Ve Hüseyin 72 yaranıyla beraber, elindeki imkanların en iyisiyle yüce ilahi çağrısını duyurur.

Bütün bunlardan anlaşılıyor ki ALLAH kendi rızası için olan cihadı kabul eder. Yoksa nefsani arzulardan, ırki kinlerden, kabilecilik tutuculuğundan kaynaklanan savaşı değil. İşte İslam terminolojisinde "ALLAH yolunda" kaydının ne kadar önemli ve ne kadar derin anlamlar içerdiği görülmektedir. Yeryüzündeki her canlı hayatını devam ettirmek için çırpınıp durur; fıtri gayesine ulaşmak için gece gündüz demeyip çalışır. Fakat Müslüman'ın durumu başka! Çünkü o İslam'a inanıp onun inkılapçı sistemlerine bağlanan kimsedir. Bundan dolayıdır ki Müslüman her şeyden önce İslam inkılabının temel esası olan hakkı getirmek için canla, başla, malla ALLAH yolunda cihad eder. Bütün gücüyle şer duyguları yıkmak, fitne ve fesat tohumlarını kökünden yok etmek için çalışır.

Birinci durumda (barışsever ve barış hayranları her ne kadar doğru karşılamazlarsa da) böyle bir topluluğun kendi hakkını korumak için silah kullanması gayet normaldir.

Şehid olmuşlardır... Susuzlukla kavrularak kan ve can vermişlerdir...

Millet kavramı da aynen böyledir. Fikirleri aynı olan ve bazı çıkarları birbirinin aynı olan insan toplulukları birleşerek ayrı bir topluluk oluşturmalarıdır millet. Bu anlamda millet haline gelmiş olan toplulukların silah kullanmaları için şu iki nedeni kullanması gerekir:

Savaşmalıydı Hüseyin, ama savaşmaya silahı yoktu. Tüm bunlara rağmen yine de savaşmakla yükümlüydü.

korkmak bilmeyen bir yürek verki engeleri aşalım..

Cihad, Allah düşmanları ile çeşitli yollarla ve çeşitli vasıtalarla mücadele etmek demektir. Nefsimiz, Allahü tealanın en büyük düşmanıdır. Nefsle yapılan cihada?Büyük Cihad? denir.

İşte ey Müslümanlar sizin cihadınız budur. Ve bu cihadınız şahsi arzularınız, milletinizin otoritesi, cinsinizin yücelmesi gibi şeyler için olmasın!..

Hüseyin fetvasını vermiştir: "Evet!.."

Arabi?nin birisi ALLAH'ın Resulüne sorar: "Birisi mal için, birisi ün için, birisi de makam elde etmek için döğüsür. Bunların hangisi ALLAH yolundadır?" Efendimiz buyuruyor: "İlahi kelimetullah için çarpışan ALLAH yolundadır.? .

Ali'nin başlatmış olduğu hareket yenilgiyle sonuçlanmış... Zulme, insancıl, ilahi kaynaklı olmayan düzene karşı direnişin son öncüsü Hasan barış yapmak zorunda bırakılarak, zehirlenip ortadan kaldırılmıştır...

hüseyn olmak;

O yapayalnızdı...

Öyleyse ne yapsın? Evet "Hüseyin olmak" onu "Yezid olmak?la savaşa çağırıyordu. Ancak savaşacak silahı yoktu!.

Bütün akıllılar, örf ve şeriat, öğüt vericiler, mantıklılar... Hepsi "hayır" diyordu.

Durum böyleyken, daha hala savaşması gerekiyor mu?

"Bana yardım edip, öç alacak var mı?"

cihat, anaya-babaya sılayı rahime islamı emrettiği şekilde önem vermektir?

Ali'nin dostları, Ehl-i Beyt'e yakın çevreler ve Haşimoğulları bile "şimdi ne yapılmalı?" sorusuna hep bir ağızdan şu karşılığı veriyorlar: "Hiçbir şey."

