çift camlardan ses gelmiyor gardiyan

Sensiz de içiliyor işte! Akşamüstü bir yorgunluk kahvesi yapıyorum kendime, üstü bol köpüklü. Geçiyorum camın kenarına, hava güzelse balkona; fonda Edith Piaff, bazen Sezen ya da Müzeyyen Abla, ses veriyorlar bana. Kahvenin tadı değişmiyor sen yoksun diye! Sadece artık fal kapatmıyorum..

kıskanıyorum sizleri

Sensiz de geziliyor işte! Kendimi o dört duvarın arasından çıkardım. Kimi akşam dostlarla duble yanı sohbete, ülke kurtarmaya; kimi zaman tek başıma tiyatroya gidiyorum. Yollarda senin adın yazan dükkan isimleri çarpıyor gözüme, o an içim bir sızlıyor ama o da geçiyor. Kendi kendime gülümsüyorum.

yüreğimin odacıklarının her köşesinde sen var, adın var sevgilim

umarım sevdiğine kavuşursun

SUSTUM..! SUSKUNLUĞUM, SUSTURANA ARMAĞAN OLSUN...

Ne yani? Gidiyor musun gerçekten, Git.. ben seni giderken de severim, Fakat anlatamam bu insanlara, Yüreğinin güzel olduğunu, Duymaz mısın nefretleri, Ağlamaz mısın mesela; Sabahlara kadar iyileş diye başında durduğumu, İlaç kutularına bakıp hatırladığında

Sen benim?İmkansızımsın? demeseydin de,

gelde içme

Bir Gece, Bir Koğuşta, Bir Ranzanın Altına Kazındı Adın. Görenler Hala Sana Hasretimi Okuyup Gözlerini Kapıyor O Ranzada?

Sen benimsin? demeseydin de?Ben sana aidim?

kendimi unutmak olsa da sonu? Söylemedin ki? ?Seni Seviyorum? değil de,

rüya olmaktan çıkarırdım bizi? Söylemedin ki?

Her hayat kendi hikayesini yazıyor. Kimi renkli, kimi garip, kimi sıradan ama hepsi bir yerinde aşka çarpıyor. Sonra bitiyor umutlar, ayrılık dediğin kapıyı çalıyor. Vakit geçtikçe, bitmez sandığın her şey yavaş yavaş bitiyor.

SEVGİNİN SÖZÜ...

Sensiz de yaşanıyor yani; ancak aklımı kurcalayan soru şu:

gelmeyişlerini? Söylemedin ki?

?Sen benim rüyamsın? değil de?Gerçekleşen rüyamsın? deseydin; Uzağında da olsam yaşatırdım bu gerçeği sende,

?Seni hep seveceğim? deseydin, Yalan da olsa sevgin, hiç dönmeyecek olsan da

deseydin? Başka yüreklerde olsan da varlığını hissedebilirdim,

benimlesin? deseydin? İnanırdım sevginin sonsuzluğuna, aşkın

Söylemedin ki?

?Sen olmadan yaşayamam? değil de, ?Sensizlik diye bir şey yok; sen var olmasan da

Ne gerek var dı

kaleminize sağlık

sıcaklığına? Söylemedin ki?

Belki tüm imkansızlıkları yok ederdim seninle?

Velhasıl, sensiz de bu ömür bir şekilde geçiyor. Zaman, kabuk bağlatıyor yaraları. Ölümün acısına katlanan insan, ayrılığınkine de dayanıyor. Uykusuz geceler de bitiyor, hiç dinmeyecek sandığım gözyaşlarım da!

bana ait olan hep bende kalır diye? Söylemedin ki?

?İmkansızımsın?

Kadın her sabah olduğu gibi o günde beyaz

bak arkadaşım hüzün lü yazmış

Belki başkasını seversin diye, Hiç söylemedim sana sevdiğimi, Bilmiyorsun... Boğazımda düğümsün, Yutkunsam gideceksin, Yutkunmasam ölürüm...

?Sen benim eş ruhumsun? değil de, ?Sen aslında Bensin? deseydin? Yokluğunda bile devam ettirirdim sen olmayı,

Bazen öyle olaylar oluyor ki, elim telefona gidiyor. Anlatmak istiyorum çünkü sadece ikimiz anlarız, biliyorum fakat aramıyorum!

Sensiz de yaşanıyor yani; ancak aklımı kurcalayan soru şu: Ne gerek var?

cesaretine? Söylemedin ki?

