Mümin asidir. Nefsaniyete, şeytanlara ve şeytani zihniyetlere...

Müctehidler fıkıh alanında ictihad yetkisine sahip oldukları gibi, kamil mürşidler de ahlak ve terbiye alanında ictihad yapmaya, yeni usüller belirlemeye ehildirler. Bunun kendine has usülleri vardır. Bu iş din adına olduğundan sevabı çok olduğu gibi, mesuliyeti de büyüktür.

Bismi Şah

Hakka vuslat için ilme gelenler.

BEN İslamı yerden göğe doğru uzanan bir merdivene benzetiyorum. Kelime-i şehadeti söyleyen herkes bu merdivenin üstündedir. Fakat bu merdivenin çeşitli basamakları vardır. Tasavvuf bu merdivenin en üst basamağıdır. Gerçek Tasavvufun kaynağı Kur'an ve sünnettir. Sufi, diğerlerinden ubudiyetindeki sadakatiyle temayüz eder.

Gerçekten senkronik olarak, bir eş zamanlı tarih anlayışı ile baktığımız zaman?İbn-i Arabi düşüncesi dini düşünceyi en uç noktalarına kadar genişletme açma çalışmasıdır- genişletilen, açılan dini düşüncede de hoşgörü, merhamet, yüksek irfan seviyesi, yüksek kültür seviyesi gibi esaslar öne çıkacaktır. Bu da beraberinde bir medeniyet oluşturacaktır. Osmanlının medeniyet olması, -Osmanlı?ya medeniyet diyoruz, sıradan bir tarih dönemi demiyoruz- Osmanlı sanatı, Osmanlı kültürü, Osmanlı siyaseti vs. tasavvufi İslam ile var olmuştur. Osmanlı düşünce dünyasına yapacağımız kazılarda İbn-i Arabi?nin eserlerini hep görürüz. Biliyorsunuz, Şeyh Edebali Şam?da İbn-i Arabi medresesinde yetişmiş bir alimdir. Böyle bir irtibat da vardır Şeyh Edebali ile İbn-i Arabi arasında. Ardından Osmanlı beyliğinin ilk kurucularından itibaren İbn-i Arabi mektebine, ekolüne özel önem verdiklerini görmekteyiz. İlk kurulan İznik medresesinin başmüderrisi, bugünkü tabirle Osmanlı?nın ilk Şeyhülislam?ı Davud-ı Kayseri?dir ve Davud-ı Kayseri İbn-i Arabi mektebindendir. Füsusu?l-Hikem şarihidir ve medresede Füsusu?l-Hikem okutmuştur. Seviyeye bakınız, medrese ve Füsusu?l-Hikem okutulan bir anlayış. Daha sonra gelen zincire bakıyoruz, Molla Fenari Osmanlı?nın ilk resmi Şeyhülislam?ı, Molla Fenari aynı zamanda Sadreddin-i Konevi?nin eserlerinden şerh yapmıştır ve kendisi Zeyniye tarikatının şeyhidir, bakınız Osmanlı hukuk müessesinin başı da ehl-i tarik, yol ehli bir insandır. Ama ne zaman ki, Osmanlı?ya dışarıdan ithal olunan ve Osmanlı İbn-i Teymiyyecileri diyebileceğimiz Halepli bir hocanın derslerine devam ederek ondan etkilenmiş bir zevat, ?bunlara Kadızadaler ve ardından Çivizadeler ailesi demekteyiz? medreseye ve medrese zihniyetine hakim olması ile beraber Osmanlı zihniyet dünyasında da daralma başlamıştır. İşte bakınız fetvalara; kahve içmek caiz mi değil mi, cennet cennet dedikleri birkaç huri birkaç gılman, isteyene ver anları bana seni gerek seni diyene ne gerekir gibi, mecazdan, remzden anlamayan düz Aristo mantığını kullanan fetvacı, kaba, ham softaların çıkmasına vesile olmuştur. Zihniyet dünyasındaki daralmanın ardından Osmanlı coğrafyası da daralacaktır. Bunun ilk emarelerini büyük alimlerden Malatyalı Niyazi-i Mısri çok açık bir şekilde dile getirir;

