HER AŞK BİTER SENDE GİT.. HEM ZATEN BİTECEĞİ DAHA BAŞTAN BELLİ OLAN BİR AŞKTI BİZİMKİSİ... SEN GİTMESEN BELKİ BİRGÜN BEN GİDECEKTİM, HERKES KENDİ TERCİHİNİ YAŞAR VE SEN TERCİHİNİ YAPTIN. RAHAT OL, GİT.. DRAMATİK VEDALARIN KAHRAMANI OLMAYALIM, GİT..

Boş ve uzun bir yoldan sonunda ve ilk kez gelen, kimin getirdiği kimsenin umurunda dahi olmayan ve içinde doğanın bütün güzelliklerine ithafen yazılmış cümlelerin olduğu bir mektuba duyulan özlemi yaşıyordum gözlerinde. Baktıkça senden bir şeyler getiren fakat beni karşında ölümden daha çaresiz kılan bakışlar. Gözlerini çeksen fikrimin sen tarafından, ölüm çıkagelir kirpiklerinin arasından?

arkadaşım benim başlıklarıma yazmayın böyle şeyler lütfen ayrıca ne sorununuz varsa saygı çerçevesinde yapın

Sen ne haldesin bilmem ama ben yaşayan ölüyüm şu anda

Bulut nasıl ağlar nar çiçeğini kim boyarkumrular nasıl kur yaparbülbüller birbirlerine hangi aşk sözlerini fısıldar bilmiyoruz anlamıyoruz.

Sana alışmama da..

Ağlamasan bile gözyaşına saygın olmalı!

Eğer bir gün gelecek olursan hani beni özlersen akşamın en güzel saatlerinde vazgeçme olurmu!... sakında bırakma dönüş yolculuğuna çıktığında... beraberliğin en güzel tanımı yapalım birlikte sevgiyi...

Çaresizliğimin beni yiyip bitirdiği zamanlarda daha mı aksi oluyordum ne? Sana geliyordum, avunmak için? Bilemezdim ki, o zamanlarda senin aklından geçenleri. Çok şey bekledim ben sevgili? Verebileceğinden çok şey bekledim. Alabileceğimden azına razı olarak?

Sevdiğini kırmanın ne demek olduğunu şimdi anlıyorum.

Herşey gizliydi, herşey saklıydı?

Hani 'öyle alıştım ki sana, benden bir parça oldun sanki' demiştin bana.. Alışma sevgili, sakın alışma bana. Alışkanlık önce heyecanı unutturur sonra ardından sıradanlık gelir çarçabuk. En sonda aşk yüreğinden çıkar gider ne olduğunu anlamadan.. Alışma bu yüzden bana, ne olur alışma. Aşkımı yüreğinden çıkarma..

Seni anlatmanın kelimelere idam fermanı vermek olduğunu, sana dair bakışların nasıl can yaktığını bir bilsen, güzelliğini ifade etmek için kurulan cümleleri normal karşılar mıydın bilmiyorum

Bırak seveyim seni zamansızlıklar içinde..

Soğuk ve uzak bir eylül akşamından sıyrılıp yola düşen tren dolusu umutlar vardı yalnızlığa rağmen ayakta kalmayı başaran. Kompartıman içerisinde sayısız düşünce dolaşıyordu fakat gözlerini seçmek zor olmuyordu. Bakıyordum, sen oradaydın. İsmini hecelememe yetecek zaman dilimi kadar yakın olmama rağmen gözlerine, ne ben konuşabiliyordum ne de zaman duruyordu.

Kalbimin en derin yerindesin sevgili!

Sana 'yüreğim' demek istiyorum, çünkü en değerli varlığım, yaşama nedenimdir yüreğim.

Aşk geliyor aklıma sonra sen geliyorsun nedensizce.. kapılıp gitmek diyorum çok uzak diyarlara... bilmediğim köy kahvelerinde çaylarımızı aaaaaaamak sabahın en güzel hallerinde.. sonra özgürce devam etmek ormanın derinliklerine... görmediğim güzelliklerde seninle birlikte senin güzelliğinle yaşamak. akşamın o dayanılmaz hafifliğinde uzanıp nehrin eşsiz melodilerini duymak sessizce... gece olunca seninle başlamak sabah yolculuğuna ve yolculuğun sonunu seninle tamamlamak... yani hep sen olmak...

