çocuk gülüşün dünden bir yara

kapansın yarası şu gecenin

Herkes kendine sürgün biraz... Adına ne çok şarkı, şiir yazılmış. Hem kırıyor, acıtıyor, hemde vazgeçilmiyor, mazoşistmiyiz acaba biz insanlar?

Eksilmesin acısı,

ayışığı dalgakıran

gidecek yeri yok kimsenin

yarada tuz aşktan kalan

Birazmı

varsın ağlasın dalda kiraz

herkes kendine sürgün biraz

aşk herkesi kırar biraz

aşk bize gurbet

kimim kimsemdi ah gözlerin

Şükret!

ayışığı tende bıçak

aşk bize sıla

giden sürgün kalan kaçak

ayrılıklar örtsün üstümü

günler gelir ve büyürüz elbet

eksilmesin acısı şükret