yukarıda linkini vediğim semazenlerden mutlaka dinleyin ezanı.

Tam 55 yıl önce okunan bir ezan için halk sokaklara döküldü. Gözler minarelere çevrildi. Ve ilk 'Allahuekber' nidasıyla birlikte ülkeyi bir gözyaşı seli kapladı...

Tartışma "27 Mayıs" darbesini yapan Milli Birlik Komitesi'ne kadar uzanır, komite üyelerinden Haydar Tunçkanat, anılarında tartışmayı şöyle anlatır:

Müslüman oluşumun ilk üç senesinde ezana pek dikkat etmedim. Ne anlattığını ve taşıdığı önemi biliyordum. Fakat o yıllar boyunca ezanı duyup da sıra dışı bir şeyler hissettiğim bir an olduğunu hatırlamıyorum. O dönemler için yeni bir Müslüman olarak İslam'ı yaşayışımda ezanın özel bir yeri olmadığını üzülerek söylemeliyim. Benim için ezan Türk namaz takvimine ayarlı, ufacık bir alarmlı saatten okunandan ibaretti. Bana en yakın cami bir mahalle ötedeydi. Her halükarda ezan sadece içeride okunabiliyordu, dışarıya yayını yasaktı. Yeni bir Müslüman olarak o yıllarda kendimi neyden mahrum bıraktığımın farkında değildim.

Haydar Tunçkanat "Milli Birlik Komitesi'nin bu kararı, onun Atatürkçülük ve devrimciliğine gölge düşürmüştür." der.

Benim için her şey, o beş yaşındaki çocuğu her zaman cezbetmiş olan ve zaman ve mekan boyunca yapmış olduğu uzun bir yolculuk sonunda İslam'ı kabul etmesine yol açan ezanla, yani namaz çağrısıyla, başlamış olabilir.

yendiden bir diriliş olduğu için mi acaba..

Üç yaşından on sekiz yaşına kadar California-Texas Petrol Şirketi'nde yönetici olan babamın işinden dolayı ailemle dünyanın birçok yerinde yaşadık ve seyahat ettik.

sabah ezanları galiba hepimiz için çok farklı.. neden..

On iki yaşındayken, kilisenin mantığa uymayan çelişkiler yüklü akidesini reddettim. İki yıl sonra 1962'de Cezayirli Müslüman mücahitlerin Fransız sömürgeciliğine karşı yürüttükleri

abdest alıyordu; bana da abdest almayı öğretti. Gözyaşları içinde "Allah'ın birliğine ve Muhammed 'in peygamberliğine" şehadetimi ikrar ettim ve ilk namazımı -ki akşam namazıydı- orada kıldım. Kof ideolojileri silip attım dünyamdan.

ve işin fikri altyapısı dah da erken vakitlere dayanıyordu:

Bizim için artık sıradanlaşmaya başladı belki de bu çağrıyı işitmek. Bu yüzden asıl anlamına vakıf olamayabiliyoruz. Konuyu biraz olsun açıklığa kavuşturması ümidiyle ezansız beldelerde yaşayıp kimi zaman ezana tesadüf etmiş Müslüman ve gayr-ı müslimlerin görüşlerine başvurduk; bize ezanı duyduklarında neler hissettiklerini anlattılar.

Allahü Ekber... Allahü Ekber...

Tabiatın kalbi adeta ulvi bir sükut içinde, alemlerin ruhu inleyen bir sessizlik içinde daima Allah'ı anmakta, derin bir ürpertiyle Yaradan'a kulluk etmektedir:

Etmekte zikr-i Hallak'ı daim.

İstanbul'da bir arkadaşım boğazda beni akşam yemeğine davet etti. Ortaköy Camii'ne yakın bir restoranda oturuyorduk. Yemeğin sonuna doğru daha önce birkaç defa duyduğum o çağrı okunmaya başladı. Okunan çağrının ne anlama geldiğini sordum. Arkadaşım detaylıca anlattı; namazın anlamını söyledi. Yemekten kalkınca camiye doğru yürüdük. Birçok insan camiden çıkıyordu. Arkadaşım, "Bak işte bunlar çağrıya anında kulak verenlerdir." dedi. O an düşündüm, Tanrı bir çağrıda bulunuyor ve O'na inananlar hemen bu çağrıya kulak veriyorlar; günlük hayatın içinde Tanrı ile ne kadar dinamik bir ilişki var...

mücadelenin zaferle sonuçlanması bende hayranlık uyandırdı. İslam'ın kalbime girmesine yol açan ilk 'ok' buydu... Lisede ve de üniversite eğitimimin ilk yıllarında, tipik 'başkaldırı

Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli"

Şimdi bu can alıcı soruyu tekrar dile getirelim: Günde beş defa ezanı işitiyoruz ama onu duyabiliyor muyuz acaba?

