14 YAŞINDA İCAZET:

Dehri Efendi o telaş içerisinde, "Efendim ben talebeyim" demiş ve sür'atle oradan ayrılmıştır.

"O eski zamanda, Said'in o çocukluk zamanında büyük alimlerle münazarasını ve o alimlerin suallerine cevap vermesini, hatta kendisi hiç sual etmeden alimlerin en müşkül suallerine doğru cevap vermesini, ben kat'iyen itiraf ediyorum ve itikad ediyorum ki, o hal ne harika zekavetimden ve ne de acip istidadımdan neş'et etmiş değildir. Ben de biçare, müptedi, sersem, gürültücü bir çocuk iken, hiç böyle değil büyük alimlere cevap vermek, belki küçük hocalara, hatta küçük talebelere de mağlup olur bir halde iken doğru cevap vermekliğim, kat'iyen istidadımdan ve zekavetimden gelmemiş olduğuna kanaat-i kat'iyem var. Yetmiş senedir de hayret ediyordum. Şimdi ihsan-ı İlahi ile bir hikmetini anladım ki: Çekirdek gibi, medrese ilimlerine bir ağaç ihsan edilecek ve o ağacın hizmetinde bulunana karşı pek çok rakipleri ve muarızları bulunacak.

Allah onunda bizimde hesabımızı kolay eylesin.

Bu muhavereden sonra Paşa ile birlikte atlarla Cezire'ye giderler. Yolda, Paşa kat'iyen Molla Said'le konuşmaz. Bani Hanı dedikleri mevkie gelince, yorgunluğundan Molla Said orada biraz yatar. Uykudan uyanır uyanmaz etrafında bütün Cezire alimlerinin, kitapları ellerinde beklediklerini görür. Biraz görüştükten sonra çay ikram edilir. Cezire alimleri Molla Said'in şöhretini işittikleri için, mebhut ve hayran bir vaziyette çaylarını bile unutarak Molla Said'in sualine intizar etmekte idiler. Molla Said ise kendi çayını içtikten sonra, dalgın dalgın karşısında bulunan bir-iki alimin çayını da içer, onlar fark edemezler. Mustafa Paşa, hocalara hitaben,

"Bediüzzaman ulemaya; 'Nedir bu mevzu, ben de bileyim, bana da anlatır mısınız?' dedi.

ALLAH bizi bu münkirlerden uzak tutsun..

"Molla Said! Miran aşireti reisi Mustafa Paşaya gidiniz ve kendisini tarik-i hidayete davet ediniz. Yaptığı zulümden vazgeçerek namaza ve emr-i marufa müdavim olmasını tavsiye ediniz. Aksi takdirde öldürünüz."

Bediüzzaman'ın "Her suale cevap verilir" levhası astığına bizzat şahit olan pek çok değerli ilim adamı vardır. Şimdi bunlardan bazılarının hatıralarına yer verelim.,

"O tarihte biz çocuk idik. Hakkında tılsımlı haberler duyduğumuz bu zatı görmek sevdasının zebunu olduk. Fakat yine işitmiştik ki, hafiyeler, bu zatı göz hapsine almışlar. Her yerde serbest gezemiyormuş. Çemberlitaş tarafında bir han odasında oturuyormuş, filan."

Hocalar dediler:

AKIL ALMAZ RİYAZETİ.

Allah ın kullarından bir kuldu

Bediüzzaman Lem'alar isimli eserinde de bunu şöyle ifade eder:

"Sana söyledim ya, onun için geldim" der.

Allah rahmet eylesin taksiratını affetsin

Bunun üzerine, biraz latife ettikten sonra Molla Said bu alimlere karşı,

Mustafa Paşa çadırın direğinde asılı bulunan Said'in kılıcına işaret ederek,

bu mübarek zatlara dil uzatanlar cahilliğinden yapıyorlar..

"Seni hidayete getirmeye geldim. Ya zulmü terk edip namazını kılacaksın veyahut seni öldüreceğim" demesinden, Paşa hiddetlenerek dışarı çıkar. Biraz dolaştıktan sonra yine çadıra girer ve Molla Said'e niçin geldiğini tekrar sorar. Molla Said,

"Kılıç kesmez, el keser" cevabında bulunur.

Hafız Ali Rıza Sağman ise, Mevlid Nasıl Okunur ve Mevlidhanlar isimli eserinde o günlerle ilgili hatıralarını şöyle yazar:

EZBERİNDE YÜZELLİDEN FAZLA KİTAP;

insan bilmediği bir şeyin cahili, cahili olduğu bir şeyinde münkiri olur...

"Bu sırada Şeyhülislam pencereden Bediüzzaman Hazretlerini görüyor. Ve telaşa kapılıp, 'Yine bir yanlış iş yaptık galiba' deyip aşağı iniyor. Ve Bediüzzaman'a hürmet edip kendisini yukarı götürüyor. Üstad Bediüzzaman Hazretleri, yanlış fetvası için kendisini ikaz ediyor ve mes'eleyi açıklıyor. Bu ikaz üzerine Şeyhülislam fetvayı düzeltip özür diliyor. Bu durumu gören kapıdaki müstahdem ve nöbetçiler hayrette kalıyorlar."

Mustafa Paşa, tekrar dışarıya çıkarak biraz gezindikten sonra içeriye girer. Bediüzzaman'a,

"Ben zaman-ı Meşrutiyette Fatih medresesinde okurken Bediüzzaman adında bir gencin [Bediüzzaman o sırada otuz iki yaşlarında idi> İstanbul'a gelip bir handa yerleştiğini ve hatta odasının kapısına: 'Burada her müşkül hallolunur, her meseleye cevap verilir. Fakat sual sorulmaz' diye levha astığını işittim. Böyle bir iddia sahibinin ancak bir mecnun [deli> olabileceğini düşündüm. Bediüzzaman Hazretleri hakkında sitayişkar tavsiyeler ve cemaatlerle ulema ve talebe gruplarının kendisini ziyaret ve hayranlıklarını işittikçe, bende de bir ziyaret arzusu yandı. Ve kat'i karar verdim ki, en güç ve en ince meselelerden sualler tertip edip sorayım. Ben de o zaman medresenin ileri gelenlerinden sayılıyordum. Nihayet bir gece ilahiyat ilimlerinden bahseden gayet derin ve bir kaç kitapta ifade edilebilen bazı mevzular seçerek sual halinde hazırladım. Ertesi gün kendisini ziyarete gittim. Aldığım cevaplar çok acayip ve harika olmuştu. Sanki o akşam beraber imişiz ve kitaba beraber bakıyormuşuz gibi suallerimin cevaplarını tam olarak verdi. Ben tamamen mutmain oldum ve yakinen anladım ki, onun ilmi bizim gibi kesbi değil, vehbidir [Çalışarak kazanılan bir ilim değil, Allah vergisidir>.

"Hazret-i Üstad Ferik Ahmet Paşanın evinde mütecahilen [bilmezlikten gelerek> bir müddet kaldıktan sonra, Şekerci Hanı'na gider, orada ikamet etmeye başlar. Orada odasının kapısına şöyle bir ilan asar:

Hafız H. Hasan Sarıkaya'nın o günlerle ilgili bir başka hatırası ise şöyle:

Eski temyiz reislerinden Ali Himmet Berki de o günleri şöyle anlatır:

"Affedersiniz, bir sualin cevabını yanlış söylediğim halde farkına varmadınız" diyerek cevabını tashih eder.

Peki niçin böyle fevkalade bir olaya mazhar olmuştur. Buradaki hikmet nedir? Bunun cevabını Bediüzzaman'ın kendisinden dinleyelim:

HER SUALE CEVAP VERİLİR, SORU SORULMAZ OLAĞANÜSTÜLÜĞÜ!

