Allah tozunu alıyor diye niye kederlenirsin?

Güven duygusunun ve ne olduğunun bilincinde hareket ederken iskambil masasında fark edemediği diğer üç oyuncunun da aslında birbiriyle eş olduklarını, rakip olarak üçünün de kendisine yöneldiklerini görür ve Titanik gemisi gibi buz dağına çarptığı son andaki fark ediş gibi.

Farkında olun, farklı olun ama popülaritem olsun diye marjinalleşmeyin. Kendinize duvarlar örmeyin. Popüler kültür diye safsata bir akımın peşinden giden moronlara dönüşmeyin.

O seni ve dertlerini senden iyi biliyor unutma.

Şimdi 41'inci sahne ve PERDE...

<i>Önder olamıyorsa tek başına ilerler. İçinde yüceltmek ya da suçlamak mümkün olmayan bir yalnızlık taşır.</i>"

Bitiktir...

"Derdim var" diyorsun.

Bu üyelikle ve bu forumda açtığım son konu başlığı. Belki de alışık olduğumuz terk edilmişliklere yeni bir son eklenecek zamanın birinde. Sanki masalım bitmiş...

Bir acı kavram beliriyor yavaş yavaş, puslu ekranlarda.

O halde ne diye üzülürsün ey can?

Bozguna uğrayan bir ordunun, siklet merkezini yarıp çıkmaya çalışmasındaki çaba ne ise, benim içinde bu tarih böylesine bozguna uğradığımın büyük bir nişanesi. Unutulacak gibi değil. Hafızam hep sıcak, nedendir bilinmez ama matematikteki algılama eşiğinden midir bilmiyorum hep tarihimi, notları ile beraber hatırlarım ve onları belirli bir periyotta da hep sıcak tutarım. Yaşanmışlıklar mı deniyor buna veyahut kaderimin acı bir yüzü? Soluklaşıyor gitgide. Ne de olsa hayatı gırgır şamata ile değil, kul ciddiyetinde, insan sorumluluğunda, bir canlı hassasiyetinde yaşadığım için.

Yine konuşturmuşsun kalemini

2. Yaşarken ölü gibi davranabilenler.

Çünkü acziyeti kadar gönül boşluğu vardır...

Kısa dedim ama yine uzun oldu.

Sokaktaki o kedi,

Unutmayın ki kelebek etkisi Allah'ın en güzel ilahi adaletidir, iyiliğe kanat çırparsa kul, önünde yollar kapalıymış gibi gözükse de bir müddet sonra tüm yollar açılır, kötülüğe kanat çırpacak olursa, vay o kulun haline. Kendinin ortaya çıkarttığı karanlık onu da bir karartacak ve canını yakacak.

Evli, mutlu veya mutsuz bir erkek, evdeki eşiyle yaşamadıklarını veyahut yaşamaktan imtina ettiklerini sosyodijital mecrada alabildiğine karşı cinse veriyor veya boca ediyor; bir kısmı tatlı sözlerle edebi yönünü kullanarak etkilemeye çalışıyor, bir kısmı da avına odaklanmış bir aslan gibi avını yakalayıp yatağa atma derdinde.

Bekar ve yalnız bir erkek, hayatına almak istediği karşı cinsi arıyor. Eğer bulduysa bir tık daha üstünü bulmak için gizlice sosyodijital mecrada vakit geçiriyor.

Elbette mutlak okunur diye bir kaide yok, ya da okunsun diye bir çabam da söz konusu değil. Sadece dilime name olan kelimeleri ve harfleri beraber çığırmak isteyenlere türkü tadında ikram etmek, o lezzeti etraflıca yaşamak.

Dua ederken O'na kırık bir gönülle el kaldır.

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde diyerek başlamak da isterdim, bu masalımsı başlığa ama masal anlatabilecek yaşa gelmedim daha. Hala da çocuk ruhlu oluşumdan, hala kırılgan ve hissiyatlı oluşumdan, hala da ortalama insanlardan daha çok düşünüp daha kolay sinirlenişimden.

Dilersen hiç konuşma.

Derdin ne olursa olsun, bir abdest al nefes gibi.

Kaleme alınan her ne ise mantık/duygu/ruhsal derinlik süzgecinden geçirilerek hayat bulmaktadır. Yani hissedilen doğru ama acı içinde olduğum düşüncesi yanlıştır.

<i>İletişim kurulamayan biri olduğunu bilir.</i>

Çünkü zayıftır.

<i>Ha yukarıda erkeklerden bahsedip kadınlardan neden bahsetmediğimi sorgulayabilirsiniz. Aslında sorguluyor olmanızdan mutlu da olduğumu eklemek isterim. Ama cevap olarak iki hususu belirtmek istiyorum;</i>

Hayat insanı her geçen gün yeni siyahi dehlizlere hazırlar. "Bugün" der insanoğlu, "bugün başaracağım ve çakallara alet olmayacağım" der ama unutur nasıl yaratıldığını ifade eden fıtratını.

"İnsan okuyorum. "İnsan Okuma Sanatı"na merak saldım" demiştim. Nereden bilirdim, o günlerde spontane söylenen bir sözün bugün kitap haline geleceğini. Kitabı olduğunu da, bu bayramda Davut'la bayramlaşma sohbeti esnasında öğrendim. Almış okumuş, çok da garipsemiş okurken. Ben daha araştırmadım bile.

Bir kısım erkek ise her türlü bilgiye saldırıyor aç kurt gibi. Araştırmalar ve okumalar kendince, daha sonra ise bunu satıyor bulunduğu ortamlarda sanki bilge bir kişi olmuş gibi. Bunu yaparak rol model olunacak ve sözü dinlenilecek... Bahsedilenlerin hepsi ayrı bir hastalık. Hepsi birer negatif gelişime doğru işleyen bir metamorfoz.

Aklı sıra bana o günü hatırlatıyordu. O gün tekrar sordu, neden okumayı bıraktın diye. Kendisine okumayı değil kitapları bıraktım dedim. Şaşırdı. Şaşkınlığının üzerine tekrar sözlerime devam ettim;

Herkes otomobili iyi kullanıyor, kullanmak istiyor da kim kendisini iyi kullanabiliyor, işte kedinin de aklında olan buydu.

Düşünceler için teşekkür ederim, sağolun.

<i>Öncelikle s. d. k yarıştırır gibi kadın/erkek söylemini doğru bulmuyorum. Gerek de yok zaten. Bir kadını en iyi bilen de, en iyi anlayan da yine bir kadındır diyen biriyim. Bu açıdan eğer onlara dair yukarıda bazı konulardan bahsetseydim, yavan olurdu. Belki yalan da olurdu.</i>

İnternet dünyasına toptan kötü demek ve art niyetli kullanımından dolayı yüzeysel bakmak yanlış olacaktır. Hukuki anlamda suç işlemediğiniz, toplumsal yönden yüzünüzü kızartacak davranışlarda bulunmadığınız ve vicdanınızın örseleyebilecek, acıtabilecek, sizi ölene değin rahatsız edebilecek doğru sözlerine maruz kalacak kötü düşünce ve eylemleriniz olmadığı müddetçe istediğinizi yapın, yazın, söyleyin ve bundan asla korkmayın. Korku sizi daha etkili yönlendirici bir duygudur asla esiri olmayın.

<i>2008 yılı...</i>

Bazı insanlar da kendini yıldız gibi değil toprak gibi görür. Yerdedir, aşağıdadır, hareketsiz ve bazen çok sıcak bazen de çok soğuk olduğu söylenir kendine. Ama içine aldığı gibi alır her şeyi, her bitkinin kökünü, her suyun hacmini ve canlının naaşını. Hatta ruhu bile derdest ettiği söylenir...

Öncesinde doğru olduğu şüphe götürmez içteki hissiyatı, harflerle inci şeklinde dizmek ve bu şekilde dış dünyaya varlığımdan ibaret boş bir beyin olmaktan kaçınarak yazmaktır.

Hayatım denilen onca yılı tartıya çıkarıyorum.

Ekranın sizi yönlendirmesine ve düşüncelerinizi esir almasına müsaade etmeyin.

