iyiyim celfu gerçek yaşadığım kendi hayatımdan bir kesit anlattım

Doğarkende yalnızız ölürkende

ama bu insanları sevmemize engel değil

herkes yaşayacak elbet birgün... ama hep hayatın biteceğini düşünerek yaşanılmazki

başın sağolsun

Bazen çok okumak değil bazı şeyleri yaşamakta insana bir şeyler katıyor.

Ölecek miyim?" diyor. Üçümüz de ağız birliği etmişçesine "Yoo, nerden çıkarıyorsun bunu?" diyoruz, sanki yaramaz bir çocuğu şakacıktan azarlayan bir sesle. Oysa her an ölebilir. Hepimiz biliyoruz.

Sonbaharda insana hüzün çöküyor beni bu havalar mahvediyor belkide ara ara böyle inişe geçiyorum bazen kusura bakma selenay aslında amacım kimseyi üzmek değilde bazı şeylere yani yalnızlığa alışın demek istemekti

bugünlerde annem babam ailemi özlüyorum sanırım o yüzden aklıma geldi

merak ettim :((

aysuca sen de söylemişsin zaten. istesekte istemesekte bizim için değerli olan şeyleri yitiriyoruz zamanla. ama nasılsa yitireceğiz diye bunlara sahipken, yanı başımızdayken unutmaya çalışmak, uzak durmak mantıklı mı sence. her şeyin bir zamanı var. kaybedince çok üzüleceğim diye insan sevdiklerinden nasıl uzak durabilir. ömür boyu sevdiklerinden uzak durmak onları zamansız öldürmek değil midir? insanın sevdikleriyle beraber geçirdiği bir gün bazen bir ömre bedeldir.

evet söylediklerin çok doğru

doğmak bir başlangıç, ölmek daha farklı ve ebedi bir başlangıç. doğarken yalnızız ama yalnızlığa doğmuyoruz. ölürken de yalnızlığa göç etmiyoruz. iyi misin arkadaşım. kötü bir olay mı yaşadın?

Yaşamı yalnız yaşamayı öğrenmek gerekiyor. Ölürken yalnızız çünkü. Sırf yalnız kalmamak için ite kaka sürdürülen dostluklardan, evde bir ses olsun diye katlanılan evliliklerden, "ilerde bana bakar" diye düşünerek yapılan çocuklardan kimseye fayda gelmeyecek. Anılar yalnız tazelenecek, hesaplar yalnız verilecek çünkü.

Bu dünya gidenlerini tek bir kerede uğurlar,

Hatta bazen büyük kalabalıklar içersinde bile kendini yalnız hissedebilir insan yada evde 4 kişi yaşarkende aslında yalnızsındır gibi ne biliyim doğru anlatamadım demekki

Elini tutuyorum. Buz gibi. Gözlerini açıp sol omzumu biraz ovar mısın? diyor. Doktora bakıyorum. Başını "hayır" anlamında sallıyor. "Ovarsam serum kolundan çıkabilir" deyip geçiştiriyorum. İtiraz etmiyor, gözlerini tekrar kapatıyor.

Asla kullanmayacağınızı bildiğiniz halde "bir gün işe yarar" diye istiflediğiniz şeylerden, örneğin size gelmiş hediyelerin paket kağıtlarıyla kurdelalarından başlayabilirsiniz atmaya. Sonra artık içine sığamadığınız için giyemediğiniz, ama hala bir umutla belki bir gün o kiloya dönerim hayalleriyle beklettiğiniz giysilere gelecek.

Bıraktınız bıraktınız, bırakamadıklarınızı hayat size çoğunlukla önce yaşarken, ama hepimize zaten ölürken bı-rak-tı-rı-yor çünkü.

Başın sağolsun çok üzüldüm:(

İşte o an birdenbire fark ediyorum, aslında bu hayatta ne kadar yalnız olduğumuzu. Kimse kimsenin derdine deva olamıyor. Olsa olsa birbirimizi avutuyoruz en fazla. Eşimiz dostumuz, sevgilimiz, çocuğumuz, arkadaşımız, anne babamız yani güvendiğimiz herkes, hep "dışarda" kalıyorlar. Ameliyathane kapısında bekliyorlar, ya da benim gibi bir ambulansta. Ama artık atmaktan yorulan bir kalbe kimsenin yapacağı bir şey yok.

ülkemize hizmet etmemize

ben diyorumki hayatı yalnız yaşamayı öğrenmek gerekiyor buna alışmak gerekiyor babamda yalnız değildi biz vardık yanında ama işte o acısını yalnız çekti nefesini yalnız verdi biz seyrettik sadece tek başınasın aslında bi başınasın bunu öğrenmek gerekiyor

Ambulans son sürat gidiyor. Yanlamasına oturduğum için sürekli zıplıyorum içinde. Her zaman tıkalı trafiği açtığı için peşine takılıp gittiğimiz bu aracın içindeyken şimdi, peşimize takılmaya çalışan başka arabaların ışıklarını izliyordum

tşk selenay aslında vurgulamak istediğim şey şuydu hepimiz yalnızız söylemek istediğim anlatmaya çalıştığım şey yalnızlığıda öğrenmek alışmak gerektiğiydi bir gün bir şekilde öyle yada böyle ölüm yada ayrılık şu yda bu sebeple yalnız kalabiliriz hepimiz

Allah acil şifalar versin

Hepimiz oradayız, ama o yine de yalnız. Krizi geçiren o, ağrıyı çeken o, hatta belki ölecek olan da. Bir şeyler söylemek istiyor. Hep bir ağızdan konuşup yorma kendini şimdi diyoruz. Oysa belki son sözleri, yine de bunu düşünmek istemiyoruz.

kültürümüzü yeni nesiller aktarmamıza engel değil

Eşyalardan sonra sıra insanlara gelecek tabii. Burası zor. Çünkü kimse kimseyle yüzleşecek cesareti gösteremiyor nedense. Her şey "mış gibi" devam ediyor, ettiriliyor. Yani birlikte olmaktan hoşlanıyormuş, birbirini çok özlüyormuş, onsuz olmuyormuş gibi. Gerçekten görmek istemediğiniz biriyle görüşmeyin, telefonda söyleyecek bir şeyiniz yoksa aramayın sırf "incelik" için. Bırakın sizin için, tuhaf, soğuk, "iyice acayipleşti" desinler.

sağol karamizah_07 hayat insana çok şey öğretiyor içinde yaşadığın sürece haklısın okumakla falan öğrenemiyorsun bazı şeyleri

Allah sabır versin gerçekten çok zor

Babam sedyede yatıyor. Kolunda serum. Kalbine bağlanmış kablonun diğer ucu monitöre bağlı. Monitörün çıkardığı sesi duyabiliyorum sadece. Bip, boşluk. Bip boşluk. Bir sonraki bip'e kadar geçen süre uzuyor, uzuyor. Sonra sesi duyup rahatlıyoruz. Ve tekrar aynı endişe başlıyor. Ya bir daha o bip sesi gelmezse?

Bu şoku ölürken yaşamamak için, bir şeyleri yaşarken bilerek isteyerek bırakmak gerek. Yıllar önce bir bankta bir arkadaşımla konuşurken bana çok sevdiği birini bırakabilmek için önce onun için büyük bir anlamı olan altın bir kolyeyi denize atmayı denediğini söylemişti. Sonra da "eğer bunu atabiliyorsam, her şeyi atabilirim hayatımdan" demişti.

O ambulansın içinde dört kişiyiz. Hepimiz önümüze bakıyoruz. Göz göze gelmekten korkuyoruz. Hani birisi diğerine birkaç saniye baksa kurduğumuz oyun iskambil kağıtlarından yapılan bir kule gibi anında yıkılacak sanki. Yanımdaki hemşire amca kaç yaşında? diyor. Onun duymasını istemediğim için kızın kulağına eğilip, 60 diyorum. Asla duymak istemiyor bu yaşı Üzülüyor.

babamı kaybettik o gün ve anladımki hep yalnızız o çok güvendiğimiz babamız bile bizi yalnız bırakıp son nefesini yalnız verip yalnızca yalnızlığına gitti

Merhabası birse hoşçakalı da birdir,

yardım etmemize doğru yol göstermemizze

Yani hepimiz yalnızız aslında.

bazen dolu dolu yaşamak mantıklı geliyor, bazen hep yanlız kalmak

celfu ben sevdiklerinizden uzak durun demiyorum.