II. Meydan Muhakemesi..

1. Meydan muhakemesi:

Umurunda mı nakaratların döngüsü. ve sınır ihlallleri.. Müzakere yılları. Ateşkesler.. Silahsızlanma. İnsanfsızlaşma...

Umurunda mı? yanmış yakılmış bir şehir gibiysen

Tek başınasın

Yine bir savaş meydanı.. Yeni bir muharebe.

Ve sonra? Artık kendi sınırlarında kendin azınlıktın,, azdın.. yalnızdın.. İmparatorluğun savunmasız, gökyüzün gri, sözlerin anlamsız kaldı. Bir zamanlar saygıyla itaat edenler de dahil herkes kendi işgaliyle bir parçanı aldı.. Dilini bilmediğin, ruhunu anlamadığın, bir zamanlar onlarla çay içmişliğine yandığın itilaf dostluklarını mütarekelerle bitirdin.. Hep?tin Hiç oluverdin..

Bu işgal,

, güzelmişşş

Sonra kalbinin en kuytusuna bir mülteci sığınma talep etti..

-Göçmen kuş değilim. Bir iklime değişmem sevdiklerimi dedi. İzin ver senin sınırlarında kalayım. Gökyüzü buradan gördüğüm kadar, Ses senden duyduğum, anlam sende bulduğum kadar olsun.. dedi..

aşk mevzubahisse gerisi teferruattır dedin kendine...

İç savaşlarınla başetmeye uğraşırken bir de itilaf kuvvetleriyle yeni bir cephe açılmıştı.

Bu yürek göçü, geçici bir inatlaşmadır!

Önce Kendi egemenliğini dört bir yana kabul ettirmiş, sınırlarını kendin belirlemiş, istediğin kadar genişletmiştin..

Gelecek bir zamanda okutulmayacaktı tarih kitaplarında bu meydan muhakemeleri. Çünkü herkes kendi tarihini yazacaktı. Hem çocuklara öğretilmemeliydi bunlar. Çocuklar uçurtma sevinçleri bulmalıydı kendine. Kronolojik gelgitlerle boğulmamalıydı.

III. Meydan Muhakemesi

Gelecekte onu bu sevvinçlerden mahrum bırakmak isteyecek dahili ve harici düşmanların olacağı hatırlatılmamalıydı

"hiçbir zaman müttefik aramadın esir kaderine"

Çünkü hiç bir zaman müttefik aramadın bu esir kederine..

Kabul ettin. Vizesiz, düşüncesiz, hesapsız kabul ettin. Kendi egemenliğinde küçük bir ayrıcalık tanıyacak kadar güçlüydün çünkü.. Üstelik devşirme usulü mübadele de mübahtı bu alışverişte. Değiştirebilirdin de. İstemedin. Değiştirmeden değişimini izledin hatta.. Kimi isyanlarını görmezden geldin.. Sen kabullendikçe imzasız antlaşmalar, buhranlar, fetret ve nefret dönemleri birbiri ardına açılıyordu. Bir çağ kapanıp bir başka çağ yangını başlıyordu her bir sınır ihlalinde..

Stratejin yoktu.. Dağılma devrindeydin..? O? na? Gel etme.. Senin olsun sınırlarım içindeki tüm sınırsızlığım.. Yeter ki sen hüküm sür bende.? Diyecek kadardın. ? geldiği gibi gider!? restini çekebilecek kadar olamadın..

Olsa olsa hicaz bir yalnızlığın iç kanamasıdır..

Sürgün edilmeseydin kalır mıydın ıssızlığında kimbilir. "İlk hedefimiz kendimizdir İleri!" dedirtmişlerdi kör karanlıklarıyla. kendine gittin. Kendinle muhalif. Kendinle kavgalı.. Kendine sürgün. Kendine yerleşip, kendine yabancı...

En sonunda? Küllerinden doğacaktır güllerinde dağılan? Biri diyecektir. Kutsal sınırlar içinde yürek bir bütündür bölünemez diye.. Mutlaka bulunacak bir çıkış yolu.. Mutlaka vardır.. Ve daha cesuru, reddedip tüm müzakereleri, mütakereleri

Diyecek? Aşk mevzu bahisse gerisi teferruattır!!..?

Her şeye itilaf olduklarından aslında hiç işleri olmayan bir coğrafyada hüküm sürmeye çalışıyorlardı.

Aşk mevzu bahisse gerisi teferruattır

zaptedilmiş bir şehir gibiydin en son. Yanmış, yakılmıştın. Seni anlamayacaktı zaman. Sevi ve varoluş tarihine şerh düşülmeyecektin. Tarihin kronolojik saçmalığında anlaşılamayacaktın. Ne bir mağlubiyetin utancını yaşayabilecek, ne bir galibiyetin utacını taşıyabilecek kadardılar çünkü..

Bu yaralar,

Kimse ayaklanmıyordu. İç içlerine de dış işlerine de karışan yoktu. Kimseye imtiyaz tanımayacak kadar güçlüydün..

Ha bir eksik, ha bir fazla dedin. Nasıl olsa yensen de yenilsen de hep yenik ve bir o kadar mağrur bir komutan edasıyla avunacaktın. Kül, kan ve hırstı tüm ganimetler.