Mesnevi clt.3.3438: Kim ölümü Yusuf gibi güzel gördü ise, canını ona feda etti. Ölümü kurt gibi görüp korkan ise sapıttı doğru yoldan çıktı.

Ölümü bir elbise olarak düşünecek olursak o elbiseyi biz kendi zevkimize göre hazırlayıp, kendi ellerimizle dikip giyiyoruz. Ne Cenab-ı Allah?a, nede başkasına söylenecek hiç bir sözümüz yok. İpliği, kumaşı, rengi, modeli, dikişi, tümüyle kendi emek ve zevkimizi yansıtıyor. Mademki ölmek yok, bir odadan bir odaya geçmek var. Bir odadan bir odaya geçerken elimizde hoş kokulu bir demet çiçek varsa neden korkacağız? Fakat bir odadan bir odaya geçerken elimizde bir sepet dolusu yılan ve akrep varsa o zaman elbette korkmak lazım. Ne gelirse bize, yine bizden gelir. Ne güzel bir beyittir: ?Halin Ne ise Müşteri Sen Oldun O Hale, Noksanı Meğer Adli İlahide mi Sandın?

alıntıdır...

Bir müddet baktıktan sonra ahizeyi aldım...?Alo...?

Söylemeden kalmış tatlı dilleri,

Aslında bir gölgeden ibaret olan dünyayı hedef almak ve gölgeleri asli zannetmek, insanın, bütün gayret ve himmetini zıll-ı zeval denilen, yani kaybolmaya mahkum gölgeler üzerinde yoğunlaştırması, akıl ve iz?an karı mıdır?!. İşte bu hal, gölgeleri avlamakla kendini avutan gafil avcıya benzemek demektir ki, insanın eline nedamet ve hüsrandan başka bir şey geçmez.

Yara-maz bir çocuğum kapında... Sen affeyle Ya Rabbi!

En çok korktuğumuz şey de mezara girmektir. Bu nazla niyazla beslediğimiz bedenimizin bir çukur açılıp içine atılması hepimizi korkutur.

Oh ne güzel, bayramda tahta ata binmek var"

Dünyaya geliş ve dünyadan gidiş manzarasına, gönül gözü ile bakılırsa hayat, sonsuz elemler, ızdırap verici haller, renkli hülyalar ve boş hevalarla doludur. Bastığımız kaldırımın üzerinden kim bilir nice nesiller geçti ve bugün onlar neredeler?!.. Yalnız gaflet gömleğini yırtarak dünyanın gerçek çehresini gören büyük ruhlar için?hayat bir imtihan, ölüm ise bir şeb-i arus, yani vuslat?tır. İnsanın yaratılış sebebi ise, Rabbine kulluk, O?nun bilinmesi ve kötülüğü emreden nefsin kontrol altına alınmasıdır ki, ölüm, ruhumuzda korkunçluğunu terk etsin ve güzelleşsin.

Ahizeyi aldım ürkek hareketlerle...

Çağlar mı..!?

?Bu dünya hayatı, rüyada define bulmaya benzer. Sabah kalkınca ne define kalır, ne de başka şey!.. Ölümle daldığı uykudan uyanmış bulunan insanoğlu da hakikat ile rüyayı birbirinden ayırır ama nafile!.. Elde bir şey kalmamıştır?

Hz. Mevlana bir Divan-ı Kebir beytinde şöyle der: ?Yoktur Mezarda akrep yılan. Sensin akrep yılan sepeti? Demek ki, ölümden korkmak kendi kendimizden korkmak olduğu gibi mezardaki böceklerden de korkmak gene kendi kendimizden korkmaktır. Eğer bizim bu alemde akrep yılan gibi duygu ve düşüncelerimiz yoksa mezarımızda da akrep ve yılan olmayacaktır, bundan hiç şüphe yok. Kainattaki her insan ölmeden önce kendi mezarını kendisi kazıp hazırlar, tabutunun önünde ardında gidecek dostlarını, mezardaki arkadaşlarını hepsini kendisi seçer düzenler. Olup biten her şey kişinin kendi arzusu ve isteği doğrultusunda gerçekleşir.

Zira, inanan bir insanın ana vatanı cennettir. Oraya göre bu dünya ise bir zindandan ibarettir. Hadiste, dünyanın mü?min için bir zindan olduğu ifade edilir. Ölüm, bir istirahate çekiliştir. Zira insan yıllarca bu dünyanın yükünü çekmekle yorulmuştur. Ölümle o yükü sırtından atar ve rahatlar. Hadisin ifadesiyle; ?Mü?minin armağanı ölümdür.? Zira, bu dünya cennete kıyasla bir zindan gibidir. Ölen bu zindandan kurtularak en büyük hediyeyi kazanmış olur. Ölüm bize bayram sevinci, Yolda bulunmuş inci. Ölüm, bu dünyadan öbür dünyaya atılan bir adımdır. Niceleri vardır ki, ?ah ne olur, bir adım atsam ve sanki şu evin bir odasından diğer odasına geçer gibi öbür tarafa geçiversem? diyerek ölümü çok rahat karşılamışlardır.

Düşünmek lazımdı ölümü hazırlanmak için... hazır beklemek, kavuşmak için... Sevgiliye vuslat olsun diye... Ölüm vuslat olarak gelsin diye...

Her yer karanlığa büründü aniden.. Gün geceye kavuştu... Sesler uzaklaşıyor, sessizliğe bürünüyordu dünya... Düşüyordum.. batıyordum derinliklere...

Ey merhametlilerin en merhametlisi olan Rabbim! Hayatımızı ve ölümümüzü salih kullarına lutfettiğin bereket, nimet, ulvi güzellikler ve sana vuslat ile müzeyyen ve mükerrem kıl!..

Bize dünyada sıhhat ahirette mağfiret eyle... Rızan üzere yaşayan, rızanı gözeten güzel ahlak sahibi kullarından eyle...

