-bommmmmm!

öldür şimdi şarkılarına dokunan her bir pembe satırı.

unutmaya çalışıyorum göğsümde titreyen sisli resmi;

merhaba, ben hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adam.

öyle güzel kokardı ki saçları, sanki malatya kokardı ya da nazilli belkide... anadolunun herhangi bir ücra köşesi... sırf kendimizden ibaret bir dünya... memur olacaktık, çok şeydi memur olup evlenmek bizim için... nasılda sığ hayallerimiz vardı oysa ki, bilemezdik sonumuzun böyle olacağını... bilemezdik, nasıl bilebilirdik ki?

ve süregelen olaylar, tartışmalar, ilgisizlik derken ağzındaki baklayı çıkardı:

evet, artık her şey bitmişti... tekrardan kazanmıştım yılgın gururumu... içime atarak her pişmanlığı... gidiyordum...

+E.. Elif...

Herkese saygılar...

-ben ayrılmak istiyorum.

naif çocukluğumun en güzel çağı, belki de beni fahhar etmekten geri kalmayan en izafi yazıydı.

envai günahlardan bir silah yaptım bize,

-yihaaa! ne güzel...

sende iyi potansiyel var bunu değerlendir, kpss hikayeleri diye bir kitap yaz :) :)

sonra onu görev yerine yolcu ettim, tabi gidene kadar geçen sürede ne sözler vermiştik birbirimize, bende onun yanına gelecektim hatta yine sınava girip çok yüksek bir puanla onun yanında olacaktım... o şimdiden evimiz için para biriktirecekti, ne de olsa atanmıştı...

ruhuna sağlık roman yaz

aylar geçti, işte o melun zaman bize de kıydı en sonunda, gözden ıraktım... malumdu gönlünün en kuytu köşesinde sekeratını bekleyen bir rüya olacağım, malumdu bu apansız terkediş...

çıkmadan gazı sonuna kadar açtım... ve evlerinin önündeki parkta banka oturup bir sigara yaktım, yerle bir olan gururumu kurtarmanın sevinci ve üstüne halen daha sevdiğim kadının birazdan ölecek olması beni hem mutlu ediyor hemde üzüyordu, sigaramın son dumanını aldım ve izmariti içeriye fırlattım...

saat tahminen 01.00 sularıydı, evinin arka kısmına dolandım, çıkacak yer arıyordum, askerliğimi komando olarak yaptığım için kondisyon konusunda sıkıntı yaşamadan mutfak camına ulaştım ve içeri girdim.

Ve yıllar geçti... kasırları eskittik, ve bizde eskidik bir şekilde, önce lise sonra üniversite ve mezuniyet ve hayat... ve gerçekler, yani acı gerçekler... Türk gencinin kronik umutsuzluğu... İŞSİZLİK...

ilginç :))

+konuşma!

yastığımın en gizli akşamı kanıyor bu gece sonsuzluğa...

gerçek hayatın acı gerçekleri.. Allah kimseyi böyle bir olayla imtihan etmesin..

işte bu yüzden hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adamdım ben...

+ikinizde öleceksiniz, üzgünüm dememi beklemeyin bu bir keyiftir benim için.

Verdim şukunu panpa.

ve oradan ayrıldım, saatin gece yarısını bulmasını bekledim ve bu arada o habis planımı kafamda kurguladım, bulmuştum... ikisinide işkence ederek öldürecektim.

öldür bu hikayeyi...

+söz vermiştik birbirmize, söz...

bu senaryoyu yazanında ruh saglıgının cok ıyı oldugunu dusunemedım nedense:))

yanındaki adama dönerek;

tabi Elif'te boş durmadı bu arada, altına işemeye başladı, her zamanki gibi, ilk okulda da aynıydı, sidikli karı! her şeye rağmen sevmiştim onu ama çünkü o... ne önemi vardı bu saatten sonra...

ama gururum... yerle yeksan olmuştu bir anda ve hiçbir şeye boşuna içlenmeyen bir adam olarak almalıydım intikamımı...

"saçma sapan. gerçek olma ihtimali sıfır" demiş "papatyagibiyim"

bu anımı sizlere liriklerimle tasvir etmek istedim,

ardından elif anfetaminin etkisi ile bilincini kaybetti, artık işleme başlayabilirdim, önce sızma zeytinyağını kızartıp üzerlerine döktüm erkek kişinin ağzına cezve soktuğum için ses edemiyordu, sanki beni hemen öldür der gibi bakıyordu yüzüme... ama hayır! bu kadar kolay olmamalıydı ihanetin karşılığı, kolay ölüm yoktu ikisinede...

-sen?!...

-neden geldin buraya?

göz yaşlarına sür erittiğim tüm kelebekeri.

kalemler ellerimizde intihar silahı gibiydi sanki, sanki kalemler yosma bir gül gibiydi...

hani çocukça aşk başkadır ya, sınıfın en ön sırasında oturan, sesini bile yılda bir defa duyuran ve arada altına işemesine rağmen kendisinden soğumadığım bir kız vardı... adı Elif'ti.

Arkadaşın yazdığı hikayenin bir benzerini bir arkadaşım yaşamıştı, ama hikayenin kahramanı gibi elini kana bulamak yerine çok daha farklı bir cezalandırma yöntemi uyguladı.. "cinayet yada işkence" daha çok zayıf kişilikli insanların yapacağı bir eylem...

Keşke öyle olsa.. keşke dediğin gibi gerçek olma ihtimalı sıfır, hatta 0'ın altında - eksilerde olsa ama... malesef

-arkadaşım ben kalemimin hakkı ile atanmış bir memurum ve her memur kendisi gibi 657'ye tabi biriyle birlikte olmak ister, işte o yüzden bu göğüsler benim, bu kızda benim, senin konuşmaya hakkın yok, daha atanamamışsın bile ezik herif!

gencecik işkenceler ağlıyor avucumda,

bir kafeteryeye girdim ki bir de ne göreyim, mesai saatinde sevgilim ve onun yanında bir adam, tanrım nasıl bir memuriyetti bu. devlet baba dedikleri bu olsa gerek..

esiyor tüm yaralı asıflar,

ve en sonunda kaldırımlara düşen en nadide kız çocukları gibi o melun sınavın ağına düştük... KPSS...

ağlıyordum işte, elinden oyuncağı alınan, belkide cami avlusunda kaderi örülmüş suçsuz sabiler gibi ağlıyordum kara düşlerime...

+peki...

Hayat bu kadar merhametli ihtimaller üzerine kurulu değildir dostlar...

vay beeee

evet olmamalıydı bu, keşke ilk okul sıralarında olsaydık yine keşke atanma derdinde olmasydık, keşke her yıl ösym bürosuna gitme derdine düşmeseydik, oradaki memurları hiç tanımasaydık, silik isimlerimiz aktarılmasaydı aday bilgi formuna... keşke...

Tanrım ne de güzel bir kızdı, ay gibiydi sanki, sanki gök yüzü kendi ışığını bağışlamıştı o kırgın ve utangaç gözlerine...

dakikalar sonra o ses;

yoksa nasıl kurtulurdum bu zemherir bakışlı kadının ızdırabından, hangi ten kaldırırdı yerle yeksan olmuş gururumu yerden... elbet kan yulardı göz yaşlarımı... çarem yoktu, öldürecektim ikisinide...

tabi çok uygunsuz bir durumda yakaldım onları.

ve bu kadar yeterdi, nihayet bitirmeye karar vermiştim... evden çıkmadan ikisinin yüzüne tükürdüm, tabi öncesinde iyice genizimi kazıdım ve çok sağlam bir balgam attım üzerlerine... ne kadar da iğrençti ikiside... bu iğrençliği hak ediyorlardı, pislik kötü durmazdı yakışırdı onlara...

hadi durma;

-hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adam! nasıl girdin içeriye?

-söz möz yok, bitecek olmuyor işte, yok atanamadın işte kabullen, bir ömrü senin üzerine bina edemem, bitsin artık ne olur...

ve süreç sonlandı, puanlarımızı alıp beklemeye başladık, sevdiğim kadın ile ileri ki günlerin hayalini kuruyorduk üsküdar'da, kız kulesine nazır köşemizde başını omzuma dayardı ve hayal ederdik...

doğrult namlusu acılara kusan intihar silahını,

Bir merhaba'nın elim gölgesinde tüm anılar,

öfff yarısına kadar tahammül edebildim saçma sapan. gerçek olma ihtimali sıfır.. hatta öyle bi ihtimal yok...

bıraksam gökyüzünü intihar edecek...

gidiyordum en uzak diyarlara, kimsenin beni tanımadığı izafi yokluklara gidiyordum ve ağlıyordum...

o habis adamın erol taş gibi kahkahlarına sevdiğim kadınından iştirak ettiğini görmek beni yıkmıştı...

hangi yıl olduğunu hatırlamam ne yazık ki olasılıksız fakat; henüz 11-12 yaşlarında, adonis kasları geleceğe göz kırpan, çantasındaki binlerce lira bozuk para ile akranlarını sapanla vuran, ilkokulda kendine ait vip sınıfı olan, son derece toy, ama yine de ahlaki ögeleri birçok yetişkinden daha fazla kabarmış masum bir çocuktum.

ve yitirilmiş yarınlarımın en umarsız bağrında,

korku dolu bakışları beni mutlu ediyordu belimden silahımı çıkardım, susturucuyu yerleştirdim ve o memur erkek kişinin diz kapağına ateş ettim, diz kapağındaki kıkırdaklar fırlamıştı halının üstüne, çıkan parçaları çok bağırdığı için ağzına tıkadım.

