Siz bırakın vermeyi, o hayra niyet etmenizin bile sevabı, verilmiş gibi yazılıyor. Yarım hurma ile dahi olsa iyilikten geri kalmamalıyız. Rabbimiz Kur'an'da bize doğru yolu gösteriyor: "... ALLAH sana nasıl ihsanda bulunduysa, sen de öylece insanlara iyilik yap..." (Kasas, 77)

Bir iyiliğin insan hayatını tümden nasıl değiştirebileceğini Hz. Mevlana şu kıssayla anlatır:

Rabbimizin o sonsuz rahmeti karşısında her zaman ve her daim hayretteyim.

İyiler işini bilirler. ALLAH için severler. ALLAH için verirler. Ve şu müjdeye ererler:

İyilikte geciken, bugün yarın diyen, aza çoğa bakan aldanır. Yolda kalır. Hz. Ali; "Az vermekten utanma" der, "Umut kırmak daha utandırıcıdır."

Hz. Peygamber şöyle buyuruyor: "Siz nasıl bir tayı yetiştirip büyütürsünüz, ALLAH da rızası uğruna verdiğiniz bir hurmayı, Uhud Dağı kadar büyütür."

"Haydi bana acımadın, beni arkandan bu kadar koşturdun fakat; kendini ne diye bu kadar yordun?" dedi.

Evet o insanlar alim değildi belki ama, derin bir irfan sahibiydiler. Çok şeyi değil ama bir şeyi çok iyi biliyorlardı. İyiliğin gecesi, gündüzü olmaz. Küçüğü büyüğü olmaz. Bunu biliyorlardı işte. "İyilik ve takvada yardımlaşın." (Maide: 2) Kur'an'ın bu emrini okumakla kalmıyor, yaşıyorlardı.

Merak ettim, tekrar sordum: "Trenden sizin bir yakınınız mı inecek?" Hacıannenin cevabı inanılacak gibi değildi: "Hayır evladım, beklediğimiz trende bir tanıdığımız yok. Ancak burası uzak bir yer. Trenden buraların yabancısı birileri inebilir. Bu saatte, yakınlarda, ışığı yanan bir ev bulmazsa, sokakta kalır. Buraların yabancısı biri geldiğinde, ışığı yanan bir ev bulsun diye bekliyoruz."

İlahi! Her şeyi gülzar ettinse anı ittim. İlahi! Elime her ne sundunsa anı tuttum.

"Onlar, ALLAH'a ve ahiret gününe inanırlar, iyiliği tavsiye ederler, kötülükten sakındırır, hayırda yarışırlar. İşte onlar iyi ve hayırlı kullardır." (Al-i İmran, 114)

Hoş geldiniz sayın Elif gibi...

Madem dünya ahiretin tarlası, burda ekip, burda kazanacağız.

Verenler kazandı, sıra bize geldi. Kimse gücüm yok diyemez. Herkesin yapacağı bir iyilik vardır. Bir güne, bir iyilik yetmez. Bazen bir iyiliğin içinde bir ömrün sevabı gizli olabilir. Bediüzzaman Hazretleri de öyle demiyor mu?

"Evladım treni bekliyoruz. Az sonra tren gelecek, onu bekliyoruz," dedi.

Herkesin hayra, iyiliğe koşuştuğu bir dünyaya özlem duymalıyız. Ziya Osman Saba'nın bir şiiri, bu hasret ve iştiyakla dua gibi yükseliyor içimden:

İşte bu insan iyilik için yaratılmıştır. Ama nefsimiz fakirlikle korkutur, cimriliğe sevk eder. Oysa mutluluğun yolu kısadır, ama ulaşmak zordur. Bel bükülmeden de odun yarılmaz ya. İyiliğin yolcusu birazcık zahmeti göze almalı.

Kalbimizin kapılarını açmalı, iyilikte yarışmalıyız. Bizdeki nimet emanet. Verelim ki yerini bulsun. Verelim ki, verdiğimiz bizim olsun. Elde tuttuğumuz değil, elden çıkardığımız bizim öz malımız olur. "Ne verirsen elinle, o gider seninle" diyorlar ama eksik söylüyorlar.

