Küçükken anneme sorardım ya babam ne zaman gelecek diye. Şimdi düşünürüm doğru soru bu değilmiş işte. Asıl sormam gereken soru:"Babam eve gelebilecek mi anne?". Annen sana bakar ve cevap veremez. En acısı da budur işte. Belirsizlik.

Kız çocuğu büyür. Babasını yılda birkaç kez görür. Fotoğraflardan tanır babasını. Telefon demek o kız çocuğu için baba demektir bir nevi. Ne zaman telefon çalsa kız çocuğu heyecanlanır."Baba?" diye sorm aya başlar annesine.

Genç kadın kız çocuğunu tek başına büyütmeye çalışır. Ona masallar okur, ninniler söyler. Kızın uzaktaki babası onları aradığında babasının sesini dinletir telefondan. Anne:"Bak kızım! Baba senle konuşmak istiyor. Hadi tut telefonu." der. Küçük bebek hiçbir şeyin farkında olmadan ahizeyi eline alır ve babasının sesini dinler. Babası"Kızım. Canım kızım. Bak baba buralarda sen huzurla büyü diye çalışır. Babayı özledin mi?" diye sorar. Bebek telefon başından babasına güler. Babasının kan gören, ölüm gören, evladı gibi sevdiği askerlerini kaybederken izleyen o buğulu gözlerinden yaşlar akmaya başlar birden. Babası çok mutlu olmuştur o an için. Kızının o sımsıcak gülücüğü, ayazın en sertini iliklerinde hisseden o subaya nasıl da iyi gelmiştir?Artık subay emindir ve daha kararlıdır. Türkiye'de kendi kızı gibi milyonlarca Türk bebeği vardır. Onlara daha iyi bir gelecek bırakmak bu onurlu asker için bir namus borcudur. O an yemin eder subay. Her ne olursa olsun doğru bildiği yoldan vazgeçmeyecektir."Ne mutlu Türk'üm diyene!" sözünü gerekirse teriyle, gözyaşıyla ve de kanıyla toprağın her yanına kazıyacaktır. Atalarını düşünür. Gürleyen toplara, etrafa saçılan şarapnellere karşı nasıl da çıplak göğüs gitmişlerdi. Anadolu'yu Türkleştiren Alperenleri düşünür. Her karışını kanlarıyla sulayarak Anadolu içlerinde ilerleyen Alperenler'i...

Şans eseri yolunuz düşmez bir daha oralara. Yaşarsınız bir büyükşehirde huzurla. Babanla, annenle ve kardeşinle yani ailenle zaman geçirirsin, daha iyi tanırsın onları. Aslında onları değil de babanı daha iyi tanırsın. Yüzündeki bir kırışıklığa karşın yüreğinde bin acı olduğunu anlarsın. Saçlarındaki her bir beyazın sen, n özleminle, şehit olan askerlerinin acılarıyla oluştuğunu görürsün. Gözlerinin içinde bir hüzün görürsün. O hep orada kalacaktır;bilirsin.

Kasım ayında sade ve geleneksel bir düğünle evlenirler. Artık yeni bir evleri vardır. Genç kızın çok zoruna gitmiştir annesinden, kardeşlerinden ve tüm akrabalarından ayrılacak olmak. Genç kız bilir bir daha annesinin dizinin dibinde asla sürekli oturamayacaktır. Belki de otuz yıl boyunca eşiyle beraber oradan oraya savrulacaktır. Ya da eşi onu erken bir yaşta terk edecek, Allah'ın insanlar için biçtiği en yüce mertebelerden birine ulaşcaktır. Şehitlik mertebesine. Ama kız mutludur ve gururludur. Her ne olursa olsun eşi bir hiç uğruna değil en kutsal duygular için yapacaktır her şeyi.

Pasinler'deki son yılımızdır. Bir geziye gideriz 3 aile. olarak.3 can yoldaşı aile. Her babanın belinde bir silah vardır. Dağlarda silah sesleri yankılanır.2 yıl önceye kadar sana yabancı olan o sesler, artık hayatının bir parçasıdır. Gezmeye bile onlar olmadan gidemezsin.

Operasyona gitti. En yakın arkadaşlarının ve evlatlarının birer birer düştüğünü gördü. İhanetin en acısını yaşadı. Gerektiği zaman acımasızdı. Gerektiği zaman bir anne kadar şefkatli. Ama o hiçbir zaman kimliğini yitirmedi. Türk subayı olduğunu her yerde gururla ve vakur bir tavırla söyledi. Onun için adının ya da soyadının bir önemi yoktu. Ona kimliğini kazandıran en önemli şey Türklük duygusuydu. Faşistsin dediler. Canisin dediler. Sen subaysın çok iyi yaşarsın dediler. Ama o subayın bu dünyaya bırakacağı iki tane evladından başka bir varlığı yok. Ne gemiler var ne uçakları. Ne yazın gidip kalabileceği bir tatil köyü var ne de bir villası.

Ya da;

7 yaşındayım. Okula başlama zamanı gelmiş çatmış. Her anne-babanın en çok istediği şeylerden biridir çocuklarını önlük içinde görebilmek. Babam her zaman olduğu gibi yanımızda değil. Annem ve kardeşimle çekilmiş birkaç buruk fotoğrafım var. Okulda ezmeye çalışırlar beni subay çocuğuyum diye. Elbette ezdirmem kendimi. Ama bu kaderidir tüm subay çocuklarının doğudaki okullarda. Onlar ve bizler vardır herkes için.

O genç kadın eşinden sevgi sözcüklerini nadir olarak duyacağını bilir. Genç kadın, eşinin sevgisini gözlerinden okuyabilmektedir. Hangi bayan istemez yarinden güzel sözler duymak?Hangi bayan istemez sevdiğiyle parklarda özgürce dolaşmak?Ama olmaz. Onlar yapamazlar. Onlar sevgilerini hep içten ve sessizce yaşarlar. Birbirlerinin titreyen seslerinden her şeyi anlarlar.

Siz düşünün ve söyleyin. Aşık olursunuz ve aşkınız karşılık bulur. Evlenir ve bir yuva kurarsınız. Hayatınızı birbirinize adarsınız. Ama bu subay ailesi için böyle midir?Bir subayın ilişkisi hep dört köşelidir. Kendisi, sevdiceği, vatanı ve milleti. Bu dörtlü hep uyum içindedir. Bir subay hiçbirinden vazgeçemeden yaşar aşkını. O sevdiğinin elinden tutup sinemaya gidemez. O sevdiğinin gözlerinin içine uzun uzun ve derin derin bakamaz. Çünkü o kadar zamanları olmayabilir."Seni seviyorum." cümlesi, bazıları için kuru bir cümledir. Ama siz onu bir de bir subayın ağzından duyun. O subay için bu cümleyi bir genç kıza söylemek çok zordur. Çünkü o, bu cümleyi daha 14 yaşındayken Türk milleti için demiştir bile. Ne kadar değerli olduğunu daha çocukken anlamıştır. Her gün kullanıla kullanıla eskitilemeyecek bir cümle olduğunu.

Gerçekten çok duygulu bir durum.

Şu an içimde derin bir öfke var. Tanrısal adalete inandığım halde, ben adaleti bu dünyada da görmek istiyorum. Bunlar dağa askerimizi şehit etmek için çıktılar. Öldüremediler diye nasıl hemen masum olabiliyorlar?Benim askerimde vatanını korumak için gitti Şırnak'a, Hakkari'ye, Zap'a. Ama tertemiz alnından vurulup düştü bir kör karanlığa. Bunlar askerimizi öldürmediler değil öldüremediler. Hepsinin elinde vardı bir tüfek, bir bomba. Sadece fırsat bulamadılar tetiğe basmaya.

O adam ise genç kızı hiçbir zaman kalbinden çıkaramadı. Belki de kör kurşun saplanacaktı o tertemiz göğsünde. Ama gene de o adam göğsünün üzerinde önce bayrağını sonra ise eşinin ve çocuklarının fotoğrafını sakladı.

BÖRTEÇİNE KARDEŞİMİZ DUYGULARINI USTALIKLA AKTARMAYA DEVAM EDİYOR.

Allah ordumuza zeval vermesin...

Yazan : BÖRTEÇİNE

Ve korkunç bir gün ışıklarla uyanıyorsun. Annen çığlık atıyor "Kızım sakın başını kaldır. Kardeşini de tut". Sağdam soldan gelen ve ömründe ilk kez duyduğun sesleri işitiyorsun. Kardeşim hiçbir şeyden anlamıyor. Ağlayarak "Bırak beni abla" diyor. Ama bırakamıyorum. Duvarlara ve pencerelere mermi yağıyor. Tam o sırada elektrikler de gider. Annem sürünerek odamıza girer. Gene babam yoktur ve annem bizi zar zor kum torbalarının olduğu oturma odasına doğru sürükler. Kaloriferlede yanmaz.-38 derecede babam dağda biz ise lojmanda yaşam mücadelesi vermekteyizdir. Neyden koruyacağız kendimizi?Soğuktan mı yoksa kurşunlardan mı?Yoksa en çok acı veren olgudan ihanettten mi?Gerisi ise korkunç bir karanlık. Balkon duvarlarımızı delik deşik olmuştur. Camlar ise kırılıp toz olmuştur. Babamdan hala bir haber yoktur. Soğuktan morarmış bir haldeyim ve günler boyunca ateşler içinde yatmışım. Bilir misiniz?O günden beri dişlerimi sıkarak uyuyorum. Bazen ani bir sıçramayla uyanıyorum uykumdan. Soğuk terler boşalıyor vücudumdan. Yazın bile o dondurucu soğuğu hissettiğim zamanlar olur"Eğil" diye bağırarak uyanırım kabuslarımdan.

Benim bir kardeşim var;ekmeğimi, suyumu paylaştığım. Yıllardır koruyup kolladığım. Benim kardeşim beni arkamdan hançerlemedi;oğlumu, kardeşimi, babamı, eşimi vurmadı. Benimle sahip olduğu her şeyi paylaştı. Bana gelip anlatmayım benim oğlum dağda diyen anayı. Bana gelip anlatmayın operasyonları kesin de kan dökülmesin diyen adamları. Bunu gidip hiç kardeşi olmayan birilerine söyleyin. Belki onlar size inanır. Bu ülkede hemen herkesin birden çok çocuğu vardır ver herkes bilmektedir kardeşin ne demek olduğunu. Benim kardeşim arkadam değil yanımda olan kişidir.

Alıntıdır.

Allah'tan bütün şehitlerimize rahmet ve ailelerine sabır diliyorum...

İşte bu benim gibi on binlerce insanın hikayesidir. Mutlu tarafı az olan buram buram özlem kokan bir hikaye. Ve bu hikaye devam edecek ileride. Bir oğlu dağda bir oğlu askerde olan annelere inanmıyorum. Çünkü, ben iki oğlu da şehit düşmüş anneleri biliyorum. Benim babam, amcam, dayım, eşim askerde ve akıyor kanları Zap Suyuyla birlikte...

