çözebilseydim eğer nerede olduğunu

sabah erken uyandıran annneme çemkirmeyi özledim

dönüş yolunda kalan kilometreyi 60 a bölerek kalan yolumu hesaplamayı özledim

ciddiyettten yanıma yaklaşılmıyor bugün oysa ki onun sebebi ciddiyet değil ciddiyetsizlik

ama öyle anlara kaldık ki o küçücük mutluluklar oldu en büyük umutlar...

üzgünmüsün ayı hhoooo looo dan çıkarmak mümkün değil:)

anlık öfkeler

yengee:(((

yakma kendini serpili. elbiselere yazık valla:)))))))

sabah kahvaltısında önümde duran peyniri nefret dolu bakışlarla elimle ittirmeyi özledim

ciddi olsam olabilsem düşünmeyi becerebilsem

noldu lan serpili hayırdır:))))))))üzğünmüsün.

umudu kaybettim

yakacam madem adam olmuyor yakacam sonra kendim de o ateşte yanacam şu ana kadar sabrettim bir de bunu deneyelim bakalım

ne zamanda kaldı sen her şeyden önemlisin önemli olan geecek demek

anlık üzüntüler

ben yıkık bir gemiyim limanımı özledim

şu dikenleri bir sökebilsem yüreğimden

ne ara oldu bilmiyorum ama yitirmişim eski beni, hükümsüzdür...

taraf unut dedim kardeşim:)

yolculuk günlerini iple çekmeyi

küçücük şeylerle mutlu olmayı kaybettim

ne beni ne dokunduğum yerleri

heybemde her şey anlık

battıköa kanatmayacak

serpil yine yakmak işiyle meşgulsün:)))

bana yakılacak yeni bir şehir lazım belki kendim de yanar küllerimden doğarım

:)))))))))dagdayım lonnnnnnnnn

anlık neşeler

yalınayak sokaklarda yağmur altında koşmayı

ne zaman kaybetmişim bilmiyorum amaan boşver demeyi

boşver taraf:(

mücadele ettiğimiz şeyler küçücük mutluluklar

umutları yerinde tutmak en zoru oldu yaşam karşısında

hangi ara oldu bilmiyorum da çok şey yitirmişim bugün kendime baktım da

artık herşey bana da çok karışık geliyor...

bulmam kolay olurdu o küçücük umudu

kendi yaktığı kentte oturup sigarasını içerken deli gözlerle etrafını izleyen neron gibiyim

valla yakacak ama neden yakacak onu sölemiyor

baharda yabani menekşe kokularıyla sarhoş olmayı

enden yengee :

hükümsüzdür...

bir anlığına umutlar

Yaşadığım an, yaşın kıymetini bilemediğim oluyor.. Sıkıntım olduğu zaman direk sevdiklerim aklıma geliyor... Dünyada nefes almaları, varlıkları yetiyor diyorum.. Ama insanoğlu malesef nefsine yenik düşüyor çoğu zaman... Görelim mevlam neyler neylerse güzel eyler diyorum..

sevinmeyi yürekten gülmeyi kaybettim

hangi vakit çevirdik umudu umutsuzluga bilemem ama

kanka serpil çok ciddi heryeri yakacak bu gidişle:))))

geleceği kaybettim

derya:))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))