müsait bir zamanda devam edicem inşaallah...

Nuh peygamberin yaptığı tebliğden önce, o toplumun genel yapısına ana hatlarıyla bakmak, kıssanın anlaşılmasına ve günümüze yansımasına faydalı olacaktır. İnsanlığın sapma sebebi olan heva ve hevese göre davranma düşüncesi, elbette o toplumun da yoldan çıkmasına temel teşkil etmişti. Aralarında ne kadar zaman dilimi olduğunu bilmememizle beraber, onlar da Adem ́in ve oğullarının yaşadıklarından haberdardılar. Fakat bütün toplumlarda olduğu gibi, zamanla bunlar da ilahi hakikatleri peyderpey hayatlarından çıkarmış ve keyiflerine göre bir yasam biçimi belirlemişlerdi. Konuyla ilgili ayetlerin muhtevasına baktığımızda, bu sapmanın; önce heves ve arzuları vahyin önüne yerleştirmekle, sonra da bunlara dokunulmazlık sağlayacak ilahlar oluşturma noktasında gerçekleştiğini görüyoruz. Zaten Allah ile kulların arasına ilahların girmesiyle beraber ortaya çıkacak olan facia bellidir. Bu anlayışın insanlığın hayatini nasıl alt üst ettiğini, içinde bulunduğumuz çok ilahlı sistemle beraber yeterince görmekteyiz.

İlahi hakikatleri ilan eden Nuh, bütün elçilerin basına gelen yalanlanma sünnetine maruz kalmış ve reddedilmişti. O ise kendisine gelen emirler gereği, Allah ile kullar arasına sokulmuş bu ilahların cehennemle sonuçlanacak bir akıbet getireceğini duyurmuş ve mevcut anlayışın hakim olduğu hayatların daha dünyadayken cehennem gibi olacağını söylemişti. Evet, öyleydi de... varlık içinde yasayan, şımaran, mutlu azınlığın ve inşa etmiş oldukları hükmetme zincirinin dışında kalan insanlar, hayattan mahrum ediliyor; rızkları da beklentileri de bu zalimlerin ağızlarından çıkacak kararlara kalıyordu. Bu hakki ellerinde bulunduranlar ise, mülkün üzerine bir engerek yılanı gibi çörekleniyor; biraz hak talep edeni zehirliyorlardı. Kural böyleydi; güçlü olan kazanacak ve hükmedecekti. Diğerleri ise, verilenle yetinecek ve arkalarında secde ettikleri belamların tavsiyeleriyle?İmani bir sabır? göstereceklerdi. Oysa; asil güçlü olan ve daima kazanan Allah böyle demiyor; verilecek olanın bile kendi beğeneceklerimizden olmasını emrediyordu. Kendi eğlencesi ve lüksü için harcamalarında sinir tanımayanlar, ellerinin altındakilerin canına ot tıkıyor, bir ekmeklik tarifenin yanına çeyreği bile koymuyorlardı. Oysa Allah, şeytanlara kardeş olmuş bu israfçıların, ihtiyaç sahipleri karşısında ellerini boyunlarına bağlamalarına mukabil varacakları yerin cehennem olduğunu söylüyordu.

Vahyin öncelikli amacı, zihniyet terbiyesidir. Tevhidi açıdan yeterince olgunlaşamamış bir insanın amellerinde aksamaların olması kaçınılmazdır. Üstelik var olan bu ameller, hangi yoğunlukta olursa olsun, şeklen İslami görüntüler yansıtmakla beraber, kaçınılmaz olarak başka amaçlara hizmet edecek, onların gölgesinde kalacaktır. Vahyin kendilerine rehberlik yapmasına rağmen, Adem ́in çocukları arasında var olan zıtlaşmayı ve getirdiği sonuçları biliyoruz. Aynı vahiyle ve aynı peygamberin eli altında yetişen bu kardeşlerin farklı davranışlar göstermesindeki sebep, Adem ́in tebliğindeki bir aksaklıktan kaynaklanıyor olamaz. Bir peygamberin kendisine inen hükümleri taraflı şekilde açıklıyor olması da zaten düşünülemez. O halde bir tarafın inkara meyletmesi, bizzat kendisinden kaynaklanmaktadır. Her şey yolunda giderken bir de bakıyorsunuz ki çizgiler ayrılmış ve düşünce fırkalaşmaları başlamıştır. Bunun sebebi ise, ilahi hükümlerin insanların kendi bakış açılarına göre şekillenmesidir. Hayatın, ilahi emirlere göre tanzim edilmesi gerekirken, bunun tersine olan davranışlarla; vahyin, beşeri arzuların egemenliği altında kalarak yorumlanması işi bu sonuca getirmiştir.

?Nuh, Rabbim, dedi. Onlar bana karşı geldiler de malı ve çocuğu kendisinin ziyanını arttırmaktan başka ise yaramayan bir adama uydular. Büyük büyük tuzak kurdular. Dediler ki: İlahlarınızı bırakmayın: Vedd ́i, Suva ́yı, Yegus ́u, Ye ́uk ́u ve Nesr ́i bırakmayın. Onlar, çok kimseyi yoldan çıkardılar. Sen de o zalimlere şaşkınlıktan başka bir şey arttırma.?(Nuh-21/24)

Bu gün, kendilerine mahsus yasam alanlarında olmadık rezaletler yaparak lüks ve israfın içinde yasayanların, sınırsız eğlence ve çılgınlıklara dalanların, ülke ülke tatil yapıp festivaller pesinde koşanların, enflasyon ve devalüasyon oyunlarıyla bir gecede servetlerine servet katarken insanların uzun yıllar geleceğinden çalanların, ayakta karşılanmaya ve alkışlanmaya alışanların sahip oldukları bu yalancı cennet, hayatlarını cehenneme çevirdikleri insanların sırtında durmaktadır. Bu manzaralara ve fahşaya televizyon ekranlarından, bulundukları çevrelerden defaatle şahit olanlar eğer bulabilirlerse asgari ücretli bir iş için birbirlerini yiyenleri, ucuz ve bayat ekmek kuyruklarını, bunalıma girerek canlarına kıyanları, organlarına kadar satanları görmüşlerdir. Toplumumuzda nasıl bir İslam anlayışı oluşturulmuştur ki, yaşanan bu zulümlere imamı da ve cemaati de sessiz kalmakta, bu uçurumlar bir kader olarak görülmektedir.

"Neden İnsanların Çoğunluğu Allahın Bildirdiği Dine İnanmamakta İnat Ettiler"

Evet Vedd, Suva, Yeguk ve Yeus bu zalimlerin saltanatını koruyacak kanunların bekçiliğini demokratik platformda yaparken, Nesr de mescitlerden irad ettirdiği sabır dolu hutbelerle?Cennetin fakirlere ait olduğunu? anlatmaya devam ediyor! Çünkü asırlardan bu yana?Uzanılamayan üzüme eksi? demeyi öğreten bir tilki itikadıyla terbiye edilmektedir bu cemaat.

Ekonomik felaketlerin oldukça fazla yaşandığı ülkemizde kaç defa devalüasyona şahit olduğumuzu biliyorsunuz. İnsanların dövize yaslandığı, bununla alım satım yaptığı bir yerde olabilecek en ufak bir ekonomik dalgalanmanın işi hangi noktaya vardıracağını da biliyorsunuz.

Evet, Allah yolunda kullanılmayan; infakla, zekatla, sadakayla tanışmayan; yetime ve yoksula ulaşmayan; sadece gösteriş, israf ve sorumsuz bir tüketim metaı haline gelen mal, hesap günü insanların başını yiyecek bir bela olacaktır.

Şüphesiz ki onların sarıldıkları ilahlar, yönetimin ve halkın arasında yerleşmiş bulunan mabette bekliyorlardı. Üst ve alt sınıfı ortak bir noktada buluşturabilecek bu?kader dininin? kutsalları, Allah ́a yakın, sevgili kullar olarak kabul ediliyorlardı. Ancak Allah ́a yakın kabul edilen bu ilahların, kimseyi Allah ́a yaklaştırmak gibi bir niyetleri de yoktu. Nuh ́a peygamberliği yakıştırmayanların bahaneleri; kesinlikle, mabetlere perçinlenmiş bu ilahların üzerine oturdukları?dini hükümlerden? sipariş ediliyordu. Yoksa hiç kimse?Peygamberliğin şartlarını? oluşturacak esasları kendi ağzından piyasaya süremezdi.

Peygamberimizin Kureyş ́in ileri gelenlerine yaptığı tebliğ esnasında, yoksul birisi gelmiş ve İslam ́i öğrenmek istemişti. Mekke ́nin ileri gelenlerini hidayetle tanıştırmak ve bu ileri gelenlerle birlikte daha çok insanin İslam ́a girebileceği niyetiyle hareket eden peygamber, bu zamansız istekten biraz rahatsız olmuştu. Elbette sırası gelince ona da anlatacaktı. Ancak kendisine göre su an içinde bulunduğu durum çok daha önemliydi. Fakat Allah, kendisini zoraki dinleyen müstekbirlere mukabil, koşarak gelen ve İslam ́i öğrenmek isteyen yoksulun hakli olduğunu ve öncelik hakki olduğunu bildiren ayeti indirmiş; o an için yoksula sırt dönen elçiyi, ?Surat astı ve döndü. Kör geldi diye. Ne bilirsin belki o arınacak. Yahut öğüt dinleyecek de öğüt kendisine yarayacak. Kendisini zengin görüp tenezzül etmeyene gelince. Sen ona yöneliyorsun. Onun arınmasından sana ne. Fakat koşarak sana gelen. Saygılı olarak gelmişken. Sen onunla ilgilenmiyorsun.? (Abese-1/10) ayetiyle beraber şiddetle uyarmıştı. Çünkü İslam, konumu ve mali ne seviyede olursa olsun kibirlenenlerin eliyle değil; belki sakat, belki yoksul, belki de adam yerine koyulmayan insanların omuzlarında taşınacaktı. Belli bir mevki ve makam sahibi olan pek az insan dışında bu realiteye aykırı bir durumun gerçekleşmediğini kıssalar da zaten göstermekteydi.

Burada hakim olan alt kültürü mutlaka tanımak gerekmektedir. Tıpkı bugün olduğu gibi, o toplumun da kendi anlayışına mahsus olarak oluşturduğu?Üstün özellikli insan kimliği? şartı, kesinlikle mevcuttur. Aslında her toplumda olan bir illettir bu. Üstelik dini bir esas haline getirilmiş bu yaklaşım, tevhidi hareketlere en çok balta vuran etkenlerden birisi olmuştur. Zaten insanların başına bela olan?Allah bir insanı mı elçi seçmiş? düşüncesi de bu duygunun ürünüdür. Ne gariptir değil mi? Yiyen, içen, alış veriş yapıp pazarda gezen insanlar, aynı hususiyetleri taşıyan birisi kendileri için elçi seçilince bunu kabul etmiyor. Hiç bir zaman melek olamayacağı halde, melekten bir elçi istiyor. Bu güne kadar mal yığanların merhametsizliğini gördüğü halde; bu mülkü, kendisine gönderilen elçilerde arıyor. Daha acısı da beklentilerde olan bu sapkınlık, gün geçtikçe mesafeyi daha da kapanmaz bir duruma getiriyor. Sonrasında ise, inandığını söylediği elçinin ya sakalının teline tapıyor yada idrarında şifa arıyor. Onların, insanlığın sapmış yolunu düzeltmek için gönderilişlerini bir kenara bırakanlar ne görmek istiyorlar?

Hz. Şuayb ́ın ölçü ve tartıda hile yapanları uyarısında, işin sadece bakkal terazisinde bitmediğini görecek, yıllardan beridir ekonomik programlar adına nasıl yağmalandığımızı anlayacağız.

Nuh kavmi, ekonomik ve sosyal açıdan insanların sınıflaştığı bir yapıya sahipti. Elbette ekonominin ve sosyal kutuplaşmanın ayrıma tabi tuttuğu toplum, varlık içinde şımaran bir azınlık oluştururken, altta kalanın da canini çıkaracak bir ekonomik düzeni inşa edecekti. Böylece hayatin kurallarını takdir etmeye yeltenenler de mutlaka kendilerine özel bir yasama hakki verecek; buna ilişkin sosyal, ekonomik ve hukuki kurallar belirleyeceklerdi. İş sadece bununla bitmiyor elbette. Var olan yasaları güvence altına alabilmek, onları eleştirilmez konuma getirmek için dinden veya tarihten istifade ederek güçlü ilahlar icat etmek gerekecektir.

Kur ́an, bu toplumun sahip olduğu putları isimleriyle zikreder. Vedd, Suva, Yeus, Yeguk ve Nesr, onların kutsalları olan ilahların adiydi. Zaten sınıflaşmanın var olduğu toplumların putlardan beri olması imkansızdır. Allah ́la insanlığın arasına birileri girmiş ve tevhide kulluğun arası açılmışsa, insanlığın arası da kesinlikle uçurumlarla dolmuştur. Bu her alanda böyledir. İster sırtını modern ideolojiye dayayan yapılanmalarda olsun, isterse ilahi menseli olanlarda olsun, sonuç değişmez. Ortalığı kasıp kavuran maddiyatçılık putunun, gerek ekonomik, gerekse statü adına oluşturduğu sınıflarını görebilmek için uzunca araştırma yapmaya gerek yoktur. İnsanı, konumlarına göre kategorize eden bu kastlaşma, sadece Hindistan ́la özdeşleştireceğimiz bir toplumsal hadise de değildir. Yönetim biçimi ne olursa olsun, bütün ülkelerde ayni toplumsal yapılanma bugün de mevcuttur. Oysa bütün tevhidi dinler daha ilk etapta bu farkı ortadan kaldırmakla işe başlayarak, insanin sahip olacağı değeri, malına ve makamına göre değil takvaya bağlamıştır. Bu yüzden müstekbir sınıfın ve onlardan biraz olsun dünyalık elde edenlerin, tevhidi çağrıya karşı inatla direnmelerinin sebebi, sahip oldukları üst sınıf kimliğini bırakmak istememelerindendir. İlahi çağrıya icabet noktasında bütün yüreğini öncelikle koyanların da genellikle mustazaf sınıftan olması, aşağılanan insanlıklarını hilkatin belirlediği zemine çekmek mücadelesinden kaynaklanmaktadır. Eğer Muhammed ́in çağrısı, Bilal ́i ve Ümeyye bin Halef ́i var olan statükoya dokunmadan, bulundukları köle ve efendi konumunda kabul etseydi; Ümeyye ́nin İslam ́a karşı direnişini, yahut da Bilal ́in İslam ́i kabullenişini görebilir miydik?Zaten Kureyş müşriklerinin, peygamberimize teklif etmiş olduğu zenginlik ve Mekke liderliği, onun ayağını vasat noktasından kaydırmak için değil miydi?İnsanlığın, yaratılışta tarağın dişleri gibi eşit olduğunu söyleyen peygamber, işte bu yüzden Mekke aristokrasisinin hışmına uğruyordu. Basit görüşlü ve ayak takımı olarak nitelendirdikleri insanlarla ayni seviyede olmak, onlar için bir düşüklük kabul ediliyordu. Oysa bir peygamber olan Muhammed, efendisinin ahırda yatırdığı Bilal ́le aynı kaptan yemek yerken, birlikte otururken hiçbir rahatsızlık duymuyor; ona kardeşi gibi davranıyordu. Bir defasında Bilal ́le tartışan ve ona?Kara kadının oğlu? diye hakaret eden Ebuzer ́e?Sende hala cahiliyeden izler var? demiş ve onu şiddetle azarlamıştı. Peygamber, vahyin gereği olarak doğabilecek en ufak bir ayrıma zerre miktar izin vermiyordu. Bu nasıl olabilirdi ki?.. Daha ilk inen ayetlerden birisi de insanın alaktan yaratılısı üzerine değil miydi?Bu hüküm, insanin aynı ortak yapı üzerinden dünyaya geldiğini söylüyordu. Evet, Kur ́an kısaca,?Sen de dokuz aylıksın, o da...?diyordu. Bu sebeple kimse isteyerek renk, irk, dil belirleme hakkıyla dünyaya gelemeyeceği için bunlarla üstünlük taslamasına da hakkı yoktu. Hatta durumun nezaketi o kadar keskindi ki tebliğde bile bu öncelik kimseye tanınmıyordu. Öncelik, yüreğini gönülden açanlara aitti.

En son gerçekleşen ekonomik krizde cani yanan milletin kaldırım taşlarını bile sökerek polis panzerlerine nasıl saldırdığını televizyonlardan seyretmiştik. Siyasiler ekonomik darboğazdan geçtiğimizi anlatırken, yıllardan beridir bu boğazdan çıkamayan insanlardan yine sabır istiyorlardı. Cumhurbaşkanı ́nin yakınlarından, adı duyulmamış milletvekillerine kadar bir sürü hırsız sürüsünün bu arada köseyi döndüğü, Merkez Bankası başkanının bile devalüasyondan önce milyarlarca liralik döviz alarak işini yoluna koyduğu, çalınanın nerede olduğunun bilinmediği bu memlekette; işsiz kalanlardan, hayat seviyesi birkaç kat daha aşağı düşenlerden sabır isteniyordu. Onlar için, yaşanan cinnetlerin, intiharların, arkada kalan yetimlerin, yıkılan yuvaların varlığı sadece?Üzücü? olaylar listesine girebiliyordu.

Oysa oldukça açık görülmektedir ki; Hz. Süleyman, kendisine gösterilen atların sevgisine dalmış, bu oyalanma döneminden dolayı bir süreliğine de olsa yetkileri alınarak, ilahi ikazla uyarılmıştır.

Kur ́an ́ı bir parça olsun okuyanlar, şu kaçınılmaz hakikatle mutlaka karsılaşacaklardır: Kıssalara konu olan hadiselerin tamamına yakınında mal ve mülkle şımaranlara ve bunlara payandalık yapanlara karşı elçilerin gösterdikleri tavırları, hakları gasledilenler uğruna nasıl mücadele verdikleri görülecektir.

Ancak bu, fakirliği teşvik edici bir akideye dönüştürülüp; insanlar, kendilerini sömürenlerin ekmeğine yağ sürecek bir hale getirilince, amaç tabii olarak farklılaşmaktadır. Kur ́an ́in hiçbir yerinde fakirliği öven bir ayet yoktur. Böyle bir durumun basa gelmesi halinde yapılması gereken; müminlerin birbirinin ihtiyacını gidermesi; ?Kardeşi açken tok yatmaktan kaçınmasıdır.? eğer hep birlikte bir ekonomik çıkmaza düşülmüşse, bu durumda sabretmek ve bundan kurtulmak için çare aramak gerekir. Kuralların tamamen İslam ́in dışında olduğu, kimsenin kimseye acımadığı, yardımdan kaçındığı, faizin başını alıp gittiği, adi asgari ücret olan ekonomik köleliğin bütün ülke çapında geçerlilik arz ettiği, çalışma alanlarının buna rağmen gittikçe tükendiği bir yerde, cenneti kazanmak isteyenler, kanlarını emen müstekbirlerden bu haklarını İslam ́a göre talep etmedikçe, dünyada da ahrette de cehennemden kurtulamazlar.

"Çok güzel bir soru.. Lakin bu sorunun muhatabı Allahın ta kendisidir.."

Mülkün verdiği destekle üst konumda bulunan ve kabilesinin gücüyle hükmetme hakkını ellerinde tutanların ilahi hükümlere olan negatif tavırlarının sebebi bellidir. Onların tek arzuları bugüne kadar elde etmiş oldukları hükümranlığı bir şekilde elden kaybetmek istememeleridir. Ancak müstekbirlerin arzularına göre şekillenmiş bir toplum düzeninde altta kaldıkça canı bir kat daha çıkan insanlar, kendilerini kurtarmaya gelen elçinin çağrısından niçin uzak duruyorlardı? Hakları daha doğuştan gasp edildiği halde, gerek ayaklar altına alınan ve hiçbir söz hakkı olmayan kitlenin, gerekse bu gaspı gerçekleştiren müstekbir sınıfın ilahi çağrıya karşı ortak tepki oluşturabilmesini sağlayan ittifakı hangi mekanizma ya da mekanizmalar gerçekleştiriyordu? Hem Nuh ́un?Zulmetmeyin? dediği müstekbir kitle, hem de?Kendinize zulmettirmeyin? dediği mustazaf topluluk, aslında birbirlerini sevmemekle beraber aynı küfrü icra etme noktasında nedense hiç de çatışmıyorlardı. İyilikten başka bir çağrısı olmayan elçinin insanları getirmek istediği yer arkaya atılırken, otomatik olarak onu sorgulama mekanizmaları işletilmeye başlanıyordu. Bu durumda elçiliğini ispat edecek somut deliller ortaya koymasını isteyenler, bunları inanmak için değil, inkar gayesiyle talep ediyorlardı.

Her ne hikmetse ayetlerin siyakı ve sibakı bir kenara atıldığından, Hz. Süleyman ́ın geçici de olsa mal sevgisi yüzünden içine düştüğü bu hal, gözlerden kaçırılmıştır. Otuz beşinci ayette, af isteyen Hz. Süleyman ́ın, bunu neden istediği üzerine düşünülmemiştir bile.

Çok güzel bir soru.. Lakin bu sorunun muhatabı Allahın ta kendisidir..

ALINTIDIR YORUMSUZ NAKLEDİYORUM, SAYGILAR

Bu arada Diyanet de, devletin bekası için kolları sıvamış hırsızları lanetleyeceği yerde, atılan kazıklara karşı?Allah için sabır gösterilmesi? konulu hutbeler hazırlamıştı. İmam efendi ise, bu mübarek yarışta, dolar almaktan kaçınmanın hayrını anlatıyor, devlete sahip çıkılması gerektiğini söylüyordu. Yıllardan beridir kendilerine verilen iznin dışında konuşamayan bu efendilerin, uygulanan faizin, ?Allah ́a ve resulüne harp ilan etmek? (Bakara-279) olduğunu bildiren ayeti bir türlü dillerinden çıkarıp: ?Allah ́la ve elçisiyle savaşan, ister birey, ister devlet olsun kafir hükmüne girer. Öylelerine itaat etmek dinimize göre haramdır.? dediğini duymak, mümkün olmadı. Olamıyordu; çünkü, bunu söyleyecek imam, mutlaka, ?O zaman sen orada ne arıyorsun? sorusunun cevabını vermek zorunda kalacaktı. Halkı, devlet hesabına sakinleştirme işini, İslamı altüst ederek gerçekleştiren bu efendiler, camilere siyaset sokmak anlamına gelecek konulardan kaçarken yıllardır bu vurgunların sırtından geçinen mutlu azınlıklardan hiç ama hiç bahsetmiyorlardı.

Sadece Hz. Şuayb ve Hz. Salih peygamberin kıssaları bile, bu konunun anlaşılması için yeterlidir. Yeter ki daha öncede belirttiğimiz gibi mevcut olayları zamanımıza taşıyalım ve bu kıyaslamayla birlikte bir sonuca ulaşalım. O zaman Semud kavminin yerine kimleri, devenin yerine kimleri koyacağımızı gayet açık göreceğiz.

İlahi çağrıyı bir kenara bırakanlar, peygamberin başını bulutların gölgelemesini anlatırken başlarına çöken bugünkü belaları niçin görmüyorlar? İşte bu hasta anlayış, ne yazık ki bizi olmamız gereken yerlerden çok uzaklaştırdı. Bu yüzdendir ki insanların zihniyetinde vahyin ilahi çağrısına teslim olmak yerine, çağrıyı yapanlarda insan üstü özellikler araması gibi hasta anlayışlar oluştu.

Sanki Hz. Süleyman, ?Allah ́ım ben hastalandım, beni bundan dolayı affet? demiş gibi, saçma bir yorum yapma yoluna gidilmiştir. Eğer gerçekten olay düşündükleri gibi bir hastalık üzerine ise Hz. Süleyman ́ın sabır göstermesi, af istemesine göre daha uygun olurdu.

tebrik ediyorum... bu da çok güzel bir cevap olmuş:)

İnsanlar Nuh ́un çağrısından niçin kaçmıştı? Neden hiçbir ücret talep etmeyen ve sadece herkesin kurtuluşu için çağrısını bir ömür boyu tekrarlayan bu elçinin bütün feryatlarına rağmen parmaklarını kulaklarına tıkıyorlar, örtülerini başlarına çekiyorlar, diretiyor ve böbürlendikçe böbürleniyorlardı? Bütün peygamberlerin bir şekilde ortaklaşa yaşadığı bu durumun arkasında bulunan temel etken; Allah ́ın, herkesin hoşuna gidebilecek bir kitabı indirmiş olmamasıdır. Eğer din, işi sadece?Tanrı varlığını kabul? noktasında bitirmiş olsaydı, yeryüzünde küfür denen bir mesele olabilir miydi? Evet, İslam, herkese mavi boncuk dağıtmayacaktı. Bir sürü ilahın, her taraftan zılgıt çektiği bir kargaşa ortamında, dilediğince at oynatmak imkanı elbette tek ve kahhar olan sesin hükümranlığı altında kesinlikle yürümeyecekti.

Pek tabiidir ki en iyi örneği, bizi en iyi tanıyan ve bize en çok benzeyenler ortaya koyabilir. Bu durumda insanlara örnek olacak bir önderin de kendi içlerinden seçilmesi hikmete en uygun olanıdır. Varlıkla şımaran zümre, çarsılarda gezen, alış veriş yapan, sıradan bir insanın elçi olamayacağını söylerken, bu kesimin aşağıladığı sınıf da aynı hükmün altına imza atarak elçi olarak seçilebilecek birisinde üstün özellikler görmek istiyorlardı. Peygamber olabilecek bir insan; hurmalıklara, bolca altına ve gümüşe sahip olmalı, saray gibi mekanlarda yaşamalıydı. Halbuki görmek istedikleri bu vasıflar, kendilerini yöneten kesimde zaten mevcut değil miydi? Onlar da bulunan bu zenginlikler, kendileri için ne fayda getirmişti?

Yazılanları okumadan, soru güzel ya da muhatabı Allahtır denmiş, ben insanlar açısından merak ediyorum bu sorunun cevabını, hiç okamadınızmı yazılanlardan bir kaç paragraf acaba

Sad Suresi ́nin otuz dördüncü ayetinde gecen?Hz. Süleyman ́ın tahtın üzerinde bir ceset gibi kalmasıyla? ilgili ayet mealinin yanına ayrıca bir dipnot düşülmüş. Yapılan yorumlamada Hz. Süleyman ́ın taht üzerinde bir ceset gibi kalması hadisesi, onun geçirdiği ağır bir hastalığa bağlanarak durum, Hz. Eyyüb Peygamberin başına gelenlerle aynı zemine oturtulmuş.

Suudi Arabistan Krallığı ́nın hazırladığı Türkçe mealli bir Kur ́an var. Altı akademisyen tarafından hazırlanmış bu Türkçe mealin tamamlanmasına katkıda bulunanlardan birisi de Hayrettin Karaman.