Cuntacılara eğreti birer varlık gibi bakanlar aslında cuntanın darağacına astığı iradelerinin tepkisinide göstermiş oluyorlar, cuntacıların günümüzdeki kırıntılarına bile birer canii muamelesi yapmak Adnan menderes ve arkadaşlarına yapılan insanlık dışı muamelenin tezahürüdür.

Bazı şeylerin acısı zihinde canlandırılarak bile bütün zerratınızla yaşamak mümkündür,

?Bazı insanlar öldü... mü ölümsüzleşirler, Adnan menderes gibi..?

O darağacının insanları ne kadar birleştirdiğini, onu darağacına düzmece gerekçelerle götürenlere duyulan kin ve nefretin insanlarla birlikte büyüdüğü o günlere tanık olmayan gelecek nesillere nakledildiğini günümüzde kitlelerin bir araya gelişinden anlamak mümkündür.

Yassıada'ya gidenler yargılamaların yapıldığı yıkık virane spor salonunun duvarlarında adeta seslerin yankılandığını uzun uzun anlatır dururlar, o adaya ayak basar basmaz insanlar kendini farklı bir haletiruhiye içinde buluyor, yas havası matem duygusu baştan başa hakim oluyor, ada bile o vakarlı adamın yasını tutuyor iyimi...?

Bir acı aradan yıllar geçsede taptaze kalırmı, bir travma nesilden nesile devam edermi..?

O acıyı yaşamak için illede o anı görmeye gerek yok, boyuna geçirilen ilmiğin yaşattığı duyguyu yaşamak için orda olmaya gerek yok, sandaleyi çeken cellada bile mütebessim bakışını esirgemeyen bir vakar abidesi idi ip'in ucunda duran..

Aslında zaman bütün acıların ilacıdır, zamanla geçmiyor alışılıyor, dirayetli olunuyor ama burda durum çok farklı.