Liberal cephe kendi içerisinde ikiye bölünmüş durumda. Birinci grup AKP'nin artık Türkiye'nin liberal dönüşümüne ilgi duymadığına inanıyor. İkinci grup ise AKP'yi desteklemeye devam ederek Türkiye'deki süregelmiş düzeni ortadan kaldırmak ve sıfırdan yeni bir liberal düzen kurmak istiyor. Peki bu gruplardan hangisi Türkiye'yi daha ileriye götürecek?

Tamamıyla yakılmalı mı

açıla açıla açılacak bir yer kalmadı...

Yazar: Soner Çağaptay

Özgürlükler azaldı

Liberaller Kemalizmi, içinde menfi ve müspet öğeler barındıran karmaşık bir kavramlar paketi olarak görmekteler. Otoriter ve narodnik boyutlarının yanı sıra Kemalizmin laik demokrasiyi ve kadın-erkek eşitliğini desteklediğinin farkındalar. Dolayısıyla liberallerin Kemalizme yaklaşımı neredeyse bir evin tadilatına benziyor: eskimiş unsurlar elden geçirilir ya da yenilenir; tamir edilemeyecek olanlar atılır ve ihtiyaç duyulan yenilikler eklenir. Bu çerçevede liberaller Kemalizmin otoriter karakterini yok edip, içinde taşıdığı demokratik prensipleri genişleterek Kemalizmin yapıtaşlarını oluşturan seküler ve liberal yapıyı koruma altına almak istiyorlar. AKP'nin medya özgürlüğü gibi liberal değerlerle olan problemlerine bakıldığında, liberallerin AKP'nin Kemalizmi liberalleştiremeyeceğine kanaat getirmiş durumda oldukları söylenebilir. Şu aşamada, parti 2001-2004 yılları arasında benimsediği liberalizme geri dönmediği sürece AKP'nin liberalleri kazanması imkansız.

Liberaller neo-liberallere karşı

yazar, çizer, orasını burasını açıp sanatçıyım diyen zavallı fareler, batının kültürünü millete teşvik edip, yaşamasını saglamıyor mu?

köleleştirmenin en kolay yönü, düşünmeyi ortadan kaldır, aptalca şeylere heveslendir insanları..

1839 tanzimant fermanıyla başlayan demokrasi açılımları günümüz (2001den başlayark) açılımları karşılaştıralım farklı yönleri ve ortakyönlerini değerlendirelim isterim

Lord Kinross bir yazısında Kemalizmin liberal bir hedefe ulaşmak için hiç liberal olmayan yöntemler kullandığını yazmıştı. İslam Devrimi sonrasında İran'dan göç edip Amerika'ya yerleşen Los Angeles'ta tanıştığım bir İranlı da bana "Eğer modern Türkiye Kemalizmin desteği olmadan da kalıcı olabilirse o zaman neo-liberallerin haklı olduğu kanıtlanır" demişti. Ama İran asıllı göçmen daha sonra da "Bunun gerçekleşmemesi durumunda, tarih onları affetmeyecektir" diye eklemişti.

sanatçılar yazarlar vs destekliyor köleleşmeolarak görüyorlar sen nerden vardın bu kanıya

Liberallerin AKP'nin politikalarından hoşnutsuzluk duydukları başka bir konu ise AKP'nin kendini eleştiren medya kurumlarına olan sert tepkisiydi. Ergenekon davası kapsamında bazı liberallerin ülkenin fakir kız çocuklarına burs sağlayan birkaç yardımsever kadınla beraber hapse atılması liberalleri partiden iyice soğuttu.

salla anketleri...

Öte yandan neo-liberallerin Kemalizme olan yaklaşımı ise neredeyse bir evi yıkmaya benziyor: Eski yapı tamir edilemeyecek kadar kötü durumda olduğundan tamamıyla yıkılır ve yerine yenisi inşa edilir. Neo-liberaller Kemalizmin beraberinde getirdiği milliyetçilik ve laiklik prensiplerini liberal bir siyasi anlayışa aykırı görmekte. Dolayısıyla da Türkiye'yi liberalleştirmek için Kemalizmden kurtulmayı şart olarak görmekteler. Bu çerçevede de neo-liberallerin AKP'yi desteklemeye devam etmesi, bu tavır olağan düzeni yok etmek için kullanışlı bir enstrüman olduğundan kaçınılmazdır.

