Ben babamı kanserden kaybettim. Babam çok iyi adamdı. Öyle olmasa bile yokluğu gerçekten üzüntü verici. Siz daha iyi bir insan olmaya çalışın. Yine de yargılamayın babanızı..

ne olursa olsun insan ailesinden kopmamalı, ilerde çok pişman olursunuz.

teşekkürler, Başın sağolsun bu arada

Arkadaşlar benim babam sorumsuz, yarınını düşünmeyen, bugün ne bulursa yiyen, geniş bir insan. küçüklüğüme dair sadece babamın babaannemin gazıyla annemi dövdüğü günleri hatırlıyorum. Aklıma her geldiğinde de babamdan daha fazla soğuyor ve küfür yağdırıyorum. Zaten 13 yaşında ben liseye gittim ve liseyi yatılı okudum. sonra üniversite ve daha sonra benim bu şekilde aile bağları kopmuş oldu. Üniversite bittikten sonra ailemin yanına geldiğimde yapamadım. özgürlüğüm kısıtlanmış gibi hissediyordum. Birde babamın sanki lisede üniversitede hep yanımda olmuş gibi pişkin pişkin benden çalışıp kendisine para getirmemi beklemesi de saçma geliyordu bana. Sonuçta olmadı, yapamadım orada. Bende ilk olarak yatılı iş bakmaya başladım. bulamayınca küçük sıradan bir işe girip ev tuttum ve evden ayrıldım. Babama ben kendi ihtiyaçlarımı gideririm sana ihtiyacım yok sende benden bişey bekleme dedim. sonra baktım kurtulamıyorum bende şehir dışına giderek istanbula geldim. 4 yıldır burada çalışıyorum. şu an İş sağlığı ve güvenliği alanında 6. yılımı dolduruyorum. bu alanda almadığım sertifika kalmadı gibi birşey. Artık farklı düşüncelerim var. mesela pilot olmak istiyorum. Bunu insanlara anlattığımda benimle dalga geçiyorlar. onlara neden böyle düşündüklerini sorduğumda tatmin edici bir sebep söyleyemiyorlar. Pilot olduğumda Beni tebrik edecekleri günü sabırsızlıkla bekliyorum. Bunu sadece onlara yanıldıklarını göstermek için değil, kendim pilot olmak istediğim için yapmak istiyorum. Sonuçta ben hayatımı bir başkasının düşüncelerine bağlı olarak yönlendirmiyorum. Bu benim hayatım benim kararlarım. Doğrusuyla yanlışıyla. Bazen geçmişe dönüp babamla ilgili ailemle ilgili düşünüyorum. Ben hiç kardeşlerimi, annemi, babamı benimseyemedim. Onların sıkıntısı olduğunda gerçekten benim sıkıntım diyerek hiç sahiplenemedim. aynı şekilde kardeşlerim de beni hiç sahiplenemedi. Sadece saygı var arada oda olmasa kimsenin kimseyle yabancıdan farkı yok. bizim hiç aile fotoğramız yok. kardeşlerimle ve babamla hiç güzel anımız yok. Sadece benim ve erkek kardeşimin sünnet düğünleri, kızkardeşimin evliliği haricinde hiç resmimiz yok. İleride oğluma dedesi hakkında anlatacağım pek bişey de yok. Bu nasıl bir aile yapısı diyorum. Böyle aile mi olur? İnsan kendi yuvasını dağıtır mı bu şekilde? babam hiç bunları oturup bir gün düşünmüş müdür? ben asla böyle bir baba olmayacağım. Bazen keşke bursada ya da muğla da yaşayan yine küçük bir aileden gelseydim diyorum. En aznından oturup konuşabileceğim, Beni anlayan birisi olsaydı, Kardeşlerimle gerçekten kardeş gibi olurdum. Çünkü bu durumda Biz ayrılmazdık belki de. Daha fazla zaman geçirirdik. Sizce ben yanlış mı düşünüyorum?

büyüklerde hata yapabilir, akıl yaşta değil ki, belli ki o da öyle görmüş, normal öyle kabul etmiş, vakit varken ailenizle iletişimi artırın.