ve pişman olmadığımız yetmediği gibi kendi kendimizi de inandırıyoruz yanlış olan şeylere, nefse dur demek gerekirken vicdanımızı susturmayı başarabiliyoruz, Rabbimin şefaatine öyle muhtacız ki..

evet maalesef bazen manevi çıtamızı belli bir seviye de tutamayınca içimizden geçen günahlara karşı kalben yeterli tepkiyi veremiyor. onu bastıramıyor susturammıyoruz. yanlış olduğunu bilmemize rağmen içimizden yeterince pişman olmak, bu duruma üzülmek gelmiyor . allah affetsin.

öncelikle selamün aleyküm arkadaşlarım..

dualarınıza amin diyoruz uğur böceğim... :)

aklıma hz. ömer in sözü geldi. oydu sanırım.:

selim gündüzalpin bi kitabı bulunmaktaydı ve adı: insana yakışan ümitli olmaktır idi.. o zamandan bu zamana ne zaman dara düşsem bu sözü aklıma getiririm ama bazen hepimiz gibi bende zorlanıyorum nefes almaya, işte o zamana amellerim geliyo aklıma darılmaca yok kardeşimizin dediği gibi yapmalıyız evet ama çoğu zaman başaramıyoruz bunu, hemen kibir boyutuna geçiyoruz..

cennete sadece bir kişi girecek dense, o kişinin ben olabileceğimi ümit ederim; cehenneme sadece bir kişi girecek dense yine o kişinin ben olabileceğimden korkarım.

forumun bu kısmına ilk defa yazıyorum. şuan batıda görev yapan bi öğretmenim dün öğretmen arkadaşlarla yaptığımız bi sohbette konu nefsti ve ben bi noktada düğümlendim..

dinimiz ümitsizliği yasaklamıştır ve hamdolsun ki ümitsiz olmamaya çalışıyorum her durumda, ama dinimiz aynı zamanda ucba düşmeyi de yasaklamıştır. yani yaptığımız amelleri de aklımıza getirip övünmemeliymişiz. evet bunu yapmamalıyız elbetteki ama ümitsiz olduğumda ben hayata bağlayan şey ahiret için yaptığım amellerimdir, dünyalık şeylerle ümitlenemem. özetle ümitsizlik ve ucb arasındaki dengeyi nasıl sağlamalıyız arkadaşlarım, bu hassas terazi nasıl dengede durur..

alem-i suğra hocam

allah kalplerimizi kendi dini üzerinde sabit kılsın.

"inandığınız gibi yaşamazsanız yaşadığınız gibi inanmaya başlarsınız" diyor maalesef.

bu arada aleykümselam. sonralıkla...

amin. evet sürekli beslenmeyince direnmek zor. dolayısıyla kolay olana inanma yolu görünüyor dediğiniz gibi.

teşekkür ederiz alemi suğra, bi günü sonuna daha ümidimizi kaybetmeden yaklaşmaktayız :)

araştırmalıyım...

biz ameli yaparız ama ona değil, Rabbimize güveniriz. onun rahmeti olmasa bizim amellerimiz hiç. aslında gerçekten de hiç zaten. şu kendi yaptıklarıma bakıyorum da, çok doğru olduğunu sansam da kir pas içinde. sultana verilen hediye ile, hizmetçisine verilen bir olur mu? insan ilişkilerinde bile çıkarsız hediye istenirken, Rabbimin sevgisi için yaptıklarımda gizli de olsa bir çıkar gözetmem ne büyük hata... affetsin Rabbim, yoksa işimiz zor. "gazabım rahmetimi geçmiştir" demeseydi...

bak işte, ümitsizliğin etkisi burada bile görülüyor :)

estağfirullah...

ben ne yazmışım öyle ya... "rahmetim gazabımı geçmiştir" o hadis-i kudsi.

kalbinde hardal tanesi kadar kibir bulunan cennete giremez. veya

hangi düşünceye kapılmışsak onun aksindeki beyanları düşünürüz olmaz mı?

Onun verdiğiyle Ona övünmek abes olsa da, nefis ve şeytan en son buradan yakalamaya çalışır herkesi.

salih amel de Rabbimizin nimetlerinden...

dediğiniz gibi yaptığımız amellerimiz dört dörtlük olmasa bile hemen bununla övünme boyutuna geçiyoruz, iyi bi amel işlediğimde artık gerçekten denize atıyomuşum gibi düşünüyorum, balıktan ziyade Halik'in bilmesi en büyük duam..

günaydın ümitli arkadaşlarım, yine bir sabaha uyandık ümidin her noktada kapımızı çalması duası ile..:)

dünyadaki amelleirmiz umut kaynağı olmayackata başka ne olabilir ki

her konuda engin bilgiye sahip ben,

bu başlığa yazamiyorum, hemen bu konuya eğilmem lazım,

kişi elinden geleni yapmış, her engeli aşmıştır ya o ameller için, artık şeytanın yapacak birşeyi kalmamıştır ki "ucb" hastalığını devreye sokar. sokar ki o dağ kadar ameller "ince bir hastalıkla" kül olup, savrulsun, ifsad olsun...

allahtan sadece mümin olmayanlar ümidini keserler.