-Şimdi anlıyorum ki der, bilgisizlere düşen, kötülerden uzak durmak, bilgi sahiplerine düşen de kötüleri kendi hallerine bırakmayıp irşat etmek... Zaten der, sorumluluk duygusu taşıyan doktorlar hastalardan uzak kalamazlar, muhtaçları şifalı ilaçlardan mahrum bırakamazlar..

Mevlana tereddüt etmeden cevap verir:

belki etkileyeceksin bi sözünle, hareketinle onları ve ibadete yönelmelerine vesile olacaksın...

-Demek ki der, bilgi yükü taşımayanlar varmasınlar kötülerin yanlarına. Çünkü bilgileri yoktur ki bilgisizlik kokusunu bastırsınlar, ilim, irfan nurları yoktur ki cehalet karanlıklarını aydınlatsınlar...

-Sen değil miydin kürsüde, iyilerin yanında kötülerin de uzağında durun diyen?..

Şöyle açıklar kendi özel durumunu:

-Ben yetmiş iki buçuk milletin kötüleriyle beraberim!.

-Zaten der, sizin gibileri bizim ahlakımızı bozuyor. Kürsüde öyle konuşuyorsunuz, sokakta da böyle davranıyorsunuz. Sözünüzle özünüz bir olmuyor.

git tanış konuş sohbet et, belki vesile olurlar senin hayata dönmene...

-Evet, bendim!.. Öfkeli adam:

peki..

-Doğru olan, sözüyle özü bir olmaktır. Kürsüde ne söylüyorsa sokakta da öyle olmaktır. Yalnız der, benim sözümle özüm birdir. Çelişki yoktur davranışlarımda.

-Öyle ise nedir bu çelişkili halin, der? Kötülerle yüz yüze, göz göze diyalogdan geri kalmamakta, onlarla hep beraber olmaktasın. Mevlana şaşırtan cevabını şöyle verir:

meseleyle ilgili KASİDE İ BÜRDE arkadaşımızın bir başlığından hatırladığım Hz. Mevlana ya ait bir kıssa.

komşumuz çok önemli. yaşıt komşularım var bu hadise uymak istiyorum ama yaşıt komşularım namaz kılmıyorlar. ben de uzak duruyorum. yani selam kelam. bir de düğününe, hasta ziyaretlerine gidiyorum o kadar. yani ilişkiyi samimiyete dökmüyorum. acaba yine mi yanlış yapıyorum.

cevaplarsanız çok minnetkar olurum. ALLAH razı olsun...

Büsbütün çileden çıkan adam:

-Sizler hep iyilerin yanında kötülerin de uzağında durun! Sakın kötülerle yüz yüze göz göze gelip de kötülüklerinde cesaret vermeyin!..

Şu benzetmeyi de ekler sözlerine:

Sözlerini şöyle bağlar:

arkadaşlık çok mühim bir meseledir. insanı cennete ya da cehenneme götüren bir yoldur. her yerde doğru arkadaş seçiminden bahsediyor. ama ben onlarca makale okumama rağren arkadaş seçiminin ölçüsünü bulamadım. hadisler okudum, ayetler okudum ama bunu 21. yy. a vurunca baktım ki hayatım da 1-2 tane arkadaş diyebileceğim kişi kalmış. öncelikle günahkar olmamasına dikkat ettim. AMA NAMAZ KILMAYAN KİŞİLERİN HEMEN HEMEN GÜNAHA DÜŞTÜKLERİNİ GÖRDÜM. ve dedim ki benim arkadaşım namaz kılmalı. ama dediğim gibi etrafımda ya 1 ya da 2 kişi kaldı. sevdiğim arkadaşlarım vardı ama namaz kılmıyorlardı ve onlardan da ayrıldım. acaba hata mı ediyorum. arkadaşımız namaz kılmalı mı? benim sorum bu. size bu soruyu neden soruyorum derseniz eskiden çok dikkat etmezdim hemen herkesle muhabbet kurar sohbet eder herkesi kendim gibi zannederdim. ama öyle değilmiş. insan insandan acayip bir şekilde etkileniyormuş. hayatın verdiği tecrübeyle dedim ki arkadaş seçiminin çok iyi bir kıstası olmalı ki bu hataya bir daha düşmeyeyim. ve ben ilerde çocuk yetiştireceğim ona da doğru yolu göstermem lazım bir baba olarak.

-Ben sırtında gül yaprağı taşıyan bir hamal gibiyim. Vardığım yerlere gül kokusu yayarım. Sırtında gülü bulunmayanlar kötü kokulu yerlere varmasınlar.

Hiç beklemediği mantıklı bir açıklama ile karşılaşan öfkeli adam düşünmeye başlar... Neden sonra onun da söylendiği duyulur:

belkide senin onlardan öğreneceğin daha çok şey vardır...

elinizden geleni arkanıza koymayın. hepsini söylediniz zaten. beni bu kadar cephe almanızı da anlayamadım.

Ne var ki, halkı kötülere karşı böyle uzak durmaya çağıran Mevlana, söylediklerinin aksini yapar. Civarda ne kadar kötü bilinen varsa hepsiyle de yüz yüze, göz göze diyalog kurup sohbeti tercih eder. Bir gün yine kötü bilinen bir adamın dükkanında yüz yüze sohbet ettiğini gören cemaatten biri, dışarıda beklemeye başlar. Maksadı camide söyledikleriyle dışarıda yaptıklarının hesabını sormak.

"Cibril bana komşu hakkını o kadar çok tavsiye etti ki, neredeyse komşuyu komşuya varis kılacak zannettim."

Konya'da halka vaaz eden Hazreti Mevlana bir ara der ki:

bir de

"Zahiri güzelliğe ait olan aşklar aşk değildir. Onlar sonuçta utanç olurlar." Hz. Mevlana

ne cephesi? kötü birsey mi söylendi yorumlarda. anlamadım.

-Bizim gibilerin vardığı karanlık yerlerde bilgi şimşekleri çakar, ilim sohbetleri aydınlatır ortalığı. Vardığı yeri aydınlatacak bilgi nuruna sahip olmayanlar, girmesinler aydınlatamayacakları karanlık yerlere!..

Nitekim Mevlana dükkandan çıkıp da yolda yürümeye başladığı sırada arkasından erişen öfkeli adam sorusunu şöyle sorar:

Hz. Aişe R. Anha'dan rivayet edilen hadis-i şerifte Rasülullah :

aşırı taşkın kötü bi durumları yoksa sana zarar verecek bi tutum sergilemiyorlarsa muhabbet kur belki vesile olursun...

o yaşıt komşularınız belki bir el tutsun diye bekliyorlarsa...

-Ben bu sözünle de beraberim, diyen Mevlana şöyle devam eder: