İmam Azam hazretlerinin annesi ne der; çocuğumun 4 yaşına kadar hafızlığının gecikmesinin sebebi babasının yediği o bir yudum elma yüzünden... hala, onu nasıl oldu da yaptığına inanamıyorum.

Çocukların gelişim dönemleri kendine has özelliklere sahiptir. En başından başlarsak; bebek yeni doğduğunda kendisini annesinden farklı olarak algılayamaz. Herkesin kucağına alıp rahatlıkla onu sevebilmesinin sebebi budur; annesinden farklı değildir ki ondan ayrıldığı için ağlasın!

«Allah'ı göremiyoruz çünkü bizim gözlerimiz küçük!

"Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse, , Allah öyle bir kavim getirir ki, onlar Allah'ı sever, Allah da onları sever. Onlar mü'minlere karşı alabildiğine mütevazı, kafirlere karşı ise güçlü ve başları diktir. Allah yolunda cihad ederler ve kınayanların kınamasına da aldırış etmezler. Bu Allah'ın bir ihsanıdır, onu dilediğine verir. Allah Vasi dır ve Alim'dir." (el-Maide, 5/54)

Bilemiyorum bu konuda çok hata yapıyoruz sanırım..

Çocukluk yılları ne kadar güzelmiş, şimdi ise sorumluluk insanın

? Ayakkabı kendisini yapan ayakkabıcıya hiç benziyor mu? Ayakkabıcının ağzı, gözü, kulağı, ayağı, kolu var, yürüyor ve konuşuyor. Ayakkabıya bakıyoruz, kendisini yapan ustaya hiç benzemiyor, ne gözü var ne de kulağı, ne yürüyebiliyor ne de konuşabiliyor, değil mi?

«Tövbe de yavrum!

Çocuklar büyürlerken yavaş yavaş gelişirler. Onların hayatında da her şeyin bir sırası vardır. Doğru ve sevgi dolu bir Allah inancına ve dolayısıyla da ibadet sevgisine ulaşabilmeleri için bazı gelişim basamaklarından geçmeleri gerekir. Bu basamaklara yetişkin birinin dönmesi çok tehlikeliyken çocuk için bunlar çok normaldir. O'na kulluğu seven evlatlara sahip olabilme duasıyla...

iktibas

«Meleklere Allah'ın arkadaşları değil de hazır olda bekleyen askerleri dememiz daha doğru olur sanırım!

«Biz de Allah olamaz mıyız? Keşke biz de Allah olsaydık.

karşı namaz kılar gibi namaz kılıyorsun diye eleştiride

:)tebessüm...

olay bundan ibaret.

günahsız olan çocuklara dini öğretenler genelde korku objelerini kullanıyorlar ama çok erken daha onlara güzel tarafını anlatarak anca sevdirebiliriz değil mi

O'nu korkulacak bir varlık olarak değil; bizi seven bizim de kendisini sevdiğimiz merhametli yaratıcı olarak tanıtmamız gerekir. Her insanın korktuklarına karşı verdiği en tabii tepki ondan kaçmaktır. Korktuklarımızdan kaçtıkça da onu tanıma imkanımız ve isteğimiz azalır. Allah'ı sevdikçe O'nu tanıma isteği, tanıdıkça da O'nu sevme düşüncesi gelişir. Kalbe sevgi kök saldıktan sonraysa ibadet zorunluluk değil bir ziyafet olur! Allah'ı sevmek O'nunla birlikte olma arzusunu besler. Rabbimiz'in de büyük-küçük hepimizden istediği bu değil midir? O, şöyle buyurur:

Amin suğracığım...

ben de küçükken nerden duyduysam gayri müslimler kelimei şehadet getirdiğinde bütün günahlarının sıfırlandığını öğrenmiştim. sonra da oooh ne ala ben de günah işlerim sonra dinden çıkar hemen girerim mis gibi tertemiz olurum diye düşünmüştüm ciddi ciddi. Tabi hiç cesaret edemedim :)

? Olmaz.

Aynur TUTKUN

«Allah'ın boyu ne kadar?

? Demek onları yapan, yani yaratan biri var. Kimdir O?

Güzel bir konu teşekkur ederiz arkadaşım,

? Bu masa kendi kendine olur mu?

? Evet, dünyayı ve üzerinde yaşayan canlıları yaratan yüksek bilgi ve güç sahibi Biri var ve biz O?na Allah diyoruz. Nasıl ayakkabıcı yaptığı ayakkabıya hiç benzemiyorsa, Allah da yarattığı varlıklardan hiçbirine benzemez. Yemek, içmek, uyumak, bir evde oturmak bize mahsus şeylerdir. Allah, bize benzemediği için bunlardan hiçbirine ihtiyacı yoktur. Allah?ın varlığını biliyoruz, ama O?nu göremiyoruz. Duyularımız, aklımız ve bilgimiz sınırlı olduğu için herşeyi göremez, herşeyi duyamaz ve herşeyi bilemeyiz. Allah melekleri nurdan yarattığı için onları da göremiyoruz.

