Sonra kırdım o kabuğu

Rahatladım, o rahatlığı yaşadım...

Olabilecek en dipten belirtiyorum.

Mucize

bu hayat denen saçma ve gereksiz ve anlamsız ve boş organizasyonda dört yaşındaki çocuğa tecavüz ediliyor.

Sonra kırdığım kabuğun dışında başka bir kabuk daha olduğunu farkettim

anladım. o zaman tekrar yazmalıyım:

Beklemeye başladım:

yansın cennet

Daha çok rahatladım, bu rahatlığı yaşadım...

Bir tane daha ve bir tane daha, en sonuncusundan sonra bir tane daha...

O kabuğu da kırdım, çok büyük bir çabayla...

değer miydi her şey, o çocuğun bir damla gözyaşına

Mucize diye bir şey yok, iyi diye bir şey yok

Fakat sonra farkettim ki; bir kabuk daha var...

Kabukları kırıyor ve rahatlıyordum

Bir kabuğun içinde yaşadığımı anladım

Fakat bu kısır döngü nasıl kırılacaktı?

Tekrar yazayım:

İyi diye bir şey yok.

İşte bu kadar basit. Biz yine de iyileştirmek için büyük çabamızı sarf edelim. Daha sonra her şey yerle bir olsun. Sonra biz her şeyi tekrar inşa edelim. Saçmalık.

Bu durum bir şekilde son bulmalıydı