herşeyi başkalarından bekleyen insan, ömrü boyunca hep şikayetlenip durur. Kendinin bir işe yaramadığını farkedemeden de ölür..

Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak? Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer... geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu. Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu. Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye başladı. Sonunda kan ter içinde kaldı ama, kayayı da yolun kenarına çekti. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı. Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde.

"Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır."

Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders vermişti.

doğru söylersin anne :):):)

"Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir" diyordu kral.

Evet :)

Kişi şikayet ettikleri kadar acizdir..

kişi kendi idrakının farkında olmalı... eline aldığı aynayı kendine tutarken iyice bakmalı bakarken de görmeli... eğriyi doğruyu... doğruları kendine çekmeli eğrileri düzeltmeli... ötesi berisi Allah Kerim...

nerde ne zaman ne karşımıza çıkacak bilemeyiz. bizim sıkıntı gördüğümüz belkide bizim için en hayırlı olandır bilemeyiz kesinlikle. şikayetlenmek yerine üzerine gitmek gerektiğini düşünüyorum..

Kesinlikle öyle üzülmek yok :)

yolumuzdaki engeli evelAllah kaldırırız... tevekkül ve azim yeterli...