Seni kaybedende, nefsinin ağırlığına yenilmiş tir.

Uçurumdan korkar mı Sen'i bilen?

Ben bu yolculukta rızanı kazanmaya çalışıyorum Allah'ım!

Bir kaşık bile değilken deryanda aklım, neyi alıp nereye boşaltacağım Allah'ım?

Süzülerek giden bulutların vazifesi farklı mı benimkinden?

Sen 'i bulan, güneşe yakınmış. Yıldızlar dökülürmüş görmeyi bilenlerin avuçlarına. Ayrı ayrı öğretirmiş her yıldız, mesafelerin dilini. Sadece vadiler içinmiş derinlikler.

Gökyüzüne bakıyorum.

Sen 'i bulan neyi kaybeder? Sen 'i kaybeden neyi bulur?

cehennemi:))

Kucağında demetlenirmiş kainat.

Yaşamanın tadı seni bulmadaymış.

Sen 'i bulan, bütün mülke sahip olurmuş.

Ey sevgililerin en Sevgilisi!

Seni bulan nefsine basmıştır ;

Aczimi koydum avuçlarıma; her gün yıkanıyor yüzüm.

Sadece diliyorum.

Sözüm niyetimden filizleniyor. Dar kelimelerimin içinde çaresizim; dudaklarım titriyor haddini aşmaktan.

Düşüncelerim Sırat gibi...

Seven sensin sevilen de...

İmanın eşiğinden geçen, düşer mi?

Düşmekten korkuyorum benlik gayyasına.

Açtığımızda gözlerimizi, söyleyebilirmiyiz bir an dahi yalnız olduğumuzu Allah'ım? Hep bizimlesin. Endişeyle sindiğimizde bir köşeye, ne zaman göremedik ellerimize uzanan nurdan iplerini? Tutunamadıksa gafletimizden..

Bilmem bir gün ulaşabilir miyim razı olduklarının iklimine?

Sen'i bulan Allah'ım yalnızlığı kaybeder.