gülerken görünce hem sevinirdim mutlu olduğuna hem de nefret ederdim herşeyinden, benim mutsuzluğumla karşılaştırınca.

-alayım gideyim seni-

oysa ne kadar da yavan başlamıştı her şey. hergün gördüğüm kızı bir kere daha görmekten ibaretti yaşanan. sonra o hergün gördüğüm kız farklılaştı. hergün gördüğüm kız, hergün daha farklı gördüğüm kız oldu. sonra görmediğim gün hasta olduğum kız oldu. sonra küçük dünyamın merkezi oldu, hayatımın anlamı oldu. sonra da hiçbirşeyim oldu, benden her şeyimi alarak.

-sonra bir daha gördün mü abi o kızı?- dedim. bir saattir o anlatmıştı ben dinlemiştim. hem konuşmamaktan hem de boğazıma oturan birşeylerden sesim acınacak halde çıktı. hem de abi dedim babam yaşındaki adama.

aynı güzelim sarıdan saçlar. hep uzaktan seyrettim.

sonra bir daha gördün mü abi o kızı?

tatil gelmiyordu bir türlü. oysa üç gün vardı izne ayrılmaya. eskiden olsa üç gün değil otuz gün geçmişti şimdiye kadar. nice günleri devirmek çok kolay sanıyordum oysa. üç günde takılıp kalmıştı aklım. ne gündüz oluyordu geceler ne de gündüzler geçiyordu habersiz. bu defa farklıydı zaman. ilk defa haber veriyordu. duruyorum üzerimden geçemeyeceksin.

biraz durgundu.

ben diyorum ki adama; siz tam olarak nesi oluyorsunuz?

sustuk. on beş saat süren beş dakikalık bir sessizlik oldu..

hayatımda ilk kez bir kadına kin duydum. kapısında ağladım yine de yalvardım. o adamla oturacağı evi temizliyormuş.

ağlıyorum ben de. mavi fular diye çıktım evden. şimdi hüngür hüngür ağlıyorum.

ailesinin durumu hala kötüymüş. hala üzerinde bir kambur. yarım kalmış hayatınının bütün suçunu onlarda arardı.

ben birinci senemi bitirip de döndüğümde o gitmişti. sonra hemşirelik okudu. sonra evlendi. sonra boşandı. şimdi de sanırım yaşamaya devam ediyor.

süper

verdim bir sigara daha. samsunu özlemiş diye yordum. içmiyormuş kimse samsun. ayıplıyorlarmış orada.

- estağfurullah. bileydim böyle sevdiğini. hep kırmızı şarap içerdik. birayı çekmezdik o kadar. rakıyı da.

iki ay daha bekledim, sonra bir salı günü izin aldım, teyzesinin evinin orada beklemeye başladım. salıları pazar kurulurdu. bir umudum pazara gider diye..

tam da kartpostallardaki gibi vedalaştık garda.

ben sadece;- benim kızım olabilirdi, olsaydı-

ankaradan mevlana şekeri aldım. batmandan gümüş bilezikler, ipek şallar aldım. istanbula kadar hiç uyumadan geldim.

sonra 3 ay hayatımın en güzel dönemini yaşadım.

o bana güldü ya, ben hergün samatya yollarını arşınladım. tam 42 gün sonra, başında kara bir yemeni, gözleri ağlamaktan şişmişken gördüm onu.

kocası vefat etmiş. çook sonraları duydum.

kadın boynunu büktü.

tutamadım kendimi fırladım. o da fırladı, kocası rahmetli, ağır adamdı herhalde, arkada kaldı.

hakikaten çıktı evden. ben gizli gizli takip ettim. hiç unutmam portakal seçiyordu. pardesüsünün cebine

20 yaşındayım o zaman, zehir gibi kafam ama ağzımdan sadece mahallenin sokakta çekirdek çitleyen, cama minder koyup karşı komşuyla dedikodu yapan teyzeleri gibi yayvan bir -eeeee?- kopuyor dilimden.

kaçıp ayarladık birşeyler arkadaşlarla..

başlıyor, başlıyoruz:

o halde iyiniyetli bir seçenek kalmadı geriye sandım.

ben dayanamadım;

gittim camcı dükkanı açtım oralarda. onu da batırdım sokaklarda sürtmekten.

sonra ben küstüm, herkese ve her şeye. sıkıldım. bunaldım. istanbul?dan kaçmak istiyordum, istanbul?dan kaçtım. bir taşra üniversitesine okumaya gittim. okudum. çalıştım. yaşadım. hep onu düşünerek. kavgalar girdim, çıktım. yargılandım, sorgulandım. gecelerce onu düşündüm. sınavlara girdim çıktım, ağladım, güldüm. hep onu düşündüm. en umutsuz anımda, yanımdaydı hayali. en mutlu günümde, ikimiz adına kabul ettim tebrikleri. hep yanımda oldu, her zaman benden bir parça.

bir saçları vardı, dedim ya ilk gördüğümde ışıklı birşeyler sandım.

taşıdım evi barkı sonra.. dayanamadım.

gene de haftada iki gün gittim samatyaya görürüm umuduyla.

valizini toplarken zamanı düşünmedi bir daha. düşünmemeye karar verdi bundan sonra. bir süre zaman üzerine kafa yordu. zaman, ölümü getiren o değilmişcesine habersizce arkadan hançerliyordu kendisini. buna da gülmeyi adet edinmişti. tebessüme karşı direnebiliyordu zaman sadece. bunca yıldan sonra bunu da keşfetmişti ya gerisini siktiretsindi. önemsemiyordu.

-daha nikah yok ki- dedim.

onu götüremezdim. tam bir istanbul hanımefendisiydi.

evlendi..

geldi, gözleri kan çanağı gibiydi.

adam sustu. ben mutfaktan peçete getirdim. kendimi yokladım mutfakta. ilaç almadım, uyuşturucu ile alakam yok. sarhoş değilim. kim bu adam? neden dinliyorum, neden ağlıyorum onunla beraber? başıma neler geliyor benim?

anlamsız insanlarla dost oldum belki bir haberini alırım diye..

yerini de telefonla sorup öğrendim.

sevdiğim yanımda olur. kabul ettirene kadar istifamı, bir yığın işler geldi başıma. ankarada askeri mahkemeye çıktım. ama sonunda kurtardım yakamı.

bir ev kadarlık mahalle camisinde gördüm.

sonra da kurana el bastırmış.

neyse atlattım ben paniği. ziyadesi ile kibar bir beyfendi. aile dostları imiş.

arkadaşımın gelişini dört gözle beklerken samsunumdan bir tane daha yaktım. sigara dumanı altında gözlerim sanırım seçilemiyordu. hem sakalımda yoktu eskisi gibi.traşımı dün olmuştum daha. dumanı elimle aralarken gördüm üzerinden yedi yıl geçmiş boyu kısa, kocaman bir adam. kardeşim deyip sarılmam gürültülü olmuştu. herkes duysun ne olacak sanki bağırmışsam. özledim lan. sizin özlediğiniz kimse olmadı mı? sorumu yanıtsız bırakmaları zoruma gitmedi. kucaklaşma kulağımı da tıkamıştı. gözlerim de eskiyi görüyordu zaten yeni bir şey görmeye tahammülü yoktu bu gözlerin. ihtiyacım yok ulan gözlerinize. siz de saklayın gözlerinizi bir defalığına. görmeyin, duymayın. yıllara verdim ben gözlerimi.

mezeleri taze, etleri taa erzurumdan geliyor.

tek tesellim, kocası iyi bir adammış. hani şakadan, eğlenceden anlamazmış ama bir dediğini de iki etmezmiş. tüccarmış, hali vakti yerindeymiş.

istetecektim ki tayinim çıktı.

