herkes depresyon havasına girmiş intihardı ölümdü bu neya silkelenin dün hıdrellezdi bahar geldi geçiyor hayat canlanıyor ölümde doğumda hayatın gereği önemli olan hazır olabilmek ikisinede.

insan düşündüğkçe var olur her şey önce düşünceyle doğarr ve yaşar

ve bugün onların hiçbiri yok..

evet zengin ile fakiri alim ile cahili aynı şekilde 2 metrelik çukurda eşit kılar ölüm...

Ustum giyinik yikanmayi tercih ederdim; ama maalesef mumkun degil.

bu dünya gelip geçicidir, cehennemde olsa bile ebedi olmak isterim.

şimdi size en yakın caddeye bakın yüzlerce insan var.. 100 yıl sonra bu insanların hiçbiri olmayacak..

Bence sürekli ölümden bahsetmek hayra alamet değildir... Ölümü sadece ölen sevdiklerimizin ardından düşünmeliyiz...

BU dünyada hiç ölmeden yok olmadan yaşamayı istermisiniz. yada hiç düşündüüz mü kendimiz ölünce bizi çırılçıplak soyup yıkayacaklar. kendimize ölümü yakıştırıyormuyuz ölen sadece hep başkasımı biz dünyaya direk mi kalacağız.

ilginç bir duygu..

Biraz da yaşamayı deneyin.

ölüm en güzel nasihattir.

sonlu bir yaratılaşa sahip iken neden bu tarz bir beklenti veya varsayım aklımıza gelir ki..

ölümü düşünmeyenin hayatı da ölüm gibi yok hükmündedir.

Sonsuzaaaaaaaaaa deeeeeeeeeek yok istemem kötü bişi

geride iyi şeyler bırakmaya çalışın.. bu hayata veda ettiğinizde gerçekten arkanızdan üzülen birileri bırakmışsanız, yokluğunuzu hissedecek birileri varsa, aklına geldiğinde içten fatiha okuyan birileri varsa arkanızda The Mission Completed:)

yaşlanmadan evet

Ölüm ölüm ölüm...

hayır.

ölüme yüklediğiniz anlama göre hissiyatınız değişir. ben ölümü yalnızca bir son olarak görmediğim için ürkütücü bir anlam taşımıyor.. bir hıçkırıkla geldik bir hıçkırıkla gideceğiz işte..

bu adaletsiz dünyada mı aslaaaaaaaaaaa. ölüm bir nimettir bir eşitliktir bana göre. ölüm varoluştur.

Nedense kimse o başlangıca ulaşamıyor bir türlü... :

Sıradaki parça hüzünlü dostlarımız için, Bob Marley'den Dont worry be happy :)

kaçınılmaz son dimi

Sonsuza kadar yasamak guzel olurdu, ama kalabaliklar beni bunaltiyor. Basimi cevirdigim her yanda bir dolu insan gorecek olmak! Dusuncesi bile korkunc.

1920'li yıllarda çekilen videolara bakıyorum Londra sokaklarına, binlerce insan..

her şeyin fazlası zarar

ölüm bize şah damarımızdan da yakındır. ölümü nasıl unuta biliriz ki biz unutsak o bizi unutmayacak. ölümün bugune kadar unutupta yaşayan bir canlı yoktur. eninde sonunda o bizi buluyor istesekte istemesekte. en başta komşularımıza bakalım biz çocukken nerde o yaşlı insdanlar tek tek gittiler ama çok gittiler

bu kadar emek sonunda yaratan bile yok etmez bizi...

bence ölüm son değil başlangıç

AMA İNSAN nın ömrü ah ile vah ile gelip gecer bir debakarsın ki zamanı tüketmişiz. geriye sarmak istesekte sarılmaz bu gune kadar kaç milyar insan bu dünyadan geldi geçti ki onlarında bir hayali bir umudu var dı.

Sevdiklerimizin ölümünü görüp acısını yaşamak mı bu ölmekten daha beter