kalabalıklar içinde yalnızım

ne içimi dökemiliyorum

bence yalnızlık bazen çok güzel...

Hala daha o engelleri aşmaya

her baktığım yerden bana bakıyor, keyiflendikçe gülüp,

hep kendinle olmakta bir yere kadar

unutma. Unutma ki, zaman kimseyi beklemez. Ne okulun bitmesini, ne hiç

gamze gamze tebessüm de senin içinse, alev alev öfke de; bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep senin yüzün suyun hürmetineyse...

Sınıfta, büroda, yolda, yatakta içim içime sığmıyor, senden söz edilince yüzüm, benden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa ve sen, her durduğum yerde duruyor,

için şimdiki zamandan daha uygun bir zaman yok!

iştahım kapanıyor, iştahım açılıyor, iştahım şaşırıyorsa...

hem kimseler duymasın, hem cümle alem bilsin istiyorsam...

kokun burnumdan, suretin gözümden, sesin kulağımdan, tenin aklımdan silinmiyorsa bir türlü...

İnsan en azından buna alışabilmeli."

hayatın ta kendisiymiş. Yoksa onları da tatlı bir nostalji duygusuyla

anıyor ya da anlatıyor olamazdın.

özlemini, sol mememin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsam gün boyu...

yalnızlık kan ağlıyor bugün...

degmez be kardesımmmmmmmmm

Seninleyken pervaneleşen yelkovanlar, sensiz mıhlanıp kalıyo... rsa yerine, bir akrep kadar hain...

Hiç uymadığı halde uyar gibi görünüp yanındaki herhangi biriyle, hatta en düzeysi... z biriyle bile birlikte olmayı düşünür. Ama yalnızlığın büyüdüğü anlar, belki bu anlardır.

Yalnız bu sizi şaşırtmamalı.

özlem saç diplerimden çekiştirip beynimi acıtıyorsa,

Mutluluğu erteleyip

hüzünlendikçe ağlıyorsam...

büyümesini, ne emekli olmayı, ne baharın gelmesini bekle! Mutlu olmak

Sensiz geceler ıssız, sokaklar öksüzse... ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse...

borcunun kalmamasını, ne bir ev sahibi olmayı, ne çocuklarının

hayat seninle güzel ve sensiz müptezelse... elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü,

her roman senden söz ediyor, her çiçek seni açıyorsa...

senin yüzün pembeyse, kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar...

çalıştığın bugünlerde bir de baktın ki, engellerle yaşadığın geçmişin

Seni hatırladıkça başım göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğim;

yıpratma kendını bu kadar:))))))

bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse...

dünyanın en güzel yeri senin yaşadığın yer, en güzel kokusu

bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez

bazen yoruyor hayat seni

Kendi kendinize sorun: Büyük olmayan yalnızlık, yalnızlık mıdır? Ancak bir tek yalnızlık vardır, o da büyüktür ve katlanılması güçtür. Öyle bir an gelir ki, insan yalnızlığını kolayca elde edilen herhangi bir beraberlikle değişmek ister.

sen aşıksın arkadaş

İçe dönmek ve kendinle baş başa kalmak...

durma. Mutluluğun varılacak bir yer değil; yürüdüğün yol olduğunu

hep erteliyoruz zamanı değil diyip aslında zamanıda biz farkında değiliz.

nede anlaşolmayı.

her şiirde anlatılan sensen... her filmin kahramanı sen...

Onların büyümesi, erkek çocukların büyümesi gibi acılar içinde olur; ilkyazın başlangıcı gibi de üzücüdür...

elim telefonda yaşıyor, işaret parmağımla ha bire seni tuşluyor, dara düştüğümde kapıyı çalanın sen olduğunu adım gibi biliyorsam... mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona sen diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi sana yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken "keşke sen anlatsan" diye iç geçiriyorsam...

Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla o hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsam gün boyu nedensiz... ve her konduğumda diğerini iple çekiyorsam bu hislerin...

O halde şimdi hayatına bak.