Acıdıkça kanayan bir masaldın bende, ömrüme susuşlar dağıtan.

Düşündün mü geceleri... senin olmayan rüyalar gördün mü...

Başka diyarlara göç dileyenlerin soğukluğu sinmiş rüzgarın ipeksi dokunuşlarına...

Korkma! Bir iki satırlık kalısım olacak!

Ah, nehirlerimiz yönünü kaybetti artık; deniz yerine çöllere vurdu yolu. Kuruyacağını ve bizi de solduracağını bilirken aldırmadık buna. Yorgunduk, yorulmaya alıştık; kaybettik, kaybetmeye alıştık. Sonunda alışmaya da alıştık.

Maviye sevda, yanmak demekti.

Selam ettim hasretlere

Hep gitmelerden korkardım...

Yeter artık gülüm! Gel! Sevgin ile gel. Gül ile gel, Gülşen ile gel... Gökteki ay misali yollara düşte gel...

O çağlayandan bu çağlayan

Herşeyi silip bitmene,

Unutma ki;

Ayaza vurmuş bir hayata göç değiyor.

Ne kadar cümle varsa kurduğum, bir bir çınlıyordu arka sokaklarda.

umutsuz aşktır.

Sadece bir iki satırlık yan yana gelisimiz olacak, korkma!..

? Hosca KaL canımın ici Hosca KaL.. ?

Gidecegim dert etme!

Uzadıkça, üzüyor gece!..

Yolumu sende kaybetmiştim.

Sayfalar yetmeyecekti biliyorum.

Vazgeçmek olmazdı. Maviye vurulmuştu.

Gidiyorum, yazdıkça gidiyorum.

Özlediğim, dilediğim bir sevdanın anlamı,

Rüzgarı eğdim başıma,

Sana geldim ey yar, hadi yokla yüreğimi, yokla içimdeki minik yavruyu, gözlerimin bebeklerine bak. Sus? Sus? Dedim sana, ara üzerimi. Bir tek yalanım varsa, başka bir göz varsa üzerimde. Sana yanık yüreğimde adından başka bir dua varsa, aşkın mahzenindeki halkayı geçir boğazıma. Yüzümü ölüme çevir. Bu sevda sonum olsun bırak. Sensiz nasıl geçer ki hayat nasıl. Konuş.. Konuş hadi nasıl geçer bu ömür nasıl.. Bensiz gecelerinde uzak rüyalarını yakın etmeye, gözlerini güldürmeye, mahşere sakladığın günahlarını paylaşmaya, zamanı durdurmaya, aşk rüzgarında savrulmaya geldim.. Her bakışta yandığım kahve gözlerinle bana izin ver. Virane gönlünün gariban sevdalısı olayım bırak, tek derdimiz yokluk olsun. Zorlu sevda yokuşlarında dizlerine derman olayım karanlıklarda kalma sen gözlerimin ışığına sür gözlerini?

Elimde değildi, Bi kere incinmiştim, ikincisinden korktum! Yine de sevdim seni, Hemde gidenlerden daha çok sevdim! Hep ayak seslerindeydi kulağım... Çizdiğim sınırlardan öte bi ayak sesi duyunca irkilirdim, Koşardım tutmak için seni.! Oysa sen gitmeyi değil benli hayalleri düşlüyor olurdun o zamanlarda... Sadece düşlüyordun, Benimde 'Sen'li hayallerim olsun diye hiç yardımcı olmadın bana, Korkularıma...! Sadece sevmekti... Beklemekti çabasız sevmek...! Bense çırpındım durdum karşında, boşa kanatlarımdan oldum, Uçmayı unuttum... Çok anlatmak istedim sana, Ama o kadar kaptırmıştın ki kendini hazır hayata 'Dur' dedim duymadın...!

Sana geldim?

Üşüdükçe, uzuyor gece...

Yokluğundan daha soğuk bir mevsimi tanımadım ki... Bilmiyorum sensizlikten daha soğuk bir mevsim...

Ey gülüşlerinde " yüreğimi " demlendiğim saadet,

Şimdi bir merdiven boşluğuna sığdırılmaya çalışılır acılarım... Kimse bilmez ki küf kokan bir haziranda ölüydüm. Aşktı berat eden benden... Koştum mavilerin gölgesine ki dinsin bu onulmaz sızı. Dedim beyazın bir kolu da ben olayım. Bulduklarımda kayboldum. gayb oldum... Neyleyim... Şimdi bir sevdanın arka sokağına kıvrılır yalnızlığım. Kapılarım çalınmaz. Herkes dönmeyi mi unuttu? Gitmek mi yalandı yoksa? Nerde aşkın o deli yemini? Başlaması memnu olan gitmekle mi bitmeliydi?

