O kadar nimetin içindeyken, hayatımızdan garip bir yolcu gibi yapayalnız gidiyoruz.

Ne umacaklar?

- Ey Allah Rasulü! İnsanlara bu gözyaşlarını yasaklamı ştın. Şimdi senin ağladığını görünce ağlarlar, dedi. Efendimiz s. a. v. gözyaşları dinince şöyle dedi:

Bir gül soluyor dalında.

Efendimiz s. a. v. hastaydı, sık sık bayılıyordu. Ve baygınlıkla kendine gelme esnasında?Hayır! En yüce arkadaşı istiyorum.? diyordu.

Ey rahmeti bol Rabbim. Rahmetinle muamele et.

Bir mümin de vardı ki?

Benim güvencim ve ümidim sensin.

?Allah yolunda canını feda eden şehitlere ölüler demeyin. Onlar ebedi diridirler. Fakat siz onlardaki hayatı anlamazsınız.?

?Hakikat şudur ki, inkarcılardan başkası Allah'ın rahmetinden ümit kesmez.? (Yusuf, 82)

Sevgilinin istediğini istedi.

Bir gün Efendimiz s. a. v.: ?İsrafil Sur'u ağzına götürmüş emir beklerken ben nasıl sevineyim? dedi. Sahabeyi bir üzüntüdür almıştı. Arkadaşlarını öyle üzgün, öyle boynu bükük görünce buyurdular:

Nitekim hüzün mümine her halden en ziyade yakışandı.

Buyurdular: ?Siz, kendinize dokunan iki parmağın acısını ne kadar hissediyorsanız, şehitler öldüren darbenin acısını ancak o kadar hissedecek.?

Onun bahşettiği hayatta ona asi olmuşlardır.

Evimiz, evladımız, hayaline daldığımız şeyler geride kalıyor.

Lakin gözümüze pür-sükut bir hal, içte yangın yeridir.

?Keşke toprak olsaydım!?

Ölüm, ölümün öldürüldüğü o gün ümitsizlerin son ümididir.

?Ya Rabbi! Ben pişmanım!? deseydim.

Seninle hayatım manasını buluyor.

Sen ey ölüm, şüphesiz, bu dünyada Rabbimiz'in inanan kullarına son hediyesisin.

Şehitlerle haşrolunacaklardır!

Bir ve beraber olunuz!

- Arkadaşınızın ölümü hatırlaması nasıldı?

tam ve full destek..

Gittiler, gitmeyeceğiz diye diye.

İste! İstediğin yerde olayım

Zira o, alnı bir kez olsun secdeye varmadan şehit olmu ş, cennete gitmişti.

Bir gül sessizce solar.

Hayat seninle manalı

Günahtan dönüş ve ibadete yöneliş ancak senin kudretinledir.

emeğine sağlık

Yerin haberlerini Efendimiz s. a. v. bize bildirir:

?Sana sevimli olan bana sevimlidir.

Razı bir kul, her halde O'nunla hemhal değil mi?

Allah razı olsun.

- Ey Rabbimiz! Ferman buyurunuz, emrinizi ifaya her zaman hazırız, derler. Allah Teala sorar:

Benim güvencim, ümidim sensin

Yezid bin Numane anlatıyor: ?Büyük vebada bir kız çocuğu ölmüştü. Babası onu rüyasında görmüş ve ona ahretin hallerinden sormuş. Kız şöyle demiş:

Ümitlidir, zira kudsi hadiste: ?Kulum beni istediği gibi zannetsin. Zira ben kulumun zannı üzereyim.? buyrulmuştur.

Ve bir müslümana ölüm gelip çattığında azaları birbirine selam verip şöyle der ki, selam sana!

Hz. Ebu Bekir r. a. ölüm hastalığındaydı. Tavsiye isteyenlere anlattı, anlattı ve en son şöyle dedi:

Kimi yüzler karadır o gün?

Seni ey ölüm, bilmiyorum. Unutuyorum.

Tutamayacağımız sözler verdik!

Bu seslenişe tanık olan Hz Ömer r. a.:

Hakkını veremeyeceğimiz mülkler edindik!

Yer haberlerini anlatır. Dilimiz susar, ellerimiz anlatır.

Ebedi bir huzur ya da sonsuz bir elem.

?Nerede olursanız olun, ölüm size ulaşır. Sarp ve sağlam kalelerde olsanız bile? (Nisa, 78)

Ölüm anında üzüntüsü arttı. Izdırabı aralıksız sürdü, sürdü. Allah'a kavuşma isteği çoğaldı. Benzi sarardı, mübarek alnı boncuk boncuk terledi. O'nun bu halini görenler acısını sanki içlerinde hissetiler de ağlayıp sızlandılar.

Sahabilerden Enes bin Malik r. a. ölüm döşeğindeydi. Birkaç kişi yanına girdiler ve durumunu sordular. O da mütebessim bir edayla:

bizde yazıcaz nerden aldığımızı inşaallah...

?İste! İstediğin verilecek? deniliyordu.

Sılaya hayatımızın tek gayesini, imanımızı götürür müyüz?

- Size ben bunlardan daha da üstün bir nimet vereceğim. O, sizden razı ve hoşnut olmamdır.

Altından kalkamayacağımız yükler yüklendik!

Onlar görmez idiler. Şimdi gördüler.

- Rabbimiz, nasıl razı olmayalım? Sen bize hiçbir kimseye vermediğin bunca nimeti ihsan buyurdun.

Bilmeden önce bilsek

Nitekim ilk önce namaz ve kul hakkı sorulacaktır.

Namaz kılınız!

- Ey Abdurrahman, bu gözyaşları bir rahmet eseridir. Acımayana acınmaz. Biz insanları avaz avaz ağlamaktan, ölüde olmayan vasıflarla ağıt yakmaktan nehyediyoruz. Eğer ölüm herkesi kapsayan bir ilahi vaad, herkesin girmek zorunda olduğu bir yol, sonra gelenlerimizin önce gidenlerimizle buluşacağı bir kavşak olmasaydı, o zaman başka türlü üzülecektik. Biz, İbrahim'in ayrılığından ötürü pek mahzunuz. Göz yaş döker, gönül hüzünlenir. Lakin, biz Rabbimiz'i kızdıracak bir söz söylemeyiz?

Düşünmez miyim?

Adına?razı olmuş kul? denildi.

Hz. Aişe r. a. şehitlerin hallerine şaşırdı, imrendi de sordu:

Bir gün hayatın gelmesi gibi gelir, bizi bulursun.

- Ey Allahım! Kimin güven ve ümidi senden başkası olduğu halde sabahlar ve akşamlarsa, o ziyan etmiştir.

Dünya küçülüyor.

Bir kar tanesi usulca erir.

Kargaşa diniyor; her şey ne kadar sade, ak.

İstediğin yerde olayım.? dedi.

Cihat, her hal ve hareketimizle Allah yolunda olmaktır. Allah yolunda canını ister savaş meydanında versin ister uykuda, şehittir ya da şehitlerle beraber.

Ve inananlara ne şiddetli, ne zorlu gelirsin!

Gözlerimiz bizi şüphesiz aldatır.

?Namaz kılınız, namaz! Muhakkak cemaatle namaz kıldığınız sürece birlik ve beraberliğiniz bozulmaz. Namaz! Namaz!?

Artık ibret almaz mıyım?

Efendimiz s. a. v. bir gün buyurdular: ?Cennete giren hiç kimse, dünyadaki her şeyin ona verilmesi karşılığında bile dünyaya dönmek istemez. Yalnız şehit olan, kavu ştuğu şehitlik nimetinden ötürü dünyaya dönüp Allah yolunda on kez öldürülmeyi diler.?

Sükunete eriyorum.

Şüphesiz hayatımın bir hakkı var.

Ölüm, bin kılıç darbesinden daha şiddetli olan değil misin?

Ve Alemlerin Rabbi katından şehitlere büyük müjde gelir:

Göz yaş döker, gönül hüzünlenir

Ölümümün bir hakkı var.

Gelecek olan mutlaka yakındı.

Hz. Huzafe r. a. ölüm döşeğindeyken şöyle demişti:

Müslümanlara Allah Teala seslenir:

- Ey Allah Rasulü! Hayatta olmayan şu cesetlere ne söylersin, dedi. Efendimiz s. a. v. buyurdu:

Muhakkak sen adaletlisin. Lakin senin adaletine benim hesabım yetmez.

Ate ş lerde yananlar, tanklar altında ezilenler, her bir azalarını teker teker cihat meydanına serenler? Gözümüze göre büyük acılar içindeler.

- Ya Rasulallah! Müslüman olup öyle mi harp edeyim, yoksa harp edeyim de sonra mı müslüman olayım?

Kıyamete kadar sen benden ayrılıyorsun, ben de senden ayrılıyorum.

- Ey Utbe bin Rebia, Ey Eba Cehil!.. Siz Allah'a ve Rasulü'ne itaat etmiş olsaydınız itaatiniz sizi sevindirir miydi? Şüphesiz sevindirirdi. Biz Rabbimiz'in bize vaadettiği yardım ve zaferi kesin şekilde gerçek bulduk. Siz de batıl rabbinizin vaat ettiği vehimden ibaret zafer ve yardımı gerçek buldunuz mu?

Sen, en asi Nemrutların, Firavunların önünde diz çöktüğü tek gerçeksin.

Duymaz mıyım?

Zira günahlarımıza kefaretsin.

Bir yetimin başını okşasaydım, diyeceğim.

- Size nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Ancak, siz de yakında Allah'ın ne büyük affedici ve kerem sahibi olduğunu göreceksiniz, dedi. Sonra vefat etti.

Var olan ve olacak olan her şeyi teslim alırsın.

yazmamam daha hayırlıysa...

O son nefesini verinceye kadar namazı tavsiye etti:

Muhakkak ki rahmetin gazabını geçmiştir.

Oysa şehitlerin tek bir üzüntüsü var:

?De ki: Şüphesiz benim namazım, ibadetlerim, hayatım ve ölümüm Alemlerin Rabbi Allah içindir.? ( En'am, 162)

O gün, onlar Rablerinden razı, Rableri onlardan razıdır.

Sabretmekse taş, kaya olmak değildi.

Kavgalarım, küslüklerim son buluyor.

? Allahım! Sen ruhu damarların, kemiklerin ve parmakların arasından çıkarıp alırsın. Allahım, ölümüme karşı bana yardımcı ol, onu bana kolaylaştır!?

Türlü çeşit kapılardan geçip geçip eşiğe bir kez daha varsaydım.

- Ey Ehli Cennet!

Bir tek emanetle, kendimle kalıyorum. Derdim tek: Hayatım ve ölümüm Alemlerin Rabbi Allah içindir, diyebilecek miyim?

O da müslüman oldu. Sonra savaşmaya ba ş ladı. Nihayet şehit oldu. Efendimiz s. a. v. savaş meydanında onu kanlar içinde gördüklerinde buyurdular:

Sen anıldığında ey ölüm; yüzleri karışanlar, ellerinden çıkıp gidecek olan dünyalıklarına üzülenler, yer üzerinde kibirle yürüyenler bildiler ve bilecekler ki:

Efendimiz s. a. v.'in oğlu İbrahim vefat etmişti.

- Allah bize yeter, o ne güzel vekildir, deyiniz.

Allah Rasulü s. a. v. mahzundu. Ağlıyor, gözyaşları damla damla mübarek yanaklarına süzülüyordu. Abdurrahman bin Avf r. a. sordu:

Bekaya açılan bir kapısın ey ölüm.

- Müslüman ol, sonra harp et, buyurdu.

Şimdi tekrar tekrar öldürülmek isteyenlerden haber veriyor.

Ve o an dursaydı zaman...

?Ey Allah'ın Rasulü, şehitlerle haşrolunacak bir kimse var mı?

Onlar bilmez idiler. Şimdi bildiler.

Zehra KORKMAZ

Bir başka mümin, bir hastanın sabahı, bir mahpusun beratı beklediği gibi seni bekledi. İstedi ki bir an önce gel. Bu isyan, şamata, kargaşa dolu yokluk yurdundan alıp götür beni. Allah'a kavuştur. Seni ben düğün gecesi bilirim.

Solmadaki ızdırabı güle sormalı.

Sevgiliyi istemedi.

Ve müjdelerdiler ki; ölümü çokça ananın Allah kalbini diri tutar, günahlarını temizler. Onu, kabri cennet bahçelerinden bir bahçe olarak karşılar.

- Muhammed'in hayatı kudret elinde bulunan Allah'a yemin ederim ki, benim söylediğim sözleri siz onlardan daha iyi işitiyor değilsiniz.

?Yalnızca bir canım var. Bin canım olsaydı hepsini teker teker Allah yolunda verseydim.?

Allah Teala şöyle mukabele eder onlara:

Onun adına? aşık? denildi.

Ölüm şiddetinden Allah'a sığınan o değil miydi?

Lokma kaşığımızdan dü ş üyor.

Bir mümin inandı. Lakin sabredemedi, teslim olamadı. Günahlara ve dünyaya daldı. Bir gün uyandı. İstedi ki; sen gecikesin, tövbem kabul olmadan, isyanla geçen yıllarımı güzel amellerle telafi etmeden gelip beni bulmayasın. Dosta en temiz halimle varayım.

Her gidenle giden biziz. ?Bu benim ölümüm!? Zira bizden bir şeyler her an ölüyor. Ve bizim için bir şeyler her an hayat buluyor.

Zira onların Rableri'nden bir ümitleri yoktur.

Yok olanın yerini o var almadığında nasibimiz kesiliyor.

- Şu halinizden razı mısınız?

Uzak olan, gelmeyecek olandı.

Ve ölüm kapısından girerken, mümin Rabbi'nden ümitlidir. Zira, hayatını hesap korkusuyla günahlardan sakınarak yaşamıştır.

Acılar bizim içindi. Ve bu fanilik yurdunda belki en büyük acı evlat acısıydı.

?Nasip değilmiş? deniliyor. Emekliliğini göremedi?

Aldandık!

Göz yaş döker, gönül hüzünlenirdi.

paylaşım için teşekkürler.

Bedir savaşı sonunda Allah Rasulü s. a. v. Kureyş ölülerinin başına geldi ve isimleriyle seslendi:

Bilemediler ve bilemeyecekler, asilikleri ne hayata gelmelerine engel oldu, ne hayattan gitmelerine.

Bir gün Allah Rasulü s. a. v.'in yanında bir kişiden övgüyle bahsedildi. Allah Rasulü s. a. v. sordular:

- Öyleyse arkadaşınız övdüğünüz gibi değildir.

Seni andığımda ey ölüm, bir kar tanesi, hükmüne razı olup usulca toprağa iniyor.

Sen ey ölüm, gelirsin.

- Biz onun ölümden bahsettiğini hiç işitmedik. Allah Rasulü s. a. v. buyurdular:

Muhakkak ki o ne güzel vekil, ne güzel dosttur.

dede ali kurban bundan sonra bu alıntıları yaparken nerden olduğunu yazman bizim için daha hayırlı olur inşaallah.. emir böyle...

Zira gurbetteydik.

?Gece ve gündüz yirmi kere ölümü hatırlayan kimse şehitlerle haşrolunacak.?

- Babacığım, biz büyük bir işin üzerine vardık. Biliyoruz ama yapamıyoruz. Siz yapıyor ama bilmiyorsunuz. Allah'a yemin ederim dünyaya dönüp bir veya iki tesbih etmek, bir veya iki rekat namaz kılmak benim nezdimde dünya ve dünyadaki şeylerden daha değerlidir.

Allah Rasulü s. a. v.: ?Azrail'in can alması bin kılıç darbesinden daha şiddetlidir. Ölürken her müminin bütün damar ve azaları son derece sızlar. O anda Azrail kimseye hatır etmez.? der; kabir azabından, cehennem gazabından, ölüm şiddetinden Allah'a sığınırdı:

Toprak konuşur, dal konuşur.

Rasulullah s. a. v. buyurdular:

Uhud harbinde yüzü demir zırh ile örtülü bir kişi geldi ve Allah Rasulü s. a. v.'e sordu:

Hayatımıza bir baksak. Mutlaka biz Efendimiz s. a. v.'in istemediği dünyaya çok fazla dalar olduk.

Senin mülakatına hazır beklerken, benim için istediğin bana sevimli olsaydı.

?Yerin haberleri, her bir insanın yeryüzünde işlemiş olduğu işlere, falan gün sen şunu şunu işledin diyerek yerin şahitlik etmesidir.?

Bildiğimde, bir tek secdeyi, O'nun yolunda bir adımı, bir tesbih tanesini özleyeceğim.

Onlardan kalan ne varsa?onlar gitti? diye fısıldıyor.

Onlar:

O, Allah katını istiyordu.

Efendimiz s. a. v.:

Senden girdiğimizde artık ya elemdir bizi bekleyen, ya huzur.

sen bilirsin dedinmi kaga çıkmazmış:)

Onlar işitmez idiler. Şimdi işittiler.

- Ya Rab! Eğer katında fakirlik zenginlikten, hastalık sıhhatten ve hangi hal hangi halden daha sevimli ise, bana onu nasip eyle. Ölüm yaşamaktan daha sevimliyse ölümü bana kolaylaştır ki sana kavuşayım.

O'ndan uzak veya O'na yakın?

Nihayet bir gün ölüm de öldürülür.

Bir yaprak kımıldıyor.

- Az işledi, fakat çok kazandı.