Türkiye din korkusunu aşmadan gerçek potansiyelini hiçbir zaman gerçekleştiremeyecek. Türkiye?nin bugün dini kimliğinden ve mirasından korkması değil, ona daha fazla sarılması gerekiyor. İslam dünyasıyla Batı arasında bir köprü rolü oynamamız bu değerlere sahip çıkmamıza bağlı. Türkiye?yi bölgesinde güçlü kılacak olan, şımarık bir Avrupalı edasıyla hareket etmek değil, kendi kimlik ve kültür değerlerini geliştirmek ve derinleştirmektir.

Osmanlı?nın son bakiyesi liderler genç Türk devletini benzer kaygılarla kurdular. Fakat kurulan bu yeni devletin kimliğinin ve istikametinin ne olacağı sorusu sorulduğunda, ortaya bambaşka bir tablo çıktı. Batı medeniyetini Türkiye?nin yeni kızıl elması olarak görenler, devletin bekasının Avrupalılaşmaya bağlı olduğuna kesin bir şekilde inandılar. Dün devleti kurtarmak için Avrupa?ya karşı savaşan kadrolar, şimdi devleti sürdürebilmek için Avrupalılaşmamız gerektiğini söylüyorlardı. Bizim modern tarihimiz aynı zamanda bu derin çelişkinin tarihidir.

Halil AKGÜN

Asıl önemlisi Türkiye geleceğe güvenle bakabilmek için geçmişiyle barışmak zorunda. Kendi tarihinden korkan bir toplumun, zihin ve gönül huzuruna kavuşması mümkün değil. Ezan sesini Mozart?ın senfonilerine tercih eden bir Türkiye, kendi olma vasfını yitirmiş bir Türkiye?dir. Böyle bir Türkiye?nin dünya sisteminin ve küreselleşmenin meydan okumalarına göğüs germesi mümkün olabilir mi?

Bizi tekrar kişilik ve kimlik sahibi yapacak değerler, bu sahih korkulardır. Kendimiz olabilmek için önce kendimizden, bizi biz yapan değerlerden korkmayı terk etmemiz gerekiyor. Aklı hür, vicdanı hür bir Türkiye, kendiyle barışık bir ülke olacaktır. Bunun için işe sahte korkularımızı bir kenara bırakarak başlayabiliriz.

Türkiye?nin bu korkusu öylesine derinleşmiş durumda ki, bugün bin yıllık tarihimizin temelini oluşturan İslam?ın kamusal alanda yaygınlaşmasına, ülkenin birlik ve bütünlüğünün sona ermesi olarak bakılıyor. Türkiye?nin birliği, gücü, refahı, kalkınmışlığı hep dinin karşısına konuyor. Bunlar arasında derin uçurumların olduğu var sayılıyor.

Modern dünya, insanlık tarihinin hiçbir döneminde olmadığı kadar korkular ve güvensizliklerle dolu. Eskiden tabiat olaylarından ve sınırlı sayıdaki diktatörlerden korkan insanlar, bugün bunlara ilaveten devasa teknolojik aygıtlardan, kitle imha silahlarından, devletin gasp, hapsetme ve hatta öldürme gücünden, kimsenin kontrol edemediği ekonomik göstergelerden, kısacası kendi kendisinin ürettiği dünyadan korkuyor.

yapıplan anketlerin sonuçlarını söylemeye gerek yok sanırım :(

eyvallah kardeş...

Türkiye?nin evhamları

sizde haklı bir konuya değinmişsiniz.

SANA VERDİM AMA DEGMEZMİŞSİN..

Fakat buradaki büyük tuzağa dikkat çekmemiz lazım: İnsanın gündelik hayattaki korkularına yenik düşerek asıl büyük korkusunu unutması, bu dünyadaki imtihanı kaybetmesi demektir. Kur?an?ın Mekke müşriklerine yaptığı çağrıyı hatırlayın: ?Rızık korkusundan dolayı kız çocuklarınızı öldürmeyin!? Yani geçim korkusu gerekçesiyle daha büyük bir günah işlemeyin.

