dejavu mu oldum :)) daha önce burda sanki okumuştum kim yazmıştı çıkaramadım :))

Yanında en son konuşanı ilk önce konuşan gibi dikkatle dinlerdi.

Kapısına yardım için gelen kimseyi geri çevirmezdi.

Aslında böyle bir dostumuz var; ki o, iki cihanda Efendimiz Muhammed Mustafa'dır .

Kendisini üç şeyden alıkoymuştu: Kimseyle çekişmez, çok konuşmaz, boş şeylerle uğraşmazdı.

Adet üzere sarf edilen hiçbir kötü sözü ağzına almamıştı. Sıkıntılı hallerinde kabalaşmaz, bağırmazdı.

Her zaman hüzünlü ve mütebessim bir haletle dururdu.

dejavu dejavu. eskiden günde 5 tane yaşıyordum. bugunler azaldı 2-3. başka alemlere yolculuk gibi. ama siz memurlardasınz:)

Sabahları evinden çıkarken şöyle derdi: "İlahi, doğru yoldan sapmaktan ve saptırılmaktan, kanmaktan ve kandırılmaktan, haksızlık etmekten ve haksızlığa uğramaktan, saygısızlık etmekten ve saygısızlık edilmekten sana sığınırım."

Bir toplulukta bulunduğu zaman bir şeye gülerlerse, o da güler; bir şeye hayret ederlerse, o da onlara uyarak hayret ederdi.

cenab-ı rabbül alemin, bizleri böyle bir dostun şefeatine nail eylesin. böyle dost kainata ancak bir kere gelir. böyle dostun özelliklerinin sadece birisini bile hakkıyla yerine getirebilsek ne mutlu.

Her zaman ağırbaşlıydı.

Konuşurken yüzünü başka tarafa çevirmez, bulunduğu mecliste ayrıcalıklı bir yere oturmazdı.

Affediciliği tabii idi. İntikam almazdı.

Kelimeleri parıldayan inci dizileri gibi tatlı ve berraktı.

Fakirlerle birlikte yerdi; öyle ki onlardan ayırt edilemezdi. Yemek seçmez, önüne ne konulursa yerdi.

zaman gazetesi yazarı A. Turan Alkanın bugünkü yazısı.

Bir gün kendisinden yaşça küçük bir dostunun omuzlarından tutarak şöyle demişti: "Sen dünyada garip bir kimse yahut bir yolcu gibi ol!"

Yürürken beraberindekilerin gerisinde yürürdü; Ayaklarını yerden canlıca kaldırır, iki yanına salınmaz, adımlarını geniş atar, yüksek bir yerden iner gibi öne doğru eğilir, vakar ve sükunetle rahatça yürürdü.

Hoşlanmadığı bir şey hakkında susardı.

Daima düşünceliydi. Susması konuşmasından uzun sürerdi. Lüzumsuz yere konuşmaz; konuştuğunda ne fazla, ne eksik söz kullanırdı.

Gerçeğe aykırı övgüyü kabul etmezdi.

Sizin hiç böyle bir dostunuz oldu mu?

Umanı, umutsuzluğa düşürmezdi.

Sıradan değildi; ama sıradan insanlar gibi yaşadı.

bu yazı çok güzel.

Hiç kimseyi ne yüzüne karşı, ne de arkasından kınar ve ne de ayıplardı. Kimsenin kusurunu araştırmazdı. Kimseye hakkında hayırlı olmayan sözü söylemezdi.

Konuşurken çevresindekileri adeta kuşatırdı.

Kötü söz söylemezdi.

Düşmanlarını sadece affetmekle kalmaz, onlara şeref ve değer de verirdi.

Sade kıyafetler giyer, gösterişten hoşlanmazdı.

Dünya işleri için hiç kızmazdı. Kendi şahsı için asla öfkelenmez ve öç almazdı.