Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

Bugün de sıradan bir kişiden, politik sistemlere kadar herkes aynı talebi dile getiriyorlar. İdeolojiler aynı vaatlerle taraftar buluyor, süper güçler savaşlarını, operasyonlarını zulmün imhası, adaletin ihyası olarak gerekçelendirme ihtiyacı duyuyor.

İşin temeli böyleyken, zamanın ruhunun ifsat olduğu dönemlerde İslam olanlar da bir savrulma yaşamaya başlıyor. Dünyayı ıslah etme vazifesi varken kendi hariminde nice ifsat halleriyle malul hale geliyor.

Sabahattin Aydın

Şunu birlikte hatırlayalım: Kişinin kendine, dar çevresine yaptığı mikro ölçekli zulümle kitlelerin maruz kaldığı kıyımlar gibi makro ölçekli zulüm mahiyet itibarıyla aynıdır ve birbirini besler. Kendi kişisel hayatında yaptığı zulmü muhasebe etmeyen, kırıp dökerek yaşayan insan aleme nizam veremez. Böyle bir talebi varsa asla sahici değildir.

İşte insanlık tarihinin ana damarı, asıl geleneği olan ilahi vahiy burada devreye giriyor. Kulunun yaratılış özelliklerini, hatasını sevabını kendisinden iyi bilen Cenab-ı Mevla rehberlerini gönderiyor, güzeli çirkini, doğruyu yanlışı öğretiyor. Bu manada tarih boyunca peygamberlerin tebliğ ettiği daima İslam?dır ve İslam bir manasıyla esenlik demektir. Yani barış, huzur, adalet. Yani zulümsüzlük.

Zulmün her türlüsünün yok olduğu, hiçbir adaletsizliğin görülmediği bir dünyayı kim istemez? İlkçağ filozoflarından İslam düşünürlerine kadar pek çok kişi böyle bir idealin ardına düşüp kitaplar yazmışlar. Çağlar boyunca felsefenin, tefekkürün ana mevzularından biri bu olmuş. Bu gaye için yönetim şekilleri denenmiş, idari modeller ortaya atılmış.

Demek ki Ademoğlu fıtri olarak zulümden kaçıyor, adalet istiyor. Fakat ne yaman çelişkidir ki insanın insana reva gördüğünü de hiçbir yaratılmış birbirine yapmıyor. Ve demek ki insan tabiatının bir şeyden hazzetmiyor olması yetmiyor. Onu rahat ettirecek bir hayat modeli, bir nizam, bir sistem gerekiyor.