Kendimiz gibi olmayanı dışlıyoruz çoğu zaman. Bakışları bizim gibi bakmıyorsa bir kişinin ya da anlayışı uymuyorsa bize hemencecik etiketliyoruz onu, öcü diyoruz ya da alay malzemesi yapıyoruz onu sözcüklerimize. Nasıl da kolay unutuyoruz aynı fabrikadan üretildiğimizi. Nasıl da kolay unutuyoruz yaradandan ötürü yaradılanı sevmeyi. Görmeyen bir gözse kusurlu olmak çoğumuzun insanlığa karşı gözleri kör değil mi, tutmayan ayaklara sakat diyorsa anlayışımız merhametimiz ne kadar dik durabiliyor ayakta buna bakmalıyız. Bir kez de aynaları kendimize çevirmeli, ruhumuzdaki yaralı görmeli, sıradanlığın ve kusurlu olmanın verdiği bir acziyetle tevazu sahibi açık gönüllü insanlar olmayı becerebilmeliyiz.

çak ağzının ortasına iki tane sabredecek bir şey kalmasın ortalıkta :)))

bir işte mükafat almak istiyorsanız sonuna kadar

bana öyle geliyor ki siz de ona karşı boş değilsiniz. bakışlarınızı değiştirip iyi yanlarını görmeye çalışın azıcık hüsnü zan etmek işe yarayabilir onu değiştirebilir.

olmadı mümkün mertebe uzak durabilir zaruri durumlarda bir araya gelebilirsiniz. veya onu ya da yaptıklarını umursamadığınızı etkilenmediğinizi hissettirebilirsiniz. o da olmadı

davet edin bir yere çekin tenha bir köşeye tutun yakasından olmaz bırakın yakasını. eee ben saa naaptım da baa böyle davranıyon teyze deyiverin. yok bu da olmaz. eee en iyisi açık açık ama oldukça insancıl ve alttan alarak sorunun ne olduğunu meselenin nasıl halledilebileceğini soruverin yav.

meseleyi tam olarak bilmiyorum ama aklıma gelenleri yazayım.

Olgunlaşana kadar, devam ediniz...! sabretmeye