siz de potansiyel var

İnsanların neden küçük yaşlardan itibaren GÜÇ erkine sahip olmaları gerektiklerini düşünmeye başladı.

kastettiğim o değildi

sanat ve üretebilmek; ikisi de saygıyı hak eder

Yeniden bilgisayarının başına oturdu ve yazdığı hikayeye kaldığı yerden devam etti.

Eğer oğlunu bu dünyaya getirmek; bir hata ise bu hatayı çoktan yapmıştı.

yok olsunlar istiyorum.

Ve bir şey oldu!

Ama bu sefer rengi mavi değil, kırmızıydı.

"Kötü güçlü ile zayıf iyinin karşılaştığı o son sahne..."

aslında ortaya çok ilginç bir şeyler çıkabilir

Tamam, amca, bir daha yapmayacağım; karıncaların bacaklarını yakıp onların sürünmelerini izlemeyeceğim, onları öldürmekten zevk almayacağım.

Tşkler.. Nezaketinizden dolayı. Ancak bu aralar kalemim ne yazık ki darman duman.

Tümör kısmına ise cidden ne diyeceğimi bilemedim. Geçmişler olsun..

Yaşlılık ve yorgunluk ayrı bir bakış açısı katmış ne mutlu =))

En son kaldığı cümleyi okuyarak başladı kuralı uygulamaya:

Dışarı çıktı. Yaramaz çocuk yine zavallı karıncalara işkence ediyor, onları öldürüyordu.

"Bir daha yaparsan!" dedi "Senin o serçe parmağını keserim" diye düşündü.

çok yaşlı ve bir o kadar yorgun olmamın etkisi olabilir. beynimin tedavi edilemeyecek bir bölümündeki tümörden hiç bahsetmiyorum :)

belki insanlar bu hikayenin devamını satın alacakları bir kağıttan okurlar

"Çocuğun hala karıncaların canını yakmaktan vazgeçmediğini gördü. Buna engel olabilmek için bu sefer daha caydırıcı olması gerektiğini düşündü. Ve en başından beri yapması gereken şeyi yapmak için yola koyuldu. Çekmeceyi açtı. Ama çekmece bomboştu.."

Merdivenlerden usulca üst katta bulunan yatak odasına çıktı.. Uyuması lazımdı, cebindeki sorularla.. Yapabilirdi.. Alışıktı buna..

Kendisine bir kahve daha yaptı. Ve sigarasını yaktı. Aklına gelen ilk kelimeye sarılması lazımdı..

Aslında hikayenin sonuna doğru adamın sorularına bulduğu cevaplarla birlikte anahtarları kapının üstünde bırakması konusunu bağdaştırılabilir diye düşündüm..

"hikayelerin bütünlüğünde devam eden akışı bozan ayrıntılar, tatlı gereksizlikler güzel oluyor"

n a t s u e, çok güzel yazmışsın

Bir türlü durmuyor bak sana!

Aslına bakarsan en sonunda anahtarı kapının üstünde bulman kafamda ki senaryoya ait =)

'Neden evren üzerinde ki her şey birbirini alt etme düşüncesinde olmak zorundaydı ki? Bir kızıl alevin koca bir kenti yok etmesi de buna dahildi..'

Aşağı kata indi, hep yaptığı bir şeyi unutmuştu: kapıyı içeriden kilitlemek.

Üç hafta sonrasıydı...

En üst çekmeceyi kapatıp, mutfaktan çıktıktan sonra; kilitli olan evin dış kapısının anahtarını, koyduğu yeri hatırlamaya çalıştı. İşte ordaydılar, televizyonun yanındaki sehpanın üstünde. Anahtarları aldı...

bence hikaye için ve başlık için gayet güzel paylaşımlarda bulundunuz. isterseniz devam edebilirsiniz. okumak isterim.

Üç hafta sonrasıydı

Sorguladıkça pek çok düşünce arasında kayboldu. Tatmin etmeyen cevapların oluşturduğu milyonlarca soru.. Zaman oldukça ilerlemişti.. Kafası karışmıştı..

Lanet olası pencerem, sokağı görmek zorunda mıydı?

Anahtar bu sefer yağmurluğunu aldığı portmantoda asılıydı.. Aramasına gerek yoktu.. Ve dışarı çıktı..

Yazdığı hikayeye ara verdi. Gidip üzerini değiştirdi.

Kırılan merceğin yerine yenisi alınmıştı.

Ben senin amcan değilim!

hikayenin devamını yazarken; anahtar ayrıntısını bile hatırlamam bir mucize kveld

Bilgisayarının başına oturdu, son 11 yıldır yaptığı gibi, "Günde 7 saat roman yazmak için ayrılacak." kuralını uygulamak üzere...

Yeni zavallı karıncalara gerek var mıydı?

"Anahtar bu sefer yağmurluğunu aldığı portmantoda asılıydı.. Aramasına gerek yoktu.. Ve dışarı çıktı.."

Herhalde artık gözü korkmuştu ve o zavallı karıncaları rahat bırakırdı.

Hala açık olan bilgisayarının başına oturdu, aradan bir saat bile geçmemişti.

Çocuğun elindeki merceği de aldı. Şimdi mercek sağ elinde, çocuğun sol kolu da sol elindeydi. Güneş sol omzunun üzerindeydi. "İyi ayarlamak gerek" diye düşündü.

bu hikaye hep böyle yarım kalacak belki de

"Bu şekilde düşünmem ne kadar tuhaf; bu şekilde düşünmemeliyim." diye kendini kandırmaya çalıştı.

belki başka üyeler de katılır.

hikayenizdeki acizlik, çok yoğun ama terbiyeli isyanı bir kenara bırakıyorum, en hoşuma giden şey adamın her seferinde anahtarı bulmada zorluk çekmesi

biraz daha açık yazmalısınız bu fikri. bu mesajınızda ne demek istediğinizi tam olarak anlayamadım.

neyse boşverin

çok yorgunum. bugün 8-17 arası aktif olarak 400 dakika çalışmamla ilgili

Elindeki merceği yere atıp kırdı.

hikayeye devam edebilir miyim, bilmiyorum. eski yaratıcılığım yok olmuş gibi. incelik ve derinlikte kayboluyor yavaş yavaş. insanların bana daha fazla saygı duymasından anlıyorum bunları

Neden boştu ki çekmece! Sustu ve bir düşünce beynine saplandı. "Gücünün her şeyi kontrol etmeye yetip yetmediği.." . Bu da nerden çıktı şimdi. Lanet olsun!

nasılsın?

Yaramaz çocuğun; bacaklarını yakıp, sürünmelerini izlerken eğlendiği birçok zavallı karınca vardı zaten.

bütünlükten uzaklaşmamışsınız. üstelik anahtarın önemini bile anlamış gibi görünüyorsunuz :)

Yaramaz çocuğu uzaktan biraz seyrettikten sonra?

orada adamın canı fena halde sıkılmışken anahtar davasının gündeme gelmesi çok gündelik bir sorun

ben o şekilde düşünmüyorum. bence okuyucu için çok lezzetli bir ayrıntı olan kısım:

Kötü güçlü ile zayıf iyinin karşılaştığı o son sahne...

bir de çok önemli bir soru sormak istiyorum sana:

Hayır, yoktu. Fakat geriye dönüş de imkansızdı, maalesef. Canından çok sevdiği bir oğlu vardı, artık.

devam edeceğinizi umarım

Yaramaz çocuğun suratındaki ifade görülmeye değerdi.

"Bu çocuğu dünyaya getirmeye hakkımız var mıydı?" diye düşündü.

Sigarasından son bir nefes çekip, söndürdükten sonra.

Elimi yakma amca. Bir daha yapmayacağım.

Son kaldığı yeri okudu:

bu hikayenin sonunda o anahtar ile ilgili bir şeyler olabilir. adı çok geçti :)

"Evet, artık bunun serçe parmağını kesmenin zamanı geldi" dedi.

Eğer bütünlükten uzaklaştıysam kusura bakılmasın..

"Temizliğe gelen kadın sürekli her şeyin yerini değiştiriyordu, kadının bundan özel bir zevk aldığını düşündü. Diğer çekmeceleri karıştırmaya başladı ve aradığını buldu. Aranan her şey sonunda bulunmaz mıydı, zaten. Zavallı karıncaların ayaklarını yakıp sürünmelerini izleyen o yaramaz çocuğun belasını bulacağı gibi...

Yaramaz çocuğun yanına yaklaştığında; yaramaz çocuk, kaçmaya çalışsa da onu sol kolundan yakaladı, şu sözü geçen serçe parmağın olduğu kolundan.

