gıcırdandım takatsız.

sen yolculuğa çık.

ben yumuşak tuşlarına basacağım hayatın

çok istedimdi.

yazın yönünü değiştireceğim ben

size,

bütün bunlar kıyamet

duruyor hala bende.

sapaya kaçmış cümlem uğuldar, içimin kurtları kıpırdar diye

beyaz bembeyaz tabiatımla

bana kalsa susardım daha, ama dilimdeki paslı kilit çözülür belki,

yaz çiçekleri, cam çiçekleri ölüyor

kim koydu len bunu buraya

evet lanet olsun

sırları soracağım ben,

bendede duruyor

bütün bunlar cinnet

bahsetmediğim çok şey var daha

bir daha düzeltilemeyecek sözler

bana kanatlarımı bıraktırdığınız kadar.

okyanusundan, beni boğan dalgalarından,

bu odanın alacakaranlığından,

yastıklarda kuruyan gözyaşından

meyvesi gibidir; gevşek ağızlarımıza dokunan zehir!

bana ihaneti öğrettiğiniz

nasılsın diyerek başlayan telefonlarınıza

hiç bahsetmedim

telefonla birlikte ışığı da kapatıp

birbirine dolanan hayaller yumağıdır hayatımız,

söylemeye korkuyorum.

bol şanslar deyişiniz, şanslar deyişiniz, deyişiniz

gördüm hepsini, gördüm hepsini, sabrın sonunu!

bütün bunlar cinayet demeye

kaç zamandır çınlıyor içimde bu boşluk, kim

çınlarken içimde,

biri gelse.. biri görse.. biri gelmişti.. açmıştı.. durmuştu..

biri gelse, biri görse, şimdi,

akşamın altını, gümüşe dönüyor

bunun beni ne kadar kırdığından

en çok onunla bakıştımdı, bir kere olsun dilegelsindi,

lanet olsun

hiç bahsetmedim.

anlamı, taşı ve suyu doğru yorumladığımızda, bir

en az,

sen çatıyı kur.

ben arka bahçeyi özleyeceğim

rüzgar sallıyor beni...

sen inat et...

tenimde kalan tuzundan ve

sen hayatın anlamını ara.

gordugun her yerde sadece o var...

yani aslında korkuyorum

kıydı, bahçenin şen duluydu, karşımda duran dut?

bunlar da önemli elbette

'iyiyim' diyorum.

kim sana verdiklerimi, senden aldıklarımı çözebilir?

yarı öbür yarıyı anlayacak: olgunluk bize yaban

hayalleri dik tutmak gerekir.