Allah senden Razı olsun. Hep Furkan ve onun gibiler gibi olmayı arzu ettim. Rabbim öyle olamasakta o yolda olmayı nasip etsin hepimize inş. Çok çok güzel bir yazı sağolasın.

baştan sona okudum..

?Karışıklık dönemlerinde ibadet etmek, bana hicret etmek gibidir..? (Müslim, Fiten 130)

- Çırpınmayın ey kuşlar, çırpınmayın! Abdestimi alıp namazımı kılıyorum!...

Türkiye?deyken bir gençlik vakfının yöneticileri, her pazar sabahı Furkanı evinden alırlar, Eyüp camisinde sabah namazını kılar, Ebu Eyyub el-Ensari?nin kabri başında dua ettikten sonra vakfın şubesine gidip gençlerle kahvaltı yaparlardı. Ardından Furkan hadis anlatırdı. Sabah namazından sonra yatıp istirahat edecekleri tek gün, pazar olmasına rağmen onlarca genç hadis dersine koşarlardı...

?Allahım! Sana teslim oldum.. Sana iman ettim.. Yalnızca Sana güvendim.. Sana döndüm. Seninle mücadele ettim. Allahım! Senin izzetine sığınırım. Senden başka ilah yoktur. Beni dalalete düşürme . Ölmeyen Hayy yalnızca Sensin. Cinler ve insanlar ise ölecekler?.! (Buhari, Tevhid 7. Müslim, Zikir 67)

Karanlık bir gece... İstanbul havaalanına doğru giden bir taksinin içinde yaşlı bir kadının kucağında iki yaşındaki torunu Yusuf, ön tarafta oturan oğlu Furkan, arka tarafta gelini, ve aralarında yedi yaşındaki kız torunu Zehra... Hiç kimse konuşmuyor... Bulutlardan arabanın camına düşen sağnak yağmur damlaları yaşlı kadının yüreğine akan göz yaşlarına eşlik ediyor... Bin bir güçlüklerle İslami ilimleri tahsil etmek için yurt dışında okuyan Furkan, şimdi dünyanın öbür ucundaki bir batı ülkesine öğretmenlik yapmak için gidiyordu. Ülkesine döndüğünde kendi alanıyla ilgili hiçbir iş bulamamıştı. Arkadaşlarının çoğu ticarete atılmıştı. Kimisi bir elbise dükkanında çalışıyor, kimisi bir ayakkabıcının yanında tezgahtarlık yapıyor, kimisi de bir şirketin dış işleri bölümünde telefonlara bakıyordu. Tefsir, hadis, fıkıh tahsili yapan, Arapça ve İngilizce bilen bu gençlerin böyle işlerde çalışıp ilimlerinin zayi olması onların değil, bu ümmetin zenginlerinin ayıbı idi... Ama Furkan dört sene boyunca başka alanlara kaymamak için direnmişti... İnsanlar onu konferanslara çağırıyor, radyolarda konuşturuyor, dergilerde yazılarını yayınlıyor ama?Teşekkür ederiz hocam!? kelimelerinden öte ne yeyip ne içtiğini sormuyorlardı... Furkan Allah?ın kitabın ezberledikten sonra?Riyazus-Salihin?i ezberlemeye başlamıştı. Arkasından Buhari ve Muslim?i ezberlemeyi düşünüyordu... En büyük korkusu, dünya meşgalelerine dalıp Nebevi ilimden uzaklaşmasıydı... Batılı ülkelerin Müslümanları sömürmek için devlet eliyle destekledikleri müsteşrikleri, onların elinde bulundurdukları imkanları, bir de müslümanların ilme ve alimlere verdiği değeri kıyasladığında ümmetin neden bu halde olduğunu daha iyi anlıyordu... Kendisi dünyanın sıkıntılarına, meşakkkatlerine katlanabiliyordu... Ancak kızının sokakta arkadaşlarının üzerindeki yeni elbiseyi, komşularının güzel evlerini görüp te?Bizim evimiz niye böyle kötü! Niye benim Ayşe?ninki gibi güzel ayakkabım yok!? diyerek ağlamaları, bazı geceler kızını teselli edip sakinleştirirken bazı günler teselli etmekte başarısız kalıp kızının yan odada akıttığı göz yaşları ve hıçkırık sesleri, ayrıca yaşlı annesinin tedavi edilmeyi beklayen hastalıkları Furkanın direnişini kırıyordu. Bir gün tahammülünün iyice bitiğini gördüğü bir anda, ezber sırasının geldiği şu hadis Furkanı gözyaşlarına boğdu:

