İslam dünyası bile böyle içiçe bir zenginler-fakirler ayrımı içine sürüklenmişse, orada da "İslam'ı azaltılmış bir İslam dünyası"ndan söz etmek gerekir.

Ekini ve nesli kendi çıkarı için fütursuzca kullanır, mahveder.

İslam'ı azaltılmış insan, kontrolünde bulundurduğu mal-mülkte, fakir fukaranın hakkı bulunduğu duyarlılığını taşımaz. Çünkü kişiliğindeki Karun çizgisi, mülkü "Allah ikramı" olarak değil, kendi gücüyle ulaşılmış birikim olarak görmeye sevk eder.

Bu düzen içinde dünya fakirleşir, insanlık ekmek kavgası içinde çırpınır, servet küresel patronların kontrolüne geçer.

Milli devletler, ülkenin en fakir insanlarına kadar ulaşan vergi tahsili ile topladıklarını, kurtulamadıkları faiz sarmalı içinde bu küresel patronlara taşımak zorunda kalırlar. Milli devletler, bu küresel patronların vergi memuru haline gelirler.

Aradığımızın ne olduğunu biliyor muyuz? Belli değil. Bazan aradığımızla kavga etmeye mi zorlanıyoruz? Onun da farkında değiliz. Ama yürekler, fıtrattan kopamıyor ve bir yerde İslam damarı varlığını hissettiriyor.

İslam'ı azaltılmış toplumda yolsuzluk, farklı derecelerde, istisnasız herkesi etkileyen bir hastalık haline gelir. İnsanlar en azından tozundan etkilenir yolsuzluk duygusunun. En az etkilenen insanın zihninde "Acaba yolsuzluk olmayan bir ekonomik düzen kurmak mümkün değil mi?" sorusu-kuşkusu oluşur...

her şeyin ortası hoş karşılanmış. ifrat ve tefrit doğamıza çok uygun ama böyle olmayınca da mücadelenin anlamı kalmıyor.

Gözünü ancak toprağın doyurabileceği bir insandır o. Bir vadi dolusu altını olsa, ikincisini ister.

demekki yokmuş :)

toprağa girince tefekkür etmenin hiç bir manası olmayacak aslolan dünyadaki düşünce sisteminin islamla yoğunlaştırılmasıdır

İslam, insan kalması için, insanların kendisine karşı, diğer insanlara-topluma karşı, eşyaya karşı ve tabii Yaratanı'na karşı hukukunu belirler. Bunu inanç diye belirler, ibadet diye belirler, muamelat diye belirler... Cezalar bile böyle bir amaç taşır.

Komşusunun açlığından haberi olmaz İslam'ı azaltılmış insanın.

Aslında her insanda belirli yüzdelerle İslam vardır. Çünkü her insan, kendini ne kadar zorlarsa zorlasın, fıtratla arasını mutlak manada koparamaz. Hatta insanın İslam'la kendi arasını koparmaya çalışması, bir bakıma kendi fıtratı ile savaşması anlamına da gelir. Münkir kendi ruhuyla savaşan insandır. Ruhunu ve aklını, kendisini Yaratanı görmemeye zorlar münkir.

İnsanlar, artık yanıbaşlarına sokulan sefalet görüntüleri karşısında ürperiyorlar. Bu içimizdeki islami şefkat damarının zonklamasıdır.

Küresel patronlar, ülkeleri denetlemek, gelir akışını sağlamak için milli devletler üstü kurumlar oluştururlar.

Çok önemli bir konu, Allah affetsin ama cimrilik ve israf kıyasında hep cimriliği çok daha sakil ve hatta iğrenç bir huy olarak görmüşümdür.. Belki bu yüzden aşağıdaki hadislerde cimriliğin iman üzerindeki zararları da vurgulanmış:

cimriliğin ve cömertliğin sınırları olmalımı?

İslam'ın emirleri ve yasakları, insanın insan kalması, yani fıtrat özelliklerini koruması içindir.

Komşusunun açlığından habersiz olanın, dünyanın öte tarafında yaşayan açlardan haberdar olması da söz konusu değildir.

Yolsuzluk, İslam'ı azaltılmış insan kişiliğinin her an pusuda duran boyutudur. Kral olsa, içinden bir şeyleri çalma duygusu geçer. Hazinenin başına getirirsiniz, hazineyi tırtıklar. Devlet sırrını, kendi hırsızlığı için malzemeye dönüştürür.

İslam'ı azaltılmış insanı dünya çapında büyüttüğünüzde, ister vahşi olanını, ister terbiye edilmiş olanını düşünün, çağdaş kapitalist yapı çıkar önünüze... Bir yanda şişirilmiş servetleri, diğer yanda aç milyarları barındıran, dünyanın Kuzey-Güney ekseninde bir açlar ve toklar kutuplaşmasına sürüklendiği bir görünüm çıkar ortaya... Kuzey komşular tıkınmaktan tıkanmış, güneydekiler ekmeksizlikten bir deri bir kemik kalmış... İslam'ı azaltılmış dünyadır bu...

Borçlu adamın özgürlüğü nasıl kısıtlama içindeyse, borçlu devletin özgürlüğü de sınırlıdır.

Faiz, zenginliklerin belirli kanallara akması için bulunmuş bir mekanizmadır. Önce küçük sınırlar içinde belirli ellerde toplar faiz düzeni zenginliği, ardından sınırlar genişler, küreselleşmeden bahsedildiği bir gün, tüm kanallar uluslararası finans ağına bağlanır. Artık yerel faiz kurumları bile, komisyonlar karşılığı uluslararası finans havuzuna milli servet akıtan acentalar haline gelirler.

Dünya kavgalı bugün, çünkü insan ilişkilerinde birbirine karşı sömürü duyguları hakim. Kardeş kardeşle kavgalı çünkü, rahmani duyguların oluşturduğu İslam ikliminde değiller. Gönülleri İslam'ın iklimi buluşturmuyor. Her sözün arkasına bir ekonomik hesap gizlenmiş. Birbiri ile çıkar ilişkisinde buluşmuş olanlar bile, baltalarını arkalarında gizlemiş durumdalar.

Aç insanlar adına, protestolar yükseliyor dünya başkentlerinde. Kapılara tokmakla yükleniyor insanlar... Bunlar, İslamsızlığın altında ezilen insanın-insanlığın çığlığıdır.

"Ahlaki kaygı" gündeminde yoktur İslam'ı azaltılmış insanın. Çünkü İslamsızlık, henüz bir ahlak oluşturamamıştır. Diğer bir ifadeyle din dışında bir ahlak sisteminden söz etmek mümkün değildir. Bu çerçeveden bakınca, laikliğin egemen olduğu toplumsal yapılarda, İslam dışındaki semavi dinlerin, insanlığı sorumluluğa çağıran ahlaki uyarılarını bile, İslam'ın uzantısı uyarılar olarak görmek lazımdır. Çağdaş kapitalizmin oluşturduğu uluslar arası sömürü düzeninde, onların da payını görmezden gelemesek bile, bu uyarılarını da insanlığın kendi fıtratını arayış çabası çerçevesinde görmezden gelmememiz lazımdır.

Osmanlı'dan 100 yıl sonra, bir de bakmışsınız, hala zirveleri kuşatan yolsuzlukları konuşuyorsunuz.

ilk yazımda yanlışlık var. görmemiş gibi davranın. cümleyi topralıyamamışım. özür...

cömert kafirin cennete girme ihtimali vardır ama cimri müslümanın yoktur.

İnsan sevgisi, dürüstlük, doğruluk, şefkat, rahmet, bereket, diğergamlık, ahlaki temizlik... bütün bunlar İslam'ın bize kazandırdığı kişilik dokusudur. Aslında biz de dünya da, İslamsızlığın acılarıyla boğuşuyoruz. Yeniden insanlığımızı arama noktasına vardığımızda, gerçekte bir yerlerde ilişkilerimizi yaraladığımız, araya sun'i mesafeler koyduğumuz İslam'ı aramaya çıkmış olacağız.

İki insan, birbirinin elindeki pastaya göz diker ve kavga eder.

atalar ne demiş:cömertsin diye malından, yiğitisn diye canından ederler.

İslamsız dünya bir arenayı andırıyor. İlan edilmiş savaşlar yoksa, zihinlerde potansiyel bir arena tasavvuru egemen.

