Hayata tek başıma adım attığım ilk şehir olan Konya'yı.. o küçücük köyde upuzun bozkırı, kocaman kıpkırmızı doğan güneşi, hiçbir yerde bir daha göremediğim o berrak gökyüzünün yıldızlarla dolu gecesini... terasta battaniyeye sarılıp sabaha kadar o sapsarı bozkırı huzurla izlemeyi, beynimdeki düşünceleri gecenin karanlığında bırakmayı özledim...

Yılmadan yetinmeden adımlarımı atarken yolumun düştüğü Ankara'da gölbaşının o dingin sessiz, bozkırla birleşerek huzur veren görüntüsünü, kızılayın arka sokaklarında öğle vakitlerinde o kalabalıkta o koşuşturmaya dahil olmayı... akşamın karanlığında ego otobüsüyle gölbaşına dönerken yine özlemlerimi yarım bıraktıklarımı hatırıma getirip sessizce ağlamayı özledim...

O bitmez sandım devrin, öğrenciliğimin son durağı olan Kocaeli'yi... yeşillikler içindeki izmit manzaralı izmitin kalabalığından uzak sessiz sakin huzur dolu evimi özledim...

İstanbul diğer şehirlerin değerini anlatıyor bana.. ne temiz bir gökyüzü, ne huzur dolu yolculuklar, ne de sessiz sakin huzurlu bi yaşam.. öğrencilikle birlikte hepsi bitti gitti...