kendi uykusuzluğunda yatak oldun.

Biriktiremediğim bütün sevgilere inat,

Her sabah Yeniden aşka gülümsemekteyim...

geceyle gündüz gibi birbirine

döndüğüm bu sema sensin. döndüğüm.

o ki gece ve esmer, görmüyor

yerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep

başka ne anlıyorsun

Gözlerim Yansıyan huzurdan kamaşmış

Ve ben ne desem şimdi, benden değiller.

ben sana yanlış bir yerden edilmiş

laf aramızda kalsın

kendi duvarında, sesini

döndüğüm, döndüğüm ama döndüğüm

Beklemeyene: Dilegelen bir dünya.

söylesem de, inanmazlar

Baharın karnını öptüğüm rüya.

geç benden, ben dururum, ben beklerim, geç benden,

her ayrılıkta kendine saplanan bir hançer

allah yardımcın olsun

sardunya çoğalt.

benzemiyor çünkü bir dile.

sahrayı, sesi içinde karışmış

Aniden. Birdenbire, beklenmedik olandan...

bir büyük yemin gibiydim.

Hala soruyor musun bana, aşk ne demek:

açıldım, kapandım, açıldım, kapandım, gördüm

ah benim sesimle

dediler ki, olgun bir meyve var sabır perdesinin ardında,

Sana vardığımda ağlamam bundan...

kül koy şimdi yanına korunun

ki, sen aşktan ve ayrılıktan

dünya sana sabrı öğretecek, olgun meyvenin tadını da.

O en "bir" ve "tam" olana yürümek.

sen benim kara ömrüme vuran

Dünyayı dolduran sözü olduran o.

Aceleyle doğan güneşten...

ama nereye geçersin benden ben bilemem.

şu ağaçlar gibi kederli.

başka başka aşklarsızın siz artık

Zifiri karanlığa aheste bir veda

kendi sabrını deneyen taş,

senin çölünde kumlar uçurmuş,

gitmek mi yitmektir kalmak mı artık bilmiyorum

Durup durup geçmesin içinden ağlamak

kendi duvarına haykır.

ayrılmış. O ki rüzgar, bir zaman

bu gunluk bu kadar...

çok aşıksınız

dediler ki, şu ağaçlar gibi bekledin, şu ağaçlar gibi hayal,

Adını andığımda sıcak akıyor bütün nehirler

yetmez mi ikimize bir sağanak...

başlığına bu kadar sahip birini görmedim

Vahiy gibi, en çok ona benziyor.

suyumu harelendiren sevincimdin.

seni kavuran onu da yakmasın.

Dur, neden ağlıyorsun ca'nım,

yine de döneyim döneyim istedim

hani sabrın sonu, hani gamlı eşek, pervasız nar nerde,

sen AŞIKSIN

örttüğün bu ince sessizlik

kaç gecenin çölüdür bu ayrılık

kaç şiirin dölüdür üstüme

bu kadar çokmu seviyon

derdime derman olsun

Dağılmakta geceye sinmiş zift kokusu,

beni hep aynı yerimden yaralayan o eve

O yüzden "ayak"landım, yukarı ağdım.

gelenler kadar gidenleri de,

hani bahçe?

tesadüfen birbirine rastlamış

bilemem, belki bu yüzden

ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine.

aşkla besle kendini, gül yetiştir,

başka ne anlıyorsun...

kalbim alış artık, kır kendini