Abdulhamit bu bekleyişler karşısında kılını bile kıpırdatmadı ve Plevne Gazisi Osman Paşaya yardım göndermedi. Sonumuz felaket oldu.

Öyle bir dönem yaşanıyordu ki, İstanbul?da, vatanın şu gününde dahi halen mevkii peşinde koşan, özellikle yaşça ileri paşalar, Osman Paşa?nın cüretkar talepleri üzerine görevden alınması talebiyle Seraskerliğe başvuruyorlardı. Fakat Bulgar ve Türk halklarına zulmetmekten çekinmeyen Rus ordularının sarsıcı başarıları, tahtta birinci yılını dolduran Sultan Abdülhamid Han?ı derinden yaralamaktaydı.

Nihayet Müşir Osman Paşa, yaz başında genç Sultan?a son bir telgraf çekti. Paşa, bu ölümcül hareketsizliğin yakında vatanın doğrudan yüreğine saplanmış bir hançer haline dönüşeceğini ve bunun ilk sorumlusunun devrini çoktan kapatmış salon generallerinin etkisinde kalan Zat-ı Şahaneleri?nin olacağını ikaz ediyordu.

1877-1878 savaşıyla birlikte, Osmanlılar'da YIKILIŞ DÖNEMİ başladı.

Adulhamit yardım göndermedi. Bir dirhem bile göndermedi. Gönderseydi Balkanlar böyle hazin biçimde kaybedilmez, Plevne faciası da olmazdı.

Allah mekanını cennet eylesin..

9 Aralık sabahı huruç harekatı başladı. Atıf Paşa?nın öncü kuvvetleri ilk hattı yardı ve peşindeki Osman Paşa, emrindeki birliklerle açılan gedik kapanmadan tüm gücüyle Rus avcı taburlarının üzerine çullandı. Beraberindeki sivillerle birlikte ilerlemeye çalışan en gerideki Ömer Paşa?nın grubu ise beklendiği gibi ağır kaldı ve kuşatma hattında açılan gediğin avantajını iyi kullanamadı. Gazi Osman Paşa çaresiz, yardım için geri dönmek zorundaydı. İşte o anlarda yakınına düşen bir top mermisinden savrulan şarapnel parçalarıyla sol bacağından yaralandı ve atından düşerek esir alındı.

Trakya'daki Türkler ve müslümanlar savunmasız kalınca İstanbul'a göçmek zorunda kaldılar. Büyük göç başladı. Balkanlarda bozgun vardı.

Padişahın kadirşinaslığı

Masabaşı rahatlığı

1876 yılında ilan edilen Kanun-i Esasi ile yetkilerinin bir kısmını parlamentoya devretmiş Abdülhamid Han?ın içinde bulunduğu durumu ise Osman Paşa?nın yeterince anlayabilmesi zordu elbette. Vatan toprakları Doğu?da ve Batı?da elden çıkar, buna karşın ordu aynı cephelerde kahramanlık destanları yazarken, onların vekilleri konumlarında bulunan mebuslar, Payitaht?ta kişisel çekişmelerin ve anlamsız kavgaların içindeydiler. Padişah, bu keşmekeşe son ana kadar müdahale etmek istemiyor, gelecekteki idare tarzı olduğuna inandığı anayasal sistemin başarısızlığa uğramaması için sabrediyordu.

Ruslar Kırklareli, Edirne ve Tekirdağ'ı işgal ettiler.. İstanbul bir konaklık, bir top atımlık mesafede kalmıştı.

