Vakit, yine cumaya beş vardı ve ne konuşacağını yine pek bilmiyordu. Kelime-i tevhidi, hapiste olan müslümanları, tüccar Arif beyi, yeni misafir odası takımını, avizelerini, halılarını, karısını, kalbura basmayı ve televizyondaki fiimi tekrar düşündü.

Bu haftaki vaaz konusu ne olmalıydı?

Mesela para dolu cüzdanını kaybetse ve bu cüzdanının yerini bilen bir adam, ona cüzdanın yerini söylemese, cüzdanı gizlemiş mi olacaktı?

Ne diyecekti o zaman?

Oysa ki bu cümle, Resulü Ekrem döneminde tahtları, saraylan, köşkleri sarsıntıya uğratmış, yerle yeksan etmişti. Şimdi ise?Elhamdülillah müsiümanız? diyen insanları bile etkilemiyordu. Çünkü bu cümleye değişik anlamiar yüklenmiş, cümlenin gerçek anlamı ve etkisi kaybolmuştu. Kelime-i tevhide yabancı olan bu batıl anlamlan çıkarmak ve kelime-i tevhidin gerçek anlamını açıklamak ise hiç kolay değildi.

Ama ne konuşacaktı?

Sıkıntı ile iç geçirdi!.

?Hakkımda ne derlerse desinler, anlatacağım? dedi, Anlatması lazımdı. Çünkü bir insan sadece namaz kılmakla, sadece oruç tutmakla müslüman olmazdı, olamazdı. İslam'ın ilk şartı, kelime-i tevhid idi. Kelime-i tevhidin manasını ve gereğini bilmeden, bu gerçeği tasdik etmeden bir insanın müslüman olması mümkün değildi. O halde anlatmalıydı, anlatmalıydı bu gerçekleri.

Ne inatçıydı şu gençler!.

Hemen durdu..

Hatta geçenlerde müftü efendi kendisine vaazda ne anlatacağını sormuş, o da şakadan, şaka olsun diye,

?Yok.. Yok..? dedi kendi kendine, konuşacağı konuyu yolda tasarlamalıydı.

Bu gençleri görünce aklına hep kelime-i tevhid geliyordu. Bu günkü vaazda kelime-i tevhid üzerinde durayım, cemaate bu kelimenin önemini anlatayım diye bir düşünce geçti içinden!.

Oysa camiye gidiyordu, dükkan açmaya değil!.

Evet, anlatacaktı! İster sapık desinler, ister bağırsmlar, isterlerse camiye hiç gelmesinler, anlatılması gereken gerçeği anlatacak, hiç olmazsa üç-beş insanın kurtulmasına vesile olacaktı.

Burası başıboş bir ülke değildi ki!. Birçok namussuz başa geçmişti. İçinden söylediği?Namussuz? kelimesini acaba duyan oldu mu endişesiyle etrafına bakındı. Yakınında pek kimse yoktu fakat yine de dikkatli olmalıyım diyerek kendisini tekrar ikaz etti.

Ama nasıl ve nereden başlayacaktı?

Tevhid, sadece ve sadece Allah'a kulluk etmekti.

Televizyon geldi aklına, cuma olduğuna göre ikinci kanalda sinema vardı. Kalbura basmayı filmi seyrederken yerdi.

?Herneyse? dedi.

Ayrıca bu gerçekler, cemaati de dağıtırdı. Haftada bir kere cuma namazına gelerek cennetlik olduklarını zanneden bunca insan, cennetin böyle ucuz olmadığını anlayınca camiye de gelmezlerdi. Hiç değilse haftada bir kere dolan bu camiler boş kalır ve miiiet, namazı, abdesti unuturdu. Hatta beş vakit camiye gelen hacılar ve emekliler de gelmez olurlardı camiye. Milleti camide cemaatleştirmeye çalışanlar da kızarlar ve belki de kendisini, yahudiye hizmet etmekle suçlarlardı.

Oraya vannea bir konu bulur konuşurdu!..

Caminin bahçesinden geçerken, bahçedeki yeni yeni tomurcuklanan ağaçlar dikkatini çekti. Evet, ağaçlardan ve ağaç dikmenin faziletinden bahsedebilirdi. Konuşma konusunu bulduğu için sevindi. Sık sık anlattığı bu konu için hazırlanmasına da gerek yoktu.

