sende sağol bayağı şakacıymıssın güzel günlerdi o günler bizlerde aynı yoldan geçtik bazı kişiler yaramazlık yapan çocuğa bağırır birde kovardı. sanki iyi birşey yapıyor gibi. aslında bunun vebalinide taşıyacak belkide bağırdığı kovduğu çocuk bir daha camiye gelmedi

çok güzel bir yazı, elinize sağlıkk,

Peygamber Efendimiz Temim kabilesi reislerinden Akra?nın yanında torunu Hz. Hasan ?ı öpüyor. Bunun üzerine, Akra Peygamberimizin bu davranışını yadırgayarak:

Durum bundan ibaret. Ebeveynler düşünsün, öğretmenler düşünsün, Camii imamı düşünsün bakalım bu denklemi çözebilecekler mi?

Nitekim benimde ilk okulda buna benzer birkaç hadise geçmişti başımdan, öğretmenlerden nefret eder olmuştum. O meslekten de nefret ediyordum. Ama orta okulu imam hatip'e gidene kadar, K. Kerim desi hocamız çok iyi biriydi. Çocuk değil, büyük insan muamelesi yapardı. Çok anlayışlıydı, diyergamdı. Öğretmenliği, sayesinde daha iyi tanıdım. Kutsal bir meslek olduğunu öğrendim. Okumaya sevgim, azmim biraz daha arttı. Gül bahçesinin bahçevanı olmak kolay değil. Bir gelecek temsile adanmış insanlara emanet ediliyor. Hangi alan, açı olursa olsun.

Cem Karacanın hatıralarında, yanlış hatırlamıyorsam Nazım Hikmet'de, sonrdan cizdikleri hayat yolunun; çocukken, camide hocanın tepkisi nin etkisi olduğunu okudum veya dinledim...

Ruhen ve bedenen kamil manada yetişmeleri için gereken sevgi-ilgi, bilgi, görgü ve terbiyeyi usulüne uygun, onlanı kırmadan, dökmeden, üzmeden vermeye çalışmalıyız.

Torunlarını sırtına alıp namaza duran Peygamber'i anlata anlata bitiremeyenler camide çocuklara neler yaptıklarına bir daha oturup baksınlar.

Çocuğun dini hayatının temeline konulan dinamitin suçunu kim üstlenir?

kendi bildiklerimizi de yazıyoruz yeri geldiğindede iktibas yapıyoruz

? ?O çocuk da ne güzel binicidir,? buyurduğunu haykırmak gelir insanın içinden.

Öyle değil midir? Saf, hilesiz, hesapsız, olduğu gibi bir masumiyet. Sarılışı sıcak, içten.. Sözlerin önüne, arkasına sıfatlar konulmadan berrak. Gözler cam gibi, yanaklar al al.. Dudaklarda o tatlı tebessüm. Gördüğümüz her çocuğa gülümseyerek baktığımızın sırrıdır bunlar.

Velhasıl, camide çocuk olmak kolay olsun...

Herşeyden önemlisi, onların çocuk olduklarını unutmamak gerekiyor.

Çoluk çocuk düşeriz yollara... Saflarda yer almak adına erken adımlarız sokakları. Kimi zaman?Dönüşte markete uğrar, istediğini alırız yavrum.? vaadiyle; kimi zamanda?Anne, söz veriyorum, yaramazlık yapmayacağım? sözleriyle ama her ne olursa olsun, camiye gitmek için sebep arayan çocuklarımızla düşmez miyiz yollara?

İslam tarihi böyle örneklerle doludur.

Rahmetin sağnak sağnak üzerimize indiği üç aylara giriyor, Mübarek Ramazan?ın esintilerini hissediyoruz.

Dinle, eğitimle uğraşanlar daha dikkatli davranmalı. Zaten insanımız ucunda kıyısında durmak istiyor dinin. Korkutup, ürkütüp kaçırmamalıyız. Tebliğ herkesin yapabileceği bir görev değil. Uzmanlık, ustalık gerektiriyor. Ağzımıza yüzümüze bulaştırma hakkına sahip değiliz. Günahı vebali bize yazılır.