Bir tebessümünü ikram etmez İslam'ı azaltılmış insan. Onun bile, pazarlamada beden dili diye ifade edilebilecek, paraya dönüşen bir boyutu olmalıdır.

bir yerin doğusu fakir öbür yerin batısı. bir yerin güneyi inançlı kuzeyi zayıf imanlı...

İslam'ı azaltılmış insanın, ekonomi ile ilişkisi gerçekten, tahrip edicidir.

Şefkat, merhamet, diğergamlık, iyilik, adalet kavramları, İslam'ı azaltılmış insana göre değildir.

aslında o yoğunluk dengelense iyi olacak da. kimi yer çok yoğun. kimi yer havada uçuyor sanki.

İnsanın İslam'ı azaldıkça, onu başka varlıklardan ayıran temel nitelikleri de zaafa uğrar. Çünkü insan, İslam'la insanlığını korur. İslam'ı azalan insan hayvandan daha yırtıcı, makinadan daha şuursuz, tabii felaketten daha yıkıcı hale gelebilir. Çünkü her eylemine aklın gücünü katan insan, yıkıcılığını bile tasarlanmış cinayetler haline sokar.

"Selam verdik, rüşvet değildir deyu almadılar" özdeyişi o günlerden kalmadır.

İnsanlar gittikçe en zirvelere yükselen yolsuzluğa karşı isyan ediyorlar. Bu da, insanların içindeki İslam'ın çığlığıdır.

İki insan, bir küçük ekmek parçasını gönüllü olarak bölüşür ve mutlu olur.

Koçi Bey Risalesinde, Osmanlı'nın sancısı olarak, normal hale gelen rüşvet ve yolsuzluklardan hareketle, insan planındaki kişilik erozyonu gösterilmişti. Osmanlı'nın sonlarına gelindiğinde sadrazamların bile devlet hazinesiyle yolsuzluk ilişkisine girdiği görülmüştü.

islamı azaltılmış insanların kendini hesaba çekme zamanı gelmedimi ne zaman düşünülecek ne zaman karar verilecek ne zaman islam ruhta bedende zihinde yoğunlaştıralacak

!!!!! ''DUR''!!!!

Bu sadece islamı azaltılmış olanların değil sözümona islamı çok olanların da bir büyük sıkıntısı.. Hiç bir şekilde yakıştıramıyorum müslümana cimri olmayı..

Kurduğu düzen, zenginliğin belirli ellerde birikeceği bir düzendir. Öyle bir akış oluşur ki, milyonlarca insanın el emeği, göz nuru, alın teri bir kanalda toplanır ve sınırlı havuzlara akar.

İslam, insanı insana karşı sorumlu kılar. İnsanın kullandığı her imkan, ona, Yaratan'ın bağışı olduğuna göre, insan da onu, Yaratan'ın yüklediği sorumluluk çerçevesinde tasarruf edecektir. İslam, bu sorumluluk çerçevesini çizen bir çok kural getirir insan hayatına... Aç sabahlayan komşudan tutun, esirlere, mazlumlara kadar uzanan bir sorumluluk çerçevesidir bu.

İslam'ı azaltılmış insanın diğer insanlara ve eşyaya karşı sorumluluk duygusu yoktur. Duyacağı sorumluluk ancak, kendisine bir çıkar sağlayabilmesiyle sınırlıdır. Diğer her şey, ona çıkar sağlayan düzenin devam edebilmesi içindir.

cömert kafirin cennete girme ihtimali vardır

Ahmet Taşgetiren

Aslında yaşadığımız bunalım derinleştikçe İslam'ı arıyoruz.

belki de ölünce. her gün binlercesi kara toprağın altına giriyor. bütüüüüün bu mefkure ve idraklardan uzak.

Biri İslam'dan yola çıkar, diğeri İslamsızlıktan.

İslam'ı azaltılmış insanda ve dünyada, servete ulaşmak için hiçbir ahlaki engel tanınmaz.

Cömerdin yemeği ilaç, cimrininki hastalıktır,

İnsanda bir "gözü doymaz" damar bulunduğu ve İslam'la terbiye edilmediği için, hiçbir kademede doymaz insan. Nasıl siyasal iktidar için her şey meşru ise İslam'ı azaltılmış insanda, ekonomik iktidar için de her şey meşrudur.