Kendilerini küçük tanrıcıklar zanneden şartlanmışlığını yenememiş insanlarız.

Felsefi bir anlatım olmuş. Tebrikler.

Hayat denen oyun böyle.

Agacın gövdesi tek iken, en uçtaki dala erişildiğinde, kendi gibi dolan binlerce, on binlerce dalın olduğunu görebiliyoruz. Karmaşıklık gövdeden değil, ince küçük dalların artık gelişemez olduğu bir dönemde ağacın kuruyarak hayatın son bulmasından ibaret. Bu açıdan diğer dallara bakarak oyuncak varsayımını ortaya koymak hem doğru olmaz hem de aşırı derecede sofistike bir tanımlama olur...

İnsan oyuncak arıyor; 1. Gönlünü eğlendirip sonra buruşturup attığı iyi insanlar ile, 2. İçinde bitmek bilmeyen dünya sevgisi ve yaşama arzusu. Halbuki iyileri kaybedince değerini anlıyoruz, halbuki dünya sevgisinden uzaklaştıkça insan kendisi gibi oluyor...

Söz konusu varsayımınız sofistike olmuş, bana göre...

malesef