İstedim ki yüzünden menekşeler toplayacağım sonsuz ovalarım olsun

Ayaklarımı dar zamanların prangalarına kaptırdım ben

Nazla beni ne olur...

[s. a şita;

Geldim... Huzuruna vardım... Geçtim kendimden... Kendime geçtim

İçimde saklı sancılı incileri rahmetinin kıyılarına savurmaya

Beklediğin kadar mıdır özlemek... Zaman bir kısır döngü... Yelkovan ve akrep... İçimi ağ çalmış bir bekleyiş... dakika, saat, gün ne ki... hafta, ay, sene saymışım... her bir anında bir ömürlük yanmışım...

Öyle hasretim ki öyle muhtaçım ki

İstedim ki koşup koşabildiğim kadar

Çok özledim En Sevgilinin en çok sevdiği yerde durmayı

Ben bencilliğin dehlizlerinde ümitsizce

bu yazıları ben bi yerden hatırlar gibiyim yaw :SS;]

Ben ruhumu zehir parmaklıklar ardında tutuklu bıraktım

Öyle çok hasretim ki bir rukün kavsinde

Deldim benlik dağını... Yolda kaldı ferhat... Şirinin ben oldum

Düşümden düştüm, gidişine al beni..

Öyle çok susadım ki ilk tekbirin;dudağımdan içtiğim serinliğe

Öyle özledim ki seccademin alnımdan öpüşlerini... öyle özledim...

Yandım KUL oldum... Yandım KÜL oldum... Yandım GÜL oldum...

En Sevgilinin durduğu eşikte durdum

can kırıklarının açtığı yaralar kapanırmı bilmem ama bildiğim bi güzel söz var: İçinden zaman geçmeyen yaralar vardır, zamanın uğramadığı diyarlar gibi...

Ben sahte uzaklıkların sürgünüyüm...

İşte huzuruna geldim...

SENAİ DEMİRCİ

Sevindir beni, sevdir, sevindir, sev, sevdiğini bildir...

Şöyle başımı sokacak bir umudum olsun istedim

Ben ellerine cilveli kelepçeleri vurulmuş bir zavallıyım

Yandı her yanım... İbrahimin oldum... Gül oldum...

Ben isyan çöllerinin çorağına sürgün bir yetimim

ahdettim

Ben benlik ve bencillik yabancılıklarında

Ben kalbimi dünyanın dert duvarları arasında ezdirdim

dolandım... dolandım... dolandım...

Bakışınla sar beni, el üstünde tut, bırakma ellerimi... Bırakma...

Kudsi levhanın dokunuşuna emanet etmeye geldim

Hüzünlerimi bir secdenin billur sularında erit ne olur

Rahmetinin yuvasına uçurmaya

Öyle hasretim ki yalnız ve yalnız sana kul olmayı

Tüm uzaklıkları uzaklara savurdum keremini gördüm

En Sevgilinin en çok sevildiği halde olmaya

Durdum namaza;Miracına geldim, niyazına durdum

Çöle verdim leylayı ;aklı mecnuna sattım

Mecnun oldum yakınlığına geldim

Ben gururun mahkumuyum...

İçimde sakladığım bütün uçurtmaları rüzgarlara verebileyim

Ben sonsuz derinlikte uykuların yitiğiyim

Evine yol bulamayan bir yitirmişim

Beklemek...

Nazarında tut ne olur

İçimdeki bütün kuşları dağlara uçurmayı

Miracına geldim... Miracına geldim

Cümle dilenciliklerden kurtulmayı

Vazgeçtim aslıdan, gölgeden çıktım, aslına geldim... vaslına geldim...

Ben gerçeğin kaçkınıyım...

Çok özledim sonsuz genişliğini secdelerin

Şimdi yara bere yüreklerimiz ; aynı beste, ayrı makam?Döküyoruz içimize geceyi.. Sözlerim yokluğa çalarken ; mevsimim de kış olmuş bak! Kar yağıyor kirpiklerime, kırgınlıklar oturmuş ömrüme?Bir eksik harf dilimde.. Adı sen olan bir sürü suskunluk ektim içime?Lakin düşler de küser kaderine?çünkü bunca ayrılık bu hasta yüreğe fazla?Düşümden düştüm, gidişine al beni..

Belimi kıran ayrılıkları göğe savurmaya

Öyle çok hasretim ki yalnız ve yalnız sana muhtaç olmaya

Öyle hasretim ki göğsümde sakladığım kanadı kırık serçeleri

Ne olur korkularımı rahmetinin kucağında teskin eyle Sen

Konuşarak kirletmeyelim düşlerimizi, yüksek sesle susalım?geceye, aşka, yalnızlığa türküler yazalım?Varsın bilmesin hiç kimse. Düşürüp hava boşluğuna canım sözleri, arkasından bakmayalım?Bizim söylenmemiş sözlerimiz olsun, kalp çeperlerimize sıkışıp kalan?Bizim hiç konuşamadığımız bir mutluluğumuz olsun, gözlerimizden taşan!

Mülteci ellerimin ayazında ölmüş kelebekleri

Ben içine kalbimi sığdıramadığım dar vakitlerin küskünüyüm...

Ben unutuş uçurumların dibinde unutulmuş bir cesedim

Çok isterdim bir kıyamın kıyametinde

Ben günahın tutsağıyım...