taasup hat safaya varınca bırakınız şeyhi-hocayı kendini rasul ilan eden evrenesoğluna dahi tabi olunabilmektedir...

"Ben üç şeyde Rabbime muvafakat ettim: Ey Allah?ın Elçisi, İbrahim makamını namazgah edinelim, dedim. Müteakiben 'Siz de İbrahim makamından bir namazgah edinin!' (Bakara, 2/215) ayeti nazil oldu.

Cenab-ı Hak buyurmuştur ki:"Senden önce gönderilen her resul ve her nebi bir temennide bulunduğu zaman, şeytan onun temennisine bir şey sokmuştur. Fakat Allah, şeytanın soktuğu şeyi iptal eder, sonra da ayetlerini sağlamlaştırır.(hacc suresi 52)"

Kelam ilminde, sadece peygamberlerin ilhamı, bilgi kaynağı olarak kabul edilir.

işte taasup ve tefridin götürdüğü nokta budur...

Kendisine ilham verilen kimse için ise, doğru söz konusu olduğu gibi, hata da söz konusudur. Kitap ile Sünnet, onun doğrusunu hatasından ayırıp ayıklar. Bu nedenle bütün veliler, Kitaba ve Sünnete muhtaç durumdadırlar, bütün işlerini mutlaka Hz. Peygamber?den gelen haberlere göre ölçüp değerlendirmeleri gerekir. Resulullah?tan aktarılan haberlere uyanlar gerçek; buna muhalif olanlar ise yanlıştır. Eğer bu hususta o kimseler, gerçeği bulabilmek için iyi niyet içerisinde, olanca çabalarını harcayıp içtihat etmişlerse, Cenab-ı Hak onların içtihatlarının karşılığını ve ecrini verecek, hatalarına da bağışlayacaktır.

Bilgi edinme yollarının belirlenmesi, akidevi bir konu olduğundan akaid kitaplarında ele alınmış, bilgi edinme vasıtaları sıralanmıştır. İlhamın ise bunlardan olmadığı beyan edilmiştir:

Ashab-ı kiramın, kendi düşüncelerini ve kararlarını itham etmelerinin misalleri pek çoktur. Halbuki onlar, bu ümmetin en hayırlıları, kalpleri en temiz, ilimleri en derin olanlarıdır. Nefsani ve şeytani ahvalden en uzak bulunanlar onlardır. Kitaba ve Sünnete en çok ittiba edenler de onlardır. Kitabı ve Sünneti aradan çıkarıp "Bana kalbim, Rabbimden alarak dedi ki..." diyenler ise, Kitaba ve Sünnete en uzak olanlardır. Gerçekten züht ve takva sahibi olanlar ise, dosdoğru yol üzerinde bulunup, asla şahsi keşiflerine ve ilhamlarına önem vermezler. Bunları kendilerine hakem tanımazlar. Herhangi keşfi ve ilhamı, Kitaptan ve Sünnetten iki şahit olmaksızın kabul etmezler. İşte bu ümmetin gerçek sufileri de bunlardır.

muhakkak...

ilham reddedilmeyecek derecede sabit bir olaydır. ama itikaden diğer kişileri bağlayıcı değildir.

"Kendilerine ilham olunanlar" şeklinde tercüme edilen "muhaddesun" hakkında İmam Buhari, "Onların dillerine bir şeyin doğrusu geliverir." ; İmam Süfyan b. Uyeyne, "Muhaddes diye kavrayışlı ve anlayışlı kişiye denir." ; İmam Cafer Sadık da, "Muhaddes, Allah?ın kendisine gerçekleri anlamasını sağladığı kimsedir." demişlerdir.

İlham, feyiz yolu ile kalbe ilka olunan manadır, diye tarif edilir.

Ebu Bekir ed-Dekkak şöyle der: "Zahirde emir ve nehiylerin hududunu zayi eden bir kimse, batında kalbi müşahededen mahrum kalır."

