Kişiyi harekete geçirmeyen düşüncenin bir önemi yoktur. Hindi de düşünüyor.:/

Her şeyi ''Su yüz derecede kaynar,, gibi bir keskinlikte anlatabilinse yazışmalar çok kısa olur tartışmada yaşamazdık.

Aslında hayat bir tuzak, konuştuğumuzda bu tuzağa düşmüş oluyoruz. Konuşmayıp sürekli okuyup öğrensek belki de Hazret-i Ali'nin "kerremallahü vecheh" güzel sözünün sırrına mazhar olacağız.

Belki bu başlık da diğerleri gibi tuzaktır. Biz buraya yazınca aslında cahilliğimizi deklare etmiş olacağız.

Birçoğumuz da sırf eğlencesine kendini tatmin için giriyordur. "Heeey! Benim düşüncelerim bunlar, beni onaylayın lütfeeen!" gibisinden bir hissiyat.

Düşünüyorumda ne kadar çok yazarlarımız var. hergün binlerce yazılar, fikirler, düşünceler sunuluyor önümüze. Neticeye bakıldığı zaman bir çember içinde dönüp durduğumuzu görüyorum. Konu başlıkları değişiyor ama içerik aynı.

Tersten bakalım:

Bunun yanında en büyük nedenlerden biri de;yazmanında işe yaramadığını düşünüyorum. İşe yaramış olsaydı belkide az kişi yazar çok kişi okur durumunda olurdu. Kendimizi ne kadar eksik görüyorsak, o kadar okur durumunda olmamız gerekir oysa. Ya kendimizi eksiksiz olarak düşünüyoruz ya da çok fazla umurumuzda değil kendimizi düşünmemiz.

Hülasa; aslında hiçbir şey yazmadım.

Selam.

bu dediğiniz durum birazcık dişinizi sıkarak yazmakla atlatılabilecek bir şey.

Kafam o kadar dolu ki neyi nasıl yazacağımı bilemiyorum. Nezaman bişeyler paylaşmak istesem konunun ucunu kaçırıyorum ve hiç bitmeyecek gibi hissediyorum.

Bazılarımız da sadece konuşma yani fikir ifade etme kabiliyetlerini geliştirmek adına yazmaktadırlar. Ben bunu dersem karşıdakinden nasıl bir tepki alırım, bu tepkiye nasıl karşılık verebilirim düşüncesi bilinçaltında.

Belki de buraya yazanlar hep birlikte öğrenme isteklerini sunuyorlardır. Benim düşüncem bu sen ne düşünüyorsun, gibisinden bir çaba.

Şöyle de diyebilirim;konu=yazıyorum

şimdiki nesil aceleci ve fazla hızlı. 100 kelimeyle düşünüp 140 karakterlik yazılarla düşüncelerini ifade ettiklerini zannediyorlar. halbuki düşünce mühim bir kabiliyet ve saygıyı hak ediyor. düşünceyi ifade eden yazmak da aynı şekilde... bu saygı ise her şeyden önce sabretmeyi gerektiriyor. yani aceleciliğe gerek yok, saatlerce düşünüp dakikalarca yazabilirsiniz ama günlerce okumalısınız.

Bunun yanında ne kadar çok biliyorsak o kadar sorumluyuz. Bildikleriyle amel etmeyip, hava atanların kulakları çınlasın...

Halimizden hem şikayet ediyoruz, hemde aynı halde kalıyoruz. Yazdıklarımızın doğrultusunda ne kadar değiştiğimizi düşünüyoruz?

içerik=değişemiyorum

eyvallah

Aslında bazan düşünüyorum;yazdıklarımızın hakkını vererek yaşayabiliyor muyuz diye o zaman içim ürperiyor ve korkuyorum. Çünkü nasıl ki ağzımızdan çıkan sözlerin sorumlusu isek, ellerimizden dökülen yazılardan da sorumlu olduğumuza inanıyorum. Bu düşüncede hem yazanların hemde anlatanların büyük bir sorumluluk üzerinde olduğunu gösteriyor. Yani bilmiyorum farkında mıyız ama; hem büyük bir sorumluluk üzerimize alıyoruz hemde birşey değiştiremiyoruz. Doğruluğuna yürekten inandığım bir söz var;nefsini ıslah edemeyen başkasını ıslah edemez diye, bu yüzden laf ile söz ile yazı ile paylaştıklarımız sorumluluk olarak yanımıza kar kalıyor. Söz ile yazı ile çabalamanın yerine hiçbir sorumluluğuda olmayan SÖYLEMEDEN YAŞAMANIN önemi farketmeye davet ediyorum okuyanları.