Bir gün geri dönersen diye buralara, kumsalıma yazdığım hasret kokulu yazıları bir ayak sürümesiyle silip atmış olmayı dilerdim. Görme! Duyma! bilme istedim ya onca zaman aczimi evet görme duyma ve bilme. Titrek ellerimle yeniden hasret kaldığım o ellerine dokunacak takatimin kalmadığını da. Aczim ve zelilim bundan sonra karşında sadece bir parmak titremesiyle tezahür etsinde sen onu zamanın erkine insanın kudretsizliğine ver.

sana tek tavsiyem

king e katım katım katılıyorum

Seni düşününce hala bir sızı iniyor omzumdan yüzük parmağıma kadar. istemsiz titremelerle bir cevap arayışındaymış gibi ve sıcak bir iç seyelan gibi içimin derinlerinde bir kıpırdanma oluyor kontrolsüz. Bırakıp gittiğin günden bu yana geçen günleri, ayları yada yılları unutup sonrasında nelerin değiştiğine anlam veremeyeceksin belki de. Bırakıp gittiğin diyorum da hatırlıyorum hiç istemediğim o gidişini. Mani olamadığım özgürlük güden haylaz bir fırtınada denizde savrulan bir gemi misali seni alıp koparmıştı sakin limanımdan. Oysa geride bıraktığın silüet bir filmde gördüğüm o fırtına sonrası yıkılmış bir habitatın parçalarının savrulduğu sessiz güneşli kıyılardı. Sense başka bir kıyıda başka insanların koylarına vurmuştun kendini.

Acemice sevdiğim ortanca aşkım diyordum sana düşünce vasatımda. Ne ilk ne de son. Daha öncesinde sevdiğimi sandığım o gençlik ateşlerimin her yıpranışında yeniden tamir ettiğim su içinde tahta direkli salaş bungalovlarının senden sonra tamiri mümkün olur mu bilinmez bir şekilde fırtınanın bıraktıklarını seyre dalmıştım uzun yıllar boyu. Sürenin böylesi payidar kalacağını tahayyül etmek zor değildi bakarken geride bıraktıklarına. Şimdilerde o otantik kıyı manzaralarımda her biri bir duygu direyini barındıran o bungalovların yerini taştan duvarlı kurmalar aldı yıllar geçtikçe yıkımının üzerinden. Daha sert daha dayanıklıydılar ama bir o kadarda esinsiz.

tşk ederim yinede

Hanibal kıg lecture narsistliğini yine konuşturdu;)

Bir gün buraları ziyarete gelir miydin bilinmez ama geri dönersen karşında bulacağın benliğine yabancılaşmış dalgakıranlarla dolu bir koy olacaktı belki de. Bıraktığında hatıralarına çizilmiş o resmi yıpranmış fotoğraflardan başka yerde bulamaman seni değil beni nasıl yıktığını ispat edecekti o fırtınanın ve parmağımdaki o titremenin yaşlılıktan olduğu zannı uyandığında zihninde gülüp öyledir diye onaylayacaktım belki de. Yıkılmışlıkları, kaybedişleri bir acı gülümsemenin ardında bırakıp sana karşı zayıf oluşumun nedenini çözememen için susacaktım biçare. Sense anlamayacaktın bu asude duruşun binlerce selenden daha manalı olabileceğini. Zaten beni hiçbir zaman anlamamıştın ya şimdi bundan fazlasını beklemek ağman bir hayal olurdu. Sesinin tınısından yansıyan ifadenin alaycı mı yoksa meraklı bir ihtimam mı olduğunu sorgulamadan susarak kaçmak gelecekti içimden o taş duvarların arasına. Korkularımdan ve senden.

Üstü karalanmış ismini yürekten görmek istemedikçe göremeyeceksin ki onlar bu aşkın son kalan karineleridir sen göremesen de. Ben uykulara dalmaya devam ederken lirik ezgiler taşıyan melodilerle, gelmeni hiç beklemediğim o yerde gelmenden duyduğum korkularla ve gelmemenden duyduğum ızdırabı bir tarafa atıp kendi iç hasletlerimde mutedil bir iklim faunası yaratacağım. O kadar özgür olacağım ki bir martı uçuşurken mümas dokunuşlarla yakamozlarında denizimin, ben hiç gidemediğim karşı kıyılarda nefes aldığını bilerek ufka dalacağım. Senin için derdiğim papatyalardan bir düş sandalı yapıp sakin bir günde sana açılacağım hani gittiğin o fırtınalı güne inat. Belki mukim bir yolculuk sonunda aşina olduğum senli avuntularıma kavuşacağım ya da ansızın patlak veren bir fırtına babacan tavırlarla alıp yeni bir kıyıda yeni bir koya sürükleyecek benliğimi ortanca bırakıp seni sonuncu olacağa.

sewme kimseyi kendinden çok

tecrübe konuşuyor:)