Ve aklına gelen ne varsa

Bir bunu anlamadım)

Seninle var ve seninle sürüp gidecek artık

Aklımın almadığı bir yerde, öylesin

Ölüme en güzel uyak:

bir ad verirdim

Soluk soluğa, demirden bir ırmağa mahkum

Az önce kağıtlara gül kuruları serptim

Nefret ediyorum ve seviyorum seni

Gideyim artık, kül atında kor gibi

Eski bir dost kılığında

Yaşamımın bir dilimini özetleyen

?Türkçe Sözlük? bile ayaklanıp gitmiş yada benim boyum yetmiyor.

Tekrar doldurmak için kalacak mı

Aynı ağaçtan, ne adına varedebilir?

Eksik kalmış tek sözcüğü uzun bir şiirin

Benimse ellerim titrerdi, alnının aklığından

Görüşürsün ve ellerini -nedense- hep ceplerine saklayasın gelir.

Bir kum saati gibi akıyor ömrüm

Ve bilmeyen sonsuzluk nedir,

Bütün sözcüklere adını ekleyeceğim

Acını ödünç ver bana, gözyaşlarını

Yeni okula başlayan bir çocuğa yardım eder gibi

En yakın dostumu yitirdim.

Can Yücel?in! bir Siyasinin...?in kapağı.

Yalnızlığın son piçi gibi

Sarhoşluğum en ayık halimdir.

Ben aşkın son hasatçısı, son peygamber

Bir elin yazdığını öteki el karalıyor sanki

Havlu atıyor ardımdan dünya

Ey kara sevdalarımın göçmen kuşu

Ne aklımda yaşadıklarım üstüne düşünceler

Hakkınızı helal edin.

Bir insan nasıl intihar eder

Soruların vardı senin, ne çok soruların

yeterki sonunu getir

Çizerim yüzünü kuşların kanatlarına

Hayat dersinde herşeyi sanki çözdüm de

Ölüm renginde bir kır çiçeği kopardım demin

Kendi içimde ya da uzak yollarda

Böyle ayakta durabiliyorum ancak

Işıklar içinde akan bir tren kadar yalnızım

Vakitsiz açan çiçeklerin, vakitli doğan çocukların

Bırak kalsın masada ekmek

En sarsak çocuğuyum solgun bir devrimin.)

Anı bile yok, ses, koku bile

Saksıdaki çiçek susuz, kedi

Tarihsiz bir gazetede okudum.

Yitip giden bu aşkı, nefesim tukenene dek.

Eevet güzel şeyler zaman ister ;)

Vuruyor rüzgarlar

Yarasa değil, Kırkayak!

Toprak bile, gök bile, deniz bile

Yatağımda bedeninden bir oyuk.

Bedenimi aşıyor yorgunluğum

Ey gül yaşamım, yitip giden düşlerim!

Hiç kalır bu şiir onların yanında ve

Bütün memelilerden nefret ediyorum.

Uyanıyorum

İlenmiyorum, el çırpmıyorum artık

Saçarak, deniz ufuklarından sonsuzluğun

Yenilmeyeceğim, boyun eğmeyeceğim hiçbir şeye

Ortasında nasıl barışılabilir?

Octavio Paz. Şiirler. Güneş taşı. Çeviren Sait Maden. Tünel kazmak pahasına o kitabı bu gece bulacağım. Evime?tabut? yakıştırmasını yaptığım için kendimi tekzip edeceğim. Yalnızlık zaten bir labirenttir. Ama bir güneş taşı her yerde bulunmaz.

?Bir bu eksikti?deki eksik olmayan bu gibi.

Yürüdüğüme inanırdım - yanılırdım

şimdi gece, bindokuzyuzseksenikiyle

Bir adam, bir sokak, bir ev

Unutuşun çiçekleri bunun için hic açmıyor

Eski püskü bir resim olarak kimliğimde taşıyorum

Bilahare aşkın, acının

Yitirdim çünkü onları da..

Öylece serptim, seni yazacağım diye

Şimdi gece, iki kişilik bu yalnızlık

Bir gün bir nehir yataklarına dolarsam, korkarım

Gelirken çan çalmıyor yalnızlık

Kırk yaş... Kadınların?menopoz? dönemi gibi bir şey sanırdım; ya da öyle derlerdi.

Ayaklarının otuzdokuzunu yitirmiş bir kırkayak gibi kaldım şu dünyada.

Kalbim henüz yarı yoldasın

Donup kalır sesim kendi göğünde

Acılara hüküm verdi, soldan sağa taşarak?

Yüreğimi bir gün yollara atarsam

Boynumun borcu bu, ödenmedi yıllardır.

Gülüyor katılırcasına

Boğuk ve yalnız bir telefondu.

Silgiler hatırlıyor, kalemler unutuyor bizi...

Ve hep ufkun ardına bakan çocuk

Benim helal edeceğim bir şeyim bile yok..

Ucu bucağı olmayan bu çığlıgın

Gülünç, soyu tükenmiı bir varlığı oynuyorum boyuna.

İstanbul?da güneşli bir günün sabahında Topkapı Sarayı?nın avlusunda bulunan Has Oda?nın kapısı açıldı. Uzun boylu genç bir adam arka bahçeye doğru ilerliyordu. Bu kişi, Avrupa?yı titreten, koca Akdeniz?i hakimiyet altına alan Osmanlı Devleti?nin kudretli hükümdarı Kanuni Sultan Süleyman?dan başkası değildi. Devlet işlerinden vakit buldukça soluklanmak için arka bahçeye çıkar, ağaçları, kuşları, denizi seyrederdi. O gün deniz, ağaçlar bir başka güzeldi, yalnız ağaçlardan birkaç tanesinin yapraklarının buruştuğunu fark etti. Hemen yanlarına yaklaştı ve eliyle tutup incelemeye başladı. Biraz sonra ağaçların neden buruştuklarını anlamıştı. Karıncalar sarmıştı o güzelim dallarını. Aklına bir çözüm yolu geldi. Ağaçları ilaçlatacaktı. Böylece ağaçlar karıncalardan kurtulacak ve rahat bir nefes alacaklardı. Fakat birkaç dakika daha düşününce bu fikrin o kadar da iyi olmadığını anladı. Karıncalar da can taşıyordu, ağaçları ilaçlatırsa onlar ölebilirdi. İşin içinden çıkamayacağını anlayan Kanuni, bu konuyu danışmak için hocası Ebussuud Efendi?yi aramaya koyuldu. Hocasının odasına gitti. Ama hocası odada yoktu. Hemen oracıkta bulduğu kağıt parçasına kafasına takılan soruyu edebi bir üslupla yazdı ve hocasının rahlesi üzerine bıraktı. Birkaç saat sonra hocası odasına gelmiş ve rahlenin üzerinde el yazısı ile yazılmış kağıdı görmüştü. Eline hat kalemini alan Ebussuud Efendi, talebesinin soruyu yazdığı kağıdın altına bir şeyler yazdı ve kağıdı rahleye bıraktı. Kanuni bir ara tekrar hocasının odasına uğradı. Hocası yine yerinde yoktu; ama rahlenin üzerine bırakmış olduğu kağıdın üzerine kendi yazısı dışında bir şeylerin daha yazılmış olduğunu gördü. Merakla kağıdı eline aldı ve okumaya başladı. Yazıyı okuyunca yüzünde bir tebessüm belirdi. Kağıdın üst kısmında Kanuni?nin hocasına yazdığı sual vardı. Kanuni şöyle diyordu hocasına: Meyve ağaçlarını sarınca karınca Günah var mı karıncayı kırınca? Hocası Ebussuud soruyu şöyle cevaplıyordu: Yarın Hakk?ın divanına varınca Süleyman?dan hakkın alır karınca.

ekledim şimdi

Gittin artık, bu şiirler kaldı bana.

Çığlık oldu, kağıtlarda çiçek açtı sonra

Büyüteçlerle inceliyorlar şu yitik ömrümüzü

Ve bağırsakları akasya kokuyor Ankara?nın

Seni, yaz günleri topraktan tüten buğu

Nasıl ayaktayım diye şaşıyorum bazen.

Bir şeyleri yorumlayıp duruyorlar aptalca

Tükenecek bir gün o kumlar da, ey doğa

Herkes ayılınca unutuyor. Bense unutmak istediklerimi bile hatırlıyorum.

Uzandığım her kapıda yüzümü saran esinti

Ellerim üşüyor, parmaklarım

En yakın dostlarımın birer birer

Artık çok geç

Az önce elektrikler kesildi.

Telefonum artık çalmıyor bile.

Yazının minesi soldu.

