Sen ona sayısız, hesapsız gelirsin değil mi Ey Sevgili Yar?

?İnsanlar uykudadır, öldükleri zaman uyanırlar? Allah`ım bizleri ölmeden evvel uyananlardan eyle Amin!..

Arıyorum. Arıyorum. İçimdeki yakınlığı arıyorum ey aşk; yakınlıktaki içimi, içimdeki içimi.

Meğer ehl-i Kur`an olmak, dünyada idrak edemediğimiz kadar büyük bir saadet ve saltanatmış! Keşke dünyadayken bunu bir nebze daha derinden anlamış olsaydık. Kendimizi tamamen Kur`an?a feda etseydik?

Ben garib, sen sahip,

Senin isimlerin lezzetidir dilimin,

Biliyorum, çünkü senin sevgin yasamdan iyidir,

Şimdi sessiz bir veda iklimine giriyorum. Anneme, babama, kardeşlerime, havada uçan kuşlara, güneşe, her şeye elveda!..

Bende günah, sende gufran,

Babam duymuyor beni. Demek ki insan yalnız doğuyor, zaman zaman yalnız yaşıyor, ve nihayet yalnız ölüyor. Hep yalnızlık macerası.

Allah?ım! bende acziyyet, sende Rahmaniyet,

Koşup duruyorum ey aşk, koşup duruyorum. Bir serseriyim, belki bir harabi; lakin yine de arıyorum. Arıyorum ey aşk, Nuh?un selamete ulaştıran gemisini. Kaf Dağın?da arıyorum; Hüsünle ve gayretle bütün dağları, ateşten denizleri geçtim, bir sahil-i selamete ermek için Nuh?u arıyorum. Ellerimi belki yanıma salıverdim, orada burada dolaşıyorum, sanki bir serseriyim. Fakat yüreğim içime açık, içimdeki semaya. Anka?yla hemdemim, halleşiyorum, dertleşiyorum, Yunusça konuşuyorum.

Sevgin içimizde hep uyanık kalsın!

?İlahi! O da benim ümmetimdendir. Mücrimdir, ama seni sevenlerdendir. Allah?ım! Onun bana muhabbeti vardır. Sırf senin rızan için senin sevdiklerini de seviyor. Ya Rabbi, sen beraat gecesinde şefaatin tamamını bana hediye etmiştin. Ben de ümmetimin beraatını istiyorum?

Ne zaman sesleneceksin bana?

Bu bizim mahallenin camisi. Geçen Ramazan?dan beri hiç uğramamıştım. Etrafındaki ağaçların yaprakları dökülmüş. Onlar da benim gibi sonbaharı yaşıyorlar. Demek ki ben, vakit gelince düşen bir sonbahar gazeliyim.

Bu sırada civarımdan gelen acı çığlıklar ile dehşete düşüyorum. Yılanlar, çıyanlar ve akrepler zevk-ü sefa içinde taze bir ölüyü görmenin iştihasi onları neşelendirmiş. Acaba bu haşerat hangi amellerin neticesi? Bir başka tarafta ise güzel kokulara müstağrak bir kimseye:?Hoş geldin ey Allah`ın salih kulu!? diyorlar.

Ve aşkınla yandığım bir anda canımı al,

Aman ALLAH`ım! Daracık mekanım artık beni dışarı fırlatıyor. Ruhum tekrar ten kafesine girdiriliyor. Aman ya Rabbi! Bu toprak olmuş bedenim ne çabuk da eski haline döndü. `ilk yaratmak mı kolay, yaratılanı tekrar yaratmak mı daha kolay?` fermanı ne azametli bir şekilde hükmünü icra ediyor?

Kuşların ümidi sen,

Ve hüzünlü hep ağlamaklı...

