bir yanlarımda inatla bacağıma sarılıp duran çcuğu gerimde bırakmalıyım..

şimdi tek tek manalar yitip boşluklar beliriyor..

demesem zaten boşlukta..

yaralı herkes yaralı,

ağlayan SEN olacaksın. BEN büyümeyi öğreneceğim SEN'siz..

alışılmıyor acıya yok kaidesi kuralı..

meğer benim harcım değilmiş yokluğuna biran alışmak..

eyletme diyesim var..

çocuk bırak bacağımı.. elimi.. kolumu.. yüzümü.. içremi.. cümlelerimi.. sessizliğimi..

ben çocukça ağlayacağım...

karar mı kimin..

çocuk ağlama!

alıp başı gitmeler..

''demek sen de gidiyorsun.. başın alıp uzaklara.. beni böyle atıyorsun.. yangınlara karıyorsun sen kendinden KAÇIYORSUN aldanıyorsun..

kayda değer cümle istemek kayda değer cümle kurmanın yarısıdır.

satırların arasını meğer hep çocukyanımla doldurmuşum...

ne çoktum.. ne yoktu'k..

ne el varıyor ne dil..

peki SEN büyümelerinle kal..

olumsuzluklar yüklendim..

desem de bboş..

artık korkulacak birşey de kalmadı..

Ağla SEN de ağla.''

artık daha çirkiniz..

dahası yok..

dem-i yol..

büyümeliyim..

hey/hat..

can acıtmalar..

yada ben ağladığında seni ardımda bırakıp gitmeler yükleneceğim..

yaşım SEN..

ardın sıra kalıyorum...

en çok ardından bakarken ağlamayacağım çocuk!

ikibaşımızlayken olmuyruz çocuk.. ya sen ağlamaktan vazgeçeceksin..

yine nedensiz boşluklardayım..

bağlı..

ne çok yanıyor can denen..

SEN'in..

kayda değecek cümlelerim yok ama..

canım yanıyor..

şu köşeden dön'eceğiz..

geldik! dendi. duydun..

elim yüzüm üstüm başım SEN.. yer ile yeksan.. vakt-i hiç..

hiçlik gibi..

''gülümse hadi gülümse bulutlar gitsin.. yoksa ben nasıl yenileneceğim...''

kanadım kollarım kırık.

geldik!

... dudağımda bir çığlık.

içim acıyor..

olmuyor'um..

belki biraz ağlar çocuk.. sonra büyürken unutur..

korku buydu..

ilk defa kayda değer bir başlığın oldu.

geçti..

korktum..

mana mı:git...

artık el'iz..

olduramıyorum..

büyüttün hep ağlattığın çocuk! yanlarımı.