eskiden ne güzel herşey daa farklıydı

Önümüzdeki aylarda Kibbitznest'te Chicago Üniversitesi'nden profesörlerle tartışma toplantıları planlanıyor. Ayrıca bir kitap kulübü kurulacak ve kafenin bir bölümü başka etkinlikler için kiralanacak. Bunların tümü teknoloji engelinden uzak bir topluluk ruhu oluşturmak amacıyla yapılıyor ve işe yaradığı görülüyor.

Bu gelişmeye karşı Annie ve Lewis Kostiner, Kibbitznest adıyla açtıkları kafede "teknoloji ile yüz yüze iletişim arasındaki dengesizliğe dikkat çekmek" istemiş. Müşterilerden de çok olumlu tepki almışlar.

Burada tek fark kafede bir tek telefon, tablet ya da bilgisayarın olmaması. İnsanlar oturmuş ya da ayakta sohbet ediyor, birasını, şarabını yudumluyor, çocuklar yerde oturmuş oyun oynuyor. İnternet bağlantısı olmayan bu kafe, son zamanlarda karşılıklı sohbeti canlandırma çabası içinde olan yerlerden biri.

Bu tür kafeler ABD'nin birçok şehrinde olduğu gibi Londra, Vancouver ve başka bölgelerde de hızla artıyor. Günlük yaşantımızın önemli bir bölümünü işgal eden teknoloji cihazlarına ve sosyal etkileşim eksikliğine bir tepki gibi.

Oldenburg kitabında halkın rahat toplandığı bu tür yerlerin sağlıklı medeniyetler açısından gerekli olduğunu söylüyor. Aksi halde bir topluma mensup olma duygusu kaybolur. Sosyal varlıklar olarak insan ilişkisine ihtiyacımız var ve internetsiz kafeler ya da "üçüncü mekanlar" bu ihtiyacı karşılıyor.

Fakat bu tür kafeler henüz fazla değil. Normalde hızlı internet bağlantısı nedeniyle insanlar ofis ya da ev yerine bu mekanlarda çalışmayı tercih ediyor. Böylece civarındaki halkı bir araya getirmek, sosyalleşmelerini sağlamak yerine kahve içilen ofis işlevi görüyor kafeler.

Bu trendi tersine çevirmeye çalışan girişimler kafeleri yeniden eski işlevlerini yapar hale getirmeye çalışıyor: Canlı entelektüel tartışmaların yapıldığı, insanların sosyal etkileşimde bulunduğu yerler. Eskiden kafeler ev ve işyerinin ardından insanların arkadaşlarıyla görüşüp sohbet ettiği "üçüncü mekan" durumundaydı.

"Bu tür yerlerden mahrum insanlar kendilerini kalabalık içinde yalnız hisseder" diyor Oldenburg. "Teknolojik ilerlemenin öngörülebilir tek sosyal sonucu insanların birbirinden uzaklaşmasıdır."

şimdi öle mi

sonra yapardık kuponu heyecanla sonuc beklerdi

teknoloji ii ama ortamımızı öldürdü maalesef

hakketen yaa

5 kişiden 1'i evden çalışıyor

Fakat insanlar kafelere konuşmak için değil çalışmak için gidiyor hala. Küresel İşyeri Analizleri'ne göre, ABD'de evinden çalışanların oranı 2005'ten bu yana yüzde 103 artışla 3,7 milyona ulaştı. Üstelik buna serbest meslek sahipleri dahil değil - onların da yüzde 22'si evden çalışıyor.

2016'da yapılan bir araştırmaya göre, ABD'de yetişkinler günde 10 saatlerini telefon, bilgisayar, tablet, televizyon gibi ekranlara bakarak geçiriyor.

sonra yaşlılar gelirdi

gir tjk. org'ye iki dakkada oyna cık

onlardan eski atları ve yarışları dinlerdik

Kızlarını kafeye getiren Raj Chopra "Bana göre burası şehirdeki toplanma noktası" diyor. "Kızlarım masada oturup saatlerce oyun oynadı. Buna paha biçilemez." http://www.bbc.com/turkce/vert-cap-39116932

Bu sadece ABD'ye özgü de değil. Ipsos/Reuters anketine göre, evinden çalışanların oranı dünya çapında yüzde 20'yi buluyor. Bu uygulama özellikle Latin Amerika, Asya ve Orta Doğu'da yaygın iken, Macaristan, Almanya, İsveç, Fransa, İtalya ve Kanada'da fazla göze çarpmıyor.

Kafelerde sessizce bilgisayarları başında oturup çalışan ya da telefonlarına bakan insanlar artık herkesin aşina olduğu bir manzara. Fakat bazı kafe işletmecileri bunu değiştirmeye çalışıyor.

"Kafeyi açtığımızda sessiz bir yer hayal etmemiştik" diyor Jodi. 2012'de internet bağlantısını kesmiş, iki yıl sonra da içeri bilgisayar sokmayı yasaklamışlar. Başlangıçta itiraz edenler olsa da genel olarak olumlu tepki almışlar. Üstelik satışları da yüzde 20 artmış.

"Üçüncü mekan" tanımını ilk kez 1989'da yayımlanan The Great Good Place adlı kitabında Ray Oldenburg kullanmıştı. Kitapta kafe, pub, meydan, birahane gibi yerlerin bireylerin ve genel olarak toplumun ruh sağlığı açısından ne kadar önemli olduğuna değiniliyordu.

Bir Cuma akşamı Chicago'nun Lincoln Park mahallesindeki kafedeyiz. Çeşit çeşit masalar, koltuklar, bebek arabaları ve insanlarla dolu. Bir köşesinde kartpostal satan, bir köşesinde Amerikan bayrağı asılı bu kafe diğer şehirlerdekine çok benziyor.

örneğin haftasonları ganyan bayiisine sabahtan giderdik

çaylarımızı ve simitlerimizi alır önümüzdeki bültene calışırdık

Bu Kafede İnternet Yasak!

o gün koşacak atların babalarını annelerini dinlerdik

'Üçüncü mekan'

ABD'nin Vermont eyaletinde kafe açan Jodi Whalen ile kocası Phil Merrick işte bu uzaklaşmayı kendi kafelerinde de görmüş. İnsanlar tek kelime etmeden bilgisayarları başında saatlerce otururmuş.