Yine peygamber sav. şöyle buyurmaktadır: ?Her kim bizim bu işimize uymayan bir amel işleyecek olursa, o merduttur? ?Şüphesiz sözün en hayırlısı Allah?ın kitabı, yolun en hayırlısıda Muhammed?in yoludur. İşlerin en kötüleri ise sonradan uydurulandır, her bidat sapıklıktır.?

Zehri Riyaz'da rivayet edildiğine göre Hz. Musa nın samimi bir arkadaşı vardır, birlikte hoş vakit geçirirlerdi. Bir gün dostu Hz. Musa'ya «Allah'a yalvar, kendini bana iyice tanıtsın der. Dostunun ricasına uya-rak Allah'a dua eden Hz. Musa'nın duası kabul edilir.

Kurtuluş Sünnettedir

Demekki insan bir konudaki sünneti bilmezse veya günümüzde kendisini dini otorite zanneden bazıları gibi sünneti dikkate almazsa, ne kadar alim de olsa Peygamber'in uygulamasına ters düşebilir. Bizim Allah'ın Resulü'nden öğrendiğimiz bir geleneğimiz vardır. Bir konuda doğru hüküm verebilmek için önce Kur'an'a gidilir; o konuda Kur'an'da bilgi yoksa Resulullah'ın sünnetine baş vurulur. Orada da çözüm yoksa, yetkili alimler yine Kur'an ve sünnettin ışığında çözüm üretirler, ictihad ederler. Çağlar ne kadar değişirse değişsin bu ölçü değişmez.

çok açıkca bellidirki peygamberi devre dışı bırakan şahıs kendi görüşlerini her devre dışı bıraktığı hadis ve sünnet yerine ikame etmek istiyordur..

Biz Cenab-ı Hakk'ın "Kim Peygamber'e itaat ederse Allah'a itaat etmiş olur" , "Peygamber size ne verirse onu alın" buyruğuna kulak verir, Peygamberimizin sünnetini yaşamaya ve yaşatmaya çalışırız. Resul-i Muhterem Efendimiz'in "Size iki şey bırakıyorum. Onlara sıkı sarıldığınız sürece yolunuzu şaşırmazsınız: Allah'ın kitabı ve Resulü'nün sünneti" (Malik, Muvatta', Kader 3) hadisini baş tacı ederek bir elimizle Kur'an'a, bir elimizle Resulullah'ın sünnetine yapışırız. Bir defasında Abdullah İbni Ömer kurbanlık devesini çökerterek kesmeye hazırlanan birini görünce kalkıp yanına gitti. Devesini ayağa kaldırması, hayvanın ayağını bağlayıp onu ayakta kesmesi gerektiğini hatırlattı. Sonra da "Deveyi bu şekilde boğazlamak, peygamberiniz Muhammed aleyhisselam'ın sünnetidir" dedi (Buhari, Hac 118; Müslim, Hac 358). O zat da öyle yaptı. Şüphesiz biz de öyle yaparız. Peygamberimiz'in özellikle ibadet konusunda yaptıklarını din bilir, dinimize sahip çıkarız. Bizden olmadığını, bizim için hayır düşünmediğini sezdiğimiz kimselerin gürültüsüne papuç bırakmayız.

sünneti devre dışı bırakıldığında içtihadında yorumunda tefsirinde sınırlanacağı bir ölçüt kalmamıştır.. artık heva rüzgarları nerden eserse allahı yani kuranı öyle konuşturma cehaleti kendini gösterir. hafizanallah.

