"Bu, taşındır" diyerek Kabe'yi diksem başına;

O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;

İnsan hafızası boşluk kabul etmez. Geçmişindeki bütün kayıtları, bugünü veri alarak sürekli yeniden gözden geçirir, tekrar hizaya sokar, kimisini eler, kimisini de öne çıkarır. Toplumların hatırlama mekanizmaları da biraz buna benzer.

Toplumlar da başlarından geçmiş olayları içinde yaşadıkları günün?dikiz aynası?nda belirdiği kadarıyla hatırlarlar, yoksa kimsesizler mezarlığına defnederler.

Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?

istiklal marşımızın kabulünün 90. yılında mehmet akifi hasretle ve rahmetle anıyoruz...

Ç. kale ye gelirken ki haliniz ve dönüşünüz eminim çok farklı olacak. burdan farklı duygular içinde ayrılacaksınız. bu yıl nasipse 18 marta bir milyon ziyaretçi bekleniyor ç. kaleye.

kesinlikle çok kalabalık olur 18 mart

Bu kanaatteyseniz fena halde yanıldığınızı söylemek zorundayım. Zira Çanakkale, Enver Paşa?nın -ne yalan söylemeli, biraz da cephelerden gelen yenilgi haberlerinin üstünü kapatmak için- Çanakkale?yi yeniden gündeme getirme gayretlerinden sonra uzun bir unutulmuşluk devresine girildi. Atatürk, bilinen ilk resmi Çanakkale ziyareti sırasında (1928) bir şehitlik yapılması emrini vermiştir. Ancak bu?emir? de, bürokrasinin örümcek ağına takılmış, yıllar yılı savsaklanmıştır.

Sonra şu var: Biz son yıllarda yapılan yoğun etkinlikler, programlar ve yayınlar sayesinde zannediyoruz ki, 18 Mart 1915?ten itibaren Çanakkale zaferine sahip çıkılmış, gençliğe atalarının bu vatan uğruna katlandıkları fedakarlıklar olanca görkemiyle anlatılmış ve aktarılmıştır.

Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...

Bugün 18 Mart?ı hatırlayan vardır da, 16 Mart?ı hatırlayan, anan var mıdır? İyi ama 16 Mart İstanbul?un işgal günüdür ve o gün İngilizler Şehzadebaşı Karakolu?nu basarak masum askerlerimizi hunharca şehit etmişlerdir. Tarihimizin bu hakikaten acı günü, 1960?lara kadar özellikle İstanbul?da anılır, 16 Mart şehitlerini yeni nesillerin unutmaması için adeta çırpınılırdı. Ne yazık ki, unutulup gittiler. Allah?tan ki, 18 Mart genel olarak?Şehitleri Anma Günü? ilan edildi de, unutulan kim varsa o gün hatırlayabiliyoruz.

Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer.

Sade Çanakkale?ye mi yönelikti unutkanlığımız? Ne gezer! Keşke öyle olsaydı.

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid'i...

O, rukü olmasa, dünyada eğilmez başlar,

Şaşırdınız, biliyorum ama tarihin ambarı, doğru sandığımız izlenimlerle ve hafızamızın bugünü geçmişe de yayma ve yansıtma arzusundan, daha doğrusu alışkanlığından doğan çuval çuval yanılsamalarla doludur.

İşte Kültür Bakanlığı tarafından çıkarılan, yani resmi bir yayın olan?Milli Kültür? dergisinden bir haber (Sayı: 2, Şubat 1977, s. 80.):

Sen ki, ruhunla beraber gezer ecramı adın;

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!

Düşünün, Çanakkale şehitlerine bir anıt inşası için ciddi bir adım atılması bile Menderes dönemine rastlar. 1933?te Nihal Atsız, Fethi Tevetoğlu, Nejdet Sançar ve Tevfik İleri gibi milliyetçi gençlerin gayretleriyle başlayan ve tam 9 gün süren sivil Çanakkale gezisi, basın tarafından rahatsızlık verici bir?olay? haline getirilmişti. Hatta gençlerin aralarında para toplamak suretiyle bir Çanakkale şehitleri anıtı yapılması girişiminde bulunmaları karşısında zamanın CHP Genel Sekreteri Recep Peker, ?Bu işin sonu kötü olur? tehdidinde bulunmuştur.

Cumhurbaşkanı sıfatıyla Atatürk?ün Çanakkale Savaşı hakkındaki bilinen ilk resmi demeci, 1934 yılına rastlar. Bu konuşma da, aynı yıl, Anzakların Çanakkale?yi ziyaretinin hemen ardından yapılmıştır ve ilginçtir, Anzakları kucaklayan bir mesajdır. Törenlerde okuması için dönemin İçişleri Bakanı Şükrü Kaya?ya verilen bu metni hatırlayalım mı?:

Belirtelim ki, Mehmed Akif?in bu ilk resmi anılışı, 29 Aralık 1976 gününe rastlar.

Neden acaba?

Uzanırken gece mehtabı getirsem yanına,

unutulmadı nasipse haziran başı çanakkeledeyiz:)

Herc u merc ettiğin edvara ya yetmez o kitab...

Bedr'in aslanları ancak, bu kadar şanlı idi...

ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE (108130 Hit)

istiklal marşının 10 kıtasının 1. ve 2. sınıfta ezberletilmesi taraftarıyım. çünkü çocukların bu yaşlarda zihinleri daha açık ve daha çabuk ezberliyorlar, yeterki teşvik edilsinler. ayrıca akif'i bu yaşta tanımış oluyorlar.

Sen ki İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,

"Gömelim gel seni tarihe!" desem, sığmazsın.

Mustafa ARMAĞAN

Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat...

Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan;

inşaallah... ilya...

Sonra gök kubbeyi alsam da, rida namiyle,

Şarkın en sevgili sultanı Selahaddin'i,

üstelik Akif'in verilen para ödülünden dolayı istiklal marşı 'nı yazmak istemediğini, yazdıktan sonra mecliste okunurken gözyaşları içinde dinlenip dakikalarca alkışlandıktan sonra kabul edildiğini ve para ödülünü sırtında kışın soğuğundan koruyacak paltosu olmadığı halde bağışladığını da anlatmalıyız.

18 mattta gelmeyelim o zaman çok kalabalık olacakmış madem

Şüheda gövdesi, bir baksana dağlar taşlar...

Sen ki; a'sara gömülsen taşacaksın... Heyhat,

Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.

Vurulmuş temiz alnından uzanmış yatıyor;

Kanayan lahdine çeksem bütün ecramiyle;

Akif öldüğünde cenazesine bile sahip çıkılmıyor. yazıkk hemde çok yazıkkk. öyle bir şahsiyett ve yaşamıı cidden acı. ve üstelik ç. kaleye hiç gelmeden burda yaşanan o vahşeti o kadar güzel anlatıyor ki. kol, bacak, kafa, parmak ;boşanaır vadilere sağanak sağanakk. özellikle kanlı sırt dediğimiz yerde onun kaleminden dökülenler bizzat gerçekleşiyorr...

İşte Çanakkale zaferi ilk kez o yıl bildiğimize yakın bir şekilde kutlanmıştır. Daha önce de bazı törenler yapılmaktaydı elbette ama bunlar genellikle resmi zevatın katıldığı ve kuru nutuklarla geçiştirilen ruhsuz törenlerdi. O kadar kuruydu ki, yetkililer lüks bir vapurun yumuşak koltuklarına kurulur, Çanakkale önlerinde demirleyen vapurun içinde, karaya adımlarını atmaksızın gazetecilere demeçler verir ve sonra kaptana?Çek evladım İstanbul?a? diyerek geriye dönerlerdi. Tabii basın da bu açıklamayı kısa ve kuru bir haber şeklinde mütevazı bir köşecikte aktarırdı. O kadar.

haklısın ilya sana katılıyorum akif ve istıklal marşı bizim bir değerimizdir.

evet haklısınız... ezberlemenin yanında doğru okunmalıda... eşşek kadar adamların nasıl okuduğunu haberlerden izliyoruz...

Unutturmaya ne kadar çalışılırsa çalışılsın Çanakkale'yi ve Akif'i hiç unutmayacağız, çocuklarımıza ve öğrencilerimize unutturmayacağız.

