"Ama o Bedr'e katıldı. Ne biliyorsun, belki de Allah Teala Hazretleri Bedir ehlinin haline muttali oldu da: "Dilediğinizi yapın, sizleri mağfiret etmişim" buyurdu. Bunun üzerine Allah Teala Hazretleri şu vahyi indirdi: "Ey iman edenler! Benim düşmanımı da kendi düşmanlarınızı da dostlar edinmeyin. sevgi yüzünden onlara ulaştırırsınız Halbuki onlar Hak'tan size gelene küfretmişlerdir" (Mümtehine 1).

"Hatıb İbnu Ebi Belte'a tarafından, Mekke'de olan bazı müşriklere yazılmıştı. Resulullah aleyhissalatu vesselam'ın faaliyetlerini haber veriyordu. Resulullah aleyhissalatu vesselam :

kayıtsız, şartsız, şurtsuz,

Kainatın Efendisi bir hadislerinde mealen şöyle buyurdular: "Size iki şey bırakıyorum: Allah'ın kitabı Kur'an ve ehl-i beytim."

MÜJDE-MÜJDE-MÜJDE

Nasıl desek din değiştirmek kadar zor:))Senide bu tarafa alamayız böyle idare ediceğiz:)

Yezid b. Züreyi Davut b. Ebi Hind?den o da eş-Şabi?den rivayet ettiğine göre: ? Bir Yahudi ile bir münafığın arasında husumet vardı. Yahudi münafığa, ?Rasulullah?a varalım. O aramızda hükmetsin? dedi. Münafık ise, Kab b. Eşref?e gitmeye ısrar ediyordu. Bu şahıs ise kendisine güvenilmeyen ve bizzat Allah tarafından Tağut adıyla nitelenmiş bir kimse idi. Yani kendisi Tuğyan çıkaran bedbaht adamın birisi idi. Ancak Yahudi?nin ısrarlı bir şekilde Peygamber ?e gitme isteği üzerine, davalaşmak için Rasulullah?a gelirler. Dava neticesinde Peygamber Yahudi lehine karar verir.

Resulullah aleyhissalatu vesselam: "Bu size doğruyu söyledi!" dedi.

Burada, sevme ile vazife tahmili arasındaki farkı izah etmeme gerek yoktur zannederim. O her istidadı yerinde kullanmada da misli görülmemiş bir fetanet sahibiydi. Kimi nerede istihdam edeceğini çok iyi biliyordu. Öyle biliyordu ki, bu mevzuda tarihin tesbit ettiği aksi bir vak'a bilmiyoruz. Seçtiği insan hangi iş için seçilmişse, muhakkak diğerleri arasında o, mevzuu en iyi temsil edenlerden biridir.

O gece orduyu yedi sekiz bölüğe ayırır. Cenahları değiştirir. Sağ' cenahı sola, solu sağa taşır. Öndekileri arkaya, arkadakileri de öne geçirir. Ayrıca birkaç gruba da vazife verir. Gizlice Medine tarafına doğru gidecekler ve geceleyin Medine'den yeni bir güç geliyor gibi def ve dümbelek çala çala geleceklerdir.

çok şükür ki bir islam ülkesinde yaşıyoruz, iyi mslümanız, iyiki hz. muhammed mustafa as. mın ümmetiyiz,,,

Halid b. Velid o gün büyük bir iş yapmıştır. Bazıları Mute'ye zafer değildir, deseler bile, Mute destandır, zaferdir. Ve bu zaferi Cenab-ı Hakk , Halid ın eliyle nasib etmiştir.

sayın bay sieng;

bak bu lafını tuttum.. gerçekçi insanları severim.. eğer desenki biz zaten biriz aramızda ufak tefek görüş farklılığı var vaziyeti idare ediyorsun derdim.. ama böylesi daha dürüstçe oldu.. aramızda birkaç nehir ve birde maveraünnehir var:))

buda da ümmetini sevmiştir bence.

SA. CEMAATİ MÜSLİMİN size bir müjdem var?

işimiz çoooook zor!!!

Mute'de müslümanların sayısı üçbin, Bizans ordusu Ise tam bunun 66 misli, yani ikiyüzbin kişiydi. Bazıları tereddüt geçirdi. Biz bu kadar sayıda bir düşman beklemiyorduk, Medine'ye geri dönelim, dediler. Ancak Zeyd önlerine dikildi. Nasıl bütün hayatı boyunca ve hangi mevzuda olursa olsun hiç dönmemişti, burada da dönmiyecekti. O tecessüm etmiş bir itaattı. İki Cihan Serveri ona, anası yaşında bir kadınla, Ümmü Eymen'le evlenmesini söylemiş hiç tereddüt etmeden kabul etmişti. Taif'te Allah Rasulü'ne atılan taşlara kalkanlık yapmış ve her tarafı kan revan içinde kalmıştı. Bugün bir ordu kumandanıydı. İşin mahiyeti değişse bile özü değişmemişdi. O hep itaat ediyordu. Arslanlar gibi kükredi. Düşmanın sayısı ne olursa olsun geri dönülmeyecekti. Zira Allah Rasulü onlara bunu emretmişti.

Mes'eleye bu açıdan bakılacak olursa, Hz. Ebu Bekir'le başka bir sahabi arasında fark yoktur. Zira hepsi de davay-ı nübüvvetin varisleridir. Fakat hususi fazilette bütün ümmet bir araya gelse yine Hz. Ebu Bekir'e denk olamazlar.

Düşünün ki Halid b. Velid, Mute'ye iştirak ettiğinde henüz iki aylık bir müslümandı. Bir nefer olarak harbe iştirak etmişti. O gün ismi sayılan kumandanlar arasında onun adt yoktu. Zeyd b. Harise, Cafer b. Ebi Talib ve Abdullah b. Revaha sırasıyla sayılmış ve "eğer ona da birşey oIursa sancağı Allah'ın kılıçlarından bir kılıç alsın" denilmişti.

"Gidin Ravzatu Hah nam mevkiye varın. Orada bir kadın bulacaksınız. Onda bir mektup var, mektubu ondan alın gelin."

"Ey Hatıb, bu da ne?" diye sordu. Hatıb:

Bu noktadan hareketle Efendimiz'in Peygamberlik davasına birinci planda sahip çıkanlar Sahabe-i Kiramdır. Daha sonra da çeşitli devirlerde o pak nesilden gelen ve yaşadıkları dönemde İslam'ı en ulvi şekilde temsil edip tekye ve zaviyeleriyle gönüllere hayat üfleyen Ehl-i Beyt olmuştur. Vakıa dini hayat ve dine hizmet daha önce gelir. Hangi devirde olursa olsun Allah Rasulünün gerçek mirasına sahip çıkanlar O'nun en yakınları ve Ehl-i Beyti sayılırlar.

Onun içindir ki Mekke müşrikleri Allah Rasulüne ettikleri bunca iftira arasına, onun nezih ahlakını tenkid ifade eden, tek kelime sokamadılar ve hep, akıl sahibi bir kimsenin kabul etmeyeceği iftiralarda bulundular. Sahir, şair dediler de, mesela, hiç kimse yalancı, dönek veya buna benzer isnadlarda bulunamadılar Bir yönüyle Cenab-ı Hakk O'nun nezih ahlakını, müşriklerin ağzına bir tokat gibi vurdu ve hepsini susturdu.

Efendimiz Aleyhissalatü vesselam'a nübüvvet nurunu görerek ve O'nun pırıl pırıl atmosferi içinde yetişerek varis olan kimselerin durumu, diğerlerinden çok farklıdır. Bu da gayet normaldir. Zira onlar bizzat Efendimizi gördüler, Oiıün nurundan istifade ettiler Onun her haline vakıf oldular, sağnak sağnak vahiy yağan bir iklimde, vahyin ürpertici serinliğini daima iliklerine kadar hissettiler. Ve O şanlı muallim ve üstad tarafından yetiştirildiler. Öyleyse, Efendimiz'ın de onlara diğerlerinden daha farklı bir muhabbet beslemesi, onlara ihtimam göstermesi ve onları aziz tutarak "Ashabıma söven benden değildir"; "Ashabım gökteki yıldızlar gibidir" şeklinde ifadelerle onları taltif etmesi, öyle bir mürüvvet abidesine yakışan en uygun ifade ve hareket tarzıdır. Beşeriyet içinde O'nu en çok onlar sevdi; Allah Rasulü de bu sevgiye mukabelede bulundu, O da onları sevdi.

bu olayı arıyordum hocam :))tevavvuk oldu...

ama dediğiniz gibi kessen olmaz bu iş :)))

Şimdi de mes'elenin bir başka yönüne dikkatlerinizi istirham ediyorum:

Ertesi gün Halid atına biner ve düşmanın merkezine hücum eder. Gözü hiçbir şey görmemektedir. Dikkat edin henüz müslüman olalı iki ay olmuştur. Ne bildi ne öğrendi de bu kadar kısa bir zaman içinde bu mahiyete geliverdi..!

brahmanizmin ve dolayısıyla onun içinde bir mezhep gibi olan budizminde bir aslı olabilir.. yahudilik ve iseviliğin semavi semavi asıllarından sapma miktarlarına ve süreçlerine bakınca insanın neden olmasın diyesi geliyor.. iyi tespit

nasip işi, nasip,

Altıncı güne kadar savaşıldı. Altıncı gün bütün ordu komutanları sırasıyla şehid. oldular. Sancak yere düşeceği sırada bir nefer onu kaptı ve sahibini aramaya koyuldu. Halid'i görünce de sancağı ona uzattı. Fakat Halid "sen benden önce müslüman oldun, daha layıksın" diyerek sancağı almak istemedi. Ancak, çok ısrar edilince kabul etti. Zaten bütün bu olanları Allah Rasulü, Medine'de ashabına anlatıyordu. Evet hıçkıra hıçkıra ağlıyor ve anlatıyordu...

Sahiplenme diye bir huyum yoktur huyum batsın:)) yoksam arkadaş cemaattenmi yada senmi yapıcaksın:)

ne zaman kavuşuruz ALLAH BİLİR... hepiniz hakkınızı helal edin bu yobaza!!!

Kayıt No.: 59

müslüman isen resulullaha uyacaksın, itaat edeceksin.. onun ashabına saygıda kusur etmeyeceksin..

Buhari, Meğazi 9, Cihad 141, 195, Tefsir, Mümtehine 1, İsti'zan 23, İstitabe 9; Müslim, Fedailu's-Sahabe 161; Ebu Davud, Cihad 108, (2650, 2651); Tirmizi, Tefsir, Mümtahine, (3302).

Mesela, bir kerenin dışında, cahiliye insanının anadan doğma üryan gezdiği devrede dizinden yukarısını açmamıştır. O biricik vak'ada da melek gelmiş ve ikaz etmiştir. Onun içindir ki, risalet vazifesi kendisine tebliğ edilmeden evvel dahi, Mekke ve civarında, iffet, namus, haya denince ilk akla gelen O'nun ismi olurdu. İsmet sahibiydi. Hiç günaha girmemişti. Ahde vefada, doğrulukta, verdiği sözü yerine getirmede ve emanette emin olmada onun üstüne kimse yoktu. O'nun bir adı da "Emin" idi. Tertemiz bir hayat yaşadı. Tertemiz olarak bu dünyayı terketti. Vefatını duyup Medine'ye gelen en yakın dost Hz. Ebu Bekr'in ona hitaben söylediği son sözler ne kadar manidardır."Hayatın da pırıl pırıl, mübarek naşın da pırrl pırıl ey Allah'ın Rasulü'.' Bu ifadeler aynı zamanda başlangıcından sonuna kadar Allah Rasulünün hayatını bir tek cümlede ifade etmekti. O, bir çocuk masumiyetiyle dünyaya gözlerini açmış.. yaşadığı seviyeli hayatla melek ma'sumiyetine ulaşmış ve zirveleşmenin akıl almazlığı içinde uçup ötelere gitmişti.

