"Şu, dinini bırakan, Kureyş'in arasına ayrılık düşüren Muhammed'in vücudunu ortadan kaldırmaya gidiyorum!" cevabında bulunarak, maksadını gizlemeye bile lüzum görmedi.

"Mutlaka, şu Ebu Talib'in yetimi Muhammed'in işi, bir an önce halledilmelidir!"

Ömer, hem okuyor, hem de okudukları üzerinde düşünüyordu. Kur'an'in ebedi ve edebi belagatı karşısında şaşkına dönmüştü. Sanki, az evvel kılıcının kabzasına yapışıp Peygamber Efendimizin vücudun ortadan kaldırmaya giden Ömer, o değildi! Kalbindeki katılık, yüzündeki öfke yok oluvermişti birden... Az evvel kan çanağını andıran gözleri, şimdi aydınlık

Ebu Cehil, hareketinde kendisini haklı göstermek için savunmaya geçti. "Ama o bizi akılsız saydı!" dedi, "Putlarımıza hakaret etti. Atalarımızın tuttuğu yoldan ayrı bir yol tuttu."

Kimse bu korkunç kararı tatbik etme cesaretini kendisinde göremiyordu. Ama içlerinde biri vardı; uzun boylu, iri yapılı, kimseye boyun eğmez, gözünü daldan budaktan sakınmaz, gözüpek biri... Ortaya atıldı. "Bunu ben yaparım!" dedi.

Hz. Hamza, "Bu söylediklerini sen, gözünle gördün mü?" dedi.

Hz. Hamza, heybetli bakışlarını cariyenin üzerinde bir müddet gezdirdikten sonra, "Ebu'lHakem b. Hişam, ona ne yaptı?" diye sordu.

288Taha, 14.

Gözcü, Ömer'in silah belde geldiğini içeriye haber verdi. Herkesi bir telaş ve heyecan havası sardı. Sadece biri müstesna: Hz. Hamza... Bu büyük İslam kahramanı, elini kılıcının kabzasına atarak, "Bırakın, gelsin. Korkulacak ne var? Eğer hayırlı bir maksatla gelmişse, kendisini hayırla ağırlarız; eğer kötü bir niyetle gelmişse, onu kendi kılıcıyla hallediriz!" diye konuştu.

Bu sırada, fedakar sahabi Habbab b. Eret, Hz. Said ile ailesi Hz. Fatıma'ya, yeni nazil olan Taha Suresini okumakta idi.

(Bi 'setin 6. senesi)

Hepsinin zihninde karar kılmış fikir şu idi:

Artık, Ömer'in Resulullah ve İslamiyet aleyhindeki düşünceleri tamamıyla aksine dönmüştü. Bir an evvel Fahri Alem Efendimizin huzuruna varıp, hidayet nuruyla kucaklaşmak istiyordu. Hemen, "Resulullah şimdi nerededir?" diye sordu.

Hz. Ömer, ruhunu hidayet güneşinin cazibesine kaptırmıştı artık... Resulullah Efendimizin sorusuna, "Allah ve Resulüne ve O'nun Allah'tan getirdiklerine iman etmek için geldim."diye cevap verdi ve arkasından da, Müslüman oldu.

Bu dehşetli karar karşısında tüyleri diken diken olan Hz. Nuaym, onu bu fikrinden caydırmanın yolunu aradı ve, "Vallahi, çok zor bir işe kalkışmışsın. Muhammed'in ashabı, onun başı ucundan bir an dahi olsun ayrılmıyor. Ona yol bulmak çok güç. Farzet ki, bir yolunu bulup onu öldürdün. Zanneder misin ki, Abdi Menaf Oğulları, senin yeryüzünde elini kolunu sallayarak dolaşmana müsaade eder?" diye konuştu.