Tasavvuf, çoklarının Kur?an ve Sünnette ismini aramakla meşgul olup, aslından mahrum olduğu bir cevherdir. Aslı ve sıfatıyla tamamen nassların meyvesi olan gerçek tasavvuf, sırf bir kelime kargaşası yüzünden ihtilaf konusu olmuştur. Bazıları onu İslamın dışında göstermeye çalışmış, bazıları ona hep endişeyle bakmış, bazıları da onunla hiç ilgilenmemiştir. İşin başında usül hatası yapanlar, ne yazık ki sonuçta doğruya isabetten mahrum olmuşlardır. Tasavvuf mürşidlerin ortaya koyduğu yeni bir din değildir; zaman içinde teşekkül etmiş bir terbiye okuludur. Her şeyi ile dinin hizmetindedir. Hedefi, takvaya ulaşmış kamil insan yetiştirmektir. Ölçüsü Kur?an ve Sünnettir. Sermayesi ilahi muhabbettir. Meyvesi aşk ve edebtir.

Demine Devranına, Ehval, Sıfat, Zatın, Cemine Cemalatına Makamı Hazretine Kervanına

hü diyelim hü

Mürşid Kimdir, Ne Yapar?

Tasavvuftaki herhangi bir uygulamanın dindeki yeri ve hükmü araştırılırken, onun sadece hangi ayet veya hadise dayandığını sormak yeterli ve isabetli değildir. Bu uygulama hangi dini delile dayanıyor diye sormalı ve hükmü ona göre vermelidir. Mesela ayet ve hadislerde açık olarak hükmünü bulamadığımız bir amel, sahabenin sözüne veya uygulamasına dayanıyorsa makbuldür. Aynı şekilde İcma, kıyas, maslahat, istihsan gibi delillere dayanan uygulamalar da makbuldür. Hepsi dindendir, derecesine göre sevap vesilesidir.

doğru söze hacı emminiz ne diye.

İbn-i Arabi tasavvuf doktrinini sağlam temeller üzerine kuran/oturtan bir isim. Osmanlı devlet sistemi bir anlamda ona dayanıyor. Yükselme dönemi içerisinde adeta hürmette kusur edilmiyor; Şam?daki kabrini Yavuz Sultan Selim yaptırıyor vs. Siz kitabınızda; ?Yükseliş döneminde İbn-i Arabi?yi gerek fert, gerekse de devlet olarak müdafaa eden Osmanlı?nın onu tekfir edenlerin belli mevkilere gelmeleriyle eş zamanlı olarak çökme dönemine girdiğini? söylüyorsunuz. Bu hususu biraz açar mısınız?

rahatız:)

Dr. Abdülmun'im Hafaci

Vird, Hatme ve Rabıtanın Dindeki Yeri

Allah-u Teala?ya ibadet eden Müslümanlar, dünyada da ukbada da gerçek hürriyete kavuşmuşlardır. Ehl-i dünyanın sahte hürriyetleri ise makbere kadardır; çöllerdeki seraba benzer. Bunun aksini iddia edenlerin, şu anda toprak altında olmaları, ibret almak isteyenlere yeter de artar...

evet, gerçekler elbette ortaya çıkacak. ne zaman saklı kaldı ki...

Soru;

Cevap;

Tasavvufun Çağrısı ve Gençlik

İkinci örnek rabıtadır. Rabıta tasavvuf ehlinin en çok üzerinde durduğu amellerden biridir. Rabıta, bütün vücuduyla Allahu Teala?yı zikreder bir hale ulaşmış kamil mürşidi hayaline almak ve kalben ondaki nura bağlanmaktır. Bu bir usül dairesinde yapılır, sukunet içinde uygulanır. Rabıtanın uygulanış şekline bakıp onu diğer dinlerden devşirilmiş dış kaynaklı bir uygulama olduğunu düşünenler mevcuttur. Halbuki onu tarif ve tavsiye eden arifler, bunun Kur?an ve sünnetin teşvik ettiği bir amel olduğunu söylemektedirler. Şöyle ki:

Hakka vuslat edenler hü allah eyvallah

gerçekler gerçeler kimler bilinecek

Dost Hü Erenler

GENÇLİK İslamın eğitim ve yetişmesine büyük ehemmiyet verdiği, ileriye dönük olarak doğru görüş ve sağlam bir yönelişte hayata hazırlamaya çalıştığı bir topluluktur ki bu gençlik sayesinde bu ümmetin istikbali teminat altına alınabilecektir. Biz bugün gençleri yetiştirme ve enerjilerini hayra yönlendirme yollarını araştırdığımız, toplum içinde bu idealleri gerçekleştirecek faal bir eleman olmalarını sağlamak istediğimiz zaman tasavvufun, gençliğin eğitimdeki tesirinden gafil olmamamız gerekir. Çünkü tasavvuf İslamın eğitim sistemi demektir. Fakat bugün vakıa şu ki gençlerden çoğu tasavvuf mefhumlarını kavramakta zahmet çekiyor. Çünkü çok kimselerin zihnine tasavvuf, insanı tembelliğe, yalancı bir tevekküle çağıran, üretim ve çalışmayı durduran, insanları uyuşturan ve toplumdan ayıran bir sistem olarak yerleştirilmiştir. Bu yanlışın tashihi de oldukça zordur; çünkü gençlerimizin çoğu tasavvufla ilgili şeyler okumuyorlar. Şayet okumuş olsalar yanlış düşünceleri değişirdi..

BİZLER atalarımız gibi tasavvuf sevgisi üzere yetiştik ve tarikat yolunda yürüdük.

Tasavvuf her şeyi ile dinin hizmetindedir. Hedefi, takvaya ulaşmış kamil insan yetiştirmektir. Ölçüsü Kur?an ve Sünnettir. Sermayesi ilahi muhabbettir. Meyvesi aşk ve edebtir.

Fıkhi ictihatların hepsini doğrudan Kur?an ve sünnette aramak doğru olmadığı gibi; tasavvufun bütün usül ve edeblerini ayet ve hadislerin açık beyanlarında aramak da isabetli değildir.

Gençler şayet tasavvuf yoluna süluk ederek tasavvuf fikrinde müstakim olarak, onun nurundan istifade etseler, bu onlar için nefsani bir terbiye, ruhani bir eğitim vesilesi olur. Akıllarından, ruhlarından, şuur ve vicdanlarından perdenin kalkması sayesinde her şeyde ve her yerde uyku ve yakaza halinde Allah'ın tecellilerini görürler. Gençlerimizin önünde onları sapıtan, fitneye düşüren bir takım engeller, onları şerre götüren pek çok tuzaklar vardır. Gençlerimizi dinsizliğe, komünizme, Bahailik ve benzeri sapık akımlara sevk etmeye çalışan pek çok akım vardır. Bu akımlar, İslam gençliğini zaafa uğratarak korktukları İslami düşünceyi zayıflatmak istiyorlar. Biz gençlerimizi tasavvufi düşüncelerle donattığımız zaman sapık düşüncelere karşı onları en iyi silahla teçhiz etmiş oluruz.

Mürşidler, farz olan tefekkür ve murakabeye bir hazırlık olarak rabıtayı tercih ve tatbik ettiler. Bunun için bazı usüller belirlediler. Rabıtadaki hedef, mürşidin şahsı değil, onda ortaya çıkan ilahi tecelliler ve edebtir. Rabbani aşkla boyanmış bir insan-ı kamildeki ilahi nur ve edebe gözünü açamayan kimsenin, etrafındaki donuk eşyadan bir şey anlaması oldukça zordur. Şu halde tasavvufta uygulanan rabıta, esası itibarıyle bir çeşit tefekkürdür. Hedefi, zikir ve edebtir. Kalble bir şeyi düşünme, sevme, özleme ve sevdiğine özenme hali, kalbi olan her insanda mevcuttur. Sadece yapılanın adı, şekli ve mahalli değişiktir. Kimisi Allah yolunda elinden tuttuğu kamil şeyhi, kimisi de kendince tatlı bulduğu bir şeyi düşünür durur, buna bir mani de yoktur. Ancak bazı düşüncelerin sonu rahmet, bir çoğunun ise azaptır. Tasavvufta uygulanan rabıta rahmet vesilesi olan bir düşünce çeşidi olup, esası ve hedefi itibariyle dinimizin teşvik ettiği bir ameldir. Yani rabıtanın kaynağı Kur?an ve sünnettir.

