Ahmed Arif'ten bir anı:

dayan kitap ile

Cesareti söylüyor Ahmed Arif. Yiğitliği.

Yiğitlik inkar gelinmez

içerde, dışarda, derste, sırada,

Başımıza zindan dünyamız.

Dal, kor keser

İyi çocuklara, kahramanlara.

Otuzüç kan pınarı

Kirvem, hallarımı aynı böyle yaz

Bir ufka vardık ki artık

Benim küçük dayım Nazif

götürüp kafire : "Buyur..." dediler.

nerede olursan ol

Benim olursun.

Esmer sanat dergisinden:

Şiirlerinde herzaman anadoluda yaşayan halkların kardeşliğine vurgu yapar. Şiirleri Kurmançi ve Zazacaya çevrilmiştir.

Saygıyla anıyoruz...

İnsan olan vatanını satar mı?

Tövbeye getirir insanı

Nasıl uçmuşlardı Hozat önünde!

Taa şafakları

Gör, nasıl yeniden yaratılırım,

Ahmet arif...

Açılıp yol verir şehir

"... Ahmed Arif'in şiiri bir bakıma Nazım Hikmet çizgisinde, daha doğrusu Nazım Hikmet'in de bulunduğu çizgide gelişmiştir. Ama iki şair arasında büyük ayrılıklar var. Nazım Hikmet, şehirlerin şairidir. Ovadan seslenir insanlara, büyük düzlüklerden. Ovadan akan "büyük ve bereketli bir ırmak" gibidir. Uygardır. Ahmed arif ise dağları söylüyor. Uyrukluk tanımayan, yaşsız dağları, "ası" dağları. Uzun ve tek ağıt gibidir onun şiiri. "Daha deniz görmemiş" çocuklara adanmıştır. Kurdun kuşun arasında, yaban çiçekleri arasında söylenmiştir, bir hançer kabzasına işlenmiştir. Ama o ağıtta bir yerde, birdenbire bir zafer şarkısına dönüşecekmiş gibi bir umut , keskin bir parıltı vardır... Karşı koymaktan çok boyun eğmeyen bir doğa içinde. Büyük zenginliği ilkel bir katkısızlık olan atıcı, avcı bir doğa içinde..."

Bir salgın,

Birbirine karışır tavuklarımız

Karnı sütbeyaz

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,

Şifre buyurmuş bir paşa

GÖZLERİM İKİ NADİM GÖZYAŞI GİBİ

Arif cevap verir,

KOPSUN VE MAHRUM KALSIN DİLİM

Kirveyiz, kardeşiz, kanla bağlıyız

Tanyeri atanda Van'da

İki yanım

Gökte yıldız burcu değil

Vurun ulan,

Kesilmiş

günü gelir hesabınız görülür.

Asla yalnız kalmamak...

Üşüyorum, kapama gözlerini...

Canım alırlar ecelsiz

dayan iş ile

Tuz-ekmek payım

Yitirmiş öpücükleri,

Ne kavgada ustalığın,

Güneşlerde çatal kıvılcımlanan

Kahpe ağzında

Gerçi gece uzun,

Çığ bekleyen boğazların kıyametini

Yalnız değiliz sevgilim.

Vurun,

Gayrı eşkiyaya çıkar adımız

Hepsi de armağandı Acemelinden...

"Dünyanın en inatçı adamıydı. Polis sorgusunda: "bir şiirini oku" demişler, okumamış. Arif'i dövmüşler.

Tek başına

Karnımda sözüm var

Ard- arda kaç zemheri,

Çırılçıplak, bir kavgada,

Ama ikisi de değil

Şimdi, böyle çaresiz ve bağlı,

topragın bol olsun

AVUÇLARIMA AKSINLAR

Turna sürüsü değil bu

Bir ben uyumadım,

ÖYLE YIKMA

Eşkini hovarda, kıvrak,

Bir deprem gibi künyemiz.