Ne güzel bir arzuyla ve rahmetin kokusuyla yağar yağmurlar,

Alıntı

Bu şaşkınlık, korku, ümit, hayret ve niyaz dolu gidişat devam edip giderken kulakları sağır edecek bir ses ile irkiliyorum. Bu ses?!.. Bu ses?!.. Kıyametin sesi?

Gökler dürülmüş, dağlar hallaç pamuğuna dönmüş. Her şey alt-üst. Kainat anarşi halinde. İnsanlık topyekün nereye koşuyor böyle? Eyvah o ne? Annem de babam da benden kaçıyor! Ama bu kaçış nereye? Bebekler ak saçlı ihtiyarlara dönmüş. Herkes kendi teri ile boğuluyor.

Sen, sonsuz aydınlıksın.

Aman Allah?ım! Olamaz! O yıkanıp kefenlenen ben miyim? Ama kefenlenen bensem şu havada uçan kim? Ben kimim? Neler oluyor? Anne, anneme gitmeliyim, sarılmalıyım ona, onun şefkat dolu göğsünde teselli bulmalıyım. Çok, çok korkuyorum. Anneee! Anneee! Olamaz, annem beni duymuyor! Bana sarılamıyor. Allah?ım nedir bu söylenen ağıtlar? Demek şu fani dünyadan ebediyen ayrıldım artık! Ama ya kaza namazlarım, helalleşmem gereken insanlar? Onlar ne olacak? Hayır, hayir ben bu uzun yolculuğa henüz hazır değilim?

Bir dost arıyorum ey aşk, bir dost. Kurbanla yakınlaşan dost? Kurbanla yakınlaştıran dost!

Bu sözün ardındaki hali anlatmaya dil, ifadeye kelime kafi değil. Kendimi yerlere atıyor, feryad ü figanla afv i merhamet için yalvarıyorum. Yetmiyor. Son çare Hazret-i Peygamber Efendimiz?e koşuyorum.

Tüm güzel sözlerimizi ve söyleşilerimizi katına kabul et.

Bizi onların yoluna kat.

Senin meleklerindir dualarımıza amin katan.

Üzerime çöken bilmediğim bir ağırlığın altında ezilirken yumulan göz kapaklarıma mukavemet edemediğim bir an?.. O ana kadar tatmadığım acılarla kıvrandım. Feryatlarım ciğerlerimi lime lime etti.

Onların ilerisinde de kendilerine cehennemden açılan pencerelerle kavrulan kimseler. Ahiretsiz yaşanan bir dünya hayatının acı ve kahredici neticesi. İmansızlık, ahlaksızlık, merhametsizlik ve daha nice kötü vasıfların hüsran dolu akıbeti?

Seni zikrettiğim zaman, evrenin de zikrini duyuyorum.

Şimdi ne haldeyim bilemiyorum?İçimde çok garip duygular var. Etrafıma bakıyorum. Her şey ve herkes, hem yabancı hem bildik. Hayret ne zaman değişti bu memleket böyle? Birçok gariplikler olurdu, ama böyle gariplik hiç görmemiştim?

Dost arıyorum ey aşk, dost.

Ki, ÖLÜM AŞKIMIN ADI olsun!

Ama sen, sen ey Rabbim!

O ne? Annemin bakıp durduğu az ileride buz gibi bir taşın üzerinde yatan biri var: Acaba kim? Şu ısınan bir kazan su da ne?

Bitkilerin neşesi, lerin rengi sen...

Yıpranmış hislerimizin mabedinden yalvarırız sana.

Yalvarırım bizi bir an olsun bize terk etme.

Ve biz daima seninle yaşayalım, seninle ebedi olalım!

Yıldızlardır seni müjdelerken göz kırpan.

Sen beni, kendine dost seçinceye kadar yaşat.

?Onun ümmeti olduğun şimdi mi aklına geldi? Dünyadayken ne yaptın?

