Gerçi birçok kişinin profilinde bulunuyor, klasik hale geldi belki ama aşağıdaki sözleri okumak beni çok rahatlatır...

konu dışı olavcak ama türkçe olimpiyatı dediğin oğlan çocuğunun başörtü etek giyip kol bastı yapması ise ben bu olimpiyatları sevmiyorum...

Bir çok yerde var reklama girmesin ama;

yazmadan geçemedim bunuda:)

kardeş bunu nerden aldın yav...

Bir zaman sonra Derviş yine Şakir'i arar. Ona bir tepeyi işaret ederler. Tepede Şakir'in mezarı vardır ve taşında şu yazılıdır: "Bu da geçer" Derviş, "Ölümün nesi geçecek? "diye düşünür ve gider. Ertesi yıl Şakir'in mezarını ziyaret etmek için geri döner; ama ortada ne tepe vardır ne de mezar. Büyük bir sel gelmiş, tepeyi önüne katmış, Şakir'den geriye bir iz dahi kalmamıştır...

bazı şeyler vardır şer gibi gözükür, hayırdır sizlere. bazı şeyler vardır hayır gibi gözükür şerdir sizlere.

büyük değilim lakin nasihat deyince bu konuda, bunlar aklıma geldi...

çocuuk gibi aklı başında yorumları olan birinin böyle küçük latifelere takılmasıda ilginç geldi...

kardeş yunus der 'derviş gönülsüz ola'...

kardeş boşuna yaşamışız...

La Tahzen!

senin aşkından bir yaprak edindim edineli,

O aralar ülkenin sultanı, kendisi için çok değişik bir yüzük yapılmasını ister. Öyle bir yüzük ki, mutsuz olduğunda umudunu tazelesin, mutlu olduğunda ise kendisini mutluluğun tembelliğine kaptırmaması gerektiğini hatırlatsın... Hiç kimse sultanı tatmin edecek böyle bir yüzüğü yapamaz. Sultanın adamları da bilge Derviş'i bulup yardım isterler. Derviş, sultanın kuyumcusuna hitaben bir mektup yazıp verir. Kısa bir süre sonra yüzük sultana sunulur. Sultan önce bir şey anlamaz; çünkü son derece sade bir yüzüktür bu. Sonra üzerindeki yazıya gözü takılır, biraz düşünür ve yüzüne büyük bir mutluluk ışığı yayılır: "Bu da geçer" yazmaktadır.

çocuuk böyle başlıklar açmazdı, hayırdır?

bu da geçer diye bir hikaye var. biraz uzunca ama. birazdan yazayım.

a dostlar geçer geçmesine de sel gibi geçer...

içim daraldı...

ama çıkaramadım malum akıl gitti baştan..)))

başımıza gelen bir olayı bela diye adlandırırız iç dünyamızda. yıllar sonra o olay nelere vesile olabiliyor. unutuyoruz mutlu günlerin nereden geldiğini.

hayır olsun çocukda bu haldeyse!!!!!

bazen bilinçsizce ağız alışkanlığı olsada

Bir zamanlar Afrika'daki bir ülkede hüküm süren bir kral vardı. Kral, daha çocukluğundan itbaren arkadaş olduğu, birlikte büyüdüğü bir dostunu hiç yanından ayırmazdı. Nereye gitse onu da beraberinde götürürdü. Kralın bu arkadaşının ise değişik bir huyu vardı. İster kendi başına gelsin ister başkasının, ister iyi olsun ister kötü, her olay karşısında hep aynı şeyi söylerdi:

Ne mutlu bakışı ibret, susması fikir, konuşması zikir olup hatalarına gözyaşı dökene...

"Bir arkadaşımı bir yıl boyunca zindanda tutmanın neresinde hayır olabilir."

kitabda buyurulur 'ey iman edenler, iman edin'...

yureğinde sevda buyuk oldukça imtihanda zorlaşır. bu düsturu elden bırakmamak lazım.

nefsi önce bilip ondan sonra sileceğiz ki zafere ulaşılsın.

Her İşte Bir Hayır Vardır!

bu konuda gönül ehli büyüklerden aktarım yapacak dost var mıdır?

Hımm o küçük bir ayrıntı, kültürümüzün bir parçası, anadoluda düğünlerde eskiden erkekler kadın, kadınlar erkek kıyafeti giyer eğlenirmiş, o zaman bunuda yadsımamız gerekirki hiç gerek yok...

hikayede olduğu gibi, şakir ağanın tevekkülü her durumda onu hayattan küstürmemiş. işçiyken de zenginken de ölüyken de...

islamiyet teslimiyettir. gönülden teslim olmak lazım.

itimadımız kime ve nasıl olmalı. biz insanlar değerlendiremiyoruz yaşantımızı. değerlendirme derken, geçmiş ile bugun arasında değişenin ne olduğunun farkına varmak.

