Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı...

Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.

İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı...

Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı... Kendiyle hesaplaşmaya çalışmalı...

Yollarla barışmalı...

Bavulları hep toplu durmalı insanın...

Telesekretere \"şu anda size cevap verebilecek kimse yok\" denmeli, \"... belki de hiçbir zaman olmayacak...\"

Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır olmalı...

Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.

\"Yalnızlık paylaşılmaz/ Paylaşmılsa yalnızlık olmaz\" dizeleriyle başlamalı güne...

Çünkü \"omuz omuza\" günlerin vakti geçti. Dayanışma... günümüz borsasının değer kaybeden hisse senetlerinden biri artık...

Yalnızlığa alışmalı...

Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli...

Sessizliği, sese dönüştürebilmeli...

Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vazgeçmeli...

Bireyin keşif çağı, geride kırık dökük yalnızlıklar bıraktı.

İşte o yüzden alışmalı yalnızlığa...

Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar aşmalı evin en görünür duvarlarına...

Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan... Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı... Hüzünlü bir şarkıyla paylaşılan gecelerde başım dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli... Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı...

Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan...

O yüzden en sessiz gecelerde \'\'doğruydu, yaptım\"la teselli bulmalı insan...

Haklılığın onuru yaşatır insanı... Susmanın utancı öldürür.

Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı...