Tarihin en eski milletlerinden olan, devlet geleneğinden örgütlenme yeteneğine, askerlik bilimine yaptığı katkılardan sanatsal değerlerine, zengin mutfağından mimari gelişmişliğine dek çok farklı alanlarda öne çıkan bir ulus adeta intihar ediyor. Dünyanın en büyük imparatorluklarından birini kuran, tarihin çok önemli bir kırılma noktasında, görkemli, onurlu, destansı bir savaşla zoru başaran, Cumhuriyet kuran bir halk, sürekli biçimde aşağılanıyor, çözülüyor, çürütülüyor, çökertiliyor. Genciyle yaşlısıyla, kadınıyla erkeğiyle, köylüsüyle kentlisiyle çoğunluğu büyük zorluk çeken, güç koşullarda yaşayan, açlığa, yoksulluğa, işsizliğe, eğitimsizliğe, sağlıksızlığa, geleceksizliğe mahkum edilen toplum yön duygusunu yitiriyor. Sağduyusuna, tarihsel birikimine ve deneyimine karşın, gidişatın olumsuzluğunu saptamakta zorlanıyor. Yol gösterecek doğru önderlik arıyor, aldatılıyor. Her seferinde güvendiği dağlara kar yağıyor. İhanete uğruyor. Umudu, özgüveni kırılıyor. Eşsiz bir coğrafyada, zengin doğal kaynaklar içinde, büyük tarım ve hayvancılık potansiyeline sahip insanlar açlık sınırında yaşıyorlar. Köklü bir uygarlık mirasının, zengin bir kültürün, üç yanı denizlerle çevrili bir yurdun sahibi olan gençlik, ülkesinden umudunu kesmiş, geleceğini el kapılarında arıyor, gurbete gitmeye mecbur kalıyor.

Mustafa Kemal önderliğinde yedi düveli yenen, tarihin ilk antiemperyalist savaşını veren, mazlum milletlere örnek olan, Aydınlanma Devrimi?ni gerçekleştiren Türkiye?nin yeni bir uyanışa, şahlanışa, silkinişe, atılıma ihtiyacı var. Kuvay-ı Milliye, Müdafaa-i Hukuk, İstiklal-i Tam demek acil bir ihtiyaç haline geldi. Eğitimden sağlığa, adliyeden maliyeye, yerel yönetimlerden spora, medyadan siyasete, ulaşımdan sanata, kültürden çevreye dek yaşamın her alanında yozlaşma, çürüme, kokuşmuşluk, çözülme görülüyor. Kamudaki yolsuzlukların ulaştığı boyut halkın devlete olan güvenini, yurdun geleceğini, milletin moral değerlerini, ülkenin güvenliğini sarsıyor. Özgürlük, bağımsızlık, ulusal bilinç, bütüncül kalkınma, adalet, hukukun üstünlüğü, dayanışma, vatan sevgisi, dürüstlük, ahlak, emek, insanlık, vefa, ezilene sahip çıkmak, yardımseverlik, tevazu sahibi olmak gibi değerler, erdemler, özellikler, kavramlar bilinçli olarak dışlanıyor, unutturuluyor, küçümseniyor.

ABD?nin bu kanlı istilası, ulusal konularda sürekli olarak Türkiye?ye yüklenen, milli politikaları yerden yere vuran, ödün verilmesini isteyen, yurt dışından gelen her?öneriye?, ?emre?, ?buyruğa? düşünmeksizin?evet? diyen bir gazetecilik anlayışının basında kök saldığını da kanıtladı. Sürekli promosyon vermesine karşın, üstelik artan nüfusa ve okur- yazar oranına rağmen, beklenen tirajın alınamamasının sebeplerini gösterdi. Gazetecilerin, neden saygınlıklarını yitirdiklerini, sektörün neden güvenilmeyenler arasında sayıldığını düşünmemizi sağladı. Cumhuriyet?in ne denli kuşatıldığını, ne kadar büyük bir tehlike altında olduğunu anlamamıza neden oldu. Aydınların, hangi süreçlerden geçtikten sonra, nasıl bir eğitim politikasıyla, halktan koptuklarını fark ettik. Toprağına, kültürüne, değerlerine yabancı, alafranga birer tüketiciye dönüştürülen kitlelerin çokluğunu gördük.

