sen bir baktın, alem içlendi..

Ne bülbül gülü sevdi seni sevdiğim kadar

Sesimin rızkını tellerime kelepçelediğim günler oldu. Eklemlerim

Yakubsuz...

Hücrelerimde dalga dalga yayıldı virüs. Cam kesiklerine benzer yarılmalar vuku buldu rüzgarlarımda. Ve ben, rüzgarın lokmalarını püskürdüğü kayıp

Şehirlerimdeki boyun bağları, koyun etmişken gündüzlerimi; kuyuma dolan güneş, sıtmaya yüz tutmuş benliğimi ısıtmıyor ki.

Bir bakışa bir tokat, ikinci bakışa ikinci bir tokat diyen o güzide insanlar, sevginle kuşatılmış kalbimi görseler ne buyururlar acaba?

mevsim-i sükut olsun hayatım ama

hangimizden daha çok kan gitti

Dikensiz gül olmazmış, çilesiz bülbül, Ayşe

Ve Vahşi'nin hüznü' Kolay mıdır Gözüme görünme! sözüne muhatap olmak, kolay mı herkes göz göze, diz dize oturabilirken; ancak sütunların, duvarların gerisinden bakabilmek Ne derdini açabilir ne sevincini paylaşabilir; hep kamufle, hep perde, hep aracı'' Ama o kamil bir hüzünle taşıyor Hamza'yı vuran mızrağı, bir gün yalancı peygamberi vurduğunda gülüyor hüznün bu an acınılası mülkü...

susmak yakışsın bana, vesile olsun duaya.

a?sem yar! kime astın kulaklarını böyle? veray-ı perdeler sereserpe züleyha`nın gözlerinin dibinde.. aşka ziyan olmadı mı yaptığın..? sahi.. kaç terkediliş de başın okşandı babanca.. daha göçmeden a`lam annen mezarında! zevk diyarında mahzunluk düşmüşken aşklara, bir rüyan hayra varsaydı, o kuyunun kenarından geçerdi kervan...

kalbime.

sessizce,

Sen yeter ki hep ümit et,

kurşunlayıp betonlayacaklarmış. Sıcaklığı bile hissedemeyecekmiş beş duyum. Altıncı his mezarlığında, ben de bir kefenlenmiş kabristan olacağım sonunda, bir kovaya tutunamadan.

ey aşkta yeni yetme! Canı cana heder ettiren ahsen! aşk alınıyor altında kaldığı tüm kelamları üstüne.. sen alınma, ben sana aşk değil im! bir hüzün boyu serpilmişsin züleyha?nın gözlerince.. öl`esi güzelsin ki, kanıyorum sağ elimde sivri uçlu bıçak tut madan..

Hüzün deyince hüzünler kulübesi akla gelmez mi? Yakup Peygamber gönle düşmez mi? ''Bana düşen sabr-ı cemildir diyen, ağlamaktan gözlerine gece inen baba Demek ağlamanın bu türlüsü sabra mani değil'' Sabrın bu türlüsüne de «hüzün diyelim biz

Ve sevenlerin dilinde sevilenlerin adı bayraklaşır. Dillerde hep Leyla kitabı okunur. Kulağa gelen her nağmede Leyla, esen her rüzgarda Leyla... Buram buram hep Leyla... Kuşların ötüşünde, güllerin kan kırmızı kıvrımlarında, göğün mavisinde, ağacın yeşilinde hep Leyla vardır. Yağmur damlaları vuslata koşar, düşer toprağa. Toprak, Leyla?sıdır yağmurun; toprağın Leyla?sı yağmur...

dua dua dokuyayım seni -beklerken şafağı-.

Solardı güller bir bir, kalmazdı tek bir

Gülün dikeni battı dün parmağıma ve hala gülümseyerek bakıyorum parmağımdaki küçük sıyrığa...

Sen ki kıymetlimsin, cennetim, ahiret yoldaşım dünya da şifa tiryakımsın benim,

Kuyu hezeyanları depreştirirken marjinal sükutumu, saray erkanı

nokta!

Yusuf en çok Züleyha onun gözbebeklerine mühürlüyken güzeldi..` )

Olmasaydı gülün dikeni şayet

Ellerimde kirpiklerim,

Düşler takıp saçlarına yürü umutlara..

teşekkür ederim efendim

Ve biz şimdi büyüsü kaybolmuş zamanlarda aşkın peşine düştük. Pazar pazar gezinen Zeliha olduk aşkımıza bir Yusuf bulmak için. Yusuf, esrarını gizleyen ebedi iffetti.