Biran önce oradan uzaklaşmalıydı. Ne olur ne olmaz, belki kitaplarda bir şeyler daha bulmuşlardır diye düşündü. Geçen hafta kitabevinin önünden geçerken onaltı, onyedi yaşlarındaki çocuğun sözlerine canı çok sıkılmıştı. Çocuk kendisine bir tüccarmış gibi bakarak?İyi işler, bol kazançlar? demişti.

?Herneyse? dedi kendi kendine!. Hutbede bütün anlattıkları için tekrar tekrar Allah'a tevbe etti. Zaten buna benzer bütün vaazlardan sonra tevbe etmeyi bir alışkanlık haline getirmişti. Bu haftaki vaazla ilgili resmi tebliğin gelmediğini düşününce, içinin yeniden rahatladığını hissetti.

Bu sözün o kadar tesirinde kalmıştı ki, cami cemaatını arkasına alıp, tekbir için ellerini kaldırırken, sanki dükkanın kepenklerini kaldırıyordu.

Vaazdan önceki iki-üç gün hep bunu düşünmüş, fakat hiçbir çıkar yol bulamamıştı!.

I ııh bu örnek hoşuna gitmemişti..

Sen misin bunu diyen? Müftü öyle kızmış, öyle bağırmıştı ki, o zamandan bu yana değil bu ayet-i kerimeyi, Maide suresinden hiçbir ayet-i kerimeyi okumaya cesaret edememişti.

Cumaya beş kala yine fikrini değiştirmiş ve bu gibi tehlikeli konulan şimdilik anlatmayayım düşüncesiyle camiye girmişti!.

Bu konuda Babanın ve bazı politikacıların söylediklerini tekrarlamaktan başka çaresi yoktu. Çünkü bu meseleyi en güzel onlar kıvırıyor, en saçma yorumu, en büyük bir ciddiyetle onlar söylüyorlardı. Nitekim geçen haftaki cuma hutbesine bu düşüncelerle çıkmış, laikliğin dinsizlik olmadığını adeta bir politikacı gibi anlatmıştı. Fakat?Benim işçim, benim köylüm..? diyen Babanın üslubundan etkilenerek, vaazında?Benim cemaatim, benim müslümanım, ?Benim kullarım..? elemesi, cemaatteki birkaç kişinin nedense sinirlenmesine sebeb olmuştu!.

Sanki o bilmiyordu, sanki o okumamıştı kitapları!.

Ticarethanesinin kapısını kapatarak cuma namazına gelmeye hazırlanan tüccar Arif bey kendisini görmüş, hürmetle selamlamıştı. ?Namussuz herif? dedi içinden. Yaptığı işin kılıflı tefecilik olduğunu söylese, kendisine bu hürmeti göstermezdi. Vitrindeki mobilyayı görünce, evini hatırladı. Evindeki yatak odası takımını, avizeleri ve diğer eşyaları düşündükçe keyiflendiğini hissetti. Evinde pek eksik yoktu. Karısı aklına gelince?Allah beni onsuz bırakmasın!? diye halisane bir duada bulundu. Becerikli karısının yaptığı çörekleri, börekleri hatırlayınca sanki yeniden acıkmıştı.

Zaman ve zemin müsait olsa, tabi ki bu durum değişebilirdi. Fakat şimdi müsait değildi. Bu gibi gerçekler, cemaat içinde fitne çıkarırdı!.

Büyük bir huzurla camiye girdi. Cemaatten birisinin hürmetle tuttuğu cübbesini giyerek, kürsüye oturdu. Bu kürsü oldum olası çok hoşuna gidiyordu. Cemaate göz gezdirdi ve kendisinden emin bir sesle konuşmaya başladı.

Allah'ın dostuna dost, düşmanına düşman olmanın ne anlama geldiğini sormuyorlardı!.

Evet, kelime-i tevhidi anlatmalıydı!.

Aman Ya Rabbi!.

