Hayatım boyunca Mimar olmak istedim. Karikatüründen teknik çizimine bilip bilmeden de olsa elimden kalem düşmedi. Ne var ki ÇEVRE "Mimar olma iş bulamazsın" dedi. "Makina Mühendisi ol"

Mezun olduğumda o çevre "Naptın iş arıyor musun?" veya "Girmedin mi hala bir işe" dedi bana sadece.

Teşekkürler yorumlarınız için.. Bu hikayenin birçok kişiye tanıdık geleceğini biliyordum ne yazık ki..

Yazıyı sonuna kadar okurken o kadar korktum ki "sonuç hüsran" dersiniz diye. Sonuna geldiğimde huzur buldum. Hayırlı uğurlu olsun hocam.

mart ayında işten ayrılıp dersaneye yazıldım. enson 2000 yılında öss için çalıştığım konulara buyuk bir hevesle basladım. planlı ve programlı ve hedeflediğim netlere ay ay ulaştım. enson 30 deneme ortalama +- 102 net yaptım enfazla 108. tamam olacak gibi dedim ama olmadı.

Odamda bilgisayarda sınav sonucuma baktıktan sonra hemen salona gidip aileme haber vermek istedim, titreyen bacaklarım sayesinde o kadar da hızlı olamadım. Salona gittiğimde söyleyebildiğim tek şey "bacaklarım titriyo" oldu. Noldu diye panikleyen anneme bir de "Sınav iyi gelmiş" diyebildim. Onlar sevinirken bağrışırken ben öyle kaldım.. Ağlayacağım desem, gelmedi ağlayamadım, çığlık atamadım gülüp coşamadım. Öylece durdum.. Çok sevinmenin nasıl birşey olduğunu uzun süredir unutmuş olduğumdan belki de.

hep başarılı bir öğrenci idim üniversitede okurken pek başarılı olamayınca kendime güvenimi kaybettim, iş bulamayınca 2 yıl boyunca bunalıma girdim çevremle tüm bağlarımı kopardım. Bir arkadaşım arayıp da hala iş bulamadın mı ben şurda çalışıyorum diyince kendimi bir ezik hissettim hep. Ama sonunda kpss ile atanabileceğim bir puan aldım.

Mühendisliğin sadece adı güzel. Düşününce hatta o bile değil artık.

Bir resmi kuruma başvurdum. 3 ay bekledim haliyle soruşturma felan. O 3 ayda girmediğim mülakat kalamdı. Benden sefil adamın baan kaç dil bildiğimi sormasına deli oldum... sonu. max. 1100 tl maaştı.

657bilseydikYasamaz

Noktalama-yazım hataları gereksiz üç noktalar yaptığımın farkındayım. Sınav bitti artık istediğim kadar üç nokta hakkımdır... :)

Teşekkürler bu saatte bu kadar uzun bir yazıyı okuduğunuz için :)

Özetle, bu yazıyı yazmamın yegane sebebine gelirsek, nasihat ne kadar haddimdir bilmem ama: Yolun başındakiler; yaptığınız hata bile olsa kendi kararınız olsun.

Okurken bir yandan da benden önce mezun olan yine makine mühendisi bir arkadaşımın 1.5 yıl iş bulamayışına ve işe alındığını söyleyen telefonu kapattığında koskaca adamın nasıl ağladığına şahit oldum. Aynı süreçte sevgili ÇEVREmin de "sen mezun ol senin iş hazır" , "Bitir de okulu koyalım seni biryerlere" deyişleriyle avundum.

arkadaşlara, akrabalara hep dinleniyorum dedim ben de bi yıl:) Artık sonlara doğru epeydir dinleniyosun sesleri gelmeye başlamıştı. Zor kardeş, anlamak için yaşamak gerek...

kendimi gördüm yazında. gerçekten senin adına çok sevindim. 2010 yılında senin geçtiğin yollardan geçtim, maruz kaldığın akraba ilişkilerine maruz kaldım. Heax arkadaşın dediği gibi allah herkese hakettiği değeri ergeç veriyor.. hakkında hayırlısı olsun. Ayrıca kadir geceniz de mübarek olsun..

göz yaşlarına hakim olamamak...

Helal sana. Yalnız bu makine mühendisliği nereye gidiyo. Birileri buna dur demesi lazım

Allah herkesin gönlüne göre versin

ALLAH hepimizin gönlüne göre versin Meslektaşlarım

İzmir'de makina mühendisliği okudum. Kişiliğimin ve özgüvenimin idealist Prof'larca sömürülüşünü adeta silinişini izledim. Ki matematik hocasının ilk derste "Kanlı gözyaşlarıyla geçecek en az 4 seneye hoş geldiniz" demesi olacakların habercisiydi. Nasılda keyifliydi bunu söylerken... 5.5 sene boyunca içten içe hiçbirşey öğrenmediğimi hissederek, daha sonralardan hiçbir işime yaramayacağını öğrendiğim hesaplarla boğuştum.. Sabahlara kadar ders çalıştım, masadan başımı kaldırdığımda "Sokak lambası mı koymuşlar ya benim pencerenin önüne" diye camdan baktığımda güneşin doğduğunu görüp, saf gibi sadece "projenin yetişemeyeceğine" üzüldüm. Bu ayrıntıları fazla uzatmayacağım çoğunuz bilirsiniz zaten sı... m mavisini.

hikayede herkesin hayatından bir kare var gibi demekki insanlar her yerde aynı bende su bes para etmez memur lafına takıldım bende cok cektim beş para etmez insanlardan

Ya arkadaş bir adamla haftada iki kez karşılaşırsın ve her seferinde bir sene boyunca ''eee şimdi napıosun?'' '' bakıyo musun işe filan?'' diye sorulur mu ya?ve buna benzer bir sene boyunca en az 10 adam var tanıdık uzaktan akraba vs.

Herkes ayrı bir hikaye.. Çalışmak falan tamam da biraz da şans. Sınav anı öyle birşey ki tüm geleceğini bağlıyorsun 2 saate. Benim de kötü geçebilirdi üstümde o kadar gerilim varken iyi geçmesi büyük şans hatta.. İyi puan alan alamayan herkes için hayırlısı olsun. Forumda ne zaman birşey yazacak olsam, benim durumumda olup istediğini alamayanlar geliyor aklıma. Kendimi koyuyorum yerinize yazdığım her kelimede tereddüt ediyorum zaten hayata kırılmış birisini daha fazla kırar mıyım diye. Umarım kimsenin canını sıkmıyorumdur..

Birgün aileme ben işten çıkıyorum dedim, KPSS'ye çalışacağım dedim sağolsun onlar da anlayış gösterdiler ve fakat bu aileme karşı kullandığım son kredimdi biliyordum. Masaya herşeyimi koymuştum birnevi; ya hep ya hiç.. İşten çıktım, biriktirdiğim üçbeş kuruşla kursa yazılıp kitap aldım. ÇEVRE'min "Olmaz o iş kolay mı KPSS?" sesleri arasında aylarca ders çalıştım. "Ee napıyorsun?" diyenlere "KPSS'ye çalışyorum" dediğimde yüzlerinde oluşan o garip ifadeyle "Hımm iyi bakalım" demelerine şahit oldum.

Bende bu sekilde bir yazı planlamıştım ama olmadı.

aynı yollardan 2010 senesinde bende geçmiştim.. duygulandım yazını okuyunca, film şeridi gibi gözümün önünden gecti 8 ay, dile kolay duyulmuş nice sabah ezanları.. bende ilk aileme haber vermiştim, türkiye 1098. si olmuştum ve bu benim son şansımdı. şimdi bir kurumda iyi bir mevkide çalışıyorum.. Yüce Rabbim Hak edeni görüyor güzel kardeşlerim.. yazı için tekrar teşekkürler, umarım hepimize daha güzel haberlerle ailelerimizi sevindirmek nasip olur.

Ya birde meslektaşım ve derttaşımda diyeyim sende söylemişsin bende söyleyim:

Makina Mühendisleri arasında 370-390 arası bir sıralamam var. Meslektaşlarım birinci atama mı olur ikinci atmamı olur diye düşünürken ben hayatımın kurtuluşunu izliyor, aylardır çıkmaya çalışıp çıkamayan, sınav sürecimi etkilemesin diye amelyatla aldırmayıp antibiyotik kullandığım ve bugün yine ağrısı bastıran 20 lik dişime bile gülücükler yolluyorum.

Ve 11 Ağustos 2012

Gerçi en baştan kendi akrabaların seni anlamadıktan sonra başkaları her şeyi der... ben 10 ay saçlarımı kaybettim bu sınava hazırlanırken yemin ederim ama her konuşmamızda ders çalışıyorum dediğimde ''yatıyosun yani ha'' diyen akrabaların olduktan sonra millete bişey diyemezsin... Ancak kpss sonuçlarını öğrendikten sonra da öyle utanırlar ki bu insanlar bi arayıp tebrik ederim bile diyemezler!!! utançlarından ve kendi bazı akrabalarım için diyorum fesatlarından!!!