Senden gelen her boşluğu kabullendim. Gel dediğimde ve sen gelemediğinde boynum büküldü, gönlüm üzüldü ama kabullendim.

Binlerce kum tanesi içinde bir kum tanesiyim sadece..

Ben seninle doyasıya yaşayamadım ki?

Beynimdeki anlamsızlıkları yüreğim çözemiyor. Yüreğim çözemezse nasıl yaşarım ben?

Şimdi burada değilsin... Ama duyuyorsun beni biliyorum kapat gözlerini benim için ve dinle ne olur: Bak yoksun... bunun anlamını biliyor musun? Yokluğun; yüreğimdeki bu yıldızsız bu dipsiz karanlık gece... Yokluğun ; odamın duvarlarına astığım suretlerine bakarken gözlerinde unuttuğum dalgın gözlerim... Yokluğun; gönül bahçenden kopartıp verdiğin için soldurmayıp kuruttuğum ve tıpkı sevdam gibi sonsuzluğa mahkum ettiğim bu kırmızı güllerin sırf kalemini değdirdiğin için atmaya kıyamadığım bu kağıtlar peçetelere yazdığın şiirlerin hediyelerini sardığın paket kağıtların sen gidince; hala sen kokuyordur diye üzerime giydiğim ve derin derin soluduğum giysilerin...

Sonradan anladım ki ben sana hiç kırılmamışım?

Her an elinden kayıverecek bir kum tanesi olduğumu düşün. En ufak bir rüzgarda uçuverecek, bir yağmur damlasıyla akıp gidecek bir kum tanesi... Önce yüreğinde sakla o kum tanesini.. Kimseler görmesin. Hani derler ya 'aşkımıza nazar değmesin'.. Görmesin kimse beni yüreğinde, sonra da yüreğinde unut beni. Yaşarım orda sessiz, kimsesiz.. Ama alıştım deme bana, hayatında olmama alışma sevgili, çünkü ben bir kum tanesiyim senin elinde.

Kelimelerin büyüsü kayboluyor sanki yavaş yavaş.. Öncelerde tek bir kelimem yeterken yüreğine akmama, şimdilerde ise bir dizi kelime yetmiyor ruhuna dokunmama... Oysa ki, aşktan öte bir duyguyla bağlıyım ben sana..

En azından insanlık adına, geride acılar içinde bıraktıklarına, sevgi veremeseler de, canlarını acıtacak tavırlardan uzak dursunlar.

Sen git, bambaşka hayatların yatak odalarında sıradan insanların tenlerini süsle!

Raylar, yalnızlığın tarif edilemez olaylarına tanık olmuş sessiz ve eskimiş demir yığınları. Kendilerini unutmuş halde, unutulmuş olsalar bile hissettirdikleri, taşıdıkları yüklerin mutluluğunu sorgulamanın telaşına düşmüş yorgun, solgun bir gitme! diyebilme endişesiydi. Gitme, gözlerin benimle olsun, kalbim senin ellerinde.

Sıcacık bir çayı bile paylaşamadım, ikinci bardağın ikinci yudumunu kendi bardağımdan tattıramadım sana?

Kalan, elinde kalanlarla yaşamını sürdürürken, yüreği dikenli tellerle çevrilidir.

İşte sevgili, bu yüzden, bana ne desen boş, senden önce ki yalnızlığımı geri vermedikten sonra, senden sonraki bu yalnızlık, hep acı verecek bana.

Çünkü aşk acı ile beslendikçe, yüreği kemiren bir canavara döner.

Bir kum tanesiyim ben.. ürkek, narin, kırılgan.. öfkesi rüzgarla birleşince yüzünü acıtan bir kum tanesi.. Yüreği başka bedende atan, sevgisi dünyalar kadar olan.. Yok yok dünyalar kadar değil, ne güzel de demiş ya şair 'seni yüreğim kadar seviyorum'...

Bazen sen üzülme diye içime attım acılarımı, oysa istediğim senin kollarında teselli bulmaktı. Göz yaşlarımı sen sil istedim.

Tenlerimiz kalplerimizi esir etti. Aşkından verem olanlar şimdi bir hayal. Artık kıskançlık krizleri geçiriyoruz.

