Yani sen neyi kazandın? Ankara?da hükümet, gelin bir şey yapmayacağız dedi, geldin.

bunun için anayasal güvenceye gerek yok. başka dillerin edebiyat fakültelerinde bölümü var ya onun gibi bu da..

Ne var ki, bütün bu tiyatro boşunadır denemez. Devlet projesi diz çökmüş, başı öne eğik bir Kürde çözüm getirmek için olsa da açılımdan, çözümden söz etmekle on yıllardır tekrarlanmış olan?Kürdün yokluğu? teorilerini geri dönülmez bir biçimde mezara gömmektedir. Artık bu temelde şovenizm üretme çabaları gittikçe komik hale gelmeye başlamıştır. Kürtlerin Kürt olduğu kavrayışının kabul görüp dillendirilmesi, başka hiç birşeye gerek kalmadan Türkler de, onların da kendilerinin sahip oldukları haklara sahip olmaları gerektiği KORKUSUNU kendiliğinden üretmektedir. Bu durum, Türklerin sahip oldukları millet bilincinin zorunlu sonucu olarak kendiliğinden oluşmaktadır. Mesele şimdi tek bir millet olmadığımızın iyice bilince çıkmasında yatmaktadır. Onun içindir ki, ?tek devlet, tek millet, tek bayrak, üst kimlikte Türk milleti olma? teranesi tekrarlanıp durmaktadır. Ama bu mızrak bu çuvala girmez! Etnik lafına ya da modern ulus kavramlarına sığınarak varılabilecek hiç bir yer yoktur. Bu şans hiç değilse 25 yıldır ve daha fazlası da 80 yıldan fazladır geride kaldı. Kürtleri en başta inkar edip, 30 kez isyan etmeye zorlayıp, oluk gibi kan akıtıp, ardından da 25 yıllık bir iç savaş yaşadıktan sonra artık tek ulus adı altına girmek olanaklı olamaz. Bir ABD ve Amerikalı olma şansı çoktan harcanıp gitmiştir. Artık olabileceklerin en birleşiği iki uluslu bir devlet olmaktır. Buna karşı olacak olan bütün direnişler, Türkiye halklarına yaşatılan acıların devamından başka bir anlama gelmeyecektir.

?Arzu etmeyiz ama bu işi tamamen sil baştan yaparız?

Yorum yazan arkadaşlarda mutlaka zahmet gösterip okumalı..

Dünyadaki benzer örnekler hep bunu göstermiştir. Zorlanarak gerçekleştirilen bu tür barışlar yatışmış görünen iç savaşın yeniden patlamasına yol açmıştır. Bunun en iyi iki örneğini Kuzey İrlanda ve Bask sorunları oluşturur. Bu tarihlere bakarak neyin olup neyin olamayacağını görmek son derece kolaydır. Tabi bir de Kolombiya örneği vardır ki, bu da felaketin katmerlisini oluşturur. M-19 Gerilla hareketi Hükümetle anlaşarak silahlı mücadeleye son verdi ve yasal bir parti olarak siyaset sahnesindeki oldukça başarılı görünen yerini aldı ama fiziki tasfiyesi de çok uzun sürmedi. Bu anlaşmaya yanaşmayan FARC ve FLN?in hükümete güvenmemekle doğru yaptıklarını herkes gördü. M-19 hareketi 90?lı yılların ortalarında fiziki olarak tasfiye edildi ve silahlı mücadele hala devam ediyor.

Demek ki, ?değişim? konsepti meselenin temelini oluşturmakta ve öyle muhalefetin itirazları, Azarbaycan?ın sitemleri ile değişikliğe uğratılacak bir mahiyette değil. Tüm bu gelişmeleri ABD?nin yeni yönelimlerinden bağımsız olarak değerlendirebilmek olanaklı değil.

onun için mi yusuf ziya özcan kürt dili ve edebiyatı bölümleri açacağını, hatta bu bölümleri açmak için hoca yetiştireceğini söyledi?

Aslında ABD ekonomisi 2000li yılların öncesi ve başında da ciddi bir mali krizle yüzyüzeydi. Bu kritik duruma petrol üreten ülkelerden gelen bir dokunuş tam bir çöküşün başlangıcı olma sinyalleri veriyordu. Saddam?ın petrolü artık Dolar ile fiyatlandırmayacağı ve Irak?ın menkul servetlerinin Dolar yerine Euro?ya dönüştürüleceğini ilan etmesi, bu durumu tetikleme görevini gördü. Başlayan süreç başka ülkeleri de içine alarak ilerlemeye başlayınca ABD?nin Afganistan İşgalini, başarısız Venezualla darbesi ve Irak?ın işgali izledi. Böylece gelişen mali kriz zor yoluyla ertelendi; ama ancak beş yıl! 2008?in Eylül ayı önceden haberi verilen krizin patladığı tarih oldu. Kriz sadece ABD?nin saldırgan politikalarının mahkumiyeti değil aynı zamanda 30 yıldan fazla zamandır sürmekte olan Neoliberalizm egemenliğinin de iflası anlamına gelmekteydi.

Tam başarıdan başarıya koşulmakta olduğuna inancın kesinleşecek gibi göründüğü bir anda dünya kapitalizminin kabeleri depreme tutulmuş çürük binalar gibi sarsılmaya ve çökme işaretleri vermeye başlamıştı. Önce, Titanic?in batacağına inanmak istemeyenlerin güvenli edasıyla bir kaç banka piyasanın sihirli eline teslim edildi. Ama geminin yarısının çoktan su aldığının işareti gibi ABD?nin en büyük reassürans kurumu batma noktasına gelince burjuvazinin o güvenli, yukardan atan havası sönüverdi ve?devlet müdahalesi olmazsa mahf oluruz? yakarışları sermaye dünyasını teslim aldı.

?Elindeki silahla Kandil?den inip sınır boyunda mütevazı bir karakolu basmaktan başka neyi başardın?

