evet benim.. teşekkürler silüet

Saydam bir acıyı katık edip dudağının kıvrımında böyle ince sitemli gülümsemeseydin.. Yaşamak öylesine bir hüzün olmasaydı. Bir bitimsizliğin rüzgarına bu kadar kolay boyun eğip sessiz sedasız çekip gitmeseydin..

Sükutun ve sabrın serin duldasına gömüyorum söylenmiş her cümleyi.. İncinmeyecekler

bamteli kimi sürgünleri ne güzel anlatmışsınız.

Kızmıyorum.. Git... hangi sürgüne yazdırdıysan kendini...

Vefa.. Sahipsiz bir ıslık gibi kanıyordu. Irzına geçilmişti bir tuvaldeki tüm renklerin. Masumiyetini yitirmiş bir beyaz feci ağlıyordu. Çok uzaktaydım.. bir deli nöbetiyle cinnet ertesiydim. Bileklerime ağır geliyordu şiirin ve haklılığın kanı. Konuşmak ; yarım cümlelere esir etmekti her şeyi.. Susmak daha felaketti. Git dedi içimizdeki tüm duraklar. Nice kişileri uğurlamış, nicelerinin ardından bakakalmış, nicelerini yok saymış duraklar git dedi.. Yanlış mıydı yanılışmıydı bilemedik..

Gidişin bazen?sana gecikmişliğim? olmuştu bazen de senin hayata yeniden ve sıfırdan başlayamama korkuların. Her ne olursa olsun gitmiştin işte. Anlamı yok gidişini tekrar yüreğimde küllendirmenin. Lakin gittiğin gece, tüm acıları soyunup yağmurların koynunda yüreğimle çırılçıplak?sana? ağlamıştım. Yokluğunda kimi zaman kanadım durdum sevdanın kör topal kelimelerinde. Kimi zaman da tek bir kelime etmeden yalnızlığına demlendim. Tek cümlelik vedaları iyi bilirim sevgili. Gidişinle ayrılığın ayakuçlarına yuvarlansam da yüreğimle hep imkansız sevdama sustum. Evet, benden uzaklara giderken - bir zamanlar yüreğine ölümsüzlüğü kazıdığın- adımı tek kalemde silmişsin dudaklarından. Yaşanmış onca hatırayı? hiç yaşanmamış? bilip sonsuza dek çıkarmışsın beni hayatından. Adımı? iki dudağın arasında? anmamakla beni unutma çabasında olabilirsin sevgili. Beni çoktan unutup geçmişin tozlu raflarına sürgülemiş ya da sendeki? beni? yalnızlığa kefensiz gömmüş olabilirsin lakin ben seni gittin diye bir kalemde unutmadım sevgili. Sana inat, yokluğuna inat yaşattım seni. Gelmeyeceğini bile bile beni? bana? bıraktığın yerde hala seni bekliyorum. Dilimde ikimizin şarkısı ve senden bana miras iki damla gözyaşıyla sevdamı sayıklıyorum. Ve özlerken seni; mayasız yokluğuna? bir mintan sabır? ekleyip hayatın en dar teknesinde varlığını? yarınlarıma ö yoğurmakla meşgulüm sevgili.. Ben seni hala seviyorum sevgili?.

Git.. Hangi sürgüne yazdırdıysan kendini..

Gözyaşlarını ipe diziyordu birileri. Birilerine yakışıyordu tebessüm. Şarkılar geçiyordu kanatlarını dökerek. Keşke yaşamak biraz da ertelenmektir demeseydin.. Birgün belleğimin kirli sokaklarımdan silmem gereken sözleri bana ezberletmeseydin..

Küskün değilim sana. ölüşüne de kızmıyorum. Sadece seni başkalarına anlatışımı tükürüyorum kanlı ve kırılgan...

Sitemsiz sözlerim olmalıydı sana, duyabilmeliydin

Ölüm diyor birileri. Ne de kolay söylüyor. Alışmaya çalıştığın o gerçek kanında sinsi bir yılan oluyor. Geçmiş artık sığınılacak bir liman değil. Tükürmek istiyorsun içindeki o lanet hissi. Ellerinde suskun bir titreyiş. Sigarayla savrulsun diye yetim yalnızlıklar derin bir nefes çekiyorsun. Gitme vaktidir kendinden. İçinde akasyalar bağırıyor. Uçurumun kıyısında kalmak mı dibinde olmak mı daha iyi bilmiyorsun. Sözcüklerle boşalacak zihninin işkenceli sesleri belki. Yetmiyor yine de. "Susuyorsun"

Bir kemanın teline astım en son ağlayan bir şarkıyı..

Bir tren garındasın.. Sadece gitmek zorunda olanların gittiği. Avucundaki biletin cam kesiği acısını yumuyorsun.. Gece sisli ve kor kırmızı. Üşüyorsun. Konuşsan belki de dağılacak bu ezber hüzün. Yüzünde terkedilmiş şehirlerin çaresizliği. Çeksen o tetiği dağılacak soğuk buğusu bu anlamsız hallerin. Veya konuşsan. Söylenmiyor bir çok şey susmadan. Biliyorsun. "Susuyorsun"

Diyebilmeliydin?

Seni düşündüm gözlerin uykuya yenik düştüğü saatlerde... Yine gözlerin yağmur ıslaklıgında avuç içlerimde nefes alıyordu. Dudaklarımda soluyan cicekleri saçlarına bırakma telaşındayım. Gece, siyaha çalan peçesini güneşe kaldırmadan ben sana ulaşmalıyım.. Bir kelebeğin yüregine ciceklerin gülüşlerini işlemesi gibi titrek ve heyecanlıydı adımlarım... Soluk soluğa şehrimin kaldırımlarını eziyorumZaman çeşmesinden kum saati, bir nehir gibi akıyor yüzümün derinliklerinden... Biliyorum sana gelirken, Ay ile yıldızlar uykuda.. Yakamozlara uzanmış geceyi uyandırıp gözlerindeki baharları görmesinler diye.. Sessiz ve derinden ilerlemeliyim... Dağlar çıkıyor önüme.. Yorgunluğumu farketsem bir an, alnımın terini siliyor rüzgar.. Susasam, kan ter içindeki dudaklarıma sebillerden hayallerini içiyorum... Duvar gibi taşlar dizili önümde.. Saçlarımdan köprüler kurdum puslu uçurumlara.. Gözlerim bir an zifiri karanlığa yenilecek olsa, gökyüzünün karanlığını kibrit aydınlığıyla aşıyorum..

Esmer bir bakışı çocukluğuma eklesem, çıkarsam cam kırıklarını içimden, iç bulantısına benzer o cümleyi söksem zihnimin işkenceli gergefinden?

Bir zamanlar yaşadığının ispatı sayıyorlar fotoğraflarını.. Hepsinde acı gülüyorsun oysa..

Sesimi kazı duvarlarına, kuşları gömme bari

Sonrası deli monologları...

çok büyük bir keyifle hazla okudum yazılarını arkadaşlar.. iyiki buralarda yazıyorsunuz..

Seninle konuşup sana senin ölmediğini anlatma telaşı.. Fotoğraf albümleri ölmüş anılar mezarlığı...

Baharın koynunda açan gelincikler gibi, vuslat kokan toprakta hasretini filizlendirip sana geliyorum.. Gözlerine yağmur ıslaklıgında düşecegim birazdan.. Pencerene düşüp Ay ile yıldızların kıskandığı gülüşlerine yaslanacağım gecenin karanlığa yaslandığı gibi.. . Bahara küskün güllerin kıskandığı gözyaşlarından bir damla alıp kurak topraklarıma yüregini sereceğim.. Gelsem de yanına, ne olur yanlış anlama... Ne geceyi senin teninde karşılamak istiyorum ne de sabahlara kadar yanında uyumayı.. Sadece saçlarının rahatca uyuması için kücük ve sıcak bir avuç oluyor yüreğim... Kırılacak saçlarını avuç içlerimde biriktirip güldesenli ciceklere bırakmak için sana geliyorum.. Biliyorum geldiğimde hafiften rüzgar esecek saçlarına.. Uyanır gibi olacaksın, o uykuya dalmış gözlerini cizecegim yüregimin başkentine.. Yüzünün karanlığa inat aydınlığa bakan cizgileri işleyeceğim kirpiklerime.. Yanına geldiğimde, kaç kez yüreğim saçlarını koklamak icin eğileyecek başucuna. Yarım kalacak.. Düşten öte hiçbir şey yaşanmayacak çünkü.. Ellerim suskunlugunu bozup saçlarını dokunmak isteyecek.. Saçlarına dokunursam bu düşten uyanacağım biliyorum.. Usulca ellerimi çekiyorum saçlarından. Tokalarına bakakalıyor gözlerim.. Yüregim ise hala baharımsı kokunda...

Dönüşü olanlar güzeldir. Belki dönüşü olmayanlar da güzeldir. Karagöz cehaletimle bilememki... sadece yarabandı kelimelere sığındım uzun susmalarımdan evvel..

Susmalıydık.. aynalar kendine bile kırılırken.. Ateşin söylemeye çekindiğini söyle demeseydin keşke.. Keşke bir gecenin hayat bağını tek bir bakışla kesmeseydin..

itinayla takipteyim sizi w

Ben yamalı bir bedenin kocaman yüreğiyle sevdim seni. Yokluğunda senden kaçmak varken ben yine senin hatıralarına sığındım. Yüreğinde unutulduğumu bilsem de, ben seni? sensiz? yaşatan oldum. Hayatında? doğruluğumu? ispat edemediğin tek yanlışın olarak kalsam da çizdiğin mutluluklarda dillendiremediğin en güzel sevda olsam da ben seni seviyorum sevgili. Yokluğuna inat, yalnızlığına inat..

Lacivert bir sessizlik iç çekiyordu kemanın tellerinde. Ve hicaz deruni bir efkarı ısıtıyordu koynunda. Anlamsız bakıyordum boşluğa. Söylenecek her söz korkunç yenikti, çaresiz, bir başına.. Gidilecek her liman sahipsiz... Beynimde iğdiş edilmiş harflerin ağrılı öfkesi: Güven ihanetin anahtarıdır. Diyordu. Susuyordum. Çünkü hiçbir şey etmiyordu iç acılarımın toplamı. Esmer bir bakışı çocukluğuma eklesem, çıkarsam cam kırıklarını içimden, iç bulantısına benzer o cümleyi söksem zihnimin işkenceli gergefinden?... yine de yetmiyordu?

Susmalıydık?Aynalar kendine bile kırılırken?

Konuşmak ; yarım cümlelere esir etmekti her şeyi.. Susmak daha felaketti.

Çok ötelere gitmişken gördüm bir labirentin içinde.. Dizlerinde o bildik kiraz ezigi yaralar.. Avuçlarımı sıkıp herkesten gizlediğim yakamoz kesiklerini açtım. Bak dedim? Bunlar hicaz.. Hem belki biraz nevrastenik.. Şaşkınlıkla büyüdü gözlerin. Bileklerimdeki kesiklerden sızan gümüş kanı görünce.. Avuçlarını açtın uzattın ellerini? gümüşten kan sızıyordu eski bir yaradan, kırılgan, ince sitemli, çok gücenik..

Sevda mevsiminde bir bahar göremeden gitmiştin. Yokluğunu bir beden bol gelecek şekilde küçük bedenime örerek ait olduğun baharlara zamansız gitmiştin. Bu gidişin binlerce sebebi vardı biliyorum.

Kanınla ıslah edeceksin acıyı diyordu kırılan kelebek kanatlarının sesi.. Kızkulesi müphem bir karanlığa batarken çirkin gülüşler kirletiyordu hüznü.

Biz zamana yenildik sevgili. Kavuşmalarımızı vuslat kokan yarınlara erteledik. Körpe sevinçlerimizi sıcak yüreğimizde saklayıp her gece ayrılığın isli çaydanlığında hasrete demleneceğiz. Sen benden daha iyi bilirsin ki; hasret; aşkın kanlı gözyaşıdır. Aktıkça geride kalanları yakar. İçinde kurtlanır, yüreğinde kanar ayrılıklar. Kuru bir yaprak gibi bir baharın ortasında yapayalnız kalırsın. Konuşmak istersin, susturulursun. Susmak istersin, ıslak göz yaşlarınla konuşursun. Aşktan öte silahın olmasa da zamana kafa tutup ayrılıklarla savaşırsın. Ama zamana yenilirsin hep. Defalarca yenilirsin ama savaşırsın bıkmadan usanmadan. Hayat devam ediyor. Her şeye inat, ayrılığına inat takvimler alabildiğince hızlı akıyor mevsimlere doğru. Sen, uzaklarda bir yerlerde yaşarken; ben alnı ak, yüreği pak sevdamızı yokluğa inat yaşatacağım.

Devasa yalnızlık.. çok güzel

Sensizlikte üzerime çullanan arsız fırtınalar, yüreğime yapışmış kör ayazlar korkutmaz beni. Yokluğunda yeniden depreşen sancılar ya da adımın bir kalemde unutulması benim canımı acıtmaz sevgili. Olur da bir vakit yüreğinle bulutlara özenip delice ağladığında kirpiklerinden süzülen gözyaşlarının toprakta heba olması korkutur beni. Ya da dar bir vakitte ölümün şerbetini benden önce Azrail'in avuçlarından içmen canımı acıtır sevgili. Evet, aramıza? bir ömürlük hasreti " koyup benden gitsen de, senin uzaklarda yaşadığını bilmenin tarif edilmez hazzı ve uzaklarda bir yerde sıcak tebessümlerinin etrafındaki insanlara verdiği umutla sensizlikte bile? seni? yaşayabiliyorum. Ama benden önce göçersen bu fani alemden dayanamaz bu can bu gidişe. Bu acıya dayanamaz fakir yüreğim. Sen uzaklarda huzurun koynunda uyurken; her gece ben üşüyen ellerimi semaya kaldırıp Yaradan' a yalvarıyorum. Her gece yüreğimi seccadede bırakıp ıslak dualarımla hep? varlığında senden önce ölmeyi? diliyorum sevgili. Haram olsa da gülüşlerin bana, senden önce fani alemden göçmeyi diliyorum Mevla'dan. Seni sensiz severken bile seni düşünüyorum sevgili?