Tam 55 yıl önce bugün, yani 16 Haziran 1950 de, 1933 yılından beri Türkçe olarak okutulan ezanın Arapça orijinal haliyle okunabilmesine imkan sağlayan kanun Meclis?te kabul edildi.

"yeni hayatlar" adlı program vardı stv de..

Herşey kendi tabi ortamında yaşanmalıdır. Tıpkı İslam şehirlerinde ezanlar duyarak, camilere koşarak Müslümanca yaşamak gibi. İnsan içinde yaşarken fark etmez, kıymetini bilmez bunların. Namaz vakitlerini bir müezzinden duymanın, ihtiyaç hissettiğinde bir minarenin izini sürüp camiye koşmanın, bir şadırvanda abdest alabilmenin güzelliğini ancak onları yitirdiğin zaman anlarsın. Bir cami avlusunda 7?den 70?e müminlerle birlikte ezanı beklemenin, Allah?la secdede buluşmaya dakikalar saymanın hazzını özlersin.

Ezanın yeniden Türkçe okunması için 1971 yılında Senato'ya yasa önerisi verildi, teklif kabul edilmedi.

kuşağı' mensubu Kızıllardan biriydim. Kur'an'ın hakikatine uzanan yolum engebeler doluydu; yavaş ilerliyordum.

O gün ne olduğunu ayrıntılı anlatacağım. Ama önce, o günlere nasıl gelindiğine bir bakalım.

- Reyyan Kılıç, Filipinler, Eczacı

necal t ilhanın anlatımında geçen ezan sesini duymak sonra bir başkası, sonra bir başkası...

Farklı bir boyuta mı taşındınız sizde...

Antalya Aksekili işadamı Ali Katırcıoğlu; ?Bir cuma günü idi, ikindi kılıyordum, ilan ettiler?bugün ezan okunacak' diye. Herkes sokaklara döküldü. O cuma günü Allahü Ekber, Allahü Ekber diye duyduğum o ilk ezanı asla unutamıyorum. Demokratikleşme dediniz de, benim için en büyük demokratikleşme işte o ezandır" der.

Gizli ve görünen, aydınlık ve karanlık bütün alemler sanki inleyen bir sükut içinde devamlı bir şekilde Yaradan'ı zikretmektedir:

Yani 1933 yılında dünyaya gelenler delikanlı oluyorlar ve i ezanın gönüllere işleyen halini ilk kez duyuyorlar.

Türkçe'nin ilk zamanlarında ve sonraki uzun dönemlerinde duymak fiili hissetmek anlamında kullanılmıştır. Kulağa çalınan ses her neye dair olursa olsun sadece işitilmekle kalınmaz, aynı zamanda hissedilir ve bu mürekkep eylem duymak fiiliyle ifade edilirdi. Zaman içerisinde kelimenin kullanımı sıradanlaştıkça anlam çağrışımları da sönmeye başladı ne yazık ki.

Ve bir de ezan sesleriyle büyüyüp sonraları ezansız beldelerde kalanlar... İşleri en zor olanlar onlar olsa gerek.

Haydin namaza, haydin namaza

1974'te Kanuni Sultan Süleyman'ın Leh krallığına yönelik politikası hakkındaki master tezimi çalışmak üzere Türkiye'ye gittim. Orada duyduğum, insanlığın en güzel sesi, sarstı beni:

Diyanet İşleri Başkanlığı, 18 Temmuz 1932 tarih ve 636 sayılı genelge ile, ezan ve kametin birkaç ay içinde Türkçe okunacağını bildirdi.

Bir samt-ı ulvi: Güya tabiat

Allah?dan başka yoktur tapacak.

Yahya Kemal ezanla ilgili görüş ve düşüncelerini, Tevhid-i Efkar gazetesinde yayımladığı ve daha sonra Aziz İstanbul adlı eserinde kitaplaşan, "Ezansız Semtler" başlıklı makalesinde de ayrıntılı bir şekilde ortaya koyar. O, Türk çocuklarının milli ve dini terbiyesinde "ezan ve Kur'an seslerinin tılsımlı tesirine" inanır (10).

