Aşk içre azap olduğu bilirem kim

Berbere gidildiği vakit, komple traş ettiği dendiğinde berber saçı, sakalı, yanak kıllarını, kulaktakileri alırken kaşa ve kirpiğe dokunmaz, zira kaş ve kirpik haddini bildiğinden kılıçtan kurtulmuşlardır, haddini aşan, kıllık yapanlar ise jileti yemişlerdir.

Bizim gibi gönül ehli olanlara bir nimet geldiği zaman sanılmasın ki sevindirmek için gelir. Birgün nasıl olsa elinden çıkacaktır ya nimet; işte o zaman çekeceği ızdırap ziyadeleşsin diyedir.

bende mecnundan füzun bir aşıklık istidatı var

Canı için kim ki cananın sever canın sever

?sen seni bil, sen seni..?

Can verme sakın aşka aşk afeti candır

eskiler sevda yı bir hastalık hali olarak değerlendirmişler, bimarhanelerde sevdaya düçar olmuş bağrıyanıklar tedavi edilmeye çalışılmış, bir göz uğruna mecnun olmuş zavallılar,

BöyLede sevemezsiniz

Şem'-veş mahrem-i bezm eyledi ol mah meni

Zevali gussasın çeksin deyu ni?met verir yohsa

Kabrimi kim kazar suyumu kim taşır gözlerim kim kapar

Her ki yek ca heme ca

Serden geçerek canını vermek ne kadar güç!..

Özüm şimdi derdim için muhtac-ı derman olmuşam

Göz herşeyi görür de bir kendisini göremez, görmesi için kalb gözü lazım..

Aşk afeti can olduğu meşhuru cihandır

Birden açılan gülleri dermek ne kadar güç!..

Artık gece bitiyor, sabah oluyordu. Peri yüzlü bir hizmetçi gelip mumu söndürdü. Zavallı mum, dumanı tepesinden çıkarken:

Zaman ta başından beri, liyakatsiz olanları taltif ediyor, taçlandırıyor. Aynen şunun gibi ki, beş parmağımız içinde sadece dıştan ikinci parmak kendi başına bir iş yapamaz, verimsiz ve başarısızdır. Ama gel gör ki yüzük de o parmağa takılır.

Olamaz bir hanede mihman mihman üstüne

Kabe'yi öpmüş olurum öpsem kaşının arasını

Sadi söyler:

Hem konuşuyor, hem de yanağından ateşten süzülen damlalar döküyordu Mum: "Meclisleri ışıtan nuruma bakma sen, sel gibi içime akan ve beni yakan ateşime bakma. Senin aşkın kuru bir iddiadır. Ne sabır var sende, ne tahammül. Azıcık bir parıltı görünce kaçıyorsun sen, ben yanıp eriyinceye dek metanetle dikilirim ayakta. Senin sadece kanadını yakar aşk ateşi, beni ise baştan ayağa yakmıştır."

Yahşi görünür yüzleri güzellerin emma

Ve mektubattan:

Hani Kays kendini çöllere vurup da Mecnun olmuştur. Kendisine: ?Leyla kasabada, sen neden çöle gidiyorsun? diye soranlara:? Leyla Kasabada, ama hayali benim yanımda, ben Leyla ile baş başa kalabilmek için çöllere gidiyorum.? cevabını vermiştir. Bir insan en sevdiği kişileri ne zaman düşünür? Yalnız kalınca düşünür. Hatta bu düşünce o kadar şiddetlenir ki Mecnun başka bir şey düşünmez olur. Gözü Leyla?dan başkasını görmeyen Mecnun bir gün namaz kılan bir adamın önünden geçer. Adam namazını bitirince sinirli sinirli Mecnun?a bakarak şöyle der: Ey yolcu, sen namaz kılan adamın önünden geçilemeyeceğini bilmez misin? Mecnun da adamın sorusuna yine soruyla cevap verir: ?Ben Leyla?yı düşünüyordum, seni görmedim. Peki, sen nasıl Mevla?yı düşünürken beni gördün?

Ne açar kimse kapım bad-i sebadan gayrı

Nan-paremiz ki nişti-i dendan iken gelir

Vücudumda sensiz ne can ve sağlık umudu olur. Ne de can bedenimde ayrılığın gamıyla rahat yüzü görür.

