Hepsi Tanrıya ulaşmada araçtır. Aynı gerçeği bütünleştiren giden farklı parçalardır

Bizler ise onların arkasından üstünlük yarışına girdik, emredilmeyen şekilde resüllerine arasını açtık, mezhepler/gruplar olduk aslında bizden istenen sadece iyilik için mücadele etmemiz ve dünyada sadece zevk için yaşamamızdı.

Dünyada dinler dediğiniz şeylerin arasında sonuç olarak hepsi tek olan Yüce Allah'ta birdir. Yüce Allah'ın hiç bir zaman değiştirmeden verdiği emirler vardır. Bunlar kişinin icraatleridir ve hesaplanır. Yüce Allah onları bilir. Kim zulmederse ve kötü davranırsa Yüce Allah onları da bilir.

Aslında işin özü takvada yarışmaktır. Kur'an-ı Kerim üstünlüğün takvada olduğunu söyler ve korunun der. Aksini düşünürseniz kafanız karışacaktır ilk Resül İbrahim'di, aralarda Resül Musa ve İsa var dersiniz Resül Muhammed var en son olarak. Hepsi ne yaptı? Mesajları iletti/ denenleri yaptı/iyilikler yapıp kötülüklerden uzaklaştırdı/Yüce Allah'a ortak koşmadı, başkalarından emir almadılar, adaletli oldular, çalışkan oldular,...

sadece zevk için yaşamamamızdı.

Bu kadar çok din olması, Tanrı?nın var olmadığını ya da Tanrı?yla ilgili gerçeğin açık olmadığını savunmaz. Bunun yerine, bu kadar çok din olması, insanlığın tek gerçek Tanrı?yı reddettiğini gösterir. İnsanlar O?nun yerine kendi hoşlarına giden tanrıları koymuşlardır. Bu tehlikeli bir girişimdir. Tanrı?yı yeniden kendi benzerliklerinde yaratma arzusu içimizdeki günahlı doğadan, sonunda?ölüm biçecek? olan doğadan kaynaklanır (Galatyalılar 6:7-8). Bütün dinler Tanrı?ya mı götürür? Aslında öyledir. Bir tanesi hariç hepsi yargıya götürür. Sadece Hristiyanlık Tanrı?nın bağışlaması ve sonsuz yaşama götürür. Kişi hangi dini kabul ederse etsin, herkes öldükten sonra Tanrı?nın karşısına çıkacaktır (İbraniler 9:27). Bütün dinler Tanrı?ya götürür ama sadece bir tek din Tanrı?nın kabulüne götürür çünkü insanlar sadece İsa Mesih?e iman aracılığıyla gerçekleşen kurtuluş sayesinde Tanrı?ya güvenle yaklaşabilirler. Tanrı hakkındaki gerçeği kabul etme kararı şu basit nedenden ötürü önemlidir: sonsuzluk yanlış olabilmek için çok uzun bir zamandır. Tanrı hakkında doğru düşünmenin bu kadar önemli olması da bundandır.

İnsanların çoğu, Tanrı hakkındaki gerçeği kabul edip ona boyun eğmek yerine onu reddeder ve Tanrı?yı kendi kendilerine anlamaya çalışır. Ama bu Tanrı konusunda aydınlanmaya değil, boş düşüncelere götürür. ?Bu kadar çok din?in temelini bulduğumuz yer de burasıdır. Birçok insan doğruluk ve ahlak talep eden bir Tanrı?ya inanmak istemez, bu yüzden bu tür taleplerde bulunmayan bir Tanrı oluşturmuşlardır. Birçok insan, insanların cennete gitmeyi hak etmelerinin imkansız olduğunu bildiren bir Tanrı?ya inanmak istemez. Bu yüzden belirli adımları tamamlamışlar, belirli kuralları yerine getirmişler ve/veya belirli yasalara itaat etmişlerse insanları cennete kabul eden bir Tanrı oluşturmuşlardır. Bunu hiç olmazsa ellerinden geldiği kadar böyle yapmışlardır. İnsanların çoğu egemen ve her şeye gücü yeten bir Tanrı?yla bir ilişki istemez. Bu yüzden hayallerinde kişisel ve egemen bir yönetici olmak yerine mistik bir güç olan bir Tanrı?yı oluşturmuşlardır.

tüm dinlerin temelinde insan olmak ve insana değer vermek vardır.

Bu kadar çok din olması ve bütün dinlerin Tanrı?ya götürdüğü iddiası, Tanrı hakkındaki gerçeği içtenlikle arayan birçok insanın kafasını karıştırmaktadır. Sonunda bazen konu hakkındaki mutlak gerçeğe erişme konusunda ümitsizliğe kapılmaktadırlar. Ya da sonunda bütün dinlerin Tanrı?ya götürdüğü konusundaki üniversalist iddiayı kabul ederler. Tabii ki, şüpheciler de, bu kadar çok din olmasının ya Tanrı?yı tanıyamayacağınız ya da sadece Tanrı?nın var olmadığı anlamına geldiğini söyler. Romalılar 1:19-21, Kutsal Kitap?ın neden bu kadar çok din olduğu konusundaki açıklamasını içerir. Tanrı?nın gerçeği her insan tarafından görülüp bilinmiştir çünkü Tanrı bunu böyle yapmıştır.