Bu sorusu yarının insanlık tarihine, geleceğe ve bize sorulmuş bir sorudur.

Hüseyin ise "Evet..."

Ancak savaşamazdı... Savaşacak güçte değildi! Düzen, onu güçlü elleriyle sarmış durumdaydı.

islamı tanıtacak bir ilim ver bize bildirelim..

YARABBİ!

Pek çok kimse muhtaçlık ve zavallılık gerekçesiyle Yezid'in eteğine sarılmıştır. katliamlar, yenilgiler ve kara hıyanet, kaçış ve karamsarlıklar...

O kendisine yardım edip, öç alacak kimse olmadığını biliyordu.

Herkesin ortak kanaati şudur: "Artık ne yapılırsa yapılsın hiçbir yarar sağlamayacaktır."

Hüseyin, bize şehadetiyle de büyük bir ders vermiştir. Bu ders Haccı yarıda kesip şehadete doğru yola çıkmasıdır. Herkes ya kan ya da mesajı... Ya Hüseyin ya da Zeynep olmayı... Ya öyle bir ölümü, ya da böyle bir kalımı... Seçmesi gerektiğini bilmelidir.

hepimiz birer zeynep, hüseyin olabilmek dileğiyle

AMİN?

Yüzyılın bu sorusuna hep bir ağızdan "hayır!" fetvası verilirken... Birisi kalkıp -ki o da yalnızdır- "evet!" fetvası veriyor... Hüseyin?dir bu..!

Evet, bunların çizdikleri yukarıdaki portreyi övünerek bakmaktan daha büyük aptallık olur mu? Bizim batı taklitçisi ahmaklar, sözü edilen bu portrenin karşısına geçip gerekçelere aynen uyduğunu, bu portreyi çizenlerin büyük sanatkar ve dahi mütefekkir olduklarından söz etmektedirler.

cihad, ilk başta nefsi yenmekle başlar.. büyüklerimiz?nefsine cihat açmayanlar, nefsini yenemeyenler, düşmanını yenemez?buyurmuşlardır..

Bırakmayacakları açıktır.

tevbe suresini, maide suresini okumadan nefis muhabbeti yapmak insafsızca..

Ancak o; 'güzel ölmenin sanatı'nı yaşamdan iyi öğrenmiş bir ailenin çocuğudur.

Şehadet'in büyük öğretmeni, şimdi kalkmış; cihadı?güç yetirmeye? bağlayarak -düşmanına üstün gelmekten yenmeyi anlayan- herkese, Şehadet?in bir yenilgi, bir yitiri değil, tersine bir "seçim" olduğunu...

Bir kısmı ise bu iğrenç yalanlara kanıp bu sahte sanatkarların çizdiği portrelere bakıp ALLAH'ın değişmez hakikatlerini değiştirmek isteyerek, güya bu dinin onların çizdiği portreye gerçekte uyduğunu fakat sonradan değiştirildiğini delil yoluyla anlatırlar. Bu adamlar halka da şöyle derler: "Efendiler! İslam, barış ve iyilik dinidir. Cihad bizim nemize gerek?.. Oysa İslam daima iyilikle hareket edip, güzel söz, tatlı dille hakikatleri anlatmayı emreder. Bizler ALLAH'ın kelamını rahipler, dervişler, sofiler gibi karşımıza dikilenlere tatlı tatlı, yumuşak dille anlatırız. İslam'a inanan bilerek, severek, inansın..." İşte bizim birtakım aydınlarımızın iddiası!.. Evet, fazla değil tümü bu kadar.

Ancak bizim bunlara kanmamız, daha doğrusu adamlarımızın aptallığı daha da üzücü...

