Bu hadiseyle de, İbni Ümmü Mektum dünyadayken cennet müjdesini almış oluyordu.

?Allah Teala buyuruyor ki: ?Ben bir kulumun gözünü aldığım zaman ona cenneti mükafat olarak veririm.?

güzel bir yazıydı..

İslam?ın ilk yıllarında iman saadetine eren, Peygamberimizin müezzinlerinden olan, Medine?ye ilk hicret eden Muhacirler arasına giren ve 13 defa gaza ve seferler sırasında Peygamberimiz tarafından Medine?de vekil bırakılarak Müslümanlara namaz kıldıran Hz. Abdullah , göz nimetinden mahrumdu, fakat kalbi ve basireti nurlu bahtiyarlandandı.

Bir defasında Peygamberimiz, Utbe bin Şeybe, Ümeyye bin Halef ve Ebu Cehil gibi Kureyş?in ileri gelenleriyle, ?Belki içlerinden birkaçı imana gelir de İslam?ın gücü artar, onlara bakarak birçok insan da Müslüman olur.? düşüncesiyle tebliğ vazifesini yapıyordu. Bu esnada İbni Ümmü Mektum meclise gelerek Peygamberimize hitaben, ?Ya Resulallah, bana Kur?an okut. Allah?ın sana öğrettiğinden bana da öğret.? dedi.

?Yanına ama geldi diye yüzünü ekşitip döndü! Nereden bileceksin, belki de o günahlarından arınacaktı? Yahut o öğüt alacak ve o öğüt kendisine fayda verecekti... Öğüte ihtiyaç duymayan kimseye gelince, sen ona yöneliyorsun. Onun inkar ve isyan pisliği içinde kalmasından sen mesul değilsin. Sana koşarak gelen ve Allah?tan korkan kimseyi ise ihmal ediyorsun. Sakın! O Kur?an bir öğüttür.?

Allah ondan razı olsun!

Hz. Enes?in anlattığına göre, bir defasında Hz. Cebrail, Peygamberimizin huzuruna geldiğinde İbni Ümmü Mektum da orada bulunuyordu. Cebrail?Gözünü ne zaman kaybettin? diye sorunca, ?Çocukken.? cevabını verdi. Bunun üzerine Hz. Cebrail kendisine şu müjdeyi verdi:

Bu hadiseden sonra Peygamberimiz, İbni Ümmü Mektum?a iltifat ve ikramda bulundu. Ne zaman onu görse, ?Ey Rabb?imin beni ikazına sebep olan kardeşim, merhaba!? diye latife yapardı. Efendimiz , hayatı boyunca izzet ve ikramla karşıladı Abdullah ibn-i Ümmü Mektum'u... Yanıbaşına serdiği hırkasına oturttu kimi zaman... Kimi zaman İslam'ın şanlı ordusunun sancağını taşıdı Ümmü Mektum en önde... Her zaman hayatla iç içeydi O, mescitte, seferde, hurma bahçelerinde... İslam'ı öğrenmek, öğrendiğini öğretmekti tek gayesi. Bu uğurda yaşadı Asr-ı saadet'in Ümmü Mektum'u...

Peygamberimiz onların üzerinde fazla durduğundan, İbni Ümmü Mektum?la ilgilenemedi. İbni Ümmü Mektum, Peygamberimizden cevap alamayınca, arzusunu birkaç defa tekrar etti. Peygamberimiz ona aldırmayıp yüzünü buruşturup döndü, sözünün kesilmesini istemedi, onlarla konuşmaya devam etti. Orada bulunanların, ?Bu dine hep zayıflar, fakirler, köleler ve amalar giriyor.? diye alaylı bir şekilde gülmelerine yol açmamaları için İbni Ümmü Mektum?u cevapsız bıraktı. Fakat çok sürmedi, tam sözünü bitirip kalkacağı sırada İlahi ikaz geldi:

Herşey Nebilerin Efendisinin hafifçe yüz çevirmesiyle başladı... Tebliğ ettiği dinin daha fazla insana ulaşması için, tercihi Mekke'nin ileri gelenleri olunca, Ümmü Mektum'un nazik kalbi hafifçe incinmişti.

Daha oturduğu yerden kalkmadan, vahyin boncuk boncuk terleri görüldü Nebi'nin parıldayan alnında... Nazargahı ilahi kalbini nurlandırmak için gelen bir ama, Cenab-ı Hakk'ın itabına maruz kılmıştı Nebi'yi... Yarattığı her cana, her eşyaya ayrı bir önem veren Rahman, ama bir kulunun kalbinin incinmesini kabul etmemiş, alemlere rahmet olarak gönderdiği Habibi'nin bir anlık dalgınlığını ikaz etmişti.

İbni Ümmü Mektum Hazretleri?nin gözlerini ne zaman kaybettiği hususunu şu mukaddes sohbetten öğrenmekteyiz: