Burda kı sıır bana aıt degıldır yanı ben yazmadım sadece buraya yazan benım gercek sahıbı kım bende bılmıyorum.

"Rasulullah'ı berber tıraş ederken gördüm. Ashab, etrafını çevirmişti. Kesilen mübarek saç ve sakal tellerinin tekinin dahi yere düşmemesi için adeta onları kapışıyorlardı."

Nurunu güneşten alan ay, nasıl güneşin varlığına delil ise, nur-i Muhammedi ile nurlanan peygamberler ve veliler de O'nun birer şahididirler. Bunun içindir ki diyen ve bunu muhabbet ve aşkla ta gönülden söyleyen her kalbde, ayna ışık vurmuş gibi ilahi bir parıltı yanar. Hatta bazen öyle kuvvetli yanar ki, böyle gönüller, o nurun aksinden bütün ruhlarının tarifsiz bir hazzı içinde yaşarlar.

Beni kabul et n?olur! efendim!..

selam ve dua ıle

Bu cihetle hakikat-i Muhammediyye, muhabbet saltanatının zuhur aynasıdır. Varlığı gölgesine alan muhabbet nuru, semanın ve yeryüzünün teşekkülüne vesile olmuştur. Allah Teala, O'na buyurmuş, böylece O, bütün mahlukata zirve teşkil etmiştir. Hem öyle bir zirve ki, Cenab-ı Hakk, O'nun ism-i şerifini ta ezelde kendi ism-i şerifiyle beraber zikretmiş ve levh-i mahfuza:

Kur'an-ı Kerim'de Cenab-ı Hakk'ın:

"Cebrail -aleyhisselam-, sadece bir kanadını açınca doğuyu da batıyı da kaplamıştı. Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-, onu görünce, ona bu heybeti verenin büyüklük ve azametini düşünerek kendinden geçip bayıldı."

Hazret-i Peygamber'e ashabın engin aşk ve muhabbetini kelimelerin mahdud imkanları ile izah etmek mümkün değildir. Sayısız misaller deryasından birkaçı da şöyledir:

Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-, Sevban ile birlikte ashab-ı kiramdan da zaman zaman vaki olan bu ve benzeri hicranlı sözlere ve ayrıca kıyamete kadar gelecek olan ümmetin muhabbet ve aşk kafilesinin yanık gönüllerine sürur dolu bir müjde sadedinde şöyle buyurmuşlardır:

Ey, gözünü sevdiğim özünü sevdiğim, sözünü sevdiğim!.

İnananları sevmemizin istenmesi de bu sevgiden. Zira Efendimiz ?e sevgi duyan, sünnetine bağlanan, O?na benzemeye çalışan, O?nun sevdiklerini seven, O?nun gibi dünyaya bakan, O?nun gibi duymaya gayret eden, O?nun kulluk şuurunu kendine rehber edinen,

O'nun muhabbet toprağında yeşerenlerin başında gelen ashab-ı kiram, tariflere sığmayan bir aşk ikliminde yaşamışlardır.

Onun bu halini takdir ve tahsin buyuran Allah Rasulü -sallallahü aleyhi ve sellem-:

İlahi muhabbet saikıyla yaratılan kainatın ve onun özü durumundaki insanın asli cevherini Muhammedi nur teşkil eder.

O?nun ahlakıyla ahlaklanan inanan kardeşlerimiz, bizleri ne kadar çok O?na bağlar, ne kadar çok O?nu anmamıza vesile olur.

Enes hocam sızın yazılarınızdan sonra bızımkıler basıt kalır

Doğduğun günün, gecenin hürmetine.

"Ben gizli bir hazine idim, bilinmek ve sevilmek istedim." buyurulması bundandır.

Velhasıl, bu fani alem-i hayatı ebedi hayata kalbeden?e, ve en Sevgili?ye aşıklar var, efendim.

Asr-ı saadet ́ten değilim!. Kokladıgın gül, soluduğun hava, yediğin

"-Ey pis köle! Bize dön kurtul!" dediler.