Yaşamak varken yaşamamış olmaksevmek varken sevgiyi çok uzak dağ sırtlarına gömmek... unutmak varken herşeyi hücrelerine varana dek hatırlamak... bağıra bağıra konuşmak varken sessizliğin içinde aramak nedenlerini...

Senden gelene razı olduğumu söyledim hep, oldum da?

Peki biliyormusun neredeyim... yüreğinin götürdüğü yerde...

Gözlerim güldü, yüreğimin akıttıklarını sakladım.

Bana Sensiz Yalnızlığı Verebilir misin?

Zaman ne zaman benim yönüme doğru çevirecek saatteki yelkovanları... yada ben ne zaman haykıracağım bütün gerçekleri tanıdığım bütün insanlara... sanırım çok zor olacak inandığım gerçekleri bir anda değiştirmek...

Gerçekten kırmamışsın sen beni?

İşte bitirir insanı, şu an benim bittiğim gibi

Pişmanlık, eziklik, içine dönüklük, kendini suçlamaları, ben onun gibi neden unutamıyorum sorusu, çaresizlikte kıvranmanın acısı?

Görmek istemiyordum bensiz olabildiğini... Gördüm...

Neden engel olamaz peki, geride kalan bütün bunlara?

Sevdigim.. sevildigini bilmiyorsun içimde öyle bir izin var ki kimse silemez kimse göremez seni ben seni kalbime yazdım sonsuza dekte orada saklayacagım...

Özlemlerim yakarken bedenimi, canım şimdi daha çok acıyor.

Gökyüzündeki parlak yıldızımsın

ne demek tüm yazılar tüm başlıklar emrinizde sayın ışılay :)

Elinden kaymama izin verme 'yüreğim'..

Yüregimi aydınlatan ışıksın

Kaybetmenin o derin sızısı, sorgulara düşürür beyni.

Şimdi yüreğim ağlıyor, sen neredesin?

Yağmurlar yağıyor hem gözlerime hem yüreğime. Ruhumda fırtınalar kopuyor, nefretim kendime?

Ölmekten kaçıyoruz çünkü yaşamayı unuttuk.

Aşkı bedenlerimize çiçekleri parfümlere kurban ettik. Rüzgarın yerini pervane aldı. Sevgi şehvetin tuzağı oldu. Göz yaşlarımızın kalbimizle bağlantısını kopardık.

Hele yaralı ise bir yürek, tuz basmak, insaf?

Neredesin?

Güneşimsin...

Her şarkı gözlerini daldırır derinlere ve her şey gideni hatırlatır nedense.

Her nefes alışı acı verir, gözünde hüzün kalıcı olur.

Yüzümdeki tebessümsün

Çığlık çığlığa sesleniyorum sana, beni duymuyorsun.

Artık aramızdaki uzaklıktan şık bir matem giysisi diktirebilirsin kendine!

Giderken Beni DeğiL.. Yüreğimi DinLe...

Sevmeye ceza vermek ve cezayı her gün çoğaltmak, insaf?

Bu şehrin sen zamanlarını sevdim en çok. Akşamları seni düşünmek, hangi evin ışığında oturduğunu bilmeden ve sabahları sana uyanmak, güneşli, güzel bir gün de?

Bilmek istemiyordum bensiz yapabildiğini... Bildim...

kötünün kötüsü her zaman vardır, razı olmak gerek

Akıp giden yalnızca bir şarkının nakarat kısmı oldu. Sözlerini kimsenin bilmediği ve dudaklarından döküldüğü yerlerden baharı getiren bir şarkı.

En zorudur geride kalan olmak, giden yüreğinden silmiştir çünkü.

Ve sevdigim seni çok özlüyorum ahh bir bilsen seni nasıl özledigimi şimdi sensizim ama benim yerim senin yanın sevdigim ben seninim seni özlüyorum..

Bir izdin şimdi koca bir sevda oldun yüregimde..

Ben hiç seninle özgürce dolaşamadım ki sokaklarda elele?

O bu acıları hak edecek ne yaptı, bir sormalısın kendine, acaba o sevmekten başka ne yaptı?

Aranmamak, sorulmamak, verdiğin sözleri unutmak, tüm yaşananları yok saymak ve hiçbir şey yokmuşçasına hayata devam etmek?

