Kıskanıyormuş bahçıvanı kırmızı güllerden, mor menekşelerden, lalelerden, zambaklardan. Papatya sadece bahçıvan için açıyormuş bembeyaz çiçeklerini.

Zaman akıp gitmiş. Papatya bahçıvanın yüzünü görmeyeli epey olmuş. Ne var sanki boynunu kaldırsa bir kerecik ve yüzünü görsem diyormuş.

ve yanına almayı istemiş. Onu bu bahçeden

sevmek beklemektir..

Nazlı papatya şöyle bir bakmış konuğuna

Papatyada kelebeği çok sevmiş, ama bir türlü oda sevgisini söyleyememiş.

bir daha görünmemek üzere?

Bir gün aşkı o kadar büyümüş ki, papatya yapraklarını taşıyamaz olmuş. Eğrilivermiş boynu. Toprağa bakıyormuş artık. Bahçıvanın sadece sesini duyuyor ayaklarını görebiliyormuş ancak. Fakat buna da şükür diyormuş, yetiyormuş ona bahçıvanın varlığını hissetmek.

Minik kelebek papatyayı çok sevmişti. O kadar çok sevmişti ki bir türlü onun yanından ayrılmamış, papatyanında onu sevip sevmediğini merak ediyormuş.

Sevgisiz insan, bir gün şans eseri bir çiçek

yanında hep koruyabilecek, sevebilecekmiş.

Böylece saatler saatleri kovalamış. Günler geçipte kelebek artık zamanı kalmadığını gücünün

Başlığım guzel değiştirilmiş.

iyice kapıyormuş güneşini. Sevmeyi yanlış

Aklı o zaman neredeymiş, kim bilir...

papatya soldukça üzerine daha çok titriyor,

olur geç kalmayız ;)

keşke ona sevdiğimi söyleyebilseydim." diye geçirmiş.

gerek papatyayı korumak için gerekse ona olan

Bazen de bilmek lazım

Allah razı olsun

öyle bir koymuş ki, sendeleyip yere düşmüş.

olmayan güzellikteki o tek papatya.

nereye gidiyorsun pisiko kardeş gitme yaf. ben hikayeyi okumadım okumayacağım.

?Gerçek sevginin söylenmeden, yaşamadan ve asla kavuşamadan var olabileceği üzerine?

Papatyanın zarar görmesinden öylesine

yakınında olacakmış çünkü, çiçeğin ona ihtiyacı

ne mutlu ki, papatya herşeye rağmen

Papatyada ona kendinden bahsetmiş.

istenmiyorsan gideceksin

Papatya bu duruma çok üzülmüş. Ama yapacak birşey yokmuş zaten kelebek artık hiç gücünün

Tüm dünyaya ne mutlu.. Ve o salak adama

veya kalmayı?

sevmek kazanmaktır.

Papatya fallarında çıkan o masum aşklar yokmudur bizi eskilere götüren

Rica ederim kıymetli kardeşim..

bildiğini sanmış... Papatyayı sevmiş, okşamış,

Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış. Ne bulursa yemiş bir süre sonra yeterince büyüdüğünde kendine güvenli bir yer bulup bir koza örmeye başlamış.

Bir süre sonra yaprakları önce solmuş, sonra da dökülmeye başlamış. Her düşen yaprakta papatya içinden "seviyormuş" diye geçirmiş.

bende ömrümü tamamladım. Artık kelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim."

Sevmiyor mu? diye...

kalmış... Seven adam işte o noktada her şeyi

-Merhaba papatya, sizi uzaktan gördüm ve yanınıza gelmek istedim.

ayakta durana kadar bekleyecekmiş öylece,

İşte bir gün, bahçıvan papatyaya doğru yaklaşmış. İncecik bedenini ellerinin arasına almış. Elindeki sopayı köklerinin arasına toprağa sokmuş ve iple papatyanın gövdesini bağlamış sopaya. Papatya o an daha çok sevmiş bahçıvanı. Ama hala göremiyormuş onun yüzünü. Ama bedeni kurtulmuş, eğrilip toprağa düşmekten.

Papatyanın, ellerine dokunduğu her an, onu

Kelebek ona hayat hikayesini nrede dünyaya geldiğini geçtiği ormanı tepeleri anlatmış.

Adamın gölgesi onu öyle bir kapıyormuş ki,

öğrenen adam, en sonunda dayanamamış

Bu gelen gencecik yakışıklı bir delikanlıymış. Gözleri gök mavisi? Ama demiş genç adam gövden seni taşıyamıyor. Ve elindeki makası papatyanın boynuna doğru uzatmış. Bir anda başını gövdesinden ayırmış. Papatya yere düşerken hatırlamış. Sevdiği o yaşlı bahçıvanı. Birde gencecik yakışıklı delikanlıyı düşünmüş. Ve o an anlamış neden yaşlı bahçıvanı sevdiğini.

doyumsuzluğundan dolayı papatyayı koparmayı

"Hayır" demiş kelebek

kalkınca...

Papatya buna bir anlam verememiş.

İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar, sevgililerine sormadıklarını hep papatyalara sormuşlar.

Yüzlerce çiçeğin arasında onunla sadece onunla ilgilensin, buz gibi suyunu sadece ona döksün, sadece ona değsin makası, sadece ona gülsün dudakları.

Bu formun bana yaptıgı en guzel son iyilik.

çiçek isterse yakında... Çünkü seven adam için

"Neden"demiş.

para etmezmiş, üzülmekte. Güneş de

sevgiyi tanımış. Buna şaşırmış. Alışamamış,

Hayatında tanımadığı acıyı çekmiş adam.

tükendiğini anlayınca papatyaya dönmüş ve "üzgünüm ama senden ayrılmam gerekecek"demiş.

Yere düştüğünde son bir kez düşünmüş sevdiğini ve teşekkür etmiş ona en içten. Son yaprağı kuruduğunda artık biliyormuş neden sevdiğini.

Papatyanın Hikayesi

sevdiğinin kimliğinde tek kişi olmaktır.

PAPATYA HİKAYESİ

Ayrılık saksıdaki çiçeklerimiz gibi büyür

Papatya donakalmış. Sadece "bende" diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardındanda gözyaşlarına

kalmadığını, daha fazla tutunamayacağını fark ettiğinde son bir gayretle papatyaya "Seni Seviyorum"

sevmek gaybolmaktır..

üzerinde gölge etmeye... Papatya, tekrar mutlu

Çok güzelmiş, emeğinize sağlık. Demek papatya falı bu oluyor.

Ama cesaret edipte bunu papatyaya söyleyememiş bir türlü, onu kırmaktan incitmekten kaybetmekten korkmuş.

Hayatta kendini ilk defa haksız, ilk defa

oturmuş... Papatya bir süre tekrar dikleşmiş.

görmüş ve anlamış, yaptığının acısı ona

rüzgara karşı kendini siper etmiş yine ama

değerli olan tek şey varmış, o da çayırda

Koskocaman bir bahçede harikulade çiçeklerin arasında bir papatya, aşık olmuş, yanmış tutuşmuş ak sakallı bahçıvana.

hayatta hiç yapmadığım ve yapmayı düşünmediğim bir şey yaptım birine seni seviyorum dedim ama keşke papatya gibi söylemeseydim çünkü acıdan başka birşey olmadı ki çok sevenler çok kaybederler bence

Papatya o kadar güzelmiş ki... Sevgisiz insan

Papatya kendinden emin, o köşede yıkılan

çiçekleri hiç düşünmeden ilerlemiş bir süre.

Etrafına şaşkın şaşkın bakarken vadinin öbür ucunda bir papatya görmüş.

