özlediiimm:(((((((((((((

kolay. murathan mungan bir keresinde bunun için "ankara'da oturma odasi

etti. çok "ise yarayan" yeni sözcüklerden bahsetti. ben simdi ankara'da

birbirlerinin yüzlerine bakar. yüzlerde isaretler varsa hakikaten, bunu en

maçtan bahsederken oturup ankara üzerine yazmak. kugulu park'ta oturup

azla yetinen sehir: ankara

Kaç mevsim geldi geçti, yanıyorum aşkınla

yüzleridir. bu yüzden insanlar kirip dökmeye cesaret edemez birbirini kolay

insan yüzlerine saatlerce bakmak, bakmak, bakmak... hiç "gündemde" olmasa

kirlenmemişti daha

hiç sevmedim.

NEDEN GELDİM ANKARAYA...

hatlar karıştı:)

çünkü, asil meleklere karismis çocuklar tutar insanlik tarihinin seyir

inatçı bi hoşluk zarafet saçtı etrafa... sevmezdim ama bugün cezb etti bu iantçı hali..

mülkiyeliler birligi lokali'nde o "isini bilen" kadinin

yangınım onadır ki

hayal kurmaya devam etmektir. diyelim ki, hiç de kolay degildir, herkes

cetvel çizgisi kafadan mi geçer?

sevmeyeceğim de bu gidişle..

bir sey var yine de.

uzak oldu bana ki

bakilacak bir deniz olmadigi için, insanlar sik sik ve uzun uzun

isini hakkiyla yapmak... neden peki? çünkü insanlar, arkalarini

bu şehrdir sıkcılığın baskenti

-dili geçmişlikler...

kugulu park'ta bir kadin agliyor. garson, hiçbir sey sormadan masaya bir

eleri sıcaktı

ama dogrudur. ankara'da her sey oturma odalarinda olur.

soförler, o "siz"leri alip, "o güzel gözlerinize aglamak hiç yarasmiyor

birbirinin pesindedir. dürüstlük mü bu? yoksa insanlarin birbirine bakmasi

Ankara'da aşık olmak zor 2 gözüm..

ankara diğer sehirlerden farklı olarak kültürüolan sehir

denizsiz sehir kanaatkardir

dururken...

bugün Ankara inatçıydı...

denizle simarmis küçük kizina birkaç sözcük ögretmisti. bunu, istanbul'da

küçük hanim. size yakisan gülmektir" diye bir cümle kuruverdiginde, kimi

dönemezler burada birbirine. dönüp gelecekleri yer yine birbirlerinin

atatürk bulvarından ulusa inerken sosyal farlılıkların çok feci farkedildiği şehir..

bu sehirde kurulan deniz düsleri, denizin kendisinden daha mavidir. kesin olan

için denizden daha "enteresan" olmasi gerektigi için mi?

ahlaki vardir" demisti, "oysa istanbul'da biçaklar ortadadir." dogrudur,

Ankaranın dikmeni...

Sen uzaklardasın

artik hiç bilinmeyen kati bir usta - çirak iliskisiyle yapmayi tercih

ankara ankara.. seni görmeli her bahtı kara

leeds maçina giderken ankara'ya dogru yola çikmak. herkes malum

da bu ugras, o yüzlerden bir sehrin sirrina varmaya çalismak. durup

Dışarda buz gibi bir hava

Kar yağıyor uykularıma

söyle düsümek lazim belki de. toplumsal is bölümünde bazilarina da gezerek

ferhan sensoy ankaralilar'in karsidan karsiya geçerken "cetvelle çizilmis

alışması kolay, sevmesi zor şehir.

etmisti: gözyasi mecburidir! kin birakmayan, hayati, insanlari gördükçe

hem de nasil ortadadir... denizin simartmasi belki de, herkes biçaklariyla

köşe başlarında boynu büküktü

aşkın ve ayrılığın baskenti

soförleri kravat takar, evet taksiciler "sizli bizli"dir. ama o kafkaesk

insanlarin kafalarinin içinden geçtigi düsünülür üstelik. evet dolmus

tanımamıştı ihaneti

defterini. kosturup savaslar yapan, kosturup ormanlar yakan, kosturup

bu kent, insanlara siyaset yalanlarina inat her gün önemli sözcükler

çocuklar öldüren insanlik, yorulup yigildiginda bir kösede, vicdanini

ben seni ankarada sevdim ve elerim senden uzakta

ankara ankara varmı senden başka bahtı kara

degildir hayal kurmak. en büyük zorluk ise bütün bu olup bitenlere

kadar çok genelleme mutlaka hatalidir" diye düsünecek oluyorum... o sirada

yazi yazmak düsüyor. hayal kurmak, dalip gitmek... herkesin sinavlara

ankaraya aşığım ben ne de olsa başkent..

aşklrdıeksik yasanan

:)) evet geldi..

cebecide gzeldir

ankaralılara gelsin :))

elerimiz yüreğimiz gözlerimiz alevdi

ögretir. haysiyet, alçakgönüllülük, samimiyet, sessizlik, dostluk, mertlik,

Kar yağıyor bugün ayrılanlara, eski günlere, hatıralara

huzursuzluğun dibine vurulmuşluklarla doludur bu şehirdeki

ankaralilar'in denizi istanbullununkinden daha temizdir!

Kar yağıyor bugün ankara'da

Odam sıcacık aşkınla

ayrılık değilde en ii dostu kaybetim

ankarada yüreğim kaldı

iyi ankara'da yasayanlar biliyor olmalidir. biçaksiz oturma odalarinda

son 4 yıldır ömrümü çürüten

dayattigi sözcüklerden bahsediyorum. kimse gülmüyor. hiç gülmüyoruz. "bu

karismadan, karismaya hiç heveslenmeden, ruhunun hiç istifini bozmadan

Biliyorum örtecek onları eski günleri, hatıraları

güneşle parladı, huzurla doldu..

meleklere karismis hayalperest çocuklarda aklar. bu yüzden az buz sey

yetinildigi gibi. ama belki de her yokusun sonunda deniz çikacakmis gibi olan

tutulurdu sokaklar

gibi" herkesin sagdan yürüdügünü söylüyordu. böyle bir kanaat vardir ötede

ankaraya bahar geldi bu gün

mendil birakiyor...

istanbul mu? o "isini bilen", tombul kadin... o, bu sözcüklerle hep alay

"sen"ler pek pespaye kalir, pek samimiyet yalani...

denize kalir, kendine... ankara mi? bakacak tek sey insan

Gün seni anlattı ben dinledim

affedilen, hem de nasil çabucak affedilen gözyasiyla...

deniz tuhaf seydir. yüzünüzü denize verdiginizde arkanizi dönersiniz

insanlar birbiriyle yetinir. tipki deniz olmadigi için havuzlarla

beride. ankara'nin cetvelle çizilmis bir sehir oldugu sanilir. o çizgilerin

Geceler tutsak yalnızlığıma

hasretin en acısı

hazirlandigi siniflarda mutlaka bir hayalperest çocugun gerektigi gibi.

yüzüdür. gidecek bir deniz yoktur. bu yüzden ankara'da tek basina olmakla

kuğulu parkta içerken sıcak çayımızı

Biliyorum örtecek onları eski günleri, hatıraları...

insanlara. bu yüzden, ancak deniz sehirlerinde yalniz kalabilir insan,

soğuk ankara gecelerinde tatdım aşkı

trafiğin sorun olmadığı memur kenti..

yalniz kalmak arasinda çok fark vardir. ankara bana, izmir'den gelmis,

köşebaşında sevdim bir kediyi