- Pınar suyunu neden kestin? demişler. Pınar:

Ben kanadımı kırınca

Ben entarimi yırtınca

Karga kanadını kırınca

- Haydi oğlum, demiş, var git işine seni buralarda görürlerse öldürürler.

- Bit kardeş. Neden saçını başını yoluyorsun? demiş. Bit:

Ben saçımı başımı yolunca

Gül Sultan:

Sen suyunu kesmez misin? demiş. Pınar:

- Karga neden kanadını kırdın? demiş. Karga:

Kavak yapraklarını dökünce

- Kızım kovaları ne yaptınız? demiş. Kızlar:

Ben suyumu kesince

Kızlar kovaları bırakıp kaçınca

Kız, eşyalarını toplamış, yanına dadısın da almış. Şehzade ile birlikte çıkmışlar yola.

- Aman oğlum, sen ne diyorsun, demiş, içeriye girdiğin an hem kendini, hem de beni yok bil. Çünkü köşkün kapısına bir aslan bir de kaplan bağlanmıştır. Seni görünce zincirlerini kopararak üzerine saldırırlar. Gel bu sevdadan vazgeç.

- Atarııım! demiş.

Şehzade:

- Kavak neden yapraklarını döktün? demiş. Kavak:

Siz kovaları bırakıp kaçmaz mısınız? demiş. Kızlar:

- Oğlum yemeği neden getirmedin? demiş. Çocuk:

Kavak yapraklarını dökmüş. Pınar, kavağı yapraksız görünce sormuş:

Karga:

Karga kanadını dökünce

Sen yemekleri yere döküp gitmez misin? demiş. Çocuk:

- Ana entarini neden yırttın? demiş. Kadın:

Yaşlı bekçi:

- Mademki bu kadar ısrar ediyorsun. Haydi bakalım gir, diyerek bahçenin kapısını şehzadeye açmış.

Şehzade ile Gül Sultan kırk gün kırk gece süren büyük bir düğün ile dünya evine girmişler?

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal iken, pire berber iken ben anamın beşiğini tıngır mıngır, şıngır mıngır sallar iken, bir padişah ve bu padişahın bir tek oğlu varmış. Şehzade silah kullanmakta, ata binmekte pek usta imiş? Bu konularda ülkenin hiçbir yiğidi kendisine yetişemez, şehzade birinciliği hiç kimseye kaptırmazmış. Her sabah yatağından kalkar kalkmaz güzelce kahvaltı eder, babasının, anasının ellerini öpüp hayır dualarını aldıktan sonra, atına atladığı gibi ormana avlanmaya gidermiş?.

- Kalk yiğidim, demiş, kimsin nesin, buralara kadar niçin geldin, anlat bana.

Sen entarini yırtmaz mısın? demişler. Kadın:

Karga kanadını kırmış. Kavağın başına çıkmış. Kavak:

keloğlan masalı yokmu ben çok severimde

Bit, pirenin öldüğünü anlamış. Saçını başını yolmuş. Bit saçını başını yolarken karga gelmiş.

- Oğlum, demiş, bu bahçe yüzü gülmez padişahın kızı Gül Sultan?ın bahçesidir. İçeride bir köşk vardır. Gül Sultan bu köşkte dadısıyla birlikte oturur. Ben onun bekçisiyim. Tam yedi yıldır buraları bekliyorum. Yedi yıldan beri senden başka hiçbir Ademoğlu buralar gelmedi.

Sen yapraklarını dökmez misin? demiş. Kavak:

Günlerden bir gün, yine atına atlayıp düşmüş yollara. Orası senin burası benim derken epeyce yol alarak o zamana kadar görmediği kocaman bir ormana ulaşmış. Aksilik bu ya, ne kadar aradıysa, ne kadar dikkat ettiyse de hiçbir ava rastlayamamış? Saraya eli boş dönmeyi de yiğitlik şanına yakıştıramadığından inatla kendisine bir av aramaya devam etmiş. Derken, bir pınar başına geldiğinde su içen sürmeli gözlü, altın boynuzlu bir geyiğe rastlamış. Geyik o kadar güzel o kadar gösterişliymiş ki, şehzade onu öldürmektense canlı olarak yakalayıp padişah babasına armağan etmeyi uygun görmüş. Ancak kemendi ile geyiği yakalamak için ilerlediği sırada hayvan şehzadeyi fark edip ok gibi yerinden fırlayarak kaçmaya başlamış. Şehzade de hemen atına atlayıp düşmüş güzel geyiğin peşine. Geyik kaçmış, o kovalamış, geyik kaçmış o kovalamış. Ama, şehzade bir türlü geyiği yakalamaya muvaffak olamamış. Güzel hayvan bu kovalamacanın sonunda bir bahçeden içeri atlayarak gözden kaybolmuş. Şehzade de bahçeye doğru sürmüş atını. Bahçe kapısında yaşlı bir adama rastlamış. Adam şehzadeye:

Şehzadeye bu uyarmalar da fayda vermemiş. Nuh diyor, peygamber demiyor, ille de bahçeye girip Gül Sultan?ı göreceğim, diye diretiyormuş.

Dadı bahçeye giderek şehzadeyi yanına alıp Gül Sultan?ın karşısına çıkartmış. Şehzade Gül Sultan?ın güzelliği karşısında önce şaşırmış. Sonra da?şak? diye düşüp bayılmış? Dadı genç adamı güç bela ayıltmış. Gül Sultan kendisini hayran hayran seyreden şehzadeye:

- Dökeriiim! demiş.

Ben yemekleri yere döküp gelince

Çocuk yemekleri yere dökmüş, gitmiş. Çocuk tarlaya gelmiş. Babası yemeği göremeyince sormuş:

- Kaçarıız! demişler.

- İlahi oğul, demiş, yaşlı adam, senin o geyik dediğin aslında kötü kalpli bir cadıdır. Seni tuzağa düşürmek için böyle davranmış.

Sen kanadını kırmaz mısın?, demiş.

- Pire bey gel! Pire bey gel! demiş.

Şehzade başından geçenlerin hepsini anlatmış.

Keseriim! demiş.

- Pire beyim ölünce

Pınar suyunu kesmiş. Kızlar pınara su almaya gelmişler. Suyun akmadığını görmüşler. Pınara sormuşlar:

- Bekçi baba, demiş, ben kendimi savunmasını bilirim. Sen bu bakımdan hiç tasalanma. Sen bir müsaade et bana bahçeye girip Gül Sultan?ı göreyim. Onu öylesine merak ediyorum ki?

Şehzade geyiğin peşine takılarak bahçe kapısına geldiğini söyleyince:

Gül Sultan?ın şehzadeyle birlikte bahçeden dışarı çıktığını gören aslan ile kaplan zincirlerini kopartarak peşlerine düşmüş. Şehzade arkasındaki bu iki azgın hayvanı görünce:

Ben yapraklarımı dökünce

- Kırarııım! demiş.

- Merak etme yiğidim demiş, onlar benden hiç ayrılmazlar benim her yerde koruyuculuğumu, bekçiliğimi yaparlar.

Bit saçını başını yolunca

- Gideriim! demiş.

Kargan kanadını kırınca

- Yırtarııım! demiş.

Yaşlı bekçi en sonunda:

Pınar suyunu kesince

Sen karasabanı ırmağa atmaz mısın? demiş. Adam:

Şehzade bu açıklama üzerine kimliğini bütün ayrıntılarıyla yaşlı adama anlatmış. Yaşlı adam:

Bit pilavı pişirmiş. Kaşığı pilavın içine dikmiş. Pireyi çağırmış:

- Ey yiğit, demiş, ben daha ilk gördüğüm anadan itibaren sana yürekten sevdalandım. Ama benim çok zalim bir babam vardır. Şimdi bizim birlikte olduğumuzu duyarsa ikimizi de öldürür. Onun için buradan hemen kaçalım. Belki böylelikle elinden kurtulmuş oluruz.

Yaşlı adam:

- Haydi git, şu zavallıyı hayvanlar parçalamadan yanıma getir, demiş.

Şehzade bahçeye girer girmez gözleri kamaşmış. Ağaçlar, çiçekler, meyveler, şırıl şırıl akan sular, küçük gölcüklerde yüzen nazlı kuğular, sanki bahçe değil cennetten bir köşe? Az ilerleyince şehzade köşkü de görmüş. Köşkün önünde bir havuz, havuzda dört tane fıskiye varmış. Ama, köşkün önünde bağlı duran aslanla kaplan onun kokusunu alır almaz kükremeye başlamışlar. Gül Sultan gürültü üzerine pencereye çıkınca şehzadeyi görmüş. Ve ona bir bakışta yürekten sevdalanmış. Dadısına:

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde. Develer tellal, pireler berber iken. Ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken. Bir pire ile bir bit arkadaş olmuşlar. Bir evde birlikte oturmuşlar. Kış gelmiş, kar yağmış. Bacayı kar tutmuş. Karı küremek gerekmiş. Pire demiş?Sen kürü?, bit demiş?Sen kürü.? Sonunda anlaşmışlar. Bit pilav pişirecek, pire kar kürüyecekmiş.

Anam entarisini yırtınca

yokmu keloğlan masalı anlatacak

Pire gelmemiş. Bit dışarı çıkmış. Pireye bakmış. Pire kar kürürken bir çöpe dolaşmış, ölmüşmüş.

Neyse efendim, uzatmayalım, çok geçmeden şehzadenin sarayına varmışlar. Herkes şehzadenin avdan bir prenses ve iki azgın hayvanla döndüğünü görünce şaşırmış. Şehzade babasına başından geçenleri bir bir anlatınca iş aydınlığa çıkmış.

Kızlar kovaları bırakmış, kaçmışlar. Kızların annesi çamaşır yıkıyormuş. Kızları eli boş görünce sormuş:

Biz kovaları bırakıp kaçınca

- Buralarda ne arıyorsun? diye sormuş.

Adam karasabanı ırmağın en derin yerine atmış.

Kadın entarisini yırtmış. Evin erkek çocuğu tarladan gelmiş. Babasına yemek götürecekmiş. Annesini yırtık entariyle görünce sormuş:

Pire beyin öldüğünü duyanlar işlerini güçlerini bırakmışlar. Akla gelmedik işler yapmışlar.

- Peki ama, diye sormuş, bu bahçe kimin bahçesidir?

- Eyvah, demiş Gül Sultan?a, aslan ile kaplan peşimize düştü.