Aradan haftalar geçti. Furkan yeni görevine başladı... Geldiği ilk günden beri, Beşerin Efendisi?nin ölü toprakları dirilten yağmur gibi ruhları canlandıran diriliş fidanlarını, dünyanın öbür ucundaki bu yeni kıtada dikmek için bütün gücüyle çalışıyordu... Ancak işi çok zordu... Dünyalık servet, para, şehvet, makam hırsı içinde gözleri körelen insanlar onu anlamıyorlardı... Anlamış gibi görünenler ya eksik anlıyor ya da yanlış anlıyorlardı. Onların anladıkları tek bir dil vardı: Para... Ölçülerin hepsi paraya dayalıydı. Ama yine de tek tük de olsa hadislerin mesajını kavrayan insanları, özellikle gençleri görünce çok seviniyordu Furkan... Her şeye rağmen gençlerde bir umut ışğı görüyordu... Her cuma akşamı gençlerle hadis dersleri yapmaya başladı... Bir, iki derken bir avuç gül oluştu, acı dikenlerin arasında, Melbourne?da...

Ezanı Muhammediyle yazıyorum bu yorumu, ezanı şerif yüzü suyu hürmetine Rabbim günahlarımızı bağışlasın... amin...

Böylece, Furkan?ın bu yeni dünyadaki ilk girdiği ev Allah?ın evi oldu. Abdest alıp iki rekat namaz kıldıktan sonra ellerini açıp?Allahım! Bu yeni hayatımda tek sığınacağım Sensin? dercesine Efendisinin hadislerinden ezberlediği şu duayla Rabbine yakardı:

Allah insanlığı islah etsin insanlık bitiyor çünkü

yaradılanın bosuna yaradılmadıgını bilen, ondakı yaradılıs hıkmetlerını canı gonulden ıdrak etmıslerden olmak duası ıle dıyorum

İstanbul?dayken sabah namazlarına ezan sesleriyle uyanırdı. Burada ise, ilk geldiği günden beri sabah namazlarına kuşlar uyandırıyordu Furkanı?. Adeta, bir teheccüt vaktinde ötüyorlar, ardından bir müddet susup, camide sabah namazını camaatle kılabileceği bir vakitte tekrar ötmeye başlıyorlardı.. Ta ki güneş doğuncaya kadar!.. Bir sabah Furkan çok yorgun olduğundan dolayı camiye yetişememişti. Ama kuşların bağırışından uyanıp sabah namazını kılmıştı? Ardından onlara teşekkür etmek için perdeyi açıp kuşlara bakarken onların insanları sabah namına uyandırmak için nasıl çırpındıklarını anladı? Adeta?Ey insanlar! Ne yatıyorsunuz?! Kalkın namazınızı kılın? Namaz uykudan daha hayırlıdır. Önünüze cehennemin konulacağı bir güne doğru hızla gidiyorsunuz. Bir gün öleceksiniz ve eşyanın hakikatini anlayacaksınız. Rabbinizin huzurunda toplanıp hesap vereceğiniz gün yakındır. Kalkın ey insanlar kalkın! Ayağa kalkın!..? dercesine bağırıp didiniyorlardı?. İşin garibi güneş doğunca susuyorlardı. ?Artık bundan sonra kalksan neye yarar ki!? dercesine? Ama insanlar gaflette? Anlamıyorlar bu bağırışları? Kulakları var işitmiyorlar? Gözleri var görmüyorlar.. Kalpleri var hissetmiyorlar.. Baksanıza hayvan dediğimiz kuşlara? Güneş doğmadan önce nasıl kalkıp zikrediyorlar Rablerini!?..