? Adamlar.

«Boyu bulutların neresine kadar gelir?

? Onları kim yapıyor?

anne baba ilim sahibi dindar insanların çocuklarını görüyorum bazen ergenliğini geçmiş namazı annesi uyarmadan kılmıyor uyardığı halde kılmak istemiyorum yanıtını veriyor.. çok erken yaşlarda başlamamlıyız bence din eğitimine.. çocuğun kendinin merak edip sormasını beklemek daha akılane..

«Allah'ı hiç görmediğimiz için boyunu da bilmiyoruz tatlım! gibi onun bakış açısından yaklaşılarak verilen cevaplar, çocuğun hem hayal dünyasını kısıtlamayacak hem de çocuk Allah'tan ve dinden korkmayacaktır.

Bu güzel yazıyı okuyacak vaktim yok. Bende bir cümle ile kendimiz yaşayarak, örnek olarak diyeceğim. Bu konu çok önemli ve bu konu hakkında söylenecek çok şeyler var, olmalı zaten... Ağaç gerçekten yaş iken eğiliyor.

Okul öncesi eğitimde masalların ve dini hikayelerin rolü büyüktür. Masal kahramanlarının şahsında doğru davranışları öğretmek kolaylaşır. Çocuk kendisini kahramanın yerine koyar, onunla özdeşleşir.

«Şşşşt, öyle denmez!

? Evet, adamlar yapıyor. Biz onlara ayakkabıcı diyoruz.

sütre koyardı, bende namaz kabeye karşı kılınır bu ne derdim puta

7-9 yaşlarındaysa çocuk Allah'ı kendisinin ve yakınlarının yaratıcısı çok yüce bir varlık olarak tasavvur eder fakat ona göre O, hala göktedir!

bulunurdum, tabi anladık sütrenin ne maksatla kullanıldığını...

? Şu giydiğimiz terlikler ve ayakkabılar da kendi kendine olmaz, değil mi?

? Yani bunu yapan biri var, diyorsun.

«Allah'ın arkadaşları var mı?

? Evet.

«Eğer Allah senin düşündüğün gibiyse boyu da en büyük olmalı!

Tüm çocuklarda zamanı biraz farklı olabilse de yaratıcı tasavvuru bu sırayla gelişir. Bu yüzden çocukların bize göre ilginç gelen sorularını sormasında hiçbir gariplik yoktur. Yetişkinler, çocukların sorularına öyle cevaplar vermelidirler ki çocuk; Yaratıcı'dan korkmasın, nefret etmesin, hayal dünyaları kısıtlanmasın ama aynı zamanda da doğruyu öğrensin. Zira ibadet sevgisinin temelleri Yaratıcı'ya inancın oluştuğu o yıllarda Allah sevgisiyle birlikte atılır.

gibi sorularla çocuğu olan herkes karşılaşmıştır muhtemelen ya da bir gün karşılaşacaktır. Yetişkinlerin bu tür sorulara vereceği cevaplar onların anlayışına göre farklılık gösterir. Çocukların bakış açılarıyla kendilerininkini aynıymış gibi düşünenler çok ilginç cevaplarla onları susturmaya çalışırlarken bazı yetişkinler de en doğruyu arama telaşına düşerler...

«Allah'ı neden göremiyoruz? Sen Allah'ı gördün mü?

Çocuklar yaptığımız basit açıklamalarla yetinir, fazlasını merak etmezler. Bir anne anlatmıştı: ?Dört yaşındaki çocuğum bana, ?Anne, dedi, neden Allah?ı göremiyoruz? Ben de, ?gözlerimiz küçük olduğu için Allah?ı göremeyiz,? dedim. Kendi kendine mırıldandı: ?Evet, gözlerimiz küçük olduğu için Allah?ı göremeyiz.? Bu cevap ona yetti, başka soru sormadı.? Büyük çocuklara bu açıklama yeterli olmayabilir. ?Niçin Allah?ı göremiyoruz, Allah nerededir, ne kadar büyüktür? gibi soruların cevabını vermemiz ve onların şüphelerini ve zihinlerindeki yanlış imajları düzeltmemiz gerekir. Ben, on yaşında bu soruları soran oğluma karşılıklı diyalog yoluyla cevap vermiştim. Önümüzde duran masayı göstererek sordum:

Beş-altı yaşlarına geldiklerinde çocukların kafalarındaki Allah düşüncesi bir insan gibi tasavvur edilse de O'nun diğer insanlardan farklı olması gerektiğine dair gizli bir inanç da vardır. "İnsan gibi olsa da, en büyük insan olmalı!"şeklinde düşünebilirler.

? Allah.

