hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler

bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse

ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim

şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı

Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor

onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan

bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum

ama nerde kaldılar, özledim gülüşlerini onların

tek yaprak bile kımıldamıyor nedense

bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent

sırnaşık aydınlar, arabesk hüzünler

soluksoluğa kalıyorum her sonbahar

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir

sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak

ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki

İçimde zaptedilmez bir kırma isteği

... yırtılan ve parçalanan bir şeyler olmalı mutlaka

Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık

ipince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne

tükürsek cinayet sayılıyor artık

Bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa

kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak

ama bir tufan az mı gelir yoksa, yine de

alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor

her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü

ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa

bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa

Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent

ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü

kadınları güzelleştiren herhalde onlardı

çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma

ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar

Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa

okuduğum bütün kitaplar paramparça

kanımın pıhtılarında güllerin serinliği

bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem

"Tükürsem cinayet sayılır" diyordu birisi

ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu

Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara

birgün gelirsek hangi kent güzelleşmez

bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki

bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma

bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum

biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri

oysa ne kadar sakin sokaklar, kent ve bütün yeryüzü

Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

dizginlerini koparan bir at sanki bu

Devriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndür

geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye

sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz

Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün

Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini

bütün gençliğim böylece geçip gitti işte

Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum

ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere