Ey insanoğlu!

Allah, Kuran`da insanların başına gelen musibetlerle ilgili buyurur ki : Size gelip çatan her musibet ellerinizin kazandığı yüzündendir...".

İnsanın suçu kendi nefsinden bilmesi kulluk edebindir. Yeter ki tevbe edip af dilemeyi bilsin. Fahr-i Kainat Efendimiz s. a. v. şöyle buyurmuştur:

sanırım vardı, ama gerçekten çok güzel bir söz.. çok hikmetler gizli...

? Kulum günah işledi, fakat günahını affedecek veya günahı sebebi ile cezalandıracak bir Rabbinin olduğunu bildi.? der.

Sen de altın madenisin kendinden habersiz olma!

Hz. Mevlana Muhammed Celaleddin-i Rumi

Bul, ama dikkatli ol, kendini çaldırma!

?Gözlerim var, görebiliyorum: Yazıları okuyorum, ağaçları, onların rüzgarda sallanan dallarını, görüyorum. İnsanları, bulutları görüyorum. Aynada kendimi görebiliyorum. Çocuklarımı, annemi, babamı görebiliyorum. Hiç annesini görmeyen biri olabilirdim. Hiçbir çiçeğin rengini tanıyamaya bilirdim...?

Solmuş karanfile baktı. Kokladı. Sonra: ?Gerçek körlük, içinde olduğumuz güzellikleri ve nimetleri fark edememek mi yoksa? dedi. Gözleri görmeyen çocuk, kendisini bu tür körlükten mi kurtarmaya çalışmıştı. Yeniden fark etmeye çalışarak dikkatlice elindeki çiçeğe baktı, çocuğun az önce söylediği kelimeler dudaklarından döküldü:

Allah Rasulü s. a. v.?in şu müjdesiyle bitirelim:

Yazıda baştan 5. satırda ki hadisten bir soru :) Vicdanımızın bizi rahat bırakmaması Allah'ın ondan af dilememizi istediği için mi?

Hırsızlar altın peşinde koşuyor;

?Sana bir iyilik gelirse Allah?tan, kötülük gelirse kendindendir.? (Nisa, 79)

Fakat gençlik de hızla geçer gider, yaşlılık gelir. Güçten kuvvetten düşer. Otursa kalkacak güç bulamaz, kalksa gençliğindeki gibi iş yapamaz. Ancak insanın hırsı bitmez. Yine bağ bahçe, mal mülk peşinde koşar. İş güç, mal mülk, oğul kız derken dünyalık arzularına kavuşmadan, pek çok iş yarım kalmış olarak ömür biter.

Suçu Allah?a isnat eden affa layık olmaz, rahmete kavuşamaz. Hz. Adem a. s. ile İblis?in durumları bunun en güzel misalidir. Her ikisi de günah işlediler. Hz. Adem a. s. cennetten uzak düştü, hasret çekti. Fakat af diledi, Allah?ın mağfiretine mazhar oldu. İblis ise isyanına devam etti, suçu Allah?a yüklemeye kalkıştı. Böylece hatayı kendisinin yaptığını kabul etmedi. Sonuçta rahmete layık görülmedi ve kovuldu.

Kendindeki gizli hazineyi araştır! Kendini bul;

RABB'im içimizdeki güzellikleri görüp o güzelliklerle amel etmeyi nasip etsin. Ve yine RABB'im içimizdeki kötülükleri görüp onlarla mücadele etmeyi de nasip etsin.

Kendini beğenmişlik, kibir ve kin, kontrol ve murakabe dışı olma halidir. Bu halde kişi ne yaptığını bilmez, doğru olanı yalanlar, hak olanı inkar eder, hilekarlığa yönelir. Bütün bunlar mücella dinimizin öğrettiği ahlakın tam zıddıdır. Müslümanlar arasındaki itimadı yok eder, kardeşliği engeller.

Artık hesap zamanıdır. Kişiye ömür sermayesini ne yaptığı sorulur. Kulluk vazifesini yapıp yapmadığına bakılır. Dünyada kalan hiçbir şey; ne malı mülkü ne de evladı fayda verir o kimseye. İnsan o zaman fark eder ki ömür bir rüzgar esmiş gibi esip geçip gitmiştir. Artık pişman olsa da fayda vermez.

