Sübvansiyonlu buğdayım buğdayından ucuz, ister misin, şekerim kamıştan yer misin; biraz ASALA epeyce PKK ihraç etsem küser misin, diyor, ?Küsmeyiz!? diyoruz.

Niye bardağın dolu tarafını görmüyorsunuz, o kadar kusur kadı kızında da olur, sizi dinleyip de Türkiye?yi dünyaya mı kapatalım!?

Meclis?ten geçen kanunlara bakacaksın. O kanunlar kimin işine yarıyor? Türkiye?ye para ile silah verip Türkiye?den parasız asker alarak kendisi için savaştıranların mı, yoksa, onlar için hedef olan Mehmetçiğin Anadolu?da bıraktığı anne babasının mı?

Onlara aldırmayacaksın.. Bereket öyle de oluyor.. Bizim akıl alıcı tapu vericiler hemen devreye girip, ?Yahu ister?cö?mert olsun ister?na?mert olsun, ?mert? ya sen ona bak!? diyor, devam ediyorlar:

Sana azınlık ihraç edeceğim, kabul eder misin diyor, hemen soruyoruz, ?Elinde ne kadar var?Şimdilik 35-40 tane diyor, biraz daha çalışırsak 60?a, 70?e çıkartabiliriz! ?Ver? diyoruz, ?Bu fırsat kaçırılır mı?

Karşılığında istediği ise o kadar az ki, hani, ?hiç? desek abartmış olmayız?!

Bize... Benim gibi giyin diyor onun gibi giyiniyoruz. Benim gibi soyun diyor onun gibi soyunuyoruz. Uy diye kanun veriyor, alıyor uyuyoruz!

Görüldüğü gibi altı tane değil mi? Ha, bilmiyorsan onu da söyleyeyim, buna akrostiş derler akrostiş, burada devlet yönetiyoruz, bakkal dükkanı değil, tamam mı?

Ve cömert Batı?nın aleme örnek gösterdiği bir Türkiye.. Yalnız bir iki küçük sorun var.

Diye...

Biz aldıkça o veriyor; adam çukur gibi mübarek, biz içinden aldıkça o büyüyor, büyüdükçe veriyor...

Cömert dostlar vermeye devam ediyor.

Altı harfli?namert?in iki harfi?na? ise dört harfi?mert? değil mi? Dört mü çok, iki mi?

Bu ne güzel alış, bu ne güzel veriş, bu ne güzel alışveriş?!

?-Say bakalım?namert?te kaç harf var:

Silah sanayi gece gündüz çalışıyor. Servetler el değiştiriyor, tabutlar, haritalar, bayraklar, ihaleler, toplantılar, oteller, açık büfeler, uçaklar, kefenler, gazeteler, televizyonlar, çeteler, lobiler, feryat-figan, düğün bayram, heyecan, adrenalin, ilaçlar, hastalar, emekliler, emeksizler, açlar-toklar, varlar, yoklar, seçimler, geçimler, vicdanlar-cüzdanlar, tapular, tabular, ortalık cıvıl cıvıl..

Biraz dikkat, küçük de bir gayret yeter..

Mesela kimin eli kimin cebinde o belli değil. Bir de, cepteki el cebe bir şey koymak için mi o cepte, yoksa cepten bir şey almak için mi cebe girmiş, o da net değil.. Ama Türkiye?nin örnek bir ülke olduğu kesin.. Cep ve el arasındaki ilişkiyi çözmek de o kadar zor değil tabii.

Bütün bu alış-verişler, itiş kakışlar sonunda, para kime doğru gidiyor, servet kimden kime geçiyor, ona bakacaksın.. Gerçi bazı oyunbozanlar çıkıp, ?Yahu bunlar?cömert? falan değil düpedüz?namert? uyanın!? diyor ya..

Müttefiklik fedakarlık gerektirmez mi? Madem ortağız, hadi bir fedakarlık yapalım, biz?feda? edelim sen?kar? et; alem bir?fedakarlık? görsün, diyor bir sürü bonus kazanıyoruz...

Ağızlarının payını veriyorlar da, istikrar bozulmuyor.. İstikrar bozulmuyor, Türkiye örnek ülke olmayı sürdürüyor..

bi de "olmert" var.

Kamıştan şekerin neticesi defi hacet değil mi? Neticesi defi hacet olan bir şey için müttefiki üzmeğe değer mi? Vereceğin terör işine yarayacaksa ne güzel, biz müttefik, biz stratejik ortak değil miyiz?

Tabii iyi bir örnek mi kötü bir örnek mi orasını artık siz bilir, bize de söylersiniz..

Bize kavram veriyor, bize akıl veriyor, kredi veriyor, hatta sınırımızda yeni devletler kurup bize komşu veriyor, yani öylesine cömert ki, eh işte ancak bu kadar olur!

Savaşmak için Mehmetçik, sağda solda askeri üs, üç kuruşa toprak ve KİT, duvarları badanalı genelev, beş kuruşa Telekom-Tüpraş, banka, tapu falan filan...

Batı bize, silah yaptım al diyor, alıyoruz.

Piyasa bi canlanıyor bi canlanıyor ki sormayın...