Dolayısıyla bu ayetin Razi'nin dedikleriyle bize göre hiçbir alakası yoktur ve ayetten çıkardığı sonuçlar itibarsızdır. Bu konuda etraflı ve geniş bilgi sahibi olmak isteyen kardeşlerimize, Merhum Allame Tabatabai'nin El-Mizan tefsirinde söz konusu ayetin tefsirini gözden geçirmelerini tavsiye ediyoruz.

o muaviye denen uckagitcinin gazina gelip HZ Aliye karsi hata yapmistir ama en azindan bunu anlamistir, muaviye gibi kotu niyetli degildir en azindan. Hz Ayse yaptigini en azindan islami olarak dogru buldugu icin yapiyordu ama muaviyenin derdi islam falan degil kendi nefsi idi butun bu haltlari islerken.

Razi'nin Ebu Bekir'in fazilet ve hilafetine getirdiği üçüncü delil:

ayni ehli sunnet halifeye karsi cikip binlerce muslumanin olmesine sebep olmaya ictihad hatasi der, hem hata oldugunu kabul eder hemde bir sevap kazandilar der.

Fahreddin Razi'nin ayette geçen bu savaş davetçisinin Resulullah olmayacağına getirdiği delilin, verdiğimiz bilgiler ışığında tutarsızlığı ortaya çıkmıştır. Zira o diyor ki, önceki ayette onların savaşa katılmayacaklarını söyleyip, sonraki ayette tekrar onları savaşa davet etmesi bir çelişkidir. Oysa bu ikisinin birbiriyle ayrı ayrı şeyler olduğunu, birincide belirtilen yasak, Hayber savaşıyla ilgili yasaktır. İkincisinde ise, imtihan için sonradan vuku bulacak bir savaşa davet edileceklerinden bahsetmektedir. Dolayısıyla bu davetçinin, Allah Resulü Olduğunda hiçbir mahzur söz konusu değildir. Zaten öyle de olmuştur. İşte bu açıklamalardan sonra, gördüğünüz gibi Fahrettin Razi'nin söz konusu tevilleri, tamamıyla rafa kalkmış oluyor ve halifelerle hiçbir alakası söz konusu değildir.

nerden baksan tutulacak bir yeri yok bu iddialarin..

"a) Farzedelim ki bu bahsedilen tefsirler doğru ve işaret ettikleri hadislerin hepsi sahih hadislerdir. Peki eğer bunlar doğru ise, yani Razi'nin tabiriyle hakiki İmamın Ebu Bekir'in olduğu Kur'an ve hadislerce tasdik edilmişse, neden Ehl-i Sünnet ısrarla hilafet hakkında hiçbir nass yoktur ve bu iş ümmete bırakılmıştır, deniyor?"

d) Farz edelim ki 1. Halifenin Hz. Ali'ye üstünlüğünü, dolayısıyla onun hilafete daha layık olduğunu kabul ettik, peki ya ondan sonra? Ondan sonra neden Hz. Ali hilafete daha layık görülmeyip hilafete seçilmedi?!! Yoksa takva, ilim, şecaat, İslam yolunda fedakarlık, Resulullah'a en çok yakınlık vb. şeylerde onlarda mı Hz. Ali'den üstündü? Karar sizin aziz kardeşim.

Bir çok tefsirde zikredildiği üzere, Hudeybiye olayında Allah Resulü Müslümanların hazırlanıp Mekke'ye doğru çıkmasını emrettiğinde, maalesef birçokları bu emre muhalefet edip diğer Müslümanlarla birlikte çıkmayıp Medine'de kaldılar. Bilindiği gibi Hudeybiye olayında bilahare olay karşılıklı bir antlaşmayla sona erdi ve Müslümanlar savaşmadan geri döndü. Geri döndükleri sırada Allah Resulü vahiy yoluyla Müslümanlara önemli bir olaydan haber verip yakın bir zamanda zaferle sonuçlanacak bir savaştan ve bu savaşta alınacak büyük ganimetlerden bahsetti. Ardından bu savaşa ancak Hudeybiye'ye katılanların katılabileceğini ve alınacak ganimetlerin de sadece onlar arasında paylaştırılacağını haber verdi. Allah Resul'nün verdiği bu haber kısa zamanda, Hudeybiye'ye katılmayanların kulağına ulaştı. Onlar bu sefer alınacak ganimetlerin tamahıyla Resulullah'a gelerek ısrarla kendilerinin de katılmalarına izin verilmesini, belki zahirde önceki yaptıklarından pişmanlık duyduklarını ve artık yaptıklarını telafi etmek istediklerini dile getirdiler. Ancak Allah Resulü'nün önceden vahiy kanalıyla onların asıl niyetlerinden haberdar edildiğini bilmiyorlardı. Allah Resulü ise Allah'ın emri ile onlara bu savaşa katılmayacaklarını, ancak eğer gerçekten tövbe edip geçmişi telafi etmek istiyorlarsa, son bir şans olarak onların, ileride vuku bulacak çetin bir savaşa çağrılacaklarını ve semimi olanların olmayanlardan o savaşta belli olacağını buyurdu.

Hem Hazret-i Ali'nin zatında temessül eden şahs-ı manevi-i Al-i Beyt ve o şahsiyet-i maneviyede veraset-i mutlaka cihetiyle tecelli eden hakikat-i Muhammediye noktasında muvazene edilmez. Çünkü orada Peygamber Aleyhissalatü Vesselamın sırr-ı azimi var.

Velayet Hz. Ali Efendimizdedir. Olmaması sizi bağlar bizleri değil. Biz böyle inanıyoruz hocam siz nasıl inanıyorsunuz diye de sorgulamıyoruz. Herkesin inancı kendine. İnancımızda şüphemiz olmadığı için de kalkıp burada ispatlamaya da kalkmıyoruz...

sahabiler gökteki yıldızlar gibidir, hangisine uyarsak kurtuluruz inşaallah...

Gerçi Fahr-i Razi'nin sözlerinin zahirinden sanki bu konuda Ehl-i Sünnet'in bir ittifakı varmış gibi bir görüş ortaya çıkıyor ki bu doğru değildir. Ehl-i Sünnet tefsircileri arasından da bu ayetlerin Ebu Dahdah hakkında nazil olduğunu söyleyenler vardır. . Hatta Şia'ya karşı son derece katı ve mutaassıp birisi olan Alusi bile Fahrettin Razi'nin ayetlere getirdiği tefsiri ve bu ayetlerden Ebu Bekir'in Ali'ye üstünlüğünü ispatlamasının tartışılır bir konu olduğunu ortaya koyarak onu eleştiriyor. İsteyenler Ruh-ul Meani tefsirinde ilgili ayetlerin tefsiri bölümüne bakabilirler.

Saniyen, Fahrettin Razi'nin bahsettiği "Eşka " ve "Etka " kavramlarının açıklaması hiç de onun bahsettiği şekilde değildir. Hatta eğer o şekilde açıklanırsa, bir çok mahzurlu ve kimsenin kabul edemeyeceği bazı sonuçların çıkması da kaçınılmazdır. Onun dediği şekilde tefsir edersek, önceki ayetle sonraki ayetin manası birbiriyle çelişmiş olur; çünkü: "O cehenneme, ancak en bedbaht olan girer;..." sözünün manası şudur: "Az bedbaht olanlar, cehenneme asla girmez. "Ondan ancak en çok çekinen korunur..." cümlesinin manası da şu olur: "Az çekinenler, cehennemden korunmaz." Bu ikisi de görüldüğü gibi tam zıt manalar içermektedir. Burada bu iki kavramın gerçek manasını ortaya koyabilmemiz için kısa bir açıklamaya gerek var. O da şudur ki, burada "en bedbaht" sözcüğünden kafir ve "en çok çekinen" sözcüklerinden mu'min kastedilmiştir. Yoksa bunların arasında da bir derecelendirme yapmak istememektedir. Bunun izahını şöyle yapabiliriz: Dünyadaki bedbahtlar muhteliftir. "Şaki" bahtsız, demektir. Bu dünyada her türlü sıkıntıya müptela olan bir türlü bahtsızdır. Ama bunlar bu dünya hayatıyla sınırlı olduğu için tahammülü kolay ve geçicidir. Ancak asıl bedbahtlık ahiretle ilgili mahrumiyet ve bedbahtlıktır. Bu konuda da kafir her kesten önde olduğu ve ebedi bir azap ve bedbahtlığa müptela olacağı için ona "En bedbaht" sıfatı verilmiştir. "O cehenneme en bedbaht olandan başkası girmez. Bazı günahkar mu'minler de girseler, bu belli bir müddet için olacaktır.

Hem istikbalde Hazret-i Ali elim hadisata ve dahili fitnelere maruz kalacağını nazar-ı nübüvvetle görmüş, Hazret-i Ali'yi meyusiyetten ve ümmetini onun hakkında su-i zandan kurtarmak için, 2 2 gibi mühim hadislerle Ali'yi teselli ve ümmetini irtad etmittir.

Ne yapak şimdi konuyu kapattırakmı?Valla öyle bir zulüm estiriyorsunuzki burda.. Sizin dilinizden korkuyorum ben.. sizin o günahkar dilinize bulaştırmak istemem sahabileri.

ve kemalat-ı velayetin ve kurbiyetin çoğuna galip gelir. Muvazenede bu noktaları nazara almak gerektir. Yoksa, şahsi şecaati ve ilmi ve velayeti noktasında birbiriyle muvazene edilse, hakikatin sureti değişir.

diye alıntılamışsın..

ne alaksı var konuyla, yeter,

Şia-i Hilafet ise, ağraz-ı siyaset, içine girdiği için, garazdan, tecavüzden kurtulamıyorlar, itizar hakkını kaybediyorlar. Hatta, 3 cümlesine masadak olarak, Hazret-i Ömer'in eliyle İran milliyeti ceriha aldığı için, intikamlarını hubb-u Ali suretinde gösterdikleri gibi, Amr ibnü'l-As'ın Hazret-i Ali'ye karşı hurucu ve Ömer ibni Sa'd'ın Hazret-i Hüseyin'e karşı feci muharebesi, Ömer ismine karşı şiddetli bir gayz ve adaveti Şialara vermit.

Hazret-i Ali'nin şahsı hakkında sair hulefadan ziyade senakarane ehadisin kesretle intişarının sırrı şudur ki: Emeviler ve Hariciler ona haksız hücum ve tenkis ettiklerine mukabil, Ehl-i Sünnet ve Cemaat olan ehl-i hak, onun hakkında rivayatı çok neşrettiler. Sair Hulefa-i Raşidin ise öyle tenkit ve tenkise çok maruz kalmadıkları için,

"En çok çekinen" kavramının izahı da şöyledir: Dünyada insanlar çeşitli şeylerden çekinir, korkarlar. Bazıları ölüm, hastalık ve çeşitli afetlerden korkar; bazısı fakirlikten, yokluktan korkar ve böylece cimri davranır ve başkalarına infak etmez vs. Ama bazıları da sadece Allah'tan çekinir ve onun kahr u gazabından korkar ve sırf onun rızasını kazanmak için hayır amellerde bulunur ve Allah yolunda zekat verir, infakta bulunur. İşte bu çekinenler arasında "En çok çekinen" lakabına en layık olan, tabi ki bu sonuncusu, yani Allah'tan çekinen mu'minlerdir. Yoksa eğer bunu Razi'nin dediği şekilde mana edersek, o zaman bir kişinin dışında, yani en çok çekinen kimsenin dışında cehennemden korunan olamaz anlamı çıkar ki bu manayı da hiçbir kimse iltizam etmez. Şimdi bu açıklamanın ışığında yeniden ayetlerin mealine dönersek, rahatlıkla ayetlerin ne demek istediğini anlayabiliriz.

Elcevap: Hazret-i Ali'ye iki cihetle bakılmak gerektir. Bir ciheti şahsi kemalat ve mertebesi noktasından, ikinci cihet Al-i Beytin şahs-ı manevisini temsil ettiği noktasındandır. Al-i Beytin şahs-ı manevisi ise Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselamın bir nevi mahiyetini gösteriyor.

İkinci nokta cihetinde, Hazret-i Ali şahs-ı manevi-i Al-i Beytin mümessili ve şahs-ı manevi-i Al-i Beyt bir hakikat-i Muhammediyeyi temsil ettiği cihetle, muvazeneye gelmez. İşte, Hazret-i Ali hakkında fevkalade senakarane ehadis-i Nebeviye bu ikinci noktaya bakıyorlar. Bu hakikati teyid eden bir rivayet-i sahiha var ki, Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselam ferman etmit: "Her nebinin nesli kendindendir. Benim neslim Ali'nin neslidir."1

fazla vaktim yok malesef,

Islamda torpil mi var? Hem ben Hz Aysenin hatasini kabul ettigini ve yanlistan dondugunu dusunuyorum, yanlis miyim?

Cevap: Bu bölümde de Fahri Razi bize göre, bir taraftan ayetin sebeb-i nüzulunu dikkate almayarak, bir taraftan da ayetteki bazı kavramların manasını yanlış veya eksik anlayarak bu ilginç sonuca gitmiştir. Çoğu kaynakların naklettiği üzere, bu ayetler Ensar'dan "Ebu Dahdah" isminde bir sahabinin yaptığı çok hayırlı bir bağışın ardından, onun cömertliğini övmek ve olayın diğer bir tarafı olan bir başka kişinin de cimriliğini yermek için nazil olmuştur. Olay kısaca şöyle cereyan etmiştir: "Müslümanlardan birisinin hurmalığındaki bir hurma ağacının bir dalı, son derece fakir ve kalabalık bir aile sahibi olan bir Müslüman'ın evine doğru sarkmıştı. Hurma sahibi bazen hurmaları toplamak için ağacın başına çıktığında, bazen hurmalardan bir kaçı da o fakir Müslüman'ın evine düşüyordu. Evin çocukları da o hurmaları almak istediklerinde, adam inerek onları çocukların elinden geri alıyordu. Bazen bu cimrilik ve acımasızlığı öyle bir noktaya varıyordu ki hurmayı çocuklar ağızlarına bile koymuş olsalardı, ağızlarından çekip çıkarıyordu!! Fakir Müslüman'ın bilahare tahammül edecek durumu kalmadı ve Resulullah'a gelerek adamı şikayet etti. Allah Resulü "Sen git ben konuyu, halletmeğe çalışırım." Buyurdu. Sonra hurma sahibini çağırarak ona şöyle buyurdu: "Dalları filan Müslüman'ın evine sarkan hurmanı cennette sana vereceğim bir hurma karşılığında bana verir misin?" Adam: "Benim bir hayli hurma ağacım var, ama hiçbirisinin hurması bunun ki kadar lezzetli değildir!!" diyerek bu muameleye rıza göstermedi. Bu sözleri duyan mu'min bir sahabi, ya Resulallah, dedi, eğer ben bu hurmayı bu adamdan satın alıp size bırakırsam, siz ona vermek istediğiniz şeyin aynısını bana da verir misiniz? Allah Resulü, evet buyurdu. Adam hurma sahibinin yanına giderek hurmasına talip olduğunu ona bildirdi. Hurma sahibi şöyle dedi: "Sen Muhammed'in bu hurmaya karşılık bana cennette bir hurma vermeğe hazır olduğunu, ama benim buna razı olmadığımı ve ona "Benim bir çok hurma ağacım vardır, ama hiç birisinden bundan aldığım lezzeti alamıyorum." diyerek teklifini geri çevirdiğimi biliyor musun?" Müşteri olan sahabi bilahare satıp satamayacağını sordu ona. O da "Ancak istediğim karşılık verilirse satabilirim." cevabını verdi. Müşteri ne kadar istediğini sordu. O da kırk hurma ağacı istedi . Müşteri olan Müslüman şaşırdı ve "Artık eğilmiş bir hurmaya karşılık kırk hurma ağacı mı istiyorsun dedi?!! Ama biraz sükuttan sonra "Tamam onu da kabul ediyorum." deyince, adam inanmadı ve "Eğer gerçekten doğru diyorsan, birkaç kişiyi şahid olarak göster." dedi. O da o sırada oradan geçen birkaç kişiyi çağırarak şahid tuttu ve böylece hurmayı adamdan satın aldı. Daha sonra Allah Resulü'nün yanına gelerek hurmayı Resulullah'a bağışladı. Resulullah da o fakir Müslüman'ın evine teşrif ederek hurmayı ona ve çocuklarına bağışladı. İşte bu olay üzerine Allah-u Teala "Leyl suresi"nin ayetlerini nazil ederek, cimriler ve cömertler hakkında söylenmesi gerekenleri ortaya koydu. Bir çok rivayette bu cömert ve saadetli mu'minin "Ebu Dahdah" isminde bir sahabi olduğu vurgulanmaktadır. Görüldüğü gibi evvela ayetlerin sebeb-i nüzulünün Ebu Bekir ile hiçbir alakası yoktur.

Ehl-i Sünnet ve Cemaate karşı Şia-i Velayetin hakkı yoktur ki, Ehl-i Sünneti tenkit etsin. Çünkü Ehl-i Sünnet, Hazret-i Ali'yi tenkis etmedikleri gibi, ciddi severler. Fakat hadisçe tehlikeli sayılan ifrat-ı muhabbetten çekiniyorlar. Hadisçe Hazret-i Ali'nin şiası hakkındaki sena-yı Nebevi, Ehl-i Sünnete aittir. Çünkü istikametli muhabbetle Hazret-i Ali'nin şiaları, ehl-i hak olan Ehl-i Sünnet ve Cemaattir. Hazret-i İsa Aleyhisselam hakkındaki ifrat-ı muhabbet Nesara için tehlikeli olduğu gibi, Hazret-i Ali hakkında da o tarzda ifrat-ı muhabbet, hadis-i sahihte, tehlikeli olduğu tasrih edilmiş.4 Şia-i Velayet eder dese ki: "Hazret-i Ali'nin kemalat-ı fevkaladesi kabul olunduktan sonra Hazret-i Sıddık'ı ona tercih etmek kabil olmuyor."

"Onun yanında karşılığı verilmesi gereken bir nimet de yoktur ki.." cümlesinde, ne demek istendiğini bir sonraki ayeti dikkate aldığımızda rahatlıkla anlayabiliriz. Bu ayette sebeb-i nüzülda da belirtildiği gibi, hurma olayının kahramanı olan Ebu Dahdah kastedilmiştir ki, onun ihlas ve samimi niyetini ortaya koymak için Allah-u Teala "Onun yanında başka birisinin bir nimeti, iyiliği yoktur ki sırf ona karşılık olsun diye böyle bir bağışta bulunmuş olsun; o sadece Yüce Rabbinin rızasını kazanmak için bu bağışı yapmaktadır. Ve yakın bir gelecekte de görerek razı olacaktır." Tabi ayetlerin bu olayın ardından nazil olması, onun tatbikini sınırlandırmaz. Ve benzerde bir konumda ve benzer bir halis niyetle bu amelleri işleyen her kes için geçerlidir. İşte bu açıklamaların ardından, bize göre Razi'nin söylediklerinin hiçbir anlamı kalmıyor. Bu bizim görüşümüzdür; siz ne düşünürsünüz onu bilmem.

ayrica islam icin colde kizgin kumun ustune koca kayanin altinda inleyip azap ceken, gozunun onunde islam ugruna anne babasinin katlini izlemek zorunda kalan, Peygamberimize yeri geldininde siper olan cilekes SAHABE lerle, islamin artik cok guclendigi, ve askeri bir gucle mekke ele gecince kelleyi kurtarmak icin musluman olanlari ayni kefeye koyup onlarada sahabe deyip hurmet etmek gercek sahabelere saygisizliktir...

Razi'nin Ebu Bekir'in fazilet ve hilafetine getirdiği ikinci delil:

Şialar derler ki: "Hak Hazret-i Ali'nin idi. Ona haksızlık edildi. Umumundan en efdal Hazret-i Ali'dir ." Davalarına getirdikleri delillerin hülasası: Derler ki, Hazret-i Ali hakkında varid ehadis-i Nebeviye ve Hazret-i Ali'nin "Şah-ı Velayet" ünvanıyla, ekseriyet-i mutlaka ile evliyanın ve tariklerin mercii ve ilim ve şecaat ve ibadette harikulade sıfatları ve Hazret-i Peygamber Aleyhissalatü Vesselam ona ve ondan teselsül eden Al-i Beyte karşı şiddet-i alakası gösteriyor ki, en efdal odur. Daima hilafet onun hakkı idi, ondan gasp edildi.

İşte, ehl-i hakkın mezhebi hiçbir cihetle Hazret-i Ali'yi tenkis etmez, su-i ahlak ile itham etmez, öyle bir harika-i şecaate korkaklık isnad etmez ve derler ki: "Hazret-i Ali Hulefa-i Raşidini hak görmeseydi, bir dakika tanımaz ve itaat etmezdi. Demek ki, onları haklı ve racih gördüğü için, gayret ve şecaatini hakperestlik yoluna teslim etmiş."

Hem, On İkinci ve Yirmi Dördüncü Sözlerde ispat edildiği gibi, nübüvvet, velayete nisbeten derecesi o kadar yüksektir ki, nübüvvetin bir dirhem kadar cilvesi, bir batman kadar velayetin cilvesine müreccahtır. Bu nokta-i nazardan, Hazret-i Sıddık-ı Ekberin ve Faruk-u Azamın veraset-i nübüvvet ve tesis-i ahkam-ı risalet noktasında hisseleri taraf-ı İlahiden ziyade verildiğine, hilafetleri zamanlarındaki muvaffakiyetleri Ehl-i Sünnet ve Cemaatçe delil olmuş. Hazret-i Ali'nin kemalat-ı şahsiyesi, o veraset-i nübüvvetten gelen o ziyade hisseyi hükümden iskat edemediği için, Hazret-i Ali , Şeyheyn-i Mükerremeynin zaman-ı hilafetlerinde onlara şeyhülislam olmuş ve onlara hürmet etmiş. Acaba Hazret-i Ali'yi seven ve hürmet eden ehl-i hak ve sünnet, Hazret-i Ali'nin sevdiği ve ciddi hürmet ettiği Şeyheyni nasıl sevmesin ve hürmet etmesin?

Fahr-i Razi'nin "Ümmet, en efdal olanın Ebu Bekir veya Ali olduğu noktasında görüş birliğine varmışlardır." sözünün ne kadar tutarlı olup olmadığı hususunda da söylenecek çok şey vardır, ama sözü bundan fazla uzatmamak için bunu başka uygun bir fırsata bırakıyorum.

Razi'nin sözlerinde üzerinde durulaması gereken daha başka hususlar da vardır ki biz şimdilik bu kadarıyla yetinip ortaya koyduğu ayet tefsirlerinin cevabına geçiyoruz. Diyor ki:

yeter ki uyalım, sahabilere ve onların yolundan adam gibi gidenlere...

kuranmüslümanı :))) Yanlış bilgiler veriyor ben ne yapayım. Ama tartışmakta istemiyorum. Bu yüzden işin özünü söylüyorum çekiliyorum. Bakalım hayırlısı :)

Ey ehl-i hak olan Ehl-i Sünnet ve Cemaat! Ve ey Al-i Beytin muhabbetini meslek ittihaz eden Aleviler! Çabuk bu manasız ve hakikatsiz, haksız, zararlı olan nizaı aranızdan kaldırınız. Yoksa, şimdiki kuvvetli bir surette hükmeyleyen zındıka cereyanı, birinizi diğeri aleyhinde alet edip, ezmesinde istimal edecek. Bunu mağlup ettikten sonra, o aleti de kıracak. Siz ehl-i tevhid olduğunuzdan, uhuvveti ve ittihadı emreden yüzer esaslı rabıta-i kudsiye mabeyninizde varken, iftirakı iktiza eden cüz'i meseleleri bırakmak elzemdir.

onlar hakkındaki ehadisin intişarına ihtiyaç görülmedi.

Özellikle konuyu HAZRETİ Muaviye'ye gtirip getirip sanki zayıf halka bulmuşcasına saldırıyorsunuz güya.. Ama Hz Muaviyeyle bitmiyor, bitmediğini defalarca izah ettik burda.. Hz Muaviyenin safında savaşanları da kafir ilan edeceksiniz.. Yetmedi aynı giyotine Örneğin Abdülkadir geylanileri mevlanaları da yatırmak zorunda kalacaksınız ki bu - sözüm ona- ehl-i beyt yolundan gittiğini söyleyenlerin de değer verdiği alimlerdir.. Bir de bakmışsınki elinde şia gibi bir iki sahabi kalmış, alimlerden hiçkimse zaten kalmamış. Dedelerle idare etmeye devam... Konuyu habire HAZRETİ Muaviye'ye getirme çakallığını göstermeyin.. Biliyorsunuz ki Hz Aliyle Efendimizin Hanımı da harp etmiş, pek çok büyük sahabide.. Ne yapalım şimdi size uyup Efendimizin hanımına da mı laf ediverelim -haşa-.. Sizin yolunuz batak..

