Halbuki kazın ayağı öyle değildir.

Özgür irademizle yaptığımız yahut yapamadıklarımızın sonucuyuzdur.

Hayat neler getirir bilinmez ama biz yine her zamanki gibi ümitvar olmaya devam edelim.

Özlemlerimiz, hayallerimiz, hedeflerimiz, masumane isteklerimiz oluyor.

Şu hayat yolunda ne de çok yoruluyoruz.

Gülen az gerçekten gülen az.

Ve hayat yolunda bakıyoruz kendimize ve çevremize.

Her seferinde daha çok istekle, motivasyonla, pozitif enerjiyle yola koyuluyoruz.

Ama ağlayansa çok.

Koyuluyoruz koyulmasınada akibet değişmiyor.

Ama hayat çoğu zaman sağlamına çalımlarını takıyor, yüz üstü kapaklanıyoruz çoğu kere.

Bir insan için talihsizliklerin başında önüne çıkan fırsatları görememisidir herhalde. Onun bir fırsat olduğundan bile bihaberdir çoğu zaman.

Hatalarımız oluyor. Belki yeterince etraflıca düşünümediğimizden, belki göze gelmemizden bilinmez bunun sebebi çoğu zaman muamma olarak kalır. İnsanları üzüyoruz, derinden yaraladıklarımız oluyor.

Güzellikler düşünüyoruz kendimize sadece kendimize değil insanlığa...

Kargacık burgacık içsel dünyamızda klavyenin tuşlarına dökülen bir sis örtüsünün yansımaları...

Kapitalist sistem çıkarcı, bencil insan tiplemesi üretmeye devam ediyor. Kolay yoldan köşeyi dönme yöntemlerini gösterse de çok az kişi köşeyi dönerken yüzbinler de ezilmeye devam ediyor.

Akabinde olumsuz yaşanan deneyimlerin sonucunu ise çoğu kez kadere, kara yazgıya, kör talihimize atarız.

Hep de sonradan görüyoruz bunları.

Burnumuzun önünü görmekten aciz olduğumuz sürece de bu böyle devam eder gider.

Ne kadar bilirsek bilelim, okursak okuyalım çoğu zaman bir cahilce ve bencilce davranışlarımıza engel olamıyoruz.