Gündüz ayrı, gece ayrı bir güzellik nakşoluyor dünyaya.

Bir an kulaklarımı tıkadım, gözlerimi yumdum. Boğuk bir uğultunun ve dipsiz karanlığın içinde ağacın bir anlamı yoktu.

İşte o an anladım meleksiz bir baharın olmayacağını.

Şemsiyenin kenarından süzülen bahar yağmurları öylesine aktı gitti.

Günlerin üzerine serpilen güneş capcanlı, dipdiri. Diriliğiyle varlıkları ağartıyor.

En yumuşak bakışıyla bakıyor kainat baharda. En saf tebessümünü ediyor. En ölçülü konuşmasını yapıyor. Ne bağırıp çağırıyor kışın gibi ne yaz gibi uyuşuk uyuşuk konuşuyor.

Damdaki kiremitlerin bile yüzü gülüyor.

Art arda tomurcuklar patlıyor, güneş patlamaları misali. Yeşil bir dona bürünüyor ağaçlar. Patlayan her tomurcuk, nefes alışı ağacın.

O soru aklıma düştüğünde her şey karardı, baharın tüm cümleleri dağıldı, kelimeleri birbirine karıştı.

Açılıp genişliyor günler. Sere serpe uzanıyor hayat varlıkların bağrında.

Ne mis gibi kokuların tadı kaldı, ne billur seslerin şen şakrak cıvıltısı.

Eğer bir ağacın şuuru yoksa, bir bahçede birbirine yaslanmış iki taş güzelliklerinin farkında değillerse, çağıl çağıl akan kar suları kendi mırıltılarını duymuyorlarsa, ne yarardı ki bu güzellik, bu düzen, bu intizam?

Fark edilmedikten sonra her şey bir beyhudeliğe dönüştü.

Bu acılı dünyanın yüzünde demet demet açılan çiçekler soldu birden.

Meleksiz baharın dibinden öksüz ve yetim bir hüzün yayıldı.

Her şey yerli yerinde, uyum içinde.

Şenlik yapıyor sığırcıklar. Güvercinler kanatlarını seriyor ışığın altına.

Karların eriyişi gibi eriyen donmuş düşlerimiz, meleksiz kaskatı kesildi yeniden.

Kusursuz bir öykü gibi, satır satır yazılıyor bahar. Her harf, her kelime, her cümle, her paragraf ölçülü, yerli yerinde. Kurguyla hikayenin muhteşem uyumu göze çarpıyor.

Bu sene fark ettim. Ansızın. Bir ağacın seyrine daldığım bir anda. Yaprakları kımıl kımıldı, neşeyle doluydu çehresi. İnsanı kendinden geçiriyordu manzara. Alıp sonsuzluğa taşıyordu.

Odanın duvarına öğlen güneşinin gölgesi vuruyor.

Toprak buğulanıyor, sıcağa hasret yüreği isteğine kavuşuyor.

Güneşin derinliklerinden çıkıp geliyor bahar. Ziya, ısı ve ışık yağıyor dünyanın üzerine.

Zifiri bir karanlığa gömüldü şuursuz, meleksiz dünya. Açılıp genişleyen günler bir anın içinde eriyip yoklara karıştı.

Coşku diye bir şey kalmadı. Ölmekten beter oldu bahar.

Varlıkların cıvıl cıvıl neşesinin içine dolduğu bir kase sanki bahar.

Şuuru olmayan bahar, bu kusursuz hikaye, gecenin ortasında yapayalnız bir taş gibi kalakaldı.

söz dinleyen çocuk :)

Akşamlar usul usul çöküyor varlıkların üzerine. Az bulunan bir cevher gibi uyuyor gecenin yarısında dünya.

Çalınmaz kapılar gibi sustu kaldı şuursuz bahar. Ayakta dikelmiş bir ceset gibi ya da.

Her zerresine serpilmiş şu huzuru, baharın kendisi de duymuyorsa, ne kıymeti vardı tüm bunların?

Yeni bir ay doğarken, gökyüzü yumuşarken kaskatı kesildi yeniden.

Dağların doruklarında kimsesiz çiçekler can çekişti.

İşte o an anladım meleksiz bir hayatın öksüz ve yetim bıraktığını hayatı.

Rüzgarın dağın eteklerinden getirdiği kar kokusu sustu kaldı.

Işıl ışıl bir dansın ortasında her şey.

Toz zerreleri kalkıyor artık odanın ortasında. Onlar da uyuşukluklarını atıyorlar üzerlerinden.

Ama eksik bir şey var.

Mustafa Ulusoy