seni haykırması. Sakın gell-me?! Bu kadar alışmışken hasretine?

-alıntı-

Yürümeliyim ardıma bile bakmadan, yürümeliyim parçalayarak uğrunda ölebileceğim değerleri ve sevgileri, yok ederek yaşadığım tüm zamanları...

Hiç bir şeyim!

MUTLU OL SEVDİĞİM.. BİRİCİĞİM.. AŞKIM. NEREYE, KİME GİDERSEN GİT YETER Kİ SEN MUTLU OL

Sana sitem edemem. Sana kırılamam. Bir tek dileğim var senden, son bir tek isteğim. O da MUTLU OLMAN.

kimi aşklarıyla, düşleriyle perişan?

Yamalı yerlerinden kanıyor hayat,

derin uçurumlar arşınlamaktan...

Hiç bir şeyindim? Ve içinde kaybolmak adına gittim?

Nasılda acımasız zaman. Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde. Tutup kendi

Seni ne çok seviyormuşum... Söküp atamıyorum düşlerimden...

salıver düşlerini ateşlere abansın!

malesef bazen aksi insanlar oluyor ne yazıkki yazmayın diyen :))

çünkü herkesin hüznü kocaman, aşkları dalgın?

yine ben bitirmeliyim. Tutup kollarından indirmeliyim olduğun yerden. Ya da seni ölene kadar yaşatmalıyım taş kalpli dediğin yüreğimde...

Bir yol arıyorum kendime, bulduğum tüm yollarsa sana çıkıyor?

Beni sende sonsuz kılan neydi? Ellerim neden bu kadar asi? Söylesene? Yüreğim neden bu kadar serseri?

bıkma atını mahmuzlamaktan;

hasretin; bir an yüreğimi ince ince sızlatıp, sonra parçalarından yine seni

Ey Sevdiğim.. Ben seni ne çok sevdim. Dünya bildi, bir sen bilmedin. Yalnızlığın diğer adı aşka karşılık almamaktır. Kaçılamayacak kadar yakın, tutulamayacak kadar uzak bir yerdesin.. Benim aşkıma yalnızlık kucak açtı. Senin yokluğuna dokundum, içim yandı. Odamın çıldırtan sessizliğinde sana seslendim. Yankısı döndü dolaştı, senin kapıların bana kapalı. Kendi sesim yine bana ulaştı. Anladım ki beni hiç duymayacaksın.

HEP 'HAYIR' DESEDE BANA HAYAT; HEP 'HAYIRLISI' DİYECEĞİM HAYATA İNAT

kaybettiğim yerdeyim.

Gittim? Can yakmayacaktı gidişim? Masum bir suskunluktan dem vuracaktı zaman? İçime içsiz kalsa da gidişim, beni oynayacaktı yine gözlerim? Olmadı? Canını yakmamak adına yaktım canımı? ?Hiç? bir şey insanı bu kadar yakar mı?

bulması. Öyle nazlı ve ölümüne sessiz; en sensiz çığlıkta bile yine seni hep

tutunduğun günlerinden soluyor hayat.

Ama ben kararımı verdim...

Susmayı öğreniyor yüreğim..

Görüyor musun, yine konuşuyorum ama sessizce...

Ne kadar zor bir karar Hiç bu kadar zorlanmamıştı zonkluyan beynim..

Tükenirken ben, aklımda bir tek sen varsın...

Gittim ve paçavraya döndü cesedim? Üstüme örtecek kadar bile yok kelimelerim? Susacak kadar kelimesiz, yazacak kadar bensizim? Bilinmek yaksa da canımı;Söylesene içimin en iç yanı! Ölsem biter mi bu hiçlik?

ellerimle koymuştum en yükseğe, sonra keyifle izlemiştim yüceliğini. Ama

Sen;şakağına el yordamıyla bir kurşunluk acıların değil, bin atımlık yalnızlıkların dayandığı bir haziran gecesinde sınırımı ihlal ettin? Ben;elim kalemimde, kuşandım kelimelerimi ve çevirdim sessizliğimi adına beklemekteyim? Oysa çok geç? Bilinmezliğimi ele geçirdin? Zafer senin? Şimdi sür saltanatını bildiğin her yanımda?Ben senin hiçinim aslında?

Seninle olduğum zamanları düşünmek bile bana mutlulukların en büyüğünü yaşatıyor..

teşekkür ederim sayın bamteli

Kapanmalı artık gözlerim. Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye devam etmeliyim uçsuz bucaksız yollarda...

elbette yazabilirsiniz sayın nilda..

yorum ve yazılarınızdan onur duyarım efendim..

Zaman geçiyor, yüreğim acıyor. Kapanmıyor yaralarım..

Öyle güzeldi ki

kimi bozgununda yetim dervişan,

İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli ya da artık içimden söküp atmalıyım. Ama her ne olursa olsun susmalıyım. Hangisi daha zor, hangisi daha acı? Gerçekten gitmeli miydin, yoksa yanımda kalıp savaşmalı mıydın?...

Kimi kanıyor şahdamarından,

Çünkü her insan bir limandır başucunda tekneler;

Bak! Annem pamuk prensesi getirmekten dönüyor masalıma? Oysa yedi cüceler kabuslarımı basmakta? Ve intiharım gelişine ramak kala infazda? Tek celsede kelimelerim darağacında? Devler ülkesinde sol omzu yere yakın bir bücür ölüme kucak açmakta?

Bu yüzden salıver düşlerini kendi uğruna yansın,

bu aralar pek moda oldu kendine başlık açmak ondan sorayım dedim sonra rezil oluyoruz yorum yazmayın dedikleri zaman:)

Kelimelerini içime batıra batıra geldin bir Haziran gecesi? Üşümüştü kelimesizliğim? Tümcesizliğim nasır tutmuştu, yokluğa vuslatı kendine masal saymaktan? Bilinmezliğim sinsi bir kanserdi yazgımda? Ve çözülmeyen bir düğümdü adım;kırgın bir güle bestelenmiş hüzzam şarkının hiç yazılmamış nakaratında?Oysa sen ümmiliğimin kalemini konuşturacak kadar kelimeliydin? Ve bana yazmayı öğretecek kadar sabırlı? Kırgın bir gülün kırıklığıydı acımı acına yakıştıran? Ayak basılmamış bilinmezliklerdi belki de seni uçurumlarımdan hiçliğime savuran? Usul bir sessizlikle yanaştın yalnızlığımın kıyılarına? Masum bir soru işareti batırdın yalnızca adıma? Çocuk aklımla nerden bilebilirdim ki satırlarının içimdeki okyanusu yakacağını? Ve nerden bilebilirdim bu koca adamın bilinmezliğime ayak basacağını?

bu başlık sadece sana ait değil değil mi bizde yazabiliriz?

Yine bir gece ve yine baş başayım kendimle, işte yine seni bulup

bıkma sendeki insan için,

Bir yanım: "Bir daha kimse, hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek", derken, bir yanım sakin, sessiz...

Tutunduğun günlerinden solarken hayat,