BANA BİR TÜY VER, PERVAZ EDEYİM HEP ARDINDAN

Bir kul, Rasul-i Ekrem -sallallahü aleyhi ve sellem-'in hakikati ve nurundan bir Allah dostu vasıtasıyla nasib alsa, bu nasib O'ndan olduğu için bizzat Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'den alınmış gibidir. Tıpkı bir mumdan bir başka mumun yakılması gibi_ Kandilleri yakan ve onlar vasıtasıyla etrafı aydınlatan alev, aynı alevdir. Kul, bu kandillerin en sonuncusuyla da aydınlansa, o ziya, ilk ışıkla parıldadığından daima ilk kaynağı aksettirir. Dolayısıyla bir kimse, bir başkasında ışıldayan ilahi güzelliğe ister bilerek, ister bilmeyerek kendisini kaptırsın, hakikatte hayran ve aşık olduğu letafet, Allah Teala'nın güzelliğidir ve O'nun varlıklarda ve insanlardaki harikulade in'ikasıdır. Hiç şüphesiz bu in'ikasın en büyük tecellisi de Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'de zuhur etmiştir. Bu itibarla Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-, kulu Cenab-ı Hakk'a götüren yegane rahmet ve vuslat köprüsüdür.

Ey, alemlere rahmet olsun diye gönderilen.

Bir kerecik olsun seni düşünerek başımı koyduğum olmuşsa yastığıma,

2000 yılında ablam Kastamonu egıtım fakultesınden mezun olmustu bızde onu almaya gıtmıstık ablamın odasının kapısında bu sıır yazıyordu ben ordan aldım cok hosuma gıtmıstı. Ablama sordum sıırı nerden aldın dıye oda bu sene Kastamonu'da Kutlu Dogum haftası ıçın sıır yarısması yapılmıs ve bu sıır bırıncı olmus ablımnda hosuna gıttı ıçın kapısına asmıstı. Sıırı yazan hakkında bıldıgım 2000 yılında orta okul son sınıf ögrencısı oldugudur. Yazılarınız benı mutlu ettı ama sıır bana aıt degıldır ben zaten alıntıdır yazacaktım ama unuttum basa dönmek gıbı bır ımkanımda olmadı ne yazıkkı buraya bırseyler yazarak ınsanlarda okusun derken günaha gırmeyelım..

Dünya müslümanlarının Harameyn'e kolayca gidip gelmelerini te'min için Hicaz Demiryolu Hattı'nı inşa ettiren II. Abdülhamid Han, bu demiryolunun sünnet-i seniyyeye uygun olması için Hazret-i Peygamber'in seyahatlerinde dinlendiği noktalara istasyon yapılmasını emretmiş, böylece demiryollarını bile bir muhabbet akışı içinde Medine'ye ulaştırmıştır.

O?nun sevdiklerini, sevmemizi istediklerini bizler de severiz.

Ey, Rahim! ve Ey, Kerim!.

Allah Razı Olsun

"Sizden biriniz beni, ana-babasından, çoluk-çocuğundan ve bütün insanlardan daha fazla sevmedikçe hakkıyla iman etmiş olmaz!.."

Sevda Allah sevdası.

Bu hazzı yaşayanlardan Bilal-i Habeşi -radıyallahü anh-'ın hali ibretle doludur:

Misallerde görüldüğü gibi Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'e muhabbetin bereketi, yalnız manevi alemde tezahür etmez. Zahir alemde de o feyz ve bereketin müşahhas tezahürleri olur. Bunun en iyi misali 700. kuruluş yıldönümünü idrak ettiğimiz Osmanlı Devleti'dir. Onlar, devletlerini çoğu kere "Devlet-i Muhammediyye" suretinde adlandırmışlar ve ordularındaki her ferdi -kendi istidadları mikdarınca- o yüce varlığın bir küçük modeli telakki ederek "Mehmedcik" diye isimlendirmişlerdir. Nitekim Osmanlı Devleti'nin tarihteki diğer İslam devletlerinin hepsinden daha uzun bir ömürle muammer olması da, başka meziyetleri yanında bir de ve en ehemmiyetli olarak Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'e tekrim ve muhabbette erişilmez bir zirvede oluşlarıdır.

Nasıl bir doğumdu o doğum! Ne mübarek bir doğumdu! Belki de bütün doğumlar, senin hürmetine gerçekleşmişti. Sen olmasaydın, alem olmayacaktı efendim. Evet, alem seninle vardı, senin için vardı.

Bana da hırkandan gönderir misin?.

