Resul-i Ekrem:

HÜZÜN EVİ

-Ya Rasulullah!

Allah'ın selamı üzerinize olsun! Allah Teala sizleri korusun! Allah Teala sizlere yardım etsin Allah sizleri yüceltsin. Allah Teala sizleri doğru yoldan ayırmasın. Allah sizleri lütfu keriminden rızıklandırsın. Sizi işlerinizde muvaffak kılsın. Allah Teala sizlere selamet ve emniyet versin. Allah ibadet ve taatlerinizi kabul buyursun.

Resülullah kefenlendikten sonra divanın üzerine konuldu. Hz. Ebu Bekir , Hz. Ömer ve onlarla beraber gelen ensar ve muhacirden oluşan, odanın aldığı kadar sahabe içeri girdi.

Allahım, bizleri Hz Muhammed 'in, Ehl-i Beytin?in yolundan ayırma!

-Sana müjde olsun! Allahü Teaala seni vaat ettiği mevkilere yükseltmek için bu acı sancıları sana vermiştiir, dedi. Rasul-i Ekrem

?Allah'ım! Bizler şahitlik ediyoruz ki Resulün kendisine indirileni tebliğ etti. Ümmetine nasihatci oldu. O, şeriki bulunmayan tek olan Rabbine iman edilene, dosdoğru olan vaadi tamamlanana o'nun dini aziz olan dek Allah yolunda cihat etti. Rabbimiz! Bizi, ona inen söze tabi olanlardan eyle. Ahirette bizi onunla yan yana getir ki, o bizi, biz de onu tanıyalım. Çünkü o müminlere karşı pek şefkatli ve merhametlidir. Ona olan imanımızı hiçbir şeyle değiştirmeyecek ve yine hiçbir menfaat mukabilinde satmayacağız.? İnsanlar onların bu dualarına,?Amin, amin!?diyorlardı...

Ey insanlar! Insanlar çoğalacak, ensar ise azalacaktır. Hatta onlar yemekteki tuz misali azalacaktır. Bundan sonra ensarın işlerini üstlenen, onları idare etmekle görevlendirilen bir kimse onların iyiliklerini kabul etsin, kusurlarını da görmezden gelsin.

DEFİN SONRASI

- Anam babam sana feda olsun! Babalarımız, analarımız, canlarımız, mallarımız sana feda olsun, dedi. Resulullah minberinden indi ve bir daha oraya çıkamadı. Ashabıyla adeta vedalaştı. Resul-i Ekrem efendimiz, hasta olmasına rağmen eşlerinin hakkına riayet ediyor, onların yanına sırayla gidiyordu.. Zaten, eşleri ve kızı Hz. Fatıma, hangi evde olursa olsun O'nu yalnız bırakmıyor, hizmetini görüyorlardı. Hatta en yakın dostu Sıddık-ı Ekber Hz. Ebu Bekir hastalığında hizmet etme isteğini bildirince ''Ya Eba Bekir!... Bu niyetinle bile yapacağın hizmetin sevab ve mükefatına şimdiden nail oldun. Ancak ben hastalığım esnasında hizmetlerime kızımla zevcelerimden başkasına gördürecek olursam onları üzmüş olurum, ''Ailemden bana ilk kavuşacak sensin '' buyurmuştur.

ALTI GÜN ÖNCE

Bizler onun dayılarıyız bizim İslam'daki yerimiz herkesçe malümdur, diye sesleniyorlardı. Ardından Kureyşliler seslendi:

Peygamberimiz vefatından 5 gün önce Perşembe günü sabahı hastalığı ağırlaştı. Efendimiz'in yanında yine eşleri, torunları ve kızı Fatıma bulunuyordu.!''Ey kızım Fatıma!.. Ey halam Safiyye!.. Allah katında makbul olacak ameller işleyiniz! Çünkü ben, sizi Allah'ın azabından kurtaramam. -3-

Size Allah'tan korkmanızı, O'na karşı takvalı olmanızı tavsiye ediyorum! Sizi Allah' ısmarlıyorum. Ben sizin için apaçık bir uyarıcıyım. Allah'ın mülkünde Allah'ın kullarına zülum yaparak Allah'a üstünlük taslamayın! Nitekim Allah hem bana hemde size şu uyarılarda bulunmuştur:''İşte Ahiret yurdu! Biz onu yeryüzünde bübürlenmeyi ve bozgunculuğu arzulamayan kimselere veririz. Akıbet, takva sahiplerinindir.''

Rasulullah bu ayetleri okuduktan sonra sözlerine şöyle devam etti:

-Rasulullah benim kapımın önünden her geçtiğinde, mutlaka beni sorar ve bana faydalı birşeyler söylerdi. Birgün yine kapımın önünden geçti ancak bana birşey söylemedi sonra bir veya iki kere daha geçti yine bana birşey söylemedi. Bunun üzerine yardımcı kıza

-Konuşacak dermanım yok, dedi. Süheyl ,

-Ya Ömer! Otur, dedi. Sonra kelime-i şehadet getirdi ve şöyle dedi -5-

Ubeydullah b. Ümeyr anlatıyor: ?Resulullah vefat ettiğinde Mekke'de vali olarak Attab b. Esid bulunuyordu. Resulullah'ın vefat haberi Mekke'lilere ulaşınca Mescid-i Haram'da bulununanlar ağlamaya, inleyip feryat etmeye başladılar. Bunun üzerine vali Attab üzüntüsünden Mekke'den çıkıp iki dağın arasındaki bir oyuğa girdi ve ağlamaya başladı. Süheyl b. Amr onu takip ederek yanına geldi.

-Kalk ve insanlara, onları teselli edecek bir şeyler söyle dedi. Attab ,

Peygamberimizin hastalığı humma hastalığı idi. Bu hastalığında son derece zayıflamıştı, yalnız başına yürüyemiyordu. Hastalığın şiddeti ateşin yüksekliği sebebiyle Peygamber efendimiz yatağında bile rahat edemiyor. Bir o tarafa bir bu tarafa dönüyordu. Hz. Aişe Resullah'ın hastalığından daha zor daha şiddetli bir hastalığı görmediğini söyler. Ya Resullah ben böyle sıtma görmedim, diyen Ümmü Bişr?e Allah Resulu ''Bizim hastalığımız, herkesten daha şiddetli daha ziyade olur;fakat bunun mukabilinde kazandığımız sevab ve mukafatta da o nisbette fazla olur.''buyurmuştur. Peygamberimiz Medine mezarlığını ziyaretten döndüğü zaman hastalandı. O geceyi muhterem eşi Hz. Meymune'nin yanında geçirecekti. Çünkü sıra onda idi. Günlerden Çarşamba idi. Peygamberimiz rahatsızlığına rağmen eşlerine eşit davranmayı hatırından çıkarmadı. Rahatsızlığının ilk beş gününü onların yanında geçirdi. Pazartesi günü hastalığı iyice ağırlaşınca Hz. Aişe'nin yanında kalmak için diğer eşlerinden izin istedi. Hastalığının son sekiz günü burada geçti.

-Ya Rasulallah, Rabbin sana müştaktır, senden başka hiç kimseden böyle bir müseade istememiş ve istemeyecektir. Alahü Teala böylece senin şerefini tamamlamak istiyor, dedi.

-Eyvah, Ey Allah'ın seçkin kulu, deyip başını kaldırdı. Sonra bir daha eğilip alnını öpüp, -Eyvah, Ey Allah'ın sevgili dostu! Resulullah s. a. v vefat etti, dedi. Sonra çıkıp mescide gitti.

Ümmü Seleme'nin Ağlaması:

Peygamberimizin vefat haberi hemen yayıldı: Bunu duyan herkes şaşırdı, kaldı. Medine'nin üstünü derin bir matem havası kapladı. O'nun biricik kızı Hz. Fatıma : "O gün gökyüzünün ufukları bozardı. Günün ortasında güneşin aydınlığı köreldi. İkindi vaktinde kainat karanlık içinde kaldı. Peygamberimizin vefatından sonra yeryüzü O'na üzüntüsünden bir kum yığını haline geldi. Şimdi doğunun batının şehirleri O'na ağlasın. Mudar ve Yemen'in bütün kabileleri matem tutsun, diyordu.

-Bizler ise onun baba tarafından en yakın akrabalarıyız. Bizleri içeri almalısınız! Seslerin iyice yükselmesi üzerine Hz. Ebu Bekir toplananların karşısına geçerek şöyle dedi:

-Bırak; ... ağlamayı da bir an evvel ResulullaH'ın techizine başlayın, dedi. O esnada ensar kapıya geldi ve,

-Ben hastayım.. Bu durumda artık aranızda dolaşamam. Müsaadeniz olursa, ben Aişe 'nin odasında kalayım da o bana baksın, Bunun üzerine ben Onun hastalığıyla ilgilenmeye başladım. Oysa ben, o güne kadar hiçbir hastaya bakmamıştım

hangi camiyse söyle gelmim bu ne kadar uzun ya:)

ENSARIN KADINIYLA ERKEĞİYLE AĞLAŞMALARI

Biz Resul-i Ekrem'in hanımları, Resulullah vefat ettiği gün toplanmış, ağlıyorduk. O gece sabaha kadar hiç uyumadık. Fakat Resulullah evimizde ve divanının üzerinde duruyor olmasıylada zaman zaman teselli buluyor kendimize geliyorduk. Bir ara seher vaktine doğru kazma-kürek sesine benzeyen sesler işittik. Bunun üzerine hepimiz bağırdık ve ağlaştık. Mesciddekiler de ağladılar. Adeta Medine, tek bir bağrış halinde sallanıyordu. Sonra Bilal kalktı ve sabah ezanını okumaya başladı. Resulullah'ın isminin zikredildiği yere geldiğinde, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Onun bu hali bizi dahada kederlendirdi. Bu rsnada insanlar Resullah'ın kabrinin kazıldığı odaya girmek için hücum ettiler. Fakat biz kimse girmeden kapıyı kilitledik. O ne büyük musibetti başımıza gelen! Bundan sonra herhangi bir sıkıntıyla karşılaşsak o halimizi hatırlar ve önümüzdeki musibeti hiç önemsemezdik.

Osman b. Affan anlatıyor:''Resulullah'ın vefatına sahabeler çok üzülmüşlerdi. Hatta bazıları onun ölümünden dolayı vesvelere kapılıyordu. Mahzun mahzun günlerini geçirenlerden biri de bendim. Bir ara, Medine'nin yüksek binalarının birinin damında oturuyordum... O esnada aşağıdan Hz. Ömer geçmiş: ancak üzüntü ve kederimden onun geçtiğinin farkına varmamıştım. Hz. Ömer , Hz. Ebu Bekir'in yanına giderek şöyle dedi: ... Sana hayret edeceğin birşey söyleyeyim mi? Ben Osman'ın yanından geçtim; ona selam verdim, ancak o benim selamımı almadı, duymadı. Zira Hz. Osman'ın üzüntüden işiten kulakları işitmez olmuştu.