Hic sevmedin!

Kırgınım!

Üşüyorum...

Karalanmaktan yorulmuş kağıdıma,

Yağmurun toprak kokan aceleciliğinde kaybedilen bir huzurun dönüş müjdesi var sanki...

Yamaçlara çarpan gözlerimi senden koparmak en zor cümleydi.

Yalnızlıklarımı koydum ceplerime ve devam ettim ;sana yolcuydum.

Seviyorum seni ama gitmeliyim...

Bazen yoruluyordu bu sevdadan, bir parça maviyi hep ruhunda taşımak zordu. Kaçıp gitmek vardı bu sevdadan. Kaçmak, bütün renkleri siyaha bırakmak demekti. Vazgeçmiyordu; trenler birbiri ardına kalkıyor; maviye hasret, mavi sevdasında büyüyen kalpler, her tren düdüğünde yanıyordu gidenler için.

Zelzeleler karşısında yıpranmış yüreğe ilaçtır sevmek.. Yüreğin umutsuzluk çöllerinde çatlamış hayatının içine sızan, mutlulukları yeşerten, filiz filiz hayat açtıran bir olgudur sevmek?

Sensiz geçen bir gün değil bir salise bile düşünemez oldum. Sen benim; benliğim, varlığım, hayatım, geleceğim, çılgınlığım, sevincim, mükemmelim, sevdiceğim kısacası her şeyim her şeyimsin...

Bunca zaman bosuna yormusum kendimi, belli ki sevmiyordun..

Renkler gün geçerken siyaha dönmedeydi sanki, korkuyordu.

Seni hayallerin,

Gideni izlemek...

Bir veda cümlesi.. Bir kaybedis?

Vefa bekleme başka yüreklerden, gözlerim ne mutluluklara gebe gel. Yeni sevdalara yanma hiç, yeminler olsun her gün yeniden alevlendirir sözlerini yüreğim.. İşte seni bu kadar çok seviyorum sevgili. Ne kadar, ne kadar diye sorma bana?

Artık hicbir sey fark etmez.. Her sey toparlanıyor bu evden, senden!

Sevmekle-sevmemek arasındaki ince bir noktaydım sende!

Bir yaz akşamı önce ben geldim dünyaya. Sonra bir bahar günü sen. Ayrı dünyalarda farklı alemlerde yetiştik. Ben toprakla büyüdüm, sen, yeşiller çiçekler arasında, güller içinde narin ve nadide bir gül... Büyüdükçe açıldın, açıldıkça serpildin, serpildikçe güzelleştin... Ama hem sen hem ben hep yarım kaldık. Ruhumuzun diğer yarısını aradık. Sen beni ben de seni

Sol yanıma düşer memleket kavgaları... İçimde bir kuyu Yusuf dilenir... Gelene meyil vardır da ya gidene? Unuttuğum dilimden düşendi... Sözlerim asi ve hırçın bir dalga... Sığacağım deniz ararım. Müsaitse sığınabilir miyim gözlerine? Ya da bırak düşeyim adının ilk hecesine... Bir elim Dicle'nin serin sularına değer... Ve içimden bir Yusuf güzeli gelir, geçer... Gözlerimden geçer geçmiş ve gelecek sular... İzbelerimde yitirdiğim tebessümün o esrik tadıdır...

Mürekkebi ellerine bulaşmış birinin iç kanamalı yazdıkları oluyorum, soluyorum, okunmuyorum.

Yorulduysam bil ki yorgunluğum sensin!... Değişmeler hep sana kaydı... Bak ben hala aynıyım / yani biraz yetim / biraz kendim...

Ben bıraktığın yerde, gittiğin günden beri, hergün ölüyorum...

Sana?söz? dedim; sözden öte gönülde bitmemiştin.

Vursun seni o taştan bu taşa

Bilmiyorum...

Meğer her şey, gözün bir dalışı kadarmış ve herkes gölgesini bırakıp kaçmış.

Ama sonunu asla bulamadım.

Yazdıkça daha çok kanardım.

Yıldızları çağırdım,

Ve hergün defalarca ölmeme rağmen,

?Terasta demledim yüreğimi,

Fırınlar tutuşmuyor çırasız, kaynamıyor tencereler ocaksız...

Az değildik bir iken; fazlaydık, ve yoğunduk... Çoğulduk, ve zengindik... Çoktuk bir ken!

Yaşadığım, nefes aldığım bir hayatın başkahramanı,

Bir iki satır yazacagım sadece? Sonra cekip gidecegim,

Senin olmayan bir şehirde, bir gecede, bir bedende yaşadın mı hiç?

Sana nasıl anlatsam bilmiyorum. Ama bildiğim tek ama tek şey seni delicesine çok sevdiğim. Seninle öyle bütünleştim ki ayrılmak değil kopamıyorum senden. Ne seni bırakabiliyorum; ne de kendimi hiçe sayıyorum. Bunların ikisini de yapamıyorum. Çünkü artık düşünemiyorum. Kafama, benliğime o kadar yerleşmişsin ki; seni oradan çıkartmak olanaksız. Belki kendimi küçük düşürüyorum ama sevgide küçük düşme söz konusu olsa bile seve seve senin için her adımı atarım. Seni o kadar çok sevdim ki artık aşkım senden bile öte. Seni sevdiğimi dağlara, taşlara kısacası her yere; bütün kainata haykırmak istiyorum Seni Seviyorum!!

Limanım noktasız sözler olurdu, ben sustukça kalemim sana çoğalır, sana ağlar ve sende can yitiği olurdu.

Hiç sevdin mi sen,

Her biri bir gözyaşı ile ıslanan,

Huzura arala kapılarını. Bulutsuzluğuna aldırmadan gökyüzüne çevir başını. Münkir gelme gövdenin taşıdığı büyük sevdaya. Uzaklığımıza bir de sen bir mesafe koyma. Nerde olduğumu unut, bir adım gölgenden takip ediyorum seni. Köklerindeyim, tutuştur yalnızlık cümlelerini. Unuttun mu, yüzümün çizgilerine gizlenmiş tebessüm tanelerini sen buldun. Yol bilmez sanılan sevdanın Cennete giden yolu gözlerime inşirah eden sen değil misin sevgili? Sığlığıma, ıssızlığıma aldırma sen. Sığlığıma genişlik veren duam sensin, ıssızlığıma vücut bulan da. Suskunluğuma bakıp dudaklarını bükme, kuru topraklarıma bakıp boynunu çevirme hazana.. Kuraklığıma umut işleyen de sensin, suskunluğuma 29 harfi hediye eyleyen de?

Sen gittin ya arkanı dönüp;

hacı bunlar benim mavisevdam nikimle 2009 da açmış olduğum başlıklar :)

Gitmelerle yazdım adını salkım saçak yamaçlara... Kıyılarında terkedilmişliğin o kesif kokusunun duyulduğu sahipsiz bir maviyim şimdi. Her gece biraz daha eskir adım, biraz daha azalırım... bilmek ne yaman şey!!! Ve kalmak kör bir umutta ne acı! Ve yollar zalimdir. Hiçbir yerde görülmemiştir ardına bakanı... Ve yar bir yudum keder... Ahh ki yar bilinmedik dertleriyle içime düşer! Vay ki yanar sevda nöbetlerinde gecemin elleri. Mahremimdir kuytularda sana seslenmişliğim. Kuyulardır merhametine hasret kaldığım. Ve gece ne de çok dert gizler içinde. Elim ki erişir göğsüme o vakit kanar müphem yüzü. ölmeye hasretim!!!

Sen olsaydın, ne koyardın yokluğunun adını?..

İnsan sevdiğini bi kere kaybedince,

Bize ne bir sevda vaat edildi ne de bir mucize hediye edildi. Biz karanlıktayız. Üzerimiz açık. Ellerimiz hazan kokar. Ama birbirimizin tebessümlerinde isteriz Cenneti. Gövdemizin toprakta kapladığı gölge kadar cümle oluruz sevda lugatinde. Şimdi sevme zamanı. Tüm martılar açtır şimdi. Yüzümde belirginleşen tebessüm çizgileriyle doyuralım tüm martıları. Bulutsuzluktan şikayet eden toprağa uzatalım gözlerimizde birikmiş ıslaklığı. Kısır cümleleri işgal etsin içimizdeki gönül zenginliği. Susuzluktan çatlamış yangınlara koşuşturalım dudaklarımızı. Diş geçiremediğimiz zamana not düşülsün imkansızlığımız. Birbirimizden bihaber yaşarken istiflediğimiz hüzünlere inat biz tebessümün güzelliğinde bir umut ekelim gül kokusunda.

Şimdi bir başka ülkede yeni resimler çiziliyor aynı çizgilerden...

Ünlemlerim vardı sana, içime düşüşlerimde büyüttüğüm.

Iyi ki de defettin beni basından! En iyisini yaptın en iyisiydi inan..

Bazen bu mavi sevdası, sığmaz olurdu yüreğine, mavi sözler dökmek isterdi kağıda. O zaman kalbini alırdı eline, kalbini yakan aşkı alırdı; beyazın üstüne maviden izler bırakırdı. Beyaza siyah dokunmamıştı, beyaz kirlenmemişti, beyaz maviyi beklemedeydi.

Seni hala seviyorum...

Maviyi kuşanıp koşmak kaldı bize.

Şükür, gülümseyişlerimiz tükenmedi daha.

Daha fazla uzatmıyorum, daha fazla yakmayacagım kendimi..

Korkuyorum;

Ne zamandır beraber dinlemedik, bunaldığımız zaman bize nefes veren sedaları, gecenin koyuluğu yerini güne vermedeyken. Günün dirilişini, ışığı içimizde okuyarak seyretmedik. Umutla dilemenin serinliğine sığınmadık ve yorulduk kavrulmaktan.

Kalbimizde renkler solmuş. Biz de mi yenildik? Önümüze çıkan her taşta sendeledik ve ayağımız kaydı. Düşmede miyiz?

Yürek mürekkebim tükendikçe acırdı içim.

Sevgi yüreğinden kopup geldiği zaman güzeldir ve seni seviyorum demek yürek ister. Ama ben seni seviyorum gülüm. Daha fazla bekletme.

Senleyken bile sensiz düsen takvimler, sensiz gecen saatler.. Baktigim aynalar..

Bahanesi yoktu bunların. Sözler, sadece alışmaya yetti. Farkındaydık işte maviyi yitirdiğimizin. Renkler günbegün griye dönmedeydi sanki; korkuyorduk. Öylesine derinlere düşmüştük ki, konuşmanın ötesine gitmiyordu hiçbir yaptığımız. Diplerde dolanmak, dolandıkça daha da inmek.

Gördüm, hala telaşsız dolaşıyordu birileri, ömrümün dar sokaklarında...

Toplanmaya çalışsam da olmuyor... Doksandokuz parçamın her biri bir köşede; boncuklarım saçılmış bir araya gelmiyor!..

:) tek başlık

Yokluğunun acısında seni sevmelerimin azametini sığdıramam hiçbir söze?

Sahipsiz gölgeler ülkesi; ömrüm...

Harflerin benden intikamıydı bu ; yakama yapışan suretine inat yazacaktım!

Belki de bir dipnotla ; Hosca KaL?la gidecegim?

Leyla? ya sormuşlar: Senin mi aşkın daha büyük, yoksa Mecnun? un ki mi diye?

Gülümseyişini hissettin mi belli belirsiz

Gülüm!

Gözlerimde, ?şimdi?nin kristalleştiği, gölgelerin uzadıkça uzadığı bir vakit, sustum ve dinledim; tanıdık sesler geliyordu, benden izler taşıyan diyarlardan.

Bir iki satır yazacagım sadece? Bir iki satırlık kalısım olacak! Son Kez!

Güç yetiremediğim bütün kavgalarıma kılıç kuşanıldı, orada savaşılıyor...

Kader bizi ansızın, hiç beklemediğimiz anda, bir kış günü, dört duvar arasında karşılaştırdı. Dört duvar bir bahçe, kışlar bahar oldu. Gözlerimiz buluştu, dünya durdu, zaman akmaz oldu. Kaşların yay, kirpiklerin kalbime saplanan bir ok misali... Sen ben oldun ben de sen. Ruhlarımız bir bedende buluştu, kaynaştı, kucaklaştı.

Hepsi, Hicbiri yok artık hayatında.. Yokum..

Böceklere terkedilmiş yuvalar gibi, şimdi boomboş avuçlarım...

Mevsimler dökülüyor kurşun rengi ağaçlardan; kavruk sarı, ve savruk sarı bir yel esiyor içimde!..

Yazdıkça acırdın bende, acıdıkça daha çok yazardım seni?

Gİtmek...

Sen kendin olmazsın artık sevgili. Yokluğunun rutubetli gecelerinde hüzünlerini boğdum gözyaşlarımda, karanlığa gülümsedim, sana beni anlattım, seni ben yaptım. Artık istesen de kendin olamazsın artık sevgili.

Haykırışlar biriktirirdim, her kelimede sana düşerdim.

Yaz yaz bitmedi.

Umutlandığım yarınların tek güzel yanı

Sevdam!

Ve dualarımca, nurdan bir aydınlık yükseliyordu, bütün köşe başlarında.

Kimi zaman üstünden kocaman bi yükün kalkması...!

Tamam, bir iki satırlık kalısım olacak, görmeyeceksin bir daha beni..

Sayfa sayfa sana düşüyorum?

Hayırlara vesile olsun

Yaz yaz tükenmiyordun.

Ben, üşüyorum; şöminede kül gibi...

Üşüyor gece...

Yazdıkça bitmeyen ;ya da bittikçe daha çok yazılan.

Martılar misafirim

Üşüdükçe, uzuyor; uzadıkça üzüyor ve sis çöküyor içime!..

Ve işte bitmeye yüztutmuş kalemimle,

Ben, bir... Ve bir de yalnızlığım, asla "iki" etmiyor!..

İçime bakmaktan!

Hayal di...!

Uyandın mi başka birinin sabahına?

Alıp götürüyor tüm harflerimi..

Sensiz bir hayatın oksijensiz yaşamdan farkı yoktur. Aldığım nefes içtiğim su yürüdüğüm yol her şeyde sen ve senden izler var.

Sen sustukça ben kırık kelimelere, sonu olmayan cümlelere başlardım.

Sen hiç gerçekten sevdin mi senin olmayan birini...

Bir dirhem " can'a " bir " umut " miktarı " gül " kafi.

Bir eşkıya baskınında inliyorken yüreğim, eskiler çizgi çizgi dökülüyor avuçlarımdan.

Seni Çok Sevmiştim...

Dağlar gibi sende içimde çok büyük tutunulması zor bir yerdesin. Tepeler gibi sende içimde ulaşılması zorsun. Zirveye sadece bir kişi çıkar senin yaşamında; işte o da ben olmak istiyorum zirvede tek ben; BEN VE SEN...

Elif bereketindeki yarınlarımın tek varisi,

Hüzünlere sarılıp sana ağlardım, sana yazardım.

Adı var da her şeyin; ne deniyor olmadığın mevsime?..

Seni tanıyınca da bahar geldi yüreğimin kurak iklimine? Bahar yağmurları bu kadar bereketliymiş, bilmiyordum sevdan yağmur olup yüreğime düşmeden önce.. İnanmadığımı inandırdın bana? Meğer herşeye rağmen sevilebilirmiş bir yürek, o denli beklenebilirmiş? Güven varmış, aşk varmış tertemiz.. Öğrettin, öğrendim..

Topraktan kök... Ve çeneden diş sökülür gibi koptu elin avucumdan; bir beyaz güvercin gibi oturuyorken parmaklarımın arasında!..

Onun için senden önce benim gidişim...!

Meğer ne çok aşk şarkısı bilirmişim ben? Geldin ya sitemler gitti dilimden?Hayal gücümün sınırsız olduğunu ve herşeye inat umut etmek gerektiğini yine seninle öğrendim?

Satırlarımın dağınıklığını hoşgör. Bilmediğim bir sabahın avcunda kanattım ellerimdeki mürekkebinin dilsizliğini. Sana yazmaya aç'tım. Tebessümün satırlarda inkişafına vuruldum. Yazan ben, yazdıran sen..

Ellerimi uzattım boşluklara

Geçen olursa bu diyarlardan, bildirin beni ki; şimdilik başka hayatlardan yeni kelimeler çaldım ve kafamdaki bütün eşkıyaları Kaf dağına kaldırdım.

Kararlar verdik hep, yine tutunamadık. Gün geldi, bir olup birbirimize dahi tutunamadık. Kalbi kırmak olmadığı gibi, gönül koymak da yoktu, bıraksak bin parçaya bölüneceğimizi bilsek de. Bildik, ama anlayamadık bunu, oysa kırmamayı öğrensek anlayacaktık.

Sonrası ; Bensiz kalacaksın iste! İstedigin olacak!

Kendine öncelik tanıyıp beni ve hayallerimi sonsuza dek ertelemek zorunda bıraktığın için... Artık gelenlerin gitmemesi için değil, Onlardan gitmemem için savaşacağım belkide... İnsanoğlu ne tuhaf.! Her sevgi de ayrı hüzünler, Ayrı mutluluklar ama sadece farklı iki sonuç var;

Sonumuzdu haykırışlarım, Dinlemedin...!

Belki tokalasacagım, ya da veda-i buse konduracagım yanagına..

Bilmediğim bir şehrin sabahından yazıyorum bu satırları. Bana yabancı bir öykünün doğuşuna tanıklık ediyorum. Üşüyorum nem kapmış duvar misali. Sesini arıyorum kulağımın derinliklerinde. Sessizliğime çağırıyorum tüm martıları. Aldırma / aldanma sadece martıları çağırdığıma. Asıl ben seni diliyorum kuru avuçlarıma. Susuzluğumun kanayan yüzüne sen koş. Aldırma giydiğin ayakkabılara. Koş sadece. Nefesin de tıkansın biraz. İstediğim kadar değil, hissettiğin kadar yaklaş bana. Bilirsin senden önce üryan'lığımı örtecek bir cümle bulamamıştı dudaklarım. Kapat dudaklarıma sözlerini. Gayri dudaklarımdan çıkacak tek söz; adının baş harfi olsun..

Beni " ben " yapan...

Su gibi berraksın ama içimdekileri de alıp götürüyorsun, yol gibi senin de sonun yok; yani seni sevmenin sonu yok... Bu böyle nereye kadar sürer bilemem tabi. Bunu ben belirleyemem; ama şunu bil ki seninle ölüme bile varım..!

Aynı aydınlıkta yıkadığım acılarım, umutlarım belirdi sonra...

Ellerim uyuştu, sana söz yetmedi.

Boş bir sayfa gibi ömrümde yazılmayı bekliyordun.

?. Ey sevgili,

" Gökyüzüne resim çizmek peşinde değilim

Her harfte kelimelerce sen olurken, ben imlası bozuk bir düş oluyordum.

Sis çöküyor içime!..

Kimi zaman 'Dur' demekle dememek arasında binlerce kez ölmek,

En sevmediğim aşk

Kanamalı yüreğimle varlığını taşıyamazken bedenim,

Adının karşılığı hayattı suçlu sevdamın lügatinde. Ölüm bile beni alamazdı adın dilimde dua oldukça.. Sensiz şehirlerin yolcusuyum ben sevgili, bir mola ver yokluğuna. Yosun kokan yüreğimle sana geldiğimde alnına beni yaz. Biriktir kalbini kanatan satırlarını, ben çekeyim kahrını. Ey yar, acıların sıratından geçerken elini tutmaya geldim gülen gözlerimle. Ağlama artık sevgili yeminler olsun dayanamam gözyaşlarına. Sen sadece affet beni sana geç kaldığım için. Yılsonu bilançolarında hatalarımın bakiyelerini sıfırla. Gözlerimdeki hayatın peşine takıl?

Arkanı dönüp gitmene,

Bilerek, yokluğundan soğuk mevsim olmadığını!..

Suya düşen bir karanfilse yüreğin

Sen hiç duydun mu baska bir yüregi kendi gögsünde atar gibi...

Onun içindir senden kalan yanlızlığımıda sevmem..!

Ben hergün defalarca bitiyorum...

Ben hala dönmeyeceğini bile bile bekliyorum.

Duydun mu baska bir yüreği kendi göğsünde atar gibi...

?Hosca Kal canımın ici, hocsa kal? !

Mevsimler, dökülüyor kurşun rengi ağaçlardan; kavruk sarı!..

Şükür, ufuk kararmadı.

Kimi zaman bi aşkı tamamen silercesine..!

Allah, sırf kendi güzelliğini görmek, kendi güzelliğine aşık olmak için insanı yaratmıştı ya. İnsanın Allah?ın varlığına ve birliğine şahitlik etmesi için böyle müstesna bir güzele bakması onu görmesi yetmez miydi?

Var mıydım sende, hic bilmiyorum? Ya da bir CümLe?cik oldum mu yüreginde ¿

BaNa Degmez?di Hicbir gözyası

Bu kelime topluluklarını defalarca senin için ama yalnız senin için tekrarlayabilirim. Biliyor musun; seni sevdiğimden beri artık çevremdeki her şey gözüme daha güzel daha hoş ve de daha ümit verici gelmeye başladı çünkü onlar bana seni hatırlatıyor...

Hep bir boşlukta gezindik, onu aradık sonra vazgeçtik. Unuttuk, sevgiyi unuttuk, unutturdular bize. Sorduk: Neydi sevgi? Leylaların, Şirinlerin, Aslıların nazımıydı? Yoksa Ferhatların, Mecnunların, Yusufların niyazı mı? Neydi sevgi? Bir bakış, bir duyuş, bir gülüş müydü? Yoksa farklı hülyalara, hayallere, rüyalara dalış mıydı? Neydi?

Şimdi ayaklarımı yere öyle sert vuruyorum ki, Çabalarımın bi anlamı olmadı, Gidişimin bi anlamı olsun diye..! İz bırakmak değil niyetim, Farkedilmek geçte olsa...! Bütün anıları topladım, Derli toplu bıraktım sana... Sen hazırı seversin diye, Üşenirsin de anıları karıştırmazsın diye, Hatalarını belki anlarsın diye öyle bırakıyorum...! Niyetim acıtmak değildi seni...! Bilirsin bi sana kıyamazdım.. Kıyamam da...! Sen gerçeklerle hayalleri ayırt edemedin hiç bi zaman..! Artık gidiyorum hayatından bu gerçek, Senin beni sevdiğinse Koca bi yalan değil,

Hiç sevdin mi senin olmayan birini?

Lokmamı kırsam bile paylaşmak için; avucumda kalıyor... Sözüm, dudağımda kalıyor ve gözüm; kucağında kapanıyor yine, yalnızlığımın!..

Gece karanlığında kör adımlara sordum seni. Bende değilsen neredeydin ki?

Maviye sevda umut istiyordu, elinde bir parça kor istiyordu; ve bu sevda, koru sımsıkı tutmak demekti; mavi, uğruna bütün renklerden bir damlacık olsun, kurtulmak için yanmak demekti.

Sen başkasının oldun ya bırakıp gidip..!

Topluyorum, topluyorum, toplayıp duruyorum kendimi yalnızlığımla...

Akşam alacasıdır gözlerim. Bakışlarımda taşıdığım ömrüm ve on yedime sığdırdığım acılarım var, kaydı düşülmemiş, düşmemiş acılar... Kendimi hangi çığlıkta bıraktıysam gene hala dönmedim bana. Kaybettim kendimi bu şehrin teşne yorgunluğunda, mağrur bir söz edasıyla... Kim bilir şimdi hangi çıkmaz sokakta boğuk feryatlar savuruyorum göğe! Kim bilir kimde kaldım gene... Bu kaçıncı kayboluştur bu kaçtır silinir adım... Ben ki asir bir gece söz de kalsın ses de. Bana beni bulun yeter! En kavi sebeplerimi harcadım yar yoluna. Bilmek gözümün ardında... Ve sevda sızım sızım sızlar ellerimle uçurum arasında. Bu yanılgılar sürer beni var ile yok arasına... Yüreğim... Yüreğim ki dağ. İçine saklı denizler almış, varlığı hiç olmuş coğrafya. Kutsal bildiklerim benden cayanlardı. Kim ki gitmeyi vebal bildi ben ona meftun oldum. İşte odur ki ne varım ne yokum!

Seni seviyorum

En güzelini, en uygununu yaptın bana.. Degmezdim sevilmeye.. Degmezdim deger verilmeye..!

Bosver iyi ki de sevmemissin..!

Benimki demiş. Nedenini sormuşlar: Mecnun?un aşkı meşhur oldu, benimki ise bende kaldı, demiş. Hani aşkını içinde saklayan, kimseye söylemeyen cennete gider derler. Benim cennetim sen değil miydin? Ya gözler... Gözler ruhun dışarıya açılan pencereleri, gözlerin yüreğime saplanan, her bakışta biraz daha derine inen bir hançer değil mi?

Sırtımı dayadım soğuk duvara,

Hayatın bir anlamı olduğunu ve her karanlık gecenin bir sabahı olduğunu hatta kendimi bile seninle öğrendim?

Bir aşk geriden takip ederim hayatı. Hayattakileri. Geç kalmışım yaşamaya... Sana... Neyleyim... Nasıl bırakırım seni ki hayat zorludur. Kanamaktır kazanmanın diyeti! Nasıl döneyim yüzümü senden gayrisine. Uzayan yolsa azalan aşk mı? Nasıl yitsin içimdeki bir vahiy sabahı... Sancılar nasıl sığdırılır unutmaya? Ve sözler ve yeminler... Ve sevda darağacında. Elimi çeksem senden olacağım... Çekmesem kendimden... Bensiz olunur da sensiz olunmaz imiş. Yaralar suya değinceye kadar sevmeliymiş. Bilemedim neyleyim... İyisi mi kendimi senden azad edeyim... ey kendim!!! söyle nerdeyim?

Gayretim bir dirhem umuda naif gülüşü nakşedebilmek?"

aşk her zaman vardır hacı aşk sadece bugün var değildir.. :)

Yabanci hıçkırıklar gelip düğümlendi mi göğsünde...

Bir deprem gibi ayrılık cöker üzerime bir hosca KaL?La..

Ya şimdi?..

Sevilen bi kere gidince diğerleri de hep gider diye korkuyor, Sevmeye...! Seni korkularımla sevmiştim...

Güneşin buz mavisi aydınlığında turnaların, kırlangıçların kanat izleri kalmış.

senin olmayan birini sevdin mi?

Bırak kendini ırmağın türküsüne gülüm

Ömrüm, ömrüm, ömrüm...

kızgın değilim sana...

Çalıntı bir aydınlıkta en tenha hüzünleri yaşatıyor, zaman ve tavan arasına kaldırılmışların isyanı başlıyor yeniden...

Ve her durakta sana virgüllerce üşüdüğüm?

Gecikmiş heyecanların kucağında büyüyen gecelerde, sözlerinin anlamlarına doldur gözlerimdeki umudu. Hasretinin karanlık zindanlarına at beni, mahkumun olayım. Baharların kendinden vazgeçişinin bahanesi olurken sana gelişim, sevda tuzaklarına düşüşünün müsebbibi olayım.

Üzüldün mü, yanaklarindan süzüldü mü hiç bir baskasinin gözyaslari...

Sen bitti dedin ya her şeyi silip,

Ben sana harf harf çoğalırken, sen susardın.

Hacı biliyorum

Maviye vurulmuştu.

Kapıyı açmak vardı; yeniden sevgilerimize, yeniden umutlarımıza... Açabilsek rüzgarlar dinecekti, yine gökkuşağı inecekti yüreklerimize. Güneşte kavrulan filizleri sevgimizle serinletecek, hoşgörümüzle sulayacak, umutlarımızla büyütecektik.

Seviyor muydun ¿ oynuyor muydun ¿ Bir bilmece?

Yazmalıydım.

Hatırlar mısın? Hani yaradanın huzurunda Bezm-i Elest?te birbirimize bakıp söz vermiştik. Yer yarılsa, gök üstümüze kapansa, dünya tersten dönse yine birbirimizi seveceğiz diye. Sonra bekledik hep bekledik. Bekledikçe bir kat daha arttı sevgimiz, aşkımız, acımız... Kaldıkça yandık, yandıkça kavrulduk... ta ki sıramız gelinceye kadar..

Gözlerimdeki huzurun tek sahibi,

Bir yağmur davetinde ıslanıyor sayfalar.

Beni gerçeklerim bekler...!

senin dudaklarındaymışcasına yakın... Sıcak...

Bekledik, bekledik hep bekledik. Bekledikçe büyüdü sevgimiz, yandı, kor oldu. Küle döndük gülüm... Acı çektik ama o acıdan zevk almasını da bildik, olgunlaştık, hayata bağlandık. Sen gül oldun ben ise etrafında dönen pervane bülbül. Ben kelebek, sen ise beni bekleyen çiçek.

Bir türlü ayakta duramadık işte. Ayakta kalmaya çabalamadık bile belki. Yaprakları esen rüzgara bıraktık; erguvanları kışa, gemileri fırtınaya, kalpleri nefrete, nehirleri çöle, yeni yeni yeşeren filizleri kavuran güneşlere...

Son sözlerimi yazıyorum...

Gökyüzüne baktin mi, yıldızlar düştü mü güneş doğdu mu her gecenin sonunda?

Parmak uçlarım kan lekesi bir yaşamdan seni koparırdı.

Soru işaretleri vardı içimde, cevabı dipsiz kuyulara gömülü?

Razıyım sonuma; gözlerimin ardındaki seni koyup karşıma gidiyorum.

Ve ben noktasını kaybetmiş, son sözü yitirilmiş bir yazı oluyorum.

Gidiyorum : ? Hosca KaL canımın ici Hosca KaL.. ?

Kimi zaman ayakların geri gidercesine,

Donkişot ise hala benimle, göndermedim onu, değirmenler güneşimi öğütünce yetişiyor imdadıma.

Üzüyor üşüdükçe ve içimi sis bastıkça, hatırlıyorum; sen ve ben "bir" olurduk... Bir "bütün"lüktü bu birlik, çokluktu; yokluk değil...

Işığım, aydınlığım; dualarım:

Sevmeye degmezdim ki zaten, iyi ki de yük etmedin beni yüregine..

Bir kere ileriye bakmıştı. İçindeki maviyi fark etmişti bir kere. Vazgeçmek olmazdı, vazgeçmiyordu.

Ben yazdım, kanadım; sen okumadın.

Aşkınla eziyet edip durdun bana yıllarca, Kimselere bişey diyemedim! Yüreğimdeki yaraları sordular;Söyleyemedim, O yaptı diyemedim! Kimse kalbini kırsın istemedim, Korktum seni kaybetmekten! Gidersen bikere daha yaşayamam zannettim.

Aglamaya üzülmeye.. dert edilmeye degmezdim.. Karanlık gecelerin yıldızı olmaya degmezdim!

Hayırdır mavişinin aşkı depreşmiş

Hacı hayırdır mavişine inciler dizmeye başlamışsın

Hergün defalarca acaba döner mi? diyorum.