gözün aydın hayat benide aldın!

reçete belli, doktor kendimiz...

ve bu hayatta hep tek başıme savaşmam gerektiğine karar verdim..

sonra dönüp yine kendimle konuştum

KİM NE OLACAK BELLİ Mİ OLUR?

her başlangıç bir sonun, her son bir başlangıcın devamıdır.

insanların gerçek yüzlerini seçmek zor..

coşkun oldum pınarlar gibi, serhoştum rüzgarlar gibi, ihtiyar çınarlar gibi bir gün içinde eridim!

HAYAT DENEN SONSUZLUĞUN KARŞISINDA BİR ÇOCUĞUM, DÜŞE KALKA BÜYÜRKEN, KALKAMAYIZ BİR ÇOĞUMUZ.

ama dön birde onların içine bak

şükür et ekmeğin var hala

sana boyun eğmem dedim, tek başıma sana meydan okudum ama en sonunda sen kazandın, ben yenildim...

hüzünlerden bozma mutluluklar yaşıyorum...

o dem, iklim değişir, hüzün olur.

benimde öyleydi rüya

ne güldüm, nede kalkıp dizleri çırpıp yeniden yürümeye devam ettim...

şükür hakkımı kaybettim hükümsüzdür...

bu şarkıyı hatırladım birden neden acaba:(

biliyor musun çok ilginç gelecek ama ben kimseden umut beklemem, ailemden bile kısacası kendim hariç kimseden bir beklentim olmadı...

buna da alşıyorsun... her zaman savaşmak olmuyor..

aramıza:)

hayat inanılması zor girdaplar örüntüsüdür..

sonrada yürekleri seslerinde gürül gürül akarlar. çıplak suretleri dağ başları resmeder

kaybettim bugün kendimi hükümmmsüzzdürrr;)

daha güçlü, daha sakin, İNADINA ASİ, İNADINA İSYAN a devam:))

kesinlikle rüya

o zaman keyif çatarım silah diye sevdanın doruğuna.

dün bana yazılan bir yazıyı okudum

mutluluğun daim olsun luna inş cümleninkiyle...

yetmez dağ başlarımın teslimiyeti istenir. ya katlim ya ihanetim. bilmezler bir başka yol olduğunu. yani ben eşkıya, her yanı pusu.

yaradılışım gereği hatalarım oldu, insanım ve bir vicdanım var, vicdanım olduğu için bu dünyada ki cehennemim yüreğim,

ben maneviyattan bahsediyorum..

bende çocukluktan beri ne babama ne aile biriylerinin hiçbirine boyun eğmedim.. kendim çalıştım kendim okudum..

aklıma bana çok değerli bir arkadaşımın benim için dediği söz geldide,

yakışır mı bir kaçağa ecel eliyle ölmek.

eyvallah hb...

maskeli balo olmuş hayat

KAÇAĞIM EŞKİYA AŞKLAR YAŞARIM

sonra kanım dondu

tedavisi zaten maneviyat...

ben varım, burdayım diyorsun, kimseye ihtiyacının olmadığını gösteriyorsun demişti..

AMA BİTMEZ YOLCULUKLAR, BELKİ BİRAZ CANIM YANAR, DÜŞTÜĞÜM YERDE DOĞRULUP BAŞLAR YİNE İLK ADIMLAR!!!

kendime olan inancımı yitirmiştim sadece o kadar, yoksa bu yaşa birilerinin yanımda ve elimden tutmasıyla gelmedim, ışığım kimse olmadı...

yoksa vuracak beni hasretin bir tenhada.

konar göçerim, sürgünlüğümü yurtlanmaz yerleşik sevdalar.

kişinin kendisinden başka bir çözüm yolu yok

gülücükleriyle sanki bir melek edasında boy gösterenler mi

yüreğimden gayrisine sır vermediğim doğrudur, kaçaklık bu.

kişi ancak kendine yarar sağlar..

birkaç saate kadar yiten inancım, yeniden alevlendi...

demir laydisin demiştin, şahinsin

insanlardan sakın umut bekleme en yakınlarından bile

zor ve anlaşılamayan da bu keşkemkeş durumdur..

döndüm önce kendime baktım

etrafa bakıp kelebek gibi kanat çırpanmı dersin

aha yine geldi:((:Pp

sığsın isterler defnelerim küçücük saksılarına.

Asiydim;

bende bunu anladım ki şimdi daha mutluyum..

öyleyse hoşgeldin:)

buzullar erir, nehirler yatak değiştirir, sevdalarını ışıklarında yıkarlar,

böyle kepaze hayatı sürüklemekten yoruldum...

bu kez anladım

yenilmem.. asla..

sebebini sorduğumda,

kalkman gerektiğini anlarsın..

toplumun hastalığı ruh yorgunluğu, ben nasibimi aldım, payıma düşen kadarını yaşadım...

ama şu da var onu beklememek lazım

BU HAYAT BÖYLE Mİ OLUR, DÜŞEN HEP YERDEMİ KALIR, GÜN OLUR BELİN DOĞRULUR,

ona rağmen bende mutluyum...

her düştüğümde önce güldüm, her seferinde daha güçlü kalktım ama bu sefer sadece oturdum,

hadi gel CAN dağlara gövde verelim. göğüsün tahtasının altı ol,

bende vaz geçtim düştüğüm yerden kalkacağım, şu söz tamda burda anlam kazanıyor,

sonra sustum

kaçağım, eşkıya aşklar yaşarım durmadan, kaşla göz, dağla uçurum arası.

gözlerimdeki dumanlı dağlara sevdam, zülfümde gölgeye sığınmam bundandır.

bu konunun sahibi kim