Ey, Yaradan ́ın en güzel eseri!. "Sen olmasaydın, sen olmasaydın alemleri yaratmazdım!." dediği!. Var oluşunun şerefine, bütün varlığı hediye ettiği!.

Küçük kız çocuğunun elinden tutup da giden, kuşu ölen çocuğa

Sen, umanı umutsuzluğa düşürmezsin! Sen, senden isteyeni geri çevirmezsin!. Senden, senin şefaatini dilesem.

seam ve dua ıle...

Çalış ahrete, nur yağsın gani gani...

Seni sevsem!. çok, çok sevsem!. öyle çok sevsem ki, sen koksa özüm,

Shining daybreak, armina, sbengisu42 Paylasım ıçın Rabbim razı olsun

"Ummetim, ümmetim!." diyerek, üstümüze titreyen!.

Bizim de yüreğimiz parça parça efendim. Evet, seni dünya gözüyle göremedik bel-ki, ama sen bizim peygamberimiz, sen bizim kurtarıcımızsın! Bizim için varsın efendim. Seninle olmak, sende kaybolmak istiyoruz. Benliğimizi, senin benliğin içinde eritmek ve yeniden var olmak istiyoruz efendim.

Hazret-i Mevlana buyurur:

hurma, içtiğin süt, okşadığın kuzu, bindiğin deve, avuçladığın kum dahi

Hira sultan paylasım için tesekkürler

Bu ne hırstır, nedir yani?

Küçük kız çocuğunun tuttugu gibi tutsam elinden, yureğimden binlerce

Aradılar, bulamadılar. Hazret-i Halid, tekrar aramaları için emir verdi. Bu defa buldular. Baktılar ki, eski bir sarık imiş! Sahabi, bu eski sarık üzerinde Hazret-i Halid'in bu kadar ısrar etmesine hayret etti. Bunun üzerine Halid -radıyallahü anh-, şunları söyledi:

Ka'b'ın kızı Nesibe -radıyallahu anha-, müslümanlarla birlikte Uhud gazasına iştirak etmişti. Kendi elleri ile hazırladığı kaplarla yaralılara su taşırken, müslümanların bozguna uğrayarak dağıldığını gördü. Bunun üzerine derhal Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-'in yanına koştu. Atılan ok ve taşlara kendini hedef yaparak bütün gayret ve cesareti ile Rasul-i Ekrem -sallallahü aleyhi ve sellem- Efendimiz'i korudu. Bu fedakarlığı sırasında atılan ok ve taşlarla on iki yerinden de yaralandı.

bu sıırı yazandan Rabbım kat be kat razı olsun tabı okuyanlardan da

Benim de gözümün yaşını siler misin?.

Ey, en ziyade muhtacımız, en çok isteyenimiz!. Bizi, Hak ́tan dileyenimiz!.

Senden şefaat dilenen biçarelerin en sefiliyim, desem.

Diğer bir misal:

Sen tam 1434 yıl önce insanların yardımına yetiştin. Sen oldun zorda kalanların kurtarıcısı! Sen gelmeden önce dünya, karanlıklar ve sapıklıklar içindeydi. İnsanlık, bir kurtarıcı bekliyordu Yüce Yaradanından...

Kainat herhalde bu sevgi üzerine bina olmuştur.

Daima düşüncede, daima hüzün içinde ömründe bir defa bile, kahkahayla

"Ey iman edenler! Seslerinizi Peygamber'in sesinin üstüne yükseltmeyin! Birbirinize bağırdığınız gibi Peygamber'e yüksek sesle bağırmayın; yoksa siz farkına varmadan amelleriniz boşa gidiverir." (el-Hucurat, 2)

Su gibi akar, nehirler ve çağlayanlar misillü, belki daha şiddetli akar yürek.

Aldıgım ıletılerden dolayı bu acıklamayı yapmayı uygun buldum

Esma Hocam Allah razı olsun çok güzel ve duygulu bir yazı

O, Allah Rasulü -sallallahü aleyhi ve sellem-'in yüzünü ve nurunu görmüş, yanmış ve O'nun muhabbet bağına girmişti. Adeta bütün varlığı ile O'ndan bir parça haline gelmişti. Ancak ilahi nurdan nasibsiz olan sahibi, onu bu imanından ötürü çölün kızgın sıcağında alevli kumların üzerine yatırarak kendisine işkenceler yaptı. Çıplak vücudunu acımasızca kırbaçlattı. Siyah derisinden kırmızı kanlar fışkırdı. Etrafını saran gafil kalabalık:

Bir diğer muhabbet tezahürü:

"Zira Habibullah, Cebrail'le beraber sidretü'l-münteha'ya varınca Cebrail durmuş ve: demiştir."

