Ölümün bile üşüdüğü an...

Ahmet Arif'in; "Karanfil kokuyor cigaram" dediği anlar...

2 kat daha kazsalarmış son durak misali direkt cehennemde inecekmişiz hissi veren yerin 5 kat altindaki Hacıosman Metro durağında yapayalnız kaldığımız anlar...

zor olan özel ve güzeldir...

Temmuz'un kavurucu sıcağında bile yatağın soğuk tarafına elin gittiğinde ürpererek ve titreyerek uykudan zıpladığın an...

Gözyaşlarımızı silmek için kendi mendilimizi kendimiz aldığı anlar...

Yalnızlık çoğunlukla insanın kendi tercihidir.

En yakın dosta değişilmez bazen,

bazen zor olsada

Yaşadığı hayat insanın kendi tercihi olmalı.. Yoksa çekilmiyor be..

Corç'un;

yalnızlık zordur

- Olmaz Maykıl bende de yok, dediği anlar...

an gelir, insan kendinden sıkılır çünkü...

fiziksel olarak yanında bulunsa da aslında çok uzakta olduğunu anladığın anlar...

Eski sevgilinin unutulduğu an...

Perdenin arkasından malak gibi dışarıyı izlediğimiz anlar...

ikiz yatakta tek kişi olarak uyuyup, yorganın altında kaybolduğun anlar...

Eve hırsız girmesinin istendiği o da olmazsa 182'nin arandığı anlardır...

Hey Corç versene 3. tekil kişiyi, dediğinde;

Etrafınızda onlarca kişi varken, onların hiçbirinin sizi anlayamayacak olduğunu, hiçbirine gerçek anlamda derdininizi anlatamayacağınızı, onların da hiçbir zaman sizi kendilerinden görmeyeceklerini anladığınız anlar...

tersi de doğrudur...

Nevresimle cebelleşme anı...