-Bu melek, Hz. Cebrail?e benzemiyor, dedi. Rasul-i Ekrem şöyle buyurdu:

-Evet, ya Aişe, bu, ölüm meleği;Bana geldi ve''Allahu Teala beni sana gönderdi ve iznin olmadan yanıma girmememi emrettii. İzin vermessen geri dönerim, izin verirsen girerim. Sen müsaade etmeden ruhunu almamamı bana emretti. Emrin nedir?''diye sordu. Bende kendisine''Cebrail gelinceye kadar benden uzaklaş''dedim. Cebrail'in gelme vakdidir. Hz. Aişe bunun üzere,''Ne bir fikir yürütecek nede bir cevaba muktedir olacak durumda idik. büyük bir felaketle karşılaşmış olarak dehşet içinde kaldık. İşin önemine binaen kimsenin ağızından ses çıkmıyor, ehl-i beyt dehşet içinde bekliyordu. Tam bu sırada Hz. Cebrailin kapıya geldiğini anladım. Selam verdi, kadınlar çıktı. Hz. Cebrail girdi ve Resul-iEkreme '' :

Resulullah hasta iken ziyaretine gittim. Onu öyle görünce ağlamaya başladım. Bunun üzerine Resulullah başını kaldırdı ve,

Hz. Aişe ,. Ömer b. hattap ile Muğire b. Şu'be kapıya gelip içeri girmek için izin istediler. İçeri girmelerine müsade ettim ve aramıza bir perde çektim. Hz. Ömer r. a :

-Kapımın önüne bir yastık koy. dedim ve başıma bir sargı bağladım. Peygamber efendimiz bu sefer geçtiğinde:

-Mü'minin ruhu ter ile... çıkar buyurdu. Mübarek başı omuzumda iken birden bire omzumdan kayarak başıma dayadı. Önce başıma dayamak istiyor zannettim ancak sonradan ağzından bir damla tam göğüsümün ortasına indi. Korkudan tüğlerim ürperdi.. Bu bir baygınlıktır, diyerek üzerine bir örtü çektim. Resul-i Kibriya Efendimiz, başı Hz. Aişe'nin kucağında göğsüne dayalı halde ''-Namaz, namaz;zira siz namaza devam ettiğiniz müddetce dine bağlısın. Onun için hepiniz namaza devam ediniz buyurdu ve ''namaz, namaz ''diye diye ruhunu teslim etti. Ruhunu teslim ederken dudaklarındaki son cümle:Allah'ım, beni Refik-i Ala ya ulaştır! diye niyaz ediyordu.

5-M Fethullah GÜLEN'İN Vaaz Kasetleri

Dökülen soğuk suyla kendine gelince sorduğu soru yine aynı soruydu: 'Cemaat namazı kıldı mı? Hayır, cemaati saatlerden beri O'nu bekliyordu. Gözler hep kapısındaydı. Ne zaman perde aralanacak ve mescide yine güneş ne zaman doğacaktı. İşte bunu gözlüyorlardı. Çoğu, O güneşin batmak üzere olduğunu farkındaydılar; ancak buna bir türlü inanmak istemiyorlardı. Allah Resulü artık namaz kıldıracak takatının olmadığını anlayınca 'Ebu Bekr'e namazı kıldırsın!' buyurdu. Biraz kendinde iyileşme hissedince de mescide doğru yürüdü. Bir kolundan amcası Abbas , diğerinden de amcasının oğlu aynı zamanda damadı, Hazreti Ali tutmuş, zorlukla mescide götürülmüştü. Kendisinden sonra imam olacak zatın arkasına durdu ve namazı oturarak kıldı. O, bu şekilde mescide sadece iki defa gelebildi.

-Sizler, benden sonra insanlar tarafından zayıf kimseler gibi muamele göreceksiniz''

KAYNAKLAR

Hicretin onuncu yılı (Miladi 632) Zilkade ayında Resul-i Kibri ya Efendimiz, hac için hazırlandı. Medine'deki Müslümanlara da haccetmek üzere hazırlanmaları emir buyurdu. Medine dışındaki Müslümanlara da bu maksatla hazırlanıp Medine'de toplanmaları için haber gönderdi. Efendimiz'le beraber haccetmek arzusunda olan binlerce Müslüman, Medineye akın etti. Çok geçmeden Medine İslam'ın ulaştığı bütün coğrafyalardan Müslümanlarla doldu. Şehrin etrafında çadırlar kuruldu. Zilkade ayının çıkmasına beş gün kala, bir cumartesi günü ikindiden sonra Resulullah Efendimiz, devesinin üzerindeyken, Maide suresi 3. ayet ''İşte bugün, sizin için dizinizi kemale erdirdim; üzerindeki nimetimi tamamladım ve size din olarak İslamiyet-i seçip kabul ettim! ayeti nazil oldu. Bu ayeti duyan Ashab-ı Kiram son derece sevindiler ancak Hz. Ebu Bekir, bu ayetin Resulluh'ın vefatının yakın olduğuna işaret olduğunu anladığı için ağlıyordu.

