yüreğinize sağlık

güzel bir paylasım

aylarca elektriğin olmadığı günler hatırlarım, gaz lambası ışığında gölge oyunları.. en güzel kuş şeklini ben yapardım duvarda..

ayakkabılar hep ya bir boy büyük veya bir boy küçük..

yat zamanını annemiz belirlerdi ve yün yorganları başımıza çektiğimizde hemen uyurduk..

melek kokulu annem

hiçbirşey olmamış gibi yatardı kucağımıza ve uyurdu..

ay gördüm Allah

beş yaşında bindim ilk ata, ayaklarım atın sağrısına dahi yetişmezken öyle yüksekte öyle yukardaydım ki sonraları okuyacağım küçük lordun duygularıyla benzerdi duygularım..

yazın kaybolurdu ortadan diğer kışa kadar, ve biz hiç garipsemedik bu huyunu, kış başladığında kapıda miyavlarken açtık kapıyı özlemle.

emin olması için sevdiğimden söze ne hacet vardı ki, hangi çocuk sevmezdi yün yeleki annesini..

aileden biriydi, kucağımıza yatar, omuzumuza çıkar, ve uyurdu mırıl mırıl.. kucağımızda uyuduğunda uyanmasın diye hareketsiz kalırdık ve uyandığında yüzümüze bakarak kesik bir miyav ile teşekkür ederdi..

siyah ve beyaz tüyleri olan bir kedimiz vardı, minnoş koyduk adını..

soba yanardı, sıcaklık katardı, saati bilmezdik..

at küçük efendinin hafifliğinden memnun, küçük efendi büyük yaratığın asaletinden, izleyenler tablonun sempatikliğiyle neşeli

akşamları sırayla yemek götürürdük öğretmenimize ve ben acırdım yalnızlığına.. bizler gibi terbiyeli otururdu evimizi ziyaret ettiğinde, halbuki sınıfta patron oydu,

hiçbir kuralın ve kanunun olmadığı yerde tek geçer kuralın edep olduğunu ve yaşlı bir insanın cumhurbaşkanından bile daha çok saygı gördüğünü..

birleştirilmiş sınıflardan oluşurdu okulumuz,

siz özgürlük nedir bilir misiniz?

biz korkmazdık öğretmenizden, çekinirdik, saygı duyardık köyün tek kravatlısına..

ama çoraplarımızda hiç delik yoktu, annem tamirde hamarattı..

ağlarken gizlenirdik, gözyaşı olurdu da sesimiz çıkmazdı. gülerken ağzımızı kapatırdık elimizle, şikayet ayıp sayılırdı hem.

amentü billah

dolunay gecelerinde çatısı gökyüzü, ışıkları yıldızlar olan balkonumuzda annemin ezberletmeye çalıştığı sözler..

ve yıldızları severdim, bir de gecenin kokusunu..

sabahları okulumuza odun getirirdik ikişer tane, beraber yakardık öğretmenimizle,

belki de ilk aşık olduğum kişiydi ebru gündeş,

yeni çıkan çiçeklerden, papatyalardan toplardık, annem nasıl sevinirdi hem ve mutlaka ağlardı gizlice.. o gözyaşlarında neler saklıydı yokluğa ve yoksulluğa dair, hiç şikayet etmezdi halbuki, kendine ait hiçbirşey istemezdi.. biz doymadan yemezdi yemekten, biz kalkınca başlardı kendi yemeği..

ablalar yanaktan makas alırdı, ve illa düzeltirlerdi yaptığım resimdeki güneşin mavi rengini..

ninemin patikleri ve annemin yeleği..

güne otoriter baba sözüyle uyanma ve otoritenin elinde çam fidanları,

sıcak sohbetler anımsarım uzun ve soğuk kış gecelerinde..

sınıfta öğretmenime ben çişe gidecem dediğimdeki kahkahası ve küçük fiskesi, koş bakalım..

çocuklar oyun oynardı, ben büyükleri dinlemeyi severdim sessizce..

hayallerimin şimdiden daha zengin olduğu küçüklüğümde gökyüzü ne kadar parlak ve yıldızlar ne kadar gizemliydi, yakın olanlarının isimleri dahi vardı, onlara uydurulmuş soğuk isimlerini çok sonraları öğrendim..

teşekkürler ezberbozan..

çizgiler çizilirken okullda defterlere, defterin arka sayfasında yazılarım vardı halbuki..

abimin kıyafetleri bir sene sonra bende, benimkiler köydeki başka bir ufaklıkta, hiç pişti olmazdık köy meydanında ve garipsemezdik.

Bazı arkadaşlarım, boyalı, temiz ayakkabılar giyerlerdi. İmrenirdim onlara, ben de öyle olmak isterdim. Ama benim oturduğum mahallenin yolları çamurluydu, boyalı ayakkabı giysem bile, o yollardan geçtikten sonra çamurlanmamaları mümkün değildi.

devamını bekliyoruz büyümenizi meslek edinmenizi yaşamınızdaki zorlukları sevgililerinizi:))

hangi teknoloji ve tekstil makinesi ulaşabilir bu seviyeye, yelekteki anne kokusu ve sevgi..

bütün fidanlar ağaç oldu şimdi, bir tek benimki kurudu..

bayramlarda yeni elbiselerimiz olmazdı, mevcut olanlardan en az kullanılmış bayramlıklar giyerdik, yastık altında saklanan yeni ayakkabıları olanları kitaplarda okurduk..

hep ayak ucuca yatardık, hiç şikayet etmez yorgan altında ayak döğüşü yapardık, çocukların da kendine ait odaları olabileceğini televizyon hayatımıza girdiğinde öğrendik..

elimden bir defa tuttular benim kalabalık şehirde kaybolmasın diye,

ve babama sözlerini anımsarım öğretmenimizin, mutlaka okutmalısın çocukları dayı sözü kulağımda..

siz köyde yetişmenin ne demek olduğunu bilir misiniz?

okul servisinin teyibinde tek kaset olmasından ve mecburiyetten tekrar be tekrar dinlediğimiz şarkıları, yalnızlığa demir atan tatlı bela, kaset kapağındaki resminden tanırdık sadece, hani küt saçlı zayıf, sade, esmer güzeli...

hiçbir alimin imanı bir köylününkine yetişemez derler, doğru olmalı.. hiçbir sözün ve olayın imanlarını azaltamayacakları bir aile, her şarta ve duruma uydurulmuş dualar..

teneffüslerde bütün okul top oynardık patlamış bir topla küçük sahamızda, ve hep onbir kişiden fazlaydı takımlar, bayanlar da oynardı futbolu ve ben hangi kalenin kime ait olduğunu bilmezdim, kimse de önemsemezdi..

doğum günlerimiz olmadı ama anneler gününü unutmazdık,

öğretmenim beni seviyor olmalı..

Hayatım da böyle, ne denli düzenli olmak istediysem elimde olmayan nedenlerden ötürü başaramadım. Hayat yollarım, çamurluydu, engebeliydi, zordu. İçimde her zaman kasırgalar esti, düşüncelerim, özlemlerim ile hayatın gerçeği her zaman çelişti

siyah önlüğe beyaz yaka takardık, beyaz yakamın kenarlarını annem dantelle süslerdi, herkesin ayakkabısı lastiktendi, kimsenin harçlığı olmazdı cebinde, olsa da harcayacak bakkal bulunmazdı. para gereksizdi çocuklar için, kimse diğerinden zengin değildi ve öğretmenimiz en akıllıları severdi.

dünya çizgi çizgi değildi, sıkıcı bir oyunun parçası..

anneme ilk seni seviyorum kelimesini söylediğimde sakallarım çıkmıştı ama hala çocuktum, aramıyorsun bir süredir lafından sonra

Y. Güney in anlattıklarına ne kadar da benzermişim meğer..

kim öğretmenleri kötüleyebilir ki..

ben ilk termometreyi okulda gördüm, sobaya tuttuğumda anlamsız patlamasını seyrettim, ilk cezamı aldım tek ayak üstünde

anlatılan hikayelerin büyüsü hiçbir kitapta yoktu belki, masallar canlıydı karşında.. çay ikramında çocuklar içmezdi çayı ve şikayet de etmezlerdi şımarıkça..

tütün dumanı kaplardı gaz lambası ışığının etrafını, o zamanlar kapalı alan yasağı da yoktu..

alabildiğine gökyüzü, hırçın akarsular, yalçın dağlar, berrak gökyüzü ve yıldızlar, kuşlar, çiçekler..

kitaplara merakım okula gitmeden başlamıştı, ablan varsa kitaplarını karalayıp yırtma özgürlüğünde olmalıydı.. ve dünyanın en adil cezası olarak ablam tarafından okuma yazma öğretilmişti okula gitmeden..

her kardeşe bir fidan..

bir ilkbahar sabahı en güzel hediyemizi almıştık kardeşlerimle..

ama hep gönlümden tuttular, gönülde kaybolmadım..

greenpeace i bilmezdik ama en büyük çevreci bizdik o zaman, geceleri yatmadan önce diktiğim fidana bakardım, büyümesini izler, okşar, sohbet ederdim..

ve çocuklarını açıktan sevmenin ayıp sayıldığı coğrafyada babamın kucaklama adına bizlerle yaptığı küçük güreşler, kahkaha sesleri..

saçlarım gibi sarı olmalıymış güneş, ben gözlerimin renginde severdim oysa onu