başlık erken açılmış değil arkadaşım bu vatan için canını veren herkesin her daim aklımızda ve yüreğimizde olması gerekir ama çoğu zaman unutuyoruz.

Bildiğiniz gibi 18 mart çanakkale şehitlerini anma günü geliyor. bu başlığı açmamın sebebi her okuyanın düşüncelerini belirtmesi ve en azından bir fatihayı şehitlerimize çok görmemesi. Aslında tplum olarak hepimizin çanakkaleyle ilgili bir söyleyeceği vardır.

Önceleri, Marmara?nın mavi atlas kucağına yaslanan işveli İstanbul?umuzun latif manzaralarının resmini çizerken bütün güzelliklerinde senden ilham alıyordum. Bu vatan aşkına düşeli şunu iyice anladım ki, gözlerin; savaşı bitiren, barut bulutlarını dağıtan güneşin şu ufka bahşettiği mavi bir saflığa benzediği için beni cezp ediyormuş. Sırma saçlarının bukleleri, sakin bir günde seyretmeye muvaffak olduğumuz grubun, altın renkli güneş ışınlarını kararttığı için onları hasretle arzu ederek arıyorum. Yanaklarının pembeliği, burada haşin gece savaşlarını takip eden istirahat aydınlıklarını temsil ettiği için onlara buradan büyük birer hayranlık buseleri takdim eyliyorum.

Semih.?

Allah rahmet eylesin...

Bilmem neden! bu gece garip hislerle doluyum? bu günlerde gönül gözüm, duygularım aramızda pek o kadar uzak olmayan mesafenin uzayacağını, hatta sonsuzluğun susmuş karanlığına kadar yuvarlanacağını bana ima ediyor. Bu akşam, en modern tüfek seslerinin ve top gümlemelerinin bile daldığı, sustuğu geçici bir sessizliğe boğuldu. Bütün tepeler, bütün vadiler yalancıktan parlarken Kanlı Tepe, ayaklarına yüz süren Ege Denizi?nin semavi gözlerinde, sessizliğinin sonunda acaba ne can yakan, can alana feryatlar kopacak? Sana defalarca bahsettiğim Sivaslı genç kahraman Yüzbaşım Celadet bana dedi ki:

(Ali imran 3/169-170)

Çanakkale? de vatanı, milleti ve bayrağı uğruna cepheye giden, seve seve canını veren bütün şehitlerimizin bir hikayesi vardır. Hepsinin hikayelerine ulaşmak, bu konuda malumat sahibi olmak ne yazıkki mümkün değil. Darül-Fünun resim bölümünde tahsil gören Şefika ve Semih çiftinin aşkları günümüze kadar ulaşan ender öykülerdendir. Resim bölümü son sınıf öğrencileri olan çift nişanlanmışlar ve yazın düğün hazırlıklarına başlamayı planlıyorlarmış. Ancak vatan müdafaası için Semih?e Çanakkale yolları görünmüştür. Bir an olsun tereddüt göstermeyen Semih, sevdiğinden ebediyette buluşmak üzere ayrılmış. Ama sevdiğini hiç mektupsuz bırakmamış. İşte o hasret kokan mektuplardan biri:

Hayır Şefikacığım hayır! Sen hayat baharının kokulu bir gülüsün. Vatanımıza faydalı kokular saçarak birçok şefik iyilikler etmelisin?Çanakkale gazisi bir zabitle evlenerek insanlığın sana yüklediği güzel görevi yerine getirmeye çalış. Yalnız senden bir ricam var: Kanlı Tepe?de açılacak damarlarımdan sıcak bir damla kan kalbinin en samimi bir köşesinde sonsuza kadar asılı kalsın.

başlığın erken açıldığını düşünen varsa başlığı her gören şehitlerimizi ansın bir fatiha okusun diye:)

Biraz önce, küçük madalyondaki fotoğrafını koynumdan çıkararak doyamayan, ah kanamayan gözlerimle seyrettim? Yok yok dedim, bu bir güzel gölge. Onun için latif, mavi, pembe, kırmızı renklerini göstermiyor! Ben de zihnime kazınmış olan o gülümseyen parlak suretini seyre daldım?Dünden beri kalbimi inleten hazin bir hissin pençesinde üzülerek, seni hararetle düşünmeye başladım?Eğer ettiğim yemin üzere, Kanlı Tepe?nin geri alınışı uğruna şehit olursam; seni saracak keder ve ıstırapları vicdanımda duyarak titredim.

amin emili.

"Bu Fransız yaralanınca cebinden yaşlı bir kadın resmi çıkardı. Birşeyler söyledi, anlamadım ama herhalde annesi olacaktı. Benim ise kimsem yok. İstedim ki, o kurtulsun, anasının yanına dönsün". Bu asil ve alicenap duygu karşısında hüngür hüngür ağlamaya başladım. Bu sırada, emir subayım Türk askerinin yakasını açtı. O anda gördüğüm manzaradan yanaklarımdan sızan yaşlarımı dondurduğunu hissettim. Çünkü, Türk askerinin göğsünde bizim askerinkinden çok ağır bir süngü yarası vardı ve bu yaraya bir tutan ot tıkamıştı. Az sonra ikisi de öldüler..."

ya ne büyük fedakarlıklar yapılmış. böyle şeyleri okudukça acaba şimdi olsa yine tek yürek tek millet olabilir miyiz yine vatanımızı koruyabilir miyiz diye düşühmeden edemiyorum.

öyle iktidarlar ki kendi vatandaşına kartal, vatanı soymaya çalışan emperyalistlere karşı serçe!

ne yazık ki insanlarımız asimilasyona uğradı. hemen gaza geldi kimin torunları olduklarını unuttu. buna bizde dahiliz. hepimiz suçluyuz böyle drumlarda ne yazık ki...

Hatırlıyor musun? İlk Darül-Fünun mezunları toplanırken ne kadar sıkılmış ve ne kadar üzülmüştüm?Benim ince kalan fırçama karşılık, elime kalın bir silah tutuşturmuşlardı?Yumuşak yastıkların arasında, ruhumun derinliklerine kadar daldığım şairane yaratılışlı dünyamdan beni çekip çıkarmışlar, belime kılıcın sert kayışını kuşatmışlardı?Orada burada sürüklenen fırçama ve şair kalemime bakarak, askerlik talimlerine göre sana diyorum ki: Ben mi asker oldum? Kumanda edeceğim birliklerin vay haline!.. Güzel nişanlım meğer öyle değilmiş?

Benim gibi muhallebiyle nazlı büyütülmüş birçok ihtiyat zabiti var. Onlar buradaki zeka ve cesaret örneklerinin en akıllı, en fedakar kahramanları kesildiler!.. Hepimiz vatanımızın en küçük bir kayasının savunmasındaki önemi idrak ederek uğrunda güllerimizi esirgemiyoruz?

bir fransız entelektüel, çanakkale savaşı sırasında Trakya'da dolaşmaktadır. ordusu en zor zamanında böylesine müthiş bir direniş sergileyen bir milletin cephe gerisinde ne yaptığını nasıl yaşadığını merak etmektedir. yolu bir kenar mahalleye düşer. sokakta üç çocuk görür üstleri başları perişandır. kıyafetleri çeşitli çuvallardan uydurulmuştur. neşe içinde oynayan çocuklarla konuşmak ister. öğrenir ki babaları cephededir. tam o sırada kenardaki ha yıkıldı ha yıkılacak olan kulübeden çilesi yüzüne heybet olarak yansımış epeyce yaşlı bir kadın çıkar. ve çoçuklara doğru seslenir:"cihangir, gazanfer, muzaffer! oğlum çorba yaptım gelin için!" fransız aydını o heybetli anadolu ninesinin söylediği isimleri aklından geçirir tek tek."en mağlup durumda bile çocuklarına cihangir , gazanfer , ve muzaffer ismi veren bir millet asla mağlup olamaz!" der.

hatırlattın sağol.

ELVEDA, EY RUHUMUN ÇOCUKLUK SEVDASI

Çanakkale Savaşları komutanı.

güz perisi herkes bir fatiha okursa hergün... diye erken açtım:)

Şunu ifade etmek istiyorum ki; Vatanımı sevmiş olmam seni sevmiş olduğumu göstermez mi? Çocuk; şunu iyi bil: vatanını sevenler onun taşını toprağını değil, onun güzelliklerini severler. Millet uğruna can verenler, onun saçı sakalı için değil; değerleri, fazileti, tarihi ve saygınlığı için severler. Sen ulusumuzun, vatanımızın güzelliği, temizliği ve faziletlerinden biri, birincisisin. Onları sevmiş olmam, seni sevmiş olmamdır. İşte seni, doğrudan severim, yürekten severim, candan severim. Benim yüreğimdeki sevgiyi göstermek için sevgi sözü azdır.

"Fransızlar, Türkler gibi mert bir milletle savaştıkları için daima iftihar edebilirsiniz. Hiç unutmam. Savaş sahasında döğüş bitmişti. Yaralı ve ölülerin arasında dolaşıyorduk az evvel, Türk ve Fransız askerleri süngü süngüye gelip ağır zaiyat vermişlerdi. Bu sırada gördüğüm bir hadiseyi ömrüm boyunca unutamayacağım. Yerde bir Fransız askeri yatıyor, bir Türk askeride kendi gömleğini yırtmış onun yaralarını sarıyor, kanlarını temizliyordu. Tercüman vasıtası ile şöyle bir konuşma yaptık:

daha bir ay var ama olsun

(Bakara, 2/154)

Elveda ey ruhumun çocukluk sevdası. Ölünceye kadar seninim.

çok güzelmiş canınm paylaşımın için teşekkür ederim

Maalesef Çanakkale ruhu şimdi birinci tehdit olarak algılanıyor. Çanakkele ruhu yaşasaydı şimdi ne bölücülük olurdu ne terör!

rica ederim amacımız onların hep kalbimizde olması, bu vatanı nasıl kazandığımızı unutmamamız...

bildiğiniz bir olay yok mu çanakkaleyle ilgili

ingiliz yazar Michael Hickey

Çanakkale Savaşlar'ında savaşıp, bir kolu ile bir ayağını kaybeden Fransız Generali Bridges, yurduna döndükten sonra anlattığı bir savaş hatırasında şöyle diyor:

"Allah yolunda öldürülenleri ölüler sanmayın. Aksine onlar diri olup Rableri katında rızıklandırılmaktadır. Allah'ın lütfundan kendilerine vermiş olduklarıyla sevinç içindedirler. ve arkalarından henüz onlara kavuşmamış olanları, kendilerine bir korku olmayacağı ve üzülmeyecekleri üzere müjdelerler."

çanakklale şehitlerimizin mekanı cennet olsun

şehitlikle ilgili ayetler:

Fransız Generali BRIDGES

Şu kaptırdığımız Kanlı tepeyi tekrar elde edemezsek; emin ol ne doyamadığın sevgili İstanbul?umuz ve onun üstündeki dört buçuk asırdan fazla sahip olduğumuz haklardan, ne de kadınlarımızın namus ve iffetinden bir hayır kalacak!.. Oraya benimle birlikte şanlı bayrağımızı tekrar dikmek için her fedakarlığa katlanır mısın?

Sükut eder gibi yemin ettim!.. ?Kanım vatana helal olsun komutanım!..? dedim.

amin sene allah onları en büyük nimetleriyle ödüllendirsin

?Ey benim müşfik ruhum, Şefikacığım!

Eğer senin o melek gibi muhabbetine karşı bir nankörlük ise, vatanımız hürmetine beni lanetleme!.. Evet, ben şimdi mübarek vatanımızı senden daha çok seviyorum?Ne olur üzülme şu şekilde seslenişnii duyar gibiyim: Beni hala seviyor musun? Evet Şefika, ah yüreğimi dinlemen, ruhumun sesini duyman mümkün olsaydı! Belki sen dilimden duymak isterdin; ama dil, sevgi ülkesine tercümanlık yapamaz. Çoğu kişiler, kendi sevgilerini başka türlü göstermek isterler. Bir kişinin sezgilerini, duygularını sözler vasıtasıyla anlatmak istersen yanılırsın. Çünkü vatanımı senden daha çok seviyorum; bana kızma, gücenme?

artık o emperyalist güçler her yerdeler. iliklerimize kadar işlemiş durumdalar. gelene geç diyor yöneticilerimiz. parayla kandırılıyoruz.

"Allah yolunda öldürülenlere ölü demeyin. Aksine onlar diridirler ancak siz fark edemiyorsunuz"

Bütün şehitlerimizin toprağı bol olsun.

bu vatanda millette onlara minnettar.

ne yazık ki haklısın. çanakkale ruhu ayırmayı değil birleştirmeyi amaçlamış bir milleti bir yürek yapmıştı. ama biz şimdi bir millet gibi bile davranamıyoruz

topla tüfekle yenilmez armada ile giremedikleri bu ülkeyi ve bu ülke insanının ruhunu bile artık işgal etmiş durumdalar maalesef...

bay pipo işte bu yüzden çanakkale şimdi yapılsa ne yazık ki...

amin..

- Niçin öldürmek istediğin askere yardım ediyorsun? Mecalsiz haldeki Türk askeri şu karşılığı verdi:

Semih!..

Bir ay evvelki harpte komutanım muhterem Celadet yüzbaşılıkla, ben teğmenlikle taltif edilmiştik. Fakat her ikimizde bundan mahçup olmuştuk. Kanımızı akıtmadan nail olduğumuz zafer hiçtir?Göğüslerimizi süsleyen şu kırmızı kurdeleleri bile ufak hizmetlerimiz için fazla görüyorduk. Vatanımızı o kadar seviyoruz ki, verilen mükafatla övünmek, kıvanç duymak değil, belki tarihimizin milli iftihar vesilesi olmak istiyoruz.

"İngiltere olarak 1914 yılında dünyanın zirvesinde olduğumuzu zannediyorduk. çanakkale savaşlarında osmanlılar burnumuzu yere sürttü."

sevdiğim bir şehit mektubunu paylaşayım senin için;