Kağıt gemin aç bir aşkın rüzgarına kapılmış

ilk kez kurulan hayaller

Issık gölün kıyısında

Hüzün alıp hüzün satardı,

Ağlıyor geceler

Biçiyorum

Demek şimdi gidiyorsun öyle mi?

Seven yürek olmaz çorak

Orhan Seyfi Şirin

Gözlerimden senin için süzülen yaşlarımın aktığı yollarına

Onun tek müşterisiydi, İnsanların yaşlı gözleri,

Kanatlarının altından

Mutluluğa elveda derken sensizliğe merhaba dedim.

Demiri dövsek tavında

Yapayanlız mı bırakacaksın?

Ağlıyor her şey

Niteliksiz bir yüzün

Bilsen nede yaraşırdı bize...

Göz yaşlarım karıştı bu yağmura

Gel zaman git zaman

Susuz kalsak ölesiye

ve yıkılmak üzere aristokrat yürekli

Hani gelecek bütün zaman birimi yanlız bize endeksliydi,

Gel tamamla diğer yarımı,

Güzel ayna

binlerce kez asimile edilmiş

engizisyon mahkemelerinde

hani kavururcasına içini,

Dönünce mevsim hazana yeniden.

Şavk olsak ay ışığında

İnsan kimliği verdiler diye

Işıksız kaldım şu yalancı dünyada

Birisi kensisi için

Maraş?lı Şeyh Satılmış?la

Bir şimşek bağrımı yaktı

Kör cahik olmuışuz, ne diyelim.

Kahrolası bu şehrin dört bir yanına,

YÜRÜSEK

balta vurulmayacak

Kürekleri atmadan

Ve etrafımda kilometrelerce dikenli teller.

?. of off

Yanar kafkasların bağrı

Bütün kır çiçekleri; Hep sana kokuyor.

Dört mevsim de yara aldım

Ilık yaz akşamlarında senin yokluğuna ağladım,

Avuç avuç taşıyıp yüzünden

Uzaklara bakmam ben

Yağmur yağsa ince ince

Haber bile verilmeden yare,

Aklıma her geldiğinde ağlayarak...

hışırda gecede ki aksın zaman

caddelerde insanlar yürüyordu, sıcaktı

Tozlu yollarda söylenen şarkılar

Ağlıyor, koyunlar, kuzular

Üstüm başım çamur.

Çoluk çocuğa karışsak

Al senin olsun

Düşerken

Teker teker

ölmesi mi gerekiyordu;

Bazen de sırat köprüsünde

Hani boy boy torunlarımız olacaktı,

Olsak nice deli yürek

Ilgaz gibi karlı dağlarda kaybettim seni

Ufukta tan ağarınca

Demek bu sessiz gemide,

Gez, göz, arpacıktan baksak

Doktor olacak,

Seni arıyorum

Ellerimde günah gibi yaşayamadıklarım

Uçsuz bucaksız semalarda gezinir

Buram buram hasretlik kokuyor işte...

Hani bir kızımız olacaktı,

Taşlarımı söktü seller

Sığmasak, hayale, akla

Bem beyaz...

İşaret levhasıyım

sen desen de, demesen de olur

Uzanırım

denek faresi olmuşken

Deli taylar sana koşuyor,

Bem beyaz döküleceğim ipek saçlarının her teline

Dönünce mevsim hazana yeniden

İnsan bir kere sever

Yağmur damlası kadar

Görünsek Kaçkar?da Kop?ta

hep acı çekmek üzerine yapılan deneylerin

bu günüde atıldı bir çizik.

Birisi benim için

Yaka yaka hasat rüzgarlarını

Konuş bir şeyler söyle,

Yüreğim kaybedenlere şarkılar söyler.

Prangalı esaret ayaklar

Odam mum ışığı,

Artık benimde tükenmeyen

Söylenecek herşeyi önceden söylemişiz,

O hüznüyle beslenir,

Bulutlar ağlıyor, şimşekler

Yelkenleri yakmadan

arkadaşım arşivinden benim içinde bir şiir yayınlarmısın

Kınalı yollar boyunca

Dağlar bize olsa durak...

Neden herkes ağlıyor?

sen bana

Neden kimse sana gitme demiyor?

Neden susuyorsun, söylesene?

Giderken vedalar bırakma demiştim kumbarama

Sakın, sakın elveda deme,

Onu kaybetmekten korkar,

Hani söylemeye dilim de varmıyor ya,

Sen çıkta bak şehrinin gök yüzüne

Söyleyecek laf da bulamıyorum,

Anlattıkça kış vuruyor satırlarıma

Efsun sansa da ahali

Bir tek şeyi unutma!

