Ne çok cümle var dilimin uçunda... daha telaffuz etmeden, gereklilik kiplerinde şartı önemine değinmeden, zamansız kaldı... bilinen geçmiş zamanın tozlu raflarında çürümeye ramak kaldı... "-meli"ydı,"-malı"ydı ve "-se"ydi" -sa"ydı... diyordum ya "Di'li aslında GEÇMİŞ ZAMANIMIZIN... söylenmeDİ... yaşanmaDI... rüzgar diplerine dolDU... uçtu... bir kibritin kükürt kokusu hoşluğunda yanDI... istenilmesede dayanılDI... hüzünlerin ve özlemin şu anın kapılarına dayandı...

Kaldı... Düşüncelerimin kıvrımlarımlarında gerisi... Kehanet gibi, gözlerimin önünde film şeridi ilerisi... Yarım yamalak... Biraz Muğlak... Erkek Çatlak... Kız Biraz Kaltak... Ne kötü ebeveynler nede kara bir kedi yok arada... Öylece ayrık kalınmış sevgililer, suç desen sadece kalemimin ucunda... Kahramanlarımın yüzü asık suratıma... Kirlenmiş ve beyazları bir arada... Dağınık Sayfalar masamda... İlhamım kaçık, nihayi bir son yok bu romanda... Kaldı... Yarım...

fi fi fii frriii friiiistaylııı faka maka bomfuk

Kuşlar uçuşuyor gökyüzüne, kanadı kırık kuşlar... bir yükselip iki alçalan kuşlar... özgürlüğü gökyüzündeyken, gökyüzü önündeyken, sonsuz boşlukta kafes esareti yaşayan kuşlar... sınırlar henüz çizilmemişken kendi benliğinde kanat çırpmaya vizesi olmayanlar... daha da fenası bir yürekte yaşama umudunu tek tek papatya yapraklarını kopararak anlamaya çalışanlar... Ne konuşmaya takatim var... ne susmaya tahammülüm... için için bileniyorum hayata, elbet birgün sıra gelecek bana da...

köprünün altından alağan sesizliğinde akıp gitti sular... kaçınılmaz sonları hazırlayan zamanların, aptal dakikalarında nafile son çırpınışlar... yaralıdır öküz başlı antilop ve gittikçe başında birikiyor çakallar... ve alacaktır korku yerine kan kokusu... kızıl bir film şeridi gözlerinin önünden geçerken duygularla birlikte herşey paramparça... henüz belgeseli çekilmemiş hayvanları oynuyoruz bizde aslında... öküz başlı antilop'um ve anıların başımda çakal... ne yazık ki bu filmin sonunda yok bir hoşçakal...

Ve demiştim ya... Üzgünüm... Gözler önüne serilmiş ihtişamını kendime saklayamışlarımda... aklı fikri iki bacak arasına sıkışmış neslin ortasında bir başına koymamalıydım ama hayallerden yapılar inşa eden ben, çomak sokamam ki araya... ELLERİ İLE ATEŞİNİ SÖNDÜREN, sapkın hayallerine seni malzeme eden hemcinslerimin fantazisinden uzak tutamayışlarımda bir careyim... ne acı tasadüftür ki düşlerimde yarattım güzelliklerini başka düşleyişler kirletti... değişen bir şey olmadı, dünüm aynı zaman da bugünüm... Üzgünüm...

Kendimi tekrar okudum da... Kedimi ifade edemeyişimi... Kendimi şair ve yazar gibi lanse ettiğimi... öyle değil ve öyle bir netilemeyi kendime yönlendirdiğim yok... açın kendisini sanması tok... hedefsiz atılmış bir ok...

Hem nasıl sil baştan alınabilir ki, onca yaşanmışlıklar ve yaşanılması gerek olup heba olanları tekrardan yaşamak... Herşeyin tekrarı değil midir zaten öncekinin başarısızlığını kanıtlamaya... ve sende olan ısrarımdan bilirsin ki başarısızlığı hazmedemediğimi... neyse sana gelsin bundan sonra yazacağım önsözü olmayan, duygu kusması tüm tümcelerim...

ve bilinmeyen geçmiş zamanında nasıl harcadın acaba, hep bana vermeyi umduğum mutlulukları... gülüşmüşlükler, aldatılmışlıklar ve bakışlarımın görüş alanı dışında bedava atılmış kahkahalar... beni en fazla aciz bırakan, behaber olduğum mişli geçmiş zamanlar... en çokta düşünmeye korktuğum ama aklımın her kıvrımında dolaşan su gibi teninde akıp giden kalleş parmaklar... gündüz göz kırpışlarımda, gece yastığıma başımı koyduğumda;başkasının senin için başkası olmamasıyla başlayan ihanet dolu senaryolar...

