bu yazıyı daha önce okumuştum, çocuklarının ruh halinden anlamayan annelerde var malesef..

Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eğer, neden annesi kendisiyle böyle kızgın kızgın konuşuyordu.

-Anne biliyor musun bugün yuvada ne oldu?

Her şey erteleniyordu, telefon ve araba söz konusu olduğunda... Bir de eve misafir gelecek oldu mu kendisine hiç yer kalmıyordu.

''Bak deli tavşan'' diyerek parmaklarını oynattı. Yoldan geçen arabaların farları duvardaki tavşana yol açtı. Tavşan alabildiğine hür

çocuk işte, anne sütü gibi muhtaç sevgiye.

?Uykuya dalayım da, gül kokuları kusur kalsın. Yorgunluktan ölüyorum.

Gerçi, hangi canlı muhtaç değil ki..

Annesi öfkeyle söylenmeye başladı.

?Mum da yok! diye diye karıştırdı dolapları el yordamıyla.

sevmek lazım

Hani siz yoruluyorsunuz ya... Eeee... Ben de oynamaktan yoruluyorum. Ne yapayım bilmem?

İçeri girer girmez neşeyle bağırdı:

-Hayırdır? Bir yaramazlık mı var? Bak bir de seninle uğraşmayayım. Çok yorgunum zaten.

? İşin bitince beni sever misin anne? dedi.

Ağlamak iyidir.

çocuk işte

bardaktan boşanırcasına olmalı...

Sonra ışıklar geldi.

Çocuk sanki bir ipucu bekliyormuşçasına aralanan gözleriyle mırıldandı;

-'Nasıl yorulmuş yavrucak. Uykunun gül kokulu kolları sarsın seni..'

Işıklar söndü birden.

savaşçılarda bazen yorulur,

kanepeden aşağı sarktı.

?Anneciğim sen yorulma, diye...

?Anneciğim yorulduğun zaman gül kokulu uykulara dalarsın. Anneannem öyle söylüyor.

Deli tavsanın duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne. Anneannesi gibi iki ellerini birleştirip işaret parmaklarını yukarı kaldırarak

Kadın, sevilmek için randevu alan çocuğuna bakarak sabaha kadar ağladı...

Çok güzel ve doğru bir yazı

herşeyde böyleyiz günlük işlere o kadar kaptırıyoruz ki

günlük yaşamın getirdiği kaygılardan 15 dk bile sıyrılıp onunla aynı dilden anı paylaşmanız çocukla olan iletişiminize kalite getirir.

- Görmüyor musun? Telefonla konuşuyorum.

Etkilendim eline saglık

... Nerelere gitseydi? Annesi kapattı telefonu.

Yapılmaması gerekenleri biliyordu da büyükler, yapılması gerekenleri hiç bilmiyorlardı.

-Sana yardım edeyim mi? dedi, en sevimli halini takınarak. Annesi manalı manalı baktı:

Masanın üstündeki dosyalara baktı iğrenerek. Dindirilmez bir pişmanlık doldurdu içini.

Çocuk sırtüstü yatıp, anneannesinin köyünü düşündü. Gaz lambasının ışığında deli tavşan masalını anlatışını.

Bu kelimeden nefret ediyordu.'Yorgunum, yorgun olduğumdan, böyle yorgunken'...

Yorgunluk nasıl bir şeydi? Bazen elinde oyuncağıyla uykuya daldığında anneannesi oyuncağı yavaşça elinden alır :

dolaştı sağda solda. Otlarla kuşlarla konuştu. Sonra yorgun düştü. Duvardaki görüntü minik avuçların açılmasıyla kayboldu. Kolu yavaşça

ağlıyordu çocuk

?Yemekte konuşuruz çocuğum. Bankada işler yetişmedi. Baban gelene kadar bunları bitirmem lazım. Hadi sen oyna biraz.

Her yıl okunmalı.

Mutfaktan tencere sesleri geliyordu. Koşarak yanına gitti:

Herkesin sevdiği şey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu, babası arabayı seviyordu.

tavşan kafası yaptı.

Kadın çocuğun hiç konuşmadığını akıl etti. Birden kanepeye koştu. Küçücük dizlerini karnına doğru çekerek uykuya dalmıştı.

kocaman insanlar küçücük kalplerini, ufacık çocukların kocaman kalplerine sığdıramadılar...

diyerek alnına bir öpücük konduruverirdi.

seni sevebilmek adına bütün savaşım.

bunu yıllar yıllar önce ben okumuştum

evet gözyaşları ruhu dinlendirir yeniler akıp gider sanki hersey

Uyandırmaktan korka korka küçük alnına bir öpücük kondurdu.

ağlamak ruhu dinlendirirmiş

sel olup akmasın yinede

Zaten çocukla ne kadar vakit geçirdiğiniz değil, nasıl vakit geçirdiğinizdir önemli olan.

bana güç ver...

için için ağlamaktan iyidir