Konuşmadığımız kadarımız da konuşur oysa.

Pişmanlıklarla yoğrulmamalı...

Bu yüzden, "Allah açık ettiklerinizi de bilir, sakladıklarınızı da" mealli ayeti bir de şöyle anlamalı:

Sevgi tum bunları başarır, yeter ki siz kalbinizin sırlarını öğrenin,

Dahası, konuşturduğu tarafımızın ne kadar olacağına karar veren ve bilerek konuşmayan tarafımız var ki, onun fısıltılı destanlarıyla büyürüz her birimiz.

Aynan olmalıyım...

Seslerini güllerin yaprağına doladıkça, sabahı da, gülü de, kendilerini de yeniden kıymetlendiren ve eşsiz bir değere eriştiren bir simya ustası oluverirler.

Ben bana tanıdıksam, hiçbir uzaklık uzak değil bana.

Görünüşlere mi?

Can sağ iken sarılmalı...

Sevildin denilince sevinen, yoruldun denilince yorulan, öldün denilince ölen midir insanoğlu? Değilse, nedir o bir tek sözcüğün yıkımları, veya başka bir cinsten varlığı bulunsaydı, yapımları? Varlığı ve yokluğu pek belli olmayan bir sözcük nasıl böylesine buyurganlaşıp, egemen olabilir varlığa ve yokluğa? İnsanla hayat arasındaki bağ, bu varsı şeye mi bağlıdır, yoksa, yoksaymaktan mı geçer yolculuk?

Öyle hisset ki, güvenle bakabileyim...

Metruk mü bıraktık özümüzü yoksa?

Neva kıyılarında donan yüzlerin resmini çizeceğim sana kış vakti her yer bembeyaz; beklemeyeceğim yaz gelsin yeşille şenlensin diye Kiji, ben seni en soğuk gecelerin en ölümcül noktasıyla tanıştıracağım; hep sıcak değil günlerimiz, hep yeşil değil rengimiz ve hep değil yumuşak yüreğimiz; anla diye Şiraze soğuk iliklerimize işlemiş.

Neydi o dökülüveren, söyleniveren, çıkan, bir tek sözcük?

O sözcüğün dudaklardan dökülmesiyle apansız açığa çıkan sır. Henüz hazır değilken gerçekleşen görünmez kaza. El üzerindeki elin pençeye dönüşmesi, ten üzerindeki elin aradaki perdeyi yırtan keskin bir bıçak oluşu. Kanın, içindeki hayatla, içindeyken verdiği hayatın bitişi: Kan tutması, kan donması, kana susamak, kana kana içmek arzusunun yana yana susamaya dönüşmesi. Kasılan dudakların küçülmesi, incelmesi, çizgileşmesi.

Göz bakarken bakmalıyım sana...

O zaman bir an önce çıplaklığınızı örtün ve sevginin zorlu düzeninden

Sustuğu kadardır insan ve boyunu ölçmeye gelmez.

Soyunmanız ve önünde çıplak kalmanız için sizi zorlar,

Seni de dupduru isterim karşımda...

Saklanan her şey, ister istemez açık edilmiş bir amaçla saklanır.

Ama diyelim ki korkulara kapılmışsınız,

O bir tek sözcük çekilince taşıdığı anlamdan, yani varoluş bütüncül yapısından, kopmuştur kıyamet. ?Saçma?nın anlamı, sessizliğin sesi tuttuğu zemin, kaymıştır. Milimetrik kayma ya da kaybolan tüm varlıkları ve oluşu sarsmış, buz üzerinde kurulu görkemli şehrin altını oymuş ve o küçücük delikten yukarısını gözetleyen yutma histerisi, alaşağı etmiştir herşeyi. Varlık yerini yokluğa, yoklut denilen yeni ve başka bir varlığa bırakmıştır. İnadın gerdiği kas çözülmüş, umudun pembe havası dağılmış, kıskançlığın kıskacı kopmuş, zevkin tadı kaçmış, bellek silinmiş, öfke ateşi sönmüş, gözyaşı kaynağı kurumuş, mermi havada kalmış, makinalar durmuş, gülücük uçmuş, çıkmıştır çivisi soyut ve somut görüntülerin.

Arkamdan şikayetlenme!

uzaklaşıp mevsimleri olmayan bir dünyaya sığının daha iyidir,

"Sevmeyi bilmeyene bilmeyi sevmek ne ki?"

