gül kardeş haklısın... okuyunca kötü oldum.. kendımi hesaba çektım bır an nekadar yanlış düşünceler sahibiz.. .. Rabbim korusun suizandan...

buda fena değilmiş,

güzeeeeeeeeel:)

sizlerde ramazana has anılarınızı paylaşabilir ramazan boyunca farklıı bir terennüm yaşayabilir, yaşatabilirsiniz,,,,

iftar yaklaşıyor bizde iftara dair boş hayaller kuruyorduk, söz yemekten açılınca herkesin aklına en sevdiği yemek geliyor, -keşke bu iftarda buda olsa diyordu ama neyazıkki evimizde bunların neredeyse hiçbiri bulunmuyordu. bu yüzdende kafamız rahattı, yemek hazırlarken ne pişireyim derdi yoktu, iftar yemeğimiz kuvvetle muhtemel yine makarna türevlerinden mütevellitti ki.

güzel bir başlık olmuş, anlatılanda ibret alınması gereken bir konu.

bu ailenin bir oğlu pkk'ya katılmış ve ölmüş bize böyle anlatılmıştı...

yarım saat sonra bi amca geldi hadi iftara gideceğiz dedi, o gün kim ne hayal etmişse o yemekleri sofrada bulduk, bizim ahmet tereyağı sevmez, plav bile iki türlüydü birisi tereyağlı, birisi normal

herhalde en güzel anılar yokluk zamanı saydığımız öğrencilik yılların kalma anılar,

BİR ÖĞRETMEN'İN ANISI.

aslı;)

oturduğumuz apartmanın birinci katında bizden önce oturan öğrencilerin uzak durmamızı önerdikleri bir aile vardı,

ama arkadaşlar söyle düşünün bide o zaman ki gibi oruç tutamıyoruz şimdi yaa o zaman yemn ederim ağzımdan çıkan her söze dikkat ederdim kimseyi kırmamaya çalışır herkese gülerdim. şimdi öyle değil ama sinirlendiğim zaman istemsiz sözler çıkartabiliyrum ağzımdan..

güzel bir başlık olmuş emeğinize sağlık

henüz 5. sınıftayken arkadşlarla oyun oynuyoduk o gün oruçluyduk 3müz bi arkadaş değildi kavga ettik bi sebebten hatırlamıyorum ben salak dedim diğer arkadaş tövbe et oruçun bozulcak dedi hemen tövbe etmiştim allahım bilmeden söyledim affet demiştim oruc tutmayan arkadaş ben diyebilirm ha ha deyip bize sürekli salak deyip durmuştu o gün çok sbr edip yumruklarımı sıktığımı hatırlıyorum:D:D

Yıl 2001 diyarbakırın ergani ilçesine bağlı bir köye yeni tayin olmuşum köye okul ilk kez açıldığından dolayı henüz lojmanı yok merkeze 45 km, bağlı bulunduğu ilçeye 100 km komşu il olan şanlıurfanıın siverek ilçesine ise 30-35 km. böylesi çarpık bir yerde. Lojman olmadığından dolayı okulun müdür odasında hayatımı zor olsada devam ettirmeye bu şartlarda ilk kez okulla tanışan bir köyde eğitim vermeye çalışıyorum. stajyer olduğumuzdan dolayı hafta sonları köye tam 100 km uzaklıkta (Diyarbakır üzerindden ilçeye gittiğimizden dolayı 100 km)olan ergani ilçesine hafta sonları hazırlayıcı ve temel eğitim kurslarına katılıyorum. Yine bir hafta sonu pazar günü ilçede hazırlayıcı yada temel eğitim ( yıl 2001 tam olarak hatırlayamıyorum) kursuna katldıktan sonra köye dönmek üzere diyarbakıra oradanda bir haftalık alışverişimi yaptıktan sonra köye gitmek için yola koyuldum. Siverek arabalarına binip köye giden yol ayrımında indim (köy ana yola 3 km uzaklıkta) ve yürümeye başladım. Sırtımda sırt çantan içi bir haftalık yiyecek içecek dolu dahada yetmemiş her iki elim poşetlerle dolu. Yağmur hafiften yağıyor ve ben bir taraftanda yavaş yavaş ıslanmaya başlıyorum. yürüdüm yürüdüm yürüdüm... yürürken bir taraftanda düşünüyorum ben kimim burada ne işim var ezanın okunmasına az bir zaman var ve ben henüz yoldayım ne zaman eve varacam ne zaman birşeyler hazırlayacam, ne zaman iftarımı açacam diye düşünürken birden ezan sesiyle irkildim. o ezan sesiyle birlikte öyle yoğun duygular yaşamaya başladım ki adım atamaz hale geldim tekrar tekrar düşünmeye başaldım, ben kimim burda bu iftar vaktinde sırtımda bu kadar yükle bu sırıl sıklam halimle nereye gidiyorum batsın bu öğretmenlik bunca yıl buralarda böyle rezil olmak için mi okudum diye düşündüm düşündüm ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım bir taraftan ağlıyor bir tarraftanda okula içimden gelmesedevarmak için yürümeye devam ediyorum. o an biri gel istifanı ver memleketine anne babanın yanına dön dese belkide hiç düşünmeden istifayı basıp çekip gideceğim. Bu yoğun duygular içinde köyün girişine tam varmıştım ki karşımda evi köyün girişinde olanMehmet amcayı gördüm ve hiçbirşey söylemeden elimdeki poşetleri alıpevin yolunu gösterek buyur hoca dedi. Misafirperverliklerinianlatmaya gerek bile duymuyorum. Bundan sonra her iftar vakti biri dayanırdı kapıma "buyur gidelim hoca" diyerek... sonrasımı sonrası en güzel ramazanlardan biri oldu benim için ve orda 3 yıl kaldım birde ayrılırken bu kadar yoğun duygular yaşadım...

benım bır hastam vardı ms hastası ramazan ve oructum dıyor. ve sallana salllana evıme gıdıyordum. yolda bı adam durdu bır suru saymaya basladı bana. ramazan ramazan ıcmıs adama bak.. bu anıyı duyduktan sonra. ınsanlar hakkında yorum yapmadan once bır kez daha dusunur oldum. GIYBET DEDIKODU VE SUIZANDAN UZAK DURALIM. BIZ ORUCU TUTARKEN. ORUCTA BIZI TUTSUN. GUNAHLARA KARSI BIZI TUTUP CEKSIN HARAMA KARSI TUTSUN KOLUMUZDAN. GIYBETE KARSI DILIMIZI TUTSUN. TUT BIZI EYYYY ORUÇÇ..

yazılanları anılarınız güzelleştirir.

iftara yarım saat kala eve dönmüştükkü, kapımız çalındı, elinde koca tepsi ile kapıda bize iftar yemeği getiren adam selam vermediğimiz ailenin 60 yaşındaki reisiydi, tepsiyi alıp mutfağa götürmüş olayın şaşkınlığını daha üzerimizden atamadan,

su_ateş

Güneydoğunun bir şehrinde öğrenciydim,

yazdıkların çok güzel

günlerden bir gün iftara 4 saat kala arkadaşlarımızdan biri aşırı sancılanınca apar topar hastahaneye götürmüştük,

KOPTUM VALLAHİ..

ünversitede arkadaşa iftara geleceğimizi söz verdğimizi unutup evde yemeğimizi yeyip bi de ondakileri bitrmeye çalşmamız çok hoş olmuştu:)

Sabah kızlarımı hazırladım kendimde hazırlandım?çıktık evden servis beklemeye başladık?küçük kızım ağlamaya başladı ben kreşe gitmeyeceğim diye.. nasıl yapıyım derken marketten bişeyler alıp dikkatini başka yöne çekmeye karar verdim?gittik evin karşısındaki markete meyve suyu bonibon şeker derken unuttu kızım onları yerken servis beklemeye devam ettik.. servis geldi onlar gittiler ben elimde yarım kalan meyve suyunu israf olmasın diye bir güzel içtim.. bonibonlarıda yedim :)) sonra işyerinin yolunu tuttum.. yolda aniden niyetli olduğumu hatırladım:)) Rabbimin İkramı çok güzeldi.. Unutturan ALLAH:)) Allah kabul etsin inşallah

apartmana her girişimizde çıkışımızda o aileden kiminle karşılaşsak başımızı öne eğer allah'ın selam'ını vermezdik,

kapı yine çalınmıştı, kapıyı açtığımda karşımda bir tabak tatlı ile bekleyen kişi apartmana giriş çıkışlarda nefret dolu bakışlarla baktığım ailenin diğer oğlu vardı, tatlı güzeldi yemeklerde öyle, ama yaşadığımız mahçubiyet çok acıydı...

Konya ereğlide çalışırken akşam işten çıktım oruçluyum. birden nefsim fırında kuzu çekti. iftarda olsada yesek gibisinden. bekarım kendimce bişeyler hazırlayıp yiyodum genelde. eve geldim kıyafetimi değiştirdim yemeğe hazırlık yapacam kapı çaldı.. yukadaki teyze evladım bizim doktor oğlan konyadan göndermiş bu da senin payın.. teyze gitti açtım baktım tepside pide üzerinde fırında kuzu.. Rabbimin oruçluya güzel bi lütfu dedim.. güzel günlerdi...

güzel anılar,