Her şeye, birinin öbürünün hatırı için katılan değil, katkıda bulunan insan olmamız gerektiğini hatırlatmak istedim.

yalnızlık ALLAHA mahsustur, ama insan dost manasında dünyada gerçekten garip vede yalnızdır.. yazıyı beğendim

Sebep açıktır:

öykü gürman

Hak adamının etrafını sarmaları onu anladıklarından, onunla birlik olduklarından değil, onun verdiklerini başka yerde bulamadıklarındandır. Hak adamı bunu bilmelidir. Bilecek ki, insandan bir şey beklemek gibi bir hataya düşmesin. O hataya düşmeyecek ki, hayal kırıklığına uğramasın.

Hak adamının azığı ve ödülü yalnız Hak'tan gelir. Kalabalık, Hak adamına ödül olarak sadece alkış verebilir. Alkış ise Hak adamını rahatsız eden kuru gürültülerden biridir."

"Etrafına adam toplamamaya gayret göster. Kalabalık seni sakın aldatmasın. Şunu bil ki, oğlum, sen hep kalabalıklarla birlikte olursun, ama hakikatte yalnız yaşar, yalnız ölürsün."

Tek, dudaktan dudağa geçsin ölümsüz şarkı!"

Yine bu konuyu anlattığı bir sohbetinden bazı notlarımı, kısmen sadeleştirerek yazmak istiyorum:

yaşar Nuri ÖZTÜRK

Ölümüne yakın günlerde İstanbul'a gelmişti. O günlerde yaptığım konuşmalar çevreme epey insan toplamıştı. Bu durumu bir ay kadar bir süre izleyen babam mutlu olmuyor değildi ama buruk bir acı duyduğu da gözden kaçmıyordu.

Bu sohbetten birkaç gün sonra İstanbul'dan ayrılan babam, ondan birkaç gün sonra da bu dünyadan ayrıldı. Kendi ifadesiyle "ince yolu yürüyenlerin varacağı yere, Dost'a döndü!"

Yaratıcı ruhun, çevresinin insanlarla dolup taştığını, elinin-eteğinin öpüldüğünü, kendisine hizmetler-nimetler sunulduğunu, fakat böyle bir benliğin gerçekte hep yalnız, hep kimsesiz olduğunu uzun uzun anlatır, derin derin iç çekerdi.

cesaeret

Bedeli ağır gibi görünse de, bulunduğu alana zenginlik katan o yalnız insana, sunduklarını hatırlatmak istedim.

YALNIZLIK ÖNDE GİDENLERİN KADERİDİR

sefere gitmiştin

selam tüm zamanlara

O İNCE ÇİZGİYİ ANLAYABİLMEK İÇİN ''KALPLARİN İNCELMESİ GEREK'', teşekkür ederim sana sayende böyle bir yazı okudum..

Yalnızlık ve yalnızlarla ilgili bu garip kader, öteleri görebilen gözlerden biri olan Tebrizli Şems (ölm. 645/1247) tarafından bir cümle ile açıklığa kavuşturulmuştur. Diyor ki büyük Şems:

Önde giden, daha çok şeyi daha erkenden görür. Gördüğünü söyleyince de göremeyenler ya rahatsız olurlar yahut da göreni inkar ederler.

"Sen ne kadar önde gidersen arkandan gelen o kadar az olur." (Şems; Makaalat, 2/32)

Hak Dostu'nun Dost'a dönüşü üzerinden 35 yıl geçti.

gerçekler

kendinizi yazıya muhatap görme ayrıcalığınız için asıl ben teşekkür ederim.

AYNI zamanda hocam ve düşünce öncülerimden biri olan babam, bağlı olduğu tasavvufun "Herkesle ve hiç kimsesiz" ilkesini sık sık sohbet konusu yapardı.

"Hak adamının Allah'tan gayrı dostu olmamalıdır. Bunun aksi, işin tabiatına ters düşer. Çünkü gariplik, kimsesizlik, anlaşılmazlık Hak yolunun kaçınılmazlıklarından biridir...

yüce rabbim benden sorar

"Garip geldik, gideriz; rafa koy evi-barkı;

Kitleselleşmenin sürüleştirici etkisiyle kişiliksizleşen günümüz insanına, birazcık kendisi olabilmenin çağrısını yapmak istedim aslında.

Ölümsüz şarkıdan nasiplenenlere selam olsun!

selam

Nihayet, bir gün, bahçede uzun bir süre baş başa kalmış, tarifsiz güzellikte bir sohbetle "ince yol"un inceliklerine uzanmıştık. Gök mavisi gözlerini bir süre alnımda odaklaştırdıktan sonra adeta vasiyet gibi şunları söyledi:

enerjinin ipek yolu

Zamanın ve yalnızlığın burasından, bir yandan "ince yol" dediği hikmet yolunu bana belleten babamı rahmetle anıyor, bir yandan da şiirin büyük ustalarından biri olan Necip Fazıl'ın şu dizelerini tekrarlıyorum: