En çok emeğimizin geçtiği, fedakarlık kapılarını sonuna kadar araladığımız insanlar, küçük bir noktaya takılıp bizi unutabilir. En çok ihtiyacımız olduğu anlarda en sevdiklerimizi bile yanımızda bulamayabiliriz. Ya da en güvendiklerimiz bizi şaşırtıp, kalbimizde çizikler olmasına sebep olabilir. Her kim, ?sürekli değişen' anlamına gelen?kalb'e sahipse, sürekli değişecek ve hiçbir zaman tamamıyla?güvenli' olmayacaktır. Hasılı bu dünyada insana dair ne varsa hep bir yanı yarım, bir yanı eksik kalacaktır. İnsan insana yetemez, ancak hayatına anlama katabilir, muhtaçlığını azaltabilir.

ne garipki insanların arasında yaşarken yalnız kalabiliyoruz çünkü aradığımz aslında bi insanın sıcaklığı değil insan önce kendi sıcaklığını kendi ruhunu hissetmeli bedennde aynaya bakmaya korkmamalı kendiyle yürürken mutlu olmalı önce kendini sevmeeli zten yalnız olmadığını farkeder o zmn

galiba yada kesinlikle :)

? Sıcaktan kaçan ve bir ağaç gölgesine sığınan adam, ne gariptir ki, ağaçtan hoşlanmaz da

- Kalkalım mı?

Geceydi bir başınaydı,, kendi gücünü sanırdı ona kalkan olan..

Eğer insan dinlese, ruhundan yükselen "Ebed! Ebed!" feryadını işitecektir.

Hayatın bütün karmaşası ve kalabalığı arasında hepimiz kişisel menkıbemizi yaşarız.

İsminle ismim arasına kimse girmesin :)

bende çok yalnızım...

? Kimsesiz hiç kimse yok,

Sen'den bir anlık ayrılık hep yalnızlık...

- Sen de...

"asırlardır yalnızız..."

- Hoşçakal.

Ben de bilmiyorum, itirafları.

- Nasıldı günün?

Ve bütün sözlerin üstündeki o büyük sözü bulabilmek?

Kalbimizde dost yoğunluğunu en çok hissettiğimiz anda bile o anın geçici olduğunu bir an olsun çıkardık mı aklımızdan? Güzel anlar hiç bitmesin diye fotoğraf karelerine

O; ağaçtan, kuştan, güneşten, aydan onu sorar. En sonunda bir nağme duyar. Bu onun derdini terennüm eden bir nağmedir. Acılarına, ızdırablarına çare ve ebedi yaralarına merhem sürecek bir nağme "Ey Baki-i Hakiki! Sensin Baki!"

Sevdiklerimiz oldu, sevenlerimiz de oldu. Gidenler, dönenler oldu; gidip de dönmeyenler oldu. Doğanlar, ölenler oldu. Güneş bir görünüp bir kayboldu. Kayan yıldızlar dileklerimize umut oldu. En büyük hatamız, geçici olana? her şeyim? demek oldu. Bir insan, bir eşya, bir mekana?her şeyim? dediğimizde, onu yitirmekle elimizde?hiçbir şey? kalmamış oldu.

Bu tamamlar benim mi? Bunca 'hayır' demişken her şeye.

Kalbimizin özgül ağırlığını bir başka kalp taşıyamazken ve ancak gölgemiz kadar var

Küçük hayatlarımız ve yalnızlıklarımız birbirine eklendiğinde kanaviçe misali, hal diliyle

- ... Çocuktum... Yağmurla dans eder, gökkuşağı ile evcilik oynardım. Rüzgar saçlarımı tarar, güneş gülümser ve dolunaysız asla uyumazdım. Yıldızlardan mısralar okurdum da kimseler duymazdı beni. Tıpkı bir portakal ağacının altında ağladığımda gözyaşlarımı kimsenin görmediği gibi. Yani...