Vay başıma gelenler...

Türkiye de uzun bir süredir vehmettiği korkuların pençesinde yaşıyor. Modernleşme ve kalkınma adına sahih korkularımızı yok etmek isteyenler, bu ülkenin kurucu unsurlarından birini yıktıklarının farkında değiller. Gönüllerinden Allah korkusu alınan insanlar nasıl bir toplum kurabilirler? Bugün Türkiye böyle bir toplum olma yolunda hızla ilerliyor.

"iki cami arasında beynamaz kalmak" tabri ne kadar da uyar buraya.. eyvallah dostum..

Boş ver sen bilme, benim mahsun bakışlı kurt bakışlım.

Bu süreçte Osmanlıcı, Türkçü, İslamcı ya da Batıcı bütün aydın ve liderlerin ortak kaygısı, devleti kurtarmaktı. Herkes kendi bakış açısına göre devletçiydi. Çünkü ortada yıkılan bir devlet vardı. Dahası, Osmanlı siyasi-sosyal geleneğinde devlet, bürokratik bir kurumu değil, dirlik ve düzenin, kanunun hükmünü, hatta dini temsil ediyordu. Çünkü din olmadan devlet, yani asayiş ve düzen olmaz. Ama aynı şekilde dini koruyan bir devlet yani siyasi güç yoksa, toplumsal düzen de olmaz.

"Türkiye din korkusunu aşmadan gerçek potansiyelini hiçbir zaman gerçekleştiremeyecek. Türkiye?nin bugün dini kimliğinden ve mirasından korkması değil, ona daha fazla sarılması gerekiyor. İslam dünyasıyla Batı arasında bir köprü rolü oynamamız bu değerlere sahip çıkmamıza bağlı. Türkiye?yi bölgesinde güçlü kılacak olan, şımarık bir Avrupalı edasıyla hareket etmek değil, kendi kimlik ve kültür değerlerini geliştirmek ve derinleştirmektir."

Neticede iki tarafa karşı da yabancılaşıyoruz. İki cami arasında bi-namaz kalıyoruz. Çünkü Avrupalılar biz ne kadar reddetsek de bizim hem dinen, hem tarihen hem de kültürel olarak müslüman olduğumuzu biliyor ve bunu bize her fırsatta hatırlatıyor. İslam dünyası ise bize yarı öfke, yarı küçümseme ile bakıyor. Çünkü aslımızı inkar ederek onlara karşı garip bir tutum içerisine giriyoruz.

sakin olun daa biraz...

ne yapabiliriz mesela...

TEDAVİ EDEBİLECEK OLAN VARSA, BERİ GELSİN..

Avrupa?ya gittiğimizde resmi düzeyde modern ve seküler bir toplum olduğumuzu söylüyoruz ve Avrupalılara?Müslümanlığımızdan biz de rahatsızız; anlayış gösterin.? diyoruz. İslam dünyasına gittiğimizde; ?Biz sizin gibi dini hurafelere takılıp kalmadık; kendimizi aştık!? diyoruz.

Din korkusu yüzünden bugün Türkiye insanı büyük bir manevi ve fikri daralma yaşıyor. Gençlerimizin manevi ihtiyaçlarını satanizm, misyonerlik gibi sapık yollarla gidermeye çalışıyorlar. Çoğunluk ömrünü televizyon ekranları karşısında geçiriyor. Giderek hayat nurunu ve düşünme melekesini yitiren bir toplum haline geliyoruz. ?Televole Türkleri? her tarafa yayılıyor!

KALLEŞLİK RUHU BENDEN ZİYADE SENİN GÖNLÜNE YERLEŞMİŞ BİLE, SENİN İÇİN ÜZÜLÜYOR HALİNİN DURUMUNA AÇIYORUM.

hangi millete bu serzenişin ingiliz çiçegi?

doğrudur kardeşim haklısın...

bilmem iyi örnek olarak başalyabiliriz degerlerimize sahip çıkarsak bizden sonrakilerde azda olsa bişeyler ögrenir belki...

