Hristiyan alemi neden savaşıyor? Birinci ve İkinci Dünya Savaşında öldürülen milyonlarca insan kimin hatırı için öldürüldü? Vietnam?da, Kore?de, Japonya?da çıkan savaşlar, Hz. İsa? nın taraftarı olan Hristiyanlarca çıkarılmadı mı? Yakın tarihimizde Afganistan ve Irak?taki savaş ve mezalimi yapan kimlerdir? Hala daha dünya, Hz. İsa?nın taraftarı olan Hristiyanların merhametini bekliyor. Eğer üçüncü bir savaş çıkarsa Allah bilir neler olacak? Bu nedenle diyoruz ki, Hz. Muhammed , savaşmak zorunda kaldı. Peygamberliğini ilan etmeye başlarken amcası Abbas?a durumu açıyor ve Allah?tan gelen emri açıklıyor. Abbas dedi ki?Ey yeğenim sen bilirsin, Kureyş Kabilesi bizi çok kıskanıyor, böyle bir şey olursa büyük patlama olur ve bütün kabileler, düşmanlığımız üzerine birleşecek. Sen bunun için amcan Ebu Talib? e git. O, kabilenin büyüğüdür. Sana resmen katılmazsa bile, aleyhine tutum almaz ve seni himaye eder.? Sonra ikisi Ebu Talip?e gittiler. Ebu Talip, Hz. Muhammed?e bakar ve?Korkma! Çık, senin derecen çok büyük, senin cemaatin çok güçlü. Allah?a yemin ederim ki sana bir dil uzanırsa o dil, çok dillere hedef olacak ve kılıçların şakırtısıyla kendine gelecek. Yine Allah?a yemin ederim ki Araplar senin önünde boyun eğecek. Babam eski kitaplar okurdu ve şöyle dediğine şahidim: Benim soyumdan peygamber gelecek. Keşke onu idrak etsem ve ona inansam. Benim çocuklarımdan kim idrak ederse ona inansın.? (2) Bu hadis rivayeti, Sünni bir alime dayanır. Zaten hasıraltı edilen yüzlerce hadislerden kalan birkaç hadisin en önemlilerinden biridir bu hadis. Şimdi gelsin aklı başında ve asabiyetten sıyrılmış bir insaf sahibi söylesin. Ebu Talip böyle bir hadisi babasından rivayet etsin, ilk saatte Peygamberi teşvik etsin ve onun yanında böyle bir tavır takınsın ve bütün bunlara rağmen Peygamber?e inanmış sayılmasın. Bunu ancak düşüncesi temiz olmayan ileri sürebilir.

Bir de Hayber Savaşı? na birazcık göz atalım. Yahudiler?in büyük merkezi olan Hayber şehri, Medine?ye yaklaşık 250 km uzaklıktadır. Ünlü kalelerle korunan zengin ve tarihi bir şehirdir. Kalleş, sahtekar Medine Yahudileri, Hz. Peygamber?i çok uğraştırmışlardı. Onların tehlikesini bertaraf ettikten sonra, Hayber üzerine yürüdü. İslam ordusundan korkan Yahudiler, kalelerine çekilip dev demir kapıyı kapayınca Müslümanlar kuşatma durumuna geçti. Yaklaşık bir ay kadar devam eden kuşatma Hz. Muhammed?in zaferiyle sonuçlandı. Tarihçiler bu zaferin yine Hz. Ali?nin kahramanlığıyla gerçekleştiğini bildirmektedir. Yazıyorlar ama isteksiz ve ellerinden gelirse yine yazmazlardı. Önce Hayber kahramanı başkasını yapmak istediler. Ancak ellerinde inandırıcı bir belge yok, dönüp zoraki Hz. Ali diyorlar. Hz. Ali?nin, Merhab üzerine indirdiği o kuvvetli darbe, dillere destan oldu. Bir şair sevgilisi için yazdığı bir şiirde o darbenin şiddetini şöyle dile getiriyor:

NOT:AKAD Dergisi, Aralık 2007, Sayı 2'den alıntı yapılmıştır.

