ülküm hanım

üniversitedeyken model çizimleri yapardık. vatandaşın biri gelir sandalyeye oturur onu çizerdik. üzerinde kazağı pantolonu ceketi olurdu. böyle bir modeli çizmek çok kolaydı elbette.

Ben en iyisi biraz daha düşüneyim sonra yazarım inşallah...

evet aynen öyle.

ötelere açılan bir kapı... inancımızın havfa galebe çalan recası, bir hissiyat rüzgarına gel diyecekti. rüzgar kapıyı aralayacaktı. kilitlere meydan okuyacaktı.

oysa güzeldir ölüm... şairin dediği gibi "güzel olmasaydı, ölür müydü Peygamber?"

Evet, ölüm ve ötesini göremiyoruz ama, bakara süresinin ilk ayetlerinde de belirtildiği gibi, "onlarki ahirete ve gaybe inanırlar" sözüne inanan herkes bunun anatomisini de çizebilir.

Hayırlı cumalar.

Renklerinin tonları farklı farklı, elime alıp bir kaç tanesini inceledim hepsinin deseni, damarları farklı farklı...

masum bir kopuş, muhtelif renklerle yürek perçalayıcı hislere kucak açar sanki.

Renklerden bahsedilince bu ayet geldi aklıma...

Yani belirttiğiniz gibi herşey imanda gizli...

Kim yapabilirki bu kadar güzelini, kim çizebilir diye düşündüm. Tabiiki Ancak ve sadece ALLAH Azze ve Celle...

elhamdülillah inanıyoruz. allahın varlığına ve birliğine iman ediyoruz. bir itikada sahibiz.

son resim ölümün resmi olmalı. soğuk, donuk, ifadesiz. Çok yakın zamanda şahit oldum ve hala etkisindeyim.

ölümün varlığı açısından düşününce, herşey renksiz, soğuk, boş ve anlamsız... bu dar bir bakış yine de... "fani"nin baki olmadığını idrakin verdiği garip bir keder kadar şaşırtıcı ve yıkıcı.

Saadeti fazla derinlerde aramam. Anatomiden filan anlamam. Büyüklerimin sözüne uyarım, gerisine karışmam..

düşünün bari.

bu tefekkür, ukba için tutunacak bir daldı.

Sabah işe gelirken yol boyu uzanan ağaçları gözlemledim. Dökülen yaprakları. Her biri bir hüzün taşıyordu, ama yine herbiri bir müjde. Yeniden dirilişin müjdesini...

ölüme görünen tarafıyla baktık. gözün gördüğüyle. ölümün arkasında yatan çok şey var. dirilerin göremediği taraf. görmek için ölmek lazım gelen taraf.

sen de tıpkı o yaprak gibisin. bir gün sen de kopacaksın bu dünyadan. yere düşer gibi kara toprağın altına düşeceksin.

öncelikle hayırla cumalar diliyorum. rabbim her cumayı hakkımzda hayırlara vesile kılsın.

derin düşüncelere sevk olmak... sığ yerlerde çırpınmaktansa derinlerde boğulmak daha evladır bu hususta.

biz de anlamıyoruz fazla anatomiden falan:))

şu renkler kontrast olmalıydı, kavisli şekiller dominant olmalıydı, bu diyagonal hat şurdan gitmeliydi, ritmik dokunuşlar ahenksiz olmamalıydı ve en önemlisi şu nesneler burada hiç olmamalıydı denildiğinde...,

biz böyle dedik diye derinlere dalabildik mi.

efendi

coming soon:))

dökülen yapraklar hep hüzün taşır. ağaçtan yere düşmesi birkaç saniye sürer. o birkaç saniye içinde ben de düşerim düşlerime.

"mutu gable ente mutu" ölmeden önce ölünüz diyor efendimz. her nedar tezekkerül mevt yapsak da, ölümün arkasını göremiyoruz.

"fedhuli fi ıbadi, vedhuli cenneti"...

pantolonun içindeki bacağı kemiğiyle birlikte hayal edip çizmek gibi bir çizim yapabilir miyiz inancımız için. mala mülke, makam mevkiye sahipken de inacımızın keyfiyetinin idarakine vakıf olabilir miyiz.

anasının rahminde gününü dolduran çocuk nasıl orada duramıyorsa, nasıl mecburen oradan dışarı çıkacaksa, sen de bir gün burada gününü dolduracak ve buradan çıkıp gideceksin.

kalabalıkların yalnız insanı olmak.2 metre kefende yolcu olmak. berazh-ı alemde bekliyor olmak...

ya da tüm bu dünyalıklar elimizden alınınca, inacımızı bürüyen bu dünyalıklar bir bir örtü gibi çekilnce mi göreceğiz itikadımızn gerçek yüzünü.

