OKUMAK;okuduğunu anlamak, anladığını uygulamak hepsini bir ve bütün olarak düşünmeli...

Okumak ve anlamak. Güzel başlık.

İnsan aklı bilinenden bilinmeyene doğru bir yol takip ediyor öğrenmede. Depolanan ilk bilgiler devamlı olarak tartılıyor ve tekrar yerine konuyor. Her cümle beynimizde değişiklikler yapıyor. Bilgi yenilenerek büyüyor bu şekilde. Bunu sadece okumaya bağlayamayız. Her olay da beynimizde toplamalara, çıkarmalara, bölme ve çarpmalara sebep olur. Neredeyse herşey alt üst olur her olay ve kitap sonrasında. Analizler sentezleri, sentezler analizleri kovalar içerde. vücudumuzun en hareketli organı beynimizdir yani.

Gerçi, okurken, muhatabımız ile yüz yüze değiliz ama sözleri, yazılı olarak karşımızda duruyor. Onu, ?seslendirmek? ve?anlamak? bize düşüyor. O halde, ?anlamak? için, her şeyden önce, ?iyi okumasını? bilmek gerekir. Bu da sanki muhatabımız karşımızdaymışcasına, onun yazdıklarını, içimizde hissetmek, kafamızda değerlendirmek ile mümkündür. Bir metni okuyup anlatmakta güçlük çekenlere ilk tavsiyemiz, ?güzel okumanın? yanında?sesini? de biraz yükseltmektir ama bilinmelidir ki, en iyi okuma şekli?sessiz okuma?dır.

hayatta en müessir söz yaşadığını söylemek, en zor şey ise söylediğini yaşamaktır...

ama kimseler, okuduklarından, birbirinin anladıgını çıkaramıyor...

Doğrudur, hamursa su götürür. Hepimiz hamur yoğuruyoruz bu teknede. Kimi su döküyor, kimi un. Kararını bulacağız birlikte. Ara sıra teknemize tekme atanlar olsa da biz işimize bakalım. Değil mi.

Okumak anlamak böyle işte!

yalnızca okumak, anlamadıktan ve okuduğunu hissetmedikten sonra verimli olamadığı gibi doğruları özümleyip hayatımıza tatbik edebilmemiz gerekmektedir. ..

Kitabı ve hayatı okuyamayan insan değerlendirmelerinde pek isabet sağlayamaz.

"neden, anladıgımız ve yaşadıklarımızdan çıkardıgımız anlamlar aynı degil"? Rüştü özdemir kardeş?

Allah, söylediğimizi yaşayabilenlerden eylesin... amin..

Anlamayı kolaylaştırmanın, diğer yolu da?meselenin adamı? olmaktır. Meselesi değilse, kişi, okuduğunu, kolay kolay anlayamaz. Katırlarına saman bulmak için çırpınan bir vatandaşın, ?Mimar Sinan?ın Sanat Anlayışı? adlı makaleyi okuması da anlaması da çok zordur.

Okuduğunu anlamakta zahmet çekenlere, bir ikinci tavsiyemiz de?kelime hazinelerini? arttırmaları olacaktır. Cemiyette, konuşulan?günlük dil?, bir?kültür adamına? yetmez; çünkü?günlük dilimizde?, kelime sayısı, hayret edilecek kadar azdır. Bunlardan birçoğu da?merhaba?, ?nasılsınız?, ?ne var ne yok?, ? gibi kalıplardan ibarettir. Böyle bir kelime hazinesi ile ilmi bir makaleyi, ciddi bir yazıyı anlamaya imkan yoktur. Günlük dilin üç yüz, beş yüz, hatta bin, iki bin kelimesi ile bu iş başarılamaz.

Kapasite meselesi. Ayrıca insanların farklı yaratılmış olma sı. Özellikle ikincisi için ne kadar şükretsek azdır. Hepimiz ressam olurduk, aynı resmi, aynı çigi ve renklerle yapardık o zaman. Hepimiz pırasakolik de olurduk belki. Düşünün kimse elma yemiyecek. Yer gök pırasa olacak. Şükür.

"alak" değil "halak"

"bu hamur çok su götürür " sözü, tamı tamına burada kullanılır sanırım üstad..

Okumak, bir bakıma, başka bir kişinin, zümrenin, neslin, başka bir kültür ve medeniyetin kaydedilmiş duygu, düşünce ve tecrübeleri ile karşı karşıya kalmak demektir. Biz, düşününce, ?okumak?, sanki?dinlemek? gibi bir şey olmaktadır.

"ıkra, bismi rabbikellezi alak..." derken ayeti kerime'de Cenabı Hak...

Asla unutmamak gerekir ki, bir milletin, bir kültür ve medeniyetin gücü, sözlüğünde bulunan?kelime hazinesi? ile ölçülür. Şu anda, İngiliz sözlüğünde, en az dört yüz bin kelime varken, Türk Dil Kurumu?nun yayınladığı?Türkçe Sözlük?, aşağı yukarı kırk bin kelime ihtiva etmektedir. Yani, İngilizce?nin onda biri kadar Türkçe? Oysa, Şemseddin Sami Efendi?nin?Kamus-u Türki?sinde , tam bir milyon kelime mevcuttur. Yani, İngilizce?nin tam iki buçuk katı kelime?

eyvallah, ayette yanlışımı düzelttiğin için, Rabbim razı olsun, kusuruma bakma...

herkesler bir şey okuyor ya da okudugunu sanıyor...

Onun için ısrarla diyoruz ki, bir milletin sözlüğünde, sadece?konuşulan dili?, sadece?yaşayan dili? değil, bugün için?eskimiş?, hatta?ölmüş? sandığımız kelimeler de yer almalıdır. Bu, hem?eski?, hem?yeni? metinleri anlamamıza, yorumlamamıza, hem bizden önceki?nesillerin duygu, düşünce ve tecrübelerini? kavramamıza yardım eder. Yine, bu sebepten diyoruz ki, bir milletin, bugün?aktif olan kelime hazinesi? yarın?eskiyebilir? ama bunlarla kaleme aldığımız belgelerin değeri azalmaz. Gelecek nesiller, nasıl ki bizim bugünkü tecrübelerimize muhtaç iseler, biz de bizden önce yaşayan atalarımızın tecrübelerine öylece muhtaç bulunuyoruz. Eski nesillerin konuştuğu ve yazdığı kelimeler, milli kültür ve medeniyetimizin?pasif kelime hazinesi? olup onları ve dolayısı ile kendimizi tanımamıza yardım eder. Nitekim, Kaşgarlı Mahmut?un?Divan-ı Lugat-it Türk?ünden az mı istifade ediyoruz? Miladi 11. asırda yazılan bu eserin değeri, her gün biraz daha artmıyor mu?

Okuduğunu anlayamayanlar, biraz da kendilerini tanımaya, eksikliklerini anlamaya mecburdurlar.

Hiç şüphesiz Osmanlı Türkü?nün de, İngiliz halkının da?günlük dili?, yukarıda belirttiğimiz gibi?az kelimeye? dayanır ama?yazı dili?, bu kadar fakir olamaz. Hele, ilim, fen, teknik, sanat ve fikir konularındaki yazılar, makaleler, inceleme ve araştırmalar?