bunları yazıyorum çünkü en çok ihtiyacımız olan şey umut ve sabır. Eminim siz de benim gibi gününüzün çoğunu memurlar nette geçirip birkaç güzel haber alıp artık nefes almak istiyorsunuz. Birbirinin tam aksi konuşan başlıkları okuyup kah küfredip kah 'ya aslında olur bee' diyorsunuz, günün bir kısmını sınavda 5 puan daha fazla alsaydım diye kendinize kızarak, diğer kısmını da 'hayırlısı be' diyerek geçiriyorsunuzdur. İibf liler olarak daha net bir sayı belli olmasa da ilk kadro sayısından memnun olmadık doğrudur;ancak üzülmekle malesef bir şeyleri değiştiremiyoruz, olan yine kendimize oluyor. Saçımız mı beyazlayıp dökülmedi, kilo mu almadık, psikolojimizi mi yitirmedik vs. vs. görüldüğü gibi zarara ugrayan hep bizleriz. başlıklarda 90 alanların 'ben ilk atamada atanamam' dediği şu günlerde birçok arkadaş iyice umudunu yitirmiş gözüküyor -ki aynı şey benim için de geçerli. Millet deli gibi hesaplamalar yapıyor, açılmayan kadrolara, hükümete sayıp sövüyor.. kısacası bilmem farkettiniz mi ama her başlıkta ufak da olsa bir umut, güzel haber aramaktayız. BİZLER BU SINAVA ALNIMIZ AK GİRDİK Mİ? GİRDİK. İÇİMİZ RAHAT MI? RAHAT.. O ZAMAN İLK BAŞTA KENDİM DE DAHİL YAPMAMIZ GEREKEN HALA SAĞLIKLIYIZ DİYE ŞÜKRETMEK VE KPSS DIŞINDAKİ MEVCUT DURUMLARDAN UFAK DA OLSA MUTLU OLMAYA ÇALIŞMAK, AKSİ HALDE DEDİĞİM GİBİ OLAN YİNE HER ZAMANKİ GİBİ BİZLERE OLACAK. Şimdi 'hadi ordan polyannacılık oynama' deyip laf eden arkadaşlar da çok olur tahminimce, biraz da böyle takılsak ne olur ki? Herkes geç de olsa emeğinin karşılığını alır ben buna eminim. Herkese mutlu, umutlu, huzurlu, iyi günler dilerim