"Benim gözlerim yeşildir onun gözleri kara

tek doğru, en güzel örnek, der.

ninniler uydurup uyutur bizi

Zikir ve fikir.

Ellerim fırtınada çırpınan bir beyaz yelken...

dedelerimizin derin boşluklar içinde, uzun,

Gönlünün fermanı yaz getir bana...

Gözlerim bir çığlık, bir yaralı haykırış.

işte, der, insanoğlunun geçmiş hayatı bu.

İstanbul.

gösterir bize evvel zamanı,

Gözlerim bu gece çok uzaktan geç/emey/en bir gemi

zifiri karanlık hayatından.

Karanfilin gözü yolda kalanda...

Ellerin fermanı vız gelir bana.

Dudağımda bir yarım ezgi..

başlık bana aşiyanı hatırlattı hatırlamışken mimarından bir şiir

sadece susarak...

bakarsın gelecek günlerin farkı yok geçen geceden.

Aşkın acısına ferman diyorlar

ve başlar bize maval okumaya.

Seyfullah.

Yaz akşamı seni bil ki bu nigar

Ellerim bir martı, telaşlı ve ürkek

Olmaz iklimlerden yollar aşırdın

Hazin hazin yada salır neyleyim...

Bir kenti böylece bırakıp gitmek...

Ben günah kadar beyazım, o tövbe kadar kara"