tevbe ediyoruz da sanki sadık kalıyoruz. hep lafta...

her ne yaparsak yapalım "rahmetim gazabımı geçmiştir" diyen bir Rahman'ın kuluyuz. yine Ona iltica etmeli...

ama tevbe edip yine yaparız diye endişeyle yaşamakda var. hiç yapmamak ta mumkun değil. npacağız?

Günahlardan tümüyle uzak durma noktasında zirveye yaklaşmışsınız traurig, aynen devam diyorum...

"birşeyin tamamı elde edilemiyorsa da tümünü de elden kaçırmamalıdır" diyor İmam-ı Rabbani hazretleri.

traurig öyle deme her müsibet bin nasihattan iyidir. biz tevbemize sadık kalmaya çalışalım tabiki ama buna da şükür en azından tevbe etmemiz gerektiğini anlıyabiliyoruz. ne insanlar var yaptıklarının doğru olduğunu sanıyor. Allah onlar gibi olmaktan hepimizi korusun

Söylediğin gibi bir durumu imkan dahilinde görmüyorum!

gaziilkmat, katılıyorum. "Ben böyle biriyim" dememek, sebat edip çalışmak gerek. Havf ve Reca arasında olmak müslümanın karakteridir.

Tevbe ettikten sonra insan biraz daha güçlenir. Her seferinde biraz daha güçlenir. En sonunda haram olan o işi tümüyle elinin tersiyle iter inşaAllahü teala.

kişinin Rabb'ini bilmesinden büyük birşey yok.

bilerek işlenenlerinkini de Allah bilir. yağfirü limen yeşeü ve yüazzibü men yeşeü. dilediğini bağışlar dilediğine azap eder diyor ayet.

Netice itibariyle her müslümanın ACİLEN günahları öğrenmesi ve uzak durmaya çalışması gereklidir.

Tevbe kulun Allah?a yönelmesi, yanlış olan yolundan dönmesidir. Bu yüzden Allah Teala merhamet eder, kulu bağışlar. Tevbede niyetin sağlamlığı önemlidir, günahın büyük veya küçük olmasına bakılmaz. nitekim:Allah Rasulü s. a. v. buyurmuştur:?Mümin bir günah işlediği zaman kalbinin üzerinde siyah bir nokta oluşur. Eğer tevbe eder, günahı kalbinden çıkarır ve bağışlanma dilerse, kalbi tekrar eski parlaklığına kavuşur. Eğer günah işlemeye devam ederse kalp üzerindeki siyah noktalar da artar, nihayet kalbi tamamen kaplar. Kalbin üzerini kaplayan bu pas ve kiri ancak kalben tevbe temizler

Haramlardan kaçmak 1. sıradadır. Sonra farzları yapmak gelir. Bu son 2 cümleyi iyi düşünüp, doğru anlamalıyız.

Ebu Said r. a. şöyle anlatıyor: ?Rasulullah s. a. v. buyurdular ki:

ne kadar kaçsakta, varılacak tek mercii yine Onun kapısı.

Tekrar tevbe edecez truig hocam... Bin kere günah işlesekde bin kere tevbe edecez... Ümidimizi yitirmicez

gidecek başka kapı yok...

Adam yola çıktı. Giderken yarı yola varır varmaz ölüm meleği gelip ruhunu kabzetti. Rahmet ve azap melekleri adamın durumu hakkında ihtilafa düştüler. Rahmet melekleri: ?Bu adam tevbekar olarak geldi. Kalben Allah?a yönelmişti? dedi. Azab melekleri de: ?Bu adam hiçbir hayır işlemedi? dediler. Onlar böyle çekişirken insan suretinde bir başka melek yanlarına geldi. Melekler onu aralarında hakem yaptılar. Hakem onlara dedi ki: ?Geldiği yerle gitmekte olduğu yer arasını ölçün, hangi tarafa daha yakınsa ona teslim edin.? Ölçtüler, gördüler ki, gitmeyi arzu ettiği iyiler diyarına bir karış daha yakın. Onu hemen rahmet melekleri aldılar.?

acaba tevbe ettikçe kabul olmuyormuş gibi neden hissederiz?

her pişmanlık bir tevbedir.

artı eksi meselesi gibi...

Hocam işlememeye gayret edecez... Ama bilerek bilmeyerek işlersekde "herşey bitti" "ben şöyle bir kulum" gibi sözler söylememek gerek... Insan havf ve reca ortasında kalmalı. Yani korku ve ümit ortasında kalmalı...

tevbe de Rabbini bilmesidir, hatasını farketmesidir kişinin... günahı işleyen günah olduğunu bilse de bunun nereye gideceğini bilmeyebilir. olay bil'mekle başlıyor, tamamlanıyor aslında.

Bilmeden yapmakta çok kötü, bilerek yapmakta.

Bilerek günahta ısrar edenin imanı gidebilir. Fakat bilerek günah işliyorsa, her seferinde pişman oluyorsa bu ayrı. Bu iyi birşey. İlerde günah işlemeyi tümden terk etmeye delalet ediyor olabilir.

traurig,

et et yine yap. nerde samimiyet!

Sizden önce yaşayanlar arasında doksan dokuz kişiyi öldüren bir adam vardı. Bir ara yeryüzünün en bilgin kişisini sordu. Kendisine bir rahip söylendi. Ona kadar gidip, doksan dokuz kişi öldürdüğünü, kendisi için bir tevbe imkanının olup olmadığını sordu. Rahip: ?Hayır yoktur?, dedi. Adam onu da öldürüp cinayetini yüze tamamladı. Sonra yeryüzünün en bilginini sormaya devam etti. Kendisine alim bir kişi tarif edildi. Ona gelip, yüz kişi öldürdüğünü, kendisi için bir tevbe imkanı olup olmadığını sordu. Alim: ?Evet, vardır. Seninle tevben arasına kim perde olabilir?, dedi. Ve ilave etti: ?Ancak, falan memlekete gitmelisin. Zira orada Allah?a ibadet eden kimseler var. Sen de onlarla Allah ibadet edeceksin ve bir daha kendi memleketine dönmeyeceksin. Zira orası kötü bir yer.?

bilmeden işlenen günahların tevbesi elbette kabul olur. ama bilmek lazım. onun için ilim öğrenmek farzı ayndır. bilmeden işledim deyip de tebe etmemek olmaz bir de. günah günahtır. ama bilmeden yapılanların hafifletici sebepleri olabilir:)

Rabbimiz tevbemizde sebat ettirip, nasuh olmasını nasip etsin...

ya gunahlardan dolayı normal hayatımızı devam ettiremicek seviyeye gelidiysek!

bilerek işlenen günahın da tevbesi olur mu?yoksa bilmeden edilenlerin mi kabul olur?

birçoğu gençlikte yapıyor ilerde allah affeder diyor da...

Tabi Allah affeder deyip aynı günahı işleyip tevbe etmek çok hoş olmasa gerek.. Çünkü zarara kendi rızasıyla gidene merhamet edilmez layık değildir

Bir de şunu hatırlatmakta fayda var. Nefs insana günah işletmek insanı haramlara bulamak ister. Günahlara ve haramlara bulandıkça nefs kuvvetlenir. Günahlara karşı koyamamanın sebeplerinden biri olarak ben bu olayı görmekteyim. Haram işleyerek nefsimizi kuvvetlendirmeyelim. Nefsimizin istemediği şeyleri yaparsak acizleşir...

Bilmeden günah işlemekte 2 kabahat var. Hem o işin günah olduğunu bilmemek, hemde günah işlemek.

kafam karışık...