c) Güya bu ayetlere bu şekilde bir yorum getirmekle birinci halifenin Resulullah'tan sonra ümmetin en faziletlisi, dolayısıyla da halife olması gerektiği vurgulanmaya çalışılmaktadır. Şimdi sormazlar mı insana, İslam'da fazilet ve üstünlük ölçüleri nelerdir? Her halde her münsif insan bunların takva, ilim, şecaat, İslam yolunda fedakarlık, Resulullah'a en çok yakınlık vb. şeyler olduğunda tereddüt etmez. Eğer bunu böyle kabul ediyorsak, peki bu safatların hangisinde 1. Halife Hz. Ali'den üstün bir konumdaydı Allah aşkına?! İşte tarih, işte kaynaklar. Bu saydığımız ve saymadığımız hususların bir tanesinde dahi bu üstünlüğü, sağlam delillerle ispat edebilen birisi olursa, biz ellerinden öpmeye hazırız!

a) Farzedelim ki bu bahsedilen tefsirler doğru ve işaret ettikleri hadislerin hepsi sahih hadislerdir. Peki eğer bunlar doğru ise, yani Razi'nin tabiriyle hakiki İmamın Ebu Bekir'in olduğu Kur'an ve hadislerce tasdik edilmişse, neden Ehl-i Sünnet ısrarla hilafet hakkında hiçbir nass yoktur ve bu iş ümmete bırakılmıştır, deniyor? Yine neden sahabe bu hadisleri bildikleri halde, halifenin belirlenmesi için seçime gittiler? Bu açık bir çelişki değil mi? Ya seçimde o seçilmeseydi, o zaman bu Allah'a ve Resulü'ne muhalefet olmayacak mıydı?!

Nerede poor orada ezyalç nerede ezyalç orada poor:))

"... Kur'an'daki delil için bir çok ayet gösterebiliriz. Biri, "Bedevilerden geride bırakılanlara deki, siz yakında zorlu savaşçı olan bir kavme çağrılacaksınız." (Feth, 48/16) Bize göre bu çağırıcı ya Rasulullah tır veya ondan sonra gelen üç kişidir; Ebu Bekir, Ömer, Osman . Ve yahut bu çağırıcı, Ali , yada ondan sonra gelendir. Rasulullah , şu ayeti kerimeye göre işaret eden çağırıcı olamaz: "Geride bırakılanlar: siz kesin olarak bizim izimizden gelmezsiniz. Allah daha önce böyle buyurdu." (Feth, 48/15) Şayet bu çağırıcı Rasulullah olsaydı, daha sonra da onları kendine uymaktan alıkoyması çelişkiyi kaçınılmaz kılardı; bu da batıldır. Burada kastedilen Ali de değildir. Çünkü Yüce Allah, "Onlarla savaşırsınız yada onlar Müslüman olurlar." (Feth, 48/16) buyuruyor. Bu ayetten anlaşıldığına göre bu savaştan gaye İslam'ın elde edilmesidir. Ali nin savaşlarının gayesi ise, İslam'ın elde edilmesi değildi. Zira daha önce açıkladığımız gibi İslam, görünüş itibariyle inanca dalalet eden ikrardan ibarettir. Bu inanç ise onlarda mevcuttu. Ayeti kerimede geçenlerden murad, Ali den sonra gelenler de değildir. Zira bize göre onlar hatalı, Şia'ya göre ise kafirdirler. Bütün bu şıkların hükümleri geçerli olmadığına göre bu ayeti kerimedeki çağırıcıdan kastedilenin Ebu Bekir , Ömer , Osman dan biri olduğu kesinleşiyor. Sonra Yüce Allah kendisine itaati zorunlu kılmıştır. "Eğer itaat ederseniz, Allah size güzel bir mükafat verir; yok eğer önceden döndüğünüz gibi yine dönerseniz, size acı bir şekilde azab eder." (Feth, 48/16) Bu üç kişiden birine itaat vacib olduğuna göre, hepsine de itaat vacib olur. Zira bu üçünü birbirinden ayıran kimse yoktur. Bu ayeti kerime, Ebu Bekir, Ömer, Osman imametlerinin zorunluluğunu gösteriyor..."

e) Razi'nin açıklamalarında yer yer Şia'ya atfedilerek, güya onların Ehl-i Beyt'in sürekli bir korku halinde olduklarına inandıkları vurgulanmaya çalışılıyor. Oysa Şia hiçbir zaman Ehl-i Beyt hakkında takiyyeyi bu şekilde yorumlamaz. Takiyye iki kısma ayrılmaktadır: a) Korku takiyyesi b) Müdarat takiyyesi. Ehl-i Beyt için söz konusu olan takiyye, ikinci türdendir. Müdarat takiyyesi, bir kimsenin, sahip olduğu konumu ve inandığı düşünceleri açıklama imkanına sahip olduğu ve şahsi hiç korkusu olmadığı halde, sırf İslam'ın genel maslahatlarını dikkate alarak, fitne çıkmaması ve İslam'ın esasının tehlikeye maruz kalmaması için susmayı yeğlemesinden ibarettir. Ehl-i Beyt İmamlarından bazısı, başlarında Hz. Ali olmak üzere, bazı şartlarda böyle hassas bir ortam ve şartlarda bulunduklarında bu tür bir takiyyeye baş vurmuşlardır. Ama şartlar başka türlü gerektirdiğinde de zerre kadar çekinmeden hakkı izhar edip onu, mümkün olan her vesileyle savunmaya kalkışmışlardır. Hz. Ali'nin hayatının bir kısmı, aynı şekilde Hz. Hasan ve Hz. Hüseyn'in hayatlarının bir kısmı bu tür mücadelelerle geçmiştir. Yani tek kelimeyle, onlar, Hakk'ın sadık ve teslim kullarıydı. İslam'ın maslahatı ve İlahi emirler, susmalarını gerektirdiğinde her şeye rağmen susabilmeyi, mücadele etmeği gerektirdiğinde de pervasızca meydana atılıp canlarını ve her şeylerini feda edecek kadar ileriye gitmelerini bilmişlerdir. Nitekim hepsi de istisnasız bu yolda bilahare şehid olmuşlardır.

ayni ehli sunnet muaviyeye de ak pak sahabe der.

Kur'an-ı Kerim'den ikinci delil ise, şu ayeti kerimedir: "Allah sizden inanıp iyi işler yapanlara vaadetti; onlardan öncekileri nasıl hükümran kıldıysa, onları da yeryüzünde hükümran kılacak ve kendileri için seçip beğendiği dinlerini kendilerine sağlamlaştıracak ve korkularının ardından kendilerini tam bir güvene erdirecektir." (Nur 24/54) İstidlal yönü ise Allah'ın şu sözüdür: "Allah sizden inanıp iyi işler yapanlara vadetti." (Nur 24/55) Bu, Rasulullah döneminde hazır bulunan tüm cemaate, hilafet zorunluluğunun kendilerine ulaştırılmasından dolayı doğrudan doğruya bir hitaptır. Bu hitabın Ali, Hasan ve Hüseyin e yönelik olması mümkün değildir. Çünkü onlar Şia'ya göre dinlerini açıklamak noktasında muktedir kişiler değillerdi. Onlardan korku ayrılmıyordu. Aksine sürekli gerçek durumlarını gizliyor -takiyye yapıyor- ve korkuyorlardı. Böylelikle bu ayeti kerimeden Ebu Bekir, Ömer, Osman ve Ali nin anlaşılması gerektiği kaçınılmazdır. Zira bu dört kişi bize göre dinlerini açığa vurma noktasından sağlam kişilerdi. Onlardan korku yok olmuştu.

Kur'an-ı Kerim'den üçüncü delil: "Ondan uzak tutulur en çok korunan . O ki malını vererek arınır." (Leyl 92/19) ayetidir. Biz diyoruz ki bu korunan kişinin Rasulullah 'dan sonra insanların en faziletlilerinden olması zorunludur. Zira Yüce Allah: "Allah katında en üstün olanınız, en çok korunanınızdır." (Hucurat 49/13) buyurmaktadır. Ümmet ise en efdal olanın Ebu Bekir veya Ali olduğu noktasında görüş birliğine varmışlardır. Bu ayetten kastedilen kişinin Ali olduğunu söylemek mümkün değildir. Zira Yüce Allah bu korunan kişiyi vasıflandırarak şöyle buyurmuştur: "Ve onda hiç kimsenin karşılık verilecek bir nimeti yoktur." (Leyl 92/19) Ali böyle değildi. Çünkü Peygamberimiz onu küçüklüğünden, ömrünün sonuna kadar büyüttü, terbiye etti. Bu nimet ise karşılık gerektiriyor. Rasulullah , Ebu Bekir 'i din ile tanıştırdığı için O'nun üzerinde bir nimeti var. Ne var ki nimet, kesin karşılık verilmesi gereken bir nimet değil. Bu korunanın ya Ebu Bekir ya da Ali olduğu kesinleştiğine ve korunan kişiden kastedilenin Ali olmadığı anlaşıldığına göre, bu kişinin Ebu Bekir olduğu apaçık ortaya çıkmaktadır. Daha sonra Yüce Allah bu kişiyi şöyle vasıflandırıyor: "Yalnızca Yüce Rabb'inin rızasına ermek için verir. Yakında kendisi de razı olacaktır." (Leyl 92/20-21) Sevfe edatı, istikbal içindir. Bu ayet Ebu Bekir in Rasulullah döneminde Rasulullah ın dışında kalan insanların en faziletlisi olduğunu gösteriyor. Yüce Allah'ın "Yakında kendisi de razı olacak." (Leyl 92/21) sözü ise bu sıfatın Ebu Bekir ile gelecek zamana kadar baki kalacağını gösteriyor. Bu sıfatın imamet konusunda geçersiz sayılması ise, onun yaratılmışların en erdemlisi olmadığını gösterirdi. Ayet en erdemli olmaya dalalet ettiğine göre, Ebu Bekir 'in devlet başkanlığının kesinleşmesi kaçınılmaz olmaktadır.'

Elhasıl: Herşeyin ifrat ve tefriti iyi değildir. İstikamet ise, hadd-i vasattır ki, Ehl-i Sünnet ve Cemaat onu ihtiyar etmiş. Fakat, maatteessüf, Ehl-i Sünnet ve Cemaat perdesi altına Vahhabilik ve Haricilik fikri kısmen girdiği gibi, siyaset meftunları ve bir kısım mülhidler, Hazret-i Ali'yi tenkit ediyorlar. Haşa, siyaseti bilmediğinden hilafete tam liyakat göstermemiş, idare edememiş diyorlar. İşte bunların bu haksız ithamlarından, Aleviler Ehl-i Sünnete karşı küsmek vaziyetini alıyorlar. Halbuki, Ehl-i Sünnetin düsturları ve esas-ı mezhepleri, bu fikirleri iktiza etmiyor, belki aksini ispat ediyorlar. Haricilerin ve mülhidlerin tarafından gelen böyle fikirlerle Ehl-i Sünnet mahkum olamaz. Belki Ehl-i Sünnet, Alevilerden ziyade Hazret-i Ali'nin taraftarıdırlar. Bütün hutbelerinde, dualarında Hazret-i Ali'yi layık olduğu sena ile zikrediyorlar. Hususan, ekseriyet-i mutlaka ile Ehl-i Sünnet ve Cemaat mezhebinde olan evliya ve asfiya, onu mürşid ve Şah-ı Velayet biliyorlar. Aleviler, hem Alevilerin, hem Ehl-i Sünnetin adavetine istihkak kesb eden Haricileri ve mülhidleri bırakıp ehl-i hakka karşı cephe almamalıdırlar. Hatta bir kısım Aleviler, Ehl-i Sünnetin inadına sünneti terk ediyorlar. Her ne ise, bu meselede fazla söyledik; çünkü ulemanın beyninde ziyade medar-ı bahis olmuştur.

b) Siz de görüyorsunuz ki bu ayetleri yan yana getirip, bu şekilde yorumlayanlar, kendi görüşlerini teyid eden bir tane dahi hadis zikretmiyorlar. Oysa Ehl-i Beyt mektebine mensup alimler, Ehl-i Beyt'le ilgili ayetleri yorumlarken, Kur'an'ın yanı sıra, yaptıkları tefsirleri teyid eden nice hadisleri de gözler önüne sermektedirler. Ama bütün bunlara rağmen, bir çok Sünni yazar, kalkıp Şia'yı, ayetleri keyfi yorumlama ve tevil etmekle suçluyorlar! Şimdi hangisinin delilsiz ve zoraki tevil olduğunu, okuyucularımızın insaf ve vicdanına bırakıyoruz.

yAHU SİZ KÜFRETMEYİN DİYE KAÇINCI BAŞLIK BU.. aRTIK SİZİN O GÜNAHKAR DİLİNİZDEN O KADAR KORKUYORUMKİ, İLK FIRSATI BULDUĞUNUZ YERDE KOYVERİYORSUNUZ.. Ayıp yahu ayıp.. şu islam aleminde milyarlarca müslüman bu sahabilerin yoluna ölüyor.. SİZLER KADİR KIYMET BİLMİYORSANIZ BARİ BAŞKASININ HASSASİYETLERİNE SAYGI DUYUN.. HEPSİNDEN ÖNEMLİSİ ELİNE, DİLİNE HAKİM OL.. AMA DİL MAŞALLAH EL DESEN KLAVYEYİ KÜFRETTİRMEKLE MEŞGUL.

Bu hakikati bir misalle izah edelim: Mesela, gayet zengin bir zatın irsiyetinden, evlatlarının birine yirmi batman gümüş ile dört batman altın veriliyor. Diğerine beş batman gümüş ile beş batman altın veriliyor. Öbürüne de üç batman gümüş ile beş batman altın verilse, elbette ahirdeki ikisi çendan kemiyeten az alıyorlar, fakat keyfiyeten ziyade alıyorlar. İşte, bu misal gibi, Şeyheynin veraset-i nübüvvet ve tesis-i ahkam-ı risaletinde tecelli eden hakikat-i akrebiyet-i İlahiye altınından hisselerinin az bir fazlalığı, kemalat-ı şahsiye ve velayet cevherinden neş'et eden kurbiyet-i İlahiyenin

Şialarla Ehl-i Sünnet ve Cemaatin medar-ı nizaı, hatta akaid-i imaniye kitaplarına ve esasat-ı imaniye sırasına girecek derecede büyütülmüş bir meseleye kısaca bir işaret edeceğiz. Mesele şudur:

"Muhakkak, biz zikirden sonra Zebur'da da yazdık ki, "Hiç şüphesiz yeryüzüne benim salih kullarım, varisçi olacaklardır." (Enbiya, 105)

Ehl-i Sünnet ve Cemaat der ki: "Hazret-i Ali Hulefa-i Erbaanın dördüncüsüdür. Hazret-i Sıddık daha efdaldir ve hilafete daha müstehak idi ki, en evvel o geçti."

Eğer denilse: Şia ikidir. Biri Şia-i Velayettir, diğeri Şia-i Hilafettir. Haydi, bu ikinci kısım, garaz ve siyaset karıştırmasıyla haksız olsun. Fakat birinci kısımda garaz ve siyaset yok. Halbuki Şia-i Velayet, Şia-i Hilafete iltihak etmiş. Yani, ehl-i turuktaki evliyanın bir kısmı Hazret-i Ali'yi efdal görüyorlar, siyaset cihetinde olan Şia-i Hilafetin davalarını tasdik ediyorlar.

Cevap-32: Aziz kardeşim, sorunun çeşitli bölümlerini cevaplamadan önce birkaç noktanın üzerinde durmanın faydalı olacağı kanaatindeyim.

Elcevap: Hazret-i Sıddık-ı Ekberin ve Faruk-u Azamın şahsi kemalatıyla ve veraset-i nübüvvet vazifesiyle zaman-ı hilafetteki kemalatıyla beraber bir mizanın kefesine; Hazret-i Ali'nin şahsi kemalat-ı harikasıyla, hilafet zamanındaki dahili, bilmecburiye girdiği elim vakıalardan gelen ve su-i zanlara maruz olan hilafet mücahedeleri beraber mizanın diğer kefesine bırakılsa, elbette Hazret-i Sıddık'ın veyahut Faruk'un veyahut Zinnureyn'in kefesi ağır geldiğini Ehl-i Sünnet görmüş, tercih etmiş.

Peygamberlerden sonra insanların en üstünü -sırasıyla- ilk 3 halifedir . Hazret-i Ali Efendimiz üstünlükte 4. sıradadır.

Aynı durum Hz Aişe Anamız hakkında da geçerli. İçtihad hatası demiyorsan ne diyebileceksin bir erkek gibi tanımlayıver.. Kaçak güreşme.. Hodri meydan.

Soru-32: Aşağıda sunacağım alıntı Fahru'd-din Er-Razi'nin Mealimu Usuli'd-Din, İhtar Yayıncılık,1996, sy 134 eserinden yapılmıştır: 'Rasulullah den sonra gerçek imam, Ebu Bekir dir. Kur'an, hadis ve icma bunu gösteriyor... Kur'an, hadis ve icma bunu gösteriyor... deyip devam ediyor? Bu konudaki görüşlerinizi ve Fahrettin Razi'nin getirdiği delillerin değerlendirmesi yaparsanız memnun olurum..

Fahrettin Razi'nin Ebu Bekir'in ümmetin en üstünü olduğu ve gerçek İmam olduğuna dair Kur'an'dan getirdiği deliller:

Şu yukarki alıntılarda bir kitap dolusu bilgi var.. Okumanızı tavsiye ederim:)

sevgilşi ezyalç,

Cevap: Bu ayetlerin gerçek tefsirinin ortaya çıkması için önce ayetlerin iniş sebebini ve hangi olayla ilgili olduğunu bilmemiz gerekir. Bu yüzden biz kaynaklara dayanarak önce bu olayı kısaca ortaya koyup sonra da bunun ışığında ayetlerin gerçek tefsirini vermeye çalışacağız. O zaman Allah'ın izniyle görülecektir ki bunların Fahrettin Razi'nin dedikleri ile hiçbir alakası yoktur.

ne zamandan beri yapilan yanlislar isimlere gore degerlendirilmeye baslandi.

Cevap: Allah-u Teala bu ayet-i kerimede, iman ve amel-i salih sahibi olanları bilahare yeryüzünde, halife kılınacağını, kendileri için seçip beğendiği dinlerini onlar için yerleşik kılıp sağlamlaştıracağını, ve onlar için Allah'a asla şirk koşmadan ibadet edecekleri, korkularından sonra güvenliğe kavuşmuş bir ortam yaratacağını vaad etmiştir. Gerçi müfessirler bu konuda bir çok yorumlar getirmişlerdir; ancak bizce kelimenin tam anlamıyla düşünecek olursak, şu ana kadar bu vaadler hiçbir zaman diliminde tam olarak gerçekleşmiş değildir. Evvela "yeryüzünde" tabirinin zahirinden anlaşılan, bu vaadlerin bütün yeryüzünü kapsayacak şekilde gerçekleşmesidir. Bu ise bugüne kadar asla vuku bulmamıştır. Resulullah'ın da zamanı dahil, bütün zamanlarda aksaklıklar şöyle veya böyle gerçek mu'minlerin yakasını bırakmamıştır. Ayette vaad edilen evrensel emniyet tahakkuk bulmamıştır. Bunun evrensel boyutta bir tek örneğinin bilahare gerçekleşeceği, hem Kur'an ayetlerince, hem de mütevatir bir şekilde nakledilen hadislerce beyan edilmiştir ki o da Hz. Mehdi'nin zuhur ve kıyamı vesilesiyle İlahi hakimiyetin bütün yeryüzünde tahakkuk bulup bu ayette vaad edilen şeylerin gerçekleşmesidir. Bu görüşü teyid eden bir çok ayet Kur'an'da mevcuttur ki burada bir tanesini vermekle yetiniyoruz:

