Değdiriyordun diyelim parmağını

Şimdi yoksun

Hüzne yavaşça

manevi olarak açılır o güller

Çiçekle donanıyordu ağaç bir anda

Bir zamanlar öyleydi

aşk mı bunun adı...

Eriyip rengarenk bir uçurtma

Mevsim kış, vakit hüzün

ŞİMDİ YOKSUN

ağlarsa ne olur

kış mevsimi gülsünde açtırsın bakayım o gülleri..:)

Kuşu bile oluyordu hatta

Diyelim bakıyordun ağlayan bir çocuğa

Hüzün dokunmanla

sen ağlarsan dağlar karlı buz olur

Şimdi kimse inanmaz buna ama

Donup kalıyordu gözyaşları çocuğun

O gülünce...

açma sırrın yad ellere söz olur

Kış oluyordu diyelim, tek yaprak olmuyordu dallarda

kışlar bahar, hüzünler umut, sıradan şeyler harikulade şeyler olur... :)

Diyelim duruyordun bir ağacın yanında

Akarken yanağında

Oluyordu o an

Ve bütün çocuklar ağlıyor