-neden yazmadın? - dedi. imdat demiş son mektubunda, canımdan can kopuyor demiş.

sonra soruşturdum cenaze sahibini, öğrendim.

kendi göğsünde üç gün gezdirdiği bir mendil verdi.

ben o zamanlar harp okulundayım. cerrahpaşa' da da bir güzel restoran var samatyaya inen yokuşta.

kalakaldım cami kapısında, en sona o kaldı. kollarında iki kadın, ayakta duramıyor.

hiç beklemediğim birgün geldi yanıtı.

dedim ki- bana deseler, hayalindeki kızı resmet, böyle güzel çizemezdim.-

taa batmana.

teyzesinin yanında kalmaya başlamış.

kocamustafapaşa da bir evdeyim. istanbulun alışıldık, eski, dökük, eşyaları birbirinden uyumsuz az rutubet kokulu bir bekar evinde misafirim.

Sonra bir daha gördün mü abi o kızı?

ben lazım oldu diye mavi fularımı geri almaya girdim eve.

düştü yavrum. ama nasıl düşmek. etimden et koptu sanki.

artık içki içmediğim için bana da okkkalı bir küfür savurdu. içki masasında tazelenirdi oysa muhabbet daha. demli çayla kafa olunmuyor. rakı da içerdik, dedi. bir daha bir araya gelip konuşuncaya kadar evlenir diyordu. ailesi bırakmaz. mutlu olsun başka bir şey istemem. ben hep o gözleri görürüm. o sese uyanırım sabahları.

köşe minderi gibi adam derlerdi. ne hayır demeyi bilir, ne sesini yükseltir.

bir minder daha koyuyor sırtına;

ankara'da hasbelkader birleşmiş, birbirlerini tanımışlardı. hayatlarının belli kesitleri beraber yaşanmışcasına başlayan arkadaşlıkları üzerinden yedi yıl kadar geçmişti. yedi yılın büyük bir bölümü beraber yiyip içmiş, acılara ortak olunmuş, serzenişleri, sızlanmaları, parasızlıkları üst üste beraber göğüslemişlerdi yıllarca.

öylece olanca güzelliği ile resim gibi duruyordu yüzü, ne kaşı oynadı ne gözü, sicim sicim ağladı.

- tadı hiç bir yerde yok bu meretin.

şık bir takım elbise adamın üzerinde. alışılmış baba figüründen bağımsız, dümdüz bir karın.

iyi biliyorum çünkü yıllarca her hafta gittim sonraları.

o an anladım ki saat sesine inat yaşayanların gözlerindeki ışık tükenmiyor hiç. kravat taksalar, ütülü pantolon giyseler, parfümlerini sıksalar dahi sabahları güzel sese uyanmak veriyordu cevabı. her gece görmek, görmek istemek böyle birşeymiş.

Anafikir?

-gelmedi ki mektup, dedim. ordudan ilişiğimi kestiğime dair yazı vardı elimde onu bıraktım avucuna.

şaraplardan başladılar konuşmaya.

koluna girerdi kocasının, ciğerimden boğazıma kadar ateş basardı. daha otuzlarımdaydım ama bembeyazdı saçlarım o elini bir adam kolunda görmekten.

kurana el bastırmışlar, kayınvalidesi salmamış geri gelmez diye, oğlum öldürür kendini demiş.

ben yüzüğe bakıyorum, çok güzel, dünyanın en güzel yüzüğü. kutusunda - naim kuyumculuk/batman- yazıyor.

günler birbirini kovalıyor, benim ona olan bağlılığım her gün biraz daha artıyordu. giydiği elbisesinden, okuduğu kitaba kadar, ne öğrenebiliyorsam saklıyordum zihnimin bir köşesinde. hergün onu görmek için program yapıp, ona göre hayatımı şekillediriyordum. bu arada biryandan liseyi bitirmeye uğraşıyor, bir yandan da üniversite sınavına hazırlanıyordum. ve günde bir paket maltepe sigarası içiyordum.

ben öldüm. ne işlerde çalıştım o zamanlar, hiç anlamadım, süründüm oradan oraya. illaki istanbula döndüm her seferinde

- evet. çok güzeldi. akşam onun hatrına sabaha kadar içmiştik. ertesi gün görememiştin. ayılamamış, sızmıştın.

sonra bir daha gördüm o kızı. ve sonra bir daha. ve sonra defalarca.

görmek denirse görmüştü uzaktan uzağa. ilk sene dışandı hep uzaktan uzağa görmüştü zaten. yakından gördüğü tek aralık geceleri tavan duvarı oluyordu. eskiden de böyleydi şimdi de böyleymiş. zor bir hayatın tam ortasına denk gelmek onun kaderi olmuştu. yolunu hep ankara'ya rast düşürmüştü onu görmek için. avukattı nihayetinde kız ankara'da. tatillerini ankara'da geçirmeyi adet edinmiş. gidip konuşmayı da çok istemiş belli ki. söylemedi. anlamamı bekledi. anladım. hayatında birisi olmadığından bahsetti. seviniyordu buna. bir kişiyle beraber olmuş ayrılmıştı. piçin tekiydi diyordu. acısına acı katmak, her gün düşünmek, düşünebilmek için ankara'yı terk edemiyordu. evlenmeyecekmiş. ailesi bu halini anlayamıyormuş. aile mi? para göndermek haricinde görüşmediği yasal kurum.

neyse, dün gibi aklımda tam su servisi yapıyordum rızanın bardağına, bir sarılık gördüm lokantanın sütunları arkasında. kafamı iyice eğdim ki bu nedir göreyim.

aşıkla aşık olmuşum, sarsıla sarsıla ağlıyorum.

-e' si, - diyor adam,

- ver bir sigara daha.

mayıs ayı geldi çattı. artık tamam dedim. güç bendeydi artık. bütün korkularımı yendim, arkadaşlarımdan gerekli gazı aldım, cesaretimi topladım ve karşısına dikildim. ilan-ı aşk edecektim, sonra dünyalar benim olacaktı. hayatta en çok istediğime?yar? olacaktım. bundan sonra ki yaşantımı ona vakefedecektim. ona göre şekillendirecek, onun istediği gibi yaşayacaktım. herşey öylesine güzeldi ki?

normalde bu evde misafir olmam ben çünkü kendi evime en yakın arkadaş evi bu mekandır. bende anahtarı vardır. evde kahve kalmaz gelir alır giderim. bilmukabil, benim evden de gecenin üçlerinde ne çukulatalar kaçar bu eve.

tanımıyorum adamı. nedir derdi? kafası mı güzel bilmiyorum.

zaten imanı bıraktım bir kenara, kurana el bastığı içindi tüm bu acılarım. her akşam içerdim. hiçbir içki onu gördüğümdeki kadar yakamazdı midemi, genzimi.

-size yazdı ama haber alamayınca biz ısrar ettik, nazdır sandık, yalan söylüyor sandık, nişanladık. dedi.

elli küsür yıllık saçlarını jölelemiş, bütün salon traş kolonyası kokuyor.

bir gün sahile gidiyorlardı yine, cocuk o zamanlar yürüyordu. üç yaşında falan. önlerinden koşuyor. o da kocasıyla o kabusum olan eli kolunda haliyle arkadan geliyor.

- Sonra Bir daha gördün mü abi o kızı?

1996 yılı baharının ilkiydi. nisan mayıs ayları gevşer gönül yayları derdi ağabeylerimiz. gevşemiş, valla benim bir suçum yok. yıllardır hergün gördüğüm komşunun kızı birden terfi edip hayatımın kızı olmuştu. kesinlikle karsılıklı bir etkileşim değildi. okuyan arkadaşlar ona haksızlık etmesinler. ona duyduğum ilginin tek sebebi bendim. ben sevmiştim.

- ilk tanışmamız güzeldi be.

üniversite bittikten sonra uzunca bir süre görüşmediler. iş hayatı yakalamıştı kendilerini. para kazanıyorlar, kazandıkları parayı kendilerine ayıramıyorlardı. geceleri vakitlerinin çoğunu sigara dumanının altında sızarak öldürüyorlardı. sabah çalan saatin sesine uyanıp takım elbiselerini giyip, en şık parfümlerini sıkıp işin yolunu tutuyorlardı. hayat beklemeye gelmiyordu. birbirlerinden habersiz olsalar dahi böyle olduğuna adları kadar emindiler. birbirlerinden haberleri olmasına yoktu ya yaşadıkları şehirleri bilmemek onca yıla yapılmış büyük bir ayıp olurdu. neticede alınmış ortak kazaklarla kış geçirilmiş, aynı samsun paketinden dünyanın en leziz dumanını tüttürmüşlerdi.

10 sayfalık mektubumu bıraktım.

üç kadehi yarım saatte hiçbirşey duymadan konuşmadan tatmadan içtim.

tüm konuştuklarımızı hatırlatırdım kendime.

masadaki vazodan tek gülü aldım, yanına vardım.

tabi bütün bunlar bir hayalden ibaretti ve en güzel bir uyku en kısa süreniydi. konuştum. o da konuştu. onunla aramızdaki son ve en uzun ve en kötü ve en umutsuz ve en soğuk diyalog bu oldu. oysa ben sadece arkadaş olmak istemiştim ve o da zaten arkadaş olduğumuzu, daha ileri seviyede bir arkadaşlığa da henüz hazır olmadığını anlatmıştı, usulünce.

peçetesini uzattım.

hep film karesi gibiydi buluştuğumuz zamanlar.

- kapatalım bu konuyu. konuşacak daha güzel şeyler var. ne güzel bir kızdı değil mi?

ankara garında indiği zaman kendisini kalabalığın pek de şefkatli olmayan kollarına bıraktı. yürü bre. bu defa elimden kurtulamayacaksın ankara. bütün öcümü alacağım senden. bekliyordu kendisini arkadaşı. ikindi vakitleri dışında pek uğramadıkları kızılay'daki kafenin önünde sigarasından son nefesi de çekti. yere attı. greenpeace üyeleri eylemcisiydi bu defa yüksel caddesinin. keskin bakışlardan kendisini zor kurtarıp ikinci kata çıkana kadar arkasına baktı. bir izmarit lan dedi içinden ne var ki bu kadar büyütüyorsunuz. bu da benim hediyem olsun ankara sokaklarına. hem öcümü alacağım ondan. başladı savaşım ve bir sıfır öndeyim. senin yüzünden tekrar eşitliğe razı gelemem.

- abartma lan. çok güzeldi gözleri. hala her gece görüyorum o gözleri. siyah saçlarını yorgan yapıyorum kendime. sesine uyanıyorum hergün. kolay geçmiyor gecelerim. dayanırım sanıyordum. yanılmışım.

ve evet o kızı hala görüyorum. her gözümü kapattığımda?

o kadar cocukça, o kadar saf ve derindi ki acısı, oğlum desem yeriydi.

elimde hediye paketlerim, yoluk yoluk olmuş çicekler merdiven basamağında üç saat bekledim.

her çay bahçesine geri dönerdim onu eve bıraktıktan sonra.

o, bunların hepsinden habersiz, yaşamına eskisi gibi devam ediyordu. hala sabah okuluna gidiyor, öğleden sonra babasının dükkanına, babasına yardım etmeye gidiyordu. tek fark bunları artık yalnız başına değil, onu, fırsatını buldukça izleyen ve düşünen benim refakatimde yapıyordu.

ağlamış, yalvarmış gitme diye.

ama tanıdı sanki beni. kapıdan çıkarken yüzüme baktı -çok gülen gerçekten çok ağlıyormuş- dedi.

kapatalım abi nasıl istersen. hayatında tanıdığı en güzel şeyi konuşmayalı çok olmuştu belli ki. ankaralı bir kız sevmenin böyle ızdırap olacağını bilseydin görürmüydün onu ilk defa. bakarmıydın gözlerine. parlarmıydı gözlerin yedi yıl önce. bütün ızdırapların arasında mola vermiştin oysa ilk sene. mola devam mı edecek sandın. hayat sana ilk defa ızdırap verirken bir haftalıktın kundakta. anneni ne çabuk unuttun ki mola vermeye kalktın. evet dostum hatırlıyorum senin ona bakışlarını hatırlamaz olur muyum.

buldum izini. yemeğe götüreceğim akşama. yüzük de aldım, bak bakalım beğenecek mi?

