Bugün düne nazaran daha da iyi geçti diyebilirim. Bir zaman sonra hiçbir şeye takılmıyor artık insan, umursamıyor, vurdumduymaz davranıyor. Başka çaresi kalmıyor ki. İçimde biriktirdiğim onca şey var ki, keşke bunları verip yerine bir kaç mandal alabilsem, mandala falan ihtiyacım olduğundan değil, içimdekilerin ağırlığından hep. Uzun zaman oldu, şöyle çimlere uzanıp gökyüzünü seyretmeyeli, artık ne kadar daldıysam bu hayat denize, oksijenim yeter mi yetmez mi bilmiyorum ama bu kadar derinlik bana fazla, yakındır ya kaçar giderim bu denizden, karalara doğru ya da boğulmak güzel der boğulurum. Sizde de olmuyor mu hiç, olanlar. Olmuyor mu oluyor gibi olanlar ama olmayanlar. Sanırım benim en büyük problemim kendimde. Öyle bir saklamışım ki kendimi, bazen ben bile bulamıyorum kendimi.. İnsanlar ne kötü azizim, okunacak kitap sayılarım o kadar arttı ki uzun zamandır. Sanırım çok yalnızım uzun zamandır, bazen bunaltıyor beni bu yalnızlık, ama umursamıyorum artık. Çünkü yalnızlığım daha çok seviyor beni insanlardan. Bunları buraya yazacak kadar yalnız olabilirim evet, hatta ne yazdığımı, neden yazdığımı bilmeyecek kadar da aptal. Ama önemli değil biliyor musunuz? Önemli olan hiçbir şey yok bu denizde, balıklar yüzüyor ve büyükleri küçüklerini yiyor, çok stabil ve çok anlamsız, hey orada mısınız? Hayır değilsiniz olsun, yalnız ben varım, evet çok yalnız.. Bugün düne oranla daha iyi yalnızdım..

Bugün dünden farklı bir gündü aslında, ağlayabilirdim ama güçlü biriyim, umursamamaya çalıştım. Kaybettiğim ne çok şey var Tanrım, sahi bir gün bulabilir miyim onları? Hiç umursamaz bir insan olmak isterdim, ancak bu şekilde yaşanır buralarda. Fazla düşünmek, bir şeyleri diğerlerine oranla daha iyi algılamak ve fark etmek sanıyorum ki buraların cehennemi. Kendimi kaybettim sanırım, ara ki bulasın. Peki vaktim var mı? Arayacağım yerleri biliyor muyum? Lanet olsun, hiçbir şey bilmiyorum ve hiç zamanım yok. Hepsini geçtim üşeniyorum. Bu kadar dertle, bu kadar tasayla uğraşmak yerine bir mahalle kahvehanesinde sabahtan akşama pineklemek isterdim ya da çoğu şeyden haberi olmayan bir çoban gibi herhangi bir dağda hayvanlarımı otlatmak. Bunun üzerine ne çok şey söyleyebilirim, ne çok şey yazabilirim buralara... Evet, neden yapmıyorsun diyeceksin. Haklısın, ben ağaç olmayı çoktan kabul etmişim, kök salmaktan başka bir şey bilmiyorum, kuş olup uçanı da görmedim sahi.. Sanıyorum ki bizim buralarda böyle. Sahi bizim buralar nereler?

Bugün içimde anlamsız bir burukluk var. Yılların birikiminin sonuna gelmiş gibi hissediyorum. Şu anda yirmi dört yaşımda olabilirim evet, yaşadıklarım beni bu yaşıma getirmiş olabilir. Peki neden kendimi yirmi dört yaşındaki olası bir genç kadar dinç, umutlu ve hayalperest hissetmiyorum. Aslında nedeni çok basit. Biz insanlar sadece yaşadıklarımızı sayarak buluyoruz, bugünkü yaşımızı. Ya yaşamadıklarımız, yaşayamadıklarımız, olması mümkünken olduramadıklarımız, varken yok olan şeyler, gelenlerimiz, gidenlerimiz ve bilumum benzer durumlar. Bunları saymayı unutuyoruz belki de işte ben, dışardan yirmi dört yaşında bir gencim. Fakat içimde doksanlarına merdiven dayamış bir yaşlı var ve çok büyük bir çelişki içinde yaşıyorlar, üstelik saniyeleri. Yalnızlığına sığınan, kendinden başka kimseden umudu olmayan, kendi kendine kendini sevdirmeye çalışan, kendiyle yalnız kalmayı mecburiyet değil bir şans olarak gören bir ihtiyar. Umutsuz fakat kendi gezegeninin keşfinde. Bugün de böyle geçti işte, ne kadar yalnız olduğumu, hatta bu dünyaya yalnızlık kelimesini tam anlamında yaşamak için gönderilmiş olduğumu bir kez daha anladım. Berbat bir hissiyat...

Bugün de öylesini bir günde işte. Yine yalnızdım, yine kimsesiz ve yine sığınacak bir yer arama telaşında fakat bulamayan... Yine bulamadım, yine bulamadım işte. Şu kitaplarım da olmasa ne yapardım ki bu gezegende, içim; dışarıdan o kadar büyük ki, her an kendi içimde kayboluyorum. Kendi içinde kaybolan biri dışarıdan nasıl görünür? Yaşıyor gibi mi acaba, bak bunu da merak ettim bugün. Kalabalık bir mekandaydım bugün, kendime göre yalnızdım ama etraf aşırı kalabalıktı, üstelik masamda oldukça kalabalık. Ama kalabalıklar içinde yalnızdım, düne oranla aşırı büyük bir yalnızlık. İnsanlar çıkarı doğrulsunda hemen arkadaş, hatta dost olabiliyorlar, sürekli tebessüm ettiğimi söylemiştiniz bugün, neden biliyor musunuz? Aşırı yapmacık olduğunuz ve hiç samimi niyete sahip olmadığınız tarafımdan aşırı olarak görülüyor, bilmiyorsunuz ki ben sizden biri değilim. Olamam, yalnız hissetmiş bir insanı kolay kolay kandıramaz sizin varlığınız, kalabalığınız, umursar tavırlarınız. Uzaktan çok güzelsiniz, uzak kalın. Aynı gezegende yaşıyor olsak dahi bambaşka gezegenlerin insanlarıyız, aslında suç ne sizde ne de bende, suç bilim insanlarında; bu gezegenden başka gezegende hayat olup olmadığını araştırmak yerine benim gibi insanlar için bu gezegende hayat kurabilme, hayatı var edebilme telaşına düşmeleri gerekirdi. Her şeyi aşırı komik buluyorum biliyor musun? Kendimi mesela, düşünür müsün? Bir sabah uyanıyorsun ve yapayalnızsın. Sanırım bu çok komik hadi güleyim biraz, ahhaahahahah :) Ne komik bir insanım. Bunu okuyanlar deli sanacak beni, haklılar da ben onlar gibi değilim. Hadi yine iyiyim bugün, kendime bir müzik ısmarlamalıyım..