Türkiye?yi ağlatan ezanlar...

güzel bir konu:)

Kimsesiz kalmış bir çocuk annesinin ona seslenişini bekler ya hesapsızca. Hep onu bekler, onu arar, her duyduğu sesi annesininki zanneder. Fakat daha sonra fark eder ki, aslında bunların hepsi uzaktadır ve boşluk duygusunun ona yaşattığı hislerdir.

İşte insan yurtdışında, ezandan mahrum ülkelerde yaşarken de, çocuğun annesinin çağırışını beklediği gibi bekler ezan sesini. Davet edilmeyi, ?bana gel' denilmeyi bekler. Sanki her an onu duyacak gibi etrafına bakınır, benzer sesleri o zanneder. Kulakları bazen kısa süreli yanıltsa da onu, gözleri yanıltmaz; zira müezzinlerin çıkacağı minareler de yoktur şehirde... Pes eder...

allah razı olsun fora.. şunu da ekleyelim:türkçe ezan konusu tam olarak o tarihte kapanmaz:BU tartışma, "Ezan Türkçe mi okunsun, Arapça mı?" tartışması, 1960'a kadar sürüp gider, CHP muhalefeti ve laik çevreler, "Demokratlar"ı eleştirirler.

?Allah uludur, Allah uludur

Şüphesiz bilirim, bildiririm

Allah?dan başka yoktur tapacak.?

Tarihçi yazar Doç. Osman Özsoy, o günün hikayesini bakın nasıl anlatıyor:

Kalbimde muhabbetullahın hazzını hissettim.

Meclis?in aldığı karar radyolardan ilan edilince, Türkiye?nin dört bir yanında halk sevinçten sokaklara döküldü. Tüm gözler minarelere çevrildi ve ilk ezan sesi beklenmeye başlandı. Halk sevinçten çılgına döndü. Gözyaşları tüm Türkiye?de sel olup aktı.

- Michiko Kayanoki, Japonya, Emekli Öğretmen

- Mehtap Bekhan, İngiltere, Öğrenci,

İstanbul'a ilk gelişimde Sultanahmet Camii'nin yakınında bir otelde kalmıştım. Sabah bir sesle uyandım ve önce ne olduğuna anlam veremedim. Günün değişik saatlerinde benzer çağrıyı yine duydum. Her birinden çok etkilendim, ama özellikle insanı derin uykusundan kaldıran sabah çağrısı beni daha çok etkiledi. Ve o gün Japonya'daki 84 yaşındaki annemi aradım. "Deniz kokusunu ve ezanı duymak için mutlaka İstanbul'a gelmelisin" dedim. Hayatının son yıllarını yaşıyordu, bu duyguyu tatmalıydı. Annemin gözleri görmüyordu ama deniz kokusunun ve ezanın kuşattığı İstanbul'u hissetmek için görmeye ihtiyacı yoktu...

Artık bir Müslümandım.1

Aralarında Hafız Burhan, Sadettin Kaynak, Hafız Nuri gibi isimlerin bulunduğu komisyonun çevirisini yaptığı "Türkçe ezan" metni şöyleydi:

Allah uludur, Allah uludur

Bu özlemi Ziya Gökalp şöyle şiirleştirmiş:

Hayatının bir döneminde imanını kaybeden Servet-i Fünun şairi Tevfik Fikret bile, ezanı anlatan bir şiir yazmıştır. "Sabah Ezanında" (6) adını taşıyan bu şiirde Fikret, Allahü Ekber sesleri semayı sararken bütün tabiatı ulvi bir sessizlik içinde, Allah'a ibadet ediyor görür:

Hala bizi en derinden vuranı Ramazan sahurlarında Mekke'den gelen değilmidir?

27 Mayıs 1960 / Diktadan Demokrasiye, Çağdaş Yayınları.

Küçük büyük herkes bilir buyruğunu Hüda'nın

Bir samt-ı ulvi: Kalb-i tabiat,

Bu soru elbette ilk başta birçoğumuza biraz garip gelecektir. Evet, günde beş defa bu kutlu çağrı kulaklarımızda yankılanıyor. Gündelik hayatımızda sık sık ezanı işitiyoruz. Ama burada biraz durup duymak fiilinin anlamı üzerinde düşünmemiz gerekiyor.

"Türkçe ezan/Arapça ezan" tartışması da bundan sonra pek gündeme gelmez, gündemden düşer.