Saniyen: İmam-ı Gazali Hazretlerinin İhyau'l-Ulum'unda tasavvuf nokta-i nazarında 1 kaidesine ittibaen, ekmeği bile bir zaman terk edip, otla idareye koyuldu.

Malum başkalarının çayını içmiş

"Efendiler! Bendeniz vaad etmişim, hiç kimseye sual sormam. Binaenaleyh, suallerinize muntazırım" der.

Bu ifadelerden anlaşılmaktadır ki, o dönemde medreselerde okutulan kitapların sayısı yüzün üzerindedir. Bediüzzaman ise bu yüzden fazla kitabı okuyarak öğrenmiş ve üç kış ayında her gün üç saat çalışarak doksan kitabı da hafızasına almıştır.

"Hürriyetten [II. Meşrutiyetin ilanından> altı ay evvel İstanbul'da hem ulemayı ve hem de mekteplileri münazaraya davet edip kendisi hiç sual sormadan suallerine noksansız olarak doğru cevap veren..."

üstadin adını görmüşken çok sevdiğim bi cümlesini söylemeden edemicem; her doğruyu her yerde söylemek doğru değildir fakat her söylediğin doğru olsun...

Bediüzzaman hz. nin makamını ali etsin rabbim...

Niye duhan mı saklıyormuş :D

3 AYDA 90 KİTABI EZBERLEMESİ;

Bundan sonra Mustafa Paşa, ahdettiği mavzer tüfeğini hediye eder ve namaz kılmaya başlar.

Tillo'da iken, bir gece Şeyh Abdülkadir-i Geylani Hazretlerini rüyasında görür. Geylani Hazretleri kendisine hitaben,

"Kardeşim sen talebe misin, yoksa hoca mısın?"

Günah yolunu seçen rahmetten uzaklaşır takva yolunu seçen Rabbine yakın olur.

"Nöbetçiler de, "Oğlum, git işine, başımıza bela olma. Şeyhülislamı görmek için daha on yerden geçmen lazım. Sen tutmuş Şeyhülislamı ayağına istiyorsun' demişler.

3 METRELİK KAVİS:

Bediüzzaman?ın eşi benzeri görülmeyen ve hayatı boyunca en ciddi eğitimi, Hicri 1309 yılının kış aylarında gittiği Doğu Beyazıt?ta gerçekleşmiştir. Miladi olarak 1891 yılının son ayları ile 1892 yılının ilk aylarını kapsayan üç aylık bu dönemde hocası, Şeyh Muhammed Celali Hazretleridir. Medreselerin eğitim metoduna göre on beş senede okutulan?Molla Cami?den sonraki tüm kitapları, o henüz on dört yaşında iken ders almış ve öğrenimini başarıyla tamamlamıştır. Bu gerçeği 1953 yılında yazdığı?Nur Aleminin Bir Anahtarı? isimli risalesinde şöyle ifade eder: ?Tırnak kadar kuvve-i hafızaya malik bir adamın kafasında doksan kitabın kelimatı yazılmış. Ve üç ayda, her günde üç saat meşgul olarak, hafızasının sahifesinin yalnız o kısmını ancak tamam edebilmiş?

"Ben okumuş değilim; fakat Molla Said ile mücadelenizde mağlup olacağınızı şimdi anlıyorum. Zira bakıyorum ki, siz düşünmekten çaylarınızı unuttuğunuz halde, Molla Said kendi çayını içtikten başka, iki-üç bardak da sizin çayınızı içti."

onun yolundan ayırmasın...

"Ben henüz sinn-i büluğa vasıl olmadığımdan, muhterem bir müderris kıyafetini kendime yakıştıramıyorum. Ve ben bir çocuk iken nasıl hoca olabilirim?" diyerek teklifini kabul etmemiştir.

Sonra o hocalardan bir kısmı Molla Said'den ders almaya gelirler.

