neyseki atlatmışsınız çook şükür diyelim. zamanlada dahada iyi olursunuz umarım. kapılarınızın açık kalması dileğiyle..:))

Yazın Güneş'in batmasını hiç istemiyordum. Güneş battığında üzerime öyle bir ağırlık çökerdi ki, karın ağrıları yapardı.. Yaz gelince sevinmeyen çocuk var mıdır acaba.. Evet ben sevinmiyordum, çünkü benim için zindan gibi geçecek bir 3 ayın varolduğunu biliyordum.

Söyleyeceklerim bu kadar. Yukarıda belirttiğim gibi yukarıda anlattığım şeyler, yetişkinler için saçma gelse de, çocuklar bazında önemsenmesi, araştırılması ve tedavi üretilmesi gereken bir konu bence... İlgili olan herkese teşekkürler..

2000 senesinin yazında yeniden köye gittik ve aynı durum yeniden başladı. Yine battaniyeyle sabahlara kadar debelen dur. Ailem durumumun ciddi olduğunu görünce önce doktora sonra da hocaya götürdüler :) Her ikisinden de bir sonuç alamadım. Fobi gün geçtikçe bütün zihin dünyamı sarıyordu. Bazen tam uyuklar gibi oluyordum, ama aniden iş makinesinin kepçesinden toplu mezara bırakılan bir ceset gözümün önüne geliyordu, irkiliyordum. Unutup gittiğini sandığım görüntüler bir bir zihnime işlenmiş ama ben farkında değilmişim. Rahatsızlığım o kadar ilerledi ki bir müddet sonra artık kapısı aralık kalmış gardrop, kanepe altları, perdesi olmayan pencereler, buzlu camların arkaları, baca boşlukları, merdiven altları, tuvalet ve banyonun penceresi kısacası izbe, karanlık ve aralı olan her ne varsa benim için korku üreten merkezlerdi. Kanepede uyurken kanepenin altından bir el çıkıp ayağıma dokunacaktı, kapısı aralı gardropun içinden bir yüz belirecek ve tek gözüyle bana bakacaktı. sonra bir hışımla gardroptan sıçrayıp üstüme kapaklanacaktı. Kanepenin yanındaki boşluktan ince bir yüz çıkacak ve burnuyla yüzüme dokunacaktı :D:) ve daha neler neler.. ben bu çıkma olaslığı olan kafa ve elleri önlemek için aralı olan gardrop kapılarını kapatıyor, kanepe boşluklarını yastıklarla bezlerle kapatıyordum:) resmen kafayı yemiştim. ailem tedirgin oluyordu ama yapılabilecek her şeyi de yapmışlardı.. bir kaç gün yaz sıcağında kapı benim için kapandı ve diğer odaların ışıkları açık bırakıldı ama bu sefer de cesetlerin gölgelerinin kapı altından sızacağını düşünmeye başlamıştım :) yani her ne denenirse denensin, kendini yenileyen bir virüs gibi yeni bir fantezi üretiyordum:) babam zaten hastanede çalışıyordu, doktorlar sürekli benimle konuşuyordu, annem ablam akrabalarım özel olarak konuşuyorlardı beni rahatlatmaya çalışıyorlardı.. ama nafile.. konuşmalar gündüz gerçekleştiği için artık bir daha böyle saçmalıklar yapmayacağım diye düşünüyordum, içim umutla doluyordu ama akşam yatağa uzanınca ve ışıklar kapanınca yine aynı psikolojiye dönüyordum.

Bu yaşadıklarım, 5-6 sene boyunca her yaz mevsiminde eksiksiz mükerrer olarak tekrar etti. Benim bu fobim bir gece aniden başlamıştı, ben de aniden bir şeyler olup geçeceğini zannediyordum ama fobi büyümeme bağlı olarak yavaş yavaş geçti, çok şükür.. Ablam her seferinde büyüyünce geçecek diyordu ben hiç ihtimal vermiyordum ama zamanla azala azala fobim tükendi. Önce boşluklara bez, yastık tıkma işlerine bir son verdim, daha sonra battaniyesiz uyumaya alıştım. Ama aralık kalmış kapı ve gardrop fobimi tam manasıyla yendiğimi söyleyemem:) Anladım ki bazen bir şeyleri umursamamak lazımmış. çünkü en bu fobi, onu ciddiyete aldığım için geçmiyordu. Lisedeyken her ergen gibi ben de hiçbirşeyi umursamamaya başladım ve geceleri uyurken dokunursa dokunsun, bakarsa baksın demeye başladım. Zamanla o korku buharlaştı uçtu gitti ama bende derin bir enkaz bıraktı.

