annenin adına cok sevindim raporlu

Ayine Hanım aynen dedğiniz gibi yaptım zaten bende... Onu yaşama döndürdüm... O da beni yaşama döndürdü..:)

bir buket?Şöyle en güzellerinden... Gül mü almalıydım..:))Yok saçma

çiçeği yenıden yaşama döndür atma çöpe su ver topragını değişitr serın yere koy ne bılıyım ama atma kurumasın

beni yaşama bağlayan annemin

böyle diyordu...

demek küçümencik bir çiçek :)

İnsanın hayata tutunabilmesi için muhakkak bir sebebi olmalıdır. Onu

gelmez... Neyse bunları düşündüm. Getirdim çiçeği, işyerimdeki masamın

olan bir saksı buldum sonra. Fiyatı iyiydi. Ucuz sayılırdı:)))Küçük

geri dönebilmeliydim. Ve o an aklıma bir çiçek almak geldi. Güzel bir

gayet güzel işte uzun ömürlü olursun :)

benzemiyordu. Acilen bir çözüm bulmam gerekiyordu bu işe. Ama ne

geliyordu. O benim son ümidimdi. O son ümidim de yokolmuştu

bende kendi çiçeğimi kendim alırdım. Neden olmasın?:)))

öle yaşıyoz robot gibi.

Bu moral bozukluğuna aynı zaman da kızgınlıkla da birleşti bende. Çok

gözlerindeki hüzünler

ben onun için tutundum hayata...

yapmalıydım bilmiyordum. Bir şey, bir şey olmalıydı... Öyle bir şey

olur... Pahalı da olmamalıydı.. Çünkü o zaman iyice depresyona

sonrada beni besiye koydu duba gibi oldum:))9

girerdim..:)))) Küçük sevimli, bol çiçekli olmalıydı... Pempe çiçekli

da... Ne fark eder ki artık... Hiç bir sebebiniz kalmamıştır yaşamak

nergis bugune kadr bana da hiç çiçek alan olmalı :( öğrencilerim hariç tabi..

yanına yerleştirdim özenle. Pembe pembe çiçekleri göz alıyordu. Etrafa

ne bir çift göz ne bir çift söz hatta bir kedim bile yok:)

görülebilen bir türdü ama olsun sevmiştim onu.

çiçekler bende nefret uyandırdıyordu... Onu atacaktım... Atacaktım ve

bozuluyordu. Çünkü ona baktıkça kendimi görüyordum onda. O da benim

sevmelisin bu dünyaya tutunabilmek için. Bu ister bir insan, ister

gibi morali bozuk, hayattan kopmuş, ümitsiz vakaydı... Kurumuş sapsarı

Çiçeği çöpe atmayı düşündüm... Çünkü ona baktıkça sinirim

üzgündüm o gün. Çünkü herşeyi anlamıştım o gün. Senden ayrılmam

şimdi. Artık yapılabilecek bir şey kalmamıştı...

kurumuş. Bütün çiçekleri sararmış, dökülmüş...:(((((Susuzluktan

resmen pozitif enerji saçıyordu. Her gören aaaaa ne güzel çiçek bu

gerektiğini, herşeyin bir yalan olduğunu, boşuna çabaladığımı her şeyi

Tarifsiz bir acı ve üzüntü içindeydim. Ne konuşmak, ne gülmek içimden

Çiçeğim iş yerindeydi. O yüzden bir hafta sonu dönüşü birde baktım

üzüntüm. Biraz olsun ferahlamıştım. O pespembe çiçekler bana umut

ki beni tekrar yaşama bağlayabilmeliydi. Tekrar o neşeli günlerime

olmalıydı?Baktım baktım, aradım... Acaba kesme çiçek mi almalıydım

hayata bağlayan bir çift gözde olur bir çift sözde.

mahvolmuş kısacası. O kadar kötü oldum ki... O çiçeği kendimle

ömrün yetecek mi onu büyütmeye :)

çalışan insanlar gibi. Ve sorunları çözmedikçe onlardan kurtulmaya

diyordu. Yaşamana bak. Öyle bir yere takılıp kalma, üzül üzül nereye

çiçeklerım hep soluyodu mesela bu hafta bı ödül olark vitamın aldım onlara onlarda ölüp yalnız kalmayım dıye:)

veriyordu yaşamak için. Hayatta daha ne güzellikler var

ağaçlarını andıran çiçekler bana göre değildi. Evet sırdan her yerde

olması da iyi... Öyle kocaman, bol yer kaplayan, tropikal orman

dudaklarındakiki büzülmelerdi

bende artık kendi kendime hediye alıyorum..

özdeşleştirmiştim ben. Yani osolunca sanki bende solacakmışım gibi

bitkileri, ağaçları sevmelisiniz. Sevgisiz kalmış bir insandan hayır

arkadaş, ister sevgili olsun. Bunlar yoksa en azından

çiçek almalıydım. Bu güne kadar kimse bana çiçek almamıştı. Olsun

canı yanıyordu benden çok belki

Evet hemen gidip çiçekçilerde dolaşmaya başladım. Nasıl bir şey

ama herşeyi anlamıştım.

kadar diyordu...

İlk günler gerçekten faydasını gördüm. Biraz olsun hafiflemişti

kurtulacaktım. Tıpkı sorunlarını çözmeye çalışmayıp, onları saklamaya

yaşama bağlayan bir bağı olmalıdır. O bağlar tükendiği zaman artık

sizi tutacak hiç bir şey kalmaz geride. Yaşasanız da olur yaşamasanız

saol ipekli kurdela

Evet o çiçeği sevmiştim. Onu sevmeye ihtiyacım vardı. Bir varlığı

bağımın kalmadığını düşündüm. Evet artık yaşamaya gerek yoktu. Çok

evt kurdela hatta biyolojik yaşımı ölçtürsem son iki yl kesın genclesmişimdir:)

hiçbir şey gelmiyordu. Canım sıkkındı gerçekten ve düzeleceğe de hiç

için. İşte bazen o bağlar kopuverir yaşamla sizin aranızdaki.

kaktüs alıcm kendime. bi ümit!!

imkan olmadığını bilmeyenler gibi.

radyasyona da ii gelıyomus hem..

zavallı çiçek ben alırsam iki güne kurur kesin herşeyi iyiniyetimle öldürmeye alışkınım

İşte o gün senden ayrılmaya karar verdiğimde yaşamla artık hiçbir

sinirlenmiştim. Çok çookkkkkkkkkkkkkkkkkk!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!