Huzura durma, secdeye ihlasla varma zamanı?

İkincisi de, kendilerini, ahiretten haberdar ederek uyaran peygamberlerin gelip gelmediğine!..

?Alo... Alo?

Zaman durmuş gibiydi... Algılayamıyordum bir türlü.. tekrar tekrar sordum... cevap hep aynıydı?

Ölümler, sessiz ve kelimesiz derslerdir ki, duygulu, hassas insanlara en selahiyetli ağızlardan daha mükemmel ibret, akıbet ve hakikati sergiler. Ölümün bilinen bir dili yoktur. Lakin o, derin bir sükuta ne korkunç manalar gömmüştür. Her mezar taşı, ölüm dili ve sükutu ile konuşan ateşli bir öğütçüdür. Nitekim Hazret-i Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmaktadır:

gözyaşlarımı yoldaş ettiğim hasretine...

Kabristanlar, fani hayatlarını tüketen ana-baba, çoluk-çocuk, hısım-akraba, dost ve arkadaş adresleri doludur.

Gücün kuvvetin varken; şu iki günceğizde olsun cömertlikte bulun, iyi işler yap?

Hz. Mevlana?ya göre ölüm nedir? Niçin ölümden korkarız?

?Ey Hak aşıkı! Sen güzellik Yusuf?usun. Bu dünya da bir kuyu gibidir. Allah?ın takdirine şikayet etmeden boyun eğmek, sabretmek ise seni kuyudan çıkaracak, kurtaracak iptir.

?Geliyoruz oğlum? diyebilmeyi başarmıştım..

Fakat nice çok okumuş, çok görmüş insanlar da vardır ki, ölüm karşısındaki ürpertilerini yenememişlerdir. Ölüm, hadisin ifadesiyle bir nasihatçidir. İmam Gazali, iki vaiz vardır der. Biri vicdan, diğeri ölüm. ÖLÜMÜ HATIRLAMAK: ?Her nefis ölümü tatmaktadır, tadacaktır. Sonra hepiniz O?na döndürüleceksiniz.? ?Uyku ölümün küçük kardeşidir.? Uykuyla insan ölümü tadar. Sonbahar bir ölüm gösterisidir. Vücudundaki hücrelerin her altı ayda bir değişmesiyle insan, senede iki defa ölümü tatmış olur. ?İnsanların hesap günleri yaklaştı. Böyleyken onlar hala gaflet içindeler. Ölümü düşünmekten nasıl da yüz çeviriyorlar!?(Enbiya, 1) ?De ki, kendisinden kaçtığınız ölüm bir gün mutlaka karşınıza çıkacaktır. Sonra görülen görülmeyen her şeyi bilen Allah'a döndürüleceksiniz.

Allahım Ölümü bizlere vuslat eyle... Ey merhameti sonsuz Sana geldim... Boyun büküp sana geldik... Affet bizi... Affet... Rahmetinle Kuşat Allah?ım...

Elde kalan bu kadarcık tohumu, yani ömrünün geriye kalan son senelerini iyi ek, iyi harca da; şu iki nefeslik şu fani dünyadan sonsuz bir cennet ömrü elde edesin? Çok kıymetli olan bu ömür kandili sönmeden aklını başına al da, fitilini düzelt, çabucak yağını koy, yani hayr u hasenat yaparak son günlerini amel-i salih ve ibadetle geçir, gönül kandilini uyandır.

Derinden bir ses geliyordu... gittikçe yaklaştı kulaklarıma... Gözlerimi açtım yavaşça... Bir an nerede olduğumu anlayamadım... Etrafa baktım boş boş...

Ve selam vereyim gönülden...

Dünya için gayretimiz malum... YA! AHİRET!

?Mezar ihya etmek; ne taşladır, ne tahta ile, ne de keçe iledir. Lekesiz bir gönülde, kendi iç temizlik aleminde, kendine bir mezar kazman icab eder ki, onun için Allah?ın yüce varlığı önünde kendi ham nefsinin iddia ve benliğini yok etmen gerekir.?

Gözlerimi kapattım.. Elimi sineye koydum... Tekrar baktım... Kimse yoktu... yoktu. Allah Allah... Anlam veremedim.. Hayal mi görmüştüm. Göz yanılması mıydı yoksa... Dalmıştım beklide...

Ya Rabbi!..

?Her kim ölüme hazırlık yapmış ise, ayağa kalksın!? diye ilan edilse, yine bir tek kişi yerinden kalkamaz!?

Bizi, fani?vakitlerimiz tükenmeden?, ?ömür güneşimiz batmadan? intibaha gelenlerden eyle ki, dünyaya dalıp da kendisini bir bardak suda helak edenlerin pişmanlık dolu akıbetlerine düşmeyelim!..

Çekilen sıkıntılar cefalar ziyan mı olsun?

Ben değiştiriyorum ismini...

Ayet-i kerimede iki hususa dikkat çekilmiştir:

Zamanıdır geç kalmışların telafisi.

Kalpte imanı yeşertme zamanıdır bu gün..

?Alo Ben Çağlar?

Karışmak istedim sularına... Sonra yolcuları, dışarıda kalanları düşündüm. Bana huzur veren yağmur onlar için zorluk muydu? Ulaşmak istedikleri yere ulaşmalarına engel miydi?Allah?ım bütün yolcuları koru kazasız belasız yerlerine ulaşmayı nasip eyle... dışarıda kalanlara yardım eyle...?

Bazen o sıcaklık iliklerime işliyor...

Bir gönül bahçesinin en nadide gülüne değil, o gönül bahçesinin sahibine ulaşmak için araladığım kapısın.

ey ölüm!

Ya Rabbim..!

