Yıllar geçmişti, birgün babasına gidip sordu: "Bilmek zorundayım, bana bu kadar büyük bir iyilik yapan kişi kim? Ben o insan için hiçbirşey yapamadım..."

Hayatının en karanlık günlerinden birinde annesinin vefat haberini aldı ve hemen onun yanına koştu. Annesinin cenazesi başında babasıyla birlikte bekliyordu. Babası yavaşca annesinin başına elini uzattı; kızıl kahverengi saçlarını elleriyle geriye doğru itti; annesinin kulakları yoktu. "Annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu oldu" diye fısıldadı babası...

ben ailem yesin diye kendi hakkımıda onlara veririm

3 dilim pasta varsa, ben pasta sevmem diyebilen tek kişi ''ANNE'' dir..

"Seni hayatım pahasına dünyaya getirmenin, yıllarca bezlerini yıkamamın; binbir güçlükle besleyip büyütmenin karşılığı, sadece sevgindir ve yanağından aldığım bir öpücüktür" yazıyordu "Kazandığın parayı güle güle harca yavrum"

pasta yemezse ekmek yesin yoksa tersimiydi:)

bizde bunu diyen babam :))

Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği, sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu ortaya çıktı. Arada yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Birgün okul dönüşü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. Hıçkırarak ağlıyordu...

Bu onun yaşadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı; ağlaması devam ederken annesine: "bugün okulda arkadaşlarım bana ucube dedi..."

isterse hepsini ailem yesin ben yemesemde olur...

Çocuk, ertesi gün yatağının başucunda 25 bin lira ile birlikte küçük bir kağıt parçası buldu Kendi hazırladığı listeye benzeyen ve annesinin imzasını taşıyan kağıtta:

"Ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduğunu düşünmedi dimi?"

"Birşey yapabileceğini sanmıyorum..." dedi babası, "fakat anlaşma kesin, şu an öğrenemezsin, henüz değil..."

Delikanlının babası, aile doktoru ile oğlunun sorunu hakkında görüştü; "Hiçbirşey yapılamaz mı?" diye sordu. Doktor "eğer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir" dedi. Böylece genç biri için kulaklarını feda edebilecek biri aranmaya başlandı. iki yıl geçti bir gün babası "hastaneye gidiyorsun oğlum, annen ve ben sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sır" dedi.

benim yazılarımı üzerinize neden alıyorsunuz ki..:)

yaş pasta konusunda vicdan, merhamet yapamam... hayatın ender zevklerinden biridir... hepsini yerim..

"Bebeğimi görebilirmiyim?" dedi yeni anne. Kucağına yumuşak bir bohça verildi. Mutlu anne, bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağını açtı ve şaşkınlıktan adeta nutku tutuldu!

alınırım niye inkar ediyon sende:)))

inanma zaten sevgime:)

ben anne olmak istemiyorum. bencilliğime laf gelir sonra:)

4 kişilik bir ailese 3 kişilik döven biri varsa o da annedir :)

ben sadece alimlerden bir söz paylaştım... herkes payına düşeni alır tabi o ayrı..:)

onun hakkı ödenmez

Anne ve bebeğini seyreden doktor hızla arkasını döndü ve camdan bakmaya başladı. Bebeğin kulakları yoktu...

Dünyada herşeyin bir ölçüsü tartısı vardır. Sevginin tartısı da fedakarlıktır. Fedakarlık yapmayanın sevgisine inanılmaz..

Bu derin sır yıllar boyu gizlendi. Ancak birgün açığa çıkma zamanı geldi...

yok o benimdir pasta pek sevmemde

evt en başta söyleyen annedir...

hayır

olamam tabiii

benim inanıp inanmamam bişey ifade etmez..

Çocuk, babasından aldığı harçlığı vaktinden önce bitirmiş ve günlerdir istediği top için yeterli parayı biriktirememişti Birkaç hafta sonra yaz tatiline girecek olması, onu bu konuda endişelendirip yeni kaynaklar aramaya sevkediyordu Evlerine gelen son aylık dergide "Her hizmetin bir ücret karşılığında olduğu"nu okuyunca, sevinçle havaya sıçradı Buna göre, ailesine yaptığı yardımların da bir karşılığı olmalıydı

ve sanki o an hiç pasta yemek istemiyormuşum gibi davranırım

canım annem benimmm

Operasyon çok başarılı geçti ve adeta yeni bir insan yaratıldı. Yeni görünümüyle psikolojiside düzelen genç, okulda ve sosyal hayatında büyük başarılar elde etti. Daha sonra evlendi ve diplomat oldu.

kızı cadaloz olanın :)

oğlunu dövmeyen dizini döver..:)

Küçük çocuk bu kadersizliği ile büyüdü. Arkadaşları tarafından seviliyordu ve oldukça başarılı bir öğrenciydi. Sınıf başkanı bile olabilirdi, eğer insanların arasına karışabilmiş biri olsaydı. Annesi, her zaman ona "insanların arasına karışmalısın!" diyordu, ancak aynı zamanda yüreğinde derin bir acıma ve şefkat hissediyordu.

Çocuk bu fikirle harekete geçip gördüğü işlerin listesini çıkardı ve bunların yanına da ücretlerini yazdı Fırından ekmek almak için 200, çöp dökmek için 100, annesiyle pazara gitmek için 500 lira hiç de fazla sayılmazdı

bizim evde birine eksik gelse o an kimse pasta sevmez olur, canlarım ya:)

yosun ne kadar istesen de Annen kadar fedakar olamazsın..

Aylık toplamı 25 bin lira tutan listeyi imzalayıp annesinin çantasına koyduğunda, bu akıllıca keşfinden dolayı gözleri parlıyordu

yahu herkes pastaya odaklanmış..:)