Hocam özür dilerim ama her ne kadar nefse ağır gelse de sorularınız, aslında niyetinizin kimseyi üzmek olmadığını anlıyorum. Fakat, onun idarakına ancak kendini aşmış, benliğini ALLAH yolunda eritmiş olanlar varabilir... Şimdi sizde "o zaman ne diye yazıp duruyorsunuz? derseniz ki, hatta daha ağır bir soru ile cevap vereceğinizi düşünerek baştan beri söylediğimiz gibi, bizler sadece güzel bulduklarımızı paylaşıyoruz. Zaman buldukça güzel olanı paylaşmaya çalışıyoruz başka şeyler düşünmek yada konuşmak yerine. Yok onuda yapmayın diyorsanız çekilelim hocam.

eyvallah rikkat veren yazılarınız için...

Cumhuriyetten önce, yani bu has devlet kurulmadan önce, kadınlar ve kızlar insandan sayılmıyordu.. Bu mudur insan olmak?.. Mustafa Kemal ATATÜRK'e en derin saygılarım el bakidir.

bildiğim "Bir" şey var... bilmediklerim boyumu aşıyor.

İsmimiz önüne bir sıfat gerekiyorsa illaki?Müslüman? değil midir bizim en değerli sıfatımız? Müslüman kardeşimizin gönlünü kırarak, bize göre makamı mevkisi olmayanı rencide ederek çevremizde hangi değerleri kaybettiğimizi biliyor muyuz? Peki ya mesleğinden, statüsünden ötürü kıymetli gördüğümüz kimseye neler kaybettiriyor olabileceğimizi düşündük mü hiç? Burnu havada diye tabir ettiğimiz bir kısım insanın burnunu havalara sokan da bizim bu davranışlarımız değil mi esasında? Kendimize en çok da kendimizden şikayetçi olmalıyız galiba. Belki de vakit çok geç olmadan?insan? olmayı öğrenmeliyiz öncelikle. Ardından da insanlara insan oldukları için değer vermeyi. Çünkü bize müsamaha, yardım, cömertlik, tevazu, sevgi ve saygıyı emreden dinimiz bu davranışları sadece belli bir zümreye değil tüm insanlara karşı sergilememizi istemiştir.

Bakın işte bu güzel başlığa bişeyler yazacaktım, şevkimi kırdınız, belkide iyi ettiniz. :(

Ben farklı başlıklarda, bazı soruları bilinçli olarak soruyorum tabiki... Amacım sadece kullandığımız sözcüklerin hakkını verebilmek... Asli yöne çekmek...

"özledim" başlığına yazdıklarınızıda okudum, haklısınız ama bu kadar da zor, bir o kadar da cevabını alamayacağınız sorular sormayın hocam. Acziyetimiz ortada zaten, olaki birgün bizde söyleye söyleye, yaza yaza, düşe kalka özlemlerimizi gerçek özlemlere dönüştürebiliriz kimbilir...

İnsanlara, "İnsan olmaktan mana ve gaye nedir?" şeklinde bir soru sorulsa, ortaya, üzerinde bütün insanlığın ittifak edebileceği belli bir değerler manzumesi çıkar herhalde. Fakat bir mukayese yapıldığı takdirde, mesela, hayat sahibi her varlığın, hatta canlı-cansız bütün alemlerin hukukundan, bilhassa anne ve çocuğun haklarına, hayatlarının sonuna yaklaşmış yaşlılara gösterilmesi gereken hürmet ve merhamete kadar bir dizi düsturun kamil manada ancak Resulullah Efendimiz'in tebliğ ettiği dinde yeraldığı anlaşılır...

ÜSTÜNLÜK TAKVA İLEDİR

soruyorum peki, sizinki ne müslümanlığıdır? müslümanım, hanefiyim diyorsunuz, tamam da hiç bu müntesibi olduğunuz dini, mezhebi araştırdınız mı? yoksa sizin inandığınız din ve hanefilik mezhebi bizim bildiğimizden ayrı bir akım, düşünce mi? sosyalist olanlar marksı ne çok sever mesela, değil mi...?

Katılıyorum,

bir hiç'e bu soru anlamsız.

kul Salih o soru banaysa, verdiğim cevaplar klasikleşti artık hocam:)

?Ey insanlar! Doğrusu biz sizi bir erkekle bir dişiden yarattık. Ve birbirinizle tanışmanız için sizi kavimlere ve kabilelere ayırdık. Muhakkak ki Allah yanında en değerli olanınız, O?ndan en çok korkanınızdır. Şüphesiz Allah bilendir, her şeyden haberdardır.? (Hucurat, 13)

Bizler "insan" olarak doğmayız. Herkes "beşer" olarak doğar. Sonradan insan oluruz...

Rümeysa DURAK

Bir düşünür şöyle der ; "Soru sormak önemli değildir, önemli olan soru sorabilecek endişelere sahip olmaktır."

