Hattaboğlu Ömer, kapıdan bunların sesini duydu. Kapıyı çok sert çaldı. Onu, kılıcı belinde kızgın görünce, yazıyı saklayıp, Hz. Habbab?ı gizlediler. Sonra kapıyı açtılar. İçeri girince sordu:

Bunun üzerine Kureyşli müşrikler, bir anda dağılıp, oradan uzaklaştılar.

Hz. Hamza?nın Müslüman olmasından üç gün sonra, Ebu Cehil, müşrikleri toplayıp dedi ki:

Adaletin timsali ikinci büyük halife:

- Sabah olup ortalık aydınlanınca, buradan ayrıldılar. Ben de merak edip arkalarından gittim. Camiye girdiler. Yolda karşılaştığım birisine, ?Bu kim? diye sordum. ?Halifemiz Ömer? diye cevap verdi.

- Senin yanında kaldığı zamanlar, yerde yaygı olarak kullandığınız en geniş, en rahat yaygı neydi?

Bize sığınmışlar

- Sonra nasıl inandın?

Hz. Ömer, Enes bin Malik?e sordu:

- Ya Fatıma! Bu bitmez tükenmez varlıklar, hep sizin taptığınız Allahın mıdır?

- Daha ne duruyoruz? Bu hal İslamiyetin gerçek din olduğuna delil olarak yetmez mi?

Hz. Ömer Hızla Camiye Koşan Çocuğun Kolundan Tutatarak. Daha Küçüksün ßu Acelen Ne Dedi? Çocuk: Dün ßenden Daha Ufak ßirisi Öldü.

Ya Resulallah! Seni hak Peygamber olarak gönderen Allahü tealaya yemin ederim ki, hiç çekinmeden ve korkmadan, oturup İslamı anlatmadığım bir müşrik topluluğu kalmayacaktır. Artık ortaya çıkalım.

Daha sonra Hz. Ömer buyurdu ki:

- Yediğimiz ekmek, arpa ekmeği idi.

Böylece, ilk defa Harem-i şerifte açıktan namaz kılındı.

- Ya Resulallah! Biz hak üzere değil miyiz?

- Ya Ömer, böyle şiddet ve hiddetle nereye gidiyorsun?

- Yoksa sen de mi onlardansın? Önce senin işini bitireyim.

- Kimdir onlar?

Hz. Hafsa babasının yanına varıp dedi ki:

Hz. Ömer, haksızlık karşısında çok hiddetli olduğu gibi, adaletin yerine getirilmesinde de o kadar şefkatli idi. Bu yüzden adaleti ile meşhur olmuştur.

?Müslüman olduğum zaman, Eshab-ı kiram, müşriklerden gizlenir ve ibadetlerini gizli yaparlardı. Bu duruma çok üzüldüm ve Resulullaha sual ettim:

Hz. Ömer, devlet başkanı seçildiğinde, Hz. Ebu Bekir?e ta?yin edilen maaş kadar ücret alıyordu.

- Var! Fakat önce ölecek miyim, kalacak mıyım bunu bilmem lazımdır.

- Evet. Allahü tealaya yemin ederim ki, ister ölü ister diri olunuz, muhakkak hak üzerindesiniz.

Hz. Ömer dedi ki:

Beni bilen bilir

mealindeki ayet-i kerimeyi düşündü. Sonra dedi ki:

- Eğer kim olduklarını öğrenseydim, onlara gereken cezayı verirdim. Allahü tealaya dua etsinler ki, arada sen varsın.

Abdurrahman bir Avf cevap verdi:

Kalbim meyletti

Niçin utanmazsın?

Söz vermiştiniz

- Eşhedü en la ilahe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühu ve resulüh!

Bir anda Hattaboğlu Ömer?in kalbinden, İslama olan istek kayboldu ve yerinden fırlayarak dedi ki:

- At, sahibinin izniyle mi koşturuldu?

- Hele şu okuduğunuz kitabı çıkarın.

