Sen geçmişi bana bırak can!

Giderken arkada bıraktıklarına son bir kere bakıp da öyle gitmeli insan. Yaşadıklarını, paylaştıklarını gönül heybesine yerleştirmeli.

Vefasızlığım bağrımda yollarda bir başıma koyma beni...

Ne din kalmış, ne iman, din harap, iman serab olmuş

Gecemde vefaya ayıracağıma söz verdiğim kalbimin baş köşeleri...

Şimdi ayrılık vakti can! Gecenin en karanlık vakti. Vaktin Yaratıcısı, az sonra geceden gündüzü doğuracak. Vakit gitme vakti, bizden aldıklarını gitmesi gereken yerlere iletme vakti...

İnşallah her daim parıldasın ve inşalalh böylece gönlümüz solmasın,, hazan mevsimine yakalanamak değil baharlarda kalmak dileğiyle...

Beni kışta bırakıp yeni bir diyara gittiğinde baharı bekleyeceksin. Baharı beklemek ne güzeldir, baharda toprağı parçalayan kır çiçeklerini gözlemek...

Ebette O na ulaşmaya çalışmaktır.

En büyük vefa, Hakk'a götürecek fırsatları yakalamaktır. Bulduğun her fırsatı zamanında değerlendirmektir. Sakın ha! Fırsatları kaçırıp da, Kalu Bela'ya vefasız olma! ?Fırsatlar bulutlar gibidir, gelir ve geçer.? Sakın ha! Fırsatları kaçırıp da, kaybetme bedbahtlığıyla yok olma.

vefa Hakk'a aşıkların vazgeçilmez şiarıdır... nerede şimdi o vefa erleri?!

Gün ışıgında yola çıktım

kalu belada Rabbimize verdiğimiz söze sadık kalırız inş.

Gülen sen ol, ağlayan ben. Yeşeren sen ol, sulayan ben. Bana saplansın paslı mızrakların ucu, sana dokunmasın. En çılgın isyanlarını, savaşlarını, sırlarını gittiğin diyarlara götürme. Kötüye dair ne varsa benim yanımda kalsın.

bu dünyada yolunu kaybetmektir!

Vefayla kal can!

Bıktık her gün yemini bozan, verdiği sözü tutmayan, bir dediği, diğer dediğiyle çelişen insanlardan bıktık, usandık.

Üzerini örtüp yürümek istiyorum ve kimseler bilmesin Sen'den başka...

ne hoş bir söz..

Benim avuçlarıma bırak. Ben onları dua dua ak kanatlı kuş gibi göklere uçurayım. Benim payıma; ilahi dergahtan, ayrılık sahillerinde anıların gönüllü bekçisi olmak düştü. Hak'tan gelene razıyım.

Türlü, türlü iyilik görüp de, elinden, kolundan tutup, bir yerlere gelmesini sağlanan kimselerin vefasızlığını gördükçe, bildikçe, konuştukça deliler gibi oluyorum?

Mertliği, yiğitliği vefayı, bütün, bütün unutmuş gönüllerimize, duygularımıza gelin doldurun? Doldurun da vefasızlardan olmayalım?

Giden hep yardır, ?can?dan?can?dır. Her şeyi alıp götüren de?o?dur, götürdüklerinin iki mislini geride bırakan da...

Ah vefa nerede kaldın!

Vasiyetim olsun sana. Bir gün öldüğümde, kabrimi mutlaka ziyarete gel. Ama yalvarırım yalnız gelme. Baharda derlediğin yüzlerce kır çiçeğiyle gel. Ve başucumda onlara sevgiyi anlat, dostluğu, vefayı, hakiki?Dost?a vefalı olmayı anlat.

VEFA arıyorum...

Tut elimi hep tuttuğun gibi tut gönlümü ne olur tut...

Sinelerimizi vicdanlarımız vefa hisleriyle doldurun taşırın bizleri?

Yalan rayiç, hıyanet, mültezim her yerde, hak meçhul!

Elımde kandıl, gözümde mendıl

Vefalı olmalı insan. Vefanın dersini Kur'andan; alemlerin muallimi, Gönüllerin Sultanı'ndan, O'nun nurlu ashabından almalı.

ahde vefa yiğitlikdir.

Geceye az kaldı. Ayrılık, gelini götürmeye gelen düğün alayı gibi kapımızda. Kimler ayrılmadı ki canından.

Al can! Bu heybe senin. Sol yanımdan bir parça kopardım senin için; ta özümden, ta közümden...

Nerdesiniz sözünün eri, özünü bulan insanlar nerdesiniz?

Vasiyetim olsun:

"Kalu Bela'ya vefasız olma"..

ahde vefa gösterenlere ne mutlu.

vefa, Dostu kırmamaya çalışmaktır.

Ah vefa nerdesin vefa!

evet yazı içinde gerçekten çok hoş tabirler var..

O güzel sözdeki gibi,,,

Giderken son bir defa Hakk'ın selamını esirgeme benden. Arkada kalanın gözü yaşlı olur, yüreği yufka, gönlü ince. Ben, içimdeki korla, bağrımdaki volkanla, öylece dağ gibi arkanda kalayım. Yapayalnız hecelerde kaybolan ben olayım. Sen sağlam adımlarla yarınlara yürürken, yıkıL. n ben olayım.

Ayrılığı, cennetten ayrıL. n Hz. Adem'e sor. Tufan'da oğlunu dalgaların pençesinde bırakan Hz. Nuh?a, Yusuf'u için inleyen Hz. Yakub?a, içindeki ejderle boğuşan Züleyha'ya, yüreğinin sesini susturmak için bileğiyle dağları oyan Ferhad'a, Şems için kavrulan Mevlana'ya, binlerce evladını gurbete gönderen Anadolu'ya, en çok da Resulü'nü Medine'ye gönderen o kutsal diyara, hasılı gidenin ardından bakıp kalanlara, ocak gibi yananlara sor.

Dostlarını daima vefa ile hatırla can! Arayan sen ol, bulan sen; tanıyan sen ol, kucaklayan yine sen. Kula vefası olmayanın Hakk'a vefası olmaz. Git ki, vefanın ter ü taze hüküm sürdüğü yeni bir hayata başla... Haydi daha fazla durma karşımda. Kurşun gibi bir anda al, ellerini benden. Su gibi aksın ellerin ellerimden.

Vefa yok, ahde hürmet hiç? Emanet lafzı bi medlul

Vefa nedir, bilir misin? Vefa arkanda bıraktığını, giderken yaktığını yabana atmamandır. Vefa; dostluğun asaletine, bir dua sonrası verilen sözlere, hayallere ihanet katmamandır. Vefa; ötelerin sonsuz mükafatı karşısında, cehennemi hafife almaman, ulvi güzellikleri dünyaya satmamandır.

İçtiği bir fincan kahvenin, kırk yıl hatırını sayan vefalı insanlar nerdesiniz? Şimdilerde görmediği iyilik, güzellik adına her ne varsa yapılan insanlar Brütüs rolünü ne kadar da çok benimsemekte? Ah ahde vefa nerelerdesiniz? Ahde vefanın imandan olduğunu bilen dost gönüllü insanlar nerdesiniz?

kalu belaya vefasız olmak...

Uğurlar olsun can!

Kaubelaya vefasız kılma beni karanlığımda boğma...

Ayrılıklar geceye benzer. Bütün yarınlar da sabaha can!

Akif'in diliyle:

vefa bizim orların gülü.. solmasın herdaim mutlulukla neşelenen yanakların kırmızısı gibi parıldasın..

iyi bilirim.. sevdiğin sana öl dedimi hemen ölmektir...

Vefasızlığım bir yerlerimde karanlığımda kalsın diyorum,,

Geride kalan, hep inleyendir ana misali, can!

Gecemde sana sokulmak istiyorum sessizce, başım eğmek, bir ben bir seccadem olsun birde akmayı başarırlarsa eğer gözüm yaşım olsun,, Birde birde bizi gören Sen...

Paylaşılan andır, zamandır, dönüşü olmayandır. PaylaşıLan hayattır can!

Ne tüyler ürperir ya RAB! Ne korkunç inkılap olmuş:

Yüreğini yüreğimde, gözlerini gözlerimde bırak da git. Beklemeden, bir kelime bile etmeden git. Canımı canımdan kopar da git.

Vefasız sevdalara düşürme beni...

Nerdesiniz bir vefa uğruna harap olup, türap olup gidenler ve çok bereketli bir devrin büyük insanları nerdesiniz?

Gecemde vefasızlıklarım var...

vefa öyle birşeyki bizi tüm bu günahların ağırlığından kurtarıp kanatlandırıp; o ezel ve ebed sultanının dergahının kapısına kadar ulaştıracak..

"Vefa bizim buralarında gülü olsun artık"...

Vefa; ötelerin sonsuz mükafatı karşısında, cehennemi hafife almaman, ulvi güzellikleri dünyaya satmamandır. çok hoş bir tabir..

o kapıdan içeri boynu bükükleri alırlar.. vefa insanının boynu büküktür her daim.. zira o ince insanın herkese vefa borcu vardır.. tüm tanıdıklarına bir açıdan kendini borçlu hisseder.. anlatması gerekipte anlatamadığı, yapması gerekipte yapamadığı, ihmallerini düşündükçe kamburlaşır.. zamanı çarçur etmekle zamana ettiği vefasızlığa sızlanır..