Ben Deniz Harp Okulu birinci sınıfında kitaplık koluna girdim. Biz dışarıdan Deniz Harp Okulu?nun kütüphanesine kitap getirtiyoruz. O dönemde yine bir astsubay ağabeyimiz kitaplık kolunda görev aldı. Ve zaman içerisinde öğrendim ki o da Risale-i Nur?u okuyan birisiymiş. Böyle bir tevafuk, güzel bir hal oldu. Biz o dönem şöyle bir durumla da karşılaştık; Yeni Asya Yayınları, Cumhuriyet Kitap Kulübüyle anlaşma yapmıştı. Risaleler, Cumhuriyet Kitap Kulübü vesilesiyle dağıtılıyordu. Deniz Harp Okuluna girebilen iki gazete vardı, biri Cumhuriyet, biri Milliyet gazetesiydi. Öyle bir durum oldu ki, mesela bir Risale?nin Harp Okulu?na girmesi en tehlikeli maddenin içeri girmesi gibi anlaşılırken, Cumhuriyet gazetesinde sayfa sayfa Risale-i Nur reklamları yayınlanmaya başladı. Böylece öğrencilerin dinlendiği mekanlarda Cumhuriyet gazetesi ve onun arkasında koca bir sayfa risale reklamları... Ve o vesileyle Yeni Asya Yayınlarının tamamı da?Cumhuriyet Kitap Kulübü? vasıtasıyla dağıtılıyordu. Biz Cumhuriyet Kitap Kulübü vesilesiyle pek çok dini eseri okul kütüphanesine getirttik. İlim teknik serileri, tarih serileri, romanlar vs. Külliyat dışındaki hemen hemen bütün Yeni Asya Yayınları Deniz Harp Okulu?nun kütüphanesinde satılır duruma geldi. Kitaplık kolu başkanı olan yüzbaşı da tamamen bu işlerin aleyhinde bir insandı. Yani insani özellikleri de çok bozuk olan, müstehcen meselelerden bahsetmekten zevk alan, talebelerle oturup hep bu tip meseleleri konuşan çokça zaafları olan bir insan... Ama buna rağmen o astsubay ve biz oraya faydalı kitapları ulaştırmış olduk. Birgün yine böyle bir akşam vakti, ben cebimde taşıdığım naylon seccade ile akşam namazını kılacağım. O gün de nöbetçi subay bahsettiğim kitaplık kolundaki subaydı. Hemen amfinin önünde bir yer var, orada namaz kılacağız. Bir anda o nöbetçi subay oraya girdi. Ben de namaza durmuştum, onun girdiğini anlayınca çok sür?atli bir şekilde -şimdi burada dedim namaz kıldığımı öğrenirse kitaplık koluyla ilgili bir sorgulama süreci başlar, ondan sonra da bu güzel faaliyet sekteye uğrar düşüncesiyle- namazımı bozdum ve saklandım. O geldi elimde naylon seccade ile beni gördü. Benim için çok aciz bir vaziyet... Daha sonra biz çok sorgular yaşadık, çok sıkıntılı günler geçti, ama benim hatırladığım en sıkıntı verici ve kendimle ilgili acı hissettiğim tablo odur. Böyle bir insanın karşısında Cenab-ı Hakk?ın huzurundan çıkma duygusu çok da pişmanlık duyduğum birşeydir. ?Keşke yapmasaydım? dediğim belki de o var bütün geldiğimiz süreçlerde. Orada belki namaza da hürmet etmemenin verdiği şeyle tam aksi manada tokat yedik. Kitaplık kolundan bizi bir vesileyle çıkardılar. Yeni Asya Yayınları?nın Cumhuriyet Kitap Kulübü vasıtasıyla kütüphaneye girmesini engellediler. Ve bizim o faaliyetlerimiz bir şekilde sekteye uğramış oldu. Fakat olay çok da büyümedi. Yine biz hafta sonları ders faaliyetlerine devam ettik.

birileri delilik ile veliliği karıştırsada...

Okuldaki durumunuz nasıldı. Arkadaşlarınızdan ya da komutanlarınızdan tepki aldığınız oluyor muydu?

