Darbeden 12.06.2011 tarihine kadar kimse bahsetmez.

darbenin o kadar çok sebepleri var ki... Kimi ülkelerde halkın kendisi ister, yoksulluk halkı buna sevkeder, askerlerin önünü keserler neden uyuyorsunuz darbe yapın derler, sonra da Arjantin gibi ülkelerde darbeyle alakalı deyimler bile oluşuverir. Ya da asker, sivili deneyimsiz görür, onun yapamayacağı şeyler vardır, biz el atalım der. Ya da ne yapar, kendi adamını iktidara getirmeye çalışır olmadı bi siyasi partinin arkasından onları güdümler. Askerler içinde muhalifler de çıkar, eğer siyasete müdahale eden askerlerin haricinde dış kapıda kalanlar varsa, bu sefer asker kendi içinde muhalefetlerle karşılaşır.

60 darbesinde halkın işbaşı yaptırdığı başbakan ve bakanlar darağacında sallandırıldı. Milli irade yok sayıldı. Ülke siyasetinin kaderini Sandık yerine darağacı tayin etmeye başladı.

- Tamam, tamam...

Buradan şunu çıkarmak mümkün: Eğer asker resmi ideolojinin sarsıntı geçirdiği zehabına kapılırsa ya da sivil güçler Cumhuriyetin kurucu iradesinin savunduğu temel felsefeye farklı şekillerde müdahale etmek isterlerse asker tekrar yönetime el koymak isteyebilir. Artık Türkiye'de darbe olmaz diyenler büyük bir yanılgı içindedirler. Çünkü bugüne kadar askerden, "artık Türkiye'de darbeler dönemi kapanmıştır, askerler sivil siyasete müdahalede bulunmayacaklardır" şeklinde bir resmi açıklama henüz gelmemiştir.

Sağ ve sol görüşlüler

Adından da anlaşılacağı gibi darbeciler, bu ülkede milli iradeyi hiçe sayarak 1960, 1971, 1980 ve 1997 darbelerini planlayıp yürürlüğe koyanlar. Bu ekipler seçilmiş siyasetçilere ve halka güvenmedikleri gibi, bazen rejimi koruyup kollamak bazen de bozulan iç istikrarı ve güven ortamını yeniden tesis etmek üzere, iç hizmet kanunun kendilerine verdiği yetkiye dayanarak tankları kışlalardan sokaklara indirdiler. Kimi zaman gerçekte bir ekonomik paylaşım mücadelesi için yola çıktılar kimi zaman da buna paralel olarak bir iktidar kavgası için.

Seçim sonuçları açıklanınca darbeden başka yol yok senaryoları başlar...

Dindar kimlikli akademisyenler üniversitelerde süründürüldü. Başörtüsü tekrar baskı altına alındı. Geleneksel biçimde örtünen yaşlı kadınlar, kışla ve üniversite kapılarından geri çevrildi. Oğlunun yemin törenine giden asker anneleri, kızının ÖSS sınavını takip eden öğrenci anneleri kapılarda durduruldu.

- E o zaman?

Ne sohbet ama.. Sonra paşa darbe yapmaya girişir..

Tuhaf denklem

Darbesever Gazeteci:

Eğer ülkemizde demokrasinin üstünlüğü olsaydı, erkler ayrılığı keskin çizgilerle belirlenmiş olsaydı, hukukun üstünlüğü olsaydı 60lı yıılardan beri bir darbe bile görmezdik...

12 Eylülde ister sağ ister sol kesimden olsun binlerce aile perişan edildi. Önce ellerine silah tutuşturulan gençler daha sonra ceza evlerine alınarak yıllarca zulüm ve işkence gördüler. Sol görüşlü insanlar herhangi bir cinayete, suça, terörizme bulaşmadıkları halde rejim için tehdit saikiyle bunaltıldılar. Sağ görüşlüler de benzer akıbetlerle yüzleşmek zorunda kaldılar.

İnsanların tamamı "TAMAMİ ARTIK BU ÜLKEDE DARBE FİLAN OLMAZ... DARBELER TARİHE KARIŞMIŞTIR " demedikçe ülkede darbe tehlikesi devam ediyor demektir...

28 Şubat postmodern darbesinin arka planında aslında bir iktidar ve rant kavgası vardı. Ülkenin dindarları irtica yaygarası ile perişan edilerek askeri darbeye alet edildiler. Darbeciler kerameti kendinden menkul bir yaklaşımla istedikleri zaman istedikleri şekilde siyasetin doğal akışına müdahale ettiler ve üstelik bunu kanunen meşru gösterdiler. Hukuken meşru olup olmadıkları ayrı bir tartışma konusu.