"Musa Peygamberin çobanlık yaptığı sıralarda, sürüsünden bir koyun kaçtı. Hz. Musa, onun peşinden saatlerce koştu. Öyle ki, ayak tabanları şişti ve yara oldu. Gece bastırınca, koyun yoruldu ve yavaşladı, bir yerde durdu kaldı. Hz. Musa da onu yakaladı. Biraz olsun öfkelenmedi. Koyunun postundaki tozu toprağı elleriyle temizledi. Başını okşadı, sırtını sıvazladı ve:

Son sözümüz Sinan Paşa'nın duası olsun:

"Bir yeşil yer bilirim ormanların içinde, / Bütün gün mavi bir gök, bir rüzgar, akşam esen. / Dedikodusuz bir köy, herkes kendi işinde, / / Her an düşüneceğim: ALLAH ne kadar iyi! / Bir parça aşk, bir parça sevinç, su, güneş, ekmek, / Bahtiyar seveceğiz yaşamayı, ölmeyi."

Hüseyin Amca gayet nezaketle: "Hayır efendim" der, "Biz verenden alıyoruz, vermeyenden değil."

Rahmetli Hüseyin amcadan dinlemiştim. Cemaatinden olduğu caminin ihtiyaçları için Cuma namazı bitiminde yardım toplar. Her insan bir değil ya, aksi mizaçlı biri çıkışta: "İlle de bir şey vermek zorunda mıyız?" diye bağırır.

"Hem bazen olur ki, bir tek kelime, bir tek tesbih, öyle bir saadet hazinesi açar ki, altmış sene hizmetle o açılmamış. Demek bazı halat oluyor ki, bir tek ayet, Kur'an kadar fayda verebilir."

"Onun böyle demesi üzerine Cenab-ı Hak meleklerine şöyle buyurdu: Musa'ya peygamberlik yakışır!"

Hacıanne:

"Tıp fakültesini yeni bitirmiş, pratisyen hekim olarak ilk görev yaptığım yere, Konya'ya bağlı bir beldenin sağlık ocağına gitmiştim. Gençtim, bekardım. Küçük bir beldeydi gittiğim yer. İlk gece bir eve misafir olmuştum. Tren istasyonunun hemen yanında bir evdi. Akşam yemeğinden sonra çaylarımız gelmiş, sohbetler edilmişti.

Üzerimde yol yorgunluğu, geldiğim yeni yerin yabancılığı vardı. Saatler ilerliyor, ağır bir uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir şey de diyemiyordum. Saatler epey ilerledi ama yine bir hareket yoktu. Evin büyüğü olan hacıanneye sıkılarak sordum: "Anneciğim, sizin buralarda kaçta yatılıyor?"

İlahi! Gönlüm oduna her ne yaktınsa, ol tüter. İlahi! Vücudum bağına her ne diktinse ol biter.

İlahi! Dil verdin, zikrinden ayırma; gönül verdin fikrinden çevirme. İman verdin, daim eyle; ihsan verdin, kaim eyle."

İyiliği anlayan ve derinden kavrayan insanların hikayesini bir de rahmetli Prof. Dr. Saffet Solak Hocamızdan dinleyelim:

Evet insan verdiğini aza saymalı, aldığını da çoğa. Gitmeyene gitmeli. Nice ahbap, nice eski dostlar komşular var, aramayanı biz arayıp bulmalıyız. Cimrilik, kimi zengin etmiş ki? Cömerdin eli açık, iyinin bahtı açık. Garibe bir selam, bir ekmekten iyidir. Gönül alıcı bir söz kışı bahara çevirir. İyiliğin küçüğü olmaz.

Bir Güne Bir İyilik Yetmez!... Her insanın kıymeti iyiliği kadardır. Gökyüzüne yerden toz kalkar ama yeryüzüne gökten yağmur yağar. Her kap içinde olanı sızdırır. İyiler kendileri için değil, başkaları için vardır.

Yaşlı bir komşu teyzemiz vardı, gördüğümde selam verir, halini hatırını sorardım. "Bir arzun, bir isteğin var mı teyzeciğim?" derdim. Nurani ihtiyar gülümseyen bir yüzle: "Ah be oğlum" derdi, "İnsana bu yaşta bir selam, bir de tatlı kelam gerek, onu da yapıyorsun. ALLAH razı olsun."

"İlahi! Kabul Senden, red Senden. İlahi, şifa Senden, dert Senden.