bir yanda insan olmak...

anlatılmazdı...

hayırlı akşamlar

somalililer ukraynalılardan cok daha medeniler. yıllar süren kıtlığa rağmen yamyam değiller.

avrupanın ortasında bile insanlar yamyamlaşabiliyorsa bu insanın hala ne kadar vahşileşebileceğini gösterir. ayrıca burdan başka bir sonuç daha çıkar.

yiyenlerin yalancısıyım

ve bir an kendimi orda düşündüm...

iyi akşamlar...

Uruguay Hava Kuvvetleri Uçuş 571, ya da And Dağları uçak kazası, havacılık tarihinde özel yeri olan bir uçak kazası. 13 Ekim 1972 tarihinde 45 kişiyi taşıyan bir uçak And Dağları?na çarpıp düşmüş, hayatta kalan 16 kişi ancak 23 Aralık 1972 günü kazanın üzerinden iki aydan uzun bir süre geçtikten sonra kurtarılabilmiştir

yani oturup şükretmek lazım...

benim de aklıma dedikodu geldi değilmiş:)

inanın fılmını akşam seyrederken...

süper

Yaşamak ve yaşatmak için her şeyi yaparım, hem ölenle ölünmez

ama olmazda degıl yani...

evde üşüdüm yaaa...

boyle bır durumda bılmem yanı...

arkadaşlar yarın devam edelım...

tavuk etine benziyomuş tadımız

çok zor bir durum insanlık için bir yanda açlık...

gercekten zor... ve üzücü...

sabah sabah hoş degıl ama gerçek...!

insan eti yemenin çok daha büyük çaplısı 1930lu yıllarda ukraynada yaşanmış. ve binlerce insan kendi çocuklarını yemiş.

hani dogrusun belki ama bu kazadakiler bıraz farklı bır durum

yaşamak için olabılır ama çok zor bir karar ya...

zor gercekten...

çok zor...

Hayatta kalanların elinde sadece birkaç çikolata, çerez ve birkaç şişe şarap vardı. İlk günlerde, zaten az olan yiyecek stoklarını aralarında azar azar paylaşarak idare etmeye çalıştılar. Fito karı eriterek su elde etmenin bir yolunu buldu.

çıkmam gerek...

yenir ki o :)

hanı şimdi bol keseden konusuruz hepimiz ama...

ben yorum yapmadım bana bakmayın...

yaşamak için...

yok öyle bir sey

iğrenç...

Piers Paul Read?in Alive kitabında önemle üzerinde durduğu gibi yolcuların hepsi Katolikti. Read?e göre bazıları yaptıklarını hıristiyanların Eucharist ayinine denk gördü. Bazıları başlarda çekingen davrandıysa da hayatta kalmanın başka bir yolu olmadığını anlayarak birkaç gün içinde fikirlerini değiştirdiler.

Ne kadar az pay etseler de, stoklar kısa sürede tükendi. Karla kaplı dağlık arazide ne bir doğal bitki örtüsü vardı ne de herhangi bir hayvan yaşıyordu. Hayatta kalabilmek için, ölen arkadaşlarının cesetlerini yemeye karar verdiler. Bu, kolay alınmış bir karar değildi, ölenlerin çoğu hem sınıf arkadaşları hem de yakın dostlarıydı. Nando Parrado 2006 yılında yayımlanan Miracle in the Andes: 72 Days on the Mountain and My Long Trek Home adlı kitabında bu kararı şöyle yorumlar:

Yüksek rakımda vücudun kalori ihtiyacı astronomiktir? açlıktan ölüyorduk ve yiyecek bulma umudumuz da kalmamıştı, ama açlığımız o kadar arttı ki yine de aramaya devam ettik? tekrar tekrar uçağın gövdesinde kalmış kırıntıları aradık durduk. Bavulların deri kısımlarını koparıp yemeye çalıştık. Bu maddelerdeki kimyasalların bize yarardan çok zarar vereceğini bile bile? Koltuk oturaklarını saman buluruz ümidiyle parçaladık ama içinden sadece yenmesi mümkün olmayan koltuk süngeri çıktı. Tekrar tekrar aynı sonuca varıyordum kafamda: Eğer üstümüzdeki elbiseleri yemeyeceksek burada alüminyumdan, plastikten, buz ve kayadan başka hiçbir şey yoktu. (94-95)

yokyaaa... tadını bılmem...:))