?Senin için her zorlukla savaşırım? değil de; ?Senden gelen hiçbir şey zorluk değil? deseydin; İnanırdım yüreğinin sadece benim için çarptığına,

Sensiz de yeniyor yemek işte! Gerçi ekmeğin köşesini hep sana ayırmak geçiyor içimden ama yapmıyorum. İnadına ben yiyorum. Olmayan hakkını kaybediyor! Sensiz de gülünüyor işte!

Sensiz de uyunuyor işte! İlk zamanlar dönüp durduğum o yatağa, şimdi kafamı koyunca kapanıyor gözlerim. Hayatın yorgunluğu, günün stresi derken, vücut da bitiyor. Bir ara yastığa sarılıyordum sen diye! Şimdi uyanınca bakıyorum ki, elim kolum bomboş! Vakti gelince saracaktır başka bedeni, bekliyorum!

Sensiz de yaşanıyor işte! İlk zamanlar çok canım yanmıştı ama insan her şeye alışıyor. Yokluğu da öğreniyorsun, açlığı da, üşümeyi de, yanmayı da?

Kimseye soramıyorum seni, Kirlenme diye hiç öpmedim ya...

inanırdım bana bir gün döneceğine? Beklerdim ömrümün sonuna kadar

ooff ulen offf

değneği ve el yordamı ile otobüse binmişti. Şoför: Soldan ü... çüncü sıra boş hanımefendi, dedi. Kadın 32 yaşında güzel bir bayandı ve eşi oldukça yakışıklı bir deniz subayı idi. Bundan bir kaç ay önce yanlış bir teşhis sonucu gerçekleştirilen ameliyatla gözlerini kaybetmişti genç k... adın ve asla göremeyecekti. Kocası ameliyattan sonra acı gerçeği öğrenince yıkılmış ve kendi kendine bir söz vermişti. Asla karısını yalnız bırakmayacak, ona sonuna kadar destek olacak, kendi ayakları üzerinde durana kadar cesaret verecekti. Günler geçiyordu. Kadın her geçen gün kendini daha kötü hissediyor, çok sevdiği kocasına yük olduğunu düşünüyordu. Eşinin bu içine kapanık, karamsar hali kocayı çok üzüyordu. Bir an önce bir şeyler yapması gerekiyordu, karısı günden güne kendi içine kapanık dünyasında kayboluyordu. Bütün gün düşündü koca, nasıl yardım edebilirim güzeller güzeli eşime diye. Birden aklına eşinin eski işi geldi. Geri dönmesini isteyecekti. Ama bunu ona nasıl söyleyecekti, çünkü artık çok kırılgan ve neşesizdi. Bütün cesaretini toplayarak akşam karısına konuyu açtı. Karısı dehşetle gözlerini açtı:Ben bunu nasıl yaparım ben körüm, diye bağırdı. Kocası ona destek olacağını, her sabah kendisinin işe bırakacağını ve akşamları da iş çıkışında alacağını ve ona çok güvendiğini söyledi. Çünkü eşini tanıyordu ve bunu başarabileceğini biliyordu. Kadın büyük bir umutsuzlukla kabul etti çünkü eşini çok seviyordu ve onu kırmak istemiyordu. Her sabah eşini işine bırakıyor ve akşamları da alıyordu fedakar koca. Günler böyle ilerledi, karısı eskisinden biraz daha iyiydi. Fakat kocası daha fazlasını istiyordu, kendisine söz vermişti sonuna kadar gidecekti. Aksam karısına: Artık işe kendin gidip gelmelisin, dedi. Kadın şaşırmıştı. Bunu asla yapamayacağını söyledi. Kocası ısrar edince onu yine kıramadı ve bütün cesaretini topladı. Bunu kendisi de istiyordu ama o kadar güveni yoktu. Sabahları kadın artık otobüs durağına kendisi gidiyor, otobüsüne biniyor ve otobüsten inerek işine gidebiliyordu. Günler günleri kovaladı, hiçbir problem yoktu. Yine bir gün otobüse binerken, şoför:Sizi kıskanıyorum, hanımefendi dedi. Kadın kendisine söylenip söylenmediğini anlayamadan, neden diye sordu. Şoför:Çünkü her sabah sizin arkanızdan bir deniz subayı genç adam otobüse biniyor ve bütün yol boyunca sevgi ile size bakıyor, otobüsten indikten sonra yeşil ışıkta yolun karşısına geçmenizi bekliyor siz binaya girdikten sonra arkanızdan öpücük yollayıp size her gün sevgiyle el sallıyor, dedi.

?Seninle her imkansıza göğüs gererim? d... eseydin?