Plevne savunması dünya tarihine geçmiştir.

tamam gazi osman paşa çok büyük bir komutandı ama çokta abartıldığı kadar büyük değil o plevnedeki savaşları askeri dehasıda çok silah fakıyla aldı sultan abdulaziz zamanında amerikan yapımı uzun mevzilli silahlahrdan bin tane alınıyor ve sultan abdülaziz bu silahları tophaneye verip alın bu silahların binide sizin olsun bozun kırın ne yapıyorsanız yapın ama aynısıdan istiyorum diyor evet uzun çalışmalardan sonra silahın aynısı üretiliyor söz gelimi bizdeki silah 400 m menzilliyken rus ordularının ki 200 m ydi bu yüzden kale savunmasıda yapan osmanlı ruslara çok ağır kayıplar verdiriyor ama sonuç olarak yeniliyor... illa biri övülecekse tiryaki hasan paşadan daha iyisi yoktur kanije kalesi kuşatmasının dünyada bir örneği yoktur dünya savaş tarihinde bu kadar fazla güç farkına rağmen kazanılmış başka bir zafer yok herhalde.. tamamen askeri dehayla ve siyasetle kazanılmış bir savaştır... araştırı biraz

Son yıllarda, ordu kademelerinde giderek yayılmakta olan disiplinsizlik seraskerlikteki umursamazlıkla da birleşince, Ruslar 24 Nisan 1877?de Balkan Dağları?nın oluşturduğu doğal sınırı aşmışlar ve Osmanlı topraklarına girmişlerdi. Direnişin uzun süremeyeceği açıkça ortadaydı. Müşir Osman Paşa, Balkan Kuvvetleri Komutanı Mehmet Ali Paşa ve Serasker Redif Paşa?ya defalarca başvursa da, hareketsiz beklemesi ve yalnızca bulunduğu bölgeyi müdafaa etmesi konusunda uyarılmıştı.

Bu muhteşem direnişi hayretle izleyen dünya basınının belli başlı temsilcilerinin muhabirleri bölgeye intikal etmişlerdi. Osman Paşa?yla bir röportaj yapabilmek için her yolu denediler fakat başarılı olamadılar. Mevsim yazdı. Havaların o yıl sıra dışı denecek kadar sıcak olması salgın hastalıkları tetiklemekte, erzak ve ilaç stokları gitgide daralan Osmanlı Ordusu?nu sıkıntıya sokmaktaydı.

Ruslar?ın, Temmuz ayının sonu ve Ağustos ayının ortası itibariyle ardı ardına gerçekleştirdikleri iki taarruz da başarısızlıkla sonuçlandı. 14 Ağustos?taki ikinci saldırının ardından oluşan bozgunda, Ruslar tüm ağırlıklarını ve yaralılarını dahi geride bırakarak savaş meydanından çekildiler.

19 Temmuz gecesi başlayan çatışmalar sabah saatleriyle hız kazandı. Aynı günlerde, İngiltere?nin dünya hakimiyeti planlarını kösteklemek için İrlanda direnişine büyük destek veren Abdülhamid Han?ın çabalarına karşılık olarak, İrlandalı kimi savaşçılar da Tuna boyunda silah kaçakçılığı yapmakta, Plevne müdafaasına destek vermeye çalışıyorlardı.

Osman Paşa; aylarca erzak ve cephane bekledi.

Osman Paşa, hain beklentilerin aksine, 1877 yılının Haziran ayı sonunda, Balkan ve Tuna Orduları Başkomutanlığı?na getirildi. Ayrıca derhal harekete geçmesi emri verilmişti. Bu durum, Paşa?nın asker ve kurmay kadrosu üzerinde büyük bir manevi güç meydana getirdi.

Osman Paşa, süratle hazırladığı bir harekat planı gereği derhal Plevne?ye ulaşmak istiyordu. Vidin Nehri?nin otuz kilometre güneyindeki bu önemli kavşak noktası konumundaki şehir düşerse, Sofya ve Edirne?ye ilerleyecek Rus ordularının yolu tamamen açılacaktı.

Buna rağmen Ekim ayının 7?sinde son bir gayretle, on bin seçme askerle kuşatma hatlarını zorlayarak şehre giriş yapan Padişah?ın özel yaveri Şevket Paşa tarafından, Osman Paşa?ya?Gazi?lik beratı ve özel yapım bir kılıç hediye edildi. Osmanlı?nın asker sayısı böylelikle kırk beş bin civarına ulaşmıştı.