Zaman geçti; Dünya 1929?dan beri yüzyüze geldiği en büyük krizi yaşarken başbakan yine Demirel?le olan yarışına devam ederek bu?krizin bizi teğet geçeceği? müjdesini verdi. Teğet kavramı yeni bir içerik kazanmıştı: artık?teğet? bir çembere bir noktada değip geçen doğru değil, yüzbinlerce hatta milyonlarca yeni işşiz, iflas eden fabrikalar ve iddiaların tersine ekonominin küçülmesi anlamına gelecekti. İşte memleket teğet krizle böyle kavrulurken Başbakan, Obama?nın iktidar olup Irak?tan kuvvet çekeceğini ilan etmesini takiben ortaya çıkacak yeni durum ve bu durumun icap ettireceği yeni görevleri gözönünde bulundurarak, ?Farklı etnik kimlikte olanlar ülkemizden kovuldu. Bu aslında faşizan bir yaklaşımın neticesiydi? diyerek tarihimizin acılı sayfalarına el attıktan sonra yeniden?Kürt meselesinde açılıma? döndü. Bu kadarla da kalmadı, ondan önce?Ermenistan açılımına? girişti.1 Yetinmedi, ?Suriye açılımını? gerçekleştirdi; sınırlar açıldı, vizeler kaldırıldı ve güçlü bir siyasi iktisadi ve askeri işbirliği başlatıldı. Ve başbakan bir adım daha atıp Bağda?ta kadar giderek?tarihi 48 anlaşmaya? imza attı.

Bölgede ilişkiler yeniden düzenleniyor

anayasa güvencesi nedir?

Hükümete göre açılım: ?Milli birlik ve beraberlik? adımıdır; açılım, ?Türkiye?nin tek devlet, tek millet, tek bayrak altında bütünleşmesidir?; onun için de açılımın sınırlarını belirleyen kırmızıçizgiler baştan bellidir: 1-Anayasal güvence yok; 2-idari özerklik yok; 3-anadilde eğitim yok. Ama başka her şey var! Bu kırmızıçizgileri çizdikten sonra artık geriye birşey kalmadığını anlamak için ya ebleh ya da Türk şovenisti olmak gerekir. Pekala, bu kadar tantana niye o zaman? Hiç bir şey yapılmayacağı baştan belli ise yaratılan bu gerilimlerin anlamı ne? Denebilir ki, ekonomik krizin yarattığı sıkıntıların görülmesini engellemek. Gündem değiştirmek vs vs. Bu çok zayıf ve irdelendiğinde böyle bir amaç için fazla riskli bir adım olur. Meselenin Kürtlerle ilgili bir yanı olmasa pandoranın kutusuna benzeyen bu kutunun açılmasını kimseler istemezdi. Gündem değiştirmek için başka işler bulunurdu. Örneğin dış düşmanlar retoriği, komşularla gerilim ilişkileri yaratmak, Ermeni meselesinde de?açılım?dan söz etmek yerine Hallaçoğlunu göreve davet etmek tercih edilebilirdi. Bütün bu tür mevzularda hükümet tersine bir yol izlemekte olduğunu çoktan ortaya koydu. Kürt meselesinin kendiliğinden Krizle ilgili tepkileri örtme özelliği bulunmaktadır, ama bu bir yan ürün olarak ortaya çıkmaktadır.

Kürt açılımının bir tasfiye planı olduğunu ve PKK?nin verdiği iyi niyetli yanıtın Başbakan tarafından?biz üzerimize düşyeni yaptık, hadi artık sıra sizde. Silahları bırakıp gelin ve teslim olun? diyeceğini söyledik. Ve olay tam tamına böyle cereyan etti. Kimseyi tutuklamadılar ve ardında da Kürtlerin sevincini gırtlaklarına tıkmak istercesine?şov yaptıklarını, Türkleri, çoğunluğu rencide ettiklerini, Türkl ordusuna karşı zafer işaretleri yaptıklarını? iddia ederek kurt kuzu hikayesini anımsatır işler çevirmektedirler. Kürtlerin sevinmeye, evlatlarını kucaklamaya hakları yoktur. ?Onlar?büyük Türk milletinin? gösterdiği alicenaplık karşısında başlarını eğip oturmalıdırlar! Unutmasınlar ki, azınlıktırlar ve çoğunluğun lütfuyla bir takım haklara kavuşmuşlardır!? Söylenen tam anlamıyla budur. Neden böyledirler? Çünkü Cumhuriyetin kuruluşundan beri Kürtleri yok saymanın sonucu hiç bir zaman gerçekten?kardeş?, kendi kimlikleri içerisinde eşit insanlar olarak görmemişlerdir. Bütün?kardeşlik? nutukları iki yüzlülük ifadesidir. Onlar daha cumhuriyetin ilk yıllarında İsmet İnönü?nün hazırladığı?Doğu Raporu?nda ortadan kaldırılması gereken bir tehlike olarak tespit edilmişler ve yok edilmeleri, zorla asimile edilmeleri için nelerin yapılması gerektiğine ilişkin planlarla ömür tüketmişlerdir. Bu alışkanlık, ?Kürt realitesini? tanıma sözlerine rağmen terk edilememektedir. Benimsenen yönetim biçimi böyle bakmayı kendi zorunlu sonucu olarak onlara dayatmaktadır. Değişmesi gereken en genel çerçevesinde olduğu gibi en küçük detayında da yönetim ilişkileridir.

Liderin hala İmralı?da yatıyor.

ABD Irak?ta güç indirimine gideceğini daha Bush zamanında ilan etmişti. Doğacak boşluğu birşeylerle doldurmak zarureti vardır. Öyle olmadığı takdirde ABD?nin yürüttüğü bütün işgal operasyonu, Baas?ın ve Saddam?ın tasfiyesi, İran?ın bölgede egemen güç olması için yapılmış olacaktır. İran?ın başının belası Saddam ortadan kalıdrıldıktan sonra Irak?ta iktidarın egemen gücü olarak Şiiler öne çıkmış bulunmaktadır ve Şiilerin iyi bir ABD işbirlikçisi olacağının garantisi yoktur. En önemli şii liderlerden Muktada el Sadr İran?la işbirliğine yakın bir akımın temsilcisi konumundadır. Bu durumda ABD?nin Irak üzerindeki denetiminin zayıflamasıyla birlikte İran-Irak ilişkilerinin hızla gelişmesi ve bölgede ciddi bir Şii devletler ağırlığının oluşması olanıklıdır. Bu durum aynı zamanda ABD?nin karşısına pazarlık gücü yüksek bir muhatabın dikilmesi anlamına gelecektir. İşte ABD bu durumu engellemek istemektedir. Ya kendisi orada oturur engeller ya da bölgedeki sağlam güçleri aracılığıyla bu işi yapar. Bu sağlam güçlerin başında gelen iki ülkeden biri TC devletidir. Diğeri de malum İsrail. İsrail?in Irakta böyle bir görevi yerine getirmesini beklemek mümkün değil. Elbette ABD?nin her yerde işbirlikçileri vardır. İran?da, Suudi Arabistan?da, Ürdün?de, Irak?ta, Kürtler arasında, Mısır?da, Lübnan?da ve hatta Suriye?de. Ama bunların hiç biri bölgede İsrail ve TC gibi iş göremezler. İşte TC?nin bölgede yürüttüğü tüm barışçı girişimlerin amacı böyle yeni bir dengeyi oluşturmak ve bölgeden ABD işbirlikçiliği çerçevesinde mümkün olan en fazlasını koparabilmektir. Bugünkü barışçı retoriğin yarın tam anlamıyla bir saldırganlık politikası olarak bize döneceğine hiç kuşku yok.

doğrulamaktadır

Açılımdan, barıştan, çözümden söz ederken, barışılacak tarafı suçlu olarak görmeye devam etmek, ?terörün? tasfiyesinden, teslim olmaktan, pişmanlıktan bahsetmek, meclisten sınırötesi operasyon için karar çıkarmak, barış gurupları gelirken Kandili bombalamak, ülkenin dört bir yanında PKK?ye, DTP?ye karşı operasyonları sürdürmek, DTP yönetiminin yarısından fazylasını, aktif üyelerinden 400?ünü tutuklamak hiç de barışmak, açılım, çözüm kavramlarıyla bağdaşmayacak girişimlerdir. Daha önceki benzer durumlarda endişe sahipleri sürekli şu savaş gerçeği ile teskin edilmeye çalışıldı. Savaşan ordular ateşkes imzalayacakları zaman son saldırılarını en yüksek düzeye çıkarır ve en avantajlı konumda ateşkes imzalamak ister; Böylece barış görüşmeleri sırasında elde karşı tarafa verebilecek yeteri kadar fazlalık puan bulunsun. İşte TC devleti de barış imkanlarının ortaya çıktığı durumlarda bu durumun ruhuna uymaz görünen böyle saldırılara girişmektedir. Bu bile barışın yakın olduğunun habercisidir. Esasında çok mantıklı görünen ve birçok savaşta da yaşanmış olan gerçeklik budur. Ama bunu her savaşaşın mutlak bir kuralı gibi görmek ve hele de her şiddetlenen saldırının barışın habercisi olduğu gibi akıl almaz bir önerme üretmek doğru değildir. Ve bu tespit bir iç savaşta en az geçerli olabilecek olan bir tespittir. Devlet sınırlarıyla birbirlerinden ayrılmış olanların birbirlerine karşı tutumlarıyla, bir iç savaş içerisinde olanların birbirlerine karşı olacak tutumlarını eşitleyen bir anlayışla meseleye yaklaşmak doğru olmaz. Eskiden savaşmış ve barışmış iki komşu olarak yanyana yaşamakla aynı evin içinde birbirini öldürüp ondan sonra barışık olarak o evin içerisinde yaşamaya çalışmak aynı şeyler olarak görülemezler.

Başbakan muhalefetten gelen tepkilerin altında ezilip yaptığına pişman olmuş gibi tehdit ediyor:

yetiştirmeye gerek yok kürtlerin kürt dili ve edibiyatı üstüne yetişmiş kadroları mevcuttur yıllardır kürt dili ve edebiyatı adı altında çalışma yüreten enstitüler vardır ve sayısız mamoste yetiştirmişlerdir

devlet aristokrasinin 2007 yılında bu söylemi açılımı kaçılım olduğu

adam dün gece dedi demek

Erdoğanın?van minut? şovu, Gazze şeridindeki çocukları hatırlaması-ki bu hatırlatmadan sonra bile Abdullah Öcalan?a?bebek katili? diyenlerin Kürdistan?da katlettikleri çocuk ve bebek sayısı, kimlerin bebek katili olduğunu gösteren bir kanıttır-İsrail?i Konya?da yapılacak tatbikattan çıkarması, tek millet iki devlet şiarına rağmen Azarbaycanın serzenişlerine bakmaksızın Ermenistan?la ilişkilerin geliştirilmesi yoluna gitmesi, Suriye ile vizeyi kaldırıp sınırları açması, ekonomik ve askeri işbirliğini geliştirmesi, Irak?la 48 anlaşma imzalarken TC?nin kırmızı çizgilerinin başında gelen Güney Kürdistanı tanıma yoluna gimesi, Pakistanla ilişkileri özelleştirme imkanlarını ararken İran?la ortak ekonomik faaliyetleri geliştirmenin imkanlarını araştırması, İran gazını birlikte çıkarıp Avrupaya pazarlama planları yapması, TC?nin tek başına altına girmeye cesaret edemeyeceği çaptaki büyük ve genel bir planın uygulamaya sokulmuş olduğunu ayan beyan ortaya koyuyor. Gelişmelerin çapına bakıldığında, gelişmeler sanki Türkiye?nin eksen değiştirmekte olduğuna işaret ediyor; Gelişmeler başka faktörler gözönüne alınmadan değerlendirilmeye kalkışılsa TC?nin Batı?yı bırakıp Doğu?ya yöneldiğini söylemek mümkün. Ama gelişmelerin böyle değerlendirilmemesi gerektiğine Obama?nın Erdoğan?a Newyorkta gösterdiği yakınlık, özel görüşme talebi ve TC?yi ilk ziyaret edilecek ülkelerin başına alması işaret etmektedir. Ama bunca önemli sorunu işaretlerle yorumlamak yerine, dünya ekonomik krizi, Neoliberalizmin çöküşü, ABD?nin Afganistan ve Irak?da uğradı hezimetlere bağlı olarak benimsediği yeni yönelimler parametreleri ile düşünmek, gerçeği görmekte daha sağlam bir zemin sunar.

Ertuğrul Özkök aşağılayıcı bir hava içerisinde Kürtlerin sevincini boğazına tıkmak için soruyor:

Sosyalistlere, demokratlara düşen temel görev; Kürt halkının eşit haklara kavuşmasının önüne engel olarak çıkarılan teslimiyet planlarının yol olmadığını ve gerçek barışın şartlarının ancak ve ancak kardeşlik ilişkisine gerçekten zemin sağlayacak bir eşitlik temeli olduğunu Türk halkına ısrarla anlatmaya devam etmek olmalıdır. Devletin yürüttüğü politikaların, emperyalizmin çıkarlarının gerçekleştirilmesi adına, Kürt özgürlük hareketinin örgütlülüğünün ortadan kaldırılmasına yönelik olduğunu, bunun da Türkiye halklarına yeniden kirli savaş olarak geriye döneceğini anlatmak olmalıdır.

SOSYALİST PARTİ MERKEZ YÜRÜTME KURULU

Neden önce Kürtler teslim oluyor da, devlet hiç bir adım atmıyor. Sadece açılım yapacağını ilan ediyor ve teslim olanları serbest bırakıyor. Kürtler eğer hiç birşey elde etmeden bu kadar can verecekdiyseler neden giriştiler bu işe? Bu silahlı mücadele olmasa idi acaba Kürt sorunu bir sorun olarak kabul edilecek miydi? Kürtlerin Türk ırkından olduğu?bilimsel hakikatini? Kürtlerin de kabul etmesi için şiddet dahil aynı politikalar devam etmeyecek miydi? Şurası açıktır ki, şiddetin durdurulamayacağının anlaşılması Kürt meselesini Kürt meselesi olarak adlandırmayı sağladı, ama henüz çözümü için sağlam bir zemin yaratmadı. O zeminden kaçmak için sürekli Kürtlerin önüne?şiddete başvurmasalar, ya da şiddetten vazgeçseler çözümün olacağı? getirilmektedir. Şiddetin olmadığı zamanlarda bu iş hiç de böyle ele alınmadı. Şimdi neye güvenilecek? Üstelik kaç başbakan?Kürt realitesini tanıyacağını? ilan ettikten sonra arkası boş çıktı. Hem de mevcut başbakan bu meseleyi çözeceğini yıllar önce ilan etmişti ama hiç tereddütsüz başladığı noktaya dönüverdi. Şimdi de Kürtler aynı biçimde tehdit edilmektedir: ?Başa döneriz haa!? Zaten Kürtlerin de korktuğu tam budur. Dayatma gücünün olmadığı durumda herşeyin başa döneceği. Sorunu çözeceğim diyen Erdoğan meseleye terör sorunu diye yaklaşmaktadır. Geri kalanlar ise zaten bu kadarının bile?vatanı bölme eylemi olduğunu ve hatta kendilerinin dağa çıkacaklarını? ilan etmektedirler. O zaman kürtler neden güvensinler; Nasıl inansınlar demokratikleşme olacağına? Kim yapacak bu demokratikleşmeyi? Kürt Özgürlük Hareketinin silahlı mücadele iradesi üzerlerinden uzaklaştığında, sorunu da rafa kaldırmayacaklarının en ufak birgüvencesi mi var?

1 Türk Tarih Kurumu tarihi bırakmış?ermeni katliamını yalanmala aparatına? dönüşmüş ve bu alanda sayısız?eserler? verir iken birden Tarihçi kılığında dolaşan yalan makinası Hallaçoğlu kurumun başkanlığından alınıverdi. Kısa zaman sonra da?ermeni açılımı? haberini aldık. Yani iş son anda ortaya çıkmamış epey bir zaman öncesinde planlanmıştı.

Irakta Şiilere karşı bir ağırlık yaratabilmek için Kürtlere ihtiyaç vardır. TC uzun zaman Kürtlerin devlet olarak varlığını tanımak istemedi. Buna karşı kırmızıçizgimiz deyip durdu. Nihayetinde ABD?nin siyasi-iktisadi baskı ve ikramları TC?yi Kürt varlığını tanımaya razı etti. Ancak mesele bu kadarla bitmiyordu. Güneyde Kürtlerin varlığını tanımak kuzeydeki Kürtleri de bir biçimde tatmin etme zorunluluğunu dayatmaktaydı. Güneyde işbirliği, Kuzeyde savaş ilişkisinin uzun vadede sürdürülebilmesi olanaklı değildi ve bu bütün bir Ortadoğu politikasının batağa saplanması anlamına gelebilirdi. Onun için Kuzeyde de Kürtleri zoraki tatmin edecek bir politikanın ortaya çıkması gerekirdi. İşte açılım bunun içn bir zorunluluk haline geldi. Açılımı zorunlu kılan elbetteki esas faktör Kürt halkının verdiği mücadeledir. Ancak devleti?çözüm? doğrultusunda bir konsept oluşturmaya, adım atmaya zorlayan ek faktörler de işin bugün bu kadar yüksek sesle dillendirilmesine hayati katkılarda bulunmaktadırlar. ABD?nin dünya enerji kaynakları ve bunların ulaşım hatlarını denetim altına alma konusundaki hesapları Kafkasların denetimi açısından Ermeni açılımını zorlarken bu enerji hatlarının geçiş noktasını oluşturan Kuzey Kürdistan?ın da güvenlikli bir bölge olmasını şart koşmaktadır.

Başbakan bir tarihte Diyarbakır?a gidip?devletin hata yaptığını, Kürt sorununun kendi sorunu olduğunu? ilan etti. Sonra muhtemelki asker tepkisine dayanamayıp, demogojide Süleyman Demirel?i yaya bırakacak bir?ustalıkla? ?düşünmezseniz Kürt sorunu da olmaz!? deyip işin içinden çıktı. Çıktı ama çekilen acıların devamından başka bir şeye de hizmet etmemiş oldu.

Buradan çözüm çıkmaz!

Her şey olumsuz değil

Kriz öylesine derindi ki, ABD, tarihinin en akıl almaz işlerinden birine başvurarak elli yıl önce köpeklerle eş tuttuğu siyahlardan birini devletin başına gecirmekte tereddüt etmedi. ABD imajının yenilenmesi, yeni politikalara yönelinmesi ancak böylesine radikal bir başlangıçla mümkün olabilecekti. Ne var ki içine saplanılan bataklık öylesine derindi ki, bir çırpıda içinden çıkmak mümkün değildi. Afganistandan hemen çıkılsa Taliban bir kaç ay içerisinde iktidarı geri alacak görünmekteydi. Irak?tan çıkmak ise daha beter bir durumun oluşmasına yol açabilirdi.

yaptığı açıklama suyu bulunadırmaktan öte birşey değildir

İşte bu duygularım yüzünden dağdan inme olayının irkiltici bir şova dönüştürülmesi beni ürkütüyor?.

?Arkadaş, bu neyin zafer işareti?

Açılım projesi hiç bir somut adıma tekabül etmiyor olsa da artık dönülmez bir noktaya ulaşıldığının ilanı anlamına da gelmektedir. Bu noktada artık ya Kürtler de millet olarak Türklerin sahip oldukları hakların hepsine sahip olurlar ve eşitlik temelinde yeni bir hayat kurulur ve sorun birlikte çözülmüş olur. Ya da TC devleti böyle bir eşitliği reddetme temelinde davranmaya devam edip tüm Kürtleri ortadan kaldırarak meseleyi?çözer!? Tüm Kürtleri ortadan kaldırmak? Yani, hepsini öldürmeyecek olsanız bile asgari yirmi milyon insana saldırmak; yirmi milyonun hayatını tehdit eden bir girişimde bulunmak? Akıl almaz bir durum! Dünyanın bugünkü ilişkileri içerisinde böyle bir Türklük dünya üzerinde var olabilir mi acaba? Böyle bir girişime onay veren bir halkın kendisinin yüz yüze geleceği felaketi düşünme kabiliyeti yok mudur? Dünyanın altüstü olduğu, toplumların birbirine girdiği, haritaların yeniden çizildiği bir dönemde, Ermeni halkına karşı girişilmiş olan soykırımın hesabının bugün bile verilemediği ve daha hesapta, Asuri-Süryani, Rum halklarının katledilmelerinin faturalarının beklediği biliniyorsa, Kürtlere karşı böyle bir girişimde bulunmaya kalkışmak henüz akli melekeleri yerinde olan birilerinin girişebileceği bir iş olamaz.

Kürtler teslim alma girişimine hayır dediler

devlettin barış diye kast ettiği iradesiz, örgütlüğü olmuyan devlete muhalefet olmuşturmuyacak bir kürt toplumyla uslaşı isteğidir örgütlu hiç bir kürtün ve siyasi soyleme sahip bir ferdinin bile kabul görülmüyeceğidir

Çözüm konusunda bir?devlet projesi? artık yarım yamalak da olsa ortaya çıkmış bulunmaktadır. Bu kollektif hakları reddeden bireysel haklar çerçevesinden oluşan bir çözümdür. Ancak bu çözüm türünün hak olarak geride bıraktığı tatmin edici pek birşey yoktur. Bu çözüm?Türk devletinin, milletinin?HASSASİYETLERİ? üzerine kuruludur. Bu hassasiyetler ise tamamen şovenist temellidir. Onun içinde çözüm adına geriye pek birşey kalmamaktadır. Proje yarım yamalak olduğu için de taşıdığı bu zaaf, gerçekten bir çözüm isteyenlerce de pek fazla görülmemektedir. Aslında Türk şovenizmi bu toplumu öylesine sarmıştır ki, devlet projesinin?Kürt sorununun çözümü? adını taşıması bile demokratımsı olanlarda işin sahiden çözülmek istendiği inancını üretirken, şovenizmden gözü dönmüş olanları da?vatan bölünüyor? telaşına sürüklemektedir. Elbetteki kimileri de bu telaşın büyümesinden özel yarar beklediklerinden işin esasını görüyor olsalar bile şoven hezeyanları körüklemeyi bu dönemin özel politik görevi olarak benimsiyorlar.

Öteki liderlerin desen, beyazlaşmış, dökülmüş saçlarıyla, demeç vermekten başka bir şey yapamıyor.

2 Açılım işleriyle görevli koordinatör bakan Beşir Atalay uyarıyor:

Bu arada birden farkettik ki, TC?nin kırmızıçizgilerinden birini oluşturan, ?Güney Kürdistan?da bir Kürt devletinin kurulması? da - ne iyi ki,- ortadan kalkmış; Türk şirketleri buraya doluşmuş ve eski?aşiret reisleri? diye aşağılanan Kürt önderleri devlet başkanı olarak kabul görmeye başlamış. Bu arada Azarbaycan?la ilişkiler?Ermenistan açılımı? dolaysıyla gerilmiş olsa bile bu politikalarda önemli bir değişiklik söz konusu edilmedi. Hepsini aşan bir gerçek de, PKK?lilerin sınırdan girişlerindeki kitlesel karşılamaların yarattığı hezimet duygusuna kadar Askeriye yönünden hiç bir tepkinin gelmemesi, tersine sürecin desetklendiğine ilişkin beyanların oralıkta dolaşması oldu; böylece?demokratlara? askerler de katılmıştı! Kimi teorisyenlere göre bir zamandır ki, Kürt sorununda çözümsüzlüğe karşı olan artık?demokrat? oluyordu!

?Kürt açılımı? hangi durumda ortaya atıldı?

Demokratikleşme kılıfı altında tasfiye

nasıl yetiştirecek? kürtçe güneş dil teorisini mi öğreteck :))))

Süren kirli iç savaş meseleyi bu doğrultuda gittikçe dahada keskinleştirmektedir. Kirli savaş sürdükçe Kürtler artık hiç bir şekilde Türk adı altında anılmak istememe konusunda pekişirken, Türk devleti altında durmaya da itirazlarını yükseltmeye devam edeceklerdir. Kürdün talebini görmemezlikten gelmenin, o talepleri sürekli şiddet yoluyla bastırmaya ve sonunda da teslim almaya kalkışmanın bedeli bundan başka birşey olamazdı. Savaş uzatıldıkça bırakalım tek bir üst kimlikte bir araya gelmeyi, tek bir siyasal yapı içinde kalmakda olanaksızlığa doğru ilerlemektedir. Abdullah Öcalan?ın çağdaş gelişmeleri göz önünde bulundurarak bir arada olmanın şartlarını sürekli üretmeye çalışması, ayrı devlet kurmaktan vazgeçmiş olması, TC devletince Kürtlerin zoru görünce gerilemesi olarak kabullenilmekte ve zorun devamıyla en aza razı edilebilecekleri bir duruma ulaşılabileceği umudunu yaratmaktadır. Ancak Öcalan?ın birlikte olmak için geliştirdiklerine bakarken, aradan birliği nelerin engellemekte olduğu ve bir noktadan sonra artık kendisinin söylediklerinin geçersiz olacağına da işaret ettiği gözden kaçırılmaktadır.

O zaman geriye bir tek seçenek kalmaktadır: Başbakan? başa döneriz, ha!? dese de, geleceği yer aynısı olacaktır. Üstelik kaçırılmış yeni fırsatlarla aynısı. Dün bu yapıldı ve Türkiye bundan sadece kaybetti; Kazandığı hiç birşey olmadı. PKK?nin 1993?te savaşı bitirmeye niyetli olduğunu ilan ettiği günden beri TC devletinin yaptıkları tam da başbakanın dediği gibidir. Habire başa dönülmektedir. Ama bunun sorundan kurtulmaya hiç bir faydası olmadığı gibi yeniden çözüm laflarının edildiği noktada devlet kendisini daha da çaresiz ve dünya ve kendi halkları gözünde daha tutarsız bir konuma düşürmektedir. Devletin kendi içindeki çürüme artmakta, çeteler ortalığı sararken devlet kurumları arasındaki çelişkiler, uyumsuzluklar büyümekte, darbe, cunta, ergenekon kavramları içerisinde?en güvenilir kurum? olduğu tekrarlanıp duran Ordu, gün be gün halkın nazarında bunu iddia edemeyeceğini kendi raporlarında ifade edecek duruma sürüklenmekedir. Ezilenlerin mücadelesi zalimleri kendi içinde birbirine düşürmüş durumdadır. Sırf bundan kurtulabilmek için bile soruna çözüm getirmek kendisini dayatmakadır.

Bugün Kürt realitesini tanıdıklarını, bu realite çerçevesinde soruna çözüm bulma durumunda olduklarını söylemelerine karşın ağız birliği içerisinde Kürtlere?akıllı olmaları? gerektiğini anlatmakta ve?verinlenle yetinmesini bilmeleri? salık verilmektedir.2 Aslında meselenin ne olduğunu Başbakan Erdoğan en başından söylemişti, ama nedense akıntıyla gitmek zaman zaman kimilerinin hoşuna gitmektedir. Keşke öyle olabilseydi; şimdiye kadar ödenen bedeller yeterli olup bu mesele demokratik biz çözüme kavuşabilseydi. Ancak amaç ne demokrasidir ne de kardeşçe yaşamak. Sözkonusu olan sadece ABD emperyalizminin amaçlarının gerçekleştirilmesi ve bundan Türkiye?ye pay çıkarmak için atılan adımlardır.

Çözüm denilen işin kollektif hakların reddi temelinde, kalan bireysel hakların tanınması olarak tasarlanmış olması haliyle?bu çözüm biçiminin? üreteceği tepkilerin ortaya konulmasını engelleyecek bir çerçeveye kavuşulmasını da gerekli kılmaktadır. Yani Kürtler bugünkü örgütlülüklerini mutlaka kaybetmeliler ve?çözüme? tepki vermeyecek, tersine destek verecek bir başka tür örgütlülüğe geçmelidirler. İşte bunun içindir ki, DTP?den?terörü lannetlemesi?, ?PKK?nin silah bırakıp teslim olması? AÇILIMIN ÖN ŞARTI OLARAK istenmektedir. Eğer reformlar devrim mücadelesinin yan ürünleri olarak ortaya çıkıyor iseler, reformu yapanın niyetinin de o devrimci gelişmeyi durdurmak olması kadar normal bir yaklaşım olamaz. Yani?devlet projesinin? PKK?nin yarattığı devrimci havayı dağıtmadıktan sonra, devlet açısından reform olarak hiç bir anlamı olamaz. İşte bunun içindir ki, Kürt halkının taşıdığı en ufak bir devrimci havaya tahammül edilememekte ve hemen tahrik olunmaktadır. Onun içindir ki, barışın gerçekleşebileceğinin bir umudu olarak ortaya çıkan?barış gruplarının Türkiye?ye gelmesinin? yarattığı sevinç ve kutlama havası, devlete tüm müştemilatı ile tahrik olarak gelmekte bir yenilgi sendromu yaratmaktadır. Çünkü istenen Kürdün başı dik olarak gerçekleşecek bir çözüm değil, Kürdün diz çöktüğü, affedildiği, yani suçlu olduğunu kabul ettiği ve bunun sonucu olarak da verilene razı olacak bir ruh hali içinde olmasıdır.

Yazının hepsini okudum, oldukça kapsamlı bir yazı olmuş. Gerçekten dikkatlice okuma zahmetinde bulunanlar için kafa açıcı bir yazı. Açılım, ABD'nin kafkasya ve ortadoğu planları ile birlikte ele alınmış, ortaya konulan analiz oldukça başarılı.

Barışmanın söz konusu edildiği momentte birbirine saldırmaya devam edenlerin bilmeleri gereken gerçek, aynı evin içerisinde yaşama imkanlarını tüketiyor olduklarıdır. Teslim almakla, barışmak birbirinden ayrı şeylerdir. Teslim alınanla aynı evin içinde huzur içinde uyumak mümkün değildir. Teslim alınanın bulacağı ilk zaaflı durumda?intikamını alacağını? ne teslim alan ne de teslim olan aklından çıkaramaz. İşte bu gerçeğin bilinmesi dahi barış ve kardeşlik ortamının kurulmasını imkansız kılmaya yeter. TC devleti barıştan, kardeşlikten söz ederken, attığı her adımla karşı tarafı teslim almaya en azına razı etmeye uğraştığını ortaya koymaktadır. Bu yoldan ilerleyerek herhangi bir barışma durumu ortaya çıksa bile, bunun geçici olacağına asla kuşku duyulamaz.

Meselenin temelinde Kürt sorununu?çözme zorunluluğunun? yattığını 25 yıllık savaş sürecinin kendisi ortaya koymaktadır. Ancak bu?çözümü?ün ne olacağı meselesi işin can noktasını oluşturmaktadır. Çözüm Kürtlerin istediği bir biçimde, yüzyıldır yüzyüze bulundukları adaletsizliğin ortadan kaldırılması biçiminde mi olacaktır, yoksa TC devletinin istediği ve belirlediği bir biçimde mi? Hükümetin açılım politikası işte bu ikinci temelde ortaya çıkmaktadır. Kürtlerin ne istediğine aldırmaksızın, onları muhatap olarak kabul etmeden kendi bildiğince sorunu çözmek! O çözüm nedir? Buda devlet tarafından çoktan ilan edilmiştir: Tek devlet, tek millet, tek bayrak altında hiç bir kollektif hakka izin vermeksizin, bireysel haklar temelinde çözüm! Böyle bir milli mesele çözümü var mıdır? Şimdiye kadar Dünyanın hiçbir yerinde buna rastlanılmadı. Demokrasinin gerçekten tüm bireysel hakları garanti altına aldığı rejimlerde, ayrıca milli mesele demeye gerek kalmadan milli sorunların çözülme örnekleri vardır. Ama bu demokrasiler öylesine geniştir ki, bir topluluğun kendisini genelden ayrı bir millet olarak ilan edip ayrı bir devlet kurmasını da tanır. Böylesine bir kendi kaderini tayin hakkının tanındığı koşulda da kendini ayrı gören topluluk ayrılmaz ve birlikte yaşamın gerçekleşmesi için üzerine düşeni yerine getirir. Kimse de ona?sorumluluklarını? zorla dayatmaz.

pat diye yapmasını nasıl bekliyorsun? dün gece söyleyip bu sabah sınıf açacak hali yok. zaten senenin ortası...

Sonuç olarak, hem TC?nin bağımlı olduğu ülkelerin çıkarları hem de TC?nin bölgeden elde etmek istediği çıkarlar, Kürt meselesinde tutum geliştirmeyi zorunlu hale getirmiş bulunmaktadır. Açılım şart ama nasıl bir açılım?

AÇILIM YERİNE TASFİYE PLANLARINA HAYIR!

Açılım konusundaki şaşkın kemalistler de mutlaka okumalı. Yazıdaki tezler ulusalcıların yaklaşımlarını ve AKP'nin yaklaşımlarını kıskıvrak çökertiyor..

Nereden çıktı bu açılım?

kürt kimliğinden kürt dilinden kürt kültüründen vazgeçmiş bir kürt toplumu açlımıdır

?Gördüğünüz gibi ayrıştırma şovuna dönüştürüyorlar. Bu, demokratik açılım sürecini baltalayan bir tavırdır. Böyle sorumsuzluk olur mu?

Bu yolda adım atabilmek bir yandan Kürt hareketinin katkılarına bağlı iken, diğer yandan da sosyalist hareketin kendisini hem sınıfsal hem demokratik düzlemde bir çözüm gücü olarak örgütlemesine bağlıdır. Çatı Partisi faaliyetinin geliştirilmesi bu anlamda sosyalist hareketin yeniden yapılanmasının bir eseri ve aynı zamanda bu yeniden yapılanmanın motive edici gücü olmak durumundadır.

İşin aslı demokratik adım atmamak için?terör? bahane edilmektedir. Kürtler artık çok iyi bilmektedirler ki, o?terör?ün baskısı olmasa kimsenin Kürt meselesini bir mesele olarak kabul edeceği yok. Eski terane devam edecek: İşte devlet başkanı da oluyorlar, Genelkurmay başkanı da; daha ne istiyorlar? Bu kadar acı çeken bir halk başlanılan bu noktaya dönmemeye kararlı olduğunu Öcalana, DTP?ye ve gerillaya verdiği destekle göstermektedir. Barış Gruplarının gelişlerini karşılamaları?küstahlık, şımarıklık vs, vs.? olarak niteleyip geri adım atmak için bahane üreten bir hükümetin nesine güvensinler? Silahsızlanma meselesi ancak güven verici adımlar atıldıktan sonra mümkün olabilir. Hali hazırda mesele terör meselesi olarak nitelenmeye devam edilmekte, yani Kürt tarafı hala suçlu muamelesi görmekte ve beri taraf suçluyu affedeceğini anlatmaktadır. Kürtler kendilerini suçlu olarak değil, doğal haklarının peşinde bir topluluk olarak görmekte ve affedilmek değil kendilerine yapılan yüzyıllık adaletsizlik dolaysıyla ÖZÜR DİLENMESİNİ beklemektedirler.

2008?in Eylül ayı tüm dünya burjuvazisinin geleceğe endişeyle baktığı bir dönemin başlangıcı oldu. 30 yıldan fazla bir zamandır ki, dünya üzerinde hüküm süren neoliberalizm denilen vahşi kapitalizm dönemine, içine sürüklenilen mali kriz dolaysıyla bir nokta konulması zorunluluk haline gelmişti. Neoliberal politiklar dönemi burjuvazi açısından öylesine büyük bir başarı dönemi olarak görülmüştü ki, sonunun gelebileceğini belki de akıllarından bile geçirmemişlerdi. Bu dönemde kapitalizm nihai zaferini ilan etmiş, kapitalizmin ebedileşmesi anlamında tarihin sonunu getirmiş, sosyalizmi dünya sahnesinden bir daha geri gelmemek üzere kovmakta olduğuna cümle alemi inandırmaya başlamış, piyasanın sihirli elinin her türlü devlet müdahalesini zararlı faaliyet babından sahneden uzaklaştırdığı, dünya ekonomisinin yeni bir işbölümü içerisinde uyumlulaştırıldığı yalanı küreselleşme adı altında zihinlere nakşedilmeye çalışılmıştı.

?burada büyük zorluklarla mesafe alınan kardeşlik atmosferi oluşturuluyor. Bunu sabote etmesinler, bir fayda, katkı sağlamaz?

kürt dilinden kürt kültüründen vazgeçmiş bir kürt toplumu açlımıdır

e tabii yetinemem diyorsan sen bilirsin.

İş bu noktaya gelmeden gönül kazanmak ve karşılıklı rızaya dayalı gerçek bir barışı yaratmak imkansızdır. Bu biçimde devam etmek demek, bir bilek güreşini fasılalarla yenilemek anlamına gelmektedir. Hükümet açılımdan söz ederken her attığı pozitif adımı hemen bir negatifle dengelemektedir. Kimileri bu tutumu muhalefeti sakinleştirmek için izlenen bir taktik olarak görmekte ve hoş karşılamaktadır. Hal bu ki, toplumda on yıllardır üretilen kin ve nefretin temizlenmesi muhalefete istediği doğrultularda tavizler vererek değil, bu kin ve nefret propagandasına karşılık vermekle mümkün olabilir. Ama böyle karşı bir propagandayı geliştirebilecek demokrat ve barışçı insanlar yoktur ortada. Topu birden milliyetçi ve militarist olan iktidar-muhalefek ikilisi aynı zemin üzerinde birbirine karşı avantaj elde ederek ilerlemek niyetindedirler. Böyle sorun çözülmez, sadece sorunla uğraşılır, oyalanılır. Ama sorunu sahiden çözmek isteyen var mı acaba? Sahiden çözüm demek Kürtlerin taleplerine kulak vermek ve onlar üzerindeki adaletsiz uygulamaya son vermek demektir. Bunu yapmaya kimin niyeti var? CHP-MHP ikilisi şoven ve militarist nutuklar atmakta birbirleriyle yarışmaktadırlar. Hükümet ise açılım yapacağız lafıyla bunlardan farklılaşmış izlenimi verirken, bunun gerçekleşmesini mkansız kılacak beyanatları açılım lafının ardına sıralamaktadır.

Basınsa birkaç istisna dışında ağız birliği etmiş gibi konuşuyor.

yapabilmiş mi?

Tarihsel deneyimi doğru değerlendiren PKK önderliği de palyatif tedbirlere, teslim ol çağrılarına pabuç bırakmayacağını en net biçimi içerisinde ortaya koymaktadır. Başta Öcalan olmak üzere, hemen bütün Kürt Özgürlük Hareketi önderleri, teslim olmanın, belli güvenceler verilmedikten sonra dağdan inmenin sözkonusu olamayacağını en açık biçimi içerisinde ortaya koymuşlar, yürüyüşün nasıl olması gerekiği konusunda yol haritaları hazırlamışlardır. Öcalan?ın son olarak ortaya attığı yol haritası ile hükümetin teslim alma ve tasfiye politikasının hiç bir yerde buluşması olanaklı değildir.

Bu birilerinin diğerlerine yer açmak için battığı ve çöküşü yeni bir yükselme döneminin izlediği herhangi bir ekonomik kriz değildi. Bu aynı zamanda burjuvazinin adım adım kurduğu dünya çapındaki ideolojik hegemonyanın da yıkıma sürüklendiği, 2. Paylaşım savaşına neden olacak olan 1929 krizi ile mukayese edilecek çaptaki büyük bir felaketti.

Bu kadarıyla yetinmiyor ve tehdidin boyutunu yükseltiyor:

Aldığın tek santimetrekare toprak, bayrak çektiğin mendil kadar Türkiye mi vardı?

Bu gerçekliğin kavranması bugün daha olanaklı hale gelmiştir. Bölgesel konjonktürün, hükümeti tasfiyeye yönelik olarak olsa bile Kürt sorununda açılımlara sürüklemiş olması, yığınlarda barıştan, demokrasiden ve komşularımızla barış içinde bir arada yaşamadan yana bir havanın oluşmasına katkıda bulunmuştur. Bu havanın gelişmesine katkılı olacak adımların atılmasını sağlamak için tüm demokrasi güçlerinin bir araya gelmesi, sürdürülen Çatı Partisi faaliyetine hız vermek ve onun bir çözüm gücü olarak siyaset sahnesinde yerini almasına katkılı olmak gerekmektedir.