Kürt açılımının merkezine Apo yerleşti. Zira, 15 Ağustos?ta (2009) manifestosunu ilan edecek ve dolayısıyla bütün gözler ona çevrildi. Basına bakılırsa, taraflar birbirinden rol aşırmaya çalışıyor. Umreye gitme planlarının basına düşmesine rağmen hayattaki en büyük kutsalı herhalde çıkar olan Ertuğrul Özkök sonunda?Apocu? da kesildi. Özal döneminde adı Özköşk?e çıkan ve ardından onu tasfiye eden çevrelerle yakınlaşan, flört eden Özkök petrolün hatırına mıdır nedir sonunda Apo ile görüşülmesi gerektiğini söyleyerek açık artırmayı başlattı. Bunun sonu nereye varır dayanır bilinmez. Lakin Hasan Cemal gibiler de arkasından sürece katkıda bulunmaya başladılar ve açılımın bir tarafında Apo olmadan açılım olmayacağı tiradını dile getirdiler. Ve sonunda iş akıl almaz boyutlara ulaştı. Cilali İbo devrinden sonra bir de karşımıza cilalı Apo devri çıktı. Akil adam olarak önerilen isimlerden olan İlter Türkmen örgüt veya eski adıyla çete ile devletin pazarlık yapmayacağını söylemeyi akledebilen tek akil adamdı. Açılımın arefesinde farklı bir PKK ve Apo panoraması çizilmeye başlandı. Kürt yazar Enver Sezgin?e göre, durum hiç beklenmedik boyutlara kadar ulaşabilir. Enver Sezgin?in Neşe Düzel?e çizdiği tablo hayal bile edilemeyecek cinsten. Lakin gelişmeler dikkate alındığında?olmaz olmaz? denilemez. Zaten Enver Sezgin siyasetin olgunlaştığını ve dolayısıyla her talebe açık olduğunu söylüyor. Çözümün kimlik tanımında yattığını ve ekonomik boyutlarının da olduğunu kabul ediyor. Onun çizdiği tahminen 5 ile 15 yıllık panoramik ufku şöyle analiz edebiliriz:

mustafaözcan.com

Cumhurbaşkanı olmasa bile Sudan?daki gibi yardımcılığına da razı olurlar! Irak?ta böyle bir şey olmuş ama yine de anlaşamamışlardı. Bugün Irak?ta Bağdat ile Erbil arasındaki ilişkilere baktığınız da neden Enver Sezgin?in takdim ettiği Apo paketinin kabul edilemez olduğunu görürsünüz. Irak aynası her şeyi gösteriyor. Eskiden beri siyasette bir söz vardır. 27 Mayıs darbesinde de tecrübe edilmiştir. İdamdan yırtan siyasetçiler daha sonra jet hızıyla yükselirler. Galiba Ecevit ile Bahçeli ve Yılmaz hükümetinin Türkiye?ye en büyük kazığı bu oldu. Apo manipülasyonuyla seçimleri kazandılar ama bütün bu manipülasyonlardan kaybeden aslında bütünüyle; Kürdüyle Türküyle ülke halkı oldu. Türkiye Kürtleri vakit geç olmadan neden Kuzey Irak?ta Barzani ve Talabani?nin çözüm olmadığını ve Goran Partisinin bir ihtiyaç haline geldiğini görerek Türkiye?de de onların muadillerinden yüz çevirirler. Apo?nun tuzağına düşmeden? Yoksa kendi düşen ağlamaz.

Güncel...

Halbuki, İlter Türkmen?in dediği gibi, örgütün talepleri konjonktürel olarak haklı bile olsa örgüt muhatap olarak alınamaz. Bu talepler yanlış bir yöntemle yani silahlı yöntemle gündeme geldi ve bugüne kadar bu yanlış yöntemin binlerce kurbanı oldu ve meseleyi kriminolojik bir boyuta taşıdı. Dolayısıyla bu yanlış yöntem nedeniyle suç işlediler ve şimdi de bunların affını ve ötesinde Türk devletinin yargılanmasını istiyorlar. Teklif ettikleri, Hakikatları Araştırma Komisyonu bu anlama geliyor. Dolayısıyla bu bağlamda devlet adına suç işleyenler yargılanırken örgüt adına suç işleyenler siyasi affa mazhar olmuş olacaklar. Dolayısıyla akan oluk oluk kan üzerinden siyaseti kariyerlerini inşa edecekler. Bu durumda PKK?nın ve Apo?nun aradan çekilmemesi meseleyi tıkar. Yanlış adamlarla doğru sonuca varmak mümkün değil. Zaten Enver Sezgin, Apo?ya atfettiği öneriler paketini incelediğinizde bunun bir manifesto olduğunu ve devletin kabul etse bile bunu milletin kabul edemeyeceğini anlarsınız. Dolayısıyla bu öneriler paketi akla şu soruyu getiriyor: Kürt veya PKK isyanını bastırmak için illa da bir Türk isyanı mı çıkarmak gerekiyor? Mesele elbette ki Kürt asıllı birisinin cumhurbaşkanı olması değil. Zaten bunu herkes biliyor. Mesele Talabani gibi eli kanlı birisinin ve çete reisinin başkalaşım geçirdim diyerekten cumhurbaşkanlığına heveslenmesidir!

Meseleye yönelik eğri yaklaşımlar, çözümü değil çözümsüzlüğü körükler... Buna dikkat..

CİLALI APO DEVRİ

Enver Sezgin Apo ve DTP adına öyle bir parlak gelecekten bahsediyor ki, sanki bu gerçekler karşısında Türkiye?nin teslimiyet bayrağını çektiğini sanırsınız. Enver Sezgin buna olgunlaşmak diyor. Apo, Türkiye?de liderlik çekişmelerine dayalı olarak sinsi bir siyaset izliyor. Devletin parçalanmışlığı karşısında mevzii kazanması elbette ki şaşırtıcı değil. Bunun sonucunda silahlı çetesi vasıtasıyla Türkiye?yi şantaj politikası izliyor. Ruşen Çakır gibi çok az sayıda insan onun kimyasına dayalı bir analiz üzerinden yorum üretiyor.

Pek yakında köy korucuları devri sona erebilir ve evlerine dönebilirler. Buna mukabil, dağdakiler da Mehmet Ağar?ın deyimiyle önce ovaya ardından da Meclis?e girebilirler. Örgütbaşı veya eski dille çetebaşı Abdullah Öcalan da af ve ardından gelecek siyasi hayata katılımıyla birlikte günün birinde Çankaya?ya kadar tırmanabilir. Ardından dağdan inen ve Meclise çıkanlarla birlikte Apo bir hükümet de kurabilir. Irak?taki siyasi amcası Celal Talabani de aynı yollardan geçerek sonunda Irak cumhurbaşkanı olmadı mı? Abdullah Öcalan?ın ondan nesi eksik? Şu an Celal Talabani?nin partisinin merkezi; Süleymaniye siyasi olarak düşmüş, ne gam! Altı kaysa bile, atı alan Üsküdar?ı çoktan geçti bile. Önemli olan siyasi kariyeri böyle bir zirve ile kapamak. Halk Kürtler adına ve milliyetçilik adına istismar edildiğini anlayıncaya kadar şahsi ve ailevi amaçlarını ve dürtülerini çoktan gerçekleştirmiş olacaktır! Bunun bir mahzuru var mı? Niye olsun? Varsın kuzeydeki bazı Kürtler de Apo?yu hapisten siyasete hatta ötesine taşısınlar! Onlar tatmin olduktan ve Apo muradına erdikten sonra. Onlar erdi muradına biz çıkalım kerevetine misali. Ve bazı Kürt kadınları ve gençleri Apo?yu tutku derecesinde hatta tapınırcasına seviyorlarmış. Bu sevgi veya idealizm, realizm değirmeninde eskiyinceye ve siyasi olarak reşit oluncaya kadar zaten Apo hayat serüvenini bitirmiş olacaktır. O da siyasi ikbalinin tam ortasında Parmaksız Zeki kod adlı kişi gibi aşk mektupları yazmaya koyulacaktır. Bir Fransızın romanlaştırdığı hayat belki de Çankaya tepelerinde gerçek olacaktır. Firarda yapamadığını belki ovada belli mi olur belki de Çankaya sırtlarında yapar. Ya da başka bir siyasi kariyerde.