-Gel seni camiye götüreyim dedim. Bugün Cuma biliyorsun.

Onunla konuşmamızdan iki ay sonra, kendisinin camide olduğunu söylediler. Hemen gittim. Bahçedeki namaz saflarının en önünde duruyordu ve üzerinde yine yeşiller vardı.

Yeşil Elbise?

Söyledikleri beni son derece şaşırtmış ve bu konuyu açtığıma pişman etmişti. Daha sonra el sıkışıp ayrıldık.

Gayri ihtiyari gülmeye başladım.

Yavaşca yanına yaklaştım ve kısık bir sesle:

Gerçekten de öyleydi. Giydiği birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir başka tonundan seçer ve her

-Ciddi söylüyorum, dedi. Giyimime ve özellikle yeşile çok düşkün olduğumu biliyorsun.

-Herhalde şaka yapıyorsun, dedim. Bunun için cami terk edilir mi?

Hem o yaşlarda dizlerim aşınacak diye herhalde endişe etmiyordum. Fakat artık camiye gidebileceğimi pek zannetmiyorum.

-Biliyorum ama dedim. Sebebini de merak ediyorum.

-Çocukken dedemle birkaç kere gitmiştim, diye cevap verdi.

-Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun, dedi.

Hiç sesini çıkarmadı. Çünkü musalla taşının üzerinde, yeşil örtülü bir tabut içinde yatıyordu?

-Peki, dedim. Hayatında hiç camiye gitmedin mi?

-Ne bileyim olmuyor işte, dedi. Belki çevrenin de tesiri var. Hem pantolonumun ütüsü bozulup, dizleri çıkar diye endişe ediyorum.

zaman ütülü tutardı.

-Hani, dedim. Camiye gelmeyecektin?

Yolda karşılaştığımızda, ezan okunuyordu.