Peki siz erzakların bırakıldığı yere pusuya yatarak mı onları ele geçiriyordunuz?

Siirt?te göreviniz neydi?

- Elbette. Askerlik mesleği ölüm mesleği. Ya öleceksin ya öldüreceksin.

6 yaşındaki oğlunuzun kazaya tepkisi nasıl oldu?

Güneydoğu?da görev yapanlara ne öğüt verirsiniz?

- Belli seviyenin üzerinde İngilizce puan alanları Amerika?ya yolluyorlardı, benim puanım da tuttu, hasbelkader beni de yolladılar. New Jersey ve New York?ta 2.5 sene kaldım. Kendi isteğimle Ankara?ya geri döndüm ve tayinim Siirt-Pervari?ye çıktı. Bu olay olana kadar oradaydım.

O nasıl bir his?

- Yakın mesafeden öldürdüğüm arkadaşlar da oldu. Ben öldürmesem, onlar beni öldürecekti.

Hem akademisyen gibi tez hazırlıyorsunuz, hem de?saha?ya iniyorsunuz. Genelde birinden birini seçerler...

çok etkileyici bir yazı.

Hangisi insana daha çok koyuyor? İnsanın gözlerini kaybetmesi mi, ellerini kaybetmesi mi?

- Komando bölük komutanıydım.

Ellerinizi ve gözlerinizi kaybettiğinizi ilk nasıl anladınız?

- Ben evin kapısından çıktıktan sonra ev yoktur. Bitmiştir.

Nesi size keyif veriyor?

- Hastanenin psikoloğu geldi, ?Yüzbaşım ellerinizi kaybettiniz? dedi. ?Nasip? dedim. ?Gözleriniz de görmüyor? dedi. ?Olabilir? dedim. Bu kadar sakin tepki verince o da şaşırdı. Ama gerçekten yapacak bir şey yok. Kabullenmek gerekiyor.

Hastanenin psikoloğu?Yüzbaşım ellerinizi ve gözlerinizi kaybettiniz? dedi

- Yollarsınız giyimli, kuşamlı bir arkadaş, o çıkartır. Ama o arkadaşın oraya çıkması için bayağı bir yürümesi lazım. Zahmet olur, yerine biz gideriz...

Siz, söylediği her şeyi tartan, eğitimli birisiniz, müstesnasınız... Bu anlattığınız şeyleri bu kadar kolay yaşıyor olamazsınız...

O sırada itirafçı nerede?

- Çalışmak istiyorum ama ne yapacağımı da bilmiyorum. Kitap yazarım belki.

- Büyük bir patlama... Mayın elimdeyken patlamış... Yüzüm darmadağın olmuş, gözler gitmiş... Bizim çocuklar helikopter çağırmışlar... Suratım tanınmaz haldeymiş, kafatasımın sol tarafı yokmuş. Müthiş bir kan kaybı söz konusuymuş. Ama nasıl oluyorsa, ben o arada konuşuyormuşum...

Çok soğukkanlı tarif ettiniz...

cok etkıleyıcı.. aslında gazılerımızın durumunu tasımak lazım forumlara... neler yasnadgnı hıc bırseyın gorundgu gıbı olmadgnı gostermek ıcın

Neden?

- Elazığ.

- Hayır bu sefer yoktu, normal düz vatandaşım.

- Şimdi bakın, o mayınla bir uzman çavuşum uğraşıp da onun başına bu gelseydi, ben asıl o zaman yıkılırdım, altından kalkamazdım.

Nasıl olur?

eğer o böyle olmasa ve kendine acısa idi eminim eşinin desteğini bile farklı algılayacaktı.

- Müthiş olan ben değilim, insan bedeni... Toparlandı işte...

- Arazide teröristi bulur ve öldürür.

Karşınızdakinin gözünün içine baka baka mı tetiği çektiniz?

Bunlar o gün sizin üzerinizde değil mi?

ben yazının tümünü okudum ve gerçekten çok etkileyici. ancak sadece konunun ana fikri sizin açtığınız başlık değil. orada durumunu gerçekten kabullenen gerçek bir kahraman var. eğitimli biri. gerçek bir asker.

- ?İhtiyacınız varsa verelim? dediler, ?Yok sağ olun? dedim...

Müthişsiniz!

Bazı insanların komando olmaya uygun özellikleri vardır...

Birilerini öldürdünüz mü?

Siz o anı hatırlıyor musunuz?

- Tabii tabii. Etkisiz hale getirdiğim pek çok mayın oldu. Ama sonuçta, ne kadar eğitim alırsanız alın, üzerinize 6-7 kilo ağırlığında çelik yelek giyiyorsunuz, ellerinizde de eldiven oluyor...