Peki İngiliz işgali altında bulunan savaş bölgesinde bir şehitler anıtı yapımı kimi kızdırırdı öncelikle? İngilizleri tabii ki. Sonradan Başbakanlık koltuğuna da oturacak olan Recep Peker de İngilizleri kızdırmak istemiyordu. Ağzından çıkan?Bu işin sonu kötü olur? sözünün asıl anlamı, ?Türkiye?nin başını belaya sokacaksınız çocuklar? değil midir?

Atatürk 1934 te Şükrü KAYA ya ç. kaleye git ve şu konuşmayı yap dediğinde şükrü kayanın cevabı hayır olacaktır. Hayır paşam der ben bu konuşmayı yapamam. Atatürk, neden?der:Çünkü bu sözler; yanlızca sizin yapabileceğiniz yüksek sözlerdir. cevabını verir. Ata itiraz istemez. ve dökülen onca kandan geri ye atanın söylediği o meşhur sözler geçecektir. tabi büyük yankılarla...

Seni ancak ebediyyetler eder istiab.

Yedi kandilli Süreyya'yı uzatsam oradan;

30 Nisan 1934?te Avustralya?da çıkan?Melbourne? gazetesinde yayınlanan yazılı açıklaması ise şöyledir: ?Gelibolu Yarımadası?na yapılan çıkarma hareketi ve muharebeler, burada kanlarını dökenlerin kahramanlığını bütün dünyaya kanıtlamıştır. Bu savaşa katılan milletler için bu savaşın sebep olduğu kayıplar ne kadar yürekler acısıdır.?

Gündüzün fecr ile avizeni lebriz etsem;

?Bu memleketin toprakları üzerinde kanlarını döken kahramanlar! Burada dost bir vatanın toprağındasınız. Huzur ve sükun içinde uyuyunuz. Sizler, Mehmetçiklerle yan yana, koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlatlarınız bizim bağrımızdadır. Huzur içindedirler ve huzur içinde rahat uyuyacaklardır. Onlar, bu toprakta canlarını verdikten sonra artık bizim de evlatlarımız olmuşlardır.?

Sen bu avizenin altında, bürünmüş kanına,

Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber.

Bir hilal uğruna ya Rab, ne güneşler batıyor!

Çanakkale destandır diyen 3,000,000 kişi arıyoruz katılmak isteyen arkadaşların ilgisini bekleriz

Akif'in tek dişi kalmış canavarına uşak olduğumuzdan bu yana...

Anladınız tabii, o zamanlar Çanakkale henüz İngiliz birlikleri Çanakkale?de bulunuyordu ve İngilizlerin bulunduğu bölgeler tel örgüyle çevriliydi. İzinsiz içeriye girilemezdi. Bu durum, 1936?da imzalanan Montrö Antlaşması?na kadar devam etti ve Türk askeri ilk defa Çanakkale Boğazı?na o yılın Temmuz ayında girebildi.

?İstiklal Marşı?mızın yazarı, milli şair Mehmed Akif Ersoy, ebediyete intikalinden 40 yıl sonra, ilk defa devlet eliyle anıldı. Rıfkı Danışman, milli şairimize devletin de kadir-şinaslığını belgeleyen ilk Kültür Bakanı oluyordu.?

Bildiğiniz gibi bu yıl hükümet, İstiklal Marşı?nın kabul ediliş tarihi olan 12 Mart?ı aynı zamanda kanunla?Akif günü? ilan etti. Lakin bu bizi yanıltmasın: Mehmed Akif resmi unutkanlıktan nasibini, 40?ı çıkana kadar fazlasıyla tatmıştı, yani Akif, günümüzden 30 küsur yıl önceye kadar ölüm yıldönümlerinde resmen hatırlanmaz ve anılmazdı. Halk sahip çıkıyor, devlet unutuyordu. İlginçtir, sonunda halkın dediği oldu.

Kılıç Arslan gibi iclaline ettin hayran...

Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

doğru okumalarıda ancak küçük yaşta doğru ezberletilerek mümkün olur, dede ali, üstelik kelimeleri o kadar güzel telaffuz ediyorlar ki, mutluluk sarıyor insanı:))

Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,

Türbedarın gibi ta fecre kadar bekletsem;