Mekke'ye gidiyorum, istiyorsan sen de gel.

Arkasına baktı ki, eser yok o nehirden.

İbrahim-i Havvas ki, devrinin bir tekiydi.

Bir veli kul, Allah'a yakınsa eğer fazla,

Bilirler kalpten geçen düşünce ve sözleri.

Buyurdu: (Sen vakta ki sormuş idin bir sual.

Önlerine, zahmetsiz gelince her gün taam,

Konuşup döndü hemen, merak ettim bu işi.)

İBRAHİM HAVVAS

O dahi, bizim ile gelecekti beraber.

Çok şaşırdı İbrahim Havvas bu vakıaya.

Bir daha baktığında, göremedi cismini.

Kovamadın kalbinden, bu nar düşüncesini.

Ki, bunun cevabını öğrenesin mükemmel.)

Hakk?a bağlılığımız, gevşerdi böyle fakat.

Bir şey yiyip içmeye, çok vardır ihtiyacım.)

Kabe'ye vasıl olup, haccı eda ettiler.

Bir gün de, bir dükkanda, nar gördü bir tepside.

Hep Rabbine güvenir, hiç görmez mahlukatı.

O, kızmaz, sinirlenmez, davranır hep yumuşak.

Tutuyordu ağzında, bir dilim kuru ekmek.

Biraz daha yürüyüp, acıktılar bir hayli.

Onun bereketiyle, çok kişi etti iman.

Siz emir olun

Bir gün İbrahim Havvas, hac için etti niyet.

Aç mısın, susuz musun, ne ise bana söyle.)

Çıkmıştı bir gün dahi, bir rahiple sefere.

Buyurdu: (Gidiyorum, şimdi ben Medine'ye.

Yola devam ederken, gördü nurlu birini.

Paltosunu çıkarıp, bana tuttu o ara.

Düşündüm ki: Keşke ben, olsaydım ona emir.

Hiç böyle lezzetli su, görmemişti ömründe.

Buyurdu: (Öyle ise, istemem hiç itiraz.

Bir gün de, çölde gördü, çok vahşi hayvanları.

Şehadeti getirip, oldu hemen müslüman.

Bir müddet onun ile, bir şeyler konuşarak,

Bundan sonra susamak, asla olmaz sana hiç.)

Çok hasta birisini gördü ve durdu birden.

Eğilip içti sudan, avcuyla kana kana.

O yolculuk boyunca, o bana etti hizmet.

Düşündü ki: Bu kişi, evliyadır muhakkak.

Bizzat İbrahim Havvas kabrine koydu onu.

Dedi:

Yediler iştah ile, o taamın hepsini.

Yatmak değil, çalışmak, onun esas işidir.

O, gelip selam verdi, İbrahim-i Havvas'a.

Madem ki emir benim, ben ne dersem, o olur.

Sıkıldım, lakin birşey diyemiyordum artık.

Beraber yürüdüler ve ettiler hasbihal.

Rahip bunu görünce, geldi hemen insafa.

Üşüşmüş üstlerine, hep yabani arılar.

İbrahim-i Havvas?ı, geldi biri görmeye.

Dedi: (Bu ziyaretten, makbul şey var mı daha?

O dedi ki: (Ey Havvas, kovma da, dursun onlar.

Dua et, Rabbin bize göndersin biraz yemek.)

Yiyerek, yollarına ederlerdi hep devam.

O emirin sözünü dinlemek icab eder.

(Senin dinin mi haktır, yoksa benim ki mi hak?

Ve nihayet ikisi, çıktılar yola o gün.

Baktı ki, susuzluktan kalmamış takatları.

Zira bu meselede, böyledir dinin emri.)

O halis ve mübarek kulunun hürmetine,

O, hizmet gören değil, hizmet eden kişidir.

Benim hasta olmamı istemeseydi eğer,

O da Peki diyerek, ayrılıp gitti hemen.)

Hak indinde, daha çok makbul oldu seninki?)

Ben şehadet getirip, edindim iman, ihlas.)

