Katmer katmer zerre zerre açmak içini Yaradanına..

O basıldıktan sonra duaya iştiyaklı mü'minler aralarında taksim ederler. Öyle bir metod geliştirirler ki, herkes farklı zamanlarda farklı yerleri okur. Mesela, bir ay boyunca şu bölümü okuyan insan, ikinci ay diğer arkadaşının yerine geçer. O üçüncü arkadaşın, o da dördüncü arkadaşın yerine... Böylece herkes Mecmuatü'l-Ahzab'ın her yerini okumuş olur. Gördüğü duaların orijinal, yepyeni olması insanda ayrı bir heyecan uyarır. Mesela, Şah-ı Geylani'nin insanın gönlünde ürperti hasıl eden duasını bile otuz gün üst üste okuyan biri, zamanla onu ilk gün okuduğu gibi duyamayabilir. Fakat bu duayı ikinci ay biraz bekletir, başka dualar okur, ona karşı içinde hasıl olan ülfeti giderir ve bir müddet sonra tekrar o bölüme dönerse yine ilk defa okuyormuş gibi duyup hissedebilir. Benim ömrüm vefa eder mi bilemiyorum; ama istiyordum ki, ben de onu birkaç arkadaşımla paylaşıp okuyayım. Bunun nasip olmasını çok arzu ederim.

herkesten Allah razı olsun

Bu hususta özellikle Mecmuatü'l-Ahzab'ın çok istifadeli olacağını düşünüyorum; çünkü o kitap, oldukça geniş ve pek çok velinin dualarından değişik bölümler ihtiva ediyor. Gümüşhanevi Hazretleri onları toplarken bugünkü ölçülerde tashih etme imkanı olmamış. Üstad'ın eline de ondan geçmiş. O okuduğu yerleri kısmen tashih etmiş. Keşke bir iki gayretli insan yeniden onun üzerinde çalışsa ve o kitabın elden geldiğince hatasız olarak basılmasına vesilelik etse.

Her Duaya Cevap Var, Ama...

şimdi sizi fethullah gülen hocaefendinin enfes yazısıyla başbaşa bırakayım:)

Bazen de, mesela aynı camide namaz kılan insanlar birbirlerine "Gelin selef-i salihinden rivayet edilen şu duaları okuyalım. Mesela, bir gece kalkalım, iki üç saat sürse de on dokuz defa Fetih Suresi'ni okuyalım" diyebilirler. Ama herkes içinden gelerek katılmalıdır böyle bir dua şirketine. Fırlamalı, kalkmalı yerinden... Bir hacet namazı kılmalı; Büyük Cevşen'i, Evrad-ı Kudsiye'yi, Sekine'yi okumalı. Arkadaşlarıyla beraber on beş yirmi dakika okuyorsa, sonra da kimsenin görmeyeceği, aklına herhangi bir mülahazanın gelmeyeceği bir yere gitmeli, bir yarım saat de orada okumalı.

Bazıları "Duada mübalağa etmemeli, aşırı gitmemeli" falan derler. Zannediyorum aşırı gitme meselesini Ubade b. Samit'in oğluna yaptığı vasiyetteki ifadelerini yanlış anlayarak ortaya atıyorlar. O, dua ederken, mesela, bazılarımızın "Allah'ım! Şöyle bir cennet, yamacında şöyle bir köşk, köşkün yanından akan pırıl pırıl bir çay" dediği gibi, teferruata ait şeyler zikrediyor; ayrıntılara dalıyor. Bu sebeple Hz. Ubade, "Oğlum, ben Resulullah'tan duada ifrattan sakındıran sözler duydum" diyor. O, ifratı meselenin keyfiyetiyle alakalı detaylarla uğraşma şeklinde anlıyor. Yoksa, Cenab-ı Hak "Ey iman edenler, Allah'ı çok anın, çok yad edin" (Ahzab, 33/41) derken, bir insan sabahtan akşama kadar durmadan "Sübhanallahi ve bihamdihi sübhanallahi'l-azim" dese, yine duanın hakkını eda etmiş olamaz. Efendimiz bu duanın sabah akşam yüzer defa söylenmesini tavsiye ediyor. Ümmü Seleme validemiz de taşları veya fasulye tanelerini yanına koyuyor ve onlarla sayarak her gün yüz defa söylüyor.

istediğin bir şeyin olması için uzun yıllar dua ediyosun ama olmuyo hayırsızmış deyip bırakmalı mı yoksa duaya devam mı etmeli.

Bir şeyi çok istemek, ayrıca Allah'a olan güvenimizin, O'na olan bağlılığımızın derinliğini gösterir. Kur'an'a göre, insan aceleci yaratılmış, dualarının kabulünde de acele ederek, dua ettiği şeyin hemen yerine gelmesini ister, istediği şey olmayınca da duadan vazgeçer. Bunun için Allah'tan bir şey isterken kendimize göre değil, O'nun büyüklüğüne, enginliğine göre istemek için kendimizi zorlamalıyız. Otuz sene, kırk sene demeden ısrarlı olmalıyız. Kendi darlığımızla değil, Allah'ın rahmetinin ve hazinesinin enginliği içinde anlamalıyız.""

""Allah'tan Öncelikle Ne İstemeli

""Cenab-ı Hak, duada fazla ısrar edenleri sever", "Sizden herhangi biriniz 'dua ettim de kabul olunmadı' diyerek acele etmedikçe duası kabul olunur" buyurmuştur. Demek ki duada ısrar etmek güzel bir şey, yanlış değildir.

birde bazı dertler ve sıkıntılar veya hastalıklar bize dua etmemiz ve Allaha yönelmemiz için verilmişse biz ettiğimiz duayla dua sebebini ortadan kaldıramayız..

Duada Israr

diğer mesele dualar mutlaka kabul ediliyordur ama biz duanın kabul edilmesi olarak birebir istediğimiz şeyin verilmesi olarak anlıyoruz.. bize onun daha iyisi veriliyorsa veya istediğimiz şey aslında bizim için hayırlı bir şey değilse onun yerine de başka birşey verilmişse.. biz o verilen şey ile duamız arasında doğrudan bir bağlantı bulamayacağımız için duamız kabul edilmedi deriz.. oysaki o dua daha iyi bir şekliyle kabul edilmiştir.. sınırlı bir ilimle isteyen kulun duasına ezeli ilim sahibi Allahu teala en iyi şekilde icabet etmiştir ama o farkında değildir..

Rica ederim, biz O'nun kapısında sular gibi çağladık, Eyyub Nebi gibi ağladık da kapı açılmadı mı, yüzümüze bakılmadı mı? Gönlümüzden bir yanık kokusu yayıldı da "bu da nedir?" diye sorulmadı mı?" Ben İslam dünyasında O'na ilticayı görmüyorum; ama, belki de ben göremiyorumdur; belki dertliler, yüreği çatlarcasına O'na el açanlar vardır da ben göremiyorum..." (Kırık Testi, s.279)

Evet, yalnız başına okurken "Bak, arkadaşlardan kaçtım, kendi kendime kimse görmeden yapıyorum, daha ihlaslıca oluyor" duygusuna kapılma veya "insanlar duysun, görsün" diye başkalarına sesini duyurma ve bu ikisinde de şeytana kapı aralama olabilir. Üstad Hazretleri, sesli okuyup insanlara duyurmayı İmam Gazali'ye dayandırarak istihsan ediyor: "Ben önceleri sesli okuyordum; ama işin içine riya girer mi diye de endişe ediyordum. Sonra gördüm ki, İmam-ı Gazali 'Başkalarını uyarma ve teşvik etmeye matuf olunca mahzursuzdur' diyor." Fakat bütün bunlarla birlikte kalbimiz Üstad'ın kalbi de değil.

O bilmediğinden mi seni haşa.. SEnin hangi damarındaki hangi alyuvarının hangi oksijen atomunu sırtlandığını bilen Rabbin senin en ulaşılmaz sanıdığından en basitine kadar tüm isteklerininde sahibidir elbette.. Vermek O'nun istemek yalvarmak el açmak açılan ellerine yağan rahmete seyre dalmak senin... Dua da zaman olmaz duada dur olmaz biz duada biz oluruz... İnşallah.

Dua eden herkes, istediği şeyin kendisine hemen ve istediği gibi verilmesini ister. Fakat Allah Teala, kullarına çok şefkat ve merhametli olduğu için, istedikleri şeyleri belki hemen ve istedikleri gibi vermez de, onlar için daha hayırlı bir zamanda ve daha hayırlı olacak bir şekilde verir. Bu bakımdan bize düşen şey, hakkımızda hayırlı olanı istemektir ve sadakatla O'nun kapısından ayrılmamaktır. ("Dua", Sızıntı, Nisan 2000; İnancın Gölgesinde, 1/163; Fasıldan Fasıla, 3/146; Sonsuz Nur, 2/502)""""

Cennetten içeriye gireceğimiz ana kadar bizim kalbimize her şey girebilir. Kırdaki, bayırdaki deliklerde yılan, çıyan arayacağına elindeki fenerini kalbine çevirmesi gereken bizlerin her halükarda çok dikkatli olması lazımdır.

Birbirini tanıyan, bilen insanlar değişik gruplar halinde dua okuyabilirler. Mesela, Büyük Cevşen'i birkaç kişi paylaşıp okuyabilir. Paylaşıldıktan sonra artık her insanın kendisine ayrılan bölümü okuması onun için gerekli olur. Yani "Allah'ı anma, zikretme hususunda ben her gün şu kadar bir şey yapacağım" diyen insan, üzerine bir sorumluluk almış olur ve bu sorumluluğu yerine getirmesi artık zaruridir. İsteyenler Büyük Cevşen dediğimiz hizbi baştan sona kadar kendi başlarına da okuyabilirler. Fakat bir heyet halinde okuyunca, herkesin defter-i a'maline o okumanın bütününden hasıl olan sevap yazılır. Hakiki şahs-ı manevi teşekkül edince herkes bütünün okuduğu kadar okumuş olur.

Çoklarımız dua ederken hakkımızda hayırlı mıdır, değil midir bilmeden bir şeyler isteriz. Hocaefendi'ye göre doğru olan, "hakkımızda hayırlı ise ver" demek ve Allah'tan rızası istikametindeki işlerde bizleri muvaffak kılması için dua etmektir. Ayrıca, ihlas ve yakin isteme de katiyyen ihmal edilmemelidir. Hocaefendi, "Duada 'Ya Rabb! Bunu ver, bunu ver" mi demelidir?" şeklinde sorulan bir soruya verdiği cevapta bu konuyu geniş bir şekilde ele almaktadır. (Fasıldan Fasıla, 1/54, 91)

arkadaşım umarım yazılarda sorunuza çok yönlü bir cevap alabilmişsinizdir...

Bazen şu husus kafama takılıyor: İşin esası, bir kenara çekilip kimseye demeden dua okumaktır. Fakat burada "Ben de böyle bir kenarda dua okuyabilirim, kimseye ihtiyacım yok" gibi bir gizli bencillik var mıdır, bilemiyorum. Eğer varsa bu çok tehlikelidir. Bir başkası da "Ben kendim bir kenara çekilip dua okuyabilirim; ama arkadaşların dualarının arasında olursa benim dualarımın da kabule daha yakın olacağını umarım" düşüncesinde olabilir. Böyle bir yaklaşımla duanın hiç olmazsa bir parçası, yarısı veya çeyreğini arkadaşlarıyla beraber okur. Fakat bu ikincisinde de görünme, duyulma hissi bulunabilir. Bunların hepsi tehlikelidir. Dua öyle halis olmalı ki, ona hiçbir mülahaza bulaşmamalı. Onun sağından solundan, altından üstünden, neresinden bakılırsa bakılsın şeffaf, saydam bir şey gibi hep Zat-ı Uluhiyyet tecellileri görülmeli.

Kur?an'a göre insan aceleci yaratılmıştır. Aynı şekilde dualarının kabulünde de acele ederek, dua ettiği şeyin hemen yerine gelmesini ister, istediği şey olmayınca da duadan vazgeçer. İşte bu noktada Hocaefendi, duada ısrar edilmesini, hatta bazı şeyler için otuz-kırk sene bıkıp usanmadan dua edilmesini tavsiye eder: "O'nu anarken kendimize göre değil, O'nun büyüklüğüne, enginliğine göre anmak için kendimizi zorlamalıyız. Otuz sene, kırk sene demeden ısrarlı olmalıyız. Kendi darlığımızla değil, o tecelli-yi ilahiyi kendi enginliği içinde anlamalıyız." (Kırık Testi, s.44) Ayrıca, duaya riya, süm'a ve benzeri duygu ve düşünceler asla karışmamalıdır. (a. g. e., s: 164)