Şimdi bunun peşindeyim... O insanları bulmak, dinlemek ve öykülerini size aktarmak... Öncelikle bir Güneydoğu hikayesiyle başlıyoruz: Komando Yüzbaşı Mehmet Bedri Aluçlu... Ekim 2007?de elinde mayın patlayan bir asker... Gözlerini, ellerini kaybeden, henüz 34 yaşında, daha yaşayacak çok şeyi olan genç bir adam... 46 gün komada kalıyor, 12 ameliyat geçiriyor, hayatta normale dönmez, kafasının arkası yok deniyor, ama dönüyor... Ve hayat devam ediyor. Karısı İclal, 7.5 aylık hamile. Onları Ankara?da buldum, eşiyle birlikte... Sevgi dolu bir aile... Bugün saat 16.00-18.00 arası İstanbul Akmerkez?de, ?Alya, Sevgilim ve Ben? kitabımın imzası var, karşılığında da Akmerkez bu kampanyaya destek olmak amacıyla Aluçlu Ailesi?nin hesabına 20 bin TL yatıracak. Çünkü bu kampanya kurumlara değil, kişilere destek olacak. Ben hem hikayelerinizi bekliyorum, hem de Yarım Kalmış Hayatlar?a destek olmak isteyen şirketlerin davetlerini...

Eşinizle nasıl tanıştınız?

Sizin o listeden nasıl haberiniz oluyordu?

- Gözlerim bağlı olduğu için eşimin sesini duydum. ?Biz neredeyiz? dedim. ?Ankara?da, hastanede? dedi. ?Hayrola? dedim, ?Mayın patladı? dedi.

Bu arada ikinci bebek geliyor. Bir tereddütünüz olmadı mı?

- Neden olacak? Ölmesin diye!

- Çünkü kahraman değilim. İşimizi yapıyoruz. Ben profesyonel askerim.

- Sizi ikna ederler...

Nerede doğdunuz?

- Bir şey hissetmedim.

O sırada?Ben ölebilirim? diye düşünmüyor musunuz peki?

- Her anne korkar. Şimdi şu var: ?Güneydoğu?yu bizden kopartıyorlar!? yaygarası yapmıyorsanız, sorun yok korkabilirsiniz. Ama hem?Güneydoğu bizden kopuyor. Kürt devleti kuruluyor? edebiyatı yapacaksınız, hem de çocuğunuzu oraya yollamak istemeyeceksiniz, işte bu olmaz, ihanettir...

Amerika ne alaka?

- İkisi de olmayınca zor oluyor. İşlerimi görebilmem için el lazım, tamam protezle de halledebilirim, ama o zaman da göz lazım. Artık bende ikisi de yok.

- Benim öyle insan üstü yeteneklerim yoktu. Sonuçta hepimiz subayız, üç aşağı beş yukarı aynı beden kapasitesine sahibiz. Ama bazıları komando olmayı tercih ediyor, bazıları etmiyor.

- O kendisinin çıkarmasını teklif etti, ben?Yok? dedim, onu da kayaların arkasına gönderdim.

Büyüyünce ne olacağım diyordunuz?

- Öğrenmeyi reddettikleri en ufak şey, ölümlerine sebep olabilir, bu bir. İki, öğrendiklerini unutmayacaklar. Spor eğitimi ya da atış gibi benzeri faaliyetlere burun kıvırmayacaklar. Çünkü çatışmaya girdiğinde ya sağ kalırsın ya ölürsün. Tamam belli bir oranda şans ama belli bir oranda da eğitim. Eğer bir yerden bir yere sıçrayamıyorsan, taştan taşa geçemiyorsan, attığını vuramıyorsan, ölme ihtimalin daha yüksek. Bir de tabii, o bölge insanını farklı insan gibi görmeyeceksin. Onlar da senin gibi...

- Sizi üzmek istemem ama kimse çözemez. Çünkü bugünkü değil, çok eski mesele..

Eğitiminiz?

- Yok canım, bunlar şehir efsaneleri...

Güneydoğu meselesi nasıl çözülebilir? Kim çözebilir?

Ne diyormuşsunuz?

İyi de bunu çıkartmanın daha gelişmiş bir yolu yok muydu?

- Demişler zaten. Hiçbir şeyi hatırlamaz, kimseyi tanımaz, karakteri değişir... Hiçbiri olmadı.

Sizin durumunuz?

- Şöyle tarif edeyim, 25-30 kilometre ilerideki insanlar dumanı görmüşler...

