Şuur efendim şuur. İsabetli bir devlet politikası ve uyanmış bir şuur. ?Sayılı günlerimizi dolu dolu yaşayalım. Zamanı geldiğinde bir diken bile vazifesini yapar, gülünü ortaya koyar. Adem?in oğulları olarak bizler niye boş duralım? Boş duranı Allah da sevmez, kullar da. Dahası boş zaman bunalım doğurur? şuuruna erememişiz.

Bu güzelliğin mahiyeti nedir?

Okumuş, kıraatte ve ilimde belli bir seviyeye gelmiş. Halisane bir niyetle çok güzel hizmetler başarabilir. Topluma değer üzerine değer katabilir. Altyapı buna müsait.

Sahteliklerden sahteliklere, acılardan acılara, kaygılardan kaygılara sürgün edile, ağlamaktan beter kahkaha nöbetlerindeyiz efendim. Bir sonraki merhale alkol ve uyuşturucu seansları.

Neylersin ki boşluklarda yılgınlık ve bezginlik nöbetleri yaşıyoruz.

Gülerek günah işledik, ağlaya ağlaya tükeniyoruz. İstismarcı ve şımarık bir dünyanın kurbanları olarak tükeniyoruz.

Aslında eğitim öğretim ilahi ve peygaberane bir iş, bir hayr-ı ala.

?Hız ve haz? asrında, enaniyet devrinde sakin bir köşeyi nerede bulacaksın da nasıl düşüneceksin?

Okuma ve öğrenme faaliyetleriyle bu noktalara mı gelmeliydik? Netice yüz güldürüyor mu efendim?

bir insanın hayattaki öncelikli gayesi Allah ın rızasını kazanabilmek iyi bir kul olabilmektir. ancak bu şekilde gönüller feraha erer. aksitakdirde insan hayatını devam ettirirken heveslerinin hırslarının peşinde yitip gidebilir.

Yedi bölge, dört mevsim. Dağ silsileleri. Ekilip dikilebilecek yüzbinlerce dönüm arazi. Akıp giden sular, ormanlar, yaylalar. Üç tarafımızı kuşatmış bereket kaynağı denizler. Genç bir nüfus. Evler, köyler, şehirler dolusu iş gücü.

çok güzel bir yazı

İşte bir kesim daha. Sokakların süsü bir kesim.

Bunu anlamamız Kur?an ve sünnetle ilgilenmemize bağlıdır. Bir hobi olarak değil, bir zaruret, bir mecburiyet olarak ilgilenmek. Bir şoförün trafik kurallarıyla, bir hastanın doktorun tavsiyeleriyle ilgilendiği gibi ilgilenmek.

Kimi fıtrat dengelerini bozarak parçalanmış bir hayata mahkum olmuş, kimi?ölümlü dünyada benim temel vazifem ne? sualine cevap bulamamanın tedirginliğini yaşar olmuş, kimi tenzil-i rütbe ederek beygir gücüne dönüşmüştür. İnsan, hayata değer üzerine değer katacakken, beşerlikten insanlığa, oradan da hazret-i insanlığa yükselecekken salmış kendini gitmiştir.

Sünnetüllahta asla değişiklik olmaz. Hakı kuvvetlendirmeyenler kuvvete hak demek zorunda kalırlar.

Basireti açık insanların harman olduğu bir dünya böyle olmamalıydı.

Güller gibi çocuklar, alemde perişan olup gitmiştir. Ne çektiklerini bilen, ne hallerini soran olmuştur. Kimi sadece fiziğiyle yaşamayı yeğlemiş, kimi hayata küsüp cinayet ve intihar sularında kulaç atıp durmuştur. Hayatın çıkmazlarında lanetler okuyup, küfürler savurup durmuştur.

gönüller beslenemedikçe dünya da boşluğa düşüyoruz farkına bile varmadan:(

Oynanan nasıl bir oyundur ki, yağ, un, şeker hepsi tamam ama bir türlü helva yapılamıyor.

boşluktan kurtulmanın reçeteleri bellidir kur an ve sünnet bu reçeteye sarılan hem dünyada huzur bulur hem arasatta

Ötesini ne sen sor, ne ben söyleyeyim.

