Kimi, niye bağışlayacağını Allah bilir. Ancak, kendimizi bağışlanmaz bilmek de haddimize düşmüş değil.

Öyleyse kaldır başını ve Rabbinin mağfiretiyle yürümeye başla.

?günah işlememek en güzeli olacaktı?

Biliyorsun: ?Olanda hayır vardır.? Mademki oldu günahın; günahının oluşunda?hayır? ara? Günahın en karlısı tövbe ve istiğfar üretenidir. Günahından ümitsizlik çıkarırsan, yeni günahlar için yol açılır ki, işte o zaman başlar zararın. Asıl?günahkar? günahını derin bir pişmanlığa dönüştürüp kula yakışır mahcubiyet ve mahviyet çıkarandır. Günah, kar olur o zaman.

günah kar ı mı olurmuş :))

Ekonomiden hiç anlamıyorsunuz anlaşılan:))

Senai Demirci

İnsanın kendine günahı yakıştıramaması, kibrinden kaynaklanır. Elbette ki ben de sen de onlar da hataya düşebiliriz. Rabbimiz bizden hatasızlık bekliyor değil. Asıl beklediği, hatamızı hata bilmek, hata edebilir olduğumuzu kabullenmektir. Böylesi daha bir?kulca?dır.

Hiçbirimize yabancı değil ki bu cümleler. İçimizin yangını. Pişmanlık nehrimizin yatağı. Sanırız ki hep günahsız kalacağız. Umarız ki hiç hatasız tamam eyleyeceğiz ömrü. Böyle olursa Rabbimize karşı bir iddiamız olacaktır: ?Bak, ben günahsızım işte? ?Hiç hata etmedim ki? Bu iddianın içinde Allah?a muhtaç olmama arayışı saklıdır. O?nun affına, merhametine ihtiyaç duymama tavrı

Kendimizi günah işlemeyecek biri görmemiz, başlı başına bir günahtır oysa.

Günah işlemek en güzeli ama madem günah işledik bunda bir hayır arama lazım. Günahın ardından gelen pişmanlık, mahcubiyet kul olduğumuzu hatırlatır. Tövbe istiğfarla O?na yönelmemizi sağlar. Ve bu da günahın kar?ı olur.:)

her ah kar olur. helede gözden yaş akıyorsa.

Çok sık düştüğümüz hatadır: Sınanmadığımız günahlar konusunda kendimize güveniriz. ?Ben kim, öyle işler kim!? ?Ben o günahı işleyecek adam mıyım, hıh!?lar eksik olmaz içimizden. O kadar çok eminizdir ki düşmeyeceğimizden; düşenleri kınarız. Alay ederiz. Aşağılarız, dışlarız. Boş durmaz, derhal ona buna gammazlarız. Ayıplarız. Ama farkında değilizdir ki, başkasını ayıplamanın ardında şu varsayım saklıdır: ?Ben o hataya düşmem!? Gıybetini ettiğimiz her kişi için şu cümleyi söyleriz zımnen: ?Ben ondan üstünüm!?

Kış görmeyen ağaçların baharda dik duruşu sınanmamış bir duruştur. Güze erişmemiş dalların yapraklı oluşu?şimdilik?tir. Şimdilik.

Allah?ın merhameti sonsuzdur;yeter ki tövbemizde samimi olalım. Önümüzdeki Berat Kandili buna vesile olur inşallah..

Kim bilir o ummadığın günaha kaymasaydın, nasıl da gururlanacaktın. ?Ben öyle şeyler yapmam!? edası bir büyük günah olarak yutacaktı seni.

Kimi, niye bağışlayacağını Allah bilir. Ancak, kendimizi bağışlanmaz bilmek de haddimize düşmüş değil. Allah affetmez demek, Allah?ın rahmetine sınır getirmek demeye gelir. Nasıl başkalarını O?na affettirme yetkimiz yoksa O?nu bizi affedemez saymak da, kendimizi O?nun tarafından affedilmez bilmek de haddimiz değil.

Editörden düzeltmesini rica ediyorum

Affedilecek miyiz gerçekten? Affedildiğimiz haberini kimden alacağız? Benden mi? Şeyhimizden mi? Abimizden ablamızdan mı? Elbette ki kimse kimsenin günah çıkartıcısı olamaz. Hiçbir kul için böyle bir makam yok.

SIK SIK şu tür mektuplar alırım. ?Ben bittim, mahvoldum. Bir günaha bulaştım.? Başkasından gelmesine de gerek yok aslında. İçimin içinden de gelir o mektup: ?Hiç ummazdım kendimden. Oysa beni herkes güzel bir insan sanıyor. Ah, ben nasıl ettim!? Sonra sözler daha bir kanlanır. Ha kendi yüreğimden gelmiş, ha adını bile bilmediğim bir kardeşimden. O kadar tanıdık ve o kadar ortaktır ki: ?Rabbimin yüzüne nasıl bakacağım bundan böyle. Yüzüm yok namaz kılmaya, oruç tutmaya? Beni Allah affeder mi ki?

Günaha düştüğün için ve günahından o eşsiz mahcubiyeti ve gözyaşını çıkardığın için, sen Rabbinin daha onurlu ve şerefli bir kulusun.

Günah işlediğimizde bağışlanmayı bekleyen bir aciz oluveririz. Kolumuz kanadımız kırılır. Çareyi Allah?tan bekleriz. Bizde bir şey yoktur. Bağışlanacak mıyız, bağışlanmayacak mıyız? Nefsimiz Rabbimizin merhametine rehindir artık.

Seni bağışlayacak olan ben değilim elbette? Allah?ın bağışlayıp bağışlamayacağının haberini de ben veremem biliyorsun. Bildiğim şu: Bir günahın ardından gelen mahcubiyet bir sevabın ardından gelen gururdan hayırlıdır? Bu mahcubiyet, işte bu mahcubiyettir seni kul eyleyen.

Peki, şimdi o büyük günah sonrası haline bir bak: Duadasın. Yakarıştasın. Gözün yaşlı. Mahcupsun. ?Rabbim beni affeder mi ki? diyorsun. İşte bu kulluk halidir. Rabbinin hoşlandığı haldir. Sınanmışsın o konuda ve daha bir kula yakışır şeyler söylüyorsun.

biri bana açıklasın lütfen... :)

sıfır elde sıfır olur o zaman :))o zaman şöyle diyelim bu kar bir kereye mahsustur...

Yanlış yazdım ya:)

Demek ki sınanmadığın günahtan sınanıncaya kadar kendini o günahtan uzak bilmemeliymişsin. İşte bunlardır kulluk dersi. Gerçek şu ki, her birimizin dikişlerinin zayıfı bir yeri vardır. Hiç ummadığımız bir yerimizde açık yaramız vardır. Zorlanıncaya kadar dikişimizi sağlam sanırız, yaramızı kapanmış biliriz. Ama ne zaman ki bir rüzgar eser, kırılır belimiz. Ne zaman ki bir yokuşa denk geliriz, patlar dikişlerimiz.

Senin sağlam duruşunun kırılma yeri düştüğün o günah işte? İşte şimdi aldın boyunun ölçüsünü. Kimmişsin şimdi öğrendin. Bundan böyle o yaranın acısıyla daha çok merhem olacaksın kendine ve kardeşlerine?

?Ben bu günahı yapacak adam mıydım? sorgusu bile gurur içeriyor, farkında mısın? Demek ki yapabilirmişsin. Demek ki acizmişsin. Demek ki kendine güvenmek yerine Rabbine sığınmalıymışsın

Günah işlemek en güzeli