Ama bizim ülkemizde neden oluyor peki? Söylenenlere göre halk istiyormuş! Bak sen... Sonra da 28 Şubat süreci ya da ne bileyim Enver paşanın başı çektiği darbe haklı müdahaleler olarak görülür.

- Paşam, geçen emekli bir memurla konuştum, durumdan şikayetçi.

Darbeler ve darbeciler söz konusu olduğunda, bu konuda Türkiye'de dört ana eğilimin kanaat ve görüş belirttiğini, kamuoyunda bu dört eğilim çerçevesinde tavır alındığını görüyoruz: Darbeciler, darbeseverler, darbesavarlar ve darbederler.

- E si var mı paşam? Yapın birşeyler..

Üçüncü grupta darbesavarlar bulunmaktadır. Bu gruba dahil olan kimseler arasında darbe dönemlerinde maddi-manevi yara almış siyasetçiler, aklı başında akademisyenler, makul ve müsbet düşünen yazarlar, gazeteciler, demokrasinin kesintiye uğramamasını isteyen sivil insiyatifler ve bir kısım medya organları bulunmaktadır. Son yıllarda özellikle birkaç gazetenin cesur çıkışları kamuoyunun darbeciler aleyhine dönmesine katkı sağlamış, darbeciler kendilerine ürettikleri meşruiyet zemininin altlarından kaydığını hissetmeye başlamışlardır.

Bazıları bu gazetelerin "ayakları dışarıda olan birer siyasal proje ürünü" olduğunu iddia etse de aslında üstlendikleri fonksiyon açısından hiç de fena olmayan girişimlerde bulundukları kesin. Özellikle darbe günlüklerinin yayınlanması, Ergenekon sürecinde bir takım derin ilişkilerin ortaya çıkarılması bu tür gazetecilik faaliyetleri neticesinde mümkün olabildi. Ancak bu süreçte çarptıkları ilk duvar "basın yayın yoluyla silahlı kuvvetlerin yıpratılıyor olması" Halk ordusuna hala güveniyor ve çocuklarını seve seve askere yolluyor. Ama halk darbecileri ve darbeseverleri tasvip etmiyor.

- Evet, Paşam. Şikayet var.

İkinci grupta ise darbeseverler var. Bu takımın içinde askeri ve sivil bürokratlar, medya mensupları, sivil toplum örgütleri, tuhaf ama siyasetçiler var. Özellikle CHP Ordu=İktidar denkleminin ilelebet bozulmayacağına inanan CHP zihniyetindeki siyasetçiler, CHP'nin Cumhuriyetin kurucu kadrosu olduğu mitine yaslanarak her türlü darbeseverlik hakkını kendilerinde görebildiler. CHP çoğu zaman askeri ihtilaller söz konusu olduğunda sessiz kalmayı ya da darbecileri övmeyi tercih etti. Bazı durumlarda kamuoyunun aldığı şekle göre darbelere itiraz ettikleri görülmüşse de bu sadece adet yerini bulsun cinsinden bir tavır koymadır. Sonrasında her zaman geri adım atmışlar, seslerini kısmışlar, gösterdikleri sanal cesaretin bile arkasında duramamışlardır.

Dördüncü gruba gelince bu grupta yer alanların hali içler acısı: Darbederler. Yani derbederler. Darbelerden yüksek düzeyde zarar görmüş halk kitleleri bu grubu oluşturuyor. 28 Şubat sürecinde özgürlükleri ellerinden alınmış, iç tehdit unsuru ilan edilmiş insan kalabalıkları 12 Eylül'de hapishanelerde işkence görmüş, eziyete düçar edilmiş insanlar bu gruba dahil edilebilirler. 28 Şubat sürecini hatırlayın. Toplumun neredeyse kahır ekseriyetini oluşturan mütedeyyin çevreler akıl almaz uygulamalarla köşeye sıkıştırıldılar. 28 Şubat sonrasında işbaşı yapan siyasi irade İmam-hatip okullarının, Kur'an Kurslarının kapısına kilit vurdu. İmam-Hatip mezunlarını polis memurluğuna dahi reva görmedi.

Silahlı kuvvetler darbecilikten vazgeçmiş midir? Bu soruya cevap vermek oldukça zor. Çünkü resmi ideolojinin ana direğini, temel/öncü savunuculuğunu halen silahlı kuvvetler yapmaktadır. Üniversite, STK'lar ve medya bu anlamda geri planda kalan kurumlardır.

Darbecilerin diyaloğundan bir paraf:

Artık bu darbe şakşaklığı yapanlara siyaseten ve madden onları savunanlara seçimlerde halkın gereken cevabı vermesi kafi olacaktır.

- Ya, öyle mi?