ben bir yaşıyor bin ölüyorum... yaşadığımı ispatlıyacak cümlelerim var kendimden imal... binlerce kez öldüğümü ispatlıyacaksa mesai saatlerim... orda sergilenen akıl tutulmaları... buza gömülü gülümseme ve kibarlık budalaları...

Küçükken aldığım dışı güzel? içi hep çürük çıkan elmalı şekerler gibisin.

Sizin mülkünüz vardır, bizim yoktur. Burada her şey güzel. Ama yüzler değil. Dünyadada her şey güzel değildir, ama yüzler güzeldir. Burada mücevherleri görüyorsunuz, orada gözleri görürsünüz, insan ruhunun ihtişamını. Erkeklerimiz ve kadınlarımız özgürdür, hiçbir şeye sahip olmadıkları için özgürler. Ama siz mülk sahipleri, kendiniz de mülksünüz. Bu yüzden yaşamıyorsunuz sadece varsınız...

hayırdır uhrevi mi takılıyoruz hocam?

ertlemelerle yormusum kendimi, şimdi'' an'' ları hediye ediyorum bana... kimse kırılmasın dıye kırıldıgım yeter...

Nekadar zaman olmuş yazmıyalı... Yaşama karışmışım gene... eski bir konu başlığımı seçtim arşivimden... çünki şu an yaşamsal pıratiğimden doğrudan ilintili... aslında yüzde doksan çokça iyimser bir rakam...

Aranızdaki tek fark; O elmalı sen ise el malı.

"Gerçek dost önden bıçaklar". Ve bıçağın sivrisini seçer... körünü değil... Kör biçakla vuracak olan, kör değil gözü açık biridir... acı çekmeni ister... ölmeden sürünmeni... sivri sözler o an için sizi öldürebilir, ama yeni yaşamda ;o sivri acı sözlerin yüzünüze okunmasından sonra başlıyacaktır... yandan değil önden gelecek rüzgardır var olup olmaması, yaşayacağınızın yada yaşıyor görüneceğinizin belirtisi...

peki ne yapmalı... yaşadım yaşıyorum ahada budur ispatı demek için...

yüzde doksanın çok üzerinde ıskalıyarak yaşamadan yaşayan cenap...