Sonra Kelime-i şehadeti okudu. Hattaboğlu Ömer, kızkardeşinin bu imanı karşısında birden yumuşadı ve yere oturdu. Yumuşak sesle dedi ki:

Hz. Ömer ile kölesi beraberlerindeki tek deveye nöbetleşe biniyorlardı. Şehre girişte, sıra köleye gelince, Halife devesinden indi. Yerine kölesini bindirdi. Devenin yularından tuttu. Ayakkabılarını çıkarıp dereden geçti.

- Haydi Hattaboğlu! Görelim seni! Bu işi senden başka yapabilecek kimse yoktur.

Bunun üzerine, kadi şu hükmü verdi:

- Müslümanların Halifesi Ömer.

Bu durumu gören, Eshab-ı kiramın büyüklerinden ba?zıları toplanıp, bu durumu görüştüler. Zübeyr bin Avvam hazretleri şöyle bir teklifte bulundu:

Bu konuşmaları dikkatle dinleyen kafile halkı, derin bir sessizliğe büründü. Kimsenin konuşacak, birşey söyliyecek hali kalmamıştı.

Hz. Ömer?in bu gelişi üzerine, Ebu Cehil ileri çıkıp, ?Ya Ömer! Bu ne haldir? deyince, Hz. Ömer hiç aldırış etmeden Kelime-i sehadet getirdi:

- Bize söyliyeceğin bir şey var mıdır?

Bunun üzerine Hz. Ömer, kardeşini merak edip, öfkeyle hemen evlerine gitti. O sıralarda Taha suresi yeni nazil olmuş, eniştesi Said ile kızkardeşi Fatıma bunu yazdırıp, Hz. Habbab bin Eret adındaki sahabiyi evlerine getirmiş, okuyorlardı.

Daha ne duruyoruz?

Hz. Osman?ın bu teklifi uygun görülerek, beraberce Hz. Hafsa?nın huzuruna vardılar. Aralarındaki konuşmaları anlattılar. İsim vermeden, yapılan teklifleri Hz. Ömer?e bildirmesini istediler.

Toplantıda bulunan Hz. Ali buyurdu ki:

- Elhamdülillah, benim sözüm, hadis-i şerife uygun oldu, deyip, Şam?a girmediler.

Sonra kızı Hz. Hafsa?ya sordu:

- Sen Resulullahın evinde iken, Allahın Resulünün giydiği en kıymetli elbise neydi?

Müslümanlar, bulundukları yerlerde oturan gayri müslim halkı korumaları altına aldıkları gibi, turist olarak gelen veya ticari maksatla gelmiş olan gayri müslimleri de sınırları dahilinde koruma altına alırlardı. Onların zarar görmemesi için, her türlü tedbiri alırlardı. Bunun geçmişte sayısız örnekleri vardır.

- Ne okuyordunuz?

- Ömer?den çekinecek ne var, iyilik ile geldi ise, hoş geldi. Yoksa o kılıcını çekmeden başını uçururum.

- Hakikaten, ne kadar doğru.

- Öldürmeyelim! Çünkü arkasında büyük bir kalabalık vardır. Belki onlar, ileride Müslüman olabilirler.

- Peki yediği en iyi yemek neydi?

Teklifi bildirelim

Bu arada, Hz. Osman söz alıp buyurdu ki:

- Hayır, okuyordunuz. İşittiğim doğru imiş. Siz de O?nun sihrine aldanmışsınız!

Hz. Ömer Şam?ı ziyaret ettiğinde, ordusunun kumandanı Ebu Ubeyde bin Cerrah hazretleri büyük bir kalabalıkla karşıladı.

Soruşturup, kendilerine bekçilik eden şahsın Halife Hz. Ömer ile arkadaşı olduğunu öğrendi. Gelip, arkadaşlarına şöyle anlattı:

Uzaktan bakan; deveye binmiş köleyi halife, devenin yularını çeken Hz. Ömer?i de köle zannediyordu. Bunu gören Ebu Ubeyde bin Cerrah dedi ki:

Hz. Ömer, Müslüman olduktan sonraki halini şöyle anlattı:

- Şam?a girmiyelim, dedi. Bir kısmı da;

- Sen yanlış görmüşsündür. Halifenin, gecenin bu vaktinde burada işi ne? O sarayında kuş tüyü yatağında yatıyordur.

- Hayır, ben denemek için koşturdum.

