Muhabbetin zirveleşmesi neticesinde gerçek dostluk meydana gelir. İnsanlık içinde Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- ile gerçek dostluğun zirvesinde, hiç şüphesiz ki Ebu Bekir -radıyallahu anh- yer almaktadır. Hazret-i Sıddik, Peygamber Efendimiz'le kalbi beraberliği zirve seviyede yaşadığı için, malını, canını, her şeyini O'na feda etmiştir. O'nun uğrunda can u gönülden fedakarlık yapabilmek, kendisi için en büyük saadet vesilesi olmuştur. Nitekim bu muhabbet ufku sebebiyle, şöyle buyurmuştur:

"Ben, Nebi -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in Sa'd haricinde hiç kimseye; «Babam ve anam sana feda olsun! dediğini duymadım." (Tirmizi, Edeb 61, Menakıb 26; Ahmed, I, 92)

"-Öyleyse sen sevdiğinle beraber olacaksın." buyurdular.

"-Ey Sa'd! Beni Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- gönderdi. O, senin sağ mı, yoksa şehid mi olduğunu haber vermemi emretti!" diye seslendi.

Bu yazı Dini Yazılar Email Grubu'ndan gönderilmiştir.

"-Allah ve Rasulü'nün muhabbetini..." cevabını verdi.

Rasul-i Ekrem -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'i, O'na duyduğumuz aşk nisbetinde ve O'na yakınlaşabildiğimiz ölçüde tanıyabiliriz. Çünkü aşkın seviyesi kadar, aşık ile maşuk arasında bir hissiyat benzerliği yaşanır. "Kişi sevdiği ile beraberdir." (Buhari, Edeb, 96) hadisi de bu kalbi beraberliği ifade eder. Yani seven, sevgisi nisbetinde sevdiğine benzemeye, onun şahsiyetinden hisse almaya başlar. Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'den elde etmemiz gereken en mühim manevi tahsil de, iç dünyamızı O'nun gönül dokusundaki hissiyat ile müşterek hale getirebilmektir.

Ne ibretlidir ki Osmanlı, selatin camilerde daima bir "ama müezzin" bulundurmaya da itina göstermiştir. Nitekim yakın zamana kadar Süleymaniye, Fatih gibi camilerde bunların örneklerine rastlanmakta idi. Bu husus, ekseriyetle sıradan bir tesadüf zannedilip pek de üzerinde durulmaz. Halbuki bunun temelleri ta asr-ı saadete dayanıyordu. Zira Mescid-i Nebevi'de Bilal-i Habeşi'nin yanı sıra Rasul-i Ekrem -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in diğer bir müezzini de, ama sahabi Abdullah ibn-i Ümm-i Mektum -radıyallahu anh- idi.

6. Allah Teala'nın veya Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in isimlerinin bulunduğu bir kağıdı atmamak ve yırtmamak. Hatta bütün İslami kitaplara hürmet göstermek gerekir. Bunlar artık kullanılmayacak ise, ya çiğnenmeyecek bir yerde toprağa gömmek ya da yakmak lazımdır.

"Bir gün Ebu Bekir -radıyallahu anh- minbere çıktı ve:

Diğer hadis-i şeriflerinde de Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- şöyle buyurmuşlardır.

"Bana dünyadan üç şey sevdirildi:

Aydınlattı cihanı, Getirdiği hak Dindi...

"Biz bu inşaat esnasında hiç dünya kelamı konuşmayalım. Mesela tuğla istediğimizde « / Allah! , su ibriğini istediğimizde « / Bismillah! , çekiç istediğimizde « / La ilahe illallah! diyelim...

"Yatsı namazı kılınıp cemaat gittikten sonra, Ravza vazifelileri olan ağalar ellerine birer fener alıp Harem-i Şerif'i köşe köşe gezer ve Babü's-Selam'a gelip kapıyı kapatırlar. Eğer içeride bir kimse görürlerse; « / Bismillah! diyerek dışarı çıkmasını işaret ederler. Zira Harem-i Şerif'te dünya kelamı olmaz. Eğer Hücre-i Şerif'te bir kimse olursa, ona da; « / La ilahe illallah! diye seslenirler.

Hazret-i Muhammed Hakk'ın sesidir!

"Namazın teşehhüdünde Peygamber Efendimiz'in suretini ve kerim şahsını kalbinde hazır eyle! « de! Emin ol ki, senin selamın Allah Rasulü'ne ulaşır ve O, sana daha güzel bir cevap ile karşılık verir." (İhyau Ulumi'd-Din, I, 224)

Alaeddin-i Konevi Hazretleri, Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'e uymak ve O'na hürmette kusur etmemek için şu hususları talebelerine şart koşmuştur:

"Buraya gelen kimse, ayak ucuna bakarak Ravza'ya girmeli ve ayak ucuna bakarak evine, istirahatine dönmelidir."

"Ebu Bekir -radıyallahu anh- babamdan bir semer satın aldı ve onu evlerine kadar götürüvermemi rica etti. Babam ise:

Dipnot: 1) Mektubat-ı Mevlana Halid, s. 118; Risaletü'r-Rabıta, s. 225-226.

Her Peygamber aşığının yakından görmek için can attığı Peygamber Efendimiz'in kabr-i şerifinin üzerine ilk kubbeyi Memlük Sultanı Kayıtbay inşa ettirmiştir. Mescidin yıpranan yerlerinin tamiri ve bugünkü yeşil kubbeyi inşa ettirme şerefi ise Osmanlı Sultanlarından II. Mahmud'a nasib olmuştur.

2. Kabr-i şerifleri ziyaret edildiğinde, huzurunda sesi yükseltmemek ve edebi muhafaza etmek.

Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'e bir adam geldi ve:

Allah Rasulü'ne muhabbeti ve dolayısıyla iman heyecanını zinde tutmak gayesiyle, camilerde icazetli kimseler tarafından cemaate üç kitabı okumak bir örf haline getirilmişti. Bu üç kitaba -hürmeten- "şerif" sıfatı verildi. Bunlar; Buhari-i Şerif, Şifa-i Şerif ve Mesnevi-i Şerif idi.

"Namazda okunan Tahiyyat'ın « cümlesinde Peygamber Efendimiz'e hitab edilmektedir. Sanki bu, Allah Teala'nın namaz kılan ümmetinden Efendimiz'i haberdar kılmasına işaret etmektedir. Bu şekilde Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- namaz kılanların yanında hazır bulunup kıyamet gününde onların lehine en faziletli amelleri ile şahitlik edecektir. Ayrıca O'nun manen hazır olduğunun hatırlanması, gönülde huşu ve huduun artmasına vesile olur."1

"-Hayret doğrusu! Ben, dünyada Muhammed'in ashabının O'nu sevdiği kadar, birbirini seven iki kimse daha görmedim." dedi. (Vakıdi, I, 360; İbn-i Sa'd, II, 56)

Kaynak: Altınoluk Dergisi, Mayıs 2009

Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in hayatını insaf nazarıyla tedkik ve tahlil eden birçok gayr-i müslim bile, duyduğu hayranlığı gizleyememiştir. Batılı yazar Thomas Carlyle, bu hakikati şöyle itiraf etmiştir:

-Malımı O'nun yolunda harcamak."

Sa'd bin Ebi Vakkas -radıyallahu anh- da, Fahr-i Kainat -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in yanında müşriklere durmadan ok yağdırıyor, Varlık Nuru Efendimiz de Sa'd'ın bu candan fedakarlığı karşısında:

-Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in yüzüne bakmak,

Temelinde Kur'an'a hürmet ve tazimin bulunduğu Osmanlı'nın, "mukaddes emanetler"i adeta baş tacı etmesi de eşsiz bir muhabbet numunesidir. Yine Osmanlı, Allah için savaşan her askerine "Mehmetçik" adını vererek onların her birine kendi imkan ve istidatları dahilinde bir "Muhammed" olabilme idealini telkin etmiştir.

diniyazilar. awardspace.com

CANDAN AZİZ MUHABBET...

