O yüzden "Ne olur, kim olduğunu bilsem Pia'nın/ellerini bir tutsam, ölsem" der İlhan. ..

ama dingin ve kararlı

"Aynı evde yaşayınca bilmeye, tanımaya başlıyorsun. Aşk da uçup gidiyor".

paylaşım için teşekkürler;]

bir umut, bir düş sevdası,

hazana ermiş her iklimde

[güzel yazı;

Ebediyen müptelası olacağınız bir serap. ..

Gün geldi; devir değişti. "Sevenleri ayıran zalimler" devrildi.

Nazım "Sende ben uzaklığı, sende ben imkansızlığı seviyorum" diye yazmıştı sevdalısına. .. Çünkü Veysel'in değindiği gibi, deryaya akan bir nehir, aslında deryaya değil, mütemadiyen ve hararetle ona doğru çağlamaya tutkundu.

Bizim icadımızdır. Meçhule adanmışlığımız. .. gönüllü esaretimiz. .. bir muammanın peşinde tarumar olmayı göze alışımız. ..

Aşıklar yakınlaştıkça, aşk uzaklaşıyor.

bu dışarıdan görünüşü.. tamamı böyle olmamalı..

elinde bir çiçekle yola düşenlere..

Üzerinde pakistan international airlines yazan bir nakliye aracı olduğunu öğrendiğim gün bitti.

Can DÜNDAR

Yüzünü bile görmediği sevdalısı için dağlar delen Ferhat, asrımızda nihayet vuslata erince Şirin'e dönüp bakmaz, internet başından kalkmaz oldu.

Sonra. ..

Ve bütün şairler de gözümden düştü

Bu marazi tutku, şiirlerden, masallardan koca bir külliyat doğurdu.

Ne garip değil mi?

İnsanoğlu birbirine varıp birbirini tükettiğinden beridir, ancak kafasındaki hayale tutunarak mutlu olabiliyor; her gördüğünde o hayali arıyor, her sevdiğini o hayal sanıyor, her hayal kırıklığının kahredici keyfinden melankolik bir haz alıyor.

Zor olan da budur zaten:

Pia'nın Peşinde. ..

solmuş yüreklere inat..

"Pia"yı tanır mısınız? Pia, Attila İlhan'ın şiirinde bir meçhulün adıdır.

Sevenler nihayet kavuştular.

Anlaşıldı ki vuslat, aşkın miladı değil, celladıymış.

Gülay Göktürk de Hürriyet'te Ayşe Arman'a "aşk"ı, "karşındakini tanımamaktan, bilinmezlikten kaynaklanan bir duygu" diye tanımlıyordu:

"Aşk-ı Memnu", gözünü vuslata dikti asırlarca. ..

"Belki de o kadın aslında Pia. .. O hiç olmayan kadın. .. Aklımda kalanlar, imkansız aşkların kadınları. .. Yaşanmış aşklar kalmıyor. Bitiriyorsunuz karşılıklı. .. Hatırlanan, askıda kalmış aşklar. .."

Eros, tutuksuz yargılanmak üzere salıverildi.

Kamuoyuna duyurudur

Bu anlamda aşk tek kişiliktir.

Cazip olan, maksut mahalden ziyade; bizatihi seyahatti.

Ve yeniden Mecnun'a dönüyor.

Bugün "aşk devri"nden kalma bir sihirli lambayı umarsızca ovalayıp duruyorsak o yüzdendir. ..

Aşkı her daim kendinde yaşatabilmek. ..

Şair bir şehre geldiği va... kit, Pia başka bir şehre gider hep. ..

Pia benim için, bir kadın değilde aslında

Sevdalısını bir kez görebilmek uğruna yıllarca pencerede bekleyen Leyla, evleneli beri, Mecnun'u kafaya takmaz, merak edip cama çıkmaz oldu.

Belki Pia ansızın çıkıp gelir diye...

Ben bu sırra ilk kez Metin Erksan'ın "Sevmek Zamanı"nda ermiştim. Duvarda fotoğrafını görüp vurulduğu kızın gerçeğiyle karşılaşınca dünyası yıkılan Boyacı Halil, sonunda kendi tahayyülünün hakikatin sıradanlığıyla aşınmasına izin vermemiş, kızı bırakıp sevdiği fotoğrafla göle açılmıştı.

Dokununca dağılan bir kumdan kale. ..

bilinmezin en koyu rengi ay ışığında arzu edilenin yakıcı esrikliği

Kadın ve erkek, Adem ile Havva'dan beridir hep o "yasak meyve"nin peşinde koşup durdular. Kim bilir kaç kuşaktır sabırla, özlemle, ümitle, ölesiye, birbirlerine kavuşacakları, bir yastığa baş koyacakları günü beklediler.

Aşk bir tahayyüldür.

Üstada "içindeki kadınlar" soruyorlar; şöyle diyor:

O zaman anlaşıldı ki, aşk gücünü kıstırılmışlığından alıyor, karşılıksızlığından, naçarlığından besleniyor.

Ve buluştukları anda aşk, uçarken bahar kokuları saçarak rengarenk parıldayan narin bir sabun köpüğü gibi sönüp dağıldı avuçlarında. ..