Ortada Türkiye Başbakanı'nı 'hizaya getirmeyi' hedefleyen komplo teorisini gündeme getiren çetin bir saldırı var. Erdoğan, metnin dışına çıktı veya buna zorlandı.

Bir de azınlık ideolojisinin iktidarı.

Peki ne yapacaklar? Amerikan Kongresi ve İsrail Parlamentosu'ndaki Siyonist lobinin sürdürdüğü üzere Ermeni katliamları etrafındaki tartışmayı yeniden açmak. Geçmişte bu konu erteleniyordu. Çünkü kendi çıkarları ile Türkiye'nin çıkarları buluşuyordu. Mesele bir vicdan veya ahlak meselesi değildi. Şimdi ise dosya arşivden çıkarılıyor. Kongre, Ermeni katliamlarını tartışacak. Yakın zamanda kardeşi İsrail Parlamentosu da bunu yapacak. Ankara'daki karar sahiplerinin içeriği anlamaları ve kendilerine onurlu bir çıkış yolu bulmaları gerekiyor. Yoksa?!!

Çünkü; öncelikle, sürecin sonunda kaybedeceklerini düşünenler çözümü sabote ederler; sonra, çözümün siyaseten kaldırılamayacak riskler taşıdığını görenler tek başlarına bu riskleri göğüslemekten kaçınırlar.

Diğeri Ergenekon partisi. Ergenekon partisi, taylı jüristokrasi, Kemalciler, Kürtçüler, mezhepçiler, tahrif olmuş Tevratçılar şimdilerde hepsi omuz omuza. Onların bir tek hedefleri var, bu iktidarı devirmek. Ne enflasyonun tek haneye düşmesi umurlarında, ne 100 bin civarında çocuğumuzun yurt dışında okuduğu gerçeği, ne 16. büyük ekonomi olmamız, ne açılan yollar, ne kazanılan sağlık kolaylıkları, ne paranın para olması, ne IMF?nin gönderilmesi, ne bölgede ve Türkiye?de elde edilen büyük itibar.

bütün kurtdaşlar dışarı:P

İHSAN DAĞI

Sorunların, algılamaların, güvensizliklerin, ilkesizliklerin ve tabii kişisel çıkarların çatışmaları birbirini besler. Karşılıklı suçlamaların bini bir para olduğu ortamda yapıcı çabalar nereden başlanır? "Temel sorun" hangisidir? Sanırım yanlış ve temel eksen hasmın düşman olarak görülmesidir. Farklı düşünen ve davrananı "düşman" bellerseniz tabii ki ona karşı her yola başvurarak bir mücadele yürütürsünüz. Yasa da, anayasa da, ahlaki değerler de, halkın görüşü de ikincil sayılır; hatta bütünüyle önemsiz sayılır. "Düşman" sizi yok etmek isteyendir; bu durumda sizin atik davranıp onu yok etmeniz gerekir. Yasalar buna engelse yasalar da çiğnenir; çünkü olay ölüm kalım meselesidir... diye düşünenler çoğalır. İşte bu anlayışı en açık bir biçimde "demokrasi" eksikliği olarak tanıyabilir ve adlandırabiliriz. Olaya tarihsel açıdan bakarsak tamamlanmakta olan bir uluslaşma ve toplumsal mutabakat oluşturma süreci görürüz. Cumhuriyet Türkiye'sinin kuruluşundan beri bütünüyle aşılmamış ve bütünleşmemiş olan "eksen" bu eksendir. Ah, bir kaysa!

Yargıtay'da böyle bir operasyonun yapılacağı, Ergenekon sanıklarının kurtarılması için her türlü yolun deneneceğine dair ses kayıtları günlerdir medyada dolaşıyor. Ergenekon terör örgütü üyesi oldukları iddiasıyla Erzurum Ağır Ceza Mahkemesi'nde yargılanan sanıkların nasıl kurtarılacağına dair, bazı Yargıtay üyelerinin internete düşen konuşmalarının bir an önce soruşturulup doğruluğu tespit edilirse adalete hesap vermeleri beklenirken senaryo aynen uygulanıp Ergenekon sanıkları kurtarıldı. Bu önceden deşifre olan bir planın uygulanmasıydı. Hakimlere tazminat cezası verilmesinin ise deşifre olmadan uygulanabilen aynı amaca yönelik başka bir senaryo olduğu anlaşılıyor.

yazılar uzun diye okumamazlık yapmayın:))

Farklı düşünen ve davrananı "düşman" bellerseniz tabii ki ona karşı her yola başvurarak bir mücadele yürütürsünüz. Yasa da, anayasa da, ahlaki değerler de, halkın görüşü de ikincil sayılır; hatta bütünüyle önemsiz sayılır. İşte bu anlayışı en açık bir biçimde "demokrasi" eksikliği olarak tanıyabilir ve adlandırabiliriz. Olaya tarihsel açıdan bakarsak tamamlanmakta olan bir uluslaşma ve toplumsal mutabakat oluşturma süreci görürüz. Cumhuriyet Türkiye'sinin kuruluşundan beri bütünüyle aşılmamış ve bütünleşmemiş olan "eksen" bu eksendir. Ah, bir kaysa!

Asıl kaygı verici durum "kaymayan eksendir": iç politika. Kuruluşundan beri Cumhuriyet Türkiye'sinin sorunu "demokratikleşmesi" olmuştur. Bu sorun kimi zaman tek parti/çok parti sorunsalı olarak, kimi zaman sivillerin de desteklediği askeri darbeler olarak, kimi zaman da bürokrasi-Parlamento çatışması olarak yaşandı. Türkiye'nin AB ile ilişkileri kapsamında bu alanda olumlu gelişmeler yaşandı ve yaşanıyor. Ancak son günlerde yargı alanında yaşananlar, bu çatışmanın çok tehlikeli bir noktaya geldiğini göstermektedir. Yüksek yargı Parlamento'nun karşısındadır. Parlamento'nun kararlarının yargıca iptali normal sayılır olmuştur. Yaygın olarak söylenen yargı ve mahkemelerin siyasallaşmış olduklarıdır; kararlar önceden kararı verecek olana göre öngörülebiliyor. Bir tarafın ak dediğine öteki taraf kara deyip ona göre mahkeme kararı çıkarabiliyor. Ve en kötüsü bu durumlar aleni olarak alkışlarla karşılanıyor. Bu durum "çifte iktidar" veya "iktidar boşluğu" olarak yorumlanabilir.

Kimin haklı olduğu ikincildir. Diktadan da beter olan iktidar boşluğudur; geminin birden çok kaptanı olması ve kaptanların birbirini sevmemesidir. Sevmemesi bir yana, her biri ötekini düşman olarak algılıyor. Birinin çizdiği rotayı öteki felaket sayıp iptal ediyor, öteki yöne yöneliyor. Seçimlerle yeni kaptan seçmek de artık pek anlamlı görünmüyor. Ya halk aldatılmış sayılıyor ya da halkın seçtiği vatan haini, satılmış ve düşman... Ve devreye yeniden "yargı" giriyor. Tarafların bu alanda vicdanları ise çok rahat. Karşı tarafın haksız olduğunu kanıtlama yöntemleri çok basit: Düşmanın bir iki kusuru, eksikliği, tutarsızlığı saptanıyor ve "o hatalıysa demek ki ben haklıyım" sonucuna varıyor. Oysa nasıl anlatmalı ki, karşı tarafın hatalı olması bizim tarafın haklılığının kanıtı olamaz! Her iki taraf da haksız veya her iki tarafın da haklı olduğu bir yan olabilir.

Yine mi susacaksın? Yine mi tokat için ensen hazır? Yine mi neme gerek diyeceksin?

ama yazınız için sizi tebrik ederim...

ilk kez aklı selim bir yazı okudum...

yazının başlığı böyle değildi ama, bana bu söz daha bir uygun geldi..

Sen neredesin?

ceviz sende doğru mu durmuyorsun nedir?

'Açılım' gündeme geldiğinden beridir hep söyledim; riskleri de kazançları da bütün siyasi aktörler arasında eşit bir şekilde dağıtmadan çözüm süreci başarıyla sonuçlanmaz.

Hele emperyalizmin sömürü düzenine çomak sokarlarsa.