Bazıları bu savaşın "Mute" savaşı olduğunu söylemişlerdir. Ancak bu da doğru değildir. Çünkü "Mute" savaşı Hıristiyanlarla yapılan bir savaştı ve bildiğimiz gibi Hıristiyanlar Müslüman olmaya mecbur edilmiyorlardı; Müslüman olma veya cizye vermenin ikisinden birisini seçme durumunda bırakılıyorlardı. Oysa bu ayette Müslümanların savaşacağı kavmin karşı, Müslüman olmaları için savaşılacağından bahsediyor. Demek ki yapılacak bu savaş sadece Müslüman olmaktan başka bir alternatifleri bulunmayan müşriklerle yapılan bir savaştır. Bu da, ya Mekke'nin Fethi veya Hüneyn savaşı olabilir ancak. Bunu Resulullah sonrası savaşlara yorumlamak daha uzak bir ihtimaldir. Zira ayetlerin muhatabı Resulullah zamanı Müslümanlar olduğu için, mantıklı olanın bu savaşın da Resulullah zamanında vuku bulacak bir savaş olmasıdır. Şimdi gelelim, Fahrettin Razi'nin, "Resulullah zamanıyla ilgili olamaz" dediği sözüne getirdiği delile:

"halifeye karsi cikip binlerce muslumanin olmesine sebep olmaya ictihad hatasi der, hem hata oldugunu kabul eder hemde bir sevap kazandilar der"

Gerçi bir çok Ehl-i Sünnet alimi bu savaşın Resulullah'tan sonra vuku bulacak bir savaş olduğunu ve bununla da Halife Ebu Bekir'in savaşlarına işaret edildiğini iddia etmişlerse de, buna sağlam bir delil sunabilmiş değillerdir. Bize göre bu savaş bizzat Allah Resulü'nün zamanında vuku bulan bir savaştır. O da Mekke'nin fethi veya Hüneyn savaşıdır. Zira Hayber savaşından sonra bu ikisinden daha önemli bir hadise Müşriklere karşı vuku bulmamıştır. Özellikle, ayetteki "Çetin savaşçılara çağrılacaksınız" tabiri, Hüneyn savaşıyla daha çok uyum sağlamaktadır. Zira bu savaşta "Hevazin" ve "Ben-i Sa'd" kabilelerinden önemli savaşçılar bu savaşa katılmışlardı.

Amma Şia-i Hilafet ise, Ehl-i Sünnet ve Cemaate karşı mahcubiyetinden başka hiçbir hakları yoktur. Çünkü bunlar Hazret-i Ali'yi fevkalade sevmek davasında oldukları halde tenkis ediyorlar ve su-i ahlakta bulunduğunu onların mezhepleri iktiza ediyor. Çünkü diyorlar ki, "Hazret-i Sıddık ile Hazret-i Ömer haksız oldukları halde, Hazret-i Ali onlara mümaşat etmiş, Şia ıstılahınca takiyye etmiş, yani onlardan korkmuş, riyakarlık etmiş." Acaba böyle kahraman-ı İslam ve "Esedullah" ünvanını kazanan ve sıddıkların kumandanı ve rehberi olan bir zatı riyakar ve korkaklıkla ve sevmediği zatlara tasannukarane muhabbet göstermekle ve yirmi seneden ziyade havf altında mümaşat etmekle, haksızlara tebaiyeti kabul etmekle muttasıf görmek, ona muhabbet değildir. O çeşit muhabbetten Hazret-i Ali teberri eder.

İşte, birinci nokta itibarıyla, Hazret-i Ali başta olarak bütün ehl-i hakikat, Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer'i takdim ediyorlar. Hizmet-i İslamiyette ve kurbiyet-i İlahiyede makamlarını daha yüksek görmüşler.

birkısım şianın bu konudaki çıkmazları malum ve üzücü...

vayyyy torpilin babasını yaptın.. şia kardeşlerimiz görmesin çok alınırlar bu işe:)))demek düşünüyorsun he? sadece düşünmüyorsunki maşallah, şakkkkk diye niyet okuyorsun.. şukkk diye haklıyı haksızı kimin hangi fiili ne amaçla yaptığpını kimin kalbinden neler geçtiğini cart diye söyleyiveriyorsun:)ilginçççççç, Pardon Allah vergisimi bu özelliğiniz?

Hazret-i Ali'ye karşı Şia-i Velayetin ifratkarane muhabbetleri ve tarikat cihetinden gelen tafdilleri, kendilerini Şia-i Hilafet derecesinde mes'ul etmez. Çünkü, ehl-i velayet, meslek itibarıyla, muhabbetle mürşidlerine bakarlar. Muhabbetin şe'ni ifrattır. Mahbubunu makamından fazla görmek arzu ediyor. Ve öyle de görüyor. Muhabbetin taşkınlıklarında ehl-i hal mazur olabilirler. Fakat onların muhabbetten gelen tafdili, Hulefa-i Raşidinin zemmine ve adavetine gitmemek şartıyla ve usul-ü İslamiyenin haricine çıkmamak kaydıyla mazur olabilirler.

Elcevap: Hazret-i Ali mükerreren, kendi ikrarı ve yirmi seneden ziyade o hulefa-i selaseye ittiba ederek onların şeyhülislamlığı makamında bulunması, Şiaların bu davalarını cerh ediyor. Hem hulefa-i selasenin zaman-ı hilafetlerinde fütuhat-ı İslamiye ve mücahede-i a'da hadiseleri ve Hazret-i Ali'nin zamanındaki vakıalar, yine hilafet-i İslamiye noktasında Şiaların davalarını cerh ediyor. Demek Ehl-i Sünnet ve Cemaatin davası haktır.