düştü yeryüzüne..

artık bütün neşesi hayat arkadaşına benzeyen torunuydu ve hayat bu şekilde akıp gidecekti. takii o karlı akşama kadar. nefes alamıyordu evinde baktığı heryer o, heryerde onun kokusu dayanamayarak balkona cıktı yağan karın altında sallanan sandalyesine oturdu...

bankta oturan o sevimli yaşlı insanların ayaklarının ucuna alternatif jeux d'enfants senaryosu gibi oldu..

nereye uçtu yaprak:)

bi taraftan da o şarkıyı dinliyordu 'bir şarkısın sen ömür boyu sürecek' gerçektende öyle oldu tatlı tatlı hayat arkadaşına bi yandanda o günlere dair yaşanmışlıkları anlıyordu kalktı o şeker yanağa bi buse konduracaktı ki birde ne görsün...

ama yaşlı kadın ölecek cok üzgünüm:)

sen kalbimin diye sarkının sözlerini mırıldanırken duraksayıp o şeker yanaktaki kırısıklıkların berbaer hayata karsı verılen mucadelenın ızlerını ve evlılıklerının 7. yılını kutlarken o kotu anının izini gördüğünde kalbinin ruhunun derinlerindeki silinemeyen izi belirginleştirmiş ardından o duvarda asılan resımlerıne bakakalmıs..

sahile vuran dalgaların bıraktıgı izleri takip eden yaşlı çift kıyıya demir atmış deniz yıldızlarını teker teker denize bırakıyorlarken yaşama tutunduruyorlarken o deniz yıldızlarını tutunanlar safında yeralmanın verdiği sıcak ruzgar o burusuk yuzlerını oksuyordu..

bir duygu saganagıydı yasadıkları..

yaa valla ben cok duygulandım:):):)

:) yaşlı kadının öleceğini bilen yaşlı adam harakiri yapacaktır şüphesiz ki..

cok yoruldu yorgun yüreği daha fazla dayanamadı eve gittiler. şömünenin başında oturdular. yaşlı adam gözlüklerini takarak eline fotograf albümünü aldı tek tek bütün fotolara o günlere giderek baktı...

yanan şöminenin içindeki odunlar misali elindeki fotograflara bakarak odunlar gibi kaç ateşte yandıklarını düşünmekle geçen zamanın dehlizlerinde yuzuyorken ilk tanıştıkları resimde bulunan anıyı dusunerek goz bebeklerınden suzulen bır katre yavasca elındekı fotograf karesını ıslatıyordu..

taki torununun içeriye sevinç naraları eiliğinde girdiğini görene kadar hayat ne kadar tuhaf dedi iç sesi ruhumdu oysaki kalbimin en derinliklerindeki yerin mimarı ve sahibesiydi küşük çocuk futursuzca dedesini kucakladı ellerinin verdiği sıcaklık az önce yasadıgı soguklugu eritiyordu tutunmalıyım dedı bu sıcaklık için belkide..

gulumsemeye basladı istemsizce yıne bır hatıraları aklına gelıvermıstı dusen her bır katrede onun oldugunu dusluyordu onun yasadıgını gok ana sankı aglıyordu doga en guzel kıyafetıyle ugurluyordu onu sandalyesınden kalkarak ayaga dıkıldı tıtrıyordu bacakları hafıf mesrep takatı kalmıs onuda bu ugurlayısa tanıklık etmek maksadıyla harcamak ıstıyordu ellerını ıkı yana actı gokyuzune baktı dusen kartanelerı gozlerıne doluuyordu kırlasmıs saclarına dusen kartanelerı onu dahada aklastırıyordu gozlerını kapadı gozlerını kapamasıyla yanı basında belırdıgını hıssettı..

radyonun cıkardıgı cızırtılı sesten dokuen nagmelerde iöyle diyordu şarkıcı söz vermiştin bana yanı başımda yaşlanmaya... bukadr erken olmamalıydı derken ellerının içindeki sevdiği insanın kayboluşunu görmenin en büyük acısını yaşyorken nasıl dayanabilirdiki bu zaman dilimine akreple yelkovan nasılda hunhanrca teslım alıyordu onu ellerınden..

eeee sonra ne oldu:)

ve herşeyin bitti an. herşeyini kaybetmişti yaşamını mutluluğunu sevincini nefesini o yoktu artık elinden bir rüzgar gibi uçmuştu onu kaybetmişti. onunla birlikte yaaşama direncide gitti o yoksa yaşlı adam neden vardı?

kalbi dayanmaz yaa yazık elini tutsun sahilde yürüsün.

yaşadıkları duygular bu kadar kolay bitemezdi daha çok hayalleri vardı. evett o ölmemeliydi ölemezdi canını ortaya koyacak kadar çok seviyordu keşke keşke ben diyordu...

bir yaprak uçusuverdi esen rüzgarla..