hülya avşarın yediği ve kırdıgı cevizleri biliyorsun, açılım masalını destekliyorum dedi, tayyibe gücü yetmeyen savcı, dava açtı..

dediklerin doğruda anketler yapılıyor halkın çoğunlu destekliyor çıkıyor, herkes alkış tutuyor

Fakat bunların hepsinin ötesinde AKP'yi Avrupa'dan soğutan baş neden, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Kasım 2005'te aldığı kararla üniversitelerdeki türban yasağını haklı bulmasıydı. O günlere kadar türban konusuna dair AKP'nin getirmek istediği yeniliklere açık olacağı sanılan Avrupa böylece statükodan memnun olduğu yönde karar verdi. AKP, AB sürecinden soğudu. Bu süreç sonunda liberaller AKP'den koptu. 2005 yılından sonra Türkiye AB üyelik müzakereleriyle AB'ye sözde daha da yanaşmış gözükse de aslında kadın-erkek eşitliği ve özgürlükler konusunda gerileyerek Avrupa Birliği'nin temel değerlerinden uzaklaştı. Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'nın hazırladığı kadın-erkek eşitliğini ölçen ülke endekslerinde Türkiye 2002 yılında altmış üçüncü sıradayken 2008 yılında doksanıncı sıraya geriledi. Aynı zamanda Freedom House örgütünün senelik hazırladığı basın özgürlüğü endeksinde Türkiye yüzüncü sıradan yüz üçüncü sıraya geriledi.

bilimsel veriler bile kabul edilmiyorken, anket gibi uydurma şeyler, milletin az olan aklını yerinden alıp çöpe atıyor vesselam..

Yazdır Haberi Paylaş RSS ShareThis

DÜŞÜNEMEYN ZATEN KÖLELEŞİR, MANKURTLAŞIR...

Referans

daha fazla köleleşme boyunduruluguna dogru yol almakta Türkiye ...

Türkiye'deki liberaller liberal demokrasinin kendilerine en uygun anlamını ve şartlarını araştırırken bir yol ayrımına gelmiş görünmekteler. Liberaller 2002'de Adalet ve Kalkınma Partisi'ne oy vererek seçimlerini yaptılar. Bu dönemde AKP ileri gelenleri, partinin İslamcı kimliğini bıraktığını açıklayarak Türkiye'nin liberal demokrasisini sağlamlaştırmak yönünde söz vermişlerdi. Yedi sene sonra bu planlar hala gerçekleştirilmeyi beklemekte. Dolayısıyla Türkiye'de liberaller yeniden bir yol ayrımında.

Liberaller AKP'den koparken neo-liberaller hala partiyi desteklemeye devam ediyor. İki grup arasındaki bu fikir ayrımı tarafların Kemalizm üzerindeki görüş farklılıklarından kaynaklanıyor. Bir zamanlar bir bilge kişi konuyu bana şöyle güzel özetlemişti: "Liberaller Kemalizmi sevdikleri için onu iyileştirmek ve dönüştürmek isterken neo-liberaller Kemalizmden nefret ettikleri için onu yok etmek istiyorlar".

26 Mayıs 2009

2002'de Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Avrupa Birliği reformlarına verdiği önemle bütün liberallerin desteğini topladı. Bugün ise AB reformları yavaşlamış, hatta durmuş görünüyor. Adil olmak gerekirse bu menfi gelişmenin ardında AKP'nin Avrupa iştahının kaybı kadar Fransa Cumhurbaşkanı Nicholas Sarkozy'nin Türkiye'nin AB üyeliğini bloke etmesi de yatıyor. Fakat her ne olursa olsun, Türkiye'nin içeride 2005 yılının ekim ayında AB üyelik müzakerelerinin başlaması ardından pek yol kat edildiği söylenemez. AKP'nin AB hedefinden şaşmasının ana nedenlerinden biri, popülist yaklaşımlarla iktidarı elinde tutan bu partinin AB'ye girebilmek için gerekli olan ama bir o kadar da sosyal ve siyasi bedeli olan reform paketlerinden halk desteğini kaybetmemek için kaçıyor olması.