çocukları için akmayan gözyaşı,

kırılma anı...

Bütün bunlardan sonra esirler arasında itilip kalkılan yaşlı hizmetkarını görünce firavun ağlamaya başlar.

Mesela nazan bekiroğlu nun mor mürekkep kitabında, Tibette manastırdaki rakibin hayatın özünü bulma yolculuğu hikayesindeki ya da istanbuldan rüyasının peşine düşüp dağ başına yerleşen tüccarın hikayesindeki ya da ihsan oktayın efresiyap ın hikayelerindeki o, insanı kitabı aralayıp birkaç dakika düşündürüp "vay be" dedirten yorumlar gibi bir yorumu vardı.

sevgiyle saygının vefayı da içine alan bir durum nedeniyle olabilir.

Ve biz bunu asla bilemeyeceğiz

Ağlamaz ağlamaz direnir, belli etmemeye çalışır ama o kırılma noktasında kendini tutamaz.

Firavun önce kızını hizmetçi olarak kuyudan su almaya giderken görmüş. Bu manzara karşısında tüm mısırlılar dövünürken firavunun kılını bile kıpırdamamış. Ardından oğlu gözünün önünde idam edilmiş firavun yine tepki göstermemiş.

Birçok yorum getirilebilir / montaigne de buna benzer bir yorum getirmişti.

Yine yüzyıl önceden gelen hikayenin anlatıcısının yorumunu deli gibi merak etmekten alamıyorum kendimi.

Belki de...

Mısır firavunu, pers kralına esir düşmüş. Pers kralı firavunu olabildiğince aşağılamak için birtakım şeyler planlamış. Firavunu zafer alayının geçtiği meydana götürmüş.

canı ve kanından olan parçalarına ağlamaması da üzülmediği anlama gelmez.

ona ne can dayanır nede et ve kemik...

Ben bu şekilde yorumluyorum.

ama bir tablo gelir ki gözlere,

Her insanın bir dayanma noktası vardır.

itilip kakılan ihtiyar hizmetçisi için akıyorsa,