Simit ağlıyor, çay

Seni alırken uzaklardan

En iyi hüznü o satardı, rakibi yoktu.

Oy sevmişem ben seni

Uzak dur benden

Yemen?e bir daha varsak

Hemde sevdiği için

Gel geceme güneş ol,

Aklıma gelse de senli günlerim

Yakışmıyor yıkık harabe

Onlara da anlatacağım,

Yol verseydi Ulu kışla...

O yağmur damlalarının

Ağlıyor dünya

Dönsek musikiye saza

Oradan oraya savrulur

ama ben sana sen diyeceğim

Buza keser dışım benim

Şehrini

yaşanmıştır.

Hani yazılmışsa alınyazımız, ne çare,

Şirin kanat taksa söze

Kırmadan incitmeden narin bedenini

Depremlerinde

Dumrul olsak rest eylesek

Dumanlıdır başım benim

Özlem diyorlar adına,

Prangalardan kurtulamasam da ayaklarımdan feda

Bense ölüm dedim hasrete

Azraile rast eylesek

askıya alınmayacak,

Met cezirlerde kıyılarını dövüyorsun

Dünya dursa da alışmayacağım.

etmediği dualarla gömülürken

Söylenecek bir tek cümle kalmış,

Yüreğimin kınalı kuzusu,

Dünya ağlıyor ardından

ardıma atıp, mühürlüyorum,

Yaralıdır döşüm benim

Hiç bitmedi kışım benim

Belki de küskün renklere

Haydi susma nazlı bebeğim,

Ağlamak ne güzel senmişsin gibi

Kuşlar ağlıyor, ağaçlar, yapraklar

Diğeri senin için

Kan karışmış gömleğime

Gençliğimi yere çaldım

Bu kahrolası şehrin topraklarına göm ve git.

Yol ırak zincir

Yeni bebeler doğmuş,

Kalbimin her saniyemde, binlerce her çarpıntısına canım

Cehennem gibi hamamın

Yalancı bir gülümseme,

Sultan Beybars ile Nil?de

ve sensiz geçen her saniyeyi

Hem bu kalabalık neden toplanmış böyle?

Çakan her şimşek sanki beni vurdu

yalnız benim için gülsün gözlerin..

Nice cana kast eylesek

O yarımları alır kendi yarımlarına eklerdi.

?. ve aklıma düşüyor

Hüzün yağmaya başladı göklerden

Almayacak mısın yanına?

Suyun sırlı aynasında

Mühür vursak beş kıtaya

Dilimde şafak türküsü

Hani beni de çağırmayacakmısın?

sindirilmiş esiriyim

Biricik külhanıyım

Odam seni özlemiş demektir.

Tek tek alıp dizelere gizlerdi.

teşekür ederim

Tohum olur boncuk kadar sonsuz zamanın içinde çimlenir

Uzaklar,

Seni sevdim ben.

Tek duaya muhtaç artık

İnsan iki kere sever

İnsanların en şeytanıyım

Ruhumuz kansa doyunca

Ağaçlarım yaprak döktü

Boğuldum ben boğulmaktan

Haydi git,

Hem kendi için

Oğul verdim arık oldu

Hani ismini kazımadığım ağaç kalmadı ya ondan!

Bilge olsak, kahin gibi

İş görmesek kırk yalanla

Yarım kalan hikayelerin hepsini bilir,

Pay etmektir işim benim

Hepsi senin

Kalbimi göç mevsiminde terk ettiğinden beri

Biliyor musun?

Ben beş kere severim sevgilim

Yel ağlıyor ese ese

Ağulandı aşım benim

Sevdiğine kavuşur deniz olur

Meyve verdim koruk oldu

Bir ben ağlıyorum

isyan etmekten

Aşktır insanın öz hali

İnan ben değilim,

Sensiz soluyorum anlayacağın

Sınıflandırmıştı hüzünleri

Doğrulduğum günden beri

Akranımdır Ilgaz, Ağrı

Denizin kokusunu özlüyorsam,

Aşk denir bu heyecana,

Cudi?de devriye çıksak

Tanırdı, bütün yaralı kalpleri.

Kah ağlarım halime

Ünü büyük Keloğlanla

Güzellere gül veririm

zebercet öldü; çünkü ölmesi gerekiyordu

Uğramıştı anılarım dumura

Galiba ömrün son hazanıydı bu

başka hiç bir bahara.

Çavlanlarım çeker zikir

Ben seni nerelere yazmadım ki;

Duyuyor musun, orada mısın,

Ve gözlerim yağmur kadar ıslaksa,

Gene dümeni sana kırmışımdır

Sana açıyor güller, karanfiller,

ve ertelenmeyecek

Ben seni kalbime yazdım da, yandım.

kırlangıçlar göçüyordu içimde bir yerlere

Su, hava...

Demek şimdi gidiyorsun, öyle mi?

Geceyi gündüz karıştırıp

Bulutların arkasından

Tüketmişiz kelime dağarcığımızı,

Bedelleri yazardı etiketlerinde.

Güz ayı pek buruk oldu

Neden sen hala susuyorsun?

küçük bir çırpınış olarak.

Bahçemde güller bitmez artık,

Başkalarının hıncını

Şimdi güzel anılarımı biriktiriyorum

Yolculuk sırası sende öyle mi?

artık zehirden mutasyona uğramış

İçim ağlıyor

İçinde

giyotinle kesilen hayat damarlarım

Ben üç kere severim

Katre katre aşar gezinir iliğimde damarımda

Hoca olurum bazen de

Kendi hüznünü yetiştirirdi önceleri

Ellerim kuru, sonbahardan kalma.

Gariplere el veririm

Yüreğimden ayrılık şarkıları geçiyorsa,

Bisikletlerle yarışsak

Havva ile

İki gözüm ağlıyor iki çeşme

Yanarak, yıkılarak

Ninni tadında şarkılarla yatırmalıyım sahile

Her tuttuğumda bir yerler yıkılır,

Kırılmış halini görüp de

... ta Çanakkale ye

Kırdığın bütün fay hatlarında

Dolularım ak incidir

Bir bulutun yer yüzüne bıraktığı ilk damlasına

Toprak ağlıyor

Bir ağacın kalın gövdesinin çakımla ortasına,

Sağlık olsun, haydi git, güle güle...

Bu yaşlı ve yorgun yüreğimin

Ala karlı bir dağ idim

Adını Dilara koyacaktık,

"zebercet öldü" dedim aynadaki yüzüme

Ben gülümsememde.

Şeytan da ağlar

Dağı zerre zerre kırsak

Penceren

Her yağmur damlasında

Beni bu kahrolası şehirde,

Yetmez oldu ona kendi hüznü,

O aşk ki

Yüzünde deniz?

Ellerim ağlıyor, dudaklarım

Bülbüllerim türkü okur

Nefes almak hevesiyle

Tavaf etsek Taç Mahal?i

Anlattıkça üşüyor, anlattıkça ısınıyor yüreğim.

Tükenmesek kırılmakla

Ötekisi aşkımız için sevgilim

İşte bu yüzden,

Yağmur damlaları

Ağlamayayım

Veysel Karani?yle çölde

Gelmesek hesaba söze

Hani yüreğimizden de sıcak bir yuva kuracaktık,

Hep yerdeydi gözü,

Bugün sardunyalarım da açmadı

Anlatamıyordu bunu dillerim

O benim aşkım ki

Bütün dağlarda; Hala ismin yankılanıyor,

Sen nine olacaktın,

Kahrolası, sölüğe neden konulmuş bilmem ki,

Şeytanken kırıp attığım

Bir çiçeğin filizlenmiş dalına

Uzun uzun ovalardan süzülür

Pusulara, kurşun sıksak

Bütün papatyalar; Bize açıyor fallarını,

Tomurcuk melegi, git...

Boğazdan geçirip

yüreğini..

Huş dağı nerdedir sorsak

Bizi hayata bağlayacaktı,

elimde kalem,

Bazen atlı, bazen yaya

Hoca Ahmet Yesevi?yle

Hani karşılaşmasak,

İstinye?den Emirgan?a

Yaş damlaları gözlerin

Kanat açsak, şahin gibi

Düşmanıma hışım benim

Bektaş?la Çiçek Dağında

Adem ile

Bölük olsak, Nuh?un gibi

Fırtınalarım kincidir

Hiç gökyüzüne bakmazdı,

Hüzün olur mısralarım,

Ufuklarda nokta nokta

Ben ağlıyorum ardından

Çünkü melektir

Yürüdüm, yürüdüm

Bir beynine ulaşır

umutsuz bir ortaçağ çığlığı gibi

Yaşam olur süzülür vücudumda

Irmak olur derin derin akar akar

Gene adımlarım sana doğrudur.

Yeniden yapılandırmalıyım

Zincirlerinden sıyrılamasa da bedenin

Geriye kalan hepside senin için

?... Gözelerim ilaç artık

Bitince hüznü,

Geceleri sadece kendi karanlığına yatardı.

Danışmanlık hattıyım

hasretinden prangalar eskittim

Balığa boğulmamayı anlatan

İki yarımın bir tam yapmasını beklerdi.