İşte bizim CİHAD ve Gaza?mızı çarpıtanların iğrenç halleri!.. -Oysa bizim zafer ve savaşlarımızın üstünden çağlar gelip geçmiştir.- Kendileri ise hala medeni dünyanın gözleri önünde hunharca hareketlerine devam etmektedirler. ALLAH aşkına söyleyin! Hangi geri kalmış ülke, bunlarla savaşan vatan evlatlarının kanlarıyla sulanmamıştır? Asya, Afrika, Avrupa, Amerika kıtalarından hangisi bunların melun savaşlarının acısını tatmamıştır? Ancak bu dahi adamlar bizleri o kadar çirkin ve iğrenç bir şekilde göstermişlerdir ki kendi hallerini kimse göremez olmuştu. Böylece onlar sırıtarak çizdikleri bu iğrenç portrenin yanına geçip güya ilmi yoldan bizim tarihimize leke sürmeye başlamışlardır. Doğrusu bravo! Yalancılıkta, göz boyamacılıkta adamların hünerlerine denilecek yok doğrusu...

Bu dahi adamlar hünerle kullandıkları fırçalarıyla yukarıdaki portreyi çizmişler ve kıpkızıl boyayla altına şu ibareyi yazmışlardır: "İşte Müslümanların iyi kalpli milletlere karşı işledikleri cinayetlerin portresi."

Bu sorusu Hüseyin'in aşıklarından olan beklentisini açıklıyor... Şehidleri sevip sayan herkese olan şehadet çağrısı duyuruyordu...

"Tuğyan" ın lügat manası; haddi aşmaktır. Günahta haddi aşan herkese taği denir. "Sel taşması" deyimi de aynı köktendir. Çünkü suyun haddinden fazla çoğalmasıdır. Kur'an-ı Kerim'de bu anlama gelen ayet vardır; "gerçekten su taştığında". Tuğyan kavramı, burada suyun taşması olarak kullanılmıştır. İnsanoğlu haddini aşıp yeryüzünde otorite kurarak insanları zorla köleleştirip, haklarına tecavüz ederek, onların gelir kaynaklarını sömürmek ister. İşte bunu gerçekleştirebilmek için de savaş eder. İşte "Put uğrunda savaşmak" budur. Put; İslam terminolojisinde küfrün sembolüdür.

İbrahim'in varisi O'dur... Muhammed'in varisi O'dur. "Ölümden" başka silahı yoktur!..

"Evet" fetvasını veren tek kişi de O'dur.

"Hiçbir şey" diyorlar... Neden? Çünkü ne yapıldıysa yenilgiyle sonuçlandı da ondan!

Onunla mücahidin zafere ulaştığını öğrenmek üzere yola çıkmıştır...

Mekke'ye ulaşır ve oradan Kufe'ye gideceğini açıkça duyurur!

arkadaşlar lütfen..

Bütün sorumlulukların ağır yükü sırtına yükletilmiş, sırtı ağrımaktadır...

İslam'a göre; genelin faydası toplumun mutluluğu için geçici dünyalık arzusunda bulunulmadan yapılan her hareket "ALLAH yolunda"dır. ALLAH'ın sana verdiği malları geçici dünyalık yararlar umarak harcarsa elbette ki bu "ALLAH yolunda" değildir. Ancak sadece ALLAH rızası için bildiğin muhtaçlara yardım edersen kuşkusuz ki bu "ALLAH yolundadır. İşte bu "ALLAH yolunda" deyimi yalnız İslam'a özgü, maddi çıkar ve arzulardan uzak, sadece ALLAH rızası için olan hareketler için kullanılır. Bunu yapan kimse iyi bilir ki mümin kardeşlerinin huzuru için yaptığı her iş ALLAH rızası içindir. Müminlerin bu geçici dünya hayatında arzuladığı yegane şey, yüce ALLAH'ın rızasını kazanmaktır.

Eğer İslam, onların sandığı gibi dünyada yaygın olan bu çeşit mezheplerden bir mezhepse, söyledikleri gibi kılıca ve silaha hiç gerek yoktur. Ancak İslam'ın bu konudaki tutumu onların sandığı ve anlattığı gibi ise cihada hiç yer verilmemesi, bu kavramın İslami prensipler arasına asla girmemesi gerekirdi. Ancak ileride de göreceğimiz gibi durum tamamen bunun tersinedir.