O sabah nasıl uyandınız?

Nasıl yani?

Son soru: Bütün bu yaşadıklarınızdan size kalan nedir?

Her şey iyi hoş da, kafanızda yaşadıklarınızla hesaplaştınız mı?

Ben kendinizi kahraman gibi anlatmanızı bekliyorum, siz hiç oralı değilsiniz...

Bir taraftan da bir aileniz, karınız, çocuğunuz var. Ne oluyor? Beyninizin bir tarafı orduya, bir tarafı kendinize mi ait?

Nasıl yani, onlara da hak mı veririz?

bende takdir ettim kendisini bravo

Karşı tarafı dinlediğimiz zaman...

- Teröristleri bulmaya çalışarak... Siirt dediğin zaman, insanlar, sıcak, düz bir yer hayal ediyorlar. Oysa Pervari, Siirt?e arabayla 2 saat mesafede, çok yüksek bir yayla. Pervari?nin ilçelerinde yaşayanlar 100-150 sene önce yerleşik hayata geçmişler. Daha yeni yani. Her sene de oraya göçerler gelirler. Orada görev yapabilmek için o insanların psikolojilerini, sosyolojilerini iyi bilmeniz lazım. Onlarla iletişim kurabilirsiniz orayı seversiniz, aksi takdirde?Benim burada ne işim var? der, acı çekersiniz...

Bir anne oğlunu Güneydoğu?ya gönderirken korkmaz mı?

büyük fedakarlık:)

- Hayır, onların komutanıyım. Ve onları canım pahasına korurum.

- İlkokulu Elazığ?da okudum, ortaokulu Anadolu Lisesi?nde, liseyi İzmir?de, sonra Harp Okulu, derken Hacettepe?de yüksek lisans yaptım. 2.5 sene de Amerika?da yüksek lisans yaptım.

- Öyle olmuyor işte. Terörist diyor ki göçere, ?Falan çeşmeyi biliyor musun? Onun solunda bir oyuk var, oraya bırak, üzerini taşla kapat, biz lazım olunca alacağız.? Sen oraya gidip pusu kurmaya çalışırsan şu olur: Bir gece beklersin, iki gece beklersin, emin ol gündüz ya da bir sonraki gece, onlar seni ziyarete gelir...

bir güney doğu gazisi subayın zor durumda eşinin ona desteği ve onun için mesleğini bile bırakması.

Siirt?e yalnız mı gittiniz?

Psikolojik destek...

- Bu söyledikleriniz çok güzel, çok teşekkür ederim.

Bizim üzülmemiz, size acımamız gerekirken, hayran hayran dinliyoruz. Nasıl bu hissi yaratabiliyorsunuz bilmiyorum ama ben konuşurken sizin görmediğinizi bile unutuyorum...

Kaç kişiydiniz?

Siz nasıl hayatta kalmışsınız!

- Bölgedeki terörist arkadaşlara sevgilerimi iletiyormuşum!

Bu arada siz patlayıcı eğitimi almıştınız değil mi?

- El yapımı mayında üç ana malzeme olur: Patlayıcı, ateşleme düzeneği ve fünye. PKK, litrelik kola ya da su şişesini ikiye bölüyor, altlı üstlü kablo yerleştiriyor, o kabloları 6 tane pile iliştiriyor, pet şişeden çıkan kabloları da fünye dediğimiz ateşleme sistemine bağlıyor. Patlayıcı konserve kutusunun içinde. Pet şişeye bastığınız zaman, kablo temas ettiği için fünye ateş alıyor ve patlıyor. Artık nereye denk gelirse, kol, bacak kopartıyor. Budur yani...

- Evet, hak verirsiniz. O insanlar çok sıkı bir ideolojik eğitimden geçiyorlar. 2 yıl boyunca 24 saat. Türkiye?deki en yeni terörist, 99 katılımlıdır, 11 yıllık yani. Çok daha eskiler de var. Kısacası ömrü bu işlerle geçmiş. Senin oraya gönderdiğin asker ise, 3-4 ay eğitim alıyor, çocuğun hiçbir şeyden haberi yok. Onlar tecrübeli. Olayı bitiren bu. Ama sistem de bu, yapacak bir şey yok. Bir de tabii onlarda kaygı yok; ne para, ne aile, ne gelecek, ne geçmiş kaygısı. Ama bizim askerlerimizin var...

?İyi ki evliyim, iyi ki eşim var? dediniz mi?