Aynı kul tekrar günah işleyip Rabbinden affını istediğinde Allah şöyle buyurur:

Adem a. s. demişti ki: ?Allahım, suçluyum. Ben düşkün kuluna acı! Kendimize zulmettik. Bizi affetmezsen, bize acımazsan zarar görenlerden olacağımıza şüphe yoktur.? (A?raf, 23)

?En güzel çiçeği bana getirmişsin, teşekkür ederim.? Dedi.

İnsan gaflete düşebilir. Unutabilir, hata yapabilir. Ama kibre düşmeden, inat etmeden hatamızı yürekten kabul eder ve O?na sığınırsak Rabbimiz affeder, bağışlar. Kullukta esas olan, kişin kendini tanımasıdır. Kendini tanıyan, zaaflarını, eksik olduğunu bilen kimse bu sayede kendinden Rabbine giden bir yol açar. Bu yolda Allah?a doğru ilerler. Allah onun sığınağı, dayanağı, güvenidir. Tevekkülü O?nadır. O?na muhtaç olduğunu ve ihtiyacını sadece O?nun gidereceğini bilir.

Fahr-i Alem Efendimiz s. a. v. buyurur ki:

o cümlenin sonunda "yeter" var mıydı yahu?

İnsanlara hizmet etmek isteyen kişi önce kendi nefsini terbiye etsin yeter

Yerinde duran çocuk, çiçeği bununa götürdü ve içtenlikle kokladı:

insan eksiğini hatasını bildikçe bakışı daha da güzelleşiyor.

İnsanın eksiğini, hatasını bilmesi kadar güzel şey yoktur. Yaratılmış olan eksiksiz olmaz. Ayrıca eksik olduğumuzu bilmek, bu şuurla hareket etmek, mahrum olmak demek değildir. Asıl mahrumiyet Hakk?a teslim olmayıştır. Teslim olan kişi ise hayrı Hak?tan kötülüğü de kendinden bilir. Bu kişi hata yapsa bile sonunda tevbesi kabul edilir.

Güzel görene, kendini bilene ne mutlu.

?Allah, gündüz günah işleyenlerin tevbe etmeleri için geceleyin elini açar. Gece günah işleyenlerin tevbe etmeleri için de gündüz elini açar. Bu durum güneşin battığı yerden doğmasına kadar devam eder.?

Bu zamanda insan çalanlar altın çalanlardan daha fazla.

Fahr-i Kainat Efendimiz?in?Ölmeden önce ölünüz.? uyarısını pişmanlık zamanlarından önce akılda tutmak gerekir. Yani kabirde sorgu melekleri sigaya çekmeden önce kendi kendimizi hesaba çekmemiz gerektiğini, hataların ve yanlışların telafisi için zaman kaybetmeden işe koyulmak gerektiğini akletmek gerekir.

Demek ki yapıp ettiklerimiz başkalarını etkiliyorsa binlerce defa daha dikkatli olmamız lazım. Kendimizi kontrol ve murakabe altında tutmamız lazım. Bu da ancak eksik ve kusurlu olduğumuzun idrakiyle mümkün olur. Nefsin isteklerimizin aldatıcı olduğunu bilmekle, kendimiz kolayca kandırabildiğimizi fark etmekle olur.

Ama dikkat et, kendini de çaldırma!

Kendinde bir şey yoksa, düşmanı da yok sanma!

? Kulum günah işledi fakat günahını affedecek veya günahı sebebi ile cezalandıracak bir Rabbinin bulunduğunu da unutmadı, Ben de onun günahını affettim.

Duyarsın; hırsızlar sadece malı değil, aklı da çalarlar.

İnsan ömrü üç konaktan ibarettir. Bu konaklar çocukluk, gençlik ve ihtiyarlıktır. Ömür, ebediyet yolculuğumuzda tek sermayedir. Zamanı boş yere harcayıp zayi etmek, bir daha elimize geçmeyecek olan bu sermayeyi israf etmektir.

Bütün bu müjdeler bir uyanışa davettir. Ayağa kalkmaya, aczini itiraf etmeye, Alemlerin Rabbi?ne sığınmaya davet. Bu davete cevap verenler elbette selamete erecek.

ilim kendini bilmektir demiş büyük şair

Evet; Cenab-ı Mevla, bizleri buraya ömrümüzü boşa harcamak için göndermedi.