Molla Said, bu rüyayı görür görmez, hemen tedarikini yaparak Miran aşiretine doğru Tillo'dan hareket eder, doğruca Mustafa Paşanın çadırına girer. Paşa orada bulunmadığından, biraz istirahat eder. Sonra Mustafa Paşa içeri girer. Orada hazır olanların hepsi kıyam ettikleri halde Molla Said yerinden bile kımıldanmaz. Paşanın nazar-ı dikkatini celb edince, aşiret binbaşılarından Fettah Beyden kim olduğunu sorar. Fettah Bey, meşhur Molla Said olduğunu bildirir. Halbuki Paşa, ulemadan hiç hoşlanmazdı. Şüphesiz bunun üzerine daha fazla kızmış ise de, izhar etmemişti. Molla Said'e niçin buraya geldiğini sorunca, Molla Said cevaben,

"Sonra bir harita çıkararak Şarkta daru'l-fünun açılması icabettiğini ve bunun ehemmiyetini izah etti. O zaman Şarkta Hamidiye Alayları vardı. O suretle idare ediliyordu. Şarkın bu şekilde idare tarzının noksaniyetlerini ifade ile maarif, sanat ve fen noktasından Şarkın [Doğunun> uyandırılması lazım geldiğini mukni olarak bize izah ile, bu gayenin tahakkuku için İstanbul'a geldiğini anlattı ve diyordu ki: 'Vicdanın ziyası ulum-u diniyedir. Aklın nuru fünun-u medeniyedir. [Vicdan din ilimleri ile ışıklanır. Akıl da fen ilimleriyle nurlanır.>"(3)

Bu hocalar kırk kadar sual sorarlar. Umumuna cevap verdikten sonra, her nasılsa Molla Said bir sualin cevabını yanlış söylediği halde karşısındakiler doğru telakki ederek tasdik etmişlerdi. Meclis dağılınca Molla Said hatırlar; hemen arkalarından koşarak,

"Üzerindeki basit kıyafeti gören ulema, 'Çoban efendi, senin aklın bu işlere ermez. Sen geç işine bak' dediler.

O vakitlerde kendisi on üç, on dört yaşlarında idi. Sonra, ulemadan mümtaz simalarla mülakat etmeye karar verdi ve Bağdat'a ziyaret kastıyla hocasından izin istedi. Derviş kıyafetine girdi. Yolları takip etmeden dağlarda, ormanlarda gece dolaşarak Bağdat'a gitmek niyetinde iken Bitlis'e geldi. Bitlis'te Şeyh Mehmed Emin Efendi Hazretlerinin yanına giderek, iki gün kadar dersinde bulundu. Şeyh Mehmet Emin Efendi, kendisine kisve-i ilmiyeye girmesini teklif etti. Molla Said cevaben,

"Birgün ulema Fatih Camiinin avlusunda bir mevzuu münakaşa ediyorlardı. Fakat bir türlü birbirlerini tatmin edip meseleyi halledemiyorlar, mevzuu sarahate ve vuzuha kavuşamıyordu. Münazara devam edip gidiyordu. Tam o sırada, başında külahı, üzerinde şaldan bir elbise, basit bir kıyafetle Bediüzzaman oraya geldi. Ben kendisini tanıyor, ilmi mes'elelerdeki vukufıyetini biliyordum. O şekilde durumu temaşa edip dinledim.

"Bütün ulemayı ilzam etmek benim haddim olmadığı gibi, beni de nehre atmak senin haddin değildir. Fakat ulemaya cevap verince sizden birşey isterim ki, o da mavzer tüfeğidir. Şayet sözünde durmazsan, seni onunla öldüreceğim" der.