Acıyı buldu sonunda, kanayan bir gülden

Yeniden, yeniden sesini bulmak için

Düz yazı şiirin tökezlemesidir.

o kırlara

Ey hayat, bana ölümü çok görme!

Geceyarılarını çoktan geçti

gözlerin uykulu.

Damarlarında uyuyan sevinci ödünç ver

yetinecektim

Anlatsın yollar, yollar, yollar...

Toprağı avuçlarımda eliyorum usulca

Ama hizaya sokulmaz ki hüznüm benim

Noterlere ver onaylasınlar - her hakkı saklıdır

Kana kana içtiğim çesmelerden susayarak ayrılmak

Kalbimde sardunyalar.

Ve her yerde düş tacirleri, şiirseviciler

Titremiyor artık, yolunu biliyor şimdi

Ringte yapayalnız bir kaldım

Geçmişle geleceğin öpüştüğü yerde bir nokta

Yorgun değilim, umarsızım yalnızca

Vitrinlere cepleriyle bakan insanları görmesem, buna

Ateş ve su, yaşam ve ölüm, irin ve şiir

Yollarda bir savaşçı gibi yürüdüğüm doğrudur

düşlüyorum gün boyu

Bir dalın açmamış o son tomurcuğu

Bırak kalsın saçların dağınık,

Ya da sabah yellerinden bir taçla

Mehmet Sönmez bile ölmüş.

Çaldı yüzünü bir yaşamlık

Bir gün anlarsın beni neden suskunum

Kapımı açardı gümüş bir anahtarla

Bu serüven, bu yaşam

Gençliğimin solduğu sokaklarda

Gittin artık, ardında mavi bir tütsü

güzel şeyler zaman ister

Bu söylencenin bir yerinde durakladım

Ve işte yenildiğimin anonsu.

Vereceğimiz tek şey budur dünyaya.

testide su

Şu dağılgan yüreğimi, şu köpüklere imrenen

Suyumun coğu senden yana akacak

En büyük devrimci hareket yürümektir!

Aynada en hamarat kadınların bile silmeyi unuttuğu o lekeyim ben.

Onlara köprü olacak bir beden yoksa da..

yalını bekler bir köşede

İnandıramaz beni öldüğüne sevgilerin!

Süzülüp alçalıyor karanlığa doğru.

Tozlu kitapların yığıldığı odalarda

Bu dizeleri, satsınlar haraç-mezat

Oturup da şimdi aşk şiiri yazmam bundan

Bitsin dediğim yerde bunun icin başlıyorum

Şimdi şu odaya sazlı sözlü bir güneş doğsa

Yasım acıların yasıdır

Gülsün köpek sürüsü, lime lime edip

Kağıtların aklığına aşkın tortusu çöküyor

Yaşanmış yüzlerce anı, buruk bir özlem

Parklar, sokaklar, söylenmiş ya da söylenmemiş sözler

Yüreğime selamsız sabahsız girdiğin

Şimdi gece, soluğumu verdim içime

ben kırkayak görsem ezerdim

ANNE. . (12238 Hit)

Görüp göreceği son şey bu şiirdir dünyanın

Hayırdır...

Her sabah dokuzdur saatler

Yatağımda bir kımıltıydın, dilimde türkü

Yoruldun artık, bütün gün

Bir yerden sonra kendini bekler

Bize artık yeter de artar bile...

Octavio Paz sahiden ölmüş.

geçen duvarda kırkayak gördüm ilaç sıktım kurudu rengi değişti

Yaşımız biraz da sevgilerimizin akranıdır

Ama her güzellik nasılsa kendi adını bulur

Bu öyle bir cığlık ki, susuşlar kalıyor geride

Karşında oturduğum masalardan dökülüp saçılıyor

Dursun onlar, dönüp üflerim bazen...

Sonrası... Mutlu bile olduk bazı

Kokundu, bedenimi saran o ince buğu

didinip durdun

Bunun için ben Gül dedim sana..

Ya da ben bilmiyorum mutluluk nedir

Seni, sevincin yangını, acının külü

Yazdıkça biraz daha unutuyorum seni

Onu ne anlayan, ne de duyan bulunur.