O sözcüğün bozduğu piyanonun tuşlarından çıkan sessizlik, kopan teliyle ne yapacağını bilemeyen keman, içinden nefes geçmeyen neyin milyarlarca yıllık sessizliği ve tüm bunların yapıp ettikleriyle anlamları olan herşeye karşı suikastı, ya da iyi niyeti. Reddin, kabul etmemenin, inkarın içindeki kabul. Olmamış olma. O sözcükle düşen çığ. O çığın altında kalan her şey. Örtmesi değil, yok etmesi çığın, hem altındakileri hem de kendini. Açığa çıkmayan çığlığı çığın.

Sanırız ki, insan konuştuğu kadardır.

Bülbüller gül yapraklarının kızıllığının kromotografik analizini yapmazlar, yapamazlar.

Hani bilirsin, esirgemem lafımı,

Kulak duyarken anlatılmalı...

Her türden gizlenme, görünmek istememek gibi görünür bir siperin ardında durur.

Tereddüt diye tanıştığımız ama bir türlü evimizde ağırlayamadığımız o insani hal.

"Allah açık ettiklerinizi açık ederken sakladığınız niyetlerinizi de bilir."

Kendisiyle kendisi arasında beliren mesafeden başka hiçbir mesafe tanımlayamaz uzaklığın dehşetini.

Başkalarının plağını çalmak kendi içinde. T/uzak.

Umutlar ve hayaller çıktıkları yere geri dönmüşlerdir, o sözcüğün çıkışıyla. Ne bakır levhalarla lale desenleri, ne özenle dokunmuş kuşakta gül dalları, ne suyu sinesine çekmiş ebru desenleri, ne sabahın erkenine konmuş kuş cıvıltıları, ne yeşillikler içinde şırıltısı göğe yükselen ve sessizliğin en uyumlu dostu dereler, ne üstündeki şezlongta salınıp duran dinginlik kalmıştır. Bu arada, ateşli tutkular da, buz mağarasındaki akıntı heykelleri gibi, soğuk ve yabanıl nesnelere dönüşmüşlerdir.

Hem sakınmadan, mertce...

Ve yüreğinize gömdüğünüz sevgili için iyi birşeyler dileyip yatın;

söz ederken düşünebilseydi insan azıcık oysa

Her perde bir pencerenin ardına asılır.

ve bu yolla Hayatın yüreğinden bir parça olun,

ama bazıları kalpten yol izler nura

Gözlerimin içine baka baka yaka silk benden!

Hüsrandadır insan

Boyun eğdirinceye dek ezer, yoğurur sizi,

Ama eğer sevgiye kapılmışsanız ve tutkularınız olsun istiyorsanız,

güzelmiş...

Ki kimse ustası değildir yaşamanın.

O bir tek sözcüğün patlamasıyla eriyip yitenler. Suların karaları kaplaması, yıkılan bendler, suyun içinde yüzen balıklara dönüşmesi her şeyin. Kavanozda rengarek bir misket. Sallandıkça su soyundan cama çarpıp çarpıp, diğer köşeye gidip gidip gelmesi. Köklerinden dökülen topraklara tuttunmaya çabalayan ağaç ve nafile uğraşı sırasında en ince damarlarına kadar köklerinin de çaresizce yüzgeçleşmesi. Tersyüz olmuş evler, elektrik hatlarının kısa devrelerle başlayan ve suya kendini teslim ederek biten kıvılcımlı çatırtıları. Gemi güvertesinin, suya yakınlık esnasındaki suya hasretinin su yüzüne çıkması. Kışa hazırlanmış kupkuru sivri biberlerin suya direnmeleri. Kağıtların eriyip parçalanarak, üzerlerindeki yazılardan kurtulmanın sağladığı hafiflikle, oraya buraya toz tanecikleri gibi uçuşuşu.

O bir tek sözcük kundaklamıştır ya her şeyi, ortalık toz duman, alev ve sise belenmiştir. Duygular, düşünceler, hayaller, umutlar, nesneler, sözcükler, şekillerini, seslerini ve kokularını yitirerek hiçliğin anaforunda yokluğa, yokluktan yapılma ürpertici ve tanımsız bir varlığa bürünmüşlerdir. Bir karanlık, bir ıssızlık basmıştır ortalığı. O sözcüğü söyleyen de dinleyen de aynı yitikliğin duvarında paramparça olmuşlardır. Kalmamıştır ortada ne söyleyen, ne de dinleyen.

O sözcüğün çıktığı ağzın, az önce istekle emdiği/çektiği/somurduğu sigaranın ucundaki kor ateşin, o sözcükle sönmesi bir daha hiç aynı şekilde yanmamacasına. Bir burgu gibi dünyayı tam ortasından delerek iplik geçirmesi ve o ipliğin iki ucunu bağlayarak, biraz da gökten yıldız alıp kenarlarını süsleyip kolyeye dönüştürmesi ve bu kolyeyi olmayan bembeyaz bir boyuna takması. Ne iyimserlik, ne kötümserlik, ne güzellik duygusu, ne korku, ne umut esinlemeyen o görünmez boyundaki kolye.

gözlerinize sağlık teşekkür ettik

Görünmeyen yanlarımızın olduğu ne kadar da görünürdür oysa. Görüntümüz de göstermek istemediğimiz yanlarımızdan arta kalandır.

İhtimal: Kendine şaşırmışlığı insanın.

Hatırla ki, Sen de unutuşun kara gecesine yuvarlanacaksın Bir adın kalacak geriye

Sevmem, ölenin ardından ağıt yakmayı!

Şimdi gece Sabaha çok var Işık uzaklarda Yokluğun gecesinde, adın bile unutulmuşken, kimden meded umarsın sor kendine? Kim Sana hayat vermişse, kurumuş kemikleri toplayıp dirilten de O elbette

vurdumduymazlığın kor ateşlerinde bütün ormanları yakmışsın demektir.

Laf değil, icraat beklerim senden!

Görünürler üzerinden mi?

Çünkü sevgi kendi kendini bütünler ve kendi kendine yeterlidir,

bir güne başlayabiliyor olsun teşekkür etmek olsun,

Dostsan,

Bir mezar taşın hatırlayacak belki Seni Belki o da unutacak

bazen sözün izi dayaktan beter oluyor dile söz geçirmek lazım

Karşısındakine kendinden başka birşey vermez Sevgi,

Varsın istekle ve çoşkuyla aksın kanınız,

Öyle bak ki, hislerini görebileyim...

hayırlı, güzel yarınlar dileğiyle...

yüreğinize sağlık

Yiğit ol! Gerekirse yiğ... itce azarla, çekinme!

Dil dönerken söylenmeli her şey...

Ve kendinden başka hiçbirseyi geri almaz,

Sanırız ki insan göründüğünden ibarettir.

Severler, sevmesini bilirler.

Asıl yaşamak tereddüttür o halde.

hoşbuldum, yarenim, nasıl keyifler?

Görünmediğince insandır insan ve aynalara yüz vermez.

Çiçeklerin taç yapraklarını sayıp sayıp da, bir çiçek yüzünü yüzündeki sevince katıştıramayacağın bir sevdiğin yoksa, çiçek çiçek aşkları doğramışsın, nice demektir.

Her pencere bir perdeyi saklar.

Kalıbımızı hazdan hazza gezdirirken, kalbimizi hepten tedavülden kaldırmış gibi aç ve susuz mu bırakıyoruz?

SENAİ DEMİRCİ

Tutkunuz, kendi Sevgi anlayışınızla kendinizi vurmak olsun,

çok güzel bir yazı olmuş kartalbey

Yaşama acemiliğimiz.

Uzak: Kendine yabancılığı insanın.

Yüzüne söyleyebilmeliyim her şeyi...

Çünkü başınıza tacı oturtacak olan da,

Ne kadar haklı! Ormanın nerede olduğu bildiğin halde, ormana yürüyecek heyecanın yoksa,

Tanışıklıklarımız hangi görüntülere dayanıyor?

Savaşlardan yorulmuş ağzı yaralı bir kılıç gibi, kullanıla kullanıla yıpranmış bir ceketin kol ağzı gibi, yıllar sonra karşılaşılan bir dost gibi şimdiyi ve yarını elinin tersi ile iteleyen, dünü; zamanı ortadan kaldırmak için kullanan, o sözcük. Katı, sert, kesip atan. Kesip atan dünya hayat denilen?ipsiz uçurtma?yı. Ve bırakan, sonsuz diyerek kesip attığımız, ne idiğü belli olmayan imgenin uzayına. Uçurup bırakan o sözcük. Sevinci im?leyen uçma?yı kaçma?ya dönüştüren, karartan. ?Aydınlık mı, karanlıklar mı -evet, lar- bulunduğumuz sahnenin fonu, altyapısı, zemini? sorusu.

Sizi çarmıha gerecek olan da sevgidir,

yine düşündüren, bilincimize seslenen manalı ifadelerinizi paylaşmışsınız

Ama sizinle konustuğu zaman yine de ona inanmamazlık etmeyin,

bazı sözler gelir geçer

O bir tek sözcük dökülüverince dudaklarından, capcanlı hayat duruverir, donar denizler ve göller, rüzgarlar kaskatı ve karanlık bir örtü gibi kaplarlar ortalığı, ses yarı şeffaf kalakalır boşlukta, ırmaklar gibi nefesler de sanki hiç akmamış olurlar. Bir el havada kalır, bir parmak yarı bükülü dal parçasına dönüşür, bir kıvrım tarih öncesinden bir çizik gibi anlamsızlaşır, arayıcısı için giz çağrıştırır. Elektrik kablolarla kalakalır, otomobiller yollarda. Trenler sanki hiç tatlı takırtıları ile salına salına gitmemişlerdir uzak ufuklara doğru, otobüs camları binbir görüntüye pencere olmamışlardır sanki. Uçaklar ve kuşlar, aynı göğün çocuk elinden çıkmış acemi resimleridirler. Durmuş, donmuş, kalakalmıştır herşey.

Ne şekil gelirse, öylece...

Tutkunuz, gün akşama erdiğinde evinize minnet dolu bir yürekle dönebilmek olsun,

diye soruyor İskender Pala.

Gövdenin kendisine eşlik edemediği cinnet noktası, sıcaktan buharlaşan beyin, soğuktan keçeleşen ayakların hissizliği. O sözcükle patlayan atmosfer ve tuz buz olan dünya. O dünyanın parçalanması ile parçalanan ve sonsuzlukta uçuşan milyarlarca iç dünya ve dünyalar.

Keşkelere meydan vermemeli hayatım,

Tutkunuz, aşırı duygusal davranışların getireceği acıları tanımak olsun,

yaren güzel yazı manalı. Sözün izi de parmak izi gibi midir hayatımızda acaba...

Söyle kendine

Sarp ve kayalıktır sevginin yolları,

Her bir açılma, bir tür saklanmayı içerir.

O bir tek sözcük çekilince taşıdığı anlamdan, yani varoluş bütüncül yapısından, kopmuştur kıyamet. ?Saçma?nın anlamı, sessizliğin sesi tuttuğu zemin, kaymıştır.

Bir de konuşamayan tarafımız var ki, nice konuşmaların gürültüsünü bastırırdı açsaydı ağzını.

Bilgi yarışması değildir yaşamak; sevgi yoğrulmasıdır.

alıntı

çilem hoşgeldin,

Çünkü, açık edilen her şey, daha saklı bir amaçla açık edilir.

Ve sevgiden salt bir huzur ve zevk bekliyorsunuz,

Şunları kendinize seçin;

Dışımızı süsleyerek gizlediğimiz çirkin bir içle mi adımlıyoruz hayatı?

Söylenince o sözcük, şehre elektrik sağlayan şalterin indirilmesi gibi, elektrikle birlikte varolan her şeyin varlık gerekçelerini, önemlerini ve değerlerini yitirişleri ve bıraktıkları boşlukta açılan çıkılması zor çukur, hayatla arada açılan yar.

Bembeyaz kesinceye dek evirir, çevirir, acı verir canınıza,

Dudaklarınızda onu yücelten bir şarkı olsun.

Kime, niye, nasıl yakın olabilirim ki?

O nu hatırla Söyle kendine ki, çoklarının ışıklara kanıp sahte renklerin kuyularına daldığı bu gece,

Sevginin kendini mutlu etmekten öte hicbir arzusu yoktur,

Tıpkı püsküllerin mısırı sarışları gibi sevgi de sizi kendisine sarar,

Ömrümüzün kareleri nerede akıyor?

Hazırım tüm içtenliğimle konuşmaya, ama,

Tutkunuz, gün öğleye eriştiğinde oturup sevginin heyecanını düşünmek olsun,

Tutkunuz, kanatlanmış bir yürekle sabaha gözlerinizi açıp sevgi dolu

Ama içinize ates dustu mu izlemekten geri durmayın,

Söyle kendine ki, çoklarının Seni unuttuğu bu gece, Sen de herkesi unut,

Gerçi sözleri düşlerinizi darmadağın edebilir,

Ben bana uzaksam, kim ve ne yakın olabilir bana?

Başkalarının gözünde yer edinmek için habire makyajlarken yüzümüzü, özümüzü kendi yüzümüzden fellik fellik kaçıran bir sahtekar mıyız?

Tutkunuz, sevginin içinde erimek olsun,