Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anah... tarla kapıyı hiç açmadım.

en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş

Ben kapılarında? vale? lerin, ? bady? lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

ya sizce?

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.

hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

Benim değildir bu kültür.

Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

Nedir bunlar?

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar?

Yoksa hak mı ettik?

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Azar işitip, acillere taşınmazdık.

onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi,

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Biz mi istemiştik?

Evlerimiz var içinde yaşayan yok.

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,

Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden,

Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok.

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi

İyi de neden böyle olduk?

Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki

Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

ETKİLİ...

Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik.

Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

Kısacacı evine girip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.