-Doğru adrese geldiğinden emin misin? Benim adımda çok insan var da, hani o bakımdan!

- Mesai saatleri içinde olmaz! deyiverdim. Sanki benden bitecek bir işi varmış gibi...

-Haklısın! Ama dünya gözle görülüyor ama öbür dünya gayb, göz önünde değil!

-Bir sene önceden haberin olsaydı geleceğimden, neler yapardın?

-Eyvah ki ne eyvah!

Gayb meğer ne yakınmış...

-Neden?

Gözümün önündeki perdeler açılmaya başladı...

-Gencim daha, ciddi bir sağlık problemim de yok. Turp gibiyim evelallah!

-Pek hayra alamet değil şu anki verilerim.

Keşke iş işten geçmiş olmasaydı...

Gayri ihtiyari:

- Ben senin canını almaya gelince yüzümdeki güzelliği görünce hayrete düşecek ve: ?Aman Allah?ım! Bu ne güzellik! Rüyada mıyım ben!? diyecektin. Çünkü o zaman cennet müjdecisi olacaktım sana, şimdiki gibi cehennem habercisi değil! Seni Rabbine götürmeye geldiğimi söyleyecektim. Sen korkuyla karışık: ?Rabbim benden razı değilse? diyecektin. Ben de yüzümdeki güzelliği hatırlatıp korkmana gerek olmadığını söyleyecektim. İçini bir huzur kaplayacaktı.

Ne yüzle diyecez ki "Merhaba" can Ahmet'in Nur yüzüne..

-Maalesef, biliyorum, kendim düştüm ve ağlamaya hakkım yok.

-Son bir şey soracağım: Allah?ın rızasına uygun olsaydı yaşamım, nasıl olacaktı ölümüm? Nasıl bir diyalog geçecekti aramızda?

Ona?Kimsiniz? diye sormama bile fırsat kalmadan:

-Desene EYVAH!

hayati boyunca hic kotuluk yapmamis, kimseye boyun egmemis, kimsenin hicbirseyine goz koymamis kisi olum denilen palavradan korkmaz.

-Hem sen, Azrail de olsan, can almakla da görevli olsan nihayetinde bir melek değil misin? Ne bu surat? Korku filmindeki yaratıklar gibi! Allah seni nurdan yaratmamış mıydı?

-Merak etme, biraz sonra ölünce, gaybın önündeki perdeler kalkacak!... Kuran?da ve hadislerde anlatılıyor bunlar. Sen de okudun hem! Üstelik başkalarını uyaran yazılar da yazdın. Muhtelif yerlerde anlattın bile! Neden o zaman bu gafletteki ısrarın?

-Hadi be sen de! Kimi kandırıyorsun! İlk 2 gün iyi giderdin. Namaz-niyaz , sonra dönerdin gene eski haline. Bulurdun bir de bahane kendine. Her şey yine eski hamam eski tas olurdu. Bir rüyaydı o derdin sana verdiğim habere, kendini avutmak için...

Eti için kesilen bülbül, tahtası için yakılan saz gibi...

-İnsanın ameli güzelse ona güzel görünürüm ben. Hayatını Allah?ın rızasına göre dizayn etmeyenlere de çirkin görünürüm. Şimdi sana göründüğüm gibi! Ben senin aynanım şu anda. Kalp gözü açık olanlar, yüzüne baksalardı seni böyle görürlerdi!

-Neye hazır değilsin?

ÇARP SIFIRLA!

-Kendin ettin kendin buldun! Hadi artık gidiyoruz, fazla oyalama beni. Senden sonra iki gafil daha var sırada!

Nöbetçi arkadaştan öğrendiğime göre, gece problem çıkmamış cihazlarda. Bu iyi haber işte! Zaten dünden devam eden 2 tane sistem arızası vardı.

- Hadi kalk gidiyoruz! dedi...

- Dünya meşgalesi... Geçim derdi... Para, mevki, nefs, kadın... Çepeçevre kuşattılar beni, kıramadım sarmalı!

-İnan ki, bu yaşta öleceğim hiç aklıma gelmemişti.

Bugünde firmanın birinden eleman gelecek, onlarla ilgilenmem lazım. İş çok bugün! Akşamı nasıl ederim bilmem. Bu hafta çok yoğun geçecek. Sezonda başladı malum. Beklentilerimiz epey yüksek.

-Geçmiş olsun!... Neyse! Ailen ve sevdiklerin aklına gelecekti bir bir... Ama onların da zamanı gelince dünyadaki rollerinin son bulup yanına geleceklerini hatırlayınca rahatlayacaktın... Tereyağından kıl çeker gibi ayrılacaktı ruhun bedeninden... Bulutların üstünde gibi, yumuşacık... Haberin bile olmayacaktı. Gül bahçesine girer gibi... Tüm hücrelerinde hissedecektin mutluluğu...

-Bu kadar kısa bir sürede ne yapabilirsin ki, onlarca yılını heba etmiş biri olarak?

-Birazdan kabirde başına neler gelecek biliyor musun? Karşılama mahiyetinde? Ön sıcaklardan!

semih sen başkasın

-Nurdan yaratılmasına nurdan yaratıldım. Bu arada laf aramızda, güzelliğim dillere destandır.

Cihaz odasındaki klimalar da problemli. Hem de ta kurulduğu günden beri!

-Keşke hayatımı yeniden yaşayabilme imkanım olsaydı...

-Allah?ın sana hazırladığı azabı tatmaya.

-Senin yolun mezarlığa hiç düşmüyor herhalde! Ya da hastanelerin acil servislerine, morglara! Oradakilerin hepsinin teni buruşuk mu?

Neyse, odama gittim ve kapıyı kapadım. Bilgisayarımı da açtım ve maillerimi kontrol ediyordum ki, kapı çaldı. ?Girin? bile diyemeden kapı açıldı ve içeriye bir?şey? girdi, kapıyı da kapadı hemen!

Haklıydı! Kaç kere hastalık geçirmiş, kaza atlatmıştım... Bunların hepsi birer haberdi aslında ama üzerimdeki etkisi çoğu zaman 2 gün bile sürmemişti...

-Şu an hazır değilim!

- Dalga geçme. İşim gücüm var benim. Seninle uğraşamam...

Klasik bir gün... Diğerleri gibi, sıradan bir başlangıç...

Bu konularla niye ilgilenmez bizim vatandaş.

Artık hiçbir değeri yok?keşke?lerimin...

ne kadar doğru ve güzel bir yazı...

-Hiç de öyle görünmüyorsun ama! Notr Damın Kamburu bile sana on beş çeker.

Neler yapmazdım ki!

-Yeterince vaktin vardı! Yapsaydın! Neden düşünmedin? Engel mi oldular sana?

-Kabirde ve öbür alemde başıma geleceklere!

- Dalganın sırası değil şimdi. Lütfen odamı terk edin. Yoksa güvenliği çağırırım!

gençliğine güwenme ölenler hep ihtiyar değil...

Aman Allah?ım! O da ne!? Tanımlayamadım bir türlü. Kadın desen değil, erkek desen değil, turist belki! Bir çirkinlik abidesi! Kesin 10 gün rüyalarımın baş rol oyuncusu olur.

Sabah kalktım. Güzelce kahvaltımı da yaptım ve işe gittim.

-Hiç ölmeyeceğimi sanmıştım. Hep başkaları ölüyordu, başkalarının selaları okunuyordu minarelerden. Ben muaftım sanki ölümden. Meğer bu iş parayla değil, sıraylaymış.

-Ama şimdi

Mükemmel bir yazı ama bu kadar uzun yazıyı gece gece tamamen okuyamam.

Bir yandan Azrail değildir diyorum ama böyle bir kişinin bana haber verilmeden buraya kadar gelmesi imkansız ki! Eyvaaah! Ya gerçekse! Bittim ben, bittim!

-İbadet borçlarımı öderdim... Kaza üstüne kaza ederdim namazlarımı deliler gibi... Kalplerini kırdıklarımdan, üzerimde hakkı olanlardan helallik dilerdim. Dünyanın öbür ucunda olsalar, taşların altına saklansalar gene de bulur, her şeyimi verir, haklarını helal ettirirdim. Üzerimde kul hakkı kalmasın diye... Daha vasiyetimi bile yazmadım hem!

-Ama senin son kullanma tarihin bugün son. 08:57. Sen ayvayı yedi... Hem sana yeterince vakit verilmedi mi?

Halbuki hem hayata dair hem ölüme dair hem ölüm ve ötesine dair.

Ufacık dünya menfaatleri için teptiğim Allah?ın emirleri geçti gözümün önünden hızla...

-Kalan zamanımı çok iyi değerlendirirdim!

-Neden bu suratla geldin yanıma?

-Adın gibi eminim. Zaten nokta tarifler var elimde. Iskalamam mümkün değil!

- Çağırsan ne olur? Beni sadece sen görüyorsun!

-Bırak çekiştirmeyi ya! Nereye gidiyoruz?

Savsakladığım namazlarım, ahirette buruşturulup yüzüme çarpılacak olan oruçlarım geldi aklıma...

Baktım sırıtıyordu Azrail. Demek alışkındı benim gibi jetonu iş işten geçtikten sonra düşenlerin panik hallerine. Ben de güldüm gayri ihtiyari... Neye güldüysem! Ağlamayı bile beğenmemem lazımken!... En iyi savunma saldırıdır taktiğine geçtim hemen!

-Okusaydın Allah?ın kitabından, Resulünün sünnetinden!... İşin ciddiyetini kavrasaydın, uykuyu haram ederdin gözlerine!... Neden okumadın?... Bir arkadaşından yıllar önce gelip de hiç okumadığın bir mektubun var mı? Ya da açmadığın bir mail? Madem Allah?ın kitabının kapağını açmadın, bük boynunu ve sus!

-Allah da din günü seni unutur o zaman! Bir yandan ele öğüt verirken diğer yandan da kırmadık söğüt bırakmadın ortalıkta!

-Çığlık atmayı bile beğenmeyeceksin çekeceğin acıdan!... Saat de tam 08:57 oldu. Bak konuşmaktan kelime-i şehadet bile getirmeyi unuttun...

Yüz mü kaldı insanlar abi.

-Değil de yani!... Bana 1-2 ay kadar daha süre tanısan?

-Neden? dedi.

- Ruhunu bedeninden söküp almak için görevlendirilen meleğim ben! Nam-ı diğer Azrail! Cehennem habercisi!

-Halbuki dünyada kalma süren ne kadar azdı oran olarak! Bunu da biliyordun üstelik! Birazdan gideceğin hayat ise ebedi! Nasıl olur da senin gibi akıllı geçinen bir adam okyanusu unutur da bardakta boğulur? Allah?ın yerine kendini koy! Senin gibi bir kula müstehak değil mi azap! Bunca akıl vermiş ilim vermiş, dininden seni haberdar etmiş...

Çok azı istisna.

-Orası öyle! Ben de surat çok! Ama sor bakalım senin yanına neden bu suratımla geldim? Utanma sor, sor!

Aaa! Hem de Türkçe konuştu! Şaşırdım ama bozuntuya vermedim.

-Başkalarına nasihat verirken kendimi unutmuşum...

Ama şimdi kafamı taşlara vurmaya bile vaktim yoktu artık!...

- Sizi ilk kez görüyorum. Kimsiniz?

Bu arada telefonum çaldı. Başmüdür arıyordu. Önemli bir arıza varmış, trafiği durduran. Acil gitmemi istedi. Her şey önemini kaybetmişti ki benim için: para, pul, mevki, kadın, nefs... Her şey sıfırla çarpılmıştı. Can derdindeydim ben. Bir de baş da olsa arka da olsa müdürle veya başka bir şeyle falan uğraşacak durumda değildim. ?Bırak bu fani işleri? deyip kapadım telefon suratına müdürün...