kesinlikle yasaklar çiğnenmek için vardır :))))

sürekli acabalarla boğuşmak, sürekli ilşikiden korku duymak bitirir ilişkiyi K?L?B?K arkadaşım biitiirir bitirir.

güvensizlik korkuyu beraberinde getirir mi?

Aslında bütün bunların altında iki önemli duygu yatıyor. Yani, korkumuzun ana fikri iki noktadan doğuyor. İlki tekrar incinme fobisi, kabuk bağlamış yüreklerimiz bir daha kanasın istemiyoruz. İkincisi, aptal yerine konmaktan kaçıyoruz.

Eğer yaşanması gerekiyorsa yaşanmalı... Hayat boyu yanlışları ve doğruları sorgulamak insana faydadan cok zarar veriyor...

Kimbilir?

Güvensizlik, bir önceki yaşananlardan kaynaklanıyorsa ya? Peki bu önyargıyı nasıl silecek yüreği acı ile örselenenler?

kudretsolmaz güvensizlişkler acabalar her zaman korkuyu getirir butrada dediğim ciddi ilişkiler için ama yalancı ilişkilerde hiç bir şey yoktur zaten. Acab omu bu mu şöylemi nasılki acaba, yalanmı söylüyorki acaba, evlenirsem mutlu olurmuyumki acaba bilmem ne acaba buuyur by-uradan yak neler getiriyor.

kelebek çiğim neden korktuğunu anlatmamış sebebi ne neden korkuyor neden olmayacak bir ilişki:(

Korku denilen duygu, paraya benziyor. Bankada faizi ile sürekli büyüyor. Yalnız kaldıkça, yeniden incinmeye cesaret edemedikçe, zenginliğimiz artıyor. İşin kötü tarafı, bu zenginlikle sadece daha büyük yalnızlıklar satın alınıyor.

Son kişinin günahı ne?

Basit değil elbette, kim bilir kaç fırtınadan çıkıp gelmiş, kendi limanında dinlenirken yürek; bir tatlı melteme, bir gün batımına kanıp, tekrar denizlere açılmak. İsteriz, isteriz de ah şu korkularımız kemirip durur içimizi.

bitirir. Cesur olmak lazım.

beylerbeyi ne demek istiyosun biraz açarmısın:)

İlişkileri düşünüyordum. Ne zaman yeni biri içimizde bir garip heyecan yaratsa, imdat frenine basmak ihtiyacı hissederiz. Ne çok endişe biriktirmişiz demek ki, ne çok sevda artığı. Güveni yitirdik sanırım, birine gözü kapalı inanma duygusunu kaybettik. Haklıyız aslında! Ne zaman bir dala tutunsak, elimizde kaldı. Şimdi, bu yüzden korkuyoruz.

Korku insanı bitirir..

Hayatın anlamı bu acı ve tatlı insanlar için var... Tatmaktan korkmamalı bence...

birini gözü kapalı inanabilmek çok güzel bir duygudur, malesef o duyguyu bende yitirdim. İlişki resmi boyutlarda değilse arkana bile bakma. resmi boyutlara ulaşınca içinde o güvensizlikle yaşamak zorunda kalıyorsun, sorumlulukların arttığı için adım atamıyorsun, böyle bişeyle yaşamak ozrunda olmak çok zor çok acı:(((

Kanımca, kararınca... HAnımağam, güzel sözler bunlar.. :))

Tatu, korkusunu dile getirmemiş olabilir fakat insan olarak aşağı yukarı aynı korkularımız yok mu? Tahmin et canım sen de...

Cesur olmak insanı zamanla yıpratmaz mı ki Adem?

güvensizlik varsa sonu gelmez acabalar çözüm değil, fazla düşünmek çözüm değil.

Hanımağam, Adem, güvensizlikle başlamamalı tabii ki... Sonu gelir mi sizce? :(

acabalar en çok kişinin kendisini bitirir:(

Korktukça yalnızlığa bir adım daha yaklaşıyoruz. Yalnızlığa alıştıkça, yozlaşıyoruz. Bir fanusun içinde, camdan duvarlar arkasından, özlediğimiz aşka bakıyoruz. İç çekiyoruz, özeniyoruz. Bir yanımız git diyor, sınırsızca yaşa aşkı; öbür yanımız uçurum. Sanki omuz başlarında şeytan ve melek, sürekli kulağımıza fısıldıyor. Şaşırıyoruz o zaman, sendeliyoruz.

güvensizlik bi ilişkide hissedilebilecek en büyük korkudur. iki ayağı vardır ilişkinin güven ve saygı, böylece bir ayak kırılmış olur:(

Ne kadar korksak da, ne kadar kaçsak da, gün gelip yakalayacak aşk denilen ateş hepimizi. Direnirsek gideceğimiz tek yol karanlık olacak. Korkular ilişkileri bitirir mi? Evet bitirir, hem de bazen hiç başlayamadan. İşte, bu yüzden, bütün küllenmiş acılarımızı bir tarafa bırakıp, cebimize koyduğumuz dersleri endişeye çevirmeden, merhaba demeyi öğreneceğiz aşka. Sonucu ne olursa olsun, acısını çekmeye değer bir aşk yaşamak bile, yalnız bir ömrü geceler boyu yaşamaktan daha iyi olacaktır. Ayrıca kim bilir, belki bu sefer?..

Endişelerimiz, yaralarımız, acılarımız, fobilerimiz yüzünden, kısacası bavulumuzda taşıdıklarımız yüzünden, inancımız da kalmadı. Sadece bundan dolayı kim bilir ne çok güzel kalbi bir kalemde harcıyoruz? Şans vermiyoruz ilişkilere, ilk hatada siliyoruz, üstünü çiziyoruz. Terk etmenin bu kadar kolay olduğu bir ortamda, emek vermeye değer mi diye düşünmüyoruz. Yani, geçmiş yakamızı hiç bırakmıyor.

El insaf Tatu.. :)) Dokuz paragraf dokuz... :DD

Bütün yaşanmışlıklarımız elimizde, hiç temizlemeden kendi yanlışlarımızı, sorgular dururuz karşımıza çıkanları. Biraz şiir tadında başlamış yazı, şimdi okurken fark ettim ama bugün böyle. Gönlümün en sefa yerinde bir tat var demek ki.

Bir ihanetin ortasında bulunca kendimizi aslında aldanışımıza, düşürüldüğümüz konuma öfkeleniyoruz. Yalanlarla kandırılmak ağrımıza gidiyor, inciniyoruz. Bu sancıları bir daha yaşamamak için, temkinliyiz. Ama bu sefer de dozunu ayarlayamıyoruz.

Kelebeğim, güvensizlik korku getirir bu da zaten arkadaşlığı ya da ilişkiyi zedeler ve süremez istesede. Önce kendi güvenmeyi başarması lazım insanın tabiki karşıdaki hissettirecek güvenilecek insan olduğunu. Herşeyin özünde güven vardır kanımca, kararınca...