Necid'deki en kalabalık kabilelere reislik eden Ebu Bera, hicretin 4. senesinde Medine'ye gelerek Resul-i Ekrem Efendimize teminatlı bir teklifte bulundu:

vicdan sahibi olan, merhameti olan herkes ağlar

Rabbim onları peygamberime komşu eylesin..

- Teslim olun!..

Kumlu çöllerin kavurucu sıcağına rağmen yollarına Kur'an okuyup salavatlar getirerek aşk ve şevkle devam eden bu seçkin hafızlar kafilesi, nihayet yaklaştıkları kabilenin yakınındaki Maun kuyusu başında mola vererek namaz için abdest hazırlığına başladılar. Bu sırada getirdikleri mektubu da Haram bin Milhan'la reis vekiline gönderdiler.

-Füztü ve Rabbil'-Kabeti!.. Kabe'nin Rabb'ine yemin olsun ki biz kazandık!..

ki o şehid kendi ailesinden 70 kişiye de şefeat edip kurtaracak ise

- Kabe'nin Rabb'ine yemin olsun ki, şehitler kazandı!..

ailesi bunu istermiydi?

bak asker oldun, şehid de olursan cennet senindir

ateş düştüğü yeri yakıyor, ne deseniz boş

şimdi size bir soru

gözünden yaş gelmese de yüreği kan ağlar

askerimin zoruna en çok şu gider

bunlar hiç kolay şeyler değil

bana şefaatçi olacak diye, cennete girmeyi hayal edeceğime, elimden geldiğince ibadetleri yaparım.

hani ortada bir svaş olsa da, dişe diş kana kan girişseler, amenna dersin

Bu yaptığının doğru olmadığını, reislerinin verdiği sözünü tutmaları gerektiğini söyleyen yanındaki kabile mensuplarına da:

Ancak insani niyet ve duygudan tümüyle yoksun reis vekili Amir bin Tufeyl, hiddetlenerek mektubu getiren Haram bin Milhan'ı hemen orada çektiği kılıcıyla hunharca şehit etmekten çekinmedi.

- Bu Ebu Bera'nın işidir. Zaten pek emin değildim.. diyerek tam kırk gün sabah namazlarını müteakip müşrik teröristler için beddua etti. Sabah namazının farzının son rekatında zalimlerin cezalarını bulmaları için Efendimiz'in yaptığı bu duygulu duası çok geçmeden etkisini gösterdi.

Efendimiz Hazretleri İslam'a hizmet için her türlü fedakarlığa hazır olan Ashab-ı Suffa'dan yetmiş kadar seçkin adanmış ruhlardan oluşan tebliğ heyetini Medine dışına kadar uğurlayarak özel bir ilgi gösterirken, kalbinde bir eziklik ve şüphe de hissediyordu. 'Acaba, reis Ebu Bera'nın bu mektubu bir hile olabilir mi, kabiledeki vekilince dikkate alınmaz da ashabıma bir ihanette bulunmaları söz konusu olabilir mi?' diye muhtemel bir terörden endişe duyuyordu.

Kabilelerin çevrelerini kasıp kavuran şiddetli bir kuraklık sonucu hepsi de açlık, susuzluk ve salgın hastalıklardan kıvranarak can verirken, cinayetlerinin cezasını çektiklerini anlayanlar bin pişman oldular; ama bu pişmanlığın hiçbir faydası olmadı. Böylece dillerde tekrar edilen söz yine aynı oluyordu:

- Siz gelmezseniz gelmeyin, Lat ve Uzza'nın sadık kulları olan diğer kabile mensuplarıyla gider, onlara hadlerini bildiririm, diyerek öteki aşiretlere doğru adam toplamak üzere atını öfkeyle sürdü.

tabi, yine de ne mutlu ki o şehidlere!

fakat ağlamamak elde değil,

siz bu mantıkla giderseniz eğer, o halde askere giden kardeşinize de böyle telkinlerde bulnursunuz

- Ashabının seçkin hafızlarını emrim altında bulunan kabilelere gönder, Kur'an okusunlar, putperestlikten kurtarıp İslam'a ısındırsınlar!.. Ebu Bera, Efendimiz'in isteği üzerine yerine vekil olarak bıraktığı Amir bin Tufeyl'e hitaben yazdığı bir mektubu da hizmet için gidecek olan kafilenin başkanına verilmesini istedi.

o değil çocuk genliğinde ermiş olduğu bu hızla birde cennete gircem diye, şehid olmanın yolunu tutarsa, ne şehittir ne gazi, başka yola girdi niyazi olur

Cinayet niyetiyle yola çıkmış bu gözü dönmüş müşriklere karşı bir avuç eğitim ve öğretim görevlisi adanmış ruhlar, mukavemet edecek durumda da değillerdi. Kısa zamanda şehadet şerbetini içerek secde ettikleri sıcak kumların üzerine kılıç darbeleriyle serildiler. Son nefesini verenlerden duyulan ortak cümle hep aynı oluyordu:

ne güzel şehitler kazanıyormuş. o zaman bu dünya zaten geçici öbürünü kazanalım. çoluğumuzu çocuğumuzu keyfi yere şehit etsinler. bizde sevinelim kazandılar diye. dayanılamayacak kadar büyük acılara merhem diye sürdüğünüz kar etmiyor ne yazık ki...

ve şerefisizce bir pusuda can vermek!

Evet, şehitler hep kazanırdı. Burada da öyle oldu. Masum şehitler yine kazandı. Bu sırada yaralılar arasında hayatta kalan tek kişi ayağa kalkarak güç bela binebildiği bir deveyle yola çıkıp Resulullah Hazretleri'ne ulaşarak hıçkırıklar içinde uğradıkları ihaneti anlattı.

sence bu şehid şehidliğimi tercih ederdi yoksa yaşamayı mı

Ashabının seçilmişlerinin masumca bir eğitim ve öğretim hizmeti için gittikleri yerde kalleşçe ihanete uğrayıp kılıçtan geçirilişlerini derin bir üzüntü içinde dinleyen Allah Resulü:

şu gencecik yaşında toprağa giren şehidler, farzetki ölmedi şehid olmadı evine döndü 60-70 yıl yaşadı ve ondan sonra öldü. ya imansız gitti yada şehidlik mertebesine ulaşamadı

Ağlayanlar ise boşa ağlar, ciğerlerini boşa dağlarlar. Çünkü şehitler ağlanacak halde değil, imrenilecek makamdalar.

ben nasıl yenildim o pusuya!

bunları bizlerde biliyoruz

hamile eşini arkada bırakmak, çocuklarını öksüz koymak, daha gencecik fidanları toprağa vermek

-Biz savaşmak için gelmedik ki teslim olalım, size Kur'an okumak için geldik, bir ısrar ve isteğimiz de yoktur, karşılığını verdilerse de, makul sözleri dinleyecek vicdana da şuura da sahip değillerdi bu vahşi teröristler.

Beri tarafta sıcak kumların üzerinde huşu içerisinde namazlarını kılan masum hizmet cemaati, uzaktan bir toz bulutunun kendilerine doğru geldiğini fark ettiler. Birkaç saniye içinde yaklaşan bu toz dumanın içinden silahlı müşriklerin bağrıştıklarını duydular: