'19 yıllık günahın utancı hala içimizde'

MAZLUMDER?İN BASIN AÇIKLAMASI

Sivas?ı kapkara bir şehir kılan bu duman bulutu biraz aralandığında Çorum?dan- Maraş?a, 6-7 Eylül olaylarından-1915?lere kadar bir dizi katliamın fotoğrafı da çıkıyordu ortaya ve devletin o kara o derin yüzü sırıtıyordu fotoğrafın fonunda...

Madımak Otelinde misafir olan insanlar cayır cayır yanarlarken, onları seyreden halis ve derin müslümanlar sanki maç kazanmışlar gibi çığlıklar atıyor ve de keyfediyor, seviniyorlardı. Ne de müslümanlık ya? İnsanlıktan uzak!.. Bu durum Sivas için yüzkarasıydı.

Şimdi, 19 yıl sonra, ?Bu ayıp, bu günah, bu zulüm bize ağır geliyor? diyoruz, 37 Can'ın hatırası önünde Alevi canlara sesleniyor bu ateşten beride olduğumuzu ilan ediyoruz.?

Utancımızla kalmış, hep bir mahcubiyetle varmıştık Alevi canlara.

Evet, oyundu, evet kumpastı, ama biz olmadan bu oyun ve kumpas oynanabilir miydi?

Niçin bizim gibi inanmayan, bizimle aynı dili konuşmayanlara canımızın sıkılmasına izin veriyor, öfkemizin hedefi kılıyoruz?

O gün yapılması gereken yapılmadı, utanç ve özür dile gelmedi.

Aynı kıbleye yöneldiğiniz kalabalığın oyuna nasıl açık oluşunu görün.

Sivas katliamı ile ilgili yargılama süreçleri bütün yönleriyle adil ve şeffaf biçimde yeniden ele alınıp, olayların gerçek failleri, azmettiricileri ve olayları önlemede ihmali bulunan devlet görevlileri ivedilikle ortaya çıkarılarak kamu vicdanı rahatlatılmalıdır.

O gün utanmış olan bizler, utancımızı duyacak kulak bulamamıştık. Herkesin kendi dünyasına kulak kesildiği bir atmosfer üzerimize boca ediliyor, söylesek de inandıramıyorduk.

Sorun kendinize ve sıyrılın kalabalıklardan!

acımıza ortak olduğunuz için teşşekür ediyorum.

Mazlumder'e duyarlılıklarından ötürü sonsuz teşekkürler.

Hükümete sesleniyoruz!

Ey bu ülkenin dindarları!.. Madımak?ın önünden çekilin, kurtarın kendinizi o kalabalıktan. Madımak?ın önünde ve 37 canın ateşinde sırıtan devletin arkasında durmaktan vazgeçin.

Şu veya bu olamıyor, ?Sivas?ı yakan kalabalık? oluyorduk.

Bu duyarlılıklar emin olun bu zihniyetin önüne geçecektir.

Alevi vatandaşların yaşadığı bölgelerde ortaya çıkan provokatif bazı olayların üzerine hassasiyetle gidilmeli, yeniden bir Maraş, Çorum ve Sivas vb acıların yaşanmasına izin verilmemelidir.

Seyit Rıza?nın sözleri bilmem kaç yıl sonra tekrar ediliyordu: ?Yazıktır, günahtır, zulümdür.? Bir kez daha yazık olmuştu ve koca bir günah dikilmişti Madımak?ın önünde. Ve zulüm devam ediyordu.

Biz Utanmıştık!

Halbuki en çok utanmak arıtacaktı sineleri, utanç ve özrü ifade etmek bir teselli olacaktı yangın yerinde.

37 Can?ın cesedinden sonra akla ilk gelen şey bu ateşi kimin yaktığı olabilirdi belki ama utanmak lazımdı. Birilerinin kumpasında oyuncu olmak, başrolü kapmak utanılacak şeydi çünkü.

Madımak'la aleviler tekrar kurban, sünni dindar kardeşlerimiz içinse yobaz imajı yaratılmak istenmişti.

Mazlumder?İn?madimak? BakiŞi!..

Suskunluk, koca bir ayıbın, katmerli bir günahın, zulmün yanına yazdırdı dindarların adını. Utancın daha koyu yakasında ise o talihsiz susmayı bile beceremeyenler vardı. Biz onlar adına da utandık!

Sorun kendinize; biz niye gaza geliyor, niçin başkalarının kirli oyunlarına malzeme oluyoruz? Başkasının ateşini yakmakta suçumuz yok mu?

Hak ve adaletten başka talebi olmayan bizler toplumsal barışın hiçbirimizin yanmadığı ve yanmaktan korkmadığı bir dünyada gerçekleşeceğini biliyor ve bu dünyanın tesisi için Gelin Canlar bir olalım diyoruz?."

?Bu ayıp, bu günah, bu zulüm bize ağır geliyor, 37 Can'ın hatırası önünde Alevi canlara sesleniyor bu ateşten beride olduğumuzu ilan ediyoruz. 2 Temmuz 1993 günü Sivas?a ateş düşmüş, 37 can ateşte kül olmuştu. Haberin bilgisi ve fotoğrafları aynı kıbleye yöneldiğimiz insanları gösteriyordu. Daha çok şefkat, daha çok merhamet, daha çok rahmet, dahası daha çok özgürlük ve hak diyen dinin insanları hınç ve öfke kesilerek Madımak?a saldırmış, otelin ateşe verilip içeride 37 canın ateş kesilmesine sebep olmuşlardı. Haberler böyleydi, fotoğraflarda bu vardı. Ateşin düştüğü yer olmuştuk biz de. Utanmıştık aynı kıbleye yöneldiğimiz kalabalıktan.

Bir şey daha diyoruz.

Zihnimizin her geriye gidişinde; ?Bir kez daha? demiştik, ?bir kez daha utanç günleri?.

Yakanlar ya YANARAK YADA DONARAK CAN VERİYORLAR.