Vahiy, bizden sadece kendimiz için değil, aynı zamanda bütün bir ümmet ve insanlık için örnek bir hayat ortaya koymamızı talep eder. Kendimizi kurtarmamız yeterli değildir. ?Hayırlı bir ümmet?, ?vasat/merkezi bir ümmet? olmamız olmazsa olmaz şarttır vahyin hayatımız olabilmesi, böylelikle vahyi hayatımız haline getirerek bütün insanlığa hayat sunabilmemiz için.

Peygambersiz düşünce, anahtarsız kilit gibidir. İnsanı yere düşürür, yere kilitler. Hakikati ve her şeyi yerinden eder. Hakikati ve her şeyi kilitler. İnsanı yersiz-yurtsuzluğa mahkum eder, ?Ev?ini kilitler. İnsanı dilsizleştirir, dilini kilitler.

O yüzden peygambersiz insan, hem özgürlük illüzyonlarına ve ayartılarına mahkum olur sürekli olarak hem de kendisini her şey katına yükselttiği için, insanları sahte özgürlüklerin prangalarına mahkum ederek, önce kendisini, sonra da herkesi hiçbir şeyleştirir.

İşte bütünlüklü peygamber tasavvuru, Peygamberimizi sadece vasıta değil, aynı zamanda İslam?ın insana sunduğu hayata vasatlık edecek, bu hayatın vasatını sarsılmaz bir şekilde inşa edecek çift yönlü işlemesi gereken bir tasavvurdur. Eğer peygamberi sadece bize mesajı ileten vasıta olarak algılarsak, bu İslam?ın mesajını yalnızca epistemolojik düzeyde, yani sadece bilgilenmeyle yetinerek algılamamıza yol açar. Oysa peygamberimizi aynı zamanda hem İslam?ın yaşanacağı vasatı sunan hem de bu vasatı kuran ontolojik bir varlık olarak idrak ettiğimiz zaman O, bizim için ve bizden sonra gelecek insanlar için de Yaşayan Kur?an olmuş olur. İşte o zaman yolumuzu şaşırmayız. İşte o zaman, insanlığa her zaman öncülük edebilecek bir konumda bulunabiliriz. İşte o zaman, İslam sadece hayatımız olmakla kalmaz; aynı zamanda hem bizim için, hem de bütün insanlık için hayatiyet arzeden bir hakikat kaynağına, adalet pınarına, sulh ve selamet diyarına dönüşür.

İnsanın yükümlülüğünü bihakkın yerine getirebilmesi için, muhkem, sahih ve hakiki bir peygamber tasavvuruna ihtiyacı var. Özellikle de nebevi soluğun, insanlık tarihinden çekildiği, hayatımıza çeki düzen veremediği bir zaman diliminde, en fazla ihtiyacını hissettiğimiz ama yitirdiğimiz, yeniden kavuşmamız, ulaşmamız gereken yegane hakikat bu.

Daha önceki yazılarda da izah etmeye çalıştığımız gibi, vahiy, arada peygamber olmadığı sürece, soyut olarak kalmaktan ve zamanla tahrifata uğramaktan kurtulamaz. Bunu İslam?dan önceki bütün dinlerin başına gelenlerden çok net olarak biliyoruz artık.

Mostar Dergisinden Alınmıştır.

Vahyin hayatımız olabilmesi için

İnsana kendini ve Rabbi?ni bildirecek özel bir varlığa ihtiyacı var insanın, Peygamber?e.

Yusuf Kaplan

Ontolojik evsizlikten kurtulabilmek için

O yüzden, peygamber olmadan, insan, insan olamaz. İnsan olarak kalamaz, insanlığını koruyamaz, insanlığını yitirmekten kurtulamaz, diyorum. Peygambersiz din, haritasız bir kervan gibidir. Yolunu şaşırır; bulamaz. Peygambersiz din, pusulasız bir gemi gibidir. Fırtınalı bir denizde yol alan gemiyi sahil-i selamete nasıl çıkaracağını bilemez.

Zira peygamberler, medinelere, medeniyet tohumları ekerler. Efendimiz de son peygamber olarak, ?Medine?ye hakikatin tohumlarını ekmiştir. Vahiy sonrası süreçte, bu tohumların meyveye durdurulması, yemiş verebilmesi, biz ümmetine yüklenen yegane yükümlülük, tek kurtarıcı ve kanatlandırıcı idraktir. O halde, sormamız gereken o yakıcı soru şu: Peki, bugün bu yükümlülüğü ne kadar yüklenebiliyoruz ve bu idrake ne kadar müdrikiz acaba?

İnsanın yolunu şaşırmaması için

Bugün insanlığın seküler Batı uygarlığının geliştirdiği meydan okumadan sonra dünya üzerinde hakimiyet kurmasına yol açan modernlikle ve postmodernlikle birlikte içine sürüklendiği 3-4 asırlık macera, bir yokoluş ve yok ediş macerasıdır; insanın mecrasını yitirmesi?

Peygamberler Medinelere medeniyet tohumu ekerler

İnsanın mecrasını yitirmemesi gerekiyor oysa. İnsanın mecrasını yitirmemesinin yegane yolu, ?hadd?ini bilmesinden geçiyor. Kendini ve Rabbi?ni bilebilmesinden? Hem nasıl bir varlık olduğunu bihakkın tanımlayabilmesinden hem de sınırlılıklarını ve istidatlarını tanıyabiliyor, bilebiliyor, anlayabiliyor olmasından?

