Kaç bin baba bekliyor acaba şu anda? Kaç bin ana? Eş, nişanlı, sevgili? Böylesine bir utançla yazı yazmadım bugüne kadar...

Geveliyorum, saçma sapan, "bilmiyorum ağabey, henüz isimler açıklanmadı, sen sağlam dur, o yoktur inşallah."

Biraz daha saçmalıyorum... Kapatıyoruz.

Gırtlağım düğüm.

"Öğrenirsen, arar mısın?" diyor.

Cannes film festivali var, bir tanesinde.

Parmaklarım hiç olmadığı kadar dermansız, tuşlar hiç olmadığı kadar ağır.

Diyorum ama... Utanıyorum verdiğim cevaptan aslında... Bu kadar arsız bir temenni olabilir mi? Tolga değilse, Hasan, Hasan değilse, Murat... İlla ki, bir babanın evladı... İlla ki, bir ananın kuzusu... "İnşallah seninki değildir" denebilir mi? Diyorum.

Baba atmış kendini sokağa, dayanamamış beklemeye. Ana yüreği sarılmış telefona.

"Vuruşmak daha kolay, inan" demişti bir subay bana, "analar, o haberi duyunca, öyle bir bakar ki sana, o gözleri ömrünün sonuna kadar unutamazsın..."

Saat 13.33...

Gazeteciyiz ya...

Oğlu.

Sigarayı bırakmam mümkün değil.

Hiç anlamamışım ne demek istediğini, bu ana kadar... Öküz gibi dinlemişim meğer.

Baba İzmir'de.

Aklım yalanımda... Kulağımda çığlık.

Bayram Bolat, Konya.

Saat 10 civarı falan... Telefon...

Şehit sayısı, 6'ya çıktı.

YILMAZ ÖZDİL

Gözümün önüne geliyor hergele.

Okumuyordu kız peşinde koşmaktan, hatırlıyorum... Demek asker, Şırnak'ta.

"Tolga orada..."

Samet Kırbaş, İstanbul.

Öbürü, borsanın hacmini anlatıyor.

Nasıl çıktı ağzımdan, bilmiyorum...

Saat 12.45...

Bir umut, haber kanallarını zaplıyorum...

Saldırıyorum hemen, oraya buraya. Yok. İsim yok. Bir yandan da, düşünmek istemediğim durumu, düşünüyorum... Ya Tolga'ysa... Ne diyeceğim yani, telefon açıp? Ne diyor acaba, şehit ailelerinin kapısını çalan komutanları? Kaç bin defa yaşadılar bu durumu...

Ekrana oturuyorum...

Mahir Yıldırım, Aydın.

"Var mı şehitlerin arasında ismi?"

"Yılmaz?"

Bir çığlık ki, anlatamam.

"... Vaay, ağabey hayırdır?"

Bu sefer yenge.

Bekir Çakır, Adana.

"Şırnak'ta 5 şehit varmış."

Vedat Dayıoğlu, Antalya.

Umursamaz. İlgisiz... Neşeli hatta.

Şehit 6... Başsağlığı 5.

Evlatlarımızın öldürülme hızına bile yetişemiyorlar... İsimler hala yok.

Saat 13.55... 14.07... 14.23...

Atıf Günkan, Niğde.

Çalmasın diye dua ediyorum. Çalıyor.

Kulağımda çığlık.

İsimlerden ses seda yok. Tek bildiğimiz, 6 koçumuz daha düştü. Rakamdan ibaret...

"Evet?"

"Maalesef ağabey, mayın."

Tolga...

Sesi kırılıyor aniden.

Gözüm televizyonda... Hayat, lay lay lom arkadaşlara... Hiçbir şey olmamış gibi.

Ben çaresiz.

"Ekrem ben... İzmir'den."

Ve, saat 15.05... Tolga yok, Vedat var.

Ağlıyor kapı gibi adam... Belli ki o ana kadar zor tutmuş kendini, boşalıyor, ağlıyor...

Aynı muhitin çocuğuyuz. Kardeşi, üniversiteden arkadaşım. Ekrem ağabey, bizden 7-8 yaş büyük... Hayli oldu, görüşmeyeli.

Yerin dibine geçerek...

"Yok abla, ben de tam sizi arayacaktım, şükür ki yok, isimler hep başka."

"Var mı?"

Çok soru duydum da... Bu kadar ağırı...

Anadolu Ajansı duyurdu. Başbakan, "5" askerimizin şehit olması nedeniyle Genelkurmay Başkanı'na başsağlığı mesajı göndermiş.