Bunda şaşılacak bir taraf yok. Milli Mücadele yıllarında, Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri?nin neredeyse tümünün kurucuları din öncüleriydi: Müftüler, müderrisler, vaizler, dersiamlar?

Halkımızın, dinin kaynağı olan Kur'an'ı ana dillerinde okumalarına "Arapça bilmeyen okuyamaz!" diyerek zalimce ve din dışı bir biçimde yasak koyanlar, bu yasakla yarattıkları boşluğu doldurmak için birkaç sektörlü bir?din ticareti alanı? oluşturmuşlardır. Bu alanın Allah ile aldatma ekip ve teşkilatları, bir yandan halkı?Din öğreteceğiz? diyerek akıl almaz biçimde soyarken öte yandan dinle devleti, İslam?la Cumhuriyeti birbirinin zıddıymış gibi propaganda ederek Türkiye düşmanları hesabına tahribat yapmaktadırlar.

Ama bunun yanında, İslam?ı emperyalizme, İngiliz işgaline, Yunan paryalarına ve onların içerdeki destekçisi Damat Ferit Hükumeti?ne hizmet için kullanan ve bu kullanımı halka kabul ettirmek için de Allah ile aldatma tezgahı kuran işbirlikçi alçaklar da vardı.

Türkiye bugün, yeni Damat Feritlerin gayretiyle ve BOP Projesi çerçevesinde Milli Mücadele?nin koşulları içine itilmiş bulunuyor. Din yine temel değer ve yine iki algılamanın konusu: Allah ile aldatan, emperyalist yamağı, işbirlikçi dincilerin algılaması ve antiemperyalist ruhu merkeze koyan tam bağımsızlık yanlısı Türkmen algılaması

Diyanet Teşkilatı, bu gidişi devlet eliyle besleyen bir kurum olmaktan çıkarılmalıdır

Ne yazık ki, bugünkü Diyanet Teşkilatı, İslam'ın gerçek yapısıyla, evrensel-hümanist değerlerle çelişen ve çatışan, geleneksel hurafeci din anlayışının hoşnutluğunu öne çıkaran idarei maslahatçı bir yapıdadır.

Diyanet, bir mezhebin kurumu olmaktan çıkarılmalıdır. Diyanet, Türkiye?de sadece Hanefilik'in değil, tüm Müslümanların Diyaneti haline getirilmelidir.

Cumhuriyeti kuran Müdafaa-i Hukuk iradesinin din meselesinde temel anlayışı ve hedefi, bir hıyanet kurumu olan irtica ile bir eğitimsizlik ve bilgisizlik ürünü olan hurafeyi birbirinden ayırmak ve bu ayrımın gereğini yapmaktır.

Yani Türkiye Cumhuriyeti, ?halkına dinini öğretemeyen bir din devleti? manzarası arz ediyor.

Diyanet Teşkilatı, hurafeye karşı bilgilendirici, bilinçlendirici, irticaya karşı ise uyarıcı ve mücadele edici bir yapıya ulaştırılmalıdır.

Ve ne garip kaderdir ki, hükumetin, padişahın ve satılmış basının bütün desteği bu işbirlikçi alçakların yanındaydı.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti bir yandan bu parayı ödüyor, bir yandan da Allah ile aldatan hıyanet odaklarının?dindışılık? ithamına maruz kalıyor.

Bütün bunlar olurken, Diyanet Teşkilatı?na devlet bütçesinden ödenen iki katrilyon ne işe yarıyor diye soran yok. Din devletlerinde bile din işlerine böyle bir para ödenmiyor.

Bu yapı acilen ıslah edilmelidir. Diyanet, bir meslek kuruluşu olmaktan çıkarılmalıdır. Bunun için de dinin bir meslek olmadığının açıkça söylenmesi ve dindarlığın bir meslek olmaktan çıkarılması gerekir. Din, tüm insanları kavrayan, kucaklayan bir tanrısal rahmet ve sevgi kurumudur.

Ve o aziz insanların ortak özellikleri İslam?ı, emperyalizme karşı en büyük iman ve kuvvet merkezi olarak öne çıkarmaktı.

Din eğitiminin temelini, tüm çağdaş dünyada olduğu gibi, Türkiye'de de, ana kaynak olan kitabı herkesin kendi dilinde okuması oluşturmalıdır. ?Din dersi? adıyla okutulacak metinler, öğrencinin yaşına ve bilgi düzeyine uygun olarak seçilmiş Kur'an ayetlerinin Türkçe mealleri olmalıdır. Bundan fazlasını ve ötesini, herkes kendi anlayış ve imkanlarına uygun olarak kendisi yürütmelidir.

Bu manzaranın yarattığı çelişki aşılmadan rahat yüzü görmemiz mümkün değildir.

Müslümanların Diyaneti, İslam'ın vahye dayalı gerçekleriyle uyuşmayan bir din anlayışını yaşatmanın kurumu olarak sürdürülemez.

Türkmen algılamasının başarılı olmasında Diyanet Teşkilatı?nın katkısı belirleyici olabilirdi ama ne yazık ki olamamıştır.