Miraç hadisesinden sonraki günlerde mahzunlaşan Rasul-i Ekrem s. a. v., bu halinden sual edildiğinde, ?Eğer benim bildiğimi bilseydiniz, az güler çok ağlardınız.? buyurmuştu. Tasavvuf uluları da?Cennette duran bir adamın ağlaması ne kadar garip ise, dünyada bulunan bir kimsenin gülmesi, o nispette şaşılacak şeydir.? demişlerdir.

Diğer beşeri ihtiyaçlar gibi maksat haline getirilmemesi, ölçüsünün yahut haddinin aşılmaması gerekmektedir. Gülmekle alakalı bütün ikaz ve yasaklar aslında bir ifratı, aşırılığı önlemeye, edep çizgisini muhafazaya yöneliktir. Edep, hadde riayettir. Gülmenin haddi de tebessümdür. Hz. Peygamber s. a. v. tebessüm eder, nadiren mübarek dişleri görünecek şekilde gülerdi.

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

Buna rağmen, ciddiyet ve ağırbaşlılık esas olmakla birlikte, gülmek beşeri bir tepki, hatta bazen bir ihtiyaçtır. Dolayısıyla gülmenin büsbütün yasaklanması söz konusu değildir.

Nitekim müslümanların birbirlerine karşı mütebessim, yani güler yüzlü olması istenmiştir. Yüksek sesle ve çok gülmek nasıl nezaketsizlikse, asık suratlı olmak da nezaketsizliktir.

gunumuzde insanlar cok asıksuratlı. biirne nasılsın desen nasıl olayım diye bin feryat eder. şukur yok namaz yok edep yok. tebessumluk surat mı kalır adamda.

Ali YURTGEZEN

Türkçede?gülümseme? diye karşılansa da?tebessüm?, gülme kategorisine girmez. Mesela hüzne mani değildir. Yahut mahzun olmak tebessümü engellemez. ?Gülmek?ten, ahireti unutmuş olma halinin tezahürünü, bir ölçüsüzlüğü anlamak gerekir. Dolayısıyla meseleyi?Gülmeyelim de somurtalım mı? gibi bir ifrat tefrit ekseninde polemiğe mahkum etmek doğru değildir.