Geriye dönüp baktığımda, yurtdışı deneyimlerimden üzerimde en kalıcı etkiyi bırakanların beş yaşında Bahreyn'deyken ve daha sonra Hindistan'daki gençlik yıllarımda gözlemlediğim Müslümanların namaz kılışları ve müezzinin ezan okuyuşu olduğunu görüyorum. Ezanı duymam bile beni heyecanlandırıyordu. Beni mutlu ediyordu ve ne yapıyor olursam olayım her duyduğumda dinlemek için yaptığım işi bırakıyordum. O zamanlar ezanın hayatımın bu kadar önemli bir parçası olacağını tahmin bile edemezdim.

Konuşsam tesiri yok! Sussam gönül razı değil... -Fuzuli-

belki bizde dinleyecektir...(hatta bildiğim kadarıyla türkçe ezan hiçbir zaman yasaklanmamıştır.. sadece türkçe ezanın yanında arapça ezan da serbest bırakılmıştır..16 Haziran 1950'de çıkarılan kanunla ezanın Arapça da okunabilmesine izin verilmiştir. Demokrat Parti iktidarının başındaki Adnan Menderes'in ilk icraatı olan ezanın Arapça okunabilmesine olanak veren kanun, ezanın Türkçe okunmasını yasaklamamamıştır. Ancak günümüzde ezanın, Arapça dışındaki herhangi bir dilde okunması tercih edilmemektedir. http://tr. wikipedia. org/wiki/T%C3%BCrk%C3%A7e_ezan)1971 :

Bir samt-ı nalan: Güya avalim.

bu iki seside ta ezelden tanıttığın için..

Pinhan u peyda, nevvar u muzlim;

O gün Türkiye?nin dört bir yanında yaşananlar, başlı başına ansiklopedik bir kitap olur. O gün Türkiye?nin dört bir yanında, cami sayısınca bir sevinç yumağı, insan sayısınca mutluluktan ağlayan bir yürek vardı.

lütfuna hamdolsun Allah'ım...

- Ataullah Boğdan Kopanski, Polonyalı, Tarih ve Siyaset Bilimi Profesörü

"Bir ülke ki, camiinde Türkçe ezan okunur.

Bir ülke ki, mektebinde Türkçe Kuran okunur

O gün İstanbul?da neler olduğunu, aynı günlerde Eyüp?te asker olan babamdan dinlemiştim. Ezanın orijinal haliyle okunacağını haber alan İstanbulluların Eyüp Camii avlusunu doldurduğunu ve herkesin ezanı dinlemek için gözlerini minareye diktiğini söylemişti. Minareden, ?Allahü Ekber, Allahü Ekber? sesleri yükselmeye başladığı andan itibaren, insanların sevinçten kendilerini yerlere attığını, ezanların bitişini müteakip de, kurbanların kesildiğini söylemişti.

Hamuş hamuş eyler ibadet.

ezanın nuru.. manolya çiçeğinin denizle karışan kokusu..

Tanrı?nın elçisidir Muhammed.

Dört yıl önce, Türkiye'ye gelişimin ikinci ayında, her şeyin apaçık belirginleştiği o anı nihayet yaşadım. Ezanı sanki ilk defa duyuyordum. Öğle namazına çağrı o kadar güzel ve belirgin bir şekilde okunmuştu ki inanılmaz duygularla dolmuştum. Gözümdeki yaşları ve içimde hissettiğim sıcak duyguyu hala hatırlıyorum. Bu basit çağrının taşıdığı merhameti eskiden yaşadığım yerde değil de Türkiye'de fark ettiğime memnunum. Türkiye'de ezanı günde beş kere duyacağımı ve Müslüman cemaatiyle bir olduğumu biliyorum.

- Necla T. İlhan, ABD, İşletmeci

- Dr. Muhammed Esed , ABD

"Milli Birlik Komitesi üyelerinin bir bölümü ezanın 1950 öncesinde olduğu gibi Türkçe okunmasını istiyordu. Konu Komite'ye getirilerek görüşmeye açıldı. O gün Komite toplantısına Cemal Gürsel başkanlık ediyordu. Lehte, aleyhte yapılan konuşma ve tartışmalardan sonra açık oylamaya geçildi. Başta Komite'nin genç üyeleri olmak üzere yaşlılardan da bazılarının katılımıyla, ezanın Türkçe okunmasını Komite çoğunlukla kabul etmedi. Bu, başta Gürsel olmak üzere karşı tezi savunanlara büyük bir sürpriz oldu."

Hatta, MBK bildiri yayımlayarak ezanın ve Kuran'ın Türkçe okutulması gibi bir düşüncenin olmadığını açıklar.

