bir yaratılmışı hasılı.

Değil mi ki her şey O?ndan,

Kimi zaman sevdiğimizin ne olduğunu bilmeden severiz. Ve insan henüz neyi sevdiğini bilmediği böyle zamanlarda O?ndan başkasını sevdiğini zannedebilir:

Önce iştiyak, arkadan sebat geldi.

Aşk ebced hesabıyla Allah'tır biliyor musunuz Güzel Ahlak... aşkın Sahibi olduğu gibi Aşk-ı Mutlak'tır O aynı zamanda.

amin Ülküm hocam amin...

sevdiğini zannedebilir.

Hüda'nın sırrı var aşk ateşinde

Üstelik kendi hikayesini de, çöl, kendi yazmaktadır.

demiş Fuzuli, Kamil hocam... sırra vefakar eylesin Rabbimiz.

Oysa sevmek, en fazla, neyi sevdiğini fark etmek demektir ve seven biraz da neyi sevdiğini bilendir.

Çöl ile başlasın bu hikaye.

Rabbimden mülk değil Aşk isterim,

Bir yaz sabahına doğan ve su değdiğinde kokusunu salan kırmızı sardunya,

Aşkım yeter, tenimin beni hapsettiği zindandan aşkımın kanatlarıyla geçip gideyim.

dua, istemek için verilmiş zaten kardeşim...

Rabbini bilen Züleyha ilk dua olarak hemen oracıkta, Rabkim, dedi, gözlerimden bu acıyı kim silecek benim? Kim yıkayacak gözlerimin içini? Kim yıkayacak acılarla dolup taşan kalbimi?

Aşkım yeter, muhabbet denizinin kıyıları ne denli sınırsızmış göreyim. Aşkım yeter varlığımın anlamı neymiş, çözeyim.

hiçbir yol O?ndan özgeye çıkmıyor aslında, ?gönül tahtına O?ndan özge sultan? olmuyor.

Nokta ile başlar nokta ile biter hikaye. Sonra cümle. Bir cümle daha. Bir daha cümle.

Rabbim, acıya razıyım ama gözyaşım bende kalsın. Razıyım yoklukta var olayım.

Göz yaşlarımı ve aşkımı alma, onlar bende kalsın. Bedel olsun. Ödül olsun. Bağış olsun. Yoksulluğum zenginliğim olsun.

"Bu ne sırdır, raz-ı aşkım demeden ben kimseye;

Yusuf İle Züleyha, Nazan BEKİROĞLU

mikro alem demek mikro. yazdıklarınzla makrolaşıyorsunz:))

Züleyha?nın acısı acının Züleyha?sı

suğra aleminden edep ve Güzel ahlakla ulvileşen alem-i suğraya teşekkürü borç biliriz :))

Aşkla var olduğum yerde yine aşkla yok olayım.

Önce söz vardı, hayat sonradan geldi.

mayıs gülü,

Şehre düşmüş ben seni sevdim diye avazeler..."

estağfurullah, ulvilik nerede biz nerede...

Rabb'im bizlere de Kendi aşkına, sevgisine, rızasına ulaştıracak, ahdinde vefa gösterecek, çilesinde sabır gösterecek güzellikler nasib etsin.

Aşk yok olmayan ölmeyendir. ölen zaten aşk olmaz yok olan zaten var olmaz.

Yusuf'un güzelliğinde asıl güzelliği, ballar balını yani ALLAH'u tealanın güzelliğini bulan Züleyha bu yazıda hak ettiği gibi anılmış. tşk.

ve birkaç ruh

Işık ki tek kaynaktan dağılır, ışığa yakın olan aydınlık, uzakta kalan karanlıktır. Her şeyin O?ndan olması, ve ışığın tek kaynaktan dağılıyor olması O?ndan başkasının bilinme ve sevilme ihtimalini tümden yok eder.

alemi kübra.

mülk gibi söz de ve aşk da

Çünkü başlangıçta susan çöl, üzerinden geçenden geriye, bir ölüm bırakmıyorsa eğer, bir hikaye bırakıyor. Ve bütün bahaneler çölün sırtına kalsa da, kalbinin bir köşesi kedere dokunan hiçbir hikaye nedensiz yazılmıyor. Çölün aşka bahanesi var! Yoksa, çölün baha nesi var?

yok olan veya olacak sevgiye aşk denilmez.

gidecek yer yok O?ndan başka. Gelinen yer yok O?ndan başka.

yazıyı yazanı, kalemi tutanı,

Rabbim, dedi Züleyha çıkar aradan takılıp kaldığım tenimi, kaldır aradan saf aşkla aramdaki perdeleri.

Mülk gibi aşk da Allah?tan.

Çünkü çölün merhametli kalbinde su her şey anlamına gelir de, yemin, on biri Yusuf?un rüyasına giren yıldızın üzerine edilir. Ve Yusuf, Züleyha?nın düşüne de gerçeğine de çölden gelir. Ve Yakub da Yusuf?a çölden gelir.

ne benim ne senin.

:) inşallah hocam, dua yerine geçsin...

işte bütün hikaye: Kim düştü kuyuya, Yusuf mu, Yakub mu, Züleyha mı? Zindan kimin kaderi, Yusuf?un mu, Yakub?un mu, yoksa Züleyha?nın mı? Yusuf, Yakub ve Züleyha yok aslında. Hepsi bir, hepsi O bir, hepsi tek bir.

Tenin de O, canın da O, cismin de O.

denizi, yağmuru,

Bu yüzden değil mi ki kendini kaybetmek gibi görünen aşk, aslında kendini bilmek. İstese de insan O?ndan özgeyi sevme şansı yok. Şans sözcüğü yok lügatlarde bundan böyle, O?ndan özgeyi sevme ihtimali yok. Ve neyi sevdiğini bilenle bilmeyen arasındaki fark sadece bilmenin bilincinden ibaret.

Aşkım yeter, tenimin kafesiyle düştüğüm kuyudan aşkımın tüyleriyle yükseleyim.

Her hikayenin bir başlangıcı, bir gelişmesi ve bir de sonu var.

Söz gelimi Leyla Mecnun?u, Şirin Ferhad?ı, Züleyha Yusuf?u

Güzel Ahlak, alem-i suğrayı alem-i ilaha götürdüğünü biliyormuydunuz?

Cümle gibi aşk da ne senin ne benim.

Avut beni ey çöl, hikayenle oyala!

bu kez. birkaç kitap

ışıklı nisan yağmuru

Aşka aşığım ben, Leylaya değil.

Önce çile vardı ihsan arkadan geldi.

Nazan BEKİROĞLU

Ve aradan perdeleri kaldırarak O?nu bilmek olarak tanımlanan şey, bu seyr ü sefer, sadece O?nu bilmeyi bilmenin sancısından ibaret.

Esirgeyen ve bağışlayan Allah?ın adıyla.

hepsinin içinde mevcud

Bismihu.

Züleyha ismini duyunca, ilk önce insanın aklına iftira geliyor, Yusuf'a yaptığı kötülük geliyor. Oysa, olayın derinliğine, arayış boyutuna inildiğinde farkı farketmemek, asıl kötülük oluyor...

insan o ki, O?ndan başkasını sevemez sevginin mahiyeti icabı, O?ndan başkasını bilemez bilginin mahiyeti icabı.

Yine de çölle başlasın bu hikaye. Çöl ile başlıyor da, kim bilir nasıl bitecek bu hikaye? Şaşılacak kadar eksik kalmayacak mı yine de, bitti zannedilen hikaye?

beşeri bir sevgili ya da cismani bir aşk gibi görünen,

yine aynı ayna

Aşk nedir öyleyse... ?

Ne acı!

Hemen arkasından da, olsun, dedi. Rabbim, her şeye razıyım. Hepsine razıyım. Yeter ki aşktan azad etme kalbimi. Yeter ki göz yaşlarımın serininde yıka içimi.

Çöl ile başlasın mı bu hikaye?

Aşk'a aşığız biz, bilmeyene aşk olsun.

Küçük bir biliş farkı.

Çünkü ışığın kaynağı tektir ve kim aydınlığının kendinden menkul olduğunu iddia edebilir?

aşk bir sırdır. onu ifşa edenler çile çekmiştir.

Her Yusuf u Züleyha bir öncekinin hem aynı hem başkası. Bu da öyle. Ayna aynı, kitap farklı.

Sevginin yanılgısı yok. Yanlış olan neyi sevdiğini bilmemek ve yolu yanlış çizmek. Hangi kaynaktan geldiğini suyun, hangi dağın üstünden döküldüğünü aydınlığın, bilmemek. Bilmemek yanlış kılar sevgiyi.

O?ndan.

Ruhun da O, kalbin de O, aklın da O.

