bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz,

gün gelir hayatımızdan kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir...

aynı şehrin ışıkları almalıydı gözümüzü.. Aynı kayan yıldıza çevirip gözlerimizi, birbirimizi dilemeliydik.. ben seni özledim..

oysa tam da o gün bu zalim şehri terk etmiştir o; tenhadır artık sokaklar..

ya da olanlar olması gerekenler değildir.

hayatı ertelememek lazım anı yasamalısın yoksa geriye dönüp baktığında pişman olursun

kaderde ne varsa o yaşanır

kimler gelmiş geçmiş sıkıntı yok baki değiliz..

kendimizi hep ilerde, birgün karşılacağımızı sandığımız bir başkasına

oysa, bir adımı bile hasret saydığımız günler uzak değildi. özlemek ölmekten sadece iki harf fazlaydı!

biyerden başlamalı..

tüm yollar sana mı çıkacak..

ne güzel adına sevindim..

yürünen yol sensen, kaçınılmaz olan bu..

''İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini NASIL HİSSETTİRDİĞİNİZİ asla unutmazlar.''

yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz,

köşe bir dönülse, geride kalacakmıydı herşey...

yanımızdan geçip gitmiyor hayat... ama ertelediğiniz başkası, yanınızdan geçip gidiyor olabilir..

bu satırlar murathan mungandan değil mi?

bir yenisine ertelerken... hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?