yağlardan dolayı dökülen derilerini bir kenara topladım, sonra kurban derilerini kurutmada kullanılan kalın tuz ile iyice sıvazladım vücutlarını, tanrım nar gibi kızarmıştı ikiside... çocuklar gibi seviniyordum, aptalca çığlıklar atıyordum;

hocam bunu senaryo yapıp satsan köşe olursun, tam klasik Türk Filmi gibi be aabbbiiiii

uzaklaştım oradan, uzaklaştım o küçük elli kadından, tanıyamıyordum kendisi, bu sevdiğim kadın olamazdı, çünkü o çocukluğumdu benim, kursağımda düğümdü bakışları, sanki biraz yusuf, biraz züleyha idik, ben adını kaybetmiş bir yusuftum sanki, kör kuyudaydım evet tam olarak öyle, kör kuyudaydım ve ardımdan ağlayan bir yakup bile yoktu...

erkeğin kulağına yaklaşıp;

-ne olur sakin ol.

ve artık son demindeydim kendi sınırımın, bitmişti artık kaybetmiştim o kahve rengi gözlerin buğusunu, iğde kokulu ellerinden mahrumdum bundan böyle...

acı duymaması için yanımda getirdiğim yüksek dozlu amfetamini Elif'e zerk ederken bir yandanda o erkeğin gözlerine eritilmiş muşamba damlatıyordum, tanrım ne de güzel damlatıyordum... sanki guantalamo hapishanesinde başgardiyanlık yapmış kişiler kadar ustaydım bu işkence olayında...

bir gün çıktım gittim çalıştığı ilçeye, tanrım ne de güzel bir ilçeydi hayalimiz gibiydi sanki, o günleri düşününce ağlamaya başladım, sonra bir meyhane bulup içki içtim ve kendime geldim...

ne duruyorsun; öldür bu hikayeyi,

hbbia...

-ayrılmak istiyorum, bak görüyorsun olmuyor yürümüyor.

tebessüm tesirli matemler biriktiriyorum yokluğuna,

+evet ben, yıkıp bıraktığın adamın enkazı olan ben...

ne bu şimdi gerçek mi hikaye mi :)

Elif'in yüzüne baktım, kendinden geçmiş bir vaziyette bakıyordu yüzüme, sanki o günlere, çocukluğumuza dönmek ister gibiydi, pişmanlık okuyordum kan revan içinde olan simasından... ama geri dönüşü olmayan bir yola girmişti... ihanet!

+sakin olamam, çünkü sensizim Elif...

ex sevgilinin çalıştığı ilçeyi satın alırsın onları maaşa bağlarsın

hemen ölsünler istemedim, işkence edecektim onlara... ama yinede yüreğim dayanmıyordu, seviyordum ben bu çişli kontesi, kaldıramazdı naif sinem onun işkence acısını duymasına.. ama kızgındım yine de ne olursa olsun ölecekti, ölmeliydi...

hayırlısı olmuş demek geldi içimden...

Saçma sapan ve gerçek olma ihtimali sıfır...

yıkılmıştım ve enkazımı bertaraf edecek kimseler yoktu etrafta. beni görünce çok oldular;

seviyordum onu, her şeye rağmen seviyordum, kızların onu aralarına almamasına, arkadaşlarımın onun bitli olduğunu iddia etmelerine rağmen, hatta her hafta muntazaman sınıfın ortasında altına kaçırmasına rağmen sevmiştim onu.

Yanlış anlaşılmasın, hikayeyi kastettim :P

Ellerin dert görmesin yiğidim ;)

+ne?! ne diyorsun Elif?

-kimse beni sırtımdan vuramaz, kimse beni...

Özet yok mu?

girmez olaydım. içeri adımımı attığımda yine o memur ve üstüne üstük erkek olan arkadaşı ile el kızartmaca oynuyordu, tanrım yıkılmıştım, bir kez olsun ''çatlak patlak yüs yuvarlak kremalı çörek sütlü börek çek dostum çek arabanı yoldan çek'' diyalogları ile benle oyun oynamayan bu kadın, iki günlük adam ile el kızartmaca oynuyordu, hem de gözlerinin içine bakarak.

+beyefendi lütfen kız arkadaşımın göğsünden elinizi çeker misiniz, yoksa o elinizi tam 6 yerinden kırıp sizi %60 oranında engelli sınıfına sokmak zorunda kalacağım, sanıyorum bu yaşta malulen emekli olmak istemezsiniz değil mi?

derken bir yandanda bıçaklıyordum bir onu bir de onu...

tut tutabilirsen...

ve an geldi Elif atandı, ben ise virgül farkı ile son atamayı kaçırmıştım, bir yandan sevdiğim kadının atanmasına sevinirken bir yandanda harcadığım iki seneye üzülüyordum, evet itiraf ediyorum, atanamamak çıldırtmıştı beni...