Lakin korkma!

becerememiş bir mahkumum ben!

notalıyor adeta. Dibi daha tutmamış varlığımı karıştırma zamanının geldiğini

keşke bu kadar aşk olmasaydık! kim okumuş kulağına sala diye ki, yusuf züleyha?ya yar ola! beklenen sen değilsin! Korkmuyorum, zamanın zarara çaldığı bu dehliz köşelerinde, gölgenin düşeceğini zanettiğim eşiklerde öylece durmaktan, akrebin yine dil hevasına sızdığı an kadar! Söyleseydin ya Yusuf, bir dil altına kaç yalan sığar! Kaç kaçamakta insanlık kaçar! Kendime ne çok sus?um var, sana en çok anlatacağım hiçbirşey kadar!

Biz ölümsüz ve günahsız aşklara değil, günübirlik sevdalara takılıp kaldık. Cismaniyetin ağında ateş böceklerini yıldız sayanlar gibi, tutkuları aşk sandık. Talihsiz yanılgılarla yanlış ateşlerde yandı ruhumuz.

?Cennet gözlüm? dediğimiz ve yarım kalmış yanımızı tamamlayan sevgiliyi alıp da yanımıza...

Mecnun?a özendik sevdamızı bir Leyla?ya yüklemek için. Leyla bir ışıktı, ab?ı hayattı aşkı filizlendiren.

Sen ki kıyamazsın bana,

En kör gece bile sabahtır sonunda

Üzme yüreğini; eririm sensiz sokaklarını arşınladığım bu diyar-ı İstanbul da.

ey bana en sevgili, ne onları günaha koy ne de beni!

Sonu?kaf?la biten, ?aşk?ta kalb vardır. Kaf, kalbidir aşkın. Aşkın kalbini çıkarıp aldığınızda geriye?aş? kalır, ceset kalır, madde kalır.

harika bir yazı..

Üzme yüreğini üşürüm;

Kalbin ağlasada gülümse inadına

bir beyaz lekeydi aşk.. dilimi guslet!

Sevgili,

Sevdiklerimizin yüreğimizde açtıkları yaralar da aslında o gülün açtığı yara gibi değilmiydi... İnce ve derin bir yara... Aslında çok önemsiz gibi görünsede her kımıldadığınızda yüreğinizi inceden sızlatan bir yara... Ama sevdikleriniz o yarayı açmadan önce siz muhabbet dolu kokularını sineye çekmiştiniz, zamanı, mekanı ve kalbinizi paylaşmıştınız... Yarayı açmadan önce siz onları kalbinize koymuştunuz... Kızabilir miydiniz... Kızamazdınız elbet...

atıldı, ipliklerine oksijen değmiş gömleğim kayıp. Ne aslanlara yem oldum,

müessir eserinde temaşa edilir diye kaç sefer aradım kendimi eserlerinde, kaç defa döne döne...

sanmaki ellerimden yırtılacak gömleğin!

ne senin adın yusuf, ne de ben züleyhayım,

İçli bir özleyişle bırak beni yanayım

Ne kadar sevgi varsa kanar içinde işte o zaman, ne kadar özlem varsa yanar... Oturup ağlamak istersin şöyle doya doya ama akmaz bir damla yaş gözlerinde... Yüreğinin ağladığını hissedersin o an, yüreğinle beraber geçmişin de ağlar içinde... Ömrünce hep kırılırsın, kanarsın, durduramazsın kanamayı...

Biz tek yürekmiyiz ki sen yanarken ben yanmayayım,

bamteli bütün zahmete katlandım ve uzun yazını okudum güzelmiş:))))

yusufun korunmuş meyliydi züleyhayı kurtaran,

beynimdeki hüzünleri taşırıyor tufanlar; ve sorguluyor: Ben bir sürgünlük

Unutma!

düşünüp, bir nebze olsun gerçekliğime yol verme istemlerime suni tenefüsler icra etmek istiyorum.

Sen kıyamazsın bana ;

az sonra gün ağaracak,

Mutsuz avuntusuz ve suskun.

küsgünlüklerim, sisler inmiş küllerimi kürüyor, tınılı kükreyişlerimi

senin yüreğin savrulurken ben üşümeyeyim?!

Dalda ki son yaprak gibi

Kuyunun içerisindeki su birikintisine, ay ışığının gölgesi indiği zaman,

sen yine, haviye makamında ödenecek bedellerin ayıbına, ölüme ölecek kadar kal! aşka velu kaldıkça, aşk kalsın ardına!

emekleyemeden, birilerinin ekmeğine sürüldü. Sözlerimle devşirme ve duyarsız bir şekilde, kültür kuruntuları yetiştirmeye çabaladım mat bodrumlarda.