Sünnete Uyulmazsa

Ehl-i tasavvuftan biri der ki Allah'ın-farz, kıldığı ibadetlerden birini bile bile terkeden veya sünnetlerden birine bilerek uymayan bir şeyhi ha-vada uçarken, denizde yürürken, ateş yerken veya daha başka olağan-üstü davranışlar gösterirken görseniz, bütün bunlara rağmen adamın da-vasında yalancı olduğunu, gösterdiği olağanüstülüklerin «keramet de-ğil, olsa olsa «istidrac olduğunu biliniz. Allah böyle kimselerden cüm-lemizi korusun.

sünnetten ve hadislerden yüz çevirenleri görüyoruz.. bunların tabi oldukları alimciklerin görüşleriyle boyandığınıda. sıbgatullah varken ve sıbgatullaha götürücü resulün sohbetiyle insibağ keyfiyeti varken böyle bir yola sapış ne acı bir hüsran olsa gerek..

Sünnet Dindir

Dinin sapasağlam ayakta kalması, Resulullah'tan öğrenildiği gibi yaşanmaya gayret edilmesiyle mümkündür. Biz de işte bu sebeple imanda, ibadette, ahlak ve yaşayışta Allah'ın Resulü'nü kendimize model almak ve hayatımızı sünnete göre şekillendirmek mecburiyetindeyiz. Şayet hayatımıza sünnet yön vermezse, kapanın elinde kalırız, bizi yemek isteyenlere yem, yabancılara uydu oluruz. Allah'ın Resulüne değil şeytanın dostlarına uyarız. Dini dinimize, ruhu ruhumuza uymayanlar gibi yaşamayı çağdaşlık zannederiz. İslami değerlerden uzaklaşıp Avrupalıya benzedikçe, bazılarının dediği gibi adam olacağımızı vehmederiz. Esasen Peygamberler Sultanı Efendimiz başımıza gelecekleri önceden görmüş, bize akıbetimizi haber vermiş, yahudi ve hristiyanların ardına düşerek onları adım adım takip edeceğimizi, onların adet ve geleneklerini aynen benimseyeceğimizi, hatta onlar daracık deliklere girseler yani çağdaşlık adına olmadık şeyler yapsalar bizim de onların ardından gideceğimizi bildirmiştir (Buhari, İ'tisam 14; Müslim, İlim 6).

Müslüman kendini her fırsatta hesaba çeker. Ben iyi bir insan, kamil bir müslüman mıyım diye düşünür. Kusurlarını tesbit etmeye, onları bir daha yapmamaya çalışır. Bedenin gıdası olduğu gibi ruhun da bir gıdası olduğunu, gıdasını almayan ruhun sahibini menzile götüremeyeceğini bilir. Kendine Allah'ın kitabını, Resulullah'ın sünnetini ve İslam büyüklerinin söz ve davranışlarını rehber edinir. Hemen her devirde görüldüğü üzere her şeyi Kur'an'da arayan, böylece müslümanları şaşırtmaya, kafalarını karıştırmaya çalışan kimselerden uzak durur.

Bize mütehassis bir doktor tavsiye ettiler, şeyhin idrarını bir şişeye koyarak ona götürdük, doktor idrara uzun uzadıya baktı. Sonra bize dö-nerek «zannederim bu idrar aşık birine ait olsa dedi. Ben bir nara ko-yuvererek bayılmışım, idrar şişesi de elimden düşmüş.

Allah Teala kullarına İslamiyet'i tebliğ etmesi için Resul-i Ekrem'ini gönderdi. O da bu ilahi emaneti ashabına iletti; neye inanacaklarını, nasıl yapacaklarını titizlikle öğretti. Kendisini örnek almalarını, yaptığını aynen yapmaya, yapmadıklarından uzak durmaya çalışmaları gerektiğini hatırlattı. Ashab-ı kiram dini tabiine, tabiin de tebe-i tabiine öğretti. Onlar da bu bilgileri hem yazarak muhafaza ettiler hem de nesilden nesile eğitim ve öğretim yoluyla yaşattılar.

Ahmed ül-Hıvari der ki, «sünnete uymaksızın işlenen her amel batıldır. Nitekim Peygamber'imiz şöyle buyurur:

Cüneyd-ül Bağdadi der ki, «bir gün şeyhimiz Sırri hastalandı, hastalığının ne sebebini anlayabildik ve ne de nasıl tedavi edileceğini bilebildik.