Bir elveda, belki dönmem, iyi tut aklında yüzümün işkenceli çizgilerini

Karnıma sancı gibi saplanan bakışları yıkıyorum tenimden. Bir merhamet kalsın. Anlayan anlamayana acısın. Ne üzüntü ne ağlayış.. Ne saplantı ne direnç.. Bu son fasıldır ey ömrüm.. Nasıl geçersen geç?..

bamteli böyle hacivat karagöz sırası gibi oldu ama tamamen tesadüf. başka sürgünleri okumak hoş.

Morgtaki gülümseyişini ezberletiyorum alfabe öğrenen kuşlara. Alışmaya çalışıyorum.

Bir sigara ve ardından bir tane daha.. Ve bir tane daha?Ağrıyan bir şarkı, anlaşılmayan bir aşkı tükürüyordu

Bir tren garındasın. Gitmesi gerekenlerin gittiği.. Belki bir kez dönsen ardına vazgeçecek içindeki göç hali. Tek söz bozacak büyüsünü yılgın bir kederin. Bir kez dönsen ardına ard arda kaç gidişin dönülmezliğini de göreceksin. Bakmıyorsun. Konuşsan ihanet gibi koynunda uyuduğun sükuta. "Susuyorsun."

Gitme demeye hakkımız yoktu, ölümdü bu nihayetinde

Nasıl olur dedin? Kasıt olmadan suç aranır mı. Hem yorgunum dedin.. Sabun kokan nevresimleri özleyişim. Kırgın bir menekşeyi yakamda taşıyışım ve inadına susuşlarım da garipseniyor.. Hiç de var olmayanlar gitmekle suçluyor. Demeli miyim delimiyim? dedin

Sustuk? Konuşmak ; yarım cümlelere esir etmekti her şeyi.. Susmak daha felaketti. Git dedi içimizdeki tüm duraklar. Nice kişileri uğurlamış, nicelerinin ardından bakakalmış, nicelerini yok saymış duraklar git dedi.. Yanlış mıydı yanılışmıydı bilemedik.. Demeli miydik.

Gün gelecek; dört duvar yalnızlığı üşüşecek yarınlarına. Gün gelecek, gülüşlerin tozlu hatıralara yenik düşüp beni bıraktığın yerlerde tek başına yürüyeceksin. Mavi düşlerine nice ayazlar ortak olup sana karanlıkları hediye edecekler. İçinde saklı kalmış yalnızlığın bir gün adını bilmediğin sokak başında karşına çıkacak. İrkileceksin ama korkma ne olur.. Boynunu bükme kö topal yalnızlığa. Hayat denilen ipin ucuna sımsıkı tutun. Güneşe değil; karanlıklara çevir sırtını. Yüzünü ayazlara değil; seni bekleyen mutluluklara döndür. Her ne kadar benden uzak olsan da her gülüşün canıma can katacak, her gözyaşın yaşayan bu cana kefen olacak. Ne olur dayan acıya, pes etme imkansızlığa. Günahlarına kefil, acılarına bedenimle kefen olmuşken sabret yokluğa. Dudaklarınla ölümün şerbetini içmeden önce son kez beni çağır. Ellerini tutmak için ya da dudaklarına sevdanın mührünü bırakmak için değil; senin yerine vuslat şerbetini içip soğuk çınar ağacının gölgesine serilmek için son kez yüreğine çağır beni. Ben ölmeliyim senin yerine. Sen yaşamalısın çünkü. Böyle bir yürek yaşamalı sevgili. Bırak aramıza devasa? yalnızlık? girsin. Bırak sevdamız zamanın ayak uçlarında ezilsin Ama nerde olursan ol; baharlarla müjdelenmiş gülüşlerine sarıl. Olur, da bir gün zamana esir düşersen ne olur pes etme. Sürgün yesen de, hayata yüreğinle sımsıkı tutun ne olur. Her şeye inat ben seni seviyor olacağım. Beni bıraktığın yerde seni yüreğimle bekliyor olacağım. Ve bir gün ; uzaklarda bir yerde hayata bir bedel ödemek zorunda kalırsan beni düşün anlarsın bu bedeli neye verdiğini...

kelimeler size aittir umarım w

Hatrına, zifiri gecelerin

Sonrası hep aynı sürgün..