ah bu yalnızlık daha ne kadar surecek sesime bir nefes ne zaman gelecek

bu ilk sabahıydı, yeni evinde, dünyasında, gözlerini ovuşturarak yatağında dorulup henüz düzenlemediği salkım saçak odasına yorgun gözleriyle bakındı...

hoş geldiniz, umarım beğendiğiniz bizim buraları

en iyisi tek yasamak

bozuntuya vermedi adam.. kalktı masasından kıza doğru bir adım attı..

o anda kapısı çalındı.. içeri giren 23-26 yaşları arasında uzun sayılıbilecek bir boyda 1.66 gibi, beyaz, solgun tenli kısa dalgalı sarıya yakın saçları olan ilk karşılaştığı.. gülümseyişin sahibiydi..

sicacik bir gulumsemeyle karsilasti...

ben ben :)

saat tam olarak sekiz çeyrekti koşuşturarak telaş içinde kurumdan içeri ayağını attı.. kendi kendine yeni hayatım burada geçecek diyerek mırıldandı.. kurum eski, soğuk bir yapıydı.. boyaları dökülmeye yüz tutmuştu.. derken...

merhaba

ilçeyi beğenmemişti aslında adam.. yalnız kendisine benzediğini düşünmeye başlamıştı.. kendisine tahsis edilen odaya doru ağır adımlarla yürümeya başladı.. odasında ağır bir koku vardı.. beton kokusu.. odası güneşi çok az görebilen yerdeydi.. gözü duvardaki resme takıldı..

uzun uzadıya değil.. bir kaç cümleyle duygularımızı katarak öze ulaşmaya çabalayılım.. böylece yazan da okuyanda sıkılmaz..

ben buraya yeni atanan... ... ım dedi.

YADA İŞE İLK GELDIGI GUN CANINA OKUDU BI DE ILK ATANDIGI YERSE AYVAYI YEDI

konuşması, ses tonu düzgün kendisine güvenen bir ifade taşıyordu.. konuşurken gözleri daha da büyüyordu..

arkadaşar.. şöyle yapalım okuyan kişi devamını getirecekse öncelikle ben yazıp güncellesin.. ki karmaşa yaşamadan sıramızı bekleyerek yazalım.. ben diyen arkadaş hikayenin devamını yazana kadar bekleriz..

şirin, küçük bir ilçeye tayini çıkan yalnız, mutsuz bir adamın hikayesi.

dedi adam..

işini de sevmiyordu çok isteksiz çalışıyordu. çünkü gelen insanlar onu çileden çıkarıyordu. bazen işini değiştirmeyi düşünüyordu. ama iş arkadaşından hoşlanıyordu fakat bir türlü ona açılamıyordu...

herşeyin yolunda olduğunu söyledi.. teşekkür etti.. biraz sendeler gibi oldu konuşurken.. yolculuk yormuştu onu..

dedi sıcacık gülümsemenin sahibi.

kım kahvaltı ghazırlayacak dıye üşenerek gıyındı ve evden bı kosu uzaklıktakı işine gıttı. saat sekız ceyrek

bu ilceye adim attigindan beri hic bu kadar icten bi karsilamayla karsilasmamisti. bi an durakladi.. gercek duygularini soylese miydi?aslinda pek de begenmemisti bu ilceyi...

ben de kalem..

duvardaki resim de odasinin aksine gunluk guneslik, yemyesil bir deniz kenarini resmediyordu. ah keske boyle bir yerde olsaydim simdi... diye dusundu

yok olmaz

bir şeye ihtiyacınız var mı diye soracaktım dedi..