'göklerin merhamet dolu olduğuna inanıyorum? bizse nefsimizin beton çatısını tepemize dikmiş, yaşamayı öldürüyoruz! merhamet? alem bu temel üzerinde! '

-İnsan da böyledir?Bazen yanı başındaki hazineyi göremez değil mi?. İyi bakmak gerek.. Görmek gerek.. Görüp de istifade etmek gerek..

Reis Bey..

-Bir hayvan gördüm az önce.. Kuş mu desem, kelebek mi?.. Acayip bir mahluk. Çiçekten çiçeğe, duvardan duvara konuyor, içecek su, yiyecek kırıntı arıyordu. Su da, yiyecek de yanı başındaydı ama göremiyordu mübarek!?

Gece neyse de güpegündüz göğsü sıkışıyor, içinde kaynayan volkan, yana yakıla patlamak istiyordu. O saatlerde sudan bahanelerle kaçardı kuytu köşelere. Kentin en gözde türbesine yol uğrattı ikindi vakti. Servili mezarlıkta huzur buluyordu. Birkaç ziyaretten sonra tam ayrılmak üzereyken cami avlusunda zamanla alay eden çınarlar altında gördü O?nu. Büyük sürprizdi karşılaşmaları. Mütevazı, nur yüzlü ihtiyarın elini öpmek istedi. Hafifçe kucakladı ihtiyar, el öptürmedi. Daha önce Onu bir başka şehirde görmüş ama içine sürüklendiği gerginlik nedeniyle istifade edememişti. Böylesi öze ermiş kimseler sessizce dinlenmeliydi. Soru sormak bile kayıp olabilirdi o an. Hal-hatırdan sonra ihtiyar sakin bir tonda başladı anlatmaya:

Eyvallah, dedi..

-Medineye varamadım/Gül kokusun alamadım/Ben Rasüle doyamadım/Yaralıyım yaralıyım/Hacerul Esvedin taşı/Akıttı gözümden yaşı/Bulunmaz Rasülün eşi/ Yaralıyım yaralıyım.

alıntı

-Ağlar Yakup ağlar Yusuf?um deyuuuu...

Burnunun dibindeki nimeti fark edemeyen kelebek Allah?ı sevmek Sevildiğini bilmek Ve yine gözyaşı. Dakikalara hikmetler sığmıştı. Dini yayınlar satılan çarşıları seri adımlarla geçti. Kasetlerden ilahiler taşıyordu:

ağlıyabilseydiniz anlardınız; anlayabilseydiniz ağlardınız... aaaf af

Beyni zonkluyor, başında ateşler yanıyordu. Ayak üstü ne ağır bir noktaya gelmişti sohbet!. Sesi titreyerek sordu:?Nasıl anlarım Allah?ın beni sevdiğini? Sormasa mıydı yoksa!.. Ya ağır bir görev yüklerse şimdi, ya yeni bir sınava kapı aralarsa nice olurdu hali? Soru ile başına iş alabilirdi, ama sormuştu bir kere. İhtiyar iki parmağını gözlerine götürüp yere doğru yavaş yavaş indiriyordu. Bir iki defa tekrarladı bu hareketi.

Yağmur çiseliyor, melekler belirlenmiş noktalara taneler bırakıyordu. Meşhur ilahiyi mırıldanarak bindi dolmuşa:

İstiyordu ki dede daha çok anlatsın. Bir yandan da sorumluluğu vardı, göreve dönmeliydi. Destur istemek bile ayıptı şimdi. Ama nasıl söylesindi? İyisi mi susmak, beklemekti. Gönül ehli bilirdi insanın içini. Akşam ezanı yaklaşırken dede camiye yöneldi:

Olduğu yerde öylece kalakalmış, yolu yine gözyaşına çıkmıştı. Vakit mesai sonlarına doğru ilerliyordu.

-Anladın mı?.. Gözlerin yaş döküyorsa bil ki seviyor!.. Çorak toprak yağmura susar değil mi?Toprak kuraklıktan çatlar, inler, kurur. Bulut yağmur bırakırsa, yer sevildiğini anlar! Kendinden semaya yönelince akar göz yaşı... İşte o semanın, meleklerin ikramı sana!.. Göz yaşı senden akar sanırsın, semadan akar, melekler akıtır onu... Yaşlı nineler torunlarına öğretir ya;her yağmur tanesini bir melek indirir hani! Göz yaşını da melek indirir!..

-Dön artık... Daralırsan buraya akşamda, yatsıda uğra... Buralarda olurum ben. Allah?ı sev, O?nun da seni sevdiğini sinende hisset oldu mu?..

-Allah?ı seviyor musun?.. Duada için titriyor, namazda seccadeden yıldızlara seyahat edebiliyorsan Allah?ı seviyorsun demektir. Ama yetmez senin Allah?ı sevmen!.. Bakalım Allah seni seviyor mu?..

Büyükler böyle mecazlarla konuşurdu. Kuş yada kelebekte kim bilir neler saklıydı.