Totleben, 24 Ekim?de şehrin etrafına iki yüz bini aşkın askerle üç sıralı bir kuşatma hattı kurdu. Ayrıca yardım gelebilecek tüm kritik yollar ele geçirildi ve şehir tamamen yardımsız bırakıldı.

93 Harbi?nin yaklaştığı o karanlık dönemde, Bulgaristan?ın kuzeybatı sınırındaki Balkan Kuvvetleri Güney Kolordusu?nun konuşlandığı Vidin şehri kilit bir mevkideydi. O günlerde kırk beş yaşında olan Garnizon Komutanı Müşir Osman Paşa, yakın dostları ve generalleri olan Ömer ve Tahir Paşalarla birlikte Bulgar hududu boyunca uygulanabilecek muhtemel savunma taktikleri üzerinde çalışmaktaydı.

Sultan Abdülhamid Han?ın özel girişimleri ile üç ay sonra serbest kaldı Osman Paşa. Abdülhamid Han, kendisini Yıldız Sarayı?nın merdivenlerinde karşılayarak, ?İki güzümün nuru hoş geldin, sen benim yüzümü bu dünyada nasıl ak ettiysen, Allah da senin yüzünü iki cihanda ak etsin? diye kucaklayarak nice iltifatlarda bulundu. Ancak Osman Paşa, geride kalan askerlerinin ve katledilen ahalinin üzüntüsünü ömrü boyunca yaşayacaktı.

Yaralı Osman Paşa, kendisi için hazırlanan küçük bir kulübede, teslim şartlarını görüşmek üzere ziyaretine gelen Korgeneral Ganetski?ye kılıcını teslim etti. Çar, özel doktor ve hemşirelerini Osman Paşa?nın tedavisi için gönderdi ve birkaç gün sonra genel karargahta kabul ettiği Paşa?ya büyük itibar göstererek kılıcını iade etti. Çar ve yakınlarından büyük ilgi ve saygı gören Osman Paşa, on beş gün sonra, bir süre esaret hayatı yaşayacağı Rusya?nın Kharkov şehrine doğru yola çıkarıldı. Savaşın ardından korkulan olmuş, Osmanlı asker mevcudunun on beş bin kadarı soğuk, açlık ve kötü muameleden kırılmıştı. Şehir yağmalanmış, hasta ve yaralılara da acınmamıştı. Sivil ahali, Rus askerlerinden ziyade Bulgar çeteciler tarafında katledilmişlerdi.

Vahdettin'den daha vatansever, daha vatanpervermiş.. Ruhu şad olsun..

Osman Paşa, İstanbul'daki saraylarda cariyeleriyle beslenen Sultan II. Abdulhamit'ten aylarca yardım bekledi..

Okay Tiryakioğlu

Ancak nihayet kış gelmişti. Yeterli erzakı ve kışlık donanımı bulunmayan askerin cansiperane mücadelesi de artık tükenme noktasındaydı. Yaralı, hasta ve esirlere erzak dağıtımı durdurulmak zorunda kalındı. Bu durum karşısında büyük bir huruç harekatı planladı Osman Paşa. Niyeti kuşatmayı yardıktan sonra süratle güneye inmek, Şıpka Geçidi civarında hala direnmekte olan Süleyman Paşa?nın ordusuyla bileşip Edirne?ye doğru çekilmek ve yeni bir savunma hattı kurmaktı.

Kısa süre sonra ordu, kırk bin civarındaki mevcuduyla birlikte silah bırakmıştı.

Çatalca'ya kadar geldiler.

Ateşkes ve savaşın sonu

Rus cephesinde durum

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

Osman Paşa siperleri yarım ay şeklinde ve birbirleriyle bağlantılı olacak durumda toprağın içine kazdırarak, şehrin kritik noktalarına muazzam savunma hatları kurmaya başladı. Bu müdafaa tekniği, top teknolojilerinde de değişime sebep olacaktı. Zira harbin başlamasıyla o günkü topların düz atımlı namlularının, çukurdaki hedefleri vurabilmekte yetersiz kaldığı anlaşıldı.

