İşte her ikisi de Yaratan'ın emrine teslim.. İbrahim oğlunu şakağı üzere yere yatırır; çabuk ve rahat kessin de cancağızına çok acı çektirmesin diye önce elindeki bıçağı biler, onu taşa çalar.. tamam, taş dahi iki parça...

"Ey İbrahim! Sen rüyana sadık kalıp onun gereğini yerine getirdin, vazifeni eda ettin; Allah da İsmail'in yerine kurban edesin diye bu koyunu gönderdi. İşte böyle ödüllendiririz Biz iyilerin, ihsan ehlini!"

Kalbi rikkat ve şefkatle çarpan Halil, önce aşkın ruha kazandırdığı gücü kullanarak kendi içinde kendini öldürür, kendi can damarını keser. İçi kendi benliğinden boşalınca, gönlü bütünüyle Allah ile dolar. O artık sadece "Hu" ile soluk alan bir canlı haline gelir.

Seni faziletli, saygın ve hürmet edilen biri yapacağına inandığın, onu elde etmek ya da yitirmemek için bütün iyilik ve güzelliklerden geçmeyi dahi göze aldığın gönlünün yongası.. İşte senin İsmail'in. O bir şahıs da olabilir, bir mal da.. bir konum, bir durum hatta bir "zayıf nokta" da.

sende bütün yaduilere kurban ol dede ali

Hakkı kabullenme noktasında öyle yumuşak ve öyle uslu duruyor ki, sanki 12 yaşında bir genç değil, "pek sabırlı bir kurban"

İçinde &#8216;sevgi&#8217; ve &#8216;gerçek&#8217; kavga ediyordu &#8216;sevgi&#8217;, hayatı; &#8216;gerçek&#8217; ise inancıydı]! Allah kendi hayatını istemiş olsaydı vermek çok daha kolay olacaktı İbrahim, hayatını Allah davası uğruna adamıştı ve bu nedenle Allah&#8217;a itaat etmesi gerektiğini hissediyordu. Bu, O&#8217;nun için bir &#8216;bencillik&#8217; ve &#8216;zayıflık&#8217; idi. Bazı kişiler için iyi ve güzel olan, İbrahim gibi şerefli bir insan için kötü ve çirkin olabilir. O Allah&#8217;a en yakındı.

Izdırapla geçen bir ömrün mürüvveti, acılarla dolu bir asrın mükafatı, çileli bir hayatın meyvesi, yaşlı bir babanın sevinç vesilesi, yüzyıllar sonra gelecek Medine Gülü'nün tomurcuğu, bir peygamberin nübüvvetle şereflendirilecek güzide mahdumuydu. İbrahim'in İsmail'i oğluydu; o oğlunu kurban etti.

Ali şeriatiden ; Tavafla tevhid inancını ilan edeceksin. Say ile Haccın uğraşını yapacaksın Kabe, den Arafat'a gitmekle Ademin inişini göstereceksin. Arafat&#8217;tan Mina'ya gitmekle insanın yaratılış felsefesini düşüncelerin saf bilimden saf aşka doğru evrimini ve ruhun çamurdan Allah&#8217;a doğru

Mina'da kuytu bir köşede İbrahim oğluyla konuştu! Yüz yıl yaşamış ak saçlı sakallı babanın yanı sıra İsmail gençlik çağına yeni giriyordu. Dünyanın değil Arap yarımadasının göğü böyle bir görünüme katlanamazdı! Tarih, baba ile oğul arasındaki böyle bir konuşmayı kaydetmemişti hiç. Kimse de, dostça fakat ürkütücü bir konuşmayı düşünmemişti!

Seç Ey İbrahim!...

İsmail'ini Kurban Et!..

İsmail durumu anlar. Babasının rikkatli yüzüne sevgiyle bakar, yufka yüreğine canı yanar, teselli eder onu: "babacığım! Hiç düşünüp çekinme, Hak?ın buyruğunu yerine getirmekte tereddüde düşme. Teslim ol Rabbine, sana Allah tarafından ne emrediliyorsa onu yap. İnşallah benim de sabırlı, dayanıklı biri olduğumu göreceksin!" der.

Makamın mı, şerefin mi, konumun mu, kariyerin mi, yavuklun mu?Paran, evin, bahçen, bilgin, mesleğin, gençliğin ya da güzelliğin mi?Yoksa nefsin, benliğin mi?

Ey Nefsim,

Gel, sen de kurban et beklentilerini, dünyevi taleplerini ve Canan'a götürmeyen, O'nu hatırlatmayan her şeyi. Hazreti İbrahim vazife mesuliyetini babalık şefkatine tercih etti; sen de dava düşünceni bütün beklentilerinin önüne geçir; arzularını mefkurene kurban ver; yoksa fedakarlıktan, O'nun yoluna kurban olmaktan bahis açma lütfen.

Söyledim ya sana; İbrahim için İsmail yalnızca bir babanın oğlu demek değildi:

İtaatteki inceliği kavrayan ve Canan uğruna kurban olmayı temsil eden Tevhid delikanlısı.. İsmail.

"Evladım, rüyamda seni kurban etmek üzere olduğumu, boğazlamaya giriştiğimi gördüm, sen ne dersin bu işe!?"

İbrahim&#8217;in iki seçeneği vardı; ya kalbinin ağlayışlarına kulak verecek ve İsmail'i kurtaracak veya Allah'ın emirlerine uyup O'nu kurban edecekti! Birini seçmek zorundaydı.

Senin İsmail'in belki "kendin", belki "ailen" mesleğin, servetin, onurun.. İsmail namındaki sevgin, canın, aşın, maaşın..

Esareti mi, kurtuluşu mu?Hevesi mi, bilinci mi?Bağlılığı mı, mesajı m?Babalığı mı, peygamberliği mi?Babalık şefkatini mi, nebilik ciddiyetini mi?İsmail'i mi, Rabbini mi?

Öyle bir oğul ki; babası onun gelişini yüzyıl beklemiş, o ise babasının hiç beklemediği bir anda gelmiş; gelmiş ve İbrahim'in can delikanlısı, hayatının neşesi, aşk, umut ve zevk aşısı kutlu bir fidan oluvermiş.

Baba Ve Oğul Arasındaki Konuşma

İbrahim çağrıyı düşününce her şeyiyle teslim oluyor, fakat sıra İsmail'i kurban etmeye gelince katlanılmaz bir acı duyuyor, kemiklerinin kırıldığını ve yüzünde üzgün bir ifade belirdiğini hissediyordu. İbrahim&#8217;i böyle kötü bir durumda gören şeytan; Nerede ve kimde bir korku, zayıflık, kuşku, kıskançlık, ümitsizlik, aptallık ve sevgi belirtisi görse çirkef işini yapmaya koyulur. Seni eğlendirir ve görevlerini yapmaktan alıkoyar ki çağrı gerçeği kavranmasın.

Bırak tereddüt, tevil ve yorumlarla oyalanmayı. Sorumluluktan kaçış yeter, kendini mesul tut. Nefsini, öz canını kurban etmeye ruhunu hazırla ki, bütün İsmailler kurtulsun. İsmailler yerine "ben"i kes.

Oğluna olan sevgi bile, seni &#8216;deneme&#8217; yoludur. İsmail sevgisi İbrahim için bir imtihandı; şeytanla karşılaşmalarında O'nun tek zayıf yönü olmuştu bu. İbrahim bunun açık bir vahiy olduğunu ve oğlunu kurban etmesi gerektiğini biliyordu. Üzgün ve kalbi kırıktı. Şeytan bundan dolayı O'nu kandırma fırsatı buluyordu.

İbrahim başlangıçta hikayeyi yeniden anlatıp oğluna "burada seni ellerimle kurban edeceğim demek için ağzını açmadı. Sonunda, Allah'ın güvenine sığındı ve " İsmail rüyamda seni boğazlıyorum" dedi! Öylesine hızlı söylemişti ki bu kelimeleri kendisi bile işitmedi. Sonra sustu. Korkulu ve solgun, İsmail'in gözlerine bakmaya dayanamıyordu. İsmail babasının içinde bulunduğu durumu sezerek onu teselli etmeye çalıştı. "Baba itaatkar ol ve Allah'ın emrini yerine getirmek için tereddüte düşme. Beni de itaat edici olarak bulacaksın. Katlanabilirim ben " dedi. Allah Teala ders veriyordu. Bundan böyle Allah için insan kurban olarak kesilmeyecektir. İbrahim gibi, İsmail'ini seçip Mina'ya getirmelisin. Kimdir İsmail'in? Kendin bileceksin, başkalarının bilmelerine gerek yok. Karın olabilir, yeteneğin, işin cinsiyetin. gücün rütben Mevkin vs. olabilir. Hangisi olduğunu bilmiyorum, fakat senin İsmail İbrahim&#8217;in yanında ne kadar sevgiliyse senin yanında da o kadar sevgili olması gerekir! İsmail&#8217;in bazı göstergeleri, hürriyetini senden alan ve görevlerini yapmana engel olan her şey, seni eğlendiren gerçeği bilmen ve duymadan alıkoyan sorumluluğu kabul etmekten çok seni özür aramaya iten her şey ve yalnızca ileride desteğini almak için seni destekleyen her herkestir. Onu hayatında arayıp bulmalısın. Eğer Allah Teala&#8217;ya yaklaşmak istiyorsan, İsmail&#8217;ini Mina&#8217;da kurban etmelisin. İsmail yerine bir koyun kesmek kurbandır, fakat yalnızca kurban kesmek için, bir koyun kurban etmek kasaplıktır.

Bu bıçak kesmiyor...

Koca bir yüzyılı sıkıntılarla geçirmiş, tevhidin müezzinliğini yapıp şirk sütunlarını bir bir devirmiş; kendisinden sonra insanlara yol gösterecek hayırlı bir varis, göz aydınlığı olacak salih bir çocuk istemiş; beklemiş... beklemiş... artık yaşlanmış, saçı sakalı ağarmış ve nihayet hayatının semeresini, insanlık ağacının "asıl meyve"sine dayelik edecek mübarek tohumu bulmuş bir baba ile yeni açmış tomurcuk bir oğul...

"Bilin ki, mallarınız ve çocuklarınız ancak bir fıtnedir".

Senin İsmail'in kim veya ne?

Evet Allah hiçbir zaman İsmail?in kanını murat buyurmadı; O''nun kurbana asla ihtiyacı olmadı. Kesilen kurbanlıklardan maksat onların eti ve kanı da değildi. Her yerde ve her zaman söz konusu olan insanların maddi-manevi ihtiyacı idi. Rahman u Rahim İbrahim'i "İsmail'in kurban etme doruğu"na çıkardı; ama İsmail'i kurban ettirmeden zirveyi fethettirdi. İbrahim'in torunlarından da et ve kan değil, niyetlerinde takva istedi. Şimdi sen, Ey bu devrin İbrahim'i.. Bugün de sen "kurban" emrine muhatapsın.

İşte Allah'ın Halil'i bu mesajın şokuyla belki hayatında ilk defa korkmuş, ürpermiş.. Hangisini seçersin ey İbrahim?

Ama hayret, taşı parçalayan bıçak, pek narin bir boğaza işlemiyor..

Şeytan bu durumdan faydalanarak önüne çıktı ve aynı şeyi fısıldadı: &#8220;Bu çağrıyı rüyanda duydun&#8221;.&#8221;Hayır bu yeterli, bu yeterli&#8221; dedi İbrahim kendi kendine; karar verdi ve seçimini yaptı: &#8220;Mutlak hürriyet olarak Allah'a itaat&#8221;, yani İsmail'i kurban etmek. Hürriyetine giden yolda bu son daha kalmalı ve oturup bütün çağların üzerinde birleştiği şu soruyu kendi kendine sormalısın: "Toplum için ne yapabiliriz?" Ve cevabı bulmaya çalış. Sadece otur ve hacc boyunca ne yaptığını düşün!

"İbrahim" Nebi, isminin menşei olarak rivayet edilen "eburrahim" terkibinden de anlaşılacağı üzere, "çok merhametli, müşfik, yufka yürekli bir baba"ydı. Kalbi öylesine rakik idi ki, Cenab-ı Hakk onu vasfederken, "İbrahim, gerçekten çok içli, duygulu, müsamahalı, yumuşak kalpli ve kendini Allah'a adamış bir kimse idi." buyuruyordu. Hep ah ü enin eden, çok gözyaşı döken, merhameti engin, sevgisi ve şefkati sonsuz resule, "İsmail'ini kurban et!.." deniliyordu.

Bu emrin muhatabı, şefkatli bir peygamber ve merhametli bir baba olan Hazret-i İbrahim Aleyhisselam'dı. Gördüğü bir rüyada, senelerce önce, oğlu olursa onu Hakk?a kurban edeceğine dair söz verdiği hatırlatılıyor ve bu vaadini yerine getirmesi isteniyordu.

Sevgili oğlun, hayatının meyvesi, neşen, oluş nedenin, varlığının anlamı, oğlun; hayır, İsmail&#8217;in. O&#8217;nu bir kuzu gibi yatır ve kurban et! Ayaklarının altına al ki, kaçıp kurtulamasın. ellerinle kavrayarak başını tut, boyun damarını kes, fakat daha fazla kımıldayamayacağını sezinceye kadar ayaklarının altında tut. Sonra ayağa kalk ve O&#8217;nu yalnız kendi haline bırak! Ey &#8220;itaatkar&#8221; olan ve Allah&#8217;ın kulu&#8221;! Allah&#8217;ın senden istediği budur. Bu inancının çağrısı, tebliğinin özüdür. Bu sorumluluğundur. Ey &#8216;sorumlu adam!&#8217; Ey &#8216;İsmail&#8217;in babası!&#8217;

yükselişini sergileyeceksin. İbrahim'in sahnesi Mina'dayız. Şu anda İbrahim gibi davranmaktayız. O oğlu İsmail'i kurban etmek için getirmiştir. Bizim İsmail'imiz Kim veya Ne? İşte onu bilemiyoruz. Ama bizi kör ve sağır ne ediyorsa işte odur kurban edeceğimiz.

Biricik gönül meyveni, ciğer pareni, ilgi, merak ve zevklerinin odağı yaşama bahaneni, -dünya cihetiyle- seni hayata bağlayan ve bu diyarda tutan her şeyi.. oğlunu, hayır, doğrusu İsmail'ini:Kurbanlık bir koyun gibi tut, yere yatır.. ve kes şah damarını..

Ve bir koyun, bir de mesaj:

"Gözünün nurunu Allah'a kurban et!..."

"İbrahim! Bıçağı oğlunun boğazına daya ve onu kendi ellerinle kurban et!"

Yürek yakan bir hal, göz yaşartan bir sahne.. Babada rüyayı anlatacak derman kalmamış. Ruhunun inleyişini terennüm edecek solukları dahi tükenmiş."Ben seni kurban etmekle emir olundum" demenin hayal, bile onu titretmekte. Durumu anlatmak için defalarca niyetlenir, "İsmail" der, durur; biraz bekler, tekrar cesaretlenir, bir kere daha yavrusuna hitap eder, yine gerisini getiremez. Ama sonunda kalbini Allah'a ısmarlar, canını dişine takar ve hızla söyler:

Canını Allah yolunda vermek üzere boynunu uzatabilen bir yiğit...

İsmail'in Kurban Edilmesi