evt anladık çünkü biz başını okumadan sonunu anlayanlardanız :DD

Hakiki aşık imiş o. Çünkü gönülden bir ahdin sahibi olduğunuzda, ömür haritasının başka türlü çizilmesine imkan ve ihtimal yoktur. Hakiki aşk , bir ahdin izini sürmekten başka bir şey değildir ve ömür haritasında bütün işaretler aşk ahdi üzerine olmadıkça kişi yaşadığını hissedemez. Böyle birisi belki ömür sürer, ama yaşayamadan ömrünü tamamlamış olur. Çünkü yaşamak, ahde vefa ile anlam kazanır. Ahdimiz ister ezelden kopup gelsin, ister gönülden... İster dil ile söylensin, ister göz ile...

Gönül haritalarınızı kontrol ediniz; oradan çıkan yollar nereye gidiyor?!...

eşit mesafe sende bır anormallık var gels enı bır okumaterapısıne sokayım sonrada semagulu sokayım... terapıden çıkınca dolmuşduraklarındakı yazıları bıle okursunuzzzzzzzz...

yazıyı okumadım :)

eşit nie ikiz olduğumuzu bi kez daha anladım :P

eskıden adamşlar adam gbıydı sımdı adamlar olmus madam madamlar olmus bılmem ne burasını uyduramadım ya kafıye olmadı tuıh neyse artık anladınız sız onu

ne başı vardı bu işin nede sonu ne sonun dusundum nede basını bulabıldım ne sensızlıktı ıstedıgım son nede senle olmaktı ya ben bılmedım ıstedıgımı ya sen bılmedın bendekı senı

Ahit dediğimizde "yemin derecesinde kesin söz verme"yi anlarız ve bu kelimenin içine hem dini bir kutsallık, hem de ahlaki bir erdem katarız. Nitekim karşılıklı ittifak hükümlerini ihtiva ettiği için Yahudi ve Hıristiyanların kutsal kitaplarına Ahd-i Atik ve Ahd-i Cedid denilmiştir. Çünkü Allah değişik zamanlarda insanoğlu ile ahitler yapmış, peygamberlerini de bu ahde aracı kılmıştır. Nuh aleyhisselamın gemisindekilerle yapılan ahitte tufanın bir daha vuku bulmaması için buluta konan yay bir alamet sayılmıştı. Hz. İbrahim'in hanif ümmetiyle yapılan ahitte ise sünnet olma bir alamet olarak belirlenmişti. Tur-ı Sina'da İsrailoğulları ile yapılan ahitte Hz. Musa aracılık etmiş, sonra bu eskiyince , Rab Taala Hz. İsa'nın şahsında insanlıkla yeni bir ahde girmiş ve Sina'nın hükmünü ortadan kaldırmıştı. Nitekim Hz. İsa son akşam yemeğinde kendi etini ve kanını bu ahdin alameti olarak feda etmiştir. İslam'a göre bu ahdin içini dolduran şey "kul olmak"tan ibarettir, sevenin sevilene kul olması... Dini terminoloji bu kulluğun içini namaz, zekat, peygamberlere itaat, Allah'a güzel takdimelerde bulunmak gibi davranış şakileriyle doldurur. Beşeri duygularla seven aşık ile maşuk arasında ise ayrılık, hicran, hasret, iştiyak , itaat, rıza gibi davranış biçimleri vardır. Her iki ahdin içinde de emir, yasak ve tavsiyeler olduğu gibi af ve mükafatlar da yer alır.

Giriş gelişme hiç okumadım sadece son 2 satırı okudum ve okumadığım yerler hakkında okumuş gibi yorum yapabilirim

Ahd kelimesine sözlükler "Bir şeyi korumak, halden hale onu muhafaza etmek" anlamını verirler. Hani o haritacı aşık gibi bütün ruh haritasını sevgiliyle, sevgilinin, sevgiliye, sevgilide, sevgiliden diye çizmek, her şeyi yalnızca sevgili olarak görmek, idrak etmek, anlamak ve yorumlamak... Ancak o vakit seven ile sevilenin vuslatı gerçekleşir. Nitekim Sevgili buyurur "Siz bana verdiğiniz ahde sadık kalın ki ben de size verdiğim ahdi ifa edeyim (Bakara, 40)". Öyleyse Sevgili'ye kul olanın, "A benim al çiçeğim / Nasıl senden geçeyim / Ahd ettim yemin ettim / Yoluna öleceğim" demesi gerekir. Gel gelelim Karacaoğlan şöyle diyor: "El-aman ne fena vakte yetiştik / Ahde vefa eder yaran kalmadı."

İSKENDER PALA

bu yazı burda okunmaz cıktısını alımda sonra okurum cvp yazarım ruhu haliyetime bağlı tabı belkı yazmakta ıstemem...

Yaşadığı dünyanın haritasındaki bütün tanımları, bütün çizimleri, bütün görünümleri sevgiliye göre düzenleyen aşık haritacıyı bilirsiniz. Hani haritasını çizerken onun doğduğu şehir, onun evine giden yol, onun gezindiği çimenlik, onun altında oturduğu ağaç, onun su içtiği ırmak, onun... diye diye tanımlamış bütün mekanları ve yönleri.

Sevgili, lütfen ve keremen, aşıkı ile arasında bir ahitname oluştururken ona bir emanet teslim etmekte, o emanete sadakat beklemektedir. Nitekim "Kalu-Bela"da olup biten şey de yalnızca bundan ibaret idi. Ta ki insanoğlu o emaneti hakkıyla korusun ve yarın Sevgili huzuruna çıkınca emanete halel getirmemiş olsun. Çünkü Sevgili, "Biz emaneti göklere, yere ve dağlara teklif ettik de onlar bu emaneti yüklenmekten çekindiler, bundan endişeye düştüler. İnsan bunu sırtına yüklendi (Ahzab, 72)." buyuruyor. Yani ki bu emaneti taşımak öyle her babayiğidin harcı değildir; asalet ister, mertlik ister. Hani o halk manisi ne kadar da güzeldir: "Ayrılık büyük derttir / Sabreden ona merttir / Ahdini unutanlar / İnsan değil namerttir". Keza beşeri aşk taşıyan aşık da maşukunun emanetini taşıdığının farkında olmak zorundadır. O kadar ki, aşk emanetini korumak için gerektiğinde aklını bile feda edebilmelidir. Bunun için sevgili arada sırada vefasızmış gibi görünerek aşıkına hasret çektirir, cevr ü cefa eder. Ta ki aşık kemale erebilsin. Yozgatlı Hüzni'nin "Ben recadan sen de cefadan el çek / Ver aklımı, al aşkını ey melek / Beyhudedir senden ihsan beklemek / Nerde kaldı ahd u peymanelerin" mısralarında bunu görmek mümkündür. Bu emanetin ehline teslimi adına "Aşıklar maşuka boyun eğerler / Ahdine sadakat gösterir erler ." İlla ki sevgili, aşıkı bir gömlek daha kemale ersin, aşkın hakikatini daha derinden idrak edebilsin diye onu hep yarınlara salar, vuslatını geciktirir. Hani Gevheri'nin dediği gibi: "Derd-i derunumu bilirim deyü / Tabip olup derman bulurum deyü / Ahd ü aman etti gelirim deyü / Beni ferdalara saldı da gitti."

anlasamadık ıste olmadı artık gıttık bıttık bırkez golge dustu yollarımıza atık istesekte cekıp getıremeyız güneşi...

nogayhan sen de artık el gıbısın mı demek ıstesın,, cem karaca sende artık el gıbısınn...