bırakın şimdi kızı ve hikayeyi merak etmeyi. çünkü bu kızın değil şiirin hikayesidir. kayıp olan da kız değil şiirin ta kendisidir. şimdi bana lütfen bulun bu şiiri. siz şiiri bulun yeter ki ben eklerim her şeyi.

ikinci ve asıl sorunumuz ise kayıp bir şiir. hikaye konusu şiirimizin pablo neruda'ya ait olduğunu düşünmekle beraber adını hatırlamıyorum. elimdeki tek ipucu tahmini bir şair adı ve tahmin olamayacak kadar kafamda yer edinmiş 'kumral kıvrak kız' sözleridir. bazen diyorum ki keşke bu şiir gerçekten hiç bir iz bırakmadan yok olmuş olsa da hatırlayıp ben yazabilsem. kıskanıyorum çünkü neruda'yı, çünkü ben de sevmiştim kumral kıvrak bir kızı. ben de yazmıştım ona bir şeyler. ama kumral kıvrak kız diyememiş onu bir buğday başağına benzetememiştim. çünkü onu hiç görememiştim.

yıllardan 2011, marmara üniversitesi göztepe kampüsü merkezi kütüphanesinde, seçtiğim bir iki adet şiir kitabını okumak üzere herhangi bir masada oturmaktayım. ilk sorun şu ki ben herhangi bir masada oturmam. masanın açısına, sandalyenin baktığı yöne, pencere kenarı olup olmamasına, hatta bazen de kız manzarasına göre yani kısaca elimdeki uğraşa beni motive edecek enerji potansiyeline göre belirlerdim yerimi. fakat o kitaplara karşı öyle istekliydim ki harici bir enerjiye ihtiyaç duymuyordum. bu yüzden hiç önemli değildi oturduğum yer. ve büyük bir ihtimalle sınav zamanındaki yoğunluk haricinde kimsenin kıçına layık görmediği bir sandalye seçmiştim oturmak için. sonuç itibariyle ben de kitaplar da memnunduk halimizden. sanırım aynı durum sandalye ve kıçım için de geçerliydi.

şimdi sizleri de merakta bırakmış oldum onu hiç görememiştim demekle. merak etmeyin sonrasında dört, beş defa gördüm; dört beş yıl içerisinde.

not: bir kayıp ilanıdır.