Eğer denilse: Şia ikidir. Biri Şia-i Velayettir, diğeri Şia-i Hilafettir. Haydi, bu ikinci kısım, garaz ve siyaset karıştırmasıyla haksız olsun. Fakat birinci kısımda garaz ve siyaset yok. Halbuki Şia-i Velayet, Şia-i Hilafete iltihak etmiş. Yani, ehl-i turuktaki evliyanın bir kısmı Hazret-i Ali'yi efdal görüyorlar, siyaset cihetinde olan Şia-i Hilafetin davalarını tasdik ediyorlar.

Hz. Osman?ın Kendisine Yardım Etmek İsteyen Hz. Ali?ye Engel Olarak Kendisi İçin Kan Dökülmesini İstememesi

hadi su ictihatta hata yapma masalini bir sevap 2 sevap alma komedisini yazda gulelim hep beraber...

Hazret-i Emirin ismi Cennet kapısının üzerinde yazılı olduğunu öğrenince, Şeyhayn hazretlerinin Cennet kapısındaki hususiyyet ve itibarlarının nasıl olduğunu merak etdim. Anlamak için çok uğraşdım. Nihayet anladım ki, bu ümmetin Cennete girmeleri bu iki büyük zatın emri ve izni ile olacakdır. Sanki Ebu Bekr Cennet kapısında durup, içeri girmeğe, izn verecek ve Ömer ellerinden tutarak içeri götürecekdir. Bütün Cennetin, sanki Ebu Bekrin nuru ile dolu olduğunu his ediyorum. Bu fakire göre, Şeyhayn hazretlerinin bütün Sahabe-i kiram arasında ayrı bir şan ve üstünlükleri vardır. Başka hiçbirisi, bunlara ortak değildir. Sıddik , Peygamber efendimiz ile sanki aynı bir evin sahibidir. Farkları, bir evin iki katı arasındaki fark gibidir. Faruk da, Ebu Bekre tufeyl olarak, bu devlethanede bulunmakdadır. Diğer Sahabe-i kiramın, Server-i aleme yakınlıkları, sünnet-i seniyyesine uydukları kadar, mahalle komşusu veya hemşehri gibidirler. Bunlar, böyle olunca, sonra gelenlerin Evliyası, nerede kalır, artık düşünmeli!

Dört halifenin üstünlüklerini ve Eshab-ı kiramın büyüklüğünü bildirmekdedir:

ederlerse bunlar sahabe midir?

?Ey Eba?l-Hasan! Öne geç de namazı kıldır!? dediler. O da

?Allah?ın ve benim kendi üzerinde bir hakkı bulunduğunu düşünen herkese yemin verdiriyorum ki benim yüzümden bir hacamat şişesi kadar da olsa kan dökülmesin! Aynı şekilde kendi kanının dökülmesine yol açacak bir harekette de bulunmasın?. Hz. Ali sözlerini bir kere daha tekrarladı. O yine aynı cevabı verdi. Bunun üzerine Hz. Ali çıktı. Çıkarken de

er-Riyadu?n-Nadare fi Menakıbi?l-Aşere II/128 .

Peygamberimizin , Eshabının hepsi büyükdür. Her birini büyük bilmek ve söylemek lazımdır. Enes bin Malik buyuruyor ki, Peygamberimiz buyurdu ki, . Abdüllah ibni Abbas buyuruyor ki, Resulullah buyurdu ki:

?Ey Mü?minlerin Emiri! Bu kavim galip gelip de sana bir şey yapacak olurlarsa kimin yanında yer alalım? diye sordular. Hz. Osman

?Babacığım evi kuşatmakta olanlar kapıları kırarak içeri girdiler? dedi. Hz. Ali de

?Allah?a yakın olan cennetlerdir? diye yeminle cevap verdi.

?Benim kan akıtmaya ihtiyacım yoktur.?

Eshab-ı kiram arasında olan muharebeleri iyi sebeblerden, güzel düşüncelerden ileri geldi bilmek, dünyalık için, menfeat için bilmemek lazımdır. Çünki, onların ayrılığı ictihad ve tevil ayrılığı idi. Heva ve hevesden doğan ayrılık değildi. Ehl-i sünnet alimleri hep böyle söylüyor. Şu kadar var ki, hazret-i Emir ile muharebe edenler, hata etdi. Hak, hazret-i Emir tarafında idi. Fekat hataları, ictihad hatası olduğundan, birşey denemez ve dil uzatılamaz. kitabına göre, Amidi diyor ki, . Ebu Şekur-i Sülemi, kitabında diyor ki, (Ehl-i sünnet vel-cemaate göre hazret-i Muaviye ve Onunla beraber olanlar hata etmişlerdi. Fekat hataları, ictihad hatası idi). İbni Hacer-i Mekki kitabında diyor ki: (Hazret-i Muaviyenin hazret-i Emir ile muharebesi, ictihad sebebi ile idi. Ehl-i sünnet alimleri böyle biliyor). ı şerh edenin, sözünde Eshabımız diyerek, kimleri anlatmak istemişdir? Ehl-i sünnet alimleri böyle söylemiyor, aksini söyliyor. Büyüklerin kitabları hep ictihadda hata olduğunu bildirmekdedirler. İmam-ı Gazali ve kadi Ebu Bekr ve diğer imamlar bunlar arasındadır. O halde Hazret-i Emir ile muharebe edenlere fasık, yoldan çıkmış gibi şeyler söylemek caiz değildir.

?Peki, diğerlerinin, yani onu öldürenlerin yeri neresidir? dediler. Hz. Ali üç kere

ezeli üstad ne derse, onu söylerim.

- Ebu Katade ile bir başka kişi kuşatma altında bulunan Hz. Osman?ın yanına girdiler ve ondan hacca gitmek için izin istediler. O da onlara izin verdi. Daha sonra bu ikisi Hz. Osman?a

Ayna arkasındaki papağan gibiyim,

SAHABELER zamanin halifesine isyan eder mi?

?Ey Ömer?in oğlu! Allah Teala siz Ömer ailesine büyük mükafaatlar ihsan etsin!? dedi. Bu sözleri iki kere tekrarladıktan sonra da şunları ekledi:

?EyEba?l-Hasan! Osman?ın yeri neresidir? diye sordular. Hz. Ali

251. MEKTUP

?Ey Allah?ın kulları!? diye bağırdı. Bunun üzerine Hz. Ali kılıcını kuşanıp Hz. Peygamber?in sarığını da başına takarak evinden çıktı. Önünde oğlu Hasan ile Abdullah b. Ömer, yanında da Muhacir ve Ensar?dan bazı kimseler vardı. Böylece Hz. Osman?ın evini kuşatanlara hücum ederek onları dağıttılar. Sonra da Osman?ın yanına girdiler. Hz. Ali ona

Musa aleyhisselamın vilayeti, Muhammed aleyhisselamın vilayetinin sağındadır. İsa aleyhisselamın vilayeti ise, solundadır. Hazret-i Ali, Muhammed aleyhisselamın vilayeti yükünü taşıdığı için, Evliya yollarının çoğu Ona bağlıdır. Vilayetin yüksek derecelerine kavuşmuş olan ve insanlar arasına karışmıyan Evliyanın çoğuna, hazret-i Alinin yüksekliği, hazret-i Ebu Bekrle hazret-i Ömerin yüksekliklerinden daha çok bildirildi . Eğer, Ehl-i sünnet alimleri, bu ikisinin hazret-i Aliden daha üstün olduğunu sözbirliği ile bildirmemiş olsalardı, bu Evliyanın çoğu, hazret-i Alinin daha üstün olduğunu bildirirlerdi. Çünki, hazret-i Ebu Bekr ile hazret-i Ömerin üstünlükleri, Peygamberlerin üstünlükleri gibidir . Vilayet yolunda olanların elleri, o üstünlüklerin eteklerine yetişemez. Bunların, nübüvvetin yüksekliklerinde dereceleri o kadar yüksekdir ki, keşf sahiblerinin keşfleri, o derecelerin yoluna bile varamaz. Vilayetin yüksek dereceleri, Peygamberliğin yüksek derecelerine çıkabilmek için merdiven gibidir. Vasıtanın, aracının, aranılandan ne haberi olabilir? Başta olanlar, sonda bulunanlardan ne anlıyabilir? Peygamberlik zemanı çok uzaklaşdığı için, bugün, bu sözümüz, çok kimseye ağır gelir. İnanmak istemezler. Fekat, ne yapılabilir?

