Sizler gibi sağlıklı ve normal bir insan değilim.

geçmiş olsun

Cok gecmis olsun. yazdiklarin bana perception dizisindeki ana karakteri hatirlatti. son bolumde halisunasyonlari artinca kendiliginden tedavi olmaya gitmisti. ordaki hayali arkadasina oylesine bagliydiki sirf seni kaybetmemek icin tedavi olmam diyordu. ama dizinin sonunda cok ilginc birsey olurdu. tedavi olmak istememenizin nedenini anliyabiliyorum. diziyi izlrmenizi oneririm. belki bi fark yaratir hayatinizda

geçmiş olsun...

zor bir durumdur eminim.. ama doktor şart..

Gecelerimin çoğu böyle geçiyor.

-Mütefekkir

çok uzun yazmışsın okumaya üşedim ama şöyle bi göz attımda halüsinasyon görüyorsun sanrıların var bu durumda yapman gereken tek şey bir psikyatrıste gitmek ve bence bunu ertelemeyin kendi çabanızla baş edebileceğiniz bir sorun değil bu yüzden doktor yardımı almalısınız geçmiş olsun

siz gerçek olmadığını aslında var olmadığını biliyorum demişsiniz:S

Dün gece, her gece yaptığım gibi yine uyumak için yatağıma uzandım. Yorgundum. Yorgunluğumun tenimdeki zerrelerden buharlaştığını hissediyordum adeta. Bir kaya gibi yatağıma gömüldüm. Yüzüm duvara dönüktü. Derin bir uykuya dalacaktım ki odamın içerisinde bazı sesler işittim. Önce bir çocuk ağlaması duydum, ses çok düşük bir şiddette geliyordu. Sanki çocuk odamda değil de bir alt katta ağlıyormuş gibi. Daha sonra hırıltılı derinden gelen bir nefes duymaya başladım. Daha sonra odamdaki kilimin tüylerine sürtünen bir ayak sesi. Ses gittikçe yaklaşıyordu. Yüzüm duvara dönüktü. Odamın içinde birinin olduğunu hissediyordum. İstemsizce gözlerimi araladım ve hafifçe arkamı döndüm. Odamın içerisinde bir kaç tane "ben" gördüm. Biri kapının önünde ayakta duruyor, kitaplığıma bakınıyordu. Biri odamın köşesine serdiğim minderde oturuyor, bir kaç gün önce dinlediğim ama tek cümlesini bile hatırlamadığım Shamrain'in Sound of Snow şarkısını eksiksiz mırıldanıyordu. Başka bir ben masamda kitap okuyordu. Kuran kurslarındaki çocuklar gibi oturduğu yerde ileri geri sallanıyordu. Sanki bir şeyi ezberlemeye çalışıyordu. Sonuncusu da pencereden aşağı sarkıyordu. Pencereden sarkan ben, yatakta uyuyan bana kafasını çevirdi. Göz göze geldik. Üzerinde uyuduğum baza pencereye yakın olduğu için içlerinde bana en yakın duran oydu. Ağlıyordu. Elimi uzattım bacağından tuttum. Sıcacıktı. Alev gibiydi. Kendini bir anda aşağı bıraktı. Yatağımdan fırladım. Pencereden aşağı baktım. Aşağıda çöpteki poşetleri karıştıran sokak kedilerinden başka kimsecikler yoktu. Yüzümü odaya döndüğümde yine kimsecikler göremedim. Yeniden yatağıma uzandım.

Diyeceğim o ki; sağlığınızın, aklınızın, ailenizin, sahip olduğunuz her şeyin kıymetini bilin. Malesef çoğu şeyin değerini ancak onu kaybedince anlıyoruz.

Bu konu aşk, sevgili, futbol, siyaset, para, iş, vs. gibi temalar içermiyor. Yazdıklarım pek de eğlenceli gelmeyebilir. Eve gitmeden önce ve hazır Moi yanımdayken bir şeyler yazmak istedim.

Gerçekte var olmayan bazı karakterler görüyorum. Genellikle uyumaya yakın zamanlarda oluyor bu. O an gördüğüm karakterin orda olmadığını bildiğim halde yine de görüyorum onu. Yanılmıyorsam bu bir rahatsızlık ve şizofreni diyorlar buna. Gerçi ben bunu bir hastalık olarak görmüyorum o ayrı.

Küçükken yaşadığım ve şimdi burda bahsedemeyeceğim bir zulüm sebebiyle kurtulamadığım takıntılar edindim. Asosyal büyüdüm ve öyle zannediyorum ki bu boşluğu kendi zihnimde yarattığım hayali karakterlerle dolduruyorum. Doktora gitmek istemiyorum. Açıkçası pek de faydalı oalcağını düğşünmüyorum. Çünkü bu durumdan rahatsız değilim. Alıştım onlara. Onlar da bana alıştı.

bu tür rahatsızlıkları olan kişiler gördükleri şeylerin gerçekliğine inanmazlar mı:S

Daha önce de benzer şeyler görüyordum ama ilk defa kendimi gördüm. Battaniyeyi kafama çektim ve yeniden gözlerimi kapadım. Rüyamda yine kendimi gördüm. Tam karşımdaydı. İçimden gelen vahşi bir güdüyle kendisine saldırdım. Boğazından tuttum. Sanki karşımda ayna vardı, ben ne yaparsam o da aynısını yapıyordu. Simetrik hareket ediyorduk. Sıktım boğazını ama onun boğazını sıkarken kendi boğazım ağrıyordu. Onun ağzından salyalar akıyordu. Nefes nefese uyandım. Omzumda ıslaklık hissettim. Ağzımdan tükürük akmıştı. Tekrardan uyumaya çalıştım ama hem rüyamdaki karakterler hem de gerçek dünyada gördüğüm hayali karakterler beni sabaha kadar rahat bırakmadı.

bi okunsan iyi olur diye düşünüyorum