İyisi mi itirafçı olalım; biliyorduk "İşte bahar" derken, ardından gelecek ayazı...

Bahar öyle kolay gelmezdi aslında; biliyorduk; yanlış baharlarda az mı ayaz yemiştik.

Hangisi benim sende ektiğim...

Her yıl hazan mevsiminde.

İşte Sonbahar...

son yaz

Sende Gidersen Eğer..

Yak gitsin sen de beni ciğer parem

Nur gibi yüzündeki o gözlerin.

Hazin bir yitişin ilk çağrısı mıdır sonbahar yoksa, yeniden oluşum kozası mı? Ölü toprağı serpilmiş şehirlerin yalnızlığında uyanılır gecelerin sabahına. Kelebek bakışlarında hayal edilir okyanuslar... Bir bir yüzüne kapanmıştır kapılar kalabalığın. Kordon Boyundaki bank dost arar dertleşecek. Deniz üstü sohbetler özlenir olmuştur. Çilingir sofrasının kahkahaları yankılanır balıkçı iskelesinde. Ağaçlar yavaşça bırakır yaprağını yere, asi çiçekler bekleşir toprağın eşiğinde. Sayfa arasındaki gül yaprağıncadır hülyalar. Maviye, yeşile mersiyeler yazılır

Söyledik, ancak yazın söylenecekleri, güneş henüz toprağı ısıtmamışken... cemreler düşmemişken ilkyazın koynuna...

Mevsimlerden hazan, bahar

daha ne kadar beklemek gerek

Ben gamlı hazan, sense bahar, dinle de vazgeç

Yaşam Soğuğa Hazır...

şüphesiz her gecenin sonu sabah çıkıyorsa, elbet hazanın sonuda bahardır...

Bir ah çekerim derinden,

Sen kendine kendin gibi bir taze bahar seç

Kaçımız mart güneşine aldanıp açılmış ve kara kafesin ağına düşmüştü yeniden...

Çiçeklerden nergis, karanfil, papatya

Yak gitsin

Bahar, barışın mevsimiydi; müjdeledik barışı, silahlar konuşurken hala...

Sen de beni yakmazsan

O sözleri duyunca ben ölmüşüm

Söylermisin hazan nedir

Güneş, Kaf Dağının ardındadır umarsız.

mevsimler hep hazan...

Sonsuzluğa doğru yol alıp yürümüşüm.

Dilde ki o sözleri salıver gitsin

Bağımdan bağına alıver geçsin

dört mevsim yaşıyorum sonbahar, güz, kış ve hazan...

Ve bir seyyahın zulasında bir dahaki dönüşe götürülür umutlar. Beklemekse eğer yazgımız, hazanın sonunda elbet bahar olacak.

Sen Bahar-ınla çiçeklen, ben hazanımla solayım ey sevgili

Sal ki gönül bağımda güller bitsin

çatlamış dudaklarca. Ellerinde topaçları yaz çocukları, kaçışır her biri bir köşeye. Camdaki buğuya çizilince sıkıntıların resmi, son sıcağı da çekilince bedenden

Güneşe kananlar, yazı beklerken bahardan oldular; kesildi sesi soluğu, erken öten horozların...

kimse yanmasın ya:((

Geçmek Bilmez Günler...

Bahar, ilan-ı aşk mevsimiydi; astık aşklarımızı ilan panolarına, sevdalar yasakken daha...

yazın, eylül kuşlarına yüklendiyse menevişler artık hazana akmaktadır zaman.

Usul usul gönlüme gir

Veda eder ağaçlar yapraklarına bu mevsim. Sevdalar inadına daha koyulur. Ve doğanın hırkası sarıdır artık. Renklerin armonisi yaşanır ardı sıra. Yeşil kırmızıya, kırmızı sarıya bırakır yerini gün be gün.

küresel ısınma sonusu oluşan mevsimler:

ilkyaz

güncel

yazımsı

Aşkın şarabını hep veriver içsin

Şifadır ruhuma o sözlerin

Yalanmış meğer bahar; daha vakti değilmiş, aşkın da barışın da...

NAMERTSİN!.. "

O sözler hayat pınarındandır

Renklerden sarı mavi pembe

"Küresel ısınırken zaman

Onunla tüm dünyamı örmüşüm

Gönül bağının derunundandır

Yaprak düşer yere bir bir

Baharla güz birleşemez, arada yaz var

benimde içim burkuldu onun için güncelledim:(((

Yüreğim bağrım çatlasın...

Ölünce yeniden uyanıp görmüşüm

Olmaz meleğim böyle bir aşk, bende vakit geç

ya yorum isteyne bu başlığa bişeyler yazmak istiyom ama aklıma gelmiyooo, hazan kelimesini duymak bile içimi burktu yaaa,,,:(((

Bir şeyler kopar içimden,

Dünya yanarken küresel yangınından