Onlar işte bunun farkında olarak Akabe?de Hz. Peygambere biat edip onu Medine?ye davet etmişlerdir.

Hicretten söz ediyorsak, bir tarafta tanım gereği elbette Muhacirin, yani?göç edenler? vardır.

Zira hicret, apar-topar, bir anda ve bir belirsizliğe doğru bir yolculuk değildir.

Hicret, ?Gelin, ne gerekiyorsa ben de varım; ne yapılacaksa, ben de işin içindeyim; hangi bedel ödenecekse, ben de hazırım!? diyebilen bir Ensarın varlığında gerçekleşmektedir.

Kimbilir, belki de, Hicretin asıl zor tarafını Mekkeli mü?minler gerçekleştirdiği içindir bu. Hz. Peygamber?in bile, terkederken geri dönüp?Benim için sen, Allah?ın arzında bana en sevgili yersin. Kavmim beni mecbur bırakmasıydı, seni asla terketmezdim? buyurduğu yerdir Mekke. Kabe?si, Zemzem?i, Safa ile Merve?si, Hira?sı ile, az ötedeki Arafat?ı ile, insanlık tarihinin en ulvi hatıralarını özünde taşıyan yerdir. Allah?a ibadet için inşa edilen ilk bina da Mekke?dedir, sözlerin en güzeli olarak Kur?an-ı Hakim de ilk olarak burada Peygamber?e inmiştir.

Peygamber aleyhissalatu vesselam ve Mekkeli sahabiler, işte böylesine kudsi hatıralar yüklü olduğu halde Mekke?yi terketmişlerdir. Dahası, yanlarına alabildikleri üç-beş eşya ve üç-beş dinar dışında, dünyalık namına neleri varsa onları da geride bırakarak ayrılmışlardır bu şehirden. Daha da ötesi, birçoğu anasını, babasını, eşini, evladını ve her halükarda akrabasını arkada bırakarak ayrılmıştır Mekke?den.

Ama diğer tarafta o hicret edenleri yurtlarına kabule, her açıdan yardıma, desteğe ve korumaya önceden söz vermiş Ensar, yani?yardımcılar? da vardır.

İmanından dolayı yurdunda barınamayan ve canına kastedilen bir topluluğun, imanını yaşayabilmek için meçhul bir diyara göç etmesi değildir Hicret.

Eğer karşılaşacağınız musibetle mallarınız azaldığı, eşrafınız öldürüldüğü zaman ona yardım etmeyecek, kendisini muhaliflerinin ellerine bırakacaksanız, vallahi bu, dünyada da, ahirette de yüzkarasıdır. Şimdiden bundan vazgeçin.

Var mıdır?İçimde bir Ensar var? diyebilen?

?Sizler; insanların kızıl ve kara derilileriyle savaşmak üzere kendisi ile biatlaşacaksınız!

HİCRET DEYİNCE, HER mü?minin aklına önce Hz. Peygamber aleyhissalatu vesselam, sonra yol arkadaşı Ebu Bekir radıyallahu anh, sonra Mekke, sonra Medine gelir. Bir adım sonra, Mekke?den Medine?ye hicret eden sair sahabileri de düşünürüz.

Bu açıdan bakıldığında ise, Hicrette Ensar?ın da hissesi daha bir berraklıkla çıkar karşımıza.

Anlarız ki, Hicret, tek-taraflı bir göç değildir.

Sahabiler de, Hz. Peygamber de, hicret ederken, nereye, hangi şartlarda, kimlerle karşılaşmak üzere gidiyor olduklarını bilmektedir.

Hicret deyince akla gelenler hayalimizde bu şekilde bir bir canlanırken, Hicret deyince muhakkak akla gelmesi gereken bir grup insan bir şekilde nazarlarda gizlenir yahut gerilerde kalır.

Hicret, bir bilinmeze yolculuk değildir. Bir?Git, sen ve Rabbin savaşın!? yolculuğu da değildir. Bir?Gidin, siz ve Rabbiniz savaşın!? yolculuğu da değildir.

Fakat eğer sizler kendisine vaadde bulunduğunuz yardım, barındırma, muhaliflerinden koruma gibi şeyleri yerine getireceğinize kani iseniz, mallarınızın azalması ve eşrafınızın öldürülmeleri pahasına da olsa onu tutunuz ki, vallahi bu da, dünyada da, ahirette de hayırlıdır!?

Verdikleri bu sözün şartlarını da bihakkın yerine getirmişlerdir. Mallarını da, zamanlarını da, hayatlarını da Resulullah için feda etmekten çekinmemiş; asla ve kat?a, ?Git, sen ve Rabbin savaşın!? kabilinden bir aymazlığa düşmemişlerdir. işte Bedir, işte Uhud, hele ki Hendek, bunun apaçık delilidir.

Dolayısıyla, Hicret deyince, feragatin büyüğü, elbette Mekkeli Muhacirin?e aittir. Zira, imanları için herşeyden ve herkesten geçmişlerdir. Kurulu düzenlerini bozmuş, işlerini-güçlerini bırakmış, eş-dost-akrabadan kopmuş; sırf imanlarını tam olarak yaşamak adına, hepsinden feragat etmişlerdir.

Hem de nasıl bir biat!

İmanından dolayı yurdunda barınamayıp canlarına kastedilen bir topluluğun, imanlarını yaşayabilmeleri için her açıdan onlara yardıma, her türlü destek ve korumaya söz veren insanların olduğu bir diyara yapılan göçtür o.

?Bizler, ancak bu zatın Resulullah olduğunu bilerek, develerimizin böğürlerini tepe tepe buraya gelmiş bulunuyoruz. bugün kendisini alıp Medine?ye götürmek, bütün Araplardan ayrılmaş, ayrı baş çekmek, ve neticede en hayırlılarınızın öldürülmesi ve sizlerin de kılıç darbeleriyle kesilip biçilmeniz demektir. Ey insanlar! Muhammed?e ne üzerine bey?at edeceğinizi biliyor musunuz? Siz ona; Arap ve Arap olmayanlarla, bütün cin ve insanlar topluluğu ile savaşmak üzere bey?at edeceğinizin farkında mısınız?

Yok mudur?İçimde bir Muhacir var? diyebilen?

Açıkçası, Hicret, Mısır?dan Filistin?e o mucizevi hurucunda Hz. Musa?nın yaşadığına benzer mihnetler barındıran bir yolculuk değildir. İkibin küsur metrelik derinliğiyle Kızıl Deniz?in yarılıp yol olarak açıldığı bu mucizevi hurucun akabinde Eriha?ya varıldığında gelen cihad emri karşısında Beni İsrail?in tavrı?Ey Musa! Git, sen ve Rabbin savaşın!? aymazlığı iken; Medineli sahabiler, Hicret gerçekleşmeden evvel, hem de iki kez Akabe?de Peygambere biat etmişlerdir.

Hicretin bir ucunu Allah için herşeyden feragat eden Muhacirin tutmuş, gitmekte; öteki ucunu ise Allah için herşeyden feragat edenler için herşeyden feragat eden Ensar tutmuş, ?Bize gelin!? demektedir.

Ama birşe var ki, Mekkeli sahabiler, hicret ederken, bir bilinmeze doğru göç etmiş de değillerdir. Peygamber aleyhisselam ve yol arkadaşı Ebu Bekir, hicret ederken, meçhul bir diyara ve meçhul bir akıbete doğru hicret ediyor değildir.

İşte o Ensar, Hicret hatırlara geldiğinde, unutulmasa da, sıralamada geri kalır ve nazarlardan gizlenir.

Akabe biatlarında Ensarın en ziyade öne çıkan ismi Es?ad b. Zürare?nin dediği şekilde, onlar, Peygamber aleyhisselamı ve Mekkeli sahabileri Medine?ye davet ederken, kendileri için nelere davetiye çıkardıklarının farkında olarak bu biatı etmişlerdir:

Yahut Abbas b. Ubade?nin dikkat çektiği şu istikbale razı olarak:

Bu bir grup insan, Ensar?dır. Ensar: Mekke?den hicret eden Muhacir sahabilere, her açıdan yardım elini uzatan Medineli sahabiler.