Şehrin uğultusundan usanmış ruhumuzun

Bakmaya kıyılmaz nevcivan olsan

"Suna"mın başka köye gelin gittiği akşam.

Gün biter, sürü yatar ve sararsan bir ayla

Başına dikilen taştan ibaret

Kendi söyler kendi dinler sözünü

Gönül tohumunu boz taş üstüne

Riya olur el etekler öpse de

Yakar ateşlere kül eyler beni

Yamaçlarda her aksam batan güneşe karşı

O kendi kendini bilememiştir

Ilgıt ılgıt esen yel ile gönder

En sonunda duçar ettin bir derde

Sen ki hiçbir işe yaramıyorsan

Arzuladım görem dedim sılayı

Sen açtın sinemin yarelerini

Nasıl yaşadığından, ne içip yediğinden

Bir mürşitten ilham alamamıştır

Hülyana karışmasın ne şehir, ne de çarşı

Hısım akrabayı el ettin felek

Hasretinle sinem dağlar gezerim

Eğer dolaşırsan güller içinde

Sis çöker önüne puslanır gözün

Birgün bile özür dilememiştir

Büktün kemendimi dal ettin felek

Haber bekledim esen yellerde

Bırak boz bulanık sel ile gönder

Aşkın kemendini atar boynuma

Türküleri vardı oy Gürcüm Gürcüm

Kuru bir yaprak gibi kalbini eline al

Irmak kenarına yolun düşerse

Seni gören aşık döner şaşkına

Baharı değişmiş kışı değişmiş

Çoban hicranlarını basar bağrına yayla

Cem olur cemaat ısınır suyun

Yemezdim sofrada kaymak balları

Bir çoban parçasısın, olmasan bile koyun

Varlığında o girenler koluna

Bu dağların eskiden aşinasıdır soyum

Söyleyip derdimi ağlar gezerim

Kuzular bize söyler yılların geçtiğini

Vefasız duyarsız dostun yoluna

Kurutur yaprağı soldurur dalı

Ne düğünü kalmış ne de halayı

Ecel çelme takar tuştan ibaret

Altınlı puşulu başı değişmiş

Hangi birgün yanam kara yazıma

İçi fitne fesat melektir dışı

Ateşlere yakma gel beni

Eğer senden bana fayda yok ise

Çarpar taştan taşa sal eyler beni

Okuma yok, yazma yok, bilmeyiz eski yeni

Hayalin karşımda her an her zaman

Şu karşıki bayırda verdim kuzuyu kurda

Gönlümü yayla yaptım Bingöl çobanlarına.

El ne bilir yar aşkına yandığım

Mahmut Erdal derdim dökem sazıma

Taş olsa dayanamaz o bakışına

Bağlar zülüfüne köl?eyler beni

Uçan kuşları düşün, geçen kervanları an

Daha deniz görmemiş bir çoban çocuğuyum

Kırlara açılırız çıngıraklarımızla.

Yaz bahar ayında azgın sularda

Mahsul alamazsın ekme boşuna

Yandım ateşinle oldum muzdarip

Dalga vura vura karaya attı

Toprağı değişmiş taşı değişmiş

Firkat gelir ela gözler yaşarsa

Önümüzde bir sürü, yanımızda bir köpek

Beyhude yorulur döner dolaşır

Gelişen tekniği göremiyorsan

Ağlayıp gözyaşı dökme boşuna

Üç yüz altmış beş gün kusur etse de

Gönül deryasında yekenim battı

Bedeni beynine yük eder taşır

Dolaştırıp dururuz aynı daüssılayı

Bir civan gibiydim dert yoktu serde

Yufka ekmek ile yemlik dürmecin

Gelenim yok gidenim yok yanıma

Ak üstüne kara künyen yazılır

İsraf edip ışık yakma boşuna

Madem ki kara bahtın adını koydu çoban!

Hep günlerim geçti figanda zarda

Elbet bir gün kabrin kazılır

Kanat çırpar uçar kuştan ibaret

Mevtine kesilir koç veya koyun

Anlattı uzun uzun.