Hala ümidim vardı... Yanlıştır diyordu bir ses... ölmedi diyordu... Ama ölmüştü işte... Yavrum bizi bırakmış gitmişti... Vade dolmuş ferman verilmişti..

evet ölüm aklımıza neredeyse hiç gelmeyen geldiğnde kaçıp gitsin diye unuttumaya çalışştığımız ölüm ama şu sözler ne güzel keşke böyle düşünebilsem

Eğer ipekli hoş elbiseler içerisinde isen, o kumaşı da günün birinde sen kendin dokumuşsundur.

Bir o kadar sıcak ve samimisin seni vuslat bilene.

Gözlerim doldu... Şu an Azrail A. s. gelse nasıl gelirdi.. Güzel bir prens gibi mi gelirdi... Yoksa dehşetinden nutkumdu tutulurdu... . Allahım merhametinle muamele eyle bu günahkar kuluna... Affet... Cümle müminleri rahmetinle kuşat...

Fatır Suresi?nde, Cehenneme atılan günahkarların Cenab-ı Hakk?a şöyle yalvardıkları tasvir edilir:

merhaba vuslat...

Bir aracısın sadece sevgiliye kavuşmaya,

ÖLÜM NEDİR?

Bu iki sual karşısında kafir ve günahkarların ortak cevabı, nedamet dolu acı bir itiraftan ibaret olmuştur. Ancak artık iş işten geçmiştir.

Merhaba vuslat ve merhaba ölüm

İnsan idraki, hayatın med-cezirleri, yani yokuş ve inişleri içinde, ?yaşama sevinci? ile?ölümde ürperiş? gibi iki müthiş zıtlığın arasında bir ömür boyu çalkalanır durur. Daimi bir akış içinde olan hayat ile ölümün hakiki manaları idrak edilmeden, yaratılışın sır ve hikmeti ile insanın gerçek mahiyeti de layıkıyla kavranamaz. Kainatın küçük bir kopyası olan vücudumuzda her an kaç bin hücre doğuyor ve ölüyor. Sanki o, tıpkı kainat gibi; bir tarafıyla doğumevi, bir tarafıyla mezarlık? İşte fani olan bu hayat sahnesinde gerçekleşen nefsani başarılar, deniz kenarında oynayan çocukların, gelecek bir dalga ile yok olmaya mahkum, kumdan yapılmış evleri ve oyuncakları kabilindendir.

Akıtıp bütün kirleri, gözyaşı ile yıkama zamanı?

Vuslat olsun adın...

Yağmur yağıyordu hala... sokaklar boş ve sırılsıklamdı... Yolları yıkamış temizlemişti... Ahhh!! yağmurlar şu yüreğime de yağın... Yıkayın kir namına ne varsa... Yağar mısınız söz dinlemez gönüle... Sen rahmetsin... Bereketsin toprağa.. Can olursun cümle canlara... Hayat olursun... Sensiz kurur cümle nebadat, sensiz ölür canlar...

"Ölecek miyim tam da söyleyecek çağımda

Mesnevi?de, bu dünyaya dalanların boş hayal ve hülyalarla, paha biçilemez ömürlerini nasıl heder ettikleri de şöyle tasvir edilmektedir:

GEÇ KALMIŞLIĞIN TELEFİ:ZAMAN

Ölüm güzel şey; budur perde ardından haber

Cennet ve cemellullah olsun soyadın...

Söylenmedik cümlenin hasreti dudağımda...

VUSLATIM OL EY ÖLÜM

Bizler mezarımızı da, cenneti, cehennemi de, tümünü kendi ellerimizle yaparız.

Ve yürekten kaynayarak yakarma zamanı?

Ömürde öyle değil midir? Vardır haktır biliriz de bilmesine, çok uzak tutarız kendimizden? Başkalarına gelir bize gelmez sanırız uzun zaman? Bitmez sanılan, gelmez sanılan, ansızın geliverir, biter tükenmeyen mürekkebi ömrün?

Hakk?ın sevdası ile ölüvermek ne güzel!

Selam vereyim sana en derinden...

Henüz var..! Daha erken..! Niye acele ediyorum ki..! Daha gencim..!

Ayna beyaz yüzlü kişinin karşısında hoş beyaz renklidir. Siyah bir zencinin karşısına da simsiyahtır.

Ne çok sevdik bu gurbet yurdunu, ne çok bel bağladık.

?Dünyaya gönül verenler, tıpkı gölge avlayan avcıya benzerler. Gölge nasıl onların malı olabilir? Nitekim budala bir avcı, kuşun gölgesini kuş zannetti de onu yakalamak istedi. Fakat dalın üzerindeki kuş bile bu ahmağa şaştı kaldı.?

Tükenmez kalem gibi hayallerimiz! Tükenmez zannederken mürekkebi, bir gün ansızın bitiverir? Yarım kalır yazılacak olanlar? Oysa daha ne çok şeyimiz vardır yazacak..!

Osman Nuri TOPBAŞ

Konuşmakta zorlanıyordu? Göktuğ bir kaza geçirdi teyze... Hastahanedeyiz..?.

Sonra hepsi silindi...

Her cana ki ölümü takdir etmiştir Ezel,

alıntıdır..

her ''canlı'' ölümü tad alacaktır. keyifleri kaçıran yüzleri buruklaştıran, gözbebekleri genişleten ölümü, kalbinizden çıkartmayınız.

Dedikodulardan, manasız söz ve gevezelikten dilini tut. Paran varsa, onları yoksullara vermek için avucunu aç. Nefsin hodgamlığından vazgeç, cömertlik ve diğergamlığı ortaya koy.?

?Aleyküm Selam... Oğlum...?

Başımı cama dayadım tekrar. Yatmak istemiyordum.. Bu geceyi farklı kılan bir şeyler vardı... Uyumayacaktım... Elimi kalbime koydum, dilimi damağa yapıştırdım... Gözlerimi kapattım...

Yanlarına vardık?oğlum nasıl nerde? diye sordum... Başlar eğik? başınız sağolsun? dediler...

