mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim

Gün yirmi dört saat, seni düşünüyorum.

ayrılığımızın kışı başlıyor

yerli yerinde her şey

Darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler

uzun uzak yollar için her menzilde at değiştirdim

kendimizi hazırlar gibi

unuttuklarını hatırlamaktan

diye yazmıştın, ve saat 16.04'tü onu bulduğumda.

yüreğim, o eski aşk kalesi

Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkla

Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum.

Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize.

birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında

Ey sanat! Her şeyi hayata dönüştüren

Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır

Sanki ufacık birşey olsa birbirimizden kaçacaktık.

birlikte çıkılan yolların yazgısıdır:

bir ilişkiyi, duyguların birliğini, bir aşkı beraberlik haline getiren

panayır yerleri... panayır yerleri...

gibi başlayıp, gün günden hayatıma yayılan, büyüyüp kök salan,

tahvil ve senetlerini intiharla değiştirenlerin

emek ve aşkla güzelleştirilmiş bir dünya

Birbirine uzanamayan

super...

her otelde biraz eksilip, biraz artarak

daha şiir bitmeden. Karardı dizeler.

Senin bana geç kaldığını

gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada bir

ağır ve acı tanıklıklardan

kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine

yani yaşamışlık sandığın

ÖZDEMİR ASAF

kızdığın ya da kıskandığın diyelim

Geçmişim

Daha önce de başka şiirlerde konaklamıştım

uğruna içinizi öldürmek. Zaman alır.

gözlerim

Demek yangında kurtarılacak hiçbir şey kalmamış aramızda

maskeler ve çiçekler biriktiriyordu

haydutluktan ve melankoliden

Takvim tutmazlığını

düşerim

Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış

kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız anlar

ışık istiyordu yalnızlığım

değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve

gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar

korsan yazıları, kara şiirleri, gizli kitapları

Ve elbet biz de bu aşkla büyüyecek

korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara,

dışarıda hayat düşmandır size

Bunlar da bir ise yaramadıysa

uzak uzak yolları tarif etmekten

teslim etme kimseye, hiçbir şeye

oysa bilmediğin bir şey vardı sevgilim

Bütünlemeli çocuklarla geçti

Bittiğine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeğine katlanmak, sırtınızdaki hançeri çıkartmak, yüreğinizin unuttuğunuz yerleriyle yeniden

ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda

Daha o gün anlamalıydım

Boşlukta iki yalnız yıldız gibi

yazık...

ve kazanmış görünürken derinliğimizi

o eski ağrı

şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa karışıyor orada

ölü yanardağlar, ölü yıldızlar

oysa yapacak ne çok şey vardı

çıplak bir yara gibi sızlar paylaştığınız anlar, eşyalar

ansızın geri teper.

her adımda boynumdan bir fular düşüyordu

Gelip size Zamandan söz ederler

çağrışımlarla ödeşemezsiniz

ilerlerim

Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden. Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden. Hepsini bilirsiniz zaten, bir ise yaramadığını bildiğiniz gibi. Dahası onlar da bilirler. Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler,

şiirle aran iyi sanırım, can yücel ve nazım hikmet özellikle cok iyi

Oysa yapacak hiçbir şey kalmamıştır artık

Kim o, deme boşuna...

Şimdi biz neyiz biliyor musun?

eksiliyorduk

sonra vaat edilmiş topraklar gibi

dibe çöker. Hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark edilir. Bir

Benim sana erken

dokunmaların ve içdökmelerin vaktinden geldim.

oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından

Kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum

Oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir

şimdi her şey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi

ve açık hayatları seviyordu.

Kuzey yıldızı daha uzakta

yani çoğalarak

Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana

alınmaya

yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutukluluk haline, bir trafik

zamanla anlarsın bu bir yanılsama

Sonra tımarhanelerde tımar edilen ruhum

gelmeyen cümleler kurmak, camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak...

acıyla baş etmeyi öğrendim.

zaman zaman geri tepip duruyordu. Ve elbet üzerinde durulmuyordu.

Ben, öteki, bir diğeri ona doğru ilerler

Baştan başa sen.

gençliğimin rüzgara verdiğim yılları

şimdi nerdeyim?

Yoksun sen

Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, yazıya oturup sonu

içeride odalara sığamazken siz, kendiniz

kış başlıyor sevgilim

ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı

denemeseniz de, bilirsiniz

ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla

sanırsın durduğun yerde

benim senden, senin benden habersiz alıp verdiklerini

karşılaşmak kolay değildir elbet. Kolay değildir bunlarla baş etmek,

Terk ettin

boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çiçek, unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani, unutsam eşyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasında kendime bir yer bulsam, dediğimiz zamanlar gibi

ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken,

hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor

yepyeni bir mazi yarattı sözüklerin gücünden

aziz nesin, o adam cok farklı ya; yaklasık 15-20 sene önce bişeyler anlatmaya calısıyordu, bakın şimdikiler kendi fikrleriymiş gibi bize sunuyorlar,,, aziz nesin o zamalar bugun gundemde olanları konusuyordu ve ondan dolayı yakılmak isteniyor; şimdikilerse kahraman olmuslar,

öyle düşünürler.

Bayılırım özdemir asaf a:)

aşkın kuzey yıldızıdır bu

Buraya gelirken

Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını

sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim.

Bütün kazananlar gibi

yaşamsa yerli yerinde

şimdi her şey yeniden

ve ne kadar az zaman

yangınlarda bayındır kentler gibiyim:

HER YAŞTA BİRAZ GEÇİKİLEN

ölü kelebekler... ölü kelebekler...

Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi

dile dökülmeyenin tenhalığında

aşkın kuzey yıldızı

Bana Zamandan söz ediyorlar

bakınıp dururken duvarlara

Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti

bulunup yeni mutluluklar edinilir.

hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar

Aşk yalnız bir operadır, biliyordum: Operada bir gece

Alır sizden bunların yükünü

Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.

el kadar gökyüzü mendil kadar ufuk

hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar

"bekle dedi gitti; ben beklemedim o da gelmedi... ölüm gibi oldu her sey ama kimse ölmedi..."

uyudum, hiç uyanmadım.

Döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı. Sanki yaz, birbirimizi görmediğimiz o üç ay, alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik

yaz sonu hüzünlerinden

solgun yollardan geçtim. Bakışımlı mevsimlerden

acı çekecek yerlerimi yok etmeden

para etmez kendinizi avutmak için bulduğunuz numaralar

ölü şairlerin imgelerinden kalma

bir düşün

aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00

Gün boyu hiçbir şey yapmadan oturup

Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun, biraz daha

Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz

çiçek adlarını ezberlemekten geldim

Öyle bir ben ki gelen kapına;

Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu

Aşk... Bitti. Soldu şiir.

Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca

İlerledikçe... Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde

Ben sende bütün aşklarımı temize çektim

Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir beraberlikti bizimki.

sayfalar ve günler

yaram vardı. bir de sözcükler

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

suyu boşalmış bir havuz, fişten çekilmiş bir alet kadar tehlikesiz

Aşk ve Acı usul usul eriyen bir kandil gibi söndü

giderken ya da dönerken atlanan eşiklerden

Her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz

fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim.

Dönüp ardıma bakıyorum

bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim su kırık dökük şiirim

Adım onların adının yanına yazılmasın diye

yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi

gözlerindeki usul şefkati

Sen de değilsin. O da değil

Dilerim geri teper. Yoksa gerçekten

yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim

Ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde

O boşluk doldu sanırsınız

kaçırılan bakışlarda

kazasına, başımıza gelmiş bir felakete, işkenceye çekilmeye, ameliyata

günlerin dökümünü yap

Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında

barbarların seyrettiği trapezlerden geçtim

AŞKIN BİR YOLU VARDIR

gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler

bakarken dünyaya

Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden

ve aziz nesin..

yeniden yollara düşerler

Bir aşkı yaşatan ayrıntıları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz

kendiliğindenliği

lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu

yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliğimizi

hepsını atsaydınız şiirin keske... fazla uzun ama okumaya deger..

Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum.

benliğimi kavrayıp, varlığımı ele geçiren bir aşka bedellendin.

geçti her çağın bitki örtüsünden

uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, belki de

Ne kalacak bizden?

kulak verdiğiniz saatin tiktakları

ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.

geri kalan kısmı yazmadım. siz yazarsanız üzerine yorum yapılır daha bir anlamlı olur herhalde...

yalnız opera

Bir ayrılığın ilk günleridir daha

yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin altından

yerlerden

ipek yollarında kuzey yıldızı

gündeliğin başıboş ayrıntılarında

gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim

HER YAŞTA BAŞKA TÜRLÜ GEÇİLEN

Bitmişsinizdir.

Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve getirdikleri.

ikindi yağmurlarını bekleyen

Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları

Ve hala bilmiyordun sevgilim

sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış

yazmaya karar vermiştim. Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.

munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine

O boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar diner, acılar

çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır

MURATHAN MUNGAN

En ağır işçi benim;

şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi.

eski şarkıları, sarhoşların ve suçluların

çıplak ve sahici yaşayıp çıplak ve sahici ölmek için

geçerek geldim. Terli ve kirliydim.

Yoksa bu kadar konuşabilir miydim?

geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç

Benim, ben.

oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar

ben yoluma devam ederim. Bitmemiş bir şiirin ortasında

upuzun bir kış başlıyor sevgilim

Bu şiire başladığımda nerde,

şimdi her şey doludizgin ve çoğul

Başlangıçta doğruydu belki. Sıradan bir serüven, ratsgele bir ilişki

kaplar tekin olmayan göğünüzü

Aramızda bir düşman gibi duran

o tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi

atlarla birlikte terledim yolları ve geceleri

Artık hiçbir duygusunu anlamayan çocuklar gibi

evet cok güsel bir secim... yüreginize saglık...

Büyük bir şaşkınlık kaldı o fırtınalı günlerden

bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan

linç edilerek öldürülenlerin hayat hikayelerini de...

Gittin. şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.

çerçevesine sığmayan

Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı,

Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime.

Ne kalacak?

Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde

Yaz başıydı gittiğinde. Ardından, senin için üç lirik parça

Zaman'ı

ya da yol üstündedir

kalmıştı.

imrendiğin, öfkelendiğin

Zamanla yerleşir yaşadıkların, yeniden konumlanır, çoğalır, anlamları

Bizden diyorum, ikimizden

önemi kavranır. Bir zamanlar anlamadan yaşadığın şey, çok sonra değerini

bir anın, yalnızca bir anın bütün bir hayatı kapladığı anlar

kim bilebilir ikimizden başka?

Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız

içinizdeki ıssızlığı doldurmaz hiçbir oyun

Mutluluk geçip gitmiştir yanınızdan

bir şiir yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda

yazları daha iyi görülen

kazanır. Yokluğu derin ve sürekli bir sızı halini alır.

Duyarlığın gece mekteplerinden geldim

gün gelir bir gün

iyi bak kendine

ödünç almadım hiç kimseden hiçbir şeyi

başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide

Herşeye iyi gelen Zaman sizi kanatır

arkadaşlığımıza. Adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi bakışıyorduk.