Osman Paşa?nın harp tarihini şaşırtacak başarıları bununla sınırlı kalmadı elbette. O güne kadar daima bir barikat ya da doğal siperlerin gerisinden sürdürülen cephe savaşları Osman Paşa?nın dahiyane taktikleriyle tarihe karıştı.

Abdulhamit Plevne'ye yardım gönderseydi, bu felaketler asla olmazdı.

Plevne mevzisi

Ancak müslüman ahali de Paşa ile birlikte gelmek istemekteydi. Paşa?nın korktuğu başına gelmiş, sivillerin sorumluluğunu da harekat boyunca üstlenmek zorunda kalmıştı. Yine de yola çıkamayacak durumda hasta ve yaşlı olanların evlerinin kapılarına, Rusça ve Bulgarca olarak, o evin sakinlerinin zararsız ve yardıma muhtaç olduklarına ilişkin kağıtlar astırdı Osman Paşa. Bölge kiliselerinin ve manastırlarının yetkililerinden de düşkün durumda olanlara yardım edileceği hususunda güvence aldı. 8 Aralık sabahı, şehrin piskoposu önderliğinde karargaha gelen kilise heyeti, paşanın geride kalanları düşünmemesini, bunun bir namus meselesi olduğunu tebliğ eden bir ahitname sundular.

Ama Osman Paşa'nın savunduğu kale milletin kalesiydi. Millet Osman Paşa gibi cennet mekan kişileri kalbinin en güzel yerinde sevgi, saygı ve muhabbetle anacaktır..

Biyela?daki karargahını Plevne sırtlarına kadar yaklaştırmış ve muhteşem direnişi içten içe büyüyen bir hayret ve saygıyla yerinden izleyen Çar II. Aleksandır da buhranlı bir ruh halindeydi. Ruslar 12 Eylül?deki üçüncü genel taarruzun ardından şehri ele geçiremeyeceklerini kesin olarak anlamışlardı. Son çare olarak kuşatma savaşlarında büyük tecrübesi olan ünlü Generalleri Totleben?i, Plevne?ye çağırdılar.

Şehrin düşeceğinden emin olan Ruslar, kasım ayının ortalarına doğru barış teklifi için elçi gönderdiler. Osman Paşa, savunmanın uzun süre devam ettirilebileceği izlenimini verebilmek için Rus elçilerinin geçecekleri yol boyundaki evleri boyattı ve kendi tayınlarından yemekler pişirtti. İçlerine çer çöp doldurttuğu çuvalları erzak kilerlerine, kışlık kömür stoklarını kırdırarak barut fıçılarına bastırttı. Gelen heyete tüm bunları gururla göstererek nezaketle bu işten vazgeçmelerini salık verdi.

Devlet içinde siyasi çekişmelerle mevki edinmeye çalışan bürokrat ve askerlerin aksine Osman Paşa, hudut boylarında kalan halkı kurtarıp düşmanın ilerlemesini engellemek için savaşmayı tercih etti. Başaramadı. Ama o günlerden bugüne adı hayırla yad edilen birkaç kişiden biri oldu.

Çünkü Vahddetinin babasının malıydı Osmanlı. Harcanabilirdi. Ne de olsa mirastı..

Yarma harekatı

Yapılan güzergah hesaplarına göre Vidin-Plevne arasındaki gizli dağ yollarının uzunluğu iki yüz kilometreyi bulmaktaydı. Cebri yürüyüşle ilerlemek bile en aşağı on günü bulacaktı, ancak elden gelen yapılmalıydı. 10 Temmuz 1877 gecesi yola çıkıldı. Tüm olumsuzluklara rağmen, Çar II. Aleksandır?ın kardeşi Grandük Nikola komutasındaki Rus Orduları?ndan önce, 19 Temmuz akşamının ilk saatlerinde Plevne?ye girilerek, dünya harp tarihine rekor olarak kaydedilecek bir sürede şehre varıldı.