insan dünya hayatım bir maraton, bitmeyecek bir yaşam gibi algılayıp, ebedi olan, ahiret yurdunu ve bu ikisinin sahibini unutup isyan ediyor. şükür etmek her kula nasip olsaydı keşke.

biz verdikleriyle O' na isyana devam ediyoruz ama O bize mühlet veriyor. Belki dönerler nankörlükten, belki beni hatırlarlar bana kulluk ederler, şükrederler diye zaman vermeye devam ediyor...

çoğu kişi hep bi üstü isteyerek geçiriyor ömrü bir üstü elde edince de onun mutluluğunu yaşamadan bir üst için uğraşmaya başlıyor hemen böyle geçiyor hayat mutlu huzurlu yapmayacaksa ne anlamı var o uğraşmaların.

Kanaat en büyük zenginliktir...

dünya işinde kendinden altta, ahiret işinde kendinden üstte olanlara bakmak lazım...