Aişe-i Sıddika buyuruyor ki, Resul buyurdu ki:

Evliyalık, Peygamberlikden daha yüksekdir sözü, in, sözüdür. Yani geri dönmiyen, Peygamberlik makamının kemalatından haberi olmıyan Evliyanın sözüdür. Bu fakir birçok mektublarımda, uzun uzadıya bildirdim ki, Peygamberlik, vilayetin üstündedir. Hatta Peygamberin kendi vilayetinin üstündedir. Sözün doğrusu da budur. Bunun aksini söyliyen, Peygamberlik makamının yüksekliğini bilmiyendir. Evliyalık yolları arasında Silsile-tüz-zeheb yolu, Sıddik-i ekberin yolu olduğundan, bu yolun yolcuları uyanık olur. Onun için de, yolların en üstünüdür. Başka yoldaki Evliya, bunların kemalatına nasıl yetişebilir? Onların içyüzünü nasıl anlıyabilir? Bu yolun yolcularının, bu işde karları müsavidir demek istemiyorum. Belki milyonda biri böyle olabilirse nimetdir, seadetdir. Peygamberimizin haber verdiği hazret-i Mehdi, vilayetin en yüksek derecesinde olacağına göre, o da bu yoldan yetişmiş ve bu yolu temamlamış ve düzeltmiş olacakdır. Çünki bütün vilayet yolları, bu yoldan aşağıdır ve ulaşdıkları vilayetlerde, Peygamberlik makamının kemallerinden az birşey vardır. Bu yoldan kazanılan Evliyalıkda ise, Sıddik-ı ekberin yolu olduğu için, o kemalatdan pekçok bulunur.

Hz. Osman?ın Kuşatma Altında Bulunduğu Sırada Kan Dökülmemesi İçin Kendisine Yapılan Yardım Tekliflerini Reddetmesi

Allahü tealaya hamd olsun. Onun sevgili Peygamberine ve temiz Ehl-i beytine ve Eshabının hepsine salat ve selam olsun ! Din ve dünya seadetinize düa ederim.

Sıffin savaşı ile ilgili herhangi bir ısrar yoktur. Israrla sual edilen ve ısrarla cevap verilmeyen nokta tekrar aşağıya iktibas edilmiştir.

O halde hazret-i Muaviyeyi söğmek asla caiz değildir. İyi düşünmek lazımdır ki; hazret-i Muaviye bu işlerde yalnız başına değildi. Eshab-ı kiramın hemen hemen yarısı onunla beraberdi. Eğer hazret-i Emir ile muharebe edenlere kafir veya fasık denirse, din-i islamın yarısı yıkılır. Zira din-i islamı dünyaya yayan, bizlere bildiren onlardır. O halde, onları ancak zındık, yani din-i islamı yıkmak için uğraşan kimse kötüler. O muharebelerin, karışıklıkların ortaya çıkması hazret-i Osmanın şehadeti ile başladı. Katillerden kısas istenmesi ile başladı. Talha ile Zübeyr kısas gecikdiği için Medine-i münevvereden çıkdılar. Aişe de bu işde bunlarla beraberdi. Cemel muharebesi, hazret-i Osmanın katillerine kısas yapılmasının gecikdiği için oldu. Bu muharebelerde onüçbin kişi ve Talha ile Zübeyr da öldürüldü. Muaviye sonradan Şamdan işe karışdı, bunlarla birleşdi. Sıffin muharebesi yapıldı. İmam-ı Gazali diyor ki, bu muharebeler halife olmak için değildi. Hazret-i Emirin hilafeti başlangıcında, katillere kısas yapılması içindi. Allame İbni Hacer-i Mekki hazretleri de, diyor. Hanefi alimlerinin büyüklerinden olan Ebu Şekur-i Sülemi diyor ki, (Hazret-i Muaviyenin hazret-i Emir ile muharebesi hilafet için idi . Çünki, Peygamber ona, buyurmuşdu. Bunu işitdiği günden beri içinde hilafet arzusu uyanmışdı. Fekat, ictihadında hata etmişdi. Hazret-i Emirin ictihadı doğru idi. Çünki, onun hilafeti zemanı, hazret-i Emirin hilafetinden sonra idi. Bundan anlaşılıyor ki, karışıklığın başlaması kısasın gecikmesi idi. Sonradan halife olmak fikri de, ortaya çıkdı. Her ne olursa olsun, ictihad yerinde idi. Hata eden bir derece, doğru olan iki derece sevab kazandı. Bu işde, bize düşen en iyi yol, Peygamber efendimizin Eshabının kavgalarına karışmamalıyız. Bunları konuşmamalıyız. Peygamberimiz buyuruyor ki, Yine buyurdu ki, (Eshabım konuşulurken dilinizi tutunuz!) ve bir hadis-i şerifde,

"Biz Resulullah sallahu aleyhi vesellem zamanında insanları derecelendirir ve şöyle sıralardık:Ümmet-i Muhammed'in, Resulullah'dan sonra en efdali Ebu Bekr, sonra Ömer, sonra Osman. Resulullah bu sıralamayı işitir bize itiraz etmezdi "

?Vallahi onların yeri ateştir? buyurdu.

Hazret-i Ebu Bekrle hazret-i Ömer, Resulullahın Peygamberlik yükünü taşımakdadırlar. Fekat burada da, her ikisinin mertebesi ayrıdır. Hazret-i Ali, İsa aleyhisselama bağlı olduğundan ve vilayet yüzü daha kuvvetli olduğundan, Muhammed aleyhisselamın vilayet yükünü taşımakdadır. Hazret-i Osman-ı Zinnureyn, ortada olduğu için, her iki yükü de taşımakdadır. Hazret-i Musa aleyhisselama bağlılığı daha çokdur. Çünki, herkesi dine çağırmak, Peygamberlik makamına uygun bir işdir. Bu iş, bizim Peygamberimizden sonra, Peygamberler arasında, Onda daha çok ve daha genişdir. Onun kitabı, Kur'an-ı kerimden sonra, gökden inen kitabların en iyisidir. Bunun içindir ki, Onun ümmeti, geçmiş ümmetler içinde, Cennete en önce girecekdir. İbrahim aleyhisselamın dini ve milleti, bütün dinlerin ve milletlerin en üstünü ve yükseği idi. Bunun için, Peygamberlerin en üstününe, Onun milletine uymak emr olunmuşdur. Nahl suresi, yüzyirmiüçüncü ayetinin, meal-i şerifi, böyle olduğunu göstermekdedir. Geleceği haber verilmiş olan hazret-i Mehdinin rabbi de, ilm sıfatıdır. Bu da, hazret-i Ali gibi İsa aleyhisselama bağlıdır. Sanki, İsa aleyhisselamın iki ayağından biri, hazret-i Alinin başı üzerinde, ikinci ayağı hazret-i Mehdinin başı üzerindedir.

?Halifenin, kuşatma altında bulunup da mescide dahi gelmesine izin verilmediği bir durumda size namaz kıldırmam. Ben namazımı tek başıma kılacağım? dedi. Böylece namazını tek başına kılarak çıktı. Oğlu arkasından yetişerek

"Hz. Ali takiyyeci, korkak birisi olduğundan tehditleri boyun eğerek mi üç halifeye biad etmiştir.. Yoksa hak bildiği için mi? Şia üç halifeye ve Hz. Aişe'yi -haşa ve kella- kafir kabul ederek ne kazanıyor ehl-i sünnet tekfir etmediğinden ne kaybediyor?"

Sonra hepsi birlikte onun yanından çıktılar. Ancak kapıda Hz. Osman?ın yanına girmek için gelen Abdullah b. Ömer?le karşılaşarak tekrar döndüler. Abdullah b. Ömer selam vererek

Allahü tealaya ne kadar hamd etsek azdır ki, zemanımızın alimleri hanefi mezhebindendir ve Ehl-i sünnetdir. Yoksa iş, müslimanlara çok güç olurdu. Bu büyük nimete şükr etmek her müslimana lazımdır. Ehl-i sünnet vel-cemaat alimlerinin sözlerini bildiren kitabları okuyup, onlara uymakdan başka kurtuluş yolu yokdur.

Şialar derler ki: "Hak Hazret-i Ali'nin idi. Ona haksızlık edildi. Umumundan en efdal Hazret-i Ali'dir ." Davalarına getirdikleri delillerin hülasası: Derler ki, Hazret-i Ali hakkında varid ehadis-i Nebeviye ve Hazret-i Ali'nin "Şah-ı Velayet" ünvanıyla, ekseriyet-i mutlaka ile evliyanın ve tariklerin mercii ve ilim ve şecaat ve ibadette harikulade sıfatları ve Hazret-i Peygamber Aleyhissalatü Vesselam ona ve ondan teselsül eden Al-i Beyte karşı şiddet-i alakası gösteriyor ki, en efdal odur. Daima hilafet onun hakkı idi, ondan gasp edildi.