Kur?an ve Sünnette yeri, şekli ve zamanı belirtilen zikirler aynen uygulanır. Mesela, farz namazların peşinden otuzüçer defa?sübhanellah? ?elhamdülillah? ?Allahu ekber? denilmesi ve?La ilahe illellahu vahdehu la şerike lehu? zikriyle yüze tamamlanmasını Rasulullah Efendimiz belirlemiştir. Bunu herkes aynen uygular. Ancak adedi ve şekli belirtilmeden sabah-akşam, gece-gündüz, her halde, gizli-açık, tek başına ve cemaat halinde yapılması istenen ve övülen zikirler, yapanın durumuna göre serbest bırakılmıştır. Bu durumda ayet veya hadislerde zikir olarak tavsiye edilen her türlü zikir makbuldür. Bu tür zikirlerde ehlince farklı tercih ve tertibler yapılabilir. Ehl-i tasavvuf da bunu yapmıştır. Şu halde, vird ve hatmenin kaynağı Kur?an ve sünnettir.

Üstad Ahmet Atıf

Kamil mürşidler, kalbin temizlenmesi ve nefsin terbiyesi için önce ayet ve hadislerin zahir ve batın manalarına son derece önem verirler. Onların işaretlerine de dikkat ederler. Bunların yanında Sahabe-i Kiram?ın söz ve davranışlarıyla amel eder, onları kendilerine örnek alıp usüller belirlerler. Ayrıca, İslam alimlerinin üzerinde icma ettiği, güzel bulduğu hususları değerlendirirler. Önceki salihlerin tecrübe, müşahede ve tesbitlerine itimat ederler. Bunlardan başka, kıyas yoluyla yeni tesbitler yapabilirler. Dinin yasaklamadığı örf ve adetleri göz önünde tutup halkın özellik ve karakterine uygun usüller belirleyebilirler. Kamil mürşidler ayrıca, önceki peygamberlerin söz ve gidişatından, getirdikleri dinin edeblerinden istifade yoluna gidebilirler. Buna fıkıh usulünde?Şer?u men kablena? yani bizden önceki şeriatlarla amel etme prensibi denir. Usulünce yapıldığında bunun da yolu açıktır.

İmzamı atarım

Sonuç olarak, dini yaşantının özü ve ruhu olan tasavvuf, nasıl Kur?an ve Sünnette kelime olarak yer almıyor diye inkar edilemiyorsa, dinin açık hükümleriyle çelişmeyen tasavvufi uygulamalar da ret edilemez.

Allah Allah Allah

Amin... :)

Gerçek Erenler demine Hu diyelim öyle ise

Şehrin kapısından geçip şehre girenler.

Yeterli ilim sahibi olmadan bu konular üzerinde rastgele hüküm beyan edenleri insaf ve edebe davet ediyoruz.

mümine ya ali

Alinin keremine

Mümin cesurdur. İslam?ın manevi sancağını kalplerin ulvi zirvelerine taşımakta...

