9 yaşındaydım. çok güzel bir gündü. hazar gölünde yüzüyordum. yavaş yavaş açılmaya başladım. annem ve ablam halı yıkıyorlardı.

elazığ - hazar gölünde yüzenler bilir, göl bazı yerlerde aniden derinleşir. neyse ben hafiften hafiften açılıyordum, aniden kendimi boşlukta hissettim ayağım deniz tabanına değmiyordu. bir anda kendimi suyun dibinde buldum.. suyun altından bulanık görünen Güneş'e ümitsiz bir şekilde bakıyordum. ışığı gittikçe bulanıklaşıyordu. dışarda yüzen çocukların cıvıl cıvıl sesleri aniden kesilmişti, sadece hava kabarcıklarının sesi geliyordu. gölün merkezine doğru koyulaşan ve derinleşen korkunç karanlığına bakıyordum. ilk defa ölümü düşünmüştüm. nefesimi tutmuş çırpınmaya çalışıyordum. korkuyordum.. elimin havaya temas ettiğini hissediyordum ama kafamı bir türlü su üstüne çıkaramıyordum. çırpınıordum çaresizce. nefesimi daha fazla tutacak gücüm kalmamıştı, su yutmaya başlamıştım, tam ümidim tükenmişti ki koltuk altlarımda sabunlu bir el hissettim. ablam gelip beni kucaklamıştı. kafam suyun altından çıkarır çıkarmaz çevremde çığlıklar duymaya başladım. annem beline kadar suya girmiş çaresizce çırpınıyordu, ağlıyordu. ablam beni kıyıya çıkardı. ilk defa benim için ağlayan bu kadar insan görüyordum. beni öpüyorlar sarılıyorlardı. yuttuğum tuzlu su genzimi burnumu yakıyordu. o anları hiçbir zaman unutmam.

Size yapılan ve ömrünüz boyunca hatırlayacağınız en büyük kötülüğü kim yaptı?olsa bak nasıl yazılar geliyor

Allah ömür vermiş ki burdasınız.

yaşadığım için mutluy um. Hamdolsun. Ablama müteşekkirim.

insnaoğlu nankördür iyilikler unutulur...