Ve aslında siz başlarken bitmiştir her şey..

Otururken, kalkarken, lokmayı ağzına koyarken boğazına düğüm düğüm tıkanır hıçkırıklar insanın.

- Meşrubatını içmeyecek misin?

- Tamam..

Yürek coğrafyamızda yaşanmış onca devasa sevgi dahi hissettirmedi mi bize yalnızlığı? ?Bitimsiz bir tat aramadık mı savruluşlarda'?

Gurbetin uzun süreni de olur, kısa süreni ve hemen biteni de. Bazen de "ebed- müddet" devam edeni olur. Bu cehennemi bir gurbettir.

İstediği ebeddir.

Bizi anlamayan insanlar arasında bir hayatın ardına düşerken, onlara kızmak, sınırlı oluşlarını

Tenhalığımız, bize güç verebilir, gücümüzü de alabilir. Melankolik hisler içinde arabesk bir yalnızlığı tercih edersek ruhumuz günden güne zayıflayacaktır. Ama mezarların neden tek kişilik kazıldığını düşünüp?yegane' olana inancımız artarsa yalnızlığımız bizi güçlü kılacaktır.

Sen yoksan, işte o yalnızlıktır.

üstad bediüzzamanın bir sözü vardır:bir şeyi isteme veya bekleme belki verilir.

birbirine, hepimizinkinin uyduğu bir üçüncü yağmuru bulmalı. Etrafımızdaki insan yoğunluğuna rağmen, ruhumuzun pergelini?tek' olanda sabit tutup, insanlar arasında bir?sınırlı' gibi yaşamalı.

Gurbet, insanın bütün dostlarından ayrı, yalnız kaldığı uzak bir diyardır. Bütün sevdikleri gözünde tüter, gurbette insanın.

Yalnızlık, şaire? Ne yanar kimse bana ateş-i dilden özge. / Ne açar kimse kapım bad-ı sabadan gayrı.? satırlarını yazdıran bir histir. O his ki; kalabalıklarda yaşanan bir tenhalıktır.

Parmaklarınız bir türlü çözülemeyen dilinize tercüman birbiriyle kenetlenince ve siz kelimeleri derin bir kuyudan çıkarır gibi olunca...

Latus, çok derin manalara dem vuran edebi bir yazıydı, teşekkürler... kalabalıkların içinde yalnızlığı bir daha hatırlattı. yalnızlıktan sıyrılmış bir yalnızlığa ulaşabilmek duasıyla...

- Hoşçakal. Kendine iyi bak.

her harfe hayat katmasından ziyade, kendi sırlarıyla iç içe? Hüzün dolu ama mağrur bir başı var elifin. Bir başına ama sırtını dayadığı güçten dolayı çok kudretli.

O, meşrubatını çoktan bitirmiştir. Sizinki ise bir türlü sonu gelmeyen öyküleriniz gibi hep yarımdır. Siz öykünüzü tamamlamaya çalışırken...

- Haftaya görüşelim.

herkesin var kimsesi.

Tamam. Tamam. Tamam. Her şeye tamam. Sorgusuz. Sualsiz. Bu baş eğiş niye? Tam da yeni bir soruya hazırlarken kendinizi...

- Nasıldı dünün?

O; vatan-ı aslisi için bir ışık, bir nur bekler. Elinden tutacak bir yar bekler. Saçını okşayacak ve rahmetin sinesine basacak ebedi bir dost..

Gülümse yalnızlığıma, beni dermanınla donat EFENDİM...

Kalbim koynumda benim.

ama her şey gibi hayatlar da değişim halinde.

?herkesin her şeyi' olan varlığı ifade ederiz.

Zoraki bir tebessüm, dudaklarınızın kenarında. Dokunsanız yok olacak sanki.

Soru değiştirilir ansızın. Kışın bahara inkılabı gibi ilk önce ince ve derinden bir sızı ile sarsılır yüreğiniz. Anlatmaya başlarsınız. Ki aslında anlattıklarınız asla anlatmak istemeyeceklerinizdir. Kurulu cümleleriniz, savruk, hercai ve kırılgan bir sonbahar gibi terketmiştir sizi. Dudaklarınızdan dökülen ağırbaşlı bir kıştır oysa. Korkunç ayazı, bitmeyen yağmurları ve hiç doğmayan güneşi ile bir kış masalını anlatmaya başlarsınız...

Yarım kalan meşrubatınız, bir başka bardağın misafiri olurken, siz sadece kendinize misafir olabilirdiniz.

merak ediyorum bazı insanlar nasıl degişiyor iyi hyönde bazen görüyorum din ile baglantısı olmuyor ama sonra ne bilelim mükemmel şekilde degişiyor yada ilk önce başarısız bir insan sonra mükemmel olabılıyor bilgili sınavlardan iğrenç alanlar bir sene sonra inanılmaz notlar alıyor bende hayatımı degiştirmek istiyorum ama nasıl yapılacagını bilmiyorum

Mecnun'suz bir leyle-i Leyla'da, kar yağarken sokaklara, düşlerim üşüyor gizlice. Kafam kurulu bir saat gibi. Hep aynı yerde ve hep aynı zamanda ve hep aynı şeyleri sorguluyor. Zorlu bir süreçti. Bitmişti. O'nun deyimiyle çok acı çekmiştim. Yani acılarıma değmiştim. O, olması gerekendi; ya bu? Buna ne demeli? İkinci ve daha zorlu bir süreç. Bu sefer gerçekten yalnızdım. O çekip gitmişti. Cebinde korkuları vardı. Evini çantasında, yüreğini kafasında taşıyan çocuk yoktu artık.

mrb gül hilal ;)

"Doğum ve ölüm tarihleri arasında var olan bir hayatın yorgunlarıyız"

Çölün ortasında bir başınaydı, korkusu yoktu var olan hiçbir şeyden, ne yırtıcı bir hayvandan ne sürünerek sokulup bir ısırıkla kanını zehir dolduran bir yılandan ne bir çöl eşkiyasının aniden boynuna dokunuverecek kılıcından?

'Nereye gidelim', rutin sorusu sorulur.

Gidilir. Önce çantalarımıza ve montlarımıza yer bulunur. Onlar itina ile yerleştirilir. Bulundukları yerde bizim hiç ulaşamayacağımız huzura terk edilir. Sonra o, ya da değişen her günle ben otururuz. Ki mesafe fazla olmamalı. Mutlaka. Seslerimiz birbirine değmeli, ellerimizin aksine. Mesafe önemli. Hem de çok. Duyabileceğimiz kadar yakın, dokunamayacağımız kadar uzakken birbirimize, beklenen soru ve çoğu zaman beklenmeyen cevapla yolculuk başlar.

bir gün bir de bakarsınız hayatınız değişmiş. siz de şaşırırsınz nasıl olduğuna. hiç aklımda fikrimden yoktu nasıl oldı dersinz.

tuanna hanım

dediği gibi inleyecektir.

Uçsuz bucaksız kumlar vardı sadece gözünün alabildiğince?.

olabilirken bir başka kalpte nasıl beka bulabiliriz? Ve nasıl anlatabiliriz kendimizi, kendini dahi anlamamışlara?

ben de bir zamanlar hayret edenleridendim sizn gibi. ve hayatımın bir nokta gibi sabit ve öylece kalakalan bir statik olduğunu düşünürüdm.

Doğum ve ölüm tarihleri arasında var olan bir hayatın yorgunlarıyız. Yaşadığımız, bir garip yalnızlık hikayesi. Etrafımızdaki yüzlerce insana rağmen yine kendimizi yalnız, çaresiz, kifayetsiz hissediyoruz. Bunca sınırlı arasında sınırsız olanı özledikçe büyüyor yalnızlığımız. Ruhumuzun vadilerinde gezinen yüzlerce insan dahi unutturmuyor?hesabı yalnız verilen imtihanımızı.' Aksine; her hikaye altını çiziyor yarımlığımızın.

Mevsim kış. Dudaklarınızda beyaz bir dua. Ve yalnızsınız bir gece daha...

Ne nefis sadık bir yar, ne de dünya kalıcı bir diyarken tutundukça kavileşen bir bağa dikkat çekiyor. Bu şiir de o bağı ne güzel özetliyor.:

insanın kalbi temiz olmalı. ihlas dolmalı. niyeti halis olmalı ki mükafata erişebilsin.

bütün seslerden, ağyarın gürültüsünden soyutlanmış, "asıl" sesi, sözü haykıran yalnızlığa ulaşabilenlere ne mutlu...

Fakat faniler içinde yoktur böyle bir hemdert.

Ya vatan-ı aslisine hasret içinde yanan ruhun gurbeti... Dünya onun hakiki menzili değildir. O Yakub misali ağlar, sular gibi çağlar da Mevlasını çağırır bu gurbette... Zira derin bir acıdır onunki.. Bu fani dünyada baki aleme hasret içinde yanan, kavrulan bir varlıktır ruh.

Açıkçası -kapalısı neyse- ben buraları fazla bilmiyorumların arkasına şemsiyesiz bir yağmur vakti gibi sığınışlar.

Başımız ayaklarımıza ram olmuş. Sürükleniyoruz biteviye. Nereye? Her zamanki gibi. Karar verilmiştir.

varmak ve içindeki sesleri çoğaltmak.

Eliniz çoktan cebinize ulaşmıştır bile. Eğer unutmadıysanız tabii. Akşamın, mesafenin, soruların, cevapların, yalnızlığın, sükutun, gözyaşlarının bedeli ödenir sessizce. Huzura terk edilmiş montlarınızı büyük bir huzursuzlukla sırtınıza alırsınız. Omuzladığınız, gençliğinizdir aslında.

Yalnızlık, yarım oluşumuzdur. Yalnızlık, ?yalnızlığın mahsus olduğu varlığa' duyulan özlemdir. Mecburiyettir. Alnımızda insan olmanın imzasıdır.

her şeyin bir zamanı var işte. insanın hayrına işlemesi için o zaman.

Kimse kimsesiz değil evet ve farkında olduğumuz sürece ne gam ne keder..

- Ararsın beni.

Di'li geçmiş zamanlardan soğuk bir esinti. Dün ve gün arasında hiç olmayan benzerlik, di'li geçmiş zamanlara ait soru ekiyle var edilmeye çalışılıyordu. Dün güne ait, günse yarına ait anlamsız sorularla süsleniyorsa; ne düne, ne güne ne de yarına dair söyleyecek bir şey bulamıyordunuz. Yapacağınız tek şey, bütün anlamalarınızı yok eden bir anlamsızlıkla ruhunuzun derinliklerinde gezinen bir çift bakışta, gecikmiş bir imdat çağrısını başlatmaktır.

Yalnızlığın içinde buldu Rabbini Eba bekir

Bu yaşadığımız bir yalnızlık hikayesi. Elif gibi dik, elif kadar anlam dolu. Yanına gelen

Son kelime boşlukta yankılanır gibi çınlar kulaklarınızda. Acının fiziği aşıp metafizik bir dokunuşla ruhunuza değdiği andır. İçiniz, hiçbir zaman gül mevsimi olmamış içiniz, bir çocuk gibi ağlamaya başlar. Oysa gözlerinizde bir damla yaş yoktur. Taksim asırlık yalnızlığını boca ederken üzerinize, siz montunuza daha sıkı sarılırsınız. Güneşin sırrını gizlediği yıldızlar, bir bir gülümserken gökyüzünde, anlarsınız gecenin başlamış olduğunu.

sığınmadık mı? Günde beş kez yalnızlığımızı itiraf etmedik mi? Avucumuzu açıp?tek olana' dua ederken, küçüklüğümüzden büyüklüğüne köprüler kurmadık mı?

Sinesine çeker bütün acılan, ızdırabları. Derdini dökecek bir dost arar. Ve bu yolda gözleri ufukları tarar. Durmadan yürür durur hayali sılaya doğru. Ve sonra herşeyin serab olduğunu anlar. Ve ağlar, ağlar..

Taksim'in insan kokan, isyan tüten caddelerinde, saatler tam akşamı gösterirken, korku, ümit ve heyecan sağanağı altındaki buluşmalarımız, sararmış mektuplardan süzülen yalnızlıklara dönüşmüştü çoktan.

Bizim dışımızda. Bizim için.

Şairin:

yüzlerine vurmakta değil hüner. Asıl hüner, bizim çaresizliğimizle onların çaresizliklerini birleştirip bir? çare' bulabilmekte. Hiçbirimizin?yağmur'u sözcük biçiminde uymuyorken

Ben bu konuda Veysel Karani hazretlerine hayranım. Hazretin hayatı, annesinden oluşuyor. Annesi vefat ettikten sonra büsbütün yalnız yaşanan bir hayat..

Düştüğünde? acımadı ki? diyen çocuklar gibi gizlemek istiyoruz acılarımızı. Düşlerimiz ipinden kopmuş balonlar gibi kaybolduğunda, bir kez daha anlıyoruz yalnızlık imtihanımızı.

Soru hala cevapsızdır.

- Nereye gidiyoruz?

Peygamberimizin Hayatı, salih suruç

İnsanların bizi anlamadığı anlar olur. Hatta bizi tamamen yanlış anladıkları zamanlar da olur.

Sakladığım hasrettir.

gölgeyi sever.?diyor Molla Cami. Öyle ki, soru sorup cevap verme yeri olan aklımıza ve hissedip duyma yeri olan kalbimize?yegane' olanı işaret ediyor. ?Alaka-i kalbe layık olmayanlara' haddinden fazla bağlanırken, yenilgi üstüne yenilgi yaşadığımızı anlatıyor.

farkında olanlardan oluruz inşallah.

Dilini bilmez miyim

Kendi yalnızlığının farkında lığıyla birlikte?tek ve bir' olan varlığa ışık tutuyor. İnsana düşen; kendi ruh rıhtımına çekilip, dışarıdaki seslerden uzaklaşarak?yalnız'lığın bilincine

- Alabilirsin.

hz Sıddık gibi, diğerleri gibi...

evet, Fahri Kainat'ın mübarek ruhu zahiren yalnızlık istiyordu; hakikatte ise Kainatın Yaratıcısı Cenab-ı Hakk'a muhatap olma arzusunu ruhunun derinliklerinde taşıyordu. yalnızlık içinde sonsuz varlığa kavuşmak arzusuydu bu...

Yalnızlıkla ilgili bir başlık aryorum sabahtan beri. Ve Nihayet.. umarım beğenirsiniz de harcadığım zaman boşa gitmemiş olur hiçdeğilse.

- Kalkalım.

Üç nokta ile başlayınca cümlelerinize, nokta koyamamıştınız yine.

gücünün sahibine yalnızlığında sığındı..

Kimsesiz kaldım medet,

inşallah hocam... "kişi sevdiğiyle beraberdir."

Hayranım sana Veysel Karani .. Keşke senin gibi olabilsem..

ey kimsesizler kimsesi.?

"la" demek gibi mi:)

Yalnızlık...

Issız yerlerde kendisi için bir evren olabilmek?

Bu yazıyı şuan gurbette olan bir kardeşime itham ediyorum inş. okur