Bunlara ilaveten birde, halk içinde olupta, kendilerini yalnız hissedenler var. Zaten insan doğrkende ölürken de yalnız değilmidir ki... Yaşarken de olsa ne çıkar.

Derler ki "yalnızlık ALLAH'a mahsus, ALLAH kimseyi yalnız bırakmasın" ve yine derlerki "yalnız insanın vesvesesi çok olur."

İşte yalnız kalan bir insan kendini üç şekilde değerlendirmiş. Buna benzer haller, her zaman herkesin başına gelebilir.

Kendini cemiyetin tesirinden kurtarıp, Allah'ın hakimiyetine sokmaya çalışmak, evvela kendine karşı samimi olup, kendi derdini teşhis etmek, tövbe neşteriyle, ibadet dermanıyla, ilim maharetiyle tedavi olmaya çalışmak, kendini kurtarmaktır.

Başkalarıyla birlikte işlenen günah, yalnızken insanı rahatsız edebilir. İşte bu rahatsızlık duyuluyorsa, o insanda vicdan adına bir şeyler vardır. Aksi halde vicdan temizliği, meyhanenin temizliğinden farksızdır.

Yorgunluk kolay çıkmaz. Ağacın altında uzanmış kalmış. Bir de doğrulmuş ki vakit epeyce ilerlemiş. Bu arada terleyip susamış da... Yine kabuklara bakmış ve başlamış yemeye... Hem yiyip hem söylenmiş: "Desinler ki bir de eşeği varmış."

Yüce MEVLAM inşallah bize garip ve yalnızlığı sevdirir ve kendine yakınlaştırır temennisiyle, duasıyla hayırlı akşamlar.

On sene uzlete çekilen Gazali'yi, Emir Sultan'ı düşünün. İki sene hücre hapsinde tek başına kalan Said Nursi... "Peygamberimiz dünyadan gitti, ben bu dünyada gezip tozamam." deyip bir mağaraya çekilen, senelerce o mağarada yaşayan Ahmed Yesevi hazretleri... Tabii o insanların manevi makamları öyleydi. Bugün bir şahıs, imkanı ve vakti olduğu halde 24 saat evden çıkmasın bakalım ne oluyor...

Yalnızken kendimize karşı samimi olabiliriz. Kendimizi daha iyi tahlil eder, "Ben buyum!" diyebiliriz.

Bana göre bugünkü Müslümanlar, mutlaka yalnız kalmaya çalışmalıdır. Çünkü insan yalnızken ne ise, neyle meşgul oluyorsa, nasıl düşünüyorsa, o insan odur! Yalnızlık, insanın aynasıdır.

Allah bilir

iç muhasebe

Yatağa yattığımzda düşünmemiz gereken şeyler olmalı. Bugün ne yaptın kendin için, çevrendekiler için ve gelecek için. Bunların cevapları bizi vicdanımıza götürecektir. Bu şekilde vicdanımızın rahatsızlık duydukları şeylerin üzerinden gelebileceğimizi düşünüyorum.

Biraz sonra kalkıp, kabuklardaki kırmızı kısımları iyice kazımış. Beyaz kabukları bırakırken, kendi kendine söylenmiş: "Desinler ki yanında bir de hizmetkarı varmış."

HEKİMOĞLU İSMAİL

Köylere yaya gidildiği zamanlarda, adamın biri yolda yorulmuş, heybesinden çıkardığı karpuzun birini kesmiş, yemiş. Kabuklardan arta kalan kırmızı kısımlara bakıp, "Desinler ki bunu bir ağa yemiş." deyip, kabukları bir kenara bırakmış. Sonra yan gelip yatmış.

Bence buradaki yalnızlık kelimesinden ne anladığımıza da bağlı biraz. Eğer, bizi Yaratan, yaşatan Rabb'imizin, bize şah damarımızdan daha yakın olduğunu hissedebiliyorsak, eğer bizler yine RABB'imizin "Ben yere göğe sığmam, ama bir mü'minin kalbine sığarım" sözünü hatırlıyorsak, vede O kutlu nebinin ve varislerinin yalnızlığını düşünebiliyorsak, o zaman yalnızlıktan korkmamamız gerekiyor, hatta sevmemiz. Yani değerlendirmesini biliyorsak, hiçbir zaman yalnız kalmayız herhalde... O'nunla daha çok başbaşa kalmak adına, O'nunla daha çok yakınlaşma adına çok güzel bişey olsa gerek.

İnsanlar genelde kendinde var olan kusurları çok iyi tahlil ederler. Fakat güçlü görünmek adına olsa gerek onları saklamaya ya da yokmuş gibi göstermeye çalışır.

fusul-i erbaa konu başlığın çok güzel, ama bi o kadarda açıklaması zor... Kıymetini bilene, gereği gibi değerlendirene büyük bir nimet olsa gerek. Çünkü okuyoruz, biliyoruz ki, bütün Peygamberler, veliler, ALLAH'ın güzel kulları hep garip ve yalnızlıkla, sonsuzluğun sırlarına ermişler, ölümün öldürülemeyeceği gerçeğine vakıf olmuşlar...

Nasreddin Hoca bir gün arktan atlamış ve ayağı çamura batmış. "Ah gençlik ah!" diye iç geçirmiş. Etrafına bakmış ki kimse yok, demiş ki: "Gençken de atlasaydım, yine bu çamura batardım."

Müslüman ise yalnızken kendini yalnız bilmemelidir. Saçlarının, tırnaklarının uzadığını düşünmeli, organlarının çalışmasına kulak vermelidir. Kendisiyle yakinen meşgul olan birisinin olduğunu anlamalıdır. Günahını O'na itiraf etmeli, bir daha yapmamak üzere tövbe etmelidir. Şunu unutmamak lazım; bütün feryat ve figanlar, ruhun kabul etmediği hallerden doğar...

şerılto mo şerılto :))