SEKİZ GÜN ÖNCE

Hz. Abbas ,

Efendimiz son günlerinde her fırsatta Müslümanlara hitap ederek nasihatta bulunmuştu. Onlardan birinde,' ?Ben, sizin Kevser havuzuna ilk kavuşanınız ve sizi ilk karşılayanınız olacağım.''buyurduktan sonra sözlerine şöyle devam etti:''Ben, sizin hakkınızda, benden sonra dininizden dönmenizden korkmuyorum;fakat, ben sizin hakkınızda, benden sonra dünyaya dalıp, sizden öncekilerin yok olup gittikleri gibi sizinde yok olup gitmenizden korkuyorum!''

SON GÜN

-Vah! belim kırıldı. Dayanağım gitti, diyordu. O öyle hızlı gidiyordu ki, hiç kimse Hz ebubekir'in bu kadar kısa sürede mescide gideceğini tahmin etmemişti.

M Fettullah GÜLEN Hocaefendi Efendimiz'in son günlerini şu şekilde anlatıyor. Gözlerini açacak dermanı dahi kalmamıştı. Başından aşağıya bir miktar su dökülünce gözlerini açıyor, şayet bir tek kelime söyleyecek kadar dermanıvarsa, 'Cemaat namazı kıldı mı? Diye soruyordu. Ancak bu kadarcık bir enerji sarfı dahi O'nun dermanını tüketiyor ve yine bayılıyordu.

-Ya Rasulullah, sizi kabre kim koyacak, diye sorduk. Rasulullah ,

'' Senden önce hiçbir insana ebedi hayat vermedik, Sen ölürsen, onlar baki mi kalacaklar? .''(Enbiya 34)

Bayram GÖKAY

?İnsanların bana en yakın olanları, kim ve nerede olursa olsun, takva sahibi olanlarıdır buyurdu.''

Muaz b. Cebel anlatıyor:''Resul-i Ekrem beni Yemen'e vali olarak göndereceği gün bana tavsiyelerde bulunuyordu. Ben bineğimin üzerinde, o ise yayan olarak bir müddet benimle birlikte yürüdü. Tavsiyelerini bitirdikten sonra dedi ki :

Hz. Abbas'ın Hanımı Ümmü Fazl'ın anlatıyor:

-Durun biraz! Allah Teala sizleri bağışlasın ve Peygamberinizin hürmetine sizlere hayırlar ihsan etsin. Beni yıkayıp kefenledikten sonra evimdeki kabrimin başında bulunan divanın üzerine koyun ve ardından bir müddet dışarıda bekleyin. Zira benim namazımı ilk kılacak olan, dostum Cebrail 'dir.

Rasul-i Ekrem :

4-Diyanet Web Kütüphanesi

-Ey Muaz! Belki bu seneden sonra artık beni görmeyeceksin. Muhtemelen şu mescidime ve kabrime uğrayacaksın, dedi. Bunun üzerine Muaz Resulullah'tan ayrılmanın verdiği hüzün ve hasretle, hıçkıra hıçkıra ağladı. Resulullah döndü, yüzünü medine istikametine çevirerek,

Ebu Züeyb el-Hüzeli anlatıyor : ?Medine'ye gelmiştim. Bir de gördümki, bütün insanlar, hacıların ihramda?Lebbeyk allahümme lebbeyk? derken ağlayışları gibi ağlayıp inliyorlardı?

Hicret'in onbirinci senesi Safer ayının 26'sı pazartesi günü Efendimiz, ashabına Bizans üzerine sefere çıkmak için hazırlanmalarını emretti. Emri duyan herkes evine gidip hazırlığa başladı. Ertesi gün Allah Resulü, Hz. Üsame bin zeyd'i çağırıp kendisini İslam ordusuna komutan tayin ettiğini bildirdi ve zaferle dönmesi için dua etti. Bu emri verişinden bir gün sonra aniden hastalandı fakat kararından vazgeçmedi. Efendimiz kendilerinden önce

-Kendimi sancılar içinde buluyorum, dedi. Hz. Cebrail de

''Anam babam! Canım ona feda olsun! Canımız, sevgilimiz, Peygamberimiz'in vefat edeceği bize altı gün öncesinden beri haber edilmiştir. Vefat anı yaklaştığı zaman bizleri annemiz Hz. Aişe'nin

1-Kuran' Kerim

RESULULLAH'IN NAMAZININ KILINIŞI

Hz. Osman'ın Üzüntüsü

-Anam babam sana feda olsun bu terler neydi, dedi. Resul-i Ekrem :

''Kibirlenenlerin kalacağı yer cehennem de değilmidir?''

-Ey insanlar! Her kim Muhammed'e inanıyorsa şunu bilsin ki, O vefat etmiştir. Muhammed'in Rabbine kasem olsunki Allah diridir ve asla ölmez! Allah-u Teala şöyle buyurmuştur: ?Muhammed ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler gelip geçmiştir. Şimdi O ölür ya da öldürülürse gerisin geriye mi döneceksiniz?''

-Ya rasulullah başım ağrıyor, dedim.

-Yaklaş, diye buyurdu. Hz. Fatıma Resul-i Ekrem'e doğru eğildi. Efendimiz ona gilizce birşeyler söyledi ve gözleri yaşlı olarak başını kaldırdı. Resul-i Ekrem tekrar Hz. Fatıma 'ya

vefat eden ashabıyla vedalaşmak arzusundaydı. Bir gece yarısı, ansızın evden çıkınca Hz. Aişe nereye gittiğini sordu; O da ''Baki' Mezarlığına medfun bulunan ehlim için istiğfar etmek üzere emir aldım ; oraya gidiyorum? dedi. Kabirler arasında uzun uzun durarak dua ve istiğfarda bulunduktan sonra Ebu Müveyhib'e dönerek?Ey Ebu Müveyhib!.. Dünya hazinelerinin anahtarları ile ahiret nimetlerini seçme hususunda serbest bırakıldım; ben de Ahiret nimetlerini tercih ettim!? buyurarak, yakında ebedi aleme hicret edeceğini işaret etmişti. Efendimiz, bir gün de Uhud'a gitti ve orada şehit olan sahabileri için uzun uzun dua etti.

-Eyvah! Bu ne çetin baygınlıktır, dedi. Biraz durduktan sonra kalktılar. Kapıda Muğire: -Öyle zannediyorum ki, Resulullah vefat etti, dedi. Hz. Ömer r. a Ona;yalan söylüyorsun!... Doğrusu Allah'ın peygamberi münafıkların kökünü kazmadıkça ölmez, dedi. Onlar gittikten sonra babam Hz. Ebu Bekir r. a geldi ve bende arkasına geçtim örtüyü kaldırdım. Babam Resülullah'ı görür görmez, İnna lillahi ve inna ileyhi raciun ; Allah'ın peygamberi vefat etmiş, dedi. Sonra başının ucuna geldi, eğilip mubarek alnından öptü ve,

-Sizi ne ile kefenleyelim, dedik

-Böyle güzel bir koku hiç almış değilim, Efendimiz 'e :

kitap olarak düşünüyorum. Ama Ashab efendimizin duyguları ilebütünleşme arzusuyla bütün hazırlığımı paylaştım

Hz. Ali'nin Üzüntüsü

-Neden ağlıyorlar, buyurdu.

-Bana en yakın olandan başlayarak ehl-i beytimin erkekleri, buyurdu.

2-Hayatüs-Sahabe

NOT:Aşağıdaki kaynaklarda geçen Sahabe Efendimizin hatıraları zaman takvimi içinde bir bütün olarak sunulmaya çalışılmıştır. Lütfen eksiklerimizi <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="ddbfbca4afbcb0ededebe49dbab0bcb4b1f3beb2b0"> adresimize gönderin, Dualarınızla!

MEKKE ASHABIN AĞLAŞMALARI

?Onların birincisi Allah'ın Kitabı Kur'an'dır ; ki içinde hidayet ve nur vardır. Ona sımsıkı sarılınız! İkinciside Ehl-i Beytim'dir.''buyurdu. Bu sözlerinden sonra Hz. Ali'nin elinden tuttu.''Ben kimin Mevlası isem, Ali de onun Mevlasıdır. Allah'ım! O'na dost olana dost, düşman olana düşman ol! ''dedi. Efendimiz'in sözlerinden yakında aralarından ayrılacağını anlayan sahabeler hüzne boğuldu.

3-İhya-ul Umddin

Ebu Saidel-Hudri anlatıyor: ?Resulullah vefat ettiği hastalığında, başını bezle sarmmış bir vaziyette, bizler mescitte otururken çıkageldi. Minberine doğru ilerledi ve çıkarıp oturdu. Bizlerde Resulullah'ın minberine iyice yaklaştık. Hz. Peygamber şöyle dedi:

-Allah Teaala'nın sana selamı vardır., kendini nasıl bulduğunu sana soruyor. Şüphesiz O senin nasıl olduğunu daha iyi bilir, ancak senin kerem ve şerefini artırmayı ve ümmmetin arasında örnek olmayı kast etmiştir, dedi.

Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer : ?es-Selamu aleyke eyyühe'n-Nebiyyü ve rahmetullahi ve berakatühü ?, dediler.

Hz. Ali ,

-Allah adına sizlere yemin veriyoruz ki, Resulullah'ın bu hizmetinde bizim de hakkımız var, dediler ve kendilerinden Evs b. Havaliy'i içeri soktular. Evs'in elinden bir testi, onunla su taşıyordu. O sırada evin içinden, ancak nereden geldiği anlaşılmayan bir ses işitildi:

-İsterseniz şu üzerimdeki elbiselerimle, isterseniz deYemen kumaşı yahut Mısır'ın beyaz beziyle, dedi.

Hz. Ali ayakta, Resulullah'ın yüzünün hizasında durmuş şöyle diyordu:

-Eyvah, Ey Allahın peygamberi, deyip başını kaldırdı. Sonra bir daha eğilip alnını öptü ve ;

Sonra Mikail, sonra İsrafil ve ardında da cemaatiyle birlikte Azrail gelerek namazımı kılarlar. Daha sonra diğer bütün melekler gelir. onlarda namazımı kıldıktan sonra sizler grup gurup içeri girerek namazımı kılar, çokça salat-ü selam getirirsiniz. Kimse, ağlayarak, bağırıp çağırarak bana eziyet vermesin. Namazımı kılmak için öncelikle en yakınlarımdan ehl-i beytim gelsin. Sonrada sizler gelin ve bana selam verin. Burada olmayan kardeşlerime de benden selam gönderin. Sizleri şahit tutuyorum;benden sonra dininize kim girerse, ona benden selam söyleyin. Selamım, bana ve getirdiğim dine, bu günden kıyamete dek tabi olanların üzerine olsun.

-Sizin vefat edeceğinizden endişesiyle ağlıyorlar, dediler. Bunun üzerine Resulullah yatağından kalktı ve mescide giderek minberine oturdu. Hz. Peygamber bir elbiseye bürünmüş, elbisenin iki ucunu da omuzlarından aşağıya sarkıtmıştı. Başınıda bir bezle sarmıştı. Allah Teala'ya hamd-ü sena ettikten sonra şöyle buyurdu:

Hz. Ömer ise şöyle demiştir: ''Vallahi, Hz. Ebu Bekir bu ayetleri okuyana kadar Resulullah'ın vefatına inanmak istemiyordum. Ancak onları işitince, dehşete ve hayrete düştüm, ayaklarım beni taşımaz oldu ve yere yığıldım. Artık Resulullah'ın vefat ettiğine inanmıştım.''

- Nefsime kudret elinde bulunduran Allah adına yeminle söylüyorum ki, şu anda ben havuzumun üzerinde bulunuyorum! Sonra kendisini kastederek,

-Ya Muhammed, ne emrediyorsunuz, Rasul-i Ekrem :

-Ya Aişe neyin var. diye sordu

Hz. Ali'den rivayet edilmiştir:?Resulullah kefenlendikten sonra divanının üzerine konuldu. Hz. Ali

Vefatınızdan sonra sizi kim yıkasın, diye sorduk.

-Benimle beraber gel ;ben senin yerine konuşurum, dedi. Böylelikle beraber Mescid-i haram'a geldiler. Süheyl kalktı, Allah Teala'ya hamd-ü senada bulundu ve sonra bir hutbe okudu. Bu hutbe Hz. Ebu Bekir'in Medine'de -6- insanları teskin ve teselli etmek için okuduğu hutbenin aynıydı;ne bir eksik ne de fazla...(Halbuki Süheyl , Hz. Ebu Bekir'in hutbesini dinlememişti.)

Abdullah İbn Mesud anlatıyor:

-Ensar, erkekleriyle, kadınlarıyla mescidde ağlaşıyorlar, dedi. Resulullah ,

Hz. Aişe anlatıyor

Günler geçtikce evinden hiç çıkmayan Hz. Fatıma'nın ağlamaları öyle bir hal aldı ki Medine halkıda sesini her duyduklarında işlerini bırakıp onunla birlikte ağlıyordu. Bir gün sonra Hz. Ali şehrin kıyısında halkın 'beytül hazan'diye adlandırdığı bir gölgelik yaptı eşine. Hz. fatıma her gün çocuklarını alıp, oraya gidiyor, ağlayarak ibadetlerini orada yapıyordu.

İbn Abbas anlatıyor:... Bu esnada Hz. Ömer insanlara, Hz. Peygamber'in ölmediğini, O münafıkların kökünü kazımadıkça bu dünyadan göçmeyeceğini söylüyordü. Hz. Ebu Bekirin ona,

Okuma sabrını gösterdim. Bu güzel yazı için teşekkürler...

BEŞ GÜN ÖNCE

-Resulullah vefat etti, dediler.

ŞİMDİ AĞLAMAK VAKTİ

-Merhaba hoşgeldiniz.

-O halde azrail gelinceye kadar ayrılma, dedi.

Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmeni

Hz. Ali b. Ebu Talıb r. a anlatıyor. Resüllah'ın cenazesinin techiz ve kefelenmesine başlayınca, içeri kimsenin girmemesi için kapıyı kapattık. Bunun üzerine ensar dışarıdan,

-Ne oldu? Nedir bu hal diye sordum.

Rasul-İ Ekrem vefat edeceği gün sabah vakti, kendisinden bir hafiflik görüldü. Yanındakiler sevinerek, iyidir diyerek işlerine gittiler. Yanında yanlız kadınlar kaldı. Böyle ümitle ferahlık arasında iken Rasul-i Ekrem :

-Ah şu baş ağrısı..! Esasını sorarsanız benimde başım ağrıyor, deyip geçti. Fakat çok geçmeden onu, bir örtünün içinde taşıyarak odama getirdiler.

Allah Resulu, binlerce sahabeyle birlikte veda haccını yaptıktan sonra Mekke'den Medine-yi Münevvere'ye doğru yola çıktı. Gadir-i Hum vadisinde konakladı. Efendimiz, burada öğle namazını kıldırdıktan sonra ashabına,'' Ey insanlar!.. Biliniz ki, ben de insanım!... Yüce Rabbimin elçisi gelecek, beni ebedi aleme çağıracak. Ben de onun davetine icabet edeceğim. Yakında size veda edeceğim! Eğer sadakatle sarılırsanız, sizi doğru yolda muhafaza edecek iki şey bırakıyorum:

_8 HAZİRAN_

Resulullah'a,

Abdurrahman Said b. Yerbu anlatıyor: 'Resullahı'ın vefat ettiği günün ertesi günlerden birinde Hz. Ali başını sarmış ve mahzun bir vaziyette mescide gelmişti.

-Yaklaş, diye buıyrdu. bu defada kulağına bir şeyler fısıldadı ve Hz. Fatıma gülümseyerek başını kaldırdı. Bu durum, Hz Aişe başta olmak üzere odadaki kadınları meraklandırdı. Hz Aişe sonra bir fırsatını bulup Hz. Fatıma'ya bu durumu sordu. O da:

-Senin için endişe duyuyoruz. Ya Resulullah! Senden sonra hangi insanlarla karşılaşacağımızı ve onların bize nasıl davranacağını bilmiyoruz, dedim. Şöyle buyurdu :