öyle bir duruluk, hiç boyasız dudakları, hem şuh hem hanımefendi kahkahaları, zaten ses de çizilemez ve anlatılamaz değil mi ya?

o bir anda tüm mantığını mutfakta bırakmış gibi yerdeki kenarları püsküllü turuncu mindere bakıyor.

adresini istedim.

bebeği vardı ilk gördüğümde. benim gibiydi sanki çocuk.

ağlaşa ağlaşa vedalaştık.

vermedi. ben çağırtayım dedi.

-sağolun beyfendi- dedi, sonra kafasını kaldırdı.

yıllardan 1975.

sonra buldum onu. evini gördüm uzaktan. saklambaç oynadım kendi kendime oralarda.

hep o kızı gördüm aslında. başka hiç kimseyi ama hiç kimseyi göremedim. beni gördüler, ben onları duydum, dinledim ama görmedim. özlemedim onları, onu özlediğim kadar.

-hala kızımmış gibi-, diyor. -kızımın evi gibi rahatım.

sen hiç yüzü değişmeden ağlayan insan gördün mü? ben gördüm.

nasıl gelişti bilmiyorum, neden olduğunu da bilmiyorum. muhtemelen ergenliğe bağlı bir meseledir. belki de kimi görsem onu sevecektim. onu da bilmiyorum. bildiğim tek şey onu sevdiğim ve çok sevdiğimdi.

çalıştığı ilçede pek çok ev şarabı üretiliyormuş. oysa şarabı ben severdim sen ağzına sürmezdin. şarap müptelası mı oldun dostum. yakışmıyor sana rakıdan gerisi. rakıyı muhabbetiyle içerdin. şarap senin neyine. ne kadarını hatırlatıyor sana hayatının. şarap sevgisine takılmama anlam veremedi.

çok hoş..

hıçkırığım bitmiyor ki nefes alıp soramıyorum; -peki siz kimsiniz? diyemiyorum.

diyebildim..

peçetenin de sonuncusunu ona vermişim.

sonra büyüyorum. aradan 10 sene geçiyor. gece eve dönerken otomobil geçmeyen dar sokakta onun parfümünü duyuyorum. tekrar aklıma düşüyor 10 sene sonra. eve gelince geçiyorum bilgisayarın başına, başlıyorum onun hakkında yazmaya. burnumda parfümü, aklımda güzel gülüşü, gözlerimde bağdat caddesi.

ben zaten aldırırım tayinimi diyordum.

tatili fırsat bilip istanbul'dan diğer arkadaşımı aradım. dedim ki; ben ankara'ya gideceğim, vaktin varsa, gelebilirsen gel görüşelim. gelirdi. neden gelmesindi. nice sahte dostluklarla aynı şişeden içki içmiyormuydu iki yıldır. özlemişti belli ki beraber içilen sigarayı. sigarasını değiştirmiş olabilirdi. ama olsun ben hala samsun içmekte ısrarımı sürdürüyordum. içerdik aynı paketten. hem ne var bunda o kadar kafaya takacak.

keşke kalsaymışım, kaçmasaymışım.

dayanamadım batmanda. zaten denizi olmayan memleket denize alışanı daraltır.

sonra bir gün. ben bu güzelliği izlerken, o da dönüp bana bakıyor. ben fener ışığında kalmış tavşan gibi kıpırtısızım. selam veriyor. iradem dışında benle tanışıp muhabbet etmeye başlıyor. ama tabi ki küçük ve sevimli bir veletle konuşur gibi konuşuyor benimle. oysa benim içimde kopan fırtınalardan habersiz. güzel parfümünün burnuma dolup oradan reseptörlerim ve sinir hücrelerimle beynime gittiğinden habersiz. dahası 10 yıl sonra o parfümü hala hatırlayabileceğimden habersiz. çok güzel bir durak arkadaşlığımız oluyor. her gün sohbet ediyoruz. sonra bir gün, o kayboluyor. bir daha onu o durakta göremiyorum. 1 hafta kadar daha oradan otobüse binmeye devam ediyorum ama platonik aşkımdan eser yok. ondan sonra bağdat caddesi çekilmez oluyor sabahları. ben de kendimi bırakıyorum minibüs yolunun karmaşasına. sırf onu görmek için arada bağdat caddesindeki o duraktan bindiğim oluyor otobüse ama nafile.