Yine Cüneyd şöyle demiştir: "Bizim bu mesleğimiz, Kitaba ve Sünnete uygunluk şartına bağlıdır. Kur'an?ı hıfzetmeyen, hadis yazmayan ve fıkıh ilmiyle meşgul olmayan bir kimse, kendisine uyulacak birisi değildir."

günümüzde sıklıkla şu cümlelere rastlamaktayız:

her bir tarikat cemaat kendi şeyhini hak görüp en sahih yol ilan etmekte ancak diğerleri onlardaki kusuru dillendirmektedirler...

Yüce Allah, "Böylece biz, her peygambere insan ve cin şeytanlarını düşman yaptık. , aldatmak için birbirlerine yaldızlı sözler fısıldarlar . Rabbin dileseydi bunu yapamazlardı. Fakat sen, onları düzmekte oldukları yalanlarıyla baş başa bırak!" buyurmuştur.

İşte böylelerinin, "cehaleti sebebiyle mazur görülebilir" denilecek bir durumu olmadığı meydandadır. Böylesi, kalbini ve bütün benliğini şeytana iyice kaptırmış, cehalet ve gafletin son derecesine ulaşmış biridir, yoksa ilahi ilimde ve marifette ilerlemiş biri değil. Çünkü, vasıtasız olarak yüce Allah ile konuşup, doğrudan doğruya ondan ilim ve marifet alan zatlar, ancak Hz. Musa gibi peygamberlerdir. Bunun için ona "Kelimullah" denilmiştir. Bu cahil iddiacı ise, kendisinin de Kelimullah olduğunu zannetmekte, ilim ve din dışı sözünü söyleyebilmektedir. Evet, kendisi de bir ses duymuştur. Fakat Rahman?ın değil, şeytanın sesini... Ya da nefs-i emmaresinin sesini.

bu nedenle ilhamın islamdaki kaynak değeri ve bağlayıcılığını açıklamaya çalıştık...

Birçok hayalperest ve cahilin "Kalbim Rabbimden bana bunu ilham ediyor" dediği şeye gelince; kalbinin ona bir şeyler söylemiş olması doğrudur, fakat kimden? Rabbinden mi, yoksa şeytanından mı? "Kalbim bana Rabbimden böyle ilham etti" derse, kendisine ilham edip etmediğini bilmediği birine söz isnat etmiş olur ki, bu da yalandır. Bu ümmetin muhaddesi, asla böyle söylemez, hiçbir zaman böyle bir şeyi ağzına almaz. Şüphesiz Allah, Ömer?i, bunu söylemekten korumuştur. Bilakis, bir gün katibi "Bu, müminlerin emiri Ömer b. Hattab?a Allah?ın gösterdiği şeydir" diye yazdığında, Ömer: "Hayır, onu sil! Bu, Ömer b. Hattab?ın gördüğü şeydir, eğer o doğruysa Allah?tandır; yanlış ise Ömer?dendir. Allah ve Resulü ondan beridir, uzaktır, diye yaz!" buyurmuştur. Ömer "kelale" konusunda: Bu konuda kendi görüşümü söylüyorum, eğer doğruysa Allah?tan; şayet yanlış olursa benden ve şeytandandır, der. Resulullah ?ın şehadeti ile muhaddes olanın sözü böyledir. Oysa sen İttihadinin, Hululinin, şatahat söyleyen İbahinin, sema yapanların açıkça "Rabbim, kalbime böyle ilham etti" dediğini görürsün.

İşte kendisine ilham olunan kimselerin en önde geleni böyle olduğuna göre, kıyamet gününe kadar, kendisine Rabbinin bir şeyler haber verip ilham ettiğini söyleyen her kalp sahibi, Ömer?den aşağı mertebede bir kimse olarak asla masun değildir. Tam tersine, bu durumda onların tamamı için yanılmak mümkündür. Her ne kadar bir grup, velinin Allah?ın koruması altında olduğunu iddia ediyorsa da, bu böyledir. Onlara göre bu koruma, peygamberler için kabul edilen ismet sıfatının bir benzeridir ki, böyle bir iddia yanlıştır ve Sünnete ve icmaya aykırıdır.

gözleri körleşmiş bu adamlar ilhamıda aşıp vahyin geldiğini söyleyebilmektedirler...

Mülhemundan olan Hz. Ömer demiştir ki:

el-Ceriri şöyle der: "Bizim bu mesleğimiz, bir tek cümlede toparlanır: Kalbin devamlı murakabe halinde bulunacak ve ilim zahirin üzerine kaim olacak!"

ancak kurandaki raul kelimesinin 27 manası olduğunu ve bu manalardan birisininde evrenosoğlunda olduğunu iddia ederler...

Gerçek İslam sufilerinin en büyüklerinden olan Cüneydi Bağdadi der ki: "Ebu Süleyman Darani şöyle buyurmuştur: Bazen kalbime, sufilerin sözünü ettikleri cinsten nükteler gelir ve günlerce bekler. Ben onu, Kitaptan ve Sünnetten iki adil şahit, şahitlik etmedikçe kabul etmem."

Mehmed Sofuoğlu?nun şu izahı çok manidardır:

ilhamı; bir nevi vahiy gibi hatasız söz söyleten eser yazdıran melekten ilka olunan bir olay-olgu sanmakta bu kimseler...

İbn Kayyım el-Cevziyye, İgasetu?l-Lehfan fi Mesayidi?ş-Şeytan adlı eserinde der ki:Peygamberlerden başkaları, şahsi düşüncelerinde ve ilhamlarında hata da ederler, isabet de. Onların zan ve ilhamları, düşünceleri ve hatıraları, Allah?ın kulları için delil ve hüccet niteliği taşıyamaz.

bu söz ve eserleri kuran ve sünnete tabimi değilmi diye araştırmak zorundadırlar...

-Benim, Melik ve Hallak olan Allah?tan vasıtasız olarak ilim ve marifet alan bir kişi olarak, Hafız Abdurrezzak?tan hadis işitmeye ne ihtiyacım var?

Allah?ın ilhamına mazhar olanların sadatı, ashab-ı kiram efendilerimizdir. Onlardan Hz. Ömer ?in, ilahi ilhama mazhar olduğu, hadis ve nice olaylar ile sabittir. Böyleyken o, belli bir konuda fikrini söyler, mertebesi ondan çok aşağı bulunan biri de kendisine itiraz ederdi. O da, gelen itirazı anlayışla karşılar, üzerinde düşünüp istişarelerde bulunur, kendisinin hatalı olduğu anlaşılır, o da hatasından dönerdi. Şahsi düşüncelerini ve ilhamlarını, daima Allah?ın Kitabına, Resulullah?ın Sünnetine arz ederdi. Kendi zan ve ilhamlarına itibar ve itimat etmezdi. Yani onları değil, Allah?ın Kitabını ve Resulünün Sünnetini hakem tanırdı.

ilham dinde senet değildir

ama günümüzde hocamız-şeyhimiz ilham ile konuşur sen kimsin sen kitapla amel edersin o bizzat rabbinden öğrendiğiyle... mantığı hakim olduğu için kitaba ve sünnete aykırı her şey ilham sanılıyor...

sevgili dede ali kardeşim muhakkak dediğiniz hususun maalesef ülkemizde icra edildiğine pek az rastladık...

Keza, Peygamber?in zevceleri, bir keresinde kendisine karşı kıskançlık göstermek üzere ittifak etmişlerdi. Eğer o, sizi boşarsa, yerinize Rabbinin ona sizden hayırlılarını vermesi ümit edilir, dedim. Derken bu (Tahrim, 66,5) ayeti nazil oldu."

ikra...

Ömer Nesefi, Metnü?l-Akaid?de şöyle der:İlham, hak ehli olanlara göre, bir şeyin sıhhatini bilme konusunda ilim elde etme vasıtası değildir.

yazıdan çıkardığım bu.

Dolayısıyla Müslümanlar, herhangi bir insanın sözünün alınıp alınmaması konusunda serbest olunduğunda birleşmişlerdir. Bundan yalnızca Resulullah müstesnadır. Her ne kadar bu kimseler, hidayette, nurda ve isabetli olma hususunda birbirinden farklı mertebelerde iseler de böyledir. İşte bundan dolayı "sıddık" makamına erişen bir kişi, kendisine ilham gelenden üstündür. Çünkü sıddık, peygamberlik kandilinden bilgi almakta ve masum, mahfuz olan şeyleri elde etmektedir.

Ebu Said el-Harraz da bu hususta şöyle demiştir: "Zahirin desteklemediği her batın, batıldır."

Bu konuda Hz. Ebu Bekir?in tavrı da Hz. Ömer?inki gibidir. Nitekim o da, "Kendi reyimi söylüyorum. Eğer isabet edersem Allah?tandır; hata edersem bendendir." demiştir. Aynı mealdeki sözler, Hz. Ali?den ve İbn Mesud?dan da rivayet edilmektedir.

Ebu Hafs el-Kebir ise şöyle demiştir: "Bütün fiil ve hallerini Kitap ve Sünnet ile tartmayan ve şahsi zan ve hatıralarını itham etmeyen bir kimseyi, sakın manevi adamlar zümresinden saymayınız."

Nebi?nin kalbine şeytanın attığı vesvesenin nesh ve izale olunması ve Allah Teala?nın kendi ayetlerini muhkem hale getirmesi şarttır. Zira nebi, hak üzeredir. Muhaddesin kalbine doğan ilhama ise şeytanın birtakım şeyler sokuşturması ve bunların nesh ve izale edilmemesi, dolayısıyla içerisine düştüğü birtakım hatalarında devam etmesi mümkündür. Muhaddes, içine doğan fikirleri ve ilhamları peygamberin getirdiği şer'i ölçülere vurmak, yanlış olanlarından yüz çevirmek mecburiyetindedir. Çünkü, bu kişi masum değildir. Nitekim Ebu?l-Hasen eş-Şazeli şöyle der: Kitabın ve Sünnetin getirdiği esaslarda bize hatasızlık garantisi verilmiştir; fakat keşifler ve ilhamlar için böyle bir garanti yok...

Şüphesiz ki, evliya arasında ilhama mazhar olanlar vardır. Nitekim, Buhari ve Müslim?de Peygamber Efendimiz ?in şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir:

Nitekim şeytan, ilhama mazhar olan Hz. Ömer?e Hudeybiye Antlaşması sırasında; Furkan suresinin okunuşu ile ilgili olarak Hakim b. Hizam?la olan tartışmasında ve Peygamber?in vefatı sırasında birtakım aldatmalarda bulunmuş ve Ömer?in nefsine arız olan bu düşünceler ve yanlışlar nübüvvet nuruyla izale olmuştur.

ancak gerek ilhamı alan kişi ve gerekse ilham aldığına inanılan ve sözleri ve kitapları okunan kişinin talebeleri...

-Bak, yakınımızda bir hadis medresesi var. Orada Hafız Abdurrezzak, talebelere hadis okutmaktadır. Sen de gidip orada Peygamber?in hadislerini öğrensen olmaz mı? O cevap olarak sana der ki:

Hz. Ömer, ashab-ı kiram ile istişare eder ve bazen kendi görüşünü bırakıp onların düşüncesine katılır, bazen de ashap ona uyardı. Olur ki, Ömer bir söz söyler, ama bir Müslüman kadın kalkıp onun sözlerini reddeder ve gerçeği açıklar, Ömer de kendi görüşünden vazgeçip, bu kadının sözlerine hak verirdi. Mesela, mehir miktarını belirleme meselesinde böyle olmuştu. Yine olur ki, o bir görüşe sahip olur, fakat o konuda kendisine Hz. Peygamber?den bir hadis hatırlatılır, bunun üzerine hemen kendi görüşünü terk ederek bu hadisle amel ederdi. Çeşitli konularda, ilgili bazı sünnetleri kendisinden aşağı mertebede bulunan kişilerden alırdı. Bazen bir şey söyleyip, kendisine "isabetlisin!" denildiğinde o: "Vallahi Ömer, gerçeğe isabet mi etti, yoksa yanıldı mı, bilmiyor!" şeklinde cevap verirdi.