Artık Hz. Ömer, Müslümandı; kırkıncı Müslüman... Bundan böyle, cesaret, kuvvet ve kahramanlığını şirk için değil, İslam dini uğrunda kullanacaktı. Kureyşlilerin verdiği karar üzerine Serveri Kainat'ın vücudunu ortadan kaldırmaya koşan Ömer, şimdi onun etrafında pervane olmuştu. Yiğitliğine imanın hadsiz kuvvetini de ekleyen Hz. Ömer, bundan böyle Allah için, Resulullah için müşriklere gözdağı vermeye koşacaktı. Birdenbire parlayan bu ateşin fıtrat, Hz. Muhammed güneşinden feyz ve ışık alarak dünya tarihine adalet timsali "Adil Ömer" unvanıyla geçecektir.

Evinin önüne yaklaşan Ömer, bu sesi duydu. Kapıyı hiddetli hiddetli bir iki defa çaldı. Açılmadığını görünce, omuz verip kapıya yüklendi ve hışımla içeri daldı.

Hz. Ömer katipti, okuma yazma bilirdi. Eline aldığı sahifeyi başından okumaya başladı:

Resuli Ekrem Efendimizin, ashabından bazılarıyla Safa Tepesi eteğindeki Daru'lErkam'da bulunduğunu öğrenince, Hz. Habbab'la derhal yola koyuldu.

SAF HALİNDE MESCİDİ HARAM'A GİDİŞ

Hz. Resulullah'ın başını bekleyen müşrikler, bu manzara karşısında şaşırıp kaldılar. Şaşkın, ürkek ve korkak bakışlarla bir Hz. Ömer'e, bir Hz. Hamza'ya bakıyorlardı. Bir ara cesaretlerini toparlayarak, "Ey Ömer!.. Arkanda ne var, neyle geldin?" diye sordular.

Müşriklerin sesi sedası kesildi. Sanki dilleri tutulmuştu.

Fakat, beklenmedik bir cevapla karşılaştı: "Ya Ömer!.. Sen beni bırak, önce ev halkına, aile etrafında dön. Enişten ve amca oğlun Sid b. Zeud ile eşi, kız kardeşin Fatıma, Müslüman olup, Muhammed'in dinine tabi olmuşlardır. Git, önce onlarla uğraş!"

(Bi'setin 6. senesi Zilhicce ayı / Miladi 616)

Hz. Hamza'dan kararlı ve sert bir cevap geldi: "Siz ki, Allah'tan başkasına İlah diye tapmaktasınız. Sizden akılsız kim var? Ben şehadet ederim ki, Allah'tan başka ilah yoktur. Yine şehadet ederim ki, Muhammed, Allah'ın Resulüdür!"275

Son derece hiddetlenen Hz. Hamza, evine uğramadan, yayı, oku, torbası ve av malzemeleri ile, doğruca, Kabe etrafında oturmuş bulunan Ebu Cehil ve arkadaşlarının yanına vardı. Meclisin ortasındaki Ebu Cehil'in başına, hiçbir şey sormadan okkalı bir yay indirdi ve başını fena halde yardı. Sonra da, "Sen misin ona sövüp sayan?.. İşte, ben de onun dinindeyim! Onun söylediğini söylüyorum! Gücün yetiyorsa, o yaptıklarını bana da yap, göreyim!" diye konuştu.

Kahraman Hz. Hamza'nın saadet dairesine dahil olmasıyla, manevi sancıları kat kat artmış oldu.

Bunun üzerine Resulii Kibriya Efendimiz önde, sağında Hz. Ömer, solunda Hz. Hamza, diğer sahabiler arkalarında Daru'lErkam'dan çıkarak Kabe'ye doğru yol aldılar. Vakur adımlarla, Mescidi Haram'a girdiler.

Mekke sokaklarından duyulan tekbir sesleri, ufukları çınlattı, oradan göklere doğru nurani dalgalar halinde yükseldi!

aÜI "Gerçekten Ben, Allah'ım; Benden başka hiçbir ilah yoktur. Onun için Bana ibadet et ve Beni anmak için namaz kıl!"288 ayetini okuyunca haykırdı: "Bu ne güzel, ne şerefli, ne haşmetli bir kelam! Bu kelamdan daha güzel, daha tatlı bir kelam olamaz!"

