Sanki benim hiç senim olmamış gibi?

benim için bitmiştir...

Ve sen

benim az önceki yorumum...

Bu aptallık değildir

güven sarsılması üzerineydi...

yani nasıl denir...

mizacım böyle...

İnanmaktan bahsediyorum

Kalitesizliği konu dışı olarak kabul ediyorum

İnanırsın

İnsanı inanç üzerine yaratan Tanrı

İlahla aramda olumsuz vuku olmaz... haşa...

güven olgusu...

valla ajan kardeşim...

bir kere sarsılırsam...

Bir eşşek olsaydın dediğin doğru

Ama sen bir insansın!

Kanamak varlığının delili olmuşsa

Bütün insanlar

ben kişi açısından düşüncemi fikrettim...

güvenim sarsıldıysa...

imanımda sarsılma durumum olmaz...

Kanamamaya mani olabilir misin

tarihçi kardeş...

Senden geldı ya

aptal olmaya gelemem...

Kaç kere tekrar tekrar inanmıştır

Yine inanırsın

İpar öyle deme

Eşşek bile düştüğü çukurdan bir kere geçer..

ne olur?

İlah sözkonusu olunca apayrı...

İnanırsın...

Kansa da

O seni yaralasa da

Söz yetmez ama

Bu kadar çok söz söyleniyorsa

ama iman hiç şüphesiz ki dediğin gibi İlaha duyulmalı...

Birisini çok seversin

Söz basit değil yani

Asla. Kalitesiz olduğuna kanaat getirmişsem düşer gözümden..

Kaç yemin bozacaksın daha

Yani insanlara da söz söylüyorsun

O söze inanmadan nasıl yaşayabilirsin

bir daha güvenmem...

Senden sonrası yoktu gıden gunlerın..

şahıs açısından...

Söz ile başlamış insana

İman ediyorsan biraz da

Tanrı'yla da

İnanmamaya yemin edebilir misin

Kandigin aslinda bir soz degildir de o yuzden tekrar baslarsin...

Sözün önemi için öyle söyledim ben

Bir şuurun olmadığından

Hiçbir kimse kalitesiz değildir

can acısınada razı olmayı becerdım yoklugunda

Oyle masumlukla bekeldım yolunnu..

Cektıgım acılar kalmıstı gerıye..

Tanrı'ya da söz ile bağlanıyorsun

Kalitesi size uymayan birinin lafını çok kez dinleseniz bile

Arada söz var nitekim

Tanrı'ya da bir sözle iman ediyorsun

Kendine izin vermeyebilir misin

kişiler arası yani...

sarsılırsa zati...

Bu O'na inanmaktan mıdır

Söze nasıl iman edebilirsin ki

güvenilecek gıpta edilecek örnek biri olmalıdır...

Buna izin vermeyebilir misin

Söze itaat edersin

kaldığınız yerden değil, kandığınız yerden devam edersiniz genelde...

cıks...

Üzülmeli mi

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya?Konuş konuş konuş? derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa?

Zira kalitesizlikten bahsetmiyoruz

Bir bağ oluyor bu

soğudumsa...

Tanrı'nın bir sözü değil mi

biter... yiter...

Yine de söz bağlanırsın

Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,

Bu insanın kendisine inanma ihtiyacındandır

Bir cümle yeter

Ilkokulda temız tırnaklarımzıı mendıl uzerıne koyup en temız benım edalarıyla suzulurduk ya..

doğru dersin...

Ama söze olan inancında kırılmalar olabilir

sarsan aptal olsun...

sözü cazı şusu busu umrumda olmaz...

dikiş izi yine kalır yine kalır...

İnanırsın!

ALLAHTAN başkasına iman etmem.. severim, inanırım, güvenirim..

Aşk benim hiç Senim olmamış

Yine O'na kanarsın

iki cihan bir araya gelse bile...

Ama yine de

Tekrar söze iman ediyorsa

İnsanın sözle bir sınavı olduğu kuşkusuz

Kendine olan inancındandır

İnancını yitirirken

bir şeye iman etmek ona katıksız inanmak teslim olmaktır.. ama hayatta insanlara güvenmeli ama iman etmemeli.. sonrası bir acı deryası olur su yuta yuta boğar bizi..

Kaç yemin bozdun

şahıs tapılacak biri değildir haşa...

İkinci defa o çukura geldiğinde durur düşünür:))

Eğer bir taş, bir ağaç, bir eşşek olsaydın

aynen öyle mutabıkız..

Değildir, söz yetmez onun için

Bir gün geri döndüğünde

Bir söz çıkar ortaya

Tanrı bir söze razı mıdır

Çünkü onlar bu dünyaya şuursuzluklarıyla bağlanmışlar

kırıldımsa...

çünkü ikinci kez sarsılırsa...

canım yandı omrumde ılkkez.

Oysa sen bu dünyaya bağlanamazsın

Mesele söze iman etme meselesidir

Sen Tanrı'ya verdiğin söze ne kadar iman ediyorsundur ki

Ve bir lisanın bulunmadığından

Belki üzülmemelisin

Ve insan insan olduğundan

Yine de olanlardan sonra

Ahmaklıktan yada budalalıktan bahsetmiyorum

ama ben...

Bir insan ölene kadar

Aldanmayacaktın