İnanan ise, böyle kötü sıfatlara sahip bir ilah olmaz, böyle bir ilah kabul edilemez der. Böyle kötü sıfatlara sahip olanı kendisine bir ilah olarak yakıştırmaz.

Akıl, insan şeytanlarının fiziksel olarak ele geçiremediği, elleyip dokunamadığı, müdahele edemediği bir araçtır. O? ndandır, O? nda muhafaza halinde olup her canlının kişiye özel olarak istifadesine sunulmuştur.

İman ; Musanın değnekle denizi yarması, değnekle kayadan su fışkırması, ateş?in İbrahimi yakmaması, İsanın ölüyü diriltmesi, Ay?ın ikiye bölünmesi gibi dinlerin akıldışı, atmasyon mucize masallarına gerçek niyetine inanmak için gereklidir.

Gelmiş geçmiş tüm dinlerin ilahları görünmezler, görünemezler çünkü hiçbiri gerçek değildir. Yeryüzünde hiçbir beşer, bu ilahları görmemiştir, bu ilahlar hakkında zerre kadar gerçek bilgilere sahip değildir. Böyle olduğu halde dindarlar her zaman onlar hakkında sanki gerçeklermiş gibi, sanki biliyorlarmış gibi, sanki onları görüp şahit olmuşlar gibi davranırlar ve haklarında şahitlik ederler.

İman etmek ile inanmak aynı şeyler değildir, birbirine tümüyle zıt eylemlerdir.

Beden, merak etmek, aklını işleterek, mantığına başvurarak inanma üzerine yaratılmıştır. Yoksa aklın gözardı edildiği bir iman üzere yaratılmamıştır.

İman etmek yalana şahitlik etmektir.

Melik: Hükümdar, Şah, Padişah (20/114, 23/116, 59/23, 62/1)

İnanmak; duyu organlarıyla edinilip akılda depolanan bilgilerin düşünme/akletme eylemiyle, mantıkla teyid edilmesidir.

İman ; gerçek manada düşünmekten, derin düşünmekten, aklını işletmekten korkanların tercih ettiği bir yoldur.

? gördüğüne, duyduğuna, bildiğine, gerçek olana şahitlik etmektir.

fakattt iş dinlere, ilahlara geldiğinde, seçmeye, incelemeye, araştırmaya gerek yok, anne-baba, atalar, gelenekler yoluyla geleni olduğu gibi kabullen.

İman ; bahşedilen en büyük nimet olan akıl?ı düşünmek suretiyle işleterek, olayları akıla, mantığa endeksleyerek gerçekleşecek bir inanmanın yerine, akıl?ı gözardı edip, sözde kalp ile koşulsuz, şüphesiz kabullenmeyi tercih etmektir.

İman; inanmanın dindarcası gibi kullanılmakla beraber, aslında birbiriyle hiçbir şekilde alakalı değildir. Dindarlar akılsız damgası yememek için iman?ı inanmakla bir tutarlar.

Şedidü?l-İkab: Cezası, azabı çok çetin, şiddetli olandır. (2/196, 2/211, 3/11, 5/2, 5/98, 8/13, 8/25, 8/48, 8/52, 13/6, 40/22)

Allah?a, Meleklere, Kitaplara, Peygamberlere, Ahiret?e, Kader?e, Ölüm?e iman gibi.

Akıl?ın işleyebilmesi için gelen bilgiye düşünme/sorgulama eyleminin yapılması gerekir.

Gerçek manada aklını işletebilen, derin düşünen ve idrak eden biri klasik veya modern batıl dinlere, batıl ilahlara, putlara, tanrılara inanamaz.

Tabi sizler ruha da inanmadığınız için, ilk düğme yanlış iliklenmiş oluyor...

Çünkü, İslama girişin ilk şartı olan Kelimei Şehadet bir yalancı şahitliktir.

Medeniyetle/bilimle klasik dinlerin göstermelik sürtüşmesine kanmayın. İkisininde birbirinden farkı yoktur.

Dini, imani konular akıl ile bir arada telaffuz dahi edilemez.

İman eden; yukarıdaki akıllara zarar kötü sıfatları, özellikleri, isimleri ilahına yakıştıran, ilahını bu özelliklerle kabullenendir.

Dindar, dini konularda inanmaz, aklını işleterek, mantığıyla hareket ederek bir inanma eylemi gerçekleştiremez. Sorgulayamaz, sorgulayarak inanmayı tercih edemez.

Dindar, ancak, şeksiz-şüphesiz, koşulsuz kabullenir, yani iman eder.

Kimse görmesede, bilmesede, şahit olmasada, deneyle ispatlanmasa da, akılları almasada medeniyet dininin kitabı olan bilim denen kutsal kaynaktan gelene iman halindedirler.

Allah ancak ve ancak kalbi imanla vardır.

? akılla sorgulama neticesi elde edilendir, imanda ise akılla sorgulamaya gerek yoktur.

