Ne kadar küçük şeyler için ağlardık, bir tutam saç, bir oyuncak araba, bir bebek... Şimdi büyüdük; çok büyük olaylar bile ağlatamıyor bizleri, ölümler, iflaslar, savaşlar... Şimdi daha mı güçlüyüz? Yoksa daha mı alışkın? Hayatı öğrenmek, alışmak mı acaba?

alışmak kimimizi duyarsızlaştırıyor... kimimizi huysuzlaştırıyor.. kimimizide gözyaşlarımızı içimize akıtmak gerektiğini öğretiyor...

o zamanlar avazımız çıktığı kadar atraf duysun diye ağlarken şimdi içten içten yiyip bitirircesine ağlıyoruz.. alışkanlıklarımız az acıtmıyor şekil değiştiriyor...

Belki hayatı öğrenmek alışmaktır ifade ettiğin gibi ya da hayat o kadar oynamıştır ki senle, darbe üstüne darbe indirmeyi yok saymamış ve her darbeyle biraz daha az acıtmaya başlamıştır seni... ya da insan kendi iç hesaplaşmasında yenik düşmüşken hayat artık onu daha şaşırtmadığındandır ağlamamak... aslında insanlar ağlamayı hep küçümserlerken onun ne nimet olduğunu bilmmemektedir... keşke ağlayabilsek... keşke çok güçsüz ama çocuk kalabilsek... keşke tüm sorun yere düşen dondurmamız annemizin ya da babamızın yüzümüze indirdiği bir tokattan ibaret olsa yanlışlarımız...

Acıyı tadan bilir, etkilemiyor zamanla..