ben yaşamın her dakikasını gerçekçi ve kitabına uygun yaşayan insanlardan biriydim.

elbette mutluluk anlarım da oldu.

artık ölmekteyim...

Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.

hoş burda geyik te diyemiyeceğim.. antilopların arasında sıkışıp kalmazsan iyidir..

tanrıya da değil,

ne bir fikir sancısı çekmek istiyoruz ne de vücut olarak yorulmak herşeyde bir boşvermişlik bir umursamazlık...

Deyiverecek kadar bir yerlerde unuttuk duygularımızı. Yitiriverdik insanı insan yapan ruhumuzu.

eğer hayatımı yeniden yaşayabilseydim, baharın başlamasıyla birlikte ayakkabısız yürümeye başlar, sonbahar bitimine değin çıplak ayakla devam ederdim.

ve biliyorum ki,

bir meleğe de değil,

ne güzel bir yazıydı tşkrler düşündürücü

daha fazla riskler göze alır, daha çok gezer, daha çok günbatımı seyrederdim,

yapacak bir şey yok.

zor olana cesaretimiz yok

Ve ölmekten korkuyor aslında yaşamayı bilmediği için.

o kadar temiz kalmazdım.

güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...

daha çok hata yapardım.

başka insanlarla paylaştığım bir şeydir.

Böylesi daha güzel galiba. Sanal bir gerçeklikte sorumluluk duygusu yok, bağlanma yok, hesap vermek yok diye düşündük. Canın isterse varsın , istemezse yoksun. Ne güzel, tam bu çağın insanına göre.

mekanik insanlar olduk veya olma yolunda hızla ilerliyoruz

daha çok dondurma, daha az bezelye yerdim.

güneşin doğuşunu daha çok seyreder,

o kadar mükemmel olmaya çalışmazdım... daha çok dinlenirdim.

fıtratta olan bir şey bu.

jorge luis borges

başka hiç bir insana değil,

bana aittir.

o yaşamda

okuyamam ben böyle uzun alıntıyı

bıktım artık şu "zor"dan

Dokunmaya, hissetmeye, göz göze gelmeye korkar olduk. Bir bilgisayar, bir anlık ileti programı , bir kamera her şey tamam. İnsan başka ne ister ki .

başka hiç kimseye değil, bana aittir;

yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...

eğer hayatımı yeni baştan yaşayabilseydim

deneme deneme 1-2..

beni de sevdiğini söylüyorsun...

çoğu insana bu yazı uzun gelip okumayacaktr..

süpermiş... o derece kolaya kaçar oldukki... aşkların arkasından fiş keser durumdayız...!!!...

Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.

Kimsenin gözüne gerçek anlamda bakmak istemiyoruz. Korkuyoruz birilerinin gözlerinin içine bakmaktan. Mekanik hayatlar, mekanik ilişkiler, mekanik sevişmeler istiyoruz sadece. O kadar rahatladık ki artık, ohh be.

daha çok çocukla oynardım

"Ben gelemem ama gelirsen de hayır demem. Burdayım, isteyen gelip alsın. Ben kılımı kıpırdatmam. Uğraşamam. Çaba harcayamam. Ama şöyle yakınlarımda olsan o başka. Aşk aramıyorum, sevgi aramıyorum, ilişki aramıyorum. Sadece sevişmek istiyorum"

William Shakespeare

Kimler acıttı canımızı da bu kadar acımasız oluverdik?

benim için

Furkan Alım

biraz da kolay olsa hayat ne olur sanki

Düşünemedik ki kablonun diğer ucunda gerçek insanlar oturuyor.

Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için.

tanrı ile birleşmediğim sürece

ama engellenebilir ötelenebilir bastırılabilir veya evcilleştirilebilir bir his.

ama geriye dönüp, baştan başlayabilseydim çok daha fazla iyi anlarım olurdu.

yağmuru seviyorum diyorsun,

Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için.

rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...

Kolay hayat ister olduk. Sevgimizi, aşkımızı bile kolay yaşamak istiyoruz. Bizi yormasın, zorlamasın, başımıza bela olmasın. İstediğimiz zaman yanımızda olsun, onun dışında yok olsun.

herkes bir kalıp olmamızı isterken bir soğuk kalıpta kendimiz örüyoruz kendimize.

Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için.

güneşi seviyorum diyorsun,

sayın umudunöyküsü

Bir gün yalnız uyanmanın ne kadar korkutucu olacagı aklımıza hiç gelmiyor nedense. Kendi doğamıza hasret yaşadığımızı bile anlayamadık. Biri bize bunu tekrar anlatsın. Ya da bir şok bizi bu duygusuz uykudan uyandırsın.

çünkü, eğer bilmiyorsanız, yaşam bundan ibarettir, anlar, yalnızca anlar...

yalnızca bu yaşamda bir şansım daha olsaydı.

Sevmekten korkuyoruz. Ne oldu bize? Ne zaman, nerde kaybettik sevmeyi? Kimlere bırakıverdik ruhumuzu? Kimler acıttı canımızı da bu kadar acımasız oluverdik? "Ben uğraşamam ama sen buralarda olursan da hayır demem yani" diyecek kadar korkar olduk. Korkar olduk istediğimizin ardından koşmaya. Bencil oluverdik.

nerden alıntı öğrenebilirmiyim...

robot gibi millet

Sevmeye bile üşenir olduk.

bütün hayvanlar gibi benim de yaptığım şeylerdir.

kim yazmış...

FASFOOT TÜKETİM

şiir gibi tad verdi metin...

bilinmeyen daha çok yola sapar,

bu yaşamda, onca ciddiyetin arasında yapamadığım kadar eğlenirdim.

rüzgarı seviyorum diyorsun,

işte, bunun için korkuyorum;

yaşamaya üşeniyor çoğu insan sevgiyi geç

gel gör ki, işte 85 yaşındayım

M. Eckhard,

umudun öyküsü

yalnızca benimdir.

bir insan olmak,

Sorumluluklar almaktan korkar olduk. Birisi için birşeyler yapmak yada elde olanlarla yetinmek uzak kavramlar artık. Nasıl olsa iyinin daha iyisi var güzelinde daha güzeli niye katlanalım ki. Kirlendik Kirletildik artık acımayamıyoruz..

İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor.

Kolay işin, hangi yoldan elde edildiğinin hiç onemli olmayan kolay paranın peşinde koşar olduk. Hayata direk tepeden başlamak istedik. Üzerine kolay ilişkiler de giriverdi usulca yaşantımıza.

yemek yemek ve su içmek

görmek, işitmek,

ALINTIDIR...

gitmediğim daha çok yere giderdim.

daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim

ama benim -ben- olmam

Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi birşey vermedigi için.

Sanal dünya giriverdi hayatımıza, çok da işimize geldi. Sanal alemin, sanal insanları oluverdik hemen. Duygularımızdan korkar olduk. Hissetmek yok sanki. Her şey bir yalan gibi. Sanal alem ve değeri yok.

ellerine sağlık.. üşenmemişsin.. okumuşsun ve paylaşmışsın..

evet canımızı o kadar yakıyolar ki o can artık yanmamk için kaskatı oluyor

yazıya katılmak istemezdim.. maalesef katılıyorum..

ben, yanında, termometre, bir şişe su ve paraşüt olmaksızın asla bir yere gidemeyen insanlardan biriydim.

Bir kumandanın ucunda olsun her şey, bir bilgisayarın düğmesinde, bir telefonun tuşlarında. Ulaşmak, yaşatmak, canlandırmak, hissetmek için çaba harcamayalım.

Zora gelemiyoruz zaten. Gerçek ilişkiler sıkıyor biraz. Biri azıcık duygularından söz ettiğinde birden itici oluveriyor. Hemen pılımızı, pırtımızı toplayıp, arkamıza bile bakmadan oradan uzaklaşıveriyoruz. Neden peki? Bünyemizde barındırdığınız duygulardan kaçmak niye? Yok saymak, derinlere göndermek...

eğer hayatımı yeniden yaşayabilseydim, çok daha hafif gezerdim.

daha çok gerçek sorunlarım, daha az sanal sorunlarım olurdu.