İlk iş bunu yaptı. Anahtarlarını aradı, biraz uzun sürdü ve kapısını kilitledi. Kendini bu şekilde daha huzurlu ve güvende hissediyordu.

ve onun da kaldığı yerden devam edecek bir diğeri?

Mutfağa yöneldi?

zavallı karıncaları öldüren yaramaz çocukları da hiç sevmiyorum

' Bu bir gereklilik miydi? Yoksa doğduğumuz andan itibaren kanıksanan saçma sapan bir şey miydi?'

Son oturuşunda sadece dört cümle ilave edebilmişti hikayeye ve yazmak giderek zorlaşıyordu:

Akıllanmayacak bu yaramaz çocuk.

aslında içinde sanat açısından farklı bir inceliğe sahip - yazarın aslında hikayenin kahramanı olması -

hikayelerin bütünlüğünde devam eden akışı bozan ayrıntılar, tatlı gereksizlikler güzel oluyor

Neydi içten içe onu bu kadar dağıtan şey? Bunları düşünmek istemiyordu. Şimdi sırası değildi...

ayrıntı derken ne demek istediğini yeni anladım.

Bu kez anahtarları bulması uzun sürdü. Kanepenin arkası?

Yataktan çıktığında sekiz saat geçmişti. Uykusu; aynı rüyayı üç kere görmesi ve rüyanın hep aynı yerinde uyanması ile bölünmüş, çok fazla dinlenememişti. Son 14 yıldır gördüğü aynı rüya... Sürekli aynı sahnede uyanışlar...

Önünde yürüyebileceği sadece 200 metrelik bir sokak vardı. Son üç yıldır daha ileri gitmeyeceğine dair kendine verdiği sözü tutuyordu. İnsanlarla tekrar görüşmenin hissettirdiği o kötü duygudan uzaklaşmış oluyordu, bu şekilde. Yolun sonuna kadar yürüdü, geri evine doğru gelirken; bir anda, çevresindeki bütün insanların kendisini seyrettiğini düşündü. "Truman Show" kahramanı gibi hissetti bir an kendini ve korkarak, hızlı hızlı evine döndü. İçeri girmeden, arkasında kalan sokağa ve insanlara bakmaktan kendini alamadı. Evine girdi, kapıyı içeriden kilitledi. Huzur.

sonra bu üyenin kaldığı yerden devam edebilecek bir başka üye?

devamını yazabilecek bir üye?

"Çekmeceyi açtı. Ama çekmece bomboştu.."

Pencereye çarpan yağmurun sesi ile düşüncelerinden uyandı.. Yağmuru çok severdi.. Yağmurluğunu giyip dışarıda biraz yürümeye karar verdi..

Dışarı çıktı, olabildiği kadar hızlı şekilde yaramaz çocuğun yanına koştu, en azından birkaç tane daha karınca zarar görmesin diye. Çocuğun arkasında kaldığı için, çocuk onu görmemişti ve kaçmaya fırsat bulamadı"

4 yaşındaki oğlu, yanından geçerken koluna çarpmıştı ve elinde tuttuğu kahvesinin üstüne dökülmesine sebep olmuştu.

Hikayeye başlayan sizsiniz. Ben arada çıkıntılık yaptım.. Sizden daha iyi sanırım kimse tamamlayamaz.

"Şimdi gidip, o yaramaz çocuğun sol elinin serçe parmağını kesmek zorunda kalacağım", dedi ve yine anahtarlar?

"O zavallı karıncaların çektiği acıyı tatması gerekli ki; yaptığı bu kötülükten vazgeçsin."

Bir hafta sonra; yaramaz çocuk yine zavallı karıncalara işkence ediyordu, onları öldürüyordu.

bu başlıktaki son mesajı yazıyorum sanırım.

size iyi geceler dilesem

Her zamankinden farklı bir zaman dilimindeydi. Düşünceleri ve aklı onu fazlasıyla zorluyordu. Normalde yazmak, sadece yazmak için yaratıldığını düşünürdü. Ama kelimeler bir türlü doğru yerde birleşemiyordu. Birleştiremiyordu.

kendi hikayenizi kendiniz daha hakkıyla değerlendirirsiniz mutlaka

bir de, kendimi anlatıyorum, anahtarlarımı sürekli kaybediyorum, bulamıyorum