svgilrimle

Bir kimse tasavvufta çokça üzerinde durulan vird ve hatmeyi Kur?an ve sünnette aramaya kalksa, bu isimlerle zikredilen hiç bir şey bulamaz. Bu şahıs: ?Ben bütün Kur?an?ı ve Sünneti inceledim, zikir manasına gelen vird ve hatme kelimesine rastlamadım; bunların dinde yeri yoktur? dese yanılmış olur. Bu zikirler temelde yüzlerce ayet ve hadise dayanır. Kur?an?da, bir sayı ve şekil belirtilmeden?Allah?ı çokça zikredin ki kurtuluşa eresiniz.? ?Beni zikredin ki ben de sizi zikredeyim.? ?Sabah akşam Rabbini zikret.? ?Rabbini gizlice içinden zikret.? ?Kalpler ancak Allah?ın zikriyle huzura kavuşur.? şeklinde emir ve teşvikler mevcuttur. Aynı şekilde tek başına ve halka halinde zikir yapanları öven bir çok hadis-i şerif vardır. Mürşidler bu ayet ve hadislerden hareketle bazı zikir, dua ve tesbih sözlerini bir araya getirdiler. Onları tecrübe edip faydasını gördüler ve bu usülle talebelerine zikir tavsiye ettiler. Bazıları gizli zikir usulünü fıtrat ve meşrebine uygun buldu, onu uyguladı. Bazıları açık zikri tercih ve tatbik etti. Böylece Yüce Rabbimizin zikir ayetleri yaşandı, zikrin zevki tadıldı ve zikrin nimetlerine ulaşıldı.

Tasavvufa düşmanlık yapan bir grup daha var ki, bunların düşmanlığının sebebi cehalettir. Yani tasavvufu bilmemesidir. Bazen da liderlik sevdası ve insanlara baş olma tutkusudur. Pek tabii ki böyleleri gençleri hatalı yollara sevk ediyorlar.

Zikri Zikrullah Olup Hakta eriyenler.

Tasvvuf edep, ilim ve irfan yurdu. Allah bizede nasip etsin :)

Hür insanın ne kendisine, ne de başka bireylere zararı olur. İç dünyasında?keşke? şunu da yapsam, veya?keşke? bunu da yapsaymışım gibi hislere de yer vermez. Hakiki hürriyet sahiplerinin lügatinde?keşke? kelimesi yoktur. Ancak şu hususiyeti de belirtmemiz gerekir ki; bu?keşke? kelimesi ihtiras, şehvet, boş istekler gibi nefsin süfli emellerinin?keşke? sidir. Bencillikle söylenmeyen, şefkatin yansıması olan ve hakkı hakikati ortaya çıkarmak telaşıyla söylenmiş olan?keşke? ayrı bir kategoride değerlendirilmelidir.

gerçekten çok güzel bir olgu yakalamışsınız.

Ben, cinleri ve insanları ancak Bana ibadet etsinler diye yarattım. (Zariyat, 56.)

Dr. Abdullah en-Neccar

Zararlı Akımlar İslam Gençliği Ve Tasavvuf

Ehl-i dünya, doymak nedir bilmeyen nefs-i emmare ile yeryüzünde saltanat sürdürmeyi hürriyet olarak kabul ederek ebedi bir hataya düşmüştür. Hatanın aslı şu; gerçek hürriyeti zaman ve mekan bozamaz. Sonradan bozulan ve fani olan özgürlüğe özgürlük denilebilir mi hiç?

Ubudiyet, ?kulluk? anlamında bir kelimedir. Mutlak itaati, derin bir muhabbeti ve müdavim olmayı gerektirir. Nefsin süfli isteklerinin terk edilmesi, emir ve nehiy talimatlarının hayatın iliklerine - özüne nakşedilmesi demektir.

Dr. el- Hüseyni Ebu Ferha

ASLINDA tasavvuf bir çağrıdır ve bu çağrının ilk muhatapları da gençlerimizdir. Çünkü benim anlayışıma göre Dr. Abdüşşekür' un da belirttiği gibi tasavvuf ahlaktır. Hem de öyle bir ahlak sistemi ki, insanı mal sevgisinden, nefsin kötü tesirlerinden korur. Zira insan, kalbi ve ruhuyla Allah'a yöneldiği zaman Allah ona nefsine hakim olabilme imkanı sağlayacak gizli bir manevi güç verir. Biz ne zaman ahlaktan bahsetsek Rasulullah in ahlakını anlatırız. O'nun ahlakı ise Kur'an'dır. Bu noktadan hareketle biz gençlerimizi Kur'an-ı ezberlemeye teşvik etmeliyiz. "Hükümet bütün okullarda Kur'an'ı ezberlemeyi icbar etmelidir" dememize imkan yok. Fakat, dini dernek ve cemaatler, bunun faydasını görerek Kur'an ezberlemeyi yaygınlaştırmalıdırlar. Nitekim Dekahliye vilayetinde böyle bir dernek kurulmuş Milli Eğitim Bakanlığına bağlı olarak okullar açılmış ve ana okulundan liseye kadar Kur'anı ezberleyecek bir eğitim sistemi geliştirilmiştir. Biz Kur'an eğitiminden sonra bu gençlere cemiyette gerekli olacak tasavvufi bir eğitim de verebilirsek çağrı görevimizi yapmış oluruz. Çünkü bugün cemiyetimizde mevcut masonik cereyanlara ve Rotary kulüplerine karşı en faal mücadele tasavvufla yapılabilir. Zira bu tip dernekler amme hizmetleri ve sosyal faaliyetlerle halkın içine sızmaya çalışıyorlar. Tarikat mensupları da halka yaklaşmakta en ehil olan kimselerdir. Bu yüzden tasavvuftan bu konuda iyi istifade edilmelidir.

Hü Erenler hü dost erenler hu

TASAVVUFUN KAYNAĞI

Hak Erenler Semah edenler.

Allahu Teala varlıklar üzerinde düşünmemizi ve onlardaki ilahi tecellilere bakıp ibret almamızı, bu sayede zikre ulaşıp, şükre sarılmamızı emretmektedir. Hz. Rasulullah , Allahu Teala?nın zatının düşünülemeyeceğini, ancak nimetleri ve yarattıkları üzerinde tefekkür edilmesi gerektiğini belirtmiştir. Kamil mürşidler, düşünülecek ve ibret alınacak varlıklar içinde ilahi tecellilere en fazla mazhar olan kimselerdir. Çünkü onlar, Allahu Teala?nın dostu ve yeryüzünde halifesidirler. Veliler, kendilerine bakana Allah?ı zikrettirirler; çünkü kendileri daima zikir, tefekkür ve huzur içindedirler.

Fakat maalesef gençlerimiz oradan buradan duydukları bir takım lafları tekrarlamakla yetiniyorlar. Bu tip laflar bazen maksatlı olarak uydurulmuştur, insanlar düşünüp anlamadan bunları tekrarlayıp dururlar. Bir de, gençlerin zihinlerine yerleştirilen, tasavvufun tembellikten ibaret, hayatı terketmeye ve sadece zikr ile ibadete dayalı bir sistem olduğu şeklindeki anlayış zaten İslamın sınırları dışında bir anlayıştır. Gençlerimizin ve tasavvufa yanlış nazarla bakan kimselerin, tasavvufun ubudiyet derecelerinden biri demek olduğunu bilmeleri gerekir. "Mutasavvıf", büyük alimlerimizin de belirttiği gibi "Abdullah" yani Allah'a celalinin gerektirdiği gibi kulluk eden demektir. Tasavvufun dinin rükünlerinden veya imanın esaslarından biri yıkılarak onun yerine kaim olması tasavvur olunamaz. Aslında tasavvuf, gençlerimizin de bilmesi gerektiği gibi, insanın, dini iman, İslam ve ihsan olarak anlayıp gereğini yerine getirmesidir. Tasavvufun rolü ihsan mertebesinde başlar. Çünkü mutasavvıf ibadetleri sadece bir takım hareketlerle eda etmek manasına mahsus olarak anlamaz. Aksine o, Allah'a kamil bir imanla inanarak, ihsan duygusuyla -Allah'ı görüyormuşçasına- ibadet eder. Veyahut da bazı sufilerin dediği gibi haşyetle kulluk yapar. Tasavvuftaki haşyeti iyi anlamak zorundayız. Çünkü haşyetin manasının yanlış anlaşılması, gençlerin zihinlerinde yanlış düşüncelerin yerleşmesine sebep olur. Bu yanlış düşüncelerin tashihi için de öğretici ve uyarıcı neşriyata ihtiyaç vardır. Eğer biz hayatta gençlerimizin hayrını istiyor ve onları düştükleri bu tür düşüncelerden kurtarmayı arzu ediyorsak, gencin zihnine ulaşan sağlam islami düşünceye bağlı her vesile ve kanaldan istifade etmemiz gerekir. Şüphesiz tasavvuf gençleri faziletli bir hayata ulaştırmak için ellerinden tutacak bir sistemdir. Ben gençlerin bu manaları anlamalarını, neşir ve tanıtma ile meşgul olan kimselerin de çalışmalarını bu istikamete yönlendirmelerini diliyorum. Ki bu suretle tasavvuf, gençlerin hayatlarını düzeltmeye bir başlangıç teşkil etsin ve gençlerin çalışma hayatlarında sağlam imandan ve Allah'a karşı halis kulluk görevinin yerine getirilmesinden kaynaklanan esaslardan biri olsun.

Bir şeyin Kur?an ve sünnette olup olmadığını araştırırken bir usül vardır. Bazen, ictihadla elde edilen sonuçlar, ilk anda ayet ve hadislerde mevcut olmayan hükümler gibi gözükebilir. Ancak ictihad incelendiğinde veya sahibi dinlendiğinde, bunun bir şekilde ayet veya hadislere dayandığı anlaşılır. Bütün İslami ilim dallarında durum budur.

kısaca ehlibeyt yolundan sapınca osmanlı diye birşey kaşmadı diyebilirmiyiz buna

Sufi kendisin de bir varlık görmeden bütün mahlukatı Allah'ın kulu olarak görür ve inanır ki kul kendine veya başkalarına ait hiçbir işi görmeye kadir değildir. İnsanoğlunun derecesi ve ilmi ne kadar yükselse bir daneyi bile yaratmaya kadir değildir. O Rabbinden razıdır. O'nun kaza ve kaderinden de hoşnuttur. Allah'ın emirlerini Kur'an ve sünnetin gösterdiği şekilde ifa ve icra eder, farzların dışında nafilelere de devam eder. Her farz cinsinden nafile ibadet vardır. Kelime-i şehadetin nafilesi de zikr-i ilahiye ve tevhid zikrine devam etmektir. Bu yüzden mutasavvıflar müridlerini her zaman ve mekanda devamlı surette ve muhtelif şekillerde Hakk'ın zikriyle meşgul olmaya teşvik ederler. Ubudiyet anlayışı kemaline ulaşıp, insan kendisinde bir varlık görmemeye ve bütün mahlukatı Cenab-ı Hakk'ın kulu olarak görmeye başlayınca Allah'ın yarattığı hiçbir varlığın diğerine ne bir fayda ne de bir zarar veremeyeceğini anlamaya başlar. Böyle olunca da şu ayet-i kerimenin manası tahakkut etmiş olur: "Siz beni zikredin ben de sizi zikredeyim. Bana şükredin, nankörlük göstermeyin." (el-Bakara, 2/152)

HÜRRİYET ve UBUDİYET

Şah Eyvallah

Allah-u Teala?ya ibadet etmek, insan için ayet-i kerimeyle sabit olan ilahi bir emirdir. Lakin, yeryüzünde bu emir doğrultusunda hayatlarını sürdürenlerin sayısı azdır. Halbuki, Allah-u Teala?ya kulluk etmekten kaçınan insan, nefsine ve şeytanına kul - köle olmaktan kurtulamaz. Zira ubudiyet, insanın hilkatinde - hamurunda vardır. Allah-u Teala?ya kulluk için yaratılmıştır. Nefsine veya şeytanına veyahut da başka bir?kul?a değil!

?Sanma ki zahirde düşman Efrenc?dir / Oysaki ada-yı İslam içerdedir?.

anlaşılacak inşallah anlaşılacak

Günümüzdeki gerçek tasavvuf erbabı, bu ümmetin selefi dediğimiz ashab-ı Rasulullah'ın temsilcileri durumundadır. Nafile ibadete itina ederek Hak dostu olanları hatırlamak gerekir. Nitekim hadis-i kudside şöyle buyurulur: "Benim velime düşmanlık edene ben harb ilan ederim." Esas mes'ele ortaya çıktıktan sonra Cenab-ı Mevla, kulunu manevi makamlara yücelten hasletleri şöyle beyan buyurur. " Kulum bana benim kendine farz kıldığım şeylerden daha sevimlisiyle yaklaşamaz, Kulum bana nafilelerle yaklaşmaya devam eder. Ta ki ben onu severim. Ben onu sevince onun işiten kulağı, gören gözü, tutan eli olurum."