İlgi bilgiyi doğuracak ve bilgi yolumuzu aydınlatacaktır.

İşte bir zümre daha.

İşte böyle bir ucube. Uysa da, uymasa da.

?Çocuğun fıtratı kimin umurunda. Bilimsellik mi? Hak getire. Önemli olan resmi ideolojiye uygun üretimdir. Yüzlerce ayrı kabiliyet ve temayüle aynı şeyleri öğretme iddiası. Farklılıkları yok sayarak, tektipleştirme işlemleri.

İşte bir acaib zengin kesim ki, hayatın önüyle sonunun irtibatını keserek beşikle mezar arasına sıkışıp kalmış. Dünyayı ahiretin hazırlık yeri olarak görmek yerine, ?her şey dünya içindir? sanmış. Vasıtaları gayeleştirmiş, asıl gayeyi hiç umursamamış. Sonsuzlukları unutup sonu olanlara yumulmuş. Kasa zengini olmuş, kalp ve kafa zengini olamamış. ?Çalış, kazan, ye yedir. Bir gönül ele getir? sırrına erememiş. Yolun sonunda ölüm onu kasasından da, kesesinden de koparıp almış. Ortada bir cenaze ve beyaz teslim bayrağı.

Modern zamanlar ve sanayileşme imkanları yanında nice bunalımlar da getirmiştir. ?Boş zaman bunalımı? bunlardan biridir. Hayat kalitesinin düşük olduğu toplumlarda okuma alışkanlığı ve hobi gibi üretkenliğe dönük faaliyetler olmadığı için bitmez tükenmez bir?boş vakit bunalımı? doğmuştur. İnsan, zamanı bir şekilde değerlendirme şuuruna eremediği için, boş-vakit ciddi bir problem olup çıkmıştır. Gör ki, ne boşluklar:

Neylersin ki olay böyle cereyan etmiyor. Kendini Allah?a beğendirme yerine, insanların gözüne girme gibi bir yanlışlık tercih edilince, para-pul ön plana çıkınca gör ki ne basitlikler. Oyalama, oyalanma. Çürük tahtaya cila çekme. Olmayanı var gösterme. Allah adına kişiye özel medhiyeler. İçinden başka, dışından başka laflar üretmeler.

Yaratanımız, yaşatanımız Allah olduğundan garazsız, ivazsız iyiliğimizi isteyen de yalnız O?dur. Dolayısıyla O?nun bize teklif ettiği hayat en güzel hayattır.

?Desinler?e göre ayarlanmış bir hayat. Kula kulluk yani, hem de gönüllü olarak. Nefis şaha kalkmış, vicdan susmuş. Riya hortlamış, akıl ve şuur kaf dağından ötelere kaçmış.

Aklı öne alıp vahyi hiç umursamayan modern dünya nice soruyu cevapsız bırakmıştır. İnsana rahat getirmiş huzur getirememiştir. Para kazandırmış, dost kazandıramamıştır. Dahası, dengeleri darma dağın ederek insanı cinayet ve intihar sularına itmiştir.

Maksat insanı geliştirme değil, söz dinler hale getirme. Ne söylense boyun eğer, problem çıkarmaz, neden ve niçin suallerini sormaz, teslimiyetçi, köle ruhlu, kolay idare edilir?iyi vatandaşlar? haline getirme.

İnsan, Yüce Allah?ın gösterdiği istikamette bir yol tutmalıydı. ?Yaşadığı hayatı Allah?ın onayına sunmak? diye bir meselesi olduğunu bilmeliydi. ?Rabbim Allah? demenin ne anlama geldiğinin farkında olmalıydı.

Netice ne olmuştur efendim?

