Benimse içimden düşünceler geçer, yazıp yazıp silesim ama en çok da ağlayasım..

Katıksız bir hüzün başlığı bu.

Yurt beller kendine..

Anlatıcı yorulmuştur.

Ben nasıl bir müslümanım Allah'ım, kelimede kalmış da bir adım ilerleyememiş mi yüreğim?

<i>oysa; ölüm kapımızdan sokağımızdan geçerken, hüzün sızarken kirpiklerden her yerde sözün lafın devamı bile dökülmüyor yaşlar akan yüzlerden...</i>

Arttıkça bir yerlerde birilerinin kalbi sökülür, içine bir acı saplanır ve kalır durur yerinde.

Yaşam alanı olmayan bir başlık.

bide dinleyiciyi düşün:P:)

Bazen hüzünlüdür.

Küçük burjuvalar memleketi.

Hesapsız, kitapsız..

Önyargılar ve çok bilmişlik düzeni.

Komşular aç, bizimse ruhumuz, insanlığımız, belki imanımız..

Bazıları için bitti..

<i>sözlerle yürütülen peynir gemileri şimdilerde insanlığı ve imanı taşır sözlerle...</i>

Ölümü çekerken içime yavaş yavaş..

Gün içinde alışveriş sitelerine bakarken ve suni depresyonlara girip sonra çıkmak için gereksiz bir sür şeyi alırken.. Çatısız, mutfaksız, tek odalı evleri neden düşünmeyiz hiç?