Hazret-i Emir Peygamberimizin vilayetini aldığı, taşıdığı için, geri dönmiyen yani halk arasına karışmıyan, yani vilayetin kemalatı kendilerinde fazla bulunan Evliyanın, mesela Kutbların, Ebdalin ve Evtadın terbiyeleri onun imdadı ve yardımı iledir. yani onun emrinde ve terbiyesindedir. Fatıma-tüz-zehra ile Hasen ve Hüseyn de bu makamda hazret-i Emir ile ortakdırlar.

İkinci nokta cihetinde, Hazret-i Ali şahs-ı manevi-i Al-i Beytin mümessili ve şahs-ı manevi-i Al-i Beyt bir hakikat-i Muhammediyeyi temsil ettiği cihetle, muvazeneye gelmez. İşte, Hazret-i Ali hakkında fevkalade senakarane ehadis-i Nebeviye bu ikinci noktaya bakıyorlar. Bu hakikati teyid eden bir rivayet-i sahiha var ki, Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselam ferman etmiş: "Her nebinin nesli kendindendir. Benim neslim Ali'nin neslidir."

O halde onlar Şeyhaynin büyüklüğünden ne anlıyabilirler? Her ikisinin büyüklüğü, o kadar çokdur ki, Peygamberler sırasındadırlar. Peygamberlik makamından başka, bütün üstünlüklerine malikdirler. Nitekim Peygamberimiz buyurdu ki: . İmam-ı Gazali buyuruyor ki, halife Ömer şehid olunca, Abdüllah ibni Ömer, Sahabe-i kirama dedi ki: (İlmin onda dokuzu, Ömer ile beraber öldü). Bazılarının bu sözü anlamıyarak durakladıklarını görünce, dedi. Ömer böyle olunca Ebu Bekrin büyüklüğü nasıl anlaşılır ki, Ömerin bütün iyilikleri onun bir iyiliğidir. Böyle olduğu, hadis-i şerifde bildirilmekdedir. Ömer ile Sıddik arasındaki fark, Sıddik ile Resulullah arasındaki farkdan ziyadedir. Başkalarının Sıddikdan ne kadar aşağıda olduğunu bundan anlamalıdır. Şeyhayn öldükden sonra da, Peygamberimizden ayrı kalmadılar. Mahşere de onlarla beraber kalkıp gideceğini haber vermişdir. O halde efdaliyyet, üstünlük, Ona daha yakınlık demek olup, bu da, ikisine mahsusdur. Bu fakirliğim ve aşağılığım ile, onların yüksekliğinden ne anlıyabilir ve söyliyebilirim ve üstünlüklerinden ne anlatabilirim? Tozun, dumanın, güneşi anlatmağa gücü yeter mi? Bir damla su, büyük denizleri söyliyebilir mi?

?Ey Rabb?im! Bizim elimizden geleni esirgemediğimizi biliyorsun? dedi. Sonra mescide girdi. Ezan okunduğunda Hz. Ali?ye

Kıymetli kardeşim! Birkaç şaşılacak bilgi ve işitilmemiş gizli şeyler ve cenab-ı Hakkın ihsan etdiği hoş şeyleri bildireceğim. Bunların çoğu, Şeyhaynın ve hazret-i Osman-ı Zinnureynin ve Allahın arslanı hazret-i Alinin üstünlüklerini ve yüksekliklerini göstermekdedir. Kısa anlayışıma göre yazıyorum. Dikkatle dinleyiniz! Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddik ve hazret-i Ömer-ül Faruk , Muhammed aleyhisselamın yüksekliklerine ve vilayet-i Mustafavinin derecelerine kavuşdukları gibi, vilayet bakımından, hazret-i İbrahim aleyhisselama ve insanları dine çağırmak bakımından da, Musa aleyhisselama bağlıdırlar. Hazret-i Ali ise, her iki bakımdan da, hazret-i İsa aleyhisselama bağlıdır. Hazret-i İsa, ruhullahdır ve kelimetullahdır. Bunun için kendisinde vilayet yüzü, Peygamberlik yüzünden daha kuvvetlidir. Hazret-i Ali de, Ona bağlı olduğu için, Onda da, vilayet yüzü daha kuvvetlidir. Dört Halifenin mebde-i teayyünleri, ilm sıfatıdır. Topluca veya açıkca çeşidli yönlerden ayrılırlar. Bu sıfat, topluluk bakımından, Muhammed aleyhisselamın terbiyecisidir. Genişlik bakımından ise, İbrahim aleyhisselamın rabbidir. Her iki bakımdan ise, Nuh aleyhisselamın rabbidir. Musa aleyhisselamın rabbi, kelam sıfatıdır. İsa aleyhisselamın rabbi, kudret sıfatıdır. Adem aleyhisselamın rabbi, tekvin sıfatıdır.

bende diyorumki saahbiye küfredenin yeri vallahide ateştir5 billahide ateştir.. çünkü sahabilerin yüce makamı kuran ayetleriyle sabittir.

Bunun yanında bu durum hadisle de sabittir. Buharide Fezailul Ashab, Ebu Davudda Sünnet, Tirmizide Menakıb bölümlerinde aşağıdaki hadis fazilet durumunu ifade etmektedir.

alıntı

Bu mektub, mevlana Muhammed Eşrefe yazılmışdır.

?Ey Mü?minlerin Emiri! Ben Hz. Peygamber?in sohbetinde bulundum; sözlerini dinledim ve kendisine itaat ettim. Sonra Ebubekir?le sohbet ettim. Onun da sözlerini dinleyip kendisine itaat ettim. Ondan sonra da Ömer?in sohbetlerinde bulunup sözlerini dinledim ve ona da itaat ettim. Onun hem halifelik ve hem de babalık haklarını gözettim. Şimdi de senin önünde, boynum bükük, emrini bekliyorum. Bana istediğini emredebilirsin? dedi. Hz. Osman da ona

?Peki bu cemaatı senin karşında bulunanlar oluşturacak olursa da mı ayrılmayalım? dediler. Hz. Osman buna da

?inna lillah ve inna ileyhi raciun. Mutlaka Osman?ı öldürmüşlerdir? dedi. Yanında bulunanlar

?Cemaattan ayrılmayınız?. buyurdu.

Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu?s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 2/173-174.

sahabelerin hepsi de birer yıldızdır... Allah onlardan razı olsun.

?Ey kardeşimin oğlu! Git, evinde otur! Allah?ın emri yerine gelinceye kadar da bekle? buyurdu.

?Selam senin üzerine olsun ey Mü?minlerin Emiri! Hz. Peygamber bu dini ona sırt çevirenleri, kendisine inananlarla vurmak suretiyle hakim kılabilmiştir. Allah?a yemin ederim ki dışardaki insanlar seni öldürmekten başka bir şey düşünmüyorlar. Müsaade et de onlarla çarpışalım? dedi. Hz. Osman?sa şunları söyledi:

mutefekkir sahabeler birbirine kilic ceker mi? birbirini oldurebilir mi?

- Evinin etrafını kuşatan kişilerin saldırı ve eziyetlerini yoğunlaştırması üzerine Hz. Osman çıkıp

Kadi Iyadın kitabında, imam-ı Malik diyor ki: (Peygamberimizin Eshabından birine, mesela Ebu Bekre veya Ömere veya Osmana veya Muaviyeye veya Amr ibni Asa söğen ve onları kötüleyen bir kimse, eğer yoldan çıkdılar, kafir oldular dedi ise, bu kimseyi öldürmelidir. Yok eğer başka bir ayb ve kusur ile kötüledi ise, şiddetli dövmelidir). Hazret-i Ali ile muharebe edenler, şiilerin taşkın olanlarının dedikleri gibi, kafir değildir. Fasık da değildir. Çünki, Aişe-i Sıddika ve Talha ve Zübeyr ve Sahabe-i kiramdan birçoğu onlardandır. Talha ile Zübeyr Cemel muharebesinde, onüçbin kişi ile beraber öldürülmüşdü. Hazret-i Muaviye bu zeman işe karışmamışdı. Bir müsliman, bunlara yoldan çıkdı ve günaha girdi gibi sözler söyliyemez. Kalbi bozuk, ruhu pis olan, söyler. Fıkh alimlerinden bazısı hazret-i Muaviye için , yani zulm etdi, demiş ise de, bundan maksadları, hazret-i Emirin hilafeti zemanında kendini halife ilan etmesi haksız idi, demekdir. Yoksa, yoldan çıkmak ve günah alameti olan zulm demek değildir. Bu suretle sözleri, Ehl-i sünnet büyüklerinin sözlerine uymuş olur. Bununla beraber, hakiki din alimleri, böyle yanlış manalar anlaşılabilecek sözleri söylemezler. Hazret-i Muaviye için zalim, nasıl denilebilir? Bunun, Allahü tealanın emrlerini ve müslimanların haklarını gözetmekde adil bir halife olduğunu kitabında, allame İbni Hacer-i Mekki yazıyor. Çirkin hata da dememelidir. Hata sözüne eklenen herşey hata olur. Hele lanet sözünü kullanmak, zan ve şübhe ile olsa bile hiç doğru değildir. Böyle sözleri Yezid için söyleseler yeridir. Fekat, Muaviye için söylemek çok şeni, çok çirkin olur. Peygamberimizin , hazret-i Muaviyeye hayrlı düalar etdiğini, hadis alimlerinin hepsi söylüyor. Mesela, ve bir kerre de, buyurdu. Resulullahın düasının kabul olunacağı ise şübhesizdir. Eshab-ı kiramın herhangi biri için, böyle uygunsuz sözler söylemek hiç iyi değildir. Ya Rabbi! Unutarak, yahud yanılarak yapdıklarımızı bizlere sorma! İmam-ı Şa' hazretlerinin hazret-i Muaviyeyi kötülediği yolundaki sözleri de doğru değildir. Böyle birşey olsaydı, Şa'binin talebesi olan imam-ı azam Ebu Hanifenin bu sözleri söylemesi lazım gelirdi. İmam-ı Malik , Tebei tabiindendir ve hazret-i Muaviyenin asrında yaşamışdır. Medine-i münevvere alimlerinin en yükseği olduğu muhakkakdır. İşte o büyük alim, Muaviyeyi ve Amr bin Ası söğenleri öldürünüz der mi idi? Demek ki, onu söğmeği büyük günahlardan sayarak söğenleri öldürmeği emr etmişdir. Onu söğmeği, Ebu Bekr ve Ömeri ve Osmanı söğmek gibi bilmişdir.

İşte, birinci nokta itibarıyla, Hazret-i Ali başta olarak bütün ehl-i hakikat, Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer'i takdim ediyorlar. Hizmet-i İslamiyette ve kurbiyet-i İlahiyede makamlarını daha yüksek görmüşler.

?Cemaat nerede ise siz de orada bulununuz? diye karşılık verdi. Çıkarlarken Hz. Osman?ın yanına girmekte olan Hz. Hasan?la karşılaştılar. Ne olacak diye merak ederek onunla birlikte tekrar Hz. Osman?ın yanına döndüler. Hz. Hasan selam verdikten sonra

Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu?s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 2/172-173.

İMAM-I RABBANİ HAZRETLERİ MEKTUBATTA BU KONUYA ÇOK GÜZEL DEĞİNMİŞTİR.

Zemanımızda birçok kimse, hilafet meselesini dillerine dolamışlar. Sözü evirip çevirip Eshab-ı kiram arasındaki muharebelere getiriyorlar. Cahillerin yazdığı tarihleri okuyarak ve bidat sahiblerinin yalanlarına inanarak, Eshab-ı kiramın çoğunu kötülüyorlar. Onlara layık olmıyan şeylerle lekeliyorlar. Onun için, bu bakımdan bildiğim hakikatleri yazarak dostlarıma göndermeği lüzumlu gördüm. Peygamberimiz buyurdu ki: (Ortalık karışıp, yalanlar yayılıp, dinden olmıyan şeyler ortaya çıkınca, adetler, ibadetlere karışdırılır ve Eshabıma dil uzatılınca, doğruyu bilenler, herkese bildirsin! Allahü tealanın ve meleklerin ve bütün insanların laneti, doğruyu bilip de, gücü yetdiği halde, bildirmiyenlere olsun! Allahü teala, böyle alimlerin ne farzlarını, ne de başka ibadetlerini kabul etmez.)

Seslerini uzakdan işitmek de büyük nimetdir.

