Doktorlarla ilgili tesbitleriniz gayet yerinde ancak dikkat ederseniz benim yorumlarım genel anlamda.

Bir kurumda hem teorik anlamda hem pratik anlamda oldukça donanımlı, kurum için performansı oldukça yüksek seviyede ancak diğer çalışma arkadaşlarıyla fazla sıkı fıkı olmak istemeyen bir personel neden işten çıkartılır?

doktor sadece ameliyat yapmaz, karar verir, takip eder, öğrenir, öğretir, hastasına anlatır, ikna eder. bir ameliyat insanın parmak uçları gibidir, ve bir insanın işi yapan kısmının çok küçük bir parçasıdır. bunu doktor olmayanlar anlayamaz

Açık kalp ameliyatı yapan bir doktorun, suçluları savunan bir avukatın, eğitim veren bir öğretmenin, mesleğini sadece pratikte uygulaması yeterli mi? Teorik bilgi hiç önemli değil mi?

ameliyat bir ekip işidir, doktorlar genelde asosyaldir ama hastanede ve iş yerinde öyle değildir, öyle olmamalıdır. doktorlar sosyal olma karşıtı değil, iş yükü sebebiyle sosyal olma durumuyla karşı karşıyadır.

Ya da şu an görev yaptığımız ve ekmek yediğimiz kurumlarda kaçımız işimizi teoriden uzak birşekilde belli kalıp ve direktiflerin dışına çıkarak yani belli mesleki teorilere dayandırarak icra edebiliyoruz?

Benim asıl özetlemek istediğim durumlar buydu.

Açık kalp ameliyatını pratikte gayet güzel şekilde gerçekleştiren bir doktor acaba gerçekleştirdiği açık kalp ameliyatını tıbbi terminolojiyide kullanarak sözel olarak ne düzeyde açıklayabilir?

Örneğin sanayi sektöründe yapı kimyasallarıyla ilgilenen büyük bir şirkette bir satış uzmanını ele alalım. Satış zaten başlıbaşına aşırı sosyallik, donanım ve prezentabl olmayı gerektiren bir iş alanı, bunun dışında da satış sektöre, pazar yapısına, ürün ve hizmete göre de farklı stratejilere girmeyi gerektirir o bakımdan da yapı kimyasallarının satışından sorumlu bir personelin sektörle, ürünle ve müşteri yapısıyla ilgili de çok iyi bir deneyim ve donanıma sahip olması gerekir ancak satışçıda olsa farklı mesleklere de sahip olsa her insanın belli bir karakter yapısı vardır yani iş yaşamında farklıdır, özel yaşamında ya da kendi iç dünyasında farklıdır, görev yaptığı şirketteki çalışma arkadaşlarıyla fazla sıkı fıkı olmak istemeyen araya belli bir mesafe koyan ancak müşteri ilişkilerinde oldukça sempatik, sosyal ve başarılı, iyi bir performansa sahip satışçılarda var. Elbetteki iş yaşamında karakter ve sosyal ilişkilerde önemlidir ancak bir işveren için asıl önemlisi personelin şirkete sağlayacağı maddi katkılardır.

İş ortamında bile disipline, titizliğe, dış görünüşe, saygı ve nezakete oldukça önem veririm ama lavbali ve ukala bir personelle sıkıfıkı olmaya ya da çoğu personel böyle diye benimde öyle olmaya ne mecburiyetim var? İşimi yapar parama bakarım eğer durum bu şekilde olmayacaksa da bu durum şirketin kaybıdır. Zaten belli ofis içi işler dışında bir satış personelinin işinin büyük bir kısmı saha da geçer ki geçmelidir.

Sonuçta hepimiz gerek teorik gerekse pratik anlamda belli mesleki deneyim ve donanımlara sahibiz ama tabi bazen insan olarak o an ki halitiruhiye ve motivasyon durumumuzla alakalı olarak pratik anlamda gerçekleştirdiğimiz pekçok şeyi teorik anlamda açıklamakta zorluklar yaşayabiliriz o bakımdan da patron ve müdürlerin gereksiz zamanlarda olmadık yerlerden yakalayıp belli sınamalara tabi tutarak belli yargılara varması da bu nokta da pek mantıklı değil.

Özellikle de çoğu satış personelinin iş ortamlarındaki lakayit, gelişigüzel ve ukalaca tavırlarını çoğu zaman biliriz ya da bir yakınımızdan dinleriz, küçük ve orta ölçekli pekçok şirketteki patron ve müdürlerde genelde bu tarz personelleri destekler ve korur hatta işyerinde oldukça laubali olupta verim sağlayamayan personeller oldukça verimli olmasına rağmen personelle mesafeli olduğundan antisosyal olarak kabul edilip işten çıkartılır öyle ki böyle şirketlerde basit dedikodular ve iftiralar yüzünden bile personelllerin ayağı kaydırılabilir. Bu tarz şirketlerde herşey patron ve müdürlerin iki dudağı arasındadır, kurallara uygun hareket edilmez, hiçbirşey söylendiği gibi uygulanmaz, yargılar bir anda verilir ve uygulanır.

özel hastanelere fiziksel hasta olanlar değil, ruhsal hastalar rağbet ettiğinden, orada sosyal olmak, enayi olanları inandıkları saçmalıklarla ameliyata sürüklemek için sosyal olmak şarttır, örneğin plastik cerrahi