-Kadınlar çıksın, bu melek yanıma girmek istiyor, dedi. Herkes çıktı yanlız Aişe kalmıştı. Rasul-i Ekrem'in mübarek başı onun kucağındaydı. Meleği karşılamak üzere Efendimiz oturdu. Aişe?de evin bir köşesine çekilmişti. Bir müddet melekle konuştuktan sonra tekrar Aişe validemizi çağırdı ve başını onun kucağına koydu. Kadınlara da içeri girmelerini söyledi. Hz. Aişe. Resıl-i Ekrem?e :

missdt dostum kendimi hazır hissettiğimde

?es-Selamu aleyke eyyühe'n-Nebiyyü ve rahmetullahi ve berakatühü . Allah'ım! Bizler şahitlik ediyoruz ki Resülun kendisine indirileni tebliğ etti. Ümmetine nasihatci oldu. O Rabbinin dosdoğru olan vaadi tamamlanana ve O'nun dini aziz olana dek Allah yolunda cihat etti. Rabbimiz! Bizi ona inen söze tabi olanlardan eyle. Ahirette bizi onunla yan yana getir. Ondan sonra da -7- bizim ayaklarımızı dinin de sabit eyle...? İnsanlar onun bu duasına,?Amin amin!?diyorlardı. Böylece önce erkekler sonra kadınlar ve onlardan sonra da çocuklar gelerek namazlarını kıldılar?

-Niye ağlıyorsun, buyurdu.

NOT:Aşağıdaki kaynaklarda geçen Sahabe Efendimizin hatıraları zaman takvimi içinde bir bütün olarak sunulmaya çalışılmıştır. Lütfen eksiklerimizi <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="7e1c1f070c1f134e4e48473e19131f1712501d1113"> adresimize gönderin, Dualarınızla!

Enes b. Malik anlatıyor:. Hz. Ebu Bekir'e , İnsanların, Hz. Muhammed'in öldüğünü söylediklerini hizmetçisinden öğrenmesi üzerine bir şiddet ve korkuyla evinden çıkarak mescide gitti. Koşarken,

-Ey müslümanlar! Her kavim, kendi cenazesini teçhiz edip kefenlemekte bir başkasından önce gelir. Geri durun, içeri girmeyin. Şayet girecek olursanız, içeridekileri engellemiş ve Hz. Peygamber'in techizinin yapılmasını geciktirmiş olursunuz. Yeminle söylüyorum ki, çağrılan kimselerden başkası içeri girmeyecektir.''

-Ey Cebrail, ölüm meleği yanıma gelmek için izin istedi, dedi ve olayı anlattı. Hz Cebrail

Haydi, şimdi kalkın ve benden sonra gelenlere, benim yerime dini tebliğ edin, buyurdular

-Kimse onun önüne geçerek imam olamaz! Çünkü o hayattayken sizin imamınız olduğu gibi ölümünde de sizin imamınızdır, dedi. Böylece insanlar gruplar halinde içeri girerek, saflar halinde, kendi başlarına Resulullah'ın cenaze namazını kıldılar.

Efendimiz in mübarek bedeni kabre konulduktan sonra Hz. Ali ve Hz. Enes'i gören Hz. Fatıma , ''Resurullahın üzerine nasıl toprak saçabildiniz, gönlünüz O'nun üzerine örtmeye nasıl razı oldu? diyerek ağlamış onları da ağlatmıştı. Sık sık babasının kabrini ziyaret eden Hz. Fatıma kabir toprağını alıp kokluyor, yüzüne gözüne sürüyor, mersiyeler okuyarak ızdırabını yaşıyordu.''Üzerime o derece müsibetler döküldü kü onlar gündüzlerin üzerine dökülmüş olsaydı, kararır gece olurlardı.''Diyor, Hz. Ali de, vaktini eşinin yanında geçiriyor, O'nu bir an olsun yanlız bırakmıyor, çocuklarıyla ilgileniyordu.

-Birinci seferinde Rasul-i Ekrem bana,''Ben bu gün vefat edeceğim. ''diye buyurdu ve ona ağladım. İkinci seferinde,''Ben Allah'a dua ettim;Ehl-i beytimden ilk olarak seni bana ulaştırmasını ve seni benimle bir arada bulundurmasını istedim''buyurdu, buna da güldüm, dedi ve oğullarını kendisine çekerek başlarını kokladı. Bu esnada ölüm meleği geldi, selam verdi ve içeri girmek için müsade istedi. İzin verildi, içeri girdi ve :

Kıyamet günü şefaatlerinden mahrum etme! Ya Rabbi! Amin. Amin. Amin.

Ensar ve muhacir de, Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer'in verdikleri selam gibi selam verdiler. Önlerinde imam olmaksızın saflar oluşturdular. Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer ön safta, Resulullah'ın yüzünün hizasına gelecek şekilde durmuşlardı. Şöyle dediler:

-Şu anda beni Rabbime ulaştır, buyurdu. Azrail de :... Rabbin sana müştaktır. Senden başka hiç kimseden izin almamı emretmedi... dedi ve ayrıldı. Cebrail gelerek selam verdi ve :Vahiyin dürüldüğü dünya da benim için dürülmüş oldu Ne dünyanın bende bir ihtiyacı ne de benim dünyada bir ihtiyacım kaldı. Benim yeryüzüne son inişimdir, dedi. Hz. Aişe ikindiye doğru Efendimizin göğüsünü tuttu. Bu sırada efendimiz kısa bir baygınlık geçirdi. Sonra alnından inci tanesi gibi terler akmaya başladı. Hz. Aişe terini sildi ve söyle dedi:

Rebiülevvel ayının 12 'si pazartesi günü, aynı zamanda Allah Resülü 'nün gözlerini dünyaya açtığı gündü. Pazartesi günü... Peygamberimiz peşpeşe birkaç baygınlık geçirmişti Peygamber Efendimiz?e en çok benzeyen kişi olan Hz. Fatıma, babasının yanında hüzünle bekliyor, O'nun çektiği ızdırabı gördükçe dayanamıyor, göz yaşı döküyordu. Hz. Fatıma bir ara biricik babasının çektiği sıkıntıya üzülerek ''Vay babamın çektiği ızdraba!.. diye hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Peygamberimiz ; Kızım sakın ağlama! Bugünden sonra baban hiç ızdırap çekmeyecek, Ben vefat ettiğim zaman?inna lillah ve inna ileyhi raciün?de, dedi.

-Resulullah'ın elbiselerini çıkarmayınız! Onu olduğu gibi, üzerindeki gömleğiyle yıkayınız, diyordu. Resulullah'ın elbisesi çıkarılmadı. Fazl b. Abbas Resulullah'ın elbisesini kaldırıyor, Hz. Ali de elini gömleğin altına sokarak yıkıyordı. Evs ise su getirip götürme işine bakıyordu.''

- Bir kula dünya ve onun ziynetleri arz edildi, fakat o ahireti seçti, buyurdu. Resulullah'ın bu sözünden neyi kastettiğini Hz. Ebu Bekir'den başkası anlayamadı. Hz. Ebu Bekir'in gözünden yaşlar dökülmeye başladı.

-Anam babam sana feda olsun! Yaşarken temizdin, öldüğünde de temizsin, diyordu. Çünkü odanın içini, eşi benzeri görülmemiş, gözellikte nefis bir koku kaplamıştı.

Hz. Fatıma Efendimiz'in haber verdiği gibi O'ndan altı ay sonra Ramazan'ın üçüncü günü vefat etti. Cenaze namazını muhterem eşi Hz Ali kıldırdı ve Baki 'mezarlığına defnedildi.

evinde topladı, bize baktı ve gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Sonra şöyle dedi:

Hz. Fatıma son günlerin hastalık halinde geçirdi. Vefatından önceki gün kendini iyi hissedince kalkıp evini düzenledi, çocuklarını yıkayıp temiz elbiseler giydirdi ve onlar için hamur yoğurup ekmek yaptı. Onun bu halini görüp sevinen Hz Ali'ye rüyasında Efendimizi gördüğünü, kendisinni çağırdığını söyledi. Haya timsali Hz Fatıma cenazesini bile insanların görecek olmasından ızdırab duyuyordu. Hz Ebu Bekir'in eşi Hz Esma binti ümeys, ona Habeş ülkesinde tabutunun üstünün burma çubuklarıyla yükseltildiğinden bahsetmişti. Hz. Fatıma da kendi cenazesinin gece vakti bu şekilde bir tabutla taşınmasını vasiyet etmişti.

6 Haziran 2012

RESÜLULLAH?IN YIKANIP KEFENLENMESİ

İbn Abbas anlatıyor: ''Resulullah hasta, yatağında yatıyordu. Sahabelerden bazıları yanına giderek,

Rasulullah daha sonra bütün eşlerine haber göndererek odamda topladı ve,

-Ecel, Allah Teala 'ya dönüş, Sidre-i Münteha'ya Cennetül-me've'ya, dolu dolu kaselere, Refik-i A'LA'YA varış yaklaştı!

-Bizlerden kim senin namazını kıldırsın, dedik. Ve ağladık;Rasulullah da ağladı. Sonra dedi ki:

Kadınların içerisiye girilmesine izin verildi. Resul-i Ekrem, Hz Fatımaya

Efendimiz namazdan sonra yatağına döndü. Peygamberimiz sağlığı müsaade ettiği sürece imamlık görevini yapmaya devam ediyordu. Son kıldırdığı namaz akşam namazı idi. Yatsı namazının vakti girince, namazın kılınıp kılınmadığını sormuş, kılınmadığı, cemaatın kendisini beklediği haber verilince, yıkanarak ayağa kalkmaya çalışmış fakat bayılarak düşmüştü. Kendine geldiğinde yine namazı sormuş, aynı cevabı alınca tekrar yıkanmış, namaza gitmeye çalışmış fakat yine bayılıp düşmüştü. Kendine geldiğinde yine aynı soruyu sormuş ve aynı cevabı almıştı. Tekrar yıkanmış fakat yine bayılmış namaza gitme imkanı bulamamıştı. Bunun üzerine ; - Ebu Bekir, namazı kıldırsın, buyurmuştu. Hz. Aişe, babasının yumuşak kalpli olduğunu, Kur'an okurken ağladığını, makamınıza geçip duramıyacağını, bir başkasının namazı kıldırmasını emredin, demesi üzerine, Peygamberimiz: - Ebu Bekir?e söyleyin Cemaate namaz kıldırsın, buyurmuştu. Bunun üzerine Hz. Ebu Bekir de birkaç gün namaz kıldırmıştı.

-Ehl-i beytimin yakınlarından birkaç kişi koysun. O esnada sizin göremediğiniz fakat onların sizi gördüğü birçok melekte de bu işe katılırlar.

İbn Abbas diyor ki:'' Vallahi, Hz. Ebubekir bu ayeti okuyana kadar insanlar bu ayeti sanki hiç bilmiyorlar gibiydi. Sanki bu ayetle ilk defa karşılaşıyorlardı. Hz. Ebu Bekir'in hatırlatmasından sonra herkes birbirini, teselli etmek için bu ayeti okuyordu.''

5-Namaz Aşıkları.