?Muhterem? dedim. ?Allah?ın rahmetinden bu kadar ümitsizlik olur mu? Niye bu kadar ağlıyorsun? Bana?Beni konuşturma. Kalbim duracak? dedi.

Dedim ki?Mallarımız, gayrimenkullerimiz var. Bunların bir nezaretçiye ihtiyacı vardır. Kabul buyurulursa istifa etmek istiyorum?. Sadaret benim dilekçemi padişaha göndermiş.

Mehmet Akif Ersoy anlatıyor: Her sabah Sultanahmed Camiine erkenden giden bir zat vardı. Mihrabın bir kenarında saçı-sakalı bembeyaz olmuş bu ihtiyar adam, ümitsiz bir şekilde durmadan ağlıyordu. Niyahet bir gün yanına sokuldum:

Rasullüllah da: ?Senin istifa ettirdiğini biz de istifa ettirdik? buyurdular. Ben ağlamıyayım da kim ağlasın?..

Derken benim birliğim geldi. Başında kumandan olmadığı için darmadağınıktı.?Nerede bunun kumandanı? diye sordular Ya Rasullallah çok ısrar etti. ?İstifa ettirdik? dedi.

Çok ısrar edince anlattı: Ben Abdülhamid devrinde bir binbaşı idim. Anam-babam vefat edince sadarete bir dilekçe gönderdim.

zaten bu din simsarlarından kimin başı sıkışsa anında ya peygamberi ya rüyasında görür ya da onu ziyarete gelirler :))) hay Allah bak sen şu hikmete!!

Israrıma da dayanamadı. Öfkeli bir edayla, elinin tersi ile:

utanmadan sıkılmadan peygamberi böyle çiğ amaçlar uğruna kendinize malzeme ediyosunuz ya söylenecek söz yok..

anlaşılan biri osmanlı için menkıbeler uydurarak halkla ilişkiler çalışması yürütmek istemiş..