Seni gördüler kalbim

sizin hayallerinizin uzak kaldığı şeyler hepyek..

İstanbul'da yeni bir gün gözlerini dünyaya açarken, sen hazansız baharlara açtın gözlerini.

Hiçbir köşesinde karanlık olmayan dünyalara dikmiştin gözlerini.

Okulların bilgisayarlarını, öğretmenlerin paralarını almak için silahlarını doğrultmuşlardı.

Açtığın okulda görev yapacak öğretmenlerle Tacikistan'a uçtuğunuzda, Düşenbe Hava alanı'nda sizi bir sürpriz ekliyordu.

Gözlerinde öteler tüllenmekteydi.

Gittiler hep gittiler

Şekerden ayak parmakların açılmıştı.

"Allahım! Ben bu çocuğun kısa pantolonla gezdiği günleri hatırlıyorum. Şimdi burada Tacik çocuklara ders anlatıyor. Allah'ım! Sen ne büyüksün" diyerek, bir taşın üstüne oturup, hıçkıra hıçkıra ağlamıştın.

Karşı kıyıda yeni

anlamadım ben?

Göz yaşları sel olmuştu.

Asıl içlerindedir

Onları beklediler

Her insan için sadece birkaç türküde yaşar.

"Ben asıl koşmazsam mahvolurum" diyordun.

Sevgiliden daha zor

Çete reisinin;

Vardılar Kurtuba?ya

Ne güzel atlar bunlar

Zaptedilmez bir deniz

Bu onların sana son bakışlarıydı.

Okulun açılışına ilk imzayı sen koymuş, ebedi beyaz Tanrı Dağları'nın beyazlığına nazlı bayrağımızı sen dikmişsin.

Geri dönüp onları

Yeri yırtar ayaklar

1997 yılı, Mart'ın on üçüydü...

Ne kadar da heyecanlanmıştın onları görünce.

Yetişemedim size

Artık, yaşlı bedenin ve yorgun kalbin kötü sinyaller veriyordu.

"Yaşın bir hayli ilerledi, şekerin kalbin tansiyonun var, kendini harab ediyorsun " diyenlere aldırmıyor;

"Beni dinleyin! Karışıklıktan dolayı herkes ülkenizi terk ederken, bu genç öğretmenler hayatlarını hiçe sayarak sizin çocuklarınızı eğitmek için geldiler ama siz onları soymaya çalışıyorsunuz, Allah'tan korkun!" diyerek kükredin.

Acı tatlı bir çok anılarının geçtiği yerdi orası.

Altaylarda, Tanrı Dağları'nda yankılanıyordu sesin. Asya'da gün dönmüş, artık mevsim tomurcuk çağındaydı.

Gerçi gönüller deme gelmiş, gök kapıları gıcırdamış, bozkırda bahar uç vermişti ama?

Tanrı Dağları arasında karlara gömülü Narin Kasabası'nda senin ayak izlerin vardı.

Toprak tükendi bir gün

Hastane odasında; ilk gördüğünde "işte aradığımı buldum" dediğin ve bir daha kendisinden hiç ayrılmadığın

Gözlerinden süzülen yaşlar beyaz sakallarını yıkıyordu.

Hatırlar mısın hani bir gün Tacikistan'da bir öğretmenin dersini dinlemek için bir sınıfa yönelmiştin.

İlk durak Batum'du.

Oğulların, kıramayacağın insanları araya koyarak seni ikna etmişlerdi.

Sen hep öndeydin.

tıpkı rüyalarda olduğu gibi diril gel

"Allahım! Bu çocuklar ne zaman öğretmen oldu. Allah'ım! Bu hiçbir sebzenin ve hiçbir meyvenin yetişmediği yerde dallar nasıl meyveye durdu?" diyerek, karların arasında katıla katıla ağlardın.

Anadolu'da ayak basmadığın yer bırakmadığında; atının yönünü Asya'ya çevirdin.

Sahabe atlar bunlar

beyaz atının üstünde bir sabah erken

Kayboldular uzakta

Bir zamanlar şevkle koştuğun tepelerin ardından ötelerin ağaran şafakları görünüyordu.

