paganini severim ama

Aşkın kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili, kanımıza karışan ilkel acı, o yaban ağrıyla hiçbir kitabın yazmadığı hakikatlere daha yakınızdır, inan...

kıskandım gogen?i tahitilim

bazen kadın hamamında tellak?.

çok sıkıcı bir geceee

bilioz...

bir içsinde görsün?. ne felsefesi varmış bu hayatın

İnsan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapılır. Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanır... Bazen denizler, kıyılar çeker insanı. İnsan bu kapılmayı anlayamaz, oysa çok eski bir yerde yaşanmasından korkulup vazgeçilmez aşkların sızısıdır bu. Bu sızı, bu yenilgi mevsimlerle yıllarla devredilir başka insanlara... Bir insanın yaptığı bir hatanın tüm insanlara yayılması gibi...

odamız ılık

saçların bağlamıştı ellerimi muz kokulum

sırayla olurum fatih, selim, kanuni

diyordum ki ben bu zıkkımı içmek için içerim

bir kere aristo?nun hocası olmuştum

Aşkta yarın yoktur sevgili

dışarda kar

bazen christoph colomb

terlemiş vücudunu silerken

Aşkta Yarın Yoktur Sevgili

shaskespare halt etmiş derim karşımda

bi kafam güzel bide paganinin tınısı

-hayatta yalancı-

hep öyle kalamzki

sürprizleri nerde bu hayatın?

gözlerin ılık ılık damlarken boş kadehe

islak kaldırımlarda yürürken acırım

kendine bak; sende bir serserin bir sarhoş?.

eğer daha da içersem

Hadi güne hazırlan. Yaşadıklarımızı unutmaya çalış. Aşk bize güvenip verdiği büyüsünü, sırlarını, cesaretini, bilgeliğini ve o ilkel, o yaban ağrısını geri alacak. Bunlar olurken içimiz bir an çok üşüyecek, sonra geçecek...

güzel çalar kemanı

Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, YOKLUĞUN ACISIDIR diye. Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda, gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri, o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim. Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin SANCININ ACISINA ortak olsunlar diye...

Şok haber! başlığını okuyup yorum verirsen canının sıkıntısı geçecek. Geçmezse gel yanıma!

bira içince geçiyomu can sıkıntın?

sam yelim sahra-i kebirim

ama içerken düşünmem neden içiyorum diye

salyalı dudaklarımdan yayık sesimi dinlerim de

Aşk çok eski bir şeydir sevgili. Onun içinden o çileli çocukluğumuz geçer. Sevdiğimiz insanların çocuklukları da... Oradan üvey anneler, eksik babalar, parasız yatılılar geçer. Ve sonra aşk bütün bunları alır, daha da eskilere gider, hep o ilkel acıya, o yaban ağrıya...

Aşkta yarın yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil, içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar. İnsan korkusuz olur, daha derinden anlamaya başlar, bilgeleşir. Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur. Hem dışındadır dünyanın, hem de ta ortasında.

gogen?e,

Aşkta yarın yoktur sevgili...

herkesin yıldızı söner

kadınlara sarıyorum bağırıyorum

enayiymiş be platon?

babanın şarap çanağına,

İşte şimdi biz de sevgili, ya olmadık zamanlarda umutsuzluğa kapılıp, soluğu evlerde alacağız, ya da denizler, kıyılar çekecek bizi. Nasıl biz başkalarının korkaklığını taşıyorsak, başkaları da bizim korkaklığımızı taşıyacak, yenilgimizi, umutsuzluğumuzu...

ona verdiğim dersle gurur duymuştum

anlattın bana ağzı sarımsak kokan bir çocukla yattığını

önde yalpa vuran sarhoşun zavallı haline

kadere,

konuk oyuncu değil benimki

9 kat daha fazla can sıkıntını alır :)

başrol o bende

şehrin izbe sokaklarında

elbet o da sıkılınca senden gider:)

pislik herifin tekiyim

cüzzam mikrobunu ve yaktığı kulübesini

Aşk bu dünyanın ölçüleriyle açıklanamaz sevgili. O ilkel bir acıdır, yaban bir ağrıdır. Gelir ve içimizdeki o çok eski bir şeye dokunur. Sonra bir perde açılır ve yolculuk başlar. Bu yolculukta artık para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular yoktur. Aşkın kendi gerçekliği vardır sevgili. İnsan bir başka ışığa teslim olur...

Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, yokluğun acısıdır diye. Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda, gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri, o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim. Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin sancının acısına ortak olsunlar diye...

Hindistan?da Ganj Nehri?nin kıyısında yakılan yoksul adamın hissettikleri de onunladır, yitirdikleri de... New York?ta, bir sokakta, kartondan kulübesinde yaşayan kadının çıplak yalnızlığı da. Her şey onunladır, ona emanettir sanki, ama o, çıldırtıcı bir yalnızlık içindedir yine de...

bir de sabahın dördü

`timur?ken beyazıt?ı yenişimi?.

bazen odunun ateşleyen bir cellat olurum

bira içiyorum yine

bazen jan dark?ı kurtarmak için çalışan bir kahraman

şarap kokan bir şiir...

bir de gittiğin arabanın tekerine

nefesin vücudumu yakıyordu yer yer

ne diyordum arkadaş?.

ukalalık işte derim neme lazım senin

Evinde rakı varmı? Aç bir rakı. takıl kafana göre birader..

ya bira ile rakı bir olurmu ya. bira % 5, rakı % 45

işte mozart?ın aradığı melodi bu diye gülerim

Hadi, oyalanma birazdan yarın olacak...

olmuyor

Birazdan sabah olacak... Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular başlayacak... Bunlar varsa ve bizim için geçerliyse aşk yoktur ve hiç olmamıştır sevgili. Birbirimizi kandırmayalım...

aşkı tattığını, karım dediğini ve aldattığını

ve yavaş yavaş kaybolur acı kahkalarım

daha sonra yaparım hayatın felsefesini

herkese uğrar bu can sıkıntısı

anlasın geçmişi kınalı dünyanın kaç bucak olduğunu

Zaman ileri doğru değil, içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar. İnsan korkusuz olur, daha derinden anlamaya başlar, bilgeleşir. Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur. Hem dışındadır dünyanın, hem de ta ortasında.

güneşi doğurmuştu ölü cisim

napolyon?ken düşünürüm elbede geçen günleri

martı çığlıklarıyla bir sahil kayalığında

yavaş yavaş kaybolur benliğim

kahrettim her şeye o gün

harbi bitik