her günüm sanki birilerine yazılan kelimeleri kovalamakla geçiyor.. sağır kişilere söylenen şarkılar gibi.. duymuyor ki beni. kalbimi aydınlattığını, dünyama koca bir mutluluk verdiğini bilmeden söylediğim şiirler var bende.. ya beni duymuyor ya da beni okumuyor.. işaret dilini mi öğrensem acaba.. kalbimde olduğunu anlatmak için..

dinlediğim bir şarkıda geçiyordu.. adam ne güzel demiş.. "bu şehir o güzel gözlerinle çağırdı beni" hani sevdiğinin gözleri sürükler seni.. kouverir kalbin dalından.. her esen rüzgar ulaştırır onu sevdiğine..

vuruldum rutubet kokan bir köşe başında o güzel gözlerine..