belkide beni hiç görmedi.. aptal gibi kaç saat o istasyonun köşesinde bekledim onu...

aptal olmaktan abdala dönüyordum ve bu onu büsbütün çıldırtıyordu..

bir gün tüm cesareti toplayıp ona bağırdım..

"Andy : Birşeyler var içinde? Alamayacakları? Dokunamayacakları? Sana ait olan bir şey var.

oynatmaya ramak kalmıştı ki iç organalrımın birbirine vurduğunu farkettim. kalbim yerinde değildi.

oysa dediğim gibi zekasından şüphem yoktu ve ben aslında zekasından etkilendiğimi sanırken iç sesim haykırırken tesadüfen ordan geçtiğimde duydum ki

böyle bir ikilemin içinde olduğumuza inanamıyordum sanki dans ediyorduk bir aptalla bir zekinin hareketlerindeki ahenk

aslında gerçekten safım.. yani halisane duygularım olduğu kesin ama saflıktan kastım biraz salaklığa benzer bir durum ifade etmeye çalııştığım belkide hiç benimle ilgili değil ama salakça bir umut işte benimkisi.

tadını çıkar

o şanslı benmiyim.

bir deftere kimsenin görmesini istemediğin şiir denemeleri de yazıyorsundur...

aptal...!! dedi bana çünki kitap diye okuduğum dört büyük koca firma reklamlarıo kitabuymış nerden bilebilirdim ki ilk şekli kitap olan materyali okumuştum zaten amacımda bir şey okumak değildi sırf ona kitap okuduğumu göstermekti ona bunu anlattığımda onunda gözünde iki damla yaş yakaladım sonra sarılıp birbirimize ağladık...

doğru yoldasın

Andy : Umut..

aslında onu aptallığımla büyülemiştim..

şimdi küçük dünyam kocaman bir erk'e galebe çalıyordu.

Red : Neden bahsediyorsun?

adam fawer haklsın..

belki de aptal olan o idi.. belkide o kadar zeki idi ki kendileri tam bir tur atıp daireyi 3620 derece de tamamlayıp sıfıra dönmüştü yani belkide zekası fışkırmıştı..

kitap okuyormusun dedi bir defasında bana ki ben ozamana kadar kitapla hiç karşılaşmamıştım ve kitabı soba borusu zannediyordum o gün dört büyük cilt kara kitap okudum ertesi gün ona okuduklarımı anlattığımda

edebiyata yeteneğin yok ama eğer bu yazıları okutmazsan kızla bir şansın olabilir...

saflık aptallık ümitvarlık

umuıt hep vardı

durun durun..

çok iyimsersin

onu okumadığını bildiğim halde avlu duvarının arasına yazdığım düşük cümlelei mektuplarımı sıkıştırırdım.. bilirdim okumazdı ama ne farkederdi ki ben yine de yazar koyar dım..

ama umudumu hiç yitirmedim.. aptal olduğumda oldu kendimi dövdüğüm zamanlara şahit olduğumda hatta kolumu tutardım kendimin.. hatta bir defasında yüzümde kocaman bir gülücük dahi yakalamıştım onu anımsarken..

bu kadar olabilirdi...

herşeyin farkında olması benim aptallığımın yanında zekasını sönük gösteriyordu..

Red : Umut? Sana bir şey söyleyeyim, dostum. Umut tehlikeli bir şeydir. Umut bir insanı delirtebilir."

sen kendini ne sanıyorsun aptal!!!!