Onları böyle anlayanların yanında, başka türlü algılayanlar da olur doğal olarak. ?Bak, bir daha önümden geçme! Seccademe basma!? diyenler ve sert bakış atanları görünce gözlerini öne eğip, usulca annelerinin yanına oturmaları! Hele de anne çevrenin bu durumunu farkettiyse, evladının kolundan şöyle hafif tatlı sert tutup, yanına oturttuysa... Masumiyetin dönüştüğü mahcubiyet kadar üzücü birşey yaşamaz insan o an.

ZOR DEĞİL!..

Kaybedilen ibadet sevabının mes?uliyetini kim alır?

Ya o çıkışın tekrar girişi olmazsa? Çocuğun yüreğinde açılan o yarayı kim kapatır?

o günleri sayenizde tekrar andım şimdi..

Bir dindersi öğretmeni olarak ilk karşılştığımız tanıştığımız kişilerin hemen hemen tamamı "bir dindersi öretmenim vardı" diye başlayan, genellikle kendisini dindenislamdan soğuttuğunu ayaküstü çok dinledim. Soğumanın tamamen bizden kaynaklandığına inanmıyorum. Aa toplumumuzda teraziye en çok konulup tartılanların dindersi öğretmenleri olduğunu biliyorum. Hepimiz iyilikle anılmanın bir yolunu bulmaya çalışmalıyız.

küçükken teravihlere giderdik toplanıp üçer beşer, o uzun namaz aralarında da ; cebimizden çekirdeğimizi çıkarır çekirdek çitlerdik:)

Gülen yüzün, tatlı dilin bile sadaka olduğu dinimizin, gereklerini ifa ederken, onların yüreklerinde, bütün hayatlarını taşa kazımış bir yazı gibi, etkileyecek yazılar, kırgınlıklar açmamalıyız.

İsteriz ki, o manevi havadan istifade etsin, hayatında cami varlığının temelleri güzel atılsın.

Ve daha da önemlisi; suya atılan taş gibi, dışa halka halka dağılan cami fobisi o çocuğun hayatına, dini yaşantısına nasıl yansır?

Ne güzel şey çocukluk... Hatırımıza kendi çocukluğumuz geldiğinde, hepimizin yüzünde bir gülümseme olur. Şöyle, gözümüzün önünden bir film şeridi gibi geçer o yıllar. Vee... Tatlı bir rüyadan uyanır gibi döneriz şimdiki zamana.

Hergün gelmiş olsalar bile çocuklar camileri, mescitleri keşfe çıkarlar. Yeni gelen avizelere, mikrofonlara, halılara, kapılara, levha ve yazılara hatta kapı tokmağından duvarlara kadar ara sıra elleriyle sıvazlayarak ulaşabildiklerine, dolaşırlar şöyle bir mekanı. Eğer aşina oldukları bir mekansa ve bu keşiflerini önceki günlerde yapmışlarsa cemaat arasında şöyle bir dolaşırlar avare ve çekingen. ?Tanıdık birileri var mı? Bugün farklı kimler geldi? gibi çocuksu meraklarına cevap ararlar. Hele bir de babaları alt katta cemaat arasındaysa, onu görmek yanında, cemaate?Bak! Ben de camiye geldim.? edasını, masumca bildirmek isterler.

Sağolun Hocam:)

Annenin kırık kalbini kim onarır?

Ya da cebimize koyduğumuz, şeker ve çikolataları?Buyur yavrum? diye ikram etsek! Nasıl da sevinirler değil mi?

abe kardeş

seninde dediğin gibi onlar çocuk. çocukları yetiştirmek ise bizim görevimiz. ama toplumda şöyle bir düşünce meydana gelmiş gibi sanki. çocukları imam veya öğretmen terbiye etsin. anne ve babanın katkısı olmadan asla çocuklara gerken şeyleri öğretemeyiz

? ?Ey çocuk! Sen ne güzel bir binite binmişsin? sözü üzerine Efendimizin.

? ?Merhamet etmeyene, merhamet olunmaz.?

onların çocuk olduklarını unutmamak gerekiyor

Yakında "DİN VE ESTETİK" diye bir başlık açacağım, haberiniz olsun!

Bir bilseler ne kadar hassas konular olduğunu. Büyükbabam dan dinlemiştim. Bir köyden başka bir köye okul yolunu teperlermiş. Ayklarında ayakkabı bile yok! Taşlı, dikenli yollar. Hayvan derisinden çarık yapıp ayaklarına anu giyerlermiş. Zormuş o zamanlar. Çanta, defter kalem yok. Bulabilirlese ne mutlu onlara. İlköğretim 3. sınıfta o severek gittikleri okulda, arkaaşlarının gözü önünde, öğretmeni tarafından tokatlandığı için okulu bırakmış bir daha zorlamalara rağmen gitmemiş.

"Kedisi olmayan camiyi neyleyim" diye bir söz-şiir duymuştum da camiye bakışım altüst olmuştu. Hadi bundan sonra çocuksuz camiyi düşün düşünebilirsen bakalım. Demem o ki, güzellikleri ıskalarsak, güleçiçeğeçimene basarsak, iyilere favul yaparsak dünya çekilmez olur, çekilmez olur.

Tam bunların aksine, Anne-babasının yanında takkesini takmış, eşarbını yarım yamalak kendince örtmüş yahut saçını taramış, tokalamış evlatlarımızı görünce, önce güler bir yüz?Aferim yavrum. Ne güzel olmuşsun? desek, başını hafiften okşasak da, yanağına da bir öpücük kondursak ne güzel olur değil mi?

Fakat bu doğallık ne kadar devam edebilir.? Kurs için camiye giden çocukları camiiden çıkarken gördüm. Örtülerini cami için takmışlar, camiden çıkınca hemen oracıkta, eve dahi gitmeden çıkarıp Kur'an-ı kerimin üstüne koyup, kitabı eve bırakmak için evin yolunu tutuyorlar. Merhum Mehmet Akif Ersoy'un dediği Kur'an mezarlıkta okunmak için, evde duvara asmak için gelmemiştir.

Hocamız ders anlatırken, canımız sıkılınca bir ön sıradaki arkadaşın baş örtüsünü çaktırmadan düğümlerdik:), Elif Ba Mahreçlerini en güzel çıkaranlarda biri idim, ilk öğretim çağında Cüzü bitirdiğim için benden büyük teyze ve ablalara ders verirdim. Çok güzel oluyodu, bir sürü hangisinden başlasam, arasıra hep cocuk kalsaydım demiyo da değilim.

Hocam Helal Olsun, aklınıza nerden geldi bu başlık. Ne güzel birşey, çocukluk. Çocukluğum film şeridi gibi gözümün önünden geçti, süper günlerdi.

Atılsın ama sonuç bazen o tiz sesle, film şeridinin koptuğu gibi kopuverir. ?Otur şuraya! Burası cami evladım!? Buna bir başka cümle eklenir. ?Oturmazsan dışarı çıkarsın? veya?Burası namaz yeri mi, oyun yeri mi anlamadım? Bu sözlerin arkasından anne çocuğunu alır çıkar ya!!! Namaz bile kılamadan!!! İşte o an birşeyler kopar yüreklerden.

YA RÜŞTÜ HOCA

Kainatın övüncü Efendimizin torunu Hz. Hasan ?ı mübarek omuzunda taşırlarken, kendisine bu halde rastlayan ashabın:

? ?Benim on çocuğum var, bugüne kadar onlardan hiç birini öpmedim.? diyor. Rauf ve Rahim olan Fahr-i Kainat Efendimizin ona cevabı bütün zamanların ölçüsünü ortaya koyuyor:

Camide çocuk olmak kadar güzel ne var.?

Maddeten ve manen hazırlık aşamasındayız. Ara ara tuttuğumuz oruçla hazırlanıyoruz Ramazana. Kandillerle camilerle aramızdaki diyaloğu canlandırıyoruz. Teravihin o buğulu, maneviyat ve rahmet kokan havasını çok özledik.

Camide çocuk olmak çok huzurludur. Fakat imam veya müezzin'in, veya cemaatin çocuklara hatalar karşısında bakış ve davranışları gayet müşfik, munis, sabırlı olmalıdır. Çocukların yanlışları bilmediklerinden kaynaklanır. Onlara her bir yanlışında olabildiğince şefkatle yaklaşıp doğru olanı sevdirerek öğretmelidir. Çocuklar her halükarda masumdur.