Hayır, bölük komutanlarımız bizden çok memnun. Hatta babam eve risale götürdüğümde çok şiddetli karşı çıkmıştı. İlk defa hazırlık sınıfındayken götürmüştüm risaleyi. Babam bu işe çok karşıydı. Ben de?Meyve Risalesi?nin üstüne?Düşman Geliyor? diye bir kitabın kabını kaplayıp o şekilde götürmüştüm. Ben babam evde yokken okuyordum. Birgün ben abdest almaya giderken babam eve geldi ve gelir gelmez kitabı gördü, evirdi çevirdi. ?Bunu sen nerden aldın? diye sordu. Dedim?Yazıyor ya üzerinde, Deniz Lisesi Kütüphanesinin malıdır? diye. ?Bu, Deniz Lisesinin malı falan değil. Hangi üçkağıtçı, sahtekar sana bunu verdiyse onlar senin geleceğini karartıyorlar? diye kızdı. Bize manevi güzellikleri yaşatan insanlara öyle bir laf söylenmesi damarıma dokundu. Bu sefer ben de biraz karşılık verdim. Aramızda öyle bir çatışma oldu. Sonraki ilk izinde de ben bu sefer orada da artık ne kadar perde yırtılırsa iyidir diyerek Risale-i Nur eserlerinden?Sözler?i çıkartıp masanın üzerine koydum, gizlimiz saklımız kalmadı. Ve artık izne 15 gün gittiysek 15 gün odada Risale okuyordum. Tabi babam geliyor bakıyor... Biraz da endişe duyuyor çok üzerine gidersem problem olur diye. Fazla ilişmemeye başladı.

mahalle baskısı her iki kesimdede mevcut bu yazı bana kendimi hatırllattı bu davaya baş koyduğumuzda sülalemizde alnı secdeye giden bir erkek yoktu şu on seneye baktığımızda hamd olsun diyoruz nerelerden nereye geldik...

ilgili video :

O dönemde normal liselerde namaz kılınabilecek mescidler vardı. Deniz Lisesinde hiç mescid olmadı mı?

rabbim daim kılsın inş..

Hay MaşaAllah!..

CUMHURİYET KİTAP KULÜBÜNDEN, YENİ ASYA YAYINLARINI ALDIK

Bir gün bizim okuldaki bölük komutanımız evi aradı. Babam çıktı telefona. Bölük komutanımız bizim hakkımızda öyle güzel şeyler anlattı ki, okulu güreşte de temsil ediyor, derste de şöyle iyi, disiplin durumu böyle iyi, böyle bir evlat yetiştirdiğiniz için size teşekkür ediyorum falan... Tabii babam çok mutlu oldu. Böyle bir tebriki hiç beklemiyordu. O başımıza iş gelecek diye düşünürken böyle güzel bir haber duymanın getirdiği bir rahatlık oldu. Ve ondan sonra biz biraz daha rahat ettik aile içerisinde. Neticede Deniz Harp Okulu 1?e geldik ve bütün meselemizi oturttuk. Okulla aramız iyi, komutanla aramız iyi, namazımızı oturttuğumuz sistemle kılıyoruz. Hatta namaz kıldığımız bölük komutanlarımız tarafından biliniyor.

birgün bi partiye gitmiş partide içki vs. meşrubat herneysee modacıyada sunmuşlar almamış nedne niyetliyim demiş...

10 Mayis 2010

Ceplerimizde naylon seccadeler taşımaya başladık ve bulduğumuz boşluklarda namazları vaktinde kılmaya başladık. Zaten sabah ve yatsıda problem yaşamıyorduk. Diğer vakitleri de okulu tanımaya başladığımız için nerede boş vakit bulursak namazlarımızı kılmaya başladık. Bütün namazlarımızı vaktinde kılan 6-7 kişi olduk. Okulun son sınıfına gelince bu durum bizim için bir iman davasına dönüştü. Bütün o arkadaşların hepsi dine sarıldı. Bir taraftan kendimiz yaşarken, bir yandan da okul arkadaşlarımıza bu hakikatleri nasıl anlatırız diye gayret göstermeye başladık. Ve yavaş yavaş uygun olan arkadaşlarımızı yönlendirmeye başladık. O 4 senenin sonuna geldiğimizde öyle bir nokta oldu ki, hatta bir Ramazan gününde teravih namazında 60 kişiyle cemaat yapıp namaz kıldık, okulun yatakhanesinde.