Etmekte zikr-i Hallak'ı daim,

Ezan karşısında içim ürperdi, tüylerim diken diken oldu. Bilinmedik büyük bir güç beni İstanbul'un eski camilerinden birine sürükledi. Caminin avlusunda yaşlı, mütebessim bir Türk

çok garip oldum artık merkezi sistemden okunan ezanlar var.. ve yakın zamanımız bizim için ne kadar uzak olmuş meğer...

En güzel ezan Mekke de okundu, en güzel ses Bilal'in sesiydi.

Müslüman olmadan önce duyduysam da bu sözcüklerin ne anlama geldikleri hakkında hiçbir fikrim yoktu. Geçenlerde gayr-i müslim birinin bana dediği gibi, "Her duyduğumda bu sözlerin farklı olduğunu sanırdım." Bu kelimeler şuursuzca kullanılmıyordu. Bunlar namaza çağrıydı, harekete geçmeye ve derin düşünmeye bir davetti.

Yasanın 17 Haziran 1950 tarihli resmi gazetede yayınlandığı gün, aynı zamanda Ramazan ayının da ilk günüydü. Bu durum halktaki duygu yoğunluğunu daha da artırdı.

İşte o Türkçe ezan...

Bir samt-ı nalan; Ruh-ı avalim,

- Ahmed Khalid, Canada, Mühendis

Etmekte ra'şan ra'şan ibadet.

Kimse "12 Eylül'cüler"in de Ecevit veya Baykal'ın da böyle bir konuyu gündeme getireceklerini hayal bile etmez.

bu bir yalnız değilsin Ey kulum korkma deyişi sanki..

İşte bu rüya, çocukluk dediğimiz bu Müslüman rüyasıdır ki bizi henüz bir millet halinde tutuyor. Bugünkü Türk babaları havası ve toprağı Müslümanlık rüyası ile dolu semtlerde doğdular, doğarken kulaklarına ezan okundu, evlerinin odalarında namaza durmuş ihtiyar nineler gördüler, mübarek günlerin akşamları bir minderin köşesinden okunan Kur'an'ın sesini işittiler, bir raf üzerinde duran Kitabullah'ı indirdiler, küçücük elleriyle açtılar, gülyağı gibi bir ruh olan sarı sahifelerini kokladılar. İlk ders olarak besmeleyi öğrendiler; kandil günlerinin kandilleri yanarken, ramazanların, bayramların topları atılırken sevindiler. Bayram namazlarına babalarının yanında gittiler, camiler içinde şafak sökerken Tekbir'i dinlediler, dinin böyle bir merhalesinden geçtiler, hayata girdiler. Türk oldular.

Köylü anlar manasını namazdaki duanın

BU BİR DİN MESELESİ DEĞİL DİL MESELESİDİR TAMAM DUAYI ARAPÇA EDELİM SONUÇTA DİREK O ARAPÇA DİREK ALLAHIN KELİMELERİ ama ezanın türkçe olmasının ne zararı olabilirki sonuçta ARAPÇA SEVAPTIR DİYE BİR ALLAH EMRİMİ VAR

Birde ülkem, ülkemdeki Ezan-ı Muhammediyi duymaktan aldığım hazzın tarifi mümkün değildir.

Bu davete yürekten icabet etmek, inanan diğer kardeşlerimle birlikte Yaradan'a ibadet etmek için saf tutmak benim için cesaret verici ve keyifli bir deneyimdi. Fakat yine de binlerce yıldır müminleri harekete geçmeye çağıran bu sözlerin derinliğini ancak uzun yıllar sonra kavramaya başlayabildim. Bunu başarmamı sağlayan önemli bir ipucuyla Müslüman bir ülkeye yaptığım ilk seyahatte karşılaştım. Namaza kalkmak için saatimin alarmını kurduğum ABD'dekinden farklı olarak şafak vaktinde kalkıp yakındaki minarenin tepesinden yankılanan ezanı duymaya can atıyordum. Gün ağarmadan uyandım. Biraz sonra "Allahü Ekber " sözleri civarda yankılandı ve beni müthiş ve beklenmedik bir heyecana itecek şekilde bir başkası daha başladı, sonra bir başkası ve bir başkası daha... Sanki bütün dünya insanlığa Yaratıcı'larını, inançlarını, görevlerini, ödüllerini ve nihai varacakları yeri hatırlatan bu çağrıyla dolmuştu. Bu sözcükler üzerimde tekrar tekrar yankılanırken orada öylece durdum, ruhum mutluluk ve huzurla doldu ve ağlamaya başladım.