İnananın aklına depolanan bilgiler ise merak, sorgulama, ispat, tahlil, mantık, aramayı içeren düşünme eylemini gerçekleştirdiği için inananın aklı işler, çalışır.

Eğer iman fıtri olsaydı, bebekler Allaha iman üzere doğardı, secde üzere doğardı. Çocuklara Allahı belletme zahmetine girmezdin.

İman ; akıla sığmayınca, akıl almayınca, mantıksız olunca, söyleyecek bir şey bulunamayınca?elbet vardır bir hikmeti? lafıyla kendini kandırmayı tercih etmektir.

İman ; Akaid denilenlere, kur?anda olmayıp hadislerde geçen söylentilere gerçek niyetine inanmak içindir.

İsa?nın yeniden Dünya?ya gelecek olması, Deccal?ın çıkışı, Kıyamet alametleri, Mesih beklentisi gibi.

Oysa inanan, bu örnekleri önce düşünür, mantıkla sorgular, tahlil eder ve sonrasında inanmayı veya inanmamayı tercih eder.

İman sahibinin aklı sadece bir depodan ibarettir. Gelen dini bilgiler akılda depolanır, fakat bu bilgiler sorgulama, düşünme eylemine tabi tutulamadığı için iman edenin aklı o konuda işlemez.

İman ; görünmesede, bilinmesede, şeksiz-şüphesiz kabullenme zorunluluğudur, dolayısıyla iman, akıl ve mantık aranmaksızın kabullenmeyi tercih etmektir.

Yani, kişi, kendisi görüp şahit olmadığı halde ben şahidim diyerek alenen ve direkt yalan söyleyerek müslüman olur.

İnanmak için akıl/mantık, ispat gereklidir, esastır, fakat iman etmek için akıl gerekli değildir, gelen kutsal kaynak esastır.

Halbuki, birilerinin/başkalarının hazır ettiği, formata sokulmuş, üzerinde daha fazla düşünmeye gerek bırakılmamış ezberlik imani/dini bilgilerle, nasıl geldiyse o şekilde kabullenilmesi zorunlu bilgilerle akıl çalışmaz, tembelleşir.

İman ; atalar ve anne-baba öğretileriyle sahip olunan, masallar yığınını kabul etmektir.

Akıl ise, bir vücut organı değildir. İnsan şeytanlarının her bir zerresine müdahele ettiği, çomak soktuğu, neredeyse sahip olduğu Vücut?un içerisinde yerleşik değildir.

Imanda, akletme, düşünme ameliyesi işletilmez, işlemez. Kutsaldan geleni şüphesiz, itirazsız kabulle adeta?güdülenme? tarzı bir davranışla, akletme/düşünme gözardı edilerek gelen bilgi itirazsız kabulle iman edilir.

Akli/mantıki inanmada görünemeyen, gerçek olmayan, herkesçe bilinebilirliği mevcut olmayan, ortada olamayan, kendisini göstermekten korkan, görünmezlik zırhına bürünmüş ilahlara yer yoktur.

İman ; tüm dünyevi işlerinde akıllarını, mantıklarını kullanmayı tercih eden dindarların sıra dinlere ve ilahlara geldiğinde aklı/mantığı, düşünmeyi gözardı edip kalp ile şüphesiz kabullenmeyi tercih ettikleri kaçamak yoldur.

Oysa hikmet ve sır; görünen, bilinen, ortada olan, var olanlarda bulunur ki sende ona bakıp, inceleyip, onda hikmet ve sırları arayıp çözebilesin.

Kahhar: Kahreden, yok eden. (6/18, 6/61, 14/48, 38/65, 39/4)

Aşağıdakilerin her biri kötü özellikler, isimler, sıfatlardır.

Allah da İbrahimi dinlerin bir ilahıdır. Tıpkı diğerleri gibi klasik veya modern ilahlardan bir ilahtır, tanrılardan bir tanrıdır.

İman ; bir maddeyi, nesneyi, olayı, bir fikri, görmeden, bilmeden, anlamadan, mantık süzgecinden geçirmeden, idrak etmeden kutsal kaynaktan! geldiği için, körü körüne, olduğu gibi, itirazsız, koşulsuz, şüphesiz kabullenmedir.

İman; fıtri değildir, sonradan eğitim, öğretim ve belletme ile edinilir.

İman ; başkaları tarafından düzenlenip hazırlanmış, üzerinde daha fazla düşünmeye gerek duyulmayan hazır bilgiler bütününü koşulsuz kabullenmektir.

Dolayısıyla, inanan için bunlar mantıksızdır, birer deli saçmasıdır, akıllara zarar uydurma masallardır.

İman ; Amentüdeki akıldışı, gerçek olmayan, bilinmeyen, görünmeyen, tümüyle hayal ürünü atmasyon varlıklara inanılması içindir. Bunların dil ile ikrar/tekrar, kalp ile tasdik edilmesi içindir.

İman sahibi içinse, sorgulamaksızın, mantığa uygunluk aranmaksızın, tahlil etmeye gerek duymaksızın olduğu gibi kabullenmek esastır.

İnanmak, gerçek olan, ortada olan, herkesçe bilinebilir, akla uygun olanlar için geçerlidir.

Herşey de akıl? fakat iş iman etmeye geldiğinde kalp!!

Ömrü hayatında Allahını tanımadan, görmeden, bilmeden, ölümden sonra dirilmek gibi yeryüzünün en büyük yalanına iman ederek ölümünü bekler. Hayatını hayali bir ilah uğruna, hayali bir imtahan uğruna, hayali bir cennet uğruna heba ederek ölür, yok olur, hiç olur, kaybolur gider.

Ortada olmayan, daha var olamamış, görünmeyen, bilinmeyenlerde, gerçek olmayanlarda, söylentiden, hayalden ibaret olanlarda hikmet/sır olmaz ve aranmaz.

Medeniyet te klasik dinlere alternatif bir dindir, kutsal kitabı da bilim?dir.

Şimdi ilk düğme yanlış iliklenince gerisi hepsi yanlış gelmiş..

Akıl, gelen bilgiyi tahlil etmek, merak, sorgu eylemleriyle doğruluğunu tasdik etmek, üzerinde düşünmek suretiyle işler, çalışır.

İman; düşünmek, akletmek eylemi olmaksızın, yani akıl?ı pas geçerek kalp ile şüphesiz tasdiktir. Aklınız alabiliyormu böyle birşe yi?

Topiğim belli buyur...

manevi kalb de, manevi hayatı-vücudu besler, bu kalb, vicdan ve akılın birleşmesinden oluşur ki, ruhun maneviyatını temsil eder.

Halbuki, kalp denen organla düşünülmez, inanılmaz, inanma eylemi gerçekleşmez. Kalp, kan pompalama aletidir, organıdır.

Müntakim: İntikam alan, öç alan (3/4, 14/47)

İnanmak/inanç, dinlerin/dindarların tekelinde değildir. Tam aksine, inanmak akıl işidir, sorgulama, düşünme eylemini gerektirir ve tümüyle dindarlara terstir.

Kabiid: Sıkan, daraltan. (13/26)

Dar: Zarar verici şeyler yaratan

Hafıd: Rezil, perişan eden, aşağılayan

Mümit: Yokeden, öldüren, ölümü takdir eden.. (9/116, 10/56)

Çocuğuna okul seçerken, dostuna hediye seçerken, alışveriş yaparken yani hayatın içerisinde seni ilgilendiren hemen hemen her türlü eylemde araştır, incele, sorgula ve aklına en uygunu seç,

?Ben şahidimki ilahlar yok sadece Allah var ve Muhammed onun resulüdür.?

Sorgulamak yasak, eleştiri, doğrulama, mantığa uygunluk yasak.

İman sahibinin tercih hakkı, reddetme hakkı yoktur. Kitapta vaaz edileni, dinsel nakil?i sorgulamak, reddetmek, şüpheye düşmek imansızlığa götürür.

Akıl ile iman, akıl ile din, akıl ile hayali ve batıl ilahlar, tanrılar hiçbir hal ve şartta bir arada telaffuz dahi edilemez.

Eğer iman fıtri olsaydı, dünyanın %75&#8242;i Allah?a imandan yoksun olmazdı.

İman edip şehadet getiren, ezan okuyan, namaz kılan kişi, her zaman yalan söylemek zorundadır, yalancı şahitlik yapmak zorundadır.

Araba alırken araştır, incele en iyisini, aklına ve bütçene en uygununu almak için mantığını kullan.

Kalp: Bildiğimiz yürek anlamındaki maddi kalb değil, maddi kalb nasıl maddi vücudu beslerse;

&#65279;

İman ; bildirileni dil ile tekrarlamak, söylemek, açıklamak ve bunu kalp ile koşulsuz, şüphesiz kabullenmektir.

Oysa kalbi imanda gerçeklik aranmaz, mantık aranmaz, gelenekler, anne-baba ve atalardan kalma öğretiler kabullenilir.

Akli inanmada o şeyin gerçek olması gerekir.

İnsan, iman üzere doğmaz, yani koşulsuz, yani kitap ne diyorsa doğrudur tarzı bir kabullenme insanın fıtratında yoktur.

Müzil: Zillete düşüren, zelil kılan, hor ve hakir gören, aşağılayan. (9/2)

Sadece klasik dinler değil, medeniyet dini de aynı şekilde tümüyle yalan, atmasyon, çarpıtılmış çöplük bilgileri insan sürülerine sanki gerçekmiş gibi sunar ve sürülerde bunlara sorgulamadan iman ederler.

Fıtri; doğuştan, orjinal, doğal demektir.

Eğer iman fıtri olsaydı, iman herkeste doğuştan olsaydı, herkes Allah?a, islam?a, peygamber?e ve dinlere iman üzere doğardı. Ve o zaman ne kutsal kitaplara, ne peygamberlere, ne de hazretlere, üstadlara ihtiyaç olmazdı.