Kaldırıp yerine oturttular. Garnizon komutanı alaylı gülerek sordu:

her idam,

10 yıllık cezasının son yılını İmralı adasında çekmiş.

Gardiyanlardan bir isağına diğeri soluna geçti ve sehpaya doğru götürdüler.

hüseyin üzmez o yıllarda içinden ne kadar demiştir. şu taciz ettiğim çocuklar inşallah ortaya çıkmaz diye. sapık her yaşta sapıkmışta.

Kapı rap diye açıldı, içeriye iki subay girdi. "Haydi bakalım, tamam." dediler. Kolundan tutup aşağıya indirdiler.

Cellat bir masa koydu, masanın üzerine de sandalye. Ve küstahça gülerek "Buyrun" dedi.

Biraz sonra korkunç bir gürültü koptu. Havada jetler uçuyordu. "Şu tarafa dön." dediler. Döndü. Yürmi adım kadar ilerideki idam sehpasını gördü, bir an durdu, sendeledi, düşecek gibi oldu. Sonra kaderine çoktan razı olmuş insan derin tevekkülü içinde sehpaya doğru yürüdü. Öğlen sonuydu. Saat tam ikiyi yirmi dokuz geçiyordu. Hafif bir yağmur başlamıştı. Jetler büyük bir gürültü ile uçuyorlardı. Yetkililerde bir acelecilik vardı. Sanki bir emir gelecekti de emir tehir edilecekti. Sehpa henüz kurulmuştu.

bu ülkede asılan sadece Menderes ve bakanları olmadı,

Menderes bir iki defa düşecek gibi oldu. Koluna giren gardiyanlardan biri diş gıcırdattı, diğeri daha zekiydi.

İşte Menderes'in idamında ipin diğer ucu sehpaya bağlanmamıştı. Bana anlatanlar bunun kasti olmadığını, o acele içerisinde unutulduğunu söylediler.

dünyaya rezil olduğumuz olaylardan biri bu...:(

O sırada bir kaynaşma oldu. Divan Başsavcısı Altay Ömer Egesel geldi. Yanında Selman Yörük ve daha birkaç Yassıada hakimi de vardı.

Biraz sonra siyah elbiseli, düz saçlı, elleri arkadan kelepçeli, yorgun ve bitik bir mahkum çıktı: Bu Adnan Menderes'ti.

Menderes tam 14.29'da sehpaya çıkıyor. Yüzü bembeyaz, gözleri dalgındır. Birşeyler mırıldanıyor, ne dediğini kimse anlamıyor. Sonra sol tarafında sabırsızlanan cellada bakıyor. "Tamam" der gibi bir işaret yapıyor.

darbecilere kibarlık gösterecegine keşke saddam hüseyin kadar dik bir duruş sergileyebilseydi

şimdi bakıyorumda rahmetli adnan menderese gelene kadar ne çok asılması gereken var. adnan menderes yaşasaydı idama mahkum edilseydi diğerlerini asmaktan rahmetli menderese sıra bile gelmezdi.

Menderes boşlukta sallanıyordu. Birkaç defa kasıldı, açıldı, sonunda hareketsiz kaldı. O sırada ambar tarafından Egesel geldi. Yanında başkaları da vardı. Elleri cebindeydi. Celladın bacaklarından tutup salladığı cesede baktı baktı ve bir eliyle işaret ederek:

Kaynağınız hakkında yorum yapmam doğru olmaz.

Ben de soracağım da sonunu bekliyorum.

Muayene bitti, rapor verildi. "Asabilirsiniz." demişlerdi otoriteler.

Cellat bir ara Egesel'e dönerek:

Prof. Dr. Tavat geldi. "Aç ağzını." dedi. Açtı. "Daha aç, şöyle aç..." diye azarladı, bir mektep çocuğunu azarlar gibi.

Menderes sehpaya çıkacak, yukarıdan sarkan ilmik boynuna geçirilecek, ayağının altındaki sandalyeye cellat bir tekme vuracak, tabi vücut kendi ağırlığıyla ipi çekecek ve ip boğaza oturacaktı. Bunun böyle olması için ipin diğer ucunun sehpanın üst tarafına bağlanması lazımdır.

Şöyle bir çekti. Menderes de boş bulunmuştu, yüzü koyun yere düştü. Elleri arkadan bağlı olduğu için kendini kollayamamış, döşemenin eski tahtaları suratını yırtmıştı.

yani?

korkunç ve iğrençtir...

"Yürüyebilmen için seni içi mermer döşeli salonlara mı götürelim..." dedi.

Zamanın sonsuzluğu, kainatın genişliği içerisinde bir insan neydi ki? İşte birkaç dakika sonra onun ruhu da pencereye konan serçe gibi uçacak, sonsuzluklara karışacaktı. Ağlamıyordu, kendinden geçmiş gibi gözlerini yummuştu. Yalvarıyor, yalvarıyordu.

Hoca daha önce içeri alınmıştı. Menderes'i sevenlerden biriydi. Ona kuvvet vereceği yerde kendisi sarsılmaya başladı. Menderes durumu anladı.

Asabımız bozuktu. Çok çekmişiz. Menderes'in kafası sehpanın üst tarafına çarptı ve kanadı. Sonra "Çok çektiniz, biraz gevşetin." dediler. Gevşettik ve bin güçlükle ipi sehpaya bağladık. Menderes henüz ölmemişti. Can çekişiyordu. Başından şakağına doğru ince bir kan sızıyordu. Onun için tam önden ve yakından resim çekmediler. Hakkaten o zamanlar gazetelerde Menderes'in sehpadayken yakından çekilmiş resmini basmadılar.

Köprünün iki yanına subaylar sıralandılar. Ellerinde tomson tabancalar vardı.

Ama olaylar doğru ise korkunç, iğrenç!

Denizler ve ne yazıkki bi gecede yaşı büyütülerek asılan çocuklar da oldu...

"Al oğlum... Benden sana helal olsun. Ama bunlar bırakmıyorlar." Bunlar dediği subaylardı.

Adam öldürmeyen kişilerin hangi fikirden olursa olsun asılmasına karşıyım.

ve bu idam sahnelerinin ayrıntılı anlatılmasıyla ne elde edilmeye çalışılıyo anlaşılır diil...

Hüseyin Üzmez

"Vay kerata vay. Kravat takmayı da ihmal etmemiş..." dedi.

Cellat bacaklarından tutmuş cesedi sağa sola çeviriyor, "İşte başbakanınız. Ruhu uçtu, kendisi sıçtı." diyordu.

Menderes, gözlerinin henüz karanlığa alışamadığını belirtti, zahmetleri için teşekkür etti.

Başka anlatacak bir şey kaldı mı ki?

Evet Hüseyin Üzmez, bildiğimiz Üzmez.

Şimdi forumdan ayrılma vakti.

Onu bir tahta sandalyeye oturttular, ellerini çözdüler, çırılçıplak soydular.

Hepinize hayırlı geceler

Cellat ipi boynuna geçiriyor ve sandalyeye bir tekme atıyor. Menderes boşlukta sallanacağı yerde masanın üzerine oradan da yere yuvarlanıyor. Çünkü ipin diğer ucu sehpaya bağlanmamıştır. Bana anlatanlar diyor ki:

İdamlar kadar gösterilen tavırlar da utanç verici.

utançsa,

"Birden bire "Çeeek" diye bir emir geldi. Biz de sanki daha önce birkaç kez prova yapmışız gibi ipin meydanda duran ucunu tuttuk ve çektik.

Yanaklarından kan sızıyordu, o an milyonların gizli gizli akıttıkları yaşlar gibi...

"Giyin" dediler, giyindi. Kravat takmayı da unutmamıştı.

Çilenin Böylesi

sonuçta,

evet hocam devamı yokmu?

Rıhtıma çıkarken ayağı dolandı, düşecek gibi oldu, bir subay namlusunun ucunu böğrüne dayayıp doğrulmasına yardım etti. En amansız düşmanlarına bile güler yüz göstermeğe alışık olan bu adam, bu kadar sertliğe anlam veremiyordu.

İmralı rıhtımına bir hücumbot yanaştı. Gemiyi rıhtıma bağladılar ve rıhtımdan güverteye bir köprü kurdular.

Sorunuza cevap vereyim.

hocam yazıyı okuyacağımda üzmez şu bildiğimiz üzmezmi?

"Peki hocaefendi. Siz şöyle bir durun..." dedi ve pencerenin önüne gitti. Aylardır ilk defa olarak sert bakışlardan uzak kalmıştı. Hoca ağlıyordu, Menderes başını hafiften yukarı kaldırmış, gözleri yarı kapalı olduğu halde birşeyler okuyordu.

Bir Eylül günüydü... Eylül'ün on yedisi.

"Türk milleti adına yargı hakkını kullanan Yüksek Adalet Divanının kendisi hakkında verdiği ölüm cezası kararını" okudular. Boynuna fermanını taktılar.

"Komutanım, biz düşmanlarına karşı bile insanca davranmış asil bir milletiz. Mahkeme karar vermiş asalım, amma bir cellada da hakaret ettirmeyelim."

Menderes'in sehpası Zorlu'nun asıldığı yerin berisine kurulmuştu. Menderes bir ara başını kaldırıp etrafına baktı. Tabiat o kadar güzeldi ki. ... Son gördüğü manzara bu idi.

1962 yılında. Orada olay bir yılını doldurmamışken araştırmış, mahkumlara sormuş öğrenmiş olayı.

Bir kaç bölüm daha yazacağım kısmetse daha sonra.

hepimiz, bu olayların hepsinden utanç duymalıyız...

O sırada bir teğmen ağlıyor, dişlerini gıcırdatarak cellada sövüyordu. "Ah ulan sen bir köşede elime geçsen seni parça parça ederdim." Bir yüzbaşı arkadaşı ona sükunet tavsiye ediyordu. Ve teğmen şöyle cevap veriyordu:

Bunu sıhhiyelik yapan mahkum Ali Çelik duyuyordu.

"Baba" dedi, " Ver de öbürlerinin de işini bitireyim."

İdam gömleğini giydirdiler, ellerini arkadan kelepçelediler, aynı tahta sandalyeye oturttular.

Egesel gülerek cevap verdi:

Sayfa 351

hele o meşhur resim her gördüğümde içim sızlıyor..

TİMAŞ 1998

"Ey bir zamanların devletlisi..." dedi. "Bu namussuz bir defa değil dokuz defa asılacak namussuzdu."

Can almamış birinin canına kıyılmaz be...

Çok kötü gerçekten, utanç verici.

Beyaz idam gömleğinin altında kravatının üst kısmı görünüyordu. Bir subay kravata üst parmağını taktı ve:

İlk başta kaynağı verdim.

"Dini telkine lüzum var mı?" Menderes boynunu büktü ve zayıf bir sesle "Fena olmaz." dedi. Onu bir odaya aldılar.

Çok zayıflamıştı. Vücuduna bol gelen pantolonu arkasından şalvar gibi yalpa vuruyor, ceketinin omuzları sarkıyordu. Kırılmıştı, kurumuştu, süzülmüştü, halsizdi.

Rıhtıma çıkınca gardiyanlar koluna girdiler. o Hayat mecmuasında resmini gördüğümüz ağaçlıklı yolun sağ tarafındaki binaya götürdüler.

Kimseye gücenecek mecali yoktu. Hastaydı. Daha bir gün önce komadan çıkmıştı. Genç subaya teşekkür etti.