Ne can bedende gam-ı firkatunle rahat olur

O bülbüller, hiç şüpheniz olmasın, bizim çocuklarımız arasından çıkacaklardır. Onun için çocuklarınızın ahlakını koruyunuz lütfen!

Gurbette yansam da yaqılsam da yazıq diyenim yok

Merdüm deyip aldanma kim içtikleri kandır

Her zülfü siyah yanında bir zehirli yılandır

Prenseslerin, kraliçelerin ellerinden düşmeyen ayna nın en büyük özelliği sadeliğinde ve gösterişsizliğindedir.

öyle bir hastalık ki hasta hastalıktan kurtulmak istemez, hastalığını sever, acıyı sever.. gönül kor olur..

iskender pala dedin aklıma geldi hume...

şiirler, gazeller, özlü sözler, edebi metinler..

Zan sebeb engoşt-i kuçek sahib-i engoşterest

Ve Kutsi Hadiste Allah buyurur?Seni kendim için yarattım; herşeyi de senin için; Benimle arada tek engel sensin sen?

o yüzdendir mecnunun yalnız adı vardır..

Canana adanmış şu garip can-ı azizi,

Dillerdeki isyanı gidermek ne kadar güç!..

Bir mevsim-i baharına geldik ki alemin

Aşk derdiyle hoşem, el çek ilacımdan tabip

Biz kaniiz ko gayrı çerağ eylesin felek

Belki ruhumu annem babama isal eder Allah '

Bir divanda mum yandığında herkesin yüzü ona döner, gözler ona çevrilir. Hiç, herkesin yüzünde ışıldayan, bütün gözleri ışığa çağıran mum sana değer verir mi? Herkese sevgi ve yumuşaklık gösterse bile senden esirger."

Ağyar ile hem-hal olanın narına yanmak,

Hani bir hikaye anlatılır, Konstantin fethedilmiş İstanbul olmuş, genç Fatih e şairler şiirler sunmada bahşişler almada.. şiirler ama ne süslü cümlelerle, ne edebi yapılarda.. bir çoban gelir huzura benim de şiirim var diyerek, buyur derler :

Bir zamanLar bir güLücüğüyLe ısıtan o rüya bir kabusa dönüşür birden...

Ruzigar ez ruz-i evvel sülfe-perver bude est

kaybettiğin herşey bir gün geri döner..

Bir nasihat daha etseniz demişler. ?Allah seni bilir mi? demiş Hazret. ?Elbette bilir, O gizli açık herşeyi bilendir.?Öyleyse başkası seni bilmese de olur? deyip tamamlamış sözünü.

İslamın şartı beştir, altıncısı haddini bilmektir derler..

Sevgilim dünyada eşi benzeri bulunmayan bir güzelliğin sahibidir. Onun ateşiyle yanmak isterim. İsterim ki; o beni yaksın, ben de ateşimle onu yakayım, gönlümden çıkan alev ona geçsin.

Bülbül hamuş, havz tehi, gülsitan harab

Tabutum bir cah-i muallaya koysunlar

bir de video eklentisi güzel bir ezgi eşliğinde, can dündar dan:

Şu gurbette eğer tutsa ecel damenim eyvah

Bülbül gibi günlerce açılsın diye ummak,

bir hikaye ile irdelenir:

Gönül evinin misafiri gamdır, hüzündür. Kusura bakma ey sevinç, bir iyilik yap da şimdilik gelme. Ben misafirimle baş başa kalmak istiyorum.

Şu vadi-i alemde garibim vatanım yoq

? Sıkıntıların gelmeleri, görünüşde çok acı ise de, bunların ni?met oldukları umulur. Bu dünyanın en kıymetli sermayesi, üzüntüler ve sıkıntılardır. Bu dünya sofrasının en tatlı yemeği, derd ve musibetlerdir. Bu tatlı ni?metleri, acı ilaclarla kaplamışlar, bununla imtihan yolunu açık tutmuşlardır. Se?adetli, akllı olanlar, bunların içine yerleşdirilmiş olan tatlıları görür. Üzerindeki acı örtüleri de tatlı gibi çiğnerler. Acılardan tat alırlar. Nasıl tatlı olmasın ki, sevgiliden gelen herşey tatlı olur. Hasta olanlar, onun tadını duyamaz. Kalbin hasta olması, Ondan başkasına gönül vermesidir. Se?adet sahibleri, sevgiliden gelen sıkıntılardan o kadar tat alırlar ki, iyiliklerinde o tadı duyamazlar. Her ikisi de sevgiliden geldiği halde, sıkıntılardan, sevenin nefsi pay almaz. İyiliklerini ise, nefs de istemekdedir.?