Hz. Ömer atılarak: "Ey Allah'ın Resulü! Bırak beni, şu münafığın kellesini uçurayım!" dedi. Resulullah aleyhissalatu vesselam da:

"Ya mektubu çıkarırsın yahut senin elbiselerini soyarız!" diye ciddi konuştuk. Saç örgülerinin arasından mektubu çıkardı. Onu Resulullah aleyhissalatu vesselam'a getirdik. İçerisinde şu vardı:

Şu kadar var ki, o vefa abidesi insan ümmetinin diğer kısmını da unutmuş değildi. Kendine bağrını açan taşı toprağı dahi unutmayan o insan, asırlarca sonra dahi olsa, Ona ümmet olmayı şeref bilen ümmetini unutur muydu hiç? Her cumartesi Kuba'yı ziyaret ederdi. Çünkü orası O'na ilk konaklık yapan yerdi. Mekke'den ayrılınca ilk defa ona Kuba sinesini açmış ve "burada kal Ya Rasulallah" demişti. O da her hafta giderek bu vefa borcunu ödüyordu. Uhud'u da mu'tad vakitlerde ziyaret eder, Baki'deki dostları için göz yaşı dökerdi. Son ziyaretinde de "Kardeşlerime selam olsun" demişti. Sahabi: "Biz senin kardeşlerin değil miyiz" dediler. "Onlar henüz gelmedi" buyurdu. İşte O'nun"kardeşlerim" dediği sizlersiniz. Çünkü sahabi Onun arkadaşlarıydı. O'nunla beraber yaşamışlardı. Daha sonra gelip, görmeden O'na biat edip, da'vası uğruna gece gündüz demeden çalışıp her türlü çile ve ızdırabı göğüsleyen ve böylece da'vay-ı nübüvvete varis olduğunu gösterenler de O'nun kardeşleriydi. Zira Allah Rasulü onlara selam gönderirken "Kardeşlerim" demişti. Belki de şu ifadelerin içinde hususi olarak, birbirini kardeş kabul eden ve kardeşte fani olmayı şiar edinen cemaatın fertlerine de hususi bir iltifat vardı. O kendisine yakışır şekilde iltifat ederken, bu iltifatın muhatapları da liyakatlarını göstererek kendilerine yakışanı bir vazife şuuru içinde eda etmelidirler. Aksi tablo ise, o büyük ruhu her an dilgir eder.

Tirmizi, Menakıb (3893); Ebu Davud, Edeb 33, (4860).

alışmıştık sana

Gittik. Atımız bizi çabuk götürdü. Ravza'ya geldik. Kadınla karşılaşınca:

Soruda birkaç husus var. Evvela, bütün peygamberler kasdedilerek onların ümmetlerine olan sevgi ve muhabbetleriyle, Efendimizin sevgisi arasındaki fark;sonra da İki Cihan Serveri'nin kendi ümmetinin fertlerine gösterdiği farklı muhabbet ve sevgi hakkında ma'lumat isteniyor.

ne kadar mesut ve bahtiyarız! büyük şefaat sahibi ve ümmetinin büyük günahkarlarına şefaat edecek bir peygamberin as. mın ümmetiyiz... nasip işte...

Ben Halid'i bir misal olarak söyledim. Siz buna bütün diğer büyük istidatları, kendisinden sonra cihanı idare edecek olan halifeleri, siyasi dehası herkesçe müsellem Amr b. As'ları, ordu kumandanlarını veya hep bir nefer gibi cansiperane bir harp meydanından diğer harp meydanına koşanları, gece bir abid, gündüz bir muharib olanları ekleyin düşünün; Efendimiz gibi onların da birer ısmarlama insan olduklarını ve daha sonra gelenlerden hiç kimsenin onlara benzemelerinin mümkün olmadığını aynel yakin bir surette kabul ve ilan edeceksiniz.

O nasıl bir şefkattir ki, kendisini taşlayan ve vücudunu kan revan halde bırakanlara melek feveran ediyor ve "müsaade et de şu dağı onların başına geçireyim" diyor; fakat O,"kıyamete kadar onların zürriyetinden bir fert ümmetime dahil olacaksa, hayır istemem" karşılığını veriyor..

artık biz uzun bir müddet yokuz haberiniz olsun...

Bu bir vefa borcudur. Allah Rasulü ise insanlar arasında, bu yönüyle dahi en zirvededir. O'ndan daha vefalı bir ikinci insan gösterilemez.

Peygamber ?in yanından ayrıldıklarında münafık, ? Bu hükme razı değilim, gel Ebu Bekir?e gidelim? der. Bunun üzerine Hzç. Ebu Bekir?e giderler. Hz. Ebu Bekir de Yahudi?ye hak verince , münafık bu sefer Hz. Ömer?e gitmeyi tutturur. Hz. Ömer?e vardıklarında, Yahudi: ?Biz önce Allah Rasulü?ne sonra Ebu Bekir?e gittik. Bu hasmım olan adam ikisinin de benim lehime verdikleri hükme razı olmadı ve beni sana getirdi? deyince, Hz. Ömer, münafığa dönerek? Doğru mudur? diye sordu. Münafık?doğrudur.? deyince, Hz. Ömer: ?İkinizde yavaşlayınız. Hemen gelirim? deyip içeri girdi. Kılıcını bağlayıp çıktıktan sonra öldürünceye kadar münafığa kılıç çaldı ve: ? İşte Allah?ın ve O?nun Rasulu?nün hükmüne razı olmayanın hakkında böyle hüküm veririz? der. Bu hadiseye şahit olan Yahudi derhal olay yerinden kaçıp Rasulullah?a gelerek: ? Ya Rasulüllah Ömer vallahi hasmımı öldürdü? deyerek Hz. Ömer?in yaptığını haber verir. Fakat, Hz. Peygamber ? Ömer?in bir mümini katledeceğini zannetmezdim? buyurur. Lakin Peygamber ?in bu görüşünün aksine olarak Allah Teala: ? Hayır, öyle değil. Rabbine kasem olsun ki, kendi aralarında çıkan anlaşmazlıklarında seni hakem yapmadıkça sonra da verdiğin hükümden ötürü içlerinde hiçbir sıkıntı duymadan sana tam bir teslimiyetle teslim olmadıkça iman etmiş olmazlar? ayeti kerimesini inzal buyurup öldürülen münafığın kanının heder ve Hz. Ömer?i de onun kanından beri kılmıştır. (Nisa Suresi 65 nci ayetin nüzulu)(Zeynü?d-din Ahmed b. Ahmetb. Abdi?l- Latifi?z-Zebidi, Mütercim. Ahmed Naim, Sahih-i Buhari Muhtasarı ve Tecrid-i Sarih Tercemesi, D. İ. B. Yayınları, sayı.55, baskı. T. Tarih Kurumu Basımevi Ankara 1984, c. II, s.351,352) 3. Biraz önce (60. ayetin nüzul sebebinde) İbn Abbas'tan rivayetle de o ayetin bir yahudi ile bir münafık arasında cereyan eden bir anlaşmazlık üzerine indiği anlatılırken Hz. Ömer de hadiseye müdahil gösterilmekte idi. Aynı hadise biraz farklı olarak bu ayet-i kerimenin nüzul sebebi olarak İbn Ebi Hatim ve İbn Merduye tarafından İbn Lehia kanalıyla Ebu'l-Esved'den şöyle nakledilmektedir: İki kişi Hz. Peygamber'in huzurunda birbirlerini dava ettiler de Allah'ın Rasulü aralarında bir hüküm verdi. Ancak aleyhine hüküm verilen Efendimiz 'in hükmünü beğenmiyerek : "Bizi Ömer ibnu'l-Hattab'a gönder." dedi. Allah'ın Rasulü : "Peki, ona gidin." buyurdu da Hz. Ömer'e gittiler. Ömer'in yanına geldiklerinde lehine hüküm verilen adam: "Ey Hattab'ın oğlu, Allah'ın Rasulü benim lehime ve bu adamın aleyhine hüküm verdi." dedi. Hz. Ömer öbürüne dönüp: "Öyle mi oldu?" diye sordu. Adamın: "Evet." cevabı üzerine: "Sakın yerinizden ayrılmayın. Ben şimdi yanınıza çıkıp aranızda hüküm vereceğim." dedi, eve girdi, birazdan kılıcını kuşanmış olarak çıktı, Hz. Peygamber'e: "Bizi Ömer'e gönder." diyene vurup Öldürdü, diğeri dönüp kaçtı ve Rasulullah 'a gelerek: "Ey Allah'ın elçisi, vallahi Ömer arkadaşımı öldürdü, ben kaçıp elinden kurtulmasam beni de öldürecekti." dedi. Allah'ın Rasulü : "Ömer'in mü'minleri Öldürmeye kalkışacağını sanmıyorum." buyurdu da Allah Teala "Rabbına yemin olsun ki aralarında çekiştikleri şeylerde seni hakem kılıp sonra senin verdiğin hükmü kabullenmede içlerinde bir sıkıntı duymadan tam bir teslimiyetle teslim olmadıkça iman etmiş olmazlar..." ayet-i kerimesini indirdi ve Rasulullah 'ın hükmüne razı olmıyan o adamın kanını heder ederken Hz. Ömer'i de suçsuz buldu.

