Askerlik hatırları bitmez ya erkeklerde, bir tanesini buraya taşımak istiyorum. Bir nöbet hikayesi.

- Betona tükürme ya, bari toprağa tükür, dedim.

- Bu nasıl uslup ya, bir öğretmene yakışır mı? Ben askerde böyle şey görmedim. Acemilerle bile hiç böyle konuşmuyorum deyip durdu.

Ertesi gün de tükürdüğü yerin sorumlusuyla nöbet tutuyormuş, ona olayı anlatmış, nasıl biri, demiş. O da bana sen ne ettin, dedi. Olayı ben anlatınca bir gülme tuttu, gitti.

Betona tükürmeyin ya!

Düşünmeye başladım, hemen herkesin ağzın küfürler o biçim. Analara, bacılara o biçim küfrediliyor. Üç nokta ile bile belirtmek istemiyorum. Ben ne dedim, diye kendi kendime söylediğim ifadeyi tekrar edip durdum. Bir şey diyeyim, dedim, gece yarısı, kimse yok etrafta, birbirimize gireriz, sonuç çok fena olur. Ya sabır dedim, zaten yarım sonra onun nöbeti bitiyordu.

Çocuk tükürüp tükürüp duruyordu. Bir ara geldi, artık dayanamadım.

Bir gençle nöbete başladık. Çocukla tanıştık ve daldık sohbete. Kısa dönem asker olduğumu söyleyince bir soğukluk oldu. Benden uzun boylu, 7-8 yaş küçük ama ben daha genç gösteriyordum. Nedense genç göründüğüm normal dönem zannediliyordum.

Eğitim alanında gece nöbetlerimiz olurdu. Bizim bölükten bir kişi, yan bölükten bir kişi aynı yerde nöbet tutardık. Geliş gidişlerde yarım saat fark vardı, bu nedenle herkesin iki nöbet arkadaşı olmuş olurdu.

Delikanlı bir bozuldu, kavga çıkacak sandım.

Kim o yere tüküren? Zora kaldıysa, lavobaya gitsin!