.. İhanetten kırıLmıştır kaLeminiz;... Severek terk edersiniz

... Yırtar atar yazdıkLarınızı

Firqat-ı ruyunla zar ü giryan olmuşam

Bir gün pervaneye şöyle dedi birisi:"Ey küçük kuş, sen kimsin, mumu sevmek kim? Kendine uygun bir eş, himmetine yaraşır bir amaç bul. Semender değilsin madem, can ateşinin çevresinde dolaşma. Yiğitliğinin derecesini bilmeyen cenge girmekte acele etmemelidir. Yarasayı görmüyor musun, güneşten nasıl köşe bucak kaçıyor? Baş... a çıkamayacağınla güreşe soyunma.

her insanın kalbinde büyük bir aşk vardır, taşmayı bekleyen.. öyle bir aşk ki hiçbir ölümlüye feda edilemeyecek kadar değerli ve her ölümlüyü içine alacak kadar geniş.. "Alemlere sığmadım, mümin kulumun kalbine sığdım"

Çeşm-i insaf gibi arife mizan olmaz

Dil ise gitdi kesülmez heva-yı aşkundan

Halva-yı fena zehr ile aludedir amma

Kitaplardan öğrendiklerimize göre yüzyıllar boyunca bu toprakların çocukları birbirlerine şimdikinden daha sevecen ve yakın davranmış, dertlerini paylaşmış, toplumsal insicamı daha derinden yaşamışlar. Bugün dahi, hani bencileyin iki çeyrek asır ömür sürmüş olanlar, her on yılda toplumsal algılarımızın nasıl değiştiğini pekala bilebilirler. Mesela bundan kırk yıl evvel birisi sokakta, kahvehanede, bir mecliste vb. herhangi birinin dudağında hüzün kırıntısı, alnında keder kırışığı görse, usulca yanına sokulur, "Beni bağışlayınız, gerçi tanışmıyoruz ama, sanki bir derdiniz var gibi!. Acaba yardımcı olabileceğim herhangi bir şey var mı?" diyerek başladığı sözlerinin devamını belki koluna girerek, belki sırtını sıvazlayarak getirir ve derdine çare olabilmek için mutlaka bir yol bulabilirdi. Bunun sebebi toplumun her ferdi ile kendi arasında hissettiği bir bütünlük ruhu, parçası olduğu bünyenin sağlıklı yaşaması için bir gayret, millet olma ahlakının dışa vurumudur. Oysa eskiden toplumumuz daha zengin değildi, daha bilgili de değildi, hatta fazla imkanlar içinde de yüzmüyordu, lakin onlar birbirlerinin hem ihtiyaçlarını, hem dertlerini paylaşıyorlardı. Bugünkü toplum ise pek çok bakımdan eski kuşaklara göre daha fazla imkanlara sahip, daha müreffeh, daha kavrayışlı. Her şey imkan dahilinde. Denilebilir ki dünya sanki baharını yaşıyor. Ama gelin görün ki insanlar mutlu değil. En yakından tanışan kişiler bile birbirlerine dertlerini, sıkıntılarını açtıkları vakit adeta "That is your problem!" diyerek sıvışıp gidiveriyorlar. Peki o halde bu nasıl bir bahar? Bize bahar diye dayatılan sistem bir aldatmaca mı? Kadim zamanlardaki o sıcak ilişkiler, aile, komşuluk, sokak, mahalle, akrabalık velhasıl toplumda eşitliği gerçekleştiren o dayanışma ruhu nereye gitti? "Onunla şunca yıllık hukukumuz var!" sözünü artık neden duyamaz olduk?

"Hoyrattır" bakmaz yüzünüze...

