Yüzümü okşayan ellerini özledim. Yangınımı serinleten sözlerini özledim. Yollarına baka baka kör olmaya yüz tutan, gözlerimi büyüleyen gözlerini özledim. Herşeyden sıkılmış, konuşmaktan usanmış dilimi tekrar söyleten, göğsümün rutubetli kafesinde ölüme yüz tutmuş gönlümü hayata döndüren güzelliğini özledim. Tenimi okşayan rüzgarlara saçlarının kattığı kokuyu özledim. Yanında susmayı, ilahi bir çağrı gibi dinlediğim sesini özledim. Pencerenin buğusuna yazdığım adlarını sana söylemeyi özledim. Her şeyini, her zerreni çok özledim. Sensiz nefes almak bile zor, nefesime nefes katmanı özledim. Gözyaşlarıma dokunmanı, suskunluğumu bozmanı özledim. Her neredeysen dön artık, dön seni çok özledim...

özlemek; alışmış olan hislerin yokluğa olan isyanıdır...

özledim hiç birşeyini