(Anglikan Kilisesine Cevap, 81)

Muhterem;

İslam; akla, vücuda ya da mala zarar veren maddelerin kullanımını yasaklamıştır. Ya da benzer neticeler doğuracak sefahatlerde bulunmayı yasaklamış. Ama yasaklanan bu şeylerde önleyici tedbirleri ve cezaları Müslümanlar içindeki danışmanların reyine bırakmış.

Eğer İslam bir şeye mekruh veya haram demişse, fakat bunu yapanlara, kesin bir ceza tayin etmemişse; gerekli engelleyici tedbirlerin ve cezaların takdirini hükümete bırakmış.

Vaktim çok.

İslam'da zerre kadar hayır işleyen hayrını görür, zerre kadar şer işleyen şerrini görür (Zelzele Suresi, 7-8). Bir günahkar, diğerinin günahını çekmez.

Müslümanlık, zümreler arasındaki farkları kaldırdı. Beşer tabakalarından yahut fertlerden herhangi birinin hükümler ve şer'i teklifler huzurunda bir başkasına karşı üstünlüğünü asla kabul etmedi. Aksine bütün insanlığı, teklifleri önünde aynı seviyeye getirdi.

Bunun içindir ki Müslümanlık, adaletten ayrılan, şer'i hükümlerin çizdiği sınırlara riayet etmeyen emirlere karşı, Müslümanların baş kaldırmasına cevaz vermiş; böyleleriyle harbetmeye, hatta böylelerini öldürmeye müsaade etmiş.

Felsefenin de insanı pek tatmin edemeyeceği gerçeği görmezden gelinemez. Ahlak ile uğraşmış, bu ilmin kanunlarına, felsefesine, tarihine ve sairesine dair kısa, uzun birçok eserler okumuş; hasılı basit, ince bütün gerçeklerini elde etmiş ne kadar kimseler vardır ki bütün bu mücerret düşüncelerden kendisine kalan feyiz hissesini araştıracak olursanız cezirden sonra gelen meddin bıraktığı yaşlığa benzer naçiz bir şey görürsünüz.

İslam, halifeye yalnız şeriatın çizdiği hükümler içerisinde adalet icrasını emretmiş ve Allah huzurunda nasıl mesul ise, bütün Müslümanlara karşı da kendisini öylece sorumlu tutmuştur. Binaenaleyh haktan saptığı zaman, şeriatın tayin ettiği şartlara göre, kendisini hal' yahut katletmek, her Müslüman'ın üzerine vacip olur. Artık Resulullah'ın halifesinin Müslümanlıktaki yeri böyle olursa, din adamları ile diğer bütün Müslümanların mevkileri ne olmak gerekir, düşünülsün.

Valla izaha başlarsam, sorunun cevabı da ortaya çıkacak. Ben sizin ne düşündüğünüzü öğrenmek istemiştim. Anlamadıysanız, ben bir çeşit cevap almış oldum zaten.

Hindistan'da ve Çin'de kahinler, tuttular, halka tanrılarını kızgın ve şiddetli suretlerle tasvir ettiler. Kurban vermedikçe hiddetlerini yatıştırmak imkanı olmadığını ve bu kurbanların ancak kahinler aracılığıyla ve onlar tarafından okunacak belirli dualarla makbul olabileceğin telkin ettiler. Lakin tanrıların merhamet kapıları insanlara kapalı idi. Kahinler bu suretle tıpkı Yahudi hahamlarının ve kilise adamlarının elde ettiği kudrete sahip olmuşlardı.

Peygamberimiz şöyle cevap vermiş: "Müslümanların alimlerini toplayıp meseleyi aranızda istişare ediniz. "

Ruh ile madde arasındaki mevcut münasebete kimse itiraz edemez. Örneğin et yiyen hayvanlar kuvvetli yapılı, sağlam adaleli, cesur olur. Ya da içki kullanan adamın adaleleri, sinirleri yavaş yavaş zehirlenir, bedeninin dokuları bozulur, içki kuvvetlerini kemirir, illetlere ve hastalıklara sebep olur. Yine mesela afyon, esrar, kokain, morfin gibi diğer sarhoş eden maddelerin gerek beden gerek ruh üzerindeki tesirleri de malumdur. Yenilen, içilen şeylerin, insanın ruhi hayatı üzerinde ne gibi tesirleri yaptığı saymakla bitmez.

Müslümanlık bütün hükümlerinde, bütün tekliflerinden krallar ile halkları bir tutar.

Müslümanların hacda, kurban bayramında hayvan kesmelerini gelince, bu, İbrahim aleyhisselam zamanına kadar süren insan boğazlanması adetinin, İslam Dini olan İbrahim Dini ile kaldırıldığına şükranedir, yahut fakirleri beslemek içindir; başka hiçbir şey değildir. Bir de çok zamanlar kurban, günahın, yeminin kefareti olur ve fakirlere dağıtılır.

Halife, İslam toplumları arasında Peygamber Efendimizin makamında durmakla, dini mertebelerinden yükseğini işgal etmiş bulunuyor. Şimdi Müslümanlık, bir halifeyi hiçbir suretle hata etmez görmediği gibi kitabın, sünnetin ne tefsiri, ne de tadili imtiyazını ve beşer fertlerinden birinin günahını bağışlamak yahut kimseyi mağfiret dairesinden kovmak yahut kimsenin inancı üzerinde tahakküm edebilmek hakkını ona bahşetmez.

Bir katkıda acizden olsun;

Bu yasakları çiğneyenlere hangi cezalar verileceği İslam'da bildirilmemiş. İşte İslam; bu yasakları işleyenleri yola getirecek cezaları İslam hükümetlerine bırakmış.

Şeriatin bazı hükümlerinin bugün akla ters görünmesinin bir sebebi, peygamberimizin muhtelif insanlara karşı beyan tarzi ve üslup edasının farklı olmasındandır.

İşte bu gibi semavi hükümler sayesindedir ki hükümdarların, emirlerin, hasılı nüfuz erbabının hepsinin, bütün işlediklerinden sorumlu olacağı, bütün hareketlerinin hesabını vereceği, İslam Dininde kararlaşmıştır. Zaten "Hepiniz çobansınız ve hepiniz güttüğünüz sürüden sorumlusunuz" hadisi şerifi bunu açıkça gösteriyor.

Bunda şaşılacak bir şey yok. Zira İslam baştan ayağa fıtridir. İslam'daki yaratıcı öyle bir Allah'tır ki azgın nefisleri yatıştırıyor. Katı yürekleri yumuşatıyor. Umutsuzluğa düşmüşlere huzur veriyor. Korkanlara güven veriyor. Zorbaları kahrediyor. Sevenleri seviyor. Merhametli olanlara acıyor.

Mesela peygamberimiz Hz. Ebubekre ve Hz. Ömer'e buyurmuş ki "Siz bir işte ittifak ederseniz, ben de size muhalefet etmem."

Allah insanı bütün teklifleri ile mükellef tutuyor, gizli aşikar bütün fenalıkları kendisine yasaklıyor; helali haramı açık açık bildiriyor; onun için hazırladığı sevabı da, cezayı da söylüyor ve işliyeceği günahlardan yalnız onu mesul tutuyor.

İslam Dininde ise Allah, kendisine yaklaşmayı isteyen kullarına duaları, bedeni ibadetleri açıkça bildirmiştir. Vakit namazlarını, Müslümanlara bildirmiştir. Namazın erkanını, adabını ve kılınacağı zaman neler okunacağını bizlere öğretti. Sonra haccın erkanını, usulünü hasılı vacip, vacip olmayan bütün ibadetleri aynı suretle öğretti. Şayet İslam bunları bildirmiş olmasaydı şüphe yoktur ki bizim din adamlarımız da Yahudilerin, Hıristiyanların, hasılı ibadetlerin tarzını açıklamış olmayan bütün dinlerin adamlarını takip edecekti.

Mesela; İslam, şer'i idareye der ki: "Müslümanlar arasında veya bize harb etmeyen gayrimüslümler arasında adaleti sağla. Fakat bu sana bırakılmış, nasıl istersen öyle yap. Örf, adet, gelenek?göreneklerin umuma faydalı olanlarını kabul et, umumun zararına olanlar iptal et. Bunun tayini, tesbiti, usulünün sana bırakıyorum. Cezaları da sana bırakıyorum."

Kur'anda dahi bazı ayetler sarih ve kesindir, bazısı ise müteşabihtir; yani bunlar tevile muhtaçtır. Zahiren akla aykırı görünmesi mühim değildir.

Allah, insanın yaratılışındaki zayıflığı ve günah işleme kabiliyetini bildiği için daima kendisine tevbe ve dönme emrini veriyor. Günahkarlar için şöyle buyuruyor:

Yaratıcının emirlerine aykırı hususlarda hiçbir yaratığa itaat caiz değil. Hükümdar ile tebaa arasında bir ihtilaf ortaya çıkınca, Allah'ın kitabı ve Resulün sünneti hakem yapılacaktır. Buna göre kudreti, şevketi ne kadar yükselmiş olursa olsun; hiç kimse, öyle canının istediği, keyfinin bildiği gibi Müslümanlara hükmedemeyecek.