Acı sözler hançer oldu canıma

Engel olur ise dağlar dumanı

Silmedin gönlümden karelerini

Her aşık çalamaz aşkın sazını

Ben bilirim diye atıp tutsa da

Mektupla geç kalır tel ile gönder

Alıp şu bağrıma çakasım gelir

Bingöl yaylalarının mavi dumanlarına

Çağlayan ırmakta ağzın sularda

Tükendi takatı kalmadı hali

Daima eğeceksin başkalarına boyun

Ak göğsünün üstüne takasım gelir

Ayaklar altında çul eyler beni

Görmediğin gördüm deme sır olsun

Karıştım o gün bugün bu zavallı çobanla

Kuruttun elimde fidan dalları

Aşk ateşi gül sinende coşarsa

yazık destan oldum dillerde

Her gelip geçtikçe basar yüzüme

Kerem gibi kendim yakasım gelir

Günde bin dert sıralandı önüme

Virane gönlümün parelerini

Mecnun?a döndürüp del?eyler beni

Ağızdan ağıza dil ile gönder

Anam bir yaz gecesi doğurmuş beni burda

Hüzünlü bakışlar eğilmiş kaşlar

Alıcı kuş gibi yırtıcı olsan

Çıngırak seslerinin dağlara dediğinden

Üfleyip püfleyip doksan dokuzu

Bir yarar sağlamaz çekme boşuna

Kulağım haberde gözletme yolu

Mah cemalin güneş midir ay mıdır

Herkes seni söyler diller içinde

Arayım derdimin çarelerini

Türap olup yol etmeyen özünü

Aslımısın nesin Allah aşkına

Yıkılmış konaklar dökülmüş taşlar

Her adım uyandırır acı bir hatırayı!

Ömrün gelir geçer boştan ibaret

Beklerim selamın seher zamanı

Bekçileri gibiyiz ebenced buraların

Divan durup boyun bükme boşuna

Nefsine kul olmuş kibirli kişi

He de kapına kul olam varıp

Gelip geçicidir güvenme cana

Özünden benliği silememiştir

Bu çamlıkta söylemiş son sözlerini babam

Paşa mı bey misin fark etmez soyun

Ateşten betermiş bu aşkın hali

Canımı sarrafta gerdan yaptırıp

Uzattın hasretlik aralarını

Yanlış işe mürşit olsun pir olsun

İklim etkilemiş bentler barajlar

Karalar giyinip bağlar gezerim

Arzu, başlarımızdan yıldızlar gibi yüksek

Nadir duyabildiği taze bir heyecanla

Eşin dostun yarenlerin üzülür

İlenmeye başlar oğlun ve kızın

Sırtı yere gelmez pehlivan olsan

Hep günlerim geçer figanda zarda

Diye hıçkırır kaval.

Beklerim yolunu yağmurda karda

kimlerdESİNSİN

Beğenip giymezdin libas şalları

Bağrım üryan olur Kerem misali

Faydan yoksa tabiata insana

Hastahaneleri yol ettin felek

Al yeşil giyinip düzülen bercin

Özünü yerlere seremiyorsan

İstenen noktaya gelememiştir

Selviye benzersin dallar içinde

Kirpiklerin oku tarumar etti

Can tutma kafeste bırak hür olsun

Çaldın taştan taşa sal ettin felek

Yoksul düşsen ayak basmaz çuluna

Dokunur mideye çiğ yeme pişir

Kopar yaprağını dal ile gönder

Kirpiğin ok hilal kaşın yay mıdır

Bu tenha derelerin, bu vahşi kayaların

Can için verilen aştan ibaret

Eğnime urbayı çul ettin felek

KİME DEDİN BUNU DE HELE SENDEMİ DERMANSIZ DERDE YAKALANDIN:)

Görmediği gün yoktur sürü peşinde bizi

Kulağım haberde gözüm yollarda

Sofrası değişmiş aşı değişmiş

Her gün aynı pınardan doldurur destimizi

Yüzüne baktıkça bakasım gelir

Yıllar oldu haber gelmez o yarda

Ak düşer saçına buruşur yüzün

Tesellin gözdeki yaştan ibaret