... Hayatın her anının ve her alanının rehberi eğer Allah Resulü ise onun mübarek ellerinde yetişmiş nesil de öyledir ve hayatın her anının ve her alanının rehberidir onlar. Biz en güzel manada?kulluğu nerden öğreneceğiz? diye bir soru sorduğumuz zaman varacağımız kapı sahabenin kapısıdır. Çünkü onlar Kuranın ilk nesli ve Hz. Peygamberin ellerinde yetişen ilk nesildir...

ürperdiğim kısmı şu soruydu; Önlerinde hazır bir kitap yoktur. Hazır bir kitaba göre kişiliği yeniden dokumanın zorluğu anlaşılabilir. Ya bir de, "her an bilmediğiniz bir yerden gelebilecek yeni bir ölçüye" göre kişiliği değiştirmeye hazır olmak ne demektir? Bu, teslimiyetten başka bir ruh haliyle izah edilebilecek bir durum mudur?

Takıldı gerilerde...

Vahyin kıvamını anlamak ve onu getirene bağlanmak, farklılıktır. Çünkü o, Allah'ı anlamayı gerektirir öncelikle...

Durup beklerler mi?

Biri vardı bizden,

Rabbim hepsinden razı olsun, bizi de onları severek, onlara benzeyerek razı olduklarının kervanına erdirsin.

Ama, "Vahiy insanda nasıl ete kemiğe bürünür? Yani canlı Kur'an kimdir" diye sorulunca nasıl Hazreti Peygamber akla gelirse, Peygamber dışında vahye göre tanzim edilmiş en özgün hayatların da "sahabi hayatı" olduğunda şüphe yoktur. Zor olanı başaran nesil olarak, tüm zamanlarda İslam nesillerine öncülük etme şerefine sahiptirler. Onun için bizzat Rasulullah tarafından "gönüllerimizin yıldız"ı olmaya layık bulunmuşlardır. Onların yaşayış tarzları, bir Kur'an tefsiridir aynı zamanda. Çünkü vahyin Peygamber'den insana ulaşmasının ifadesidir sahabi... Rasulullah "canlı Kur'an" ise, sahabi onun izdüşümüdür. Bir rengidir, tonudur... Mükemmeliyetin parçasıdır. Bir ışık huzmesidir.

Kaynağa en yakın nesil o.

İşte ilk İslam neslinin ilk farkı budur.

Vahiyle içli-dışlı olmak, sadece o neslin kendi toplumundan farklılaşma noktasındaki kahramanlık açısından önemli değildir. Bir de yine o "teslim olmuş" neslin, bir bakıma, vahiy yoluyla ilahi bir terbiye imbiğinden geçmesi demektir. Vahiy her inişinde bir uzuvlarını ihya etmiştir o neslin... Kalplerine ve dimağlarına, ilahi bir ahenk inzal buyurmuştur. Düşünün bir Hazreti Aişe için inen vahiy vardır, Hazreti Ömer'i doğrulayan, Hazreti EbuBekir'in mağara arkadaşlığını tebcil eden, Bedir, Uhud, Huneyn ashabının yüreklerini yoğuran, Ensar'ı, Muhacirin'i sanki bir ebedi tarih akışında resmeden vahiy çizgileri... Ammar b. Yasir'in yürek yangınını asırlar sonrasının mazlumlarına örnek olsun diye kaydeden vahy sözcükleri... Hazreti Aişe İfk hadisesinde "Benim temizliğimi Rabbim bildirsin" diyor. Efendisi olan Peygamberi'nden ve babasından da ötede bir "Doğrulayıcı"ya sığınıyor. Vahiyle böylesine sıcak bir teması var o neslin.

Sonra gelenlerin hepsinde, bir kolaylık vardır. Sanki imanın önü açılmış, kalpler inanca alışmıştır. Bir kere gidilen yol, ayak izleriyle öncülük eder sonra gelenlere... O'nun için İlk Nesilden sonra gelenlerin tümü, tüm zamanlarda ilk neslin izine basmanın kolaylığını yaşamışlardır. Onun için de ilk nesle şükran borçludurlar.

sabır gereken yerde sabır, şükür gereken yerde şükür etmesini bilenlerden oluruz inşallah.

