ve duyguların dili birdir..

elbette ben de kendi dilimi seviyorum. ama eğer bir mutasavvıf çağları aşarak hala sevilmeye eserleri okunmaya devam ediliyor, dünyanın pekçok ülkesinden insanlar onu merak edip okuyorsa burda kabul edilmesi gereken bir gerçek vardır..

vardır..

eminim bunu mevlananın farsça yazmasında duyduğu öfke ile söylemişti muhtemelen. bu kadar ırkçı olmasak keşke. önce insan diye baksak..

bu olayı anlatışımın türkçülük gününe rastlaması da ilginç oldu..

türkçe öğretmeni arkadaşımız mevlana ile yunus emreyi kıyaslıyor ve mevlananın eserlerini farsça yazmasından dem vurarak onu onaylamadığını alenen ifade ediyor..

efendim olay şöyle gelişti... güzide ülkemizin güzide bir öğretmenler odasında bir grup öğretmen edebiyattan tasavvuftan konuşmaktadır..

nasıl anlarız bu dili..

nezaketiniz için ben teşekkür ederim berrn..

''insanların dili ve rengi ne olursa olsun gözyaşlarının rengi hep aynıdır'' der ve kapatırım konuyu..

bu arkadaşa dedim ki: sayın hocam duyguların dili birdir. çoğu zaman aynı dili konuşanlar değil aynı duyguyu paylaşanlar anlaşır..

çok güzel payşmn için tşkr ederim..

karşıdaki duyguları tanıdık ve hoş ise ama karşıdaki insanın size karşı duyguları uzak ise ne olcak felaket olur dimi plotonik falan

olayın devamı şöyle; bu sözüm üzerine arkadaşım öfkelendi: zaten mevlana devrin devlet adamlarına yalakalık yapmış, zevkü sefa için de yaşamış biridir. oysa yunus öyle mi, hem türkçe yazıyor hem de çok mütevazi imiş. şeklinde bir çıkış yaptı..

karşımızdakinin söyledikleri bize tanıdık gelmeye başlamışsa ve bizde bir karşılığı varsa anlarız bu dili mssdt..

yukardaki cümlede anlatım bozukluğu olmuş. düzeltir özür dileriz.