Gayri anlatılmaz bu savaş bence,

Susmayı Bilmek

Hakkari dağlarında, yukarıdan bu tabloyu izleyen Asteğmen İbrahim, anlam veremez bu zigzaglı yürüyüşe. Operasyondan dönen askerler, belki şehit vermiş, belki can almışlardı. Ellerinde böylesi bir operasyonda gerekebilecek her türlü silahı taşıyorlardı. Uykusuz geçen gece ve gündüzlerin, yarı aç, yarı tok verilen bir mücadelenin ardından, Hakkari?ye dönüş için en kestirme şekilde, yani dümdüz gitmeleri gereken bu askerlerin, dağlarda döne döne yol almalarının sebebini, ancak biraz daha aşağıya indiğinde anlayabildi İbrahim.

Yedi düvele karşı koruduğu Fatih'in İstanbul'unda ve Çanakkale'de Mehmetçik, o kilit noktasının kıymet ve ehemmiyetini kendi kendisine sezmiş; ve sadece intihar emri vermeyecek bir sevki idareye mazhar olduğu içindir ki, işi fert fert harikalar planına dökebilmiş; ve düşman mermilerini iki kaburga kemiği arasında yakalamaktan, sırtında 120 kiloluk gülleleri taşımaya kadar göstermediği fedakarlık bırakmamış ve nihayet Çanakkale'de istif halindeki kuduz dünya emperyalizmasını, tüfeğini dizinde kırarak suya atılıp kaçmaya mecbur etmiştir.

İşte o dönemlerde, bir operasyona çıkılır. Ama bizim yazımızın konusu operasyonda yaşananlar değildir. Dönüş yolunda, Asteğmen İbrahim?in, 500 civarındaki görevini layıkıyla yerine getirmiş askerin yürüyüşü dikkatini çeker. Çünkü izledikleri güzergahta bir gariplik vardır. Tek sıra halinde yürüyen askerler, bir ip gibi düzgün ama kıvrıla kıvrıla ilerlemektedir.

Hakkari dağlarına?ağlayan gelin? mevsimi gelmişti. Dünyada benzeri olmayan, dağlarda kendiliğinden yetişen, göz kamaştırıcı renkleri ile görenleri büyüleyen, bu gösterişli ters laleler, baharın müjdeleyicisiydi.

Yayınlama yeri : Yazarlar, Cüneyt ÖZTÜRK

Ne mutlu Türk Milletine!..

Ne ana, ne sıla, ne yar hayali,

Mehmetçik

İşte Mehmetçik, kainatın sahiplik imzası olan o isme, şefkat edalı bir ufaltma eki ilave edilerek bulunmuş o mübarek klişedir ki, iç hayatını Allah Resulü'nün ruhaniyetinden devşirici bir milletin, fert üstü namsız ve nişansız her vahidine püskürtülmüş nur zerresini pırıldatıyor. Türk'ün temel varlığı olan Mehmetçik hüviyetini, her şeyini o nur zerresinden; ve o nur zerresine tecelli mihrakı olma ehliyetinden alıyor. Peygamberinin ismini ondan aldığınız ve mesela adını Oğuzcuk, Uygurcuk, Sungurcuk yaptığınız anda delinmiş bir tüpü gibi herşey ondan uçup gider.

Türk insanın hasletlerini temsil eden bu ordu, siyasetin bir malzemesi olamayacak kadar değerlidir. Küçük hesaplarıyla, devlet-i ebed müddet anlayışını baltalayanlar tarih önünde ağır vebal altına girmektedirler.

Mehmetçik isminin kaynağı olan mukaddes ruhaniyet, rehberimiz ve koruyucumuzdur.

Omuzlamış bir Mehmedi Mehmedim...

Mümkün mü talihe Mehmed baş eğe!

En önde fırladı dedi : "Bu sefer,

Mehmetçiğin asıl farikası, insanüstü fedakarlık ve kendinden veriş... Nefsinden başkası için olmak... Dini için, millet için... Vücut hikmeti ve memuriyeti bu...

Fakat gözümüzü dört açalım ve dikkat edelim: Mehmetçik, Türk'ün ruh köküne düşman bu iç ajanlar karşısında, tarih boyunca ve bugün, Moskof'un karşısındaki vaziyetinden daha tehlikeli durumda bulunuyor. Harplerin, kıtlıkların, hastalıkların, kötü sevk-i idarelerin yiyemediği Mehmetçiği, eğer biz onları daha evvel yiyemeyecek olursa, bu iç ajanlar yiyebilir. Amma kimsenin şüphesi olmasın; onları yiyecek, dişlerimiz arasında parçalayacak ve yurt dışına tükürecek olan bir nesil doğmakta...

Avrupalı büyük bir askeri muharrir diyor ki: "Başka ordularda müdafaanın bile terk edileceği şartlar altında Türk ordusunun taarruzu başlar." Nihayet, Birinci Dünya Harbi sonunda, morgdaki ölü masasına yatırdıkları, kayışlarla masaya bağladıkları ve her kayışı bir sömürgecinin eline verdikleri hasta adamı bir şahlanışta hayata iade eden Türk'ün var olma iradesini şahıslandıran, emperyalizma uşağı maskaralıklarını sımsıkı kuşatıp boğan ve bücür atlara piyadesi ve süvarisiyle ikişer kişi halinde yerleşip İzmir kalesini hilaline kavuşturan kudret, Mehmetçikten başka kim olabilir?

Allah Resulü'nün mukaddes has ismini, sırf o isme duyduğu sonsuz saygıdan ötürü hafif bir değişikliğe uğratıp "Mehmed" yapan, böylece İslam ülkelerinden hiç birinin eremediği bir ruh iffeti gösteren duygu inceliği bakımından...

Şaha kalkmış vatan idi Mehmedim...

Ancak bu hafta sonu dinlediğim bir hatırayı, oldukça anlamlı bulduğum için, sizlerle de paylaşmayı uygun gördüm. Hatırasını anlatan değerli dostum İbrahim Bey, askerliğini Asteğmen olarak, Hakkari Dağ ve Komando Tugayında yapmıştı. O?nun askerlik yaptığı yıllar, terörle mücadelenin çok daha çetin geçtiği dönemlerdi. Irak?ın kuzeyine yapılan operasyonların, öncesi ve sonrasıyla böyle yaygaraya boğulmadığı, rutin bir görev olarak icra edildiği zamanlardı.

Bir temmuz akşamı Allah şahit ki,

Operasyondan dönen Mehmetçik, adımlarını titizlikle atmaktaydı. Bir tek laleye bile zarar gelmemesi, tabiattan bir güzelliğin postalının altında kalmaması için, bütün birlik sözleşmişçesine?ağlayan gelin?lerin yanlarından geçmekte, işte bu yüzden kıvrıla kıvrıla yol almaktaydı.

"hücum"diye bir ses duydum ilk önce,

Kimse onlara çiçeklere basmamaları talimatını vermemişti. Dağlardaki bu yabani çiçeklere bastıkları için kimse onları ayıplayamazdı bile. Belki bir gece önce girdikleri çatışmada yiğitçe çarpışmalarını görseydi bir yabancı, her bir Mehmet?in aslan kesilmiş hallerini görseydi, çiçeklere basmamak için gösterdikleri bu özeni anlamlandıramazdı. Ama onlar, sefere giderken yol kenarında meyvesini yedikleri ağaçlara parasını bırakacak kadar asil ruhlu bir ordunun mensubuydular. Çarpışırken birer kaplan olan bu Mehmet?ler, yürekleri sevgi dolu gerçek birer insandılar aynı zamanda. Dağların yabani çiçeklerine bile kıyamayan bu yiğitlerin, nasıl olup da bir gece önce kahraman birer savaşçı olduğunu anlamak, ancak onlar kadar inanmak, onlar gibi hissetmekle mümkündür.

Meydan okur gibi kahpe feleğe

Bu netice, hesap, tahmin, plan ve kumanda dışıdır ve onu gerçekleştiren sadece Mehmetçiktir.

Dağ, taş konuşmuştu kendi dilince;

Yıkam bu ateşten seddi" Mehmedim...

Oldum olası askerlik hatırlarımı anlatmayı sevmem, anlatılan ortamlardan hoşlanmam, anlatanları nezaketen dinliyormuş gibi yapar, başka şeyler düşünürüm.

Bir dağın sırtında dağ varmış gibi,

MEHMED'İM

Bütün dava şimdi fikir Mehmetçiklerini yetiştirmekte ve onların büyük meydan muharebesini hazırlamakta...

Bir gör Mehmed'deki kükremiş hali,

Sonra "Allah Allah"dedi Mehmedim...

Yazan: Cüneyt Öztürk, Tarih: 11-03-2008 14:29

Devrilirken gülümsedi Mehmedim...

Secde eder cümle canlı ve bitki,

Kırpmadı gözünü, yağmur misali,

Mehmetçiğin makamını şan ve şerefle ölçebilecek, ne bir tartı, ne bir endaze, ne bir kıyas, ne bir mikyas vardır.

Mermi yedi, havan yedi Mehmedim...

Mehmetçik, Allah indinde, halis kahramanlara mahsus din ve milletten fanilik, namsızlık ve nişansızlık sıfatlarıyla da, şan ve şerefini ancak feza dolusu meleklerin törenleştirebileceği ve hasis dünya ifadelerinin asla varamayacağı bir makama sahip...

Tepeler titreşir hava kış gibi;

Bir mermi göğsünü dağıtmış diye,

Tepeler... kan, barut dolu tepeler,

Mehmetçik, Türk'ün ruhunu İslam nuruyla dolduruşundan sonra, İslam potasında eriyerek İslam kalıbına döküp billurlaşarak darphaneden çıkma has altınlar gibi insanlık pazarına döktüğü, ferdiyet üstü milli ve içtimai vahid... Aslındaki kıymet ve hususiyetle de böyle bir vahide, Türk'ten başka malik, bu cihanda ikinci bir millet yok... Türklük madeninin kışır üstü ve bozucu bütün fizik ve kimyevi tesirlere mukavemetli asli ve kurtarıcı vahidi Mehmetçik...

Ondaki sadakat, ondaki itaat, ondaki tevekkül, ondaki tahammül, ondaki cefakarlık, ondaki fedakarlık, ondaki nefs istihkarı, ondaki Allah iftikarı, hiçbir zaman ve mekanda hiçbir milletin fert vahidine nasip olmadı.

Ne bakımdan?

Süngü-süngü, namlu-namlu tepeler,

Bu öyle bir iman öyle cehid ki,

Yıllardır konuşması gereken yerlerde hep susanların, bugün susmayı bilmemeleri ne ilginçtir.

Necip Fazıl Kısakürek

Bu bakımdan ne mutlu Türk Milletine!..

Bu devlete kasteden tek bir teröriste bile tahammülü olmayan Mehmet?ler, vatanın dağlarında açan tek bir laleye bile kıyamayacak kadar engin yüreklidir. Bu ordu, klasik tarifle Türkiye Cumhuriyetinin bir kurumu değil, bizzat milletin kendisidir.

Bu akşamlar yıldızlar sararmış gibi,

Fuat azğur