Bugünün çocukları büyük bir ekseriyetle yine Müslüman semtlerde doğuyorlar, büyüyorlar, eskisi kadar derin bir tahassüs ile değilse bile yine Müslümanlığı hissediyorlar. Fakat fazla medenileşen üst tabakanın çocukları, ezansız yeni semtlerde alafranga terbiye ile yetişirken Türk çocuklarının en güzel rüyasını göremiyorlar. Bu çocukların sütü çok temiz, hilkatleri çok metin olmalı ki ileride alafranga hayat Türklüğü büsbütün sardıktan sonra milliyetlerine bağlı kalabilsinler, yoksa ne muhit, ne yeni yaşayış, ne semt, hiçbir şey bu yavrulara Türklüğü hissettiremez"(11). 11. Yahya Kemal Beyatlı, "Ezansız Semtler", Aziz İstanbul, 3. Baskı, İstanbul, 1974. ss. 121-122. http://www.sizinti.com.tr/konular. php?KONUID=131

Hayatımda ilk defa, zihnim huzura kavuşmuş, rahatlamıştı.

Fethullah Gülen o günleri anlatırken şunları söyler: ?Ben o zaman Erzurum'daydım. Ekin mevsimiydi. 1950'nin Ramazan ayı idi. Vakit ikindi vaktiydi. İnsanlar kurbanlıkları hazırladı. Müezzin efendi minareye çıktı. Müezzin "Allahü Ekber" deyince öyle bir bağırıştılar ki, millet sevincinden hıçkırıklara boğuldu. Ardından kurbanlar kesildi.?

Türkçe ezan okunması konusu Meşrutiyet dönemindeki bazı aydınlar tarafından da dile getirilmişti.

Ey Türk oğlu, işte senin orasıdır vatanın."

- Zhang Chou, Kore, Grafiker

"Bu ezanlar ki şehadetleri dinin temeli

seher vakti, karanlığın içinden gelen bu ses karanlığı yararak, aydınlığı geçtiği her yere, değdiği her ana dağıtarak gelen bu ses..

Ezanın Türkçe?ye çevrilmeyen tek kelimesi "felah" oldu. Sebebi, halkın?felah? kelimesinin?kurtuluş? anlamına geldiğini bilmemesini sağlamak ve?haydin kurtuluşa? manasına gelecek bir çağrıda bulunmamaktı.

bu çağrı bu birliğin varlığın isbatı...

ezanı işitip duymadığımı gösteren güzel bir yazıydı...

Haydin felaha, haydin felaha

Ezandı bu!

fesleğen kokulu sokaklarda ezan sesiyle büyüyen çocuklar elbet vardı...

birden o programı hatırladım..

Fakat bir tesellisi vardır, birilerinin onu hala dinleyebildiği yerler vardır; teselli olur. İnsanın içinde mayalanan ve asla bitmeyecek bir özlemdir yurtdışında ezan...

ruh bedenle tekrar buluştuğu ve hayat sermayesinden harcayacağı bir gün içinde Rabbin huzuruna yeniden varma fırsatının sunulmuş olduğundan mı acaba..

sabah ezanları ve günümü aydınlatan tüm ezanlar.. bu topraklarda sizi duyamayacağım bir gün olacak olursa öldüğüm gün olsun..

Türkiye?yi sevinçten ağlatan ezan

"Kendi kendime diyorum ki: Şişli, Kadıköy, Moda gibi semtlerde doğan, büyüyen, oynayan Türk çocukları milliyetlerinden tam bir derece nasib alabiliyorlar mı? O semtler ki minareler görülmez, ezanlar işitilmez, Ramazan ve kandil günleri hissedilemez. Çocuklar Müslümanlığın çocukluk rüyasını nasıl görürler?

O gün Erzurum?un bir başka yerinde yaşananları Mehmet Kırkıncı şöyle anlatılır: "Erzurum halkı ikindi vaktinden itibaren ezanın aslıyla okunacağını haber aldı. Bütün halk sokaklara döküldü. Bir bayram havası yaşanıyordu. Herkes kurban keseceği ne varsa alıp, Tebriz Kapı mevkiinden Lala Paşa Camii'ne kadar dizildi. Minarelerden Ezan-ı Muhammedi okunmaya başladığı an, herkes sonsuz bir sevince gark oldu. Müftü Solakzade Sadık Efendi, ?'Ya Rabbi! Ölmeden önce bize bu günleri gösterdin? diye hıçkırıklar halinde ağlamaya başladı.