kendimce sana bir tanım aramaktayım... ilk günaha ve son davete gün içirdin..

Ne vakit düşünsem gelecek beklentisini... Yapışkan geçmişim döve döve içeri alıyor beni...

yüreğime diktiğim bunca umut çiçekleri... çektiğim bunca hasret... sözcükleri yaza-çize ertelenmiş baharlardır yazdığım.. örselenmiş düşlerim saçak altlarında..

anladım.. benden kaç olursa sen olmaz.. sonsuza akan bir ırmağın iki yakasıyız seninle...

pusuda bekleyenler var... çattım kaşlarımı... dışarı çıkamam... çıkamam dışarı kaşlarım var..

Gece tüm karanlığıyla gelirken üstüme üstüme, kaçıncı sayışta uyuyabilirim... bir rüya olsun sensiz...

bedili ödenmiş... yarım kalmış... ölümcül bir sevda...

bense ilk kurşunda vurulan bir asker gibi kalakaldım kanlı meydanlar ortasında...

al işte veriyorum: bunlar örgütsel dökümanları aşkın..

Benden Kaç Olursa Sen Olmaz

kıyımı aşındıran sulara soruyorum seni... sen kuşsuz bir dal gibi dururken karşı kıyıda...

destanlaşan aşk diye buna denir.

artık beklentisine küsmüş çocuk gibi, gözleri yatırıp dudaklara..

çekiyorum... susuyorum... susacaklarım bitmiyor..

böyle sevdirdin bana ateşi... ve sonra ölüm koyusu bir sonla o sırra üşüşen sendin..

Tek başıma saklambaç oynuyorum bulunmaz bir hiçlikte... Ebe de ben sobe de...

sabır tesbihleri yapıyorum mahpushane işi..

Anlatıcalak ne kaldı ki... sensiz her zaman biriminde geriye alıyorsam kendimi..

destan

artık gelmeyecek trenleri bekliyorum ıssız grisinde peronların...

Şimdi beklentisine küsmüş çocuklar gibi, kazınmıyor bakışlarım duvarlardan...

Biliyorum matematik çizelgelerini... kendime denedim..

destan denir

sessiz... derinden.. aşınan..