Uzak gibi görünse de, çöl, her hikayeye yakın. Bu hikaye de çöl ile başlasın. Çünkü başlarken susar çöl, ama söylenebilecek her şey onun esrarında gizlice yer alır. Çünkü ırmaklar kendi derinliklerinde boğulurken çöller de kendi susuzluklarında kavrulmaktadır.

gökyüzünü, yazıyı,

alem-i suğra; küçük alem demek, yani kainatın bir numunesi, alemlerin bir minyatürü. "insan ki, kainatın küçük bir numunesidir." kısaca, alem-i suğra "insan" demek.

Yeter aşkım, yeter ki aşkımın kalbime düştüğü yere kadar yükseleyim.

Söz de,

Susuzluğuyla çöller gezer aşık; öyle ki, Yusuf da, Züleyha da, Yakub da, hepsinin yolu çölden geçmektedir. Kervanın da, ceylanın da yolu, çölden geçmektedir.

alem-i Suğra hocam elinize, yüreğinize sağlık, çok güzeldi.

güzel ahlakın Aşk'a ulaşmada vesile olduğunu biliyorum, Güzel Ahlak:) edepte diyebiliriz buna, değil mi?

Sözün yaradılışı Züleyha?nın yaradılışından evveldi. Adem, ki ona bütün isimler öğretildi. Yusuf?un kaderi Züleyha?ya tecelli. Züleyha?nın kaderi Yusuf?a tecelli. Kuyu. Zindan. Kuyu. Zindan. Önce çile arkadan ihsan. Züleyha vazgeçti mi maşukundan?

herşey bir gün yok olur, biter yada ölür.

?Sen? tahtına yazıcı kimi oturtsa da,

Söylenmemiş Mesnevi kalmadı yer yüzünde. Her Yusuf u Züleyha, bir öncekinin hem aynı hem başkası. Bu nasıl mazmun, diyor ya, kalbi dipsiz derinliklerde çoğalan Fuzuli, Farsça Divan?ının önsözünde, yani ki Mukaddime sinde. Hiç kullanılmamış, diye kaldırıp atıyor ya bir imgeyi uykusuz kaldığı gecelerin sabaha değdiği yerde. Sonra aynı gecelerin aynı sabahlara değdiği yerde, bu kez, bu nasıl mazmun, diye yırtıyor ya kullanılmış olan bir başka mazmunu. Hem bilinen hem bilinmeyen, hem kullanılmış bir imge hem kullanılmamış bir imge; böyle olmalı ki sözün hükmü tamam olsun. Eski zincire bağlanan bir halka, ama yeni, böyle olsun ki zincir kuvvetli olsun.

Züleyha ki Yusuf?u sevdi, ibtida, neyi ve kimi sevdiğini bilmedi. Sonra aşkın kaynağını bildi, Yusuf?u değil, Yusuf?ta tecella eden nuru sevdiğini fark etti. Yusuf da, ki rüyasında güneş, ay ve on bir yıldız ona secde etmişti, bir kuyuya atılmış ve kendisine zindanda rüya yorumu verilmişti, önce aşkın kaynağını bildi sonra nurun Züleyha suretinde tecella ettiğini fark etti. Biri suretten nura yükselirken diğeri nurun surette tecella ettiğini idrak etti.

ne kadar Allah?tansa,

aşk da,

Her aşk O?na çıkar sonunda, O?ndan başkasını sevmek imkansız gibidir. Seven neyi sevdiğini bilse de bu böyledir, bilmese de bu böyledir.

Yitirdikçe bulayım. Öldükçe doğayım.

Mülk gibi söz de, ne senin ne benim.

isteyin, devam edin. hayırlısı olsun hakkınızda inşallah...

Kervan yorgun, ceylan vurgun. Çölde yıldız damlaları. Bir yanı dağ bir yanı deniz çölün. Bir yanı fırtına bir yanı kum.

Ve üzerindeki gökten çölün, ışıklar saçarak gösterişli bir kuyruklu yıldız geçiyor. Geriye bıraktığı, sürüklenen bir iz ve bütün ırmaklardan daha mavi bir ırmağa düşen yansıma. Bir kez de yerde yaratılıyor. Sonra, sonsuza değilse de, sonuna değin görünmez oluyor.

Bir çiçeği, bir kuşu,

Canım çekildikçe aradan saf aşktan ibaret kalayım.

ağustos göklerinde başımın üzerinden geçen bulut,