5. Kur'an-ı Kerim ve hadis-i şerif kitaplarının üzerine, herhangi bir kitap veya eşya koymamak.

Mukaddes beldelerde Allah Rasulü'ne hürmet ve muhabbetin en müstesna numunelerini sergileyen ecdadımız, kendi memleketlerinde de Harameyn'in ruhaniyetini taşıyan bir bad-ı saba misali, pek çok güzelliği örf haline getirmişlerdir.

II. Abdülhamid Han, İstanbul'dan Medine-i Münevvere'ye uzanan bir tren yolu yaptırmış ve istasyonlarını da Peygamber Efendimiz'in seferlerinde konakladığı yerlere inşa ettirmiştir. Ayrıca Medine tren istasyonunu Nebiyy-i Muhterem -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in ruhaniyetini rahatsız etmemek için Ravza'dan yaklaşık 2 km. uzağa yaptırmış ve Medine içerisinde bulunan bütün raylar, -üzerinden vagonlar geçtikçe gürültü çıkarmasınlar diye- keçe ile kaplanmıştır.

Altmışüç yıl didindi, Taşı yastık edindi,

Allah Rasulü -aleyhissalatü vesselam- İslam'ı öğretmek üzere civar kabilelere muallimler gönderirdi. Adal ve Kare kabileleri de muallim istemiş ve on kişilik bir heyet yola çıkmıştı. Fakat kafile tuzağa düşürüldü, muallimlerin sekizi şehid, ikisi de esir edildi. Esir düşen Hazret-i Zeyd ve Hazret-i Hubeyb, teslim edildikleri Mekkeli müşrikler tarafından şehid edildi. Şehid edilmeden evvel Hazret-i Hubeyb'e:

Zaman o Gül gibi gül görmüş değil, Sen de o Güzelin önünde eğil...

"-Vallahi gözleriniz kımıldadığı müddetçe, Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'i düşmanlarından korumaz da başına bir musibet gelmesine mahal verirseniz, sizin için Allah katında ileri sürülebilecek hiçbir mazeret yoktur!" (Muvatta, Cihad, 41; Hakim, III, 221/4906; İbn-i Hişam, III, 47)

Amin!

Ashab-ı kiramdan Bera bin Azib -radıyallahu anh- babasının her fırsatta, Allah Rasulü'ne ait bir hatırayı dinleyebilme iştiyakını şöyle anlatır:

Yani kulu Allah'ın muhabbetine erdirecek olan, Hazret-i Peygamber -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'dir. Zira Hazret-i Peygamber'e muhabbet, Allah'a muhabbet; O'na itaat, Allah'a itaat; O'na isyan da Allah'a isyan mahiyetindedir.

Cenab-ı Hak, ecdadımızın gönül inceliklerini bizlere de nasib eylesin! Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- ile kalbi irtibatımızı daim kılsın! O'nun sünnetini, hayatımızın mihveri eylesin! Habibi hürmetine bizleri af ve merhametine nail kılsın...

Peygamber Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- Uhud Gazvesi'nin sonunda, çok sevdiği sahabilerinden Sa'd bin Rebi'nin durumunu özellikle merak etmişti. Ashabından birini harp meydanına gönderip onu aramasını emretti. Sahabi, Hazret-i Sa'd'ı ne kadar aradıysa da bulamadı. Artık geri dönecekti ki son bir ümitle:

Dinin; aşk, vecd, huzur ve lezzet ile yaşanabilmesi için, Kur'an ve Sünnet'in hayatın her safhasına yaygınlaştırılması zaruridir. Böyle bir ruhani tekamül için en mühim vesile de, kalbin "muhabbet" ile donanmasıdır. Zira muhabbet; itaati ve fedakarlığı beraberinde getirir. Gönüller arasındaki manevi cereyan hattı da, ancak muhabbet sayesinde tesis edilebilir.

"Cimri, yanında adım anıldığı halde bana salat ü selam getirmeyen kimsedir."(Tirmizi, Deavat, 100)

"Sahabe-i kiram, Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'e:

SALEVAT-I ŞERİFE

PEYGAMBER MUHABBETİNDE OSMANLI ZARAFETİ

"-Yüzüm, yüzünün önünde siper; vücudum, Sen'in vücuduna fedadır! Allah'ın selamı her daim Sen'in üzerine olsun! Hiçbir zaman yanından ayrılmayız." diyerek akitte bulundular. Var güçleriyle son nefeslerine kadar savaştılar.

"-Ben, artık ölüler arasındayım!" diyebildi. Derhal Hazret-i Sa'd'ın yanına koşan sahabi, onu, vücudu kılıç darbeleriyle delik-deşik olmuş bir vaziyette buldu. Ve ondan ancak fısıltı halinde şu son sözlerini dinledi:

Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in ruhunda, ümmetinin derdiyle adeta bir mahşer kaynamıştır. O'nun, hayatı boyunca insanlığın kurtuluşu için çırpınması, vefatından sonra da kabrinde ilk Sur üfleninceye kadar ümmeti için Rabbine yalvarması karşısında O'na şükran hisleriyle dolmayacak bir vicdan düşünülemez.

Kur'an ve sünnete derin bir muhabbet ve itaatle temayüz ederek altı yüz yıl İslam'ın sancaktarlığını ifa eden ve dünyaya İslam'ın güler yüzünü göstererek hak ve hukuk tevzi etme şerefine nail olan mübarek ecdadımız Osmanlı'nın, Peygamber Efendimiz'e karşı sahip olduğu gönül hassasiyetleri, meydana getirdikleri yüksek medeniyetten daha muhteşemdir.

Bunun üzerine Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz:

Bu eşsiz muhabbet manzarası karşısında adeta donakalan Ebu Süfyan:

"-Kıyamet için ne hazırladın?" buyurunca o da:

Hak Dostlarının Örnek Ahlakından - Hz. Peygamber'e Muhabbetle İtaat

«-Ey Allah'ın Rasulü! Bizler Allah Teala'yı çok seviyoruz. Lakin bize, Allah'ın Zat'ını gerçekten sevmenin alametini bildirseniz. dediler.

Bunun üzerine Allah Teala; « De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyunuz ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah son derece bağışlayıcı ve esirgeyicidir. (Al-i İmran, 31) ayet-i kerimesini indirdi." (Bkz. Taberi, Camiu'l-Beyan, nr. 6845, 6846)

"-Benim, çoluk-çocuğumun arasında olup Peygamber'imin burada olmasını istemek şöyle dursun, benim ölümden kurtulmama karşılık O'nun şu an bulunduğu yerde ayağına diken batmasına bile asla gönlüm razı olmaz." dedi.

İmam Gazali Hazretleri der ki:

"-Ya Rasulallah! Kıyamet ne zamandır?" diye sordu. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- :

(İbn-i Sa'd, II, 46; Vakıdi, I, 240)

İşte salevat-ı şerife bu kadar mühimdir. Hatta namaz kılarken her Tahiyyat'ta Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'e: « diyerek selam vermemiz emredilmiştir. Namazda iken bir beşere selam vermek, namazı bozacak bir durum olduğu halde, Allah Teala, Rasulü'ne selam vermeyi namazın vacip bir rüknü kılmıştır.

Osmanlı'nın bu mukaddes beldelere yaptığı her hizmet, Şair Nabi'nin;

Ebu Talha -radıyallahu anh- yayını çok sert çeken bir okçu idi. Uhud günü iman heyecanı içinde harb ederken elinde iki-üç yay kırılmıştı. Allah Rasulü -aleyhissalatü vesselam- yanından ok torbası ile geçen herkese:

1. Rasulullah'ın mübarek isimleri geçtikçe salat ü selam getirmek.

Yakın dönem Kadiri şeyhlerinden, Medine-i Münevvere ehli Ziyaeddin Efendi, o mübarek makama gelenlere şu nasihatte bulunurlardı:

O sırada son anlarını yaşayan ve cevap verecek mecali kalmamış olan Sa'd -radıyallahu anh- kendisini Allah Rasulü'nün merak ettiğini duyunca bütün gücünü topladı ve:

Unutmayalım ki peygamberler, dünyevi bir miras bırakmazlar. Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'den ümmetine kalan asıl miras, O'nun şahsiyet, kimlik ve takvasıdır. O'nun en büyük emaneti de, Kur'an-ı Kerim ve Sünnet-i Seniyye'dir. Bu miras ve emanete sahip çıkmak; O'nun ahlakıyla ahlaklanarak takva hayatı yaşamak ve O'nu her zaman ve mekanda O'na yakışan bir vakar ile temsil etmekle mümkündür. Bu halin bizler için bir takva imtihanı olduğunu unutmamak gerekir.

II. Mahmud, kubbenin yenilenmesi söz konusu olunca İstanbul'dan işinin ehli mimar ve ustalar gönderir. Bu mimar ve ustalar, Peygamber -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in makamının üzerindeki kubbenin tamiratını nasıl yapmaları gerektiği hususunda önce derin derin düşünürler. Çünkü mevcut kubbenin üzerine çıkılacak ve tuğlalar sökülerek yeniden inşa edilecektir. Peygamberler Sultanı -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in ruhaniyetini rahatsız edecek en ufak bir kabalığa veya edebe mugayir bir harekete mahal vermeden bu nazik vazife yerine getirilecektir. Yaptıkları istişarenin sonunda şu karara varırlar:

Bizlere O'nun bu nezih halinden gelen mesaj şudur: "Problemini çözdüğümüz insan ve muhabbet tevzi ettiğimiz toplum bizimdir."

«-Hayır! Müşrikler peşinizde sizi ararken Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- ile Mekke'den Medine'ye nasıl hicret ettiğinizi anlatmadan olmaz. dedi. Ebu Bekir -radıyallahu anh- da hicret yolculuğunu anlattı." (Bkz. Buhari, Ashabu'n-Nebi, 2; Ahmed, I, 2)

O, ümmetine daima muhabbet tevzi etti. Dertlilerin dert ortağı oldu. Matemlerin civarında, muhtaçların yanıbaşında bulundu. Böylece -Allah'ın lutfuyla- kendisini canından çok seven bir sahabe toplumu yetiştirdi.

İşte böyle bir muhabbet ikliminde yetişen ashabın Peygamber Efendimiz'e; "Anam-babam, canım Sana feda olsun ya Rasulallah" diyerek feda-yı can etmeleri, onlar için en büyük lezzet haline geldi. Bu halin sayısız misallerinden biri, Reci Vak'ası'nda yaşanmıştır.

Ayrıca Osmanlı'da Mevlid kandilleri de apayrı bir ihtişam içinde kutlanmıştır. Efendimiz'e ait bir sakal-ı şerif, Medine-i Münevvere'den hurma, Mekke-i Mükerreme'den Zemzem getirilir, Efendimiz'in hatıralarından teberrük coşkusu içinde o kandiller ihya edilirdi. Mevlid-i şerifin, kutlu doğumu tasvir eden veladet bahrinde, bütün cemaat hürmeten ayağa kalkar, adeta Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- o an teşrif ediyormuşçasına bir vecd içinde hep birlikte salat ü selamlar okunurdu...

Yani Hazret-i Ebu Bekir'in her şeyini Allah ve Rasulü uğruna bezletmesi, onun iman lezzetini zirveleştirdi. Yine Ebu Bekir -radıyallahu anh- Peygamber Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- ile öyle bir rabıta halindeydi ki, O'nu vefatından sonra bile her an gönlünde yaşatıyor, adeta O'nun nefesini hissedip hissettiriyordu. Bu halin bir misalini Ebu Hüreyre -radıyallahu anh- şöyle nakleder:

"İslam'a girmekten başka hiçbir şey, bizi Allah'ın Nebisi'nin; "Öyleyse sen, sevdiğinle beraber olacaksın." sözü kadar sevindirmemiştir. İşte ben de Allah'ı ve Rasulü'nü, Ebu Bekir'i ve Ömer'i seviyorum. Her ne kadar onların yaptıklarını yapamadıysam da, onlarla beraber olmayı ümid ediyorum." (Müslim, Birr, 163)

3. Rasulullah'ın haremi olan Medine-i Münevvere'ye tazim ve hürmet göstermek ve Medine-i Münevvere ehline ikramda bulunmak.

Yine Hazret-i Ebu Bekir'in şu sözleri, Peygamber Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- ile kalbi beraberlik ufkunu ne güzel aksettirir:

Seven, sevdiğini sevgisi nisbetinde taklid eder, O'nu gönlünden çıkarmaz, dilinden düşürmez. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- ile böyle bir kalbi irtibatın en mühim alameti, O'nu salevat-ı şerifelerle yad etmektir. Zira bunun zıddı, manevi bir hüsran sebebidir. Nitekim Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz şöyle buyurmuştur:

Zira Efendimiz'i gerçek manada tanıyıp O'ndan layıkıyla istifadenin yegane şartı, O'na muhabbet ve hürmet göstermektir. Bu bakımdan ashabın gönlünde de hiçbir sevgi, Allah ve Rasulullah sevgisinin önüne geçmedi. Ne mal-mülk, ne çoluk-çocuk, ne de can sevgisi... Zira bunların hepsi dünyada kalacak, Allah ve Rasulü'nün sevgisi ise, ebedi saadetin gönül sermayesi olacaktır.

"Yanımda anıldığım kişi bana tam bir salat ü selam getirmezse o benden değildir, ben de ondan değilim. Allah'ım! Benimle alakasını devam ettirenle Sen de alakanı devam ettir. Benimle alakasını kesenle Sen de alakanı kes." (Deylemi, el-Firdevs, III, 634)

"-Anam-babam Sana feda olsun ya Rasulallah! Başını kaldırma! Belki müşrik oklarından biri isabet eder. Benim göğsüm Sen'in göğsüne siper olsun. Sana dokunacak olan, bana dokunsun!" derdi. (Buhari, Meğazi, 18)

18. asrın sonlarında Derviş Ahmed Peşkarizade tarafından kaleme alınan "Tayyibetü'l-Ezkar" isimli hatıratta, Ravza-i Mutahhara'da gözetilen edep, hürmet ve nezaket şöyle nakledilmektedir:

Ashab-ı kiram, Rasul-i Ekrem -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'e muhabbette öyle zirveleşti ki, bütün varlığını O'nun yolunda feda etmeyi canına minnet bildi. Bunun en müşahhas misallerinden birkaçı, Uhud günü İslam ordusunda meydana gelen kısa süreli çözülme esnasında yaşanmıştı. Meydana gelen kargaşayı fırsat bilen bir grup bedbaht müşrik, sırf Allah Rasulü'nü hedef alarak şiddetli bir saldırıya geçti. Muhacir ve Ensar'dan bir kısım sahabiler, Allah Rasulü'nü korumak için etrafını sardılar; bu uğurda gerekirse şehid olmak üzere sözleştiler ve Efendimiz'e:

"Kim bana salat ü selam getirmeyi unutursa cennetin yolunu şaşırır." (İbni Mace, İkamet, 25)

İşte bu aşık sahabinin, Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- ile kalbi beraberlik halini bilen arif gönüller de her fırsatta ondan istifadeye çalışıyor, Efendimiz'in hatıralarıyla, O'na olan hasretlerini bir nebze olsun teskin etmeye çalışıyorlardı:

Güneşin doğmasına üç saat kala, müezzinlerin reisi kapının dışında bir kere; « / La ilahe illallah! diye nida eder. İçerideki nöbetçiler bunu duyunca; « / Muhammedü'r-Rasulullah... diye seslenirler ve sonra kapıyı açarlar."

Şüphesiz ki bütün bu edep ve incelikler, Osmanlı'nın hiçbir millete nasib olmamış bir ihtişamla altı asır payidar olmasının manevi istinadlarındandır.

İşte Allah Rasulü'nün bu aziz hatırasını yaşatmak ve sünnetini ihya etmek gayesiyle ecdadımız da yakın zamana kadar büyük selatin camilerde, ama bir müezzin bulundurma nezaketi göstermişlerdir.

Ecdadımızın Hazret-i Peygamber -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'e olan hürmet ve taziminin diğer bir misali de şudur:

Peygamberler Sultanı -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'e hayatında iken yapılmış olan saldırılar, farklı şekil ve kisvelere bürünerek küfrün kirli eli ve zehir kusan diliyle günümüzde de zaman zaman görülmektedir. Vaktiyle sahabe neslinin canları pahasına Allah Rasulü'ne siper olmaları, bugün bizler için, Efendimiz'in kudsi mirasına sahip çıkma hususunda göstermemiz gereken hassasiyeti ifade etmektedir. Bu hassasiyet, ümmet-i Muhammed olarak boynumuzun borcudur.

