benim aşkı algılayış biçimim bu, belki sen daha farklı yaklaşıyorsundur...

aşk uzun sürdüğünde önemini yitirir dahada önemlisi acı verir.

aşk bir farkına varış, bir idrak seviyesidir. 'aşk odu önce maşuka, andan aşıka düşer' derler, malum. yani aşk ateşi önce sevilene ondan sonra sevene düşer. önce sevilende bir ateş yanmalı ki pervane onun etrafında dönsün, pervane o ateşi görsün, sonra aşkının farkına varsın. pervane aşkını ispat edebilmek için gördüğü anda ışığı, etrafında dönmeye başlar. bir cezbedir bu. bu cezbenin gittikçe daralan bir çemberi vardır. işığın etrafında döner, döndükçe biraz daha yakından dönmek ister. işığı gördüğü anda aşkı ilmel yakin olarak tanıyan pervane, onu aynel yakin bilmek istediği için gittikçe mumun etrafındaki çemberi daraltıyor.

bir buğday tanesi gibi toparlayıp yere düşürür. artık pervane hakkal yakın biliyordur vuslatı. bu fenadır. bu canını verdiği noktadır. mumun bundan haberi bile yoktur belki. olmasına da gerek yoktur. bu pervanenin aşkıdır çünkü.

sanırım şimdi anladım demek isteğini haklısın.

iskender pala gibi bir aşk tarif edemesem de...

bazı şeyler yetenek işidir, aşık olmakta yetenek ister.

vay be..

sevdiginin adını anmadan önce kendi dünyasında onu çoğaltmak...

evet aşk bitmelidir istenilen bitiş şekli sevgiye dönüşmesidir bu olmuyorsada yine bitmelidir.. aşk bir sonu varsa güzeldir...

ya onların aşk uğruna yaşadıklarını bilir miyiz? yani pervanenin mum ışığıyla yaşadığı aşkın hikayesini.

sana iyi hissettiren hislerin senin doğrundur...

sevgiye dönüşmelidir yada bitmelidir. aşk bir başlangıçtır kusursuz görüp mantığı devre dışı bırakan bir süreçtir ve bu yönüylede sağlıksızdır, karasevda gibi düşünmek gerek.. asıl olanı beyaz sevdadır, kusurları ile kabullenmektir ki buda sevmektir zaten.

başlangıçtan bitime...

aşkı uğruna can veren pervanenin aşkı. ama öbür taraftan mum da yanar. onun aşkı da, acısı da kendincedir. önce can ipliğine bir ateş düşer ve yanmaya başlar mum. sonra içindeki o yangını söndürmek için gözyaşı döker. ateşi su söndürür çünkü. ama mumun gözyaşları onun ateşine daha da bir güç verir, elemi arttıkça artar. ve erir can ipi, sevgilinin yolunda yok olana dek...

kesinlikle insan bişilerin sürekli hep güzel ve sonsuz olmasını istesede her güzel şeyinde bir sonu oldugunu unutuo.

aslında her yürekte aşk var ama yasayabılene.

deli gibi yanmak eli ayagı titemek nefessiz kalmak heyecan hepsi bi yere kadar kalıo. ama dedıgın gibi beyaz bı sevgı oldugu zaman kalpte yasananlarda kalpten oluo artık.

geceleri balkonda ışığın etrafını alan pervane böceklerini fark etmiş miydik hiç?

aşkın sonu aşk değil; sevgi, sadakat, şefkat, dostluktur. en güzel tarıflerden birıde bu sanırım.

ne güzel söylemiş yazar...

iskender pala böyle düşünür sen farklı düşünürsün ben ise daha farklı düşünürüm.. doğru yada yanlışlar yok, hisler var...

haklsın galiba aşık olmak bı yetenk ama o aşkı devam ettırmek onu yasmak bambaska bı yetenek.

aşk öznel bir durumdur kişiler farklı algılayabilir o nedenle gönül ile yaşanan durumlarda standard olamaz..

iskender pala

muhteşem bı yazı gercekten. kitapları bı bambaska. sözleri bı bambaska.

komple düşünmek gerekiyor bir bütün olarak..

çember daraldıkça pervanenin aşkı artıyor, şevki artıyor, coşkusu artıyor. coşkusu arttıkça da cesareti artıyor. aşk cesaret işidir, neticede. ve pervane cesaretle kanadını şöyle bir değdirir ateşe. ilk lezzettir işte o acı. acı verir, yakar içini. ama ona verdiği acı o kadar hoşuna gider ki, daha fazla dönmeye başlar. acı ve lezzet. birbirine zıt bu iki duygunun bir arada olması nasıl mümkün. işte bu noktada, azabın ve acının lezzet olmasındaki sırrı yakalamak gerek.

her tarafta yemek tarifleri verilir, ama herkes güzel yemek yapamaz ki...

aşk bir değişim sürecidir. tırtıldan kelebeğe, kelebekten toprağa dönmektir belki de. tırtılken seni değiştirecek insanı bulduğunda, kelebek olmak istersin. dönüşürsün, değişirsin, renklenirsin, kanatlanırsın. zamanı gelince biter, aslında her güzel şey biter. işte o zaman bir seçim yapmak zorundasındır. ya toprağa gidersin ya da aşkın farklı hallerini görmeye başlarsın. aşkın sonu aşk değil; sevgi, sadakat, şefkat, dostluktur. bunlarla yetinmezsen -ki bunlar, hayatın her anında gerekir insana- sadece yalnız olarak ölürsün. hiçbir aşk, sonsuza kadar sürmez.

tarif önemli değildir.. uygulayabilmek /yaşayabilmek önemldir..

nasıl yani nie aşkın bir sonu olsunki aşk biterse yüreklerde ölmezmi humpy..

azap kelimesi azp kelimesinden türüyor. azp lezzet demek. azabın ne olduğunu buna göre ölçün ve düşünün. işte kanadının ucunu bir defa yaktığı zaman pervane ilk azabı duyar; fakat öyle bir lezzettir ki o azap. bu azap ve ondan alınan lezzet, insanı yavaş yavaş nefsinden sıyırıp vuslatı mümkün kılar. bu sefer daha büyük bir cesaretle kendini ateşe atarcasına gider ışığı kucaklar. ve burada ateş pervaneyi yakar kavurur.