yerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep

Hikayenin sonudur yalnızlık,

Sevilmediğini hak etmediğini düşünen herkes; yalnızdır,

Yüreğine bir sorabilseydin bu zulümü bitirirdin

ben sana yanlış bir yerden edilmiş

söylesem de, inanmazlar

Aynada kendine tahammül edemeyen adam; yalnızdır,

Serbest bıkmaktır sana hapsolmuş kulları!

Sevmekten korkanın kaderi ise yalnız kalmak değil; nefret ettikleri ile baş başa kalmaktır sonunda.

Yangınına el olanın, umutları fot olur

benzemiyor çünkü bir dile.

bırak gitsin.

yine de döneyim döneyim istedim.

seveceksin.

bir büyük yemin gibiydim.

ah benim sesimle

sen onu nasılsa bin kere daha

Yalnızlık arkanı dönmek değildir sadece,

En kaynar su bile olsan ateşimi söndürürdün

Yaban kokusuz yalancı...

Ama kendi etrafına kaleler kuran herkes yalnız olmak istemez,

onu sevebileceğinin en yücesiyle sevdin.

bağışla kendini artık onu da

Neyin hayalini kurarsan kur,

gitmek mi yitmektir kalmak mı artık bilmiyorum

Yalnızlık ayrı düşmek değildir sadece veda edememektir,

Deva bulmam gözlerime, değdin

Sen benim kara ömrüme vuran, suyumu harelendiren sevincimdin.

titreme daha fazla kalbim.

Şehirde eskimiz yandı, gittin.

Her zaman karanlık değil,

Bir ömür yangınsızda, yanar yanar kül olur

Şimdi kupkuru çöl gibi sözlerin,

Sen hiç mi bahar görmedin beni kovsan gitmem derdin

beni hep aynı yerimden yaralayan o eve

Bazen parıltılı bir mücevherdir yalnızlık,

bilemem, belki bu yüzden

ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine.

Onları yıkacak birini ister yanında.

Kendi surlarında delik açamayan adam; yalnızdır,

o senin en ezel gününden kaderin

Yaban kokusuz yalancı