ne zaman yazsam hep sitem hep hüzün hiç mi mutlu olamayacağım ben yahu :)

_Ve yepyeni sonun getirdiği yeni bilinmez başlangıçlarla kalırsın yapayanlız. Her sese kulak tıkamak ister, silmek istersin kendini hayattan silemezsin, inadına yaşarsın görülmemiş hüzünlerini düşünerek.

arkadaşa hak veriyorum aslında bi noktadan sonra polyanna edebiyatıda sıkıyor artık...

artık umud etmeye korkmuşsundur, yada umud etmeye cesaretin yoktur, defalarca düşe kalka düşe kalka hayat felsefende önyargıların çoğalmıştır

kasıntı

bunun tanımı tarıfı umutsuzluktan daha beter bir duygu

the shawshank redemption adlı filmin afişinden:

Hüzünlenir ruhun bir anda, belki bir şarkı belki de bir şiir acıtır canını. Bahar gelmiştir ıslak sokaklara, zindan gecere ama senin gözlerin hala güzdür bitmez gözlerinde ki yağmurlar yüreğine akar, ıssız kabinin bomboş sokakları sırılsıklam olmuştur gözyaşlarınla. Mülteci olmak istersin sıcacık bir yürekte usanmışsındır, yüreğinin yağmurlarından.

Hayatın cilevsi deyip gülüp geçmek istersin, unutmuşsundur artık gülmeyi...

Rutindir artık artık senin için nefes almak, yaşamak ne zormuş dersin yanlızlığına küçücük bir odan vardır, belki o bile çoktur senin için herzaman isyan etmek istersin umutlara, neden seni hiç görmez görmezden gelir bu hayat

Dışarı çıkarsın caddeler sokaklar insanlarla doludur. Yapayanlızsındır sen yine de bi hasret şarkısı dolanır diline yol boyunca acılarından, kederinden, kaderinden dem vurursun kendi kendine yanından gelir geçer onca insan bakarsın kalabalığa anlam vermek istersin hayatın düzenine, kendini bile anlayamamışken nasıl anlarsın başkarını canın yanar. Tutturrsun bir şarkı maziyi yad eden " Ben özledim, galiba seni bu yüzden bu kadar sitemlerim, sen üzülme acıdan bu sözlerim, karşımda görsem dolar gözlerim" içlenirsin, dolarsın oracıkta ağlamak istersin. Ama ağlayamazsın derin bir nefes alır karışırsın kalabalığa...

ve sokakta gülen biri gördüğünde utanırsın kendinden, bir an durup düşünürsün bende bir bedene ve ruha sahibim, acaba bu insanlar çok mu mutlu kimisi kocasını koluna takmış yürür kimisi bebek arabasında bebeği gezdirir sokakta

sen zaten mutlusun da farkona var man gerekli sadece bak bi nefes alıyormusun hayattamısın sevdiğklerin ailen varmı bide sağlıklı isen daha güzel mutluluk yok ki arkadasım kendinize ii bakın düşünün de gülücükler yüzünüzden eksik olmasın

ama sen

Sende istersin hayatının bi anlamı bi felsefesi olsun ama olmaz hiç bir hareketin doğru değil, nefes alışın bile fazladır belki hayatta, kendi doğruların içinde boğulmuş yanılgıların yazgır belki zamansız hayatta.

huzuru mutluluğu arasın yapayalnız dört duvarında ağlamak istersin boğulursun kendinde sonunu düşünürsün ve bir paranoya büyür beyninde başlar savaşın her zamanki gibi kapatırsın pencereleri çekersin perdeleri kendinle hesplaşma zamanlarına yenilirsin her zaman oldugu gibi düşünürsün düşünürsün ve hep düşünürsün...

mektubuma son verirken:))

anlık yada geçici yaşarsın...

kimi zamanda usulca köşene çekilip yalnız kalmak istersin ama onuda becermezsin

Çok uzun zaman geçmiştir, gerçekten yürekten gülmeyeli, sahte mutlulukların, yalancıktan heveslerin olmuştur geçen zaman içinde. Her uzanan elde bi mutluluk aramış, her yeni doğan güneşe umutlarını saklamışsındır.

Kuru bir hazan yaprağı gibi düşer umutların yüreğinin kurumuş toprağına. Gözyaşlarınla sularsın çatlamış yüreğinin çorak mezralarını.

hıcbırsey kesmıyor, ızah edemıyor artık

ve bence umutsuzluk değil, asıl düşman olan şey umut, belkide pandoranın kutusundan çıkan en son kötülük:)

hep aynı sensindir

bunca telaşın, stresin, üzüntünün, kalp sıkışmalarının, hayal kırıklıklarının tek nedeni. umut etmezsen hayal kurmazsın, hayal kurmazsan da hayallerin kırılmaz. sonuçta yanında kırılacak bişey taşımazsın yani:) denklem basit ama insanı yaşatan en büyük duygu da umut. kim umutsuzum diyorsa kendini kandırıyordur. yani tam bi kısır döngü:) umarım hayat herkesin gönlüne göre olur

üzüldüğüne üzüleceğini hayal bile edemezsin saçma gelir,

Anlık yaşamak, düşünmemek istersin bir gün değil bir saat sonrasını bile, ama olmaz. Tutamazken kendine verdiğin sözleri nasıl tutmak istersin akıp giden zamanı.

yazılarına devam et arkadaşım... çok güzel yazıyorsun herkes kendinden birşeyler buluyor senin yazılarında... hatta kitap haline getir bunları cidden çok güzel yazıyorsun... benim buraya yapıştırdığım yazıların patentide sana ait:)) ...

Bir gece yarısı duyarsın sesini, uyku tutmamıştır gözlerin önce dinlersin inceden çığlıklarını sonra dayanamaz bakmak istersin. Açarsın perdeleri sanki yüreğinin kapılarını açarmış gibi sessizce ağlıyordur gök bakarsın bakarsın hüzünlenirsin, kendine benzetirsin göğü oda senin gibi gecenin sessizliğinde ağlıyordur kimseler görmeden, dayanmaz efkarlanırsın, masanın üzerinde bıraktığın sigarandan yakarken bir dal, sessizliği bozmak istersin derdine müziği ortak etmek, radyoda çalan şarkı hüznün müziğe dönüşmüş halidir iyice yakar canını efkarın katlandıkça katlanır, yağan yağmur, çalan şarkı daha bi içten nefes çektirir sigarandan, sanki her nefeste küllenir acıların, üfürürsün onları gecenin karanlığına...

şair ruhlu insan bu olsa gerek..

sokakta parkta evde markette gittiği her yerde hüzünleri ile yürüyen sıkıntı ve kederlerini silmeyi beceremeyen biri olarak...

biraz önce bir arkadaşla tam da bundan bahsetmiştik. hayat, planlar, yarı kalanlar, vs derken söz umuda geldi

ne kadar bekleyeceksin, ne kadar bekleteceksin kendin bilebilemezsin

acır yüreğin her yeni doğan çocuğa düşünürsün onu hayatın ona ne getireceğini geçmiş gelecek geçer gözünün önünden aramaya çalışırsın kendini o çocukta ama nafile artık sen çoktan sen olmussundur hayatın bitip tukenmeyen çarkında savrulursun ordan oraya çocuk buyur sen ölütsün içinde...

way bea hüzünlendim walla helall olsun sizlere :S

u-mutlu olmak varken...

kimi zaman çalan her teleondan yada kapı zilinden bir medet umarsın

"korktukça tutsak, umut ettikçe özgürsünüz"