Sanki sevgili gibi

Menderesin, Demirel'in, Özal'ın sık sık uğradığı, misafirlerin birinin gelip diğerinin gittiği aile konağı ıssızlığa gömülmüştü.

Kendini biraz iyi hissettiğin bir gün baba ocağın Aydın Belevi'ne gitmiştin.

gözlerim kapalı ruhumda seniz süzerken

Öğretmen olmuş, şimdi Kırgız öğrencilere ders anlatıyordu. Yüreğinin dayanamayacağını düşünerek vazgeçtin sınıfa girmekten ve;

"Yere yatın, ellerinizi başınızın üzerine koyun, kıpırdayanı vururuz" sözleri yırttı gecenin karanlık perdesini.

Bir bahar rüzgarı gibi koşuyorlardı Asya'nın şevk dolu şafaklarına.

Güzel atlar buldular

Çoktan aşıp gittiler

Gülüşünde bin bahar çağlıyordu.

Teknik değişti diye

Bazen öğretmenlerden sesi güzel birisine "oğlum haydi şu bizim türkümüzü bir söyle de dinleyelim" derdin.

Alnından öperek yüzünü örttü ve, "Okul okul diye gitti, yeri doldurulamaz"diyerek ağladı.

Bu çocukluk ve gençlik yıllarının geçtiği yerlere son bakışındı.

Geceler boyu tek başına otururdun, gezinir dururdun koridorlarda.

Bir de aralarında Nijaryalı siyah Said öğretmen vardı ki, sadece onu görmek için bile o karlı dağlar aşılmağa değerdi.

O ayaklarla gitmediğin, atını sürmediğin yer yok gibiydi?

Tıpkı rüyalarda olduğu gibi diril gel

Gelişin, bir su şırıltısıydı Taciklerin susuz yüreğine.

Bozkıra bir yıldız düşmüş, bozkırda bir çiçek açmıştı.

Nerden çıktı bu deniz

Herkes "Türkler geldi! Türkler geldi!" diye yollara dökülmüştü.

Sadık eşinin ve ardından biricik kızının acıları ruhunu yontsa da sen, sahnede ölmeye sevdalı bir sanatçı gibiydin.

Ben burada kaldım böyle

Göğe fırlar başları

Önlerinde okyanus

Günlerce beklediler

Ayrılmak bu atlardan

Uğurlamak için, öğretmenler, öğrenciler toplanmışlardı.

"Ben okulumun planını çiziyorum" diyen asrın garibi sizi bekliyordu.

Gemilere aldılar

Yaktılar gemileri

Issız sıcak çölleri

Atlarsa bu kıyıda

İstanbul'a döndüğünde, yüreğin daha fazla dayanamadı.

Aman Allahım! Bir insan bu kadar mı sevimli bu kadar mı tatlı olur. Tek başına Tanrı Dağlarının başındaki karları eritmeye kararlı görünüyordu.

İlk okulun açılışına ne kadar da sevinmiştin.

Bense geride kaldım

Başlarında siyah örme şapkalar, ellerinde silahlarla bir çete karşıladı sizi.

Denize ulaştılar

Aştılar kızgın çölü

Bu türküyü her dinlediğinde ak sakallarına akardı yüreğinin yaşları.

Asya'da ölen kış, son tipilerini savurmaktaydı.

Hacı Kemal Erimez'e ithaf olunur...

Önden giden atlılar

Çektiler dizginleri

İşleri aceledir

Sarp kapısından geçerek soylu ve sevdalı bir seher vakti "Önden Giden Atlılar"la birlikte koşmuştun Asya'ya.

Çalışan işçilerle, zeytin ağaçlarıyla, ıssız konakla bir bir vedalaşmıştın.

Çok uzundur yolları

Artık yorgundun?

Bu Ata Yurt'a ilk bakıştı.

Yaşlı bir aslan gibiydin;

Said Öğretmeni görseydin, başı karlı-dumanlı, Tanrı Dağları'nın üzerine oturur;

Fethullah Gülen Hocaefendi örtüyü yüzünden hafifçe sıyırdığında; bir pınar perisi gibi parlıyordun.