Bir an o vücuda dökülen su ile irkiliyorum nur yüzlü bir teyze bir yandan abdest aldırıyor, bir yandan dualarına eşlik eden gözyaşlarını siliyor. Hala bir şey anlamış değilim. Şimdi o etten kalıbı beyazlara bürüyorlar. Cenazeyi şaşkın bir vaziyette seyrediyorum. Herhalde beyazların çok olduğu bir iklime seyahate çıkıyor. Bu arada annemin içli feryadını duyuyorum.?Ah güzel kızım! Gençliğine doyamadın, ah kızım? diyor ve benim ismimi telaffuz ediyor.

Ve susan bir toprak gibi bitkin kaldım.

Kalplerimizin hiç batmayan güneşisin.

Sanki senin adini çağlar.

En küçük bir hesabın görülmesi bana dünyadaki ömrümden defalarca daha uzun geliyor. Anlıyorum ki gerçekten de dünya, sanki bir aksam, bir kuşluk vakti kadar imiş ve bu haliyle o, hazin bir serap ve acı bir aldanış imiş!?

?Ya Resullallah, şefaatl Aman ey Rahmeten li?l-alemin..!?

Müminlerin kalbi sen! Rahim sen!

Kulaklarımı seni çağıranın ülkesine bıraktım.

Burası apayrı bir alem. Her tarafta değişik akisler, dünyadakinden çok farklı haller, şekilsiz vücudlar, vücudsuz şekiller. Burada her şey gözsüz görünüyor artik?

Dostluğunu verdiğin insanlar, gücümüz olsun.

Ey Rabbim! Bu ne dehşetli ve sessiz feryad ü figan ki kimse duymuyor?Bütün yakınlarım ve tanıdıklarım, son vazifelerinden sonra yanımdan ayrılıp beni yapayalnız bırakıyorlar.

Binbir manzara seyrediyorum. Bir cemaat geliyor ki, bütün mahşer halkı: ?Bunlar peygamberler mi? diye soruyorlar. Onlara deniyor ki: Hayır bunlar peygamber değil Allah için evlatlarını hafız-ı Kur`an yapan anne ve babalardır?

Ve ellerimi senin dergahına açtım.

İman, sevgi ve gözyaşının duygusunu canlandır

Dönüp duruyorum ey aşk. Durup dolaşıyorum.

Kalbimi senin yoluna koydum.

Güneş ve ay, senin nurundan almış nasibini.

Irmaklar senin hasretinden böyle çağlar,

Garip yolculuk! Ses korkak, sükut ise ürperişte?..

Çünkü elimde, dilimde ve kalbimde senin övgün olacak.

Bende cürüm, sende afüv,

Sevgiden öte bu Rabbim,

Seni bizimle birlikte söyler alem, hem her anında.

Az ilerde bir yerde doğum esnasında vefat eden bir anne ile iki yavrusunu kucak kucağa gömmüşler. Genç anne yavrularına sarılmış ve adeta: Yetim ellerinden tutarak iki öksüz yavrucuğumla, sana geldim ya Rabbi!? diyor.

Bir zamanlar babamın kucağındaydım, şimdi toprağın kucağında.

Deniz bu ayrılıktan deli, böyle dalgalı...

Tüm kalbimle arıyorum seni.

Yetişin imdadıma, ey gece karanlığında kıldığım namazlar! Ey okuduğum Kur?anlar, bana şefaat edin! Ey yardım ettiğim insanlar, dualarınızla bana yardım ulaştırın. Ey bir avuç amel-i salihlerim, bugün sizlere ne kadar muhtacım, yalnız sizlere? İşte kabrimi sayenizde bir ışık kaplıyor galiba. Güzel bir koku yayılıyor. Kabrim önce cehennem çukuru iken sonra cennet bahçelerinden bir bahçe oluveriyor.

Nihayet O Şefiu?l-müznibin, acıyor ve Cenab-ı Hakk?a iltica eyliyor:

Bir bilsen ey aşk, ah bir bilsen, evimin içinde ne denli putlar var. ?Padişah konmaz saraya hane mamur olmadan,? diyorsun İbrahim; duyuyorum. Lakin ey aşk, hangi kurban bizi paklar? Hangi koç? Şu var ki ey aşk, bir arınma, bir temizlenme, bir saflaşmadır aradığım. Biliyorsun, bana bir aşk gerek.

Ve insanların hiç bitmeyen duası sen!

Bir çukura indiriliyorum. Ey babacığım! İlk doğduğumda sen kucaklamıştın beni, yine kucakla; bırakma bani buraya! Üşüyorum? Beni hiç duymuyor musun? Gözyaşların ak sakalların ıslatıyor, sanki bugün biraz daha yaslanmışsın. Baba! Çıkma yanımdan!

Ruhum susamış suya...

Bu sırada birden açılan gözlerimle yatağımdan doğrulduğumda hala mahşer sahnesindeyim adeta. Yatağıma yatıp uyurken düşünmediğim bir hadis-i şerif, gördüğüm rüya neticesinde şimdi bana bütün sırrını açıyor ve beynimin her hücresine yankılanıyor:

Ben arsız ve günahkar, sen ise es-Settar,

Dost bir nefestir, dirilten ölü ruhları. Dost Halil?dir, dost İsa?dır, dost kainatın övüncü, alemin rahmeti ve bereketi Hakk?ın Habibi?dir.

Yeryüzü ve içindekiler. Allah`ın kendilerine bildirmesiyle ne var ne yok hepsini anlatıyorlar. Kırdığım mahzun bir kalp ve kapımda aç bıraktığım bir kedinin hesabi uzadıkça uzuyor.

Yeni geldiğim diyarda merakla beklemekteyim. Acaba rahmet melekleri mi gelecek azap melekeleri mi? Gelenlere soruyorum

Adaletinle değil, merhametinle gel bana.

Şeytanın hilelerinden uzak eyle,

Onun kabrinin ışıltısı gözlerimi kamaştırıyor. Hayretler içinde ona gıpta ediyorum. Acaba bu gülistan kokuları, hangi güzel ahlak ve amel-i salihinin esintisi?

Ne yangınlar var hanemde ey aşk. Bana ateşle dost olan bir İbrahim gerek. Arıyorum ey aşk. Yakınlaştıracak bir yol, yaklaşacak, yakına daha yakına ulaştıracak bir Burak, belki bir çıkış, belki bir yükseliş, belki bir umut, belki bir söyleyiş, belki bir iksir arıyorum.

Bundan sonra da sana gelecek, senden bekleyeceğim.

Arıyorum; içimdeki yakınlığı, yakınlıktaki içimi, içimdeki içimi.

Tahayyül edilemeyecek derecedeki kalabalığı izliyorum. Bugün güneş, insanları yakıp kavurmak, Arş da salihleri gölgelemek için aldığı emri ifa ediyor. Kimi beyinler sıcağın tesiriyle fokurduyor. Kimileri Arş`ın gölgesinde gölgeleniyor. O gölgeliktekilere bakıyorum. Nebiler, sıddıklar, şehitler, salihler, Allah için dost olanlar, mü?min kardeşlerinin yaralarına merhem olanlar, nefs engelini aşanlar var. Halleri ne güzel!

Görüyorum ki yalan değilim.

Bir zamanlar yağla balla beslediğim vücudum, şimdi toprak ehline yem olmakta.

Nolur yalnız bırakma bizi.

-alıntı-

Meleklerin hafifliğine kat bedenlerimizi.

Güneş senin sevginden böyle ateş, ay böylesine mahzun.

Mizandayım. Biri kara, diğeri ak iki defter var. Kara olan ne kadarda kalın! İlahi bir ekranda bütün hayatim en ince teferruatına kadar gözlerimin önünde. Ben sükut içindeyim. O an benden başka her şey konuşuyor. ?Bu gün sana hesap sorucu olarak nefsin yeter.? ayeti gerçekleşiyor.