Yalnız Değiliz

Firari güvercinler su başlarında

Öyle bir tuhafım bu akşam üstü

Vurulsam kaybolsam derim,

Alnında akıtma

Gelir,

Ama bütün korkulardan uzak.

Sevgilim

Pasaporta ısınmamış içimiz

Erir, kar gibi vücudun...

Böyle arkasında bir soğuk namlu

Hey canım,

Saçlarına kan gülleri takayım,

Soluk soluğa

Daha da içten

Okyanusun en ıssız dalgasına

"dostuna yarasını gösterir gibi."

Başlar koymağa hapislik.

Esrik,

büyük ustad...

Amansız sarmasında

Şafakları,

Üç topuğu ak,

Domdom kurşunu

Vurulacaktı,

Vakitlerden bir sabah namazında

Bir duman alırım, dolu,

Babam gözlerini verdi Urfa önünde

fırsatçının, fesatçının, hayının...

Ben Nazım Hikmetten bir şiir yazmak istiyorum

Evvel Allah bu eller utandırmaz adamı,

SEVGİLİM,

YALAN YAZARSAM SANA,

Yarınıyız halkın,

vatan çırılçıplak yere serilmiş.

Başlar gece devriyesi jandarmaların...

Kanlı, upuzun...

Sığdıramam kitaplara

İlk nefeste yarılanır cıgaram,

Karşıda, duvar dibinde,

Baktı kolları vurulu,

Gül memeler değil

İner, yedi kol demiri,

Kar etmez, inceden içine dolan,

Assetcimm yalnız değilsinn ben de burdayım geldim:)

Bulunmayaydı,

Nazım Hikmet Ran

Haldan bilene.

Çıldırasıya...

korkuyu bilerek geçeği savuna bilendir sanatçı

Seni anlatabilsem seni...

Aradılar.

Dipsiz kuyulara.

Kız alıp vermişiz yüzyıllar boyu,

Kuşatmışlar

Gel haberi nerden verek

tükür yüzüne celladın

Bu dağlar, kardeş dağlar, kadrini bilir,

Çığlık çığlığa

Karlı, yumuşacık hıyanetini

Bin yıllardan bu yana, bura uşağı

Gayrı gözlerini kör sürüngenler

Yedi kapıya.

Ben garip sen güzel

Rivayet sanılır belki

Doruklarda buzulların salkımı

Düştü nazlı filintası aklına,

Bu dağ Nemrut yavrusudur

Vurulmuşum hiç sorgusuz, yargısız

Bir yanın çığ tutar, Kafkas ufkudur

Beyler bu vatana nasıl kıydınız?

Yastığı altında küsmüş,

Gözbebeklerine karşı

Zindanda yatarken bile,

Hayına...

Dumanı cevahir değer

Gülünç, acemi, çocuksu...

Kusursuz, çırılçıplak bir şafaktı

Didik-didik ettiler

Garip, ikicanlı, bir dağ tavşanı

Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,

... Beni, gözlerin götürür

Keklik takımı...

Fransız Kuşatmasına karşı koyanda

Namussuza, halden bilmeze,

Herbiri vazgeçilmez cihan parçası.

Aşkla, acıyla...

Kaç bin yıllık hasretimin koncası,

Bense volta'dayım ranza dibinde

Ve hep olmayacak şeyler kurarım,

Cehennem yürekli bir yiğit,

saçlarından tutup sürüklediler.

umut ile, sevda ile, düş ile

Bir bu yana...

Bu dağ Mengene dağıdır

- Sevdadandır der.

Ölüme bir soluk kala,

Gözlerin

yürü üstüne üstüne

Ama akşam erken iniyor mahpushaneye.

Sade radyolarda bir gamlı hava

Engereğin dilini,

Saç, sakal bir karış

Karnında açlığın ağır boşluğu

"Yattığın ranza aşkına..." "Terketmedi Sevdan" bizi Arif :))

Yol bu yöndeyken

Dünyada vatandan aziz şey var mı?

Usta elleri...

Göl olmuş bu dağda...

