ve bu yüzden malesef bir çok kişinin aklında ;

bilmek ve öğrenmek noktası olduğunu kaçırmış, insan esnak ve anlayışlı olup daha çok şey öğrenmesi gerekirken! malesef semt pazarında aniden esecek bir rüzgara karşı çadırların ipine bağlanılan bir bir yük molozu misali ağır ve kararlı bir şekilde durmanın

inanç = bilgi dir, ve bilginin getirdiği güven duygusudur!

anca süre gelen hikayelerde inançı için veya inançı yüzünden çektiği çilelere karşı gösterdiği sabırı insanlar dışarıdan görür veya algılar!

inanç = zorluklara karşı kararlılık ve sabır şeklinde işin özü değil de dış göstergeleri dikkate alınmıştır.

Anadoluda islam gönül mimarları tarafında ozanlar ve aşıklar tarafından düşündüren bilgilerle dilden dile kulaktan kulağa aktarılırken!

çünkü onlar kelimeleri bilselerde, anlamlandıracak kadar gönlü zengin olmamışlardır.

arap yorumu islam şeklinde katılaşmış yorumları ortaya çıkmıştır.

arapların bu konudaki yetersizlikleri yüzündne islam,

meslek körlüğü denilen bir rahatsızlıkla neyin yanında durduğunu bile bilmeden oturmak misali bir durumla işte bu yüzden araplar bu kadar din cahili bir topluma dönüşmüştür!

zaten en güzel yorumu her zaman bir ülkenin dili veya kültürü değil

dahası bir şeye daha doğrusu bir dile ne kadar yaklaşırsan

ama insanlar işin özünü bilmeden sadece zorluklara karşı durmanın bir noktada asıl amaçın

inanç somut bir şeydir dahası öyle somuttur ki, kimse inançını bir diğerine gösteremez

insanların vicdanı yorumlar! olaya arapça bakan arabın okuduğunu anlamadığı noktada budur!

mesele vicdanla anlamlandırmak

yorum yapan yok mu!?

bizler ise kelimeleri bilmesekte o kalıplara anlam yükleyecek çok fazla güzel değerler ürettiğimiz içindir ki bizler bir noktada vicdanımızla yorumluyoruz!

inançın gereği olarak düşünülmüştür!

işte o şeyin ve o dilin o kadar yakınında olduğun için resmin tamamnını göremeyecek kadar