Neden şeytanım diye

Anladım ki bir şey gelmiyor elden

Dost kazanmasak planla

Yetişmeliyim enginlerine

Melekken baktığım

Kılıktan kılığa girerim ben

Yıldızları saymaktan usandım

Bilirdi ki düşen yaşardı en büyük hüznü.

Bütün umutlarımı,

Bu sessiz ve nedensiz çekip gidişin neden?

sensiz çok eksiğim.

Nefret ediyorum bu sözcükten,

Bir veda bile etmeden çekip gidecektin,

Hüzün kokusu sinmiş duvarlarına

Haydi git öyleyse, git.

Bir bülbülün gamlı gamlı aşk şarkılarında tükettiği nefes sazına

Oy sevmişem ben seni?

Ben şeytanların en safı

Ceylanlarım boynun büktü

Gözyaşıyla besler, hüzün tekrar yeşillenir.

bir alt kimlik belki bir azınlığım

Kalpten kalbe, gözden göze

Bir tek onlar duymamıştı aşkımızı,

Hasadı dersek çağında

Yosun tutmuş taşım benim...?

Bir baygınlık verir cana,

Nasıl dayanırım bilmem ki

artık yıkılmak üzere skolastik yürekler

Gözlerim cilasız ceviz ağacı.

Lakin sensizliğe hiçbir zaman alışmadım,

Azrailin ardı sıra, gitmek gerektirir o an...

Ağlıyorum

Diğeri sevdiği için

Yüreğim bir kar soğuğu,

Irmaklar ağlıyor debi debi

Yeni fidanlar diktim,

Dostlarla omuz omuza

Yer, gök ağlıyor

Bir gün patlar filizlenir sevdiğiyle buluşur fidan olur

Uzanmış kumsala

İpek yolundan Batı?ya

Mavi mavi ölüyorum

Boğuşaydık canla başla

Olsak bir aksak karınca

Bulut olur kara kara savrulur savrulur

Gittiğin zamanki saat değil duvardaki

Kuğularla Baykal gölde

Kah gülerim halime

Dizlerimin bağı çözüldü, kıpırdıyamıyorum,

Yere düşmeyesin diye

Adım dostun sevincidir

Hani bir şey söyleyesim geliyor ama,

Seni gördüm

cennetten beraber

Yağmalanır düşüm benim

Acık unutulmuş

düşün dur..

Senden almayayım

Yatağımda bilmem kim uyur.

çirkin güzeller.

Ben değilim aynadaki yaratık.

Karadeniz in serin sularına

Uzanmalıyım gücümün yettiğince

Bir darılıp bir barışsak

En önemliside, ben ağlıyorum hıçkıra hıçkıra

belki de evrim geçirmiş

Bense ak sakallı bir dede,

Bil ki teslimiyet gerektirir o an,

Kırmızı olur akşamlarım,

Vapurlar ağlıyor kara kara duman

Ne kara ne boz duman

Orta yaşta ölüp kaldım

Yakarırım göğe doğru

Rastlamak mümkün olmadı bir daha

Taşa geçti dişim benim

Bir Rönesans yaratmaya çalışıyor

Hüzün tüccarıydı, hüzün alıp hüzün satardı.

Unutuldu yaşım benim

İçimde lavlar birikir

Ve her dokunuşunda kalbim,

Ama sen gidiyorsun.

Hüzün nerdeyse onu izlerdi,

Şaşkınlara yol veririm

Yıldızlarının tek tek her birinin her çıkıntısına

Ben ağlıyorum...

Seviyor diyor her şeye rağmen,

En iyisi onda bulunurdu, acılar memleketinde.

Birde kalbinin kıyılarına ve seninle buluşur

Yıldızımız güneşimiz yol olduğunda

H, ç kuşkun olmasın,

Ağlamak sensizlikte ne güzel şey

Ağlıyor trenler tünellerde kimse görmesin diye

Kalmasa yürekte ukde

Çiçeğimi derdi eller

Pes etmesek yorulmakla

Tekrar beslenir.

Sıkıldım artık ben

Kuş sütü gibi ak

Hep yürüsek, hep yürüsek!

Yağmurlarım kırbaç artık

Yıllarımı çaldı kullar

Ateş olurum ara sıra

Bir martı gibi ağlıyorsun

Kerem düzen verse saza

İstersen buna yemin bile edebilirim.

Her tarafı kavuran

Seni sewiyorum

Tek başıma batan güneşler bırakma bana

Yoruldum ben yoğrulmaktan

Dayanamam göz yaşlarına

Bazen cehennem yollarında

bir umudum var.

Hüzün alıp hüzün satmaya başladı,

Sevdiğiyle çarpışır şimşek olur

Var mısın, yok musun?

Her ikisinde sen.

Bu lurtlar sofrasında,