Feribot denizde süzülürken, güvertede, gecenin rengine boyanmış suları seyrediyordu. Aklı hala sabahki vaazdaydı. Vaazı dinleyebilmek için Türkiye'nin her tarafından gelen binlerce insan, sabah namazında Süleymaniye'yi doldurmuş, hatibi beklemişti. Hatip saat on civarında gelmiş, herkes vaazla beraber ötelere yelken açmıştı. Hatibin sözleri kalblerde heyecan uyandırıyordu.

bu sondu...

Ve sayın Lord

gün cel...

Hele Muhammed İkbal'in, Çanakkale'de ölüm-kalım mücadelesi verdiğimiz günlerde Pakistan halkına söylemiş olduğu sözleri duyunca, kalbler duracak gibi olmuştu. "Ehl-i Salib'in bütün çılgınlığıyla Çanakkale'ye yüklendiği günlerdi..." diye başlamıştı hatip. "Çanakkale'de gencecik canlar, can pazarında can verirken, bir başka pazarda Muhammed İkbal, kendisini dinleyenlere: 'Cemaat, kendimi Allah Rasulü'nün huzurunda hissediyorum. Şu anda bana dese ki, Doktor İkbal, dünyadan bana ne getirdin? Ben de diyeceğim ki, Ya Rasulallah sana bir şişe içinde biraz kan getirdim. Bu kan Müslüman-Türk'ün Çanakkale'de döktüğü kandır ve ben bu kanı hiçbir şeye değişmem."

yukaradaki üç güzel insanın duasına bende katılıyorum Allah sizi bu forumun başından eksik etmesin..

virüs sus bi artık yaa...

saygılar lord abi...

sevgi-saygı bizden size lord... bu forum yokluğunuzuda gördü... o yüzdendir ki şu günlerinin kıymetini bilmekte...

virüs gerçekten çekidüzen vermen gerek biraz kendine...

Alah ım bu ne müthiş sahne...

nesil hayır ya, iyi iletişim kurduk senle, iyiyiz ya,

VEYA NE GETİRMEDİN?

Ciğergahı dağlasan

Şaşkınlığı iyice arttı. Bu zat nereden biliyordu Serhat'a vefayı anlatamadığını ve anlatamadığından dolayı ızdırap çektiğini. Hayret dolu bakışlarını bu zatın yüzünde gezdirdi. Karşısındaki zat tebessüm ediyordu. Şöyle konuşmaya başladı: "Şaşırma evlat, Serhat'ı sana emanet eden, seni de bize emanet etti." Sözleri biter bitmez de, geldiği gibi çıkıp gitti. Şaşkınlıktan ne yapacağını bilemiyordu. Nihayet Serhat'ı fark etti de kendisini toparladı. Ona hasretle sarıldı. Sonra kanepeye oturttu. "Vefa bizim yamaçların gülüdür." diye başladı. Gündüz arkadaşlarına ne anlatmışsa, Serhat'a da anlattı. Sohbetini henüz bitirmişti ki, keskin bir zil sesiyle olduğu yerden doğruldu, bildik bir refleksle saatin düğmesini kapattı. Sabah ezanı okunuyordu. Bir an nerede olduğunu hatırlamaya çalıştı. Odasındaydı. Üzerine yorganını almamıştı. Demek ki gece düşünüp dururken uykuya dalmıştı. "Ya o zat... Ya Serhat... Ya yaşadıklarım..." bakışlarını yere indirdi. Karışık duygular içindeyken, keskin zil bir kere daha çaldı. Bu kapı ziliydi. Daha önceki zilin de kapı zili olduğunu ancak anlayabildi. Hemen koşup kapıyı açtı. Gözlerine inanamıyordu; Serhat karşısında duruyordu. Soluk soluğa kalmış, sabahın soğuğuna rağmen terlemişti. Daha selam vermeden: "Ağabey, bütün gece rüyamdaydınız. Anlattıklarınız beni o kadar etkiledi ki, size gelme ihtiyacı hissettim. Gecenin bir yarısı uyandım. Emir Sultan'dan buraya kadar yaya geldim." Ardından odasına geçip rüyasında kendisini oturttuğu yeri göstererek: "Beni buraya oturttunuz ve vefa bizim yamaçların gülüdür, dediniz." Serhat bunu anlatırken onun göz pınarları çoktan coşmuştu. Hıçkırıkları boğazına düğümlendi. Serhat'a sarıldı, onu kuvvetlice bağrına bastı. Dilinden hiçbir şey dökülmüyordu o an, ama gece rüyasını süsleyen zat, bu sefer içinde konuşuyordu:

Kayyum olan haydır. Muhyi olan Kadir dir. Malikilmülk olan Allahtır.

virüs :)))

Bu sözler kor gibi düştüğü her yüreği yakmıştı. Kalblerde oluşan ritimler gözlerde sağanağa, dillerde çığlık ve feryada dönüşmüştü. Bu heyecan kasırgasında hatip: "Benim gibilerine uzaktır o huzura gitmek; ama eğer o huzura çağrılsam ve Doktor İkbal'e dedikleri gibi bana da, 'Ne getirdin?' deseler, diyeceğim ki, Ya Rasulallah gedalar sultanlara ne verebilir ki... Ama yine de bir şişe getirdim. Bu şişe de günahına ağlayan ümmetinin gözyaşları var ve ben bunu cennetin kevserleriyle değişmem." demişti.

anlamadım...

çook güzel bi paylaşımdı lord abimiz..:)

selamlar...

şöyle bir ortamda bile insanlar birbirine muhabbet besleyebiliyor ya ben sizlere ne diyebilirim ki...

O günden sonra alnına kondurulmuş bir nebi öpücüğü, hayalini süslüyordu. Bunun için neler verilmezdi ki... Değişik vesilelerle tanıştığı birkaç öğrenciye rehberlik yapmaya başladı. Bütün dünyası artık bu öğrencilerden ibaretti. Hayatının merkezine onları koymuş, onlarla oturup kalkıyordu. Onları, 'Peygamber Emaneti' olarak görüyordu. Sahiplerine layık birer emanet olamamaları endişesi uykularını kaçırmıştı. Artık uykuları delik deşikti. Onların Peygamber'e takdim edilecek birer hediye olabilmeleri için elinden geleni yapıyor, sonrasında dualara sığınıyordu.

Sular gibi çağlasan

O cuma aynı heyecanla bekliyordu. Nihayet birer birer gelmeye başladılar. Serhat dışında hepsi gelmişti. Endişe bulutları kümelendi çehresinde. Izdırabını sinesine gömdü. "Vefa bizim yamaçların gülüdür." diyerek sohbetine başladı. Sohbet bitimi, top sahasına gitti. Serhat orada olabilirdi. Eğer buradaysa, bir iki cümleyle de olsa ona 'vefa'yı anlatacaktı. Fakat yoktu. Evini aramak üzere geri döndü. Bir telefon konuşmasıyla olabilecek kadar, bir şeyler anlatmalıyım dedi içinden. Serhat evde de yoktu. Telefona annesi çıkmış, Serhat'ın teyzesine gittiğini söylemişti. Telefonu kapattığında, anlatılmaz bir üzüntü yüreğini kıskaca aldı. Hüdavendigar camisine çıktı, ellerini kaldırdı, dua etti. Geç saatlerde evine döndü. Hiçbir şey söylemeden odasına kapandı. Hep Serhat'ı düşünüyordu. Onu düşündükçe bir acı saplanıyordu yüreğine. Gözleri duvara astığı yazıya mıhlanmıştı: "Eğer şu anda sahib-i salahiyet olsaydım, Rabbimden ızdırap tohumları ister, bununla bütün evleri dolaşır, yuvalarında mışıl mışıl uyuyan mü'minlerin sinelerine İslam'a ait dert ve ızdırabın tohumlarını saçar ve 'of' desin inlesinler, 'ah' desin inlesinler; ızdırapla beyinleri zonklamaya başladığında da, yataklarından fırlayıp evlerinin koridorlarında veya salonlarında deli gibi dolaşsınlar dilerdim."

Ve sevgili abimiz :)

virüsle pek iyi iletişim kuramadık mawera:)

mesela nasılım, hangi yönden yani,

Ahvalini sormaz mı?

Kilye _NESİL_ENSAR

Bu sözlerle beraber birden beyninde şimşekler çakmıştı:

lord nerede nesil orada, çok iyi anlaşıyor olmalısınız

gönüllerinize sağlık... burda olduğunuz sürece bizde varız...

-Ya sen çağrılsan o huzura ve sana sorulsa...

"Abdullah b. Cahş, beni elimden tuttu ve hızla bir yere doğru sürükledi... Büyükçe bir taşın altına gelmiştik. Bana, ?Sen dua et, ben amin diyeyim; ben dua edeyim, sen amin de? dedi. Önce ben dua ettim ve duamda şunları söyledim:

mawera, biz özeldeyiz :)

Bunları okurken gözlerine yaşlar dizilmişti. Ansızın, hafif bir gıcırtıyla odasının kapısı açıldı ve Serhat içeriye girdi. Ardından da daha önce hiç görmediği bir zat. Öyle bir nuru ve heybeti vardı ki bu zatın, sanki okuduğu menkıbelerden çıkıp gelmişti. Şaşkınlıkla bir Serhat'a bakıyordu, bir de yanındaki zata. Gelen zat, insanın içine işleyen bir sesle: "Sana Serhat'ı getirdim. Anlat bakalım anlatamamanın ızdırabıyla, iki büklüm olduğun vefayı." dedi.

selam ile...

olmadığınız günlerde o kadar çok hissedildiki yokluğunuz forumda sizin açıklamalarınıza engin görüşlerinize o kadar çok ihitiyaç duyduk ki... ah şimdi lord olsa araştırırdı yorumlardı, açıklardı dediğimiz zamanlar öyle çok ki...

Tonlarca ağırlık yüklenmişti yüreğine. İnce bir sızı, bir burgu gibi içini oymuştu. Artık hiçbir şey duymuyordu...

mawera felan anlaşabiliyoruz degil mi? arkadaşız işte ya,

Sa?d b. Ebi Vakkas: "Ben de" diyor "beynimi donduran bu duaya "amin" dedim. Sonra her ikimiz de düşman saflarına dalıverdik. Allah?a kasem ederim, ben ne için dua etmişsem, onu aynen gördüm. Savaş bitince de Abdullah b. Cahş?ı aradım. Baktım o da duasından istediklerini aynen elde etmişti." Abdullah b. Cahş, hayat şiirini şehadet kafiyesiyle bitirmiş ve bu dünyadan öyle göçmüştü.

lord abi sevdiğimiz saydığımız bir abimiz..

Güzel bir mesaj olmuş. Allah c. c. bize güzel dostlar ve hayırlı salih amellere imza atmayı nasip etsin.

Eyyüb gibi ağlasan

Allah sizi herdaim çizdiğiniz bu yolda muvaffak kılsın...

"Allah?ım, benim karşıma da güçlü bir kafir çıkar. Onunla kıyasıya savaşayım ve önce gazilik ünvanını alayım. Ardından, o beni şehid etsin. Ağzımı, burnumu, gözümü, kulağımı kessin ve Sen?in huzuruna öyle geleyim. Sen bana sor: ?Abdullah, ağzını, burnunu, gözünü, kulağını ne yaptın? Ben de Sana cevaben diyeyim ki: ?Allah?ım, ben onlarla dünyada iken çok günah işledim. Huzuruna öyle günahkar azalarla gelmek istemedim ve onları dünyada bırakıp öyle geldim. "

Sayın Arvasi ve sayın lord,

TEŞEKKÜR EDERİM SAYIN VİŞNU. NESİL, MAWERA, murat130 VE KİLYE SİZE EN DERİN SEVGİLERİMİ İLETİYORUM. SEVGİ VE SAYGI PAYLAŞILDIKÇA ARTAR. KISIR ÇEKİŞMELERİ BIRAKALIM... HEPİNİZE HAYIRLI GECELER. BU FORUMDA SİZLERİN İSMİNİ GÖRMEK NE HOŞ.

Diyecek kelime bulamıyorum..

mawera bahsettiğm şeyden bahsediyor..:)

O günden sonra, birkaç insanla ilgilenmeye karar verdi. Rasulullah'a, 'Size, gönüllerinde sevginizi uyandırdığım birkaç genç getirdim.' diyecekti. Kim bilir belki bu hediye karşısında Gönüller Sultanı tebessüm edecek, alnından öpecekti.

Allah razı olsun

"Allah?ım, benim karşıma güçlü bir kafir çıkar. Onunla kıyasıya savaşayım. Sonra onu mağlup edip selebini alayım ve Rasulullah?ın karşısına gazilik şerefiyle çıkayım.." O, benim bu duama derinden "amin" dedi. Ancak onun bakışları, daha başka bir buuda kaymıştı. Ve zaten az gören gözleri adeta etrafında olup bitenleri görmüyordu. Dua etti ve duasında şunları söyledi:

O gün nasıl bitti, ne zaman feribota bindi, hatırlayamıyordu. Şimdi zihninde tek bir şey vardı. Sitemle karışık, emreden bir ses: "Ne getirdin?"

Allahım yaaa ikinci any vakası...

bilgilerinden istifade ettiğimiz biri virüs...

ve nesil hiç pesetmeden başlıklarrınızla sizi bize hatırlattı ve ensar sizden haberler verdi, dostlarım...

any kim ya, gitti mi o?

virüs dikkat ettim de sende nesil nerede sen orada:) lord gayet acık konusan biri anlatıklarıda genelde dogru olan seyler takip edilmesi normal bir abimiz...

Bir ara başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Pırıl pırıl bir gökyüzü ve yıldızlar... Bir an kendisini o mecliste hissetti. Yıldızlar, alev gibi bakışlarla üzerine dikilen birer göz gibi geldi ona. Bu sırada dalgalar biraz daha artan bir ritimle; "Ne getirdin, ne getirdin?" diyerek feribota çarpıyordu. Bir şey söyleyemiyordu. Kalbi daralıyor, ruhu eziliyordu. "Bir şey götürmeliyim, ben de bir şey götürmeliyim; ama ne?" Sorular... Sorular... Ah cevapsız sorular... Sonra ızdırap... Izdırap... Ardından sessizce akan gözyaşları, gürültüsüz kayan yıldızlar gibi, öylece kayıyordu yanaklarından.

çok hoş allah dem ve damarlarımızı iyileştirecek şekilde okumayı ve anlatmayı nasip etsin... yazı için allah razı olsun.

Cuma günleri ilgilendiği gençlerle sohbetler yapıyordu. Perşembe günleri mutlaka oruç tutar, gece de teheccüde kalkardı. Ertesi gün geleceklerine yakın, korkuyla karışık bir heyecan yaşardı: Ya bir yerlere takılır da gelmezlerse...

selametle...

... Uhud?da İslam saflarında dağılma ve çözülmeler olunca düşman saflarına dalmış ve kıyasıya savaşmıştır. İbn-i Cahş ile Sa?d b. Ebi Vakkas, dayı-hala çocuklarıdır. Harbin alabildiğine kızıştığı bir sırada, ikisi bir aralık karşı karşıya geliverir. Hadisenin bundan sonrasını Sa?d b. Ebi Vakkas bize şöyle nakleder:

İbnü?l-Esir, Üsdü?l-Gabe, 3/195; Heysemi, Mecmeu?z-Zevaid, 9/301

nesil ve mawera dışardanda arkadaş sanırım kanki misiniz

M. Sacid ARVASİ

nesil neden lordun bütün başlıklarında eksiksiz var?

iletişim felan kuruyoruz