İl ve ilçelerde ''misafirhaneler'' Teşekkül ettirilmeli ve bunların işleyiş esasları Milli Eğitim Bakanlığının ''Öğretmenevleri'' modelinde olduğu gibi belirlenmelidir. Din görevlilerinin lojmanları diğer devlet memurlarının lojmanlarıyla aynı standartlara kavuşturulmalıdır. Başkanlığın il ve ilçe örgütlenmesinde rehberlik ve sosyal çalışmacı kadroları açılmalı, turizm bölgelerinde turistlere İslam dini tanıtmak amacıyla yabancılara yönelik din hizmeti sunan bürolar teşekkül ettirilmeli, bu bürolara başta İngilizce olmak üzere yabancı dili en üst seviyede konuşan ve yazan kimseler atanmalıdır.

Medrese eğitimdeki hoca talebe ilişkisine benzer bir ilişkinin bu kurumda halen devam ediyor olması personelin gerçek kişiliği sergilemesine engel olan bir husustur. Hatta bazen il veya ilçe müftüleri kendilerini peygamber makamının temsilcileri olarak görebilmekte ve dinen de caiz olmayan aşırı saygı beklentisi içerisine girebilmektedir. Diyanet İşleri başkanlığı kendini topyekün bir yapılanmaya sokmalı, bu yapılanmayı yaparken de merkezi teşkilatın beklentilerinden öte yöresel faktörleri göz önüne alarak yapmalıdır. Müftülükler çağın gereklerine uygun olarak yeniden yapılanmalı, il müftülükleri diyanet İşleri başkanlığı il müdürlüğü, ilçe müftülükleri ise ilçe müdürlüğü şeklinde belirlenmelidir. Fatih devrinden kalma ''Müftülük ''makamı teşkilat içerisinde sadece dini soruları cevaplamadan sorumlu bir birim haline getirilmeli ve belirlenen bu il ve ilçe müdürlüklerinin idare işlerine karıştırılmamalıdır. İl ve ilçe müftülerinin atanma kriterleri çağdaş normlara göre yeniden belirlenmeli, ilçe müftüleri en az İlahiyat Fakültelerindeki doktora yapmış veya yardımcı doçentlerden, il Müftüleri de doçent veya profesörlerden seçilmelidir. İl ve ilçe müdürlüklerine atanacakların kamu yönetimi alanında yeterli bilgi ve beceriye sahip olması sağlanmalıdır.

Yurt dışına gönderilecek personelleri akademik seviyesi en üst düzeyde olan ve gönderilecek ülkenin dilini en iyi şekilde konuşan personellerden seçilmesine ve yurt dışı sınavlarında kesinlikle ''adam kayırmaca '' faktörünün ortadan kaldırarak sadece mesleğinin ehli olan kimselerin gönderilmesine olanak verilecek bir sınav yapılmasına özen gösterilmeli, hac ve umre sınavları da objektif bir şekilde yapılmalı ve her sene ayı kişiler hac ve umreye görevli gidiyor eleştirileri göz ardı edilmemeli yapılan su-i istimallerin önüne geçilmelidir. İstisnasız tüm sınavlar ösym tarafından yapılmalıdır.

Eğitim merkezleri sil baştan yeniden ele alınmalıdır. Eğitim merkezindeki ders müfredatı yeniden düzenlenmeli, dersler arasına İslam Hukuku, İslam felsefesi, Din sosyolojisi, Din psikolojisi, Kelam, İslam edebiyatı, İslam tarihi ve iletişim gibi dersler konulmalıdır. Ders veren öğretim elemanlarının akademik seviyesi yükseltilmeli, en kısa zaman da Diyanet İşleri Başkanlığına bağlı ''İslami Araştırmalar enstitüsü'' kurulmalıdır.

hocam sana akademik ünvan versek yeridir.

Yazan:Metin TORUNOĞLU

İslam Tarihine genel bir bakış açısı geliştirdiğimizde, sıffın savaşı ile ilk fikir ayrılıkları ve kırılma başlamıştır. Emeviler döneminde Saltanat sistemi oluşturulmuş ve bu sitem Abbasi, Selçuklu ve Osmanlı devlet yapılanmasının da temelini oluşturmuş ve bu sistem hilafet makamıyla birlikte din-devlet ilişkisi tartışmalarını da beraberinde getirmiştir. Din-devlet ilişkisi bağlamında süregelen tartışmaları bu sınırlı yazımız içerisinde detaylı bir şekilde değerlendirebilme imkanımız yoktur, ancak konumuz olan Diyanet İşleri Başkanlığı ile ilgili yapılacak bir değerlendirme öncesinde, dinin "merkezileştirilmesi" ve "resmileştirilmesi" sürecine bir göz atmak faydalı olacaktır. Dinin "merkezileştirilmesi" ve "resmileştirilmesi" meselesi genel anlamda yukarıdaki belirttiğim devletler döneminde de söz konusu olmakla beraber, esas itibariyle asıl üzerinde durmamız gereken Fatih dönemi devlet yapılanması ve bu yapılanma içerisinde dinin kurumlaştırılmasıdır. Fatih, beylik düzenindeki devleti kurumsallaşmış bir devlet düzenine getirdi. Devlet yapılanması içerisinde de İslam'a kurumsal bir konum tasarlarken, İslamiyet'i kendi haline bırakmamış, dini merkeziyetçi devlet anlayışa uygun olarak merkezileştirmiştir. Bu anlayışa göre devlet gerekleri, her şeyin, hatta dinin de önünde tutulmuştur. İslam'ın Osmanlı devletinde en üst kurumu olan Şeyhülislamlık müessesesini, adeta Bizans'taki patriklik yapılanması örneğinde olduğu gibi tasarlamıştır. Ulema sınıfı adı verilen ve başında Şeyhülislamın bulunduğu bu sınıf dini nitelikli hizmetleri yürüten bir devlet kurumu haline getirilmiştir. Şeyhulislamı vezir-i azam kanalıyla padişah'a bağlamıştır. Şeyhülislam'ın atanma ve azledilme yetkisi de sadrazama verilmiştir. Devleti yöneten Hükümdarı Şeyhülislam'ın fetvasına uymaya zorlayan dünyevi bir otoritede söz konusu değildir. Bu konuda Şeyhülislam'ın tek güvencesi kendi kişisel gücü ve padişaha direnme gücüdür. Şeyhülislam'ın padişahın tahttan indirilmesi, sadrazamların azledilmesi, üst düzey devlet görevlilerinin siyaseten katledilmesi ile ilgili verdiği fetvalar aslında önceden karar verilen bir uygulamanın meşruiyet kazanması için Şeyhülislamlık makamına onaylatılmasından başka bir şey değildir. Tanzimat'la birlikte oluşturulmaya çalışılan batı tarzı devlet yapılanması içerisinde Şeyhülislamlığın da görev ve yetki alanları daralmaya başlamıştır. Cumhuriyetin kurulması ile birlikte Ankara hükümeti 1924 yılına kadar Osmanlı Devleti'nin dini-idari örgütlenmesini aynen muhafaza etmiştir. 3 mart 1924 tarih ve 429 sayılı kanunla kurulan Diyanet işleri reisliğinin ilk teşkilat kanunu kuruluşundan 11 yıl sonra 14 haziran 1935 yılında 2800 sayılı kanunla çıkarıldı.23 mart 1950 tarihinde yapılan 5634 sayılı kanunla ''Diyanet işleri başkanlığı''sadeleştirildi. 1961 Anayasanın 154. Maddesi ile Diyanet İşleri Başkanlığı genel idare hizmetleri içinde Anayasal bir bir statüye kavuştu. Başkanlığın son ve detaylı teşkilat kanunu 22 haziran 1965 tarihinde 633 sayılı Diyanet İşleri Başkanlığı Kuruluş ve Görevleri hakkında kanundur. Diyanet işleri Başkanlığının 1975'ten beri idari yasası bulunmuyor. 1982 Anayasasında Diyanet İşleri Başkanlığı'yla ilgili, 1961 anayasasından farklı olarak, "laiklik ilkesi doğrultusunda" görev yapması öngörülmektedir. Devlet bu şekilde, kendisi tarafından ihlal edilen laiklik ilkesini, yine bir anayasa maddesi olarak Diyanet İşleri Başkanlığının görevleri arasında zikretmektedir. Uygulamalara bakıldığı zaman görülmektedir ki, devlet, anayasal zorunluluk olarak uyması gereken laiklik ilkesini, kendi açısından dine müdahale serbestisi, din açısından da devlet işlerine karışma yasağı olarak algılamaktadır. Görüldüğü gibi Diyanet İşleri Başkanlığı gibi din hizmetlerini yürüten bir kuruma, laiklik ilkesini en temel zorunluluk olarak gören bir devlet yapısı içerisinde yer verilmiş olması, açık bir çelişkinin ifadesidir. Bu durum bazı kesimler tarafından laik bir devlette din hizmetlerinin devlet eliyle verilmesi ve finansman edilmesinin laiklik ilkesine ters düşüğü ile ilgili eleştiriler ortaya atılmasına neden olmuştur. Çünkü laikliğin ana ilkesi, din hizmetlerinin yürütülmesinde devletin her türlü etkinliğine son verilmesini gerekli kılmaktadır.

Diyanet İşleri Başkanlığı bu gün müftüleri, vaizleri, İmam hatipleri, müezzin kayyımları ve diğer personelleri ile kendisine anayasa da verilen görev alanları ile ilgili hizmetlerini yerine getirmektedir. Kurumsal olarak da bazen halktan bazen de kendi personelinden eleşletiri alabilmektedir. Doğaldır ki kamu hizmeti gören bir kurumun tüm diğer kamu kurum ve kuruluşlarının eleştirildiği gibi eleştirilmesinden daha doğal bir durum yoktur. Yapılan eleştirilere kulak tıkamaktan ziyade eleştirilen konularla ilgili gerekli çalışmaları yapmak Başkanlığın yetkilerinin yapması gereken en önemli husus olduğu kanaatindeyiz. Kendini kurum olarak, gerek ülke gerekse dünya standartlarına çıkaramayan bir kurum hantal yapısı itibariyle her zaman eleştirilerin merkezinde kalmak zorundadır. Bu gün bu kurumda İlahiyat fakültesi mezunlarının büyük bir kısmı Milli Eğitim bakanlığına geçmek istemektedir. . İlahiyat fakültesi mezunu ve öğretmenlik formasyonu olan kişiler KPSS sınavı ile Milli Eğitim Bakanlığına Din Kültür ve Ahlak Bilgisi, İmam Hatip Meslek Dersleri öğretmeni olarak geçebildiği halde, aynı okul mezunu kişiler Diyanet İşleri Başkanlığında memur oldukları halde Kuran kursu öğreticiliği için ayrıca bir sınava girmeleri gerekmekte ve sınava giren kişilerin büyük bir kısmı ise bu sınavları kazanamamaktadır . Aynı şekilde Cemaati olmayan köylerde görev yapan personel ise teşkilatın kendilerine karşı ilgisiz olmalarından yakınmaktadırlar. Gerek il içi gerekse il dışı tayinlerinde standart ve objektif bir kriterin olmaması, sınav komisyonundaki kişilerin sınav komisyonunda bulunmayı gerektirecek bilgi, beceri ve akademik yeterlik düzeylerinin olmaması, yirmi yıllık bir din hizmeti personelinin iki yıllık bir din hizmeti personeliyle aynı şartlarda sınava girmesi, yapılan sınavın sonucunun büyük ölçüde müftülerin insiyatifinde olması bir handikap olarak karşımızda durmaktadır. Yapılması gereken Mili Eğitim Bakanlığında olduğu gibi hizmet süresi ve hizmet yerinin niteliğine göre puan sistemi getirilmeli, sınav komisyonu üyelerinin objektif olmayan ve insan unsuru içeren değerlendirmelerinden oluşan sözlü uygulamaya dayanan sınav türünün kesinlikle terk edilmesidir.

var olan, tüm olabilecek olanlardan "olur" anlamında daha etkin olduğu için vardır. bırakın bu geyikleri.

makalende güzel değerlendirme yapmışsın, tebrikler:)

hocam emeginize saglık.. birer kopya başbakanlıga, devlet bakanına, diyanete göndermenizi öneririm.. selam