İnsan, özüne dönmelidir. Bu hayatın bu şekilde devam etmeyeceğini bilmektedir. Hatalarının, kusur ve yanlışlarının farkında olan bir varlıktır insan. O halde insan özüne döner de, af diler de, Rabbine sığınmak ister de, kulunu yaratan Allah, o kuluna sahip çıkmaz mı? Derdini hafifletmez mi? Kulunun duasına icabet etmez mi? "Gel kulum" diyerek sevdiğini hissettirmez mi?..

Göndermiş olduğu Kur'an ve Sünnet'e göre yaşamayı nasip eylesin...

Evet, kaybedilen bir evlat, bir anne, bir baba, bir dost elbette unutulmaz, kendisine yapılan bir haksızlığı insan asla unutmaz, ama yaratana olan bağlılık ve teslimiyet, insana bu duyguları unutturur. Unutturur ki, ilk zamanlarda gülmeyen, yemeyen, etrafındaki insanlarla konuşmayıp kendi haline çekilen insan, gün geliyor en çok sevdiği yemeği yapıyor, yüzünde tebessümler oluşturuyor, arkadaşlarıyla, akrabalarıyla, komşularıyla buluşuyor, hayata kaldığı yerden tutunmaya devam ediyor. Çünkü kanun bu, düzen bu.

Çünkü, sadece mutluluk, sadece hüzün ahiret hayatında mevcuttur. Amel defterini sağ tarafından alanların ebedi mutluluğu yaşayacakları cennet kadar, kafir, münafık ve dünya hayatında Allah'tan umudunu kesenlerin, sol tarafından alacakları amel defteriyle, ebedi kalacakları cehennem yurdu da haktır.

Peygamber Efendimize hayırlı bir ümmet olmayı,

Gün geliyor, Rabbini unutuyor, eyvah diyor, özüne dönmesi gerektiğini biliyor ve Rabbine dönüş yapıyor insan.

Unutmak, nimetlerden bir nimettir evet. Acıyı yüreğinde hapsetmeyi, yeri geldiğinde hatırlamayı, hatırladıkça Allah'a olan teslimiyeti hatırlatır insana, yaşadığı onca olumsuz hatıralarını unutup da hatırladığında insan.

Alıp verdiği her nefeste, karnını duyurduğu ve aç kaldığı her anında, konuşsa da, sussa da, yatağına girdiğinde de, o yataktan kalktığında da, namazını kılsa da, terk etse de, insan kabrine doğru yol almakta, Rabbiyle buluşacağı o güne doğru yaklaşmaktadır.

Rabbim bizleri kendisine hakkıyla kul olmayı,

Yoktan varedilen ve dünyaya gözlerini ağlayarak açan insan, bunca zaman hayatına baktığında yaşadığı kırgınlıkları, hüzünleri, acıları ve kendini çaresiz hissettiği nice olayları gözünün önüne getirmekte. Düşün ki, onca acıyı insan unutmamış, ilk gün ki gibi tazeliğini korumuş olsaydı, Allah aşkına, biriken sayısız acılar, hüzünlerle beraber bu ana kadar gelmiş olsaydı insan, bu hayat yaşanabilir miydi? Onca mutsuzluklar bu güne kadar taşınabilir miydi?

Hem bu ana kadar insan neler neler unutmadı ki?

İnsan hayatı sadece mutluluktan, mutlulukları hedef almaktan, gülmekten, eğlenmekten, hayatı dolu dolu yaşamaktan ibaret olmuyor maalesef. İyi kadar kötü, gece kadar gündüz, yaz kadar kış, mutluluk kadar hüzün de haktır bu dünya hayatında...

Öyle bir an yaşıyor ki, evinde Rasulullah'ı unutuyor, O?nun hatıralarını ev halkıyla konuşmadan, dertleşmeden, evinde huzur ve saadet olduğunu zannediyor, hiç beklemediği bir anda eşiyle, çocuklarıyla aklı almayan şeyler yaşadığına şahit oldukça, "Eyvah, ben peygamberimi unuttuğum için başıma bunlar geldi." diyor, özüne dönmesi gerektiğine inanıyor insan. ..

Dünya hayatına kulluk yapmak için yoktan varedilen insan, bu dünyada misafir, kendisine verilen her şeyin birer emanet edildiğinin farkında olup, bu bilinçle beraber yaşayan, bu yaşantıyla sadece mutluluğunda, sadece güzel haberlere şahit olduğunda hamd eden değil, başına bir olumsuzluk, musibet, bela veya bir ayrılık geldiğinde de "Elhamdülillah" diyerek Rabbini hatırlayan insan, her an Rabbiyle beraber yaşayan insan demektir. İnsanın özü de bu hakikattir.