Tabii onlar isterlerse, ?Parlamentoda bile muhatap alınmıyoruz, orada olmanın ne faydası var? diyebilirler. Kendileri bilir. Mevcut olmamaları da bizim için önemli bir veridir. Sığınak siyasetine kapanmanın bir eğilim haline gelmekte olduğunu gösterir.

Toplantıya dair yayımlanan?kavramsal çerçeve? metninde, Kürt sorunuyla ilgili çözüm arayışlarının kesintiye uğradığı dönemlerde, sivil toplumun?ikinci kanal diplomasi? olarak adlandırılan çalışmalarla inisiyatif almasının önemine vurgu yapılıyordu.

Köln?deki girişimin Ekopolitik gibi muhafazakar çizgide olduğu bilinen ama iktidar bloğundan da bağımsız hareket edebilen bir kuruluştan gelmesi kayda değer.

Kısa adı?Ekopolitik? olan?Ekonomi ve Sosyal Araştırmalar Merkezi?nin geçen hafta sonu Köln?de düzenlediği?Türkiye?nin Büyük Çatısı Almanya Çalıştayı? adlı toplantıya bu bilinçle katıldım.

Soruna ilişkin farklı görüş ve çözüm önerilerini, Almanya?nın Köln şehrinde, Avrupa?daki Türkiye kökenli belli başlı kimlik ve topluluk temsilcilerinin Türkiye?den gelenlerle bir yuvarlak masanın etrafında oturup tartışmasının ne gibi bir faydası olabilir acaba?

Peşine polis takılmış bomba yüklü araçlarında PKK?lı kamikazelerin, kendileriyle birlikte başkalarını da havaya uçurmak için yollarda uygun bir şehir ya da ilçe aradığı bir ülkede yaşıyoruz.

Bir de henüz öldürülmemiş olan diğer Kürt kaçakçıların, gelip geçtikleri patikalara döşenmiş PKK bombalarının yerlerini gösteren örgüt haritaları sayesinde hayatta kaldıklarının bir Başbakan tarafından ima edilebildiği bir ülke burası.

Elbette olur; fark da yaratır, faydalı da olur.

Peki, bütün bunlardan bahsediyorum da toplantıda kimin ne dediğine neden değinmiyorum?

Meseleye sadece bu açıdan bakılırsa ana akım Kürt siyasi hareketinin bu toplantıya katılmamış olması karamsarlığımızı daha da artırır elbette.

Farkı, faydası, bu müzakeresizlik ortamında müzakere kültürünün canlı tutulmasına sunduğu hizmettir; barış kavramının yaşatılmasına katkıda bulunmasıdır. Dışlayıcı, tahammülsüz siyasi kültür, olumsuzdan olumluya böylesi küçük damlaların birikimiyle değişir.

Kürt sorununun tarafları arasında, ?hayvan?, ?ölü sevici?, ?kalleş? kabilinden hakaret ve nefret sözcüklerinin, kurşun ve bomba gibi?teati edildiği? bir toplu cinnet ortamı bu ülkeye hakim olmaya başlamışken...

Hepsi bu... O kadar kötülük yapıldı ki Türkiye?ye, bundan fazlası, imkansızı istemek oluyor

En başta, silahlar konuşurken ve ülkeyi yönetenlerin ağzından hakaret, küfür ve aşağılama dışında pek az sözcük duyulurken birilerinin de ısrarla barıştan, diyalogdan, kimliklere, haklara ve özgürlüklere saygıdan bahsetmesinin değeri büyüktür.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan?ın?Men dakka dukka?sına Beşşar Esad?ın, PKK içerikli bir?Men dakka dukka? ile cevap verdiği...

Bir Türkiye ki başbakanı, Roboski katliamının ardından bir özür bile dilenmeyip, sorumluların da ortaya çıkarılmamış olmasını hatırlatan gazetecilere?boyunları tasmalı? diye hakaret edebiliyor.

Bir bakanın, hava bombardımanıyla katledilen Roboskili 34 Kürt kaçakçıyı, ?terörün yanlış yerde dolaşan figüranları? olmakla suçlaması yetmezmiş gibi...

Şimdi akan kan, böyle giderse yakında daha fazlasının akıtılacağını haber veriyor. Ülkeyi yönetenlerin iyiden iyiye dengesizleştiği bir dönemde birilerini bulabilmek ve onlarla küfürsüz, hakaretsiz konuşabilmek önemli... Anlaşmak bazıları için şimdilik mümkün görünmese de en azından muhatabını anlamak, anlamaya çalışmak günümüzün tımarhanelik Türkiye?sinde örnek davranış.

Hele de bölgemiz saldırı ve operasyonlar için elverişli yaz mevsimine girdiği bir sırada Türkiye Cumhuriyeti hükümeti ve PKK, siyasetlerinin zihni sığınaklarında, muhkem mevzilerinde savaş pozisyonlarını almışlarsa... Yani Köln?deki o masanın etrafında toplanmış çeşitli mezhepler, etnik gruplar ve siyasi eğilimlerden 30-40 kişi, arkalarında ya da üzerlerinde barıştan yana bir siyasi iradeyi hissedemiyorsa, konuşmanın havanda su dövmekten bir farkı olur mu?

Böyle bir toplantının, zıvanadan çıkmış bir ülkenin Kürdü, Türkü, milliyetçisi, İslamcısı, liberali, Kemalisti, solcusu, Sünnisi, Alevisi oldukları halde birbiriyle konuşabilen bir grup normal insanıyla yapılabilmesi bile önemlidir; hatta bir başarıdır.

Orada önemli ve değerli olan konuşabiliyor olmaktı.

Toplantıda hiçbir yeni öneri ya da düşünce ortaya atılmadı da ondan. Orada duyulan kimisi doğru veya geçerli, bazısı aşırı ya da yetersiz her fikir daha önce gök kubbede dile getirilmiş, yazıya dökülmüştü. Barış ve uzlaşmanın işine şimdilik yarayabilecek bütün görüşler daha önce ifade edildi ama doğru dürüst uygulanmadı.

Ben de bu köşede daha önce yazmış olduklarımı orada tekrarladım.

küfretmek aciz insanların işidir