Bir ömür kendimizi gibi bile olmadan yaşıyor muyuz.

kendini fiade etmeye çalışmıyorsun...

Hiç bir insan göründüğü gibi değildir. Ona baktığın an yanılgı ve önyargı senfonisi başlamıştır bile..

Sevinmek isterken sevinemiyoruz.

aks misali yansıyorsun karşıya...

Nasıl görünüyorsak o istikamette davranmalıyız ipar.

Kılıf değil

o arkadaşına söyle hz mevlana'nın ruhuna bir fatiha okusun.

daha fazla açıklamak gerek.

Arkadaşın doğru söylemiş Çalakalem. Birini tanıyorum öyle. Deli-dolu, şen- şakrak, çılgın bir mizaca sahip. Ama dışarı yansıttığı ağır başlı oturaklı bir görünüm. Neden? Çünkü hayat şartları bunu gerektiriyor...

Çok doğru..

aslında bende bunu demek istemiştim.

bu da seni anlaşılır kılıyor illaki...

söylerim sosyetik

evet haklıymış:)

Göründüğün gibi olmak, olduğun gibi görünmeye çalışmaktan daha zahmetsizmiş.

lise koch, hepimize oluyor bazen öyle. İlla ki geleneklere, görüneklere, temayüllere göre davranmak bazen rahatsız edici.

Yaşadıklarımız nerde durmamız gerektiğini belirliyor..

Üzülmek isterken üzülemiyoruz artık

haklı çünkü içindeki şeyi olmana müsaade etmeyebilir toplum ve değer yargıları. ben mesela çoğu zaman insanların selamını almak istemiyorum, yanıma gelmelerini istemiyorum, konuşmak istemiyorum ama tam tersini yapıyorum.

O zaman neden herkes ya olduğun gibi ol ya göründüğün gibi ol diyor.

ama bizim zoru seçip olduğumuz gibi görünmemiz lazım..

İlginç geldi.

Bir zaman geliyor, belki büyürken, belki ilk gençliğimizin başında, bir kılıf örüyoruz üstümüze.

evet doğru bence...

bence de haklı mali, düşününce fark ettim.