Renk renk çaputlar bağladım, meşgale ağacına. Kurşun döktüm, mülk sevdasına. Ah! Şu bilmek yok mu? İflah olmadı, direndi. Diş ağrısı oldu, dünyalık tarafıma. Ağu damlattı, sanrısal düşlerimin göz bebeğine. Akıl, bilmeyi bir kez soludu mu sağalması mümkün olmaz, bedenin. Önce tadını alır dünyanın, sonra tuzunu. Başlar devinimler. Gözlerin ardı sıra açılır kulaklar. Pörsümüş teranelere aşina kulaklar; mübaşir, sürgü, çığlık, inleme? seslerine aşiyan olur.

Çekin gözlerinizi gözlerimden! Akbabanın nöbet beklediği aç çocuk, annesini enkazda arayan minik kız, yavrusunun cesedini bağrına basan anne, dudaklarından akan kanla oğluna siper olan baba? Artık çekin o bakışları! Bilmez misiniz, ruhum bedeninizden daha aciz?

Ah! O yaldız yeleli Truva atı kavramlar, beynimde cirit atan. Keşkeler berkitiyorum Yusuf?un kuyusuna, yunusun karnına. Sonra yaşlı bir çobanın tevekkülüne öykünüyorum, umarsızca. Yüreğimin en kırsal kesiminde bile yok, kirli ellerimin yordamıyla aradığım. Sustasız kalemimi kuru hokkayla takas edeli Mekki aksanla erkanı temrinlemek artık çok uzak bana. Bilmek acı!..

E. ŞAHİN

Suçlayıcı bakışlarıyla çiviliyor beni, bilmenin çarmıhına, Kabil. Gösteriyor, kurban ettiği çürük mahsulü ve övünüyor, biriktirdiğime dudak bükerek. ?Sen? diyor, kadim bilgileri sakalında biriktiren bir derviş?Sen, Meryem?e son taşı bile atamazsın.? Çocuksu yanım, benden habersiz, Pollyanna?nın sözlerini avuçlamak istiyor, biteviye. Ağlıyor Pollyanna?Tutmadın sözünü, tutmazsın? diyor. Bilme?nin gergefinde çözüldükçe çözülüyor, eprimiş ruhum. Esrik nabızlarla yekinmek, ne fayda?.. Bilmek kahır!..

Demirden korkar etim. Bu yüzdendir, trene binmeyişim. İğreti de olsa yerleşmedeki ısrarım, bu yüzden. Bir de kınayıcının kınaması kınında kalmalı, benden ırak. Yapışkan bir sıvıya dönen korku, mantığa batırır, en onulmaz yenilgileri. Örseler, yengiye teşne anlarımı. Devşirir, insan yanlarımı; törpüler durur, sesimi.

Bilmek Ağır...

Gittikçe koyulaşıyor, alemin sarnıcına sarkıttığım ruhumun teni. Sırtımdaki bilmek cesedi ağırlaşıyor, ben silkinmek istedikçe. Araf?ta çürümek, ömrün telvesi.

Uykusu kaçmış gecenin kan çanağı gözlerine mi serpsem, nedamet toprağını yutup kustuğum külü? Yoksa adanmamışı bile arındıran teneşir köpüklerine mi? Ateşin ateşimden ürktüğü anda, bir bulut bile yok, yüzümün coğrafyasında. Oysa ne çok avuç açmıştım, bir damla gözyaşına! Dili damağı kurumuş gözlerimin umurunda değil, köz yağması, avuçlarıma. Ötesi, riyakarlardan aşırdığım bir domur, serpildi, dal saldı nefeslerime. Yüzüm yok artık, yüzsüzce ikiyüzlülükle yüzleşmeye. Bilmek ağır!..

Takatim yok? Aczim zirvede? Bilme?nin mağduruyum sadece?