Allahü teala razı olsun.

Amin inşallah

Rabbim gönlümüzü Onların gönlüne bağlasın, Sevgilerini kalbimize yerleştirsin.

Bir gün, Hayat bin Kays hazretleri ile beraberindekiler, yolculuğa çıkmışlardı. Yorulunca, bir yerde dinlenmek istediler. Ümm-i Gaylan denilen bir ağacın altında istirahate çekildiler. Bir aralık hizmetçisi, Hayat bin Kays'a; "Ben, hurma yemek istiyorum!" deyince; ona: "Şu ağacı salla, hurma düşer ve yersin!" buyurdu. Hizmetçi; "Bu ağaç Ümm-i Gaylan denilen bir ağaçtır, hurma ağacı değildir." dedi. Hayat bin Kays hazretleri, "Ben sana o ağacı salla diyorum." deyince, hizmetçi ağacı sallamak zorunda kaldı. Ağacı sallayınca, misk gibi yaş hurma dökülüverdi. Dökülen hurmaları yediler, doydular ve sonra kalkıp gittiler. Ebu Abdullah el-Kureşi diyor ki: "Vefatlarından sonra kabirde, hayatlarındaki gibi kerametleri ve tasarrufları devam eden dört evliya gördüm. Bunlar: Ma'ruf-i Kerhi, Seyyid Abdülkadir-i Geylani, Ukayl-i Münbeci ve Hayat bin Kays el-Harrani hazretleridir."

"Salihlerin anıldığı yere Rahmet iner."

Harran'da bir cami yapılıp, sıra mihraba gelince, kıble hususunda Hayat bin Kays hazretleri ile camiyi yapan zat arasında ihtilaf çıktı. Sonunda Hayat bin Kays ustaya: "Önüne bak, kıbleyi göreceksin!" buyurdu. O zat da, önüne baktığında Kabe'yi karşısında gördü ve düşüp bayıldı.

Evliyanın büyüklerinden birçoğu, onun hallerini beğenip, söylediklerini tekrar etmişler ve birçok alim de, onun büyüklüğünü her vesile ile dile getirmiştir. Alim ve cahil, herkes ondan istifade etmiş, Harran halkının başı sıkıştığında ona başvurulmuştur. Mesela Harran Ovasında, bazan günlerce suyun damlası bulunmaz olurdu. Halk, bunun çaresini bulmuştu. Hemen Hayat bin Kays hazretlerine koşar, onun duasını alır, duasının himmet ve bereketiyle yağmur yağar, halk susuzluktan kurtulurdu. Bu hususta onun yardımları saymakla bitirilemez. Sultan Nureddin Zengi onu ziyaret edip, hıristiyanlara karşı yaptığı cihadda azim ve gayretini kuvvetlendirince, onun muvaffak olması için dua ederdi. Sultan Selahaddin-i Eyyubi de ziyaret eder, ondan dua isterdi. Duasını alarak yaptığı harbi kazanırdı.

Hayat bin Kays el-Harrani hazretlerinin oğlu Ebu Hafs Ömer şöyle anlatır: Şeyh Zagib er-Rahabi, babamın ziyaretine gelmişti. Babam ise, sabah namazından sonra evinin kapısında oturmuş, kendi işi ile meşgul oluyordu. Zagib er-Rahabi gelip kapının diğer tarafına oturdu. Babam, onunla hiç konuşmadı. Şeyh Zagib, buna alındı ve içinden: "Ta Rahabe'den geldim de, bana hiç iltifat edip konuşmadı. Hiç böyle olur mu?" diye düşündü. Babam ona hemen şöyle seslendi: "Benim hakkımda kalbinden geçirdiğin şu itirazından dolayı, sana bir zarar geleceğinden korkuyorum. Bunun dış azalarında mı, yoksa iç azalarında mı meydana gelmesini istersin?" O da: "Dış azalarımda olsun!" deyince, babam elini uzattı, o anda gözlerinden bir tanesinin şekli ve yeri değişip rahatsızlandı. Adam kalkıp hürmet gösterdi ve oradan ayrıldı ve memleketi olan Rahabe'ye döndü. Birkaç sene sonra, kendisine bir yerde tesadüf ettiğimde, gözünün iyileşmiş olduğunu gördüm. Sebebini sorunca: "Bir zikir halkasına iştirak ettim. Orada babanızın talebelerinden biri ile görüştüm. Ellerini hasta gözüme koyunca, hemen iyileşip eski haline döndü." diye cevap verdi. O gün, baban benim gözüme parmağı ile işaret ettiği zaman kalb gözüm açılmış, onun feyzi ile birçok garib şeyler görmüştüm."

evliyanın şahı Abdülkadir Geylani hz. leri'nin feyz pınarından nasibdar olmuş büyük veli...

Evliyalar etrafı aydınlatan kandillerdir.

Hadis-i Şerif'tir.

"inde zikrissalihin tenzilürrahme"

sizden de

Salih bin Ganim bin Ya'la isimli bir zat: "Güzel bir günde, Yemen'den Hind Denizine bir sefere çıkmıştı. Gemi denizin ortasına gelince, şiddetli esen fırtına ve dalgaları tutuldu. Gemi hasara uğrayıp delindi ve battı. Salih bin Ganim, bir tahta parçasına tutunarak, kimsenin yaşamadığı bomboş bir adaya ulaştı. Çok gezdiği halde hiç kimseyi göremedi. Orada bir mescid görüp, içeriye girdi. Mescidde bulunan dört kişi, kıbleye yönelmiş, taat ve zikir ile meşgul idi. Selamlaştıktan sonra halini hatırını sordular. O da, soranların hallerini müşahedeye devam etti. Yatsı namazı vaktinde, Hayat bin Kays hazretleri içeriye girdi. Onların yanına yaklaşıp selam verdi. Namaz kılmak için öne doğru geçti. Onu imam yapıp, yatsıyı cemaatle kıldılar. Sabaha kadar ibadet, taat ve zikir ile meşgul oldular. Sabah namazı da kılındı. Namazdan sonra, Hayat bin Kays hazretlerinin; "Ey tövbe edenlerin sevgilisi! Ey ariflerin neşe, sevinç kaynağı! Ey abidlerin gözbebeği! Ey yalnızların dostu! Ey sığınanların sığınağı ve ey ümidini kesenlerin dayanağı! Ey sıddikların kalblerinin kendisine meylettiği ve sevgililerinin kalblerinin kendisiyle dost olduğu ve korkanların himmetinin kendisine bağlandığı yüce Rabbim!" diye münacatta bulunup, yalvardığını işitti. Sonra ağladı. O sırada etrafı aydınlatan nurlar gördü. Onlar sebebiyle, ayın on dördündeki parlaklık gibi her taraf aydınlanmıştı. Sonra Hayat bin Kays mescidden: "Sevenin, sevgiliye gitmesi, büyük bir iştir. Çünkü, kalbte korkulardan meydana gelen dehşetli üzüntü vardır. Ey sevgili! Ben ıssız çölleri yürüyerek katediyorum. Karşılaştığım bütün ovalar ve dağlar, beni hep sana gönderiyor" manasındaki beyitleri söyleyerek çıkıp gitti. Orada bulunanlar, Salih bin Ganim'e: "Bu zata tabi ol!" dediklerinde, peşine takıldı. Yer ve gök, denizler ve dağlar, sahralar, onun ayağı altında dürülüyordu. O, her adımını atışında, "Ya Rabbi! Hayat'a hayat ver!" diyordu. Az zaman sonra, bir anda yeryüzü katlanıp, hemen Harran'a geldiler. Oradakiler henüz sabah namazını kılıyorlardı."

Allah'u teala bizleride nimetinin şükrüne erdirdiği kullarının yoluna iletsin.

yani,

Allah sırrını takdis eylesin.