Ama onlar sadece gülüyorlardı. Peşimi bırakmalarını söyledim. Nereye gidersem onlarda benimle beraberlerdi. İlaçlar beni iyice dağıtmıştı. Düşüncelerimi toplayamıyordum. Arkadaşlarda yavaş yavaş benden uzaklaşıyorlardı.

Anneme arkadaşlarımın geleceğini ve güzel bir yemek yapmak için hazırlığa başlamamız gerektiğini söyledim.

Kadıncağızın gözleri dolmuştu ve bana sarılarak ağladı. Ona üzülmemesini ve kendimi çok iyi hissettiğimi söyledim ama gerçekten korkmuştum.

Nazlı çok telaşlandı. Hazırlıksız olduğunu söyledi ama ben ısrar edince kabul etti. Artık geri dönüş yoktu. Biraz sohbetin ardından eve doğru yola koyulduk. Sokağa gelip eve yaklaştığımızda son bir kez

Annem birçok ilaç getiriyor ve bunların rahatlamam için olduğunu söylüyordu. Ama ben zaten rahattım. İşten ayrıldım ve aradan üç gün geçtikten sonra dışarı çıktım. Her zaman gittiğimiz parka gittim. Arkadaşlar yine oradaydı aslına belki oradan hiç ayrılmamışlardı. Onlarla konuşurken parktaki diğer insanların alaylı alaylı güldüğünü fark ettim. O gülen inanlara, ?siz gerçek değilsiniz!? diye bağırdım.

BİR ŞİZOFRENİN AŞKI

Arkadaşları bize davet ettim. İlerleyen güzlerde Nazlı ile daha sık görüşür olduk. Zaman ilerledikçe ona daha çok bağlanıyordum. O hayatıma girdikten sonra işe gitmeye bile başlamış, diğer arkadaşlarımla daha az görüşür olmuştum. Arkadaşlar sitem edince kendimi affettirmek için, onları akşam yemeğine davet ettim ve hazırlık yapmak için erkenden eve gittim.

Eve erken döndüğüm bir gün misafirler olduğunu gördüm. Kimse beni fark etmedi. Mutfağa gidip atıştırırken ister istemez konuşanlara kulak misafiri oldum.

Annem isteksiz olsa da benim ısrarımla kabul etti. Öbür gün Nazlı ile buluştuk ve ona, ?Seni biraz sonra anneme götüreceğim? dedim.

uzun bir hikaye...

Akşam gelip çatmıştı. Kapı çaldı, hemen koşup açtım. Arkadaşlar gelmişti. Onları salona alıp sofrayı hazırlamak için mutfaktaki anneme yardıma gittim. Sofra hazırlandıktan sonra salona geçip onları içeri çağırdım. Arkadaşlarımı masaya alırken annemin bakışlarındaki korku ve şaşkınlık ifadesine bir anlam verememiştim. Tam arkadaşlarımı tanıtıyordum ki annem büyük bir feryatla masadan ayrılıp gitti. Olanları bir türlü anlayamıyordum. Arkadaşlardan özür diledim ve yemeğe başladık. Yemeğin ve sohbetin ardından arkadaşlar gitti.

Konu bendim ve annemin niye böyle üzgün olduğunu o an anladım. Meğer hastane, doktor hep o yüzdenmiş. Meğer ben şizofreni hastasıymışım. Adını bile bilmediğim bu hastalık benim, hayal dünyamda yaşamama neden oluyormuş. Misafirler gidene kadar ortaya çıkmadım. Annem onları geçirince beni arkasında gördü ve?bir şey duydun mu? der gibi yüzüme baktı. Ona, ?her şeyi duydum? dedim.

Aradan üç ay geçmişti. Arkadaşlarla ve özellikle Nazlı ile görüşmelerimiz iyice sıklaşmıştı. Bir ara anneme sözü Nazlı?dan açıp onunla birbirimizi ne kadar sevdiğimizi ve evlenmek istediğimizi anlattım annem mutlu olmamdan gülüyordu. Ama gözündeki korku ve acıyı hissedebiliyordum.

Nazlı olayı beni gün geçtikçe bitiriyordu. Bir gün anneme Nazlı?yı eve getireceğimi söyledim. Annemin gözleri kocaman oldu. Yine bir hayali eve getireceğimden korkuyordu. Ama ben kendime güveniyordum: Nazlı bir hayal değil, gerçekti.

Mevsimlerden bahardı, sokaklarda parklarda dolaşıyordum. Bu bahar daha bir coşkulu hissediyordum kendimi.

Deniz mavisi gözleriyle bakıp, küçük bir tebessümden sonra?oturabilirsiniz? dedi.

Nazlı?yı aramaya korkuyordum. Çünkü ararsam Nazlı diye birinin olmadığını anlayabilirdim. Bir gün dayanamayıp aradım ve her zamanki yerimizde buluştuk. Ona bir yandan başıma gelenleri anlatırken diğer yandan da çevredeki insanları süzüyordum. Yine bana gülmelerinden korkuyordum? Eğer bana gülüyorlarsa bu Nazlı?nın olmadığını gösterecekti. Evet, çevredeki insanları yine bana alaylı bakıyorlardı ama bu defa gülmüyorlardı.

Akşam olanları anneme anlattım. Annem gözlerimdeki mutluluğu fark edince çok sevinmişti.

Artık Nazlı ile hemen hemen her gün görüşüyorduk. Her geçen gün ona olan aşkım içimden taşacak gibi oluyordu.

İstanbul Şizofren Derneği?nin dergisinde okuduğum çok güzel bir öyküyü bugün paylaşmak istiyorum sizlerle? Dergide yazarın ismi belirtilmediği için yazıda adını veremiyorum ama böylesine güzel bir öykü yazdığı için bir okuru olarak çok teşekkür ediyorum. İşte o öykü:

Babam öleli 12 yıl olmuştu ve ben 20 yaşıma geldiğimde babasız olmanın acısını artık çok daha iyi anlıyordum. Annemle birlikte küçük ama çok mutlu bir dünya kurmuştuk kendimize.

Bir süre sonra telefon numaralarımızı birbirimize verdik ve ayrıldık.

Annem doktorun benim için geldiğini ve sadece genel bir kontrol yaptırmak istediğini söyledi. Sabah erken kalkıp hastaneye gittik ve birçok testten geçirildim. Birkaç saat sonra doktor gelip hiçbir şeyimin olmadığını söyledi ve annemi odasına çağırdı. Akşam eve geldiğimde annemin gözleri ağlamaktan şişmişti. Ne olduğunu sorduğumda, ?bir cenazeye gittim, çok etkilendim,? dedi.

Kaynak: ForumPaylas. net

Bana arkadaşlarımı davet ettiğim gün hasta olduğumu anladığını söyledi. Annemin anlattığına göre benim hiç arkadaşım yoktu. Eve davet ettiğim kişiler tamamen hayal ürünüydü. Annemin hazırladığı sofrada sadece ben oturmuştum. Ve sanki arkadaşlarım varmış gibi saatlerce o hayali varlıklarla konuşmuştum.

Anneme odasında olanları sorduğumda hiç cevap vermedi. Sadece yüzüme bakıp ağlıyordu.

Öbür gün iş dönüşü eve geldiğimde bir misafir vardı. Tanıştık ve annem o arada kayboldu. O adam bana tuhaf sorular sorup durdu. Bir iki saat oturduktan sonra annem gelip misafiri yolcu etti. Anneme gelenin kim olduğunu sorduğumda doktor olduğunu söyledi. ?Yoksa hasta mısın? diye sordum.

Birçok arkadaş edinmiştim: Mehmet, Can, Can?ın kuzeni Merve ve daha birçoğu? Her gün belirli saatlerde buluşup eğlenceli dakikalar yaşıyorduk. Onlarla o kadar eğleniyordum ki, işe dahi gitmiyordum. Yine işe gitmediğim bir günde yalnız başıma dolaşırken arkadaşlarımla her zaman oturduğumuz parkta gördüm onu. O kadar güzeldi ki?

Kalbim heyecandan deli gibi çarpıyordu. Ne söyleyeceğimi bilemiyordum. Sonra kısık bir sesle, ?Adım Vedat? diyebildim. Bana dönüp?Nazlı? dedi.

Bir süre çevresinde dönüp beni fark etmesini umdum. Ama bana hiç bakmıyordu. Tam umutsuzluğa kapılmışken son bir cesaretle yanına yaklaştım ve?oturabilir miyim? diye sordum.

Ama annemin ağzından çıkan şu kelimeler benim için o an bir dua kadar kutsaldı:kulağına eğilip, ?Seni çok seviyorum? dedim.

Eve geldik, kapıyı çaldım. Annem kapıyı açtığında ben önden girip ayakkabılarımı çıkarttım ve Nazlı?yı içeriye aldım. Anneme bakıp gözlerimle Nazlı?yı işaret ederken kalbim duracaktı sanki. Annemin gözlerindeki yaşı görünce olduğum yere yığıldım. Demek yine hayaldi?

Bu ihtimal beni delirtmeye yetiyordu.

?Hoş geldin güzel kızım.?

Hiçbir şey umurumda değildi. Her şey, bütün bir dünya hayal olabilirdi. Ama ya Nazlı? Ya o da hayalse?