EMSALSİZ HAFIZASI;

O gün Fatih'te bir çayhanede olduğunu, sorulan suallere cevap verdiğini işittik. Hemen oraya gittik. Çok kalabalık bir meclisi ve sırtında çok garip bir elbisesi vardı. Bir hoca kisvesi [elbisesi> yoktu. Şarkın mahalli kıyafeti ile oturuyordu. Biz yanına vardığımızda Bediüzzaman kendisine sorulan suallere cevap veriyordu. Etrafındaki ilim sahipleri, derin bir sessizlik ve hayranlık içinde dinliyorlardı kendisini. Herkes verdiği cevaptan memnun ve tatmin oluyordu. Felsefecilerden, sofistlerin iddia ve fikirlerine cevap veriyordu. Akli, mantıki delillerle onların görüşlerini çürütmüştü.,

Bediüzzaman Şualar adlı eserinde?üç ayda ve bir kış içinde on beş senede medresece okunan yüz kitaptan ziyade okuduğu?ndan da bahseder. (Şualar, 596)

Bediüzzaman, Ömer Nasuhi Bilmen ve diğer bazı mühim zatlarla Fatih Medresesinde temaslarda bulunan Hafız H. Hasan Sankaya ise o günleri şöyle anlatıyor:

"Ben o yıllarda Medresetü'l-Kuzat'ta talebe idim. Talebe arkadaşlar arasında ileri bir derecemiz vardı. Bütün İstanbul'a Bediüzzaman'ın ismi ve şöhreti yayılmıştı. Bütün ilim muhitlerinde herkes ondan bahsediyordu. Fatih'te bir handa misafireten kalıyormuş, Herkesin her çeşit sualine cevap veriyormuş diye hakkında çok rivAyetler duyuyorduk. Talebe arkadaşlarla gidelim diye karar verdik. Bir grup arkadaşla bu meşhur zatı ziyarete gittik.

ventriküler fibrilasyon krizi çıkartma.:)) 13+1 inde o +1 piyasada yok muş...

"Şimdi anlaşıldı ki, o fevkalade muvaffakiyet ve benim de haddimden çok ziyade o hodfuruşluk ve manasız izhar-ı fazilet [fazileti açığa vurma> ise, ileride Risale-i Nur'un İstanbul'ca ve ulemaca makbuliyetine ve ehemmiyetine zemin ihzar etmek imiş.."(2)

"Bediüzzaman bu cevaba hiç aldırmadı. Mevzuyu ele alıp ayet ve hadislerle öyle güzel izah edip halletti ki, herkesin ağzı hayretten açık kaldı. Bütün ulema o mes'ele hakkında tam bir kanaat sahibi oldular. Ayetleri o kadar güzel izah ediyordu ki, sanki o ayet indiğinde Bediüzzaman, Resulü Ekremin yanı başında idi. Bu izah üzerine alimler, 'Yaşta küçük, ilimde büyüksün, elini öpelim' dediler. Bediüzzaman da, "Lüzum yok" deyip gayet mütevaziyane oradan ayrıldı."

HELALLİK ALMIŞ MI/

evet var = tekiner06.:))

"Bu pis kılınçla mı?"

İNSANLARIN EN AKILLISI ALLAH DOSTLARI VELİLERDİR..

Hz. Üstadın, iki minare yüksekliğindeki, Van kalesinin tepesinde iken ayağının kayar, aşağı doğru düşerken, ağzından çıkan tek sözün, ?Eyvah! Davam? olur. Kendi ifadesiyle, ?gaybi bir el? tarafından itilerek, 3 metrelik bir kavis çizerek, aşağıdaki mağaranın kapısına düşer.. içe doğru 3 metrelik kavis yaparak mağaranın ağzına düşmüştür.

Yapmayın bunlara Said i Nursi nin ihtiyacı yok.

af buyur, ısmarlama ne demek kim ısmarlamış neye ısmarlamış

Her insan Rabbi katında özeldir,

bilmem keçiler yemiş olabilir.:))