Kur'an sahifeleri ancak temiz kimselere verilebilirdi. Halbuki Ömer, henüz şirk üzere bulunuyordu, dolayısıyla da manen temiz sayılmıyordu.

Kılıcını kuşanan Ömer, kan çanağına dönmüş gözleriyle etrafa öfkeli bakışlar savurduktan sonra, doğruca Kabe'ye giderek tavafta bulundu. Sonra da kin, düşmanlık dolu sert adımlarla Safa Tepesinin yolunu tutup, Daru'l Erkam'a doğru yollandı.

Ömer, öfke dolu sesiyle, "Okuduğunuz ne idi?" diye sordu.

Bu emir üzerine kapı açıldı. Kapı önünde bekleyen Ömer, heybetli görünüşü ve silahı ile içeri girdi. Yüzünde öfke değil, muhabbet parıltıları vardı. Gözleri, hak ve hakikati aramanın aydınlığı içindeydi. Resuli Ekrem'le bir an göz göze geldi. Kainatın Serveri Efendimizin manevi heybeti karşısında kendinden geçer gibi oldu. Her şeyini unutmuştu. Nebiyyi Ekrem'in nurani bakışları, kalb ve ruhunu tesiri altına almış, adeta avuçlamıştı.

Ömer b. Hattab ve Ebu'lHakem Amr b. Hişam, yani Ebu Cehil... Biri Serveri Kainat Efendimizin vücudunu ortadan kaldırmakla ancak İslam davasının önüne geçilebileceğini teklif eden Ebu Cehil, diğeri bu teklifi kabul edip kararı infaz etmeye kalkan Ömer!..

Ömer, şaşırdı birden!.. Kalbinde dalgalanmalar meydana geldiğini hisseder gibi oldu. Daha fazla ayakta durmadı ve yere oturdu. Derin derin düşündükten sonra, "Hele getirin şu okuduklarınızı; getirin de, Muhammed'e gelen şey ne imiş, göreyim!" dedi.

saçıyordu; yüzüyle beraber, içi de gülüyordu. Surenin, LH ^Jl

Cesaretin gerçek kaynağı olan imanı kalbine yerleştiren Hz. Ömer, artık yerinde duramaz olmuştu. Resuli Ekrem'e, "Ya Resulallah!.. Biz ölsek de yaşasak da hak din üzere değil miyiz?" diye sordu. Resüli Zişan, "Evet, varlığım kudret elinde olan Allah'a yemin ederim ki, siz kalsanız da, ölseniz de hak din üzeresiniz." diye cevap verince, "Öyle ise hala ne diye gizleniyoruz?" dedi, "Seni hak dinle gönderen Allah'a yemin ederim ki, korkmadan, çekinmeden, cesaretle bütün şirk meclislerine gidip İslamiyeti açıklayacağım!"

Seytan'ın Vesvesesi

"Taha!.. Biz, sana Kur'an'ı eziyet çekesin diye indirmedik. Ancak, Allah'tan korkan kimseye bir öğüt için... Arzı ve yüce gökleri yaratandan, yavaş yavaş bir indirişle onu indirdik."287

Nebiyyi Ekrem Efendimiz ile Ashabı Kiram'in sevinçleri son haddine varmıştı. Hep bir ağızdan yüksek sesle tekbir getirdiler: "Allahü ekber, Allahü ekber!"

HZ. HAMZA, MÜSLÜMANLAR SAFINDA

"İşte, o zaman Allah Resulü, 'Hak ile batıl olanın arasını ayırdı.' diye bana 'Faruk' adını taktı."290

Ömer, artık hedefini tesbit etmişti: Doğruca "Daru'1Erkam"a giderek, orada Peygamber Efendimizi bulacak ve alınan kararı yerine getirecekti.

