Yaratan, yaşatan, yöneten, öldüren, diriltip hesaba çekecek olan, kimlerin Cennet'e, kimlerin Cehennem'e gideceğini belirleyecek olan Allah'tır. Bu sebeble Allah'ın unutulmaması, rızasına uygun bir hayat yaşanması, insanların ne diyeceğinden çok, Allah'ın ne diyeceğinin önemsenmesi esastır.

Ruhsal sükunet bu anlayıştan doğar. Çünkü kalpler zikrullah ile mutmain olur. (13/Ra'd, a.28) Şahsiyet bu anlayışa istinat eder. Zira; sadece Allah'ın ne diyeceği önemlidir. Gelimli gidimli dünyada, muhtaç olduğumuz güven duygusu ve denge yine bu anlayışa bağlıdır. Bu anlayışa göre huzur-u ilahide "ihsan şuuru"yla yaşanan hayat "büyük makama" sunulacağından, olabildiğince kusursuz olmalıdır. Her hayırlı işin değeri bilinmeli, hakkı verilmelidir.

Dışımızdaki insanlarda da bu parıltıları görünce, önümüzde bir ufuk daha açılıyor; o da şu: "Verin bize Kur'anımızı, başka birşey istemeyiz" anlayışı yerine, bir elimiz Kur'an'da sabit, diğer elimizde dünyanın bütün kültürlerini araştırma, bulduğumuz güzellikleri Kur'an'dan kabul etme, Kur'an'ın tefsiri sayma anlayışı. Bu anlayış dünyanın bütün kütüphanelerini bize açacak, her bir sözü saygı ile dinlememezi getirecektir. Ne ki, "sözü dinlemek ve en güzeline tabi olmak" (29/ Rum, 18) duyarlılığı asla gözardı edilmeyecektir. Böylece odamızın pencereleri, dünyanın bütün kültür meltemlerine açılacak, ancak hiçbir rüzgar bizi savurup atamayacaktır.

islam 12.13 yy da gayet iyi yayılmış ve halisane yaşanmıştır.

Bu soruların cevabını okuyucularımızın bilgisine havale ederek, misallere geçelim.

Allah razı olsun hocam.

İslam'ın dışında kalmış bazı büyük insanlarda da, hayatın bazı yönlerinde, "ihsan şuurunu", müslümanca tavrı görür gibi oluyoruz. Bunu "aklın yolu birdir." diye mi izah edeceğiz, bir kültürün mensubu, pek ala başka kültürlerden de faydalanmış olabilir" mi diyeceğiz, yoksa "ilham, müslim gayr-ı müslim, her büyük kabiliyette, bir nisbette olabilir" mi diyeceğiz?

Her üç anlayış karşısında da takdir hissine kapılmamak mümkün değil.

Bırakın alemlere rahmet olmayı, ümmet-i Muhammed bugün, kendi hukukunu bile koruyamaz durumundaysa, mükemmel ilkelerden kalkış yaparak, nasıl oldu da dik sürüngen bir hale geldi? Bu soru son derece mühimdir. Neden düştüğünü bilmeyenler ayağa kalkmayı da başaramayacaktır. Sıhhatli bir teşhise ulaşamamak, hastalığın devam edeceği anlamına gelir.

Ve üçüncü parıltı: "Biz daima aklımızın peşinden gidelim de, halkın beğenisi arkamızdan ister gelsin, ister gelmesin." der Montaigne.

ilk öğreneceğin haddini bilmek olmalıdır.

Bir parıltı daha: "Yazılarımı hazırlarken, hiçbir zaman okuyucunun ne diyeceğini hesaba katmadım. Sadece, meşgul bulunduğum yazıyı en güzel şekilde nasıl hazırlayabilirim, onu düşündüm."

Müslümanların kültürü bu noktalarda net değildir. Va'z üslubu, teşhis için kafi gelmiyor, her zaman, her derde derman olmuyor.

tek kelimeyle muhteşem bir paylaşım, teşekkürler

"Yazıklar olsun bey ve sultan yetiştirdiği halde bir derviş yetiştiremeyen milletlere."

Allah eksenli bir hayat elbette mükemmel bir hayat olacaktır. Mükemmel dinin mükemmel mensupları olur. Kur'an zirvede bir kitapsa, onun mü'minleri de zirvede olacaktır. Peygamber alemlere rahmetse ümmeti de rahmet olacaktır. Peygamberi misal edinme bunu gerektirir. Bundan hem maddi, hem manevi zenginlik doğar, nizam-ı alem adaletle kaim olur, ayakta durur.

Bir ayin dönüşü, onbeş yaşındaki muhtaç bir kıza yardım eder. Hayatta harcanıp gitmesin diye O'nu bir okula yazdırır. Okula başlangıç masraflarının tamamını karşılar ve ismini bile vermeden döner.

Bu tutum, kul oluşumuzun ciddiye alınmasıdır. Dünya ve ahiretimizin cennet olmasıdır. Bütün müsbet davranışlarımızın temelinde bu anlayış vardır.

Nerede hata yapılmıştır? Hangi temel sapma, başka sapma ve hataları peşinden getirmiş durmuştur?

"Sanatsız papağan neden çok/ adsız kahraman niçin yok?" sualiyle gündeme sürülen, "toplum yağcılığı"nın mide bulandırdığı ortamlarda, bu tavır sadra şifadır. "Yüzeyselliğin kanser gibi dünyayı kasıp kavurduğu" günümüzde, derinleşmenin sırlarını bize veren anlayışlara elbette muhtacız.

Bu adam müslüman olsaydı, herhalde; "aklımızın, imanımızın, vicdanımızın peşinden gidelim de..." diyecekti. Burada, ısrarla üzerinde durulması gereken, insanların ne diyeceğini değil, aklın neler dediğini önemsemiş olmasıdır.

Olması gereken budur da, olan nedir? İlkelerdeki mükemmellik hayata yansımış, idealler gerçeğe dönüşmüş müdür? İslam'ın ondört asırlık macerasından, bir bütün halinde, göz kamaştıran, otuz-kırk yıldan başka, elde avuçta ne kalmıştır? Gele gele küfrün köleliğine gelinmemiş midir?

Şimdi asıl konumuza dönelim.

Başkalarına o kadar yardım eder ki, sonunda kendisi muhtaç duruma düşer.2

son 100yılda epey bir durgunluk olsada bugünler aşılacaktır inşallah...

Paskal (ö. 1662) diyor ki: "İster yalnız olayım, isterse insanların gözü önünde olayım, her işimde hüküm verecek olan Allah beni görüyormuş gibi hareket ettim. Bütün fiil ve hareketlerimi O'na vakfettim."1

Bu tavır mükemmele doğru tırmanmanın en önemli şartıdır. Sartre'nin ısrarla vurguladığı "yazarken samimi olmaktır." İnsanları gözünde büyütmemektir. İşini ciddiye almaktır. Meslek şuurudur. Verimlilik saadetidir. Gizli şirkten alkış delisi olmaktan beri olmaktır. Hakk'ın hatırını halkın hatırına tercih etmektir. Daima güneşe dönük yaşamaktır. Sahtelik ve sun'ilikten kurtulmaktır. Tercihini, kalıcı olandan yana kullanmaktır." Bakıyatus'salihat" (18/kehf, a 46) sırrına ermektir. Bu anlayış, "dersi Allah'a arzetme" anlayışına akraba bir anlayıştır. İnsanları oyalayıp, şeytanın uşaklığı derekesine düşmeyi kabullenmemektir. Bu, her kulağa göre değişik bir ağız olma pespayeliğine iltifat etmemektir. Gerektiğinde "kitap gibi sesiz" olmayı bilmektir. Şereften pay kapma açıkgözlülüğünü elinin tersiyle itip, mes'uliyyet duygusunu bağrına basmaktır.

muhyiddin ibni arabi, mevlana yunus ahmed yesevi ve niceleri bu asırda yaşamıştır.

Bu ifadeler Goethe'ye ait.

o tarihten bugüne ehlibeytten kutuplar irşad vazifesine devam etmektedir.

Alemlere rahmet olmak, arı gibi binlerce çiçeği dolaşarak şifalı ballar üretmekle mümkündür.

Dipnotlar:1 J. Chevalier, Pascal, Ter. Mehmet Toprak. M. E. B. İst. - 1961 s. 129 2 A. G. E., s. 125 - 126

"Çok yazan değil, mükemmel yazan yaşar." Mükemmelliğin şartı ne? İnsanları aşmak. İnsanları aştıktan sonra ne kalıyor? Allah ve vicdan. İşte bu nokta dervişlik noktasıdır. Yani "El karda, gönül yarda" formulü. Tertemiz heyecanlarla dolu olarak "gökkubbede hoş bir seda" bırakma gayreti. Takdiri, beklenmesi gereken makamdan bekleme bilinci.

teşekkürler ancak samimiyet öncelikle büyüklenmemektedir. haddini bilmektir.