babamın 'şehir'den dönüşlerini beklerkenki heyecanlarımı özledim..

Kaybettiğim günden beri, çorabımın diğer tekini.

onu da özledim.

balığa gitmeyi özledim, göl kenarına..

abuuuuuuuuuuu kuzuma...

O kırmızı renkli pinokyo bisikleti özledim.

üle vuslata er gari...

munzurluğum üstümde...

wutim..

ondan böyle munzur oluyom...

bilemeyimki...

tekneyle açılmayı özledim...

yoran kalabalık yer sofralarını özledim..

oturup saatlerce konuşabildiğim anlarımı özledim..

üle yiter gari...

el denen aleme dönerken ardımı..

alabildiğine yeşille 'debelenmelerimizi' özledim..

gülerken embesile benzemezdim sahi ben önceleri..

Her sene sonuna doğru söz verilen ama hiç alınmayan,

hoş gör asyam...

bomboş amaçsız adımlamalarımı özledim, çıkmaz sokaklarla son bulan..

yağmurda sulara basarak yürümeyi özledim.

özledim de özledim işte napam...

tüm okul hayatı boyunca kullandığım 0.7 uçlu gri-siyah kalemimi özledim..

asyacık özlemlerde var olmuş hep...

annemi özlemeyi özledim.. bir vakitler becerebiliyrdum sanki bunu..

yiter halak oldun bak...

özleme...

niye bilmem özlemek istemeyim gari...

ne kalabalıkla büyüdü oysa genlerim, şimdimde ne uzağız..

Gülümsememi

est. wutim, o nasıl söz:(:

vuslata er gari yavrimom...

denize girmeyi özledim...

sessizce çekip gidebilmelerimi özledim..