?Daha dün konuşmuştuk ama...? diyorsun. ?Ama nasıl olur!?lar çekip çekiştiriyor iki yakanı.

doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan?her nefis ölümü tadacaktır!? yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl mıştır.

güzelliğini aynaların kırıklarında arayan,

güzel bir insandan, güzel bir yazı.

Hayret! Ben öldüm bu defa... Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen.

sağol arkadaşım paylaştığın için..

İşte davetiyen:

her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan,

hımmm... güzelmiş.

Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir.

?Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış? dedin. ?Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık.?

her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren,

İşine ara vereceksin bugün... Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına. Hızını kestim hayatının. Üzerine saldım kaygılarını. Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni. Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım.

uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız senai demirci

?Rahmetli...? sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin.

Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede. Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların.

teşekkürler okuduğunuz için.

Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti. Birden geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi. Şaşırdın. Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi. Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti. Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin?az sonra?lar havada asılı kaldı. Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı. Aşinalığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne. Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup. Oyala dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden. Avunduğun/avuttuğ un haz perdeleri parelendi. Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu. Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana giren, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi.

sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan,

her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan,

kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan,

doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan,

Sahnedeyim.

severim senai demirci'yi.

unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen,

Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim. Ayıp olur, çok ayıp... Davetlilerin yüzüne bakamam sonra. Dediği gibi şairin, bir musallalık saltanatım bu benim. Başroldeyim. Toprağa konulacak adam rolü benim. Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım. Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa. Üzerine toprak atılan adamı... Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı... Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı... Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı... Elbiseleri evden çıkarılacak adamı... Ben oynayacağım.

En öndeki olmalısın ayakta duranların. En dik duranı.

Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan,

damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan,

?Hiç beklenmedik bir ölüm!? ?Vakitsiz? ?Erken!? ?Sürpriz!?

Gitsen de bir gitmesen de bir, bir cenaze olacak cami avlularından birinde...

İki yakasında da eksiğim İstanbul?un.

toprağa girmeye üşenen,

ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan,

Beklerim.

Yatağı soğuk kalacak adamı... Akşam eve dönmeyecek adamı... Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı... Sofrada yeri olmayacak adamı... Adı telefon rehberinden silinecek adamı... Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı... Ben oynayacağım. Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı... Resmine bakıp bakıp da ağlanacak adamı... ?Adı neydi... Hani..!? diye yokluğu kanıksanacak adamı... Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı... Ben oynuyorum bugün...

hele sen teneşire yat gerisi kolay..:)

Senai Demirci