sofralar, yalnız yiyeceklerin değil, gönüllerin de serildiği, birleştiği mekanlardır bizim kültürümüzde, dinimizde. bundan olsa gerek, kelamsız yemeği bitirip kalkmak hoş görülmemiştir.

Bir sofra başında tadılan muhabbettir, dostluktur, yakınlık ve bağlılıktır.

valla hiç :)

Tattığımız O'nun rahmet hazinelerinden gelen rızıktır.

Ne yazık ki azımsanmayacak sayıda erkek artık eve dışarıda yemek yemiş olarak geliyor. Hem de haftanın bir ya da iki günü değil, altı yedi günü. En büyük bahane de -özellikle kendi işini yapanların- iş yerinden geç çıkması, çok çalışmak zorunda kalması. Halbuki akıllı bir işadamı en büyük yatırımı ailesine yapar, öncelediği ailesi olur. Merkeze ailesini alır. Yemeğini işine göre değil, işini yemeğine göre ayarlar.

eskişehir99, bilerek mi öyle yazdın yoksa yanlışlıkla mı oldu?

sizin evde herkes birbirini yiyor da ondan mı yemeğe fırsat kalmıyor

O'nun sonsuz rahmet ve şefkatidir.

bayram yemekleri?

Bir sofra başına toplanmak, eş ve çocukların yolunuzu umutla bekleyişlerinin güvenli durağıdır.

Hele bir de son zamanlarda epey bir ihmal ettiğimiz sofra duası var ki, sofranın o son anlamlı eylemidir.

patlayankız :)))))

niye hayrrola patlayan kız..

birlik beraberliktir sofralar...

cevaben; insan dedim 4 ayaklı demedim diye cevap veriyor...

maksat muhabbet :)

en güzel yemek ailenin tüm üyelerinin olduğu yemektir. ayakta acele yenilen yemeklerden nefret ederim.

cevaben diyorlar ki bir oturuşta bir ve iki ekmek yiyen insanlar var deyince...

Sofra duası rızık tatmanın, bir aile olmanın şükürle taçlanışıdır.

pazar kahvaltılarına bayılırım herkes evdedir.. şen şakrak

Yalnız yiyenlerin, sofrasında yiyecek doğru dürüst bir şeyi olmayanların yar ve yardımcısı olsun rabbim, yediği önünde yemediği arkasında olup da şükür bilincinden uzak olanlara da hidayetler nasip etsin.

yalnız yaşadığım için yalnız yiyorum. bazen bir iki sinek eşlik eder, öyle öyle yer kalkarız, ama bulaşığı hep bana bırakıyorlar ona sinir oluyorum.

Kaynaşmak: Bir sofrada tecelli eden en büyük sırlardan biri olsa gerektir.

öle bigündeyim.

Ben İstanbulda yaşıyorum ailem Ankarada. Günde 3 öğün Ankaraya gidemeyeceğim için ben kıymetli yemek yiyemiyorum

muhabbetin yanında, güzel yemeklerde cabası :)

Sofra başı adap ve terbiyeyi öğrendiğimiz ilk dersliğimizdir. Kendi önünden yemek, paylaşmayı idrak etmek, diğerini kollamak, ortadaki salatanın başkalarının da hakkı olduğunu bilmek, kalan son bir lokmayı kardeşiyle paylaşmak, ikram etmeyi öğrenmek gibi birçok yan getirisi var sofra başlarının.

Evli bir çiftin hikayesini dinlemeye başladığımda ilk merakım, hatta en büyük merakım birlikte yemek yiyip yemedikleridir. Çünkü bu, bir karı kocanın, aile olup olamadıklarının ilk göstergesi gibi gelir bana. Karı koca, -varsa çocuklar- bir masanın etrafında "bir araya" gelemiyorlarsa daha ne zaman gelecekler diye düşünür ve üzülürüm.

ama gülmekten öldürdün beni Allah iyiliğini versin kardeşim :)))))))

Mustafa ULUSOY

ben tek başıma yaşıyorum o yüzden evde yemek yapmadığım için fazla yenmiyor :) Demekkkk patlayankız :D

tebessüm, şükür vardır herbir yüzde..

aile fertlerinin bir araya gelmesi muhabbetlerinin artması adına beraber yenen yemekler kıymetlidir.