Sorular sormak icin geldim şu dünyaya

iyi güzelde adamın bedava reklamını yapıyoz burda, bize bi çıkıntı olcekmi ;)))))

(Ama hizaya sokulmaz ki hüznüm benim

Artık sen yadsısan da ne kadar

Evimin sokağına girer, paspasa ayaklarını silerdi

Hep direnen bir yanım kalacak

Ödüm kopuyor, bir gun hepsi birden kanamaya başlayacak diye

Birleşip ayrılıyor çizgilerimiz

Birazdan git diyebilirim çünkü..

Şiirler okuyorum

Bana atılan her taş şimdi çiçek açıyor.

Yatağında uyuyan oğluma

Bir fısıltı gibi başladı sevgim

oldu mu bu şimdi

Üstüne titrediğim her şeyi yitirmeyi öğrendim çoktan

Ağır ağır ip sıkıyor cellat

Gibiyim ve çoktan dürüldü defterim

Sen idam mahkumuna sorulan o sorusun.

Ve anlatamadım, konuşamadım bir daha.

Ne kadar aptalmışım. O zamanlar-ne zamanlar-Bir?Her Yerde Bulunmayan Kitaplar Sözlüğü? hazırlamaya kalkışmıştım. Yarasanın?sahaf? Pozisyonuna her ne kadar denk düşüyor gibi görünse de...

Gece. Karanlık güzel. Güzel karanlık...

Onu kim görebilir, kim tanıyabilir?

Böyle irkilmezdim dünyayı kucaklasam.

Takriben yaşıyorum.

Bu şiir bitmeyince varolmayacak ellerim

Bir mozayiğe biçim veriyorlar sessizce..

Sen ki, deniz görmemiş bir deniz kızısın

Geride -hayır- acılar filan da kalmıyor

Dolan sevgilerimizdir biz boşaldıkca

Güldeniz, Gülekmek, Gülyağmur, Gülsarap

Uzun gezmelere hasret bir otopark bekçisi gibi kaldım burada. Ya da bir benzin istasyonu... nasıl yürümek isterse artık.

Uçurumlar üstünde uçuşur dizelerim

kalbimdir ona tek sınır

Kalırdı duvarlarda gülüşünden bir tini

Ayna puslu, pencere camı kirli

Kendi elim boynumda...

Şimdi kağıtların üstünde gidip gelen ellerim

Yalnızca yürümek istiyorum.

Her aşktan böyle bir şiir kaldı bende

Bende dünyanın acısıyla sevinci öpüşüyor

Yalnızlığın labirenti... Benim şu an içinde yaşadığım evin bir çeşit tanımlaması bu. Bazen o labirenti bir tabuta çeviriyorum o kadar.

Geceyarısı, karanlık bir bozkırda

Yağmurun izini sürmek için

Ama haykıracağim laflarını tuzla kesip

emili msj yazmışsın

Yitirdiğim her şeye dönüp de bakmam bundan

Bir boşluk yalnızca, uçurumlara özenen.

Hatırasız şarkılar dinler

Mehmet Sönmez.

Çapraz yalnızlıklar astım göğsüme

Sofrada beni bekleyenlere ağaçları gösterirdim ya da

İtilip tekmelendiğim bütün kapılarda

Ama bütün fotoğraflarında gülüyor.

Uzayan, akan bir irin yolu gibi.

ama özelin kapalı

çok mu caniyim:(

Bir yeniyetmen in altını çizeceği dizeler benden

Yeryüzünden silinmiş ırkların sonuncusuyum ben

Ellerim günlerdir portakal kokuyor.

Ve her gün pazartesidir.

Octavio Paz ölmüş

Bütün hücrelerimden rüzgar sızıyor

Arıyor kendisini bırakan ağzı

Gözlerin dunyayı eleyip dururdu boyuna

Belli, geçerek o dikensiz yolu.

Saçlarına saçlarına doğru titrerdi

En sarsak çocuğuyum solgun bir devrimin

Adını çoktan unuttun yüzün aklımda

kırlangıç havada

Bütün yaşamım seninle geçiyor belleğimden

Seni yürüyüşü yağmur, kokusu nergis

Beynimin yaşamı saran kıskaçları

Bulduğum ve yitirdiğim bütün varlıklar

Anlatıp duruyorlar: 1968. Asker mehmet. Bodrum.

Yollara düştügümde, başımda deniz köpüklerinden

Seni, turuncu düş, seni deniz mavisi...

Aklımda binlerce kitap adı ve binlerce şiirle...

O bir su damlası gibi

Düşün, kalemimi sen tuttun yazarken

Bir bunu anlamadım

Bir akdeniz kentinde limon koklayan

Ölüm bile hatırlamıyor artık beni.

Poyraz, lodos, karayel

Sözcükleri güden çobanları var kalbimin

Yüzle, gülüşler, susuşlar boyunca

Girdiğin bütün kapıları açık bırak

Aklım her gün sorularla sorularla uğunmasa

Bu dünyada ne kadar kolay bir şey olmak ve ne kadar zor?bir şey? olmak...

Sanırım bitiyor artık

Şehirde özürlü bir kırkayağım.)

Neresinde yanıldik biz bu yaşamın?

İki köşeli yalnızlığın bir ucunda sen, bir ucunda ben

Gözlerle, dillerle kuşatilmis bir ülke

Ellerim uykusuz, ellerim geberesiye yalnız

insanın sabrını taşırıyorlar

Bir beşikle bir darağacını

Dört yönden, aynı anda

Telefonum yalnızca çalıyor artık.

Telefonumun nasıl çaldığını duymak için kendimi dışardan aradım az önce.

Belki de dünyayı bir anahtar deliğinden gözlemekle

Sonuda hep bir soruyla karşı karşıya kalmak

Daha ne kadar yaşadım ki şunun şurasında

Uykusunda konuşurken sesini öptüğüm

Göğün saçlarımla dalaştığını bilmesem, buna bir ad verirdim

Ama hiçbir yara izi yok dizlerimde.

Yaşam ki bir kum saatidir usulca akan

Anne, gel yanıma otur.

Ayaklarımı savurur da sonra toplardım sokaklardan evlere

Irmakların birleştiği o nokta benim

Bütün kadınlarım, ancak kendilerini aldattığımdan kuşkulandıkları zamanlarda yazdıklarımı okuma gereğini duydular.

Dolaplardan kekik, nane kokuları çıkardım

Dünya içimde konuşurken böyle

Sanki hep gelirdi, sevişirdik bazı, konuşurduk

Donuyor bir gülüş tek bir dizede

AHMET ERHAN

Bütün kitaplığı devirdim. Sarhoş ceketlerimin ceplerine bile baktım: ?Güneş Taşı? yok!

Yine de bir çiçeğe bunca yağmur yağarsa

Çiçekli masa örtüsüne aldanarak dönüverirdim

GÜL ÇİÇEK

O bir anlık, bir solukluk yağmurlardan sonra

Bir çocuk örtüldü üstüme sanki.

Seni, gülüşü gül olup da açan kız

Bu benim yalnızlığım, dalsızlığım benim

Dünyanın ölümünü gördüm, suyun toprağın

kalbin acımadıysa sorun yok... yinede keşke bir peçete ile alıp dışarı bıraksaydın.

Varmak için beyninin kıvrak dağ yollarına

Adını biliyor muyum bütün çiçeklerin?

Yüzün, hücrelerine varana dek uçuşur.

Gülaşk, Gülsiir, Gülahmet, Gülerhan

Hangi boyuttan koparılmıştık ki biz

Bırak kalsın meyve ağaçta,

Geceyi günle, acıyı sevinçle kardığım

Bundan böyle ibreler hep eskiye vuracak

Kalırsa odalarda unutulmuş birkaç şiir

Anlamak isterim, hangi yasa

Üçyüzaltmışbeşi çarp - oradayım işte

Ölümünü gördüm, ama kimse

Öyle acemilikler yaptım ki ben

Doğru, benden sonra da tufan kopmayacak

sadece hüzün değil gerçeklikte var sonunda

Adımı kime söylesem mahçup bir duraksama.

Suya tutsam olmazdı... kopardım

içinde onca insan, içinde dünya...

Ne olur...

Bırak kalsın süpürge duvarda,

Boynumu üzgün bir çicek gibi kırıp da

sabun kovada

kalbim böcekleri öldürünce hep acıyo ama napayım ya tiksiniyorum korkuyorum bide:(

Ama şu anda içimde öyle çoğulsun ki

bir yerde yorulur.

Gökteki bulutlar yüreğime yağıyor

Kalakaldım karanlıkta.

Sensin yalnızlığa uzanan yolların düğüm yeri

Çağım aramızda çekilen kanlı bir bayrak

şimdi çocukluğu

Her insan kahvaltı ederken gazete okur ben yazı yazıyorum.

Hangi el bozdu büyüyü, hangi yazı

Ben ki okumayı severim, ama çok uzun bu yaaa, hem sabah sabah hüzünlenmek istemiyorum..

Akşam olurdu;eşiklerde durur boyası dökük kapıları aralardım

Bir kuşluk vakti telefon çalar. Ben?Şu? der kadındır. Hatıralarda güzeldir. Ama üstüste okunmuş şiirler gibidir. Hatıralarda güzel midir? Belki de yalnızca kuşluk vakitlerinde güzeldi.

Tutuşumda, usulca öpüşümde dudağını

Adımın soluk izi, acının seyir defterinde.

Sanki ben hep kırk yaşındaydım.

Kökleri toprağı saramaz olur

Alışkın değilim söz etmeye sevinçten, mutluluktan

Ceplerimde papatyaları unutmaktan sanık ellerim

ezmek, öldürmek... buyrun okuyun ozaman;

Ey kendini bilmez kişi, ya o kitabı getir ya da kendin gel!

Aklımda binlerce kitap adı ve binlerce şiirle.

Senin adın nasılsa bir gün hepsini tamamlayacak...

Titreyen bir ışık karanlıklarda

Ne de geleceğime dair bir tasa.

kanatlı karıncalardan sonra olmuşsundur böyle

kusura bakma unutmuşum açmayı

Kalbimde yillardır kabuk bağladı yaralar

Aklımın son kırıntılarını da burada harcıyorum

Dama düşen ince bir yaz yağmuru...

Her çırpınışta gökyüzüne dağılır

Susmayı bunun icin severim bir cığlık gibi

Yetimlerin bile tüyü bitti.

Haklı olan kim bu kargaşada?

Yaşamım sonsuz bir hac yolculuğuna dönüşüyor burada

Bir ırmağın kaynağında dinelip, denize kavuşmayı

-Mavi köşeyi kan tutuyor!

Biri umutlu, devingen, gözüpekçe yaşıyor

Mehmet Sönmez de sahiden ölmüş

?Sayın abonemiz telefonunuz borcundan dolayı görüşmeye kapatılmıştır. Lütfen telefonunuzu açtırınız.?

Bir neden var mı mutlu olmamam için?

Gökyüzüne asılı kalmış bir yankı

(Kalbim ıssız bir makamda

Ki değişmem yaseminlerle, portakal ağaçlarıyla..

Sevgilimin Bodrum?dan gönderdiği kartpostal

Ölüm fotokopi makinesini çalıştırmaya görsün.

Diyemem istesem de, seni unuttum..

Çivileniyor beynimin bir yerlerine

Sana artık bir sığınak olsun bu şiir

Esintisinde usul usul yürüdüğüm

Kalbim ıssız bir makamda

Söylenecek bir tek sözüm kalmazsa

Ve dönüp bakmadan

Çığlığımdan arta kalan bunlar olacak

Octavio Paz dün ölmüş.

Kendi hatırımı sordum:

Uçkurlarını çözüverse ampul...

Gecelerdi, solgun - sessiz tüterdi yüzün

Güneş, daldan dala sıçrayarak yürüyor

Bomboş bir salonun uğultusu

Sanki bir kız yürürdü yollarda

Ve bu şiiri neden sana adadığımı bilmiyorum

Önceden bir tutam hüzündüm-işte nasıl bilirsen

Ondan öte her söz bir saçmalığı büyütüyor.

Kulaklarımda uğultusu motor seslerinin.

İyiydim. Çok iyiydim.

Öbürü masallarda sarhoş ve ezik.

Geçer şimdi dumanlı bir kentin sokaklarından

Konuşturmayın beni, dilim sürçüyor

Bende iki dünya çarpışıyor artık

Beynime bir sarkaç gibi vuruyor sorular

Oysa şampiyonuyum yalnızlıkların

Aradım demin evin altını üstüne getirdim sanki. Yok. Bende son zamanlarda eve her gelen konuğun bir kitap?götürdüğü? gibi paranoyalar oluştu. Ama biliyorum ki, o kitap burada evde bir yerlerde...

(Ahmet Erhan yürüyüşe çıkıyor

Çağım yalnız bırakmıyor beni, ellerini

Ne kaldı geriyeler... Sus.

Yakınmıyorum, yerinmiyorum hiçbir şeyle

Şaire çıkar adı - az buçuk kaçık.