Kaldığı yerden... sil baştan demiyorum, çünkü bilirim herşeye direnç gösteren kudretimin belkide kuvvetimin desem daha makbule geçer ve artık her neyse, bir saliseyi geri getiremiyeceğini... sen de bilirsin ki, sil baştan alışların aslında bir yenilmişliğe karşılık geldiğini ve tabi ki mağlubiyetleri asla kabul etmeyeceğimi...

Bitmiyor heyecanı dolum seviyesine ulaşılmadığı gibi yazmanın... Bir nirvanası vardır belki ama bu tatminlik düzeyinde değildir kesin... açlığında iştahla saldırdığın yemeğin damağında bıraktığı ve aslında kimsenin aynı tadı alamadığı doymadan bir kaç lokma önceki hissi... yada ruhuna işleyen bir filmin seni realitenden çıkarıp tamamıyla kendi içine çektiği zaman dilimi... yada bir kitabım akıcı hikayesinde bulduğun, kahramanlarında kendi ütopyatik halini... diye açıklanabilir ama güzel bir yemeğin doyumu ;bir filmin, bir kitabın sonu olduğu için tam olarak mükayese edilemez... Sonu gelmez ve sen ölmeden o asla ölmez...

biraz serttim bugün... azgın dalgaları tokatlayıp yollayan falezler gibiyim... dilimde jilet, kelimelerimde kurşun... mısır gibi patlıyor öfkem bomboş yolun kırmızı ışıklı kavşaklarında... ispanyol nidaları var sanki kulağımda, sanırsın kırmızı gördüğünde deliren boğa... bir an olsun;şehrin, gürültünün atabilsem diye kendimi uzağa... tam gaz rotam doğa... biraz açım bügün, deyim yerindeyse ihtiyacım var otlanmaya... yeşil görmiyeyim ha...

ardında... bırakılıp terkedilmemiş duygular bırakıyorsun her defasında... başkaldırışlarında... güneş vedelaşınca... yıldızlar vurunca... hüzünlü yanına, isyankarlıklar artık moda... kopuk kıyametlerde, yaşamak isterken delice dinlediğim şarkılarda bulamadığım, hissiyat-ı Ahmet KAYA'da... verılamayan mekanlardan intiharı kesin umutlarım duruyor sol yanımda... biraz hırpalanmış, biraz içeri hapsedilmiş devrimci taraflarımda... yanlızlığımı kaybetmedim anne, duruyor hemen baş ucumda...

Ne çok cümle var dilimin ucunda, kafiyeler bile oluştu cümle sonunda... kiminin altını kırmızıyla çiziyorum, kimini yıldızlarla süslüyorum... Ama en kıymetli hazinemmiş gibi yüreğimin sandıklarında saklıyorum... Sözün özü Orhan Veli misali duyuyorum hissediyorum ama anlatamıyorum...

inadına... aklanmışlıklarımla döndüğün her sokağın ucunda... dikileceğim karşına... sevabına... günahlarını sırtlayıp, değerlerini karaya boyuyorum dil darbeleri ile mutluluk tablolarına... bilirim yakışmaz bana, küfür aslında hakarettir kendi uslubuma... ama yenilmişliklerin, bıkmışlıklarla içimde olan randevusundan başka ilam çıkmaz ki sana...

sil baştan olsaydı belki bulamazdık başlığı... kaldığı yerden takipteyim :) yüreğine sağlık...

Aklı karışık cümlelerimin, kelime yığınlarından sana sıralanmak üzere toparlayamıyorum cümleleri... Aslında her şairin, her yazarın dediği gibi bazen anlatmaya, ararsın ama bulamazsın kelimeleri... bulsan birleştiremezsin... birleştirsen amaçlarına hizmet eden araç kılamazsın kesin... bir yemeğin tadını tutturmaya benzer bu, ince bir nüansı vardır ama onu yakalayacan ilham yoktur sende... Bir CAN gerek ilhamım için, CAN Yücel gibi, CAN Dündar gibi yada benim için ilhamdan öte olan CAN Atilla'nın enstrümantalları gibi...