Hocam siz renklerden bahsedince, o ayeti zaten taa önceden yazmıştım defterime, ordan aklıma geldi. Birde ortaokula giderken "boyacı" diye dini bir roman okumuştum çok hoşuma gitmişti.

inacımızı bürüyen birçok elbise vardır belki de. mal mülk, ev araba, makam mansıp... tüm bunlara ne kadar çok odaklanırsak ve bu odaklanma sonucunda ibadetten taattan ve ölümü hatırlamaktan uzak kalırsak, işte o zaman inacımızı bürüyen bu hayata gün geçtikçe daha çok alışmış oluyoruz.

O zaman RABB'im imanımızı ve irademizi artırsın ve güçlendirsin. Herşey insanın kendini bilmesine yani RABB'ini bilmesi ve O'nda kaybolmasına yada dirilmesine bağlı diyelim mi hocam...

bütün renkler kayboluyor ölümle birlikte.

inanç anatomisi işte böyle çizilir derim ben. perdeyi kaldırıyor.

inanç "la ilahe illallah Muhammedur rasulullah" deyip, bunun hakkını vermektir... gerisi hep lafı güzaf.

bu filmin tekrarı yok...:)

hz. ali efendimz diyor ya. eğer gayb perdem kalksa, yakinim hiç artmaz.

ölümü güzel görmek için, güzel yaşamalı... güzel yaşam, "tersinde" de güzel yaşanacaktır inşallah... bu dünya gölge, asıl ahiret...

bunları düşünmek inancın bir gereğiydi. bu gereği yerine getiremediğin için, inacının anatomisini çizemedin. hem de göremedin.

inacımıza bütün çıplağıyla bakacak olursak, onu mecazi anlamda çizmeye kalkışırsak acaba bunda ne kadar başarılı olabilirz.

ama ruhun hala o ağaçta. bedenin toprağa girse de ruhun başka yerlerde.

ne güzel bir ayet bulmuşsunz. Allah razı olsun. bu ayet benim aklıma hiç gelmemişti.

Hocam çok zor bir soru bu. İnsanı derin düşüncelere sevkediyor.

çoğu insanın dili dönmezdi bu isme. mübarek ana babası da başka isim bulamamış mı. mahreçleri zor çıkan bir isim:))

yani ahireti görsem, cennet ve cehenneme şahit olsam, inancımda ve imanımda artma olmaz. yani sonuna kadar zaten inanıyorum demek istiyor.

ama anatomi çizmeye gelince işler değişirdi. elbiseler o vücuttan çıkınca, pantolon için attığımız o rast gele çizgileri çıplak olan kol ya da bacaklar için atamazdık. çünkü kazak ya da pantolonun arkasında gerçek bacak ve kol vardı. hatta kemiklere kadar çizgilerde vurgu yapardık.

his intikalleri rüzgarı müjdeci yapacaktı. ötelerden aksı sedayı vasıl edecekti. kalbi titretecekti. yüreğinin sesini dinleyecekti.

Tok, açın halinden anlamaz.. Giyinik, çıplaklığın nasıl bir his olduğunu ne bilsin? Bir kere soysan anlar...

halbuki sibğatullah diye bir arkadaşım vardı. yani Allahın boyası.

boş bir tuval olmayacak. tekrardan bir daha yapayım denilemiyecek.

Alıcısı geldimi tablonun, gönül rahatlıyla buyrun tablo sizindir diyebilenlerden oluruz inşallah...

Oysa gerçek kurtuluşun ALLAH?ın insanların fıtratına yerleştirdiği asli renk olan tevhid inancı ile mümkün olacağı RABB'imiz bize bildirmektedir...

?Biz Allah?ın boyasıyla boyanmışızdır. Boyası Allah?ınkinden daha güzel olan kimdir? Biz ona ibadet edenleriz? .(Bakara süresi/138. ayet)

bir gün sen de kopacaksın bu dünyadan.

inanç dünyamızın anatomisini çizmeye kalksak nasıl bir tablo oluştururduk. ya da en baştan bir tuvale, boyalara ve fırçaya sahip miyiz.

ama bir gün sen de kopacaksın bu dünayadan...

Hıristiyanlar, doğan çocuklarını, Hıristiyanlığı kabul edenleri ya da bir kiliseden öbürüne geçenleri vaftiz denen bir işlemden geçirirlermiş. Vaftiz su serpmek ya da suya batırmak suretiyle yapılıyormuş. Haşa, Baba, Oğul ve Ruhu?l-Kudüs adına yapılan bu işlemin insanı asli günahtan kurtaracağına, insanın adeta yepyeni bir hayat boyasına boyanacağına inanırlarmış.

ölümün buz gibi soğukluğunu hissetmek... siyah beyaz bir ölüm gibi. renksiz ve nefessiz. soğuk ve karanlık.

o fırça biz isek, tuval kulluk ise, boyalar ibadet ise... Allahın rızasına uygun bir tablo yapabilecek miyiz.

ben de karışmıyorum o zaman:))

RABB'im bizleri de HAKK'ın boyasına boyananlardan eylesin.