en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

Evlerimiz var, içinde yaşayan yok.

bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi?.

sokakta oynayan son çocuklarız

değişim kaçınılmaz da olumsuzluğa doğru evrildik toplumca... medeniyet anlayışımız sakil.

taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.

Hatta Babamın bile anahtarı yoktu.

<u>new turkey</u>

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

cocukken commodore64 ve amiga500 vardı

Nedir bunlar?

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp,

Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki...

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Azar işitip, acillere taşınmazdık.

onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi,

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız,

Komşumu tanımıyorum ama evinin camında,

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ;

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi...

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Susayınca girer evlerine su içerdik.

Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.

Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

ben de durum stabil

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

İyi de neden böyle olduk?

şimdi ise ps4,

Bayanlar ekonomik özgürlüğünü elde etti.

Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi.

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar,

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

Kısacacı evine gidip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

Bizim çocukluğumuzda annelerimiz çalışmazdı.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.