Ayetin sonundaki esmayı başa alalım. Çünkü o ayetin icabı en başta o esmalara iman edilerek yerine getirilebilir. Anlamı o esmaların açtığı anlam yataklarında akarak anlaşılabilir.

"Allah'ın dilediğince kişiliği katlanır, çoğalır, bereketlenir."

hakkımızdaki her hayrın bereketlenmesi duasıyla...

Yani, bire yedi yüz çoğaldığı söylenen şey, hem Allah yolunda harcanan maldır hem Allah yolunda mal harcayanlardır. Habbeye benzetilen sadece mal değil, malı harcayan insanın kişiliğidir de... Böyle bakınca, önümüze tatlı ve heyecanlı bir okuma serüveni açılır.

Sonu esma ile biten ayetleri, o esmaların anlam ekseninde okumak gerek. Elmalı'nın mealiyle, hemen ardından iki esma ile taçlanan Bakara'nın 261. ayeti de böyle bir okumaya tabi tutulmalı. Esma ile birlikte okunan ayetler, böylece tefsir edilen değil tefsir eden olur. Yorumlanan değil, yorumlayan olur. Biçim verir okuyanına. Formata sokar muhatabını. Bakın, Allah yolunda harcanan mal üzerinden nasıl kazandığımızı ne kadar tatlı bir üslupla anlatıyor ayet. Allah için bizden eksilenin ve eksilen bizin kat kat çoğaltılmasını ne kadar çarpıcı biçimde ifade ediyor!

Bu hadisenin üzerinden birkaç dakika geçmemişti ki bulundukları yere bir deve satıcısı geldi. Hz. Ali, ona devenin kaç para olduğunu sordu, yüz kırk dirhem olduğunu öğrenince, "Paranı sonra almak üzere bana satar mısın?" dedi. Satıcı kabul etti ve devesini oraya bağlayıp gitti.

Kişilik bereketi...

Bir de not: Allah'ın dilediğince katladığı "habbe" olabilmek için toprağa girmeye razı olmak gerek. Tohum toprağa girdiğinde başaklanır, yeni tohumlara doğru çoğalır. İnsanın kişiliğinin bereketlenmesi ve çoğalması için, "habbe" gibi kişiliğini, benliğini tevazu toprağına indirmesi, kendi için değil Allah için var olmaya razı olması gerekir.

Kişilikli bir dolandırıcıdan örnek vereceğim sabah sabah. Dolandırıcının kişiliklisi de olur mu, olur. Adam tüm mesaisini buna ayırmış. işinin ehli yani. Bu yüzden Hürriyet'e haber olacak kadar meşhur. Sordum: Abi bu nasıl iş, tereyağından kıl çeker gibi iş yapıyorsun. Tabi "abi nolur bana takılma, kıyma bana, bak ben seni severim" girizgahından sonra.

10/12/2009

© 2009 karakalem. net, Senai Demirci

Biraz sonra birisi geldi ve devenin kime ait olduğunu sordu. Hz. Ali, kendisine ait olduğunu söyledi. Adam, "Satar mısın?" diye sorunca, Hz. Ali Efendimiz iki yüz dirheme adama sattı. Yüz kırk dirhemini deveyi satın aldığı adama verdikten sonra evine gitti. Biraz evvel altı dirhem aldığı Hz. Fatıma'ya, altmış dirhem verdi. O, hayretle, "Bu nedir?" diye sordu. Hz. Ali: "Allah Teala'nın, Peygamberimiz vasıtasıyla "Kim bir hayır ile gelirse, ona onun on misli verilir" (En'am/160) şeklindeki vaadinin neticesidir." buyurdu.