Bunu görüp, başladı o da dua etmeye.

O rahip karşısında, sen de bana yardım et.)

Üstelik söz vermiştim, itiraz etmemeye.

Seninkiyse keramet, tam inandım ben şu an.)

Rahibe buyurdu ki:

Halini gizlemeye çalışırdı o fakat.

Bu, güvenmek olurdu Allah'tan gayrısına.

Üstadı bunu sezip, anladı hakikati.

Geri gelip yapıştı, mübarek ellerine.

Korktum ki, itimadım azalır Rabbimize.

Dedi ki: (Ey efendim, hem susuzum, hem açım.

Cemaatten öğrenip, çok takdir etti onu.

Yemeden belliydi ki, çok nefisti hepsi de.

Her türlü meselede, ben veririm kararı.

Benim vücudumdaki arıları sen bırak.

Biraz daha gidince, akşam oldu nihayet.

El kaldırıp, gizlice dua etti Rabbine.

Allah?tan gayri bir şey, hiç gelmez kalplerine.

Ederdik kendisine çok güven ve itimat.

Evliyanın büyüklerinden. İsmi, İbrahim bin İsmail el-Havvas, künyesi Ebu İshak'tır. Cüneyd-i Bağdadi hazretlerinin talebelerinden olup, Ebu Cafer Huldi ve Sürvan-ı Kebir'in hocasıdır. Yüksek makam ve kerametler sahibiydi. Bağdatlıdır. 903 (H.291) yılında Rey Camiinde vefat etti. Gasl ve tekfinini Yusuf bin el-Hüseyin yaptı. Havvas, hurma yaprağından zenbil örücü demektir. Herkes tarafından medhedilmiş, kendisine tevekkül edenlerin reisi denilmiştir. Konuşmaları hep hikmet doluydu. Seferleri meşhurdur. DefalarcaMekke'ye gitti. Sefere çıkacağı zaman ve başka zamanlarında, iğne, iplik, makas ve su kabını yanından eksik etmezdi.

İbrahim-i Havvas ki, evliya-yı kiramdan.

Dedi: (Müjdem var sana, ya İbrahim-i Havvas!

Rabbim, daha çoğunu gönderdi eskisinden?)

İkimiz de yorulup, bir yerde verdik mola.

İbrahim Havvas diye, bir kulun var ya senin,

Lakin tatlı nar yemek, isterdi onun canı.

Rahip dedi: (Acıktık, lakin hiç yok yiyecek.

Bir daha yapalım ki, belli olsun din-i hak.)

Yahudidir ve lakin, belki olur müslüman.)

Hak teala bir kula, verince bir musibet,

İMANIN ESASI NEDİR?

Biz bu minval üzere, hac yapıp döndük geri.

Buyurdu ki: (Evladım, kabul etseydim eğer,

Eğer kabul etmezsen, gidelim ayrı ayrı.)

Rahip aldı ekmeği ve başladı yemeye.

Sabredeyim, bulunca, çok çok yerim ilerde.)

Ben hizmet edeceğim, sen, orada git otur.)

Ben dahi yanınızda, geleyim mi sizinle?

Ayrılıp geri gitti, atını koşturarak.

Onu böyle görünce, kederlendi bayağı.

Bize sen, hazinenden, bir sofra gönder yine.)

Nurlu zat sordu ona, nereye gittiğini.

Bir kayaya, hafifçe dokundu bir eliyle.

Sorduğun o sualin, cevabıdır işbu hal.)

Lakin kabul etmedim, onun teklifini ben.

Buyurdu: (İyi ama, nasıl dua ettin ki,

Dedi ki: (Ey Efendim, bağışlayınız beni.

O narları yemeyip, terk etti o dükkanı.

Demek ki, onun dini, doğrudur diğerinden.)

Asla kabul etmeyip, buyurdu: (Hayır, olmaz

Çalı çırpı toplayıp, yaktı hemen ateşi.

