merhabalar herkese

Korkuyorum, şu sokak lambasını sökecekler diye bir gün... Korkuyorum, bir gün çekip gidecek diye, bakkal Hüseyin Efendi; manav Şevket, kasap Nuri, terzi Cemal... Korkuyorum, emekli Abdullah Hoca gidecek diye birgün; Ayşe nine, Fazıl dede, Saliha abla, Sabiha Hanım, Nilüfer, Şebnem, Serkan, Selçuk... Sonra, şu çocuklar... Bekir, Ali, Nevzat, Erdal, Ferhat, Mehmet... Hepsi, hepsi gider diye korkuyorum.

Korkuyorum, şu eski beyaz çeşmeyi sökecekler diye yerinden... Korkuyorum, şu koca çınarı kesecekler diye bir gün. Gölgesini alacaklar diye üzerimden. Yersiz-yurtsuz bırakacaklar diye şu serçeleri, güvercinleri... Koparacaklar diye hatıraların dallarını, birer birer. Ayıracaklar diye şu sabah esintisinin sesini yapraklarından. Susturacaklar diye, altındaki sohbetleri. Bölecekler diye, şu şen-şakrak çocukların oyunlarını; saklambaçlarını, körebelerini... Koparacaklar diye, salıncaklarını...

Karanlığa nakış nakış sevgini

güncelle me...

Kimler uykusuz kaldı şu evlerde, geceler boyu bir bilseniz... Kimler gitti gurbete ve kimler dönmedi bir daha... Bilseniz, kaç mektup geldi uzaklardan. Kimlerin yolları gözlendi yıllarca... Dualar nasıl edildi, sureler nasıl okundu şu evlerde... Kaç saadet yaşandı şu evlerde, bir bilseniz... Mutluluğun çiçekleri nasıl tomurcuklandı çilekeş gönüllerde. Umudun sarmaşıkları nasıl tırmandı usul usul, hayatın yüksek duvarlarına... Ve bir bilseniz, kaç cenaze çıktı ansızın, şu rengi her yıl biraz daha soluklaşan ahşap evlerden, beklenmedik zamanlarda... Yürekler nasıl dağlandı ve nasıl sabretti geride kalanlar, bir bilseniz...

Ayrılmasına ençok üzüldüğüm alem-i suğra oldu. Ona çok alışmıştım, bu başlık ençok onun içindi. Handanüşadan'ı ve eylül_elif'ide özledim ayrıca nesili editörümüde...

binbir rengini çiçeğin...

Kml83 ve hakim hocam sizleride unutmadık

Kış geçecek ve geleceksin.

Sabır yumaklarından sükunet ipleri çözülür, tevekkül içinde... Ve sessiz, mütevazı bir saadet örülür burada. Her ilmekte, uzun bir hikaye gizlidir.

İyi insanların güzel atlara binip uzaklaşmamaları için kötü insanlardan arınmış bir toplum olmalıyız.

Çiçekler büyütüp vuslat yolunda

Yorgun, durgun ve mütebessim bir hattattır burada zaman. Hayatın, her an tükenesi mürekkebinden derin çizgiler çeker insanların alınlarına... Her kıvrımında hakikat, her kıvrımında nasihat, her kıvrımında dua...

... Onlar mı, onlar isimsiz sokağın, isimsiz kuşları... :)

Korkuyorum, şu asırlık ahşap evleri alacaklar diye benden. Kimler doğdu, kimler öldü o evlerde bir bilseniz... Bilseniz, çocukların o masum, o pervasız, o coşkulu kahkahaları, nasıl taştı pencerelerden senelerce... Ve ne kadar derinden, ne kadar şefkatle sevdiler torunlarını, dedeler ve nineler, bir bilseniz... Bir bilseniz, kaç genç kız, telli-duvaklı çıktı şu gıcırtılı kapılardan ve kaç anne gözyaşı döktü arkalarından... Bir bilseniz, ne kavuşmalar, ne ayrılıklar yaşandı şu evlerde... Kaç çiçek büyüdü, kaç çiçek soldu şu pencere önlerinde, bir bilseniz... Mangallar nasıl yakıldı; sedirli, kilimli, hoş kokulu odalarda. Kahveler nasıl ikram edildi, kitaplar nasıl okundu, sohbetler nasıl dinlendi şu evlerde, bir bilseniz...

Çileyi eritip sabır kapında

Seçim konvoylarından, temel atma törenlerinden, açılışlardan, galalardan, kokteyllerden, jübilelerden, basın toplantılarından uzaklarda bir yerlerde...

Aslında, bu yazıda değişiklikler yapıp gidenlere hitaben kendi yorumlarımı yazacaktım, fakat bu bu güzel yazıya ve yazana haksızlık olur diye değiştirmedim. Zaten giden yada buradan ayrılmak zorunda kalan gönül dostlarımız ve kardeşlerimiz içindeki mesajları alacaklardır. :)

İçimde bir endişe var. Bir bebek ağlıyor gibi içimde... Belki de korkuyorum. Evet korkuyorum; bir gün, bütün bunları elimden alacaklar diye.

