Gün içinde neler yaptığımı, nelere kızıp, nelerle mutlu olduğumu, tek tek anlattım. Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım...

Şimdi farklı bir sen var düşlerimde. Hayallerimde sahip olmadığın mükemmelliğin var. İlahi bir ışık hakim çehrene. Tuvale sığmaz ki bu sevgi resmini çizebileyim aşkın. İçime sığmaz ki sevgim oturup bir çırpıda gazele bağlayayım duygularımı. Şimdi sana ait olmayan bir sevgi var içimde. Hayalimdeki sana duyduğum sevgi. Sana ait değil döktüğüm bunca gözyaşı. Sana ait değil. Ben sana ait değilim.

cebim yüreğime yakın..

Dokunduğum her ıslak duvardan, pis kokulu bir yalnızlık bulaşıyor üstüme... Yapış yapış, vıcık vıcık bir yalnızlık bu...

Yine sensizliği yazıyorum akşamın gözlerime düştüğü anlarda... Dünkü takvimlerden devraldığım hüzünleri toplayıp yine yokluğunu kanatıyorum duvarların beni anlamadığı dar vakitlerde... Kağıt, kalem bir de cümlelere sığmayan yokluğun... Bir türlü öldüremediğim bir türlü yenemediğim dilsiz suskunluğun... Herşeye inat yazıyorum... Seni " sana " anlatıyorum...

Biliyorum, bütün bunlar, hep benim suçum...

Güneş ulaşmıyor içerilerime...

Küfleniyorum, yaşlanıyorum...

Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde...

Ey gözyaşlarını karakış,

Ah nasıl anlatsam...

Renklerim, gün içinde değişiyor...

Bana sakladım...

Dedim ya, başka bir şey bu...

Sonu sana geliyor her cümlenin...

?Daha önce, hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları? dedim...

Ah onun ne olduğunu biliyorum...

Yalnızlıklar peşimde...

kendimi yitirdim sanki kara güller açıyor kara toprağımda.

Sahip çıktım?hayır?larınla açtığın yaraya. Son sözümde sen oldun biliyor musun ilk sözüm olduğun gibi. Ve seninle öldüm tıpkı seninle doğduğum gibi. Kanıyorum damla damla döküyorum yalnızlığımı.

Yazmalıydım çünkü sensizlikte üzerime çullanan arsız fırtınalara karşı tek sığınağım " senli satırlardı" sevgili... Bazen sen diye bildiğim gizli öznelerin koynunda ağladım, bazen de senin sıcak yüreğin diye devrik cümlelere uzanıp çığlık çığlığa bağırdım... Sen duy diye değil; beni ölüme sürükleyen hayatla savaşabilmek için sana tutundum.. Seni " sana " yazarken klavyenin her tuşu sanki senin ellerindi... Her cümle, her satır senin yüreğin kadar sıcaktı.. Yazmalıydım sevgili çünkü senden sonra sadece satırlarla yoldaş oldum.. Seni anlattım onlara.. Sensizliği kanattım dudaklarında... Ben anlattım, onlar dinledi... Şimdi ne olur bana " yazma " deme sevgili... Senden geriye ne resmin var gözyaşlarımı bırakabileceğim ne de sıcak bir ellerin var hayata yenik düştüğümde avuçlarına son nefesimi bırakabileceğim..

Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken?

Soluyorum, soğuyorum...

O KADAR İÇİMDESİN İŞTE..!

Yani öylesine, o kadar bensin ki...

Kaz kuyularını, talibi benim sensizliğin. Unutulmuş bir kanyondan geçmeye çalışan kervanın ta kendisiyim ben, tahriklerime cevap ver. Çık gel sığındığın sessizlikten. İzle bedenimden süzülen kanın izlerini. Damla damla döküyorum sevgimi ben. Çık gel sessizliğinden.

Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar...

Başından sonuna kadar okudum da neler yazmışım diye merakımdan...

Birden aklıma geldi, tuttum sana bir mektup yazdım dün...

Aslına bakarsan; sensizliği yazmak o kadar çok zor ki.. Gidişinden sonra sıva tutmaz duvarlarla konuşmayı denedim ilk önceleri.. Sonra susmayı denedim... Ama yapamadım.. Sensizliği yenmeyi başaramadım.. Bir zaman sensiz yaşamaktansa " ölmeyi " bile yeğledim.. Biliyorum sensizlik ve ölmek... Ama bil ki, bir kez ölmek bile sensiz geçen her gün çektiğim ve her sabah gün doğumuyla başlayan ızdırabtan bile iyiydi...

Kendimi oradan oraya vurmam...

?Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek, bilmeyecek,

tükenmeyen sular sızıyor...

?Yine zamansız yağmurlar? dedim..

Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu...

Acıttın be sevgili. Bir sabah baktım ki gitmiş umutlarım. Neyi var neyi yok her şeyini alıp gitmiş. Arkansında hayal kırıklıklarımı bırakıp gitmiş. Tıpkı sen gibi, hayallerim gibi? Canım acıyor. Ne olur seni sevmem olmasın bu yalnızlığın nedeni. Gidişlerinin nedeni sevgim olmasın. Kaç tövbe ört pas eder yaptığım yanlışları? Bir çukurda sen açtın çıktığım bu sevgi yoluna. Tökezliyorum. Ve kanıyorum. Damla damla döküyorum yalnızlığımı. Kaç adak seni geri getirebilir ki bana?

Küçük, ürkek, kesik dokunuşlarınla, belki de her zamankinden daha yanımdasın...

Ne olur beni anla sevgili.. İnan bu satırları sen geri dön diye, ipotek altına alınmış gençliğime gel diye yazmıyorum.. Hem " ikinci el hüzünlerimle " sana iyi bir yaşam, iyi bir gelecek sunamam ben... Ben yarım cümlelik bir adamım... Oysa senin gözlerinde mavi ufukları görmüştüm.. Alabildiğince geniş, aladildiğince mavi... Ne olur anla beni sevgili... Yazmalıyım ve yaşamalıyım... Yüreğimi karanlık duvarlara çarpmaktansa seni " yüreğimde ölümsüzleştireyim... Ezelim ol yüreğimin ipotekli satırlarında.. Ebedim ol mutlulukları vaat edilmemiş yarınlarımda.. Bırak beni, dua dua yazayım seni... Eğer yazmasam, eğer satırların koynuna girmezsem sensizlikte depreşmiş devasa fırtınaları, yüreğimde kanayan çığlıkları ancak ölüm susturabilir sevgili. Ya da soğuk merminin ucuna işlenmiş birkaç intihar cümlesi...

Şimdi bu satırları okuyup " sana sitem " ettiğimi düşünme sevgili. Ben sadece seni yazıyorum. Artık ayrıyız, artık birbirine iki yabancıyız.. Sen bana yabancı, ben sana yabancı... Sakın bana yazma deme sevgili... Kavuşabildiğimiz tek yer öznesi senin, yüklemi ben olduğum cümleler.. Bırak ta aynı cümlenin içinde yan yana omuz omuza olalım sevgili.. Sen ve ben... Ama bu satırları okuyup yüreğine dokunuyorsa söyle ne olur... Tek bir kelime etmem.. Dudaklarımı " sensizliğe " mühürler, ömür boyu " sana " susar tüm kelimelerim.. Seni " sensiz " yaşatmayı başarabilen bu yürek, merak etme harf harf susmayı becerebilir... Ta ki ölüm dudaklarıma sürülürken. İşte o an; dudaklarımdaki son kelimede " adın " olacak...

Seni çok sevdim be sevgili.

biz'i yitirdim bütün kayıplar hükümsüz oldu ben!. sen!.. li yollarda yittim bütün yollar sonsuzluk oldu!...

Çok uzun bir mektup oldu..

Restore edilmez bu yürek. Birleştirmemek üzere dağıttım dünyamı. Bu yıkık dökük duygular reddedilişlerimin eseridir. Eskiyi tekrar yaşamamak için dağıttım dünyamı. Ve kanıyorum. Damla damla döküyorum sevgimi. Bak sahip çıktım açtığın yaraya da. Engel olmadım, kendi haline bıraktım. Ve kanıyorum. Kutsal bir emanetmiş gibi koruyorum onu. ?Hayır?larınla açtığın yaraya sarılıyor ürkek bedenim ayaz vurunca küçük odama.

Kelimeler cılız...

Yokluğunda tüm cümlelerim öznesiz, tüm yüklemlerim devrikti... Senden sonraki her gece üzerime örttüğüm karanlığın içinde " gözyaşlarının " koyununa girdim.. Bazen de gögsüme soğuk taşları alıp uykusuzluğu girdim sensizliğe akan gözlerime... Zamanla susmayı öğrendim sonra da sabrı... Sonra da yazmayı... Bu kolay olmadı inan.. Sensizliği yazmak ve sensiz yaşamak o kadar zordu ki; kelimelere sığmadı sensizlik... Hiçbir mutluluk dolduramadı yüreğimde açtığın boşlukları... Koskoca bir yara oldun bende.. Hep sana kanadım, hep sana nefes aldım...

Denizlerin, gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin, acılı duvarları gibiyim...

Sağımda, solumda, ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam, hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam...

Şah damarım attı savurdum elime ne geçtiyse küflü duvarıma. Kazımaya çalıştım, silinmedi alın yazım. Keyfime göre bir kader bulamadım yaşayacak. Çok küfür ettim aksimin yüzüne baka baka. Tabuta sığar mı toplasam tüm günahlarımı? Eleştirildim ben hep. Onlara göre yanlış yapmışım bu kadar üzerine düşmekte. Israrcı davranışlarıma bağladılar bu yalnızlığımı. ?Seni seviyorum? değişlerimin eseriymiş bu kutsal emanet. Ve kanıyorum. Damla damla döküyorum sevgimi. Kirli ruhların, kendini beğenmiş tavırlarına peşkeş çekildi ucu yanık kalbim. Sevgimi anlamaya yetmedi birçoğunun paslı beyinleri. Söylesene sendemi anlamadın beni?

sen yüreğime yakın...

evet seni yitirdim şimdi mezarımsın.

Gözlerine buğu, diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mı asırlarca?

Tutunamıyorum...

Kanıyorum. Damla damla döküyorum sevgimi. Şimdi geçtiğim tüm sokaklarda benden bir parça saklı. Sahipsiz ve yıpranmış? Damla damla döküyorum yalnızlığımı. İşte bu kısa hayatımda sadece benim olan iki şey sevgim ve yalnızlığım. İkisini de özgür bırakıyorum. Enkazın altında kalan bir küçük bedenin korku dolu hıçkırıkları sindi gözlerime. Hissetmiyorum bedenimi. Bir yerlerimde kırık birkaç parçam var ama ne yapmalıyım bilmiyorum. Uyuştu ellerim, titriyorum. Olabildiğine hızlı izlemeye çalışıyorum gözümün önüne gelen gözlerini. Tıka basa doymak istiyorum bir türlü doyamadığım gözlerine. Sessizlik hakim burada. Ben sustuğum zaman dünyada susuyor. Kendi gürültümün içinde arıyorum kurtuluşu aylak aylak.

Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım...

hayırdır

Sensizlikte kanayan dudaklarımı ancak toprakla silebildim, ıslak kirpiklerimi ancak güneşle kuratabildim... Yüreğimin şakağına " soğuk ayrılığı " dayayıp her gece bir cümleyi intihar ettim yüreğimin damarlarında... Yaşarken " yüreğimin katili ", nefes alırken tüm ayrılık cinayetlerinin tek faili oldum... Yüreğimi " bedenime " gömerek öldürdüm.. Kefensiz bir ikindi vakti " yalnızlık " mezarlarına defnettim.. Bir daha sevmemek üzere.. Bir daha acı çekmemek üzere yüreğimi " hatıralara " gömdüm... Gömdüm dediğime bakma sen sevgili... Sen bende varolacaksın ben sende öldürülmek zorunda olsam da... Sen hep bende kalacaksın " sen hiç bana gelmesen de "...

Yollar, gitgide uzadı ve karıştı...

Çok başka bir şey...

aynı duygular beni de bekliyor galiba..

Her şeyin başında, içinde ve sonundasın...

Kelimeler eksik, kelimeler yaralı...

yüreğim sende..

/ ey benim içi kelimelerle doldurulmayan yalnızlığım/

Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum...

Bu değişmiyor...

Ümidimi ısıtacak, parlatacak, kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var...

Çok mutluydum...

Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar...

Gülüşlerini bahar bildiğim sevgili;

Bana ait olmadığın halde aldığın her nefesi kendime " mutluluk " addettiğim sevgilim,

Yanağımda dolaşan rüzgardan daha gerçek dokunuşların...

Seni çok sevmiştim be sevgili?

öyleyse mektup sende..!

mektup cebimde...

Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği, bulamayacağı yollara götürdüm seni.

En derinlerde tuttum...

Derine, hep daha derine...

Öyle içimdesin ki...

söylemeyecek misin? dedim.

Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan?

Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan hiç