Önce Hz. Hamza'nın, arkasından Hz. Ömer'in Müslüman olması, İslam'ın inkişafı ve Müslümanların müşriklerin baskılarından sıyrılarak ibadetlerini şerbetçe ifa etmeleri hususunda büyük bir rahatlık sağladı. Bu bakımdan bilhassa Hz. Ömer'in mü'minler safında yer almasının, İslam tarihinde önemli bir yeri vardı. Bu ehemmiyeti, ashabtan Abdullah b. Mes'ud Hazretleri, "Ömer'in Müslüman olması, İslamiyet için bir fetih, Müslümanlar için bir şeref ve izzet idi. Medine'ye hicreti nusret, halifeliği de rahmet oldu. Ömer Müslüman oluncaya kadar bizler, Kabe avlusunda açıktan açığa namaz kılamıyorduk."291 diyerek ifade etmiştir.

Hz. Fatıma, önce tereddüt gösterdi. Kardeşinin mübarek Kur'an sahifelerine hakaret edebileceğinden korktu. Ancak Ömer, "Korkmayın." diyerek, onun bu endişesini yok etti.

Bu iş için bazıları büyük vaadlerde de bulunuyordu. Mesela, Ebu Cehil, "Muhammed'i öldürecek kimseye, benden 100 kızıl ve siyah deve, şu kadar altın, şu kadar gümüş v. s." diyordu.

İlahi hidayetin tecellisi bu!.. Kimin nerede ve nasıl iman nimetine kavuşacağı belli olmaz. Hz. Hamza da, beklenmedik bir zamanda İslam nimetine kavuştu.

Hz. Ömer, kalkıp gusletti. Bunun üzerine Hz. Fatıma, koyduğu yerden Kur'an sahifesini hürmetle alıp ona verdi.

Hz. Ömer'in bu sözlerini işiten Kur'an hocası Hz. Habbab, gizlenmiş olduğu yerden ortaya çıkıverdi ve, "Müjde ey Ömer!.." dedi, "Dilerim ki, Resulullah'ın yaptığı dua, senin hakkında gerçekleşsin! Dün gece o, 'Allah'ım, İslamiyeti ya Ebu'lHakem b. Hişam'la ya da Ömer b. Hattab'la kuvvetlendir.' diyerek dua etmişti!"

Bu korkunç cinayeti işlemeye kim cesaret edebilirdi? İşin içinde Haşim Oğullarının böyle bir hal vukuunda kan davası gütmeleri de söz konusu idi.

Cariye, "Evet, gördüm!" diye cevap verdi.

"Ona şuracıkta türlü türlü işkenceler yaptı, hakaret etti; sonra da çekip gitti. Muhammed de ona hiçbir şey söylemedi!"

Kalbi iman ve itminan bulun Hz. Hamza, Peygamber Efendimize, "Senin doğruluğuna şehadet ederim, ey kardeşimin oğlu!.. Artık dinini bana açıkla." dedi.

Gidişinde bir mana vardı; bir hedefe doğru gittiği besbelli idi. Yolda, Müslüman olmuş, fakat imanını gizleyen akrabasından Nuaym b. Abdullah Hazretlerine rastladı. Hz. Nuaym, Ömer'in bu değişik tavrı karşısında sormadan edemedi: "Nereye gidiyorsun ey Ömer?.."

Sert bakışlarını muhatabının üzerinde gezdiren Ömer, "Sen de mi ondan yana oluyorsun yoksa?.." diye sordu.

291 ibni Sa'd, Tabakat, c. 3, s. 270; Süheyli, Ravdu'lÜnf. c. 1. s. 219.

Hz. Ömer der ki:

Bir anda bütün gözler, ortaya atılan bu cesur adamın üzerine çevrildi. Baktılar, Hattab Oğlu Ömer'di bu... Ömer'in bu işi yapabileceğinden emin olan Kureyşliler, hep bir ağızdan, "Evet, bunu ancak sen yapabilirsin! Görelim seni!.." dediler.

289 Ibni Hişam, Sire, c. 1, s. 366371; Ibni Sa'd, Tabakat, c. 3, s. 267269; Süheyli, Ravdu'lÜnf, c. 1, s. 216219.

290 İbni Sa'd, Tabakat, c. 3, s. 270.

Hz. Hamza'nın bu kararlılığı karşısında, ne Ebu Cehil, ne de etrafındaki lerde bir hareket ve bir mukabele görülmedi. Hatta, Ebu Cehil, "Doğrusu ben, kardeşinin oğluna çok çirkin bir şekilde sövüp saymıştım; buna müstahak oldum." diyerek suçluluğunu da itiraf etti.

Bunun için Hz. Fatıma, "Kardeşim!.." dedi, "Sen, Allah'a şerik koşulan bir inanç üzere bulunduğun için temiz sayılmazsın. Halbuki, O'na ancak temiz olanlar el sürebilir. Kalk, önce bir yıkan!"

Peygamberimizin amcası ve aynı zamanda süt kardeşi olan Hz. Hamza, kimden olursa olsun, nereden gelirse gelsin, haksızlığa asla tahammülü olmayan bir kahramandı. Kureyş içinde de yüksek bir itibara sahipti.

Bir gün, çok sevdiği eğlencesi olan avdan dönüyordu. Safa Tepesinden Kabe'ye doğru giderken karşısına Abdullah b. Cuda'nın azadlık cariyesi çıktı ve, "Ey Umare'nin babası!.." dedi, "Kardeşimin oğlu Muhammed'e, Ebu'lHakem b. Hişam ile arkadaşları tarafından yapılanları görmüş olsaydın asla dayanamazdın!"

Resuli Ekrem, kendilerine va'z ve nasihatte bulundu.

Hz. Ömer, "La ilahe İllallah, Muhammedü'rResulullah ile geldim." dedi ve ilave etti: "Kimse yerinden kımıldamasın; yoksa boynunu vururum!"

Manzara ibretli ve içler acısı idi. Bir insan, kız kardeşini "Rabbim Allah." dediği için nasıl böylesine insafsızca dövüp kan revan içinde bırakabilirdi? Kan revan içinde bırakılanın bu haline rağmen davasını haykırmaktan geri durmaması karşısında hangi katı kalb yumuşamaz ve hangi yürek insafa gelmezdi?

Ömer'de bir şaşkınlık, bir tereddüt... Duyduklarına önce inanmak istemedi; hatta, araştırma ihtiyacını bile duymaz görünerek yoluna devam etti. Ancak, içine düşen şüpheyi yenemedi ve yarı yolda fikrini değiştirerek kız kardeşinin evine doğru döndü.

Emsalsiz kahramanlardan biri olan Hz. Hamza'nın Müslümanlar safına katılması ve arkasından da bir grup Müslümanın Habeşistan'a hicretleri, Kureyş müşriklerini derin derin düşündürüyordu. Hayatlarına büyük bir tedirginlik ve endişe hakim bulunuyordu.

Manzarayı seyreden Fahri Alem'in yüzünde tebessümler belirdi. Ömer'in gönlünün hidayet nuruyla aydınlandığı haberini almıştı. Hiçbir telaşa ve endişeye kapılmadan, oturduğu yerden, "Telaş edilecek bir şey yok, bırakın gelsin! Eğer Allah, onun hayrını murad ettiyse, kendisini doğru yola iletir." diye emir buyurdu.

Bu ifadeler, Ömer'in kalbinin hidayet nuruyla sarıldığını, onun aydınlığına kavuştuğunun işaretiydi.

287 Taha, 14.

KIRKINCI MÜSLÜMAN: HZ. ÖMER

275 ibni Hişam, Sire, c. 1. s. 311; Ibni Sa'd, Tabakat, c. 3, s. 912; İbni Abdi'lBerr, ellstiab, c. 1, s. 270.

Aradan bir gün geçtikten sonra, Resuli Ekrem Efendimizin huzuruna vardı. Başından geçenleri anlattı.

Hz. Fatıma, hiddetli hiddetli kapı çalanın kardeşi Ömer olduğunu anlamış ve Kur'an sahifelerini hemen bir tarafa kaldırmıştı. Bu arada Hz. Habbab da bir köşeye saklanıvermişti.

Bu konuyu görüşmek üzere, Daru'nNedve'de toplanan Kureyş'in, hararetli ve ateşli konuşmalarından sonra, Ebu Cehil'in teklifi kabul edildi: "Muhammed'in vücudu ortadan kaldırılacaktır!"

Kalb ve zihninin, Şeytan'ın bu tarz telkinlerine maruz kaldığını hisseden Hz. Hamza, doğruca Kabe'ye vardı ve, "Allah'ım!.. Bu tuttuğum yol doğru ise, kalbime de onu tasdik ettir; bana bu hususta bir çıkar yol göster!" diye dua etti.

Ani ve beklenmedik bir kararla saadet dairesine dahil olan Hz. Hamza, evine dönünce, zihninde Şeytan'ın birtakım vesvese ve şüpheleriyle karşı karşıya kaldı: "Sen Kureyş'in hatırı sayılır birisi idin. Şu, dininden dönen Muhammed'e uydun. Hiç de iyi etmedin!"

Hz. Hamza gibi bir kahramanın Müslümanlar safında yer alışı, Efendimizi ve Müslümanları son derece memnun ederken, müşriklerin gönüllerine hüzün ve korku saldı. Resuli Ekrem'e pervasızca reva gördükleri eziyet ve işkencelerinin bir kısmını da terketmek zorunda kaldılar!

İslam ve iman sadası kulaktan kulağa yayılıp gittikçe gürleşiyordu. Kalblere manevi serinlik veren bu imani havanın teessüsü, müşriklerin uykularını kaçırıyordu. Başvurdukları tertip ve planların hiçbiri, coşkun akan bu iman şelalesinin önüne set olamıyor ve ümitsizliğin verdiği ezici ruh haleti içinde kıvranıp duruyorlardı.

Eniştesi telaş ve heyecan dolu ifadelerle, "Bir şey yok; sadece sadece aramızda konuşuyorduk." cevabını verince, Ömer'in öfke ve hiddeti bütün bütün arttı. Masum masum duran eniştesinin yakasına yapıştı ve, "Demek, duyduklarım doğru imiş! Siz de Muhammed'in dinine girdiniz, öyle mi?" diyerek onu yere çarptı. Hz. Fatıma, kocasını kurtarmaya kalktı. Sert bir tokatla o da kendini yerde buldu. Müslümanlığını gizlemenin artık bir mana ifade etmeyeceğini anlayan Hz. Fatıma, ayağa kalktı ve, "Elinden geleni yap ey Ömer!.. Ben ve kocam artık Müslümanız; Allah ve Resulüne iman ettik!" diye haykırdı. Bu sözlerini, getirdiği "Kelimei Şehadet" takib etti. Ortalık bir anda bu kelimenin azamet ve haşyetiyle çınladı.

Bir müddet birbirlerine bakıştıktan sonra, Resuli Ekrem Efendimiz, sessizliği, heyecan ve telaş havasını, "Neye geldin ey Hattab'm oğlu Ömer?.." sorusuyla dağıttı; sonra da elini uzatıp, kılıcının bağından tuttu ve, "Allah'ım, bu, Hattab Oğlu Ömer'dir. Allah'ım, İslam dinini Hattab Oğlu Ömer'le kuvvetlendir!" diye dua etti.

Resuli Kibriya Efendimiz, serbestçe Kabe'yi tavaf etti ve namaz kıldı. Müslümanlar da açıktan açığa namaz kıldılar.