Buzların içinde çıkacak kardelenler...

Diğerlerinide saymıyorum artık dediğim gibi, ALLAH için kimki güzel bir başlıkla, güzel birşeyler öğrenmemize vesile oldular, bizlere unuttuklarımızı hatırlattılar, araştırmaya, okumaya sevkettiler, RABB'imde onları hep iyiliğe, güzelliğe sevketsin inşaAllah...

iyi insanlar güzel atlara binerek uzaklaşıyorlar...

Bu başlıkta buraya emeği geçen kardeşlerimi ve verdikleri mücadeleyi unutmamak adına hatirladıkça paylaşmaya çalışıyorm.

hatırladıklarımdan birkaç tanesini yazayım. Gerçi ben tam bir yıl iki aydır buradayım. Paylaşımlarından, yazdıklarından güzel şeyler öğrendiğim, ALLAH için sevdiğim kardeşlerim onlar... Belki bazıları bizleri tanımasalarda, biz onarın her yazdıklarından birşeyler öğrenip, kendimiz için de bir pay çıkarıp "ALLAH razı olsun" dediklerimiz...

Nasıl ki, her ölüm, her yokoluş, yeniden doğuşun müjdesi ise, bu ayrılıklarda inşaAllah daha donanımlı bir şekilde yeniden dönüşün müjdesini taşır...

Başa gelen bahane

Korkuyorum, gidecekler diye bir gün... Birer birer ve sessizce... Ve mahzun ve dönmemek üzere...

Korkuyorum, şu asırlık ahşap evleri alacaklar diye benden... Korkuyorum, şu, eski beyaz çeşmeyi sökecekler diye yerinden. Koparacaklar diye tasını zincirinden. Oynatacaklar diye, taşlarını yerinden. Atacaklar diye, kitabesini yerlere.

Bir hocamız demişti ki, "bizler hep iyiliklerden, güzelliklerden bahsedelim ki, onlar çoğalsın. Eğer kötülüklerden, çirkinliklerden bahsedersek onlar çoğalır. "

Korkuyorum, şu koca çınarı keserler diye birgün... Korkuyorum, şu sokak lambasını sökerler diye bir gün. Geceleri etrafında pervanelerin döndüğü şu tozlu, gevşek ampulü söndürecekler diye. Devirecekler diye, gecelerimin o sessiz-sedasız aydınlığını... Bitirecekler diye, öldürecekler şu uzayıp kısalan gölgeleri...

İşle de gönüller bahtiyar olsun

Ben, isimsiz sokak...

ALLAH razı olsun onlardan. Ve bu başlığımız da geri dönmelerine vesile olsun diyelim :)

Bir ingiliz atasözü vardı:

kışın soğuklarında

Bu arada gidenler kim :)ilk yorumda gidenlere hitaben denilmiş

Yaşamak düşünü bölmeden veda

Utansın öfkeler duyup sesini

Gönülden, ta gönülden selam verirler burada, selam verenler. Salimce, selametle... Gönülden, ta gönülden severler burada, sevenler. Uzun ve sessiz kervanlar geçer gönüllerinden... Gönülden, ta gönülden konuşurlar burada, konuşanlar; bilerek ve inanarak... Gönülden, ta gönülden dinlerler, burada dinleyenler; duyarak, anlayarak, hissederek... Gönülden, ta gönülden okurlar burada, okuyanlar; her satır bir basamak olur onlara. Giderler, yükselerek, tırmanarak... Gönülden, ta gönülden yazarlar burada, yazanlar. Harf harf dizerek duaları, yakarışları; ümit ederek...

Dilerim ki Mevlam bizlerede hep iyiliklerden güzelliklerden bahsettirsin...

Konan göçer birer birer

Böylece hem "Allah razı olsun" demekle dua etmiş, hemde teşekkür etmiş olayım.:)

Böylesi bir sokak işte burası. Herkesin baktığı; ama, herkesin göremediği.

Dünya bir misafirhane

Kimler susamış olarak geldiler şu çeşmeye uzaklardan ve kimler yudumladılar suyunu, bir bilseniz... Bir bilseniz, kimlerin yüzünü yıkadı şu berrak damlacıklar. Şu şırıltılar kimlerin gönlüne doldu, kimler ferahladı sesinden... Kimler besmele çekti, kimler şükretti sonra... Bir bilseniz, kaç yolcu dinlendi başında ve kaç yolcu uzaklaştı gitti buralardan, hayır sahiplerine dualar ederek. Kaç yemek pişirildi, kaç çay demlendi şu çeşmenin suyuyla, bir bilseniz... Hep su verdi susuzlara bu çeşme; her zaman, hiç durmadan. Pırıl pırıl, şırıl şırıl... Senelerce...

Allah razı olsun hepinizden.

Çağlara dağıtıp sevinç ezgini

O sonsuz himmetin bize yar olsun

Baharsan,

Baki kalan sade izler.

Elif_gibi ve Kaside-i Bürde kardeşlerimiz o güzel başlıklarınızla birlikte sizde kayboldunuz.