Kaç acı birden imtihan etti beni..

Unutur gibi.. ölür gibi daha az..

Sevgilim sevgilim

Ve zamanla..

Yürüyorum derdime,

Onca aşkın öğretemediğini..

Ne taze ölüyü mezar.

Yokluğunda buldum seni;

Bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda..

Bedende ruh,

Uzak ol..

Ama bir daha görme beni..

Ne hasta bekler sabahı,

Usul usul sis iniyor..

Yüz bin gözle seyrederim seni, Istanbul'u.

Şiirde kelime...

Bir yanım hasret kokar bir yanım külfet..

Daha az seviyorum seni..

Kopmuş yollara..

ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında,

Artık daha az seviyorum seni..

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında,

Giderek daha az..

Azala azala..

Yüz bin elle dokunurum sana, Istanbul'a.

Başım köpük köpük bulut,

içim dışım deniz,

Ömür boyu sürer nöbeti..

İyi ol..

Geceler kısalıp.. gündüzler uzuyor öyle olunca..

Sağ ol..

Bu da öyleydi..

Yalnızca sevgilimi değil.. evladımı da kaybettim ben..

Unutur gibi seviyorum..

Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.

Uzak dağ kışlalarında..

Seni beklediğim kadar.

İçim bir mahrum gönülde kasvet..

Kendini iyileştiren bir yara gibi..

Koparıver, gözlerinin, gülüm, yaşını sil

Daha az..

Yürüyorsun derdin ne?

Yeniden ödetiyorum kendime

Kolay değildi..

Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında

Bir tek gece vardır insanın hayatında..

Ne de şeytan, bir günahı,

Görmüyoruz birbirimizi..

Bırak vehmimde gölgeni,

budak budak, serham serham ihtiyar bir ceviz.

Sen geceyi tutuyorsun.. ben nöbetini..

Aramızdaki uzaklığın karanlığında..

Yapraklarım gözlerimdir. Şaşarak bakarım.

Çaldılar ceplerimizden,

Yüz bin yürek gibi çarpar, çarpar yapraklarım.

Işığı hafif.. uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin..

Yapraklarım suda balık gibi kıvıl kıvıl.

Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin

Nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da..

Gelme, artık neye yarar?

Öksüz kaldı saksıda çiçek,

Yapraklarım ellerimdir tam yüz bin elim var,

Yerle yeksanım yok merhamet

Çocukluk ruhumuzu...

Yapraklarım ipek mendil gibi tiril tiril.

Geçti istemem gelmeni,