Senin derdin ne, biliyor musun?

Daha ağır bir cümle geliyor. Kaçma bir yere. Cümlenin karşısına dikil. Biraz cesur ol. Dur ve dinle senin gibi acı çekmiş bu adamın tedavi edici cümlelerini.

Bizim aklımıza göre idare edilmiyor kainat. İyi ki.

Hem de ne haddini bilmezlik. Bir şikayet, bir şikayet. Bir gurur bir gurur. Bir kibir bir kibir. Bir naz bir naz ki anlatamam.

O'nun bize uygun gördüğüne razı olmaktan başka ilacımız yok.

Hangi aklı başında olan bir insan, O'nun hükmüne razı olmayıp kendi hükmüne itimat edebilir?

bu sıralar ruh halim...

Dinle bak, ey nefsim, nasıl da çözmüş seni Zamanın Bedii. Bunu en iyi yazılmış psikoterapi kitaplarında bile bulamazsın vallahi.

Halbuki dünya bizim etrafımızda değil, bir kendi etrafında bir de güneşin etrafında dönüyor.

razı olmak, boyun eğmek..

Gözlerinin feri bir duvarın ötesine taşamayan insanın şikayet etmesi, kendisine verilen için ya da verilmeyen için ya da verilip de alınan için, ''benim için kötü oldu'' demesi saçmalık ötesi değil de nedir?

Niye susuyor benliğin?

O'ndan gelen herşeye eyvallah..

Senin derdin nefsim, bir haddini bilmezlik ki sorma.

Bir kere daha oku, bin kere daha oku bu cümleyi.

Günlerdir, Yaratıcı niye duamı kabul etmiyor, istediğim şey çok mu fazla ya da batıl bir şey mi ki vermiyor diye hayıflanıp duruyorsun.

Niye suspussun öyle.

Hatırlamıyorsun birçok şeyi değil mi?

'Kokmuş olan zevkini nimetlerin derecelerine mikyas ve mizan mı yapıyorsun? Ne biliyorsun ki, zannettiğin nimet nikmet olmasın? Senin ne kıymetin var ki, sineğin kanadına müvazi olmayan hevesini tatmin ve teskin için felek çarklarıyla hareketten teskin edilsin?''

Ne zannediyorsun kendini?

Hadi bir dene, hayatının gelecek beş yılında başına geleceklerini tespit etsin o çok bilmiş aklın.

'Ey müteşekki! Sen nesin? Neye binaen itiraz ediyorsun? Cüz'i hevesini külliyat-ı kainata mühendis mi yapıyorsun?'

Sana her daim gülümseyene gülümse.

Kışın ortasında yazı istemenin, yazın ortasında kar yağsın diye tutturmanın. Yağmur yağar yağmaz, bulutsuz bir gökyüzü talep etmenin. Bulutsuz bir gökyüzünde yağmur diye sızlanmanın.

Sen önce şu önündeki duvarın arkasını gör görebilirsen.

güzel ama işte yinede nefs

En kötüsü de bu.

Dünya bizim etrafımızda dönsün diye ısrar ederken, ayaklarımıza gelen güneş ışıklarını görmemek var.

Hele şu, 'hayatım için iyi, hayırlı, güzel, doğru, anlamlı, hakikatli, hikmetli olanı ben bilirim' afra tafralarına ne demeli.

Sanıyorsun ki dünya senin etrafında dönüyor ya da dönmeli. Dilediklerin olmalı, dilemediklerin olmamalı.

İçini kızgın bir tavaya döndüren kızgınlığın nedeni. Kendini sahipsizmiş sanmanın sebebi ya da.

Hadi geleceği geçtik, kaç yıl yaşadıysan, günbegün, saatbesaat bir kağıda geçiriver hayat hikayeni.

Sen ki yaratılmışsın. Sen ki, bir zamanların yok olanısın.

İNSAN KENDİNE BAHŞEDİLENLE YETİNEMEYİ BİLMELİ

Seni bilmem ama, çok seviyorum bu cümleleri. Seni rahatsız ediyor olabilir bu ifadeler, ama hangi tedavi zahmetsizdir, hangi ilaç bir tatlı gibi yenir?

Daha bitmedi.

O'na küskünlüğün O'na bir zararı yok.

Gözlerin bir duvarın ötesine bile geçemiyorken, 'ben bilirim' nidaları neden?

bunlarda erdem!!!

karamsarlık dolu cümleler moral yerine nedense umutsuzluk aşıladı

'Niye istediğim şey olmuyor, olmadı, olmayacak mı?' diye sızlanmalarının; anne babasına, 'şunu da isterim,' diyerek markette tepinen bir çocuğun sızlanmalarından farkı var mı, söyle hadi?

'Ey müteşekki! Sen nesin?'

Güneşe sırtımızı dönmenin güneşe bir zararı yok. Hem de sırtı dönük bağrımızı ısıtamayız.

O'ndan isteyip de vermediklerinden veyahut verip de sonra aldıklarından dolayı niye bu kızgınlığın öyleyse?

Hadi gülümse.

Mustafa Ulusoy