Türk milleti, kendisine ve devletine olan güvenini hızla yitirmektedir. Siyaset kurumuna güvenmemekte, inanmamakta, saygı duymamaktadır. Bu yüzden Türkiye?yi yönetmeye kalkan kadrolar birinci sınıf kadrolar olmalıdır. İthal malı, cahil, devşirme, çağın gerisinde kalmış kadroların ülkeyi getirdiği nokta bellidir. Onlar sayesinde halkın gözünde siyaset, ülkeye hizmet alanı olmaktan çıkmış, kamusal kaynakların örgütlü olarak yağmalandığı, kişisel çıkarların kavgasının verildiği, mafya ve çetelerle işbirliği yapılan bir bataklığa dönüşmüştür. Bu nedenle siyaset kurumu ve siyasetçinin yeniden, hızla saygınlık kazanması şarttır. Vatanseverlik dışlanan, ülkesini sevmek, ona karşılıksız hizmet etmek aşağılanan, alay edilen, giderek?az bulunan bir özellik? olmuştur. Bu yüzden, ulusal değerlerden hareket ederek evrensel ölçütlere ulaşmak gerekir. Hırsızlık, düzeysizlik, ahlaksızlık, kayırmacılık, yalancılık, bilgisizlik, dalkavukluk, duyarsızlık, bencillik, yalakalık?yükselen değerler? olmuş, mandacılık hortlamıştır. Bu gidişata karşı milli eğitim sistemi, bilimsel, eşit, halkçı, ücretsiz, laik, aydınlanmacı bir içerikle yapılandırılmalıdır. Çünkü eğitim öncelikle nitelikli yurttaşlar yetiştirmek içindir.

Türkiye?nin bağımsızlığı, bütünlüğü, egemenliği ve Cumhuriyet?in temel ilkeleri tehdit altında olmasına karşın, kapılıp gittiğimiz pop kültürün bizi nasıl da uyuttuğunu, canlı yayında naklen atılan bombaları izlerken anlayıverdik. Yeni mandacıların, işbirlikçilerin, din tüccarlarının, Kürtçülerin, numaracı cumhuriyetçilerin nerelere sızdıklarını, hangi noktalara yüksel diklerini, hangi makamlara otur duklarını, kimlerden destek aldıklarını gördük. Çok güvenilen kurumların, şaşmaz sanılan eleklerinden nasıl da süzülüp, Amerikan?ın Sesi konumuna?terfi ettirilmişlerdi? bazıları. Türkiye AB?nin ve ABD?nin dayatmalarıyla boğuşurken, Kıbrıs?tan, Ege?den, Kuzey Irak?tan sürekli sıkıştırılırken, uzun yıllar el altında tutulmuş- beslenmiş olan Barzani ve Talabani nasıl da tehdit etmeye başlamıştı Ankara?yı. NATO?daki?müttefiklerimiz?, bizi AB?ye alacağını sandığımız?dostlarımız? ve?stratejik ortağımız? ABD sözde soykırım iddiaları karşısında nasıl da satmışlardı bizi.

Bir yandan dış destekli etnik ayrılıkçı terör, diğer yandan din tüccarı kuşatma, devletin tümlüğünü, ulusun birliğini, bayrağın tekliğini, Cumhuriyetin laik yapısını tehdit etmektedir. Can, mal, kaynak, zaman, güven kaybının yanında içeriden ve dışarıdan Türkiye?ye çullananların işini kolaylaştırmaktadır. Ulusal bilinç, ulusal kültür, ulusal dil kasıtlı, sistemli olarak dışlanmıştır. Bu tutum politik, bürokratik, ekonomik, akademik, medyatik destek görmektedir. Siyasetin hastalıkları devlete, bürokrasiye bulaşmıştır. Kurumları, kuralları, değerleri, teamülleri yok sayan, küçümseyen, ciddiye almayan kadroların önü açılırken, kamusal, toplumsal, yasal, mesleki denetim etkisiz, kimliksiz kılınmıştır. Bu da devletteki yozlaşmayı hızlandırmıştır. Üretken, etkin, verimli, saydam bir yapıya sahip olmadığı için zaten eleştirilen devletin saygınlığı, caydırıcılığı kalmamıştır.

ABD?nin Afganistan ve Irak?ı işgali ülkemizde Türkçe konuşan ama İngilizce, Almanca, Fransızca düşünen çok kişi olduğunu gösterdi bir kez daha. İçimizde gezmesine karşın yüreği New York?ta atan ne kadar da çok?entel? olduğunu gördük. Aramızda yaşamasına karşın Türkiye?ye ABD?nin, AB?nin gözlükleriyle bakan ne kadar ünlü gazetecilerimiz olduğunun farkına vardık. Türkiye adına değil Washington, Londra, Paris, Berlin, Brüksel adına düşünen, üreten, yazan kalabalık bir akademisyen topluluğuna sahip olduğumuzu anladık. Dünyaya Ankara?dan değil, ABD?den, Avrupa?dan bakan çok fazla politikacımız, bürokratımız, diplomatımız olduğunu keşfettik. Bu işgal aynı zamanda, milletin içinden çıktığını söyleyenlerin, aldıkları oyu millet iradesinin yansıması olarak görenlerin, içinden çıktıkları, oy aldıkları milletin büyük bölümüyle nasıl çeliştiklerini de gösterdi. Çünkü milletin temsilcileri ile milletin kendisi 1 Mart 2003?teki tezkere krizinde, 4 Temmuz 2003?teki çuval hadisesinde ters düştüler. Büyük sermaye, yönetici seçkinler, hükümet ve medyanın büyük bölümü, verilecek tepki konusunda halktan farklı tavır aldılar.