HZ. EBU BEKİR'İN GÖNÜL GÖZÜYLE...

«-Biliyorsunuz ki Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- geçen sene aranızda şu benim durduğum gibi durmuştu... dedi. Sonra gözlerine yaşlar hücum etti. Sonra bu sözünü tekrarladı, fakat yine hıçkırıklar boğazında düğümlendi. Üçüncü kez tekrarladığında, yine kendini tutamayarak ağladı." (Bkz. Tirmizi, Deavat, 105)

Halid-i Bağdadi Hazretleri, Şihab bin Hacer el-Mekki'den şunları nakleder:

"-Hayatının kurtulmasına karşılık, senin yerinde Peygamber'inin olmasını ister miydin?" denildi. Hubeyb -aleyhissalatü vesselam- suali soran Ebu Süfyan'a acıyarak baktı ve:

4. Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in mübarek sözlerinden ve işlerinden bildirilen bir şeye, O'nun şanını hafife alacak bir şeyle mukabele etmekten sakınmak. Mesela, Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- falanca şeyi severdi, denildiğinde, bizim kalbimizde de hemen onu sevmeye karşı bir güzellik ve hoşluk hissi uyanması.

Enes -radıyallahu anh- bu rivayetin devamında der ki:

Hasan-ı Basri Hazretleri nakleder ki:

Yani çarşı-pazarın dünya telaşıyla meşgul olarak gönlündeki ruhaniyeti bozmamalı, orada hangi makamda bulunduğunu hatırından çıkarmamalıdır.

Sahabe-i kiramdan Enes bin Malik -radıyallahu anh- anlatıyor:

Şüphesiz ki ecdadımızın bütün bu zarafet ve nezaketinden almamız gereken dersler bulunmaktadır. Bunlardan biri de, bilhassa Hac veya Umre'ye gidip Peygamber Efendimiz'i ziyaret edenlerin, orada dünya kelamı etmeyip boş sözleri terk etmeleri, dillerini ve gönüllerini zikrullah ile yıkamaları, sükunet ve edep içerisinde, salevat-ı şerifelerle huzur-i Rasulullah'a yüz sürmeleri gerektiğidir.

ALLAH'I SEVİYORSANIZ...

Nitekim bunun sayısız misali, Bedir, Uhud ve Hendek'te görülmüştür.

"-At ya Sa'd! Babam ve anam sana feda olsun!" buyuruyordu. Bu büyük iltifata şahid olan Hazret-i Ali -radıyallahu anh- gıpta içinde şöyle demiştir:

"-Ok torbanı Ebu Talha'nın yanına boşalt!" emrini veriyordu. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- onun arkasından müşriklere bakmak için başını kaldırdıkça Ebu Talha:

"Sakın terk-i edebden kuy-i Mahbub-i Hüda'dır bu..." na'tinde davet ettiği edep, hürmet, muhabbet ve hassasiyetin müşahhas birer ifadesi mahiyetinde idi.

"Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'i sevmek, riyazat ve mücahededen, Allah yolunda kılıç sallamaktan daha üstündür." (Bağdadi, Tarihu Bağdad, VII, 161)

İşte Kubbe-i Hadra / Yeşil Kubbe, böyle bir zikir meclisi ruhaniyeti içinde, büyük bir tazim ve hürmetle inşa edildi. Ayrıca Mescid-i Nebevi'nin tamirinde vazife alan ustalar, her taşı abdestli olarak ve besmele ile yerine koydular. Hatta bir çivi çakmak icab ettiğinde, gürültü çıkarmasın diye çekiçlerine keçe bağladılar.

"Başında taç bulunan hiçbir imparator, kendi eliyle yamadığı hırkayı giyen Hazret-i Muhammed kadar sevgi ve saygı görmemiştir."

Her iki dünyanın Efendisidir, Arap-acem onun bir bendesidir;

-Kızımın O'na zevce olması ve