Yine ol mah menim aldı kararım bu gece

Ne yanar kimse bana ateş-i dilden özge

Aldanmaki şair sözü elbette yalandır.

karşı cins ile karşılaşan insan içinde bulunan o büyük aşkı akıtmaya başlar, saçar, cömertçe fışkırmasına müsade eder, kontrol edemez çünkü içini dolduran aşk taşmaya başlamıştır, yol arar.. kişi kendini sever der maddeciler, kendini seveni de sever. karşıdaki seni seviyorsa sen de kendini sevdiğin için sevmeye başlarsın karşıdakini, sağlamasını yaparsın, karşıdakine sevgiyi azalttığın anda sevgisi nefrete dönüşmeye başlarsa ispatlanmıştır kendisine olan sevgisi.. yalan dünya yalnızlıklarla dolu, kişinin kendine yer bulmaya çalıştığı mekansız mekan, ve tahammülsüzlük kadere rıza göstermeyiş.. gerçek aşık Yakup tu, züleyhanın yalnız adı vardı, gerçek aşık Yusuf tu, dünyanın yalnız adı vardı.. ben bunu haketmedim demişti züleyha da nasip olmamıştı Yusuf bencilliğe..

Kılma derdime derman, helakım zehri dermanındadır

Kan isteyenin payine sermek ne kadar güç!..

Mir?atın i?tibarı beli sadelikdendir.

Güzel bir paylaşım olmuş eline sağlık..

Acep ölmem bir de görem o gözel gözlerinin karesini

fuzuli nin çok güzel şiirini severiz elbette..

Sevgili'nin ayağının altında can vermeye razıyım. Bütün amacım budur. Can benim, onu yar uğruna vermekten beni kim alıkoyabilir?

Dilde gam var şimdilik lutfeyle gelme ey sürur

Biz kanaat etmişiz; bırak başkalarının mumunu yandırsın felek, bırak başkaları muratlarına eriversinler; gözümüz yok. Zaten bilmekteyizdir ki, bizim bir dilim ekmeğimiz gelir amma, dişlerimiz kırıldıktan sonra.

AyrıLırsanız yaşayamayacağınızı biLirsiniz...

hicret..

Her kimseki aşıktır işi ahü figandır

Mum; "Benim zavallı sevgilim" dedi pervaneye,"tatlı balımdan ayırdılar beni, haksızlıkla elimden alınınca Şirin'im, Ferhat gibi ağlayıp sızlamak da bana yakışır olmuştur."

Yani ki şöyle demek olur: "Biz bu dünyanın bahar mevsimini yaşadığımızı zannediyoruz, oysa bülbül suskun, havuzlar boşalmış, gülistan da tam bir harabe." Dikkat edilirse şair, müthiş bir yanılgı veya aldatmaca halinde "Böyle bahar mı olur?! Bana eski baharlarımı verin!.." çığlığını atmaktadır. Peki baharımızı kim çalıp götürdü bizden?!..

.. Kapatır gönLünün kapıLarını... yasakLar kendini size

Ey nasihat eden! Bana nasihatte bulunuyor, kendine uygun bir sevgili bul, diyorsun. Mum'un bana ilgi göstermeyeceğini, değer atfetmeyeceğini söylüyorsun. Öğüdüne kapalıdır kulağım. Akrep sokmuş birine, 'ağlama, inleme' demek gibidir benim için sözlerin.

Ne tende can ile sensiz ümid-i sıhhat olur

Canı kim cananı için sevse cananın sever

başka suretleri neyleyeyim, asıl olanı isterim.. o asıl ki suretleri çok yavan, basit.. o asıl ki cennet köşkünden gelen..

Sakın isteme sevdayı gam aşkta her an

Kim istedi sevdayı gamlı aşk ziyandır

Kalkan gibi hep göğsünü germek ne kadar güç!..

Gel derse Fuzuli ki güzellerde vefa var

Nasihat eyledüğümce beter melamet olur

Pervane acziyet ve perişanlığına bakmadan aşkı ile etrafında yanıp durduğu mumun huzurunda, ma?şukuna seslenir: "Aşık olan benim, yanmak bana yakışır. Ağlayıp sızlayan ben olmalıyım, peki sen niçin ağlıyorsun?"

Felek ehl-i dilin sanman ki mesrur olduğun ister..

Her ebrulu güzel elinde bir hançeri honriz

üzülme, kaybettiğin herşey başka bir surette geri döner demiş Mevlana..

Çekmek eli güç gizlice lezzet var içinde

Anın?çün tiğdan azadedir müjganla ebrular..

insan yaratıldığı andan sonra hep yalnızlıklar bucağında gezinir, yeryüzünde gurbettedir.. hayatının her safhasında ayrılığı yaşar..

