İşte insanın, hem bedeni hem de ruhu en güzel ve en hikmetli bir şekilde tanzim edilmiş. Buna?bedihi kader? deniliyor. Aynı şekilde, insanın bir ömür boyu başından geçen hadiseler de nizamlı ve intizamlı. Buna da?manevi kader? denilmekte. Bedihi kader, manevi kaderden haber veriyor. Her ikisinin de her şeyi güzel... Elbette ki, cüz?i iradeyle işlenen günahlar, isyanlar hariç.

öle dedim işte yawww!

Diğer yandan belaların en şiddetlilerine Allah? ın en sevdiği kulları olan - başta Efendimiz olmak üzere- peygamberler ve salih kullar maruz kalmıştır. Eğer zannedildiği gibi musibet mutlaka kötü bir şey olsaydı o zaman Allah en sevdiği kullarına bela ve musibetleri vermezdi. Çünkü hadis-i şerif de ifade edildiği gibi :

Üçüncü Vecih: Şu dar-ı dünya, meydan-ı imtihandır ve dar-ı hizmettir. Lezzet ve ücret ve mükafat yeri değildir. Madem dar-ı hizmettir ve mahall-i ubudiyettir. Hastalıklar ve musibetler, dini olmamak ve sabretmek şartıyla, o hizmete ve o ubudiyete çok muvafık oluyor ve kuvvet veriyor. Ve herbir saati bir gün ibadet hükmüne getirdiğinden, şekva değil, şükretmek gerektir.

1. Müsbet ibadetler

Bir hadis-i kutsi: ?Rahmetim gazabımı geçti.?

amenna...

Manevi kaderin irademiz dışındaki tecellileri karşısında, aciz bir kul olarak, ne yapacağımızı şaşırdığımız, bocaladığımız zaman, hemen bedihi kadere ve ondaki sonsuz hikmetlere nazar etmeliyiz. Mesela, anne rahmindeki rahimane terbiyemizi hatırlamalıyız: O dönemde İlahi hikmet ve rahmet bizi en güzel şekilde terbiye ediyordu ve biz olanların hiçbirinin farkında değildik.

demekki senaryo da oyuncularda bu oyunu, bir kişinin emri altında kendi kurallarına göre değil, ilahi bir gücün emri ve kuralları altında oynuyor...

İnsanın muhatap olduğu hadiseler de ya gece gibidir, yahut gündüz gibi. Sıhhat gündüzü andırır, hastalık ise geceyi. Hastalığın günahlara kefaret olduğu, insana aczini ders verdiği, kulluğunu ikaz ettiği, kalbini dünyadan kesip Rabbine çevirdiği düşünülürse, onun da, en az sıhhat kadar büyük bir nimet olduğu görülür. Sıhhat bedenin bayramıdır, hastalık ise kalbe gıdadır.

Her musibet kahır değildir; her musibeti, her hastalığı yahut her felaketi mutlaka bir kahır tecellisi olarak görmemek lazım.

İkinci Vecih: Hayat musibetlerle, hastalıklarla tasaffi eder, kemal bulur, kuvvet bulur, terakki eder, netice verir, tekemmül eder, vazife-i hayatiyeyi yapar. Yeknesak istirahat döşeğindeki hayat, hayr-ı mahz olan vücuttan ziyade, şerr-i mahz olan ademe yakındır ve ona gider.

Allah'ım; ahiret yurdunu kazanmamız için; "Andolsun; sizi korku, açlık, mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltme gibi şeylerle deneriz. Sabredenleri müjdele!"(el-Bakara,155) buyuruyorsun. Bize sabır ve metanet gücü ver. Musibetler karşısında; "Biz, Allah içiniz ve biz O'na döneceğiz"(el-Bakara,156) diyebilme şuuru ve teslimiyeti nasib eyle!..

Şimdi de aynı rahmetin başka cilveleriyle yaşıyoruz.

zemini hazırlayan kim?

?Kaderin her şeyi güzeldir, hayırdır. Ondan gelen şer de hayırdır. Çirkinlik de güzeldir.?

Evet, ibadet iki kısımdır: Bir kısmı müsbet, diğeri menfi. Müsbet kısmı malumdur. Menfi kısmı ise, hastalıklar ve musibetlerle, musibetzede zaafını ve aczini hissedip, Rabb-i Rahimine ilticakarane teveccüh edip, Onu düşünüp, Ona yalvarıp halis bir ubudiyet yapar. Bu ubudiyete riya giremez, halistir. Eğer sabretse, musibetin mükafatını düşünse, şükretse, o vakit herbir saati bir gün ibadet hükmüne geçer. Kısacık ömrü uzun bir ömür olur. Hatta bir kısmı var ki, bir dakikası bir gün ibadet hükmüne geçer. Hatta bir ahiret kardeşim, Muhacir Hafız Ahmed isminde bir zatın müthiş bir hastalığını ziyade merak ettim. Kalbime ihtar edildi: "Onu tebrik et. Herbir dakikası bir gün ibadet hükmüne geçiyor." Zaten o zat sabır içinde şükrediyordu.

Alemlere Rahmet olarak gönderdiğin Sevgili Peygamberimiz de ; "Allah, bir kimseye hayır murad ederse onu musibete uğratır"; "Allah, bir kulunu sevince ona musibet verir. Musibet verince de, ona sabretme gücü verir"(R. Salihin,39) buyuruyor.

bizim üzerimizde tek tafarrufu olan kim?

bazen başınıza öyle bir hastalık ve bela gelir ki, mutlaka hakkınızda hayırlısını ancak Allahın bildiğini bilirsiniz ama yinede içinizden üzülmeden edemezsiniz.. ve o sözcüğü kullanarak "neden" diye kendi kendinizi yer bitirirsiniz..

güncelll

İbadet iki kısımdır:

editör böyle milattan önce ki başlıkları nerden buluyon...:-)

Şu dar-ı dünya, meydan-ı imtihandır ve dar-ı hizmettir. Lezzet ve ücret ve mükafat yeri değildir. Madem dar-ı hizmettir ve mahall-i ubudiyettir. Hastalıklar ve musibetler, dini olmamak ve sabretmek şartıyla, o hizmete ve o ubudiyete çok muvafık oluyor ve kuvvet veriyor. Ve herbir saati bir gün ibadet hükmüne getirdiğinden, şekva değil, şükretmek gerektir.

İlgili Risale : Lemalar | 15

biraz uzun ama okunmaya değerdir.

?Kahrın da hoş, lütfun da hoş.? diyenler, bu makama varmış bahtiyar insanlardır. Bu zatlar, ?Allah onları sever, onlarda Allah?ı? sırrına ermişlerdir.

İnsan öncelikle kendi bedenini şöyle bir gözden geçirmeli. Her organını ayrı ayrı düşünmeli. Ve sormalı kendi kendine: Hangisinin yeri, şekli, büyüklüğü, vazifesi en güzel şekilde takdir edilmemiş? Sonra kendi ruh dünyasına intikal etmeli ve aynı düşünceyi o alem için de sürdürmeli: Hafıza mı gereksiz, hayal mi? Sevgi mi fazlalık, korku mu?

Bu yazıyı eskiden okumuş olsaydım uygulamanın çok kolay olduğunu düşünerek, bunu belirtirdim yorumum da. Ancak

Bir hadis-i şerifte de şöyle buyruluyor:

?Allah?a karşı hüsn-ü zan ibadettir.? hadisinden dersimizi tam alarak, bizi o gün öylece besleyen, büyüten ve her şeyimizi en güzel şekilde tanzim eden Rabbimizin rahmetine itimat etmeliyiz. Karşılaştığımız her hadiseyi bir imtihan sorusu olarak değerlendirmeli ve nefsimizin hoşuna gitmeyen olaylarda da bir rahmet tecellisi aramalıyız. İnsan sadece nefsini ölçü aldı mı yanılır. Bir gencin nefsi, okula gitmemek ve oyun oynamaktan yanadır. Ama akıl bunun karşısına çıkar. İstikbaldeki güzel makamları, yahut çekeceği sıkıntıları gösterir, onu oyundan vaz geçirir. Demek ki, nefis için güzel olan, akıl için güzel olmuyor.

insanın başına ne gelse kendi eli ile yaptıklarından gelir.

Münferit belalarda ise, bize göre en selametli yol, şu olsa gerek: Musibet kendi başımıza gelmişse, nefsimizi suçlayalım; onu tövbeye sevk edelim. Başkalarına gelen bela ve afetleri ise onların terakkilerine vesile bilelim. Böylece hem nefis terbiyesinde yol kat etmiş, hem de başkaları hakkında kötü düşünmekten kurtulmuş oluruz.

Bizler için bir fırsat kıldın bu fani hayatı; ebedi hayatın güzelliklerini kazanmamız için. Ama bir çoğumuz, ahireti verip dünya hayatını satın alma gafletine düştük...(el-Bakara,86). Halbuki, gerçekte; "Dünya hayatı, sadece bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir. Müttakiler için elbette ahiret yurdu daha hayırlıdır"(el-En'am, 32).

2. Menfi ibadetler

Son olarak, bunlar İlahi bir tokat, bir kahırdır. Umumi musibetlerde bunların hepsinin de hissesi olabilir. Bir grup için kahır, bir başkası için ikaz, bir diğeri için günahlara kefaret...

?En ziyade musibet ve zorluklara maruz kalanlar, insanların en iyisi, en kamilleridir.? (1)

Nur Küllayatında, güzellik iki kısımda incelenir: ?Bizzat güzel? ve?neticeleri itibariyle güzel? diye. Bu sınıflandırmaya bazı örnekler verebiliriz: Gündüz bizzat güzeldir, gecenin de kendine göre ayrı bir güzelliği vardır. Biri uyanıklığı, diğeri uyumayı andırır. İkisine de ihtiyacımız olduğu açık değil mi?

radiynem billahi rabbev ve bil islami diynev ve bi muhammedin nebiyyen ve rasula...

Ölümden daha ileri bir musibet düşünülebilir mi? Ayet-i kerime, nefsin hoşlanmadığı bu olayın altında büyük hayırlar bulunduğunu haber vermekle, dünyanın diğer belaları, hastalıkları, felaketleri için bizlere büyük bir teselli vermiş olmuyor mu?

sen dedin ama bana kalırsa insan değil hak menşeili durumlar bunlar..

çok güzel bir yazı,

Bu dünya hizmet ve meşakkat yeridir, mükafat ve rahat yeri değildir. İnsanın asıl vazifesi Rabbini tanımak ve emrettiği ölçüler içerisinde yaşamaktır. Bunun da yolu ibadetlerden geçmektedir.

Ama, insanın nefsi, peşin zevkin talibidir; istikbale nazar etmez. O saha, akıl ve kalbe aittir. Az önce de değindiğimiz gibi, her musibet mutlaka?kahır? değildir. Nefsimizin hoşuna gitmeyen ve fani dünyamızı karartan olaylar: Ya İlahi bir ikazdır, bizi yanlış yoldan geri çevirir. Veya, günahlarımıza kefarettir; acımızı bu dünyada çektirir, ebedi aleme bırakmaz. Yahut, insan kalbini geçici dünya hayatından, Allah?a ve ahirete çevirmeye bir vasıtadır.

Allah, senin iyiliğini, senden daha iyi bilir. Şer zannettiğin çok şey vardır ki senin için hayırdır. Hayır zannettiğin çok şey vardır ki senin için şerdir. En selamet yol, ilahi takdire razı olman, her hale şükür diyebilmendir.

senin elinde olmayan musibetlerde gelip seni bulabiliyor...