SEN NAMAZ KILMAK İÇİN KİMDEN İZİN ALDIN?

İskender Pala da onlardan biriydi. Biz artık sınıfta da bütün bunlarla birlikte, derslerimiz de iyi, arkadaşlara çok yardımcı oluyoruz ve arkadaşların da bizi çok sevdiği bir ortam oluştu. Yani öyle bir noktaya geldik ki bazı subaylar haricinde, mesela bölük komutanları artık namaz kıldığımızı biliyorlardı. Arkadaşlar biliyorlardı, ama bize çok da muhabbetleri vardı. Çünkü biz yeri geldiğinde onların derslerine yardım ediyoruz, yeri geldiğinde onların işlerini görüyoruz. Hatta lise son sınıfta?Alay Teşkilatı? diye bir teşkilat seçilirdi. Son sınıflardan oylama ile seçilir, ders ve disiplin durumu iyi olanlara oy verilir. ?Alay teşkilatı?na subay rütbeleri verilirdi. En üst rütbedeki yarbay olur, onun altındaki binbaşı, sonrası yüzbaşı ve teğmen kollukları takan yaklaşık 20 kişilik bir alay teşkilatı ekibi bütün okulun sınıflarının başında amir konumunda onları yönetirler. Bu seçimde, bizim bahsettiğimiz bu 20 kişilik arkadaş grubundan 5?i o teşkilata girdi. Ve bir çoğumuz da en fazla oyu alanlardandık. Kimimiz binbaşı kolluğu takıyor, kimimiz yüzbaşı kolluğu takıyorduk. Artık alt sınıflarda onların çok alışık olmadığı, onların sorunlarını çözmeye çalışan, onlara tepeden bakmayan, ezmeye çalışmayan, biraz daha insani davranmaya çalışan?üst sınıfta okuyan öğrenciler? oluşmuştu. Bu yapıdan dolayı çok severlerdi bizleri. Hala da zaman zaman bir vesileyle bir araya geldiğimizde bahsederler. Öyle bir konuma geldik biz lise son sınıfa geldiğimizde ve artık bütün meselemiz Deniz Kuvvetleri içerisinde iyi bir konuma gelmek, bu meseleyi herkese anlatabilmek ve oradaki insanların uhrevi hayatlarının kurtulması endişesiydi. Yani artık biz kendi geleceğimiz, ondan sonra amiral olmamız falan bu gayelerle girdiğimiz yerde artık o süreçte tamamen Risale-i Nurun verdiği bir bakış açısıyla insanların ahiretinin kurtulması ve özellikle o baştan bize çok kasvetli gelen ortamdan insanların kurtulması eksenli bir hayat tarzımız olmaya başladı. Bütün arkadaşlarım da böyleydi. Artık başımıza gelecek herhangi birşeyden de fazla bir korkumuz kalmadı. Artık haftasonları üç-dört yerde sohbetler düzenleniyordu.

niye delirsinki bakın Allahın tenekesi bile namaz kılıyorken canlısı neden kılmasın ki :)

yaşar alptekinide tebrik etmek lazım tabi:)

CEPLERİMİZDE NAYLON SECCADE TAŞIYORDUK

FARKLIYDI

Namaz kılarken yakalandığınız oldu mu?

ATILMA KORKUMUZ KALMAMIŞTI

?SEN NAMAZ KILMAK İÇİN KİMDEN İZİN ALDIN?

Allahü teala bu abimize her daim yardım etsin!.. İbretlik örnekler çok, fakat görmek isteyen az.. Yazıyı gerçekten çok beğendim, eline sağlık çocuuk.

yorum size kalmış.

