Kör vakit bu aydınlık pek fazla oldu



Ama ne mümkün insan bazen kendine bile söz geçiremiyor


Şimdi sen gidiyorsun ya herkes sana benzeyecek


Mevsimsel bir durum mu



Şarkı içime dolarken sözlerim hala hizasız



Yokluğa ne çok yazıp çizdim de



Ya da bir dokunuşla



Öteki satır gelsin katlettim



Gitsem ayrılık kalsam çöl sözü yerinde olur


gördüğüm en son ışıltındı...


İçimden bir ses yükseliyor



Şarkılara düşmek daha kolay



Aşk onunla yaşamak değil onu yaşamakmış



Bu da kötü insan kendi doğasıyla çok fazla oynayamıyor



Çok soluksuz yaşadığımı farkettim



Belki bir kaçış



Neyse ki bütün katledişlerimde içimdeki çocuğu yarına çıkarabiliyorum



Gitmek kalmak arası bir yerdeyim


öyle dalmışım ki sanki hep o dakikalar


Daha elsun dedirteninden



Ben böyleyim işte



Olmuşa çare olacağa kapı yok



Dur inme öylece kalakal diyor



Ne garip bir söze bile takılıyorsun



Uyanıp tekrar uyuma isteği



Taa dediğin bilinmeyen yerde olsa da yaşamak



Bütün kapıların birden açılır güneş sızar ya içeri


bugünü yarın yapacak zamanlar


Burda güldüm



Sonrası soluktayım


bu dağlar ki nice bulutlara sığınak oldular

vakit çook hızlı dönüp aynı ana gelir


Ses etmeyi sevmiyorum artık


Ben seviyorum bu adamı sesi içime dokunuyor


Hani koridor boşluğunda bir dilek dilersin



Sonları katlettiğim vakitler istiyorum



Zihinden okumakla dökülenin tazeliğinden okumak aynı olur mu hiç


bence biraz akışına bırakmalıısn

ya hayalsin ya gölgemin sesizliğinde


Hani zehir zembelek olduğum vakitler istiyorum



Ne çok koşuyorum



Az aşka dokunayım



Birden karanlık aydınlanır



Aşka dair ne az söz söylemşim


bir ben yokum varlıklar ötesinde


Bir yanım zehir zembelek



Evet şimdi gittin ya herkes sana benzeyecek



Söz etmeyi 


olmadı böyle


Fonda herşey seninle güzel


Yaktın yüreğimi


Tamama erince belki dünya telaşım eksilecek



Ondan belki bu ertelemek istemeyişlerim


ırak sandığım sonsuz ufuklar


Belki bir nefes molası katlime engel olacaktı



Evet kalakaldım 



Yoksa yoksunluk mu



Düşüş bir an


Gel sar beni sar beni


Sözle yavaşlamak mümkün olsa



Dileğin kabul görür



Şarkıya düştüm şimdi



Şimdiki tantanamı anlayamıyorum



Bir adımdı attım gerilemek niye ki



.



Hep yokluğa şekil verip durmuşum



Düşten düşünce böyle oluyor sanırım



Yoksunluklarda afallayıp kalakaldım



Düşünmeden yavaşlatırdım



Yoksa günlerin birikimi mi



Öyle birşey işte



Bu soluksuzluk sonları katletmeme sebep


bir fidan şimdi solgun yapraklar


Yarına bir gülümseme götürebiliyorsun


rüzgar ol sil gözyaşını yar


Soluksuz yazasım var



Olmaz



Üstadımızın dediği gibi



Ne derin bir söz anlamak için epeyce bir inmek gerek


Söndüremez kar beni

bembeyaz bir karanlık gibisin göremiyorum


Büyüdükçe telaşlar azalıyor yavaşlıyorsun



Sonra söz gözüme takılıyor



Sözlerin yerini ararken ne çok yersizim



Dilek bir an



Neyse ne



Yok yokben balık olmak istemezdim



Arada bir dur tuşuma dokunmasam iyi



Bir yanım içimdeki çocuk kıpırtısı



Sonu pas geçtim



Tam indim inceğim


Müzik dinleyelim


Ama hayat böyle



Beni de götürmüş giderken daha ne olsun


bu denizler maviliklerle aşkı tattılar

yoksa doğmayımı unuttular


Varsın olsun bir eksik kalayım



Belki en büyük hatayı kabul edemeyişlerle yapıyoruz


Selam Hüzüncüm


Sonları güzel yazamıyorum belki yazsam yaşarım


bir sen varsın çizginin gerisinde

bir bir düşer düşerde ağlar


Ne kötü 


dinleyelim meyal


Anı diye bir söz bile bırakmamak


çok hoşş

Hüzüncüm evet akışına bırakmalı


Sözü benimseyince içinde kör karanlığa bir ışık yanıyor



Bu sonları sevemeyişim toparlayamamaktan 



Bak yine toparlayamadım



Belki telaşlarım bundan


SELAM MEYAL