"Tevekkül demek, görevin ifasını Allah`a havale etmek değildir; emri ve kararı Allah`a bırakmaktır. Allah`ın emrini canla başla yerine getirmeye çalışmaktır. Kısacası tevekkül, "tefviz-i vazife" değil; "tefviz-i emr" dir. Birçokları bu konuda gaflete düşerek tevekkülü, vazifeyi terk etmek sanırlar. Yani kulluk görevlerinin yerine getirilmesini Allah`a havale edip, emir ve komuta mercii olarak kendilerini görmek isterler. Sanki kul vazifesiz oturacakmış, namaz, oruç, zekat, cihad vs. gibi görevleri Allah-ü Teala ona emredip yaptırmayacakmış da onun yerine Allah yapacakmış gibi batıl bir zihniyet taşırlar. İsrailoğullarının vaktiyle Hz. Musa`ya: "Git, sen ve Rabbin ikiniz savaşınız, işte biz burada oturup duracağız." (Maide 5/24) dedikleri gibi demek isterler. Bu ise Allah`a tevekkül ve itimat değil; O`nun emrine güvensizliktir, tevekkülsüzlüktür ve Allah korusun küfürdür. "Allah hakkında o çok yanıltıcı sizi yanılgıya düşürmesin." (Lokman 31/33) ayetinde de uyarıldığı gibi, bu olsa olsa şeytan yanıltmasıdır. İyi bilinmelidir ki, tevekkülün belirtisi emre gönül vermek ile vazife sevgisidir."1

Çalışmanın ve sebeplere yapışmanın ihmali tembellik demek olduğuna göre, tevekkül ile tembellik arasında bir zıtlık vardır. İslam dininde tevekkül vacib, tembellik haramdır.