Gençlik yılları ise zevk ü sefa ile, gezip dolaşmakla ve eğlenmekle geçer. Daha sonra mal mülk toplama telaşı başlar. Sıkıntıdan uzak, rahat ve güvenli bir hayat sürmek için gayret sarf eder. Heveslerine ulaşmak için çabalar. Bu çağda da ebedi hayat pek düşünülmez, bir gün yaşlılık düşüncesi uzaktır.

?Çok güzel bir çiçek.?

? Allahım! Günahımı affet, beni bağışla, diye dua ettiğinde Allah Teala şöyle buyurur:

?Kim insanları hayra davet ederse, o kimseye kendisine uyanların sevapları kadar sevap verilir. Onun sevabı, uyanların sevaplarında hiçbir eksilmeye sebep olmaz. Buna karşılık her kim sapıklığa yöneltirse ona da kendini izleyenlerin günahları kadar günah vardır. Davet edene yazılan bu günah onların günahlarından bir şey eksiltmez.?

Bu Hak yolunda açıkgöz bir hırsız pusu kurmuş, seni bekliyor.

İman, ahlak ve kanaat, akılla sıkı sıkıya irtibatlıdır. Kişinin, içindeki yanlışa yönelten sese kulak tıkaması, daima güzel ahlaklı olması, ihlasla ibadet edip kulluk vazifelerini yerine getirmesi insani aklın gereğidir. Aynı şekilde yanlışlardan utanmak, haya sahibi olmak da böyledir. Yaradılanı Yaradan?dan dolayı sevmek, kalp kırmamak, daima doğru söylemek de akla işaret eder. Bunun aksi olan haller, kişiyi cihana padişah da yapsa ahmaklıktır. Çünkü, Allah korusun, sonunda ilahi gazap vardır.

Çocuğun mutlu sesi şırıl şırıl akan bir suyu andırıyordu. Adam çocuğu kırmamak için karanfili aldı. Tam o sırada çocuğun görmediğini fark etti. Acıyan bir sesle:

Bu hırsıza dikkat et de kendini çaldırma!

Sen uğraş da kendini bul;

insan ahsen-i takvim yani güzel bir fitratta yaratılmıştır. hata ve isyana meyyali yönüyle nefisten kaynaklanan bir eksikliği de vardır lakin. bu manevi anlamda olabileceği gibi, maddi anlamda da olabilir. dolayısıyla hangi açıdan bakarsak bakalım, eksiksiz değiliz. mesela, iki kolumuz birbirine denk değildir, iki gözümüz aynı büyüklükte değildir. bu bilimsel olarak kanıtlanmıştır. istisnalar vardır tabii. en iyisini Allah bilir.

insan bir sürü haykırışın içinde hayat mücadelesini sürdürür; nefis bir yandan, şeytan bir yandan, melek bir yandan... vicdan da bu seslere hakem olabilecek, hakikatten kopmayan bir nimet bize.

Rabbimizin tevfik ve inayetiyle?

Aynı kul, bir daha günah işleyip peşinden:

?Çok güzel kokuyor, çok güzel bir çiçek? dedi. ?Bu sizin olsun, onu koklar, güzel rengini seyredersiniz.?

Dikkat et de kayma!

?Kul günah işleyip peşinden:

Ey Hak yolcusu!

çok hikmetli elbette, lakin "yeter" varsa bu bizim hizmete ehil olmadığımızı gösteriyor daha...?

? Kulum bir günah işledi, fakat günahını affedecek veya onu cezalandıracak bir Rabbi bulunduğunu bildi, der.

Buradaki ayettede Allah`ın çok açıkça belirttiği gibi yaptığımız ve yapmadığımız birçok şey dünyada başımıza bela olarak geri döner. İnanıpta Allah yolundan ayrılmak, kulluk vazifelerini yerine getirmemek, şeytanın yolunu yol olarak benimsemek, başımıza gelen belaların nedeni olabilirler.

Çocuk: ?Bir şey değil?dedi ve yavaş yavaş yanından ayrıldı.

?Müslüman müslümanın kardeşidir, ona zulmetmez, onu düşmanına teslim etmez. Kim kardeşinin ihtiyacını karşılarsa Allah da onun ihtiyacını karşılar. Her kim bir müslümandan sıkıntısını giderirse, Allah da buna karşılık ondan kıyamet gününün sıkıntılarından birini giderir. Her kim bir müslümanın aybını örterse Allah da kıyamet günü onun aybını örter.?

Yani demiş oldu ki: ?Kusurlu olduğumu biliyorum, suç işleyerek bizzat kendime zulmettim. Pişmanım, senden tarafa döndüm ve bütün kusurumla sana sığındım. Sen acıyanların acıyanı, cömertlerin cömerdisin. Merhamet edip bağışlayansın. Ziyadesiyle sabredensin. Ben günah işledim, suçumu biliyorum. Ey Yüce Mevlam, beni bağışla. Sen cömertler cömerdisin.?

İnsan ne ekerse onun karşılığını görürmüş sonuçta. Her bela yada musibet geldiğinde başıma.. Mutlaka iki elimi başıma alıp düşürüm. Nerde bir yanlış yaptım, mutlaka bir hatam var ki bunlar başıma geldi. Her belayı genelde bir uyarı olarak nitelendiririm.

hakkıyla bilebilmek,,,

?Bakınız, ne buldum?

Sonra gelişi güzel etrafı seyretmeye koyuldu. İlerdeki ağaçlara, parktaki çiçeklere göz attı. O sırada yedi sekiz yaşlarında bir çocuk yanında belirdi. Başını önüne eğmişti. Elinde tuttuğu çiçeği göstererek adama seslendi:

Mübarek EROL

İnsanlık yolunun her tarafı kanla ıslanmış;

Bu cümleyi sadece manevi olarak mı almalıyız yoksa dış görünüşümüz açısından da algılamalı mıyız?

İnsan çocukken kaygılardan sıkıntılardan uzak bir şekilde yaşar. Ölüm düşüncesi yoktur, gece gündüz oyunla meşguldür. Hayatı oyun olarak algılar. Dünya nimeti için kaygılanmaz, ahireti bilmez. Dostu düşmanı ayırt edemez. İmanın ve inkarın da ne olduğunu bilmez. Kendini bilmediği gibi, Allah?ın emir ve yasaklarından haberdar değildir. Zaten bundan sorumlu da değildir. Bildiği sadece anne ve babasıdır. Onların sağladığı güvenceyle bütün kaygı ve düşüncelerden uzak bir halde emniyet içinde olduğunu sanır. Çocukluk döneminin bu özelliği sebebiyle kişiye bu çağından sorgu-sual olmaz. Bu dönemin yanlışları sebep olanlardan, özellikle anne babadan sorulur.

alem-i suğra

Tamam, kendini önemseme;

Adam çiçeğe baktı, Bu buruş buruş olmuş, solmuş bir karanfildi. İyice pörsümüştü ve can çekişiyor gibiydi. Çocuğa göstermelik şekilde gülümsedi ve onunla ilgilenmek istemedi.

kul hatadan, günahtan sıyrılamıyor. çok şükür ki Rahman ve Rahim bir Rabbimiz var... aynı zamanda Gaffar, Gafur... affetmek için bir sürü sebepler veriyor her an, her zaman, her halde. vicdanı da bu anlamda değerlendirmekte bir beis yok kanaatimce.

doğruya güzele doğru yol almaya başlıyor inşallah.

Vicdan bize hakkı bulduran delillerden biri..

Yüce Mevla Kur?an-ı Kerim?de buyurmuştur:

Adam etkilenmişti. Bir an içinde olduğu nimetleri, güzellikleri ve zenginlikleri düşündü:

eğer öyleyse, halimiz harap...

Vicdanımızın bizi rahat bırakmaması Allah'ın ondan af dilememizi istediği için mi?

Fahr-i Kainat Efendimiz s. a. v. şöyle buyurmuştur:

Orta yaşlı adam parkta oturuyordu. Üstüne söğüt ağacının koyu gölgesi düşmüştü. Ama adamın keyfi yerinde değildi. Çünkü bazı aile problemleri ve borçları canını sıkıyordu. Bu yüzden okumaya çalıştığı kitabı kapattı.

Düşünceleri uzadıkça, pek çok güzelliklerin ve zenginliklerin içinde olduğunu fark etti ve içi ferahladı. Sonra nimetlerin sadece görmekle ilgili olmadığını düşündü. ?Yaşıyorum, yürüyorum, konuşabiliyorum, otura biliyorum...? diye mırıldandı.

Yaratılmış olan eksiksiz olmaz.

? Ey Rabbim! Günahımı affet, diye dua ettiğinde yine Allah:

Hazine bulursun, ama ömür bulamazsın.