- Ey Kureyş! Muhammed, putlarımıza dil uzattı. Bizden önce gelen atalarımızın Cehennemde azab gördüklerini, bizim de oraya gideceğimizi söyledi! Onu öldürmekten başka çare yoktur! Onu öldürecek kişiye, yüz kızıl deve ve sayısız altın vereceğim!

Bu şekilde bir müddet devam edildi. Daha sonra, Hz. Ömer, geçim sıkıntısına düştü.

Hz. Ömer, kim tarafından söylenirse söylensin, doğru sözü hemen kabul ederdi. Enes bin Malik hazretlerinin bu sözleri üzerine, onu öldürmekten vazgeçti. Birçok sahabinin şehid olmasına sebep Hürmizan'ın hayatını bağışladı.

- Fikrini öğrenmeden kim olduklarını söylemem.

Mesela, Halife Hz. Ömer zamanında, bir ticaret kervanı gelip, gece Medine?nin dışına konakladı. Yorgunluktan hemen uyudular.

Ebu Cehil ne diyeceğini şaşırdı. Donup kaldı. Hz. Ömer bu müşrik güruhuna dönerek dedi ki:

Diğerleri de bu söze katıldılar. Roma ve İran ordularını perişan eden, adaleti ile meşhur yüce Halifenin, bu merhamet ve şefkatini görerek, İslamiyetin hak din olduğunu anladılar ve seve seve hepsi Müslüman oldular.

- Ömer?in hak ve adalette ne kadar ta?vizsiz olduğunu hepimiz biliyoruz. Bu teklifimizi bizzat kendimiz değil, kendisini kıramıyacağı birine söyletelim. Bunu, kızı Hafsa?ya anlatalım, o teklif etsin!

- Evet, öyle ya! Şüphe mi var?

Ömer bin Hattab?ın Resulullahı görmek için yola çıktığı sırada, Resul-i ekrem, Hz. Erkam?ın evinde Eshabına nasihat veriyordu. Hattaboğlu Ömer?in geldiği, Erkam?ın evinden görüldü. Kılıcı da yanında idi. Heybetli, kuvvetli olduğundan, Eshab-ı kiram, Resulullahın etrafını sardı. Hz. Hamza dedi ki:

Ömer bin Hattab gusül abdesti aldı. Ondan sonra Fatıma, ayet-i kerime yazılı sahifeyi getirdi. Ömer bin Hattab güzel okurdu. Taha suresini okumaya başladı. Kur?an-ı kerimin fesahatı, belagatı, ma?naları ve üstünlükleri kalbini gitgide yumuşattı.

- İki tane renkli elbisesi vardı. Elçileri onlarla karşılar, cum?a hutbelerini bunlarla okurdu.

Yakınlarınla uğraş

Hz. Hamza?nın Müslüman olması üzerine, Mekkeli müşriklerin telaş ve endişeleri had safhaya varmıştı. Çünkü parmakla gösterilen kahramanlardan biri de Müslüman olmuş, Resulullahın saflarında yer almıştı. Bu beklenmedik hadise, müşrikleri, büsbütün çileden çıkardı.

Halife de;

- Sen temizlenmedikçe, onu sana vermem.

- Hak ve adalet hususunda boynumuz kıldan incedir, deyip atın bedelini verdi.

Atı almak macburiyetindesiniz

Bir müddet sonra da, Hürmizan Müslüman oldu. Ayrıca onun vesilesi ile birçok kimse imana geldi. Hz. Ömer eski can düşmanını bile maaşa bağladı. Çünkü adalet bunu gerektiriyordu. Adalet, şahsi fikrin, hissiyatın üzerinde idi.

- Ya Ömer! Niçin Allahtan utanmaz, ayetler ve mu?cizeler ile gönderdiği Peygamberine inanmazsın? İşte ben ve zevcim, Müslüman olmakla şereflendik. Başımızı kessen de bundan dönmeyiz.

Bu söze çok hiddetlenen Hz. Ömer kılıcına sarıldı:

- Kendisine söyliyerek maaşını artıralım.