Allah?ı ve Resulü?nü sevmemizin istenişi, diğer her şeyden fazla sevmemizin gerekliliği bu sebepten.

Bana da şefaat eder misin?.

Veliler ve salihler, gönül aynalarında en saf ve şeffaf nakışlar görülebilsin diye ruhlarını O'nun muhabbeti ile parlatırlar. Maddi aynalarda ancak cisimleri olan şeyler, şekiller ve renkler görünür. Veliler ve salihlerin gönül aynalarında ise, O'ndan akseden nur ile en şeffaf duygular, düşünceler, dualar, ilahi nur ve feyzler ışıldar.

Ey, gözlerinde cenneti saklayan, ayağını bastığı yerler cennet kokan nebi!.

Sevgili Peygamberim!. Rabbim sana ve, senin al ve ashabına.

Şefaatinle kucakla..

Ey, insanoğlunun ufku en güzel insan. Allah ́ın sevgilisi, kainatın gözbebeği!.

Bilal -radıyallahü anh-'ın dünyada tutunacak bir dalı, sığınacak bir yakını ve ızdırabını paylaşacak bir dostu yoktu. Sadece bir köleydi. Ama birgün geldi, iman nuru ile şereflendi. Bundan sonra imanı ve onu muhafaza için yaşadığı haller, yani kelime-i tevhid uğruna katlandığı ızdıraplar, kıyamete kadar gelecek olan mü'minlere iman mücadelesi yolunda örnek oldu.

"-Ey Adem! O, bana mahlukatın en sevgili olanıdır. O'nun hakkı için bana dua et! ben seni bağışladım. , şayet Muhammed olmasaydı, seni yaratmazdım." (Hakim, Müstedrek, II, 672; Beyhaki, Delail, V, 488-489)

Sevban -radıyallahü anh-, bu iltifat ile muhabbet çağlayanı haline gelen sevdalı gönlüyle şöyle dedi:

Yaratılışın başlangıcı, O'nun nuru ile vücud bulduğundan kürre-i arzda zuhur eden bütün peygamberler, başta Hazret-i Adem olmak üzere O'ndan niyabet tarikı ile O'nun nurunun feyz ve berekatını taşımışlardır.

Hakiki aşkın bir hakikati de Rabbimiz?in, olmasaydı kainatları yaratmayacağı Efendimiz ?den dolayı olsa gerek.

Halime annemizin elindeyken, onun himayesindeyken, hani kaybolmuştun! O da gözyaşlarına boğulmuştu seni kaybettiği için! Onu ne güzel teselli etmiş Mevlana Celaleddini Rumi şu sözlerle: ?Gam yeme! Sen onu kaybetmezsin! Hatta bütün dünya onda kaybolur gider.?

Dua ıle...

Sende kaybolmak istiyorum efendim. Benliğimden soyunup, dünyadan sıyrılıp, sadece aşka boyanıp, yanına gelmek ve hep ora-da kalmak istiyorum.

Ey, gönlümün sultanı efendim!. ümidim, muradım, kurtarıcım, müjdecim...

Rabbim demiyor muydu, ?Sen olma-saydın alemleri yaratmazdım? diye. O, ne güzel bir seslenişti. ?Habibim?, senden başka kim mazhar olabilmişti bu ünvana, Rabbim katında?

Dünya hiç kuşkusuz fani!

gülmemiş. Gül yüzlü, güler yüzlü sevgili!.

Hazret-i Bilal ise, yatırıldığı kızgın kum deryasında yaralı bir arslan gibi kükredi ve kelime-i tevhidi bütün gücü ile haykırdı.

Sana layık olamayan ümmetini

Sultanlar adına hutbeler okunur, paralar basılır ve onların devletleri son bulmasın diye dualar edilir. Lakin bir zaman sonra, o sultanlar da devletleri de tarih sahnesinden siliniverirler. Ancak nebilerin adına okunan hutbeler böyle değildir. Nebilerin ve onların varisi olan velilerin saltanat ve devletleri daimidir, sonsuzdur. Onlar, Hakk katında olduğu gibi gönüllerde de ebedileşmişlerdir. Padişahların ve devlet ricalinin saltanatları ise, geçici, gel-geç bir dünya saltanatıdır. Dolayısıyla zevale mahkumdur. Nitekim öyle de olur. Fakat peygamberler ve veliler, kulları Mevla'ya götüren yüce kılavuzlardır. Onlar faniliği ebedi olana feda ederek ölümsüzleşmiş ve zevalden kurtulmuş müstesna ruhlardır. Berzah aleminde de sonraki alemde de saltanatları devam eden maneviyat sultanlarıdır. Onlar, dünyada ve ahırette: (Yunus, 92) beyanına muhatabdırlar. Bu kıymetli ruhların oluşturduğu safların mihrabında da sertac-ı enbiya Hazret-i Muhammed Mustafa -sallallahü aleyhi ve sellem- Efendimiz vardır.

Sahabe-i kiram, Hazret-i Peygamber'in hem eşyaları hem de saç ve sakalının mübarek telleriyle teberrük halinde olurlardı. Savaşlarda bile bu teberrük heyecanını taşımışlardır. Bunun en güzel misali Halid bin Velid -radıyallahü anh-'ın Hazret-i Peygamber'in saçlarından aldığı birkaç mübarek teli sarığında saklamasıdır. Rivayet olduğuna göre Halid -radıyallahü anh-, Yermük savaşında bu sarığı kaybetmişti. Askerlerine:

Sende beni, onları sevdiğin gibi sever misin?.

O'nun içindir en hoş eda.

Rabbim razı olsun

Duanıza ecmaın dıyor ve asıl Rabbım sızlerden razı olsun

Bir hanım sahabiyeden ibret dolu bir muhabbet-i Peygamberi manzarası:

Ey, kupkuru çölleri cennete çeviren gül!.

Kelime-i Şehadet Sarayının Sultan-ı Rusülü

Böylece dindarlığın verdiği şuurla harplerde gösterdiği kahramanlığından dolayı Efendimiz -sallallahü aleyhi ve sellem-'in medhine ve iltifatına mazhar olan Nesibe'nin ismi, örnek müslüman hanımlardan biri olarak İslam tarihine geçti.

"-Ya Sevban! Nedir bu halin?"

Rabbimiz?in Efendimiz ?i sevmesi.

Rabbimiz bizlere hakiki aşka müdrik olmayı nasib etsin.

Efendimiz ?in Rabbimiz?i sevmesi.

kuş uçtu, bin ́i de öldü desem.

Osmanlı paşalarından meşhur Medine müdafii Fahreddin Paşa, Rasulullah'ın ruhaniyeti rencide olur endişesiyle Ravza'nın tamirinde vazife alan ustalara herhangi bir çivi çakmak icab ettiği takdirde mutlaka tahta çekiç kullanılması ve çekiç ile çivi arasına da lastik bandaj konularak sükunetin ihlal edilmemesini emretmiştir. Bu hususta onu böylesine bir edeb ve inceliğe sevkeden ayet-i kerime şöyledir:

Bizim gibi vefasızlara SEN ÜZÜLME YA RASULALLAH

AYAKLARININ ALTINDAN BİR TOZ DÜŞER Mİ DİYE,

Kapına geldik; aşkı öğret bize; ve aşkını ver yüreklerimize.

ağaçların yaprakları, denizlerin dalgaları ve yağmurların damlaları

Yükselecektir O'na seda,

Biraz Uzun oldu ama bu kadar güzel duygularla yazılan şiirede duyarsız kalmak imkansızdı, Rabbim Razı olsun o genç kardeşime ablanıza ve bize ulaştıran size teşekkürler ederiz

Bu hafta da sen övülecek ve sen anlatılacaksın. Seni övmek zor da olsa! Seni övmek zor efendim.

Bulunduğun yerden, yüreğime bir damla su serper misin?.

?Seni övmek için yer ve gök arası genişliğinde ağız isterim? diyor Mevlana.

başsağlığı dileyen, gözlerinden yaş dökülen devenin gözyaşlarını silen resul!.

sayısınca salat, selam ve bereketler ihsan eylesin.

şefaat edermisin?

Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'in bir sohbetinde Sevban -radıyallahü anh-, Habibullah'a pek derin ve dalgın bir surette bakıyordu. Gayet de ızdıraplı bir hali vardı. Öyle ki onun bu hali, Alemlerin Efendisi'nin dikkatini çekti. Merhametle sordular:

Enes -radıyallahü anh- anlatıyor:

Bir nihanice gamzene gamzede aşıkların adına.. Hani uykuya dalınca kenti ve yalnız başına kalınca kendi... Hani yalnız gecelerde konuşmadan kalınca dilleri ve hal üzre gönüller anlar olunca bütün dilleri... Vicdan sesinden bizar kürek mahkumlarınca, hani aşıkların hasreti özleme karınca... Hani gurbetin uzunda gönlüme gömen de sen, hani sen gurbet gurbet gönlüme gömende.. Güneş ve ay nurunu aşkından alırken; güneşin ışığı aya vurur gibi aşığı aydınlatırken.. Gel ey Sevgili bir huzmecik bahşeyle asi ve aciz vede mücrim üftadene ve umut ver peykin olmaya teşne kem zerrene. Aşkları unutan bendene aşkını unutturma!

Eğer hakiki mahbubuna müteveccih olabilirse.

Bu itibarla her zahiri padişahın ismi silinir giderken dünya ve ahıret sultanı olan Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'in mübarek ism-i şerifi yerde, gökte ve gönüllerde ebedidir. O halde gönüllere dünyevi padişah ve onlara aid saltanatların namını değil, o ebedilik tahtında oturan eşsiz sultanın namını silinmeyen muhabbet yazısı ile yazmalı ki, kalblerimiz, kendisine verilen ulvi kıymetini muhafaza edebilsin.

tırnagğının ucu misali bile değilim, desem.

Tabii ki, samimi muhabbet, itaat ve teslimiyyet şartı ile_

Rabb'in birdir, Muhammed kesin,

ARKANDAN BİR ÜMİT YÜRÜYENLER VAR YA NEBİ...

"-Onu arayın!" diye talimat verdi.

İşte bu muhabbetten kaynaklanan bir saikle günümüze kadar Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'den muazzez bir hatıra olarak devam eden saç ve sakallarının mübarek telleri, cami minberlerinde saklanarak "sakal-ı şerif" adı ile asırlardan beri ümmete rahmet olagelmektedir.

Sen O'nun yanında sanki nesin

Rabbım cümlemızden razı olur ınsallah

tutunduğum olmuşsa sana ve senin sevdana, işte onun işte onun hatrına!.

Ali ́n, Fatıma ́n gibi olsam!. Seni, onlar gibi seviyor olsam.

değilim!. Bir kez olsun, yüzüne yüz sürmedim!.

Ölüm kesin gelecek ani.

"-Rasulullah saçlarını kesmişti. Ashab o saçları kapıştılar. Ben de alnından birkaç tel aldım ve bu sarığın içine koydum. Bu benim için öyle bir bereket oldu ki, onunla girdiğim bütün savaşları zaferle neticelendirdim. Zaferlerimin sırrı, benim Rasulullah'a olan muhabbetimdir."

İşari manada bu demektir ki, o Varlık Nuru'nu gönlünde taşıyan mü'minler hakkında büyük müjdeler ve mükafatlar vardır. Bu demektir ki, bir mü'min kulun gönlü, Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-'e ne kadar muhabbetle dolarsa, o kadar azab-ı ilahiden ve gazabullahdan uzaklaşmış olur. Bu, Cenab-ı Hakk'ın yüce bir va'didir. Yani Mevla, gönlümüzde Allah Rasulü -sallallahü aleyhi ve sellem- varsa bizi helak etmeyecek ve bize azabda bulunmayacaktır.

yüreğim. Sen koksa nazım, edam. Gönlüm sen dolsa, benim herşeyim sen olsan!.

Sevgili!

Dava Allah davası,

KALBİM BİR GÜVERCİN GİBİ TİTRERKEN ADINDAN

Gözlerimi yumsam ve, hülyana dalsam. o gül kokulu gülüşün ile,

Kelime-i şehadette de ifade ettiğimiz gibi elbette ki O bir "kul"dur. Lakin bu kulluğu insan hakkındaki telakkimizle doldurmaya çalışmamalıyız. Zira hakikat-i Muhammediyye karşısında bizim idrakimiz, metafizik hadiseleri kavramak hususunda bir çocuk idrakinden farksızdır. Çünkü Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-, kullar içinde seçilmiş, sertac-ı cihan olmuş bir "rasul"dür. Hem öyle yüce bir rasuldür ki, bütün peygamberlerin adı, O'nun mübarek adında cemolmuştur. Bütün peygamberlerin getirmiş olduğu şeriat, yani din-i mübin, O'nun getirdiği İslam ile kemal bulmuştur.

benimde gözlerimin içine güler misin?.

Sensin güllerin efendisi

Ashab olmak arkadasım paylasım ıçın tesekkür ederız. Yazınızın uzun oldugunu söylemıssınız ama bır solukta okunacak kadar öz ve güzel.

"Bugün Nesibe falan ve filan kahramanları geçmiştir." buyurarak ondan sitayişle bahsetti.

Seninle Kevser havuzunun başında buluşabilecek miyim?. desem..

" Sen onların içinde iken Allah, onlara azab edecek değildir!.." (el-Enfal, 33) beyanı müşrikler için varid olmuş bir ayet-i kerimedir.

Ey, gönlünden gül dökülen resul!.

O vefat ettiğinde ashabın hali, hüznün son raddesindeydi. Adeta yanıp erimiş bir mum misali gibiydi. Zira düşünüyorlardı ki, O'nu görmeden bir gün bile duramayan aşık gönülleri, artık kendisini bu fani dünyada hiç göremeyecekti. İşte bu hicran ve yanışa dayanamayan Abdullah bin Zeyd -radıyallahü anh-, ellerini yüce dergaha mahzun bir gönülle açarak:

Lakin ben senin "Kardeşlerim!." dediğindenim! ve sana ve, sünnetine revan olmak isteyenlerdenim!. Ve lakin daha hala sevgili Veysel Karani ́nin

İrem paylasım için tesekkürler

Ey, Islam ́ın peygamberi!. Sevda ikliminin, en güzel mevsiminin, en güzel çiçeği!. Ama mahzun, ama kederli...

Bu hadis-i şerif, imanın kemalinin Hazret-i Peygamber muhabbeti ile yeşereceği hususunda ne güzel bir tenbih ve ikazdır. Bu muhabbetten uzak kalanlar için feyz ve inkişaf yolları kapalıdır. Aşk tohumu, ancak O'nun muhabbet toprağında yeşerir. Gönle bereket ve feyiz menbaı O'dur. O'nun muhabbet toprağı, nice taşlaşmış gönülleri bir mücevher saflığına, diğerleri arasında altın ve gümüş kıymetine yükseltmiştir.

Bunun üzerine galeyana gelen azgınlar kendisine vurmaya devam ettiler. Vurdular, vurdular... Hırslarını alamadılar ve boynuna ip bağlayıp sürüklediler. Bütün bunlara ve türlü türlü eziyetlere rağmen Bilal-i Habeşi -radıyallahü anh-, Allah ve Rasulü'nün muhabbet kalkanına sığınmıştı. Kendisine yapılanları adeta hissetmiyor, gönlü sadece muhabbetullah ve muhabbet-i Rasulullah ile dolup taşıyordu. Yüreği dünyalar kadar geniş bir haldeydi. Oysa maddi alemde hali perişandı; kuru başını sokacak bir kulübesi dahi yoktu.

Aşağıda anlatacağımız hadiseler, bu zirveye tipik birer misaldir:

Bu gün ve gece yüreğime, bir nur olup düşer misin?.

alıntı

Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da...

Alemlerin yaradılışındaki sır, sende tecelli etmişti efendim. O giz, ?AŞK? değil miydi? Alem zaten aşk için var edilmemiş miydi? O duygunun tek varisi sen değil miydin? Ne mübarek bir sır bu!

Güzeller, kendilerini aynada görmek ister. Kendi güzelliklerini sevecek göz ve gönül ararlar. Mutlak güzel olan Rabbin, kainatı ve insanları yaratışındaki sır da böyledir. Hadis-i kudside:

"Kişi sevdiği ile beraberdir..."

"Lakin Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-, eğer hakikat-i Muhammediyye'nin o akıl almaz kanadını açsa idi, Cebrail ebedi olarak kendinden geçer, bir daha kendine gelemezdi."

"-Sevinin, sevinin!.. Ben Allah Rasulü'nün yanına sefer ediyorum..." dedi ve ötelere uçuverdi...

NE OLUR SANA ULAŞMAM İÇİN KANADINDAN

İşte Hazret-i Bilal'in bu aşk ve muhabbeti, onu kölelikten gönül tahtlarındaki sultanlığa yükseltti. Alemlerin Efendisi'nin bağrı yanık müezzini oldu. Öyle ki, son nefesinde de O'nun aşk ve muhabbeti dudaklarında tebessüm ve terennüm halindeydi:

Bazıları bunun sırrına eremiyor efendim! Seni, sadece Rabbimin emirlerini getiren elçi olarak tanıyorlar! O büyük günde, o hesap gününde, bazı yüzlerin kararıp bazı yüzlerin ak olacağı günde; senin şefaatinin konuşacağını, diğer peygamberlerin önüne geçip, Rabbim huzurunda divan duracağınızı bilmiyorlar e-fendim!

Ey, rahmeten li ́l-alemin!.

Bana cennet kuşlarından bir kuş bahşeder misin?.

O, canlardan aziz, cananlardan üstün, her vechile muhabbete en layık müstesna bir yaratılıştır. Gelmiş ve geleceklerin en güzeli ve faziletlisi, insanlığa ağlayanların en merhametlisi, yegane mürşid ve rehberdir. O ki, kız çocuklarını diri diri toprağa gömecek kadar vahşet zindanına düşenleri gözü ve gönlü yaşlı aşıklar haline getirmiş, onlara kitabı, sırrı ve hikmeti öğretmiştir. O'nu her şeyden üstün tutmak, emsalsiz bir aşk ve muhabbetle sevmek, imanın kemalindendir. Bu muhabbetin zirvesi, hadis-i şerifte şöyle beyan edilir:

"İlahi! Artık benim gözlerimi ama kıl! Ben her şeyden çok sevdiğim Peygamberimden sonra artık dünyada bir şey görmeyeyim!.." diye iltica etti ve oracıkta gözleri ama oldu.

"Lailahe illallah Muhammedü'r-Rasulullah..." şeklinde nakşetmiştir.

Sensin gönüllerin sevdiği

Hani Yusuf Peygamber?i gören kadınlar, ellerini doğramışlardı meyve yerine, onun güzelliğini görünce. Buna mukabil ne güzel söylemiş Ayşe annemiz: ?O kadınlar seni görselerdi, ellerini değil, yüreklerini doğrarlardı? diye.

Gölgediryüregim Rabbim hepimizden razı olur insallah

Bütün güzellikler O'na aiddir. O'nun sebebi ile yaratılmışlardır. Nerede bir güzellik varsa, O'ndan akistir. Alemde bir çiçek açılmaz ki, O'nun nurundan olmasın! Zira O olmasa idi, hiçbir şey vücud bulmaz idi. O ki, o yüzden varız... O ki, solmayan, aksine gün geçtikçe tazelik ve taraveti daha da artan serapa nurdan ibaret bir gonca-i ilahidir.

Hazret-i Adem -aleyhisselam-'ı, cennette işlediği zelleden ötürü dünyaya indirdikten sonra onun semada bu yazıyı görüp de Hazret-i Muhammed Mustafa hürmetine af taleb etmesi üzerine mağfirette bulunmuş ve şöyle buyurmuştur:

Ve nihayet beklenen nur, peygamberler silsilesinin son halkası, alemlere rahmet niyetiyle sen geliverdin dünyaya!

"-Anam, babam ve bu canım sana feda olsun ya Rasulallah! Senin hasretin beni öyle yakıp kavurmaktadır ki, nurundan ayrı geçirdiğim her an bana ayrı bir hicran olmaktadır. Dünyada böyle olunca ahırette nice olur diye dertleniyorum. Orada siz peygamberlerle beraber olacaksınız. Benim ise, ne olacağım ve nerede bulunacağım belli değil! Üstelik cennete giremezsem, sizi görmekten tamamen mahrum kalacağım! Bu hal beni yakıp kavuruyor ey Allah'ın Rasulü!"

Rabbimiz yegane mahbubumuz, maksudumuz.

Ey, bize bizden daha ziyade merhamet eden!.