DUYDUKLARIMIZLA GÖRDÜKLERİMİZ ÇOK

Namaz kılmayı alışkanlık haline getirdiği için" deniz harp okulu son sınıfında ordudan atılan dr. Hakan yalman: "bir gün namaz kılarken nöbetçi subay a yakalandık. Kızarak, "sen namaz kılmak için kimden izin aldın?" diye sordu.

Bir gün Harp Okulu birinci sınıftayken nöbetçi subayı geç geldi. Gelmeyecek diye ben namaz kılmaya başlamıştım. Nöbetçi komutan namazın bitmesini bekledi. ?Sen namaz kılmak için kimden izin aldın? dedi. O dönemki bölük komutanımızın da haberi vardı, ben dedim ki?Bölük komutanımızın haberi var.? Bölük komutanı da Allah rahmet eylesin Nazmi Çeşmeci?ydi. Sonradan kurmay albay olmuştu. Bir hastalık vesilesiyle vefat etti. Kendisi pek dininde diyanetinde olmayan bir insandı, ama bizi çok severdi, namaz kıldığımızı da bildiği halde önümüzü açar, mümkün mertebe de gayretli, çalışkan talebeler diye bizi himaye etmeye çalışırdı. Nöbetçi subay, ?Say bakalım Atatürk ilkelerini? dedi. Ben de normalde sabahtan akşama kadar Atatürk ilkelerini sayardım, ama o an sadece ikisi aklıma geldi. Ondan sonrasını sayamadım. İsmimi aldı, ?Ben seni bölük komutanına bildireceğim, sana göstereceğim? diye tehdit etti. Neticede bölük komutanına bildirmiş. Tabi bölük komutanı da meseleyi çok ciddiye almadı, bizi tanıyan bir insan olduğu için. Bu süreç böyle devam etti. Hafta sonları gene risale okuyoruz. Bu anlamda bizi bilen arkadaşların da sayısı arttı. Tabii bir taraftan da risk artıyor. Biz güzel şeyler yapma noktasında bayağı iyi noktalara geldik.

Oraya gittik ve o dönem gazetede yazı yazan bazı ağabeyler orada kalıyordu. Öyle bir ortamda kendimizi hissettik ki, Rusya?da ezana hasret bir insanın ezan duymasını düşünün... Öyle bir hal yaşadık. Çok farklı dini duyguların yaşandığı bir ortam. Akşama kadar dini meselelerden bahsedildi. Risale-i Nur okundu, Bediüzzaman?dan bahsedildi. O zamana kadar Bediüzzaman ismini kısmen duymuşuz, ama olumsuz anlamda. Babamın da telkiniyle, Said Kürdi, devlete isyan edenler vs. gibi biliyoruz. Anarşist insanlar gibi bahsedilirdi. Babam Milliyet gazetesi okur ve orada anlatılanları da bize anlatırdı. Hatta, ?Aman bu insanlara bulaşmayın? derdi. Nurculardan bahsedilince tedirgin olduk, ama duyduklarımızla orada gördüklerimiz arasında çok fark vardı. Melek gibi insanlar... Deniz Lisesine geldiğimdeki duygum ne kadar yabancı bir duygu ise, orada hissettiğim duygu da o kadar huzur vericiydi. Hakikaten içinde bulunmaktan mutlu olduğum bir ortam. Aklımıza gelen bütün soruları sorduk. Onlar da bize güzel açıklamalarda bulundular. Akşama kadar kendimizi huzurlu hissettiğimiz, namazlarımızı kıldığımız bir ortam oldu orası. Okula dönüş vakti geldi, ama oradan ayrılmak o kadar zor geldi ki... Beraber çay içtiğimiz bir ortamdan, bize çok kasvetli gelen ortama dönmek sıkıcı oldu. Yolda arkadaşıma dedim ki?Biz böyle bir şeye girdik, ama başımıza bir iş gelebilir.? Arkadaşım da cevaben dedi ki?Ben burada kendimi öyle huzurlu hissettim ki ne olursa olsun ben devam edeceğim.? O zaman dedim ki?Madem birlikte başladık, ben de devam edeceğim.? Sonraki hafta, kimsenin çağırmasına ihtiyaç kalmadan kendimiz gittik oraya. Sağ olsunlar, oradaki ağabeyler de çok yakın alakadar oldular. Daha sonra öğrendik ki Rizeli arkadaşın?kitap yazıyorlar? diyerek bizi götürmek istediği yer de orasıymış, onunla da orada buluştuk. Ve zaman içerisinde Deniz Lisesi hazırlık sınıfından 6 kişi olduk bu şekilde devam eden... Tabii orada hem dini anlayışımız, hem de imani konulara bakışımız güçlendi, yenilendi. O güçlendikçe korkularımız da azaldı. Bu defa, ilk etapta gece bütün namazları kaza etmek yetmemeye başladı, bunu yeterli görmedik. Arkadaşlarla beraber ortak tavırlar geliştirmeye başladık.

