O halde bizlere düşen; içinde bulunduğumuz şu mübarek Ramazan ayı içerisinde bol bol Tövbeisriğfar getirmeli, bu alışkanlığı daha müsbet yönlere çevirmeli ve bu durumda gördüğümüz kimseleri de uyarmalıyız. Bunu yaparken, çekiştirdiğimiz kimsenin leşini, etini yediğimizi görsek elbette yapmayız, yapamayız ama, her şey bizim bildiğimiz gözle de görülmüyor tabii. Ama Kur'an'a ve Peygamber'e inanan kimselerin bunu görmesine de gerek yok zannediyorum.

Adamcağız gitti, gerekeni söyledi. Onlar da aynı şeyi yaptı ve kan parçaları kustular. Adam Rasulü Ekrem'e dönerek vaziyeti bildirdi. Bunun üzerine Peygamberimiz:

Bu konuda; Enes diyor ki;

çamurlu tarlada ne kadar gayret etsekte elbiselerimiz pislenir. ya çamurlu tarlayı gıybet etmeyerek biz kurutacagız ya da fazla çamur bulaşmadan asfalta çıkacağız.

burada yazısılır sonra arkadas çevrende böyle böyle bir yazısmam oldu, ben böyle dedim, o böyle dedi, ne kadar... mıs gibi yorumlar yapan olabilir. inşaallah kimse yapmaz

dini forumda

kardeş eti!

Söyleyen ve dinleyen gıybette birdir, ortaktır. Ancak dili ile konuşmaz, korkar ve kalbi ile de reddederse kurtulur. İmkanı varsa oradan ayrılmalıdır. Bunları yapmayıp da içinden dinlemeyi isteyerek, diliyle yapmacık olarak konuşma derse, bu da onu kurtarmaz. Nifak olur ve münafıklık alametidir. Kalbinden istemedikçe günahtan kurtulamaz. El, kol hareketleriyle de onaylamadığını belirtmek isterse, bu da onu mesuliyetinden alıkoymaz.

"Dinleyen de gıybet eden de birdir". buyurmuştur.

Gıybet; duyduğu zaman, insanın hoşuna gitmeyecek olan bir kusuru gıyabında söylemektir. Buna günümüzde bizim

ALLAH'u teala, büyük günah işleyenleri bile, bir daha yapmamaya tövbe ettiği zaman affediyor ama Bana kul hakkı ile gelmeyin diyor.

Hasan-i Basri

Camiye, Teravih namazı kılmaya gelen hanımlar bile, namaz aralarında hemen fıs fıs konuşmalara başlıyorlar. Evet bu kötü huyu camilere, sohbetlere bile taşımaktayız.

dilimizle çekiştirme denmektedir.

Gıybet yapılan bir ortamda nasıl davranmalıyız?

ben onu yüzüne de söylüyorum denebiliyor

Gıybet, mahsus birkaç maddede caiz olabilir:

kadınların günümüzde alışkanlık haline getirdiği bu huy, Peygamber Efendimiz tarafından da tasdik edilmiştir. Bu konuda bir çok hadis rivayet edilmiştir. Ayrıca bu konu Kur'anı Kerim'de de 33 yerde geçmektedir: Bu da bizlerin düştüğü bu yanlışı bir an önce telafi etmemiz gerektiğini açıkça beyan etmektedir. Kadınlar, hele de bu günümüzde erkeklere nazaran dillerini tutmakta daha zayıftırlar. Bunun nedenleri araştırıldığında, bir çok sebepler karşımıza çıkmaktadır.

Birisi de: Maksadı, tahkir ve teşhir değil; belki maksadı, tarif ve tanıttırmak için dese: ?O topal ve serseri adam filan yere gitti.?

Herkes orucunu tuttu, akşam olunca teker teker müracat edenlere, iftar müsaadesi verildi. Bu arada bir adam gelerek;

"Nefsim, kudret elinde olan Allah'a yemin ederim ki, eğer kusmayıp bu kan parçaları midelerinde kalsaydı, onları Cehennem ateşi yerdi."

baze dayanamıyorsun aldanıyorsun kendın gıybet edıyorsun bazen de yanındakıler o kadar cok gıybet edıyorlarkı ıster ıstemez gıybetın ıcıne gırıyorsun. rabbım affetsın bızlerı ısımız cok zor:(

İşte bu mahsus maddelerde garazsız ve sırf hak ve maslahat için gıybet caiz olabilir. Yoksa gıybet, nasıl ateş odunu yer bitirir; gıybet dahi a?mal-i salihayı yer bitirir.

"Ey Allah'ın Resulü! İki genç kız oruç tuttu ve yoruldular. Zatı alinize gelmeye utanıyorlar. Müsaade buyurursanız iftar etsinler" dedi.

Birisi de: O gıybet edilen adam fasık-ı mütecahirdir. Yani fenalıktan sıkılmıyor, belki işlediği seyyiatla iftihar ediyor; zulmü ile telezzüz ediyor, sıkılmayarak aşikare bir surette işliyor.

Gıybet odur ki:

Dil kalbin tercümanıdır. İnsanın içinde ne varsa dilden daima o çıkar.

Gıybeti anlatan kişi kadar dinleyen kişi de mesul olur. Bu bakımdan gıybet eden kişiye karşı bir şey söyleyemesek de hal ve hareketlerimizle yapılan gıybeti dinlemek istemediğimizi göstermemiz gerekir.

"Onlar oruç tutmadılar. Bütün gün insanların etini yiyenler nasıl oruçlu olurlar? Git onlara söyle, oruç tuttularsa istifra etsinler bakalım?. buyurdu.

ergenliğe girmemiş çocuklar hakkında yapılan konuşmaların hükmü nasıl oluyor

hemen hemen hepimiz gıybetin zararlarını biliyoruz.

gıybet etme!

Bu kusur, kıyafetinde, yaradılışında, ahlakında ve akrabasında, her nerede olursa olsun fark etmez. Sözünde olsun, dünyalığında olsun, ahireti hususunda, hatta elbisesinde, evinde olsun, hepsi birdir.

Kadın, fıtrat olarak erkekten daha vesveselidir. Günümüzde teknolojinin ilerlemesi, ev işlerindeki rahatlık, her işin bir makinasının olması kadınların işlerini kolaylaştırmıştır. Bu kolaylık boş vakitlerin çoğalmasına neden olmakla beraber hiç de sanıldığı gibi kadına kar getirmemiştir. Aksine zarar vermektedir. Kadın toplantıları çoğalmış, bu boş vakitler ibadet, zikir ve tefekkürle dolması gerekirken, yerini dedikoduya, laf taşımaya ve gıybete bırakmıştır. Bir araya gelen hanımlar, iki kişi bile olsa, hemen bir başkasını çekiştirmeye başlıyorlar. Bu önüne geçilemez bir alışkanlık olmuştur ki; artık çoğu kimse bunu engelleyemez hale gelmiştir. Kur'an ve din sohbetlerinde bile, sohbet biter bitmez hemen çekiştirme başlamaktadır

Kul hakkıdır...

Gözü şaşıdır, başı keldir, cimridir, kötü insandır, hırsızdır, yalancıdır, haindir, kumarbazdır, çok konuşur, çok uyur, uzundur, kısadır, pisdir, namazı doğru kılmaz vb. gibi sözleri çok söylemekte ve duymaktayız.

Rasulü Ekrem müsaade etmedi. Adam iki defa daha geldi. Sonunda Rasulü Ekrem:

Yani o kişi affetmediği sürece RABB'im affetmiyor...