İşte bir kerecik bile, ?bu hayat daha güzel nasıl yaşanır? sualini kendine sorma lüzumunu hissetmemiş insanlar. Kahve önlerinde, kapı önlerinde laflayan insanlar. Hayatın, zaruri meşguliyetleriyle yetinip avunmuş ufuksuz insanlar... Ne üretkenlik sevdası, ne güzellik tutkusu, ne fazilet hissi. Boşuna yaşanan bereketsiz ve neticesiz bir hayat.

İşte bir kesim daha. Heyula gibi bir kesim. Milli eğitim camiası. Yürekler yakan hicranımız.

İdris Arpat

Dünyanın gidişatına ilgisiz kalmanın veya gelişmeleri doğru okuyamamanın nelere mal olduğu ortadadır. Müslümanca düşünmek, Kur?an eksenli çözümler bulmak diye meselesi olanlar müslümanların düştüğü zor durumları, sebep-sonuç bütünlüğü içinde tekrar tekrar düşünmelidir. Tek tek ve gruplar halinde müzakere ve tenkitlere açık bir şekilde, ısrarla düşünmeli ve düştüğümüz noktayı bulmalıdır. Aksi takdirde daha çok sopalar yiyeceğiz demektir

boşluk psikolojisi berbat bir ruh halidir... menfaatin çıkar ilişkilerinin samimiyetsizliğin geçerli olduğu ortamda bulunmak o yapıda olmayan insanları bu hale getirebilir. hatta insan kendini uçurumun kenarına gelmiş gibi dahi hissedebilir. maneviyatı güçlendirerek bu tip durumlar dayanılır hale gelir ancak.

Eğitim ve öğretim hayr-ı ala mertebesine erebilmek için insan fıtratına istinat etmeli, ilmilikten taviz vermemeliydi. İnsanı Allah?tan, dünyayı ahiretten, hayatı gayesinden, bedeni ruhtan, aklı kalpten koparmamalıydı. Dengeleri alt-üst etmemeli, duyguları hedefinden saptırmamalıydı. Cesedi ruhsuz, ruhu desteksiz bırakmamalıydı. Çocuğa harcadığı zamanla orantılı bilgi, ilgi, değer ve seviye kazandırmalıydı. Olması gereken buydu. Bir de olana bak ki ne harcanıştır:

İtiraf etmeliyiz ki, murad-ı ilahiyi anlamakta umursamaz, ihmalkar bir halimiz var. Halbuki hayatımızın güzelleşmesi, dünya ve ahiretimizin cennete dönüşmesi Allah ve Rasulünü anlamamıza bağlıdır. İnsan kendi başına güzel ve dengeli bir yaşayışı tutturabilecek, mesut bir hayatı yaşayabilecek olsaydı peygamberlere ve kitaplara ihtayaç kalmazdı. Ne ki, vahiyden bağımsız bir akıl, hayatı izah edemediği gibi fıtratı da açıklayamıyor. İnsan yalınkat bir varlık değildir. İnsanın fiziğini de akıl ve ruh dünyasını da ancak Allah izah edebilir. Hayati önem arzeden nice suallerimizin cevabını ancak Allah verebilir.

İçinde bulunduğmuz şartları yok saymak ta, dünyada olup-bitenleri görmemezlikten gelmek te çözüm olmuyor. Gün geliyor toz yutmak, nal toplamak zorunda kalıyoruz. Ondört sırp kampında elli bin boşnak kadın harcanırken, ?ah kuvvet, vah devlet? türküleri çağırmak feryatları ve ağıtları dindirmiyor.

Kafalar, gönüller ifsad edilmemiş olsaydı, dengeler bozulmayasaydı, ulema dünyadaki gelişmelere umursamaz gözlerle bakmasaydı, asfiya, ?bu kalp güzelliğine rağmen neden biz dünkü kölelerimizden sopa yiyoruz? diye kendilerine sorsaydı.? Çalışmanın bereketine inansaydık ta kurtarıcı bir?Beyaz Atlı? bekleyip durmasaydık. Dünyalar dolusu mucizeyi farketmeyip de yeni mucizeler beklemeseydik bu boşluklarda, boşa harcanıp gitmezdik.