Avut çocukları, ben şimdicek gider gelirim.

Kesildi haymede matem, uyandı ruh-i sürur;

Halife önde, bitik suçlu, münfa'il, nadim;

Raiyyetiz, ona bizler vediatu'llahız;

Gelir de adl-i İlahi sorar Ömer'den onu!

- Uzak mı yol? Daha çok var mı?

Dedim:

Değil zemini, getir şahid asümanı bile!

Beşer, adaleti "mutlak" tahayyül eylerse,

Mesafe, baktım, uzun; yük yaman; Ömer yaralı;

Yetimi, girye-i hüsran alır, Ömer mes'ul!

- Niçin hilafeti vaktiyle eylemişti kabul?

Tirid mi zannediyorsun? İçinde sade su var

- Sabah oluyor kalkalım...

Uyuyan şehri kamilen bidar

Geliyor muttasıl mehib mehib.

Tek erkeğin de mi yok?

Ömer koğulmada her matemin civarından!

Az ilerden yavaşça oldu iyan,

Yokladık sağlı sollu her kapıyı.

Uzandı testiye, yağ koydu, sonra un kattı.

Zalam içinde, yük altında inleyen Ömer'i!

Sonunda böyle çürük özrü kim sayar makbul?

Bir de baktım, Ömer değil mi imiş?

Diye, koyvermiyordu, çünki, Ömer.

Gel beraber, benimle, üç beş adım.

- Evet, haydi!

Ocak tüter, Ömer üfler zefir-i harıyle;

Gelip de bir aramak yok mu?

- Var mı teyze kabın?

Gidip de söylememişsen ne haldesin bilemez.

Biraz yemek komuyorsun?

Bulut geçer gibi necmin hıyat-ı nurundan!

"Bir karanlık geceydi pek de ayaz...

- Hayır, yorulsa değil, ölse yardım etme sakın:

Zemine gadr ile bir damla kan dökünce biri:

Sabaha karşı biraz başlamıştı aydınlık.

Olanca azmini cebr eyleyip, nefes nefese;

- Haklısın, teyze!

Ömer kalır yine altında, hiç değil kimse!

Ömer Halife iken başka kim çıkar mes'ul?

Zemini lihye-i beyza yı tarumariyle,

- Şu tek çuval unu gördün ya! Haydi yükle bana;

Medine halkını üryan bırak, Mısır'da dolaş...

Görür ümidini mahkum her zaman ye'se.

Gidip de söyliyeyim ha?.. Dilencilik yapamam!

Çakıl taşıyla beraber bütün zaman kaynar!

Bir zaman sönmeyen nigahıyle,

Şu yatan beldenin huzuruna bak!

- Hepsi öldü... Kimsem yok.

Selamı verdi Ömer, daldı akıbet içeri.

Görür büruc-i semanın bütün sitareleri,

İdare eyliyecek düştüğün bu ma'rekeyi?

Ömer! Savaik-i tel'in olur, iner tepene!

Çakarak sinesinden afakın,

Yarın huzur-i İlahide, kimseler, Ömer'in

Çuval Halife'de, yağ bende, çıktık anbardan;

- Açız! Açız! Bize bir lokma olsun ekmek ver...

- Bu yavrular niçin, ey teyze, ağlıyor, söyle?

- Şu nevhalar ki çıkar ta bulutların içine,

- Bırak da testiyi yerleştirin kenara şunu.

Ömer'den isteniyor beklenen Muhammed'den...

- O halde, neden

Bembeyaz bir rida içinde garib,

O heyula uzandı tuttu beni:

- Ne de çok!

Yok ya Abbas'ı bilmeyen, kimdi?...

Yüzü gülmüştü teyzenin, baktık,

Sen ey Ömer, ne meleksin, ne bir emir-i zalum...

Yarın Emaret'e gel teyze, öğleyin beni bul;

- Var büyükçe bir kap, alın.

O sahabiyi dinleyin, şimdi:

- Susundu yavrularım, işte oldu, şimdi pişer!

Kocakarı ile Ömer

- Böyle göster fakat adaletini.

Bir aşiyan-ı sefalet bakılmayıp göçse:

Ömer bu alemi gördükçe gaşy içindeydi...

İşitme sen de civarında inleyen elemi,

Kadın ne söyledi, Abbas, işitmedin mi demin?

Huzur-i Hakk'a çıkarken bu unlu cebhenle,

"Şimdi nerdeysegün doğar, kalıver."

İbni Hattab'ı görmek üzre biraz,

Çocukların yeniden başlamıştı naleleri...

Ne çare! Belki susarlar, dedim. Ayıplamayın.

Ocak tutuştu, yemek pişti;

İçinde ruhu yanar, cebhesinde ter köpürür!

Ömer çocuklara bir bir yedirdi üfliyerekl

Ömer vuruldu bu son sözle...

Biz de çıktık veda edip artık.

Bu testi yağ doludur, elverir o yük de sana.

Kilitleyip geri döndük deminki yollardan.

Hemen çakılları çömlekten indirip attı,

Kadın getirdi beş on parça yaş diken Ömer'e;

Ömer de yakmak için büsbütün serildi yere.

- Peki senin kocan, oğlun, ya kardeşin, ya dayın...

- Durunda yavrularım, işte şimdicek pişecek...

- Senin midir bu küçükler?

- Ya Ömer! Böyle geç zaman, bu ne iş?

Durmadan karşıdan selamlaştık.

Emire öyle mi? Kahretsin an-karib Allah!

Selamı aldı kadın pek beşuş bir yüzle.

Öğle geçmişti, çıktı geldi kadın.

Karıştırıp duruyorken pişen nevalesini;

Bir ihtiyar karı bi-kes kalır, Ömer mes'ul!

Doğru indik Halife'nin evine.

Dönüp dönüp hele geldik zahire anbarına.

O damla bir koca girdab olur boğar Ömer'i!

Yakında rayet-i ikbali ser-nigun olsun...

Sücud tavr-ı huşu'unda, muttasıl süpürür;

Yetimin ahını yağmur duası zannetme:

Sokuldu haymeye, indirdi arkasından unu:

Dinliyor bi-haber içerdekiler

Yavaş yavaş yürüyor. Geldi bin bela ne ise!

Şimdi affeyledin değil mi beni?

- Ancak üç beş adım.

Ömer de kim? Benim ondan kerim adamdı babam,

Hemen sönüp gidecek...

Ömer olmuş gezer, sıyanet-i Hak...

Çocukların bu sefer yükselince feryadı,

- Ne yaptı, teyze, Ömer, böyle inkisar edecek?

Ömer, belasını dünyada isterim bulsun!

Geldik artık Medine haricine;

Ben arkasında, perişan, çadırdan ayrıldık.

Evet, hilafeti yüklenmiyeydi vaktiyle.

- Torunlarım.

İşte bağlanmak üzredir nafakan,

Ömer ne yapsın, İlahi, beşer zalum ü cehul!

Medine'nin dalarak münhani sokaklarına;

Aradan geçmemişti çok da zaman,

Zulmetin sinesinde ukde gibi,

Mecali kalmamış artık zavallının... Baktım:

Çocuklar oynaşıyorlar, kadın ferih ü fahur.

Ben sokuldum, o geldi, yaklaştık;

Kenar-ı Dicle'de bir kurt aşırsa bir koyunu,

Etti az sonra subh-i velveledar

Fakat elinde ne var? Fıtraten beşer mazlum!

Ocak başında oturmuş bir ihtiyarca kadın.

Döner muhit-i nigahında tude tude duman;

Düşünürken selam alan sesini,

Getir de indirelim...

Ne sada var, ne bir yürür bidar;

"Açız! Açız!" diye feryad eden çocuklarının,

Vebali kendine aiddir İbni Hattab'ın.

Duruyor her evin önünde Ömer,

Çıktım evden ki yollar ıpıssız.

Ölür de yüz suyu dökmem sizin Halifenize!..

Kadın, tehevvürü artık cünuna vardırdı;

- Yemek mi? Çömleği sen,

Üstad-ı necibim Ali Ekrem Bey'e

Şerik-i haybeti olmaz, bugünlük olsa bile;

Ömer! Ömer! Nasıl aldın bu barı sırtına sen?

Yemek sıcaktı, fakat kim durup da bekliyecek!

- Sen almasan acaba kim gelip de senden iyi,

Halife girdi açıp, ben de girdim emriyle.

Ansızın bir müheykel a'rabi!

- Ah!

Emir'e söyleriz elbette hayr olur me'mul.

- Şu mahallatı devre çıkmıştım...

Köyün köpekleri ejder misali saldırıyor,

Geçmedik en harab bir yapıyı,

- Ya ben yetim avuturken Emir uyur mu gerek?

Oturmak istedi, lakin belaya bak ki: ocak

Bırakmıyor bizi yoldan, fakat kim aldırıyor!

- Teyze, yok mu hiç yakacak?

- Haklısın, yalnız,

Uhrevi bir sükun içinde civar.

"Gaza! Gaza!" diye git, soy cihanı, gel paylaş!

- Galiba, teyze, uykusuz kaldın!

Evet, adaleti "mutlak" hayal edersen eğer,

Ömer duyulmada her kalbin inkisarından;

Necm-i sahirde sanki bir hale!

O semalar kadar yücelmiş alın,

Yolcu bir benmişim meğer yalnız!

Zavallının işi pek çok zaman bulup gelemez;

Fakat ne hal ise bir türlü pişmiyordu yemek!

Bir çadır gördü, durdu kaldı yine.

Arandı her yeri, bir mum yakıp ale'l-acele.

- Ben götüreydim... Verir misin çuvalı?

Dedim ki:

Zavallının işi çokmuş!... Nedir, muharebe mi?

Hiç görünmeksizin gelip geçene,

Alacaksın her ay gelip buradan.

Ömer değil ya ne olsan bırak ki hepsi heder!

Adam, Emire gidip söylemez mi halini?

Çıkardı yuttuğu yaşlarda çırpınan sesini:

O sayha ra'd-ı kazadır ki gönderir ademe!

- Bu gün ikinci gün, aç kaldılar...