İslam?ı diğer dinlerden, İslam medeniyetini diğer medeniyet türlerinden ve biçimlerinden, İslam düşüncesini diğer düşünce sistemlerinden ve bütün bunların hayatiyet kazanmasını sağlayan Müslüman hayatını diğer hayat tasavvurlarından ayıran en ayırt edici hususiyet, İslam?ın muhkem ve şaşmaz bir peygamber tasavvuruna sahip olmasıdır. İnsanın, yazının başından itibaren dikkat çekmeye çalıştığımız gibi hadd?ini bilebilmesinin, insan olarak varlığını insanca sürdürebilmesinin, kendisine yüklenen emanet, ubudiyet ve hilafet yükümlülüklerini önce müdrik olabilmesinin, sonra da yerine getirebilmesinin, yegane yolu ve anahtarı peygamber tasavvuruna sahip olmasından geçiyor.

Özetle, Medine?dir Peygamberimiz : ?İlmin Medinesi?. Mekke?de hayat bulacak, medeniyet sürecinde herkese hayat sunacak uzun soluklu yolculukta hakikatin Medine?de hayat olması, hayatın kendisi olmasıdır. O yüzden, bütün peygamberlerin Medine?lere gönderildiği belirtilir kutlu kitabımızda, sarahatle. O yüzden, Yesrib?in ismini?Medine? olarak değiştirmiştir?alemlere rahmet olarak gönderilen? Efendimiz .

Özel varlık olarak peygamberin vazifesi de, Yaradan ile O?nun hakikatle mükellef kıldığı yaratılan varlık arasında aracılık, elçilik yapmaktır.

Dolayısıyla peygambersiz insan, özgürlüğünü yitirir. Özün öz sözünü özlü bir şekilde hatırlatacak yegane vasıta ve vasattır Peygamberimiz Efendimiz . Yaşayan ve yaşatandır, hakikati yaşayan ve yaşatan. İnsanı yaşayan ve yaşatan. Varlığı yaşayan ve yaşatan. Hasıl-ı kelam, yaşayan Kur?an.

Burada hem Müslümanların, hem de insanlığın geleceği açısından hayati önemi haiz olduğunu düşündüğümüz hakikat şu: Peygamberimizin aracılığı, yalnızca mesajı iletmekten ibaret değildir, olamaz. Aynı zamanda, bu mesajı hayata geçirmek ve kendisiyle birlikte varolan ve daha önemlisi de kendisinden sonra gelecek bütün ümmetine bu mesajın nasıl hayata geçirilebileceğini gösteren bir vasat sunmasıdır. O yüzden Efendimiz sadece vahyi bize ileten bir vasıta değil, aynı zamanda bu vahyin hayatımız olmasını mümkün kılan vasatı da sunan bir misal ve timsaldir. O yüzden Efendimiz?in ?alemlere rahmet olarak gönderildiğine? sarahatle dikkat çekilmiştir kutlu kitabımızda.

Peygambersiz düşünce: Anahtarsız kilit

Dili kilitlenen insan, konuşamaz. Konuşan, bütün/kamil, dolayısıyla üstün/erdemli, faziletli, salih amel sahibi insan değildir. İnsana kötülüğü emreden nefsin hakim olduğu, insanı çepeçevre kuşattığı, zihnini, kalbini, ruhunu kilitleyen, insanın insanaltı özellikleridir. Ayartıcı güçleri, itkileri, arzuları, hazları, fetişleridir yalnızca. Bu durumda, bütün/kamil insan, parçalanır; insanın, insana, hayata ve hakikate değer hiçbir şey söylemeyen, söyleyemeyen, sadece kötülüğü emreden parçaları, üstelik de her şeyi parçalayacak, paramparça edecek şekilde konuşur. Böylelikle insanı yıkıcı ve yırtıcı bir yaratığa dönüştürür. Oysa bu, konuşmak değil, gerçekte insanın konuşamaması, nutkunun tutulması, kesilmesi, özetle bitmesi demektir.

Peygamberimiz , Nebi?dir. Yaratıcı?dan ve Yaratıcı?nın yarattıklarından haberdar eder bizi. O yüzden Peygamberimiz , bizzat kendisinin tavassut ettiği, vahiy medeniyetinin temel sütunlarını oluşturan ilim, irfan ve hikmet menzillerinin vasıtasıdır bizim için. Efendimiz , Resul?dür. Yaratıcı ile yaratılmış arasındaki iletişimi, irtibatı sağlar, Yaratıcı?nın yarattıklarından taleplerini sunar bize. O yüzden, ilim, irfan ve hikmet menzilleriyle çıkılacak o uzun yolculukla kurulacak çağın çağrısının çağlayana dönüşebilmesinin vasatıdır Efendimiz bizim için. Ancak bundan sonradır ki, hem biz olabileceğimiz hem de hakikate hayat buldurtacak, hakikati hayatımız oldurtacak muhkem bir dar?a, eve, yere sahip olabileceğimiz, hakikatin bizde tebeddün ve tecessüm ettiği, etmesi gereken bir ontolojik varlığa dönüşebiliriz. Böylelikle, yersiz-yurtsuzluktan kurtulma imkanlarına kavuşabiliriz.