<i>Fakat söylemek istediğimiz o kadar çok şey oluyor ve söylemiyoruz ki.. En çok bunun için pişman olurdum sanırım..</i>

Başın sağolsun

En büyük pişmanlığım insanı insan olarak benimsemek ve ciddiye almak.

Bi yakınımı kaybettim.. Çok üzgünüm:(( oysa yapılacak ne çok şey vardı değil mi.. ölüm ani..

Ve fazla önemsemek...

meKANI CENNET olur inş.

ani ölümleri kabullenmek zordur, hele de genç yaşta ise

Cennette dolaşır gibi onların sahip olamadığı bir çok şeye sahip olduğum için onların rahatsızlığına anlayış göstererek bu gönül ferahlığı ile sonsuza kadar kimseyi kale almadan ve susarak yaşamak isterdim.

<i>Ölüm her türlü kötü..</i>

aniden ölebilirim, içim rahat, söylemek istediklerim söylendi, yaşamak istediklerim yarım kaldı varsın yarım olsun. eyy cennet aç kollarını bana da bir yer ver:((

<i>Şu kısa ömürde kırılmalar olmasaydı derdim birde...</i>

Son söylenen sözler o kadar önemli ki, bir insanla yarın görüşmek üzere vedalaşırken.

yakınım olursa toparlanmam zor.. derinden sarsar.. Hiç hazır değilim.

kişinin akrabalık derecesinden ziyade sana olan gönül yakınlığı olayın şiddetini daha da artırır

Allah razı olsun arkadaşlar..

Hiç kimseye hiç bir şey söylememeyi isterdim.

başın sağolsun dilek

insanlar karşısında susmamak...

Ama en pişman olduğum şey insanları fazla ciddiye almak,

Düşüncelerini paylaşan herkese çok teşekkür ederim..