Muhalefet çözümden korktu. Çözümün tümüyle AK Parti hanesine yazılmasından korktu. Aslında bu kaygının üstesinden gelmek zor değildi. Tüm partilerin sürecin içinde yer almaları, 'çözümün parçası' olmaları 'siyasal kazanca' ortak edecekti hepsini. CHP'nin kendi hazırladığı raporları hatırlaması, BDP'nin 'siyasal aktör' olduğunu bilmesi ve MHP'nin 'kardeşlik ve bütünlük' söyleminin gereğini yapması yeterliydi bunun için.

tüm yandaşlar toplandık, toplandık, toooplandık toooplandık :))))))99

Onlar, ancak belediye hizmeti yapabilir, ancak kanalizasyon açabilir, asfalt dökebilir fakat asla iktidar olamazlar. Olsalar da dedeler hakimiyetindeki taylı jüristokrasi, Selanik kaynaklı matbuat, dış sermaye güdümlü sivil toplumlar onlara cephe alır.

menfaatler değişince hemen dansözing başlıyor tabi. insan nefsi böyle bir şey işte

657 ne oldu sesler azaldı gibi.

Muhalefet, çözüm sürecine katılmak yerine AK Parti'yi açılım inisiyatifinde yalnız bıraktı. Yalnız bırakmakla da kalmadı; açılımı AK Parti'yi yok etmek için bir fırsat olarak gördü. Askeri darbe girişimlerinin yıkamadığı, yargının kapatamadığı, ekonomik krizin bitiremediği AK Parti'yi 'demokratik açılım' projesinin altına gömmeye çalıştılar. Bunu sadece muhalefet partileri yapmadı; açılımı AK Parti'nin başına yıkmaya çalışan siyaset dışı bir sürü 'aktör'ün yanı sıra PKK'nın kendisi de sahne aldı. Mesele 'çözüm arayışı' olmaktan çıktı birçokları için; AK Parti'yi bitirme projesine dönüştü. Muhalefet partilerinden vesayet kurumlarına, oradan da PKK'ya geniş bir koalisyonun rol aldığı bir koalisyon...

2. kısım..

Hele İslam alemine dönüp bakarlarsa.

Turgut Özal?ı harcattın.

Ülkemizde kuvvetler ayrılığı ilkesinin uygulanması, demokratik hukuk devletlerindeki uygulamalarla uyumlu değildir. AYM kanun koyucu gibi kararlar vermekte, kararları kesin olduğu için sistemi tıkamaktadır. Danıştay, hukuka uygunluk denetimi yapacağı yerde zaman zaman yürütme organı gibi hareket ederek idari işlemlerin yerinde olup olmadığını denetleme görevine soyunmaktadır. Yargı kararlarının bağlayıcılığı nedeniyle yasama ve yürütme bu kararları eleştirme ötesinde etkinlik gösterememektedir.

Sultan Abdülaziz?i harcattın.

Değil mi ki bu insanlar Allah diyor.

Siyasette her şey mümkün. Erdoğan nihayetinde kendi şahsi geleceğine, ülkesinin ve partisinin çıkarlarına mahkum. Fakat siyasi geleceği ülkesinin saygınlığından, halkının canından ve vatanının egemenliğinden geri adım attığı zaman daha fazla tehlikeye girecek. Bu yüzden Erdoğan dikkatli şekilde İsrail'e yükleniyor. Hizaya getirme veya Erdoğan'ın siyasi geleceğini tehdit etmek de dahil bütün ihtimaller açık. Fakat bütün yaşananlar ABD, İsrail ve Türk ordusu şeklindeki üçlü komplo teorisinin dışında mı? Türk ordusu, Batı desteğiyle tanklarını kışladan çıkarabilir mi? Ki Batı CIA'nın planladığı kanlı veya kansız askeri darbeleri tanımasını haklı çıkarma noktasında bildiğimiz ikiyüzlü dili destek almıştır

Son bir yılda bu ikisi de oldu.

AK Parti, milletin, halkın iktidarıdır.

hımmm haklısın :))

Sen de ataların gibi de!

Erdoğan, yargı ve orduyu hukuki ve anayasal yollarla vurmaya çalıştı. Ergenekon davası ve muvazzaf-emekli generallere ve yargıçlara kadar uzanan soruşturmalar kanalıyla bu konuda nispeten başarı sağladı. Hatta anayasa değişiklikleri yapma noktasında önemli bir puan kaydetti. Değişiklikleri yasaya dönüştürmek için yeterli oy oranına ulaşamadı, ancak bu durum halk referandumuna sunulmasına yol açtı. Yalnız şu an Erdoğan, temyiz mahkemesinin kararının yol açtığı bir 'nükseyle' mücadele ediyor. Rakiplerinin kendilerine güveni ise bu nükseyi artırıyor ve bu durum onları Erdoğan'ı iç ve dış düzlemde daha fazla kayba maruz bırakacak hesap edilmemiş adımlar atmaya sevk edecek.