koşulsuz olarak buyuruyorki:""Bana kimse, ashabımın birinden şey getirmesin" daha ötesi var mı bunun biz müslümanlar için..

Burada, Peygamberimizin kendi ümmeti arasındaki sevgi farkına geçmeden bütün peygamberler için geçerli bir kaideyi söyleyeyim: Her peygamber kendi ümmeti içinde en çok kendi nübüvvetine varis olanları sever. Bu umumi bir kaidedir ve Allah Rasulü de bundan müstesna değildir. Çünkü bütün peygamberlerin dünyaya geliş gayesi nübüvvete ait manaları tebliğden ibarettir. Onlar, miras olarak geride kalanlara ne mal ne de makam bırakırlar. Bıraktıkları tek miras tebliğ ettikleri dindir ve o dinin esaslarıdır. O dine sahip çıkanlar öncelik sırasına göre elbette Peygamberlerin de en çok sevdikleri kimseler olacaktır.

O, büyük bir da'vayı temsil etmek için gelmişdi. Cenab-ı Hakk O?na ümmet, sahabi ve arkadaş olacakları da, öyle bir davayı ilk omuzlayacaklar olmaları itibariyle, bu işin altından kalkabilecek kıvam ve mahiyette, hususi olarak yarattı. Evet, onlar hususi ve ısmarlama insanlardı.

Ravi : Ebu Hüreyre

İşte Allah Rasulü öbür alemden buraya, elele, omuz omuza ve kol kola geldiği bu cemaatını, diğerlerinden üstün tutuyor ve onlara asıl varisleri nazarıyla bakıyordu.

Ehl-i beyte bu teveccüh, sadece sıhri karabetten değildir. Bunda ince bir sır vardır ve Allah Rasulü bu sırra binaen ehl-i beytini nazara vermektedir. Zira, Ehl-i beyt-i Nebevi, cibilli olarak Kitabullah'a ve Rasulullah'a ve Onun getirdikleri ne sahip çıkmaktadırlar. Onun içindir ki, daha sonraki devirlerde onlara sahip çıkmak aynen dine sahip çıkmak gibi olmuştur. İşte bu hikmete mebni O, daha çok ehl-i beytini nazara vermektedir.

Kaynak: Buhari, Rikak 26, Enbiya 40; Müslim, Fezfiil 17, (2284); Tirmizi, Emsal 7, (2877)

sieng bizden haa. sakın sahipleneyim deme..

