1. Kırk yaşına kadar kendisine?Muhammedül-Emin? diyen ve emanetlerini teslim eden düşmanlarının Onu, Peygamberlikle ortaya çıktığında red ve inkar etmeleri, kendileri adına tenakuzdan başka bir şey değildir. Kendilerini akıllı, kültürlü ve mütefekkir gören bu insanlar, böylece tam kırk yıl aldatılıp uyutulduklarını kabul etmiş olmuyorlar mı? Öyleyse, inkarlarında başka bir maksat vardı; çünkü değişen ve dönen Peygamber değil, döneklik yapıp, Güneşe göz yuman bizzat onların kendileriydi.2. Düşmanları Onu yalancılıkla itham edemiyor, getirdiklerini red ve inkar edemiyor, sadece sahir, şair, mecnun yakıştırmalarında bulunuyorlardı. Mevcudiyet ve hakikatını inkar edemedikleri mucizelerine de sihir deyip geçiyorlardı.3. Peygamberliğini kabule yanaşmayan müşrikler, ?Muhammed doğru söylüyor? diyor, fakat peygamberliğin Ona verilişini kibir ve gururlarına yediremeyip, ?neden eşraftan falana, falana verilmedi de, bir yetime verildi? diye kendilerince sözde mazeret beyan ediyorlardı.4. Mekke müşriklerinin, şiir ve belagatta ileri seviyede oldukları halde, okuma ve yazması olmayan bir Zat tarafından, ?destekçilerinizi de çağırıp haydi benzerini, hatta bir suresinin benzerini siz de getirin? diye meydan okunarak tebliği yapılan Kurana ve Peygamberlik davasına karşı kendileri için en kolay ve tesirli yol olması gereken dille mücadeleyi bırakıp, en tehlikeli ve rizikolu yol olan kılıçla mücadeleye girmeleri de Onun peygamberliğine apaçık bir delildir.5. Müşrikler, yine Onu ilzamda en kolay yollardan biri olması gereken açığını arama, yanlışını izhar ve ilan etme mevzuunda çaresiz kalıyorlardı; zira, bir açığını ve yalanını bulsalardı hemen bütün cihana ilan edeceklerdi.6. Can alıcı düşmanlarının, kendisine kılıç çekmiş ve her kötülüğü yapmış hasımlarının zamanla birer birer eriyip dize gelmeleri ve Onun dairesine katılmakla müslüman olmaları da Ondaki doğruluğa, ismet, fetanet ve cazibeye ayrı bir delildir. Safvan, Ebu Süfyan, Amr ibn ül-As, Halid, İkrime, Hind ve Vahşi gibi en amansız hasımları ve daha niceleri sonunda hakkaniyetine boyun eğmiş ve bu hakkaniyetin yaman mübelliğleri olmuşlardır.

İnsan şeklinde hayvanların çoğaldığı bu zamanda insanları melekler derecesine çıkaran Muhammed-ül Emin Aleyhissalatu Vesselam'ın getirdiği nura ne kadar ihtiyacımız var. İnsanlık alemi olara!...

efendimize peygamberlik gelmeden önce bile insanlar arasında muhammedül-emin denmektedir yani onun yalan söylemeyeceğine dosdoğru bir insan olduğunu baştan kabul etmişler mallarını ona emanet etmişlerdir