Kahramanlığının karşılığında sınıfsal olarak toplumun en üstüne çıkmayı hak etmiştir. Eşitlik, özgürlük, demokrasi filan destanlarda tutmaz! Kahraman, halkından, silah arkadaşlarından, yandaşlarından bir basamak üsttedir. Tebaasının karnını doyurur, onlar için savaşır, karşılığında minnettarlık ve sadakat bekler.

Gelelim epik kahramanların özelliklerine. Belki Başbakan?la ortak yanlarını bulursunuz:

topraklarda yaşayan insanlar kul

aynı zamanda hain, çapkın, zampara, katil..

sadece diktatör de değil,

ama padişahlara göre ülke babasının malı

Başbakan, önceleri hayat hikayesi ve kişilik özellikleri yüzünden kendiliğinden oluşan destansı kahraman imajını belki bilinçli olarak devam ettiriyor. Son zamanlardaki siyasi sorunları birer meydan savaşı gibi sunması, her eleştiriyi düşmanlık ve/veya hainlik başlığında değerlendirmesi, ?destan? türüne hakim olduğunu ve halkı iyi tanıdığını gösteriyor. Başına ne gelirse gelsin, bir modern çağ lideri değil, epik kahraman gibi tavır alıp, öyle tepkiler vererek, hikayeyi o janra göre anlatarak, bir kesimin gözündeki popülaritesini yitirmeden, hatta fanatizmi güçlendirerek yoluna devam ediyor.

Ak Parti?nin zor zamanlar geçirmesine rağmen çok dramatik bir oy kaybı olacak gibi de görünmüyor. Partiyi destekleyen milyonlar azalsa da, daha kompakt bir kitle haline gelmiş olabilirler.

Bilimle sanatla uğraşmaz. Pasteur, Aristo, Aynştayn, Şekspir, Graham Bell, insanlığın kaderini değiştirmiş ama bir destansı kahraman olamamışlardır be! Hayatlarını film yapsan total Türk seyircisi hiç ilgilenmez.

Destan kahramanı sık sık Tanrı?dan bahseder. Zaferlerini onun vereceği güçle kazanacağını ifade eder. Bazı hikayelerde, liderlik görevini Tanrı?dan aldığını bile ima eder.

Başına buyruk, burnunun dikine giden biridir. Lafını sakınmaz, maçodur. ?Bre gafiil? der, ?I am a Spartaaaaan?, ?One Minute? der, sesini yükseltir, yürüdü mü yer titrer!

Sık sık söylediği, fanatiklerinin özdeşleşip tekrarlayabileceği, iri aforizmaları vardır. Bunlar rasyonel tavsiyeler veya felsefi derinliği olan sözler değildir. ?Düşünüyorum o halde varım? demez o. Mahalle delikanlısının peşinden gidebileceği, daha basit, duygusal cümleler eder. ?Sonunu düşünen kahraman olamaz!?, ?Ebediyen İskoçya!?, ?Biz kefenimizle geldik!? gibi... Beyninden çok kalbiyle konuşur. Sürekli, aynı şeyleri, tekrar tekrar söyler ki, büyük kalabalıklar kolay anlayıp, peşinden gelebilsin.

padişahlar keşke diktatör olsa

Entelektüel dramaların, durum komedilerinin müşterisi olmayan, orta ve alt eğitim grubuna ait seyirci kitleleri, epik erkek kahraman seyretmeyi çok severler. Biz senaristlerin deyişiyle?savaşçı arketip? zafer, aforizma ve duygu yüklü hikayeleriyle büyük gişe yapar.

adaletli davranırsa padişah, adaletin ölçüsünü kaçırırsa diktatördür...

Bu sebepten, ona karşı olanlar, eleştirenler, asla muhalif fikirler veya yanlışları gören gözler olamazlar. Olsa olsa ya hain ya düşman ya da düşman tarafından kullanılan maşalardır! Hikayeyi böyle kurar ve anlatırsanız, kahraman zarar görmez! Sadece yeni bir meydan savaşına başlamış olur!

despot, katil, zulüm ve hırsız.

Padişahlarımız dikdatör müydü?

Destan kahramanı, halkın içinden ve fakirlikten gelir. Mağdurdur! Bir süre zulüm ve haksızlığa uğramıştır. Ve hikayede, bu sebeple, kahramanın en sert şekilde intikam alma hakkı olduğu varsayılır!

Anlaşmazlık olduğunda, anlayıp dinleme, uzlaşma yoluna gitmez, direkt kılıcını çekip savaşa girer! Kalabalık alkışlar.

İntikam alma hakkı

Fanatizmi güçlendiriyor

Ölümden korkmaz. ?Kefeni hep hazırdır?!

Bir padişah bir diktatörden farkı varmı sizcede..?

de mi roti?

Beyazperdeden Mel Gibson?ın?Cesur Yürek?i gibi, ?300 Ispartalı?, ?Gladyatör?, ?Herkül?, ?Son Mohikan? gibi yabancı, ekrandansa?Deli Yürek?, ?Polat Alemdar?, bir ölçüde?Karadayı?, bazı özellikleriyle?Muhteşem Süleyman? karakteri gibi yerli örnekler sayabilirim. Reyting panellerinde D ve E grubunun gittikçe arttırıldığı bu günlerde, ülkenin en yüksek reytingli dizilerinin , üç destansı erkek kahraman üzerine kurulu olması sürpriz değil!

Padişah'ın bir adım ötesi diktatördür,

Bunu Ak Parti?nin, ismindeki?Adalet ve Kalkınma?nın?Kalkınma? ayağını, bir ölçüde başarmış olmasıyla açıklamak mümkün değil. Zira?karizmatik? bir başbakan ve ona sadakat besleyen milyonlar var. Bir süredir bu kayıtsız şartsız bağlılığın, fanatizme varan sevginin sebebini anlamaya çalışıyorum. Senarist olarak, Başbakan?ın kişiliği, hikayesi ve özellikle son bir yıldır, olaylar karşısındaki tavır, söylem ve tepkileri bana bir şeyler hatırlatıyordu. Sonunda sinema eğitimimin yardımıyla, kitleleri sürükleyen sihri buldum: Tayyip Erdoğan, klasik bir destan kahramanı.

Eleştiriyi, hatayı kabullenme, fikir alma, destansı kahramanın kitabında yazmaz. O hep haklıdır. Seyircisi, zaten hataları olan kahraman, çok boyutlu karakter istemez. Hikayede iyi kötü hemen belli olsun, kusursuz kahramanımız kendine karşı olan kötüleri gebertsin, zafer kazansın, rahat rahat seyredelim ister.

Son aylarda Ak Parti?nin çok dramatik oy kayıpları yaşamamasının bence bir nedeni, Başbakan?ın?destansı kahraman? imajı! Erdoğan, önce hikayesi ve kişilik özellikleriyle ekran ve perdedeki kahramanlara benzer bir resimle hayatımıza girdi. Şimdiyse bu imajını, olan bitenler karşısındaki tepkileriyle belki de bilinçli olarak devam ettiriyor