Beklentisiz sevemedim seni. Sevemezdim de?

sidas bi arkadaşa başlık açtım ayıp olmazsa senın yazdıklarını kopyalasam olurmu:))

Senden gelen her gözyaşını kabullendim. O yaşlar yüreğimi kanattı ama sızlanmadım hiç. Sevdiğimdin, sevenimdin? Kalbimin sahibiydin? Sevdamın ortağıydın?

Aslında alışkındım yalnızlığa ama daha önce hiç yalnızlığımdan ayrılmamıştım.

Sırf beğenilme ve hala istenildiğini görme egosu ile insana acı çektirmek, ben insanım diyene yakışmaz.

Sana şimdilerde sadece yüreğim demek istiyorum sevgili.. Sana yüreğim demek istiyorum.. Öyle büyük ki benim yüreğim.. Şairin de dediği gibi 'seni yüreğim kadar seviyorum'.

Varlığını tarif etmek için kullanılacak her ne varsa sadece sana aitti?

Duamsın..

Ruhumu yaktıktan sonra artık damarlarımda dolaşan sensizliğin tenimi yakan acısını mı? O acıyı uyutsun diye sığındığım ama sevgini orda da hep ama hep kaybettiğim soğuk rüzgarları mı? Odamın tavanındaki yoksulluğumu ve kimsesizliğimi harç yapıp içine doldurduğum o derin o sonsuz çatlakların altında sen diye her gece koynuna girdiğim o zamansız ölümleri mi? Gözlerinden özgürlüğe akan mavi nehirlerde boğulduğum canım sevgilim söyle; sana neyi anlatayım?

Acıtmazdı gözyaşları? Canım bu denli yanmazdı?

Kırıklıklarım şimdi çıkıyor ortaya.

Bütün kelimeler sana,

Bir vapurda, doğduğum şehri gösteremedim ki sana?

Hep yalnız yaşadım sevdamı.

Sana neyi anlatayım?

Canım yandı, belli etmedim sevgili?

Sen benim sevdigimsin

GİT.. YÜZÜME ÖYLE BAKMA GİT... HİÇ DURMA, BİR GİDENİN BİRDAHA BU KAPIYA ASLA GİREMİYECEĞİNİ UNUTMA KAPI ORDA GİT.. HİÇ BİRŞEY AÇIKLAMAK ZORUNDA DEĞİLSİN.. SEN BAHANELERİN ARKASINA SIĞINANALARDAN OLMA, GİT..

Sana 'yüreğim' demek istiyorum, çünkü her atışında bana yaşadığımı hissettirendir yüreğim.

Yokluğuna uyanacağımı düşünmeye başladığım her sabah daha da acı vermeye başladı. Benim acıyan ellerim vardı ve henüz sana söyleyecek sözlerim. Varlığını hissedemediğim an, ne sana benzetmeye çalıştığım hiçbir yıldız ne de kaldırımlara sönük ve yorgun ışıklar verme çabasında olan sokak lambaları bu şehri güzelmiş gibi gösteremiyor. Güzellik sadece sana yakışıyordu ve sana yakıştırılamayacak kadar eksikti yazılan bütün şiirler.

Kimseyle konuşamıyoruz kimseyi dinleyemiyoruz çünkü kendimizle kavgalıyız. Sözler kalbimize inmiyor çünkü kalplerimize giden yolları kapatmışız.

Ağladığımda göz yaşlarımı silmiyorsun diye sana kızmalarım ne kadar boşunaymış.

Sen bu yazdıklarımı okur musun bilmiyorum, ancak okuyanlar içinde senin gibi olanlar varsa.

Görememişim?

Canımı yakmak için sıra sıra dizdiğin her söz aslında ne çok sevildiğimin ispatıymış.

Sen ne zaman ben olacaksın?ne zaman gelip alacaksın beni bu karanlık şehrin caddelerinden... o yolculuklara hangi saatlerde çıkacağız?ne zaman unutacağız geçen bütün zamanları... bu kadarmı imkansız herşey... yada bizlermi imkansısız... yada sen diye birşey yokmu?ben bir hikayemi yazdım yine sevdaya dair...

İsyan kemiriyorken bedenimi, sen neredesin sevgili?

Semaların dilini çözememişsensevgi kalbine kılavuz olamamışsahala meyveyi ağaçtan suyu buluttan biliyorsan nasıl yaşayabiliyorsun dünyada?. Dar gelmiyor mu bu mekan sana? Yüreğini kanatmıyor mu zaman? ...

Mantık yitirilmiş, mağlubiyetin en acısı ile yere serilmiştir artık.

Hele birde o çok sevdiğinin başkaları ile sohbetine ya da kahkahalarına tanık olursa.

Sen bana kırıldım dediğinde de seni anlayamamışım ben.

Ortalığa yayılan sessizliği durdurmak için konuşmaya gerek yoktu. Zaten konuşacak kimse de yoktu. Bir bekleme salonunun ortasında ben, cümlelerim ve senin hayalin kalmıştı. Yalnızlığın ağır havası tüm şehre yayılmaya başlamıştı. Seni arıyordum, yoktun.

Sevda o zaman daha alevlenir, terk edilmek en büyük dağları eritir

İSTERSEN DOST OLABİLİRİZ.. HABERLEŞİRİZ BİRBİRİMİZLE.. MUTLU OLMANI İSTERİM BENDE MUTLU OLACAĞIM MERAK ETME HADİ GİT.. HAYATIMIZA BAŞKALARI GİRECEK VE BİZ BELKİDE BİRLİKTE YAŞADIKLARIMIZI HATIRLAMAYACAĞIZ BİLE... HANGİ YARA KABUK BAĞLAMAMIŞ HANGİ ATEŞ SÖNMEMİŞ Kİ BUGÜNE KADAR? YAPMAN GEREKENİ YAP, GİT..

HADİ ZAMAN GEÇİYOR ARTIK GİT.. HEM NEDEN SURATIN ASIK? SEVİNMELLİSİN GİTTİĞİNE.. ASLINDA SANA TEŞEKKÜR ETMELİYİM. BENİ BU AŞKIN YÜKÜNÜ TAŞIMAKTAN KURTARDIĞIN İÇİN. RAHATLADIM BİLİYORMUSUN? UZAMASINA GEREK YOK ARTIK, GİT..

Hani o beni kırmak için söylediğin sözlerin hepsi aşkının itiraflarıymış.

Kendi hayatı altüst olmuş ama onun hayatı normal seyrediyorsa.

Yokluğun; elinin kokunun soluğunun değdiği her şeyi dünyanın en kıymetli hazinesi gibi saklayan bu yari deli bu hayattan kopuk ruhum. Kapat gözlerini ve bana bak. Ben diye ne varsa gördüğün iste o senin yokluğun..

Sana aşık, sana deli..

Bu aynı şuna benziyor, hani hiç yürüyemeyen bir insan, yürüyemediğine üzülse de, o yükü taşır. Ancak bir gün yürümeye başlayıp daha sonra, o yürümeyi elinden aldığınızda, Bütün direnci kırılmış olur. İşte aşk aynı buna benziyor, sevmeyi tatmayan, tatmadan önce direnebiliyor yaşamın zorluklarına ve sevgisizliğe. Ama bir gün sevgi ile tanışıp, yalnızlığına ara verdikten sonra, ardından gelen yalnızlık yıkıcı oluyor.

Gidiyorsan bile insan gibi gitmelisin, sessizce ve gülümsemeden.

Bütün öznesi olmayan cümleler sana,

Hep öyle oldun? En derinlerde, en mavilerde sakladım seni? Gizledim? Kimse bilmedi seni sevdiğimi? Yüreğimin çırpınışları arasında, isyanlarımın en deli zamanlarında kimse bilmedi seni sevdiğimi? Hep sakladım seni, mecburdum çünkü? En neşeli halimi takındım kalbim senin için ağlarken? İmkansız bir sevdanın iki deli yüreği olmak kolay değildi çünkü? Bilirdim senin de ben gibi olduğunu, ben olduğunu?

Ruhumuzu yitirdiğimizin farkına bile varamadık. Gönlümüz gönlümüze esir düştü. Ağlamayı unuttuk çünkü kalplerimiz ölü.

Tek kanatlı solgun düşlerimi yüzünde kanayan o kutsal ışıkla aydınlatan sonsuzluk meleğim.