Elbette Allah'tan korkmak da gerekir; lakin bu korku sıradan bir korku değildir. Buna O'nun sevgisini kaybetme korkusu da diyebiliriz. Zamanı geldiğinde -ki çocukların Allah korkusuyla tanışacakları yaş, akıl-baliğ olduktan sonradır- bunu çocuklarımıza öğretebiliriz. Akıl-baliğ olmadan önce çocuklara sadece cennet varsa, cehennemle neden onları korkuturuz ki?

kendimiz kazansak çocuklarda kazanacak inşallah.

Zamanın kıymetini bilmeyen, zamanla kıymetsiz olur!.. iyi değerlendirmek gerek

«Biz Allah gibi güçlü olamayız, her istediğimizi yapamayız ama sağlıklı beslenip spor yaparsak güçlü kaslara sahip olabiliriz!

Önemli bir başlık, teşekkürler ;)

Yedi-sekiz aylıkken ilk olarak kendisinin ayrı bir insan olduğunu algılamaya başlamasıyla anneden ayrı kalmanın telaşına düşer; onun için bir başkasının kucağına gitmek istemez. Bir yaşlarında ilk adımla birlikte kucaktan inmesiyle özgürlüğün tadını alır; anneden farklı bağımsız bir fert olmanın tadıyla oradan oraya koşturur. Kendini keşfeden çocuk iki-üç yaşlarında da yetişkinleri bıktıracak derecedeki merakıyla; «Bu ne? , «Hıı? sorularıyla etrafını keşfetmeye çalışır.

Alıcıların açık olduğu dönem. Kritik dönem.

belini büküyor...

Ağaç yaşken eğilir malum, en güzel ve verimli dönem çocukluk çağı.

On bir-on iki yaşlarında soyut düşünceye geçişle birlikte çocuk Allah'ın her zaman ve her yerde olduğunu idrak edebilir.

çok güzel ve yerinde bir paylaşım sağolun.

çocuk eğitimi anne karnında başlar denir lakin çocuğun her durumu ebeveyninin geçmişteki halinden de tamamen sıyrılmış değildir. evet, "çok erken yaşta başlanmamalı" eğitime çünkü bu durum yeterince geç zaten bir çocuk için...

Zeka gelişimi normal olan bir çocuk daha sonraları Allah'ı keşfetme arzusuyla sorular sormaya başlar. Bu yüce Yaratıcı'nın fıtrata yerleştirdiği bir duygudur. Lakin dört yaşlarında başlayan Allah tasavvuru, Allah'ı insana benzetme, insani vasıflarla tanımaya çalışma şeklindedir; çünkü çocuk daha soyut düşünceye geçememiştir. Tanıdığı, bildiği, gördüğü varlıklardan yola çıkarak hiç görmediği Yaratıcı'yı tanıma arzusu mucize gibi bir şeydir. Allah'ın varlığının delillerindendir.

«Aman Allah'ım bu çocuk ilahlık mı taslıyor! şeklindeki cevapları verenler, çocukları anlayamayan zavallı yetişkinlerdir.

«O, insan mı ki öyle sorular soruyorsun?

Bu çağı inşallah iyi değerlendirmek lazım.

? Basit bir masa ve ayakkabı kendi kendine olmazken, gökyüzünde gördüğümüz güneş, ay, yıldızlar ve üzerinde yaşadığımız şu dünya kendi kendine olur mu?

önce ''kendimize'' kazandırmalıyız.

«Allah'ı göremiyoruz çünkü gözlerimiz her şeyi göremez; göremediğimiz her şey de yok demek değildir! Üfle bak; nefesimizi de hissediyoruz ama göremiyoruz.

En güzel metod yaşayarak örnek olmak ve ödüllendirmedir. her zman işe yarar :)

ekmediğini biçmek istemek boş heves...

Küçüklüğümden hatırlarım, annem namaz kılarken seccadenin önüne

«Allah'ın ayağı dağ kadar mıdır?

«Tavukları bize yumurta versinler diye, inekleri bize süt versinler diye, arıları bal yapsın... diye bizim için yaratmıştır. Denizi, ağacı, toprağı, güneşi, hepsini bizim için yaratmıştır. O bizi çok sever. Hatta sevelim diye kedileri, bize bekçilik etmeleri için köpekleri... yaratmıştır. gibi somut örneklerle çocuklarda Allah sevgisi oluşturmaya çalışmak da ileriki yaşlarda ibadet sevgisinin temellerini oluşturacaktır. Biz yetişkinler de sevmediklerimizin sözünü dinlemek istemeyiz değil mi?

Çocukların her konudaki sorularına cevap verirken yetişkin mantığı ile değil, çocuk mantığı ile düşünmeliyiz. Yapacağımız küçük bir hata onların zihinlerini karıştırmaya yetecektir. Çocuklar dört yaşına kadar ben-merkezci bir düşünceye sahiptir. Canlı cansız ayırımı yapamazlar; onlara göre herşey canlıdır. Bu sebeple masallarda geçen olayların tamamına inanırlar, uydurma olduğunu düşünmezler.

önce anne baba kazanacak ki o sevgiyi, çocuğuna-başkasına kazandırabilsin.

«Her şeyi Allah mı yapıyor?