Sonraki zamanlardan bakıldığında Vahiy, öncelikli kaynak hiç şüphesiz. Peygamber öncelikli örnek...

Acaba derler mi?

Bir peygamberin çağrısına ilk muhatap olan neslin zorluğunu anlamak lazım. Bir gün bir insan çıkacak ve "Allah beni size peygamber olarak gönderdi" diyecek. "Allah bana vahy ediyor" diyecek... Rasulullah Efendimiz'in bile "şimdi bana kim inanır?" diye tedirginlik yaşadığı bir ortamdır o.

Kur'an o nesilden bahsederken, "İlk iman eden muhacirlerle ve ensar ile iyilik yaparak onlara tabi olanlardan Allah razı oldu. Onlar da Allah'dan razı oldular." (Tevbe Suresi, 100) buyuruyor. Bu, o nesle Allah Teala tarafından verilen kalite belgesi... Allah onlardan razı olmuş, onların kalbleri de "Rıza kıvamı"na ulaşmış...

Böyle eğitiliyorlar.

amin...

Ve o nesil, Allah'ın "Güzel örnek" diye tavsif buyurduğu Peygamber'in elinde yoğruluyor. Doğrulara yöneltilen, yanlışları sıcağı sıcağına düzeltilen bir nesil. Vahyi Rasulullah'la birlikte yaşayan bir nesil. Müşküllerini çözebilecek bir kutlu öğretmeni hemen yanı başlarında bulabiliyorlar. Arkasında durduğu insanın sıdk , emanet , fetanet , ismet gibi vasıflarla donanmış olduğuna Allah'ın kefil olduğuna inanan bir nesil. Benzeştiği, aynileşmeye çalıştığı insan, insani bakımdan firesi olmayan bir örnek. Bir sonsuz ufuk. Som bir insan. Ona benzedikçe uzuv uzuv dirildiklerini biliyorlar. Onun çağrısında hayat var. Kalbini O'na açan, kalbinin dirildiğinden emin...

O ortamda "Sana ben inanırım" demek, "Muhammed söylüyorsa doğrudur" demek, müstesna ruhların tavrıdır. O ortamda herkesin aklına başka şeyler gelebilir. Kimi "peygamberlik neden bana veya bizim kabileye gelmedi" diye düşünebilir. Kimileri "Neden Muhammed?" diye sorabilir... Kimilerinin aklından "Peygamberliğin kavmin en zenginine, mal ve evladı en çok olanına gelmesi" geçebilir. Mekke toplumunda Rasulullah peygamberliğini açıkladığında kafası karışık insanların öylesine çok olması sebepsiz değildir. Bu kafa karışıklığı ta Mekke'nin Fethi'ne hatta daha sonrasına kadar devam etmiştir.

Onlar tam bir teslimiyetin numuleri ise, onlara uymadan, onları örnek almadan, onlar gibi en sevdiğimiz şeylerden feda etmeden nasıl kurtuluruz benliğimizden, nefsimizden ve bu dünyadan... Gerçekten imtihanımız çok çetin. Rabb'im belkide bizleri varlıkla imtihan ediyor ama farkında bile değiliz.:(

çok duygulandırdı bu yazı.

Önlerinde hazır bir kitap yoktur. Hazır bir kitaba göre kişiliği yeniden dokumanın zorluğu anlaşılabilir. Ya bir de, her an bilmediğiniz bir yerden gelebilecek yeni bir ölçüye göre kişiliği değiştirmeye hazır olmak ne demektir? Bu, teslimiyetten başka bir ruh haliyle izah edilebilecek bir durum mudur? İşte "İslam" kelimesinin "teslim oluş" anlamında kullanılabileceği en müşahhas örneğin "Sahabe-Rasulullah dostları" olmasındaki sır burada aranmalıdır. Vahye inanan, vahyi bekleyen, vahyi hayata dönüştüren, dolayısıyla vahiyle içli dışlı bir nesildir Sahabe nesli... Vahye adeta dokunan, onunla temas eden bir nesildir. Vahiy onlar için her gün kişiliklerinin bir yanına yeni bir hayat veren ruh gibidir. Adeta 23 yıl laboratuvarda imiş gibi yaşamışlardır. "Taptığınız putları bırakın" denmiş, bırakmışlardır. "Kız çocuklarını öldürmeyi bırakın" denmiş, bırakmışlardır. "İçkiyi, faizi bırakın" denmiş, bırakmışlardır. "Haksız yere insan öldürmeyi bırakın." Bırakmışlardır. "Malınızdan bir bölümünü fakirlere ayırın." Ayırmışlardır. "Kölelerle aranızdaki farkı önemsemeyin, inanç bu tür farklılıkları ortadan kaldırır, onları kardeş edinin." Kardeş edinmişlerdir. "Kavmi, mal ve evlad çokluğunu bir şeref ölçüsü olarak görmekten vazgeçin." Vazgeçmişlerdir. Bunlar, o dönem insanlarının kadim adetleridir. Bir insan çıkıyor ve sizden, her biri ekonomik, sosyal, siyasi, psikolojik zemine oturan kadim adetlerinizi terk etmenizi istiyor. Hadisenin yalın görünümü bu. Bu çağrı o toplumda otomatik bir değişimi gerçekleştirmiyor. Bir kısım insanın "Atalarımızı üzerinde bulduğumuz dinden mi döndürmek istiyorsun" diye itiraz ettiği, düşmanlıkta bulunduğu, üzerine yürüdüğü Peygamber'e siz "İnandım" diyeceksiniz. Bu kahramanlıktır. Bir kısım insanların "süfeha takımından kendilerinin ayrı tutulmasını istediği", mal-mülkün oluşturduğu kibrin insanlık değerlerini arka planlara ittiği bir toplum zemininde, vahyin rehberliğinde kölelerle kardeşleşmeyi göze almak, bir kahramanlıktır. İnanç uğruna anne-babayla, hısım-akraba ile farklılaşmak kahramanlıktır. Bir göçü göze almak, hatta ölümü göze almak inanç uğruna, kahramanlıktan başka nasıl izah edilebilir? Ahireti hayata taşımak demek ölümü göze almak. O nesil, ahiret hayatını idrak gibi bir zihni yükseliş göstermiştir o kurak inançlar ikliminde... Ahireti idrak kolay sanılmamalı. Bir kahramanlıktır o ortamda ahiret lügatçesini öğrenmek...

Aradan geçen 1400 küsur yıl sonra bizde o ışığın kaç rengi var, bizim sorumuz da budur. Hazreti Peygamber ilk tebliği bize yapsaydı nasıl davranırdık sorusu da önemli, ama o zorlukla imtihan olmaya yönelmeden, içimize bir Ebu Bekir, Ömer, Ali, Osman, Hatice, Ayşe, Fatıma ışığı düşürmeye bakmak en iyisi... Rabbim muvaffak kılsın.

Onlar içinde bir Ebu Bekir var ki Hazreti Peygamber'le bir insan hüviyetinde olabilecek olanın en üst seviyesinde aynileştiğini anlamamız gerekmez mi? Böyle başka "ışıkları farklılaşan sayısız yıldızlar" gibi görmek mümkün o nesli... Hazreti Peygamber de öyle niteliyor zaten onları...

insan kimi zaman varlıkla imtihan oluyor, kimi zaman yoklukla...

Damarlarında Peygamber sıcaklığı dolaşan...

Kervanın en sonuna belki ularlar bizide :)

En berrak suda yıkanan, ya da en berrak suyu içen...

Ahmet Taşgetiren

"Onların yaşayış tarzları, bir Kur'an tefsiridir aynı zamanda. Çünkü vahyin Peygamber'den insana ulaşmasının ifadesidir sahabi... Rasulullah "canlı Kur'an" ise, sahabi onun izdüşümüdür. Bir rengidir, tonudur... Mükemmeliyetin parçasıdır. Bir ışık huzmesidir"

İlk nesil, her şeyi yeniden öğrenmiştir. İslam'ın tüm ıstılahlarını, bizzat İslam kelimesinin kendisini bile yeniden öğrenmek zorunda kalmışlardır. Vahiy nedir, takva nedir, namaz nedir, oruç nedir, huşu nedir, tezkiye nedir, tevhid nedir, şirk nedir? Bir inançtan kopmanın ve kişiliğini yeni bir inançla donatmanın zorluğunu bütün genişliği ile yaşamışlardır.