Cümlesine dedik deli

"Erenlerin çoktur yolu

biraz daha geç olsaydı vakit

Bu 'yaralı bilinç'kendisini kaderin kurbanı olarak görüyor. İradesiyle hayatı değiştirebileceğinden emin değil. Ne yaparsa yapsın, onu bir iç sızısı karşılayacak. Bu insanları birleştiren ortak bir öykü var. Onları dinlediğimde pek çoğunun atayurdundan kovulmuş çocuklar olduğunu görüyorum. İnsan başı sıkıştığında çocukluğuna iltica edemiyor ve o güneş altında ısınamıyorsa, bundan özge bir gurbet olabilirmi?Çocukluğumuzda içimize çektiğimiz emniyet hissi, hayatımızın ileriki evrelerinde kuvvetli bir aidiyet ve itmi'nan duygusuna tercüme oluyor. Daha çocukken anne-babalarının gurbetinde yaşayan insanlar, bu hissi bütün bir ömür içlerinde taşıyor ve sürekli varacakları esenlik kıyısını özlüyor..

hadi bakalım öyle olsun:)

Pek çoğumuz, varlığımızın dünya üzerinde pek az yer tuttuğunu düşünüyoruz. İnsan teki, koca dünyada ne kadar da çaresiz, değil mi?Yapıp etmelerimizin, düş ve düşüncelerimizin dünyayı değiştiremeyeceğini sanıyoruz. Ben size şimdi başka bir hikaye söyleyeceğim:İyilik dünyayı değiştirebilir.. Kalbinde iyilik ve ruhunda bu iyiliği harekete geçirecek bir irade taşıyan herkes, tarihi yeniden yazabilir. Ancak iyiliğin iradesi bizim dünyadaki varlığımızı görünür kılar;bizden başkalarına taşınacak bir ümit, bir neşe, bir sevinç dünya yüzeyindeki alanımızı genişletir.

laf olsun die yorum yapıyorum :D

Kimi insanlar hayatı bir tamamlanmamışlık hissi olarak tecrübe ediyor. Kundera'nın bir romanının ismiyle söylersek, onlar için "hayat başka yerde". Daimi bir gurbet duygusu ruhlarını yokluyor, yaşanan anın gerçekliğini gölgeliyor. Varılan hiçbir sahil, ruha itmi'nan vermiyor. Ruh hep başka yerler, başka gökler arıyor. Bu durum dünyanın geçiciliğini, hayatın kırılganlığını hissetmekten çok farklı. Bir yer var ve ben oraya ayağımı değdirdiğimde ruhumun dertleri şifa bulacak. Bir gök var ve ben onun altında durduğumda sağanak halinde huzur yağacak. Bu durum varoluşun 'dünyada evinde olamamak'la gelinen ruh sızısından farklı. Dünyada bir ev arayanların ruh hali bu. Yaralı ruh, bir yer, bir yurt bulabileceğinden emin. Dünyanın kendisi için tekin bir yurt olması gerektiğini düşünüyor. Ama olmuyor. Kalbin ve zihnin med cezirleri her sahilde ay ışığıyla birlikte kabarıyor. Yok, aradığım yer burası da değil diyor, altında ısınacağım güneş bu değil, serinleyeceğim ağaç gölgesi burası olamaz.

Ey hayatı bir eksiklik duygusuyla yaşayan ve hiç gelmeyecek baharı terennüm eden nazenin ruh, bırak kendinle uğraşmayı. Senden yardım bekleyen bir dünya var bak dışarıda. Bir insana çare ol. Bir yurtsuza barınak ol. Kendi evinde korkmadan yürü, kendi çocukluğuna kavuş. Şifa veren, seni erişkin hayatına yaralı bir ceylan olarak saldıysa, bu diğer yaralanmışları daha iyi anlayabilmen içindir. Onları iyileştir. Onlarla iyileş.

ama yorum yaparak yormucam kendimi :D

vakit bulunca okuyacağım, birde bakalım biz şifa bulabilecekmiyiz bakalım.

bak sennn:)

Usuldan yeğdir delimiz".

günaydın.

günaydın Mayıs,

o kadar uzun yazılmışki okumaya üşendim

Ya gerçekten öyle bir kıyı yoksa, ya hepsi bir hayalden ibaretse_?

ya bu yazıları çok erken paylaşmadın mı sabah sabah

Kemal Sayar, Herşeyin Bir Anlamı Var

Depresif ruh, evini, atayurdunu kaybetmiş olan ruhtur. Artık evin dilini konuşamamaktadır ve bütün arazlarıyla eve dönmenin ihtiyacını haykırmaktadır. Çocukluğun güneşinde ısınmakla ayaklarımızın altında sağlam bir zemin olduğunu hissederiz. Hayatı sürdürecek bir beslenme kaynağıdır çocukluk. Orada, seven ve sevilen nafile beklemez. Çocukluk, bizim için 'esirgeyen gökyüzü'olamadığında, ruhun çatlaklarından neşideler fırlar. Muhyi'nin sözlerince:

Gören bizi sanır deli

neyse vakit bulunca okuruz artık..

Bak, hayat yine çağıldıyor dışarıda. Onunla ve onda derinleş. Derinleş. O kadar derinlere in ki, kaderin sana gülümsediğini gör. Kimseye kendi kalbinden öte bir yurt yok. Oraya cihanı sığdırabilirsen, ne mutlu sana!

not :

İnsanı çağırdığınızda size deli diyorsa, bilin ki usuldan yeğdir delimiz. Kaderin kurbanı değil de tanığı olmak, insanın iradesini ortaya koyabilmesiyle mümkün. Değdiğimiz her insanı kardeş, vardığımız her yeri yurt bellemekle kaderin tanığı olabiliriz. Dünyanın bizim dokunuşlarımızla güzelleşebileceğine inanarak."Bende sığar yedi cihan, ben bu cihana sığmazam"diyerek. Çocukluğun yaralarını anın/bugünün merhemiyle iyileştirerek.

insanın kendi dertlerini çok fazla önemsemesi, aslında birçok ruhi sıkıntıyıda beraberinde getiriyor. insan gerçeğin ne olduğuyla, onun ne olduğunu düşündüğü arasında ayrım yapmakta zorlanıyor. gerçekle kurmaca çoğu zaman iç içe geçiyor. insanların güvenilmez olduğunu düşündüğümüz için sır paylaşacak dost edinmiyor, bizim için daha iyisi olmayacağını düşündüğümüz için sıkıntı veren bir ilişkiden kurtulamıyor, başarız olmaktan korktuğumuz için önümüze çıkan fırsatları tepiyoruz. böylece fırsatlar, ihtimaller, davranış biçimleri giderek daralıyor. çünkü gerçek ile kurmaca doğru bir biçimde ayrıştıramıyoruz

okuyanların şifa bulacağını düşünüyorum

"okuyanların şifa bulacağını düşünüyorum"

yolcu ve eşit mesafe günaydın

biraz erken saatte paylaştım ama yaralı ve nazenin ruhların mutluluğu arama çabalarında onlara yol gösterecek bu harika yazıyı yazmaya başka zaman fırsat bulamam diye düşündüm :)