Bir gün at satın almak istedi. Atı tecrübe etmek niyetiyle biniciye verdi. Ata binen kimse, koştururken, at tökezleyip kazaya uğradı. Hz. Ömer atı satıcısına geri vermek istediğinde, satıcı almadı. Sonunda durum, Kadi Şüreyh hazretlerine intikal etti. Kadi sordu:

- Ya Fatıma! Bizim binbeşyüz kadar altından, gümüşten, tunçtan, taştan oymalı, süslü heykellerimiz var. Hiçbirinin, yeryüzünde bir şeyi yok. Şaşkınlığı büsbütün artmıştı. Biraz daha okudu.

Resulullah efendimiz buyurdu ki:

İmana gel ya Ömer!

- Konuş, sana zarar gelmiyecektir.

- Ne yapalım bunu?

- Eshabdan ba?zıları, senin maaşını az bulmuşlar. Bunun için maaşını artırmayı teklif ediyorlar.

- Müjde ya Ömer! Resulullah efendimiz Allahü tealaya dua ederek, ?Ya Rabbi! Bu dini, Ebu Cehil yahut Ömer ile kuvvetlendir, buyurdu. İşte bu devlet, bu saadet sana nasib oldu.

- Hayır, onlar Müslüman olamazlar.

- Fakat o, Resulullahın kıymetli arkadaşlarını şehid etti. Onu sağ bırakmamız uygun olur mu?

- Sen ne dersin?

- Sen benimle uğraşacağına, kardeşin Fatıma ile enişten Said?in yanına git! Onlar, çoktan Müslüman oldular. Sen önce kendi yakınların ile uğraş!

Onun zamanında, Müslümanlar İslamiyeti İran içlerine kadar yaydılar. İranlı meşhur kumandan Hürmizan, teslim olmamak için çok direndi, fakat hayatının tehlikeye girdiğini görünce teslim oldu. Hz. Ömer, huzuruna çıkartılan Hürmizan?a sordu:

- Ey Kureyş! Beni, bilen bilir! Bilmeyen bilsin ki, ben Hattaboğlu Ömer?im. Karısını dul, çocuklarını yetim bırakmak isteyen yerinden kıpırdasın! Kımıldayanı, kılıcımla doğrayıp yere sererim!

- Ya Ömer, güç bir işe gidiyorsun. Onun Eshabı çevresinde pervane gibi dönmektedir. Ona birşey olmasın diye titremektedirler. Onun yanına yaklaşıp, zarar veremezsin!

- Kimmiş?

- Ya Ömer bunu öldürmememiz lazımdır. Çünkü, ?Konuş sana benden zarar gelmez? diye söz de vermiştin.

Hz. Ömer, Abdurrahman bin Avf?ın evine gelip, yatağından kaldırarak buyurdu ki:

- Müslümanların başka işi yok da, bizi mi koruyacaklar? Üstelik bizim Hıristiyan olduğumuzu biliyorlar.

Bu şekilde şehre girdiler. Gerçekten bu hareketi, onun şerefini küçültmedi, aksine büyüttü. Biz bile 1400 sene sonra, burada, örnek bir hareket diye anlatıyoruz. Eğer tersi olsaydı, o zaman orada unutulup gidecekti.

- Arkadaşlar! Sabaha kadar iki Müslümanın bizi bekleyip, eşyalarımızın çalınmasına mani olduğundan haberiniz var mı?

- Efendim, bütün Şamlılar, bilhassa Rumlar, Müslümanların halifesini görmek için toplandılar. Size bakıyorlar. Bu yaptığınızı nasıl izah edebilirsiniz? Sizi köle zannedecekler, küçümseyecekler.

Hz. Ömer;

O da temiz kalb ile Kelime-i şehadeti söyledi. Eshab-ı kiramın, sevinçten söyledikleri tekbir sesleri göğe yükseldi.

Hattaboğlu Ömer, kılıcını kuşanarak yola düştü. Giderken Nu?aym bin Abdullah?a rastladı.

- Bu gece bir kervan gelmiş. Hepsi kafirdir. Fakat, bize sığınmışlar. Eşyaları çoktur ve kıymetlidir. Yabancıların, yolcuların bunları soymasından korkuyorum. Gel, bunları koruyalım.

- Ya Resulallah! Madem ki biz hak üzerinde, müşrikler de batıl yoldadırlar, o halde ne diye dinimizi gizliyoruz? Vallahi biz, din-i İslamı, küfre karşı açıklamaya daha haklı ve daha layıkız. Allahü tealanın dini, Mekke?de, hiç şüphesiz üstün gelecektir. Kavmimiz bize karşı insaflı davranırlarsa ne ala, yok taşkınlık etmek isterlerse, kendileriyle çarpışırız.

Sonra Abdürrahman bin Avf hazretlerini çağırıp sordu:

Bu ayet-i kerime ve bu dua, Hattaboğlu Ömer?in kalbindeki düşmanlığı sildi, süpürdü. Hemen;

- Şayet at sahibinin rızası ile tecrübe edilseydi, sahibine iade edilebilirdi. Fakat, siz sahibinden izin almadığınız için geri veremezsiniz, atı almak mecburiyetindesiniz.

- Yol verin, içeri gelsin!

- Ey büyük halife, önceleri biz İranlılar siz Arabları öldürüyor, zorla mallarınızı ellerinizden alıyorduk. Ne zaman ki, Allah size peygamber gönderdi. Ondan sonra bizim üstünlüğümüz sona erdi. Siz aziz, biz zelil olduk.

İlk karantina

Hz. Sa?id?i yakasından tutup, yere attı. Kardeşi, efendisini kurtarayım derken, onun yüzüne de öfkeli bir tokat indirdi. Yüzünden kan akmaya başladığını görünce, kardeşine acıdı. Fatıma?nın canı yanmış, kana boyanmış idi. Fakat iman kuvveti, kendisini harekete getirip, Allahü tealaya sığınarak dedi ki:

Hz. Ömer, bu teklife celallenip sordu:

- Milletin arasına nifak sokan, kardeşi kardeşe düşüren bir kimseyi öldürmeye gidiyorum.

O, dünyada iken cennetle müjdelenen bir insandı. Ancak bütün bunlar, Hz. Ömer?in kendisini insanlardan bir insan görmesine mani değildi.

- Ya Hafsa, benim tarafımdan, seni gönderenlere söyle! Resulullah efendimiz kendisine yetecek miktarını tespit eder, fazlasını ihtiyaç sahiplerine verirdi. Kalanı ile yetinirdi. Vallahi ben de kendime yetecek olanını tespit ettim. Artanını ihtiyaç sahiplerine vereceğim. Ve bununla yetineceğim.

- Bu teklifi kabul edeceğini zannetmiyorum. İnşaallah kabul eder. Gidip teklifi bildirelim.

Habbab bu sözü işitince, gizlendiği yerden fırladı ve tekbir getirdikten sonra müjdeyi verdi:

- Hem de kim korudu biliyor musunuz?

Hz. Ömer buyurdu ki:

- Kaba kumaştan yapılmış bir örtümüz vardı. Yazın dörde katlar, altımıza yayardık. Kış gelince de, yarısını altımıza yayar, yarısını da üstümüze örterdik.

- Resulullahtan işittim. ?Veba olan yere girmeyiniz ve veba olan bir yerden, başka yerlere gitmeyiniz, oradan kaçmayınız!? buyurmuştu.

Hz. Ömer bu sırada daha Müslüman olmamıştı. Bir gün, Resulullah efendimizi, gördüğü yerde öldürmek niyetiyle evinden çıktı. Sevgili Peygamberimizi Mescid-i Haram?da namaz kılarken buldu ve namazın bitmesini isteyerek, dinlemeye başladı. Habib-i ekrem efendimiz, El-Hakka sure-i şerifini okuyordu.

mealindeki ayet-i kerimeyi okuyunca, derin derin düşünceye daldı. Dedi ki:

- Çok iyi olur, çok güzel düşünmüşsün, hemen geliyorum.

Resulullah efendimiz, ben ve Hz. Ebu Bekir, bir yol takip eden üç kişi gibiyiz. Onlardan ilki nasibini aldı ve yolun sonuna vardı. Diğeri de aynı yolu takip etti ve O?na kavuştu. Sonra üçüncüsü yola koyuldu. Eğer O da öncekilerin takip ettiği yolu takip eder, onlar gibi yaşarsa, onlara kavuşur ve onlarla beraber olur. Eğer öncekilerin yolunu takip etmezse, başka yoldan giderse, onlarla buluşamaz.