Sopayla kilime vuranın gayesi, kilimi dövmek değil, tozu almaktır. Allah sana sıkıntı vermekle tozunu, kirini alır. Niye kederlenirsin?

hala inatla hayırlısı diyorum

velhasılı kelam gönlümüz hala hasta ya ona yanarız...

Ne zaman gökyüzüne bir dua, nefes, gönderdinde misliyle karşılık gelmedi?

Bir yıl kadar sonra, kral insan yiyen kabilelerin yaşadığı ve aslında uzak durması gereken bir bölgede birkaç adamıyla birlikte avlanıyordu. Yamyamlar onları ele geçirdiler ve köylerine götürdüler. Ellerini, ayaklarını bağladılar ve köyün meydanına odun yığdılar. Sonra da odunların ortasına diktikleri direklere bağladılar. Tam odunları tutuşturmaya geliyorlardı ki, kralın başparmağının olmadığını farkettiler. Bu kabile, batıl inançları nedeniyle uzuvlarından biri eksik olan insanları yemiyordu. Böyle bir insanı yedikleri takdirde başlarına kötü şeyler geleceğine inanıyorlardı. Bu korkuyla, kralı çözdüler ve salıverdiler. Diğer adamları ise pişirip yediler.

ilmin üçyüz yaprağını unuttum, gitti!

bende aynı durumdayım

Ama biz manevi rızka talip olalım,,, Ya FETTAH... YA FETTAH... diyerek manevi rızık kapılarını açmak için bıkmadan usanmadan çalalım...

genede hayırlısı...

tevekkül kalpte biter. tohumun bitmesi gibi biter, kalpte şüphenin kalmaması gibi biter. başlangıç ve bitiş yeri.

diyor Şems hazretleri. ilmi biliyoruz, hayır ve şerrin Ondan geldiğini, kaderi Onun yarattığını da... demekki eksik olan ne, aşktır. aşk ki, yüreğe konduysa Ondan başkasını yakar, kül eder. değil tevekkül, takva, ondan gaflette olduğun bir ana yanar, ağlarsın. ve razı olduğun herşey, Onun rızasına uygun olan olur.

inşaAllah yenilgi yenilgi büyüyen bir zafere yaklaşmaktayız...

linklerden biri...

mahzun ol gönül. sükut et. güneş bulutların arkasında da neşr-i envar eder. senin bahtın da herkesin bahtı gibidir. her hayatta fırtınalı saatler, kederli mahzun günler olmak gerek.

Kim Allah'ın az rızkına razı olursa, Allah da onun az ameline razı olur.? ... bir nevi başına gelen herşeye sabr-u sebat gösterip, Elhamdulillah demek... kadere razı olmak bu olsa gerek...

daha eyvallah demeyi öğrenememişiz...

Gerçekten her şeyde bir hayır var, öyleki yatırmayı unuttuğunuz sınav harcı size dünyanın dört bir yanından gelen çocuklarla tanışma, türkçe olimpiyatlarının onurunu bizzat yaşama şansı verebiliyor...

olursa bir hayır olmazsa bin hayır ara...

"Bunda da bir hayır var."

Üzülme! Bir Şey Olmuyorsa Ya Daha İyisi Olacağı İçin Ya Da Gerçekten de Olmaması Gerektiği İçin Olmuyordur.

"Ne diyorsun Allah aşkına?" diye hayretle bağırdı kral.

"Haklıymışsın!" dedi. "Parmağımın kopmasında gerçekten de bir hayır varmış. İşte bu yüzden, seni bu kadar uzun süre zindanda tuttuğum için özür diliyorum. Yaptığım çok haksız ve kötü bir şeydi." "hayır" diye karşılık verdi arkadaşı.

Derviş, Şakir'in çiftliğinden ayrıldıktan sonra bu söz üzerine uzun uzun düşünür. Birkaç yıl sonra, Derviş'in yolu yine aynı bölgeye düşer. Şakir'i hatırlar, bir uğramaya karar verir. Yolda rastladığı köylülerle sohbet ederken Şakir'den söz eder. Haa o Şakir mi? der köylüler, O iyice fakirledi, şimdi Haddad'ın yanında çalışıyor. Derviş hemen Haddad'ın çiftliğine gider, Şakir'i bulur. Eski dostu yaşlanmıştır, üzerinde eski püskü giysiler vardır. Üç yıl önceki bir sel felaketinde bütün sığırları telef olmuş, evi yıkılmıştır. Toprakları da işlenemez hale geldiği için tek çare olarak, selden hiç zarar görmemiş ve biraz daha zenginleşmiş olan Haddad'ın yanında çalışmak kalmıştır. Şakir ve ailesi üç yıldır Haddad'ın hizmetkarıdır. Şakir, bu kez Derviş son derece mütevazı olan evinde misafir eder. Kıt kanaat yemeğini onunla paylaşır... Derviş, vedalaşırken Şakir'e olup bitenlerden ötürü ne kadar üzgün olduğunu söyler ve Şakir'den şu cevabı alır: Üzülme... Unutma, bu da geçer...

Sarayına döndüğünde, kurtuluşunun kopuk parmağı sayesinde gerçekleştiğini anlayan kral, onca yıllık arkadaşına reva gördüğü muameleden dolayı pişman oldu. Hemen zindana koştu ve zindandan çıkardığı arkadaşına başından geçenleri bir bir anlattı.

şair der 'sakın kader deme, kaderin üstünde bir kader vardır'...

herşeyde elbet bir imtihan var...

Bir gün kralla arkadaşı birlikte ava çıktılar. Kralın arkadaşı tüfekleri dolduruyor, krala veriyor, kral da ateş ediyordu. Arkadaşı muhtemelen tüfeklerden birini doldururken bir yanlışlık yaptı ve kral ateş ederken tüfeği geriye doğru patladı ve kralın baş parmağı koptu. Durumu gören arkadaşı her zamanki sözünü söyledi:

kim nefsini bildi o rabbini bildi...

bu hafta ya okudum bu hikayeyi ya da dinledim...

yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer.

çocuk hayatında ne oldu bilmiyoruz ama ilerde bu olay aklına geldiğinde belkide iyikide olmamış yada iyikide nasip değilmiş diyeceğin bi olaylada karşılaşabilirsin yaniii beklemek ve tevekkül etmek.. senki az buçuk biliriz bu yolda niyetin halis Hak yolun güzel bi yolcususun.. eğer sırf üzüntün dünya telaşlarıyla alakalıysa üzülürüm :(((

'bu da geçer ya Hu'

kim diyor aklımda kalmadı. şemsi tebrizi olabilir:nefsini bilenlerden ol, silenlerden değil.

Köylüler, kendilerinin de fakir olduklarını, evlerinin küçük olduğunu söyler ve Şakir diye birinin çiftliğini tarif edip oraya gitmesini salık verirler. Derviş yola koyulur, birkaç köylüye daha rastlar. Onların anlattıklarından, Şakir'in bölgenin en zengin kişilerinden birisi olduğunu anlar. Bölgedeki ikinci zengin ise Haddad adında bir başka çiftlik sahibidir. Derviş, Şakir'in çiftliğine varır. Çok iyi karşılanır, iyi misafir edilir, yer içer, dinlenir. Şakir de, ailesi de hem misafirperver hem de gönlü geniş insanlardır... Yola koyulma zamanı gelip Derviş, Şakir'e teşekkür ederken, Böyle zengin olduğun için hep şükret der. Şakir ise şöyle cevap verir: Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Bazen görünen, gerçeğin kendisi değildir. Bu da geçer...

yaradandan gelene razı olmak lazım. bir kasidede der ki:sözüme iki kulağını tut. itimat et.

la havle vela kuvvete illa billahil aliyyil azim

La-Tahzen ''üzülme!'' der Mevlana... ve devam eder.. "Kaybettiğin her şey başka bir surette geri döner."

"Bunda da bir hayır var!"

burdan değilde reel hayatındaki güzide şahsiyetlerden nasihat ve dua istemelisin... bizler oo koca deryaların yanında neyizki!!!!

sn çocuuk

Kral acı ve öfkeyle bağırdı: "Bunda hayır filan yok! Görmüyor musun, parmağım koptu?" Ve sonra da kızgınlığı geçmediği için arkadaşını zindana attırdı.

Derviş gezmeye devam eder ve yedi yıl sonra yolu yine o bölgeye düşer. Şaşkınlık içinde olan biteni öğrenir. Haddad birkaç yıl önce ölmüş, ailesi olmadığı için de bütün varını yoğunu en sadık hizmetkarı ve eski dostu Şakir'e bırakmıştır. Şakir, Haddad'ın konağında oturmaktadır, kocaman arazileri ve binlerce sığırı ile yine yörenin en zengin insanıdır. Derviş eski dostunu iyi gördüğü için ne kadar sevindiğini söyler ve yine aynı cevabı alır:Bu da geçer...

ne diyor ingiliz şair

"Düşünsene, ben zindanda olmasaydım, seninle birlikte avda olurdum, değil mi? Ve sonrasını düşünsene?"

bu konulartda güzel ibretli hikayeler mevcut ama yazacak, bulacak yürek yok...

arkada virane yürekler kalır...

doktora gitmek lazım...

Dervişin biri, uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra bir köye ulaşır. Karşısına çıkanlara, kendisine yardım edecek, yemek ve yatak verecek biri olup olmadığını sorar.

Bu koskoca emeğe, öğretmenlere, binlerce km aşıp gelip bizim kültürümüzü bize sunan o çocuklara haksızlık olmaz mı?

Rızık iki türlüdür biri sana gelir birine sen gidersin.. Suri ve manevi rızık. Buna göre suri rızık, cisimlerin ayakta durmasını temin eden zıklardır. ... Bu rızık ana rahmine düşen her canlı için beşikten mezara kadar takdir edilmiştir..

ama naçizane Rabbim güzel gönlünü ferahlatsın... AMİN.