Bazen hayvanların insanlardan çok daha iyi dost olabileceğini de düşünüyorum... Ve daha zararsız... Gerçek dostlar da vardı bilene... Bulabilene... Arayana dost vardı... Lütfedip buldursun Rabbül Alemin... Buluştursun inşallah...

Ne söylerler ne bir haber verirler!..

Ölüm ölene bayram bayrama sevinmek var

Hadisi şerifte; ?Hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya, yarın ölecekmiş gibi ahirete hazırlanın?buyrulur?

Ölümün ürkütücü ağırlığını, kelimelerin zayıf omuzları taşıyamaz. Ölüm karşısında bütün fani güçler sona erer ve erir. Kabristanların öğüt vermekte olan sessiz feryatları karşısında, hassas gönüllerden gelen akisler, ancak gözyaşları ve kuru hıçkırıklardır.

İnsan ne tuhaftır ki, bir-iki günlük misafir olarak bulunduğu bu dünyada kendini aldatır. Her gün cenaze sahnelerini seyrettiği halde ölümü kendine uzak görür. Kendisini, kaybetmesi her an muhtemel olan fani emanetlerin daimi sahibi sanır. Halbuki insan, ruhuna cesed giydirilerek bir kapıdan dünyaya dahil edildiğinde, artık bir ölüm yolcusu demektir. O yolun bir hazırlık mekanına girmiştir de, bunu hiç hatırına getirmez. Bir gün gelir, ruh cesedden soyundurulur. Ahiret kapısı olan kabirde diğer bir büyük yolculuğa uğurlanır.

Nefes aldığımız şu an çok değerli ve hala nefes alabiliyorken, silkinme zamanıdır gafletten? O vakit bu vakittir. Bütün ertelenenleri yapma zamanı?

Aklını başına al da; bu işi yarına bırakma. Nice yarınlar geldi geçti. Hemen tövbe ve istiğfar ile işe başla ki, ekin mevsimi, iyilik günleri büsbütün geçmesin.

Bilin ki, dünya hayatı ancak bir oyun, bir eğlence, bir süs, aranızda karşılıklı bir övünme, çok mal ve evlat sahibi olma yarışından ibarettir. . Tıpkı şöyle: Bir yağmur ki, bitirdiği bitki çiftçilerin hoşuna gider. Sonra kurumaya yüz tutar da sen onu sararmış olarak görürsün. Sonra da çer çöp olur. Ahirette ise çetin bir azap ve Allah?ın mağfiret ve rızası vardır. Dünya hayatı, aldanış metaından başka bir şey değildir.

Hani verseler gurbette kalabilirdik de?

özleminden ağıt yaktığım,

?Kendine gel ey yolcu! Kendine gel! Akşam oldu; ömür güneşi batmak üzere?

?O, hanginizin daha güzel davranacağını denemek için ölüm ve hayatı yaratmıştır.?

Birincisi, insanın hayat ve ölümün hakikati üzerinde düşünecek kadar bir vakti olup olmadığına;

ismim öyle soğukki bilmeyene...

Halbuki dünya; gurbet, çalışma, kazanma yeri değimlidir? Sılaya öz vatana dönünce rahat yaşamak, huzura ermek, sıkıntı çekmemek için?

Başları ucunda hece taşları,

Gözlerimi açtım... Kimse yoktu... Yoktu... Allah?ım Aklımı koru... Neydi bu şimdi.. Hiç bir anlam veremedim... İçim ürperdi... Sana sığındım Allah?ım.. Sana sığındım...

?İnna lillahi ve inna ileyhi raciun? sözleri döküldü dudaklarımdan... İçimi korkunç bir acı kapladı... Acaba yine hayal mi görüyordum... uyumuş olabilir miydim.!?

Dünya hayatı; ister sarayda, ister saman üzerinde yaşansın, bütün yolların ve kıvrımların mecburi çıkış noktası kabirdir. Tarih şahiddir ki, bu toprak, zengin-fakir, köle-sultan, yaşlı-genç bütün insanların önce meskeni, sonra da kabri olmuştur. Yunus Emre bu hakikati ne güzel terennüm eder:

O yaprak iyi ise de, kötü ise de, senin ağacından senden bitmiş çıkmıştır. Nasıl ki hoş olsun veya olmasın, senin gönlüne gelen her hayal, her düşünce senden, senin kendi varlığından gelmiştir, ölümü de aynen bunun gibi bil.

Dünya aldatıcı bir serap, ahiret ise ölümsüz bir hayattır. Ölüm, kişinin hususi kıyametidir. Kıyametimizden evvel uyanalım ki, nedamete uğrayanlardan olmayalım.

Bu ihtişam içerisinde ölüm bilmecesi, öteden beri peygamberlerle irşad olunmalarına rağmen, beşeriyeti meşgul eden en ciddi ve hayati bir mesele olmuştur. Zaman zaman korkunç iz?aç halkalarıyla zehirli bir yılan gibi zihinlerde çöreklenen bu mesele, ölenlerin mor dudaklarında düğümlenmiş ve derin sükutların sırrında gizlenmiştir. Herkesi hayat mevzuunda ateşli bir girdab halinde saran ölüm, istisnasız bütün başlara çökecek en çetin bir istikbal musibetidir. Bu yüzden onun sırrını çözmek, ancak peygamberlerin irşadları, yani vahyin rehberliği ile mümkündür.

İşte sonsuzluk üzerinde bir sabun köpüğünden farksız bu kısa hayat içinde, ölümün, insanoğlunu, ne zaman ve nerede yakalayacağı derin bir meçhuldür. Zira ölüm için bir sıra ve nöbet olmadığı gibi, herhangi bir sebep ve bahane de şart değildir. Her doğan canlı, o an, ölüme hazır bir namzeddir. Adeta her insan, ölecek yaştadır. Ondan kaçıp kurtulacak ne bir zaman, ne de bir mekan vardır. İnsanın ölüm karşısındaki çaresizliği ayet-i kerimede şöyle tasvir edilmektedir:

Hz. Mevlana?mız bu dünya bir dağa benzer yapıp ettiklerimizde sese benzer mutlaka o ses yankılanıp geri bize dönecektir demiştir.

