insan etrafında eşi, dostu, ailesi olunca kendinin yalnız olmadığını sanıyor...

doğru söylüyosun arkadaşım..

Elimde hiç bir amelim yok.. Varsa bile sağlam değil.. Ölümden, kabir azabından, mahşer aleminden, sırat köprüsünden en önemliside Rabbimin cemalini görememekten çok korkuyorum.. Bu korkum dünyaya çok bağlanmamdan mı.. Nasıl çıkarım Allahım huzuruna.. Avuçlarımda ne getiririm sana.. Çok korkuyorum Allahım Çok..

bazen gece karanlığında, sessizlikte aklıma geliyor

halbuki hepimiz dahil tüm insanlar yalnız...

bende çok korkuyorum ansızın ölmekten...

insan çok yalnız aslında, onun rabbinden başka kimsesi yok..

Birbirimizle bildiklerimizi lütfen paylaşalım arkadaşlar. Hayırhah olalım.. Bu korku geçmek bilmiyor..

şimdi ölsem günahlarımla nasıl hesap veririm diye korkuyorum..

ama aynı zamanda insan gafil işte, son nefesi gelmeden anlamayacak

ama gafiliz işte hepimiz.. sanırım son nefeste bunu iliklerimize kadar hissedicez..

ve bunu yüce rab belkide kendini bulalım, ona sığınalım diye böyle taktir etti...

Aynen öyle yalnızız.. Yalnız doğup yalnız ölüyoruz aslında. Anne, bab, eş, sevgili, kardeş hepsi sadece nesnelerden ibaret.. Kalabalıklar içinde yalnız kalır mı insan.. Kalbim böylesine işte.. Dünyalık ne kadar gözyaşı dökmüşüm meğer.. Şunların bir damlasını keşke Rabbimin aşkıyla dökebilseydim..

bunu ne yazık ki...

ve rabbim diyorum beni günahkar halimle alma bu dünyadan..