O razı olmadıktan sonra, benliğinin, kendinin gözüne girmişsin, ne önemi var?

Yaptığımız her işi mutlak nazarıyla şahitliğini yapan Mutlak Varlık var.

Zihninde o bildik endişe uyanıveriyor: Güzel olacak mı? Sonra birden kendini dikleştiriyorsun ve "Yaptığım işi başkasına beğendirme çabam yoktur benim" diye geçiriyorsun içinden. Yaptığın yemeği senin beğenmen yetiyor da artıyor bile. Sofradakilerin ne düşündüğü ile ilgilenmiyorsun hiç. "Harika olmuş!" deyip demeyeceklerini dert etmiyorsun. Başkalarının seni beğenip beğenmemesi umurunda değil. Onlara kendini beğendirme köleliğinden kurtulmuşsun. Özgürsün, rahatsın.

"O razı olduktan ve kabul ettikten sonra, isterse ve hikmeti iktiza ederse, sizler istemek talebinde olmadığınız halde, halklara da kabul ettirir, onları da razı eder."

Kimsenin gözüne girmeye çalışmak gibi bir derdim yok, diye düşünüyorsun gururla.

Ya da tersi oluyor. İstediğim gibi olmadı diye paralıyorsun kendini. Belirlediğin standarda ulaşmadı diye kendini ayaklarının altına almadığın kaldı bir. Ezdikçe eziyorsun onu. Çiğnedikçe çiğniyorsun.

Benliğin ve nefsin seni beğensin diye çırpındıkça çırpınıyorsun.

Yok mu?

hep kendim hep kendim hep kendim.. diyen bir Müslüman...

Yanında kimsecikler yok. Seni gözetleyen bir çift göz yok.

"Biliyorum ki, önemli olan başkalarının ne düşündüğü değil, benim ne düşündüğüm" diyerek övünüyorsun, bunu bir özgüven işareti sayarak.

gozelmiş.

Halkların içine sen de, senin benliğin de dahil.

Aynada sana bakan bir çift göz var, baksana. Nasıl da inceliyor seni. Yüzünün her ayrıntısına nasıl da dikmiş gözünü. Ya da yaptığın yemeğin tadına bakıyor, kokluyor, inceliyor da inceliyor.

Bütün dikkatini yaptığın işe vermişsin. Mesela, yemek yapıyorsun. Mesela, harıl harıl bir sınava hazırlanıyorsun ya da ödev yapıyorsun.

Resim yapıyor da olabilirsin, renkleri birbirine katarak bir gün batımı boyuyorsun. Şiir yazıyorsun belki de. Gece odana çekilmişsin, günlüğüne içini döküyorsun. Elinde tığ, dantel örüyorsun. Ya da bahçenin ayrık otlarını temizliyorsun.

Kendini beğendirmeye çalıştığın zatın ve başkaları dışında biri daha var: Mutlak Varlık.

"Amelinizde rıza-yı İlahi olmalı" diyor ayrıca.

ama ne kadarda doğru tespitler diymi?

Başkalarına aldırmam derken kendine aldırmanın tuzağına düşmüş, için için kanıyor yaraların.

enelerimiz ne kadarda kabarık

"ene" putu :)

Yalnız başına olduğun bir anda dahi, hala yanı başında biri dikilmiş konuşuyor seninle.

İçinden, kendi kendinle konuşarak, göklere çıkarıyorsun kendini. Nasıl da övüyorsun. Harikasın, muhteşemsin, güzelsin, akıllısın, zeki mi zekisin. Beğendikçe beğeniyorsun kendini.

O razı olsa, her ne yapıyorsan, benliğinin ve nefsinin yaptığını beğenmemesinin de bir önemi yok. Benliğin, nefsin sana küsse, yine ehemmiyeti yok.

yazar adına teşekkür ederiz :)

beğenme ve beğenilme duygusu, bizi sıkısıkıya sarmış durumda.

Başkalarını aşmışsın, büyüklenmeci benliğine takılıp kalmışsın.

ya kendi nefsimiz için yada bi başkaları için devamlı bi hazırlık içerisindeyiz?..

"Ben kendimi beğenmiyorum, beni beğenenleri de beğenmiyorum" diyor Zamanın Bedii. Diyor ve sadece O'nu övüyor, kendinde gördüğü tüm güzellikleri, hayırları O'ndan biliyor; bundandır ki ne içinden ne dışından kendi kendini övmüyor. Kendini başkalarına beğendirmeye çalışmadığı gibi, kendini kendine de beğendirmeye çalışmıyor.

Yaptıklarını sadece senin beğenmen yetiyor.

İşte böyle, ey nefsim.

"Eğer O kabul etse, bütün halk reddetse tesiri yok."

Ha başkalarına ispatlamaya çalışıyorsun kendini, ha kendine, ne fark eder ki?

İnsan, aynı zamanda kendisi için bir başkasıdır halbuki. İnsanın bizatihi kendisi, onu ilk inceleyen, öven ya da yeren, göklere çıkaran ya da yerin dibine batırandır.

İşte Ünlülerin IQ Seviyeleri

Mesela, giyinip kuşanıyorsun. Ya da aynanın karşısına geçmişsin, süsleniyorsun. Bir başkası ya da başkaları için süslenmediğine öyle eminsin ki. "Ne kadar hoş olmuşsun!" denilip denilmemesi hiç derdin değil.

Ne kadar hoş oldum, demen yeterli ve kafi geliyor sana.

Yorgunluğunun bir nedeni de bu.

Oyalandıkça oyalanıyorsun, kendinle.

"Eğer O razı olsa, bütün dünya küsse ehemmiyeti yok."

Hiçbir zaman yalnız olmadın ki: Sen ve kendindin hep.

Yanılıyorsun.

Her iki türlü de, yazık ediyorsun kendine.

Hala gözüne girmeye çalıştığın biri var: Kendin.

O razı olduktan sonra, sen kendinden bir türlü razı olmasan da bir ehemmiyeti yok.

Sen, seni ne kadar övsen de, ne kadar takdir etsen de, ne kadar beğensen de, kalbinde sonsuz bir çatlak, bir türlü doymuyor yine..

Ben beğeneyim yeter, diye geçiriyorsun içinden.

cidden Müslüman sayılırmı?

İşte "bütün halkın" içine, sen yani kendini yüceltmek isteyen benliğin de dahil.

Başkalarının gözüne girmekten kaçarken kendi gözüne girmenin tuzağına yakalanıyorsun.

Mustafa Ulusoy

Her ne yaparsan yap, "Allah'ım, bunu senin için yapıyorum, razı ol yaptığımdan" de ve çekil geriye. Elbette, elinden gelenin en iyisini yaptıktan sonra.