tel örgüde gül, kafeste bülbül mü olur anne"

Ben kızıp, annemden uzaklaşırken, O üzgün üzgün çıkma sebze kasaları başında bulurdu kendini. Eve döndüğümüzde de aynı suratı devamettirir, bir gün konuşmazdım annemle. Sonra pazara gidip, çıkma kasa peşine dahi düşemedi annem. Okul için hazırladığı, ekmek arası tek zeytinle öğünün tekini atlattığımız o dönemlerde, çıkma domates ekmek arası, sebze yemeklerinin özlemini çektim.

Çıkmıştı benden bunun acısı, sızısı...

Ve ben öğrenmiştim, anne ailenin her şartta kurtarıcısıydı...

Annem çıkma sebzelerin peşindeydi hep. Ve ben buna sinir olur, her pazar alışverişi sırasında kavga ederdim onunla. Henüz onlu yaşlarda, etrafın ne diyeceğini düşünen, erge kafasında bir kız çocuğuyken...

Ama anne;Müzeyyen den öte bir tutkuydu...

"kentin duvarları üstüme üstüme geliyor anne,