herşeye rağmen ülkemiz iyiye gitmektedir...

evet çok hoş bir yazı. bende yaşar alptekinin olduğu bir programı izlemiştim öylede güzel anlatıyor ki hayatını yaşıyor sanki bir maşallah da benden olsun. nasibin kime ve ne zaman gelecegi belli olmuyor. böyle haberleri duyunca insan çok mutlu oluyor valla yüreğine sağlık.

beni bu dönüşlerde en çok sinema sanatçısı canan ceylanın öyküsü etkilemişti

modacı neslihan yargıcının anlatımından aklımda kalmış bi anektot..

gülüşmüşler etraftakiler sen yakında namazada başlarsın diye...

Okulda mescit yok. Eskiden kalma bir kilise var, orası da zaten kilise olarak kullanılmıyordu. Hatta bir kısım arkadaşlardan?Bu kadar abartmayın. Çok abartılırsa bu iş de engellenir? gibi uyarılar alıyorduk. Biz de yavaş yavaş frene bastık. Ama artık çok da okuldan atılırız korkusu kalmamıştı. Belki de sorgulanmış olmamız, bir atılma riskiyle karşı karşıya olmamız bizi rahatlattı. Biz artık birinci sınıfa geldiğimizde Risaleleri okuyan 7-8 kişi olmuştuk. Oradaki arkadaşlara anlatıyoruz, zaten anlattığımızda ilginç geliyor. Sınıftan böyle 30-40 kişi geldi o sohbetlerde bulundu, kimi korkudan devam etmek istemedi, kimi devam etti. Biz artık ikinci, üçüncü sınıfa geldiğimizde okulda da kendi aramızda zaman zaman programlar yaptığımız, alt sınıflara anlatabilmek için bazı metodlar geliştirdiğimiz bir noktadaydık. Bu arada da derslerimize çok asılıyoruz. Onu da artık bu meseleye bir vesile olarak görüyoruz. Diğer taraftan disiplin konusunda çok hassas davranıyoruz. Belki diğerlerinin hassasiyetinden çok daha hassas davranıyoruz ki artık bizim davamıza zarar gelmesin, iş biraz daha şahsi meseleden dava meselesine dönüştü. Ve böyle bir ruh haliyle çekirdek bir ekip olduk orada. İskender Pala?nın kitabını okuyordum, orada 1982?de Deniz Lisesine geldiğinden bahsediyor. Tam işte bizim okulu çok iyi tanığıdımız dönemlerde o da Teğmen olarak Deniz Lisesi?ne Edebiyat öğretmeni olarak gelmişti. Kitabında Heybeliada?ya gelişini anlatırken o günler zihnimde canlandı. Hakikaten o dönemin şartları içerisinde bizim hocalarımızın, öğretmenlerimizin hepsinin bize biraz daha dinden uzaklığı, kız arkadaşları ve dünyevi yaşantıyı telkin ettiği dönemde bir vatanperver, milli değerlere sahip ve mukaddesatçı bir teğmen gelmiş olmasının güzelliğini de onun gelmesiyle yaşadık. Bir de İlahiyatçı bir teğmen vardı o zaman. Hatta bir Din Dersi öğretmeni de Kuleli Askeri Lisesi?nden bize ders vermeye geliyordu. O kalabalık öğretim topluluğu içerisinde bir kaç kişi sadece bize manevi değerleri hatırlatır konumdaydı.

İSKENDER PALA DA ÖĞRETMENİMİZDİ