cenaze aracları sızın kapınıza dayandıgı vakıtmı anlayacaksınız?ılla cıgerınızın mı yanması gerek?

ne acı kı daglarda degıl ıcımızde cırıt atan "pekeke" kopeklerının kahpe dollerının kandırdıgı basıbos veledlerın haın saldırısı sonucu gencecık bır fıdan daha karatoprak olup gıttı

sonra kelebekleri gördüm, bana benziyorlardı.

atananlar, atanamayanlarrr

bızı; ceylana uzulenler ve seraba uzulenler olarak ıkıye bolmek ısteyenler, aslında hıcbırıne uzulmeyenlerdır...

cozumsuzlukler

sehıt aılelerı

demokratık acılımlar

olur mu?

beni yaktılar, ölmedim.

ona sakın söyleme, ben kendim söyleyeceğim.

nezaman uyanacak derın uykusundan turk halkı, nezaman aldatıldıgına ıkna olacak merak edıyorum, nezaman koyun gıbı yonetılmekten vazgececek nezaman nezamannnn?

size bu mektubu bir kelebekle birlikte yazıyorum, bir de martı var, kedicik... mektubumu aldığınızda gülün. gülümseyin. beni yaktıklarında biraz korktum ya...

jely atanamadın galiba gecmis olsun seni göremedik buarada sehit ailelerimize allah sabır versin ates düstügü yeri yakıyor

sıyaset ınsanları soruyorum, dun daha 7eve ates dustu ruhunuz duydu mu, ruhunuz dıyorum! varsa vıcdanınız sızladı mı, pekı ya serap eser?bu kızcagızın basına gelenler nekadar ırgalar sızı?

elınıze yuzunuze bulastırdıgınız acılım safsatanızın terorıst veya terorıst ruhlara cesaret verecegını hesaplayamadınız mı yada ıstedıgınız tamda bu muydu, kımı kıme kırdırıyorsunuz?muhatap edilecek ıradelerın kım olmadıgını bılemeyecek kadar acızdınız akıldan yoksundunuz nıye cıktınız bu yola "kurt acılımı" dıyordunuz alın sıze acılım hala acılımdan bahsetmeye yuzunuz varmı

anneciğim babacığım, beni yaktılar. diri diri yaktılar da yine de ölmedim. ölmek zordu benim için; daha üniversiteye girecektim çünkü. yanmak kolay da ölmek zor işte. direndim ölmeyeyim diye.

anne, sabah evden çıkarken içime bir bahar havası dolmuştu. o ilk yaz sabahlarının bulanık tatlılığı vardı sanki içimde. ayaklarım yürümüyor; uçuyordu. ben de uçtum, öyle gittim dersaneye. bulutları gördüm, kuşları, martıları, sabah telaşesinde insanları, otobüsleri, akbil kuyruğunda üşüyen çocukları. onlar daha ilkokul öğrencisi. ben büyüdüm anne.

serap eserler

bunların golgesınde atamalarrr

acı cok acı bırgun

uyanır uyanmaz da üniversiteyi kazanacağma yordum rüyamı kendimce, gülümsedim.

baba, beni yaktılar. üzüldüm açıkçası. biraz da ağladım. ama ölmedim, ölmek kolay mı öyle? doktorlar sana yüzümün eski güzelliğine döneceğini söylemişler. kulağıma fısıldadın ya bunları. nasıl hatırlamıyorsun? o gece çok güzel bir melek uykusuna dalmıştım. bir ara annem pencereyi açtı, üşüdüm. rüyamda seni gördüm. elimden tutup koca koca çam ağaçlarının olduğu bulutların insanlarla konuştuğu, kelebeklerin kafama konup beni öptüğü bir ormana götürdün beni. ne kadar sevindim orada!

beni yaktılar anne. baba, üzerime alevler sanki su hortumundan tazyikle akan sular gibi serpildi. yandı saçlarım, kirpiklerim, yüzüm... bir kere çığlık attım. bir kere anneme seslendim. bir kere de sabah dersaneye giderken gördüğüm o güzel kediyi düşündüm. yandım, kül olmadım, ölmedim anne, baba!

sımdı butun ıtıcılıgıyle humanıst gecınen "emıne ayna" acıklasın bu olayı, provokasyon oldugunu soylesın, cozumsuzluk desın, onu desın bunu desın

dersanede o gün testlerde en iyi bendim. bir arkadaşım daha vardı, onunla yarışa tutuşmuştuk. o benden hep bir adım ileri giderdi. bu sefer geçtim onu. ikimiz de aynı üniversiteye gitsek keşke. babam çok sevinir bu başarıma.

anne baba, siz hiç kimseyi yakmayın...