Yazının bundan sonraki bölümü -16 için uygun değildir, kasvet içerir :)

mayıs ben biraz uzayla ilgiliyim. ayrıca hafta sonları Esenler Belediyesinde gönüllü olarak Evrene Yolculuk etkinliği veriyorum ve satranç dersi veriyorum. Yeğeninin durumu benim durumum gibi spesifik. o yüzden yeğenini anlayabiliyorum. Evrende nasıl bir yerde bulunduğumuzu ve dünyamızın hangi fizik kanunlarıyla deveran ettiğini bilmediği için böyle bir korku üretmiş olabilir. Sana şöyle bir tavsiyem var, aşağıda linkini verdiğim videoyu beraber izleyin ve uzayın düşülebilecek bir yer olmadığını, bizim Dünya'dan kopmamızın mümkün olmadığını falan anlatın... ne tepki verdiğini bana mesajla geribildirin lütfen.. ona göre yeni stratejiler geliştirelim.. görüşürüz..

Şimdi sizlere çocukluk döneminde geçirdiğim ve üzerimde kalıcı etki bırakan bir fobimi anlatacağım. Forumda Hobiler kısmında-Fobi başlığına cevap olarak yazdığım bu yazıyı, biraz ekleme ve düzeltme yaparak buraya ayrı bir konu başlığı olarak koymak istedim. Yazı biraz uzun oldu, merak eden ilgi duyan herkes okuyabilir. Şu an ben bir yetişkin olsam da aşağıda anlattıklarım çocukluk dönemime aittir.

Aşağıda anlattığım fobi, yetişkinler için saçma gelse de, çocuklar bazında önemsenmesi, araştırılması ve tedavi üretilmesi gereken bir konu bence. Yaşadıklarım, pskiyatri alanında araştırılması gereken tezlik-doktoralık bir konu. Birinin dikkatini çeker de ilgilenir diye, sanal alemde, arama motorlarının görebileceği şekilde yazının kayıtlı kalmasını istiyorum. Bu nedenle buraya ekliyorum.

hiçte saçma değil

medya sağ olsun felaket tellalı gibi maşallah vermediği haber yok ki.. çocuklarında o tv ye bakacaklarını düşünmüyorlar mı düşünüyorlarsa neden böyle?

Her sabah gün aydınlığıyla uyandığımda o günün akşamı için artık böyle bir korku yaşamayacağımı, bu durumun geçici olduğunu düşünürdüm, ama aynı korkuyla artık her gece randevumuz vardı. Resmen takıntılı, korkak bir çocuk olmuştum. Bir süre sonra bu durum o kadar ilerledi ki görsellikten işitme duyuma da sıçradı. Malum köy; kedisi, köpeği, kuşu, sineği, böceği, faresi, çakalı, çalısı, çırpısı.. vs. gece ses çıkaran yüzlerce şey var. Duyularım o kadar hassaslaşmıştı ki her gelen sesin o malum cesetlerden geldiğini düşünürdüm ve "bana yaklaşıyorlar, birazdan kapıdan battaniyeye sarılı bir kafa yavaş yavaş çıkacak ve bana bakacak" şeklinde yorumlardım:) O sene yaz boyunca bu korkum devam etti. Bu fobinin şehirdeki evde, köyde yaşadığım kadar yaşanmaması benim için bir şanstı; çünkü apartmanda yaşıyorduk ve cesetlerin hayaletlerinin yerin altından yükselip bize gelebilmesi için 2 evi birden geçmesi gerekiyordu:) bu durum benim için rahatlatıcı oluyordu..

güzel bir yazı

benimde kapıyı kapatma huyum vardır açık kalmasından nefret ederim yatarken mutlaka kapım kapalı kalmalı..

Ben daha önce bu yaşadıklarımı kime anlattıysam, benzer şekilde kendilerinin de çocuklukta benimkine benzer buhranlı dönemler geçirdiklerini söylediler. Muhtemelen burada bu yazıyı okuyacak olan sizlerde de benzer durumlar yaşanmıştır.

