sonra diğer kirli saçlı sarı kız çıkardı meydana beni bulamaz beni bulamaz diye... gülüşüp perde arkasında gizlice öpüşürlerdi...

sırtüstü yatıp yıldızları seyrettiğim kerpiç duvarlar yağmurdan erimişti tıpkı gecen yıllarım gibi..

şimdi on gün belkide kelimelerimin kanatlarını yapıştırıyorum.

ne anlatmak istediğini anlayamadım:D

duygusal zat, kelimelerin kanatlarını yapıştırmak ne demek?

euzubilla... bismillahirahmanirahim

rüzgarın ardından gelen fırtına ve yıldırım sonra..

ne cok bana uyduğunu düşündüm. nasıl olabilirki dedimmm sanki yapboz parcası gibi tam beni tamamlayan gibi.. içime şıp diye gecen gibiydin hatta düşündüm ki sadece 2 dakika sonraydı belkide içime almış gibiydim sanki yıllardır sevdiğim kadındında parise gitmiştin sadec 2 gün önce ve o gün dönmüştün. bende seni karsılamıştım sanki rutin bir hayatımız vardıda ona yürüyorduk..

senn gelseydin dolu dolu bir şenliğe kilit acardık.

lafo saolasın teşekkür ederimm..

alışmak gibi senin yokluğun.

zat, takma böyle şeyleri havalardandır.

zatenyoktular derken en baştan bilmenin dayanılmaz hissi..

biraz duygu meselelsi.

kolları bacakları kopmuş hezeyan kelimelerim şimdi nasıl dinlenmedeler görüyormusun sırtlarını duvara verip dizilmişler bakıyormusun tek bir cümleni gözlüyorlar..

sonra bazı kişiler duyum aldım foruma girmeyeceklermiş yazmayacaklarmış artık..

şıp diye...

zat kardeş bundan sonra senin başlığına yazarken besmeleyle gireceğim, uğursuzluk çökmesin, hasetlerinden çatlayanlar olmasın diye, nazar var sende diyeyim, nasılsın bu sabah

ve şimdi hüznümü anlatamadığım bir acıyla yazıyorum sana.

sacma sapan adını verdiğim yazılarıma şimdi bir sıfat daha ekliyorum bölük pörçük yetmiyor bir sıfat daha ekliyorum topal değil ama kırık kollu yazılarım...

üzerlik otlarının kokusuydu beni yine rüzgarlı akşamlarda koşturan..

sağ kolundayımm nasıl kıydılar bilemediğim tarifsiz acını hissediyorum..

ve tozlu yoolarda ayak çıplak cember cevirdiğimi hatırlıyorum hayal meyal o yollar şimdi coktan çimen kaplamış oysa ne cok anımı bırakıvermiştim öyle yol kenarlarına..

hımmm baya duygu yüklü... kırılma emi öyle bi okumuşum. sevmek güzel şeyy lalalalalyy;)

yorgun yüklenilmiş bitkin ve yürüyemez halde.

kelimelerin kanatlarını yapıştırdığında onlar olduğu yerde otururlar uçamazlar yani uçamayan cümlelerim olur artık.

sonra dün tüm hikayelerimi yazdığım köhne sokaklarda dolaştım..

ama sen yoksun şehir senden yoksun

kirli saclı cocuk perdenin arkasına saklanırdıkaranlık odada hikayeleri kapfasında ardıardına dolanırdı..

atıl tembel ve sıradan..

hani sözüm ona terliksi hayvan yada zavazingolarla işim olmaz..

oysaa..

gereken kişiye gereken cevabı veririz elbette..

cokta umrumdaydı efendi gibi yazana bizim bir sözümüz yok..

sen hiç gitmezsin bitmezsin sanmıştım..

kırılacak ne var milat teşekkür ederim..

ve köşe başında bekleyen bir yetimin başının okşanmasındaki saf bekleyişteyim..

büyük ikramiyenin çıkması gibi başına gelen.. güzel:)

şimdi tüm vagonlar boş gecer karsımdan trenlerin..

milat bir kaç defa daha oku..

meleklerin kolu nasıl olurda... şimdi cok üzgünümm..

hadi bakalım hayırlı işler..

kelimelerim hepsi savaştan cıkmış gazileri gibiydi..

seni sormalı kafana göre takıl sen uğursuzluk cökmez..

ama sahnenin önünde arkasında farklı oynayanlara elbet hakettiği türden söz eylem ve hareket boynumuzun borcu..