O eşsiz incinin bu anne şefkatinden çok daha ötede olan merhameti beni gözyaşlarına boğuyor. Etrafa saçılan mis kokular arasında onun nuruyla yanan gözlerim kan çanağı halinde. O?nun ümmeti hakkındaki dua ve niyazlarına dahil olarak?amin? diyorum. Secdelere kapanıyorum:

Ve bu birlikle yeşert kalplerimizdeki ümidi ve neşeyi

İçimde bir yangın var ey aşk. Gönlümde od? Gözümde yaş. Gönlüm ateş. Gözüm nehir. Arıyorum ey aşk, içimdeki yangında, Ateşte yanmayan İbrahim?i arıyorum. Ararken göz çağlayanının eteklerinde ıslanıyorum. Ne o yangın, ne de o gözyaşı temizliyor gönül evimi. ?Saçma ey göz gönlümdeki odlara su!?

Soruyorlar:

Sonsuz rahmetinle yaralarımızı kapat.

Şimdi ne tarifsiz bir çaresizlik içindeyim. Beni tahta bir sandığa koyuyorlar. Bari üzerimi kapatmayın; ben karanlıktan çok korkarım aman, aman!?.

Nereye geldik? Şu görünen sırat köprüsü mü? O malum geçit. Cehennem üzerinden herkesin mutlak geçeceği kıldan ince kılıçtan keskin köprü. Sıra bana geliyor. Etraftaki feryadları duymaz bir haldeyim. İsimler okunuyor. ?Falan oğlu falanın kızı. Galiba çağrılan benim. İki kişi gelip kollarımdan tutarak götürüyor. ?Nereye götürüyorsunuz? diye feryat ediyorum. ?Mizana? diyorlar.

Sana AŞIĞIM.

tüm varlığımla senin yolundayım.

Yere yığılıyorum?

Namazım kılınıyor. Evet haklarını da helal ettiler. Bu son helalleşmede, adeta bir merhamet dilencisi oldum.

Günahlarımın ve isyanlarımın karanlığından mi uzaklığın?

Böylece ruhum doyacak, kalbim vuslatını bulacak.

Maşukun bin kere kapına gelmek ister,

Bir zamanlar yumuşak yataklardayken şimdi sırtıma soğuk taşlar batmakta.

Burası ne kadar da dar. Kemiklerim bir birine geçiyor. Ne annemden, ne babamdan, hiç kimseden fayda yok. Ne şiddetli ve korkunç bir an! Beni kim kurtaracak?

Dönüp dolaşıyorum ey aşk. Dolaşıp duruyorum.

İçimdeki içimi arıyorum ey aşk. İçimdeki içimde aradığım sensin. Aradığım sen. Sendeki beni, bendeki seni arıyorum. Ne bende ne sende, hem sende hem bende olanı arıyorum; bir teslimiyet, bir huzur, bir kabul ediş, bir kurban oluş, bir aşk oluş? Evet, arıyorum ey aşk; Aşk?ta aşıklık, aşktakii sema, aşktaki duyuş, aşktaki hissediş.

?Bu ne azametli gök gürültüsü, sizler de kimsiniz? Bu kadar sık sual sormayın biraz düşünmeme fırsat verin ne olur!?

Kalbim özler seni

Karanlıkları indirmiş olsak da biz senin beldelerine,

?Atın şunu cehenneme!..? dediler.

Bugün ne kadar sessiz koca şehir! Fakat birden bire bu sessizliği bozan şu yavaş yavaş yükselen bağrışmalar da ne? Ya gördüğüm acayip kalabalık? Acaba annem neden ağlıyor? Hemen yanına gideyim. Belki derdini anlar ve çare olurum.

Ölçtüler tarttılar. Hakkımda netice belirlendi ve:

Gözlerimi senin sevdiğin şeylere çevirdim,