Sevgisiz insan bir gün şans eseri bir çiçek bahçesinde bulmuş kendini, bahçedeki çiçekleri hiç düşünmeden ilerlemiş bir süre. Bir düzlüğün ortasında mola vermiş bir ara. Etrafına bakmış bir süre, hiç bir çiçek bir şey ifade etmemiş ona. Sonradan yıkılan bir ağaç görmüş ve onun yanında bir papatya. Papatya kendinden emin, o köşede yıkılan ağacın yanında çıkan rüzgara göğüs geriyormuş. Papatya o kadar güzelmiş ki... Sevgisiz insan sevgiyi tanımış. Buna şaşırmış. Alışamamış ne yapması gerektiğini bilememiş. Pek tabii bildiğini sanmış... Papatyayı sevmiş, okşamış, rüzgar ona zarar vermesin diye araya girmiş oturmuş. Papatya bir süre tekrar dikleşmiş. Papatyanın zarar görmesinden öylesine korkuyormuş ki, böylesine bir güzelliğin sonsuza dek sürmesini o kadar çok istiyormuş ki... Papatyanın ellerine dokunduğu her an, onu hissettiği her an kendini dünyanın en mutlu insanı hissediyormuş. Sevgiyi öğrenen adam, gerek papatyayı korumak için gerekse ona olan doyumsuzluğundan dolayı papatyayı koparmayı ve yanına almayı istemiş. Onu bu bahçeden koparmak ona çok doğru gelmiş, çünkü onu yanında hep koruyabilecek hep sevebilecekmiş. Papatyayı hiç düşünmeden çekmiş, koparmaya çalışmış, papatya buna direnmiş, direnmiş. Seven adam anlayamamış bu direnci, daha da güçle yüklenmiş papatyaya. Aklı o zaman neredeymiş, kim bilir. Papatya gün geçtikçe solmuş, solmuş... Adamın gölgesi onu öyle bir kapıyormuş ki soluk almasını engelliyormuş. İşin garibi adam bunu görsede anlayamıyormuş, papatya soldukça üzerine daha çok titriyor, onu iyice kapıyormuş güneşten. Sevmeyi yanlış öğrenen adam, en sonunda dayanamamış ve papatyayı tüm gücüyle kendine çekmiş. Tüm dünyaya ne mutlu ve o salak adama ne mutlu ki, papatya herşeye rağmen direnebilmiş gücü kalmasa da. Ama bu direniş o kadar büyük bir güç gerektirmiş ki o herşeyden çok sevdiği papatya boynu bükük kalmış. Seven adam işte o noktada her şeyi görmüş ve anlamış, yaptığının acısı ona öyle bir koymuş ki, sendeleyip yere düşmüş. Hayatında tanımadığı acıyı çekmiş adam. Hayatta kendini ilk defa haksız, ilk defa bencil, ilk defa küçük hissetmiş. Ağlamak para etmezmiş, üzülmekte, güneş hemen fayda da etmezmiş papatyaya. Sevmiş adam, bir çiçeğe nasıl davranması gerektiğini görmüş gözündeki perdeler kalkınca... Ağlayarak çiçeğin yanında durmuş, rüzgara karşı kendini siper etmiş yine ama çiçeği ne koparmaya çalışmış bir daha, ne de üzerinde gölge etmeye... Papatya tekrar mutlu bir şekilde bütün asilliğiyle ve gücüyle dimdik ayakta durana kadar bekleyecekmiş öylece, yakınında olacakmış çünkü çiçeğin ona ihtiyacı olacağı bir zaman olursa o da o anda çiçeğinin, papatyasının yanında olacakmış. Seven adam, papatya onu bir daha hiç sevmese bile, onu sonsuza dek sevecekmiş, çiçek isterse uzakta, çiçek isterse yakında... Çünkü seven adam için değerli olan tek şey varmış, o da çayırda tek başına ayakta durmaya çalışan eşi benzeri olmayan güzellikteki o tek papatya.

bir ağaç görmüş ve onun yanında bir papatya.

korkuyormuş ki, böylesi bir güzelliğin sonsuza

diyebilmiş ancak.

o herşeyden çok sevdiği papatya boynu bükük

Ama işte bir sabah hortumdan akan suyun sesiyle uyanmış. Derin bir oh çekmiş. Çılgıncasına sevdiği bahçıvanı geri gelmiş. Birden kendisine doğru gelen iki ayak görmüş. Ama gelen sevdiği bahçıvan değil başka birisiymiş. Papatyanın kafasını kaldırmış yukarıya doğru, ne güzel açmışsın sen öyle demiş.

Birbirlerinden gerçekten hoşlanmışlar.

bahçesinde bulmuş kendini, bahçedeki

bende seviyorum

Gece olunca beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını seyretmişler. Gündüz olunca kelebek kanatları ile papatyayı güneşin yakıcı ışınlarından korumuş.

koparmak ona çok doğru gelmiş çünkü, onu

koparmaya çalışmış, papatya buna direnmiş,

Papatya gün geçtikçe solmuş, solmuş...