Mümin, yalnızca Allah-u Teala?ya kulluk eder. Hayatı boyunca Allah-u Teala?ya ibadet etmekten usanmaz. Gerçek hürriyeti arar. Zira tek ve hakiki olan hürriyet - özgürlük, Allah-u Teala?ya ibadet etmektir. Bakmayın siz, nefsinin her istediğini yaparak özgür - hür olduğunu sananlara. Onlar yanılıyorlar. Evet! Onlar yanılıyorlar... Nasıl mı?

Hü Diyelim Hü

Allah-u Teala?ya ibadet etmekten kaçmak, beraberinde helak ve nedamet getirecektir. Bunun sebebi, zikrullahtan yüz çeviren her insanın, azgın bir şeytana ister istemez kendine yakın bir arkadaş - yoldaş olmasıdır.

1 istanbul

Dilaver Selvi

"Tasavvuf tevessül ve kerametten ibarettir" diyerek, onu "şirk" saymak hangi insafa sığar? Tasavvuf Allah'a imana ve ondan başka bu alemde, gerçek vücut olmadığı inancına çağıran bir akidedir. Nitekim hadis-i şerifte "Söyle Habibim, insanlar ve cinler, sana zarar vermek üzere toplansalar, Allah'ın takdirinin dışında sana zarar veremezler. Ve yine sana menfaat sağlamak üzere bir araya gelseler Allah'ın takdir buyurduğundan fazla bir fayda sağlamazlar." buyurulmuştur. Değerli üstad Dr. el-Hüseyni'nin dediği gibi gerçek ubudiyet, iman-ı kamil ve akidenin en üst derecesidir. Şirkten ve müşriklerden uzaklaşmaktır. Ubudiyet sahibinin nafile ibadetleri, emir ve nehye olan inkıyadı, hep Allah rızası içindir. Tasavvuf inançla, amel yoluna çıkmak ve güzel örneklere uymaktır. Tasavvuf, yüce örneklere tabi olmak, yüksek değerleri benimsemek, ahlak ve amellerde imanın gereğini yapmaktır.

insan-ı kamil bul... teslim ol... gerisine karışma...

Gençlik Ve Tasavvufa Yanlış Bakışlar

Tevessül ve şirk suçlamasına gelince: "Herhangi bir insanın kainatta kendiliğinden bir şeylere kadir olabileceğine, başkasına fayda veya zarar verebileceğine, başkasını öldürüp diriltebileceğine, hasta edip şifa verebileceğine inanan kim vardır? Müslümanlardan böyle bir itikada sahip olan bulunabilir mi?" Bütün bunlar aslı, esası olmayan, batıl teviller, tasavvuf cevherinden uzak düşüncelerdir. Tasavvufi düşünce insanın kalbini iman, yakın, havf, reca ve tevekkülle dolduran, gönlünü aydınlatan bir düşüncedir. Bir İnsanın, "bir veli veya nebinin başkasına zarar ve fayda verebileceğine, diriltip öldüreceğine, şifa verip hasta edebileceğine" kim inanır? Müslümanlardan böyle bir itikada sahip olan bulunmaz.

Takva imamı olan kamil mürşid, alimdir. Aynı zamanda ariftir. Feraset sahibidir. Takva nuru ile yürür. İlahi destekle yol alır. Kalbi her an Rabbine bağlıdır. İlhama mazhardır. Müşahede sahibidir. Devamlı naz ve niyaz içindedir. Allah rızasından başka bir iddiası ve davası yoktur. Halini iyi bilir. Bildiğinin hakkını verir. Bilmediklerini öğrenir. Her şeyi bilmek durumunda ve zorunda değildir. Bütün mürşidlerin fıkıhta müctehid olması gerekmez, bir hak mezhebe göre ameli kafidir.

Gerçek Tasavvuf Erbabı Ashabın Günümüzdeki Temsilcileridir