Bazı insanlar doğuştan şanslı olur. Ben her şeyi tırnaklarıyla, kazıyarak elde edenlerdenim. Bundan mutsuz değilim ama kimisinin kafasına gökten düşen kısmetlere de imreniyorum. Bir sihirli değnek istiyorum, elbette olmuyor. Zaten olursa yaşayamam ama sevdiklerime daha çok zaman ayırıp, onlar için daha güzel şeyler yapmayı isterdim. Biraz sonra yatağıma uzanacağım, ışıkları kapatıp bir rüyanın ortasından hayal alemine dalacağım. Ve yine yalnız olacağım, kimse gibi, herkes kadar ve sadece bana özel bir yalnızlığın ortasında uyuyacağım. Ve öyle çok seveceğim ki bu yalnızlığı, alışacağım?.

ben öyle bir kadın tanıyorum o halinden gayet memmun ve çok iyi bir yerde

Çocukluğundan yolun yarısına kadar, hep tek başına direnmek zorunda kalanların ortak duygusu olsa gerek. Bana benzer yaşamlardan gelenlerin bir kısmı, geçmişte olanların suçunu birilerine yükleyerek, sebeplere, bahanelere sığınarak kendilerini aklarlar. Tüm duygusallığıma rağmen, aklın yolunu seçtim. Elimdekilere baktım, ne varsa onlarla idare etmeye çalıştım. Üstüne koyabileceklerimi, kendime ekleyebileceklerimi, seçeneklerimi elden geçirdim. Kadersizliğe inansam da, bunu engel diye önüme dikmedim. Seçimlerimi, sonuçlarını kabullendim.

hem cinsin ne onuda anlamadımya

nihayet bir başlık açtın

Bunları yapan hemcinslerim yok mu? Dolu!

Her gün kaç yere parçalanıyorum, kaç cephede savaşıyorum, ne zaman bitecek, bilemiyorum? Dostlarımla bir sohbetin ortasındayken iyice anladım ki, yorgunum. Daha kötüsü yalnızım! Üstelik bu yalnızlık, öyle sevgiliyle falan geçecek türden değil.

feministler bu yazıyı görmesin çok kızarlar

herkes biliyor bunu

HERKES SÜTTEN ÇIKMA AK KAŞIK...

Çok Yalnızım?

Anmarma alıntı bu yazı benim değil...

her iki cinstede hem kötü hem iyi örnekler var

Seni yansıtmıyor...

Çok sığ...

Ben başka bir yol seçtim. Tek başına, onurla ayakta durulacak, hep savaşmayı gerektiren, yalnız bir yolda yürüdüm. Düşmedim mi? Hem de kaç kere! Ama hep kalktım! Kendimden başkasının beni bitiremeyeceğini, her yaptığımın bana döneceğini bilerek seçtim. Kararlarımı kendim vererek özgür kaldım.

İçimdekileri anlatamam, zaten anlatmam. Bir kuyunun dibinden yukarı bakıyormuş ancak ışığa ulaşacak yol bulamıyormuş gibiyim.

kendimi anlatmamıştım...

Sen bundan daha fazlasın...

Büyük savaşların yaraları barış sağlandıktan sonra kanar. Benim durumum da biraz öyle, kaç yerimden darbe almışım, fark etmeden yürümüşüm. Şimdi öyle yorgunum ki?

Kimse yalnız değildir. Önemli olan yalnız anlamdığını anlamaktır. Gerisi corap söküğü gibi gelir zaten.

pardon 10

bence de

bu da bir bakış açısı...

ben şimdi anladım demek istediğini, evet kızabilirler ama yokmu bunu yapan kadınlar.. tabiki var

benim bakış açıma göre etraf ne kadar kalabalık olursa olsun insan temelinde yalnız.. kendi ile başbaşa...

KİM BUNU YAPTIĞINI KABUL EDER?

Kadın olmanın pek çok avantajı olabilirdi, kullansaydım. Çok sevmeden, sadece beni rahat yaşatacağına inandığım bir adamla evlenir, bir de çocuk doğurur, etliye sütlüye bulaşmadan yaşayabilirdim. Evli bir adamın metresi olabilirdim. Her akşam başımda olmayacak, benden bulaşık, ütü istemeyecek, sadece güzel yanlarını ve zamanlarını paylaşabileceğim bir adamla yaşamımı sürdürebilirdim. Bir işe girer, patronuma karşı güzelliğimi kullanır, mevki olarak yükselemesem de maaş olarak hak ettiğimden fazlasını alabilirdim. Bunları yapan hemcinslerim yok mu? Dolu!

ya sen hep kendınden ıyı durumda olanlara bakıp uzuluyosun bence bıraz da kendınden kotu durumda olanlara bak ve halıne şukret

10 ben senin cinsin bunları yapmıyor dedimmi?

İnsan kendine bir yön çizdiği ve hedef belirlediği zaman, dönemiyor. Dönmeyi gururuna yediremiyor. Ancak bu kadar iniş ve çıkışın içinde yoruluyor, köşeleri oluyor, törpüleniyor. Tek başınalığı daha çok vuruyor yüzüne, daha yalnız hissediyor. Bazen tükeniyor, o zaman da bencilleşiyor.

neden ne alakası var?

sadece alıntı.. tartışmaktan çok okunması için...

Güzel