Bu nedenle sert mizaca sahip insanlar, fıtrat olarak doğuştan yapılarında olduğu için bu hal hayatı boyunca devam eder. Ancak Allah korkusu duymak, bu vesiyle gözyaşı dökmek, kalbin incelmesi, hassaslaşması neticesiyle, bunun dışa aksetmesi farklı olacaktır.

bu meseleyi rahmetli dr cevat akşit'in sohbetlerinden birin de dinledim.

belli bir yaştan sonra değişmez karakter. bunla zamna kaybedeceginize size daha uygun birini bulun derim eger karsınıza sert bir kaya çıkmışsa :)

Bir adam, Peygamberimize, kalbinin katılığından yakındı. Bunun üzerine şöyle buyurdu: "Yetimin başını okşa, yoksulu doyur!"

yada sinirlerini biliçli kullanmayı bilmeli. bunun eğitimini vren bir sürü kurs var istanbulda,

Cahliye dönemindeki hali ile, İslam nuru ile yıkandıktan sonraki durumunu kıyas edersek... Her iki durumda sert bir mizaca sahip olan bir insanın, İlahi rahmet vesilesiyle.. ne kadar hassas, ince ruhlu, takvalı, ve merhamet sahibi davranışlar sergilediğini görmek zor olmasa gerek.

devir sert mizacı kaldırmıyor artık. kaybeden yine onlar oluyor.

olayları tepkisiz sakin karşılamaları beni şaşırtıyor

dediği gibi şairin, büyük bir cürümdür gönül yıkış.

S. Aleykum,

sakin insanlara imreniyorum, ne diyeyim

peygamber efendimiz buyurdular : bir dağın yıkıldığını duysanız inanın bir insanın değiştiğini duysanız inanmayın.

sinir doktoruna gidip sinirlerini aldırması yeterli )))

Ya kalbin kırılışı, inkisara uğrayışı, bin parça oluşu, yok mu, ne onulmaz şeydir o? Sonsuz hayatı kaybettirir insana. Maddi şeyler kırılınca yapıştırılır, birbirine tutturulur da yine bir şeye benzer. Fakat manevi manada öyle mi? Bir kere kırılan kalbin parçalarını hangi maharetli el birleştirebilir? Mevlanın nazargahı olan gönüldeki inkisar, yüzde teessürünü gösterince o gönlü almak ne kadar müşküldür artık.

bunun için de hz. ebubekir'i örnek vermiştir hz. ebubekir sert karakterli bir sahabeydi peygamberimiz onun bu huyunu değiştirmek için tam 20 yıl uğraştı onu yumuşatabilmek için peygamberimiz hayatta iken sahabe biraz yumuşamıştı ama peygamberimiz bu dünyadan göçtüğünde hz. ebubekir eski haline dönmüş

bu mizaç nasıl değişir.. eğitimi varmı..

yeri geldiğinde sert olabilmek iyidir, tavrını ortaya koyabilmek, hayır diyebilmek...

Bazen bir söz, karşıdaki insanın dünyasını yıkar, harab eder. Bazen bir bakış öldürür insanı. Bazen de bir yüz ifadesiyle kaynar su dökülmüş gibi olur kişi başından aşağı.

devamlı güleryüzlü, yumuşak mizaçlı olanlar istismar edilir..

Bir dal kırılırsa tekrar tutabilir. Bir cam kırılsa belki tekrar yapıştırmak kabildir. Bir kuşun kanadı kırılınca uçamaz zannedilir; iyileşince uçması mümkün.

Hz. Ömer efendimiz bizim için en güzel örnektir.

sakinler de sertlere imreniyor bazen emin olun. :)

Hele hele hassas insanların kırılışı bambaşkadır. Böyle kişilere karşı oldukça dikkatli hareket etmek gerekir. En küçük kırıcı bir söz ve hareketten kaçınmalıdır insan. Zira gönül yarasının merhemi yoktur. Kırılan harab olan bir gönülden yükselen feryat da kabule karindir. Hakkın katında. Zira ''Mazlumun ahı gökyüzüne kıvılcım şeklinde yükselir.'' buyuruyor Nebiler Nebisi.

Yaradanını tanıdıkça... Ona yakın durdukça incitirim kaygısı kalbinde yer bulacaktır inşallah..

değişmez zaten bence, sadece yönünde bir oynama yapılabilir.

kültür ve medeniyet diyorum. en önemlisi de okumak. kitap okumak hayatının vazgeçilmezlerindense sert bir mizaca sahip olacağı çok düşük bir ihtimaldir. ilim, bilgi ve bunun sonucundaki erdem, sert bir mizaca asla yer vermez kişide.

can çıkar huy çıkmaz derler büyükler.

evet fıtrat olayı.. değiştiremeyeceğimiz bir durummuş gibi geliyor

sertlikle, vurmayla kırmayla bir yere varılamayacağını kavrama k gereklidir. bunun için de duyarlı bir gözlem yapılmalı. etrafımıza bakalım. ikili ilişkilerde hangi davranışlar insana daha makul geliyor.

''İlim ü amel ne fayda

yada hayattan bedava alabilir o kursu.. benim gibi mesela )))

Herkesin fıtratı farklıdır. Fıtratta sertlik varsa yanlışlara sert olunmalı.

İşte sert ve haşin mizaçlı, celadetli bir zat olan Ömer bin Hattab'ın sözü: ''Ey Kabe! Seni bin kere yıksam tekrar yapabilirim. Fakat kırılan bir kalbi asla!..''

insanın mizacı ile bunun dışa yansımasını yani davranışlarını farklı ele almak gerekir.

İnsan ne kadar sert mizaçlı olursa olsun, eğer dikkat ederse gönül yıkmadan, kalb kırmadan, bir ömür sürebilir. Hiçbir zaman ''Tabiatını, huyum'' diyerek atamaz bu vebali üzerinden. Zira yapılan hareketlerde Mevla'ya karşı sorumluluğunu unutmamalı insan. Ve hesap vereceğini...

Bir gönül yıktın ise''

kırdığı/üzüdğü insanların durumunu görmek ve yaşadığı-ki yaşaması gerekir- pişmanlık kesmez mi hızını.