İnsan sevdiğini, sevindiğini, hüzünlenip ağladığını, kızdığını, şaşırıp hayret ettiğini, korktuğunu, mutlu olduğunu, yorgun düştüğünü, hasta olduğunu, uykusu geldiğini, umursamadığını bir kelime dahi kullanmadan karşıya anlatabilir mi? Sanırım bu soruya çoğu kişi "evet" diyecek. Herkeste sebebini biliyor olmalı. Tek bir cevabı var bu sorunun; "evet, çünkü yüzümüz mükemmel bir duygu göndericisi, mimik ve jestler bunun en belirgin maddeleri" denilecek. Yazı dilinin herkesçe anlam farkı varken mimik ve jestlerin evrensel bir dili olduğunu sanırım bir çoğumuz biliyoruz. Ekrana bakmak ile yüzümüze ve gözlerimize bakmak arasında olağanüstü bir farklılık var. Sevgiyi ekrandan gösteremezsiniz. Yazarsınız sevgi dolu sözleri ama karşı tarafın "sapık" diye yazılan cevabında oturur kalırsınız, acı yutmuş gibi. Hüzünlendiğinizi gösteremezsiniz. Yazarsınız en acıyan halinizi, adınız birden "mıymıy" olur ekrandaki algıdan. Belki kalemini konuşturan biri bunları bir nebze aktarabilir karşıya, o da karşı tarafın anlayabildiği ile sınırlıdır.

Bu dünyada gece karanlığında denk gelen dünyanın en zehirli yılanından korkmam, kalbi zehirlenmiş veya kalbi ölmüş kişiden korktuğum kadar...

Kaleme aldığım, kelime, tümce, paragraflar ve kompozisyonun tamamı bilinçli bir şekilde ve istenilen duygunun dışa vurulması düşüncesi ile yazılmaktadır.

"İleri Görüş Teknikleri ve Epifizim Düşünce"

Ruhbilimci bir ilim adamı anlatmıştı geçmiş zamanda. Kalpler de ölür ama attığı kişi farketmez bile diye not geçmişti amfide. Bir kısım dinleyen elindeki kalemi çeviriyordu, bir kısım dinleyen elindeki akıllı denilen gerizekaya çeviren telefonunu kurcalıyordu, en arkadaki bir kaç kişi ise başını blok masaya koymuş uyuyordu. Tüm ruhi çıplaklık ile dinleyen sanırım bir kaç kişiydi öğretim görevlisini, onlarda aslında kalbin ölümünü değil de öldüyse nasıl geri getirebiliriz derdindeydi. Hiç kimse ölmemesi için çaba sarf etmiyorken, öldükten sonra bu çaba da neyin nesi diye sorgulamıyordu!..

Sohbet öyle bir yere geldi ki, "n'oldu insan okuma sanatına, devam ediyor musun" deyince kendisine cevaben;

Burada keseyim.

Seviyorsun ama ayrılıyorsun.

Bu iki durum gerçekten çok ürkütücü değil de ne?

Kalbi sevgi ister, sevilmek ister. Hayatını dört nala aşk diyarına koşar. Birbirinden güzel papatyalar, birbirinden güzel gelincikler görür. Hepsini boynunu yana bükerek ve tebessüm ederek seyreder. Her kokladığı papatya içine huzur verir. Sarılır en derinden ve en sıcağından. Dayanamayıp alır eline, kulağının arkasına koyar. Kokusu kekremsi ve aromalı. Bir müddet sonra kokuyu hissedemez ve papatyanın varlığından şüphe ederek elini kulağın üstüne atar. Bir bakar eline gelmez ve ufalanır sağa sola. Anlar ki aşk papatya da olsa hep hayata ait olmazmış.

Utanma duygusu ile beraber terketmiş "emin olma" dürtüsü insanlık ruhunu. Ne zor bazen bunları kaleme alıp yazmak. Bazen haykırmak, bazen ise bağırırcasına susmak. Ne kadar kolay "on" butonu ile açılmak deryalara "off" butonu ile yaşanmış her türlü durumu elektrik sarfiyatı haricinde çöpe atabilmek.

Yaratılan insanı yeniden tanımlamak gerekiyor şu içinde bulunduğumuz zamanda ve günümüz koşullarında...