Günlerden birgün küçük bir tırtıl gözlerini hayata açmış.

gitmeği

Papatyayı hiç düşünmeden çekmiş,

adam bunu görsede anlayamıyormuş,

"Bilakis sen benim hayatıma anlam kattın fakat biz kelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve

hissettiği her an kendini dünyanın en mutlu

Bir düzlüğün ortasında mola vermiş bir ara.

Sevmiş adam, bir çiçeğe nasıl davranması

bir şey ifade etmemiş ona. Sonradan yıkılan

sonsuza dek sevecekmiş, çiçek isterse uzakta,

Sessiz ve nedensizce durmadan

bu direnci, daha da güçle yüklenmiş papatyaya.

Duygularının karşılığı olmayacağından bu yüzden kelebeği kaybedeceğinden korkmuş. Böylece

Falında hep seviyor çıksın.

Papatya sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiği günlerin acısına dayanamamış.

O her şeye rağmen papatyaya emek vermiş, ona hiçbir zaman güzel olduğunu söylememiş ama onu aslında hep sevmiş.

bir şekilde bütün asilliğiyle ve gücüyle dimdik

DEĞER VERDİĞİN SANA DEĞER VERMİYORSA, BIRAK KENDİ DEĞERİ İLE KALSIN.

ne yapması gerektiğini bilememiş. Pek tabii

direnmiş. Seven adam anlayamamış

olacağı bir zaman olursa o da o anda çiçeğinin,

ve papatyayı tüm gücüyle kendine çekmiş.

Papatya anlamış artık sevgi emek istermiş.

bu hikayeyi biliyordum ama genede okudum

-Merhaba demiş. Bende zaten yanlızlıktan sıkılmıştım zaten.

iki sevgili yan yana ama sevgilerini paylaşmadan sürekli sohbet etmişler.

direnebilmiş gücü kalmasa da. Ama bu

gerçekten çok güzel bir hikayeymiş, teşekkürler paylaşım için..

Bu kozanın içinde geçirdiği uzun sürenin sonunda rengarek kanatlı bir kelebek olup çıkmış.

hemen fayda etmezmiş papatyaya.

direniş o kadar büyük bir güç gerektirmiş ki,

anlamaktır anlayıs gostermektir..

Bir anda afallamış ne düşüneceğini ne yapacağını bilememiş. Ne muhteşem bir çiçek diye geçirmiş içinden, vakit kaybetmeden yüzlerce renkli hoş kokulu çiçeğin üzerinden geçip doğruca papatyanın yanında almış soluğu.

Uzun bir müddet bahçıvan uğramaz olmuş bahçeye. Gelen giden yokmuş. Kahrından ölecekmiş papatya.

insanı hissediyormuş... Sevgiyi öğrenen adam,

çiçeği ne koparmaya çalışmış bir daha, ne de

sevginizi söylemekte acele etmeyin çünkü insanlar kelebekler kadar sadık papatyalar kadar masum dei

bencil, ilk defa küçük hissetmiş. Ağlamak

Ağlayarak çiçeğin yanında durmuş,

gerektiğini görmüş gözündeki perdeler

Ve konuşmaya başlamışlar.

Etrafına bakmış bir süre, hiç bir çiçek

tek başına ayakta durmaya çalışan eşi benzeri

ağacın yanında çıkan rüzgara göğüs geriyormuş.

rüzgar ona zarar vermesin diye araya girmiş

Minik kelebek uçabiliyor olmanın verdiği mutlulukla uçmaya başlamış. Dağlar tepeler sşmış ormanın her yerini dolaşmış derken vadiye gelmiş. Rengarek çiçeklerin bulunduğu bir vadiye.

papatyasının yanında olacakmış. Seven adam,

temel nereye gidiyon:)

soluk almasını engelliyormuş.

sabırla..

SEVDİĞİNİZE, SEVGİNİZİ SÖYLEMEKTE GEÇ KALMAYIN...

papatya onu bir daha hiç sevmese bile, onu

"Yoksa yanımda mutsızmusun?"

boğulmuş içinden"keşke onun da beni sevdiğini bilseydim,

seven neden kaybetsin

dek sürmesini, o kadar çok istiyormuş ki...

yuru git o zaman forum bir deliden kurtulur

Seviyor mu?