- Üniversite öğretim üyeleri.

bu alemde bizler ile birlikte gerçekleri görenlerden olurlar.

"Hep bana-hep bana..." dedik.

aminn...

İşte bundan sonra, altın bir fırsat doğuyor.

Tabii ben bu yazımda, resmin sadece bir bölümünü vermiştim.

Böyle bir baskı altında kaldıkça, bu iki düşman da radikalleşti. Başka bir cephe oluşturdular ve siyasi- ekonomik pastayı paylaşmak ister oldular.

Demokrasi adına, darbelerle ince ayar yaptırdık.

- İRTİCA, en çok konuşulan ve en fazla üstüne gidilen düşman idi. Gazetelerde hep sakallı adamların resmi çıkar ve?İki ticani daha yakalandı?, haberleri okunurdu. Siyah çarşaflı kadınlar, ?Karafatma? diye adlandırılırdı. ?Mümin?- ?Dindar? kişilerle, ?Dinciler? arasında bir fark gözetilmezdi. Bu kesim, bizlerin kurduğu sistemin en büyük düşmanı olarak görülürdü. Aramıza girmelerine tahammülümüz yoktu. Hiçbir şekilde onları anlamaya çalışmadık.

Seçimlerden sonraki anayasa hazırlığı eski hastalıklarımızı acaba giderecek, herkesin duygularını ve beklentilerini karşılayacak bir anayasa mı hazırlanacak, yoksa tam tersine, bu defa bugüne kadar ötelediklerimiz mi bizleri aynı duruma sokacak?

Bizim kuşak böyle büyütülmüştü.

Askeri, laik kesim kışkırttı. Onlar da zaten manen hazırdılar. Verilen görevi yerine getirip 3 defa yönetime el koydular. 1950-1990 arasındaki uluslararası konjonktür de, bu tip darbelere öylesine müsaitti ki, asker, her zor duruma düştüğünde, ülkeyi kurtaran kahraman olarak alkışlandı.

Hiç paylaşmadık, askerle susturacağiımızı sandık...

günaydın, günaydın, günaydın...

İki düşman vardı: Ticaniler ve Kürtler...

- KÜRT SORUNU ise, hiç konuşulmayan ancak çok korkulan diğer düşmandı. Kürtlerin her ayaklanması, ?başkaldırı? ve?bağımsızlığa gidiş? olarak nitelendirildi. Gerçek nedenleri araştırılmadı. Fakirlikten, feodal yapıdan, bölgenin özellikleri veya Kürt diye bir etnik gurubun bulunabileceği düşünülmedi. Kürt sorunu dendiğinde, hemen Türkiye'nin bölünmesi akıllara geliyordu. Sürekli asimilasyon ve ret politikaları sürdürdük.

Bugünlere gelmemizin başlıca nedeni, şimdiye kadar hazırladığımız anayasaları hep, tek taraflı düşünmemiz ve kendimize göre ayarlamamızdır. Bizlerin hazırladığı tüm anayasaları alıp bakın, sürekli dindarlardan ve Kürtlerden korku ve onlara karşı savunma mekanizmalarıyla doludur.

memleketin yarısı uyanmış HAmdolsun...

yedi uyuyanlar gibi olanlar var aramızda Allah onları 300 sene bekletmez inşallah.

Hepimizin de ortak bir hedefi vardı:

Aslında, hepimizin bildiği bir gerçeği yüksek sesle söylemiştim. Laik merkez medyanın büyük bir bölümünün darbeleri doğal karşıladığını, demokrasiden çok Genelkurmay'a inandığını yazmıştım.

Geçen hafta bu köşedeki bir yazım büyük yankı yarattı.

O kadar çok yankı buldu ki, bugün resmin eksik kalan bölümlerini de tamamlamak istiyorum. Zira genel algılama, sanki darbeleri asker kendi keyfine veya Washington'dan aldığı işaretlere göre gerçekleştiriyordu.

Askeri hep laik kesim kışkırttı...

- Medya.

m. ali birand

Askeri darbeye iten, zorlayan daima laik kesim olmuştur.

İşte o zaman da, hemen askere başvurduk.

Atatürk'ün kurduğu ve askere emanet ettiği, Laik Türkiye Cumhuriyeti'nin yıllar boyunca iki düşmanı oldu.

Yani, toplumsal barışa kavuşabilecek miyiz, yoksa savaş devam mı edecek?

Laik kesim ayırımı da şöyledir:

Cumhuriyet'in kuruluşundan itibaren, bu iki geleneksel düşmana karşı sürekli aynı sert yaklaşımı gösterdik. Kendi sistemimizin mühendisliğini yaptık. Bu sistemi oluşturken de, bu ülkenin sadece bize ait olmadığını, dindar kesim ve Kürtlerle de paylaşmamız gerektiğini hiçbir zaman kabullenemedik. Düşünmedik dahi... Düşünenlerimizi de hapishanelere yolladık.

- Genelde CHP; sosyal demokrat politikacılar. İçlerinde normal seçimle hiçbir şey olamayacaklarını bilen, asker sayesinde kendine bir pozisyon sağlamak isteyenler.

- Orta ve büyük sermaye gurupları.

Hayır, işler o kadar basit değil.

- Emekli ve muvazzaf askerler.

- Emekli ve çalışan yargı bürokrasisi.

Ne Cumhuriyet'in siyasi sistemini, ne de laik kesimin egemen olduğu ekonomik pastayı paylaştık.

Birgün, Türkiye'nin ve dünyanın değişebileceğini ve sürekli köşeye sıkıştırdığımız bu insanların güçleneceklerini ve bizleri azınlıkta bırakabileceklerini düşünemedik.

"Kendi kurduğumuz bir sistemi paylaşmamak..."

Bizim için, askerin müdahale etmesi ve politikacının bozduğu keyfimizi tekrar yerine getirmesi, sistemde ayarlama yapması, çok doğaldı.