Bu şefkat ve sevgiye bakın ki, mi'raç vasıtasıyla ulaştığı zirveden, hem de başka hiçbir beşere nasib olmayan o yüksek payeden, sırf ümmetini kurtuluşa götürebilme ve ellerinden tutup onlara da böyle bir mi'raç zevkini tattırabilme için geriye dönmüş ve dünyaya ızdırap yudumlamaya gelmişti.

İyiydik ya ne oldu?

cemaatten olmayan varmı?.. herkes bir cemaatten zaten.. ve bir gün herkes te bir cemaatten olacak aynı zamanda:))))))))))))))))))))))

Hadis: Hz. Peygamber buyurdular ki: "Benim misalimle sizin misaliniz, şu temsile benzer: Bir adam var ateş yakmış. Ateş etrafı aydınlatınca, pervaneler ve aydınlığı seven bir kısım hayvanlar bu ateşe kendilerini atmaya başlarlar. Adamcağız onları kurtarmaya çalışır. Ancak hayvanlar galebe çalarak çoklukla ateşe atılırlar. Ben ateşe düşmememiz için belinizden yakalıyorum, ancak siz ateşe ateşe koşuyorsunuz."

İki Cihan Serveri nasıl ısmarlama yaratılmış bir insandı, ona sahabi olacak kimseler de kendi çaplarında ısmarlama insanlardı. Bunun ma'nası şudur:

nereye değerli dostum?

KILICINA KURBAN OLDUĞUM ÖMER:

es-Suyuti, ed-Dumri-Mensur, 11,585.

ALLAH yardım etsin tüm iman sahiplerine inşaallah...

Diğer peygamberlerin ümmetlerine olan sevgileri ile Peygamberimizin ümmetine olan sevgisi farklı mıdır? Ayrıca kendi ümmetinin fertleri arasında da sevgi farkı var mıdır? İzah eder misiniz?

Ayrıca, Efendimiz bu hareketiyle kendinden sonra gelip cemaatların önüne geçen ve onları sevk idare durumunda olanlara da bir hikmet dersi vermekte ve onlara bir usul öğretmektedir. Her devir ve her devrede, birinci planda duran ve mücadele verenler hep birinci planda tutulmalı ve başkaları onlara tercih edilmemelidir.

Onun içindir ki, günümüzde bu hizmetlere sahip çıkan bir cemaata "Bunlar peygamberin varisleridir" dense doğru söylenmiş olur. Çünkü onlar nübüvvet davasına varistirler.

Diğer taraftan Allah Rasulünün da'vasını temsilde ve nübüvvet ma'nasına sahip çıkmada varisleri Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali gibi zatlardır . Bunlar Efendimiz'in gerçek varisleridir.

Efendimiz daha dünyaya geldiğinde peygamber olarak gelmiştir. Çünkü O'riun çocukluk döneminde dahi bütün davranışları, daha sonraki durumunu destekleyici mahiyettedir.

O'ndaki sevgi ve şefkat işte bu ma'nada hiçbir peygamberle dahi kıyas kabul etmeyecek kadar büyüktür. Onun tarihi hayatı yüzlerce şefkat ve merhamet misalleriyle örülmüş bir kanevice gibidir. Mes'elenin ledünni cephesi ise onu bizim kavramamız mümkün değildir.

Nasıl ki, "Vema aler-Rasulü ille'l-belağ" sırrıyla peygamberlere düşen vazife sadece tebliğdir; aynen öyle de, kendisinden sonra bu işi omuzlayacak olanlara düşen vazife de yine sadece tebliğdir. Keza bu noktada bize düşen de O'nun arkasında edeble el bağlayıp "Bizim vazifemiz ancak tebliğdir" demek olacaktır. Bu şekilde bir intisapla O'na bağlandığımızdan ötürü de, kendimizi dünyanın en talihlileri arasında kabul edebiliriz.

Denilenler ayniyle yapılır. Ertesi gün düşman neye uğradığını anlayamaz. Herkesin karşısına tanımadığı bir sima çıkmıştır. Hele nümayiş içinde Medine tarafından gelenler onları iyiden iyiye yıpratır ve artık psikolojik olarak çökmüşlerdir.