Aradan aylar geçer. Ve bu genç oğlan bir ağustos ayında. Komutanında birkaç gün izin ister."İzin ver komutanım. Sevdiceğimin yanına gideyim. Önce devletin huzurunda nihakımı kıyayım. Sonra da dini nikahla Tanrı önünde onu ne kadar sevdiğimi haykırarım. Komutanım, sana söz askerlerimi bir an bile yalnız bırakmayacağım. Düğünü bile şimdi değil, izin ayında, kasımda yapacağım. Sadece sevdiceğim bilsin, ben onu bekletmem. Bekletemem. Tanrı önünde ve insanların huzurunda eşim olsun. Bana bir ömür boyu destek olsun.". Komutan izin verir bu genç subaya birkaç günlük. Birkaç gün dediyse. Topu topu dört gün. Ama komutanda haklıdır. Vatan, millet tehlikede. Vatanın bir sınırı değil her sınırında akan göz yaşları vardır sessiz. Hani demiş ya Başbuğ Atatürk "Hattı müdafa yoktur. Sathı müdafa vardır. İşte o satıh bütün vatandır.". İşte bu lanet terör, o biçim bir tehlike.

Beni hangisi bekliyor?Henüz bilmiyorum. Ama şu anda karşımda olan gerçeği biliyorum. Kandil'den inen 34 kişi affediliyor. Bunlara barış elçisi deniliyor. Yıllarca bu 34 haini bekleyen aileleri seviniyor. Fakat oğullarını, babalarını, sevdiceklerini kaybedenler kaybettiklerini geri getiremiyor. Akıllarından geçiyor "Benim oğlum, babam, sevdiğim neden öldü?". Ama gene de vatan sağolsun diyebiliyorlar işte.

Börteçene.

Allah'tan bütün şehitlerimize rahmet ve ailelerine sabır diliyorum.

Olay budur...

Baban oraya gider. O dağlarda vatanı için milleti için bir şeyler yapmaya çalışırken toprağa düşer. Sabah ondan haber almışsındır. İyidir. Herkese selamlarını söyler. Sonra 2 subay gelir evine. Zilinizi çalar. Şapkalarını tutmaktadırlar ellerinde. Gözleri dolu doludur. Size bir şeyler söylemeye çalışırlar ama diyemezler. Anneniz hemen anlar. Gözleri dolarak "Vatan sağolsun!" der. Bir şeyler düğümlenir boğazımda. Bakarsın televizyona ve duyarsın son dakika haberini. Onlar da ülkeye duyurur;babanu bu ülke için nasıl keybettiğini. Artık dünyan kararmıştır. Gökyüzünde iki güneş olmaz derler ama sana mum ışığı bile kalmamıştır.

KALDIĞI YERDEN DEVAM

Dört günlük izinin üç günü yollarda geçer. Subay memleketine gider aynı gün içinde sevdiğiyle evlenir. Artık onlar evdeşlerdir. Yoldaşlardır. Eşlerdir. Bir ömür boyunca yan yana olmaya, her türlü zorluğa katlanmaya hem Tanrı hem de nikah memuru önünde yemin etmişlerdir.

Bu mutlu çiftin bir yıl içinde bir kızları dünyaya gelir. Annesinin yalnızlığını paylaşır. O genç kız artık bir annedir. Evet dünyalar kadar sevdiği bir eşi vardır. Gene de yalnızdır. Çünkü bir ömür boyun beraber olmak için yemin ettiği eşi aslında çok daha önceden vatanıyla nikahlanmıştır. Çünkü bir ömür boyu beraber olmak için yemin ettiği eşi kızları için onun için ve milleti için dağlarda soğukta uyumaktadır. Ama olsun. O genç kadın gene de mutludur ve gururludur. Belki de eşiyle paylaşacağı şey bir ömür boyu beraberliğin yanı sıra bir ömür boyu yanlızlık olacaktır, ama gene de o eşiyle beraber bir ömür boyu aynı vatanı sevecek, Türk milleti için cefa çekecek ve bir ülkü için yaşayacaktır.

Subay o dağlara geri dönmüştür. İçi rahattır artık. Kimse sevdiceğini sahipsiz bıraktığını düşünmez. Subayın o dağlardaki son günleridir. Ağustosun sonunda tayini ülkenin başka bir köşesine çıkmıştı. Ama kasımın sonuna kadar o dağlarda kalmak ve kahpe kurşunlara siper etmek zorundadır kendini. Yıllar sonra genç kız öğrenir aslında o delikanlının orada gönüllü olarak daha uzun yıllar kalacağını. Genç kız darılacaktır ama sevdiğinin o dağlarda olmasına değil elbette. Genç kız darılacaktır;eşi neden ona yaptığı fedakarlığı söylemedi diye. Çünkü, genç kız nasıl yarini seviyorsa büyük bir aşkla, vatanını sevmektedir daha büyük bir tutkuyla. Anlar kocasını. Kızamaz ona.

Hep bu genç kızın hikayesini anlattım. Ya o genç adam?O da hayatın birçok darbesine maruz kaldı. Çok uzun zamandır devletine hizmet verdi ve hala bir evi yok. Derler ya subaylar hep yüksek yaşam koşullarına sahiplerdir diye. Bu aslında güzel ama içi boş bir masaldan başka bir şey değil. O genç adamın tek istediği bir ev, onu idare edecek bir araba ve her şeyden önemlisi eşi ve çocukları için iyi bir gelecekti. Kendisine ne olacağını hiçbir zaman düşünmedi. İşin gerçeği kendisine ne olacağı hiçbir zaman belli değildi. Bir yanı ile şehit olmayı diledi. Onu subay olarak yetiştirenler "Ya şehit ol ya da gazi" diyen kişilerdi. O vatanı için seve seve ölmeyi kabul etti. Ama bir tarafıyla da ailesi için yaşamayı diledi. Bazen bu iki duygu arasında sıkıştı kaldı. Kendisi suçlu hissetti şehit olamadı diye. Kendini suçlu hissetti ailesini bırakmak istedi diye. Ve kendini suçlu hissetti ailesini bırakamadı diye.

Tüm bir ömür böyle geçer bu genç kız için. Evlendiğinde sadece 20 yaşındadır. Şimdiyse 40... Artık bir değil iki tane çocuğu vardır. Biri kız diğeri oğlan. Her ikisine de hem annelik hem babalık hem de öğretmenlik yapmıştır. Yalnız bir hayatı sadece kendisi için değil kocası için de yaşamıştır. İçinde yıllar boyunca biriken bazen ise çığa dönüşen hasretleri vardır. Yıllar boyunca yapmak isteyip yapamadıkları, sahip olmak isteyip olamadıkları vardır. O bütün zaaflarıyla bir insandır. Ancak o bir Türk kadınıydı. Yıllar boyunca erkeğiyle omuz omuza çarpışan, tarlada çalışıp evine yardımcı olan, cephedeki erkeğine cephane ve yiyecek taşıyan Türk kadını.

Aradan yıllar geçer. Baban ile sürüklenmeye devam edersin. Her baba-kızın yaptığı şeyleri ya yapamazsın ya da çok geç yaparsın. Ama büyümüşsündür. Artık bilirsin aileden daha değerli birkaç şey vardır. Millet, vatan, bayrak... Sen de aynı şeylere inanıyorsundur artık. Gözünün kırpmadan arkadana bakmadan gidersin eğer isterse vatan. Baban emekli oluncaya kadar önünüzde iki gelecek vardır:

hiçbir yaşam hiçbir meslek kolay değil..

Amin kardeşim Allah şehitlerimizin şefaatlerine nail eylesin.

Çünkü bir ömür boyun beraber olmak için yemin ettiği eşi aslında çok daha önceden vatanıyla nikahlanmıştır.

Ben kaybettiğim çocukluğumu geri istiyorum. Herkes gibi sıradan bir kız çocuğu olabilmeyi diliyorum. Babasız geçen yıllarımın intikamını almak istiyorum. Kardeşimin çığlıklarını unutmak istiyorum, yıllardır sahip olamadığım huzurlu bir uykuya sahip olmak istiyorum.