" Beni de, ben de öldür kendin de yaşat ne olur..." o zaman belki o zaman İnsan olurum...

önce ilim. ilmel yakin, aynel yakin...

Eyvallah Ülküm...

lütfen gulteker... hep aynı cümleleri yazmak zorunda bırakmayın.

Beşer, yani kendisini "insan" mertebesine çıkaracak özelliklere ulaşabilme yetisini içinde barındıran bir varlık olarak doğuyoruz...

bir hiç olduğumu ilimle biliyorum henüz. terbiye olmadıkça da aynını idrak edemem. idrak edemediğim bir meseleye yine ancak ilmen pişman olabilir, üzülebilirim.

hamdım, piştim, yandım demiş Mevlana hazretleri.

Bazı sözcükler vardır, içinde çok ağır anlamlar ihtiva eder... Bu kelimeleri kullanan bir kişi bunların ağırlığını idrak etmek durumundadır.

Güzel bir paylaşım olmuş teşekkürler. İnsan olmak, ilmen yakin, aynel yakin.. olmak :( hey hat ben senin idrak ettirdiğin dışında hiç bir şey bilemem, ama sözler ne kadar anlamlı ne kadar da ruh dolu.. sen kokuyor..

Peki "Hiç"'in en alt derecesi ne oluyor "kul salih" hocam.?

Hakikatin peşinden gitmek, bizi o mertebeye ulaştıracak yegane yol... Peki hakikatin peşinden nasıl gideriz?

z sonra aynı memur yine geçiyor önümüzden. Bu sefer yanında birisi daha var. Orta yaşlarda, takım elbiseli, hafif kır saçlı bir adam? Müdürün odasına giriyorlar ve on dakika sonra çıkıyorlar dışarı. Adamın elinde evraklar var. Memura dönerek?Tamam, değil mi? diyor. ?Halloldu imza işi, gidebilirim artık? ?Evet? diyor memur, ?Her şey tamam, kolay gelsin size.? Yaşlı amca ve ben şaşkın seyrediyoruz olanları. Memurun yanındaki adam ayrıldıktan sonra?Evladım? diyor yaşlı amca, ?Müdürün işi bitti galiba, hadi benim şu evrakı imzalatıver de gideyim, tansiyonum var benim, çok yoruldum artık.? ?Yok, amca bitmedi daha müdürün işi? diyor memur. Amca şaşkın söyleniyor, ?İyi ama az önceki adam imzalattı ya işte, bir imza değil mi altı üstü, bunu da imzalasın müdürün.? Memur biraz sinirli, kendinden oldukça emin bir biçimde cevap veriyor yaşlı amcaya: ?Amca o gördüğün koskoca bir mühendis, bekletmek olur mu onu?!? Gözleri yere devriliyor amcanın, başını önüne eğiyor, omuzları düşüyor ve mırıldanıyor usulca: ?Oğlum mühendisi memuru mu var bu işin, mühendis değilim, ama ne fark eder ben de insanım, o da?

İyi ki, bizim Mustafa Kemal ATARK'ümüz ve bu has Cumhuriyetimiz var!.

istediğim, Habibi'nin istediği gibi, rahmetiyle yardımı...

Kullandığımız ifadelerin hakkını veremiyorsak, o manaların içini boşalttığımızı düşünürüm...

samimi olalım artık. laf kalabalığı yapmayalım her yerde.

olmadı "gölge etmeyin". başka ihsan istemiyoruz...

En Büyük Makam Allah'a Kul olmaktır...

Sevgiyle kalın.

Yaratılanı sev Yaradan dan ötürü...

biz iddia peşinde değiliz. bununla birlikte "biliyoruz" ki kadına en büyük değeri İslamiyet vermiştir. Müslüman olduğuma şükrettiğim gibi, Türk olmakla da onur duyarım sürekli söylemek istediğiniz buysa.

Bir kamu dairesinde bekliyorum. Herkesin bildiği gibi bir yer burası. Koridorda sıralanmış karşılıklı odalar; hepsinin de kapısı kapalı. Dışarıda sandalyeler var. İnsanlar oturmuş işlerini halledecekleri zamanın gelmesini bekliyor. Ben de oturmuşum. Esasında görevli memur?Senin işin öğleden sonra hallolur ancak abla? demiş, ama ben dışarı çıkmaktansa burada kalmayı tercih etmişim. İnsanları seyretmeyi, onların hikayesini hayal etmeyi?

vicdan mısınız bugün başıma kul Salih?

sizce'si bence daha makbul olur forum için... güzel soru; nasıl "insan" oluruz? buyrun...

ilmini bilmeden aynını bilmek boş heves.

Yaşlı bir amca geliyor önce, beli hafiften bükülmüş, belli ki ayakları güçlü değil, bastonuna dayanıyor. Zorlukla yürüyor ve hemen yanımdaki sandalyeye oturuveriyor. Aslında oturmak değil bu, kendini bırakıyor sandalyenin üstüne. Derin bir nefes alıp soluklandıktan sonra yanımızdan geçen memura bıkkınlık dolu bir ifade ile sesleniyor: ?Evladım, sabahtan beri buradayım ne zaman imzalatacaksınız benim şu evrakı? Memur başını bile çevirmeden yanıtlıyor: ?Amca müdürün işi çok, biraz hafiflesin halledeceğim.?

İnsanlar görüyorum ben, zihnini ikiye ayırmış: mevkisi olanlar ve olmayanlar? İnsanlar görüyorum ben, davranışlarını ikiye ayırmış: saygı duyulanlar ve duyulmayanlar? İnsanlar görüyorum insanları parası için seven, mevkisi için değer veren. İnsanlar görüyorum dost meclislerinde sırf isminin önünde doktor, mühendis, sohbetçi, başkan gibi sıfatlar olanlar için yerlere eğilen. Böyle olmamalı oysa; Müslüman kendine yakışanı yapmalı. Bir veda hutbesi çalınmalı kulaklarımıza insanlarla karşılaştığımız her anda. Allah Rasulü?nü duyar gibi olmalıyız, onun mübarek sözlerini hatırladıkça. ?Ey insanlar! Sözümü iyi dinleyin, iyi belleyin. Rabbiniz birdir, babanız birdir. Hepiniz Adem?densiniz, Adem de topraktan yaratılmıştır. Hiç kimsenin başkaları üzerinde soy sop üstünlüğü yoktur. Allah katında üstünlük, ancak takva iledir. Müslüman Müslüman?ın kardeşidir? Öyle ise neyin mücadelesi bu verdiğimiz? Kim için, ne için, kime iyi görünmek, yaranmak için yüzümüzü ikiye bölüyoruz? Ne diye iki yüzlülük ediyor, riyakarca bir tavırla insanlara değil de mevkilere kıymet veriyoruz?

Nasıl "insan" oluruz?

Demek "Hiç" olabilmeyi başarabildiniz!

Önce acizliğimizi kavrayarak... Beşer, acziyetini kavradığı an, insan olmak için ilk adımını atmıştır.

Cenab-ı Hakk'ın beşer fıtratına yerleştirdiği, insan ruhunu bütün ilahi hakikatlere karşı açık tutan "vicdan" fakültesi de, ancak İslamiyet'in yaşandığı takdirde insanda ikinci bir tabiat haline gelebilecek terbiye düstürlarına sıkı sıkıya bağlanmakla işler ve pırıl pırıl kalır...

şimdi çıkıp hep'e dair ne yapmam gerektiğini düşünmem lazım...

EN ÜSTÜN HANGİMİZ?

acziyetini kavramak işin hakikatini anlamaksa, bu yolun sonunda ele geçen bir nimet olsa gerek. iman nimetine şükredemeden , "hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?" hitabının sırrı tecelli etmeden bir nefiste, acziyetini nasıl idrak eder...?

Ya SUĞRA; Kendimizi insandan sayıp duruyoruz ama kadınları insandan saymayan dini adet ve geleneklere sahip isek, asla insan olamayız!..

İnsanlar geçiyor gözlerimin önünden, ama artık merak etmiyorum onların hikayelerini. Öğrenmeye çalışmıyorum, onları hayallerimin kahramanı yapmıyorum. Çünkü her defasında o yaşlı amca geliyor aklıma. Kim olduğu önemli değil, ?insan? olduğunu biliyorum yetiyor. Düşünüyorum sonra; kaçımızın hayatından geçti diye böyle yaşlı bir amca? İnsan olarak en büyük zaafımız değil mi birilerini hemen değerli yahut değersiz kılmak. İnsanlara kimliklerine göre muamele etmek değil mi bizim en büyük meziyetimiz? Hangimiz karşılaşmadı bir dost meclisinde yahut bir sohbet ortamında yapılan?çifte standart?la? Peki, kaçımıza denk geldi yürekli bir yaşlı amca, insanlara?insanlığı? hatırlatan?

sonra ne demiş; "kul oldum". hem de vasıfsız olduğu halde...

Acziyetimizi sindirelim önce, acziyet derken ne anlıyoruz? Öyle kolay mı bu işler..

BEN DE İNSANIM, MÜHENDİS DE İNSAN!

ya sonra...?

herşeyde bir ibret varken, düşünmemek, tefekkür etmemek verilen aklı zekatsız bırakmak olur. ancak hakkını veremiyoruz diye ifadeleri kullanmamak doğru olmaz. o ifadeleri hem kullanıp, bir yandan da bunun hakkını vermeye çalışmak en doğrusu... belki yitiğimizi aramak, bir yandan duamız olur.