- Bilsem... Kader herhalde... Ellerimi kopartıyor, bacaklarımda yaralar açılıyor, gözlerim gidiyor... Bu gördüğünüz suratımın iyi hali, 12?nci ameliyatım filan, kafatasımın sol tarafı suni kemik... 46 gün yoğun bakımda kalmışım...

Şimdi geri dönüp düşününce...

- O gün öyle denk geldi işte. Yapacak bir şey yok... Mayını tamamen etkisiz hale getirmek için fünyeyi çıkarmaya karar verdim. Normalde patlamaması lazımdı. Ama bir ihtimal daha vardı, vücut elektriğinden fünyenin etkilenmesi... İşte o oldu... Fünye patladı...

Dini duygularınız kuvvetli mi? Bu tevekkül oradan mı geliyor?

- Ona bir şey olmuyor ki. Sıkıntı yok... Bakın, ben o mayını çıkartmadan da geri gelebilirdim. Kimse bana, ?Niye çıkartmadın? diyemezdi. Benim o mayını çıkartmaya çalışma sebebim şu: Ben basmam. Benim bölüğüm de basmaz ama benden sonra gelecek adam, o mayının yerini bilmediği için basar, birinin bacağı, kolu kopar. Onun yerine benim koptu...

- Öldürdüm.

Anne-baba neci?

KAPORTAM DEĞİŞTİ AMA AYNI ADAMIM

anafikir eşi gözüksede yazının tamamını herkes okusun ve gercek kahramanı görsün diye konuyu açtım..

- Neden olsun? Çocuk büyütmek için illa elinizin, gözünüz olması gerekmiyor... Onlar sevgiyi hissediyorlar.

Siz her şeyi aşarsınız...

- 15-16 kişi. Yola koyulduk. Bir itirafçı da bize yerini gösterecekti. ?Buralarda bir yerlerde olması lazım? dedi. Yanımızda da mayın arama için kullandığımız bir cihaz var. Cihazı çalıştıran çocuk, ?Burada ötüyor komutanım? dedi. ?Tamam, siz kayaların arkasına geçin? dedim. Geçtiler. Toprağı kazıdım, çıkarttım. El yapımı bir mayındı.

- Ben Elazığlıyım, onlara çok yabancı bir kültürden değilim. Üstelik Hacettepe?deki yüksek lisans konum, ?PKK?nın söylemi?ydi. Dolayısıyla, oraya pek çok şeyi bilerek gittim.

Ne kadar şiddetli bir patlama...

- Düşünecek bir şey yok. Bu, bir emirdi. Ben de oraya o mayını çıkartmaya gittim.

- Pek çok kere.

- Oradaki göçerin yaşamak için de PKK?ya bir şey vermesi lazım. Vermezse yaşatmazlar...

anladım

- Hayır... Hafızamda o bölüm yok... En son pilleri ve fünyeyi hatırlıyorum, gerisi boş...

- Açılım lazım. Ama sadece Türkiye?nin doğusuna değil, her tarafına!

SEN ONU ÖLDÜRMEZSEN O SENİ ÖLDÜRECEK

- Asker. Hatta komando. Kendimi bildim bileli. Bilmiyorum sebebini.

Bundan sonra ne yapmayı düşünüyorsunuz?

- Eh sayılır.

Ama normalden daha becerikliler, öyle değil mi?

- Yok hayır, parayla oluyor o işler, bildiğiniz ticaret yani. Onların arasında bir sorun yok, ikisi de Kırmanca konuşuyor. Göçerle PKK arasındaki fark, birinde silah var. Göçerin hayvanını otlattığı bölge, PKK?nın yaşam alanı. Ona ses çıkarırsa, istediklerini yapmazsa, hayvanını orada otlatamaz.

Peki siz ne yaptınız?

- Bu kadar kolay yaşıyorum. Garip gelebilir ama öyle. Ben oraya arkamda 150 askerle gidiyorum, olayı yönetemezsem, tereddüt edersem, tetiği çekemezsem, o askerler ölür.

- Hacettepe?de yüksek lisans yaparken. O da tıp okuyordu. Sonra evlendik, oğlumuz Amerika?da doğdu.

Kürt açılımı hakkında ne düşünüyorsunuz?

Mayın, emrimdeki askerin elinde patlasaydı o zaman yıkılırdım

Unu, şekeri niye yolluyordunuz?

- İlk başta sıkıntılı geçti, görüntümü yadırgadı, olaydan bahsedilmesini hiç istemedi, ama sonra o da alıştı. Benim kaportam değişti ama ben aynı adamım aslında. Halime yine de şükrediyorum, bunun daha kötüsü var: Ölebilirdim. Ya da aklım yerinde olmayabilirdi.

Güneydoğu?daki askere tavsiyeGüneydoğu?daki askere tavsiye

Siz o 150 askerin kahramanısınız değil mi?

- O arkadaşlar bu sefer gelip seni rahatsız ederler! Çünkü o bölge, insanların yaşadığı bir bölge değil, boş bir alan ve sen fazlalıksın. Kabak gibi meydana çıkarsın, bekleyemezsin. O da o yüzden?Sen koy, ben alırım? diyor. Göçer dahil kimsenin olmadığı zamanda gelip, alıyor.

Ne olmuş peki?

- Çünkü göçerler o listeyi bana getiriyorlardı. Ben de diyordum ki, ?Şunları götür, şunları götürme.? Ne ister terörist? Et istemiyorlar, çünkü etraf hayvan dolu. Un, tuz, şeker, çay, tütün ve toz içecek... Bir de pil istiyorlar, çünkü telsizlerini şarj etme şansları yok, ayrıca mayın yaparken de lazım. Onları göndermiyorduk. Spor ayakkabı da istiyorlar, o da yok, arkadaşlar arazide ızdırap çeksinler...

- Evet. Peşimden eşim ve oğlum geldi.

- Terörle mücadele için ikisinin bir arada olması gerekiyor, yoksa çözemezsiniz. Göçerlerden söz ettim ya, araçla ulaşamıyorsunuz onların bulundukları yere, 20 saat yürümeniz gerekiyor, PKK?lılar da bunu bildikleri için malzeme-erzak lazım olduğu zaman köye gitmiyorlar, o göçerlere?Bize bunlar lazım. Al şuraya bırak? diye liste veriyorlar, onlar da alıyor...

Aklıma ilk önce o cümle düştü: Yarım Kalmış Hayatlar... Şu ya da bu sebeple, başına bir felaket gelmiş ve bıçakla kesilmiş gibi aniden hayatları değişmiş insanlar... Onların yaşadıkları... Acıları... Hüzünleri... Duyguları... Sevinçleri... Neyse ne... Ne yaşadılarsa...

- Annem ev hanımı. Babam kütüphane memuru. Çocukluğum, kütüphane koridorlarında koşturarak geçti.

- Ama görev budur.

Komandoların kurbağa filan yedikleri doğru mu?

özetini alsam:)

Bölük komutanı ne yapar?

Bu emri veren suçluk duymaz mı?

- En çok yürümesi, uzun yol yürümeniz gerekiyor, bazen günlerce...

Çok sayıda bire bir çatışma yaşadınız mı?

Sizin olaydan sonra hatırladığınız ilk kare...

Mayın önünüzde duruyor, neye benziyor?

Yüksek lisans tezim PKK?nın söylemiydi

- Düşünüyorum, ölebilirim de. Ama ben o ekibin komutanıyım. Kimsenin hayatını tehlikeye atamam...

- Son derece normal. Herhangi bir sabahtan farkı yoktu. Operasyona çıkacaktım. Emrini daha önce almıştım. İmha edilmesi gereken bir mayın vardı.

Daha önce de ölüm tehlikesiyle burun buruna geldiniz yani...

- Nasip...

- Önce silahla ateş ettim, patlamadı meret...

Hiç korkmamışlar mı, ?Bu adam uyanacak ve kafası eskisi gibi çalışmayacak? diye?

her kadın bunu yapar mı, bilmiyorum ama yapar galiba bu koşullarda ya da yapmalı.

- Demez miyim? Eşim, en büyük desteğim. Her kadın dayanamaz, benim bütün yükümü çekiyor, müteşekkirim. Kendisi doktor biliyorsunuz, benim için bıraktı mesleğini, gece gündüz bana bakıyor, bu kadar büyük bir fedakarlık yapıyor olması beni üzüyor.

- Pervari , serin bir yerdi, bayağı güzeldi... Kalan bir şey yok. İnsan hayatı gelip geçiyor, kimseye bir şey kalmaz...

Nasıl geçiyordu günler?

Yoksa PKK onları öldürür, o yüzden mi alıyorlar...

- Benim yaşım 34. Bu gözler neler gördü derler ya, benim durum da o, bir sürü çatışma, bir sürü sağ insan, bir sürü ölü insan, bir sürü acı, bir sürü gözyaşı... Tüm bunlardan çıkarttığım ders, hayatı çok da ciddiye almayacaksın, önüne nasıl geliyorsa öyle yaşayacaksın, kabulleneceksin, hırs yapmayacaksın...

evet gercekten öyle herşeyin makara şaka olmadığinı ülkeninde gercekleri olduğunu görmemiz laızm