Onların sevdası günümüzün beş para etmez aşklarına hiç benzemedi. Onların sevdaları tıpkı atalarının sevdaları gibi yalın ve tertemizdi. Her birinin kendine ait hayalleri vardı. Genç kız öğretmen olmak istiyordu ama sevdiği adamla beraber oradan oraya sürüklenirken okulunu tamamlayamadı. Ama gene de genç kız sabretti. Çünkü o iki çocuğuna en kutsal duyguları öğretti;vatan ve millet sevmeyi. O genç kız iki çocuğuna en değerli şeyi aşıladı;Türk olabilmeyi ve büyük Türk kültürünü. O genç kız iki çocuğunu üstün bir ahlakla yetiştirdi.

Bir gün lojmanın önüne resmi bir araç gelir. Lojmanda sadece iki aile vardır. Benim ailem ve bir başka aile daha. Ama benim cesur annem acı haberi beklemektedir. O araçtan üniformalı iki Subay iner. Annemin kalbi gümbür gümbür atmaktadır. Eşinden iki haftadır haber Alamamaktadır. Subaylar zile basarlar. Bu sefer basılan zil bizim zilimiz değildir. Komşumuzun ziline basar. Benim annem gibi bekleyen bir başka anne daha vardır. Gözlerinde yaş, kalbinde gurur ve öfke. Kabullenir gerçeği çaresizce. Tek bir feryat bile etmeden döndürür başını bebeğine. Oyun oynayan çocuk duraklar. Bakar annesine. Anlayamaz ne olduğunu ama hissediyordur. Annesine sarılır çocuk ve başlar ağlamaya sessizce.

Okula bir servile gidiyorum. Ama zannetmeyinki bu servis o neşeli servislerden biri. İçinde 10 tane er vardır. Ağır silahlarla donatılmışlardır. Şarkı söyleyemezsin, gülüp eğlenemezsin. Sadece Allah baba ile konuşup evine sağ salim dönmek için dua edersin.

heleki asker olmak hayatını asker yaşamak.. asker büyümek.. asker yaşlanmak..!

Subay gene dağlara gidecektir. Eşi ise bu gerçeği her zaman bilir. Bir-iki günün hesabını yaparlar. Ama görevden kaçmak için değil. Sadece birbirlerinin gözlerine biraz daha bakabilmek için. Çocuklarıyla beraber biraz daha fazla zaman geçirebilmek için. Aşklarını birbirlerine söyleyemeselerde bakışlarıyla birbirlerine haykırabilmek için. Ve eğer bir gün, acı bir gerçek kapılarına dayanacak olursa, pişmanlık hissetmemek için...

Çok acıydı onun için hem de çok. Vatanı için toprağa düşmeyi ne kadar istiyorsa;milleti için ailesi için yaşamayı o kadar istiyordu. Ona barış ve huzur dolu bir Türkiye'yi çok görüyorlardı. Her yeni gelen günle uğrunda yıllarını harcadığı ülküsünün ondan alındığını hissediyordu. Yıllar mı dedim?Özür dilerim;bir ömür diyecektim. Bir ömür mü dedim?Bir ömür ve bir aile demeliydim.

Bu genç kız artık hayatının baharında değil. En güzel yıllarını yedi bitirdi. Ama arkasına dönüp baktığında tek bir sitem anı bile bulamadı. Bundan sonrada sitem edemez ki bu Türk kadını. Çünkü o, bu hayatı isteyerek yaşadı. Kendisi sonu gelmek bilmeyen bir fırtınayla oradan buraya savrulurken yaşamayı öğrendi. Korunmayı öğrendi. Çocuklarını büyütürken kendisi de büyüdü. Gerçek sevgiyi ve fedakarlığı bir kez daha gördü.

