Bir ben mi kaldım... İntikam gününe tutkun?!...

-Hocam, bir nikahımız var. Nikah kıymaya gelir misin?, dediler. Otomobillerine binip, Buca Cezaevi?nin önüne gelmiştik. Her taraf asker doluydu. Cezaevinin kapısından girince, infaz yapılacağını anladım. İnfaz heyetinin bulunduğu salona götürüldüm. Savcılar, hakimler, komutanlar, doktorlar, infaz görevlileri oradaydı. Orada bulunanların bir kısmı, heyecanlı bir telaş içindeyken, bir kısmı da üzüntülüydü.

Şu sokaklarda neden... Yalnız başınayım?...

Vatan çiçeğini kanıyla sulayan selam sizlere, Türk İslam Ülküsü uğruna, cennet bahçesine girercesine idam sehapasına yürüyen yiğitler selam sizlere...

Allah Razı Olsun kendilerinden.

Halil ESENDAĞ ve Selçuk DURACIK idamında bulunan imam anLatıyor

Yetimler ağlıyor?KISAS? diye ardımdan!..

Vurun!... İdamlara kalem kıran elleri!...

Öndesin Selçuk öndesin sende Halil,

Hayattaydın oruçlu temiz kalbinle dün,

Bir müddet sonra, görevliler elleri arkadan kelepçeli olan iki genci getirdiler. Üzerilerinde ayak bileklerine kadar uzanan kolsuz beyaz bir giysi, başlarında beyaz namaz takkesi, ayaklarında beyaz çorap ve terlik vardı.

Ülkücü şehitler büktü belimi

Sonra fırladı SELÇUK, Halil?in ardından.

Rabbim onların yolunda olmayı nasip eylesin inşallah...

-Halil, Allah?a gidiyorsun, dedim. O da, tebessümle başını sallayarak,

Sonra ALİ BÜLENT atıldı ercesine

İnfaza önce Selçuk?tan başlandı. Selçuk?un yaftası boynuna asılmıştı. Sehpaya yürümeden göz göze gelmiştik.

-Bunların yerinde imanlı bir insan olsa, acaba nasıl davranır?, diye içimden geçirmiştim...

?Daha önce de din görevlisi olarak idam edilen solcu gençlerin infazında bulunmuştum. Onlar infaz sırasında

Bizdik; maziden atiye Hakka yürüyen!?

Hükmü has kalıp ALLAH?a... gitti pervasız!..

Emrullah DURACIK

İlk o yürüdü dimdik başıyla sehpaya

Ey zafere doğan yiğit kalk ve kıyam et!

Yusuf Ziya ARPACIK

Halil ve Selçuğa selam olsun...

Rabbim bizlere de onların yolunda olmayı nasip etsin...

Hatırlayan yok... Zindanları, çarmıhları!

Titredi gök... Sarsıldı arz... Kanlı zulümden!..

-Sağlık şikayetiniz var mı?, diye sorduğunda ikisi de,

Tükürmüş, yeminler etmiştik ölümüne!...

Dert sofrasından bal yediler,

Sonra CEVDET KARAKAŞ alıp abdestini,

Tekbirlerle yükselip, kavuştu Mevlaya

-Ozan Arif-

Biz, bir soylu topluluk, bir avuç kahraman

Bir kanlı el çıkıp, CENGİZ?imi gösterdi.

Vurun ki... Titresin cihan!... Anlasın ümmet;

Dal budak salarken, kesildi kollarımız.

Tüm Türk-İslam şehitlerinin mekanı cennet olsun inşallah.

Neredesiniz ey zindan arkadaşlarım?...

Bir müddet sonra, Abdullah Hoca bana, ?Ne mutlu onlara. Allah?ın izniyle onlar şehittir... Her hareketlerine şahit oldum. Ruhlarını nasıl teslim ettiklerine şahit oldum. Tekbir getirerek, Kelime-i şahadet çekerek, ölüme yürüdüler...? dedi. Bir müddet nefeslendikten sonra, olayı başından itibaren anlatmaya başladı:

Kaç zaman var ki, katledilmiş hayatların

Unutmak ihanettir, unutmayacağız unutturmayacağız...

Tevhid nidasıyla verdi son nefesini.

Tekbirler aldı, Bedir?e girercesine...

Bir meydan savaşında er dilercesine

Bir vebal gibi mazi... omuzlarımda yük!.

Bundan sonra sizleri Yaradanım kollasın...

Hücreler, sehpalar, ölümler unutulmuş...

Yemin ettik o dem... İntikamlar almaya!...

?Kısasta hayat var!...? Lakin bomboş ellerim

Amin...

Türk-İslam şehitlerini ne güzel anlatmış iki satırla...

-Az sonra Allah?a kavuşacaksınız, dedim.

Gayendi yaşamak islam'ı alemde,

Kırbaçlanmış köle gibi, bitkin ve yorgun

Kanlı zindanların soğuğunda son gece,

ama nasıl bir ince ruh ve aşk onlardaki

Evlerimiz basıldı yıkıldı ocaklar

Unutmak ölümdür dünü... unutmak zillet

Önce, MUSTAFA?M yürüdü cellada doğru

Hücrede borçları olan tüm vakitlerin kaza namazını ve kaza oruçlarını eda etmişler...

Yusuf Ziya Arpacık

Sehpalarda zafer var. Zindanda hürriyet.

Cellatlar doymadı kana, Kurban istedi.

Fırlayıp mekanizmadan bir mermi gibi,

Beyitin güzelliğine bakın Halis hocam.

Babam ölmüş anam bekler yolumu

Yiğitçe direndik tağutların zulmüne

Allah yolunda öldürülenlere de ölü demeyin. Onlar diridir ama siz anlamazsınız. B.154

Derken namlularla çevrildi, yollarımız,

Dünkü yusuf soylular nefslere kul olmuş...

Mesleğim gereği nice ölü görmüştüm; fakat bunlar hiç ölüye benzemiyordu... Onlarda yorgun bir müminin uyku hali vardı. Selçuk ile Halil?in, Cellat?a ne söylediklerini merak ediyordum. Duvarın kenarında çömelip, önüne bakan Cellat?ın yanına gittim. Halil ile Selçuk?un, ne söylediğini sorduğumda,

-Biliyoruz Hocam, biliyoruz; dostlarımıza söyleyin, ölümümüze üzülmesinler, demişlerdi. İkişer rekat namaz kıldılar. Ellerini kaldırıp, son dualarını yaptıkları o anı unutamıyorum... Yüzleri o kadar nurlanmıştı ki...

Eylüllerle geldi?apoletli? cellatlar.

Ruhları şad olsun davaları davamızdır.

Ruhları şad, mekanları cennet olsun, davaları davamızdır...

Hani... kanlı eylüllerde vurgun yiyenler?

bu ülkenin islam için canını feda edebilecek binlerce şehide ihtiyacı bu günde var ve biz hazırız Allahın İzniyle

-Elhamdülillah taş gibiyiz. Hiç bir şikayetimiz yok, demişti. Son arzuları sorulduğunda, ikisi de cenazelerinin ailelerine teslim edilmesini istemişti. Telkinde bulunmak için yanlarındayken bana çok saygılı davrandılar. Kendilerine,

İSMET ŞAHİN İsimli, bir ALLAH eriydi!..

Demir parmaklıklar salmaz kolumu

Adı gibi yiğitti o Pehlivanoğlu

Her yerde bir iz var... O kanlı hatıradan!...

Kanlı eylüllerin dokuzuncu şehidi

Şehit olduğunuza istermi başka delil,

?ALLAH? dedi FİKRİ son nefesini verirken!...

Her devrilmiş tabure beynimde cinnet!

HALİL ESENDAĞ VE SELÇUK DURACIK

-Kardeşlerim, her insan bu dünyada farklı bir kaderi yaşamaktadır. Dünya bir imtihan koridorudur. Ölüm, ahret hayatına açılan bir kapıdır. Ne mutlu Allah?a iman ederek bu imtihanı tamamlayanlara, dediğimde gözlerine bakmıştım. Gözleri sevinçle parlıyordu.

Böylece yollandı dokuz şehit Mevla?ya,

32 yıl önce bugün hakka yürüdüler...

Her gördüğüm direkte sallanan bir ceset!...

Allah bizlere de onlardaki dava ahlakını ve inanmışlığı nasip eylesin inşallah.

Yiğitçe çıktı sehpaya HALİL ESENDAĞ!...

Halilin nişanlısının tülbendini bir gazete kağıdına sarıp, arkadaşlarına yollaması ise aşkın temizini, sahisini, gerçeğini, en mükemellini temsil eden bir anlayışın tezahurü.

Bir benmiyim... Sokaklarda gezinen mecnun!...

Yürüdü CENGİZ BAKTEMUR, Sehpaya... gamsız.

İDAM SEHPALARINDAN HAKK'A YÜRÜDÜLER...

12 Eylül'ün kıydığı iki Yusufiyeli, iki Turan aşığı Alperen.

Açılın demir kapılar açılın

Orada bulunanların çoğu onlarla helalleşti. Hücrelerinde yazdıkları Vasiyet Mektuplarını İnfaz Savcılığı?na teslim ettiler. Heyet huzurunda doktor,

İzmir?de Şadırvanaltı Camii?nde müezzinlik yapan Kazım Hoca, düşünce ve duygularımın örtüştüğü bir ağabeyimdi. Bir gün kendisini ziyarete gittim. Kazım Hoca müezzin odasında bulunanlarla sohbet ediyordu. Muradiye Camii imamı Abdullah Hoca da oradaymış. Kazım Hoca orada bulunanlara beni tanıştırırken, Ülkücü olduğumu, cezaevinde yattığımı söyleyince, Abdullah Hoca da Halil ile Selçuk?un infazında imam olarak bulunduğunu söyledi. Bu ne güzel bir rastlantıydı Yarabbi...

Sen öndesin Halil'im Selçuk'la kolkolasın,

-Ben böyle insanlar görmedim. Öncekiler bana küfür ediyordu; bunlar ise,

Onlar için bir kelime yazmayı zahmetli bulup çapsızlara methiyeler dizenleri görüpte içlenmemek elde değil.

Onlar gibi olmak mümkün değilde,

-Selamün Aleyküm, diyerek içeri girmişlerdi. O an çok şaşırmıştım. Onları sanki çok eskiden beri tanıyordum...

Her ses bir çığlık gönlümde... Çığlıklar isyan!

Sabahı secde ile karşılardın gün be gün,

Şühedaya kanat çırptı aynı mekandan.

Sanki her yer mezarlık sanki her yer zindan!.

-Hakkını helal et, dediler... diyerek, içini çekiyordu?

Sonra döndü zaman, ters-yüz oldu hesaplar

davasına bu kadar inanmış yürekli, imanlı, aziml, evliya ruhlu gencecik yiğitlerin hikayelerini görünce bu davanın ne kadar yüce olduğunu tekrar tekrar anlıyorum.

-Allah?a gidiyorsun Selçuk!, demiştim. Tebessümle başını salladı... Tekbir getiriyordu. Sehpanın altındaki tabureye çıktı. Cellat, boynuna urganı geçirirken, Selçuk Cellat?a bir şeyler söyleyince Cellat, bir an durakladı. Selçuk, sürekli Kelime-i şahadet getiriyordu. Cellat, tabureye vurduğunda, Selçuk urganda asılı olarak bir sağa, bir sola sallanıp, kıbleye doğru boynu bükük bakar halde ruhunu teslim etti. Bir müddet asılı bekletildikten sonra, Savcı askerlerin de yardımıyla, Selçuk?un boynundan urganı çıkardı... Selçuk?u bir masaya yatırdılar. Gözleri bir başka aleme bakıyordu. Gözlerini kapatıp ona Yasin okudum... Daha sonra Halil?i getirdiler. Onun da boynuna yafta takılmıştı. Ona da,

Bizdik kan gölü sokaklarda kurşun yiyen!

Bitişini görsün onda... Şu köhnemiş çağ!...

Hala hüküm sürmede zulmün mimarları

Baş eğmediler, baş verdiler...

Namazını kılıp, yürüdü AHMED KERSE...

-Allah?a ve dine inanmıyoruz, deyip, telkinde bulunmamı kabul etmemişlerdi. Son arzuları sorulduğunda, kimi kahve, kimi sigara istemişti. Sehpaya giderken de slogan atmışlardı. Onlarda bizim insanlarımızdı. İnancı düşüncesi ne olursa olsun, cezayı hak etsin veya etmesin, gencecik insanların ölümünü seyretmek beni üzüyordu. Solcular, ahiret hayatına inanmıyorlardı ama inandıkları fikirler uğuruna hayatlarını feda ediyorlardı. Bu sebeple fikirlerini benimsemesem de, idealistliklerini taktir ediyordum. Onlar infaz edilirken

Hani... Zulümlere direnip devleşenler?...

Amiiin...

Şu kullanım hakkını Türk milletine feda eden yiğitmi...

Umutlar derlerdik amansız kavgalardan.

Y. Z. A.

Hani... Zindanlarda cellatların yüzüne

Allah mekanlarını cennet eylesin.

Kavuştun yaradana beklerken hücrende,

Yine bir akşam, sivil memurlar ellerinde telsizlerle evime gelip,

?Adalet!...? diyen seslerini duymaktayım...

Şimdi, acıların pençesinde şu ruhum

Bir azab yaşıyorum... kabuslardan büyük!..

-Biliyorum Hocam!, diyerek karşılık verdi ve tekbir getirerek sehpaya yürüdü. Urgan boynuna geçirilirken o da, Cellat?a bir şeyler söyledi. Cellat, aynı tavrı göstermişti. Kelime-i şahadet getirirken Cellat, tabureyi ayağının altından çekti. Halil de, Selçuk gibi boynu bükük kıbleye bakar halde, ruhunu teslim etti. Halil?in de boğazından urganı Savcı çıkardıktan sonra, masaya yatırdılar. Halil?in de gözleri açıktı; sevinçle uzaklara bakıyordu? Gözlerini kapatıp, ona da Yasin okudum.

Kinleri öğüttü?İkbal? denilen çarklar

Ah... Duymasa kulağım, görmese gözlerim

Az sonra görevlilerle infazın yapılacağı bahçeye çıktık. Bahçe projektörlerle aydınlatılmış, ortalık gündüz gibiydi. Sehpalar kurulmuş yağlı urgan parlıyordu. Ürpertici bir manzara vardı... Az sonra iki genç insanın dünyaları değişecekti. Bir an, kendimi onların yerine koydum... Altmışı geçmiş yaşımda, dünyadan alacağım fazla bir lezzet de kalmadığı halde, çok korkmuştum... Heyecandan elimin, ayağımın titrediğini hissediyordum. Böyle bir anda korkmadan, heyecanlanmadan normal olabilmek, kamil bir imana sahip olmayı gerektirirdi...