Şimdi kime ne deyim.

Yaşadığımız durumu sözcüklere dökmek istedim. Aslında bu diyarlarda en çok umut etmeyi öğrettiler bize, taa ilkokulda üçer kişilik sıralara altmış kişilik sınıflara layık gördüler bizi.

Büyüdük ve kirlilikleri fark eder olduk. Haksızlıklara karşı ses çıkaracak olduk ümüğümüzü sıktılar. Hep bir gruba dahil edildik sanki özgürce fikrimiz olabilmesi imkansızmış gibi. Bu belki de son umudumuzdu sanırım onu da aldılar elimizden.

İlk sevdiğimiz kızı, inandığımız fikirleri, hayallerimizi, ümitlerimizi hep garibanlıktan kaybettik.