Yeni Dünya Düzeni ve küreselleşme ulus devleti aşındırmış, yer yer çözmüştür. Ulusal egemenliği kemirmiş, ulusal iradeyi sınırlamış, kimi alanlarda sıfırlamıştır. Ulusal hukuku ve onun denetimini devre dışı kılmıştır. IMF ve Dünya Bankası?nın?reçeteleri?, sözde?stratejik ortağımız? olan ABD?nin talepleri, kapısına tek taraflı olarak bağlandığımız AB?nin dayatmaları, egemenliğin ve iradenin tek, mutlak sahibi olan milletin gücünü zayıflatmıştır. Tüm bu ilişkiler kimlikli, kararlı, tutarlı, yürekli bir karşı çıkışla değiştirilebilir. Bu olayların dünyaya Türkiye?den bakan, Türkiye?yi gözeten bir yaklaşımla yeniden tanımlanması, yorumlanması, ele alınması gerekir. Çokuluslu şirketlerin ve uluslararası sermayenin talepleri, zaten Gümrük Birliği ile büyük bir ekonomik yıkıma uğramış olan ulusal sanayiyi, ulusal pazarı çökertmiştir. Stratejik önemi olan tarım ve hayvancılık bitme noktasındadır. Tarım ve hayvancılık bilimsel yöntemlerle desteklenmeli, üretim, verimlilik ve ihracat özendirilmelidir. Türkiye tek taraflı olarak işleyen Gümrük Birliği?nden çıkmalıdır.

Türkiye, karşı konulması oldukça güç bir süreç olan küreselleşmenin avantajlarından fazla yararlanamadığı gibi, küreselleşmenin olumsuz sonuçlarına karşı koymakta da zorlanmaktadır. Emperyalist merkezlerin, küreselleşmenin güçlü aktörlerinin bölgemizde, çevremizde, Anadolu?da güçlü devletler istemediği açıktır. Batı?nın dayatmalarına direnirken, Türkiye?yi Türkiye?den yönetme iradesini ortaya koymak gerekir. Atatürk?ün emaneti olan Cumhuriyet?in, muasır medeniyet seviyesini yakalayıp geçmesi için, Türkiye?nin bağımsızlığı, bütünlüğü, egemenliği konusunda ödünsüz olan, ABD ve AB?nin dayatmalarına?hayır? diyen tüm güçlerin işbirliği gerekir. Bunun için ana eksen ve ilham kaynağı, ?Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir?, ?Ne mutlu Türk?üm diyene?, ?Cumhuriyet, bilhassa kimsesizlerin kimsesidir?, ?Bütün mazlum milletler, zalimleri birgün mahv ve nabut edecektir? diyen Atatürk?tür. Türkiye?yi Türkiye?den yönetmek için aklı ve bilimi rehber edinirken, Samsun?a çıkan iradeyi, Erzurum ve Sivas Kongreleri?ni toplayan gücü, Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti?ni kuran kararlılığı, ?sine-i millete dönmenin vakti geldi? diyen devrimci cesareti iyi anlamak şarttır.

Doğru taktik ve strateji için, doğru tespit gerekir. Doğru tedavi için doğru teşhis şarttır. Yığınakta yapılan hata telafi edilmez. Bu nedenle artık formülü dışarıda değil, kendinde, içinde, tarihinde, birikiminde, geleneğinde aramalıdır Türkiye. Formül ithal değil yerli malı, gayri milli değil milli olmalıdır. Reçete tercüme değil, telif olmalıdır. Çözüm, ne olduğu belirsiz, yan etkisi bilinmeyen bir çözüm olamaz. Denenmiş, sınanmış, başarısı kanıtlanmış olmalıdır. Kurtuluş Savaşı?na, Cumhuriyet?in devrimci, aydınlanmacı birikimine dayanmalıdır.

CHP'nin PM'sinde ve MYK'sında bu karatta "insanlar" olmalıydı..

Ama nerde? Enver Aysever'ler var?:D:D Sezgin Tanrıkulu.. Bilumum sorosçu ve kürtçü.. Hayırlı işler CHP..

Kurtuluş Savaşı?nda Mustafa Kemal, halkı örgütlemek, ulusal davanın çevresinde bütünleştirmek için Kuvayı Milliyeci din adamlarını Anadolu?ya yolladığında çevresinden şu tepkiyi alır: ?Paşam, düşüncen doğru ama hocalar eski ve ağdalı bir Türkçeyle, hani neredeyse Arapçaya yakın bir dille konuşuyorlar. Halk onları anlamaz?. Atatürk?ün yanıtı kısadır:?Onlar Arapça konuşur, fakat Türkçe düşünürler?.

DR. BARIŞ DOSTER

Ne yapmalı?

İLK KURŞUN