Bilgelik yolunda ilerleyen insan olmak zormuş, kime ne desem ne söylesem yol uzunmuş katedilmesi gereken çok istasyon varmış. Her bir istasyonda da yüzbinlerce deneyim ruh hali, aşkına ulaşma, ihtiraslar acılar ve umutlar. kimin hangi durakta derin nefes alıp beklediği, kimin ne kadar durağa gelinceğe kadar ne kadar bir aşama kaydettiği bilinimiyor. Herkesin elbet bir iç yolculuğu var:kimileri belki çok yol katettiler kimileri ise ilk durakta bekleyip kendilerini alacak umut trenini beklediler. Kimileri umut trenine aldırmayıp çıplak ayaklarıyla dikenleri yolları aştılar kimileri de sadece baktılar ve sadece baktılar görebilmek umuduyla.

bi yerlerden hatırlıyorum bu yazıyı

Bana Kung-Fu Panda 2'yi hatırlattı.

Umut bir düş ise düşlere giden yol, gerçeğin keskinliğinden geçer.

inner peace filan

Şifuda böyle bi şeyler diyodu.