haklısın ist öyle olması normal olan sanırım...

haklısın pomemli çok haklısın.. ama alışmamak eldemi...

Neden varken kıymetini bilemeyiz zenginliğimizin? Zenginlik dediğim de elbette para değildir sadece, dostluk, aşk, aile, başını sokacak bir ev, bir meslek, bazen bir tabak yemek bile varlıktır aslında. Geçenlerde canım balık yemek istedi. Cebimde de hiç para yoktu. Seninle mutfakta balık pişirdiğimiz günler geldi aklıma. Ben hiç dokunamam, bilirsin. Hep sana düşerdi balığı pişirmek işi, ben de salata yapardım. Kızartırken söylenirdin, bir kadın nasıl balık pişirmeyi bilmez diye ama aslında hoşuna giderdi o mutfakta olmak. Bunları yazarken, yüzümde kocaman bir gülümseme olduğunu fark ettim.

alışmaktan başka çarenmi var

Ben senin, beni sevme biçimine alışmıştım. Yoksunluğum burada başladı. Gittiğinde, beni kollarına alıp, başımı okşayacak; geceleri uykumda bile bana sarılarak güvende olduğumu hissettirecek bir aşkın bittiğini fark ettim, her yanı buz kesti. Ne yapacağını bilemiyor ki insan?

Biz kendimizden başka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz, acısını acımız yaptık. Çünkü; Dünyanın öbür ucunda, hiç tanımadığımız bir insanın gözyaşı bile içimizi parçaladı

iyi ki de gitmiştir bi yerlere yoksa nasıl devam edersin yaşamaya nefes almaya

Anlayacağın sevgili, alışkanlıklar zorluyor ayrılıkları, yoksa nedir ki ayrılık dediğin? Bir yoksunluk, bir yoksulluk zamanı! Canının çektiği ama yiyemediğin bir yemek, hayalini kurup gidemediğin bir tatil, kazanamadığın bir piyango bileti, işte bunun gibi bir his ayrılık. Neyse ki insan, her şeye alışıyor?.

unutmuyor düşünmemekten başka çare bulamıyor!

nasıl gülersin tekrar kahkalarla

İnsan ne çabuk alışıyor değil mi? Güzel olana çok hızlı, kötü şartlara biraz daha zamanla ama yine de alışıyor. Alışkanlık! İşin püf noktası bu! Ailesi tarafından çok sevilen, el üstünde tutulan bir çocuk, büyüyüp hayata atıldığında, orada da sevileceğini zannediyor. Alışmışlık! Şansı yaver giderse, gerçekten onu kalbine alan biriyle karşılaşabiliyor. Bu sefer o düzene alışıyor.

insan alışiyor ve unutuyor.. zamanla

ben dağıtıyorum sanırım :)

unutmayı sağlayarak alışmayı öğretiyor..

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili...

duygusal biri

Alıntıdır...

alışmassan bu hayat seni bitirir...

aklıma şu sözler geldi..

bende var bi anomali:D

Bazen öyle şeyler oluyor ki, hemen seni arayıp paylaşmak istiyorum. Birlikteyken konuştuğumuz bir konu, bazen basit bir dedikodu, bir an bir olay oluyor, bunu sadece sen ve ben anlayabiliriz. Kime anlatsam enteresan gelmeyecek biliyorum. İşte o anlarda elim telefona uzanıyor, sonra hatırlıyorum, artık biz diye birileri yok ki!

alışmasın kendine bulacağın yer belli zaten bakırköy:(

bu arada ist senin başlığı siyası foruma almışlar bende görünmüşüm oralarda bi yerde :D

sizi üzen ne varsa en önce onlara ait ayrıntılar yok olmaya başlar zorlarsın kafanı ama yok gitmiştir

demek kimse ben kadar zorluk çekmiyor :S

alışıyor tabi...

bazen de beraberken olan asla hatırlayamadığın şeyler, ayrılınca nasıl haince aklına gelir...

insan beyni mükemmel çalışır bu gibi konularda

yas ve depresyon süresının uzun olması normal değil zaten :)

Dağıtıyorsan toplamasınıda bileceksin her zaman dağınık kalamassınız...

alışıyor insan zamanla herşeye.

öyle olmazsa insan çıldırır galiba değilmi

Eşyalarını topladığında, evde giydiğin o eski, sarı tişörtü burada unutmuşsun. Kirlilerin arasından çıktı. Düşünüyorum, şimdi ben bu tişörtü ne yapayım? Kaldırıp atamam, üstünde yaşanmışlığımız var. Sana vermek istesem, o kadar gereksiz bir konu ki, seni aramak için bahane yarattığımı düşüneceksin. Sarı tişörtün olmadan da yaşıyorsundur muhtemelen. Evde dursun, bir misafir gelirse yatıya, veririm diye geçirdim içimden ama kimseye giydiremem onu. Sevdaya ihanet gibi gelir. Anlayacağın, her sabah dolabı açtığımda, elim o sarı tişörte gidiyor. Üstümü giyinmeden, bir kere elime alıp yatağa oturuyorum ve soruyorum: Ben seni ne yapayım tişört?

Alışmaya mecburuz bu hayat onlar olsada olmasada devam edecek...

Birbirimizi çok sevmiştik. Şimdi ayrı kalmış olmamız, onca güzel anıyı yok saydırmıyor bana. Ayrılık! Ne hüzünlü bir kelime değil mi sevgilim? İnsanda yarım kalmış, bitmemiş bir işin telaşı duygusunu yaratıyor. Oysa şairin dediği gibi, ayrılık da sevdaya dahil!

zaman işte akan su misali gibi

Çekiyorumda etrafıma yansıtmamaya çalışıyorum.

bu yazı beni dağıttı derya :S

İnsan sevdiği birisinin ölümüne bile alışıyor...