NEYİNİ BİLEYİM SENİN, BENDE HİÇ KALLEŞLİK RUHU OLAN İNSANLA DOST OLACAK GÖZ VE GÖNÜL YOK...

Dünya bizden, biz de bizden korkarız...

Bugün insanlığın?Allah korkusu?nu yeniden hatırlaması ve bir hayat düsturu haline getirmesi gerekiyor. Burada korku psikolojik ve irrasyonel bir duyguyu ifade etmiyor. Tam tersine, bizim kastettiğimiz korku rasyonel, insani ve ahlaki bir ilkeye tekabül ediyor. Allah?ın rıza ve hoşnutluğundan mahrum kalma korkusu, bireysel ve toplumsal hayatın düzenleyici bir ilkesi oluyor.

paylaşımlara bakarız digerlerinin fikirlerinide alarak bizde ögrenmeye devam edebiliriz :)

İnsanlık bugün sahih korkularını yeniden keşfetmek zorunda. Kelimenin en geniş anlamıyla Allah?tan korkmayı yeniden öğrenmek, bunu bir hayat düsturu haline getirmek zorundayız. Bir dostu incitmekten korkmayı, bir diziyi kaçırma korkusuna tercih etmeliyiz. İki günümüzün bir olması korkusunu, bir gün televizyon seyredememe korkusuna tercih etmeliyiz. Çocuğumuza yanlış bir şey öğretme korkusunu, daha fazla para kazanamama korkusunun üzerinde görmeliyiz.

bence, kimin haklı olduğundan ziyade neyapılabilecegi tartışılmalı...

flower kaşınma, sözleri sana yazıp göndermedim...

Türkiye, uzun süredir kendinden korkma hastalığına yakalanmış durumda. Kendi tarihini, dilini, dinini, örf ve adetlerini, sanki bir yabancınınmış gibi dışlıyor, reddediyor. Oysa Türkiye?nin gücü, bu değerlerinde yatıyor. Türkiye?nin kendi olma korkusunu yenmesi, ona büyük imkanlar sağlayacak, önündeki sahte esaret zincirlerini kırmanın yolunu açacak.

Sıradan insanlar geçim korkusuna boğulmuşken, Türk siyasi elitlerinin din korkusu, diğer bütün korkuları geride bırakıyor. Modern Türkiye?nin kurulduğu 20?li yıllardan bugüne kadar siyasi kadroların büyük bir din korkusu taşıdığını biliyoruz. Osmanlı devletini kurtarmak için yola çıkan askeri ve siyasi yöneticiler büyük bir mücadele verdiler. Fakat onların çabaları, Osmanlı?nın yıkılmasına engel olamadı.

inşaallah dostum, bizlerde düzeliriz... ümid kesmek asla yok...

Evet maalesef kendinden korkan bir ülkemiz var, çok yazık çok üzülüyorum bu duruma... Nerde bizim şanlı tarihimiz, bizden korkan ülkeler... düştüğümüz duruma bakarsak, vahim bir haldeyiz.

At gözlüğü değil de her zaman bıçağın kemiğe dayanmasını bekleyen bir milletiz yazık ki... Lakin o bıçak kemiğe temas ettiğinde önünde durmak namümkün...

Oysa bu iddiayı dile getiren Aydınlanma düşünürleri ve onların günümüzdeki takipçileri, modern yaşam biçiminin ne tür korkular ürettiğinin farkında değiller. Dün?Allah kerim? diyerek korkularını yenen insanlık, ontolojik bir güvenliğe sahipti. Çünkü her şeyin son tahlilde bir yüce gücün elinde olduğunu biliyordu.

Korkmak insani bir özelliktir. Kur?an?nın da belirttiği gibi, korku insanı terbiye eden önemli araçlardan biridir. Korkmak ve korkutmak insanı pek çok kötülükten alıkoyabilir. Nitekim Allah?ın gazabından ve cehennemden korkmak dinin temel inançlarındandır. Korkuyu insan oluşun manasına aykırı bir şey olarak topyekün reddetmek mümkün değil.

İnsan bilmediginden korkar dini bilmeyen, islamı yeterince tanımayan bir nesil yetişirken dini kimliginden ve mirasından korkmamasını, ona sarılmasını nasıl saglayabiliriz ki...

Batı?nın korkuları, bizim korkularımız haline geldi. Dün, namaz kılarken dizinin dibine oturup duasını aldığımız annemize, ninemize, dedemize ve onların inançlarına gericilik ve ilkellik gözüyle bakmaya başladık. Bu zihin bölünmesini ve şizofreniyi yaşamış dünyada az toplum vardır herhalde.

Sorun, insanın neden ne kadar korkacağını bilmesinde düğümleniyor. Bir müslüman için en büyük korku, Allah?ın rıza ve rahmetinden uzak kalmaktır. Yani bu dünyada zelil, ahirette hakir olmaktır. Din, insanın bu korkusunu gidermek, onu felaha ulaştırmak için vardır. Emir ve yasaklar, insanoğlunun en büyük korkusunun gerçekleşmemesi için gönderilmiştir.

Bugün insanların böyle bir dayanağı kalmadı. İnsanların hayatı uluslararası piyasaların, devlet aygıtlarının, kitle imha silahlarının insafına bırakılmış durumda. Ölümü gösterip sıtmaya razı eden sistem, insanlara?Düzenin adamı ol; yoksa mahvolursun!? diyor. Son bir asırda savaşlarda ölen milyonlarca insan, korkunun modern ve dünyevi niteliğine işaret ediyor.

tekrar kişiliğimizi bulabilecegimiz günlere selam olsun..

Kendimizi dış dünyaya tanıtırken, dini kimliğimizden öylesine kaçıyoruz ki, yabancılar Türkiye?nin müslüman bir ülke olup olmadığını soruyorlar. Sanki Anadolu topraklarında bin yıldır müslümanlar değil de antik Yunanlılar, Lidyalılar, hıristiyanlar, yahudiler, yezidiler, zerdüştler yaşamışlar... Sanki bu topraklarda yüzlerce yıldır ezan okunmamış da çan sesleri duyulmuş!..

eeee... ne yapalım at sırtında uyuyan bir millet olarak at gözlüğü takmamızı hoşgörün...:))))

Özlem Kumrular'ın Avrupada Türk Korkusu adlı kitabı geldi aklıma...

kalleşle, BUGÜNE KADAR DOSTTA OLMADIM, SELAM DA VERMEDİM...

AMA İYİ Bİ TEDAVİ SENİ İYELEŞTİRİR.

İki dünya arasında kalakalmak

Geçmişimiz, geleceğimizin teminatıdır

İnsanlığın son iki asırdır girdiği modernleşme yolu, bu korkunun boş ve asılsız bir hurafe olduğunu iddia ediyor. Tarihi bu gözle okuyanlar, dini inancı tabiat korkusuna indirgiyorlar. Onlara göre bugün insanlık pek çok mesafe katetmiş, olgunlaşmıştır. Çocukluk çağının korkularını artık bir kenara bırakmalı, özgür ve rasyonel olmalıdır.

Türk siyasi elitleri ve aydınları, Avrupa?nın Hıristiyanlığa karşı beslediği husumeti, hiçbir ciddi muhasebe yapmadan kendi dinlerine karşı beslemeye başladılar. Avrupa?nın modernleşebilmek için dinden, yani Hıristiyanlıktan kopması gerektiğini ama İslam toplumlarının aynı yola girmek zorunda olmadığını kavrayamadılar.

Uyu milletim uyu. Uyandığında iş işten çoktan geçmiş olacak.

Neden korkmalıyız?

Toplumlar da korkar