sen doğu türkistan da değilmiydin yaw :))

ceviz nedir senin derdin anlat bilelim,

Şimdi ceza hukukçusu olarak bize soruyorlar. Bundan sonraki süreç nasıl işleyecek? Bu dava nasıl sonuçlanır? Hukuken cevap vermek mümkün değil. Yargı treni raydan çıkmış. Nereye gideceğini bilemezsiniz. Ama Yargıtay'ın baskısı altında bağımsız, tarafsız ve adil karar verme şartları ellerinden alınan hakimler tazminata mahkum olmamak için tutuklu dava dosyalarını Yargıtay'a göndererek nasıl karar vermeleri gerektiği konusunda görüş sorabilirler! Bu hal vesayet rejimi uygulamasına da uygun düşer. Hukuk devleti ilkesinin Yüksek Yargı eliyle nasıl çiğnendiğini herkes daha yakından görmüş olur.

Kritik eşik anayasa paketidir. Anayasa değişiklik paketinin yüksek kabulle geçmesi için şimdiden kolları sıva.. Karşındakiler her türlü yalana başvuracaklar. Propagandanın her çeşidi yapılacak.

Tekrar ediyorum.

Yargıtay 11. CD'nin birleştirme ve tahliye kararı da CMK'na uyan bir karar değil. Bu dava Yargıtay'ın temyiz mahkemesi sıfatıyla baktığı bir dava olmadığı için "üst görevli mahkeme" sıfatı bulunmuyor. Sanık Cihaner'in birinci sınıf savcı olmasından dolayı ilk derece mahkemesi olarak baktığı bir dava. Ağır ceza mahkemesi veya asliye ceza mahkemesinden farklı bir hukuki statüsü yok. Buna rağmen kendini üst görevli mahkemeymiş gibi kabul ederek, görevli ve yetkili olmadığı bir davada yasal yoldan alma imkanı bulamadığı dosyayı CD'den çözme fotokopi kayıtlar üzerinden birleştirme kararı veriyor. Fotokopi banknotla alışveriş yapmaya benzeyen bir işlemle davayı görmeye kendini yetkili kabul edebiliyor. Yargıtay Kanunu'na göre örgütsel suçlarla ilgili davalara bakma yetkisi 9. Daire'ye verilmiş iken bunu da görmezden geliyor. Neresinden baksanız hukuka aykırı ve keyfi bir karar.

Onlara kanma.

Değil mi ki alınları secdeye geliyor.

Yahut rakipleriyle mücadelede ülkesi, Türk diplomasisi ve özellikle de partisi için daha fazla puan, nüfuz ve rol kazanma fırsatı gördü. Rakipleri 'kendi sokaklarını' kaybetmek üzere olduklarını anladılar. Özellikle de en büyük muhalefet partisi CHP'nin lideri Deniz Baykal'ı deviren cinsel skandal sonrası ipleri ellerine aldılar ve CHP'nin de kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ün 1923'te ilan ettiği laik cumhuriyetin değerlerini savunma noktasında daha tutucu ve maceracı bir lider seçtiler.

Yargıtay 4. HD'nin böyle bir karar verme hakkı var ise kimsenin eleştirme hakkı olmamalı. Biz de eleştirilerimizi haksız yapmışız diyerek geri alalım. Ama hukuk böyle demiyor. Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 141. maddesi, ceza soruşturması ve yargılaması sırasında hangi hallerde maddi-manevi tazminata karar verilebileceği sıralandıktan sonra, kişilerin her türlü zararlarını devletten isteyebileceklerini öngörüyor. Yani muhatap devlet. Devlet karşılamak zorunda olduğu zararları ilgilisine rücu edecekse, ilgili hakim, savcı veya diğer kamu görevlisinin, yargı görevini ifa ederken görevini kötüye kullandığı veya başka bir suç işlediğinin ceza yargılaması sonunda kesinleşmiş olması gerekiyor. Yargıtay, bu yasal zorunluluğu görmezden gelerek, henüz yargılaması devam eden bir davanın hakimlerinin görevlerini kötüye kullandıklarına karar veriyor ve tazminata çarptırıyor. Hakimlik teminatı, hakimlere emir ve talimat verilemeyeceği ilkesi Anayasa'nın sayfaları arasında duradursun bizim Yargıtay hakimlere haddini bildiriyor. Hakimler hakkında Adalet Bakanı'nın izniyle önce soruşturma yapılması, HSYK'nın kararı ile ceza yargılaması yapılabileceği, ceza yargılaması sonucu mahkum olmaları ve kararın kesinleşmesi şartları anayasal zorunluluk ama şimdilik görmezden gelelim diyor.

AYM ve Danıştay'ın kendi içtihatlarıyla Anayasa ve kanunların çizdiği sınırları genişleterek, fonksiyon gasbıyla verdiği kararlar tartışılırken Yargıtay'ın verdiği son iki karar 'hukuk bitti' dedirtecek niteliğiyle gündeme oturdu. Bunlardan biri Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin (4. HD) Ergenekon davasının 9 hakimini tazminata mahkum eden kararı, diğeri de 11. Ceza Dairesi'nin (11. CD) Cihaner davasında birleştirme ve tahliye kararı. Her iki karar da 'tuz koktu' dedirtecek mahiyette, anayasal ve yasal kuralları buzdolabına kaldıran, yasama organı gibi kural koyup kendi koyduğu kurallara göre karar oluşturan uygulamalar. Hukuk pratiğini yakından takip etmeyenler için bile rutin uygulamalar olmadığı aşikar olan, yürürlükteki hukuk kurallarını dikkate almadığını adeta haykıran kararlar. Karar demenin bile ne derece doğru olduğu tartışmalı, bir operasyon demek belki gerçeğe daha uygun.

Şehitleri istismar ederek inancını sarsmaya çalışacaklar.

Kanlı terör örgütü bunların emrindedir. İmralı?daki de Ankara?daki de aynı Ergenekonun imalatıdır. Hakkari?deki 11 şehit yeni bir 31 Mart vak?asıdır. Sebep Mavi Marmara?dır. 31 Martta düğmeye Selanik?ten bu defa Tel Aviv?den basıldı.

-Ya devlet başa, ya kuzgun leşe!

Değil mi ki babaları sakallı.

Kader kavşağındasın.

Şimdi sırada Recep Tayyip Erdoğan mı var?

Dış düzlemde Amerikan Kongresi ve İsrail Parlamentosu'ndaki 'özgürlük yandaşları ve insan hakları savunucuları' NATO üyesi ve güçleri Afganistan'daki savaşa katılan ülkenin yani Türkiye'nin başbakanına Dünya Kupası'nın sıcaklığı içinde sarı kart gösterdiler ve İsrail'den uzaklaşmayı sürdürme ve çıkarları tehlikeye atma aptallığına dair uyardılar ve devrilmesi yönünde kırmızı kart çıkarılması bağlamında üzerinde çalışılmış pratik adımları ima ettiler. Hatta belki yarım asır önce Adnan Menderes'e yaptıkları gibi darağacına da asabilecekleri mesajı verdiler.

Yorum - Muhammed Harrub] Hesap edilmemiş adımlarla yüzleşme

Özal'ı tersinden analım; 'Böyle hatalar yapmaya devam edersek 21. yüzyıl Türkiye'nin yıkım yüzyılı olabilir'.

Bende düşünüyorum alamadığımız döner sermaye farkımız için ama, sonrada tamahkar olmak iyi değil deyip vazgeçiyorum...

Sabit eksen

Adnan Menderes?i harcattın.

Bu günlerde "eksen kayması" dendiğinde kastedilen dış politikadır. Bu eksenin arada konjonktüre göre "biraz" kayması hem normaldir, hem kaçınılmaz hem de zararsız. Gerekiyorsa bu kaymanın ince veya kalın ayarı yeniden yapılabilir. Dünyamızda politika zaten hep böyle inişli çıkışlı olmuştur. Dış politika alanında belli bir anlamda gerçekten bir kayma var. Bu, Türkiye'ye bakanların gördükleriyle ilgilidir: "farklı" davranan bir Türkiye görüyorlar. İsrail'e Hamas paralelinde karşı çıkan ama ne Sudan devlet başkanının ne de Ahmedinejad'ın kusurlarını görmeyen bir politika. Ama bu alanda birçok soru da geliyor akla. Ciddi ve süreklilik içeren bir politika değişikliği gerçekten söz konusu mudur yoksa bu, geçici bir durum mudur? Bir "kayma" gerçekten mi var yoksa kimileri böyle bir durumu aşırı bir duyarlılıkla yalnız hayal mi ediyor? Hatta belki birileri kasten bir eksen kayması tartışması başlatmak istemiş olabilir. Her halükarda bu konuda karar vermek için aceleci olmamak, hükümetin ise bu arada yalnız tutumunu değil, imajını da göz önüne alması gerekir.