Yahudiler Tevrat'ın kötü telkinlerine maruz kalmışlardır. Diğer taraftan maruz kaldıkları sürekli akınlar, bitmez tükenmez işkenceler yüzünden, ırkçılığın en aşırı derecesiyle, yabancılara düşmanlığın en korkunç şekli, artık göğüslerinde yer etmişti.

Mesela İslam'da şunlar yasaktır:

(Abdülaziz ÇAVİŞ, Anglikan Kilisesine Cevap, 27)

Hıristiyan toplumlara gelince, bunların eşitlik, kardeşlik ve karşılıklı sevgi bağları, henüz kalplerinde yer etmeden, içlerindeki zulüm, baş olma sevgisi, yükselme eğilimleri yeniden ayaklanıyordu. Bunun üzerine derhal zümrelere ayrılarak birbirlerine tahakküme kalkışıyorlardı.

Mesela Hz. Ömer ibn-al Hattab zamanında Kur'an ve sünnette ona dair nas bulunmayan bazı hadiseler vukua gelirdi. O da ashab-ı kiramı toplardı, onlarla iştişare ederdi. Şayet fikirler bir noktada birleşirse onunla hükmederdi.

Binaenaleyh, İslam'ın yiyeceğe, içeceğe, giyeceğe, nikaha, düğüne, sevince, kedere, söze, işe, oturmaya, kalkmaya, yatmaya, uyanmaya, selama, kelama, cenge, barışa, hasılı beşerin bütün hareketlerine ve sükunlarına karışması öyle birtakım cahillerin sandığı gibi fuzuli bir müdahale değildir.

Şeriat, öyle zannedildiği gibi baskıcı, despot bir sistem değildir.

"Onları ayetlerimizle korkutuyoruz da tehdidimizin, onlara daha da büyük bir azgınlık katmaktan başka tesiri olmuyor. (İsra, 60)"

(Abdulaziz ÇAVİŞ, Anglikan Kilisesine Cevap, 29)

Müslümanlıkta herkesin vebali kendisine aittir (İsra Suresi, 15). Beşer fertlerinden hiçbirinin vebali, başkasına geçmez. Onun için İslam'ın gözünde çocuk günahlardan, kabahatlerden pak olarak doğar. Hiçbir hesaba hiçbir cezaya maruz kalmaz. Ve yükümlülük çağına gelinceye kadar bu masumluğu korur. Mükellefiyet devresi; onun işleyeceği hayır, şer, fayda, zarar bütün işlerine karşı muhasebenin başladığı devredir.

Sualinizi tam anlayamadım.

İslam'da akla ve sahih nazara itimad vaciptir. Şeriatin usul ve hükümlerinden birisi zahiri akla aykırı ise o mesele doğru akla uygun düşecek şekilde tevil edilir.

İslam'ın gözünde her fert, sebepleri ve şartları mevcud olduğu takdirde, şeriatin bütün hükümleriyle mükelleftir ve bu hususta beşer fertleri eşittir.

Sen şu güzel anketlerinden açsana.

İslam, kanunlar ve hükümler huzurunda hakim tabaka ile halk arasındaki farkları kaldırdığı gibi, ruhani sınıflara karşı harp açarak insanlığı onların şerlerinden kurtardı. Günahın miras yoluyla intikali inancını yıktı. Ve Allah ile yarattıkları arasına gerilmiş perdeleri, yukarıda izah ettiğimiz gibi yırtıp attı. Sonra, tam ismetin ancak Allah'a mahsus olduğunu, bu hususta kendisine kimsenin ortak olamayacağını bizlere gösterdi. Diğer tabakalara mensup fertlerin, Hak huzurundaki mevkii ne ise, din adamlarını da aynı mevkie getirdi.

Bugün Amerika'da, Afrika'da, Avustralya'da ve hatta Asya'da batıl dinler hala yaşıyor. Bu insanlar, hakiki Müslümanları gördükleri ve dinledikleri vakit uzun zamana muhtaç olmaksızın, hiç teşvik görmeden Müslümanlığı kabul ediyor.

(Abdulaziz ÇAVİŞ, Anglikan Kilisesine Cevap, 28)

İslam, fert vicdanının hürriyet ve bağımsızlığını söylüyor. O sebepten ne kimse başkasının vicdanı üzerinde baskı yapabilir, ne de ona vicdanının kabul edemeyeceği bir emir verebilir.

Eğer insan Allah'a hakiki manada iman etmezse, ne vahyi dinler can kulağıyla ne de peygamberi. Cenab-ı Hakk'ı inkar edenlere en beliğ ayetler bile fayda vermez. Aksine basiretlerindeki bozukluğu, kafalarındaki sapıklığı artırmaktan başka bir netice vermez.