Hz. Muhammed ise çok kritik bir ortam içinde geldi. Kureyş kabilesi, liderlik hevesi içinde birbirini hazmetmeyen ve birbirine sinsi bakan kollara ayrılmıştı. Her bir kolu diğerinin önüne geçmek için çırpınıyordu. Bu vahim durum, Hz. Peygamberin 5. atası Kusey döneminde başladı. Kusey, Kureyş kabilesini toplayıp modern bir teşkilatla onu devlet şekline büründüren büyük oğlu Abdüddar?ı diğer kardeşlerine üstün tutup elinde bulunan bütün yetkileri ona vermek istedi. Ancak Peygamber?in dedesi olacak diğer oğlu Abdmenef, kabilede ve halk içinde daha fazla tutuluyor ve seviliyordu. Zaten bir inceleme yaparsak Hz. Peygamber? in nesep zincirinde olan kişilerin her birinin, diğer kardeşlerine üstünlük sağlamış olduklarını göreceğiz. Kusey öldükten sonra Abdmenef, ağabeyi Abdüddar?a karşı çıktı ve onu münafereye davet etti. Münafere; yarışan iki tarafın kabul ettiği bir hakem huzuruna çıkmasıdır. Buna göre hakem kime üstünlük verirse, rakip taraf hiçbir şekilde itiraz göstermezdi. Bu sınavı Abdmenef kazandı ve bu bakımdan tüm Abdüddar sülalesi, Abdmenefoğullarını kıskandı ve onlara karşı cephe tuttu. Hz. Muhammed, Abdmenef soyundan geldiği için Abdüddar sülalesi, Emevilerle bir olup Haşimiler?e karşı çıktı. Emeviler yine Haşimileri kıskanıyorlardı. Ve onları en tehlikeli rakip olarak görüyorlardı. Zira Haşim ve Abdşems, Abdmenef? in oğulları olarak ikiz doğdular. Haşim, kardeşi Abdşems?in ilerisindeydi. Abdşems her ne kadar suskun davrandıysa onun oğlu Ümeyye , amcası Haşim?e karşı çıktı ve amcasını münafereye davet etti. Haşim, münafereyi bir şartla kabul etti ki kaybeden taraf, kazanan tarafa elli deve verip Mekke?den çıkacak ve 10 seneye kadar dönmeyecek. Abdşems bu münafereyi kaybetti. Elli deveyi verdi ve Mekke?den çıkıp Şam?a yerleşti. Bu yenilgi tüm Emeviler?e ağır geldi. Bunun üzerine Ümeyye?nin oğlu Harp , Haşim?in oğlu Abdülmuttalip?e karşı çıktı ve onu münafereye davet etti. Hakem, Harp? i reddettiği gibi kendisine bir şiir de söyledi:

Eğer pısırık pısırık kaçarsanız sizi terk eder ve bundan pişman olmayız.(3)?

?Senin baban zanidir, onun ki ise iffetli ve Kabe?yi fil ordusundan korudu.? Zira babası Ümeyye, Şam? da iken bir Hristiyan kadına tecavüz etmişti. Bu suçtan dolayı bilhassa eşraftan olanlar çok ayıplanır ve dile düşerler.

Hiçbir peygamber, kan akıtma arzusunda olmadığı gibi Hz. Muhammed de kan akıtma arzusunda değildi. Hz. İsa?nın zaman, mekan kısaca o zamanki koşullarına göz atıldığında, savaşa mahal olmadığı açıkça görülecektir. İslam dinini yaymak için Hz. Muhammed?i savaşa sürükleyen Kureyşliler, bu tarihe hoş olmayan bu damgayı vurdular.

