Bakalım bu yapmacık gülümsemeyi ne kadar yapabileceğim...

Ben kocaman bir adamım artık güya ve biliyorum "geçim derdinin" ne memem bir şey olduğunu. Mübaşir mi olunacak olacaksın ve kaldırıp hayalleri içinin bodrumuna acı acı gülümseyeceksin, kurallara uyacaksın. Senin için uygun görülen hayalleri kabulleneceksin. Bu kadar. Acı ama bu kadar.

ruhsuz kazmanın tekisin dediğini duyar gibiyim...

Ben Türkiye'de yaşıyorum yani hayallerin sınav heyecanlarıyla, mülakat stresleriyle tuzla buz olduğu bir ülkede. Ne istediğinizin ve hayallerinizin boyutu çok mühim değil zira "geçim derdi" gibi önemli bir faktör var ortada. Benim için uygun görünen "memurluk" oldu, gir sınava çık sınavdan, orada alım varmış oraya başvur, buradaki şartlar sana uymuyormuş haydaaa kal ortada vs.. çok yorucu.

ekmek yiyecek bir işin oldugu ıcın şükretmelısın.

Ne güzel yazmışsınız... Yürekten çıktığı o kadar belliki, okurken insanın iliklerine işliyor adeta herbir kelime - kendi adıma-

Şimdi de mübaşirliği kazandım ve yakında başlıyorum. Erkekler için çok uygun bir meslek olduğu söyleniyor, olmasada benim için sorun değil hayaller suya düşmüşken ve hazır hissizleşmişken her işi yapabilme potansiyelim var. Herkeste bir yere "kapak atma" telaşı varken çok da umursamıyorum hayalleri filan nasıl olsa çoktan vazgeçtim hepsinden. Ne istersin diye sorulsaydı ve şartlar daha uygun olsaydı hayallerimi gerçekleştirmek istiyorum derdim. Fakat filancanın kızı bilmem hangi memuriyette çalışıyorsa, falancanın oğlu sırtını devlete dayamışsa sen de bir devlet bulup sırtını dayayacaksın.

ne dersen de.. aç karınla sanat da olmaz hayal de

Kurallar bellidir ülkemizde, bir kitap kapağı açmadan üniversiteden mezun olanlar el üstünde taşınırlar, sorsan İsmet İnönü'nün AKP?ye girme taraftarıdır ya da değildir, emodur, apaçidir bilmem nedir ama mühim değildir o bir diploma sahibidir. İşinin hakkını veremeyecek bir yığın üniversite mezunu ne acı! Lise mezunuysan yarım ağızla konuşurlar seninle "oradan çok mu cahil görüyorum" diyesin gelir. Bilmem kaç yüz kitap devirmiş olman, sanattan anlıyor olman, sonsuz bir hayal gücünün olması vs... çok da mühim değildir, mühim olan "devlete sırtını dayamış olup olmaman" ya da bilmem ne şirketinde hangi pozisyonda çalışıyor olmandır.

Ne istersin diye sorulsaydı derdim ki; bana küçük bir kitapçı dükkanı yeter. Ben orada mutlu olurdum, kitap kokusuna aşık olur, hepsinin adını ezbere bilirdim. Türk kahvemi yudumlarken kitap okur, herkes kitap okusun diye müthiş indirimler yapardım. Fotoğraf makinemi alır gitmek istediğim şehirlerde zamanı dondururdum, belli mi olur belki bir kitap bile yazardım ve hayallerimi gerçekleştirmiş olmanın mutluluğuyla kocaman gülümserdim.