Beden bütün organlarıyla bir bütün teşkil ettiği ve ancak o zaman fayda sağladığı gibi, ruh da bütün duyguları, hissiyatı ve latifeleriyle bir bütün. O da ancak böylece netice verebiliyor. İnsan ruhundan, akıl ve hafızayı çekip alsanız hiçbir fonksiyon icra edemez olur. Endişe duygusunu alsanız tembelleşir; ne dünyasına çalışır ne ahiretine. Korkuyu çıkarsanız, hayatını koruyamaz hale gelir. Sevgi hissi taşımasa, hiç bir şeyden zevk alamaz.

sırr-ı kadere dair beyan edildiği gibi, musibet ve hastalıklarda insanların şekvaya üç vecihle hakları yoktur.

Bela ve musibetlerin daha çok Müslümanların başına gelmesinin nedeni ise, bu dünyada yapmış oldukları hataların ve işlemiş oldukları cezaların karşılığını çekip, haşir meydanına bırakılmamasıdır. Çünkü büyük hatalar ve cinayetler büyük mahkemelere, küçük cezalar küçük merkezlerde verildiği gibi, günahı az olan iman ehlinin hataları bu dünyada çeşitli bela ve musibetlerle temizlenmekte, büyük mahkeme olan haşir meydanına bırakılmamaktadır. Ancak hataları büyük olan küfür ehlinin cezalarına, bu dünyanın bela ve musibetleri az geleceğinden büyük mahkemeye, ebedi ceza yurdu olan cehenneme ertelenmektedir.

Ebediyet yanında ömür bir an gibi de kalmıyor. Bu kısa hayatta başımıza gelen hastalıklar, belalar, sıkıntılar ebedi hayatımız hakkında hayırlı oluyorsa, ne gam! Sonsuza göre yetmiş-seksen yılın ne hükmü var?!.. Bu dünyanın bütün fani belaları ve sıkıntıları ebedi saadet yanında hiç hükmünde kalmıyor mu?

Öte yandan, musibetler insan için sabır imtihanıdır; bu imtihanı kazanmanın mükafatı ise çok büyüktür.

Kıyamette yaptıklarımız ortaya çıkar. Gençken ölen bir kimse, yaptığı hatalara karşılık: ?Henüz çok gençtim, hayatın tadına varamamıştım..? der. Ama kendisine denilir ki: ?Yusuf Aleyhisselam kadar genç ve güzel mi idin, insanların nefsi ve şehevi duygularına onun kadar muhatap mı oldun? Öyle değil tabii ki...

Birinci Vecih: Cenab-ı Hak, insana giydirdiği vücut libasını san'atına mazhar ediyor. İnsanı bir model yapmış; o vücut libasını o model üstünde keser, biçer, tebdil eder, tağyir eder, muhtelif esmasının cilvesini gösterir. Şafi ismi hastalığı istediği gibi, Rezzak ismi de açlığı iktiza ediyor, ve hakeza... "Mülkün maliki, mülkünde dilediği gibi tasarruf eder."

?Belaların en büyüğü peygamberlere, sonra evliyaya, sonra diğer has kullara gelir.?

Bela, denilince?musibetlerle imtihan olmayı? anlıyoruz. Ağır imtihanların neticeleri de büyüktür. Memur imtihanıyla, mesela kaymakamlık imtihanında sorulan sorular elbette bir değil. Birincisi ikinciden ne kadar kolaysa, ikincinin sonucu da birinciden o kadar önemli.

Birde çevrenizde ki insanların üzüleceğinizi bildikleri halde o hastalığınızı derdinizi sorması. işte bu günlerce psikolojinizin bozulmasına neden olabiliyor.. evet hakkımda hayırlısı böyleymiş dersiniz ama içten içe erir gidersiniz..

?Gece ve gündüz? bu kainatta aralıksız faaliyet gösteren?celal ve cemal? tecellilerinin sadece bir halkası. Elektriğin eksi ve artı kutupları, gözün karası ve akı, kanın al ve akyuvarları gibi daha nice halkalar var. İç dünyamızda ve dış alemde bu ikililerle kuşatılmışız ve her birinden ayrı faydalar ediniyoruz.

Öte yandan, meyve bizzat güzeldir, ilaç ise neticesi itibariyle güzel.

Allah'ım; başımıza gelen musibetleri, hakkımızda hayır ve rahmete vesile eyle!..

Allah'ım; Ölümü ve hayatı sen yarattın; hangimizin daha güzel iş yapacağını denemek için(el-Mülk:2).

içerik biliş içerik...

Konuyla yakından ilgili bir ayet-i kerimenin meali şöyledir: ?Olur ki, siz bir şeyden hoşlanmazsınız, halbuki o, hakkınızda bir hayırdır. Ve olur ki, bir şeyi seversiniz, halbuki hakkınızda o bir şerdir.? ( Bakara Suresi, 216)

Bu hadis-i kutsiye şöyle bir mana verilmiştir: ?Her musibetin altında Allah?ın nice rahmet cilveleri vardır ki, o musibetin verdiği elemleri, acıları geçmiştir.?

Zenginler huzura getirilir ve onlar da der ki: ?Yarabbi sen bize o kadar çok dünya malı verdin ki, biz bunlarla uğraşmaktan ibadet ve taate zaman bulamadık.? Onlara da şöyle denir: ?Siz Süleyman Aleyhisselam kadar zengin miydiniz? Ne kadar zengin olursa olsun, sabah namazını kıldıktan sonra düşkünlerin yanına gider, onlarla otururdu. Dünya malı ne kadar arttıysa da o bununla meşgul olmadı.?

yaw öyle deme yaw:(

Ayet-i kerime cihatla ilgili, ama hükmü umumi. Ve bu ayetle bir başka?ikili? nazarımıza veriliyor: Harp ve sulh. Sulh yani barış gündüz gibidir, herkesin hoşuna gider; harp ise geceyi andırır. Ama gerektiğinde harp etmeyenlerin istikballeri kararır, nesilleri daimi bir zulmete boğulur. Cihatta şehit olanlar ise bir anda velayet makamına çıkarlar ve kaybettikleri dünya hayatı onların bu yeni hayatları yanında gece gibi kalır.

Kalp ise apayrı bir alem. O, iman ile nurlanırsa, her şeyi ve her hadiseyi İlahi isimlerin birer tecellisi olarak görür. ?Allah?ın bütün isimleri güzel olduğu gibi, onların bütün cilveleri, bütün tecellileri de güzeldir.? gerçeğine ulaşır. Artık bu bahtiyar kul için, çirkinlik diye bir şey kalmaz ortada.

İbadetin müsbet kısmı bildiğimiz, namaz oruç gibi ibadetlerdir. Menfi kısmı ise hastalık, musibet ve doğal felaketler karşısında insanın aczini ve zayıflığını hissedip Rabbine sığınması ve sabretmesi neticesinde kazandığı büyük sevaplardır.

Bazıları da: ?Öyle fakirdim ki, geçim sıkıntısından ibadet edemedim. Eğer rızkım bol olsaydı, daha iyi kulluk ederdim.? der. Ona da denilir ki: ?İsa Aleyhisselam kadar fakir miydin? O bir gün barınmak için mağaraya girdi, oradaki ceylan dile gelerek: ?Ey Allah?ın Nebisi, Allah bu mağarayı bana mesken kıldı. Sizin mekanınız evlerinizdir.? deyince oradan da ayrıldı. Taşı yastık yaptı, toprağı yatak, semayı yorgan yaptı, yattı. Lanetli şeytan gelip?Ya İsa sende mi dünyaya meylettin, yastık olarak taşı kullanıyorsun!? deyince, o taşı da kaldırıp şeytana fırlattı ve bir daha yastık da kullanmadı. Dünyadan ayrıldığında ondan geriye kalan bir iğne ve bir ibrik idi. Sen bu kadar fakir miydin?