Evet, bir önceki yazımızda belirttiğimiz gibi Hz. İsa savaşmadan şeriatını kurdu. Ama tekrar vurgulamakta fayda vardır ki, Hz. İsa eğer Hz. Muhammed? in zamanının şartları içinde bulunsaydı kuşkusuz o da insanları hidayete erdirmek için Allah yolunda savaşırdı. Ufak bir araştırmayla İsa?dan önceki Peygamberlerin aşağı yukarı hepsinin savaşa başvurduğunu görürüz. Aralarında Hz. Nuh savaşmadı, ama yola gelmeyen ve putlardan vazgeçmeyen kavminden bıkmış usanmış bir durumda Allah?a dua etti ve?Ey Rabbim!? dedi, ?Dünya üzerinde tek bir kafir bırakma.? Peygamberlerin duası reddedilmez olduğu için Allah, Hz. Nuh?un duasını kabul etti ve dünyayı büyük bir tufana boğdu . Hz. Nuh?un yaptığı gemiye binmeyen hiçbir insan hayatta kalmadı. Hz. Nuh?un imandan yoksun olan bizzat oğlu da batanlar arasında oldu. Burada demek isterim ki dünya tarihinde hiçbir savaş bu kadar ölümle sonuçlanmamıştır. Ondan sonra Hz. İbrahim yine savaştı. Tevrat?ın 14. ishahında diyor ki, Şinar Kralı ve yakın bölgede birkaç bölge krallığı birleşerek birçok bölgeye savaş açtılar ve aynı zamanda İbrahim Peygamberin yeğeni olan Hz. Lut?u esir alarak bütün mal ve develerini yağma ettiler. Hz. İbrahim, bunu haber alınca hemen uhdesinde bulunan gençleri ve tecrübeli olan kölelerden dört yüz kadar bir kuvvet toplayıp onların üzerine yürüdü. Hz. Lut?u ve bütün yağma edilen malları kurtardı ve sahiplerine iade etti. Ondan sonra yine Hz. Musa döneminde savaş yapıldı. Hz. Musa'nın veziri, vasiyyi ve sağ kolu olan Hz. Yüşa?nın amalıkalarla olan savaşı meşhurdur. Tarih kitaplarında o savaşta gerçekleşen ibretli bir olay anlatılır. Yüşa son saldırısını yaparken güneş batar. Yüşa hazretleri hemen Allah?a dua eder: ?Ey Allah?ım, bana bu savaşın bitimine kadar süre ver.? Cenabı Allah Hz. Yüşa?nın duasını kabul eder ve savaşın bitimine kadar güneşi durdurur. Bu olay, hem Alevi hem Sünni kesimlerce kabul edilerek ün kazanmıştır. Bu arada Mısır?ın ünlü büyük şairi Ahmet Şavkı Bey, güneşe hitaben uzun bir şiir yazmıştır ve Güneş?e?Ey Yüşa? ın kız kardeşi?(1) diye hitap etmiştir ve sonrasında Güneş?ten dünyada olup biten olayları anlatmasını talep etmiştir.

Evet, iki peygamber arasında böyle bir fark vardır. Oysa her ikisi Allah?ın elçisi ve Allah?ın emirlerini uygulamaya çalışıyordu. Hz. İsa, eğer Hz. Muhammed?in düştüğü çetin ortamın içine düşmüş olsaydı o da kuşkusuz savaşmak zorunda kalırdı. Ancak Hz. İsa, genel olarak halk tarafından tutulmaktaydı. Halk içinde söylediği öğüt ve hikmetli sözleri, halkın iliklerine kadar işliyordu. Ağlayarak onu dinliyorlardı. (Bernaba İncili s.14)

Hz. İsa da savaşa hiç lüzum görmüyordu. Zira valiler ve krallar bile onun hakkında karar veremiyorlardı. Bu arada Kral Hridor, onun hakkında kararsızdı. Bununla beraber amme halk, ona sevgi ve bağlılık duyuyordu. Bundan dolayı İsa hazretleri, hoşgörü ve affedici ruhunu taşıyordu. Öyle ki?Sağ yanağına tokat atana, solunu ver.? sözü çok meşhurdur.

Önümüzdeki yazıda Hz. İsa?nın tarihi sayfalarına girme umuduyla?

Şimdi Mekkeliler sözde Müslüman oldu, köşeye sinip meyus meyus durmaya başladılar. Kureyşliler yerine bu sefer diğer kabileler tarafından Hz. Muhammed?e savaş açıldı. Birkaç soya ayrılan Hüvazin kabilesi Malik Bin Avf?ın komutanlığında Sakiyf, Nasır, Sad kabilelerinden oluşan müşrik ordusuyla İslam ordusu arasında Mekke?den üç günlük uzakta olan Huneyn vadisinde karşılaştılar. Müşriklerin genç komutanı Malik, İslam ordusu gelmeden yaşlı bir muharibin önerisiyle önce askerlerini çukurlarda ve dere oyuklarında pusu tutma durumuna getirdi. Müslümanlar hesapsız vadiye girer girmez, pusuya yatan düşman yıldırım gibi çıkıp saldırıya geçti. Bu ani saldırıya uğrayan Müslümanlar sağa sola dağılıp savaştan önce kaçışmaya başladı. Müslümanlar paniğe düşüp dağıldıktan sonra yerinden zerre kadar ayrılmayan Hz. Peygamber?in yanında ancak yedi kişi kalmıştı. Hz. Muhammed kaçanlara seslenerek "ben buradayım, ben buradayım" diyordu. Ama duymak istememişlerdi.

Saldırıp ilerlerseniz sizi sever kucaklarız.

Bu başlık altındaki konu, amme halk arasında tedavül edilmekte ve bu arada bilgiçlik taslayan kimilerine göre İslamiyet?in bir ayıbı olarak kabul edilmektedir. Özellikle Avrupa?da iş kapıları açılınca Almanya, Hollanda ve diğer Hristiyan ülkelerde çalışan kardeşlerimiz; beraber çalıştıkları Hristiyan arkadaşları tarafından yöneltilen bu soru karşısında sıkışıp kalıyorlar.

hz. isanın durumu farklı hz. isanin havarileri ve aziz paulus hristyanlıgın yayılmasında en az hz isa kadar etkili olmuşlardır...

Ferisiler ve Saddukiler denilen kimi zümreler dışında herkes canı gönülden kendisine bağlıydı. Kahinler, reisler ve halkı sömüren menfaat düşkünü çıkarcılar onu öldürmek istiyorlardı. Fakat halktan korktukları için Ona hiç bir şey yapamıyorlardı. (Bernaba İncili s.14)

1. Arap dilinde bütün isimler erkek veya dişi olarak ayrılır. Mesela güneş sözcüğü Arapçada bir dişi sıfatını alır. Ay erkek, gök dişi, deniz erkek, dağ erkek, ev erkek, oda dişi, taş erkek, kaya dişi ve böylece bütün isimler erkek ve dişi olarak ayrılır. Hatta Kuran-ı Kerim? de yol manasında olan sebil hem erkek hem dişi sıfatını almış. Yani güneş dişi sıfatını aldığı için şair güneşe Yüşa? ın kız kardeşi diye hitap ediyor. Kardeş sözcüğünün Arapçada bir hassasiyeti vardır. Örneğin Kureyş kabilesinden olan birine ey Kureyşliler kardeşi hatta Kuran?ı Kerim? de bu vardır. Örneğin Hz. Peygamberi Ad?in kardeşi olarak anlatıyor. Şöyle diyor: Ad kavmine kardeşleri hudü gönderdik. Salih peygamber için Semud kavmine Salih? i gönderdik. Yani kardeş kelimesini arkadaş, solup ilgili olarak anlam verir. Burada güneş Yüşa?a durduğu için Yuşa? ın kardeşi diyecekti. Fakat dediğim gibi güneş dişi olduğu için ona kız kardeş denildi.

