Saygılar...

Vesile oldunuz bir daha teşekkür ederim.

Unuttuğumuz bir güzel huyumuzu hatırlattığınız için ben de Size teşekkür ederim. Günlük yaşantımızda en çok kullanmamız gereken, ancak cimrisi, pintisi olduğumuz inceliğe dikkat çektiniz. İddia ediyorum, kendisine günde en az bir kez teşekkür edilen bir insan asla sitres görmez, yaşamaz. Olayın diğer yönünü de ıskalamayalım bu arada. Teşekkür etmek, edilmekten daha çok rahatlatır insanı. Deneyin isterseniz. Nitekim namaz en büyük teşekkürdür bilinirse. Uçurmaz mı gönlü, ruhu!

Teşekkür Ederim...

Özür dilemeyi de tevbe ile açıklayabiliriz pekala. Rab, bizim hatamızı görmemizden hoşlanıyor, bizse bunun farkında değiliz. Gerek kişilere gerek yaratıcıya karşı bu kibir-gurur neye!

Teşekkür ve özrün günlük hayatta eksikliğini trafikte arayalım mı! Her kavşakta kavga! Arabadan inen herkesin elinde değnek, çekiç, bıçak. Klakson, sellektör, kafa ve el işaretleri. Halbuki güler yüzlü bir özür ya da teşekkür bunca rezilliğimizi örtebilirdi. Örterdi. İşin uzamasına ve dallanıp budaklanmasına, hatta çözümsüzlüğe "kalın"lıktan vardık dayandık. Değer mi bunca işgüç arasında!

Özür dilemek de teşekkür gibidir. O da gönlün kapılarını, ruhun pencerelerini zorlar. Özrü de çok az kullanır olduk. İsmet Özel'in deyimi ile "biz kalın Türkler" eskiden hiç böyle değildik.

Sayın Rüştü ÖZDEMİR,

Sayın editörler; Duyarlılığınızda dolayı teşekkür ederim.