Müslümanlar arasında kargaşa çıktığı zaman, fitne ve fesadın her tarafa yayıldığı dönemlerde, cehaletin içine bulaşmayıp bu fitnelerden uzak durarak kendisini ibadete veren kimseyi Rasulullah , bu hadisi şerifte, kedisine hicret eden kimseye benzetmiştir. Anlayışların bozulduğu, ölçülerin değiştiği, cehaletin arttığı, zulmün çoğaldığı dönemlerde Rasulullah?ın sünnetine sarılan kimseyi, kendisine koşan Onun eteğine yapışan muhacire benzetmiştir.

Yaşlı kadın ömrünün sonunda gün yüzü görmeyi umarken şimdi biricik oğlundan ayrılıyordu. Hem de çok uzaklara gidiyordu oğlu... Ölse, cenazesine bile yetişemeyecek, son nefesinde yanı başında Kuran okuyamayacak kadar uzaklara... Dahası torunu Yusuf... Namaz kılarken gelip sırtına çıkan, babaannesinin elinden tutup zorla parka doğru çeken, kahvaltılarında kucağına sokulup ekmek yiyen Yusuf... Şimdi her şeyden habersiz havaalanının içinde bir taraftan diğer tarafa koşup zıplarken babaannesi öteden onu seyrediyor, boğuk gözyaşlarını yüreğine indiriyordu... Nihayet ayrılık vakti gelip çattı... Furkan ablalarıyla vedalaştıktan sonra annesine sarıldı ve boşaldı göz yaşları... Çeşmelerden akan sular gibi...

amin Allah razı olsun

Güzel sürekleci bir yazıymış Hak-ka sarıl, paylaşım için teşekkür ederiz.

Allah razı olsun arkadasım.. yazı cok guzeldı. evet dogru dıyorda. benım penceremın onunde kocaman bır agac var.. sabah vaktının cıkmasına on on bes dk kala gun dogana kadar aksamda gun batımına az kala oter dururlar:)muhtesem bır kora.. ben de dusunurum hep;Mevlam bosuna dememıs kıyametın kopacagını bılsenız bıl elınızdekı fıdanı dıkın dıye. bır fıdan koca bır agac olunca kusların mescıdı oluyor adeta.. ama malesef sevgısız kalmıs ve bu yuzden kurumus gonuller onları balkonlara pısleyen o yuzden ıse yaramayan yaratıklar olarak gorup, artık ekmeklerını bıle vermek ıstemıyorlar.. sabahları otobusle gecerken bır parkın yanından, yuzlerce kusun bırının doktugu ekmek kırıntılarını yedıgını goruyorum.. kıskanıyorum o sahsı.. ne asıl bır ruh masallah. her sabah erkenden sebatla kuslara ekmek tasıma ısını kendıne gorev adletmıs yuce bır ruh. boyle ınsanlar da olmasa kıyamet coktan kopmus olurdu herhalde

Furkan bu soruya şöyle cevap verdi:

- Peki, dedi Furkan ve şunları ilave etti:

okuyun pişman olmazsınız

- Eğer beni seviyorsan, fakirliğe hazırlıklı ol . Çünkü fakirlik, bir selin varacağı yere ulaşmasından daha süratli bir şekilde beni seven kimseye koşar!... (Tirmizi, Zühd 36, Hasen)

Sıcak bir huşu içinde titreyen hücreleriyle geri dönüp camdan dışarı bakan Furkanın dudaklarından şu kelimeler döküldü:

Amin Allah razı olsun.

Çok ilginç! Bir gün Furkan ikindi namazından sonra, evinde, sessizliğin içinde öyle dalmıştı ki kitaba, vaktin nasıl geçtiğini anlamamıştı. Birden kuşların?cik, cik, cik?, ?şşttt, şştt, şşt? sesleriyle ötmeye başladığını farketti? Saate baktı: 18:22. Kalkıp takvimdeki akşam namazı vaktine baktı. Takvim o gün Melbourn?da akşam namazı vaktinin 18:22 olduğunu söylüyordu!..

Sessiz sakin bir mahallede Furkan?ın oturduğu ev. Geniş, ön ve arka bahçesinde çeşit çeşit meyve ağaçları var. Hanımı her sabah bahçedeki kuşlara ekmek verir, Furkan da bir sürü kuşun cıkırtılar arasında ötüşünü dinler, onları seyrederdi. Hanımının kuşlara verdiği bu yiyecekler onlara bir teşekkürün ifadesiydi. Çünkü bir şey farketmişti Furkan:

Sahabeden Abdullah bin Mugaffel, radıyallahu anh, anlatıyor: Bir adam Nebiyy-i Muhterem?e geldi ve?Ey Allah?ın Rasulü! Allah?a yemin ederim ki ben seni çok seviyorum!..? dedi. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem?Ne dediğine dikkat et! diye sordu. Adam üç defa üst üste?Allah?a yemin ederim ki ben seni çok seviyorum!? dedi. Bunun üzerine hazreti Fahr-i Cihan adama şu cevabı verdi:

İşte günümüzde fitne-fesat çoğaldı. Ölçüler bozuldu. Zulümler arttı. Cehalet her tarafa yayıldı. İnsanların çoğu hesap gününü unuttu. Kalpler köreldi... Anlayışlar kıtlaştı... İnsanlar paranın, makamın şehvetin peşinde... Basit bir dünyalık menfaat için dinlerini satıyorlar... Allah?ın emirlerini Peygamberin sünnetini ayaklar altına alıyorlar... Ayetleri dinliyorlar, ama işitmiyorlar... Okuyorlar, ama anlamıyorlar... Esere bakıyorlar, ama müessiri göremiyorlar.. Allahım! Hangi dünyada yaşıyoruz! Asr-ı saadetin yıldızları nerede?! Bu insanlar nereye gidiyor?!

ALLAH c. c. razı olsun paylaşım güzel...

- Çok güzel. Her taraf yeşillik. Sokaklar tertemiz. Arabaların tekerleklerinde bile toz yok. Düzen, intizam içinde. Ancak bütün bu güzellikler, ağaçlar, çiçekler, meyveler, sebzeler ezan seslerinden mahrum kaldıkları için, ?Muhammedün Rasulullah? nidasını işitmedikleri için tat ve lezzetlerini vermiyorlar... Görünüşleri iri olmasına rağmen kelime-i şehadetten mahrum kalmalarının verdiği üzüntü onları manen soldurmuş olmalı ki adeta?Ey insanlar, alın bizim posamızı yeyin, lezzetimizi ise asla!.. Bizim tadımız?Muhammed? isminde, kelime-i şehadette saklı!..? dercesine haykırıyorlar...

cümlemizden razı olsun bu makalede ders içinde ders var önemli mesajlar var. hepimizin bu derse ihtiyacı var

- Hocam şu anda sizin sesinizi herkes duyabiliyor. Her zaman olduğu gibi, bize bir hadis anlatabilir misiniz?

İşte bu gençler yine bir Pazar sabahı telefonla arayarak Melbourn?daki hocalarını bulmuşlardı:

- Hocam orası nasıl bir ülke?

Melbourne? Sıcak bir karşılama? Günün ilk ışıkları altında tek katlı, bahçeli evler? Yeşil çimlerle kaplı kaldırımlar, ağaçlar altındaki temiz caddeler?. Furkan, misafir olacakları ev sahibine:

- Rica etsem, beni yolumuzun üzerine en yakın camiye götürebilir misiniz?, dedi.

İşte bu günümüz dünyasında, beş vakit namazı camide cemaatle kılan, fitnelerden uzak durup kendisini ibadete veren, sünnete sarılan bir kimse Rasulullaha hicret etmiş gibidir. Adeta, kollarını açmış?Fitnelere bulaşmayın. Dünyanın geçici zevkleri sizi aldatmasın.. İnsanların çoğu bozulsa da, siz bozulmayın. Benim sünnetime sarılın.. Bana koşun...? der gibidir... Ayrıca fitne dönemlerinde ibadete sarılan müminleri, kendisine kavuşmakla müjdelemiştir.

Anamız babamız sana feda olsun Ya Rasulellah!.. Tut elimizden... Günümüzün fitneleri çok acı!.. Rabbine bir kere daha bizim için dua et... Ölünceye kadar bizi senin yolundan ayırmasın... Dikenler arasında bizi yalnız bırakmasın.. Havz?ın başında, senin sohbetinden, bizleri mahrum etmesin...

- Kıymetli kardeşlerim. Ma?kil bin Yesar , Rasulullah ?in şöyle dediğini rivayet etti: