Kırk yıla bir göz attım, hiç hail yok arada,

İşte Tayini önleyen o şiir :

Aşık Altıniğneyi, Kemani Yamener?i,

Ufacık gazeteler, benim olan sütunlar,

Bu şehrin nimetiyle doludur iliklerim,

Dedemin dedesi de geçermiş bu meydandan,

Burada öğrendim ben ağlamayı, gülmeyi,

Aç yatar, çıplak gezer, sırtımda taş taşırım,

O canım matbaalar, mürettipler, patronlar,

Dün hocamdı, bugün dost; çok hocalar tanırım,

Afyon'da memurluk yapan ve bu şehirli Ali Türk Keskin'in 1957 yılında Malatya'ya tayini çıkarılır. Afyon'u çok seven Ali Türk Keskin bu tayine çok içerler ve çok bozulur. Oturur bir şiir yazar ve bu şiiri tayinini çıkaran Kuruma dilekçe olarak verir.

Burada zevk edindim dosta gönül vermeyi,

Bu şehrin kuzusunu, yılanını severim,

Burada büyümüşüm, burada gelişmişim,

Adamın Afyon sevgisi nasıl? Aşırı mı normal mi?

dizeleri seksen beşten sonra sakıncalı bir durum aldı buradaki "kandil" kelimesi de ondan...

Yalnız bir şey yapamam, çıkarma hiç kafandan,

Kale?yi, Devrane?yi, Şah Sultan Divani?yi,

Ne kadar çok sevdiğim burada yaşamada.

Canıma kasteyleyen hasımla barışırım.

Sağır?ını, kör?ünü, kel?ini, dilsiz?ini,

Zemzem diye içerim bu diyarın suyundan,

"Rica ederim etme beni dinden imandan" diye kibarca söylemiş.

Çok severim Afyon?u, bundandır çektiklerim,

Başıma bela yağsa sabreder alışırım,

Burada gönül vermiş, burada sevmişim,

"Kalbimi kandil yapar, başucunda beklerim," dizeleri seksen beşten sonra nasıl sakıncalı bir durum aldı ki?

Abbas ile Hüsen?i, meşhur helva yiyeni,

İşte çocukluğumun şen İmaret avlusu,

İşte komşumuz Ahmet, işte yavuklusu,

Kafam, kalbim sayısız hatıra taşımada.

Ben onları severim, onlar da beni anlar,

Şu ağacın altında kuşa kurardık pusu,

Nasıl ayrı kalırım, bu ruh veren füsundan,

Bana boncuk takardı, gelmesin diye göze,

Çok kere yemek yedik hepimiz bir kazandan,

Kalbimi kandil yapar, başucunda beklerim,

Mümkün müdür ayrılmak bu kadar çok ihvandan,

Aslında "Küfrettime lan adamı, ne bu tayin mayin" demek istiyor. :)))

Burada çok şeyleri bir pula değişmişim,

Güzel şiir.

Güzel şiir -o zamana göre ama- neden mi?

Nasıl terk ederim ben? O rengarenk dünleri,

Bir şey dersem gülersin, hatta seni severim,

KUSURA KALMA BEYİM BEN GİDEMEM AFYON?DAN

İki tek çekirdekle içtiğimiz günleri,

Bu hususta çekinmem, kasırgadan, tufandan,

Rica ederim etme beni dinden imandan,

Çocukluğum, gençliğim, orta yaşım burada,

İsterseniz okurum, size ayet Kur?an?dan,

Kusura kalma beyim ben gidemem Afyon?dan.

Hepsi de terü taze, hepsi de bir arada,

Ali Türk KESKİN-1957

:) Rica ederim etme beni dinden imandan:)

Anamı hatırlatır o canım Hacer Teyze,

Canımdan çok severim ayrılamam onlardan,

Gün gelir el öperim, gün gelir nazlanırım,

Memnunum bu şehrin olgunundan, toyundan,

Otuz yıl önce gibi onlara yaslanırım,

Biz onlara giderdik, o da gelirdi bize,

Sözünü, sohbetini, yalanını severim,

Kınık?daki bağını, acımsı pekmezini,

Kusura kalma beyim, ben gidemem Afyon?dan.

Babamın her eşyada göze çarpan izini,

Hepsini çok severim, inan ki hem taa candan,

Her şey olurda, yalnız sevgi olmaz demode,

Okumayan arkadaşlar şu şiiri okuyun. Sonra yorumlarınızı yazın lütfen.

Kudretinden fazla şey istemeyin insandan,

Dilekçeye önce kızarlar, Ali Türk Keskin hakkında soruşturma açarlar. Ama sonra bişeyler olur ve Ali Türk Keskin'in tayini durdurulur.

Lehimde konuşanı, aleyhimde diyeni,

vayy be helal olsun adama ya.

Görüyorsun bağlıyım bu şehre dörtbir yandan

Nasıl terk ederim ben dostum Hasan Emre?yi,