Bizim portremizi bu kadar çirkin şekilde çizenler, hayvani duygularını dindirmek için canavarlar gibi birbirlerinin boğazına barbarca yapışanların ta kendisi idiler. Onlar kutsal olmayan savaşlarıyla doğuda ve batıda zayıf ve güçsüz milletleri esaretleri altında inim inim inletip, deniz aşırı ülkelerde ALLAH'ın zavallı insanlara lütfettiği madenleri çıkarıp kendi hesaplarına tüketmişlerdir.

yapamıyorsak bari susalım saygı olur..

Sorumlu bir önder olarak Hüseyin, susması durumunda İslam'ın tümden bir "devlet dini" durumuna geleceğini, bundan sonra da askeri-siyasi bir güce dönüşüp, bu çerçevenin içine sıkıştırılacağını seziyor.

"ALLAH yolunda savaş"ın gayesi; ilahi kanunun adaletli kılıcını hakim kılıp yeryüzünde ALLAH'ın kelamını yüceltmektir. ALLAH yolunda dövüşen kişi bizzat bu kanuna uymak zorundadır. Elbette diğer insanlar da aynı kanuna uyma hakkına sahiptirler. Evrenin yaratıcısı yüce Rabbimiz ayet-i kerimede; kendisinin emrine uyan "İlahi kelimetullah" için çalışan ve ukala fesatçılar gibi O'na isyan etmeyip, emrini tutanlara sonsuz mutluluğu ve öteyi vaad ediyor: "Bu ahiret yurdunu, yeryüzünde böbürlenmeyi ve bozgunculuğu istemeyen kimselere veririz. Sonuç ALLAH'a karşı gelmekten sakınanlarındır." (Kasas Suresi, 83)

cihat, islam ruhunu sineye yerleştirmektir..

Gerçekten "ALLAH yolunda" deyimi, İslam terminolojisinde onların düşündüğünden çok derin anlamlar içerir. Hele onların sandığı bir anlama hiç benzemez.

Bir kısım aydınlara göre; kılıçla tüfekle savaş mı, ALLAH göstermesin. Ölünceye kadar birisi bize dokunmazsa asla böyle bir yola başvurmayız. İşte bütün bu nedenlerden dolayı resmen cihadı sildik. Cihad ki kılıçla iş görür. Bizse çoktandır kılıca veda ettik. Neden durup dururken ağrımayan başımızı ağrıtalım, neden rahatımızı bozalım?

Frenkler Cihad kavramını kendi dillerine çevirmek istediklerinde daima kutsal savaş şeklinde çevirmeyi gelenek haline getirmişlerdir. Öyle ki cihadı asıl içeriğinden soyutlayıp yalancı ve yanlış bir şekle sokmaya çalışırlar. İnanılmayacak oranda çirkin yalanlar uydurarak, edebi oyunlarla mutlak gerçeklerin yüzünü oldukça kara gösterirler. Artık durum öyle bir noktaya vardırılmıştır ki bir Avrupalı'ya göre cihad; vahşilik, kan dökücülük, barbarlık demektir. Hünerli ağızları, büyülü yazılarıyla gerçeklerin yüzünü boyamaktan geri durmadılar. Ne zaman bu söz, "Cihad" sözü duyulursa Avrupalıların gözünde; "Kılıcını kınından çıkarmış, içi kin ve tutuculuk ateşiyle yanan, ruhu barbarlık ve vahşetle dolu, gözü dönmüş, ALLAHu Ekber çığlıkları atarak meydanlarda at koşturan, kılıç sallayan iğrenç yüzlü barbarlar ordusu" canlanmıştır. Öyle ki bir Avrupalının gözünde "Cihad" sözü eden bu vahşi ruhlu adamlar bir "Kafir" gördüklerinde hemen boğazına sarılırlar. Böyle bir durumla karşı karşıya kalan bir kişi ya "La İlahe İllALLAH Muhammedur Rasulullah " deyip kurtulur. Ya da bir kılıç darbesiyle boynu al kızıl kanlara boyanır!

1. Her şeyden önce Avrupalılar bir mezhep sanmışlardır.

büyük cihad adı altında cephede savaşan mücahidlerin hakkına girmeyelim. o insanlar sizin ilim dediğiniz, nefis mücadelesi dediğiniz kavramları aşmasaydı orada olmazdı. oturduğumuz yerden bunun edebiyatını yapmayalım. kaçımızın evi yıkıldı bacısına tecavüz edildi. fitar sofralarının çeşit çeşit sofralarındayken o insanlar Allah için, şeref için kardeşleri için dağlarda bazen ağaç yaprakları yiyiyorlar.. lütfen.. bunları düşünerek incitmeden yazalım.

Rejime karşı olan bir kişi, sıradan bir politikacı bile; bir ülkeden çıkıp sınır ötesinde bir ülkeye karşı devrimci güçlerle birleşerek savaşıma girişmek isterse... Ne yapmak istediğini açıklayarak daveti açığa vurmamalıdır... Hedefini ve yola çıkışını gizli tutmalıdır.

2. Ya da bu sözü edilen topluluğun, başkalarının haklarını çiğnemek istemesi.

Yine Ebu Emmame'den başka bir isnatla Ebu Davud ve Nesei anlatır; Adamın biri ALLAH Resulüne sordu: "Bir adam ücret ve ün için gaza ederse bir sevap var mıdır?" Efendimiz: "Hayır, hiçbir sevap yoktur." Adam üç kez tekrarladı, Efendimiz hep: "Hiçbir sevap yoktur" diyorlardı. En sonunda Fahri Alem Efendimiz ilave etti: "ALLAH amellerden sadece kendi rızası için olanlardan başkasını kabul etmez."

nefisle mücade diyorsunuz. o insanlar annelerini balarını, eşlerini, paralarını, çocuklarını bırakmışlar nefsin başka mücadelesi nedir acep? ha bu arada internette yazmayı da bırakmışlar..

Bu dünyada, nasıl ölünmesi gerektiğini' O'nun gibi bilecek yoktur.

1. Bir topluluk tarafından sözü edilen bu topluluğun haklarının çiğnenmek istenmesi.

cihat, mücadele vermektır, düşmanı tanımaktır..

Fatıma'nın evinden çıkmıştır bir adam! Yalnızdır...

yılmak bilmeyen bir azim verki yolunu koşalım?

Bunlar bizim cihad prensibimizden pis ağızlarla söz ederken kalpleri mal-mülk ateşiyle yanmakta, ellerinde makineli tüfekler, altlarında zırhlı tanklar, üstlerinde bir yığın uçaklar, arkalarında donatılmış milyonluk ordularla zavallı geri kalmış milletlerin sade hayatlarını zehirleyip, gelirlerini talan etmektedirler. Yine de pis arzuları her gün biraz daha kabarmakta, hayvani ihtirasları artmaktadır.

"İnsan, eğer diriyse güç yetirememek durumunda bile savaşla yükümlüdür."

O, boyun da eğemezdi, saldırıya da geçemezdi!

Ne korkunç bir yalan!

Tüm sevdiklerini kanlar içinde gören Hüseyin, karşısındaki kinle dolup taşmış, yağmalayıcı düşmandan başkasını göremeyen Hüseyin seslenir:

Karşısındaysa kutsallık, takva ile tevhidin en güzel, en kandırıcısı örtüsüne bürünerek, saltanat ve güç tahtına konmuş dünyanın en güçlü yırtıcı imparatorluğu duruyordu.

Bu iki önemli esasın ya da hakikatin bu iki temel esasının bilinmemesi konumuzun üstüne karanlık bulut kümeleri yığmış, apaçık gerçekler görünmez olmuş, İs-lamda cihad kavramı meçhullere karışmıştır. Bu iki temel konuda takip edilen yanlış yol tümüyle İslam'ın yanlış anlaşılmasına neden olmuş, ortadaki gerçekler tersine çevrilmiştir. Sonuçta Müslümanlar; İslam'ın prensiplerine tam ters oluşmuş olan bugünkü dünya onun yeni yeni konuları ve kördüğüm olmuş açmazları karşısında çaresiz kalmışlar, yanlış yollara sapmışlar, korkunç bataklıklara düşmüşlerdir. Böylece de İslam'ı korkunç olduğu kadar da gülünç kılıklara sokmuşlardır.

İkinci durumda ise; nedensiz olarak başkalarının hakkına tecavüz etmeyi zalim diktatörlerden başka kimse normal sayamaz. Hatta İngiltere, Rusya gibi bugünkü sömürgeci devletler bile bu durumu normal.

Oysa Hüseyin aksini yapıyor? Hükümete, orduya, tüm hakim güçlerle halka... Biat etmeyeceğini, oradan gideceğini ve ölüme hicret etmek üzere yola çıkacağını açıkça söylüyor.

Sonra mekke'ye gelir. Mekkeye ulaşıncaya dek 600 km. yol alır. Gizlice değil, ailesiyle birlikte... Orada değişik islam ülkelerinden gelmiş hacıların karşısına geçip ölüme gittiğini duyurur: "İnsanoğlu için ölüm genç ve güzel bir kızın boynundaki takı güzelliğindedir."

O'nun fetvası şudur:

O sessiz duramazdı... Zulme karşı savaşmakla yükümlüydü.

Ama sorumluluğu?güç? ve?olanaklar? değil, ?bilinç? ve?inançlar? doğurur.

Sessiz duramazdı. Çünkü bütün sorumluluklar: "Yalnız başına kalmış bu adam ne yapacak?" diye O'nu bekliyordu.

cihat, kafirlerden nefret etmek, ona karsı vakarlı, müslümana karsı mütevazi olmaktır..

cihat, her zorluğa yenerek, evine helal lokma getirmektır..

İslam'da cihad hedefsiz, gayesiz bir savaş değildir. İslam'da cihadın vazgeçilmez koşulu ALLAH yolunda olmasıdır. Daha önce İslam'ın kendi ülküsünü ve sistemini anlatmak için neden başka kavramları değil de cihad kavramını seçtiğini anlatmıştık. "ALLAH yolunda" deyimi de İslam'ın kendi ülküsü için kullandığı kavramlar sözlüğünden bir kavramdır. Bu kavramı da birçok kişi yanlış anlamış, halkı İslam inancına boyun eğdirip ve İslam'ı kabul ettirmek için zorlamayı "ALLAH yolunda" cihad olarak kabul etmiştir. Akıllarının ermediği konulara girmek, başka alanlarda uçmak arzusundan dolayı işte bu tip yanlış anlayışlar ortaya çıkmıştır.

öyle bir ruh ver bize YA RAB, yeniden dirilelim?

Çığlık atamazdı. Çünkü sesi duyulabilecek yükseklikte değildi.

Çığlık da atamazdı, sessiz de duramazdı.

Bir kısmının da düşüncesi şu: "Artık bugün kılıçla cihad devri geçmiştir. Düşüncelerimizi sözle, kalemle yayalım. Tatlı dille yazılar en güzel tebliğ aracıdır. Toplar, tüfekler, bombalar, füzeler ve savaş araçlarını varsın onlar kullansınlar!? İlk bakışta bir kısmında hakikat payı varmış gibi görünse de gerçekle hiçbir ilgisi yoktur bu düşüncelerin. "ALLAH Yolunda Cihad" kavramının anlaşılmasına neden olan amilleri, ilmi açıdan araştıracak olursak şu iki temel amil göze çarpar. Evet, yalnız yabancılar değil, biz bile bu amilleri iyice araştırıp hakikatleri göz önüne çıkaramamışız.

2. Müslüman topluluğunu da bir mezhep topluluğu sanmışlardır.

Onlar, hiçbir zaman ALLAH yolunda savaşmamışlardır. Ancak hayvani arzularının, çirkin isteklerinin, anlamsız düşüncelerinin yolunda savaşmışlardır. Ne gariptir ki bu korkunç girişimlere, feci bombardımanlara maruz kalan zavallı geri kalmış ülkelerin bütün günahı; ALLAH'ın kendilerine lütfettiği yeraltı kaynaklarına ya da verimli arazilere sahip olmalarıdır. Avrupa piyasası için açık pazar, eğlenmek isteyen gençler için bir gezinti yeri olabilmek ihtimali en büyük suçtur, onlar için! İşin üzücü olan bir yönü de bu zavallı ülkelerin talihsizlik eseri olarak onların aç gözlerini sömürüp duyuramadıkları memleketlerin yolları üstünde bulunmalarıdır. Evet, bu dahi acıklı bombardıman hareketleri için yeterli bir suçtur.

İşte ALLAH, sözü edilen bu anlamı içermesi için "Cihad" ı, "ALLAH yolunda" maksadıyla sınırlamıştır. Müslüman birey veya topluluk; batıl, sakat sistemleri yıkıp yerine İslam ülküsüne dayalı yeni ve dinç bir sistemi getirirken harcayacakları türlü gayretler ve yapacakları her türlü fedakarlıklar da kişisel çıkardan, nefsani arzulardan uzak olmalıdır. İslam bunu ister. Müslüman birey ya da topluluk bütün bir didinmelerinin karşılığı olarak hakikat ölçülerine uygun, adaletli bir sistemi getirmekten başka bir şey gözetmemelidirler. Mümin; yaptığı şeylerin karşılığını bu dünyada beklemez. Çünkü o; ALLAH'ın kelamını yüceltmek için, bu dinmeyen mücadelenin, bitmeyen savaşın karşılığında mal mülk, şan-şeref, rütbe ve geçici dünyalık elde etme düşüncesinde değildir. Kendi yakınlarını iş başına geçirmek, kişisel otorite kurmak, kendisinden sonra gelen ahbapları için yer hazırlamak gibi birtakım zelillerin başvuracağı işleri yapmaz. İşte ilahi hitap haykırıyor: "İnananlar ALLAH yolunda dövüşürler, küfredenler ise tağut yolunda dövüşürler!"(Nisa Suresi, 76)

Hüseyin, Medine'den çıkarak Mekke'ye gelir. Bundan sonra Kufelilerin çağrısı ulaşır: "Biz sana inanıyoruz, seni bekliyoruz, seni savunacağız... Bizi bozguncu yönetimin elinder kurtar."

Avrupalılar arasında yaygın olan anlayışa göre mezhep ; birtakım inançlar, ibadetler ve gelenekler yığını. Kuşkusuz ki bu anlamda mezhep, kişisel bir sorun olmaktan öteye gidemez. O zaman da istediğin akideyi seçmekte özgürsün. Bu anlayışın doğal sonucu olarak da elbette ki seçtiğin tanrıya tapmakta özgürsün. Eğer mezhebine bağlılığın oldukça fazla ise inancını galip kılmak için istediğin gibi propaganda yapar yeryüzünü bir ağ gibi örebilirsin. Artık bu anlayışın sistemlerini birtakım delillerle savunur, karşıtlarına karşı, kaleminle, dilinle savunmanı yapabilirsin. Ama iş kılıca, silaha kaldı mı; "Aman ha!.. İşin mi yok?.. İnsanları kendi inancına yöneltmek için zor mu kullanmak istiyorsun?" derler adama.

Yalnız başına kalmıştı, silahsızdı!

cihat, ilim yapmaktır.