Benim için var olduğunu bilmek bile yetiyor seni hiç göremesem de...

Bazen gün isyan edip yakmış ortalığı

Gittiğin yerde mutluysan eğer bu da bana yeter.

Hep beni sevdiğini hayal ettim belki de sevmedin.. ama ben hep hayal ettim. Hayalin bile güzeldi bozmaya kıyamadım.. Beni kırdığın zamanlarda bu hayale sarıldım sımsıkı seni kolay affetmelerim de bu yüzdendi zaten.

Sesinden mahrum kalmışım ne çıkar senin özleminle her gün canım daha bir yanmış ne çıkar..

Ama engel olmamış bu aralarındaki sevgiye..

Sesini hapsettim beynimin tüm hücrelerine. Özledikçe çıkarıyorum sesini. Kapatıp gözlerimi seni düşünüyorum yanımdaymışsın gibi. Hep kızdın bana belki de seni sevdiğim için nedenini anlamadığım kızgınlıklarının tümünü bana yönelttin her zaman. Bilemedin bilemedin senden bir şey istemediğimi. Bırakmadın beni seni özgürce sevemedim. Seni senden gizli sevdim.

Sen benden gitsen de ben gelirim senin bensiz kıyılarına.

Birbirlerini hiç görememişler belki de..

güzel bir yazı ve de düşündüren, insan neden hayalden ibaret sever ki, hayalden öteleşirse sevda büyüsü mü bozulur yoksa acıları mı artar? Teşekkürler _bamteli_

Yokluğundan soyunup varlığını giyerim üstüme...

Ben geceyim işte senin için yakamoz düşürüyorum bol bol denize.

Yokluğunu varlığa çevirebilmişim ya bu da bana yeter..

Kaç kopuş yaşadım bunca senedir.. Şerha şerha bölündü ruhumla birlikte kalbim. Dayandım... dayandım da bir senden kopuşuma dayanamadım.. Ama olsun be gülüm ayrılığı bile senden diye sevdim ben...

Kırgın düşlerimden uzak kırgın kalbimi avutuyorum. Kimbilir kaç zaman geçti sensiz sayamadığım... Senden uzak sesinden uzak... Bir kez dokunamadığıma mı yansaydım sana yoksa sesinden uzak kaldığıma mı hangisi daha çok canımı yakıyordu... anlayamadım.

Yine de vazgeçmemiş sevdasından ikisi de

senden diye sevdim ben...

Gece de yakamoz düşürmüş denize

Gittin ve ben gitme kal benimle diyemedim sana. O kadar istekliydin ki gitmek için dur diyemedim sana. İçim yandı da yine de kal diyemedim umursuz bakışlım.. Ardından bakarken sessiz çığlıklarla bağırdım... duysaydın çığlıklarımı yine de gider miydin? Kulaklarını kapatabilirdin belki ya kalbini kapatabilir miydin bana? hiç bilemedim...

Varlıklarını hissetmeleri bile yetmiş kendilerine

Sonsuza dek birbirlerini göremeyeceklerini bilseler de...

İkisi de bulutlara yükleyip hüzünlerini

Hayalden İbaret Sevda'm

Gelirim derin sessiz duygusuz uykularına...

Ben geldikçe kaçanım oldun.. içini bilmediğim yüreğini görmediğim sevdanın kekremsi tadı oldun dilimde.. bıkmadan usanmadan sevgimi anlattığım kağıtlar tükenip de kalemimin kırıldığı an da bile beni düşündüğünü umut ederek yeniden yazmaya koyulduğum adını bile koyamadığım sevdam oldun. Benim için çok şey oldun ama ben senin için hiçbir şey oldum...

Gitmen seni sevmemi engellemiyor anla artık. Sen yokluğunda da varlığımsın... hiç gelmeyecek olsan da bundan sonra yine de varlığım kalacaksın. Seni hep beklemiştim asırlardan bu yana... geldin varlığınla beni mutlu ettin. Şimdi gittin yokluğunla bile mutlu ediyorsun. Çünkü senden bana kalan şey o kadar güzel o kadar özel ki...

Gözyaşlarım akarken sessizce yanaklarımdan onları bile sevdim çünkü onlar sana aitti. Seni kaç gece döktüm gözlerimden bilmem sayamadım...

Ne gün erişebilmiş geceye ne de gece kavuşabilmiş gündüze.

Yıllardır içimdeydin belki de asırlardır... belki de doğmadan önce de biliyordum seni. Hep beklediğimdin sen ama sana bunu anlatamadım...

Gece de özleminden tüm ışığını söndürmüş gökyüzünden

Gel demiyorum sana demeyeceğim..

Tüm yeryüzüne yağdırmışlar gözyaşlarını

Gittin yoksun hayatımda. Artık gizlemiyorum duygularımı özgürce seviyorum seni. Gözyaşlarımı hergün avucumda biriktiriyorum sonra öpüyorum onları bir bir seni öpercesine.

Gün aşık olmuş geceye