Sorun şu ki artık yaşamak için fazla bir sebebim kalmadı. Dünya berbat bir yer gibi görünüyor. Herşey dejenere olmuş. İnsanlık, maneviyat herşey çökmüş gibi geliyor. İyi niyet, samimiyet, vefa unutulmuş kavramlar. İşte bütün bu duruma rağmen hala yaşamak için bir sebep arıyorum, düşünüyorum ama bulamıyorum. Sonra Allah'ı hatırlıyorum. Onun gücünü, kudretini, O'ndan umut kesilmemesi gerektiğini hatırlıyorumO'na dua etmenin ne kadar da elzem olduğunu, bundan vazgeçmemek gerektiğini düşünüyorum ve bir ışık görür gibi oluyorum. Bir çıkış noktası yani. Dünyanın bütün kötülüğüne rağmen Allah inancı ile tekrar var olamak gerektiğini düşünüyorum:)

güldüren depresyon mu

Ama hiç gülecek halde değilim aslında.

Küllerinden yeniden var olan sen değil misin?Seni yaşama bağlayacak tek bir sebebin bile yokken inatla ve hırsla yenilgiyi kabul etmeyen sen değil misin?Şimdi ne oldu da böyle vazgeçtin herşeyden?Şimdi tembelliğin zamanı değil biliyorsun. Artık kendine gelmeli yeniden kaldığın yerden devam etmelisin.

Sorunu tespit etmek. Evet en önemlisi bu işte. Bunun üzerinde çalışalım biraz.

İyileşmek için ne yapmak lazım?Daha önce böyle zamanlarda ne yapmıştım bi düşüneyim bakayım:)

Belki de yoruldum sevgili günlük. Hayat yordu beni. Sürekli mücadele halinde olmak yordu beni biliyorum. Artık tek kelime edecek halim kalmadı. Günlürin anlamsızca geçip gitmesini bekliyorum. Vakit türlü gereksiz kargaşa ile geçip gidiyor. Ama bir arpa boyu yol alamıyorum. Plansız programsız spontan yaşıyorum:)Ama bu böyle gitmez biliyorum. Buna bir dur demek lazım.

Böyle bir şey nasıl olur?Hayat bu kadar anlamsızmıymış?Ya da gerçekten anlamsızmış da ben çok mu iyimsermişim?

Halime gülüyorum. Kış geldi diye depresyona girmek saçma değilmi?:)

Sevgili Günlük;

Bir de en önemlisi hayatınızda bir gaye olması lazım. Beyhude bir yaşam geçirmemek için.

Sevgili Günlük; kış mevsimi geldiğinden beri kendimi çok kötü hissediyorum. Gerçi kar falan da yağmadı ama artık güneş kendini göstermez oldu gökyüzünde. Hayat o kadar anlamsız geliyor ki. Sanki herşey değerini kaybetti gözümde. Deprsyona girdim sanırım:)

Bu yazıyı da belki bundan bir ay sonra gülümseyerek okuyacaksın. Bir ay sonra kendine seni hayata bağlayabilecek bir sebep bulacaksın. Öyle bir sebep ki artık hayata dört elle sarılmanın vakti geldi diyebileceksin. Kaybettiğin bütün ümit, bütün şevk yaşama dair o gün senin yanında olacak. Tekrar çalışmaya başlayacaksın yarınlar için. Kaybettiğin inat ve hırs yaşama dair tekrar seninle olacak.

Ya gerçi eskiden de o kadar iyi değildim. Ama şimdi mevsim kış olduğundan beri iyice işin içinden çıkamaz oldum. Bilim adamları da bunu söylüyor aslında. Kışın depresyona girmek normalmiş. Azalan günışığıyla birlikte beyinde üretilen serotonin miktarı azalıyormuş. Güneşli günlerde mutlaka dışarı çıkının gezin diyorlar. Ama ben dışarda gezmek bile istemiyorum. Herşey sıkıcı geliyor.