Dedi: (Bundan kurtulmak, nefsimin arzusudur.

az önceki yazının başlığı AÇMISIN SUSUZMUSUN İDİ afedersiniz

Dedi: (Aman efendim, Hızır gibi nimeti,

O, bana deyip, gitti kendi hizmete.

Su fışkırdı kayadan, Allah'ın izni ile.

İmanı kamil olan, şöyledir ki evladım,

İzah etti üstadım, yoldaki o halleri.

Yardıma koşan Hızır, gelseydi bizim ile,

Bir gün çölde giderken, rastladılar bir şahsa.

Ondan gayri kimseden, istemez asla medet.

Baktı ki, vücudunun her yerinde yara var.

Kula düşen, bu derde razı olmaktır elbet.)

Sual etti diye.

Dedi: (Kitabımızda, görmüştüm ki bir zaman:

Buyurdu: (Peki olur, varıp arz edeceğim.

Yola devam edince, tutulduk bir yağmura.

Çünkü yakınlaştıkça veliler Rablerine,

Bu sualin cevabı, verilir yaşamakla.

Duyar yalvarmasını, imdadına yetişir.

O genç, kendi hakkında böyle buyurduğunu,

dedim ve çıktık yola.

Üzülüyordum, lakin üstada ne denilir?

Dedi: (Sihir yapmıştım ben önce, iki defa.

Hep sen çek sıkıntıyı, böyle olur emirlik.

Bunu, tecrübe ile mümkün olur anlamak.

İbrahim-i Havvas?ın, vardı bir talebesi.

Hızır aleyhisselam, bildirince ismini,

Yolculuğa çıktılar, üstadıyla kendisi.

Kabr-i Resulullahı ziyaret eylemeye.)

Rahip dedi:

Islanmayayım diye, yaptı çok fedakarlık.

Hiç yemeden gittiler, yedi gün, yedi gece.

Arz etti hallerini, Allahü tealaya.

Nihayet kalmayınca, yürüyecek takati,

O, ne kadar görse de, sıkıntı ve musibet,

Lakin rahip, Mekke'de, teslim etti ruhunu.

Sevdiklerinden biri, ondan şöyle nakleder:

Böyle mübarek bir zat, yoldaş olunca bize,

Bunu ise, Rabbimiz istiyor, hikmet budur.

Nasıl olsa senin de, kalbinde tatlı nar var.

Öyleyse yol boyunca, emir olsun birimiz.

Bilakis o onların yüklerini çeker hep,

Başladı bana bizzat, ikram ile izzete.

Her sıkıntı anında, hep Ona dua eder.

Onun firasetinde, yanlışlık olmaz asla.

Bilir ki Allah dahi, bu hali sever ancak.)

Bir sini daha geldi, o duanın peşinden.

Zira emir o idi, mecburdum dinlemeye.

O GENÇ YAHUDİDİR

Kendi için, onlardan, bir hizmet etmez talep.

O çölde susuz kalmış hayvan varsa ne kadar,

Kardeşin Hızır?ın da, selamı var dersiniz.)

O büyük zat, birine buyurdu ki: (Bu çıkan,

Her ne sıkıntı olsa, o çekti hep eziyet.

Pek iyi anlamadım, bu işin hikmetini.)

Ve korktum ki, bu yüzden bozulur tevekkülüm.

Bu nar düşüncesiyle, o böyle ilerlerken,

Rahip dedi: (Bu işi, bir daha yapmak gerek.

Dedi ki: (Ya ilahi, sihir yaptı bu elbet.

Nefsi için, onlardan istemez bir şey asla.

Bir ara rahip ona, sordu şöyle bir sual:

Buyurdu ki: (Evladım, ne oldu sana böyle?

O dahi, ihlas ile el açarak duaya,

Bir de abdest alarak, dönüp geri gelirken,

Cüneyd-i Bağdadi'nin, mümtaz talebesiydi.

O ne derse, o olur, ona uyar diğeri.

Kalbindeki tatlı nar fikrini kovmaya bak.)

Zira ikimiz dahi, olduk bunda muvaffak.

Az sonra önlerine, çıka geldi bir köpek.