Öğrencilerin sesini duymak için okulun misafirhanesinde kalırdın. Onlar seni duyuyorlar mıydı bilmiyorum?

Üç gün duramadılar

Artık yiğitler hep yollardaydı ve geceleri yıldızlarla söyleşiyorlardı yarınları.

anlamıycak ne var işte hocacılardan deli saçmaları

İnmediler atından

Kızgın bir çöl arkada

Artık "hayat rüyasının billuru çatlamıştı."

"Bu türkü; yıllar önce kaybettiğim eşimi, aylardır görmediğim hocamı ve dahası Peygamber Efendimizi hatırlatıyor bana" derdin.

Haydi söyle rüyalarda gördüğümü

Ayrılırken göz yaşlarını tutamadın.

Bazı geceler, katıla katıla, başını sağa sola sallayarak gönlünce ağlardın.

At sürdüler denize

Ülkelerinden ilk defa ayrılan tazecik öğretmenler, şimdi Kemal Ağabey'i öldürecekler diye korkudan titrerken, çete reisi silahını arkadaşına uzattı ve yüzündeki siyah bereyi sıyırdı.

Biliyorsun? O kış, bahar bestesiyle gelmişti.

Ağlıyordu?

Önden giden atlardan

"Bu çorak bozkırlar Babil Bahçeleri'ne dönmeli" diyerek koyuldun işe.

Dilin bembeyaz olmuş, moraran dudaklarınla;

Onlarla tek tek kucaklaştın ve helalleştin.

Aslanlar için Asya'da aksiyon anıydı.

Çaresiz kalıp birden

Haydi söyle uykusuz gecelerimi"

Çiçek çiğnemediler

Önden giden bu atlar

Karın beyaz soğuğu içimizi üşüttüğünde, diktiğin bayrağın kızıllığında ısındık ve Türk-Kırgız öğretmenlerle senin izlerini sürdük.

Yolların kavuştuğu yere gelindiğinde sen atını Korkut Ata'nın diyarına sürdün.

Sen kolay pes edecek bir adam değildin;

Sınıfın öğretmeni, daha dün Aydın'da elinden tuttuğun bir çocuktu.

Atlar duramadılar

Gülle karşılandılar

Sıladan ve sevgiliden uzak ıssız diyarlarda geçen günler dokunurdu yüreğine.

Kendileri dursa da

Asya'da ayak basmadığın yer kalmamıştı.

Bunca yol çiğnediler

İnsanın acıları böyledir.

Bıraktılar atları

Buğulanmış gözlerle

Yaptıkları gemide

Tacikistan'daki okulun odasında kıvranırken, göğsün, darlıkların ağında inip kalkıyordu.

"Oğlum koş bana doktor çağır ben ölüyorum" diye inlemiştin. On günlük yoğun bakımın ardından, tedavinin Türkiye'de sürmesi gerekiyordu.

Bizi ayıracaklar

Ayakların seni taşımıyordu.

Buradaki Tatar Mescidi yetmiş yıldan beri kapalıydı. Paslı kilidi açıldı ve yanık bir ses yükseldi yorgun minareden.

Bestesiz ve güftesiz bir türkü tutturmuştun bozkır akşamlarında.

"Artık ne hicranlı akşam, ne ağlayan hazan" kalbinin teline dokunuyordu.

Karşı karlı dağları

Sen, altın saçlı baharı göremeden döndün Asya'dan.

Dünyanın beklediği

Daha geçen hafta gittiğim, Kırgızistan'ın Çin'e komşu hudut boylarında, geçit vermeyen karlı-dumanlı dağlarda senin sesini duydum.

Hazar'ın, Amuderya'nın, Mavera'ün-nehir'in kıyılarında senin ayak izlerin vardı.

"Haydi gönlüm sen söyle

Işık süvarileri, hüzne doğan kır çiçekleri gibi doğmuşlardı bozkırın karanlığına.

Her sözün her davranışın ebedi bir yolculuğa çıkışını gösterirken, gözlerinde bir bahar çağlamaktaydı.

"Benim de anam Türk" diyerek, sarılmıştı boynuna.

O siyah Said Öğretmeni görmeni çok arzu ederdim.