ertesi gün anneme dedimki madalya böreğinden kaldıysa yemek istiyorum... tabi oğlum dedi.. sen otur ben şimdi getiririm... benim annem trabzon kadını... ben börek beklerken sen o böreği açtığın oklavayla gel, seni pok yiyenin uşağı diyip benim sırtıma bi tane indir... meğer öğrenmiş yarışmaya sadece 3 kişinin katıldığını... benim 500 metrede havlu attığımı ve madalyayı mecburen verdiklerinide tabiki...

hoşgeldin sinan.. keyifler nasıl

aliş satrançta aldığı 1. lik madalyasını sevinçle gösterince bir güzel sarılıp öptüm onu... aklıma lisede 20.000 metre maraton yarışmasında aldığım üçüncülük geldi... eve 3. lük madalyasıyla geldiğimde annem hemen kapının önünde hamurları açmıştı... börekler çörekler çaylar derken güzel bir sohbet tabi... pekde inanmıyolardı 3. olabileceğime ya... ama kapı gibi madalya vardı elimde:))))))))

eskiden sırf ağlamak için ferdinin filmlerine gidilirdi... mendiller hazırdı... hangisiydi hatırlamıyom ama yine bir ferdi filmi ve filmin kopma sahnesi... benimde gözler dolmuş ağlama moduna girmiştim... tam o sırada yandan ihi ihi diye ses gelmezmi:))))))))... anacığım öyle ağlıyoki sanki dersin babam öldü... aldı beni bi gülmek... dur durabilirsen artık:))))))))))... rezil ettim sahneyi... sonunda dayanmadımda kantine kaçtım...

öptüm kızlar gelir aklıma

böyle kalsa iyi:))))))))))oklava kırıldı sırtımda... senin yüzünden güzelim oklavada gitti diye saplı süpürgeyi almazmı... işte asıl maraton ozaman başladı... ben bi taraftan kaçarken bi taraftanda bağırıyodum... eline sağlık anneciğim... börekler süperdiiii