Sordu: ?Ey Muhammed, senin yaydığın, duyurduğun nedir?

?Yemin ederim ki bu dinin tamamlanacağı gün çok yakın. O zaman gönüllerde Allah korkusundan başka bir korku kalmayacak.?

Her gün bayram

O'na dilbeste olmak getirdiği din uğruna KAN olmayı göze almaktı...

Saraylarda aranır, kaşanelerde kaybedilir, gönüllerde bulunurdu.

Dua ümittir.

İnanmak ümit etmektir

Bilmiyorlardı o dönemin Ebu cehillerini..

Her varlıkta ve yoklukta kalbimize döneceğiz, onda ne vardır.

Saadet de ancak gönüllerde yakalanırdı.

Gölgeler şaşırtmaz onu, taşlar katılaştırmaz, dikenler engellemez.

inanıyordu.

? Sen sıhhatli olduğun zamanlar Cenab-ı Hak?tan en çok ne dilerdin?

Dua edin der; nasıl isteyeceğimizi, ne isteyeceğimizi öğretirdi tane tane.

Beklenenne dilbeste olmak,

Belki o son damladır toprağımıza...

Şairin dediği gibi bir bekleyiş değildi bu zira beklenen kişi gelecek devirlere ismini yazdıracaktı...

?O seni bir yetim iken barındırmadı mı? (Duha, 6)

Yalnız bırakılmış, yalnız bırakmamıştır. Teselli etmiş, ümit vermiştir.

Ümitli olan ümit verir.

? Cenab-ı Hak?tan bunu dileyeceğine, niçin Allah?ın bize öğrettiği şekilde dua edip: ?Ey Rabbimiz, bize dünyada da ahirette de iyilik bahşet ve bizi cehennem ateşinden koru? demiyorsun?

Pusudadır korkular.

İnanan ufka bakar.

Üç günlüktür ömrümüz. Lakin üç günlük değil yürüdüğümüz yol, yolumuz. Gün gelir gölgeler düşer. Gün gelir dikenler sarar. Gün gelir sert taşlar takılır ayağımıza.

Şüphesiz ki öldüren de sensin, dirilten de. Güldüren de sensin, ağlatan da...

?Müslümanlık kemale erecek, San?a?dan Hicaz?a gelen bir adam kalbinde Allah korkusundan başka bir korku duymayacak.? demiştir dostlarına.

Rasulullah s. a. v buyurdu:

Ve belki son damla kendisidir.

taif dönüşü insanlığın iftihar tablosuna olmadık eziyetler yapılıyorduda o hidayet güneşi onların sülbünden çıkabilecvek talihlilerin hatırına affedici olabiliyordu.. af ve mağfireti rabbinden öğrenmiş ve bize öğretmişti o muaalim-i ekber.

Zira Ebu Talip?e artık yeğenini korumak zor gelmeye başlamıştı. Müşriklerden sürekli baskı görüyordu.

Bitkin buluruz bir gün kendimizi. Ayağımıza taşlar takılmıştır hep. İşte o sözler bulur bizi. Müjdeler, kuşatır.

İhanet vardır. Yalan vardır, talan vardır. Zulüm vardır.

Su akacaktır, bilir. Denize varacaktır.

Zira onlar sınırları kumlara çiziyorlardı. Birazdan deniz sularının ya da rüzgarın sileceği sınırlardı sınırları.

Dua bizi kapına çağırmandır.

Bilselerdi farkeden bişey olur muydu?

Dua ederdi, zira ümit ederdi.

Eşi Hatice r. a. ve amcası Ebu Talip vefat etmişti. Müşrikler yalnız kaldığını, bir koruyanının artık olmadığını düşünüyorlardı. Eziyetlerini artırdılar. Bazen fazla ileri gidiyorlar, edep sınırlarını iyice aşıyorlardı.

Bakışları uzaklarda olduğundan ışık verir.

Gün gelir Araplar da Arap olmayanlar da onu kabul eder. Onun etrafında birleşir.?