Anne ise artık olgunlaşmıştır. Gözyaşlarını akıtır sessizce yüreğinin bir köşesinde. O da yemin etmiştir. Bütün bu cefaları, sıkıntıları vatan ve millet için çektiğine göre;her ne olursa olsun pes etmeyecektir. Ne olursa olsun vatan hainlerini sevindirmeyecektir. Aklına gelir şehit anneleri ve yakınları. Aklına gelir Erzurum'daki Nene Hatun ve bayan yoldaşları. O genç kadın onlardan farklı değildir. Belki vatanı için şu anda canını verememektedir. Ama bu canını feda etmeyeceği anlamına gelmemektedir. O, Türk milletini ve Türklüğü kalbinin en derin köşesinde yaşatmaktadır. O, Türk milletini ve Türklük bilincini kızına en güzel şekilde aşılamaktadır.

Bir genç kız vardır ve o genç kızın hayalleri. Okumak, evlenmek ve yuva kurmak. Bir subay görür. İlk görüşte birbirlerine aşık olurlar. Ama onların zamanında ne cep telefonu vardır ne de internet. Onlar aşklarını sadece gözlerinin içine bakarak yaşayabilirler. Bir de arada sırada birbirlerine gönderdikleri mektuplarla. O mektuplarda siz sadece son derece saf bir aşkı görebilirsiniz. Genç subay genç kızı istemeye gelir. Tam da terör denilen belanın azmaya başladığı bir dönemdir.

korucunun ihanet ettiğini bilyorsun neden kaldırmıyorsun

O kadar çok şey yaşamışsındır ki. Mezun olmuşsundur. Nişanlanıp evlenmişsindir. Belki çocuğun bile olmuştur. Ama tüm fotoğraflarında bir kişi eksiktir. Her fotoğrafta bir kişi eksiktir. Her fotoğrafında bir boşluk vardır ve bilirsin o boşluk hiçbir zaman dolmayacaktır.

hiçbiri kolay değil..!

O kızdan mı bekliyorsun?

Büyümüşüm. Pasinler'e gitmişiz Ailem bir arada. Ama bir arada derken ne anlıyorsunuz? Bir arada olan bir ailede baba ayda bir kez eve gelmez. Ama olsun diyorsun. Yılda bir kere görmektense ayda bir kere görmek iyimiş diyorsun. Gene de yanında ya sesini her gün duyuyorsun ya yeter diyorsun.

Aileler aralarında konuşurlar. Genç kızın annesi gelir ve kıza sorar:"Yavrum sen bu oğlancıkla evlenmeyi ister misin?". Genç kız utanarak gözlerini kaçırır ve "Evet anne." der. Oğlan ile kız bir ay içinde nişanlanırlar. Ama kolay mıdır bir subayın sevdiceği olmak?Kolay mıdır o subay ile beraber bir hayat boyu oradan oraya savrulmak?Ama genç kız bilinçli bir kızdır. O da nişanlısı vatanını, milletini ve bayrağını nasıl sevmişse aynı değerlere aynı şekilde bağlıdır. O da vatan, millet denince hiç sakınmadan kendini ateşlere atabilir. Yeter ki vatanı ve milleti esenlik içinde yaşasın. Yeter ki bayrağı huzur içinde dalgalanmaya devam etsin. Ama gene de o bir genç kızdır. Özlemleri ve hayalleri vardır sevdiğine ilişkin. Daha bir aylık nişanlıyken sevdiği Şırnak'a gider. O genç kız tüm mektuplarında kendi özleminden ve nişanlısını ne kadar çok sevdiğinden bahseder. Nişanlısı ise "Sabret. Döneceğim." derken bile kendinden emin değildir. Ayda bir kez arayabiliyordur sevdiğini. Düğün planlarını bile o delikanlının annesi ve babası genç kızla beraber yapmaktadır. Oysa o anne ve babanın da canı yanmaktadır."Oğlumuzda burada olaydı." diye. Ama onlar gene de gururludurlar. O anne ve baba aslan gibi bir asker yetiştirmişlerdir vatanları için. Değil bir oğul eğer bin oğulları olaydı gene de feda ederlerdi vatanları için.

Aradan yıllar geçer. Her zaman babanı ziyarete gidersin o kutsal şehitliğe. Onu hep yanında hissedersin ama göremeyeceğini bilirsin.