Sen ki, a?sara gömülsen taşacaksın... Heyhat,

O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;

Ah o yirminci asır yok mu, o mahluk-i asil,

Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer.

Öyle müthiş ki: Eder her biri bir mülkü harab.

Düşman zırhlıları batıyor...

Bedr?in aslanları ancak, bu kadar şanlı idi.

Sonra mel?undaki tahribe müvekkel esbab,

Kimimiz gazi.

Bir karış toprak uğruna Kimimiz şehit oluruz.

Sonra gök kubbeyi alsam da, rida namıyle;

Alınır kal?a mı göğsündeki kat kat iman?

Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan;

Esat paşa, cevat paşa, vehip paşa komutasındaki Türk ordusunun kafire set olduğu Çanakkaleyi ne unuturuz ne unuttururuz.. Allah rahmet eylesin ceddimize.. Allah şefeatlerinden mahrum etmesin..

Koşuyor bataryasına ateşler içinden.

Pek tekin değildi Çanakkale'nin suyu,

Sana gelmez bu ufukalar, seni almaz bu cihat...

Maske yırtılmasa hala bize affetti o yüz...

Muzaffer olarak doğmuşuz bir kere.

Denizler yanıyor,

Atılan her lağımın yaktığı: Yüzlerce adam.

Nerde-gösterdiği vahşetle?bu: bir Avrupalı?

Ne hayasızca tahaşşüd ki ufuklar kapalı!

İşte çiğnetmedi namusunu, çiğnetmeyecek.

Yanıyor bugün Anafartalar yanıyor,

Sarılır, indirilir mevki?-i müstahkemler,

?O benim sun?-i bediim, onu çiğnetme? dedi.

Sönüyor göğsünün üstünde o aslan neferin.

Yine bir şey yapabildim diyemem hatırına.

En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,

Seyit 276 kiloluk mermiyi,

Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahut kafesi!

?Gömelim gel seni tarihe?desem, sığmazsın.

Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,

Ne kurşunun.

Sen ki, ruhunla beraber gezer ecramı adın;

Dualarla o kahramanları anıyorum.

Asım?ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek:

Herc ü merc ettiğin edvara da yetmez o kitab...

Yıl 1915

Kanayan lahdine çeksem bütün ecramıyle;

Kimi Hindu, kimi Yamyam, kimi bilmem ne bela...

Geçilmez bu boğaz...

Osrtralya?yla beraber bakıyorsun ; Kanada!

Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,

Kendine gel biraz!

Şu Boğaz Harbi Nedir? Var mı ki dünyada eşi?

Ruhumun vayhini duysam da geçirsem taşına;

O ne müthiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...

Hiç değişmez bu yazı.

Bir hilal uğruna, ya Rab, ne güneşler batıyor!

Şuheda gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...

Saçıyor zırha bürünmüş de namerd eller,

Seni ancak ebediyetler eder istiab.

Beşerin azmini tevkif edemez sun?-i beşer;

Ölüm indirmede gökler, ölü püskürtme de yer

Gündüzün fecr ile avizeni lebriz etsem;

Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber.

Beriden zelzeleler kaldırıyor a?makı;

Yıldırım yaylımı tufanlar, alevden seller.

Hani tauna da zuldür bu rezil istila...

Kaynıyor kum gibi, Mahşer mi, hakikat mahşer.

18'indeyiz Martın.

Ne topun yıldırır,

Bu mermi denizlere gömecek Elizabet'i Buvet'i...

Şarkın en sevgili sultanını Salahaddin?i,

Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;

Dünyada her yer geçilir belki

Türbedarın gibi ta fecre kadar bekletsem;

Dağlar yanıyor.

Boşanır sırtlara, vadilere, sağnak sağnak.

?Bu, taşındır? diyerek Ka?be?yi diksem başına;

Yedi iklimi cihanın duruyor karşında,

Dedirir-yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi

Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,

Türk'üm,

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!

ruhları şad olsun.. ecdadımızla ne akdar övünsek azdır..

Sen bu avizenin altında, bürünmüş kanına;

Ne büyüksün ki, kanın kurtarıyor Tevhid?i...

Öteden saikalar parçalıyor afakı;

Çünkü te?sis-i ilahi o metin istihkam.

Sürü halinde gezerken sayısız tayyare.

Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!

Çanakkale Şehitlerine

Sade bir hadise var ortada : Vahşetler denk.

Döktü karnındaki esrarı hayasızcasına,

Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;

Sen misin Mustafa Kemal'im ileri diyen?

Başladı cengimiz.

Sen ki, İslam?ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,

Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,

İşte fırladık siperden.

Er meydanında bulunmaz dengimiz...

Medeniyet denilen kahbe, hakikat yüzsüz.

Zafer bizimdir artık

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...

Bir göğüslerse Huda?nın edebi serhaddi;

O, rukü olmasa, dünyaya eğilmez başlar,

Hangi kuvvet onu, başa, edecek kahrına ram?

Tepeden yol bularak geçmek için Marmara?ya

Eski Dünya, Yeni Dünya bütün akvam-ı beşer

2. viyana bozgunuyla başlayan gerilemeyi durduran bir kahramanlıktır, bir dur deyiştir.

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Fahri ERSAVAŞ

Sırtına yüklenmiş kahraman

Sana dar gelmeyecek makber?i kimler kazsın?

Ne kadar gözdesi mevcut ise hakkiyle sefil,

Çehreler başka, lisanlar, deriler rengarenk.

Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya,

Çünkü artık

Lakin geçilmez Çanakkale Boğazı..

Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,

ruhları şad olsun şehitlerimizin...

Kılıç Arslan gibi iclaline ettin hayran...

Uzanırken, gece mehtabı getirsem yanına,

Yedi kandilli Süreyya?yı uzatsan oradan;

Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,