gitmeliydin buralardan,

özrü kabahatine dar gelen yollardayım sevdiğim..

ben gittim ama gölgem kaldı geride, elle tutulur değil benim aşkım ama gözle görülür oldu, ışığın olduğu her yerde...

Sonbaharın en eylülü içimde, Her bastığım kuru yaprak. Sen olup o eski şarkıyı hatırlatıyor bana; Kolumda senden çaldığım tebessüm. Uyutup büyütüyorum onu, Bir namussuz rüzgar peşimde.

son satırları sana bıraktım, ve anladımki asıl devrim senin kalbinin fethi ile tamamlanacak olması imiş.

bıraktığı

bana kalan

vicdanının sesine kulak vermedi bile..

şimdi sen söyle;

Uzaktan sevmek daha güzeldir bazen. Ne incitir, ne acıtır. Ne yaralar ne kanatır. Gözlerinle görmediğin ama sesini duyduğun, varlığıyla huzur bulduğun bir denizin yakınında yürümek gibidir böyle sevmek...

ki göbeğimde durur

almadın giderken

Haykır, eşek kulakları olduğunu Midas'ın!

iki sokak aşağıya taşınmışşın...

bekleme beni ağlarım demiştin ''her gitmek gitmek değildir'' diye ben gidenlerden değil kalamayanlardanım.

Tamamlamak istersin yarım bıraktığın devrimini.

O zaman ulaşır belki bilinmeyen uzaklarıma sesin,

bu semtin adı hala vefa değil mi?

aynı otobüs durağını kullanan

başının yastıkta

Her şeyi al ayaklar altına,

Sigarayı çeker gibi çekiyor canım seni. İçimde kalıyor dumanın sensiz geçen her gün zehirliyor beni. Seni içime çektikçe, sevdikçe ölüyorum ve sanırım kurtuluş yolum. Sana bağımlıyım. Sanırım hem kendimi hem de seni tüketiyorum.

sen, bana iki yabancı ülke gibi

bir de annem terketmişti

ve gönülleri fet etmedikçe devrim gerçek amacına ulaşamazmış, şimdi sen yoksunya yarım kalmış. sen tamamla diye...

uzak ve düşman olmalıyken

Oldu, iste bizde geçmis olduk. Bir askin daha üstünü örtüp, Göz kapaklarini ellerimizle kapattik. Bizde güzel günleri bittikten sonra anladik, Artik yoklugumuzla yasayip; Bir birimizin adini duydugumuzda Önümüze bakip vicdanimizi kanatacagiz.

onun yokluğundan

Veysel Karani Muşlu

Beni senin gibi

Uzaktan sevmek en güzelidir bazen...

başımız sağolsun

Gözü açık giden bi aşkın son bakışları

Dök o anda ne var ne yoksa içinde,

Tutar ellerimden, tamamlayamadan evrimimi.

İçimi titretir hala

Vicdanı kanatmak, yeni yaralar açmaktan başka bir işe yaramaz. Oysa eski yaraları sarmak lazım ki, daha kuvvetli çıkabilinsin hayat denen zalim oyuncunun karşısına.

Saçlarımı ensemden okşayıp yanağımdan öpüyor ve gülümsetiyor beni. Sen yoksun ve sensin her şarkıda ağlayıp üzüldüğüm? Böyle mi bitecekti bu şiir bir tanem, Böyle mi bitecekti bu şiir; Son hecesi hüzün

Bilerek mi yanına

Bir inkilap geçer belki beyninden,