bende öğrendiklerimi cahillik patikasında bırakmadım ve inat keçiside olmadım eyvallah dedim bu eyvallah elveda anlamındaki gidiş değil hoş bir şekilde kabullenişti. sende bize kalemdeki harf pazarına dükkan açtırdın bu çok istekli olduğumuz bir hal değildi ama dost isteğine can feda dedik ve parıltılı süslerden vazgeçip dünya kandilini sır gecesinde söndürdük marifet kanatlarına hayret ilmeği ile bağlandık ruhumuz rahat etti bizde şimşekten korkan adam gibi şüphe ormanına sığınmadan yolumuza devam ettik niyetimiz ve gayretimiz sonunda yokluk tedrisatını görmemize sebep oldu ki bu hicran yada acı yada ayrılık değildi mana atına binerek ol sebepler salıncağında kader denilen gerçeğe gittik.

kalbin sana aşk patikasında acı çiçeklerini sunduğunda acele kelepcesini ayaklarından çıkarda sabır nefesine kavuş. bırak geride kalan hüzün gemisine ilk binen olsun. sen hızırı görmek istiyorsan balığın canlanıp denize gittiği hale ulaş. sonrada az soranlardan çok anlayanlardan ol...

aşk meydanına koşarak gelen dost bana sırdaş gecesinden misk kokularıyla geldin gözlerim kapılıydı ama rüya görmüyordum sadece sesini işittim sözden uzak sesini. huzur ahengindeki yüzüne baktım gözlerin gönlüme mana incileri hediye etti.

aklın dört mevsimindeki anlayış yeteneği gönlün ilkbaharındaki hüzün meyveleri gibidir. algıların bu bahçeye meyil edince gerçek deryasındaki hareketle karşılaşır. işte hayret bakışı sufiye yani saf olana iletilmiş bir hediye gibi onu mana şekline sokar hızını artırır idrakindeki bu açılma karanlıkta kalış değil güneşe doğru kanat çırpışlardır. kötülüklerden, kıskançlıktan, haset zekadan ayrılan beden gönlü fani ağırlığından kurtulmuş gemiye benzer deryalara açılmaya hazırdır. kaptanı vicdan ve aşkın ta kendisidir, haset kayalıklarına çarpmadan ilim fenerinin ışığı rehberliğinde kendine olan yolculuğuna devam eder. zeka algılama ikilisi yanılgı kıyısına yakın bir haldedir o yüzden son perde açılmadan kendini padişah ilan etme... yoldan çok ayrıldık ve istikamet için verilen işaretleri puslu meth yağmurunda kaybetmek üzereyiz işte kendi iç alemimize geri dönmek daha evla oldu. telaş rüzgarıyla yolculuk etmekten vazgeç çünkü aklın resim çizdiği tablo dünya paletinin renk rüyasıdır sen bundan firar etde gerçekler bahçesindeki bayram sabahına gel.

ruhuna yabancı olanlar sana dost yağmuru ile yağsalar dahi aşk şemsiyesi içlerindeki nefret, kin, düşmanlık gibi virüsleri mana güneşinde eriterek anlayış ormanındaki sessizlik çeşmesine çevirir. sen edep hırkasındaki tevazu sabahına git ancak oradaki sabır ilmekleri abdal rüzgarı ile seni şekilsizlik uçurtmasına kavuşturur. sen durağında kalmadık da ilerleme isteği bizi sardı kuşattı ama korkularımızı ve nedenler ırmağını aşabileceğiz mi yoksa bir köhne sokak misali sevgilinin terk ettiği adımlara yakın mı olacağız.