senin kastın hangisi?

Kadriye Önkuzu

Yıllarca; göğüsleriyle ateş,

Önkuzu hey Önkuzu

sevdiği için can verir,

Önde Gider Önkuzu

allah rahmet eylesin

ülkücülerle diğerleri arasındaki fark işte budur

O acımasız yılları çok iyi bilirim o yıllar bende üniversitede okuyordum allah rahmet eylesin.

23 Kasım 1970 tarihinde Ankara'da ciğerlerine pompayla hava basılıp işkence edilerek öldürüldü. Tokat'ın Zile kazasında toprağa verildi.

Bu ülkede ülkücüler de işkence gördü. Olaylara tek taraflı başık açımızı değiştirelim..

Durmaz Gider Önkuzu

Kuzu Yürür Kuzu Yürür

bize düşen kanlarını davaları için akıtan kahramanların davalarını yaşatmak.. ve geride kalanlarına sahip çıkmak..

Birkaç önce Süleyman Özmen Y. Ö Okulu'nda şehit edilmişti. Ağabeyim o olayı bizlere göz yaşları içersinde anlatmıştı. Anneme kan lekeleri olan bir ceketini saklamak üzere yıkamamasını tembih ederek emanet etmişti. ?Bu kan Süleyman'ın kanı sakın yıkama, mübarek şehit kanı; yarın Allah'ın huzurunda şahitlik edecek inşallah? demişti. Kendisinin de birkaç ay önce söylediği bu sözden sonra aynı kaderi beklediğini nerden bilsin. Ah canım ağabeyciğim.

Allah rahmet eylesin

Ağabeyimiz kız olmamıza rağmen bizlerle çok ilgilenir, büyük bir insan gibi her şeyini paylaşırdı. Kitap okuma alışkanlığım onun sayesinde olmuştu. Yaşasaydı kim bilir ne büyük hizmetleri olacaktı. Ama o birçoklarımıza nasip olmayacak şerefli bir ölümle Rabbimize kavuştu. Hem de öyle bir mertebe ki tam on üç kişi insanlık dışı işkenceler yaparak ulaşılamayacak sabrı, tahammülü, Allah yolunda can vermenin lezzetini tattırdılar. ?Allah yolunda öldürülenleri sakın ölüler sanma. Bilakis onlar diridirler, Rableri katında Allah'ın, lütfundan kendilerine verdiği nimetlerin sevincini yaşayarak rızıklandırılmaktadırlar. Arkalarından kendilerine ulaşamayan kimselere de hiçbir korku olmayacağına ve onların üzülmeyeceklerine sevinirler.? (Al-i İmran Suresi,169-170. Ayet).

"kasıt" etmesin,

"atatürk bu memleketi siz gençliğe emanet etti, sen de sahip çıktın, katledildin"

Anası Dursun Demiş

Allah rahmet eylesin...

mekanları cennet olsun inşallah.

bence bize burda babayı sorgulamak düşmez.

dönemin yönetimi ve kıbleleri moskova olanların bugün ki gibi zaaf içinde oldukları bir dönemde evlatlarını vatan için şehit veren önkuzu ve binlerce şehidin ailesi ne devlete küsmüş ne vatana ihanet etmiştir.

babayı sevmedim...

neşeli 99 :) .

değerlerde göreceliyse, Önkuzunun babası için Atatürk'ün emaneti bir değerse ki bundan kasıt Türkiye Cumhuriyetiyse,

türkiye cumhuriyeti desin!

ne mutlu ailesine ki böyle bir yiğit evlada sahiplermiş

ki orda;

Gönlüme Sızı Yürür

insan vatan için can verir, namus için can verir, devlet için can verir, halkı için can verir,

onca kavga eden sağcı solcu, kavga ederken "atatürkün emaneti" kaç tanesinin aklındaydı acaba?

Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun.

Onlar; Bizim çocuklardı?

güzel!

Bilirimki ailesi biricik erkek evlatlarının acısını dün gibi taa içlerinde duymaktadırlar.

Bu kalp seni unutur mu dizinde bile hep tek taraflı işkence sahneleri var.

4500 şehit ve bir çoğunun bayan erkek, yaşlı genç, evli bekar hayat hikayelerini okudum, hepsi güzel ülkemin başka bir güzelliğinin deviydi, hepsi anasının kuzusuydu..

utanmadan ikide bir ortalığı karıştıran isyancı militan kılıklara atfen...

allah hepsinden razı olsun.

AĞABEĞİM DURSUN ÖNKUZU

Ertesi günü ablamı getiriyorlar ülkücü hocaları. Ben hala ağabeyimi yaralı hayal ediyor, ona en iyi şekilde bakar, hemşirelik yaparım biricik ağabeyime diyordum. Heyhat!.. yaradanımıza kavuşalı kaç gün olmuş halbuki. Camilerde selalar kendime gelebildim. Bu mahşeri kalabalığın anlamını ancak o zaman idrak edebildim. İki gün sonra cenazeyi getirdiler ülküdaşlarının acılı, hüzünlü tekbirleri arasında. Zile o tarihe kadar öyle bir kalabalık görmemeişti. Otobüslerle Ankara'dan çevre il ve ilçelerden, köylerden akın akın gelen ülkücüler son yolculuğunda birlikte olmak istemişlerdi Şehit Önkuzu'nun ruhuyla. Kılıçkıran, İmamoğlu, Özmen ve Önkuzu? İşte davanın ilk şehitleri. Bu nasıl bir dava idi, nasıl bir mücadeleydi. Bu birçok kısır düşünceli, egoist, maddeci yöneticilerin dediği gibi sağ sol davası değildi. Bu, Türk - Gayrı Türk savaşıydı. Şuuru, kültürü, ruhu ve gönlü ile Türk olanla, hiçbir şeyi Türk olmayanların, gerçek imanı yüreğinde duymayanların savaşıydı.

O bir ülkü deviydi. Hiçbir çıkar gözetmeksizin. Çok büyük ideallere sahipti. Öylesine inançlıydı ki düşüncelerini gerçekleştirmek için elinden geleni yapardı. Milliyetçi, ülkücü çocuklara, gençlere, kızlara milli manvi değerlerimizi kaybetmemeleri için seminerler düzenlerlerdi. Okul derslerinde başarısız olan talebelere ücretsiz matematik, fen kursları verirdi. Maddi imkanları kısıtlı olduğu halde verilen hediyeleri kabul etmemişti. Onu akrabalarımız, arkadaşları mahcup, utangaç, az ve öz konuşan, konuşunca herkes tarafından dinlenip beğenilen birisi olarak tanırlardı. En büyük idealli büyük bir kütüphaneye sahip olmak ve gençlerin hizmetine sunmaktı. Çok kitap okurdu. Eline geçen parayı kitaba yatırırdı. Yaz tatillerinde çalışıp okul masraflarına katkıda bulunurdu. Judo öğrenmişti. Her sabah jimnastik yapar, titizliği ile ablamı yorardı. Namazlarını düzenli olarak kılar, kılamadığı vakitleri küçük bir deftere not ederdi. O zamanlarda Zile'nin yetiştirdiği çok kültürlü, muhterem bir zat olan müftü Arif Efendi'den ders alırdı. Ağabeyimin yetişmesinde büyük bir payı olmuştu Arif Efendi'nin. Ağabeyim İstanbul Yıldız Teknik Üniversitesini kazanmış, kayıt yaptırmıştı. Ama o okula komünistler hakim olduğu için Ankara Erkek Teknik Yüksek Öğretmen Okuluna geçmişti. Kader işte. Nereye gitsen değişmiyor.

Bu mubarek ocağa,

Kuzular Meledikçe

Onlar; Türk?ün varoluşundan geleceğe köprüler kuran, Destanlı bir maziyi, yarınlara taşıyacak idrake sahip olan, Yesevi çeşmesinden su içen, taş medreselerde susayan kapkara bir tarihin, aydınlık savaşçılarıydı..

Allahtan tekrardan rahmet eylesin, mekanları cennet, kabirleri nur dolsun...

Atatürk bu ülkeyi siz gençlere emanet etti, sende buna sahip çıktın diyorsa, o baba için bu askerde şehit olan evladı için vatan sağ olsun demek gibi bir şeyse,

seni kim sevsin ceviz çoramık

Ruhları Şad, Mekanları Cennet olsun?

ne mutlu kardeşlerineki böyle bir ağabeyleri varmış.

ya da kaç insan "atatürkün emaneti" için can verir?

üzüm yemek, bağcı dövmek...

Sağ-sol kavgasında her iki taraftan da ölen işkence gören oldu.

"Oğlum, Atatürk memleketi siz gençliğe emanet etmişti. Sen, bu emanete sahip çıktın ve bu yolda Türk milletinin baş düşmanı moskoflar tarafından katledildin. 60 sene yaşayıpta esaret içinde ölmektense yirmi yıl yaşayıp hürriyet içinde şehit olmak daha iyidir..."

konu baba mı ya?

bak burda kasıt yok kastın var...

Bu ülkede sadece solcu gençlik öldürülmedi.

100süz kürdooooooooooooooooooooooooo

Dursun Önkuzu'nun Zile Camii'nde kılman cenaze namazından sonra İstasyon Caddesi'ne doğru yürüyüşe geçilir ve mehter marşları söylenerek Zile Meydanı'na gelinir. Türk bayrağına sarılı tabutun başında Dursun Önkuzu'nun babası Abdullah Önkuzu, alanda bulunan onbinlece kişiye şunları söyler:

keşke o dönem ne sağcısı, ne solcusu birbirini kırmasaydı, keşke kimsenin canı yanmasaydı...

Bu ülkede sadece solcular işkence görmedi.

allah rahmet etsin tüm şehitlerimize

bu baba şu anda da aynı mı düşünüyor acaba, eğer aynıysa, o evlada layık bir baba değilmişsin demektir!

Babam hemen gitti Ankara'ya evimize akrabalar, komşular, ülkücü camiadan dostlar dolmaya başladı. Tabi anneme ve bize ağabeyimin yaralı olduğunu söylüyorlardı. Ben ozamanlar orta birinci sınıfta okuyordum. Ablam Amasya Yatılı Öğretmen Okulu birinci sınıfta okuyordu. Benim küçüğüm Zübeyde ise ilkokul ikide.

Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu

Daha ortaokul, lisedeyken ülkücü mücadelenin ön saflarında yer almıştı. Zile kalesinin tam karşısında Ü. O. D açılmıştı. Önceleri birkaç arkadaştılar. Sonra çığ gibi büyüdüler, çoğaldılar. Babam sürekli çok ileri saflarda mücadele ettiğini söyler, mesleğini eline aldıktan sonra ne yaparsan yap derdi. Ailenin tek umudu tek dayanağı oydu. O öylesine imanlı, kararlı ve samimiydi ki o günlerde yapılan haksız düşünce, görüş ve davranışlara asla tahammül edemiyordu.

Gözleriyle su taşıdılar.

İndi babam. Sonradan öğrendiğime göre: ?Öğrenci olaylarında Dursun yaralanmış, hemen Ankara'ya gidelim? demiş. Tabi radyo ve televizyonlar olaylarda ağabeyimin kaçırılarak işkence sonucu öldürüldüğünü açıklamış. Bizim bir şeyden haberimiz yok. Babam haberleri hiç kaçırmazdı halbuki. Tabi daha 19 haberleri başlamamıştı. Televizyonumuz zaten yok o zamanlar.

HEPİMİZ GİBİ?

Her 2 yönden de bakabilmeyi öğrenelim..

ne mutlu bizlereki dursun önkuzuları anarak, tanıyarak büyümüşüz.

Yıl 1970? Kasım ayının 22. günü? İftar sofrasındayız. Mercimek çorbasını ağabeyimin çok sevdiğini hatırlatıyor, babaannem. Hepimizin gözleri doluyor. Kapı çaldı. Ağabeyimin arkadaşının babası berber Cemal Amca. Babamı istedi.

OCAKLIYDILAR.

Kızkardeşi'nin kaleminden Önkuzu

Önde Önkuzu Yürür

ceviz

Alhah tahmet eylesin...

kimse "atatürkün emaneti" için can vermez!