Bir sofranın etrafına dizilmek bir yuvayı inşa eden ilk yapı taşıdır.

Bir sofranın etrafında dizilmek, yan yana gelmektir, yakınlaşmaktır asıl maksat. Çatal kaşık sesleri, kimilerinin ağız şapırtıları birbirine karışır. Kaşıklar çatallar tabakla ağız arasında mekik dokur. Bazen derin bir sessizlikte bazen küçük bir sohbetin neşesinde insanlar birbiriyle kaynaşır.

O'nun bize verdiği önemdir, değerdir.

Bir sofranın etrafına dizilmek Rezzak olan Mutlak Varlığın bahşettiği rızkın sofrasına oturmaktır. Yediğimiz basitçe yemekler değildir. Tattığımız aslında ne bir yayla çorbası ne bir patates oturtması, ne de bir maklubedir.

Annem için en büyük saadet, evlatlarının ve torunlarının bir sofranın etrafında toplanıp yemek yemesidir.

Yalnız yiyince insan bi şey anlamıyor ki sanki bi görevi yerine getiriyormuş gibi bi his olumşuyor, en bereketli sofralar kalabalık sofralar ;)

benim evde fazla yemek yenmiyor :)

güzel bir yazı... ve önemli bir konu.

hiçmi?

sofra kurulu ama bazen insanın canı yemek istemiyor işte..

Kıssa ve hikayelerle, şakalaşmalarla, bir sofra başında yalnızlıklar kül olur gider. Az biraz sonra yeniden alevlense de bir saat az bir zaman mıdır yalnızlığın pençesinden kurtarılan.

herhalde hayatımda hibir zaman ailecek bir kahvaltı yapmış değilim, oda ilginçmiş ya :)

yanlışlık olmuşşş..

O bir köşeden manzarayı büyük bir iştiyakla seyrederek sofradakilerden daha fazla lezzet alır. Sanki o güzelim rızıkları yiyen kendisidir. İtiraf etmeliyim ki annemin hissiyatını daha yeni yeni anlıyorum. Orada, sevdiklerinin, bir sininin ya da bir masanın etrafında yan yana dizilişiydi onu bu kadar çok memnun ve mesrur eden.

Sevdiğinin karnı doyunca yüzünde beliren sevinci görmek, başka ne zaman nasip olur insanoğluna.

alimin bir oturuşta ne kadar ekmek yeersiniz diye soruyor ;

Sofrayı kurmak ve toplamak ise başka bir anlamlı eylemdir. Hele çocukların buna iştirakinin sağlanması elzemdir. Birçok ailede çocuk sanki paşazadelerin oğlu ya da kızı muamelesi görür. Anne evin hizmetçisidir. Bence yine hata annelerdedir. Çocuklarını yanına çağırıp, "Hadi şu tabak, çatal, kaşık ve bıçakları masaya dizin bakalım, kızım sen gel çorba servisini yapar mısın o güzel ellerinle, oğlum sen de salatayı götürür müsün?" diyebilseler keşke. Yemek sonrasında da, "Hadi kızım, mutfağımızı toplayalım.'' kızı "Off ya anne, sınavım var.'' diye nazlansa da, "Varsa var kızım. Tabakları sudan geçirirken zihnin açılır, daha dikkatli ders çalışırsın, bereketini görürsün yardım edersen annene ders çalışmanın.'' diye seslense de bir zahmet çocuklarının tek vazifesinin ders çalışmak olmadığını öğretse. Kocalar mı? Onlar zahmet edip akşam yemeğine eve gelebilseler yeter de artar bile.