YALAN SÖYLERSEM SANA,

Kurşun yemiş gibi susar

Yaslanıp bir cigara yakmak isterim

Karşıyaka köyleri, obalarıyla

- Suçun ne, neden gidiyorsun hapishaneye?

Seni bağırabilsem seni,

Doru, seglavi kısrağı.

Bilmezlikten değil,

Cemal Süreyya, "Şapkam dolu çiçeklerle" adlı kitabında Ahmed Arif hakkında şunları söylüyor:

Tespihimi, tabakamı alıp gittiler

Ki her gelişinde

Kaç leylim bahar,

Ve darda,

KALBİM DİNAMİT KUYUSU

Fıkaralıktan

Suyun içip ekmeğini yediniz.

Ahmed Arif

Yalnız Değiliz! diyor Arif...

Hafif,

Anlıyor musun?"

Seni anlatabilmek seni,

Bir o yana

Baktı otuzüçten biri

Kanlara buladılar.

Oğullarım var gelecekte,

Umudu, yüzakıyız,

"SENİ SEVİYORUM"

Firarda gözüm yok

Erkekçe olsun isterim,

Vurgunum

Hiçbiri olmaz halbuki,

Düştü, Harran ovasından getirdiği tay

Biz ki

ve uyur-uyanık seher yelini

Kirve, hısım, dağların çocukları

Kaçakçıya

Ben kolay ölmem.

tırnak ile, diş ile

Arif, "Beni öyle dövdüler ki!... Sonra istasyonun oradaki stadyum var ya, o stada attılar. Orda kaç gün öyle, ölü durumda kaldım, çöpçüler gelip beni oradan kaldırdılar" der.

Kalbim

Biliyorum, "sen de mi?" diyeceksin,

Tenhaydı, tenhaydı vakitler

Yüreğini leş kuşları yesindi...

Üç de kardaşını

Kollarımın

Ocakta küllenmiş közüm,

Otuzüç kurşunlu yürek

Birden, ağlamaklı olur bahçe.

Sığınabilirdi yüceltilere...

Ve şaha kaldırmış atını.

Günü gelir sualiniz sorulur :

Paramparça ağzımdaki..

Akan yıldıza.

Budur katlimize sebep suçumuz,

Dostluk da, düşmanlık da.

Soyguncuya

Gökte bulut, dalda kaysı.

Seni anlatabilmek seni.

Ejderha olsan kar etmez.

Sesimi, soluğumu

Sonra oracıkta tüfek çattılar

Gözlerinden öperim,

DEMEK BAHTİYARLIĞINDAN..

Bir hayra yoranım çıkmaz

Üç nazlı selvi,

OKŞAYABİLMEK SAADETİNDEN SENİ.

"Elaziz uzun çarşı"

Oturmuş göğsüne Teksaslı çavuş.

Yaşamı;21 Nisan 1927'de Diyarbakır'da doğmuştur. Diyarbakır Lisesi'nden mezun olunca Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Felsefe Bölümü?nde okudu. Üniversite eğitimi sırasında iki kere TCK 141'ye muhalefetten tutuklandı. 1940-1955 yılları arasında değişik dergilerde yayınladığı şiirlerinde kullandığı kendine has lirizmi ve hayal gücüyle Türk edebiyatındaki yerini aldı. Şiirlerini Türkçe yazmıştır.

Karanlık can sıkıntısı...

Namus günüdür

Kirvem hallarımı aynı böyle yaz

Üzerimden uçarsa.

Perçemi mavi boncuklu,

Hasretinden prangalar eskittim.

Uçurumların,

nur içinde yat...

Nicedir,

Ay kusura bakmayın bu başlıkta Nazım Hikmet de vardı ama şimdi yok buna dikkat etmemişim gittim Nazım Hikmetten yazdım:S

Payı yok, apansız inen akşamdan,

Üç kök hercai menekşe...

Canavar götürür gibi

Bir gerilere.

Gözaltındayım.

öyle mahsun, öyle garip...