Diyanet teşkilatından bu haftaki vaaz konusu gönderilmediği için Allah'a şükretti. Geçen haftaki bir cümlelik resmi tebliğ, kendisini bin dert içine düşürmüştü. Cum'a vaazıyla ilgili olarak gönderilen bu tebliğe göre?Laikliğin dinsizlik olmadığı? anlatılacaktı.

?Allah bir devlet başkanı olan Firavun'u, insanları ezdiği, insanlara zulmettiği için değil, aralarındaki şahsi bir meseleden dolayı helak etti!.? mi diyecekti?

Birşey okumasınlar, birşey öğrenmesinler, hemen ellerine kitabı alıyorlar, kapı kapı geziyorlardı. Kendisine de gelmişler, ?Hocam bak kitapta ne yazıyor? demişlerdi.

Konuşmak kolaydı fakat konuşmanın sonunda gelebilecek sorumluluk ve yükümlülükleri de bir gözden geçirmeliydi. Kaç kişinin bu yüzden başı derde girmişti. Allah'ı razı etmek isterlerken, devlet büyüklerini kızdırmışlardı.

Bugün de kalbura basma yapacaktı!.

Cami merkezi bir yerde bulunuyordu. Diğer vakitlerde birkaç kişiden fazla cemaat yoktu ama cum'a namazında tıklım tıklım dolardı. Hatta şimdiden gelip oturanlar büe vardı.

Fakat bunun nasıl anlatılacağı, daha açık bir ifadeyle bu işin nasıl becerileceği hiç belirtilmemişti!.

Muamelattan sormuyorlardı!.

Fesuphanallah.!

En iyisi sabretmekti ve kendisi de büyük bir olgunluk göstererek sabretmişti. Zaten kendisi gibi saygın bir vaize bu yakışırdı.

Daha erkendi!. Kelime-i tevhidin anlatılması için zaman ve zemin müsait değildi. Bu düşünce sanki içini rahatlatmıştı. Zaman ve zemin müsait olsa elbette, elbette anlatırdı.

Hiç böyle yapılır mıydı?

Bir çoğu da?Bu adam gerçekten sapıtmış. Bize nasıl müşrik der? Kıldığımız namazı, tuttuğumuz orucu, gittiğimiz haccı görmüyor mu? Bizden daha ne İstiyor? Gidip namaz kılmayanlarla, Allah'ı inkar eden ateitslerle uğraşsa ya!. Biz tağuta kulluk yapıyormuşuk!. İftiraya bak.. Biz daha tağut kelimesinin ne olduğunu bilmiyoruz, değil ki ona kulluk yapalım.." diyeceklerdi. Kalbi yine sıkışmıştı!.

Allah'ın hükmüne rağmen hüküm koyanların kim olduğunu sormuyorlardı!.

Hiç kimseden korkmadan kürsüye çıkar, tevhid ve şirkin ne olduğunu açık açık herkese anla-tırdı. Çünkü biliyordu, biliyordu bütün bu gerçekleri. Sahi ya, o bu gerçekleri camilerde değil, kitaplarda Öğrenmişti. 0 halde bu meseleleri bilmek isteyenler de kitablardan öğrenebilirdi. Bu meseleler, böyle bir zamanda camilerde anlatılamazdı ki!

Müftü olacaktı sözde, şaka söylediğini nedense anlamamıştı!. Oysa bu gibi ayet-i kerimelerin açıkça anlatılmayacağını, geçim sorumluluğu taşıyan her din görevlisi bilirdi!.

Camideki cemaatın durumunu tekrar gözden geçirdi. Kelime-i tevhidi açıklarsa, cemaatten itiraz edenler olacaktı. Çünkü kelime-i tevhidin gereği olarak, insanlara ilahhk taslayan bütün politikacıların, insanlara ilahhk taslayan bütün İdeolojilerin, bütün sistemlerin, bütün devletlerin reddedilmesi gerekecekti.

Adımlarını sıklaştırdı.

Ammaa ya hükümete şikayet ederlerse?

Neyi tasdik ettiriyor, neleri inkar ettiriyordu?

Hem sormazlar mıydı kendisine?Peki hocaefendi! Allah devlet başkanlarını madem muhayyer veya başı boş bırakmıştı da, Firavunu neden helak etti? diye!.

Ama, çocukla, çocuk olunmazdı ki!.

Camiye epey yaklaşmıştı.

Ama sormuyorlardı ki!..

?Ooo oooff? diyerek sakalsız yanağını kaşıdı.

Mehmed ALAGAŞ

Anlatmamak ayrı şey, gizlemek ayrı şeydil.

Karar vermişti.

Gençlik Kitabevinin önünden geçiyordu.. İçeride oturan ve birbiriyle konuşan iki genci görünce yüzünü buruşturdu

Konuşması mutlaka faydalı olacaktı.. Cuma namazına gelen gençleri düşündü. Temiz bir yaprak gibi olan bu gençlere, bu samimi gençlere mutlaka anlatılmalıydı. Kim-bilir belki cemaatten de bu konuları merak edenler vardı.

Zaten gençler de kendisini bu yüzden tenkid ediyorlar, ?Allah'a kul olmak için camiye gelen insanlara, kulluğun en önemli iki meselesi olan tevhid ve şirki neden anlatmıyorsun, bu gerçekleri neden gizliyorsun? diyorlardı.

Cumaya beş vardı!.

Bu ifadedeki?Gizlemek? kelimesi onuruna dokunuyordu. Oysa cemaatten hiçbir şeyi gizlemiyordu. Tevhid ve şirk meselesini de gizlememişti. Sadece bu gerçekleri anlatmamıştı, o kadar!.

Bir duygu ve düşünceyi anlatan kelimeler topluluğuna cümle deniyordu. Peki kelime-i tevhidi ifade eden bu cümle, günümüzde hiçbir şey düşündürmüyor, hiç bir şey anlatmıyor muydu?

Geçirdiği iki kalp krizini hatırladı. O zaman ölmemişti ama birgün mutlaka ölecekti. Anlattıklarından ve anlatmayıp sakladıklarından, yani saklamak değil de, saklama-yıp anlatmadıklarından hesap verecekti. Kalbi daha fazla sıkıştı!.

Bankadan alınan faizle ne yapılacağını, köprü ve baraj senetlerinin gelirini soruyorlar, kelime-i tevhidin gerçek manasını sormuyorlardı!.

Durdu!.

Peki ama, kendisine gönderilecek olan savcının da müslüman olacağı ne malum!. Adam ya azılı kafirin biriyse, o zaman ne olacak?

Kelime-i tevhid, ?La ilahe illallah?, ?Allah'tan başka İlah yoktur, ancak Ailah vardır.?

Müezzin vakit ezanını okurken, cemaat birbirini dürtüklüyor, uyuyanlar birer birer uyandırılıyordu..

Gayriihtiyari içinden yükselen

?İyi ki sormuyorlar? ifadesinin, Rahmani mi yoksa nefsani mi olduğunu pek anlayamadı.

Neydi bu cümle?

Hiçbir mahzuru olmayan bu konulan rahat rahat anlatabiliyordu. Ama iş tevhid ve şirkin anlatılmasına gelince, durum farklıydı. Çünkü kelime-i tevhidi ifade eden bu cümlenin altında çok manalar vardı. Bunlar anlatılmaya başlandığı zaman şirk ve müşrik kavramları da kendiliğinden gündeme gelecek ve işler o vakit daha da karışacaktı. Bilerek veya bilmeyerek Allah'tan başkasına kulluk edenler, tağuta isteyerek itaat edenler ateş püsküreceklerdi. Bazıları?Yahu bu adam bize resmen müşrik diyor? diyecekler, bazıları da?Yok yahu resmen değil, bu adam gayriresmi olarak konuşuyor, bu adam irticacı? diyerek yaygarayı basacaklardı.

Hakim olarak, hüküm koyucu olarak sadece Allah'ı kabul etmekti. Allah'ın hükmüne rağmen hüküm koyan kişiler, hüküm koyan merciler varsa, Allah'ın hukukuna tecavüz ederek insanlara ilahhk taslayan bu kişilerin, bu mercilerin reddedilmesi gerekirdi.

İlkbahar mevsiminin pırıl pırıl güneşli bir cum'a günüydü. Devletten resmi müsaadesi olan vaizin, görevli olduğu camide konuşması vardı. Camiye gitmek üzere yavaş yavaş yola koyuldu.

Oysa geçmiş peygamberlerin hepsi, zalim devlet yöneticilerini Allah'a kulluğa davet etmişler ve toplumların idaresiyle ilgili hak hükümleri tebliğ etmişlerdi. Zulme rıza göstermeyen Allah , bütün insanları adalete davet etmiş ve bu adil hükümlerin ne olduğunu da Kur'an-ı Kerim'de beyan etmişti. Şimdi bütün bunları göz ve akılardı ederek İslam'ın laik bir din olduğu nasıl anlatılacaktı?

Ne olacak, hepsi ukalalık yapıyordu!. Hayatı tanımamışlardı, geçim derdini nereden bileceklerdi ki!. Onlar kendisine kitabı uzattıkları zaman, o da gençlere cebindeki borç listesini uzatacak ve onlara?Siz de bunu okuyun? diyecekti.

Böyle bir durumda peygamberi ve Kur'an-ı Kerim'i devletten nasıl ayıracak, cemaatin gözüne baka baka?Alemlerin Rabbi olan Allah bir devletin hangi hükümlerle idare edildiğine hiç karışmaz!. Bu konuda halkın kaderini, politikacılara ve yöneticilere bırakmıştır!.? ifadesini nasıl söyleyecekti?

?Bu gerçekleri anlatmayan namussuzllar, dilsiz şeytanlardır? dese, bütün şeytanlar başına üşüşürdü!.

Cemaati düşündü!. Hayli saf olan bu cemaat kendisinden örnek ister?Allah'ın hükmüne rağmen hüküm koyan bu namussuzlar kimdir? diye soru da sorarlardı. Olsun, sordukları zaman parmağıyla Ankara'yı gösterek?İşte oradakiler!.? derdi.

Tamam dedi kendi kendine, bugün kelime-i tevhidi anlatmalıydı.

Vallahi şaka olsun diye, ?Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, onlar kafirlerin ta kendileridir..? mealindeki Maide suresi 44. ayet-i kerimeyi cemaate açıklayacağını söylemişti!

Camiye varınca tüccar Arif beyin hediye ettiği saatine baktı.

Oysa bu dinin peygamberi, aynı zamanda devlet başkanıydı. Bu dinin asli kaynağı olan Kur'an-ı Kerim'de, devlet yönetimiyle ilgili birçok hükümler vardı.

Evet, bütün bunları dikkate almalıydı. Uzun yıllardır tevhid ve şirkten habersiz olan cemaat, bu gerçeklerle karşılaştıkları zaman şüphesiz şaşıracaklardı. Camide?Ey Allah'ım?, camiden çıkınca?Ey parti liderim, ey devletim? diyen bu vatandaşların çoğu itiraz edecekti anlatılan gerçeklere. ?Saptırmış bu vaiz, diğer imamlar, diğer müftüler bunu bilmiyor mu? diyeceklerdi.

Şimdiye kadar birçok kez, cuma namazına gelirken kelime-i tevhidi anlatmayı düşünmüş fakat cumaya beş kala bu düşündüklerinden vazgeçmişti!.

Oysa ne güzel namazı, abdesti anlatıyordu. Uzun uzadıya taharetlenmekten bahsediyordu!.

?Çüüşş? dedi kendi kendine!. Farkında olmadan neler, ne tehlikeli düşünceler geçiriyordu içinden! Tıpkı genç müslümanlar gibi düşünmeye başlamıştı. Zaten o geçim derdini bilmeyen gençlere göre bu gerçeklerin anlatılması lazımdı. Nitekim bu konuda kendisine örnek olarak falan caminin imamı Ahmed hocayı gösteriyorlardı. Söylediklerine göre bu hoca, cemaate tevhid ve şirkle ilgili bütün gerçekleri anlatıyormuş. Hatta şikayet üzerine soruşturmaya gelen savcı bile, hocanın anlattıklarını dinledikten sonra müslüman olmuş.

Allah'ın dostunun ve düşmanının kim olduğunu sormuyorlardı!.

Neler anlatıyordu?

Gerçi şikayet etmeleierine de gerek yoktu. Çünkü caminin hopörlörü dışarıya da uzanıyordu.

CUMAYA 5 KALA

Ne yapmalıydı?