Ve yine O'nda öyle bir sevgi ve şefkat vardır ki, doğduğu zaman " ümmeti, ümmeti" demiş ve her nebinin, her velinin "nefsi nefsi" diyeceği yerde o yine "ümmeti, ümmeti" diyecektir.

yada acizane olmaya çalışıyoruz..

4246 - Hz. Ali radıyallahu anh anlatıyor: "Resulullah aleyhissalatu vesselam beni, Zübeyr'i ve Mikdad'ı gönderdi ve dedi ki:

Bak bu dediğinede katılıyorum tabii özellikle sünniler ve bir cemaat için:))

"Mektubu çıkar!" dedik. Kadın: "Bende mektup yok!" dedi.

4299 - İbnu Mes'ud radıyallahu anh anlatıyor: "Resulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Bana kimse, ashabımın birinden şey getirmesin. Zira ben, sizin karşınıza, içimde hiç bir şey olmadığı halde çıkmak istiyorum."

Onlar kendi devirlerine ait vazifeyi kendilerine has ferasetle yerine getirdiler. Şimdi, ayni vazifeyi aynı şuurla yerine getirme vazifesi bize düşmekte...

ashabını böyle savunurdu:

Kendisine gelip "En çok kimi seviyorsun?" diye soran sahabiye "Aişe'yi" buyurur. "Erkeklerden kasdetmiştim" diye devam edince de "Babasını" karşılığını verir.

Bedreddin Çetiner, Esbab-ı Nüzul, Çağrı Yayınları: 1/233-236.

Her peygamber kendi ümmetini sever. Bu sevgiden bazan sevginin kendisi bazan da şefkat ma?nası kasdolunabilir. Her ikisi de peygamberlerde en ulvi seviyede vardır. Ancak peygamberlerin kendi aralarında derece farkları mevzubahis olduğu gibi, onlardaki duygu ve düşüncede de farklılıklar söz konusudur. İşte bu hakikata binaen, bütün peygamberlerde var olan sevgi ve muhabbet Efendimizde en a'zam derecede vardır. Vardırki, Cenab-ı Hakk O'nun bu şefkat ve muhabbetini anlatma sadedinde kendi isimlerini O'na izafe etmiş ve Allah Rasulü'ne "Rauf, Rahim" demiştir. O müminlere karşı işte böyle bir sevgi ve şefkat abidesidir.

"Ey Allah'ın resulü, bana kızmada acele etme. Ben Kureyş'e dışardan katılan bir adamım. Ben onlardan değilim . Senin bereberindeki muhacirlerin akrabaları var. Mekke'deki mallarını ve ailelerini himaye ederler. Bu şekilde nesebten gelen hamilerim olmadığı için oradaki yakınlarımı himaye edecek bir el edineyim istedim. Bunu katiyyen küfrüm veya dinimden irtidadım veya İslam'dan sonra küfre rızamdan dolayı yapmadım" dedi.

Evet sieng sağlam tespit yapmış sende konuyu oradan iyi ayrıntıladın...

Stratejisi de tam tatbik ediliyordu. Arkaya yerleştirdiği insanlar tenbih edildiği şekilde durmadan geliyordu. Düşman iyice sarsıldı ve gerilemeye başladı. Bunu-fırsat bilen Halid hemen ordusunu topladı ve Medine'ye avdet etti. Fakat düşman öyle korkmuştu ki, onun geri dönüşünü dahi, bir harp taktiği zannediyorlardı, dolayısıyla da ta'kibe cesaret edemediler.

Demek oluyor ki, ister kendi asrı içinde ve kendi devrinde yaşayanlar, isterse daha sonraki asırlarda yaşayanlar kim nübüvvet da'vasına ve hangi ölçüde sahip çıkarsa, o ölçüde Allah Rasulü tarafından sevilmeye liyakat kesbedecektir.

ne doğru yerden yakaladınız

birgün seninlede aynı cemaatten olabilirmiyiz?:))