Ne mutlu ki ölümü en güzel başlangıca vesile sayanlara Onlardan olabilmek duasıyla?

?-Ne getirdin?

Sonra huzura alındı. Sanki cennet bahçelerinde salındı. Yüreği yandı, Rabbini hemencecik yanında sandı. Şimdi ne müthiş bir andı.

?Şüphesiz, göklerin ve yerin yaratılışında, gece gündüzün peşpeşe gelişinde, akıl sahipleri için ayetler vardır. Onlar, ayakta iken, otururken ve yanlarına uzandıklarında Allah?ı anarlar ve göklerin ve yerin yaratılışını düşünürler. ?Ya Rabbena, Sen bunları boşuna yaratmadın, Seni tenzih ederiz. Bizi cehennem azabından koru? . (Al-i İmran Suresi, 190-191)

Yeniden tesbihini eline aldı. Dili hep damağında kaldı.

Ne mutlu, yüz akı ile ahirete göç edebilenlere!.. Ne mutlu sıratı geçebilenlere, ab-ı Kevser?den doyasıya içebilenlere!..

Sanki Rasulullah yanındaydı demin. Salavata başladı, dili tatlandı, salavat katlandı, o kanatlandı.

3- Gaibane tefekkür, neticede insanı Allah?a seslenişe sevk edecektir. Nitekim, bu ayette anlatıldığı gibi, önce göklerin ve yerin yaratılışını tefekkür etmişler, sonra birden hitap makamına yükselip, yalvarışa geçmişlerdir.

?-Gariplik.? diyebildi.

Yutkundu, yutkundu?

Mahşer meydanında koşuştururken nurdan bir topluluğa rastladı. Hepsinin önünde Alemlerin Efendisi?ni gördü. Kalbini, O?nun kalbine rabtetti. Öylece kala kaldı. Nebevi feyz, bütün ruhunu sardı. Rabbi?ne yakınlaştı, huzur deryasına daldı. Bu tefekkürden ayrılıp, biraz önce tattığı beraberliği namazla taçlandırmak istedi. Tam seher vaktiydi. Üç kalbi birleştirdi. İnsanın kalbi, gecenin kalbi, Kur?an?ın kalbi? Üç gül derdi. Birini Rabbi?ne, birini Rasul?üne, birini üstadına verdi. İkisi gonca, birisi tam yedi verendi.

Resulullah bir hadisi şerifinde şöle buyurmaktadır;

?-Sübhanellezi yuhyil mevta ve hüve ala külli şey?in kadir.? dedi.

Şu ayetler, tefekkürle ilgili bir kısım esaslara işaret eder:

Gecenin karanlığında uyandı. Kalktı, hemen pencereyi açtı.

Tefekkür ne demektir?

?Allahümme salli ala seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi ve sellim.?

Gerek kainat kitabının ayetlerinin tefekkürü, gerekse Kur?an ayetlerinin tefekkürü, her müminin en belirgin vasıflarından olmalıdır.

?Estağfirullah el-azim?

amin Allah Razı Olsun kardeşim inşallah.

dedi, ferahladı.

Diplomasını en büyük muallim olan Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- verecekti. Heyecanı kat be kat arttı. Ruhunun yelkenleri dalgalandı. Yolun sonu yok, manevi ufuklar engin? Bu yolculuk sonsuzluğa, bu yolculuk sonsuz huzura?

Elhamdülillah, imanı vardı. Bunun en büyük kar olduğunu bilse de onu bir korku sardı. Sarardı? Allah?ın izniyle amelleri, ona arkadaş olacaktı. Mahşere çıktı, mizana baktı, dizleri titredi, cehennem kükredi.

O gün orada Allah, mü?minleri rahmetinin içine alacak elbet? Ama rahmeti gibi gazabı da şiddetli olacak!.. Mücrimler kaçacak yer arayacak, her yer daralacak. O da endişe içinde Rasul?ünü aradı.

Ne mutlu ki son dakikalarını şehadetle süsleyebilene rızaya kavuşarak can verene tebessümle veda edebilene?

?-Allah, Allah, Allah!..? nağmeleri, inci taneleri gibi kalbinden döküldü. Zikrin tadını buldu. Kalbinde ayrı bir sıcaklık duydu. Zikirle mutmain olmak bu muydu? Manevi tahsil yapıyordu. Her sınıfta farklı dersler görüyordu. Kağıt, kalem ve satırlar kullanılmıyordu bu tahsilde... Derslerin mahalli kalpler ve sadırlar idi.

? Bir saat tefekkür etmek bir sene ibadet etmekten daha hayırlıdır.."

1- İnsan, tefekkür ederken Allah?ın zatını değil, yarattıklarını düşünmelidir. Resulullah, bir topluluğa vardığında ne yaptıklarını sormuş, ?Allah?ın azametini tefekkür ediyoruz? cevabını alınca, ?Allah?ın mahlukatını tefekkür edin, kendisini değil. Çünkü buna güç yetiremezsiniz? demiştir.( Acluni, I, 311)

İçi titredi. Sanki sur üzerine üflendi. Öldü, dirildi, telkin verildi. Kefen biçildi, sala söylendi. Azrail?i gördü, sanki yakın tanıdığıymış gibi bir sıcaklık hissetti. Mezara girdi. Hiç kimsenin olmadığı, yalnızlar ve garipler mekanı burası...

mutlu ki yalnızca rıza için yaşıyabilene ölümü iple çekenine

Ne mutlu ki veremeyecek hesabı olmayana Hak ışığıyla yolunu aydınlatana

?Muhammedü?r-Rasulullah es-Sadık?ul va?di?l emin?

?-Tefekkür-i mevt.? dedi.

?-Allah?ım özledim!..? derken gözünden yaşlar boşandı.

2- Hilkatte abes yoktur. Her şey yerli yerinde yaratılmıştır. Bütün ilimler, yaratılıştaki mükemmelliğin şahididirler. "Çevir gözünü, bir çatlak görebilir misin? Sonra, bir daha, bir daha çevir. Sonunda göz, yorgun argın sana geri dönecektir? (Mülk Suresi, 3-4) ayeti, bu mükemmelliğe dikkat çekmektedir.

Tefekkür, varlıklara Allah namına bakmaktır. Şüphesiz, pencereye bakmakla pencereden bakmak bir değildir. Pencereye bakanlar lekeleri görür, pencereden bakanlar ise, güzellikleri seyrederler. Tefekkür, mevcudat pencerelerinden Allah?ın isim ve sıfatlarına nazar etmektir. Her bir varlık, Allah?tan bir mektuptur. Bayrak, bir bez olmanın ötesinde devleti sembolize eder; dalgalandığı yerlerin, o devlete ait olduğunu haykırır. Onun gibi, her bir varlık dahi, Allah?ın Rububiyet saltanatını ilan etmektedir.

Ne mutlu ki ölümü kurtuluş görene hayatı zindan bilene Azraile hoşgeldin diyebilene?

Abdest aldı, biraz öyle kaldı. Seccadeye yöneldi, serdi, oturdu. Salavat getirdi, ellerini kaldırdı, boyun büktü, yalvardı. Birkaç damla gözyaşı döktü. İçini tesbihine döktü. Tesbih tanelerini gönlüne doldurdu, gönlü tesbih oldu. Elini semanın uçsuz bucaksız derinliklerine kaldırdı, heybesini doldurdu. Tevbe ve istiğfarda bulundu. Bütün zerreleri buna dahil oldu.

Sonra gecenin derinliğinde, ölümün soğukluğunu düşündü.

Ne Ne mutlu ki dili ve kalbiyle Allah?ı zikredene hem hal hem kal diliyle islamı yaşayabilene?

?La ilahe illallahu?l meliku?l hakku?l mübin?

Yeryüzü ve semavattaki varlıkları tefekkür nazarıyla temaşa edenler, İlahi sanatın mükemmelliği karşısında hayret secdesine varırlar. Kalplerindeki iman coşar, yakinleri ziyadeleşir. İnce tefekkür duygularına, hislerini de katabilirlerse, İlahi sanatı seyir ve temaşadan, tarifin fevkinde bir zevk alırlar. ?Her şey bana Seni hatırlatıyor? derler.

Rabbinin huzurunda durdu. Ve sual olundu:

Rasulullah?ı görüyormuş gibi gözünde canlandırdı. Ayakları yerden kesildi, sanki Rasulullah?ın kalbine girdi. Orada kendini gördü. Sureler okuyup Allah?ın Habibi?ne hediye etti.

cümlesini tamamlayamadı. Ağladı, ağladı?

derken kendisi küçüldü, küçüldü, eridi, kayboldu.