Depremden 10-11 gün geçmişti. Ölü sayısı artıyordu.. TV'ler, ölü ve yaralıların görüntülerini korkunç müzikler eşliğinde saatlerce sansürsüz yayınlıyorlardı. Bir gece herzamanki gibi uyumaya çalışırken aniden üzerime bir kasvet çöktü, uykum bir türlü gelmiyordu, TV'de izlediğim görüntüler gözümün önünde gidip geliyordu. Odanın açık kapısına dakikalarca baktım ve TV'de gördüğüm cesetlerin hayaletlere dönüşüp kapıdan içeri gireceği şeklinde bir fantezi geliştirdim. İlk başta bunu uykumun gelmesi için zihnimi oyalama amacıyla yaptım ama karanlığın etkisi ve köy ortamının kasvetli büyüsü, fantezimi ciddiyete bindirdi. O gece resmen kabus gibi geçti. Daha sonra 4-5 yıl boyunca cefasını çektiğim bir takıntı haline geldi.

Köydeki evimiz biraz küçüktü, gece uyku vakti geldiğinde babam kanepede, ablam tekli bir minderin üstünde, benle annem de yerde döşekte uyuyorduk. Yaz mevsimi olduğu için odanın kapısı açık kalıyordu. O günden sonra ben sürekli gece 11'den sabah ışığına kadar 5-10 dk aralıklarla kapıya bakıyordum. TV'de gördüğüm battaniyeye sarılmış cesetlerin kapıdan birer birer içeri gireceğini düşünüyordum. Kapı, ayağımı uzattığım yöndeydi. Cesetlerin önce kapının arkasından kafalarını yavaşça çıkarıp kanlı yüzleriyle direk bana bakacaklarını, daha sonra yavaş yava üzerime yürüyüp ayağıma dokunacaklarını ve üstüme üşüşüp yakın mesafeden gözlerimin içine bakacaklarını düşünüyordum. Bu nedenle ayaklarıma dokunduklarında onları hissetmeyeyim diye sürekli kalın bir battaniyeyle uyuyordum. Ayrıca battaniyeyi kafama çekip kendimi kapıya taraf bakmaktan alıkoyuyordum. Yazın ortasında ter kan içinde kalıyordum. O günlerde beni en çok sevindiren şey sabah ezanıydı; çünkü anlıyordum ki gece sıyrılacak ve yerini gündüze bırakacak.

Okullar tatil edilince yaz mevsiminde köydeki yazlığımıza giderdik. Yer, Elazığ'ın sakin bir köyü. Yıl 1999. Aylardan Ağustos.. O zamanlar 12 yaşındayım. Köydeki evdeyiz. 17 Ağustos depremi sonrasında, TV'lerde morglara sığmayan cesetlerin görüntüleri dolaşıyordu. Görüntülerin beni etkilemediğini düşünüyordum; meğerse o görüntülerin hepsi hafızamda yer edinmiş, birikmiş; çünkü birazdan bahsedeceğim ani irkilmelerde o beni etkilemediğini düşündüğüm kareler gözümün önüne geliyordu..

Gece uyuduğumuzda ben kapıya dönük olduğum için odada uyuyanların da kapıya dönük bir şekilde uyumalarını isterdim:) Geceleri annem yanımda uyurdu. Yüzü bana dönükken, annemin nefesini yüzümde hissettiğim vakit nispeten daha rahattım, ama bana arkasını döndüğünde dünyam başıma yıkılırdı. Korkum katlanırdı. Korkum dayanılmayacak bir noktaya geldiğinde annemin sırtına dokunup bana dönmesini isterdim. O da annelik güdüsüyle uykulu uykulu dönerdi ama nihayetinde insan uyurken otomatik olarak çevrilip durur, bu nedenle biyolojik dengesi diğer tarafa meyilli olduğundan hemen bir kaç dk sonra yeniden arkasını dönerdi. Ben de küçücük bedenimle kapıya odaklanmış vaziyette öylece kalakalırdım.

Şu an bir yerlere yastık bez tıkmıyorum ve artık battaniyesiz uyuyabiliyorum ama aralı bir kapının bulunduğu odada halen uyuyamıyorum :) korktuğumdan değil, nitekim cehennemli günleri yaşadığım o köy evinde şimdi haftalarca tek başıma kalabiliyorum, üstelik battaniyesiz:) ama kapı aralık olmayacak :))

Şimdi sizlerle paylaşacağım bu fobi ben 12 yaşlarındayken başladı ve lise son sınıfa kadar devam etti.

Merhabalar..

benim hala karanlık fobim maksimum devam eder:))

Ben sıradan, sağlıklı, biraz içine kapanık, ama meraklı ve hayal gücü gelişmiş bir çocuktum

11yaşındaki yeğenimde geceleri gökyüzüne bakamıyor. bakınca uzay boşluğuna düşeceğini sanıyor. bu duruma çok üzülüyorum, sık sık konuşuyorum ama belli süre sonra beni dinlemek istemiyor. yıldızlara ve ay a bakmadan bir çocukluk geçiriyor :(