kırmızı kadife sandalyeleri var lokantanın. lokanta diyorum ama şimdiki tabiri ile restaurant.

efendim lise hazırlık yılları (96 falan sanırım) fenerbahçe stadı yanındaki kenan evren anadolu lisesindeyim ki o zamanlar anadolu lisesi değil süper lise denilen ne idüğü belirsiz bir oluşum. ama tabi belli bir ortaokul ortalaması ile girildiğinden mutlu mesut ve bir o kadar gururlu okuluma gidip geliyorum. evimizden sabahları bir hayli yürüyerek bağdat caddesine iniyorum ki buradan otobüse bineyim böylece minibüs yolu diye tabir edilen karmaşadan uzak kalayım. tabi bu güzergahı kendim bulmamışım; sağolsun babam anlatmış bir bir. bir de fazla yırtık değilim o yıllar böyle kös kös gidiyorum okuluma. suadiye'de otobüsümü bekliyorum, bekliyorum ama bir gün çok çok güzel ama maalesef benden 10 yaş büyük bir kadın görüyorum. yani ben o yıllar 15 olsam kadın 25 falan. ama inanılmaz güzel. sarışın ama sarışın bomba değil. asil bir güzelliği var. şimdi hayyal meyyal hatırlıyorum. yüzünde hafif bir makyaj var. döpiyes giymiş. onu görünce ben de döpiyes oluyorum. bedenimin alt kısmı ile üstü ayrı ayrı hareket etmeye başlıyor. neyse ben henüz alışamadığım yeni okuluma giderken her gün bu güzellik ile karşılaşmak zorunda kalıyorum otobüs durağında. o her zaman aynı yerinde hanım hanımcık oturuyor. ben aleni biçimde onu gözlüyorum. ne de olsa kadını rahatsız etmek gibi bir korkum yok çünkü ciddi anlamda uyanmamışım böyle şeylere. zaten küçücük çocuktan da rahatsız olmaz kimse. dudaklarının biçimine bakıyorum, kusuruz; saçlarına bakıyorum, kusursuz; bacaklar, kusursuz.

baba ocağı gibi olmuyor diyordu. hernekadar teyze, anne yarısı olsa da..

saçmaladım sanki, ne dedim hatırlamıyorum. sadece -zahmet etmişsiniz, müesseseden birşey demesinler- dediğini hatırlıyorum. bunu söylerkenki gülüşünü çizebilmek için resim kurslarına gittim sonraları. ama olmadı.

saçından tutam aldım, o zamanlar adet öyleydi.

o eve bakıyor, gülümsüyor.

aslında yasaktır bize alkollü ortamlar ama, hergün denize bakıp da bir rakıya dilini değirememek zor iş.

beyefendi - çok korktunuz siz, bir kahve ikram edeyim acaleniz yoksa-

kapıyı açmamla içerdeki adam irkildi. ben irkilmeyi geçin bir kalemde çığlığı bastım. evsahibinin babası yok ve bu adam sevgili olmak için fazlasıyla olgun.

çocuğu kaldırırken yerden, eli elime değdi.

Alıntıdır

teyzesinin kapısını çaldım. durumu izah ettim. hayırlı bir iş için de ziyaret edeceğim inşallah dedim.

ne acelem olacak beyfendi, acelem olsa mavi fularları kafaya takıp terliklerle yollara düşer miyim? kahve ise en zayıf olduğum nokta.

kahverengiden başka birşey kalmamış aklımda. hiçbirşey umurumda değildi. istifamı verdim. babadan kalan parayla dükkan açarım dedim.

- sana noluyor lan. tek senin için mi yapılıyor sanıyorsun şarabı?

-gördüm dedi. pendik' te oturuyormuş. haberini aldım sonra. pendik arşınladım aylarca.

telefonla teyit aldırdı bana güvenebilmem için. arkadaşımı aradım. -gelmiş mi?- dedi.-iyi bir insan, ileride sık sık karşılaşırsın umarım- dedi. gülüyor da şırfıntı içten içe. anlamadım ama adam güvenilir duruyor.

doğumgününde ilk kez gördüğüm kadınımı, bir de ailesinin cenazesinde gördüm.