Ve Allah Rasulü s. a. v. kendini yalnız bırakan amcasını teselli etti: ?yalnız kalacağımı düşünme!?

O zaman ne yerdeki gölgeler, ne önümüzdeki taşlar...

Şehirlerden kovulmuş, taşlanmıştır. O an şehirlerin sahibine yönelmiş, taşın sahibini bilmiştir.

Hasta ziyaretini pek önemser kendisi de hasta arkadaşlarını ziyarete giderdi. Zaman zaman hizmetine gelen Yahudi bir genci hastalığında ziyaret etmişti.

. Krizalit. hocamızın es geçmediği ve unutulmaya yüz tutmuş kıymetli yazıları bizlerin istifadesine sunması kendisine gönülden teşekkür etmemizi gerektiriyor. Zamanın silemediği asrı saadet döneminin yaşanmışlıklarını tüm yüreklerin okumasını temenni ediyorum. Örnek yaşantının ve güle sevdanın gönüllere bıraktığı ve işlendiği sevgi seli değilde nedirki.

Yola inanmıştır.

Gölgelerle barışır, taşlarla söyleşir, dikenlerle halleşir.

Asr-ı Saadet?in mimarıydı. Zira gönüller mimarıydı.

?Mümin kişinin durumu ne şaşırtıcıdır. Zira her işi onun için bir hayırdır. Bu durum sadece mümin için böyledir.

Hangi olay, tulua ermiş grubun ışık hüzmelerine engel olabilirdi...

Bir gün geleceğine; o günde tüm mahzunların güleceğine, tüm yalnızların sahibine ereceğine inanmıştır.

?Bana bu kadar ağır bir yük yükleme yeğenim. Çünkü takatimin üstündedir.? demişti.

Nebiler nebisin çekeceği ızdırpları...

Hz İbrahim'in duası Hz. İsa'nın muştusu, Bahira'nın özlemi;Zeyd b Amr'ın ismini koyamadığı dinin mihmandarına henüz doğmamışlar kavuşaçaktı..

zamanın silemeyecekleri...

Ah! keşke kendi devirlerinde yaşasaydı, keşke onlar Ebubekir olsaydılar, ya da keşke onlar o devrin insanı olmakla serfiraz kılınsalardı...

Efendimiz s. a. v. anlattı ve sonunda şöyle dedi:

Ufukta bizi bekleyen güne döneceğiz yüzümüzü

Güneş bir karış yaklaşmış olsa da akar, akar...

Kıyameti kopuyor görsek elimizdeki fidanı dikeceğiz

Ufka bakacağız. Yarınlara bakacağız

Bir gün hasta bir arkadaşını ziyarete gitti ve hastayı çok perişan bir halde buldu, sordu:

Barındıran kimdi, sahip çıkan kim?

?Bir gün gelecek, bütün söylediklerimin doğru olduğunu göreceksin!?

zamanın sılemedıgı gıbı..

Ve zaten sınırsızlıkta yaşıyorlardı. Ancak işlerine geldiğinde bazı sınırlar çizer, işlerine gelmediğinde sınırlarını silerlerdi.

Ümidimiz yalnızca senden, dualarımız sana.

Hakaretin dozunu artırdılar.

Aynı şehrin havasını soluduğunu bildiğin sevgilinin uyandırdığı heyecanı ne öldürebilirdi ki artık?

Başına bir musibet gelirse sabreder, bu da onun için bir hayırdır.?

O gönül kuru hasır üzerindedir. Hasırın izleri ilmik ilmik üzerindedir.

Beklenen...

okadar çok şey varki...

Kırıntısıda bize düşsee dularındayız...

Ümit eden dua eder.

O'na dilbeste olmak Hz. Htice olmaktı..

İnandığında bir insan ve yoluna teslim olduğunda, kalbi mahzun da olsa gözleri güler.

Ümit edeni çağırırsın.

?Amca! Yalnız kalacağımı düşünme. Gerçek yalnız kalmaz.

Bil ve onu ara. Kalbindeki hali ara. Cismindeki değil.

Ezelden ebede sevdalar yazılmış...

Asıl nimet sana şükrün ve sabrın verilmesidir.

bir ah edasyla şekillenen hayal dünyasına dalıp giden bahtsız yolcular çeker gece misal karanlıklar ülkesine giden yolların yıllanmıs nasırlara verdiği tarifsiz acıyı

Nebiler sultanına dilbeste olmak; Ömer olmaktı, Ebubekir olmaktı, Ali olmaktı...

Fakat anlar değil zaman gösterecekti kimin hakir görüldüğünü. Ve gösterdi de...

Ziyarete gittiğinde hastanın nabzını eline alır, diğer elini de alnına koyar, şifa bulması için dua eder, ?inşallah kurtulacaksın? derdi. Birisi olumsuz, fena bir söz edecek olsa, o sözden menederdi.

Gönüller mimarı

Denize varmaya bir adım kalmıştır artık.

Sütbabası Mekke?ye gelmişti.

Bilmiyorlardı tabi Ebubekir olmanın zorluklarını..

?Ağlama kızım. Allah babanı koruyacak ve yalnız bırakmayacak...

. Krizalit.

Arzular bitmek bilmez, ömür kısa yol uzun..

Zira güzel, gözün değil gönlün gördüğüdür.

?Şartlar ne olursa olsun inanan için hepsi iyidir.?

Zira tesellisini her şeyin sahibinde bulmuştur.

Yalnız bırakıldığını fark ediyordu Allah Rasulü s. a. v. Fakat yalnız olmadığına, yalnız kalmayacağına da

Havz?ın başında bekleyeni dinleyeceğiz

Allah korkusu yoksa kalplerde türlü çeşit korkular vardır.

Allah?ın Rasulü s. a. v. kızını teselli etti:

Bunun üzerine sütbabası Haris müslüman oldu.

Zamanın silemeyeceği

ne geçmişten ne bu gündendi, doğmamış yarınlarda vücut bulacak, doğmamış insanlarla büyüyecek doğmamış insanların gönüllerinde yer edecekti..

Güzel günler umacağız, güzel günler bulacağız her iki alemde.

Başına memnun olacağı bir iş gelirse şükreder. Bu bir hayırdır.

Yola inanan, yoluna çeker insanları.

Tek korku kaldığında, sevgiyle örülmüş o korku kaldığında, karanlıklarına çekilir tüm korkular.

Bir gün Efendimiz s. a. v. Mekke sokaklarından geçiyordu. İçlerinden biri Efendimiz s. a. v.?in başına toprak serpti. Üstü başı toprak olmuş halde evine geldi. Kızı Fatıma r. a. hem babasının başını yıkadı hem ağladı.

Ve O, günlük hayatımızda hangi halde olursak, bize o hale göre ümit verirdi.

Arkadaşı şöyle dedi:

Nimette şükrü ara. Belada sabrı.

?Hak yalnız kalmaz?

Tüm yorgunluklarının büyük bir ağacın serinliğinde dineceğine inanmıştır.

Zamanın silemeyeceği sınırlar çiziliyordu şimdi gönüllere, gözlerinin önünde.

Bil ki asıl nasibin şükrün ve sabrındır.

onun ırmağına karışıp onun sünnetiyle beraber akabilene selam olsun..

ne güzel olurdu en azından ebu talip imana gelseydide o kutlu nebinin simasında bir tebessüm açıverseydi.. kimbilir nemutlu olacaktı.. onun en yakın dostu ebubekir babası ebu kuhafenin imana geldiği anda bunu hatırlayıp ağlaması ne manidardı..

Ümit eden çağrılır o kapıya

? Ben hep ahiret azabının bana dünyada çektirilmesini ve orada azaba uğratılmamayı dilerdim.

Su olmak ister. Bir damlacık da olsa...

Ayağa kalk ve yürü.

Bunları söylerken amcası tarafından da yalnız bırakılmak üzereydi Allah Rasulü s. a. v.

Gerçek yalnız kalmaz.