Son günlerde bir açılım modasıdır sürüp gidiyor. Hükümetin Demokrasi açılımı söyleminin hemen arkasından, önce Devlet Bahçeli Erciyes Dağı?ndan?KURT? açılımını yaptı. Kandil Dağı geri kalır mı hiç? Hemen Kandil?den de bir Kürt açılımı geldi. Ortalık bir anda toz duman içinde kaldı. Birilerine göre ülke parçalanıyor, birilerine göre ise Kürtler ayrılmaya zorlanıyordu. Yıllardır duymaktan bıktığımız?Tek Devlet Tek Bayrak?, ?Etle Tırnak? edebiyatına bir de Genelkurmay?dan?Güçlü Ordu Güçlü Devlet? sloganı eklendi. Hükümet?in?Demokrasi? ve?Barış? açılımı tam tersine, yeni bir savaş ve çatışma ortamı yarattı. 20. yüzyılın başından beri sürmekte olan Kürt Sorunu etrafında tekrardan tam bir kayıkçı kavgası başladı. Gerek savaşan tarafların, gerekse de bu savaştan bir biçimde ekonomik ve siyasal rant temin edenlerin konuya bu biçimde yaklaşmaları benim açımdan hiç de şaşırtıcı değildir. Asıl şaşırtıcı olan, bir zamanların anlı şanlı Marksistlerinin?KURT? açılımına daha yakın davranmalarıdır. Reel Sosyalizm?in yenilgisinin ardından hızla Kemalistleşen bu?Eski Tüfek Marksistler? olayın bir?Demokrasi? sorunu olduğunu görmezden gelerek, meseleye bir AKP karşıtlığı penceresinden bakmalarıdır. Ne acıdır ki bu tutum kendilerini?Erciyes?te uluyanların? saflarını sıklaştırmaya götürmektedir. Bence olay, yıllardır yurttaşları arasında, Alevi - Sünni, Kürt - Türk, Laik - Dinci, Müslüman - Gayrı Müslim ayrımı yapan; Komünist oldukları gerekçesi ile aydınlarını, yazarlarını zindanlara tıkan, azınlıklara ajan gözüyle bakan, en küçük bir muhalif sese tahammül gösteremeyip muhalifleri vatan haini ilan eden?Ceberrut Devlet?in? vatandaşlarından özür dileme ve onlara barış eli uzatması projesi olmalıdır. İşçilere Taksim Meydanı?nı yasaklayan, taş attıkları savı ile küçücük çocukları 20?şer yıla mahkum eden, Alevi köylerine sistematik olarak cami yaptıran AKP mantığı ile de, ?Türk?ün Türk?ten Başka Dostu Yoktur? anlayışına sahip Genelkurmay?ın Kürt, Çerkes, Boşnak, Ermeni, Rum, Süryani, Laz, Gürcü, Arap yurttaşlarını yok sayan, bürokratik, baskıcı ve jakoben alışkanlıklarla da bu hedefe ulaşılması olanaksızdır. Memurlara grevli, toplu sözleşmeli sendika hakkını tanıyacak, seçim barajını % 3 lere, 5 lere çekecek, siyasal partiler yasasını düzeltecek, paralı ve ırkçı eğitime son verecek, tüm yurttaşlarını ayrımsız 1. sınıf vatandaş kabul edecek, Diyanet İşleri Başkanlığını lağvedecek, 12 Eylül darbecilerinin yargılanmasının önünü açacak, sıkıyönetim mahkemelerinin kararlarını yok sayacak, Şeyh Sait, Çerkes Ethem, Nazım Hikmet, Deniz Gezmiş vb. değerlerimizin itibarlarının iade edecek, Ramazan Ayı, Muharrem Ayı, Paskalya arasında ayrıma son verecek, doğayı koruyan, kadınlara pozitif ayrımcılığı kabul eden bir?Demokratik Anayasa? oluşturmadan bu işin altından kimse kalkamaz. Kürtlerin derdi yalnızca dillerini kendi aralarında rahatça konuşabilmek, şarkılarını türkülerini özgürce söyleyebilmekten ibaret değildir. Kalıcı ve adil bir barış isteniyorsa, önce bölgedeki kapsamlı askeri operasyonlar durdurulmalı, herkesi kapsayacak?Genel Siyasal Af? çıkarılmalı, koruculuk sistemi kaldırılmalı, köylerinden zorla göç ettirilenlerin evlerine sorunsuz olarak geri dönmeleri sağlanmalı, ülkede yaşayan bütün etnik unsurların endiselerini istedikleri gibi yaşamaları sağlanmalı ve bunların yaşama geçirilebilmesi için gerekirse şeytanla bile müzakere edilebilmelidir. Açılım projesinin kimin imalatı olduğu ise hiç önemli değildir. Önemli olan bu tarihi fırsatı barışa evirebilmektir...

yazan:Turgut Türksoy