Her nas-ı eşref, kendi gök kubbesinde bir yıldız olduğunu düşünür. Öyle de bir hissi yaşamak, öyle de bir duyguyu tatmak ister. İnsanlardan da öyle hissettirilsin diye bir beklentiye girerler. Ama geçici olan ve kendi gibi nefsten yaratılan bir canlı tarafından neden övülmek ister ki?

<i>Bu toplumun ve zamanın kadınlarının istisnası hariç geneliyle anlaşamıyor olduğumu fark ettim. Onların algılamaları ile benim algılamalarım, onların doğruları ile benim doğrularım çoğunlukla örtüşmüyor. Yanlı bir bakış açısı olabilir ama bu toplumun kadınlarının bencil ve "biz" demeyip her şeyde "önce ben" diyen hallerini gördüğümden, objektif olamam kaygısıyla kaleme almadım. Kadın düşmanı olduğum söylenir, olmadığımı burada benimle gerçek hayatta tanışmış hanım dostlarım da bilir ancak burada ve gerçek hayatta kadınlar tarafından 3 kere iftiraya maruz kalan biri olarak yaralı ve taraflı davranacaktım. Onun için yorum yapmadım.</i>

Gece gibi kapkaranlık nefesini yak.

Bunlar ise toprağın aşık, yıldızın meftun olduğu kimselerdir. Bir anda belirirler, sonra hiç yaşanmamış gibi yok olup giderler.

O yazıdan bir kaç zaman sonra ders kitapları hariç kitap okumayı bırakmıştım. Davut isminde bir meslektaşımın ilk tepkisi "ooo eline 2 gündür kitap almıyorsun" diyerek bana taş atmışlığı da vardı bu anlatacaklarımın kadrajında. Aslında bana "2 gün" ifadesini bilinçli ve maksatlı söylemişti.

Kelam Allah'ın, yazan el benim. Ne bana hesap sorulsun, ne de Allah'tan şems olmak dilensin. İstiyorsa kişi kendini şems etsin.

Vakit elveda deme vakti, şimdi gidiyorum...

<i>2'ncisi ise:</i>

Kalın sağlıcakla...

Küçük bir not daha yazmışım o amfide;

<i>Bir gün kadro analizi ve teşkilat/bağlı teşkiller araştırması üzerine yoğunlaştığımız bir zaman diliminde, daha bir kaç günlük yeni tanışmışlığın vermiş olduğu tanıma isteğiyle beraber "neden çok kitap okuduğumu" sormuştu. Ben de kendisine "kitap okumadan geçen 2 günden sonra nefes almanın zevki kalmıyor" demiştim.</i>

Bedenimde değil nasırlar, hatta günahsız diyebileceğim kadar masum bu beden. Ama nasırlarla dolu ruhum ve katran dökülmüş kadar simsiyah günahlara batmışım. Acı veriyor basılınca, hele de güven duyguma kastediliyorsa! Neden insanoğlu neden? Neden bu vuruşlar? Neden bu can acıtma haliniz? Hele siz kadınlar, uzak durun benden ve nasırlarımdan diye bağıracak kadar güçlü de değilken, neden bu can yakışlar?

Gelelim yazının en can alıcı noktasına.

Ölümsüz olmak hayal, günahsız olmak olanaksız, doğru olmak zor bu arz-ı kürede.

Bir insanın güveni Titanik gemisi gibidir. Kolay kolay batmayacak gibi görünse de şartlar hiç öyle olmadığını söyler. Bir insanın en büyük handikabı kartlarını açık oynamasıdır. Kullanılmaya pek müsait. Kişi şövalye ruhu ile hareket ederken karşısına sıra sıra gelen çakalların tuzaklarına pek aldırış etmez ama hep darbe yedikten sonra tuzakları fark eder. İş işten çoktan geçmiştir bile.

En az bir yabancı dili, bir sanatı anlayabilecek bilgiye sahip olun. Yapılabilinirse dijital ve yazılım dünyasını keşfe çıkın.

Ve bir seccade ser odanın bir köşesine, otur ve ağla.

Bazı insanlar ise arş-ı ala'da bir güneş misali açar. Suskundur ama her şeyi halleriyle anlatır. Düşkündürler ama vazgeçmekten korkmazlar. Durgundurlar ama her an her şeyi varlığı ile ısıtırlar. Varlıkları muhkemdir delalete ihtiyaç duymazlar. Safir ile sitrin arası bir renk cümbüşü ile kendilerini bir gösterir, bir simsiyah gecenin içine saklarlar. Herkes tuhaf bulur ama "şemsi" ancak Mevlana'lar anlarlar.

Bugünden bahsetmek gerek. Sonra dizi dizi yarınlardan...

Sanırım bizi moronlaştıran da bu seviyede kullanılabilen bu cihaz ve sistemleri oluyor. Bizim yerimize düşünüp bizim yerimize karar alıp bizim uygulamamızı istiyor. Harika bir şekilde yaratılmış ve eksiksiz kabiliyete sahip beynimizi Ademoğlunun icat ettiği cansız, ruhsuz ve empati kurma kabiliyeti olmayan cihazlarla ipotek altına aldırıyoruz. Bu ne kadar acı bir durum, bu nasıl bir düşünce diye sorgulamamız gerekiyor?

Kurtuluş savaşı bu asırda insanla makine arasında. Kurtuluş ise makineye boyun eğmiş olarak değil, makineyi olması gerektiği şekilde kullanmak ile olacak.

22 Ocak!

Bu sitede bulunan bir forum başlığına düşüncelerimi yazmıştım, yıl 2011'lerin sonuydu galiba. Piyasada "İnsan Okuma Sanatı" şeklinde böylesine afilli ifadeler barındıran bir kitap veya yayın da yokken ilk defa kullanmıştım. Arkasından bir hanım sahiplenmişti, yazdığım yazıyı beğenerek.

Ama her şekilde hezeyanlar çukurunda kaybolur hayat, kaybolmadan önce bazısı da sağa sola koşar, İsmail için su arayan Hacer gibi. Bir Safa'ya, bir Merve'ye. Zemzemin kokusuna hasret İsmail'in davasıdır, Hacer'in mücadelesi, İbrahim'in ateşe meydan okumasıdır der fütursuzca.

sen hiçsen biz neyiz bilemedim şimdi, kendine haksızlık etme

Hepimiz Allah'ın tekvin sıfatından ve sanatından husule gelen canlılarız. Hiçbirimizin diğerine üstünlüğü olmadığına göre kendiniz olun, kendiniz gibi yaşayın ve siz ölürken bile arkanızdan sizi hatırla ve hayırla yad edecek insan topluluğu bırakmaya çalışın.

(Sokaktaki o Kedi - 25.08.2018 15:17)

Yağmur yağıyor hafiften, ama içimde her ne varsa taşırıyor.

Papatyanın aşkını kaybetmiş ve senelik yalnızlıklara baharat eker gibi kendini eker hayat. Yalnızım da diyemez. Çekinir itiraf etmeye. Epey bir müddet sonra papatyayı unutur. İçinde bir kıpırtı başlar. Sanki bu sefer aşk değil biraz daha ayakları yere basan çıplak sevgiyi arar durur.

Sonra bir an sessizlik.

Ama bir insan hem çok konuşup hem çok yazıyorsa işte kendini beğenmiş, ukala ve çekilmez bir tiptir denilebilir mi? Bence evet. Yani kendimi böyle ifade etmek ne kadar doğru, bilmiyorum ancak inandığım prensipleri ve düşündüğüm düşünceleri ifade etmekten imtina edebilen biri değilim.

Bağırmak nafile, modern hukuk kurallarında ise yasak yumruğunu konuşturmak. Korkulan hukuk kuralları da değil. Değmeyecek çakalların insan kategorisine yükseltilip gerekçeli hükmün buna göre verilmesi, aslında anlatılmak istenen...

"Ooo mezun olalı çok oldu. Şimdi başka mecralarda geziyorum" demiştim. Sordu, nerelerde diye. Cevabım ise kısa oldu:

Yeniden başa dönüyorum o halde... Kalpler de ölebiliyormuş zamanla ve sinsice bir ruhi ameliyatla. Koparılırken her damarı, acıyla beraber bir acımasızlık peydah oluyormuş alemde. Birinin yaktığı can başka birinde katmerlenip geri dönüşüm yasası kapsamında ilahi adaletin tecellisi olup çıkıyormuş karşımıza. Hiç beklemediğiniz bir anda kalbinizin ölüşüne şahit oluyorsunuz veyahut bilmeden konuluyorsunuz görünmez tabutlara.

İnsan Okuma Sanatı...

Günahlara derdest...

Çünkü başkasının kendi hakkında söyleyeceği muhkem olmayan lakırdılarına ihtiyaç duyar.

<i>1'incisi:</i>

Bu toplumda ailelerin en büyük sıkıntıları maalesef eşler arasında ve ebeveyn evlat arasında iletişim hatası ile eşler arasında cinsel yaşantı. Çekinmeyin, uzmanlarına ulaşın, danışın ve toplumsal veya ferdi baskılara göz yummayın.

"<i>Harika adam daha soğuktur, daha sorgulayıcıdır, daha az tereddüt eder ve fikirlerinden korkmaz.</i>

Diğer kefede bir toz tanesi ve bu halimle o toz tanesi bile oynamıyor yerinden.

Bu kimliklerin var etmeye çalıştığı düşüncesiz kişilikler. Bazıları, haddi aşmak değil niyetim, ancak moron kategorisinde.

İnsanlar senin kalbini kırmışsa, üzülme. Rahman "ben kırık kalplerdeyim" diye buyurmadı mı?

Bir nefeslik ömür yaşıyoruz binlerce isteklerimiz arasında. Bir adımlık yol yürüyoruz çakıl taşı ve dikenlerle bezeli satıhlarda. Bir kaç saniye sonra öleceğimizi bilmeden planlar yapıyoruz asırlık takvimlere. Biz kendimiz olmadan yaşıyoruz ve bize ait bir eser bırakmadan göç ediyoruz alem-i Berzah'a. Ve hiç düşünmüyoruz, sorgulamıyoruz, endişelenmiyoruz şu içinde bulunduğumuz zamanda ve günümüz koşullarında...

Döner gerisin geriye. Umutsuzluk alıp götürmüştür her şeyini. Aşkın da sevginin de kırlarda, çiçeklerde olmadığını öğrenir son nefeslerinde. Ama artık hayat yorgundur...

Bir gün kırlarda gezerken bir gelincik tarlası belirir önünde. Koşa koşa gitmek ister. Hayatın kısalığından korkarak dolu dolu yaşamak istercesine açar adımlarının arasındaki mesafeleri. Yak beni, sev beni, öp beni notaları çıkar dudaklarından. Varınca gelincik tarlasına, bırakır kendini sanki boşluğa bırakır gibi. Koynuna girer, o ana kadar hissedemediği ne varsa yaşamak ister. İçindeki arzuyla yanar. İçi yandıkça, yakar bedeni yakar kendini. Günahın her türlüsünü yaşar, çekinmez yasaklardan. Bir daha bir daha derken gelinciğe boyanmış o kırlar çorak topraklara dönüşür. Amansız bir mücadele içinde bulur kendini hayat. Bedeni gelinciğin kokusuna belenmiş hayat, arılarını gönderir tüm çiçeklere, çiçekler de bekler tüm arıları hayat buluşması için. Her arı bir çiçeğe dokunduğunda düşer ana rahmine bir hayat daha. Her hayat bu döngüde yok olur gider. Tekrar tekrar yaşanır her merhale.

Hayatım boyunca öğrenemeyeceğim iki konu vardı;

Sessiz nefes alışlar. Anlamsız boş bakışlar.

<i>Saygı ve saygınlık erdemlerine, ayrıca sürü psikolojisi kapsamında olan hiç bir şeye sahip değildir. Sıradan biri olmak onun için tatsız bir şeydir.</i>

Evinde, işyerinde, bulunduğu ortamda sorumluluklarını göz ardı ederek heva ve heveslerinin peşine düşüyor.

Nefes alıyorsun ama ölü gibi duygusuz ve hissizsin.

Kısa bir otobiyografi mi desem yoksa küçük bir not mu?

Bir insan çok konuşup da yazamıyorsa gevezedir.

Dipnot :

Odanızın küçük bir köşesinde kitaplığınız olsun. Müslüman'a Allah'ın ilk emridir: "oku" ayeti. Okuyun, doğruyu bulup soruşturun. Sakın günah, yanlış, kötü diye düşünceye bile kapılmayın. İbrahim peygamber bile Allah'tan önce kendine güneşi ve ayı Rabb edindi. Yanlışlarından doğruya erişti böylece.

1. Severken ayrılanlar,

Sanma ki dert sadece sende var.

Sosyodijital kişilikler...

İşte öyle.

Sopayla kilime vuranın Gayesi, kilimi dövmek değil tozu kovmaktır.

Yüreğinize sağlık, yazınız çok güzel fakat çok karamsar duygularla yazılmış bir yazı :( Rabbim'in sınavı yaşadığınız olumsuzluklar, sabredin ve dua edin. İnşallah Rabbim içinize ferahlık verecektir. Allah yar ve yardımcınız olsun.

Masal dinlemeyeli de çok zaman oldu. Belki de masal anlatabilecek kadar geniş bir gönlü hep aradığımdan. Her neyse.

"Ahhh Kedi, bu da geçer" der sineminden tarz-ı kadim diliyle...

Dert insanı Hakk'a götüren buraktır, sen bunu bilmiyorsun.

Bu notum da sadece sana. Tanıdım sanarsın beni, sandığın sadece ameliyata girmiş bir kedi! Gerisi hikaye...

Bir insan hiç konuşmayıp, çok yazıyorsa mizansen erbabıdır.

Baş eğmez, ancak bir türlü de ayağa kalkamaz. Dizini büken çok acıları vardır, sadece dilinde bir umut söylemi:

Şunu bil ki, sende ki derdi nimet sayanlar da var.

Adı, sosyodijital kimlikler.

Anlaşılan şey bile değilim, hiçlik aleminden gelmiş bir hiçim.

Saçmalık demiyorum, çünkü bu iki maddeyi gerçekten yaşayan ve yaşatan milyonlarca insanın varlığını nereye koyabilirim ki saçmalık dersem... Ürkütücü bir durum.

Gündüz gibi ışıyıp durmak istiyorsan,

Hilkat ile yürünülmesi gereken bir yoldur hayat. Başlangıcı ve sonu nerede bilinmeyen. Başladığı gibi gitmeyen. Öyle ince ayrıntılar barındırır ki kişiyi her geçen zamanda şaşırtan. Hayat. Hayatlarımız...

Herkesin bir mahareti var. Resim, müzik, görsel sanatlar, spor veya gelişimine ve duygusal yaşantısına name olan meziyetler gibi... Benim meziyetim de sanırım yazmak; akılla düşünmek, analitik zeka ile kurgulamak ve sonucunu her kitleden okuyucu olabilecek istekli kişilere sunabilmek.

Faydalı olan, olabilecek her türlü bilgi ve kapsayıcı iletişime açık olun.

Gerçek ise bambaşka;

Sosyodijital kişilikler de farklı farklı. Bazısı realist, bazısı ütopik, bazısı marjinal, bazısı gerçek hayatından farklı davranan, bazısı hayalperest, bazısı da kötü ruhlu.

Sanki o içteki cevherden bir şeyler var bu yazıda. Okunurken bu tamamıyla hissediliyor. Birebir aynı denilecek kadar...

Kaba sığmaz, dile dökülemez büyüklüğü.

Çünkü Allah'ın merhamet ve İhsan'ı, gönlü kırık kişiye doğru uçar.

Farkında mıyız, günün her anında dijital bir uyarıyla yaşıyoruz. Kısa mesaj atılıyor, telefon ile aranılıyor, WhatsApp'tan gelen iletiler de var bu kadrajda. Sadece bu kadar olsa belki çok demeyeceğiz. Sırada kullandığımız APK uygulamaları yani smart yani akıllı telefon/televizyon/bilgisayar uygulamaları...

İnsan şems olduğunda Rabb'i de göğü bağışlar ona ve dilediğine.

Dalga geçmişti: "İleri Sürüş Teknikleri mi, gel bana sana araba sürmeyi öğretirim" diyerek...