Bu hadisenin, Hz. Ömer?in Müslüman olmasında mühim te?siri olmuştur. Çünkü kalbini yumuşatmış, Müslüman olmasına zemin hazırlamıştır.

Hz. ÖMER

Nuaym bin Abdullah cevap verdi:

- Ya Eba Ubeyde! Senin bu sözünü işitenler, insanın şerefini, vasıtaya binerek gitmekte ve süslü elbise giymekte sanacaklar. Biz daha önce zelil ve hakir bir kavimdik. Allahü teala, bizleri Müslümanlıkla şereflendirdi. Bundan başka şeref ararsak, Allahü teala bizi zelil eder, herşeyden aşağı eder.

Artanı muhtaçlara vereceğim

Kabul buyurulunca, iki saf halinde dışarı çıkıp, Harem-i şerife doğru yürüdük. Safların birinin başında Hamza, diğerinin başında da ben vardım. Sert adımlarla, toprağı un edercesine, Mescid-i harama girdik. Kureyşli müşrikler, bir bana, bir Hz. Hamza?ya bakıyorlardı."

Uzun süren bir sessizlikten sonra, içlerinden biri sessizliği bozdu:

Hakir bir kavimdik

bulunanların ba?zısı;

Halife Hz. Ömer, Şam'a gidiyordu. Şam'da veba hastalığı olduğu işitildi. Yanında

Hz. Ömer, sonu pişmanlık olan iş yapmazdı.

- Allahü tealanın kaderinden, yine O?nun kaderine kaçalım, şehre girmiyelim. Birinizin bir çayırı ile, bir çıplak kayalığı olsa, sürüsünü hangisine gönderirse, Allahü tealanın takdiri ile göndermiş olur.

- Bir şey okumuyorduk.

Ömer ile kuvvetlendir

Yolda Nuaym bin Abdullah kendisine sordu:

Hattaboğlu Ömer, Peygamber efendimizin okuduklarını hayranlıkla dinliyordu. Ömründe böyle güzel sözler duymamıştı. Bunu kendisi, sonradan şöyle anlatır:

Sabaha kadar nöbetleşe, bu kervanı beklediler. Sabah namazında mescide gittiler. Kervanda bulunan bir genç, o sırada uyanmıştı. Bunları takip edip, arkalarından gitti.

- Resulullah nerede? Beni, Resulullaha götürür müsünüz? dedi. Zira kalbi, Resulullaha tutulmuştu.

- Allahü tealanın kaderinden kaçmıyalım, dedi. Halife de buyurdu ki:

Cebrail aleyhisselam, daha önce, Ömer bin Hattab?ın iman etmek için geldiğini ve yolda olduğunu haber vermişti. Resulullah efendimiz, onu, tebessüm buyurarak karşıladı. Ömer bin Hattab, Resulullahın önünde diz çöktü. Resulullah efendimiz, onu, kolundan tutup buyurdu ki:

Bu sırada, herkes uyurken, Halife Hz. Ömer, şehri dolaşıyordu. Dolaşma esnasında bunları gördü.

?Dinlediğim bu sözlerin belagatına, düzgünlüğüne, derli topluluğuna hayran olmuş, niçin geldiğimi unutmuştum. Bu hadiseden sonra, kalbimde İslama karşı bir istek hasıl oldu.?

- Sizin gibi önce ben de inanamadım.

Böylece ilk defa karantina uygulaması yapıldı. Veba bulunan yerden dışarı çıkmanın yasak edilmesine sebep, sağlam olanlar çıkınca, hastalara bakacak kimse kalmaz, helak olurlar. Vebalı yerde, kirli hava ya?ni mikroplu hava, veba basilleri, herkesin içine yerleşince, kaçanlar, hastalıktan kurtulamaz ve hastalığı başka yerlere götürmüş, bulaştırmış olurlar.

- Bana inanmazsan, git evlerine, kendilerine sor!

- İmana gel, ya Ömer!

- Bu işi Hattaboğlundan başka yapacak yoktur.