Farisi beyt tercemesi:

Evet, alçak Yezid inadcı ve fasık idi. Ona da lanet edilmemesi, Ehl-i sünnetin, kafir bile olsa bir kişiye lanete izn vermediği içindir. Ancak kafir olarak öldüğü bilinen kimseye lanet caizdir demişlerdir. Ebu Leheb ve eşi gibi. Yoksa Yezide lanet edilmemeli, demek değildir. Allahü tealayı ve Onun Resulünü incitenlere dünyada ve ahıretde, Allah lanet eylesin!

İnsanlara nasihat etmek, herkese yol göstermek için geri dönmüş olan Evliya, hem vilayet, hem de davet bilgilerini ve kıymetlerini taşıdıklarından, keşflerinin nuru ile ve Tabiin ve Tebei tabiinden ictihad derecesine yükselen alimler, hadis-i şeriflerin derinliklerindeki manaları bulup anlamak ile, Şeyhaynın kemalatından biraz anlayarak, hakikatlerinden az birşey ele geçirerek üstünlüklerini bildirmişler ve bunda söz birliği hasıl olmuşdur. Bu sözlerine uymıyan keşflerin, buluşların yanlış olduğunu söyliyerek bunlara kıymet vermemişlerdir. Bu ikisinin üstünlüğü Sahabe-i kiram arasında zaten şöhret bulmuşdu. Mesela, de Abdüllah ibni Ömer diyor ki, (Biz, Peygamber zemanında Ebu Bekr gibi kimseyi bilmezdik. Ondan sonra, Ömeri, ondan sonra da Osmanı bilirdik, onlardan sonra kimseyi kimseden üstün tutmazdık). Ebu Davüdün bildirdiğine göre, yine Abdüllah ibni Ömer diyor ki: (Resulullah zemanında bizler, en üstün Ebu Bekrdir, sonra Ömer, sonra Osman derdik).

?Ey Mü?minlerin Emiri! Ben senin emrindeyim ve istediğini yerine getirmeye hazırım? dedi. Hz. Osman da

Allahü tealaya çok hamd ve şükrler olsun ki, bu sözlerimin hepsi, Ehl-i sünnet alimlerinin bildirdiklerine uygundur. Onların sözbirliği ile beraberdir. Onların akl ile, ilm ile buldukları, bana keşf yolu ile bildirilmekdedir. Onların kısaca anladıkları, bu fakire geniş olarak açıklanmakdadır. Resulullaha uyarak, Peygamberlik makamının yüksek derecelerine kavuşdurulmadan ve o yüksekliklerden doyurucu bir pay verilmeden önce, iki halifenin üstünlüklerini, bu fakire, keşf yolu ile bildirmemişlerdi. Ehl-i sünnet alimlerinin bildirdiklerine uymakdan başka kurtuluş yolu yok idi. Bize doğru yolu gösteren Allahü tealaya hamd olsun! O, bize doğru yolu göstermeseydi, biz bulamazdık. Rabbimizin Peygamberleri hep doğru söylemişlerdir.

Ehl-i Sünnet ve Cemaat der ki: "Hazret-i Ali Hulefa-i Erbaanın dördüncüsüdür. Hazret-i Sıddık daha efdaldir ve hilafete daha müstehak idi ki, en evvel o geçti."

Elcevap: Hazret-i Ali'ye iki cihetle bakılmak gerektir. Bir ciheti şahsi kemalat ve mertebesi noktasından, ikinci cihet Al-i Beytin şahs-ı manevisini temsil ettiği noktasındandır. Al-i Beytin şahs-ı manevisi ise Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselamın bir nevi mahiyetini gösteriyor.

Elcevap: Hazret-i Ali mükerreren, kendi ikrarı ve yirmi seneden ziyade o hulefa-i selaseye ittiba ederek onların şeyhülislamlığı makamında bulunması, Şiaların bu davalarını cerh ediyor. Hem hulefa-i selasenin zaman-ı hilafetlerinde fütuhat-ı İslamiye ve mücahede-i a'da hadiseleri ve Hazret-i Ali'nin zamanındaki vakıalar, yine hilafet-i İslamiye noktasında Şiaların davalarını cerh ediyor. Demek Ehl-i Sünnet ve Cemaatin davası haktır.

Gör ki, yollar arasındaki fark ne kadar çokdur.

İmam-ı Muhammed Şafi'i diyor ki: . Bundan anlaşılıyor ki, onlara hata etdi demek bile caiz değildir. Hepsi için hep iyi ve hayrlı söylememiz lazımdır.

Farisi mısra tercemesi: