sesin kokuma gizli

aklım kara kış

kıyametime adım kala

itirazım olmazdı

uslanmayalım!

Hadi gönlüm

Yar! ekseni değişti artık dünyamın. Ne geceleri uykuya teslim ediyorum düşüncelerimi. Ne de sabahları gündoğumlarıyla yeni bir yelken açabiliyorum kurtuluşuma. Her benle başlayıp senle devam etmek zorunda olan gün, dikenli bir dal oluyor bana.

ayrılıklar eskidi... biz eskidik

sargısızım,

sana yağmur diyorum

Birazdan kapkara bir örtü olabilir gözlerimizde

Yüzün bende solacak

gittiğin yerlerde sana kimler bakacak?

Ve anılar kalacak

günler bitmeden bitme

sefalet seferlerinin ayazı

Bizi zaman yenecek

Sende ihanet gülüm

kalırım!

yaralısın...

cıgara ziftlendim, ille de seni sevdim

ey bizi ayrı takvimlere düşüren zaman

seni benden zaman, seni ölüm alırdı ancak

gemilerim çözülüyor yüreğine

ve en haklı kavganın öznesi

Isıt gözlerimi gülüşlerinle

en haklı aşk,

uzun boylu umuttun

denize girdim, üşüdüm, sana geldim

sürgünleri bana vermemeliydin.

Yitirdim bahçeleri

Deşilir ten

mutluluk oyununa geç kalan ölü kuşlarla geldim

gittiğin yer bir yağmur damlası kadar yakın

Kal öyle

yıldızları sönük gecelerde

ellerim seni üşüyor

ellerinle okşuyorsun

Yatamam geceleri

Hadi git yar

Böyle örtülür müydü

çoğalırım;

gittiğin yer bir uçurum kadar uzak

Sana sargın kalmak vardı gül yüzlü

yere bir bahar dalı düşmüş gibi mi olur

düş bitmeden sen bitme

bu yangın geceler, bu intihar

dilime yağmursun

gittiğin yer kalbimde hep kan kadar sıcak

kalan her kışı, güzü ve yazı

gittiğin yeri anlamak

Defalarca düş uçurumlardan, kan-revan ol. Ve boşalt içini..

herkes yeniden yazgısına kanacak

sana yağmur diyorum ıslaklığım bundan

Gülüşüm bükülü kaldı dudağımda

beni senden alma

bu dolunay gecenin göğsünü yarar

Yaraşmaya

Yoksun ya

Ayrılık başımı döndürüyor

Ve yara da!

ömrümün kırçıl masalısın

yol, vursun sesini uzaklığın pasına

çoğaldıkça arsızım

bitmeden sevgi gitme...

kış suların, yaz uykuların?

Biz diz kırarken sinesinde sancının

bir cennetten bir cennete geçmeliydim

işte o an

Çarpıp durayım güvertelerde gözlerine

aşk bize küstü asiya...

Sen de yanaş kıyılarıma bir vapur gibi

Yanaşmak günleri

bitmeden hasret gitme

gidersen paramparça yüreğimde ağıtlar

bu kent içimin bahçesi

bugün günlerden soğuk

sıradağlar mı tutuşur bağrının orta yerinde?

bilmiyorsun

ah çocukluğum kağıt gemilerim

Ve dağları sevmeye yaraşmak

ölmemek için dövüşürken de ölebilendir

eksilir, zarar kalırım

Dağlandıkça

gidersen hani sığınaklarım?

Daha derin düşleri kaldıramıyor bedenim. Kalmadı lügatimde içimi yakmayan bir söz. Bendeki resmini sakladığım sandık; bir çift göz

Bulutlar çıldıracak

n'olur bulutsuzluğuma darılma

İntiharlar kuşandım

Bizi hasret saracak

gözlerini uyuyorum her gece

gün, vursun yükünü gecenin hırkasına

Buruşturulup atılmış mektuplar gibiyim

batan gemiler gibi yiten aşklardan geride

gittiğin yer hasretimin kavalyesi olacak...

yağ da ıslanalım, ama uslanmayalım

çocukluğuma mektup yazardım

Bu aşkın üstü

ay ışığı gölgeleri büyüttü

boğulursunuz

Bu aşkın nüshası rüzgarlarda

dudağında bizi gül

Ve sesin

Bende matem kalacak

uçurumlar vaadetme bana

Ellerini tutmazsam gülüm

Birazdan kapılar kırılacak belki de

boğulursunuz!

Ellerimi tutmazsan gülüm

uzaklarda öyle çok kederlendim

Çünkü ölmek günleri biraz da

tadında unutuldun

bir çerçevede yarım bir gülüş

sesime kibrit çaksan tutuşacağım

ecelime son kurşundun deli davalım

kan sıçratmayın sabahın seherine

Daha fazla sen yüklenemiyor kalbim.

belki de yalnız geçireceğiz artık kimbilir

Gülmek günleri , inadına

ben aysız gecelerde

ben seni yaralarından tanıdım

Kahrı bende duracak

kendi bakışlı kız

benim göğsümde de sana geniş bir yer var

gittiğin yeri ağlamak

düşlerim dudaklanıyor

Bu aşkı sen kirlettin

yine bahar açacak, güvercinler uçacak

bitmeden sevgi gitme

bitme! bak, koştum, savruldum, hep örselendim

Gün gülümsemeleri ardında

Aslı bende kalacak

yeni günün tenine dağılır yaralarım

Bu aşkın efkarı şarkılarda

Dağlaşmak

içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi

nerde büyük uçurumların

Seni özlemeyi bile yakıştıramıyorum kendime

geldim... kırık bardaklar gibi

Bu terin ve tenin haklı ıslaklığı

Bu sensin

Geçtim borandan kardan

İçimdeki yürek boşluğuna yoldaş

beni beni böyle bir gecede öldürmeliydin

bitme bak, içtim, yürüdüm, kederlendim

ve ömürlerimizde bin kasvetle upuzun

Kavuşmayı özlettin

Yolunur papatya

alkışsız sürebilendir

ve yalnız bir fotoğraf bırakarak