Eğer sen iman sahibi isen ölümünde tatlı bir eminliktir, hoşluktur, güzelliktir. Eğer kafir gibi acı isen ölümünde acıdır kötüdür.

?Her can, ölümü tadacaktır.? (el-Enbiya, 35)

Oğlumun ev arkadaşı, neden arıyordu bu saatte...

Öğüdümü dinle, nefis güçlü bir bağdır. Bizi iyilikten alıkoyar. Hak yolunda sana engel olur. Yenileşmek, kendini tamir etmek istiyorsan, eskiyi çıkar at; bedene ait isteklerden vazgeç; ruhani zevkleri, manevi heyecan ve lezzetleri ara.

Yağmur yağıyordu... Sadece Aydınlığa yağıyor, karanlığa yağmıyor gibiydi... Gecenin aydınlığında yağmur ne güzel görünüyordu... Ne güzel yağıyordu.. Sesi ruhumu dinlendiriyordu... ıslanmak istedim atında...

Kiminin başında sararır otlar,

Ey Oğul; herkesin ölümü kendi rengindedir. İnsanı Allah?a kavuşturduğunu düşünmeden, ölümün gerçek yüzünü bilmeden, ölümden nefret edenlere, ölüme düşman olanlara, ölüm korkunç düşman gibi görünür. Ölümün hakikatını bilip, ona dost olanların karşısına da ölüm dost olarak çıkar.

Başım cama dayanmış halde duruyordum... Gün açmaya başlamış yağmur dinmişti ve telefon çalıyordu... Rüya... Allah?ım rüyamıydı?Yavaş yavaş kalktım.. Telefonu açmak istemedim bir zaman... Öylece baktım.. Kimdi?

Üzerinde türlü otlar bitenler,

Özellikle toprak içerisinde yaşayan çeşitli böceklerin gözlerimiz ve dudaklarımız üzerinde dolaşmasını düşünmek bile istemeyiz.

?Bugün akşama kadar yaşayacağım, diyen ayağa kalksın!? diye ilan etse, bir tek kişi ayağa kalkmaz. Şaşılacak şeydir ki, bu hakikate rağmen, bütün halka:

? Hayırdır oğul...?

Hiç güzel olmasaydı ölür müydü peygamber?"

Ölüm, bu kadar yakın ve herkes için muhakkak vaki olacak bir hakikat iken insanoğlunun, sanki bu dünyada ebedi kalacakmış gibi beyhude meşgalelerle ömür sermayesini tüketmesi ne acayip bir haldir?!. İnsanların bu gafletlerini Süfyan-ı Sevri -kuddise sirruh- şöyle bir misalle ifade etmektedir:

Amin.

Toprağa gark olmuş nazik tenleri,

Ölüm bir aynadır. Senin her türlü görüntün oraya vurur akseder, oradan sana görünür. Ayana sendeki güzelliği sana gösterince Ölmek ne hoş bir şeymiş dersin. Sendeki kötülüğü sana gösterince de ölümden korkup kaçmak istersin. Ölümün hoşluğu da sensin, korkup kaçmaya çalıştığın çirkin yüzü de sensin

Yavrumun yattığı yeri gösterdiler bize... İçeri girdik... Üzeri beyaz bir örtüyle örtülmüştü... Yüreğim dolup olup taştı.. Yanına vardım... Ağlayarak örtüyü kaldırdım yüzünden...

Ey gönül sana rahmet gözden yağan yağmurlardır...

İnsan, hiç düşünmez mi ki; ömrü boyunca sayısız kere ölümle yüz yüze gelmektedir. Yaşanan hastalıklar, beklenmeyen sürprizler, meydana gelen felaketler, hayatta her an mevcud olan, fakat insanın gaflet ve acziyeti sebebiyle çoğu kez habersiz olduğu nice hayati tehlikeler, ölümle insan arasında ne ince bir perde bulunduğunu göstermiyor mu?

?Eğer bir yere toplanmış bir kalabalığa tellal:

Ey dünya kuyusuna düşmüş olan Yusuf! İp uzandı, onu iki elinle sıkıca tut. İpten gafil olma ve yakalamışken bırakma; çünkü ömür tükendi, akşam oldu.?

Her saniyesi bir yıllık cehennem azabı olur. Nihayet adam, çalışma saatine az bir zaman kala arkadaşı vesilesiyle kurtulur; kurtulur ama simsiyah saçları o bir iki saat içinde bembeyaz olmuştur...

Bitmeden mürekkebi ömrün TÖVBE zamanı?

?Yeryüzünde bulunan her şey fanidir.? (er-Rahman, 26)

İnsanoğlu bu fani alemde, ne kadar uzun yaşarsa yaşasın, ahiretteki hayata kıyasla kısacık bir müddetten ibarettir. Nitekim ayet-i kerimede buyurulmuştur ki:

sabret az kaldı zaten:)

?Size iki nasihatçi bıraktım. Biri susar, diğeri konuşur. Susan nasihatçi ölüm, konuşan ise Kur?an-ı Kerim?dir.?

Bütün semavi dinlerin ittifakla haber verdiği?ahiret?i, bilhassa Kur?an-ı Kerim, akli, hissi ve ahlaki nice delilleriyle tafsilatlı bir şekilde izah etmiştir. Cenab-ı Hak, dünya hayatında varlık sahnesine çıkışımızın hikmetini, Mülk suresinin 2. ayetinde şöyle beyan eder:

Tekbirlele evin tam karşısına geldiklerinde bir an durdular... Yürümekte zorlanan kadın başını kaldırıp baktı... Tanıyor muydum onu.. Hiç yabancı değil gibiydi... Gayri ihtiyarı başımı camdan uzaklaştırdım bakmaya devam ederek... Kalbim çarpmaya başladı... Gözlerimi kapattım yeniden.. Yaşlar boşandı pınarlarından... Ölüm güzeldi.. ölüm güzeldir... Vuslattır... tekrar tekrar bu sözleri tekrarladım

Ayet-i kerimelerde buyurulur:

Sabahın ilk ışıklarında hastahanenin önünde bulduk kendimizi... Yürümekte zorlanıyordum... Yavrumu nasıl bulacaktım... ne haldeydi... Yol boyu sadece dua ettim... Kapıdan içeri girdiğimizde arkadaşlarıyla göz göze geldik önce.. Sonra başları öne düştü... Ağlıyorlardı...

