: ?Rabbimiz! Bizi hidayete erdirdikten sonra kalplerimizi eğriltme. Bize katından bir rahmet bahşet. Şüphesiz sen çok bahşedensin.

Memduh Atalay

Umut bir kapı

Sonra semaya doğru uzanır ellerin, Hakka kanat açar hep emellerin. Bir daha çalarsın kapıyı bilirsin ki?senin ya Rabbi deyişin onun ey kulum deyişindendir? boynun büküktür, ellerin titrektir, kalbin kederlidir ama Gafurdur, Rahmandır, Rahimdir, Tevvabdır elini açtığın, kalbini gösterdiğin, sırrını verdiğin zat. Nasıl düştüm dersin, ben nasıl bunu yaptım dersin, bu ayartıyı nasıl atlatamadım dersin sonra Zarif şairin?ey melek uyarılmalarıyla uyarılan erkek/bugün bir şehvet kovdun yatağını yüceltenlerden oldun? mısralarını bir yere koyamazsın. Hiçlik bile sevimli gelir ama akıl; varlığı, hesabı en çetin bilmece olarak koyar önüne vaesefa!

Sonra bir mesaj alırsın gül yüzlü dosttan. Sanki ona malum olmuştur çırpınışın, kınama kılıcında nefsini doğrayışın, utancın alevinde yanışın, umutsuz ve korkulu halin. Sanki o dosta, gül yüzlü dosta ilham olunmuştur dünyanın dar gelişi sana da yazmıştır o dost dönesin diye :?dedim: çok yalnızım, dedi:? ben sana çok yakınım(bakara186)?, dedim bunca günahım var hangisinin tövbesini yapayım, dedi: ?Allah bütün günahları bağışlayandır(zümer53)?

Kalbim hep mümindi nefsim hazlar peşinde dilense de. Beş duyuyu beş kuyuya çeviren kadın çıkınca karşıma sanki kaburga kemiğime kavuşurcasına bir anlık gafletin doğurduğu boşluğa düşüyorum. Aceleyle bağışlanan ve bırakıldıktan sonra derin uçurumların ucunda sallanan ruhun can damarında tırnak izi? Memnu meyve, cehennem meyvesi ve bu son olacak umudunun kırık ve kuru dalında sallanış!

ALİ İMRAN :8)

Kulların bilmesini istemezsin geceden kalan günahı, birden aklına yüceler habercisinin uyarısı geliverir?melaikenin bilmesi ağır gelir sana ve nerdeyse keşke melekler olmasaydı? ya varan şeytan tüneli açılıverir önünde. Nereye kaçacaksın, nasıl kaçacaksın bilinmez. Belki sarhoşluk unutmak için ama o da bir şeytan tüneli değil mi? Kalbinde saplı mızrak, ruhunda tırnak izi kaçarsın köşe bucak. En büyük, en taşınmaz yük kendi varlığındır, yüzündeki karanlık, kalbindeki ağırlıktır! Ölmedim neden ölmedim diye yazıklanır durursun. Affı dilemeye bile yüzün yoktur. Bir ağaca, bir kuşa gıpta edersin! Cam kırılmıştır, hançerin kaşı düşmüştür, yürek daralmıştır, ruh hapsedilmiştir.

Sonra suyu arayan adamsın. Maddi kirle beraber manevi kirin de döküleceği umudu sarar kalbini sanki zemheri güneşidir bu umut! Artık yüzündür senin için taşınmaz yük! Korktuğun ve bakmaya utandığın gözler vardır?. Kimse aramasa sormasa beni? cümlesinde kendini gösteren kaçış...? suratımda her suç bir ayrı imza/benmişim kendime en büyük ceza? mısralarının şairiyle bir utanç birliğine girersin. Sonra bir?menzil? ararsın, önünde diz çökecek ve tövbene tanık olacak bir merhamet elçisi. İçinde cehennemi bir alev ki inandırır seni bir kez daha cehennemin varlığına. Cehennemin hakikatine senden bir yol açılır bu cehennemi halet içerisinde.

İnsan bir tokmak

Tak, tak, tak!

Seni dairenin içinde sayan bir iz ararsın, bir ima. Kim sende müminliğe dair bir şey bulsa içinin alevine, ruhun tırnak izine bir esenlik doğar. Böylece başkaları cehenneminden kendi cehennemine dönüşü yaşarsın. Sözün noksanlaşır, neşen azalır iç sorgu yakar da yakar. Bir anne özlemi sarar ancak ona gidebiliriz her halimizle ve ondaki bağışlama, ondaki af duygusu onun yaratıcısına götürür bizi ve yeni bir filiz, yeni bir tomurcuk açar kalbimizin kıraç toprağında. Taştan bile su çıkarmak onun hikmeti değil mi? Gece yürüyüşleri yaparsın, gündüz kaçışları yaşarsın. Tüm insanlığın günahı omzundadır sanki. Öyle değil mi ama insanım ve insani olan hiçbir şey bana yabancı değil diyen Latin şairinin çizgisinde durmak ve bu cehennemi halette kınama kılıcı ancak kendimizedir öyle olmalıdır!