Müslüman?ız diyoruz ya. Elhamdülillah? E, elhamdülillah da dediysek iddiayı ve davayı sahiplenmişiz demektir. Müslüman?ım demek yeterli mi? Mümin olmak ve nihayette muhlis olmak gerekmez mi? Evet bu davaya gönül verdim ve gayette samimiyim diyerekten rehberi birleyecek miyiz? Yoksa orada öyle yazılı amma?bence- şu şu sebeplerden dolayı şöyle şöyle olmalıdır mı diyeceğiz!? Sebeplerle kendimizi oyalayıp, kandırırız. Efendim gönlümde, henüz şuuruna varamadığım çok geniş bir alan var ve bu mahiyetinden yoksun olduğum alan beni yoruyor, sık sık da umudumu kırıyor ve de mutsuz oluyorum. Ne mi yapıyorum? Şimdilik sebeplerle oyalanıyor ve unutmaya çalışıyorum. Etkili oluyor mu? Dedim ya mutsuzum diye? Zaten sebepler de sabit kalmıyor, onlar da gidiyor. Gidenler yüzüme bir kez daha kapıları kapatıyor. Geriye hayal kırıklığı ve çoook ve de çooookça bilinmezli bir denklemin derin cevapsızlığı kalıyor. Aslında hani benim bir tercihim vardı, sahi neydi, hem nasıldı ki? Unutmuşum. Gaflet işte. Hay kör olası şeytan. Haklısınız, unuttuğuma göre samimi değilmişim. Bu sebeple şeytana lanet okuyorum. Hani bir fıkra var: İmamın biri, cemaate namaz kıldırmak için tekbir alır ve duayı okumak üzere eüzübillahi? diye besmele çekmeye başlar. Ancak imam efendi duayı bir türlü hatırlayamadığı için tekraren besmele çekmeye devam eder. Cemaatten bir adam der ki; ?Yahu hoca efendi, şeytana okuduğun lanet yeter, artık duayı okusan.? Benimkisi de o hesap. Tam duayı okuma vaktindeyim, ancak kafamdaki şu şu ve şöyle böylelerden dolayı duayı unutuyorum. Onun yerine şeytana lanet okuyarak her şeyi örtmeye çalışıyorum. Unuttuğum o dualar ise gönlümdeki o genişliği dolduracak ve ruhumdaki yaralarıma merhem olacak yegane ilaç. Kaybettiklerimi ancak bunları yeniden hatırlayarak bulabilirim. Kalbimin tatminini ancak bu duaları okuyarak sağlayabilirim.

leküm...

Yardım edemem

Benim bir iddiam var, diyebiliyorsa insan. O insan, soruları ilk önce kendine sorma cesaretini gösterebilmiştir. Etrafa sorularla, sorgulamalarla yaklaşmadan evvel ciddi ciddi iddiasını sınamıştır. Sonuçta dava sahibi olmuştur.

İddia, dava, samimiyet dedik, sorular bizi buralara taşıdı. Evet, benim davam var diyen herkes davasını hatırda capcanlı tutmak için başkasına sorular sormadan evvel soruları kendine yöneltmelidir. Herkes kendi unuttuğunu yahut da kaybettiğini kendi aramalı. Sonuç ise tamamen o insana has ve özel bir kazanımdır.

sen yat uyu yarın başlık aç lütfen :))

İnsan inançsız kalamaz;;;

insanın inanç kalması veya kalmaması bizi ilgilendirmez, seni de ilgilendirmez :)..

Sen de anlamadan yazma o zaman ;)

HERKES KENDİ SORUSUNU KENDİSİ SORMALI

İddia sahibi olmak, kolay mı? Öyle samimice, gönülden inandığını maharet ile savunmak. Maharet önemli. Neden? Çünkü kuru kuruya iddia sahibi olunmaz da ondan. İddianın mahiyeti nelerden oluşacak? Hem ortaya attığın iddiaya liyakatin nasıl olacak? İlkeli tutum sergileyebilecek misin? Yoksa değişken bir karakterin mi olacak? İddian başta sana ve çevrene umut olacak mı? Yoksa bir gruba umut vaat ederken, diğer bir grubun umutlarını zayıflatma suçunu mu işleyeceksin? Sorular hayatla beraber uzar gider. Eğer ki, iddia sahibiyse insan, hayat boyu kendini sorularla denetler. Bu ölene kadar böyle devam eder. Ki ölüm soruların en can alıcısı ve en önemlisidir. Hani dedik ya ilk soru ilk kendine diye, bu nedenle ölüm sorusu da ilk önce müddeiye aittir. Bu soru kilit ve cevabı da mühim. Bu soru iddia sahibinin muhlisliğinin niteliğini ortaya koyar. Yani iddianda nasıl ve ne kadar samimisin? Nefis muhasebesi ve muhakemeler?

Şeyler;;;

Kim iddia sahibi olabilir? En basitinden, ben şu işi çok daha iyi yapabilirim diyen herkes bir iddia sahibidir. Ki insan, rabbani bir sözde, güzel işler yapmak üzere indirilmemiş midir? Demek ki güzel ameller işleyenler ve işlemeyenler arasında bir sınav var. Taraflar olacak. Bu sebeple bir iddia ve dava vuku bulacak. Peki, biz hangi tarafta olacağız? İndirildiğimiz yerden yükselmek için samimi bir şekilde çaba gösterecek miyiz? Ya da indirildiğimiz yerden daha da aşağılara inenlerin davasını mı güdeceğiz? İlkine ala-yı illiyin deniyor, yani en şerefli, en yüce olan anlamında. İkincisine esfel-i safilin deniyor, bu ise sefillerin sefili anlamındadır. Biri cennete tuba ağacının tohumunu yetiştirir, diğeri ise cehenneme zakkum ağacının tohumunu yetiştirir. Davalar ortada ve tercih bizim.

Nasıl bir dinse o dini bilmiyoruz;;;

Rafıımm

Emrin olur Biolog

e bir yardım et sen de rafıım :)).

hiç bir şey anlamadım rafıım..