İşte bu iki yenilgi Emevioğulları?na çok ağır geldi, onları hırpaladı ve zillet içinde bıraktı. Abdülmuttalip? ten sonra Hz. Peygamber, semavi bir sesle ortalığı aydınlattı ve peygamberliğini ilan etti. Haşimilerle soy çekişmesine giren Emeviler, hemen karşı cephe tuttu. Bu arada Abdüddar?ın oğulları Mahzun, Sehm, Cemh ve diğer kabileler, yine Emeviler?in yanında yer aldılar. Önce Hz. Muhammed?i susturmak, durdurmak istediler. Daha sonra onu öldürmek için çare aramaya başladılar. Abdulmuttalip?in vefatından sonra Ebu Talip, Hz. Muhammed?i korumayı üstlenen bir duruma gelmişti. Kuduran Kureyşliler, Ebu Talip?in engeli karşısında hiçbir şey yapamadılar. Örneğin Ebu Talip bir süre Hz. Muhammed?i görmeyince onu merak etti, aradı, yine de bulamadı. Sabah olunca Hz. Muhammed, yine gelmedi. Kureyşlilerden birinin Peygamber?i öldürmüş olabileceğini düşündü. Hemen kabilenin 20 kadar gencini çağırdı. ?Her biriniz kesici bir alet, kama ve benzeri bir şey alsın, gizlesin ve Kabe? ye girsin. Kureyşin büyükleri arasında oturup her biriniz beni beklesin. Ben Kabe?ye girdiğim zaman eğer Muhammed yanımda değilse benden emir beklemeden her biriniz yanındaki adamı öldürsün.? dedi. Sonra Hz. Muhammed?i aramaya koyuldu ve onu buldu. Onunla beraber Kabe?ye girdi. Kureyş büyükleri, Ebu Talip?in yüzündeki öfkeyi fark etti. ?Ne var? diye sordular. Ebu Talip gençlere?Ellerinizdeki bıçakları gösterin.? dedi ve ekledi: ?İki gündür Muhammed?i görmedim. Birinizin öldürdüğünü sandım, size böyle bir düzen hazırladım ki böyle bir şeyin olması durumunda hepiniz ölecektiniz.? (Ettebakatül Kübra cilt 1 s. 186) Hz. Muhammed?i ne pahasına olursa olsun ortadan kaldırmak için her çareye başvurdular. Ama amcası Ebu Talip onlara hiç fırsat vermiyordu. Geceleri bile onun yatağını kontrol ediyor, gece yarısı yataklarından kaldırıp oğullarından birini onun yatağına yatırıyordu. Bu sıkı tedbirler karşısında aciz kalan müşrikler, aralarında bir karar aldılar ve tüm Haşimoğullarına ambargo uyguladılar. Onlardan hiçbir şey almayacak ve onlara hiçbir şey satmayacaklar ve böylece bütün alakalarını kesecekler. Haşimoğullarını, Ebu Talip Şiibi denilen bir yerde hasredip adeta bir tecrit yaşatmaya başladılar. Ebu Talip yine Hz. Muhammed?i bırakmadı ve tüm Haşimoğullarıyla birlikte bu korkunç duruma dayandı.

Onun bakışları kalbimi yardı, Ali? nin vurduğu gibi Merhab? a.?

Buhari, Huneyn savaşına ilişkin Ebu Katade?nin bir rivayetini yazıyor. Ebu Katade demiştir ki: ?Huneyn savaşında, Ömer?i kaçarken gördüm ve kendisine yetiştim.? Millete ne oldu diye sordum. Ömer : ?Allah?ın mükadderatı? diye cevap verdi. Bu olayı yine İmam Malik?Muvatta? adlı eserinde almıştır. Demek oluyor ki, Huneyn savaşında bu yedi kişi dışında üç büyük hazret dahi savaştan kaçmıştır. Bütün Müslümanlar kaçarken Hz. Ali, Peygamber?in yanında ve önünde kılıç sallamakta idi. Buna rağmen Müslümanlar, Hz. Muhammed?in yanında kalan Hz. Ali ve az kişiyle galip geldiler. İşte Hz. Peygamber?in savaşları keyfi veya zevk almak için yapılmamıştır. Öyle yapılmadığı tarih akışıyla ispatlanmıştır. Bu olaylara Gölgesiz Işıklar 4 kitabında geniş yer verilmiştir.

?Sevdiğim güzeli görünce, sevinçten dedim merhaba.

Hz. Muhammed, amcası Ebu Talip?in vefatından sonra artık müşriklerin eziyetlerine tahammül etmedi ve Medine?ye hicret etti. Medine halkı kendisine kucak açarak canlarını önüne koydular. İslamiyet?in yayılma şerefinin Medine?ye nasip olmasını sağladılar. Kureyş kazan gibi kaynıyordu. Savaşlar, kalplerde kökleşen kin ve hınçları tatmin etmek için birbirini takip etti. Bedir, Uhud ve Hendek savaşları hep Ebu Süfyan?ın komutasında oluyordu ve en nihayetinde Mekke, Müslümanlarca fethedilme aşamasına geldi. Hz. Muhammed Mekke?yi savaşsız fethetti ve etraflarda olan kabileleri yine savaşsız İslam?a katmak istedi ve gerçekten bazı kabileler, İslam?ı savaşsız kabul etti. Hz. Peygamber, Cezime kabilesine Halit ibn-i Velit? i gönderir ve?Sakın kimseye savaş açma? diye sıkıca tembih eder. Halit, Cezime kabilesine gitti ve Peygamber?in verdiği emre aykırı olarak vurup öldürmeye başladı. Hem de nasıl? ?Silahlarınızı bırakın? diye onlara aman verdikten sonra kılıçtan geçirmeye başladı. Yanında olup bu işi beğenmeyenlerden biri gidip durumu Peygamber?e haber verdi. Hz. Peygamber, ellerini yukarıya açıp?Ey Allah? ım! Ben Halit?in yaptığından sana sığınıyorum.? dedi ve hemen Hz. Ali?yi çağırıp?Git şu Halit?in yaptığını tamir et, onların mal ve zararlarını telafi et.? dedi ve gerektiği kadar para verdi. Hz. Ali hemen gitti, öldürülenlerin diyetini ve yitirilen malların karşılığını verdi, bütün zararlarını karşıladı ve kendilerine?Ödenmeyen bir zararınız kaldı mı? diye sordu. ?Hayır? dediler. ?Öyleyse Hz. Peygamber?in zimmetinde bir şey kalmasın, ihtiyaten şu artan paraları da veriyorum.? dedi. Artanları verdikten sonra dönüp yaptıklarını Peygamber?e anlattı. Hz. Peygamber: ?Çok iyi ettin.? diyerek Hz. Ali?yi taltif etti. (İbn-i hişam 3/28 ) Şimdi Mekkelilerle olan savaşlar öyle bitti. Daha sonra Kureyşliler ister istemez Müslüman oldular. Bu sefer diğer kabilelerden Müslümanlara savaş açıldı.

Hayber Savaşı ve kalelerin fethi ancak Merhab?ın öldürülmesine bağlıydı. Merhab, oranın hakimi olmakla beraber çağın en yaman ve en korkunç bir savaşçısıydı. Hayber kalelerini fethetmek için bir gün Ebubekir'le ve bir gün Ömer?le gelen birlikleri yenilgiye uğratan Merhab?tır. Hz. Peygamber, bu durum karşısında çok sinirlendi ve ertesi gün Hz. Ali?yi gönderdi. Bu olay bütün İslam tarihlerinde büyük ün kazanan bir olaydır. Öte yandan Hz. Ali? nin Hayber Savaşı?nın tek kahramanı olduğu tartışmasız bir gerçektir. Şimdi İbni Hişam?ın bu konudaki ifadesini ele alalım. Seleme Bin Amru İbnil Ekve?a dayanarak anlatıyor. Seleme diyor ki: ?Hz. Peygamber, Hayber kuşatması sıralarında bir gün Ebubekir? e beyaz bir bayrak verdi ve bir birliğin başında gidip kaleye saldırması için emir verdi. Ebubekir gitti ama sonuç almadan geri döndü. Peygamber hazretleri ertesi gün bayrağı Ömer? e verdi ve?Şu birliği al ve kaleye saldırın.? diye emir verdi. Ömer de gitti, çarpıştı ve sonuç alamadan geri döndü. O zaman Hz. Peygamber dedi ki: ?Yarın, bu bayrağı Allah ve Peygamber? i seven birine vereceğim ki, onu Allah ve Peygamber de severler. O, kaçıcı değildir. Fetih onunla olacak.? Herkes merak içinde beklerken Hz. Muhammed, Hz. Ali?yi çağırdı. Hz. Ali?nin gözleri ağrıyordu. Hz. Muhammed, tükürüğünden aldı Hz. Ali?nin gözlerine sürdü, gözlerdeki ağrıdan eser kalmadı. Sonra: ?Al şu bayrağı. Allah sana fetih verinceye kadar bu kalelerin üzerine saldır.? Seleme devamla dedi ki: "Ali bayrağı aldı gitti, biz de arkasından gidiyorduk. Bayrağı bir yığın taşlar içinde diktikten sonra bir Yahudi kendisine?Sen kimsin? diye sordu. ?Ben, Ali Bin Ebu Talib? im? dedi. ?Siz yükseldiniz? dedi Yahudi." Hz. Ali, fetih gerçekleşinceye kadar çarpıştı, geri dönmedi.

3. Şiiri Ebul feras el-asfahani meşhur Ağani kitabında yazıyor yine İstiab kitabı sahibi İbni Abdülberr yine yazıyor. Büyük merci olan Zübeyr bin Bekar rivayetinde, Hind?in biz Tarıkın kızlarıyız demesini şöyle yorumluyor. Tarık büyük bir yıldırım ismidir. Hatta Kuran? da özel sure var ki Tarık Suresi. Anlam en-nisa kitabında Hind bölümünde bu şarkıyı yalnız Hind?in söylediğini yazar.

2. Hanbeli mezheplerinin büyük fatihlerinden Ali bin Muhammed eddeynuri bir kitabında İbni Abbas?a dayanarak böyle bir hadis yazıyor.

NOT: AKAD dergisi, Eylül 2007, sayı 1'den alıntı yapılmıştır.

Yani müşriklerden yardım geldi; fakat üç büyüklerden böyle bir zahmette bulunan olmadı. Ama ilerde göreceğiz ki hilafeti kapma yarışında en önde yer alacaklardır. Ebu Talip?in yüceliğini hakkıyla yazmak için büyük bir cilt hazırlamak gerekir. Zira bu konu, her Alevi?nin kalbinde yara gibi işleyen ezeli bir konudur. Ebu Talip?in eğer bir suçu varsa o da Hz. Ali?nin babası olmasındandır. Evet Ebu Talip, oğlu için kötülendi ve hakkında bu ortak rapor verildi. Zira Hz. Ali?yi kötülemek istediler, fakat kötüleyecek bir şeyini bulamadılar. Eksik puan vermeye çalıştılar, fakat devleşen kişiliğini hiç indiremediler. Hakkında gelen güzel özel hadisleri ya örtbas edip kaldırdılar veya başkasına mal ettiler, fakat yine bu fışkıran ışık huzmelerini gölgeleyemediler. Zira bu ışıklar, gölgesiz ışıklardır.

Mekke müşrikleri, Bedir Savaşı? nda büyük bir yenilgiye uğradıysa da Uhut?ta istedikleri intikamı alabildiler. Fakat Uhut?taki yenilginin sebebi Müslümanların gevşekliği değil, okçular oldu. Zira Peygamber hazretleri savaş için safları dizdikten sonra Uhut Dağı?nın bir boğazından düşmanın gelebileceğini tahmin etti ve orada tecrübeli okçulardan kırk kişi seçti. Başlarına Abdullah isminde ansardan birini tayin etti ve dedi ki?Siz bu boğazdan hiç kimseyi geçirmemeye bakın. Biz savaşta yenilirsek bile yardımımıza gelmeyin. Galip gelirsek de saflarınızdan çıkmayın ve benden emir almadan hiçbir şekilde yerlerinizi bırakmayın.? Savaş başlayınca Müslümanlar, ağır gelip müşrikleri bastırdılar. Halit bin Velit, iki yüz kadar süvarisiyle Müslümanları arkadan basmak için fırsat bekliyordu. Fakat her saldırı denemesinde, okçuların müdahalesiyle geriye püskürtülüyordu. Halit bunu defalarca denedi ve hiç ilerleyemedi. Ancak savaş alanında Müslümanların üstünlüğü belirince kimi Müslümanlar yağma etmeye başladılar. Ölüleri soyup silah ve kıymetli eşyalarını almaya başladılar. Bu iş gittikçe büyüdü. Müşrikler dağılırken yağmacıların çoğaldığını gören okçular, "eyvah bize bir şey kalmaz" diyerek yerlerini birer ikişer bırakıp yağmaya gittiler. Sonunda Kumandan Abdullah, birkaç neferle kaldı. Onların azlığını gören Halit, fırsatı kaçırmadan hemen kalan birkaç okçunun üzerine yürüdü, kumandanı ve kumandanın yanındakilerinin hepsini şehit etti. Kaçmaya çalışan müşrikler, iki yüz süvarinin gelmesiyle canlılık kazandılar ve geriye dönüp Müslümanlara yeniden saldırmaya başladılar. Müslümanlar ise neye uğradıklarını şaşırdılar. Ancak durumun birdenbire aleyhlerine döndüğünü fark ederek bu sefer kendileri kaçmaya başladılar. Müslümanların kahramanlıkları şimdi pısırıklığa döndü. Bu arada aralarında Peygamberin amcası Allah?ın arslanı Hz. Hamza ve yanında 70 kadar Müslüman şehit oldu. Hind ise öldürülen Hz. Hamza?nın üzerine eğildi ve?Eh bu mızrağı tattın mı? Sonra bir hançerle Hz. Hamza?nın göğsünü yararak kalbini çıkardı ve başladı onu çiğnemeye; fakat bir parçasını yutamadı. Savaşlar artık dinsel bir kutsallık aşkıyla değil kalplerde biriken kin ve hırsları tatmin etmek için birbirini takip ediyordu. Uhut Savaşı, Müslümanlar için yenilgi olduysa onların azim ve hamiyetlerinden bir şey eksiltmedi. Müşrikler büyük bir hamle yapmak için diğer kabile ve Yahudilerden medet sağladı ve Hendek Savaşı?na on bin kadar bir kuvvetle yürüdüler. Bu arada Yahudiler, yaptıkları anlaşmayı bozup dağıldılar. Mekkeliler ise hınç almak için yürüdükleri Hendek Savaşı?nda en üstün muhariplerinden bir kaçını kaybedip herhangi bir sonuç alamadan perişan bir halde Mekke?ye döndüler ve artık hiçbir ses çıkarmadan beklemeye başladılar. Bu arada Hz. Muhammed , on bin kadar bir kuvvetle Mekke?ye yürüdü. Mekke?yi savaşsız fethetti ve civardaki kabileleri yine savaşsız İslam?a katmak için çalıştı. Ancak Cezam kabilesi?ne davette bulunmak üzere, İslam?a yeni giren Halit ibnil Velit? i gönderdi. Halit, Mahzum kabilesinin büyüklerindendi. Hz. Peygamber, onu Mahzum kabilesini İslama davet etmek için gönderdi ve kaba kuvvette bulunmaması ve kimseye zarar vermemesi konusunda sıkı sıkı tembih etti. Buna rağmen Halit Bin Velit, Peygamber?in emrine itaat etmeyip onlara kılıçla girdi ve birçoğunu öldürdü. Hz. Peygamber?e haber gelince bu duruma çok üzüldü. Halit?e kızdı ve ellerini yukarı doğru açıp?Ey Allah? ım! Halit? in yaptığından sana sığınırım.? cümlesini üç sefer tekrarladı. Sonra Ali? yi çağırıp ona bir miktar para verdi ve ekledi: ?Onların zararlarını tespit et, diyetlerini ver.? Ali, öldürülenlerin hepsinin diyetini ödedi. Rivayetler arasında bir köpeğin kırılan su kabının parasına varıncaya kadar yapılan zararların tamamının ödendiği anlatılmaktadır.

?Biz Tarık? ın kızlarıyız, yastıklar üzerine yürürüz. Siz kocalarımız!