"İşte, bu zamanda, İslamlar içinde muhtelif meşrepler ve meslekler sahipleri birbirisini tenkit etmek ve eserine mukabil eserler neşretmek, Mutezile ve Ehl-i Sünnet gibi birbirini kırmak adetiyle bu zamanda o Nur ağacının hizmetkarının başına vuracak ve rekabet veya meşrep muhalefetiyle en tesirlisi ve en müthişi medrese hocaları olmak lazım gelirken, Cenab-ı Hakka yüz bin şükür olsun ki, eskiden beri devam etmekte olan o adete muhalif olarak, Risale-i Nur en ziyade ulemanın damarlarına dokundurduğu halde hocaların Nurlara karşı tenkitkarane eserler yazamadıklarının sebebi, o zamanda o çocuk Said'in ulemanın suallerine karşı doğru cevap vermesi ulemanın cesaretini kırmış ki, hiçbir yerde kıskanç hocalardan, hem meşrepçe Said'e çok muhalif oldukları halde Nur Risalelerine karşı mukabil çıkmamaları, bu halin bir hikmeti olduğuna kanaatim gelmiş. Yoksa böyle acip bir zamanda ehl-i medresenin itirazı başlasaydı, dinsizlik taraftarları olan gizli düşmanlarımız hem Nurları, hem ulemayı çürütmek için ehemmiyetli bir vesile yapacaklardı. Cenab-ı Hakka hadsiz şükrolsun ki, en ziyade Nurların dokunduğu resmi ulema, aleyhinde bulunamadılar." (1)

Bir konu geçmişti forumda hafıza zayıflığımız ve sebeplerine dair.. bediüzamanın edep ve hayası haramdan kendini sakınışı göz önüne alındığında bu kabiliyetinin altındaki nedenlerden biri olabilir.

Bu acip ilan üzerine Bediüzzaman, İstanbul uleması ve talebelerinin istila ve hücumuna uğradı. Fakat o, sorulan hiç bir suali cevapsız bırakmadı. Günlerce, haftalarca başarıyla devam eden bu yüce imtihan neticesinde...

"Benim Cezire'de çok alimlerim var. Eğer hepsini ilzam edebilirsen senin dediğini yaparım. Eğer ilzam edemezsen seni Fırat Nehrine atarım."

duhan sana bişey sorcam ''bediüzzamanın'' saklanan bir risalesi varmı yokmu?

"Kürdistan'dan bir adam gelmiş. Yaşça pek genç olduğu halde ilimce kendisine karşı çıkan yokmuş. Bu yaşta bu kadar geniş ilim, ancak vehbi [Allah vergisi> olabilirmiş. Bu zatın kılığı, kıyafeti de dikkat ve hayreti çekici imiş. Çenesinde sakal, başında sarık, sırtında cübbe, ayaklarında şalvar yokmuş. Bu adam harika imiş. Adı Said, lakabı Bediüzzaman imiş."

Bediüzzaman,

"ısmarlama" bir kuldu,

"Fatih dersiamlarından Harbizade, Tavaslı Hasan Efendi, alim ve muhterem bir zattı. Doksan yaşlarına kadar ömür sürdü. Hayatının son günlerine kadar ders okuttu. Bir gün bile vazifeye gitmediği, derse gelmediği görülmeyen bir kimse idi. Bu zat bütün hocalık hayatında bir gün derse gidememişti. İşte o gün Hasan Efendi talebelerine hitaben: 'Bugün derse gelemeyeceğim. Çünkü Şarktan Bediüzzaman lakabıyla anılan bir zat gelmiş. Onun ziyaretine gideceğim' diyerek medreseden ayrılır. Ve Şekerci Hanın da Bediüzzaman'ı ziyaret eder. Ziyaretten sonra medresesine döndüğü zaman talebelerine 'Böylesi görülmemiştir. Böyle bir zat nadire-i hilkattir. Bu zat gibisi henüz gelmemiştir' diye hayret ve muhabbet [sevgi> hislerini ifade eder."

Sonradan insan değerini düşürür veya yükseltir. Allah için her kulu değerlidir.