(Abdülaziz Çaviş, Anglikan kilisesine cevap, 30-50)

İslam dini insanlığa hitabederken ne dersinde talebelerine konferans veren bir muallim vaziyeti almış, ne de ahlak felsefesine ait eserlerin münakaşa ettiği bahisleri ortaya koymuştur. Çocuklarına karşı hikmetli bir baba ne vaziyette bulunursa o da insanlara karşı o tavrı takınıyor; kendilerine işleri birer birer gösteriyor; zararlısından kaçındırıyor, faydalısını teşvik ediyor; bu işler tekerrür ettikçe teşvikini, ikazını, beğenisini, azarlamasını tekrarlayarak bu suretle kendi arzu ettiği yüksek ahlakı çocuklarında karakter haline getiriyor; olgun kabiliyetlere, yerleşmiş seciyelere çeviriyor.

Devam etmelisiniz...

İslam, Cenabı Hakk'ın melekutunda düşünceye dalmayı, Allah'a yaklaşmayı gerektiren ibadetlerin en büyüklerinden sayar. Hz. Peygamber Efendimiz buyuruyor ki: "Bir an düşünmek, bir gece boyunca namaz kılmaktan iyidir."

Bu copy/pastelerden fırsat bulduğunuz bir zamanda, sözünü ettiğiniz "Prensip/ilke" ile kural arasında ne fark olduğunu da bir zahmet izah buyursanız?

Şeriatın hakim olduğu idare, öyle kafasına göre hareket edemez. Bir şura kurulmalı. İdare, onlarla müşavere etmeli. Şura ehli tarafından verilen karara da uyulmalı, muhalefet edilmemeli.

Allah insanı üstün olarak yaratmıştır. İslam insanı bütün zincirlerden kurtarmış da "İkaz et ki vazifen ancak ikazdır. Yoksa onların üzerinde murakıp değilsin" (Gaşiye Suresi: 21, 22) diye hitabettiği peygamberi de dahil olmak şartıyle, hiçbir varlık için, mükerrem bir yaratık üzerinde tehakküm hakkı kabul etmemiş.

Tanrılara kurban vermek meselesine gelince Müslümanlık bunu kökünden kesti. "Onların ne etleri, ne de kanları Allah'a gitmez, fakat sizin takvanız O'na gider." (Hac Suresi:37) yüce ayeti ile bütün iftiracıların yalanlarını yüzüne vurdu.

İslam'daki bazı hükümler zahiren aklımıza zıt gibi görünebilir.

Dini Bazı Prensipler ve Tesbitler.

Hz. Ali efendimiz bir gün peygamberimizi dedi ki "Ya Rasulullah, bir takım meseleler ortaya çıkıyor, hakkında ne bir ayet inmiş, ne de sizin sünnetinizde geçmiş... Ne yapmalı?"

(Anglikan Kilisesine Cevap, 64)

Faydalı bir topik, tebrikler..

"Ey kendilerini yazık eden kullarım, Allah'ın rahmetinden emidinizi kesmeyin. Muhakkak bilin ki Allah günahların hepsini bağışlar. Çünkü O, bağışlayan, merhamet edendir." ( Zümer Suresi, 53)

Müslümanların hepsi bilir ki tıp, anatomi, biyoloji, organların vazifeleri, psikoloji ve sair gibi insanı Hikmetli Yaratıcının yaratmada tecelli eden hikmetlerini tanıyacak ve yaptığı sırları anlayacak duruma getiren bilgilere ait eserleri okumak, en büyük ibadetlerdendir. Bunun içindir ki tahsil günlerinin büyük kısmını Hakk'a ibadetle ve yaratılmış olağanüstü güzel şeyleri anlayarak Allah'a bilmede yükselmekle geçirmek, her Müslüman'ın elindedir, elverir ki niyeti hayır olsun.

İslam'da dini mertebesi ne kadar yüksek olursa olsun, hiç kimse yoktur ki, başkasının ebedi nimetten mahrum kalmasına hükmetmek, yahut günahlarından birinin bağışlanmansını, yahut o adamın Allah rızasına ermesini garanti etmek selahiyetine sahip bulunsun.

Beklerim.

Müslümanlık bu hükmüyle insanı ilk atasının hatasına varis olduğu endişesinden kurtarıyor.

İslamda insana verilen şeref ve hürriyet ne kadar geniştir!

(Anglikan Kilisesine Cevap, 51-58)

Allah sorumlu değildir. bütün varlıklar sorumludur (Enbiya Suresi, 23). Hüküm Allah'tan başkasının olamaz. O, hakkı bildirir ve hakimlerin en hayırlısıdır (En'am Suresi, 57).

Yani bu suçlulara aşırı ceza veren hükümet, insanlara zulmediyorsa, burada kabahat şeriatın değil, o hükümetindir.