-Hadi okulu bitirde adam lazım şuraya

İşe giremedikçe üniversitede sıfırlanan özgüvenim eksilere düştü, özgüvenim eksileri boyladıkça iş görüşmelerinde konuşamaz, daha sonra da görüşmelere gitmez oldum. Neden gidemediğimi anlatamadım ÇEVRE'me... İşe giren yakın arkadaşlarımı kıskanıp kendimden utandım. "Ee sen napıyosun?" diyenlere gülerek "yan gelip yatıyorum" dedim. Her deyişimde ömrümden ömür gitti. Ve yine ÇEVRE'min baskısıyla 750 TL maaş aldığım bir işte çalışırken patronun çocuklarını kursa götürdüm, şirkete aldığı eşyaları taşıdım, beş para etmez bazı memurlardan trip yedim.

657bilseydik senden iyi bir yazar olurmuş. su gibi yazmışsın :-)

Kendi hayatımı okudum resmen. Manisa'nın en iyi anadolu lisesini kazandım. bronşit olduğum için gidemedim. Düz ortaokula devam ettim. Ordan Gene 1997 yılındaki iyi bir Fen Lisesi'ni kazanıp yatılı okudum. ÖSS de matematik ve Türkçem Fulldü. Mühendislikte özgüvenim dip yaptı. tahtası kapandı borsadaki kağıt gibi hatta.

sonuç açıklandıgında aynı sevinç bizim evde de oldu.

güzelmiş :)

kimilerin bayram yaptıgı 80 puan aldım ama benim için malesef bizim bölüm için bir hiç olan 80 puan.

kendi hikayemi okudum sanki :))

Tebrik ederim herkesin kendinden birşeyler bulduğu bir yazı olmuş... Bundan sonraki arkadaşlara ışık olur ona göre seçimlerini yaparlar umarım...

anadolu lisesi hariç neredeyse benimle tıpatıp aynı şeyleri yaşamışsın benim kadar seni kimse iyi anlayamaz ama aramızdaki en büyük fark ise o 11 ağustosta bana yaramadı, denemelerim çok iyiken o kadar çalışmışken anlayamayıp anlatamadığım sebepten dolayı, stres mi dersin yükmü dersin bu sınavım geçebileceği en kötü şekilde sonuçlandı, demek çevrede hep aynı bende aynı senin sınav önce anlattığın durumda devam ediyorum, işin en kötü tarafıda 3 yaşında bir oğlum var ve ailem için gelecek planı bile yapamıyorum

Duygulandım :)

-okul bitsin filanla konuştum ben ya diplomasını aldığı gün gelsin!!

Öyle yaptım.

Şimdi o resmi kurumdayım. KPSS 700-750 arası sıram. Hala KPSS sınavına gidiyom :(

arkadasın birisi demiş noluyor bizim bölume, evet gercekten ne bu hal!!

ALLAH'ım her şeyi en iyi bilen ve görendir...

vb. gibi sözleri okurken çok duyduk eeee sonra?:D:D

Umarım kimse bu duyguları bu durumlar yaşamaz bir daha. Ne umutlarla dolu idik lisedeykn. Herkes üniversite sınavını kazanınca her şey bitecek muradına ereceksin, tüm hayatın kurtulacak kısacası mutlu son diye masal anlatıyordu bizlere. oysa Üniversiteyi kazanmak sadece başlangıçtı. DAha zorlu bir döneme girmiştik daha çok çalışıp zorlu yollardan gitmemiz gerekiyordu. O da bir şekilde geçti bitti ama mezun olup da iş bulamayınca tüm umutlar tükenmişti. Ve de çevrendekiler seni hiç anlamaz sadece yaşayan bilir üniversite mezunu olup da işsiz olmanın ne demek olduğunu

ya hele şeye bittim ya

Yıllar önce ilkokulda okulumu bilgi yarışmasında birinci yaptım ve o okuldan Anadolu Lisesini kazanan ilk kişi oldum. İzmir'in o zamanlarki ikinci Anadolu Lisesi'ni. Ailemin o yaz tayini çıkınca, yönetmelik kanun vs. gereği kaydımı başka bir Anadolu Lisesi de almayınca alelade bir okula -ki bir sırada 4 kişi oturuyorduk- kayıt oldum. O okuldan da ortaokul sonunda o sene bir Anadolu Lisesini kazanan tek kişi oldum. Şanslıydım ki Anadolu Liselerinin 4 yıla indirilmesine denk gelmiştim ve ikinci kez bu şansı kullanmıştım. Puanım başka şehirlerdeki Fen Liselerine yeterken ben yol parası dahi olmasın düşüncesiyle evime yürüyerek yarım saat olan bir Anadolu Lisesi'ne kaydoldum.

Herkesin bu gün için umutları, hayalleri vardır, birçoğu için de olmazsa olmazdır elbette ama 11 Ağustos 2012, benim yeniden doğduğum gündür.. Neden mi?