Evvela: Hükema-yı İşrakıyyunun mesleklerine süluk ederek, zühd ve riyazete başladı. Hükema-yı İşrakıyyun, tedric kanunu mucibince vücudlarını riyazete alıştırmışlardı. O ise, tedrice riayet etmeyerek, birden bire riyazete daldı. Gün geçtikçe, vücudu tahammül etmeyerek zayıf düşmeye başladı. Üç günde bir parça ekmekle idare ediyordu. Ulema-yı İşrakıyyunun "riyazetin küşayiş-i fikre hizmet ettiği" nazariyesi üzerine, onlar gibi yapacağım diye çalışıyordu.

16 YAŞINDA AŞİRET REİSİNE TEK BAŞINA KAFA TUTAN VE KORKU KAVRAMINI BİLMEYEN:

Horhor Medresesi?nin üstündeki yekpare taş olan Van Kalesi?nin üzerine şimdiki korkuluklar yokken pervasızca çıkıp giderken bir anda ayağı kayan Bediüzzaman?ın iki minare yükseklikten yüzde yüz ölüm olan aşağıya düşüşü sırasında söylediği bir söz var: ?Ah davam!..? Bu sözü değerlendiren bir başka zat: Biz olsaydık o zaman normal olarak son anda imanlı gitmek için refleks bir hareketle hemen şehadet kelimesini getirmeye başlardık. Ama o?Ah davam!..? demiş. Çok daha derin bir söz. Çünkü, şehadet kelimesini bile söylesek, kendimizi, kendi ebedi saadetimizi düşünmek var. Halbuki iman ve Kur?an hizmetini düşünmek çok daha büyük bir şey. Zaten onun içinde şehadet getirmek de var.? dedi. Elhak, çok doğru. İşte o fedakar ruh ki gaye?i hayalini şöyle dile getiriyor: ?Karşımda müthiş bir yangın var. Alevleri göklere yükseliyor. İçinde evladım yanıyor, imanım tutuşmuş yanıyor. O yangını söndürmeye, imanımı kurtarmaya koşuyorum.

Cumhuriyet yıllarında Diyanet İşleri Müşavere Kurulu azalığı yapan Hasan Fehmi Başoğlu o günleri şöyle anlatıyor:

"Bir gün Şeyhülislam bir mesele hakkında yanlış bir fetva verir. Bunu duyan Bediüzzaman hemen Meşihat Dairesine gider. O zaman Şeyhülislamı görüp ziyaret etmek bir hayli merasime tabi idi. Bediüzzaman aşağıda kapıda bekleyen nöbetçilere, 'Bana Şeyhülislamı gönderin' der.

DİĞERLERİ 50 GR AKILLIDIR :)

Abdullah Enver Efendi ise Fatih Dersiamlarından Harbizade Tavash Hasan Efendiden naklen şunları anlatmıştır:

"İşte şimdi hakkıyla bizi tam ilzam ettiniz!"

"1907 kışı idi, sanıyorum; İstanbul'un ilmi mahfillerinde, hele medrese bucaklannda birden bire manalı bir fısıltı, ilgilendirici bir dedikodu hasıl oldu ve elektirik hızıyla ağızlara yayıldı, kulakları doldurdu:,

Molla Said,

Bediüzzaman'a sual soranlardan birisi de, Dehri lakabıyla bilinen Hüseyin Kami Dehri (1878?1912) isimli, alimlerle yaptığı münazaralarla tanınan bir zattı. Bu zat Bediüzzaman'a sorduğu suallerden tamamına istisnasız cevap almıştır.. Münazara sonunda da, "Ya şimdi Bediüzzaman da bana bir sual sorarsa, ben ne yaparım?" diye telaşa kapılmış, onun sual sormasına fırsat vermeden müsaade isteyerek oradan uzaklaşmak isterken Bediüzzaman kendisine hitaben şöyle demiştir:

"Mektep, medrese mensuplarından ve feylesoflardan, dinsiz ve dindarlardan her kimin bir suali varsa, hangi ilimden ve fenden olursa olsun benden sorabilir. Sizden sual, benden cevap. Fakat ben hiç kimseye sual sormam.",