ölen hayvan imiş aşıklar ölmez...

... YargıLar mahkum eder..

Derviş de mum gibidir. Dışı parlaktır ama içi yanmıştır.

Uydum şu ağyarın fi'line el götürdüm yardan

- bencillikle yalnız bana çalsın iskender pala:

Kişi noksanını bilmek gibi irfan olmaz

ister istemez götürüleceğim bu geçici dünyadan, öyleyse bu Sevgili'nin eliyle olmalı. Nazlı sevdiğimin elinde seve seve canımı veririm. Madem ölüm yazılmıştır bana, en güzeli sevgilinin eliyle ölmektir."

Hazret-i Adem gibi şimdi pişman olmuşam

Ve imam Şafii nin sözü, ?aklı fikri midesinde olanın kıymeti bağısaklarından çıkan kadardır?

Seza-yı tiğ olur haddi tecavüz eyleyen mular

MühürLer dudakLarınızı...

aşık ı sadık benim mecnunun ancak adı var

Her ki heme ca hiç ca

?Evet köylünün sözlerinde edebi san?atlar filan hakgetire ama; samimidir, içinden geçeni söylemiştir ve ömr ü hayatında bildiği bütün güzellikleri bize layık görme inceliğini göstermiştir.?

"Aşkın sonu budur işte" dedi ve can verdi...

Zehir akar diLinden... konuşturmaz... suçLar..

Düşmüşüm dide-i dünya reftanna elimden tutanımyok

ayrılıkların en ağırı sevda dan ayrı düşmek, kavuşma ihtimaline rağmen ayrılığı seçmek..

Herkesin bir eğlencesi vardır amma ki benim yok

Umursamadı pervane, söylenenleri duymamış gibi; "Mum yakarmış beni, yanarmışım! Ne önemi var, yansam ne olur? Yanmaktan korkmuyorum ben, gönlümde İbrahim'in ateşi gibi bir arzu var. Mumun ateşi benim için bir bağıştır, güzelliğin ışığıdır. Gönül can eteğini sakınmaz, belki sevgilinin aşkı çeker canın yakasını. Ben isteyerek ateşe koşuyorum, boynumda aşk zinciri var... Ateşi mumdan uzaklaştığımda yakıyor beni, yaklaştığımda değil. Ona, 'yazıktır, yapma' denmez...

Derler ki ölmeden önce son bir şarkı söylermiş kuğu. O vakte kadar durgun sularda sessiz sedasız seyreyleyen kuğu birden kendinden geçer, büyüleyici ve en acıklı sesiyle son şarkısını söylermiş. Parlak beyaz kanatlı, zarif kuğumuz enginlere açılırken aklında sevgili, gönlünde hüzün vardır. Ama asla bu durumdan şikayetçi olmaz..

Fuzulinin şiirlerinden en anlaşılır olanlarından biri :

ferhad fakir, garip, kimsesiz ve Şirine aşık.. Hüsrev var birde zengin, devletli vezir, o da Şirine aşık.. Hüsrev itiraz etmesin diye Şirin, getir dağın ardındaki suyu sana varayım der.. ferhad hesap etmez mümkün mü diye, başlar dağa kazma vurmaya.. gün gelir haber iletilir ferhada, şirin öldü.. dağa vurduğu kazmayı başına vurur, can verir..

İskender Pala bir beyit ile söze girer bu esnada :

?Haddini aşan kıllar kılıca layık olurlar; o yüzden kaş ve kirpik kılıçtan kurtulur?

yalnızlığın ve aşk acısının en derin ve en basit anlatımı bu mudur? fuzuli deki derinlik fuzuli değil, ve de değiştirirsem kızmasın, ne yanar kimse bana elimdeki cigaradan başka..

Hasret çekerek vuslata ermek ne kadar güç!..

Yediğin bal-kaymak olsun hünkarım

Ta bulayım dermanı yok derdimin çaresini

Gör nece zülfün gibi cana perişan olmuşam

şiir açıklama istemez, NİÇİN sorusuna verilecek cevap belirler durumu.. sevgilisi için canını seven aslında sevgilisini samimi sevmektedir; kendisi için sevgilisini seven de aslında kendini sevmektedir..

Genç padişah ihsanlarda bulunur, hediyeler verir köylüye, merak edenlere ise,

Güzergahın çayır-çimen

... SiLer sizi defterden...