Dedi: (Resulullahın, kabrine giderseniz,

Sordu:

Bir gün, sohbet ederken mescitte cemaate,

Hepsi gelip, o sudan, bol bol içip kandılar.

Ve lakin kimden selam getirdim diyeceğim?)

İşte budur evladım, imanın hakikatı.

Buyurdu ki: (Olmaz bu, sözle ve anlatmakla.

O, baktı ki bir nehir, yürüdü yakınına.

O sordu ki: (Efendim, kimdi o giden kişi?

Ve bildi daha iyi, kadir ve kıymetini.

Anladı üstadının, büyük kerametini,

Buyurdu ki: (İlerde, olursan sen de emir,

Hızır'a güvenerek, rahat olurdu gönlüm.

Dedi ki: (Tatlısını, bulursam her nerede,

Bilir ki, Allah onu bilir, görür, işitir.

Buyurdu ki: (Biz madem, yola çıktık ikimiz,

Ve sorup öğrendi ki, ekşi imiş hepsi de.

Her imdat isteyene, Hak teala izniyle,

İnandım ki hak dindir, sizin islam dininiz.)

Yürüyüp geçti sonra, Besmele söyleyerek.

diye, hocama eyledim arz.

O rahibe sordu ki: (Ne dua ettin ki sen,

Rabbinden başkasından, istemez asla yardım.

Tamamen açılmıştır, onların kalp gözleri.

Onu dahi yiyerek, o rahiple beraber,

Kabul etmemenizin, nedir acep hikmeti?)

Ve lakin o talebe, çok acıktı böylece.

Şehadeti getirip, girdi islam dinine.

Birazdan sohbet bitti ve dağıldı cemaat.

İdareci odur ki, mütevazı olur pek.

Buyurdu ki: (Öyleyse, git, şu akan sudan iç.

Bilcümle zorlukları, o göğüsler severek.

O anda, önlerine yemek geldi bir sini.

Benim gibi yaparsın, doğrusu da böyledir.

HANGİMİZİN DİNİ HAK?

O su çekti kuyudan ve o yaptı her işi.

Tatlı bulurum diye yemedin ekşisini.

Kendisine sordu ki:

Bir müddet yol yürüyüp, oturdular bir yere.

O dahi bir köşede, kalıp kendi haline,

Bir kağıda, bir şeyler çizip karalayarak,

Başı derde düşünce, arar hemen Rabbini.

Hac yoluna çıkmıştık, üstadımla beraber.

Kim yürüyüp geçerse, şu suyun üzerinden,

Zayıf ve halsiz idi, yoktu eli ayağı.

Çeşit çeşit taamlar var idi o tepside.

Benim de selamımı, söyle Resulullaha)

Herhangi zorluk ile karşılaşırsak eğer,

Yemekleri, gaibten geliyordu her öğün.

Ben de böyle olmazdım, O, dilediğini eyler.

Buyurdu ki: (Arılar sarmış hep yaraları.

Lakin bu, daha çok ve lezizdi öncekinden.

Önce, kendi yürüyüp, geçti karşı yakaya.

Her ne meşakkat olsa, sen göğüs ger ona ilk.

Yolda bir rahip ile, karşılaştı nihayet.

Madem ki siz de benim, kalp halimi bildiniz,

Yalnız Ona güvenir, sırf Ondan yardım ister.

Dedim ki:

O, deyince, daha arttı hayreti.

Serin ve tatlı idi, akıyordu önünde.

İzin ver de, kovayım vücudundan onları.)

Bu da, zarar verirdi, imanın esasına.

Gördü o an yanında, nur yüzlü birisini.

Tutuyordu elinde, bir yemek sinisini.

İçeri bir genç girip, katıldı o sohbete.

O, diğerlerinden de çalışır daha fazla.

Buyurdu: (O, Hızır'dı, dedi ki: İzninizle,

Ondan başkalarına, bağlamaz hiç kalbini.

Dedi: (Şöyle yalvardım, ya ilahel alemin!