biz kulturumuzu benliğimizi özumuzu kaybetmeye başlayınca toplumda

özelm duyduğumuz hiç bir sorumluluğumuzun olmadığı yıllardı belki de adını eskiden herşey daha güzeldi koyduk..

Hatta Babanım bile anahtarı yoktu.

Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

ve bizde onalrı yaşıyoruz insanların vijdanları olmassa hiç bir şey onlara engel olamaz

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

Benim değildir bu kültür.

Nedir bunlar?

Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki...

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

duygulandım şimdi.

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

annelerimizde ozaman züğrttü ama hiç değilse şimdi insan gibi yaşıyoruz sadece zamanı kullanmayı bilmeyenler için annelik çalışan kadına uzak geliyor. önemli olan sevdiklerine zaman ayırmak bence. çalışmak işin bahanesi hemde geçersiz bir bahanee

Biz mi istemiştik?

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

bildim bileli hep eskiye özlem duyduk

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi...

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.

bizden öncekiler de

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Susayınca girer evlerine su içerdik.

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

Çocukluğumuzda mahalleye ayı getirip oynatılardı,'' hadi sarı kızım hamamda teyzeler nasıl bayırlıdı göster ablalara ''derken içimizde korku değil kahkaha tufanları kopardı, o dönemim ayıları bile zararsızdı şimdi insanlardan korkar olduk hey gidi günler heyyy!...

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

güncel

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında, temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

İyi de neden böyle olduk?

Başlık çocukluğumu bir film şeridi gibi geçirdi gözlerimin önünden ve ruhumun derinliklerinden...

Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi.

Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

'Her toplum hakettiği gibi yönetilir'derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi?

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Kısacacı evine gidip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

Bizim çocukluğumuzda annelerimiz çalışmazdı.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Ben kapılarında 'vale'lerin, 'bady'lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

özunu kaybetse ve allahtan dininden uzaklaşssa hep musibetleere uğrar

Kim yazmış bilmiyorum. Taa uzaklardan bir selam gibi geldi bana.

Yoksa birileri mi böyle istedi?..

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

bozulmaya başladı cok guzel ifade edilmiş turk milleti ne zaman