"İlhamda ve keşifte hata olmaz! İlham ve keşif ehlini kayıtsız şartsız tasdik etmek lazımdır" derken, bazıları bunda saklı bulunan şeytani tehlikeyi ve tahribatı iyice sezememiş olabilir. Şüphesiz böyleleri, kendi cehaletlerine kurban gitmiş olurlar. Veya kesin küfre varmadıkları takdirde, cehaletleri nispetinde mazur sayılabilirler. Fakat bile bile, Peygamber?i ve ona inen Kur'an?ı aradan çıkaranlara, kendilerini mazur gösterecek bir cihet bulunabilir mi? Böyle birisine dersin ki:

söz ve davranışlarına itibar edilecek kişi kendini belli eder...

"Sizden önceki ümmetler arasında, kendilerine ilham olunanlar vardı. Eğer benim ümmetim içinde de böyle biri varsa, o da Ömer?dir."

genel itibariyle zaten onun her sözü sünnete ve kurana uygundur ona aykırı söz etmez mantığı hakimdir... ancak bal gibide sünnete kurana aykırı sözler-yazılar vardır...

"Sen sözünde yalan söylüyorsun", ayrıca onun doğruluğunu gösteren bir delil yoktur. Aynı şekilde bir başkası da, bunun haram olduğunu Allah?ın kendisine ilham ettiğini söyleyebilir. O halde bu iki kişinin sözlerinden birini tercih için delil bulunmadığından, ikisi arasında anlaşmazlık vuku bulur ki, bu da fesada götürür.

Bir de hicap ayeti ki, 'Ya Resulullah, kadınlarına emretsen de, onlar perde içine girseler! Çünkü, hayırlı-hayırsız kimseler onlarla konuşabiliyor.' dedim. Bunun üzerine hicap ayeti (Ahzab, 33,32.33) nazil oldu.

ilham diye bir şey elbette vardır...

eleştirilemez hocalar-şeyhler türüyor, ismet sıfatı varmış gibi lanse ediliyor...

Bilindiği üzere, iyilik yarışmasında başarı kazanmış ve önceliği elde etmiş olanlar, nebevi haberlere en çok uyanlar ve hidayet üzere bulunanlardır; onlar iman ve takva bakımından da en üst mertebededirler.

Abit ve zahit geçinen şu cahiller ise, kalplerine geçici bir zan ve düşünce gelse, hemen onu hakem tanıyıp Allah?ın Kitabını ve Resulünün Sünnetini terk ederler. Bu elbette çok yanlış bir tutumdur, asla rahmani bir gidiş değildir. Buna rağmen şahsi ilhamları ile gurur ve ucba düşerler ve derler ki: "Haddeseni kalbi an Rabbi? Kalbim, Rabbimden alarak bana dedi ki..." Evet, bunu kendilerine düstur ve şiar edinmişlerdir. Yine açıkça derler ki: "Biz ilmi ve marifeti, ölmekten münezzeh bulunan Allah?tan alıyoruz, arada hiçbir vasıta olmaksızın! Sizler ise zahir ehlisiniz ve ilimlerinizi vasıtalardan alıyorsunuz." Açıkça böyle iddialarda bulunurlar ve açıkça, peygamberleri ve onlara inen Allah?ın kitaplarını aradan çıkarırlar. Böyle bir tutum ise, bütün gizliliğine ve aldatıcılığına rağmen, büyük bir küfür ve dinsizliktir! Kur'an?ın ve Peygamber?in aracılığını aradan çıkarmanın, başka bir hükmü ve manası yoktur. İşte şeytani iğva ve vesveselere en büyük aldanışlardan biri de, hiç şüphesiz bu sakat tutumdur. Niceleri buna kapılmışlar ve helak olmuşlardır.

Seriyy es-Sakati şöyle demiştir: "Bir kimse, ilmin sırrına ve batınına vakıf olduğunu iddia eder, fakat hükmün zahiri kendisini yalanlarsa, elbette böylesi büyük bir hata içindedir."

benim hocam-şeyhim ilham ile söyledi-yazdı...

