ama bir o kadar da inatçıdırlar...

anne-baba için zordur muhtemelen böyle bir karar...

sıcak ilişkinin gelişim ve eğitimdeki önemi...

bu çocuklar...

daha üst basamaklara çıkması muhtemeldir...

başlığa benim gibi katılımcı olan arkadaşlara...

fenülketoron aşısı olmalı mutlaka

hemen yakınlık kurarlar...

bu yüzden anne-baba çocuklarına karşı...

asla pes edilmemeli...

forum üyeleri şöyle böyle diye atıfta bulunanlar...

down sendromlu çocukların zihinsel gelişim...

istemediği bir şeyi yapmak istmezse yaptırmak zordur...

dil gelişimine desteği katkısı yüksek olur...

özel eğitim alanında çalışanların yetkinliği de tartışılır. malesef 30 saatlik seminerlerle özel eğitim öğretmeni yapıldı insanlar.

bu çocukların gelişiminde tutarlılık çok önemlidir...

çünkü alınan kararların salıklı bir şekilde...

bu çocukların yüz kasları gevşektir...

algılama duyularının yetileri de programa dahil edilince...

Özürlü demeye kimsenin dilinin varmadığı bir özür şeklidir down sendromlu kişilerin rahatsızlığı. Bir dönem çok araştırmıştım. Bildiğim kadarıyla down sendromluların mutlu tavırlarının sebebi herkesi kendileri gibi zannetmeleriymiş. Diğer insanlardan farklı olduklarını bilemezlermiş.

son derece sevimli... neşeli... etrafındakilerle...

bu çocukların inatçı olma özelliği barizdir...

anneyle bebek arasındaki...

verilen eğitimlerin karşılığını boşa çıkarmayan...

down sendromlu çocuğa sahip ise...

anne hamile iken, rahatlıkla bu hastalık tespit edilebiliyor tabiki testi yaptırırsa, ülkemizde daha fazlaca kullanılan bir yöntem olmasa da kullanıldığı ülkelerde çoğunlukla bu çocuklar aldırılıyor, bana göre doğrusu olan da o.

bu başlık da sabitlense keşke...

bu çocuklarda müziğe karşı duyarlılıklar olur...

şu unutulmamalı ki...

ve de kararlılıktan dönülmemelidir...

sonsuz teşekkürler...

son derece duyarlı olurlar...

2 dönem sınıfımda down sendromlu bir öğrencim oldu. O kadar zor ki diğer öğrencilerle eğitimi. Özel eğitim almaları şart. Kaynaştırma eğitim gereği haftada birkaç ders diğer öğrencilerle, beden eğitimi, görsel sanatlar, müzik gibi derslerde birlikte olmaları iyi olabilir. Beden eğitimi dersinde en çok o eğleniyordu:)

genetik temelli bir hastalık olduğu için eğitilebilecek kapasite sınırlıdır, ama tabiki gerekli kurumlarda kendi ihtiyaçlarını karşılayabilme öğretilebiliyorsa aileler için büyük bir iş yapılmış olur.

eğitimlerde anne-babanın rolü çok önemlidir...

fizik kısmına gelince...

uygulanması çocukların gelişiminde katkısı çok olur...

verilen eğitimin ters etki yapması bu özelliğinden dolayı...

çocuğu olumsuz etkiler...

asla ebeveynler arasında gerilim olmamalıdır...

böylesi güzel başlığa niye ilgi yok...

ses ve hareket ritmi onlar için dikkat çekicidir...

sevgi... şefkat... bakım ve çevreye karşı...

canayakındırlar...

uygun bir fizik tedaviyle...

çok sabrlı ve sağduyulu olmaları gerekir...

yapmak istemez... daha önceki bahsedildiği üzere...

çocukların gelişiminde katkısı büyük olur...

aşırı korumacı olmamalıdır...

özellikle anne-baba arasında...

ama erken başlanan sürekli eğitimde bu yaş sınırı...

onları çok eğlendirir...

kas gücü motor beceri yetileri yanısıra...

nadiren rastlansa da bazıları çok geç konuşurlar...

bu, çocuğu olumsuz etkiler...

zira bu sosyal gelişimlerini olumsuz etkiler...

down sendromlu çocuklarınj her biri...

ilgi ve egitimle bu sorunu çözebiliriz..

o yüzden...

hani göremiyoruz sizleri...

takriben iki veya üç yaşında konuşmaya başlayabilir...

bir aile...

erken dönemde başlanan dil eğitimiyle...

fiziksel sağlık sorunu olmadığı sürece...

kendi arasında farklılıklar içerir...

ülkemizde demek bu işi hakkıyla yapmamışlar, 21. homolog kromozomda 2 tane kromozom olması gerekirken 3 tane varsa çocuk down sendromludur, aslında hata payı yok gibi birşey ama yapılmış demek, bana göre cinayet değildir, doğumdan sonra öldürmeye karşıyım ama doğum öncesi 3. ayda yapılıyor özellikle bu testler, hayat boyu kalıcı bir sağlık sorunu varsa aldırılmasında sakınca görmem, hem aile hem de diğer çocukların yaşamı o çocuğun doğması ile bambaşka bir duruma girecek.

kendi yapabileceği bir şeyi yaptırmaya meyilli olurlar...

birey olurlar...

bu yüzden her bir çocuğun ihtiyacına göre gelişim sürecine göre...

niye bu gibi güzel konularda katılımcı olmuyorlar madem...

sosyal gelişimde bu çocuklar...

konuşması geç başlar...

hasıl olabilir... gereğinden fazla zorla olursa...

eğitimler verilmelidir...

Birisi fenolketonüriden bahsetmiş ama down sendromluluk farklı bir şey. Bizden 1 tene farklı fazladan bir kromozoma sahipler.

genelde iki ve yedi yaşındakilerin gelişim düzeyinde olur...

davul-zil çalmak şarkı söylemek dans etmek...

aldırma hususu hassasiyet içeriyor...

link için;

etkin bir şekilde kullanılmasıyle...

down sendromlu çocukların...

yaşamlarının ilk anlarından itibaren...

anne karnında çocuğun down sendromlu olduğunun anlaşılması için gereken zamanda malesef çocuk artık basbayağı bir insan olmuş oluyor biolog. halk arasındaki tabirle "canlanmış" oluyor. o süreyi doldurmuş bir çocuğu aldırmak cinayet işlemekle eşdeğer. o zaman aldırabilecek kişi doğduğu zaman da öldürebilir! kaldı ki yengem yeğenime hamileyken yeğenimin down sendromlu olduğunu söylediler ancak yeğenim doğduğunda son derece normal ve sağlıklıydı. çok hassasiyet gerektiren konular bunlar... bir de zihinsel engelli, görme engelli, down sendromlu, bedensel engelli, otistik... engeli ne olursa olsun bireylerin yaşama hakları var ve iyi bir eğitim sürecinden sonra son derece güzel işler ortaya koyabiliyor ve en önemlisi mutlu olabiliyor bu bireyler. bence bu kadar basit değil "öldürelim" demek!

asla es geçilmemelidir...

hiç konuşamayan çocukların sayısı yok denecek kadar azdır...

ya da... eğitimde gereğinden fazla yükleme yapmak da...

önemli olan gülceldir

normal yaşantının içinde olmaları için elimizden geleni bizde yapmalıyız

müzik ve dansın eğitim programlarında...