Duyu organları mukaddes kitabın sözüyle hiçbir işe yaramayacak kadar körleşen, sağırlaşan, anlayamayan ve lal olan zavallılar.

İnsan kelimesi "ünsiyet" kökünden gelir. Konuşan diyalogta bulunan varlık anlamı taşır.

İnsan konuşur. Ünsiyet eder. Tanır, bilir ve sever.

"Her gördüğü ışığı yangın zanneden zavallılar!"

Ama ideolojiler insanı ve idrakini zincire vurur. Artık görse de başka görür, duysa da başka anlar, konuşsa da ne konuştuğunu bilmez.

İkisinin imtizacıyla medeniyetimiz meydana çıkar.

Yumruğu mukaddes, sözü ve diyaloğu lanetli sayan zavallılar.

Toplumu birbirine düşürmek için gayret edenlere, emellerine ulaşmak için yardıma koşanlar.

Cemil Meriçi okudukça ona olan sevgim artıyor. Ondaki tecessüsü şiiriyle Akif'te görürsünüz. Duygu dünyasına hitap eden her şiiriyle insana olması lazım gelen hislerini hatılratır Akif. Cemil MERİÇ üstad ne kadar aklı ve aklın uygarlığıyla oluşturulan medeniyeti bizlere hatırlatırsa Akif te o kadar kalbi ve vicdanı hatırlatır.

Diyen Akif gibi Cemil MERİÇ üstad ta Akif'in kalb ve vicdana yaptığı vurguya aklı ve iz'anı ekler.

Akif te bir Vicdan adamı.

İnsaniyet sözden anlamayan vahşi hayvanların oluşturduğu alemden bu ayırd edici özelliği ile tefrik edilir.

Siyasi inkarcılık üzerine kurulmuş bir ideoloji körlüğü. Ve ideolojiler. Zihinlere vurulmuş prangalar.

Oku zira onu yazdım, iki söz yazdımsa

Önlerinde yuvarladıkları pisliği yuvarlamaktan keyf alan poh böcekleri gibi mülevves işlerden menfaat uman ve bunu tabii görenler.

Oku şayet sana bir hisli yürek lazımsa,

Hayatlarını inkar ve red üzerine kurmuş sahtekarlar. İnsanlara iyiyi ve güzeli, hain ve kötü diye anlatan çünkü kendileri de menhus pisliklerle kirlenmiş aynalarından dünyayı pislik dolu zannedenlerer.

üstad cemil meriç

İyiyle kötüyü birbirinden ayıramayacak kadar idrak yoksunları.

Cemil Meriç bir İrfan adamıdır.

Böyle diyor ya Üstad Cemil MERİÇ!;