Bediüzzamanın davranışı, su-i zanna, gıybete ve insanlar hakkındaki kesin bilgiye dayanmayan hükümlere karşı tavır alma demektir. Zannediyorum, biz de bir kaç yerde böyle ders versek, yanımızda vazifemizi alakadar eden konular haricinde konuşulmasına fırsat vermesek, su-i zanları seslendirme ve gıybetlere girmelerin alanı da kendi kendine daralacaktır. O türlü hırıltıların alanının genişlemesi, biraz da bizim hırıltılara müsamahamızdan kaynaklanmaktadır. Maalesef, biz müsamaha gösterilmemesi gerekli olan bir konuda müsamahalı davrandığımızdan, gıybet edenlerin ve müfterilerin hareket alanlarını da genişletmiş oluyoruz.

veya geç bu ayakları. ben senin yaşındayken vs...

Birisi: Şekva suretinde bir vazifedar adama der, ta yardım edip o münkeri, o kabahati ondan izale etsin ve hakkını ondan alsın.

Tehlikesinin büyüklüğünü anlamak için başka şeye gerek varmı bilmiyorum.

Gıybet edilen adam hazır olsa idi ve işitse idi, kerahet edip darılacaktı. Eğer doğru dese, zaten gıybettir. Eğer yalan dese; hem gıybet, hem iftiradır. İki katlı çirkin bir günahtır.

Birisi de: Bir adam onunla teşrik-i mesai etmek ister. Senin ile meşveret eder. Sen de sırf maslahat için garazsız olarak, meşveretin hakkını eda etmek için desen: ?Onun ile teşrik-i mesai etme. Çünkü zarar göreceksin.?

Gıybet, dilin afetlerindendir. Kardeşinin arkasından, onun gıyabında, o duyduğu zaman hoşuna gitmeyecek şeyler söylemesidir.

gıybet ne arayacak yaa

Peygamber Efendimiz, bir gün oruç tutmamızı emretti, sonra da;

Başkalarının sözlerini sana taşıyan bir kimse, bil ki senin sözlerini de onlara taşıyordur

ALLAH'u teala, hepimize gerçek manada ki o islam kardeşliğini yaşatsın

Hani derler ya: Ben gıybet etmiyorum ki doğruları söylüyorum.

Nitekim Rasulü Ekrem Sallallahu Aleyhi Vesellem:

Böyle diyen birine ne denir: Külahima anlat sen onu, biz de yedik, bırak bu ayakları

"Ben izin vermeden kimse orucunu açmasın?.

inşaallah çamurlu tarlaya hiç bulaşmayız. amin

İman hizmetine çok emeği geçmiş büyük bir insanın dediği gibi: O, bir gün birkaç hususu haber vermek ve bir meselede de şikayetini arz etmek için Bediüzzaman hazretlerine gidiyor. Tam söze başlayacağı sırada, Hazreti Üstad -o kendine has red ifade eden tavrıyla- ?Kardeşim ben bir şey bilmiyorum? diyor. O zat, bir süre sonra bir fırsatını bulup tekrar söz alıyor; Üstad yine, ?Kardeşim ben bir şey bilmiyorum? diyor. Bir kere daha deneyince yine aynı cevapla karşılaşıyor: ?Kardeşim ben bir şey bilmiyorum.? Bir başka zaman, diğer bir kişiden benzer bir hatıra ise şöyledir. O da demişti ki, ?Bir gün Üstad?ın yanına gittim. Bir meselenin halli için, belki birileri hakkında zemm de ifade eden bazı şeyler söyleyecektim. Üstad anlatmak istediğim mevzuyu bilmiyordu. Fakat, ben ne zaman söze başlasam, ?Kardeşim, ben dinlemek istemiyorum? deyip meseleyi kapattı. Ben anlatmakta ısrar ettim; ara ara söze girmeye çalıştım ama O da her defasında?Kardeşim, bu hususta bir şey dinlemek istemiyorum? dedi ve bana başkalarıyla alakalı tek cümle söyleme fırsatı bile vermedi.?