Abdullah İbni Ömer hazretleri seferi iken Resulullah'ın sünnetine uyarak dört rekatlı farz namazları iki rekat kılmıştı. Emevilerin Horasan valisi Ümeyye İbni Abdullah ona itiraz etti. Beş vakit namaz ile korku namazı Kur'an'da var; ama sefer namazı Kur'an'da yok dedi. İbni Ömer hazretleri ona şunları söyledi: "Bak yiğenim! Biz doğru yolu yitirmiş ve hiçbir şeyden haberi olmayan kimseler iken Allah Teala bize Muhammed sallallahu aleyhi vesellem'i peygamber gönderdi; bize her şeyi o öğretti. Dört rekatlı farz namazları seferde ikişer rek'at kılmamız gerektiğini yine ondan öğrendik. Biz onda ne görmüşsek aynen uygularız" (Nesai, Salat 3, Taksiru's-salat 1).

Hikaye edildiğine göre, adamın biri bir delinin cahil sayılacak bir işi-ni görür ve durumu Ma'ruf ul-Kerhi'ye bildirir. Ma'ruf gü-lümseyerek der ki. «kardeşim! Allah'ı sevenler içinde küçüğü, büyüğü, akıllısı, delisi vardır. Senin gördüğün bu adam, onların delilerinden biri-dir.

bundan güzel bir ölçü olabilirmi?

Allah'ın kendilerine verdiği büyük nimetleri, sıhhat, kabiliyet, başarı, makam ve mevkileri; dünya hayatında çıkardıkları her türlü fısk, fitne ve fesatlarına, isyan ve fücurlarına rağmen başlarına ilahi felaketlerin gelmemesini, daha doğru deyişle gecikmesini haklarında hayır sanan Şeytan'ın velileri azgınlıklarında daha da ileri giderler ve sonunda helaktan kurtulamazlar. Fakat, helaklerine kadar içinde bulundukları durum, Allah'ın onları aslında derece derece helake götürmesinden başka bir şey değildir; yani sadece 'istidrac'tır. "Ayetlerimizi yalanlayanlar ; biz onlar bilmedikleri yönden istidraca tabi tutarız (el-A'raf, 7/ 192).

Dönünce Sırriye durumu anlattım, gülümseyerek «Allah canını al-masın, nasıl da gördü! diye cevap verdi. «Şeyhim, demek ki, muhabbet idrardan bile belli olurmuş dedim, bana «tabii karşılığını verdi.

Gizli bir ses ona der ki, «ey Musa! Beni iyice tanıyan kimse artık hiç bir insanoğlu ile düşüp kalkmaz.

Allahı iyice tanıdıktan sonra, ne yapayım kulunun sevgisini, içime düşürdüğü ateşi, kenarında bıraktıgı yarı vesselam. eyvallah ebu ubeyde...

Ashab-ı kiram Cenab-ı Hakk'ın buyruğunu tutarak Resul-i Ekrem'i kendilerine örnek aldılar. O ne yapmışsa aynını yapmaya çalıştılar. Onun gibi yaşamaya, onun gibi ibadet etmeye özen gösterdiler. Namazın farz kılındığı günlerdeydi. Peygamber aleyhisselam ashabına temiz ayakkabıyla namaz kılabileceklerini söylemişti. Bir gün namaz kılarken Resulullah'ın pabuçlarını çıkarıp sol yanına koyduğunu gördüler. Sahabiler de öyle yaptılar. Namazdan sonra Allah'ın Resulü ashabına dönerek "Namazda ayakkabınızı niye çıkardınız?" diye sordu. Onların cevabı hazırdı: "Sen çıkarınca biz de çıkardık" dediler. Resul-i Ekrem onlara, namaz kılarken Cebrail aleyhisselam'ın geldiğini; ayakkabısının kirli olduğunu haber verdiğini; bunun üzerine ayakkabısını çıkarmak zorunda kaldığını söyledi (Ebu Davud, Salat 88; Ahmed b. Hanbel, Müsned, III, 20, 92). Ashab-ı kiram Resulullah'a işte böylesine uydular. Onun yaptığını yapmaya, yapmadığını terketmeye çalıştılar. Hayatlarını sünnete göre tanzim ettiler. Allah'ın Resulü'ne böylesine bağlandıkları için Kur'an-ı Kerim'de medhedildiler ve Allah'ın rızasını kazandılar. Öyleyse bir ibadeti, bir hareketi Kur'an'da varsa yaparız, yoksa istediğimiz gibi hareket ederiz diyenlerin bizim ölçülerimize ters düştüğünü görüp sözlerine değer vermeyelim. Onlar bugün Kur'an'da yok diye kurban kesmeye karşı çıkarlar, yarın bir başka ibadeti bırakmaya teşvik ederler. Halbuki "Dinin elden çıkışı sünnetin terkiyle başlar. Halat nasıl lif lif kopup parçalanırsa, din de sünnetin birer birer terkiyle ortadan kalkar" (Darimi, Mukaddime 16). İşte bu sebeple biz hiçbir sünneti feda etmeyiz. Onu Resulullah yaptı diye aynen yapmaya çalışırız.

İSTİDRAC

Yukarda belirtildiği gibi, Allah'ın velilerinin karşısında, Şeytan'ın velileri de vardı. Bunlar, sürekli olarak Allah'ın dinine ve bu din'in bağlılarına karşı çıkıp, savaş açarlar. Bu yetmiyormuş gibi, kendileri de bazen açıktan, bazen münafıkça bir tavırla -"biz ıslahçıyız" diyerek- yeryüzünde fesat ve fitne çıkarırlar. Bunlar, her şeyden önce 'fasık', yani her türlü günahı rahat rahat ve içlerinde en ufak bir burkuntu duymadan işleyen kimselerdir. Eğer bir memlekette bu tür kişilerin yaptıklarına ses çıkarılmaz, her türlü fıskları ve yaktıkları fitne-fesat ateşi söndürülmeğe çalışılmaz, daha açık deyişle, 'ma'ruf' emredilip, 'münker' yasaklanmaz; tam tersine 'münker'ler emredilir, 'ma'ruf' yasaklanırsa o memleket bir bakıma 'helaki hak etmiş demektir. Bu şekilde helaki hak etmiş olan memleketlerde Allah, fasık, fitneci ve müfsit kişilerin sayılarını daha da artırır; çünkü, toplum iradesiyle artık bunu arzuluyor demektir ve bu yöne yönelmiştir.

yani kuran ve sünnet birlikteliğinde, kur'anın açıklayıcısı olan sünnet ve dolayısıyla peygamber devre dışı bırakıldığı zaman dinin yeni terkibi kuran ve şu şahsın görüşleri, kuran ve bu şahıs haline dönmektedir...

birileri kendini ibni ömerden daha fazla dindar görüyorsaa buyursun resul-i ekremle bağlarını koparsın ve kuran ile arasına peygamber dahil kimseyi sokmasın.. bakalım bu "yeni din" ondan kabul edilecekmi?

"Allah, zaten fasıklardan ve zalimlerden başkasını helak etmez" (el-en'am, 6/47; el-Ahkaf, 6/35). Ama bu helak etme işi birden olmaz. Fitne ve fesadın kol gezdiği. İslam'ın unutulup horlandığı bir yere Allah önce uyarıcılar gönderir (es-Şara, 26/208; el-Kasas, 28/59). Fakat toplumda fitne ve fesadı körükleyen fasıklar, zalimler, tağutlar, mütrefler uyarıcılara ve Allah'a dini'ne karşı cephe aldıkları gibi; çoğunluğu oluşturan yığınlar da genellikle sessiz kalırlar. Bu durum, sözgelimi, Hz. Nuh'un kavminde olduğu gibi, gerektiğinde 950 yıl, yani uzun bir süre devam eder. bu süre içinde Allah tağutlara, fasıklara, zalimlere, hak yola gelmeleri ve aynı zamanda da yaptıklarının helaki hak edecek seviyeye gelmesi izin mühlet verir. Onlar ise bu mühlet verişi anlamazlar, helak olmayacaklarını, yap tıklarından hesaba çekilmeyeceklerini sanırlar. Ayrıca, belki hayatlarında bir kez olsun başları ağrımadığı gibi, dünya işleri oldukça yolunda gider; en güzel evler onlarındır; en yüksek makamlarda onlar oturur; en iyi yiyip en iyi giyen ve en güzel kadınlara sahip olanlar onlardır: "Eğer insanlar bir ümmet haline gelmeyecek olsalardı, biz o Rahman'ı inkar eden in evlerine gümüşten tavanlar, üzerlerine çıkacakları merdivenler; ve evlerine kapılar ve üzerlerine yaslanacakları kolluklar ve altın zinetler yapardık" (ez-Zuhruf, 43/33-35).

Dinin elden çıkışı sünnetin terkiyle başlar. Halat nasıl lif lif kopup parçalanırsa, din de sünnetin birer birer terkiyle ortadan kalkar" (Darimi, Mukaddime 16).

Allah'a isyanda çok ileri giden insanların, Allah'ın kendilerine verdiği mal, başarı ve sıhhat gibi nimetlerle isyanların daha da artırmaları ve sonuçta helak olmaları.

Cüneyd ül-Bağdadi der ki, «Allah'a ancak yine Al-lah'ın sayesinde ulaşılabilir, Allah'a ulaşmanın yolu da Peygamber'imizin yoludur.

Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: "Allahu Teala'nın bir kula günah islemesine rağmen dünyada sevdiği şeyleri ihsanda bulunduğunu görürseniz bilin ki o istidracdır." Hz. Peygamber sonra şu ayet-i kerimeyi ok udu: "Kendilerine hatırlatılanları unuttuklarında onlara her şeyin kapısını açtık. Nihayet kendilerine verilen nimetlere sevinip zevke dalınca onları azabımızla ansızın yakalayıverdik. Hemen ümitsizliğe kapılıp şaşkına döndüler. " (el-Enam, 6/44) (Ahmed b. Hanbel, IV, 145).

Allah'a tam olarak itaat eden veya en azından iradelerini itaat yolunda azami derecede kullanan kullar olduğu gibi; Allah'a isyanda, İslam'a, dolayısıyla hakka, adalete, insaniyete, kısaca Allah'a kul olmaya karşı çıkışta ölçü tanımayan kişiler de vardır. Bu iki gruptan birinciler Allah'ın velilerini oluştururken, ikinci grubu ise, ins ve cin şeytanlarının kendilerine sürekli olarak İslam'a ve müslümanlara karşı çıkmayı 'vahyettiği', gizli gizli fısıldadığı Şeytan'ın velileri oluşturmaktadır. Allah, velilerine zaman zaman ikramlarda bulunur; Kainatın işleyişinde kudretine perde yaptığı sebepleri onlar için bir derece ortadan kaldırıp, normal sıradan insanlara olağanüstü gelen bazl fiilleri veli kullarının elinde yaratır; bu tür ikramlara İslami terminolojide' keramet' denmektedir ki, en büyük keramet de Sırat-ı Müstakim üzerinde sapmadan gidebilmektir.

ALİ ÜNAL

Bir daha söyleyelim, bin daha söyleyelim, Peygamber Efendimiz'in bize sünnet olarak bıraktığı hiçbir şeyi terk etmeyeceğiz. Onun yapmadıklarına, yapma dediklerine hayatımızda yer vermeyeceğiz.. Sahabi efendilerimizin yolu budur. Onlar Resulullah'ın yapmadığı veya uygun görmediği bir şeyi yapmaya kalkanı uyarıp sakındırmışlardır. Sa'd İbni Hişam Hz. Aişe'ye gelerek evlenmeyi düşünmediğini, bekar kalmayı arzu ettiğini söyleyerek annemizin görüşünü almak istemişti. Mü'minlerin annesi bu düşünceyi doğru bulmadı, "Allah'ın Resulü sizin için güzel bir örnektir" ayetini okumadın mı sen? Resulullah evlenmiş ve çoluk çocuk sahibi olmuştur" diyerek bekarlığın iyi bir şey olmadığını hatırlattı (Ahmed İbni Hanbel, Müsned, VI, 112). Asr-ı saadet'te henüz çocuk olan, onun duasıyla ilim deryası haline gelen Abdullah İbni Abbas eşinin adet gördüğü günlerde ondan ayrı yatmayı dindarlığa daha uygun görmüştü. Bunu haber alan teyzesi ve Mü'minlerin annesi Hz. Meymune "Abdullah! Yoksa Resulullah'ın sünnetinden yüz çevirmeye mi başladın?" diye onu uyardı. Resul-i Ekrem'in adet gören eşleriyle aynı yatakta yattığını söyledi (Buhari, Hayz 5; Ahmed İbni Hanbel, Müsned, VI, 332).

Kaynak:ALTINOLUK DERGİSİ

Şiratül islamda bildirilmiştir.

diğer deyişle:sünnete uyan ehli sünnet cemaatinin görüşleri birdir, anaesaslarda değişmez, usulleri aynıdır, metodları farklılık arzetmez.. bunlar kuran ve sünnet yolunu takip ettiklerinden alimleri için riayet etmeleri gereken kalın çizgiler vardır.. içtihadlarında kayıtlıdırlar, düşüncelerinde kayıtlıdırlar. örneğin sahih hadis olduğu yerde kendi içtihadlarına değil sahih hadise yapışırlar . zira içtihadın niteliği sünnet ile tespitlidir. önce kuran sonra hadise bakmak esas düsturdur.. kuranda olmayan şey için kuranda bulamadım öyleyse dinde de yoktur deme küstahlığını göstermezler...

"Biz bir memleketi helak etmek dilediğimizde, orada mütreflere emrederiz da, orada fısk ederler "(el-İsra, 16/ 17);

Bir müddet sonra Hz. Musa'nın dostu dağlara düşer, vahşi hayvan-lara karışır, Musa onu iyice kaybetmiştir. Allah'a şöyle yakarır, «Rabb'ım! O benim yakın dostum, kardeşimdi. Şimdi onu kaybettim.

kLAPLERİN KEŞFİ-İMAM GAZALİ

? Sünnetimi yozlaştıranlar şefaatimden mahrum kalırlar.

Müslüman olduğunu söyleyen kimse benliğini Peygamber aleyhisselam'a teslim eder. İnsanın dünyada ve ahirette kurtuluşu buna bağlıdır. Her meseleye sadece Kur'an'da çözüm arayan, hadise, sünnete dönüp bakmayan, Kur'an'ın temas etmediği konularda istediği gibi hareket edebileceğini düşünen kimseler tehlikeli sahalarda dolaşan birer maceraperesttir. Bizim onlarla bir ilgimiz yoktur. Bizim rehberimiz, dini doğrudan doğruya Allah'tan alan, hocası Cebrail aleyhisselam olan ve şüphesiz Allah'ın Peygamberi sıfatıyla dini herkesten iyi bilen Resul-i Ekrem Efendimiz'dir. Onun yaptığını yapar, yapmadığından kaçar, yüce Rabbimiz'in rızasını bu şekilde kazanacağımıza inanırız.

Ayrıca mümin olmayanların, kainattaki kanunlara aykırı olarak gösterdikleri harikulade hallere de istidrac denilmiştir. Mesela; Hind fakirlerinin uzun süre aç durmaları, ateşte yürümeleri ve su içinde uzun süre havasız durabilmeleri ve vücutlarına şiş batırmaları gibi.

sünneti yaşamaksünnetin önemi

Muslim