Yüreğin ise; bir kardelen misali, kara kışlara inat beyaz bir serseri?

Ellerin sonbahar misali, içime bırakılan ılık bir ürperti.

Her mevsim bahardır yüreğimde. Her mevsimin ayrı bir güzelliği, ayrı bir özelliği var. Hepsinin ayrı bir neşesi, ayrı bir de hüznü var...

Kış, gizlenen özüm...

Başlığın hayırlı olsun editem.

kış mevsimini çok severdim önceden. ama artık içim titriyor üşümekten. içime kış gelmiş demek ki. bakalım baharda geçecek mi üşümem?

Saçların ilkbahar yağmurlarından sonra, kokan dağ çiçekleri,

Sormasınlar artık dedim içimden. Ama nafile...

Başka başka mevsimlere bambaşka zıtlıklarla misafir oldum. Oturdum... dinlendim.

Söyle hangi mevsimsin sen?

Yaz güneşi, yüreğim

yaz... yaz... yaz

Tek bir mevsimde kalmamak, dört mevsimi de barındırmak. Rengarenk bir iç oluşum.

Güzel bir başlık. Umarım güzel paylaşımlara vesile olur.

Söyle bana, hangi mevsimin yağmurları bu gözlerinden dile gelenler, bir çırpıda dökülüverenler?

Zıddını yaşadım bircok şeyin yokken hiçbir şey. Gülerken agladım, üşüdüm koşarken. Kötüde iyi aradım, yanlışta dogru. Parcaları buldum, tamamlamadım bütünü. Maviye salıncak kurdum ama turuncuda uctum. Papatyayı sevdim, gelin görün menekşe büyüttüm. Yazmayı sevdim, yazdıgımdan fazlası sustum. Baharda yazı yaşadım, yazda iken kışı...

Şemsiyemi de cogu kez yüzüme carpan ruzgarlara açtım. Zemheriye gün sayarken güneşi sinemde buldum. Hergün aralıksız yagan yagmurlarda ıslanırken "kader" deyip mutlu oldum.

Gösterse azıcık yüzünü

Ben mi?

Her mevsim ilkbahar olurum, belki de her bahane de yağmur olurum.

Hele gözlerin, yazın en deli mavileri,

hayatın canlılığını ifade eder.

Sen hangi mevsimsen onu yaşadın, yaşattın. Yüreğim, sözlerim buz kesip donarken, titrerken soğukluğunda... bildim sen 'kış'tın. Soğukluğuna beni de kattın, kar beyaz yalanların bildim zamanla gerçek rengini gösterdi... Renklerin solarken, umutlarımı soldururken, her hüzne kapıldığımda... bildim sen 'sonbahar'ı yaşatıp, yaşatmaktaydın. Sustum, kuru yaprak misali eridim suskunluğunda. Zamanla tebessümüne kapılıp, umutlarım yeşerirken... kendime bile çok gördüğüm gülümsemem çoğalmaktan öte azalırken... bildim bu 'ilkbahar'ın tohumlarıydı yüreğime ektiğin. Azalmaya alıştırmışken çoğaltmak için kapıma geldiğinde, doğanın heycanına kapılıp sen merkezli olduğumda... anladım sen 'yaz'daydın, yazın coşkusuyla bir anlık gelip oturacaktın baş köşeme...

kış mevsiminin güzelliği ve zorluğunu içiçe yaşıyoruz.

yaz, yaz, yaz, yaz, şimdi dört mevsim oldu.:)

-Yazı mi daha cok seviyorsun, kışı mı?

Şuan dışarda harika bir kar yağıyor, bembeyaz, kocaman kocaman, lapa lapa... Şükretmek için ne çok bahanemiz var... Rabb'e şükürler olsun :)

Bildim hep... gelişlerin de gidişlerin de mevsimler misali kısaydı... Gittikçe azalan, azaldıkça çoğalan mevsimim.

Dedim: gökkusağını.

Her mevsim farklı bir güzel...

Katkılarım olacak bunu hissediyorum.

Baharlar, iki gözüm

yaz mevsimini seviyorum

2005 senesiydi zannımca.. bir sonbahar günü sarıyerde öğrenci iken çarşıdaki tek karakolun üst tarafında ağaçlıklı bir yol vardı ve çınar ağaçlarından dökülen yapraklara basa basa yarım saat kadar yüürüyüp sarıyer stadının yanından otobüs durağına inmiştim.. mevsim dedim mi aklıma hep bu gelir.. sonbahar.. dökülen yapraklar.. o kadar lezzet almıştımki bu yürüyüşten.. aynı yere gitsem aynı zevki tekrar tadabilir miyim acaba

Ah bir kırpsa gözünü

Ve ben, her yağmurda sen diye diye akar yolumu bulurum?

Şimdilerde Tarkan kadar haykırıyorum "Kış Güneşi"ni. Bir insan güneşi bu kadar mı özler? Özlüyor işte.