başkalarını yargılamaya hakkın yoktur, öncelikle kendini yargılamadıgın sürece...

bir insan arkadaşlarını ve dostlarını yargılayabilir bu onun en dogal hakkıdır

DOSTOYEVSKI

Kimse kendine bakmıyor. Dedikodu felaket yaygın.

Yargılama, yargılanırsın...

"tencere dibin kara;benimki senden kara:D"

evet di mi? bi de öyle bi durum var. ama gariptir, anlayabiliyorum o tip düşünceyi

neticesinde yaşanılan olumsuzluktan bir memnuniyet sözkonusu oluyor. ve haketti derken bile o kişiyi yargılamış oluyoruz değil mi :)

başkasının mutsuzluğundan mutluluk duymasam da mutlu insanları gördüğümde ben neden mutsuzum diye sorabiliyorum. çok da anlaşılmayacak duygular değil. son derece insani duygular işte. insan psikolojisi garip birşey. davranışlarımıza yansımasa da beynimizin içinde yadırgadığımızı ifade ettiğimiz şeyleri kurabiliyoruz. kimse mükemmel değil. ve her insan iyiliği de kötülüğü de içinde taşır. içimizde taşırız da ne kadarını dışarı vururuz işte o belirler bizim nasıl biri olduğumuzu. bruce hiç mi içinden oh oldu demiyorsun? :)

daha kısa olarak atalarımızın olayı onikiden vuruşu diyorum

derin konu. beynimin bütün kıvrımları acil durum ilan etmekle beraber suçun kişiselliği kavramı son durağa kadar kendini savunmada bireye tercih hakkı tanır

Başkalarını yargılamaya hakkın yoktur... Çünkü bir insan, karşısında duran suçlu gibi kendisinin de bir suçlu olduğu, ortadaki suçta belki en büyük payın kendisinin olduğu bilincine varmadan başkalarını yargılayamaz... Bunu anladıktan sonra yargıç olabilir

başkalarını derken neyi kastettigini anlamadım ama

az önce misafirimle benzer bir şeyi tartıştık. suçta pay sahibi olmak noktasının biraz dışında ama... benim kişisel düşüncem şu bir insan bir şeyi yapıyor ya da doğruluğunu savunuyorsa mutlaka doğruluğuna inanıyordur. inandıkları ve savundukları noktasında aldığı eğitim, yetiştiği ortam, kültür vs etkilidir. gerçeğin tekliği doğrununsa çokluğu, kişiselliği bundandır. bizim doğru bulduğumuzu başkası onun doğru bulduğu şeyi biz doğru bulmayabiliriz ve bu da yargılama hakkını elimizden alır...

Nasıl?

Ne denli garip olursa olsun, gerçektir bu... Çünkü doğru bir insan olsaydım, karşımda duran suçlu belki de hiç olmayacaktı.

misafirler gittimi adakızı

"dinime söven müslüman olsa"

Bir başka sorunda;başkalarının mutsuzluğundan mutlu olma sendromu...

ancak...

Oh oldu değilde "haketti" diyorum :)

zaten bi yargılamaya başla çıkamazsın ki:) başkalarını yargılayasın

empati yeteneğinden ne kadar yoksunuz değil mi

da denilebilir konuyla alakalı olarak tabi ki:)

suçun oluşmasında birçok etken olsada birey akıl sahibi oldukça ve karar verme yetisi bulundukça mazereti başkasında arayamaz. yüksek bedellerde ödese suçtan vazgeçme ihtimali her zanan vardır.

hatta başkası yaptığında kınadığımız şeyleri kendimiz yaptığımızda mutlaka bir "ama benim..." oluyor :)

mümkün degil

tartışılır