Öte yandan Kürtleri temsil bakımından BDP'den daha geniş bir tabana dayanan AK Parti'de 'Kürt siyasal aktörler', bölge milletvekilleri ve teşkilatlar bu süreçte adeta kayboldu. Oysa onların sürece dahil edilmesi veya dahil olmaları temsil ettikleri kitleler bakımından son derece önemliydi. Açılım sürecinde AK Partili Kürtleri bile göremedik. Böyle olunca da parti, 'açılım'dan kaygılarını dillendiren devletçi-milliyetçi AK Partililere kaldı.

Hele devlet terörü yapsa, Türk vatandaşlarını öldürse bile İsrail?e bir çift laf ederlerse onların yaşama şansları olamaz.

Yargı treni rayından çıktı

Hakim, savcı ve avukatlar yargısal faaliyetlerinde yürürlükte bulunan hukuk kurallarına göre hareket ederler. Mahkemeler, hukuk kuralı koyan değil, hukuku adil olarak uygulayan makamlardır, öyle olmalıdır. Hukuk devletinde yasama, yürütme ve yargı kuvvetlerinin ayrılığı, her kuvvetin egemenlik yetkisini her alanda sınırsız kullanacağı anlamına gelmemektedir. TBMM'nin bir mahkeme gibi yargılama yapması mümkün olmadığı gibi bir mahkemenin de, yasaları beğenmeyerek uygulamama ve kendi kendine kural/yasa koyma yetkisi yoktur. Gerek evrensel hukuk gerekse Anayasa ve kanunlar bu söylediklerimizi öngörmektedir.

Bir erkek ses yükselsin:

Hele Orta Doğuya ilgi duyarlarsa.

Türkiye?de bir halkın iktidarı var.

sizin takdiriniz elbette...

yazı guzel

Değil mi ki anaları, eşleri, kızları, örtülü.

hangi ara geldin..

Değil mi ki Mason ve Siyonist derneklerinde kayıtları yok.

Yargıda skandallar dönemini izliyoruz. Hukuk ihlalleri ilk defa oluyor değil. Yargı görevi ifa eden hakimler hatalı kararlar verebilir. Yargılama süreci içinde "itiraz"ve "temyiz" olarak bildiğimiz olağan kanun yollarına tarafların başvurmasıyla bu yanlışlıkların giderilme imkanı vardır.

Hakkını teslim etmek lazım; Başbakan Erdoğan 'Her türlü bedeli ödemeye hazırız.' diyerek yola tek başına devam etmeyi denedi. Uluslararası, bölgesel ve ulusal şartların çözüm için çok uygun olduğunun farkındaydı. Çözümsüzlük koalisyonunun bir kanadının provokasyonlarına diğer tarafının ise 'milliyetçilik' kışkırtmalarına karşı hükümetin yapması gereken fren değil gaza basmak, süreci hızlandırmaktı. Yapmadı, yapamadı, çekindi; köpürtülen ve üzerine salınan milliyetçi tepkilere teslim oldu. Oysa AK Parti sertlik yanlısı, aşırı milliyetçi politikalarda ne CHP ne de MHP ile yarışabilirdi. Ülkenin 'en milliyetçi' siyasi lideri olarak kabul gören Başbakan Erdoğan'ın yükselen veya yükseldiği söylenen milliyetçi dalgadan ürkmek yerine, onu yönetmesi, yönlendirmesi mümkündü. Aksine bu süreçte parti içinde bile milliyetçi-devletçi kadroların sesi Kürt kökenli ve açılım yanlısı kesimlerden daha fazla çıktı.

Bunları diyebilecek aslan yürekliler beri gelsin, diğerleri yatak odalarına gidebilirler.

Anlaşılması gereken; Kürt sorununun ancak herkesin 'risk'e ortak olmasıyla çözülebileceğiydi. Tek bir siyasi aktörün bile dışarda kalarak sürece muhalefet etmesi, duyguları kamçılaması, yaraları kaşıması içerde kalanlarda 'sürecin altında kalacağız' korkusu yaratmaya yeterdi.

Ey milletim!..

AK Parti iktidarı, 8 yıldır bir değişim ve dönüşüm sürecinde. İçeride ve dışarıda yapılan muazzam işler ortada. Hiç mi hatası yok? İcraat olan her yerde hata olur. Fakat hüküm ekseriyete göre verilir.

Nihai hedeflerinde Tayyip Erdoğan var.

dostlarım değil de dost gözüken münafıklardan deseydin çok daha güzel olurdu

Bu yazı "tarafsız görünme" kaygısıyla kaleme alındı. Öyle görünüyor ama öyle değildir. Öyle görünüyor; çünkü bir tarafı haklı ilan etmenin sakıncalarını biliyorum: Artık bütün önlemler ve ödünler karşı taraftan beklenecek. Oysa bu alanda ve şu anda herkesin yapacakları var. Yarınını düşünen sıradan vatandaş, çalışanı ve yatırımcısı, geleceğini planlamak isteyen genç, Türkiye ile ilişkilerini sürdürmeyi isteyen yabancı devlet adamı bu alanlarda açıklık ister. İç savaş öncesi hava herkeste tedirginlik, kaygı ve korku yaratır. Ülkenin kimin tarafından ve hangi ilkelere ve yasalara göre yönetiliyor olduğunu bilmemek aslında yeni bir durumdur. Bugüne kadar "devlete" saygı tamdı - hele tek parti dönemi ve askeri darbeler sürecinde. Ama artık "demokrasi" denen nimet halka da mal olmuştur. İster iyi olsun ister kötü, artık bu halk kaptanın seçiminde söz sahibi olmak istiyor. Artık 1940'lara dönülemez. Bu konuda ise ben tarafsız değilim. Ben o "musibetten" yanayım.

Sonuçta açılıma 'muhalefet' destek vermedi. Kürt sorunundan nemalanmak ve de özellikle Kürt sorununu AK Parti'nin üzerine yıkmak yoluna saptılar. Memleket kaybetti... AK Parti'nin de sorunu 'tek başına' çözmeye gücü yetmedi... Adımızın 'kötü adam'a çıktığı zamanlar bu sorunu tek başına AK Parti'ye çözdürmezler demiştim; bu işin, çözümün kazancını tek başına AK Parti'ye 'yedirmezler'. Bundan sonra iş daha da zorlaşıyor. Kürt sorunu sadece AK Parti'yi değil, Türkiye'yi bitirecek bir projeye dönüştürülüyor çünkü. Kurumları ve partileriyle 'muhalefet' kimin yanında? AK Parti altında kalacak diye memleketteki yangına seyirci kalmak mıdır siyaset?

Hele mağdur Filistin?e sahip çıkarlarsa.

Celali isyanı geleneğini andıran başkaldırmalar, özellikle sol veya ayrılıkçı siyasi gruplar içinde Türkiye'de hep var olmuştu. Ama bu isyancılar marjinal gruplardı veya azınlıkta olanlardı. Yeni olan, genelleşmeye yüz tutan sivil itaatsizlik söylemidir. Yanılmıyorsam ilk kez devletin meşruiyeti çoğunluğu temsil eden güçler tarafından sorgulanıyor. Bu sorgulamayı yermek, kötülemek ve "yanlış" olduğunu tekrarlamak yetersizdir, sorunu anlamamak demektir. Olay bir yanlış veya doğru olan eylem olayı değildir; toplumun vardığı bir noktanın işaretidir. "Yanlıştır" söylemi artık çözüm diye ileriye sürülemez. Toplumun vardığı nokta on yılların birikiminin bir sonucudur. İki başlı iktidar, yani bu anormal yönetim biçimi çağ dışıdır. Dümenin başındaki kavgalı taraflar gemiyi kayalıklara yöneltmektedirler.

Şer kuvvetler omuz omuza.

Hata kanunların yorumundan, delillerin takdir ve değerlendirilmesinden kaynaklanıyorsa bu hata düzeltilebilir. Soruşturma, kovuşturma, itiraz ve temyiz sürecinde ayrı mahkeme ve hakimlerin denetiminden geçen davaların bu şekilde daha adil ve hatalardan uzak neticelenmesi amaçlanmıştır. Evrensel hukuk anlayışında da mahkemelerin verdiği kararların itiraz ve temyiz yolunun açık olması benimsenmiştir. Bu nedenledir ki; hukuk devletinde kamu gücünü kullanan organların kararları yargı denetimine açıktır. Yüce Divan sıfatıyla ceza yargılaması yapan Anayasa Mahkemesi'nin ilk ve son derece mahkemesi olarak temyizi kabil olmayan kesin kararlar vermesi, adil yargılama ilkesiyle bağdaşmadığı için hep eleştirilmiştir. AYM mevcut yapısından rahatsızlık duymuş ve kararlarına karşı etkili bir itiraz yolunun açık olmasını temin edecek iki daireli bir sistemle yeniden yapılandırılmasını önermiştir.

Başkalarının bozuk da olsa bir dünya görüşleri var. Senin hiçbir şeyin yok mu? Sesin yok mu, klavyen yok mu, telefonun yok mu? Yoksa cesaretin mi yok? Sahip çıkılması gerekenlere sahip çık. Her türlü kamuoyu oluşturma araçlarını çok amansız bir şekilde kullan. Tarihin kader kavşağındasın. Ya olacaksın, ya yok olacaksın.

ceviz

Devam eden bir davada hakimin yanlış karar vermesi, kanunu yanlış yorumlaması, yanılması veya diyelim ki kasten "garez" ile karar vermesi söz konusu olamaz mı?Olursa nasıl bir usul uygulanacaktır? Tutuklu sanık haksızlığa uğramışsa, haksız karar veren hakimin yargılanma sürecini mi bekleyecektir? Bunlar da gerek CMK'da, gerek 2802 sayılı Hakimler Kanunu'nda gerekse HMUK'ta düzenlenmiştir. Öncelikle hakim veya mahkemenin kararlarına itiraz yolu vardır. Bir başka hakim veya hakimler heyeti kararı incelemektedir. Haksız bir uygulama varsa bu süreçte haksızlık giderilmektedir. Diğer yandan haksız kararı kasten, menfaat karşılığı veya başka sebeplerle taraf tutarak verdiği ceza kovuşturmasında kanıtlanırsa hem cezaya hem tazminata müstahak olmaktadır. Yargıtay 4. HD'nin ise bu yasal süreci beklemeye tahammülü yok. Yasal sürece uymasa da bir an önce Ergenekon davasına bakan hakimler tazminata mahkum edilmeli anlayışıyla karar verildiği kanaatleri ağır basıyor. Bu hal, verilen kararı, kapalı kapılar ardında hazırlanan bir senaryonun hayata geçirildiği bir operasyon mu, sorularını akla getiriyor.

Şer kuvvetler iktidara karşı omuz omuza

Sultan Abdülhamid?i harcattın.

Rakipleri diyoruz, çünkü Türk temyiz mahkemesi önceki gün darbe şebekesine üye olmakla suçlanan bir başsavcıyı serbest bıraktırdı. Ayrıca diğer dokuz tutukluyu ve özellikle de askerlerin ve istihbarattaki unsurların serbest bırakılması emrini verdi. Bu karar, mahkemeyi yargıya saygı göstermemekle ve anayasal ilkeleri ihlal etmekle suçlayan Erdoğan'ı öfkelendirdi. Yani zor iç ve dış mücadeleye giren bu adam, rakiplerinin yargı ve arkasındaki ordu kanalıyla göndermek istedikleri mesajı dayatma başarısı göstermesinden önce davranmak istedi.

Ergenekon tutuklusu olup henüz cezaevine konulamayan Mehmet Haberal'ın avukatları, müvekkillerini tutuklayan ve tahliye istemlerini reddederek tutukluluk halinin devamına karar veren hakimler aleyhine Yargıtay 4. HD'ne tazminat davası açıyor. 'Davalı hakimler ceza yargılamasında görevlerini kötüye kullandılar' iddiasıyla tazminat talebinde bulunuyor. Yargıtay talebi kabul ederek ikisi ağır ceza mahkemesi başkanı olmak üzere 9 hakimi tazminat ödemeye mahkum ediyor. Bu mahkumiyetin açılımı şu: Ey Ergenekon davasına bakan hakimler! Yaptığınız ceza yargılamasında verdiğiniz tutuklama kararı kanunlara uygun değil. Haksız ve hukuksuz olarak insanları tutuklamışsınız. Bu sanıklara "garez ve nefsaniyet dolayısıyla kanuna ve adalete mugayir karar vermişsiniz, bu nedenle sizi tazminatla cezalandırıyorum." Henüz haklarında dava açılıp karar vermediği hakimler ile her an haklarında benzer dava açılabilecek hakimlere de, "aklınızı başınıza toplayın, Ergenekon davası sanıklarını tutuklamayın, tutukladıklarınızı da tahliye edin, aksi halde sizi de altından kalkamayacağınız tazminatlara mahkum ederim ha..." demek istiyor.