Selim bir akıl sahibi düşünmez mi ki, kainatta her şey; bir tek çekirdeğin patlamasından bahar şenliğine, doğumlardan ölümlere ve mikro alemden makro aleme, zerrelerden kürelere kadar layıkıyla kavranması imkansız dehşetli bir nizam ve intizam ile takdir edilmiş bir ahenk içinde devam edip gider. Peki, bu kusursuz ahengin ve sarsılmaz nizamın sanatkarı ve halıkı kimdir? Başlı başına kainat da, onun ufak bir modeli olan en küçük parçası da; insan idrakini aciz bırakan bir mükemmellik, hikmet ve ibret manzumesi değil midir?

En büyük nedamet sebeplerinin başında?zaman?ın boşa harcanması gelir. Ölümü bilen, fani dünya lezzetlerine, yolculuğunu bilen de dünya misafirhanesindeki fani oyuncaklara aldanmaz! Çünkü eşya, ondan ayrılmayacak bir surette dünya misafirhanesine aittir. Bütün fani nimetler, bir kişide toplansa ve o, huzur ve saadet içinde bin yıl yaşasa ne fayda!? Sonunda gideceği yer, bu kara toprağın altı, bu yağız yerin bir çukuru değil midir?

Dünyanın etrafında dönerken asıl vatanımız olan ahiret unutulur gider.

Ansızın gelen seslerle irkildim... Bu seslerde neyin nesiydi? Sesin geldiği tarafa baktım.. İçim ürperdi birden... Bir gurup insan omuzlarında bir tabutla geliyordu sanki... İnanmakta zorlandım.. Sokak lambalarının altına gelinceye kadar da emin olamadım... Evet bir tabuttu... Dört kişi omuzlarına almış, arkasında da birkaç kişi...

?YA RABBİ BEN PİŞMANIM, BÜTÜN YAPMIŞ OLDUĞUM GÜNAHLARDAN, KEŞKE YAPMASAYDIM, İNŞALLAH BİR DAHA YAPMAYACAĞIM?deme zamanı?

N. F. K

İnsan; bir kendisine, bir de etrafına alıcı ve anlayıcı gözlerle bakınca derhal fark eder ki; dünya denilen bu imtihan dershanesindeki kudret akışları ve ilahi sanat karşısında ahiretin imkansızlığından bahsetmek, gülünç ve abes olur. Görebilen kalpler için bu alem, sayısız harikalarla doludur.

Şu bir gerçek ki; ölüm denilen şey sadece bizim aynada kendimize bir anlık bakışımızdır. O nedenle de bizler gerçekte ölümden değil kendi kendimizden, aynaya yansıyan kendi çirkin görüntümüzden korkuyoruz.

Kiminin başında biter ağaçlar,

Asıl özlediğim değilsin sen, özlenen değilsin...

Kadın denileni yapar ve gelir Validemiz?e teşekkür eder. İbrahim et Teymi der ki; ?İki şey var ki benim için dünyada zevk lezzet bırakmadı: Ölüm ve Allah'ın huzuruna çıkma endişesi. Ömer b. Abdülaziz, her gece bir sohbet grubu toplar, onların ölümden bahsetmelerini sağlardı. Ölümden bahsedilince hepsi de hüngür hüngür ağlardı. Ömer b. Abdülaziz der ki; ?Sıkıntılı bir hayat yaşayan ölümü hatırlasa teselli bulur, rahat bir hayata sahipse, dünya sevgisinden kurtulur.? Eş?as diyor ki, ?Ben ne zaman Hasan Basri Hazretlerinin yanına girsem, devamlı cehennemden, ölümden bahsederdi.? Hadis: El Keyyisü men dane nefsehu ve amile lima ba?del mevt: ?akıllı kimse kendini Allah karşısında küçük gören ve ölümden sonrası için çalışandır.? Hasan Basri Hazretleri der ki; ?Ne kadar büyük ve akıllı insan tanıdıysam, hepsini de ölümle içli dışlı gördüm.? Hadis: ?Allah?a kavuşmak istemeyene Allah' da kavuşmak istemez.? O?nunla büyük randevu, yani O?na kavuşma vesilesi ölümdür. Ölümü hatırlamayanı Allah 'da hatırlamaz. Ölüm istenmez ama hatırlanmalıdır. Abdullah b. Salebe şöyle diyordu: ?Kefeniniz kefencinin elinden çıkmış, siz hala gülüyorsunuz.!? Demir fırınında kalan bir işçinin yaşanmış hikayesi: Bir işçi yanlışlıkla demirin bilmem kaçbin derecede eritildiği fırında kalır. Fırının çalışma saati yaklaştıkça adam erir.

Gözlerini kapattım usulca... Yüzüne yayılan tebessüm ona ne kadar yakışmıştı... Ne kadar güzeldi yavrum... Doğduğu gün gibi parlıyordu yüzü yavrumun... Allahım Yavrumu merhametinle kuşat...

, Allah için akan yaşlar Rahmettir... deryadır gönüle... Yağın ey gözlerim... Allah için yağın... Yunusca yağın Mevlanaca yağın...

Sonra toprağa kavuşuyor, bereket oluyordu, hayat oluyordu her canlıda... ayrılık acısı vuslata dönüyordu.. mutluluğa dönüyordu...

Evlerin camlarına kaydı gözüm... Kimse duymamıştı bu sesleri... Kimse açmamıştı ışıklarını...

Kaldırımın kenarında duran kediye takıldı gözüm... Sırılsıklam olmuştu... Sığınacak kuru bir yer bulamamış mıydı acaba? Sesimi duymadığını bildiğim halde ona seslendim. uzaktan uzağa nazladım...?gelip alayım mı seni aç mısın..?Tam gidip almaya karar verdiğim anda, kedi başını çevirip baktı... Bir iki kez miyavladı.. Hissetmişti.. Evet o sevildiğini hissetmiş cevap vermişti... Koşarak gözden kayboldu...

?İnsan, parmağını deryaya batırıp çıkardığında, onda ne kadar su kalmışsa, dünya hayatı da ahirete göre o kadardır.?

Nasıl hazırlandık, nasıl çıktık yola hiç hatırlamıyorum...

beni en çok etkileyen ayet küllü nefsin zaikatül mevt... tabi devamı var. insanın hayatını düzenlemesi gerekirse ki gerekir bu ayeti çokça zikr etmeli ve aklından hiç çıkarmamalı. RABBİM imanlı bir şekilde ölmeyi nasip etsin bizlere.

Kimisinin tacı yoktur başında,

Çoğu zaman hayaller gerçekleşmez ama umutlar asla bitmez. Biri biterse diğeri gelir alır yerini, hayaller kurulur yeni baştan?

Hayat bir uykudur, ölünce uyanır insan; sen erken davran ölmeden önce uyan...

Yeniden uyanış, yeniden doğma zamanı?

ve merhaba ölüm...

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum... Çalan telefon la kendime geldim.. Acı acı çalar mıydı telefon... Evet..! Gecenin ilerlemiş saatinde telefon acı acı çalardı...

Çünkü ölüm bir aynadır. O aynada görüp ürktüğün, korktuğun da ölümün çehresi değil, senin kendi çirkin yüzündür. Sen kendi çirkin amelinden, kendi çirkin yüzünden korkuyorsun.

Bazen içim ürperiyor...

Kimi masum kimi güzel yiğitler

Seni her düşündüğümde; soğukmu sıcakmı olduğunu bilemediğim bir rüzgar yalıyor yüzümü...

Öyleyse herkesin kapısını bir gün mutlaka çalacak olan ölüm, idrak sahibi bütün varlıkların çözmeye mecbur bulunduğu dehşetli bir muammadır. Mevlana Hazretleri bu muammanın mahiyetini şöyle ifade etmektedir:

? kıyamet gününü gördüklerinde sadece bir akşam vakti ya da kuşluk zamanı kadar kaldıklarını sanırlar.? (Naziat, 46)

Kimi altı kimi yedi yaşında,

Sana kavuşamadığımdan ağladığım gecelerim var.

Gelin duadan unutman bunları,

Yalancı dünyaya konup göçenler,

Bu dünya hayatı ancak bir eğlence ve oyundan ibarettir. Ahiret yurduna gelince işte gerçek hayat odur.. (ankebut 64)

Ve ben seni bir gönül bahçesine girer gibi karşılayayım.

Yağmur rahmetti...

Herkes bedeninin ölümünü düşünüyor. Kalbinin ölümünü düşünen yok. Asıl önemli olan kalbin ölmesidir...

Ne söylerler ne bir haber verirler!

Bembeyaz olmuştu yüzü yavrumun... alnında biriken boncuk boncuk terler vardı... Eğildim şefkatle öptüm alnından... ?İnna lillahi ve inna ileyhi Raciun?

(Hadid 20 )

Mevlana Hazretleri de, ölümün eşiğinde yaşayan, buna rağmen günlerini; hem dünya ve hem de ahirette fayda vermeyecek boş işlerle heba eden insana şöyle seslenmektedir:

?Allah?ım... Allah?ım? dedim.. Sesim bana ne kadar uzaktan geliyordu...?Allah?ım...?

Sen ölümün hoş yüzünü de, çirkin yüzünü de kendi yüzünde, kendi işlerinde ara. Bunca sözün özü şu ki: Sen ne isen ölümde odur. Korkacaksan sen kendinden kork.

Yunus der ki gör takdirin işleri,

. Yağmur Rahmetti... bulutlardan ayrılırken, ağlıyordu.

Boynu büküp sığınma zamanı sığınılacak tek limana?

Düşünülmelidir ki, ne dünyada ölümden kaçacak bir zaman ve mekan, ne kabirde tekrar geriye dönecek bir imkan, ne de kıyametin şiddetinden sığınacak bir barınak vardır.

sen karşılananların en özelisin, en güzeli...

Kimisi dördünde kimi beşinde,

alıntı

?Onlar orada, «Rabbimiz!.. Bizi çıkar, yaptığımızın yerine salih ameller işleyelim!.. diye feryad ederler. Size aklını başına alabilecek kimsenin düşünebileceği kadar bir ömür vermedik mi? Size uyarıcı de gelmedi mi? Şimdi tadın azabı! Zalimlerin yardımcısı yoktur.? (Fatır, 37)

İşti, aştı, evlilikti, derken ömür geçer gider farkına varmadan.

?Nerede olursanız olun, ölüm size ulaşır!.. Sarp ve sağlam kalelerde olsanız bile!..? (Nisa, 78)

O siz yaptığınız her şeyi teker teker haber verecektir.? (Cuma, Hadis:Eksiru zikra hadimil lezzat: ?Bütün lezzetleri acılaştıran ölümü çok zikredin.? Hadis: ?Ölümü çokca anın. Eğer benim bildiklerimi bilseydiniz, çok ağlar az gülerdiniz.? Rivayete göre Hazreti Ömer, kendisine ölümü hatırlatacak bir adam tutmuştu. Sonra saçları ağarmaya başlayınca adama gerek kalmadığını söyledi ve bıraktı. Bir kadın Hazreti Aişe Validemiz?e gelerek kalbim çok katı, ne yapayım der. Validemiz de ona ölümü hatırlamasını tavsiye eder.

Hz. Mevlana Aynı şeyleri Divan-ı Kebirde de dile getirmiştir. Clt.3.966

Ey ölümden korkup kaçan kişi, işin aslını, sözün de doğrusunu istersen, sen ölümden korkmuyorsun, aslında sen kendi kendinden korkuyorsun.

dört harflik bir kelime nasıl bu kadar korkutabilir insanları?

?Alo... Selamun Aleyküm anne... Uyuyor muydun.?

Eğer sana bir diken batmış ise, bu dikenle yaralanmış isen, o dikeni sen kendin dikmişsindir.

Peygamber Efendimiz de dünya hayatının müddet, kıymet ve büyüklüğü hakkında şöyle bir kıyasta bulunmuştur:

?başınız sağolsun? bir müddet yankılandı kulaklarımda... Bıcak saplanmıştı sineye kanatıyor, dağlıyordu..

Amin, Velhamdülillahi Rabbülalemin.

? Allah?a koşun? (Zariyat, 50) sırrından nasib alarak rahmet-i ilahiyyeyi yegane sığınak edinmelidir.

bir vesile...

Yağmur şiddetini iyice Artırmıştı... esen rüzgarla cama çarpıyordu.. Az önceki sakinliğinden eser kalmamıştı..

En güzel karşılanması gereken sensin...

Mevlana Celaleddin-i Rumi Hazretleri başka beyitlerinde de insanı, dünya kuyusuna düşen Hazret-i Yusuf -aleyhisselam-?a benzetmektedir:

Bir anlam veremedim... Saate baktım üçe geliyordu... Neden bu saatte ve nereye gidiyorlardı.. Buralarda mezarlıkta yoktu..

Senin her şeye gücün yeter...

Dökülmüştür kirpikleri kaşları,

Bir müddet kıpırdamadan bekledim... Bakmasam mı acaba... Korkuyordum...

Başımı cama dayadım. Seyre daldım gecenin alaca renklerini... Hiç bir şey hissetmeden boşluğa bakıyordum öylece... Uyku, uykusuzluğun koynunda kalmıştı. Kalbim sineden çok uzaklara taşınmış firar etmiş gibiydi.. Gözlerim acıyordu ama düşmüyordu damlalar...

Unutmadan ölümü, unutmadan öz yurdu, rıza üzere yaşama zamanı?

Hesap zor, imtihan çetin! Sen yardım eyle Ya Rab! Amin.

İşte yine aynı uğultu... Başımı çevirdim... Yine elimi sineye koyup?Sana sığındım Ya Rabbim?. dedim..

Her şey birer birer silindi... Bir acı kalmıştı yüreğimde birde yağmurun sesi... Sonra Tekbir sesleri çınladı kulaklarımda... Bir tabut geçiyordu gözlerimin önünden birde iki büklüm yürüyen kadın...

Önde omuzlar üzerinde taşınan tabut... Arkasında bir gurup insan yukardan aşağı iniyorlardı... Yaklaştıkça sesler de netleşti... Tekbir sesleri yankılandı her yerde.. Sonra selatu selamlar yükseli... Bir kadın iki büklüm yürüyordu...

Ya Rab sen verdin Sen aldın...

Temiz bir başlangıç yapmanın zamanıdır bu gün.

Ağlıyordum... Başım secdeye varıyordu... Şükrediyor... Affet diyordum...

Bana göre ise bir ilkbaharda toprağı ilk olarak yarıp çıkan sevda çiçeğisin.

Sadece iki hece nasıl uykuları kaçırabilirki?

Sokak lambalarının yer yer aydınlattığı sokaklarda hüzün hakimdi.. biraz aydınlık biraz karanlık yansıyordu kaldırımlarında.. yüreğim gibi.. Oda öyle değil miydi?Belki de kapkaraydı.. Işığa hasret karanlık yollarda geziniyordu...

Ölüm yokluk değil, hiçlik değil, bitiş değil, bir ebedi uyku değil; bilakis bir var oluştur. Aynen bir tohum gibi; yerin altına girer fakat vakt-i merhunu gelince, bir sünbül olarak arz-ı didar eder. Yine o, bir hiç hükmünde olan dünyadan her şey olan Allah'a yürüyüştür. O, bir başlangıçtır. Esas ve ebedi hayatın başlangıcı. Ve o bir uyanıştır. Hazreti Ali Efendimiz?in ifadesiyle, bu dünya bir rüyadır. İnsanlar ölünce uyanırlar. O bir vuslattır; aşığın Maşuk?a, dostun Dost?a vuslatı. Sahabeden Huzeyfe el Yemani, son demlerini yaşarken şöyle diyordu: ?Dost aniden geldi, dostun gelişine pişman olan asla iflah olmaz.? Ölüm yıllardır süren vatan hasretinin bitişidir.

Çünkü senin ruhun bir ağaca benzer. Ölüm ise o ağacın yaprağı gibidir. Her yaprak ise ağacın cinsine göredir.

Madem ki, her faninin meçhul bir zaman ve mekanda Azrail?le karşılaşacağı muhakkaktır ve ölümden kaçılacak hiçbir yer yoktur; o halde insan:

Ölüm nasıl gelirdi acaba... Şu an gelse hazır mıydım? ?Ölüm vuslatım olda gel...? dedim. Sonra, kendi halime güldüm... Böyle söyleyince vuslat mı olurdu ölüm... Ne garip kadınsın... Azığın var mı, ne hazırladın ahiret yurdu için...? Vuslatım ol gel? Ne kolay söylenmiş bir söz.. Ne kadar cahilane...

Mevlana hazretleri dünyanın gerçek yüzünü şöyle ifade eder:

Anne..!!! Bir an bocaladım... Rüyaymış... Çok şükür rüyaymış... Kendime çeki düzen verdim;