Estağfurullah ben teşekkür ederim..

Babam onun rüyasına gelmişti onu babamın yanına götürdük defnettik..

Yüzü parıl parıl parlıyordu yüzüne nur gelmişti adeta, gece gördüğü rüyayı anlattı,

garip gelecek ama ölümü seviyorum ben

Herkesin bize kabir kapısına kadar arkadaşlık edeceğini bile bile fani varlıkları baki kazanımlara tercih ediyoruz..

kim bilir bir gün bizim içinde böyle diyecekler, kanun bu; aradığın kişiye ulaşamamak

Arkadaşımı, sevdiklerimi kaybettim her defasında dünyanın fani olduğunu bütün zerratımla kabul ettim, bezgin bezgin istemeye istemeye döndüm mezarlıklardan, gidenle gidesim arzusu vardı hep..

uyandığımızda ise karşımızda

Babam öldü, çok değer vermeme hayatta en üst noktaya koymama rağmen, götürüp o soğuk mezara koyduk, biraz oyalanıp sırtımızı dönup evimizin yolunu tuttuk, babayada bu yapılırmı, yapılır,

Aslına bakarsanız dünya ahiret ile kıyas edildiğinde hayatın kısıtlı tek düze yaşandığı kışladan hatta hapishaneden bir farkı olmadığını idrak ediyoruz..

Reyhan halam o gün vefat etti, iyi olmak bu olsa gerek, ağrılarından acılarından sızılarından kurtuldu,

Hayattaki son halam iki dizinden ameliyat olmuştu,

Ölümü sevmemek fıtratımızda var.

bilmediğimiz herşey bize korkunç geliyor.. ölümü ve sonrasını da kimse tam olarak bilemiyor.. ne diyelim Allah dinden imandan ayırmasın..

Ne yazıkki..

Yaradan verdiğini alıyordu, dünyaya vazifeli olarak yolladığını geri çağırıyordu..

Cemşi amcamızın oğlu adaşım, yaşıtım olan oğlu durup dururken öldü daha 9 yaşındaydı, Yemo nene isyan ediyordu "De bıgıre de bıgıre" diyordu kürtçe, Al al verdiğini al diyordu güya Yaradana..

Babam tanımadığı iki kişi ile birlikte onu hastahanede ziyarete gelmiş yatağının başına gelip sırtını sıvazlamış elini omuzuna koymuş merak etme "iyi olacaksın" demiş,

Geçmiş olsun ziyaretine gittik,

güzel ve sıcak bir yazıydı teşekkürler mübarek

Yazı siyaside meşhur Rotinda'ya aittir.

Daha 6 yaşımdaydım halam vefat etmişti, büyüklerimiz arasından kafamızı sıyırıp teneşirde yıkanan boylu boyunca uzanan halamı görmüştüm, yıkadılar beyaz bir kefene sardılar, tabuta koydular, camii'ye götürdüler, cenaze namazını kılıp köyün girişindeki mezarlığa götürdüler, kazdıkları mezar boylu boyunca uzatıp üstüne toprak attılar sırtlarını dönüp evlerine gitti herkes..

Ölüm hakikati...

anafikir?

Hepsi bu..

Belkide alt bilincime yerleşen bu hadise ile büyüdüğüm için ölümü herkes gibi tüyler ürpertici görmüyor hatta bazen dünyanın dağdağalı sıkıntılı halleri tavan yaptığında, baki ebedi alemin kapısından geçmek için ölüme müştak oluyorum..

Herkesin mutlak sonudur ölüm, kimimiz kaza ile kimimiz hastalık, kimimiz başkasın elindeki silah ile bu fani alemden pılımızı pırtımızı almadan gidiyoruz, hayatımızı feda ettiğimiz her maddi varlığı bırakıp gideceğimiz kessin ama dünyaya dört elle sarılma ahmaklığından bir türlü vaz geçmiyoruz..

İçimden dünyanın dağdağasından sıkıntılarından kurtuldu gitti diyerek telkin ettim kendimi, o kurtuldu derken kendime acıyarak üzülerek dedim tüm bunları, Askerde teskere alan arkadaşın ardındaki mahzun hali hissetim her ebeddiyete yolladığım dostun ardından, bir gün bende teskere alacağım umudu ile döndüm kışla kapısından o sıkıcı bunaltıcı kışlaya..

Dünya'ya gelmekte gitmekte Allah'tan Allah'ın takdirine karşı gelinmiyor..

Ölüm uyuduğumuzda yastığımızın altında

aferim

Her sıkıntımı her kederimi paylaştığım dostumu kaybettim, onu ebeddiyete uğurlarken yanında olmamaya gayret ettim, şimdi elim telefona gidiyor onu arıyorum "Aradığınız kişiye ulaşılamıyor" diyor ben ise ona ulaşmayı, onunla dertleşmeyi arzuluyorum, onun geleceği yok benmi gitsem acaba...!