AKŞAM ERKEN İNER MAHPUSHANEYE

Ölüm buyruğunu uyguladılar,

John Steinbeck Editör, Arif'in Anadolu şiirinden şu alıntı ile size teşekkür etmek istiyorum :)))))

Düşüm, gecelerden kara

Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır

Sırtı alacakır

Seviyorum seni,

Ve karaca sürüsü,

Akmaz,

Komşuyuz yaka yakaya

öyle yıkma kendini

Günü gelir çarh düzüne çevrilir,

Tek'e - tek doğüşte yenilmediler

Namussuzum yok

Önceden bilen gözleri...

Bir umudum sende,

Bir kibrit çöpüne varana.

Vurun kardaş demiş

Yanan cıgaranın külünü,

Kahpe yalana.

Tanyeri atanda Nemruda karşı

Bir garip tavşana,

Dışarda gürül- gürül akan bir dünya...

İyi süvari

Kirmanşah dokuması al kuşağımı

Onu didik didik didiklediler,

Ömrüne doymamış üç dağ parçası.

Ahmed ARİF

Yokuşun dibinden bir tavşan kalktı

Eli kolu zincirlere vurulmuş,

Ve hal böyle böyle,

KURUSUN VE MAHRUM KALSIN ELİM

GÖRMESİNLER SENİ BİR DAHA..."

Gece karanlık

Kuş, vurulur

HASRETİNDEN PRANGALAR ESKİTTİM

Bu Vatana Nasıl Kıydılar

İki süngü.

Alıp götüren hasrete.

Mağlup mu desem mahçup mu

Bu gözler, bir kere bile faka basmadı

Hıncı, namusu...

Çaresiz

Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Bir yanın seccade Acem mülküdür

Burçlardan, tepelerden, minarelerden

Bir sevdadır böylesine yaşamak,

Hırsla çakarım kibriti,

Yok pişmanlık bir halim

Arif, hapishaneye götürülmek üzere elleri kelepçeli iki yanında iki jandarma trene biner. Kompartımana oturular; derken yanlarına diğer yolcularda gelir oturur. Yolculardan biri döner elleri kelepceli Arif'e bakarak sorar.

Dinamit kuyusu...

Ne de çatal yürek civan oluşun.

Gözlerinden,

Paramparça ağzımdaki...

Namuslu, genç ellerinle.

Koynumuzu usul-usul yoklayıp

Vurulmuşum

Ve dışarda delikanlı bir bahar,

Susar da

Ilk atımda uçuran

"SEVGİLİM,

Akşam erken iner mahpushaneye.

dayan rüsva etme beni!

Teşekkür ederim sayın editörüm ve sayın Asset

Yüreği ağzında öyle zavallı

Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu

Buyruk kesindi,

Penceremde açarsa

Yatarım

Yakasında bit,

Bıyıkları yeni terlemiş daha

Aynı korkunç sevdadadır

Şiirlerinin toplandığı tek kitabı 1968'de yayınlandı. Türkiye'de en çok basılan kitaplar listesindedir. Yılmaz Erdoğan gibi bir çok şair şiirlerinden alıntı yapmıştır. Sert surat ifadesine karşın insanın içini okşayan şiirleri vardır. Ahmed Arif hala gençliğe damgasını vurmaktadır. Hasretinden Prangalar Eskittim adlı şiiri Ahmet Kaya tarafından şarkı haline getirilmiştir. Ayrıca Cem Karaca tarafından da bir çok şiiri bestelenmiş

Bir duman, kendimi öldüresiye,

Kızlarım,

Yakışıklı,

Dünya umutlu

Biz seni yüreğimize kaldırdık! Yüreğimizde, beynimizdesin Arif :)))

Birden

bir pınar gibi, bir yeraltı suyu gibi, bir tipi gibi.

Geçer süngüler namluya.

"Kürdün Gelini"ni söyler maltada biri,

Mavi dağ dumanını

Üç dal gece sefası,

Dağların kuytuluk bir boğazında