Nevi egoist der Ferhada, demek bütün arzusu vuslat imiş, o ortadan kaybolunca gücü kesiliverdi, paydos etti, kendini kaybedip canına kıydı, vuslat dahil olmak üzere herhangi bir karşılık beklemek aşka ve aşıka yakışmaz!

"İyiLiğin içindi hepsi... seni sevdiğim için... dersiniz

Pervane sadık bir aşıktır. Tek bir ışık etrafında döner durur ve kendini yok eder. Onun yok oluşu, ?Vahdet? yolundaki dervişin haline benzer. Işık ilahi aşk, pervane ise bu aşk ile yanıp tutuşan ve hatta yokluğa erişen derviş demektir.

Yanacaktır yine hicr oduna varım bu gece

gönlüne aşkı koyan sana layık görmüşse bu durumu bu isyan neden, sevgiye şükrettin mi geldiğinde? kimin için sevdin? kimi sevdin? kimden çok sevdin? bir kalbe iki sevgi sığar mıydı? sevgi tekleşseydi isyan olur muydu?

Eyler iken dil yaralılar derdine derman

... DinLetemezsiniz...

Yine rahmet göz yaşınla kapat onun yaresini

İnsanların birbirlerine yakınlaşmaları aralarındaki benzerlikler üzerine bina olunur. Kılık kıyafetten beden yapısına, davranış ve inanıştan psikolojik özelliklere kadar birtakım benzerlikler onları birbirine yakınlaştırır ve dayanışmaya yönlendirir. Bu dayanışmada en çok da manevi benzerlikler ile "ortak mazi" bilinci rol oynar. İhtiyaçları ve bunların tatmin şekilleri birbirine benzeyen insanlar arasındaki duygu ortaklığı onları toplum yapar. O halde en iyi toplum, aralarındaki dayanışma en yüksek olan toplumdur, denilebilir. Bize göre, temeli rekabete dayandırılmış modern zamanların toplum düzeni , iş ve ticaretten taşıp ruhlara da hükmetmeye başlayınca toplumun dayanışma ruhu bozulmuştur. Hakikatte dayanışma ile rekabet birbirinin zıddı değil iken, modern dünya ikisini karşı karşıya getirmiş ve ideal toplumun ortaya çıkmasını engellemiştir. Batı dünyasında insanlar arasındaki sosyal münasebetleri iktisadi menfaatlerle ölçen sanayi toplumu ve materyalist felsefe uzlaşmadan ziyade çatışmayı körüklemiş ve daha çok rekabet daha çok kazanç fikrini doğurarak dayanışma ruhunu öldürmüştür. Geleneksel cemaat şuuruna sahip doğulu toplumlarda ise dayanışma hala bir anlam ifade etmektedir. Bunun sebebi sanayileşemediğimizden veya zengin olmayışımızdan değildir. Hayır, doğuda ahlakın sınırlarının hala dayanışmanın sınırları olmasındandır. Bugün dayanışmayı kaybettikçe ahlakın da kaybolduğu ortaya çıkmaktadır. Veya şöyle söyleyelim; artık millet olarak dayanışmayı kaybetmemiz milli ahlakı da görmezden gelmemize yol açmaktadır. Gelecek çeyrek asır, bütün dünyayı milli ahlaklardan arındırıp rekabete dayalı küresel bir ahlakı kuracak gibi görünüyor. Ben bu rekabet dünyasında toplumun daha da bireyselleşeceğini ama "beşeri ahlak"ın ön plana geçeceğini, insanların kişisel ahlaklarıyla değer kazanacaklarını düşünüyorum. Ancak o vakit gülistanı harab edilmiş, havuzları boşaltılmış bu baharda yegan yegan bülbüller şakımaya ve insanlığa örnek olmaya başlayacaklardır.

Çıkacaktır feleğe nale ü zarım bu gece

Veysel Karani Hazretlerinden nasihat istemişler. Demiş ki: ?Allah? ı bilir misin?. ?Elbette bilirim? demiş soran kimse. ?Öyleyse başkasını bilmesen de olur? demiş.

Yahşi nazar ettikte sevdaları yamandır

Derler Seferi gerçi zaman dertlere derman,

Yadetme güzel gözlülerin merdümi çeşmin

fuzuli