Dönmez ol dergahdan ger olsa pare pare su"

"Umduğum oldur ki ruz-ı haşr mahrum olmayam

Aşık olmuş galiba ol serv-i hoş reftare su"

Efendiler Efendisi'nin dostu olduktan sonra insan için huzursuzluk, mutsuzluk söz konusu olmadığı gibi, O'nun bendesi olmayanlar, o kaynaktan istifade etmesini bilmeyenler için gerçek mutluluk ve huzur mevzubahis değildir. Evet, O'na dost olanların yaşadıkları felaket anları, öte alemde binler saadete dönüşecektir. O'na düşman olanların zahiri kısacık saadetleri ise, ötede müthiş bir azap ve ceza olarak karşılarına çıkacaktır.

"Ravza-i kuyuna her dem durmayup eyler güzar

Otuz iki beyitte "su" kelimesi redif olarak kullanıldığından şiir, Su Kasidesi adıyla meşhur olmuştur. Şiirin ismi bile insanlığın Efendiler Efendisi'ne olan ihtiyacını çok güzel anlatıyor. Su kelimesinin her beyitte redif olarak tekrarlanması boşuna değildir, şair O'nun hayatımızdaki yerini ve O'na olan ihtiyacımızın bir defayla giderilemeyeceğini, insanlığın hayatta tekrar tekrar O'nun rehberliğine muhtaç olduğunu anlatır.

"Arızın yadıyla nemnak olsa müjganım n'ola

Gül, Efendiler Efendisi'nin sembolüdür; o güzellik olsa olsa ancak gülle anlatılır. Fakat gül, o tatlı simayı anlatmada ancak bir sembol olarak kalır; zira o güzellik, güllerin ötesinde bir derinlik ve tesire sahiptir. Onun yüzüne bakınca kendinden geçen, o simayı bir dolunay gecesinde aydan pek ziyade nurlu gören, o çehrede şahit olduğu samimiyete iman eden, hayatın esenliğini bazen güç ve kuvvetini o gül gibi dalgalanan simadan alan ve onu bir gün görememenin hicranına dahi dayanamayan sahabe efendilerimizin anlattıkları, şairin ne kadar yerinde bir tespit yaptığını göstermeye kafidir.

"Suya versin bağban gülzarı, çekmesin zahmet

O'na ait hayat sahneleri paylaşılınca hemen hemen her müminin gözlerine yaşlar hücum eder. Hangi mecliste olursa olsun, Mevlid okunduğunda kalbler heyecanla dolar, gözler buğulanır, diller O'na kavuşmanın temennisiyle kımıldanır. Zira ahlak ve davranışlarıyla, imza attığı inkılapla, çevresindeki bütün varlık alemiyle münasebetleriyle, kısacası tarihçe-i hayatıyla O , eşine rastlanmaz bir letafet ve nezaket insanıdır. Bir gönül böyle bir endamı tanıdıktan sonra, O'ndan ayrılığın ağlamalarını bile hayatın en renkli sahneleri olarak yaşayacaktır.

Fuzuli'nin yüreğine, senin de ellerine sağlık Asya kurdu kardeşim.

Efendiler Efendisi'nin kudsi cazibesinden sadece insan değil, cansız varlıklar bile kendini kolay kolay alamaz. O'nun etrafına saçtığı sevgi ve şefkat meltemi, gönülleri öyle doldurmuştur ki, O'nu seven bir ruh, O'ndan ayrılmayı değil düşünmek, bu düşüncenin zerresini dahi duymaya tahammül edemez. Tarih, O'nu sevenlerin bu uğurda yaptığı fedakarlıkların örnekleriyle doludur. Hazret-i Hubeyb, müşriklerin kurduğu darağacında ebediyete yolculuğu beklerken "İstemez misin senin yerinde şimdi o olsa!" teklifiyle sarsılır ve "Yoksa ihanetimi gösterir bir emare mi gördünüz?" diye sorar. Gönüller sultanı Mevlana'nın en büyük iftihar vesilesi, O'nun yolunun toprağının tozu olmaktır.

İnsanlık tarihinde Efendiler Efendisi kadar sevilen, muhabbetiyle büyük bir haz duyulan ikinci bir insana rastlamak mümkün değildir. Gönül kapısını o güzel insanın muhabbetine açan ve o muhabbetle hayatını tatlandıran insan sayısını hesaplamak mümkün değildir.

"Seyyid-i nev-i beşer derya-yı dürr-i ıstıfa

Sadece insanlar değil, kainattaki her şey O'na sevgiyle doludur. Su ve her şey daima O'nun köyüne doğru akıp gitmek ister. O servi boylu sevgiliye bütün varlıklar, kavuşmak arzusuyla yanıp tutuşur. Çünkü O, Necip Fazıl'ın ifadesiyle Kainatın Efendisi'dir. Mehmet Akif'in ifadesiyle ise, O masuma bütün bir beşeriyet muhtaçtır. Bütün varlık, O'nun yüzü suyu hürmetine yaratılmış ve O'nun aşkıyla donatılmıştır. O adeta, kainatın çekirdeği, özü ve ruhudur.

Eski şiirimizde Resuller Güzeli'ne ayrı bir bölüm ayrılmış, şairler ona duydukları hasret ve sevgiyi; gönülleri titreten, sineleri yakan sımsıcak mısralarla anlatmaya çalışmışlardır. Konusu sadece Efendiler Efendisi olan bu şiirlere, naat adı verilmiştir. Modern şiirimizde özellikle Nurullah Genç'in Yağmur, Arif Nihat Asya'nın Naat adlı şiirleriyle en güzel şekilde temsil edilen bu geleneğin eski şiirimizdeki nadide örneklerinden biri de Su Kasidesi'dir.

Şair burada sevgiye kuvvetli bir vurgu yaparak, Peygamberimiz'in dudaklarından dökülen güzel sözlere hasretini ifade eder.

Kuze eylen toprağum, sunun anunla yara su"

Kim sebeptür mucizatı ateş-i eşrara su"

Zayi olmaz gül temennasıyla vermek hare su"

Evet, bir mümin yaşarken daima O'na kavuşma hayaliyle yaşamalıdır. Her adımını peygamberine giden adımlar olarak atmaya gayret etmelidir. Hayatını O'nun huzuruna varınca, mahcup olmanın endişesiyle yaşamalı ve ona göre tanzim etmelidir.

Nitekim meste mey içmek hoş gelir huşyare su"

Zübeyir Selim

Su Kasidesi, Türk edebiyatının büyük şairlerinden Fuzuli'nin müstesna bir eseridir. Eski edebiyatın övgü şiirlerinden kaside türünün ve dolayısıyla naat geleneğinin bu dev eseri, Peygamberimiz'e olan muhabbeti ve o güzel insanı samimi bir dil ve usta bir üslupla anlatması bakımından önemli bir eserdir.

"Men lebün müştakıyam, zühhad Kevser talibi

(İnsanlığın efendisi, seçme inci denizi olan Hz. Muhammed'in mucizeleri, şerirlerin ateşine su serpmiş, kötülerin ateşini söndürmüştür.)

Çeşm-i vaslun vire men teşne-i didara su"

Şair bu beyitte Efendimiz'e şöyle sesleniyor: Sen'in gül yanağın düşüncesiyle ağlamam ayıplanmasın. Gül niyetine dikene su vermek boşa gitmez.

Bir gül açmaz yüzün tek, versen bin gülzare su"

Hasmı su içse döner elbette zehr-i mara su"

"Zerre zerre hak-i dergahına ister sala nur

Peygamberimiz'in getirdiği mesaj hakkıyla tebliğ ve temsil edildiğinde, kendi saadetli zamanında olduğu gibi, kıyamete kadar da bütün kötülükleri, şerleri yok edip, insanlığı nuruyla yıkayacak ve aydınlatacaktır. İnsanlık, kendini çıkmaz yollara sürükleyen her şeytani düşünce ve hareketten, ancak Efendiler Efendisi'nin mesajlarıyla kurtulabilecektir.

Birkaç inci damlası

Bu mısralar, Türk edebiyatının en güzel mısraları arasındadır, şair bahçıvana şöyle seslenir: Ey bahçıvan, boşuna gül bahçesini sulamakla vakit kaybetme; çünkü binlerce gül bahçesine su versen bile Hazreti Peygamber'e denk bir gül yüzlü artık dünyaya gelmeyecektir.

"Dostu ger zehr-i mar içse olur ab-ı hayat

"Dest-busi arzusıyla ger ölsem dostlar

Fuzuli, asıl ölümsüz hayatın başladığı mahşer gününde, çok sevdiği Efendisi'nin yüzünü görmek, güzellikler şahikası doyumsuz simasını seyre dalmak ve susuzluktan kurumuş bir yolcunun hasretinden daha büyük bir hasretle o gül yanakları öpmek umuduyla şiirini tamamlıyor.