Allah için verebilmek için, Allah'ın Vasi olduğuna iman etmek gerek. Öyle bir iman ki, yokluğa kadar daralmışları hiç yoktan ve sebepsiz var edecek kadar genişlettiğini şu anda gözünü açıp görmek gerek. Öyle bir iman ki, doğduğu güne kadar yeryüzünde geçen onbinlerce yıl boyunca karanlığa ve unutulmuşluğa terk edildiğini şimdi fark edecek kadar darlanmış bizlere, hiç karşılıksız lütuflarda bulunup yokluğumuzdan varlık, varlığımızdan hayat, hayatımızdan insan, insanlığımızdan iman, ölümüzden ebedi diri çıkaracak kadar bizi bolluğa boğduğunu hemen şimdi ve burada bilmek gerek. Allah'ın Alim olduğuna da iman etmek gerek infak edebilmek için. Bizde olanın bizden eksilmesiyle, "ne haliniz varsa görün!" vurdumduymazlığına terk ederek yüz üstü bırakmayacak denli bizi dert edindiğine inanmak gerek. Elimizdekiler azaldığında, varlığımıza noksanlık geldiğinde, kimseler bilmese bile Allah'ın halimizi bildiğine can başla inanmak gerek. Değil mi ki O, kimseler bizim eksikliğimizi umursamazken, bizim yeryüzünde eksikliğimize razı olmayıp sınırsız varlığın, bitimsiz hayatın ortasına aldı Vasi olarak; bizden eksileni bize yine verir, bizi yine tamamlar. Değil mi ki, adımızı bile anmaya değer görmeyen insanların arasında bizi biricik olarak var eyledi, hayat verdi, insan eyledi, muhatabı olmaya layık gördü, adımızı dünyada dostlarımız arasında ve kendi katında anılmaya değer eyledi, eskiyen ve eksilen varlığımızı bize yeni/den ve ebediyen vermeyi de bilir.

"MALLARINI ALLAH yolunda infak edenlerin meseli bir tane meseli gibidir ki yedi başak bitirmiştir ve her başakta yüz tane vardır. Allah dilediğine daha da katlar, Allah Vasi'dir Alimdir."

Öyleyse, insan Allah yolunda malını harcadığında, ayetin işaretiyle bire yedi yüz çoğalan sadece malı olmaz. Kendisi çoğalır. Hiç ummadığı alemlere uzanır emelleri. Hiç hak etmediği, hakkını veremeyeceği nimetlere uzanır elleri. Allah için harcayanın serveti değil sadece şahsiyeti bereketlenir. Harcadığı ne kadar az olursa olsun, sırf Allah için harcamaya niyet ettiği için Allah'ı alır, Allah'la kalır, Allah'a kalır, Allah'a varır, Allah'la markalanır, Allah'la anılır. Hiç hak etmediği bir itibarla itibar sahibi olur. Hiç hakkını veremeyeceği bir izzet ve onura erişir.

Bir: "Mallarını Allah yolunda infak edenlerin meseli bir tane meseli gibidir ki yedi başak bitirmiştir ve her başakta yüz tane vardır. Allah dilediğine daha da katlar, Allah Vasi'dir Alimdir."

Kanaat düşünceyi, niyaz duayı şükür de bereketi artırır.

Bir not daha: "Habbe" tohumu ve meyvesi aynı olan bitkiler için kullanılır. Buğday ve arpa gibi. Bu yüzden "hububat" denir. Habbe de, ne güzel ki, "muhabbet"in kökü olan "hub"dan alır anlamını. Yani, kendi heva ve hevesini, alışkanlıklarını ve önceliklerini Muhammedi muhabbetin toprağına gömmeye razı olan, sesini Allah Resulü'nun sesinin üzerine çıkarmayan, görüşünü Allah Resulünün sünnetinin önüne geçirmeyen kişilerin varlıklarının habbesi, yani tohumu, en başından meyve olarak da isimlendirilmeye hazır bir katlanmayla çoğalır, bereketlenir. Dünya toprağında bir tohum olarak varken bile, cennet meyvesi gibi şimdiden tadılır, tanınır, çoğalır, bereketlenir.

bu olay bir'e onun salt manevi değil, maddi olarak da karşılığının alındığını gösterir. hükümlerin batıni yönü çok mühimdir, ancak bu zahirin önemsiz olması gerektiğini düşündürmemeli.

Gelelim derse. O işte o kadar samimi ki Allah onun bile yolunu açmış. Dürüstler neden "güven" duymazlar ki. Güvensek O da bize güvenip açacak kapılarını. aslında kapı açık. Ama kimliğimiz kimlik değil ki. Adımız soyadımız yalan yanlış, fotoğrafımız bize benzemiyor. arkaya bakıyoruz huylu beygir gibi, biri gelse de bizi içeri aldırsa diye. Kendimiz adam değiliz bir kere, değil mi.

Ayette bir "habbe" olarak önce yedi başağa, ardından her birinde yüz habbe olarak yedi yüz kata kadar artan şeyin ilk bakışta Allah yolunda harcanan mal olduğu akla geliyor. Doğrudur. Allah için harcananı Allah çoğaltır, kat kat artırır. Ama ayetin tek kasdı bu olmamalı. Allah, Allah için harcayanı da çoğaltacağını vaad ediyor. Vahyin sonsuz anlam katmanlarına dalarak, ayeti en az iki türlü okuyabiliriz:

Malını Allah yolunda seve seve harcayabilmek için Allah'ın Vasi' ve Alim olduğuna iman etmek gerek. Çünkü Allah Vasi' ve Alim ünvanlarıyla çağırıyor infak etmeye. Vasi' olarak tanıdığımız biri ancak bizden darlanmayı göze alarak, darlıkta da bollukta da vermemizi isteyebilir. Halimizi herkesten çok iyi bilen Alim biri ancak bizden biz aksini sansak da hayrımıza olanı yapmamızı isteyebilir. Öyle biri istemeli ki bizden elimizdekileri, öyle biri istiyor olmalı ki bizden üst üste yığmaktan vazgeçmemizi, bize neyin, ne zaman, ne kadar lazım olduğunu bilecek geniş bir ilmi olmalı. Sadece bugünümüzü bilen yarınlarda bizi mahcup edecek bir şey istiyor olabilir bizden. Sadece bu dünyamızı bilen ahirette bizi mahzun edecek bir şey istiyor olabilir bizden. Ancak Vasi' ve Alim olanın hakkıdır infakı emretmek.

"Hocam gece rüyamda görmezsem o işi yapmam, yakışmaz bana" demesin mi. İnanamadım. Ama yaptıklarını bizzat gördüm, duydum.

Öyleyse, insan Allah yolunda malını harcadığında, ayetin işaretiyle bire yedi yüz çoğalan sadece malı olmaz. Kendisi çoğalır. Hiç ummadığı alemlere uzanır emelleri. Hiç hak etmediği, hakkını veremeyeceği nimetlere uzanır elleri. Allah için harcayanın serveti değil sadece şahsiyeti bereketlenir. Harcadığı ne kadar az olursa olsun, sırf Allah için harcamaya niyet ettiği için Allah'ı alır, Allah'la kalır, Allah'a kalır, Allah'a varır, Allah'la markalanır, Allah'la anılır. Hiç hak etmediği bir itibarla itibar sahibi olur. Hiç hakkını veremeyeceği bir izzet ve onura erişir

İki: "Mallarını Allah yolunda infak eden lerin meseli bir tane meseli gibidir ki yedi başak bitirmiştir ve her başakta yüz tane vardır. Allah dilediğini daha da katlar, Allah Vasi'dir Alimdir."

din, insan hayatının ayrılmaz en tabii ve en nüfuz edici gerçeğidir. dinin fert ve toplum hayatında birtakım ahlaki ilke ve prensipler vasıtasıyla, düzenleyicilik rolünün ötesinde, ruh ve beden sağlığı açısından da oldukça faydalı yönlerinin olduğu yapılan araştırmalarla gün geçtikçe daha belirgin bir şekilde ortaya çıkmaktadır...

Bire On Bir dilenci, Hz. Ali'den bir şeyler istedi. O da Hasan, Hüseyin Efendilerimizden birisine, "Annene git, kendisine verdiğim altı dirhemden birini al getir." dedi. Giden, geri geldiğinde, "Annem onları un almak için sakladığını söylüyor" dedi. Hz. Ali, "Kişi kendi elinde bulunandan çok Allah'a itimat etmedikçe tam iman etmemiştir. Git, o paraların hepsini getir." dedi. Hz. Fatıma, bu sefer paraların tamamını yolladı. Hz. Ali hepsini dilenciye verdi.