reçelden çok zeytine yapılır bu muamele

kendimi kahvaltı sofrasına her sabah getirilen ve her defasında el sürülmeden dolaba geri bırakılan reçel gibi hissediyorum. yani varım ama varlıgımın farkına kimse varmıyor. reçel gibiyim bir okadar tatlı fakat, ne bir ekmek bana var nede bir çatal batıran. bir insan bukadar yanlızlıga nasıl sürüklenebilir. son kez yeni şehir, yeni hayat, belki de yeni umutlar. dahası yok artık son, hüseyin kağıt'ın söylediği gibi ''beni güldür yada öldür''.