konu güncellemeyi sevmem ama bu ibretlik hikayeyi herkes okusun istiyorum

huzur14 hocam sana ne diyeyim bilmiyorum...)

Ama dikkat ettim. Yaralarımı sarmışlar. Bana hiç de öfkeli bakmıyorlar. Kendime geldim iyice bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. İyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şoke oldum doğrusu. Dedim ki; kendi kendime:

şaka şaka ne zaman bu videouyu dinlesem asım yıldırımdan ağlarım..

Gözlerimi açtığımda kendimin yabancı insanların arasında gördüm. Nasıl korktuğumu anlatamam. Çünkü İngilizler bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya?

Ayrıca Duygusal olmak, taş kalpli olmaktan, mazlum olmak zalim olmaktan iyidir:)

Savaşın şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gökyüzünde havai fişekler, geceyi gündüze çeviriyordu zaman zaman?

Evet Türk?üm?.

Ama dediğiniz gibi o sulu gözlülüğü bende yapıyorum, iykide yapıyorum, iykide yapıyoruz, böyle bir ecdadın torunu olmak gibisi var mı?:)

İhtiyarın ısrarına dayanamayıp yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri dolu soluydu. Yüzüme bakarak dedi ki:

rica ederim kendi adıma

Çanakkale?de 17. Alay Komutanı Yarbay Hasan Bey, askerleriyle birlikte ilerliyordu.. Ve bu vaziyette Kilitbahir köyünün ortasındaki meydan çeşmesine kadar geldiler.. Çeşmenin önündeki Hasan Beyin dikkatini birşey çekmişti.. Üzeri yara bere içerisinde ve tüyleri dökülmüş bir köpek su içmek için çeşmeye yanaşmaya çalışıyor, onun bu perişan halini görenler taş atarak köpeği çeşmeden kovuyorlardı.. Hasan Bey bu duruma çok üzüldü, atından indi köpeğin üzerindeki yaralara aldırmadan onu kucağına aldı ve çeşmenin yanına götürdü.. Hayvana su içirdi, yaralarını temizledi. Ardından karnını doyurdu ve köpeği alarak yoluna devam etti. O günden sonra köpeği yanından ayırmadı Hasan Bey! Adını da Canberk koymuştu. Canberk kısa zamanda tüm Mehmetçiklerin dostu olmuştu. Türk askerleriyle siperden sipere atlıyor!.. Tüyleri yeniden çıkmış, yaraları ise tamamen iyileşmişti. Askerler soruyorlardı Hasan Bey?e; ?Komutanım, bu köpeğe neden bu kadar alaka gösteriyorsunuz? El cevap; ?Yüce Allah?ın Kıyamette bu köpeğe neden merhamet etmedin, demesinden korkuyorum!? İşte Hasan Bey böylesine imami kamil biriydi.

Çünkü adamcağız kanser hastası olduğu halde üstelik kansızdı. Elimde kan torbası da var tabii ki.. pazusunu açtım. Baktım pazusunda dövme şeklinde bir Türk bayrağı var. Çok ilgimi çekti benim. Kendisine sormadan edemedim.

Senin adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Mr. Josef Miller idi. Şimdiden sonra?Anzaklı Ömer? olsun.

O an uzaklardan acı bir havlama sesi duyuldu. Canberk olanca hızıyla koşup koşup geldi ve velinimetinin yanına çöktü. Sahibinin ellerini yalıyor, adeta kalkması için yalvarıyordu... Derken, Kur?an okumak için?alay imamı? da geldi Hasan Beyi?in yanına! Hasan Bey; ?La havle vela kuvvete illa billahil aliyyil azim? duasını 33 kere okumasını söyledi alay imamına!... İmam duayı okurken Hasan Bey de tekrar ediyordu. Artık Yarbay Hasan Bey?in gözleri buğulanmış, çehresi solmaya başlamıştı.. Birden, silkinir gibi oldu ve yanındakilere; ?beni ayağa kaldırınız? dedi. Askerleri onu yavaşça ayağa kaldırdılar. Üstü başı kan içinde olan ve son anlarını yaşayan Yarbay Hasan Bey; ?La ilahe İllallah Muhammedün Rasulallah? dedi. Yüzünde derin bir tebessüm oluşmuştu... Ve ardından saygılı bir biçimde sözlerine devam etti. ?NİYE ZAHMET BUYURDUNUZ YA RESULALLAH? ve olduğu yere yığılarak ruhunu teslım etmiştir. Bunun gören mehmetçıkler yarbayın ustune turk bayragını orterler. Köpeği canberk te bayragın altına yarbay Hasan'nın ayak ucuna yatar ve bı sure sonra askerler yarbay hasan'ı defnetmek için gelirler bayrağı kaldırdıklarında kopegi canberki kaldırmak ısterler ama bır turlu bunu basaramazlar aradan bıraz zaman gectıkten sonra canberk te olür. Yarbay Hasan' defnettıkten sonra köpeği canberk'i de ayak ucuna defnederler...

Bu sözden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hakkı?ı zikretmeyi ihmal etmiyormuş. Neyse uzatmayayım hemen bir tesbih bulup kendisine getirdim.

Ama niye ısrar ediyordu?

Bu duygularla?Yazıklar olsun bana? dedim. ?Böyle asil insanlarla niye ben savaşıyorum ben. Niye savaşmaya gelmişim. Bu İngiliz milleti ne yalancıymış ne kadar Türk düşmanıymış?diyerek pişman oldum. Ama bu pişmanlığım fayda etmiyor ki? Bu iyiliğe karşı ne yapsam düşündüm durdum günlerce?..

Beni yalnız bırakma olur mu?

buna ne demeli şimdi ben isimlendiremedim sevginin gücü?sadakat?merhametin kolları?sanıryorum en anlamlısı susmak çünki bir hayvan bile sevginin merhametin sadakatin idrakine varabilmişse utanması gereken biz insanlar olmalıyız ne mutlu insanım diyebilene ne mutlu yüregini ve beynini kirletmeyene

valla şimdi okudm ve gözleim doldu. boğazım düğümlendi.

Bölgedeki savaş olanca şiddetiyle sürüyordu. Yine siper savaşlarının birinde tarih 11 Temmuz?u gösteriyordu ve bizim Mehmetler, Fransızları püskürtmüşlerdi! Savaş alanı Fransız askerlerinin cesetleriyle doluydu.. Ama biz de zayiat vermiştik.. Mehmetçiklerimiz bir yandan ölen arkadaşlarının defin işleriyle uğraşıyor, diğer yandan ise yaralılara yardım ediyorlardı. Hasan Yarbay?da olayın tam ortasında askerledine direktifler veriyordu. O sırada bir Fransız askerinin yerde kıpırdadığını gördü! Askerin yaralı olduğunu düşündü. Yardım etmek için Fransız askerin üzerine eğildi ki, ölü taklidi yapan asker, sakladığı hançeri Hasan Bey?in göğsüne sapladı. Hasan Bey bir anda sarsıldı ve yere yığıldı. Yarasından oluk gibi kan akıyordu. Herşey aniden olup bitmişti. Yanına koşup gelen askerlerine fısıltı halinde şu sözleri söyledi; ?Allah şahidimdir ki, bu Fransız?a iyilik etmek için yaklaştım!?

ve bu hikayelerden ders çıkartabilenlere..}

Peki niçin Ömer ismin, vermişler sana?

Sağ elinde tesbih açık duran sol kolunun pazusunda dövme Türk bayrağı, göğsünde imanı ile, koskoca Anzaklı Ömer son anlarını yaşıyordu.

ne mutlu bu ibretlik anlamlı güzel hikayelere..)

Siz müslümanlar tesbih çekersiniz bana da bir tesbih bulsan da ben de yattığım yerden tesbih çekerek Allah?ımı ansam olur mu?

siz böyle duygusal yazılar paylaşmaya devam edinde huzur14 hocam..)

İngilizler bizi toplayıp dediler ki: ?Barbar Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda. birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir.? Biz de inandık sözlerine vaadetlerine? Savaşmak isteyenler arasına katıldık.

bizi bir arada tutan çimentoyu yıkmaya çalışanlar utansın

böyle ibretlik duygulu yazılar paylaşıyorsun, benimde duygusal olduğumu biliyorsun...)

Dedim ki içinden?Bizim Ömer amca galiba yolcu?hemen yukarı çıktım. Odasına vardığımda gördüğüm manzara aynen şöyleydi:

Yıl 1915. Sen hatırlamasın o yılları. Çanakkale diye bir yer var Türkiye?de. orada savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben Anzak?tım Avustralya Anzaklarından?

Bu adamlar isteseler şu anda beni öldürdüler. Ama öldürmüyorlar? Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi. Halbuki beni cephenin gerisine götürdüler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı.

Meraktan ağzım açık yaşlı Avustralyalıyı dinliyorum. Savaşın dehşetli anılarını anlatırken hastalığına rağmen tir tir titremeye başlamıştı. Devam etti:

güzel paylaşımlarınızın devamını beklerim hocam..)

güncel

Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?

Tabii dedim müslüman olmak çok kolay.

Bu söz üzerine gözlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu:

Çok güzel, duygulanmamak elde değil huzur14...

İhtiyar gözlerime bakarak tanıdık bir göz arıyor gibiydi. Anlatmaya başladı:

Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız?

Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum. hastanenin genel hoparlöründen bir anons duydum. ?Doktor Ömer! Lütfen 217 numaralı odaya gelin!?

Ne garip değil mi? Avustralya?dan Amerika?ya gelirken bir Türkle karşılaşacağımı hiç tahmin etmezdim. Size minnettarım. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız. Bizi hep kandırmışlar? Buna bütün kalbimle inanıyorum.

Olsun

gubazda kendi adına etsin

?Ne yalan söyleyeyim, ağladım.?

ne büyük bir ruh.. ne büyük bir gurur...

Paylaşım için huzur14 ve gubaz'a teşekkürler.

Bizim yıkayan İngilizler, Türklere karşı topladığı askerlerin tamamını Çanakkale?ye sevkediyorlarmış. Bizi gemilere doldurup Mısır?a getirdiler o zaman. Mısır?da şöyle böyle birkaç ay talim gördük. Atış talimi. ondan sonra da bizi alıp Çanakkale?ye getirdiler.

Nihayet bize serbest bıraktılar. Memleketime döndüm. İşte memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için koluma bu dövme Türk bayrağını yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte.

Şaşırdım. Nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar gelmişti. Meğer o yaşa gelinceye kadar içten içe hep düşünüyormuş da kimseyle konuşamadığı için, soramadığı için konuşamıyormuş..

Yahu senin adın müslüman adı mı?

Fakat benim için bu bayrak çok önemli. Dikkatimi çekti. Çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım?

teşekkürler sağol hocam..)

ANZAKLI ÖMER?İN HİKAYESİ?1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi?nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD?ye giden doktor Ömer Musluoğlu görev yaptığı hastahanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatıyor:

bende duygulanayım, gözlerim dolsun yeterki..)

Her taaruzunda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti uzaktan gördükçe şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar. Meğer barbarlıktan değil, kalplerinde ki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş. bunu nereden anladığımı söyleyeyim.

Peki doktor beni müslüman eder misin?Müslüman olmak zor mu?

Bir gün yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica ettim.

Sonra kendisine imanın ve İslamın şartlarını anlatırım. Kabul etti. Hem kelime-i şahadet getiriliyor, hem de çocuklar gibi ağlıyordu.

okusun ve gurur duysun atalarıyla.. birazda utansın..

?Amerika?ya gittiğim ilk yıllar ( 1957) lisanım pek o kadar iyi değil. newyork?da Medical Center Hospital adlı bir hastahanede görev almıştım. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyoğrafi çekmek gibi işler.. Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direk olarak hasta muayenesine, tedavisine verilmiyıor. Diğer zamanlarda da laboratuarda çalışıyorum.

Yaşlılık bir yandan, hastalık bir yandan b, ir de yıllardan beri içinde kavuşmak isteyip de bilemediği için kavuşamadığı İslamiyet?e olan hasretin sona ermesi bir yandan bu yaşlı gönlü duygulanmıştı. ?Mırıldandı:

Babam müslümanların ikinci halifesi isminden ilham alarak bana Ömer adını vermiş.

Avustralyalı Anzak ihtiyar anlatmaya devam ediyordu:

hangisi acaba:(

Benim gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti:

ve bu hikayelerden ders çıkartabilenlere..&#125;

Hemen başucuna oturdum. Kendisine kelime-i şehadet söylettirdim. O şekilde kucağımda teslim-i ruh etti?.

?Aldırma işte öylesine bir şey dedi. Ben yine ısrarla dedim ki:

Ben?Evet, Müslüman adı? deyince yüzüme baktı baktı, birden doğrulmak istedi. Ban mani olmak istedim. Israr etti.

Peşinden nemli gözlerle?Bana adınızı söyler misiniz? Dedi. ?Ömer? cevabını verdim. Gayet merakla tekrar sordu:

Ben teşekkür ederim Arkadaşlar..

Siz Türk müsünüz?

ne mutlu ağlayabilene..

ŞehitlerÖlmez. Com. alıntı.

Talihin cilvesine bakın ki o zaman ölmek üzere iken yaralarıma iyileştirerek, sıhhate kavuşmama çaba sarfeden Türkler idi. Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine iyileştirmeye çaba sarfeden bir Türk?

Kaşlarını yukarıya kaldırarak? Hayır?manasına işaret yaptı. Ama ben hala merak ediyorum:

Biz karaya çıktık. Taarruz edemiyoruz. Bizi püskürtüyorlar. Tekrar taaruz ediyoruz. Bizi tekrar püskürtüyorlar. Tekrar taaruz ediyoruz. Derken böyle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim.

Hasta yatağında tesbih çekiyor, biz de gerektiğinde tedavisiyle ilgileniyorduk. Fakat benim için o daha bir başkalamıştı. Müslüman olmuştu.

sevgili gubaz sende sağolasın bizi duygulandırdın :((

herkezin bu ibretlik duygusal yazıyı okumasını isterim..)

Ara sıra gel de bana İslamiyeti anlat! sen çok güzel şeylerden bahsediyorsun. O sözleri duydukça kalbim ferahlıyor.

Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam. Tahminen yetmiş beş yaşlarında tabii kendisi ile ingilizce konuşuyorum.

Türk'ün adeta genlerine işlemiş olan asaleti ve yüksek karakteri en zor anlarda bile kendini gösteriyor.

Ne gibi Ömer amca?

paylaştığın yazı öyle etkilediki beni gözlerim doldu, çok duygulandırdı beni...)

tarık öğretmen rica ederimde sizin duygusal olduğunu nerden bileyim.. tanımıyorumki sizi...

O günden sonra her gün yanına gittim. Bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım. Fakat günden güne eriyip tükeniyordu.

Bir Çanakkale gazisi görmüştüm. Yıllar sonra da olsa Müslüman Türk milletine olan sevgisi sayesinde kendisine iman nasip olmuştu.