Pezdevi de, Ehl-i Sünnet Akaidi?nde ilim sebeplerini sıraladıktan sonra şunları söyler:İlhamla bilgi meydana gelmesine gelince: Bu nasıl olur?... İlhamla bilgi hasıl olduğunu iddia edenin davası burhandan yoksundur. Eğer bir kimse: "Şu şeyin helal olduğuna dair Allah Teala bana ilham ederek kalbimde bilgi hasıl oldu" derse, ona denecek şudur:

Ebu Zeyd el-Bistami demiştir ki: "Kişiye pek çok kerametler verilse, hatta havaya bağdaş kurup otursa, sakın onun bu kerametine aldanmayasınız. Ancak, onun emir ve nehiyler itibariyle, şer'i hudut ve ölçüler bakımından nasıl olduğuna bakın, ona göre hüküm verin."

tevfik ve inayet allahtandır...

bunuda anlamanın kaideleri bellidir...

Anlaşılacağı üzere ilham; Allah?ın, meseleleri daha açık görüşle anlaması için kişinin kalbini açması, bunu kişiye kolaylaştırması ve onu doğruya sevk etmesidir. Yoksa ciltlerce kitapları, kişiye adeta zorla, "ihtiyarı ve rızası haricinde yazdırması" değildir.

Suiistimale açık olan ilham konusunu izah etmek, hak ilhamlar ile ilham diye yutturulmak istenen şatahat ve türrehatın arasını ayırmak, bunların farkını ortaya koymak gerekmektedir.

çünkü ilhama bazen şeytanın vesvesesi karışır ve ilham alan kimse bunu farkedemez... peygamberlerde ise allah bu karışmayı iptal eder kuranda mealen buyrulduğu üzere...

Ebu?l-Hasan en-Nuri şöyle der: "Bir kimsenin, şer'i ölçünün dışında kalan bir hal sahibi olduğunu iddia ettiğini gördüğün zaman, sakın ona yakın olma! Yine bir kimse ki, kendisinin hal sahibi olduğunu iddia eder, fakat şeriatın zahiri kendisini tasdik etmezse, öylesini de din ve maneviyatta muteber tutma!"

mesela bu kimselerde hz. muhammed i inkar etmezler... hatta onun son peygamber olduğunu dahi söylerler... bu yönüyle evrenosoğlunun bizlerden daha sıkı sünnete ve kurana tabi olduğu iddia ederler...

Ömer?in bu sözleri, ayetlerin inmesinden önce olduğu halde, "Rabbim bana muvafakat etti" demeyip de, "Ben Rabbime muvafakat ettim" demesi, Allah?a karşı bir edeptir. Fıkhının ve ilminin açık bir nişanesidir. "Benim reyim, zuhurları muayyen vakitlere kadar teahhur eden ezeli hükme muvafık düştü" demek istemiştir.

Bizden önceki ümmetlerde kendisine ilham verilenlerin varlığı kesindir. Böyle kimselerin bu ümmette bulunması, ümmetlerin en faziletlisi olmakla beraber, şart edatına bağlanmıştır. Çünkü, bizden önceki ümmetlerin onlara ihtiyacı vardı. Bu ümmet ise, Nebilerinin ve onun risaletinin kemalinden dolayı onlardan müstağnidir. Allah Teala, bu ümmeti Nebiden sonra, keşif, ilham, muhaddes ve rüya sahibi kimselere muhtaç kılmadı. Şart edatıyla yapılan bu bağlantı, ümmetin kemalinden ve müstağni oluşundandır, noksan oluşundan değil. Sıddık, muhaddesten daha kamildir, çünkü sıddıklığın kemali; mana bağlılığı ile ilham, içe doğma, keşif gibi şeylerden müstağnidir. Çünkü, sıddık bütün kalbini, sırrını, içini-dışını Resulüne teslim etmiştir. Bununla o, diğer şeylerden müstağni olur.