odun olmadığını ispat için ağlamıştı...

Gün geldi, mescidde sohbet dinleyen ashab o kadar çoğaldı ki, sahabelerin mühim bir kısmı, kalabalıktan Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-'in mübarek yüzünü göremez oldular ve:

Amin!..

Gönül gözleri görmeyenler, yalnız akıl yolunu körün değneği gibi kullanmak zorunda kalırlar. Bu değnek, onların taşlara çarpıp yuvarlanmalarını önlerse de, bu gidiş, elbette önünü gören insanın yürüyüşündeki emniyet gibi olamaz.

"-Cinlerin ve insanların isyankar olanları dışında, yer ve gökte bulunan bütün varlıklar, benim, Allah'ın Rasulü olduğumu bilirler."

"-Avucunun içindekileri ben mi söyleyeyim, yoksa onlar mı benim hak peygamber olduğuma şehadet ederek konuşsunlar?. Kudretullah için senin avucundakileri dile getirmek çok basittir. Rabbim dilerse, bütün cansızlar canlanıp insan gibi konuşurlar. Esasen onlar, Allah'ın kudret ve azameti hakkında gönül sahiplerine nice sırlar ifşa ederler. Fakat elbette sen ve senin gibi gafiller, onların dilinden ve halinden anlayamaz!.." dedi.

"Sakin ol ey Uhud! Üzerinde bir nebi, bir sıddik ve iki şehid var!" buyurdu.

Zaten Rabbimizin en yüce hikmeti şudur ki, kendisini ve hikmetlerini gönül gözü ile görenlere gösterir.

Yalnızca cemadat değil, hayvanat ve diğer varlıklar da Allah Rasulü -sallallahü aleyhi ve sellem-'i tanır, muhabbet duyar ve itaat ederlerdi. Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'in bizi gafletten uyandırıcı şu hadis-i şerifi, ne kadar düşündürücüdür. Buyururlar ki:

Kainattaki ilahi, ince nizam ve ilahi program, «Ol! emri ve talimatının neticesidir.

Hazret-i Mevlana'nın ifadesi ile cemadat hal lisanı ile der ki:

" , o hurma kütüğünü toprağa gömdürdü. Ta ki kıyamet gününde insan gibi dirilsin!"

"Muhabbetin hakikatini bir ağaçtan duy ve ondan ibret al! Kendini vücud ve dünya heveslerine mahkum etme! Gerçek seadetin ve mevkilerin en yücesinin, vücudlar ötesinde ve onların son bulduğu yerde olduğunu bil! Bil ki gerçek seadet, fani vücudun desiselerinden kurtulup ilahi vuslata talib olmaktır."

Osman Nuri Topbaş

"-Ya Rasulallah! İkisini de istemem. Tek arzum, sende fani olmak, bunun için de beni gömüp yok etmen, beni bu fani vücudumdan kurtarmandır. Çünkü bir ağaç ne kadar taze ve güzel olursa olsun gıdasını güneşten ve sudan alır. Halbuki benim hayatım, senin nuraniyetinin nuruyla beslendi. Sana destek olmanın, senin hararetinle ısınmanın, sende yanıp kavrulmanın lezzetini tattı. Ben artık bu hoş ve tatlı hazdan ayrılamam. Daima baki olanı isterim. Beni öylesine göm ve yok et ki, sende senin biricik nurun içinde dirilip ebedi olayım."

Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-, minberden indi ve mübarek elleriyle hurma kütüğünü okşayarak:

Dolayısıyla yalnız kuru bir akılla yola çıkanların idrakleri, kıtlaşır. Lakin kainattaki hadiselerin sırf dış görünüşlerini değil de, ruhaniyet ve iç alemlerini görebilme sırrına ermiş olan irfan ehli, hiçbir şekilde aklın çıkmazlarına takılmaz. Bu Hakk dostlarının, görüş, biliş, seziş ve sebatları, dağları ve taşları bile kendilerine hayran bırakır.

"Şunu bilesin ki, Cenab-ı Hakk'ın kendine lutufta bulunduğu kul, cihanın gel-geç sevdalarını umursamayıp yüzünü asıl maksud olan Hakk'a döndürür."

"odun gibi adam" benzetmeleri yapanlara duyurulur. İşte ıspatı, insanları utandıracak şekilde hemde...

Ebu Cehil, hem kör, hem sağır... O, Hazret-i Adem'i toprak yığını gören şeytan gibi ilahi tecellilere, nur-i Muhammedi'ye ama oldu. Gözleri gaflet, hiddet ve küfür perdesiyle kapalı olduğu için Alemlerin Efendisi'ni kendisi gibi sadece etten ve kemikten bir kalıp zannetti.

İbretdir ki, bir hurma ağacı, Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'in iltifatına mazhar olabiliyor. O'nun gönlünde mekan tutuyor. Bu geçici dünyaya aldanmayıp kamil insan gibi olgunlaşıyor.

Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'den mescide bir minber yapılmasını ve O'nun bu minbere çıkarak hutbesini irad etmesini taleb ettiler.

"-Ey hurma kütüğü! Ne istiyorsun? Bu feryadın niye? Nedir bu halin?" diye derin bir anlayışla sordu.

Bu, derin ve yanık bir ney sadası gibi öyle içten bir seslenişti ki, o sohbet meclisinde bulunan, genç ve yaşlı, bütün mü'minler bu feryadı duydular. Feryad bir sada olmaktan da çıkarak, adeta bir muzdarip lisan haline geldi.

Eğer cansızlar, Allah'ın «Ol! emrini duymamış, bunu idrak etmemiş olsalardı, o zaman bu ilahi ihtarların manası anlaşılmazdı. Fakat madem ki canlı, cansız bütün varlıklara «Ol! emri verildi; bu demektir ki, ilahi emirleri yalnız insanlar değil, cansızlar da duyarlar.

Gerçek körler, cesede aid gözleri ama olanlar değil, gönül gözleri kapalı olanlardır. Yoksa cesed gözü kapalı, fakat kalb gözü açık öyle has kullar vardır ki, onlara öteler ötesi ayandır.

Hazret-i Mevlana -kuddise sirruh-, beyitlerinde bu hadiseyi şöyle hulasa eder:

O Alemlerin Efendisi'nin daha evvel hutbe okurken kendisine yaslandığı hurma direği; duyan, düşünen, hicran ve hasret içinde kavrulan bir insan gibi feryad u figan ile ah edip inlemeye başladı.

İblis, gafillerin gönlüne zan dolu buzdan bir şüphe koyar. Bu şüphe de, onların bütün vicdanlarını ve iz'anlarını dondurur. Gözleri, şekilleri zahiren görürse de, manalara ve derinliklere karşı perdeli olur. Böylelikle içlerindeki iblis ve nefs-i emmare, bunları mukadder bir uçurumda adeta intihar ettirir.

Cansızların neler söylediğini, ağaç dallarından yükselen tesbih seslerini gönülsüz kuru bir akılla anlamak, beyhude davranıştır.

Hazret-i Mevlana, Mesnevi'sinde nasihatlerine şöyle devam eder:

Bütün ashab, kuru bir hurma ağacının bu kadar yanık bir sesle içindeki hasret ve ızdırabını ifade etmesi karşısında hayret ve dehşet içinde kaldı.

Bundan ibret alınmaz mı ki insan suretinde yaratılmış, kendisine insanlık şeref ve haysiyeti verilmiş nice kimseler, insanlık cevher ve hakikatini anlamadıkları için taşlardan daha duygusuz, ağaçlardan daha nasibsiz kalıyor.

Ebu Cehil, birgün Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'i aklınca imtihan etmek istedi. Ellerine taşlar alarak Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-'in yanına geldi ve:

Bu iltifata mazhar olan hurma kütüğü, Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-'den, yakıcı ve kavurucu aşkının bir tezahürü olarak şu talebde bulundu:

Peygamberlerin, mucize sureti ile ortaya koydukları harikalar, insandaki gafletin izalesi istikametinde bir şok te'siri husule getirmek içindir. Ta ki, insanoğlu hiçten daha hiç olduğunu anlasın ve tam bir teslimiyetle Rabbine kul olsun!..

bizim halimiz ne ola bu durumda... kalbi kuru olanın, gözünden yaş gelir mi...

Ya Rabbi! O senin Habibinin muhabbetinden ağlayan hurma kütüğünün halinden bizlere de bir muhabbet hissesi nasib eyle!

olur kardeş

Konu çok güzel kesinlikle diyecek lafım yok ancak açınca insanın gözü korkuyor..

Bütün bu anlattıklarımız gösteriyor ki, cemadat ve nebatatta da tezahür eden harikuladelikler, yukarıda zikri geçen hurma kütüğüne münhasır değildir.

"-Ya Rasulallah! Bizler, mescid hayli kalabalık olduğundan mübarek yüzünüzü göremiyoruz!" diye haklı olarak şikayette bulundular.

Bir et parçasından ibaret olan dilimiz, ifadelerimizi kelam haline getirmiyor mu? Yediklerimiz ve içtiklerimizin lezzetini bize haber vermiyor mu? Bütün kainatta ne varsa, duyan, hisseden hal lisanı ile konuşur. Duymayan, hissetmeyen, ancak gafil, gönül mahrumlarıdır.

Malumdur ki, Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-, ashabına vaaz ederken mescid direklerinden bir hurma kütüğüne dayanır, öyle sohbet ederlerdi. Bu hurma kütüğü de, kendisine Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'in yaslandığını duyar, bu mazhariyetle mes'ud olurdu.

Bu ifadeden hemen sonra koca dağ, sükunete bürünerek sakinleşti.

"-Ya Rasulallah! Senin hicranın beni yaktıkça yaktı. İçime tarifsiz bir gam, keder ve hasret doldurdu. Daha evvel hutbe vakitlerinde senin dayandığın o talihli ve mes'ud direk bendim. Şimdi ise beni terkettin; bir minbere yükseldin. Şimdi senin mesnedin o minberdir. Fakat ey Allah'ın Rasulü! Lutfen ve merhameten bana hak ver, dünyada hangi varlık senin bu hicranına tahammül edebilir?

Bunun üzerine mescide bir minber yapıldı. Nur-i nübüvvet, Varlık Nuru, artık bu minbere çıkarak sohbet edecekti. Fakat Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-'in ilk minbere çıkışında beklenmeyen mucizevi bir hadise oldu:

"-Yalan, yalan!" diye haykırdı.

Aşk tır ki gerisi vesairedir, demişler ya, bir kütük bile kainatın sevgilisinin ayrılığına dayanamazken, bizler sadece onumakla yetiniyoruz... Ve bir kaç damla gözyaşı kimbilir onda da ne riyakarlıklar vardır :((( bunların hepsi kendime...

Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-:

Ancak ilahi sırlara gönül gözleri ve gönül kulakları tıkalı olan kişiler, bir ağacın ve emsali nebatat ve cemadatın nasıl dile gelip gaybi hakikatler söyleyebileceğine inanamaz; buna akıl erdiremezler.

Aşağıdaki hadise, cemadatın uyanıklığı ile Ebu Cehil ve emsallerinin gafletini izah sadedinde çok mühimdir:

Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-, böyle söylerken, taşlar, bir bir dile geldiler. Kelime-i şehadet getirdiler.

Odunlarında hisleri olduğunu, hiçbirşeyin boş yaratılmadığını ispatlamak için...

"-Bil bakalım, avucumda ne var? Gerçekten peygambersen ve sahiden göklerin ardındaki sırlardan haberdar isen, bu kadar yakınındaki şeyleri de hemen bilmen lazım!.." dedi.

"Ey gafil insan! Biz cansız varlıklar olduğumuz halde ilahi kudret bize hareket ve marifet vermiştir. Bize diğer bütün canlıların yapamayacağı hünerleri yaptırmıştır. Senin ağzın ve dilin de cansız bir cisimken Allah ona kelamların her türlüsünü söyletmiyor mu? Öyleyse insan idrak etmez mi ki, Huda istediği zaman neden hurma ağacına bir hasret, bir hicran ve bir sevda kasidesi söyletmesin?.."

Gafillerin, manevi dünyalara karşı duyarsız ve kopuk olmaları, onların, ruhları ile kainat ve Allah arasındaki bağlarını keser ve vahim bir idraksizliğe sürükler.

Şeytan, Adem -aleyhisselam-'a baktığı zaman, karşısında topraktan yaratılmış bir insan göreceği yerde, insan silüetinde bir toprak yığını gördü. Bu sebeple ona secde etmedi. Adem'deki asli cevheri göremedi. Onun topraktan olan cesed yapısına aldandı da Rabbine isyan etti. Neticede huzur-i ilahiden kovuldu. Ebu Cehil ve emsalleri de, insanı toprak yığını zanneden iblis gibi Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'deki sonsuz ilahi tecellileri göremediler.

Bir defasında Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem- Efendimiz, beraberinde Hazret-i Ebu Bekir, Hazret-i Ömer ve Hazret-i Ali -radıyallahü anhüm- olduğu halde Uhud'a çıkmışlar idi. Uhud, üzerindeki bu manevi şahıslardan dehşete gelerek sallandı. Efendimiz -sallallahü aleyhi ve sellem- de:

"Ey gafil! Musa'nın ve Ahmed'in mucizelerine nazar et! Asa, nasıl ejderha oldu ve hurma kütüğü, nasıl irfan sahibi oldu ve inledi."

Ebu Cehil, bu halden korktu, ürktü. Taşlar, elinden düştü. Nasipsiz bedbaht, iman edip kurtuluşu seçeceği yerde:

İnsanoğlunun gafletini yırtıp izale edecek bu harikulade hadiseler, gafillerin idraklerini acze mahkum etmek ve ehl-i imanın da yakinini artırmak içindir. Cansızlar, bitkiler ve hayvanların Rabblerine olan tesbihleri, Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'i tanımaları ve O'na muhabbetle meyletmeleri gibi tecelliler, bu cümledendir.

"-Ey hurma kütüğü! Madem ki feryadın böyle bir ayrılık acısındandır, dile benden, ne dilersen!..

Bu mucizeler, aşikarane bir surette gözler ve gönüller önünde defalarca sergilenmiştir. Bunların en meşhurlarından biri de, bir hurma kütüğünün meşhur olan feryad ü figanıdır:

Şurası aşikardır ki, Allah'ın kendi huzuruna davet ettiği her kul, bu dünyayı izzet ve şerefle geçilmesi gereken bir geçit bilir. Dünyanın aldatıcı lezzetlerine, haysiyet kırıcı ihtiraslarına kapılmaz. İlahi muhabbet, hedefine rehber ve meş'ale olur.

Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-, hurmanın bu deruni muhabbet feryadı karşısında onu teselli sadedinde dedi ki:

Hurma kütüğü, kendi hal lisanı ile konuşmaya başladı. Sıcak göz yaşları içinde dedi ki:

O hurma ağacı, Allah Rasulü -sallallahü aleyhi ve sellem-'e kendisini toprağa gömdürttü ki fani vücudundan kurtulsun.

Hocam biraz daha okuma isteği uyandıracak uzunlukta yazılar olursa sanıırm daha teşvik edici olur :DD

Sonra da:

Medine-i Münevvere'den Muhabbet Esintisi

Böylelerinin kıyamete kadar mevcudiyeti de bu aleme hakim adetullah icabıdır.

"-Yeryüzünde seninle başa çıkabilecek bir sihirbaz olamaz!" dedi.

Bu küfür tezahürleri ile, kendisine kıyamete kadar buğz edilecek kafirlerin en mel'unu oldu. İlahi rahmetten ebedi olarak uzaklaştırıldı.

İster misin, Allah'a yalvarayım da; seni doğunun batının bütün insanlarına meyve yetiştiren yemyeşil, dipdiri bir ağaç yapsın? Yahut seni bir cennet fidanı, cennette bir servi fidanı yapsın ki, sonsuzluğa kadar en güzel, en taze vücudlar gibi genç ve dilber kalasın!.."