Suların ötesinde bir çiçek büker boynunu her akşam. Adı gül, kokusu gül, rengi gül, gözyaşı gül, iki gözü iki çeşme.

Kurtlara haber salın, Kan kokuyor bu diyar! Zayii karanlıklarda, aslımı oynuyorken, gri kentlerce sobelendim.. Oyun?du adı.. bir deli taş attı kuyuya, yar?a al dı, dokuz kat çarşafa bezenmiş haya! züleyha yar !! Ki ben değildim, Yakup?un gözlerine mil çeken acının zanlısı! bu kıssada tüm replikler yalan, ben değildim, bir kelamdı seni Yusuf sandıran

Hazreti haticeye düşen mi düşmüştür şimdi bana bilemiyorum? susmak bana göre sevgili, ihsan ancak sana...

o dikeni de unutmasak, gülü nasıl severdik..

Bizim seherlerimizde ceylanlar yok artık. Biz seherlerimizi uykulara feda ettik, göremiyoruz Leyla bakışlı ceylanları. Üstümüze güneşler doğar oldu. Geceler boyu yıldızlarla söyleşip de onlara elveda diyemedik gün doğumlarında. Biz, ceylanların gözlerini öpemedik, bu gözler Leyla?nın gözlerine benziyor diye. Uykulara feda ettiğimiz seherlere ağlayamadık. Leylasızlığa akmadı göz yaşlarımız.

Çocukluk düşlerimi hatırlıyorum, görüşümü akıntıya kaptırdığım anlarda. Çığdan arta kalan dağdan, bir kaya düşüyor sırtıma o vakit. Karalanmış

Kudüs'ümü naylondan düşlere sardılar zifiri gecelerde; Endülüs'üme rastlayan yok!..

Kırgın, kızgın, yorgun, bir o kadar da yaralısın... ?Hayat ki, hakkını hep başkalarına vermiştir ama yinede haklı çıkan hep başkaları olmuştur?.

az sonra telaşım başlayacak,

bamteli güzel yazı yüreğinize sağlık, çok sevdiğim bir şarkıyı hatırlattı bu yazı;

Sen bana?-Üzülme sen, ben dertlenirim.? dediğinde Efendim gelir aklıma, sen ki ondan hal almaya talip güzel insan, eşinin derdiyle dertlenen Hatice?n olmak benim gaye-i hayalim bilmez misin?

Güneşin her doğuşunda nazarından haya ettiği günah güzelim.. Duruşun istanbul?a dolunay! Yağmurun bile öyle küçük elleri yoktu, her gökyaşı sonrası toprak kokan? bu baş bedenime yükken, Nil yeşili gözlerin nasıl aklımdan gider? Aklım gider Yusuf, aklım gider..! yok mu muhacir bir yürek, aklımı alıyorlar! oysa.. zenimsin yarr! gelecek/sen! gidecek var!

Şurası muhakkak ki bu işte var bir

Azalarım kuyuya

Fırtınalara direnmektir yaşamak birazda

Üzme yüreğini üşürüm..

Her ne sebep olursa olsun üzme yüreğini yada üşütme beni.

Bir la gerek şimdi bana, zor değil inan alt tarafı bir la!

vakit gece?.

debdebelerimi kuyunun mahzun suyunda boğmak ister gibiyim. Diplenmiş

yusufçuklar doğurmak istiyor zanlı yüreğim. Yüzü temiz, kalbi mutmain, sadrı uzay boşluğu kadar geniş saf hazineler. İşte tam bu saat vurumlarında, yine

Sen yeter ki hep hayal et,

içimde fırtınalar kopar, suretimde sükunet var.

kimse bilmeyecek yavaşça öldüğünü

ne sırtlanlara, ne de akbabalara. Kuyuya itildim bir kerahat vaktinde.

Biraz mum ışığıdır hüzün, biraz akşam alacasıdır Biraz gazete satan çocuk elleri, biraz bebek ağlamasıdır

Çünkü onlar aşığın duasını maşuğun kine harmanlamadan mutlu olamazlar ki.

Bitmeyen özlemler büyütüyoruz bağrımızda. Leyla?ya, Şirin?e, Aslı?ya adadığımız yüreklerimiz vardır. Suretten öte aradığımız bir yar vardır. Yarin adıyla yan yana bilinsin istediğimiz adlarımız vardır.

şimdi ben susayım, sen dinleme

Adlandırılıp kulaklarıma sürülen kavramları, sorgusuzca kabul edişimin

En sevgiliye iltifatlar vardı sevgililer sevgilisinden, ?Ben sana aşık olmuşam ey şerif!? hitabının tatlı sıcaklığı vardı. ?Levlake...? hitabıyla başlayan bin bir renkte iltifatlar vardı. Aşık ile maşukun ezelde yazılı, göklerde yan yana asılı adı vardı.

Mecnun?a adını sorarlar, Leyla der. Geldiği yeri sorarlar, gideceği yeri sorarlar yine Leyla, hep Leyla der. Hep aşk...

keramet

`Meryem hor görmedi seni, öz yusuf alınmadı` de..` gömleğimi arkadan yırtışını bilmese de yar, bilir` de, Yaradan!

Hüzün, güzeldir

nikahın düş/tü, yürek araf`ımda!

mızrak oyunu oynuyorum. Bel kemiğim düşerken incinmiş; hala sızısını hissediyorum kalbimde. Geride bıraktıklarım değil, geleceğe bırakacaklarım tedirgin etmeye başlıyor günbegün yüreğimi.

senin güzelliğinden de dillerini doğrayacak yüzlerce ay yüzlü tanıdım

Üşüdüğümü duysan kendini ateşlere atarsın belki, yanıp yanıp beni ısıtmak için.

Leyl yar?am!

Mecnun?un aşkına özenip de yürüdüğümüz yollar, çöl değil. Oysa aşk, çölde haz verir insana. Kalb, çöl yanmışlığında kanıyorsa aşk vardır. Aşk, yanmışlıkla daha bir lezzet verir aşığa. Susuzluktan çatlayan dudaklardan dökülen Leyla adı, canan adı, can verir ölür ruhlara. Çölde ceylanların sürmeli gözlerinde Leyla?yı görenler, aşka uyanır seherlerde. Ve aşkın büyüsü örülür seherlerde. Toprak öperken alınlarımızdan, aslında Leyla?dır buseler konduran.

Yanıklığıyla ve ceylanlarıyla kendisini aşka çağıran çöldedir Mecnun. Dolaşır bir baştan bir başa. Yüreğinden aşka ırmaklar akar çöl kumlarında. Gönlünü avutur. Dolaştığı günlerden bir gün... Fark edemez namaz kılan bir dervişin önünden geçtiğini. Leyla?dan başkasını görmeye yasaklı gözleriyle göremez, namaz kılan dervişi. Namaz biter. Kırk yıllık bekleyiş yükünü bilen derviş kızar Mecnun?a. Özür kuşanmış kelimelerin ardından, paslı vicdanlara bir hançer gibi, saplanan sözler dökülür Leyla kitabı okuyan dudaklardan. ?Kusura bakma derviş baba, ben Leyla?nın aşkından seni göremedim. Ya sen, huzurunda bulunduğun Mevla?nın aşkından beni nasıl gördün?

aldım verdim ben seni yendim

Gizlenmiş izlerimi yerküreye kazıyamamışlığımın vermiş olduğu gurbetlikle,

Ey der susarsın, susar yürürsün yüreğinin yollarına sererek hıçkırıklarını, yağmur yağmur tomurcuklara yağar gözyaşların. İçindeki kör karanlık patikalarda yolunu bulmaya çalışırsın ama nafile, kaderindeki hoyrat rüzgarlar bir yandan bir yana savurur incinen ince ruhundaki incinmişlikleri...

şehirde, aldatıcı kehanetler üreten bir Notradamus oldum. yani felçli bir kahin.

sen bir baktın.. topluklarımdan sarsıldım işte böyle!

Bir la olmalı; züleyha yusufa 'heytelek' demeden, yusuf 'maazallah'ı bilmeden bir la!

sonrasını en iyi sen bilensin?. ardı dayan madı doğruya, bir yalanı kendine hak sayanın!

?Aşk? ile?ilgi duyma?nın karıştırıldığı bir dönemde yaşıyoruz. Artık güllerimiz Leyla kokmuyor, sevda kokmuyor. Aşkın ilk basamağına dahi çıkamadık. Tutkulara takılıp kaldık. Dergaha gelen delikanlıya şeyhin?Sen git, aşık ol da gel, aşkı bil de gel!? dediği kadar dahi olsa, yüreklerimize işleyemedik aşk nakışını. Gönül toprağına atamadık aşk tohumunu. Nadasa bırakılmış yüreklerimize bir Leyla tohumu düşmedi.

herkes ölüm yalnızlığına bürünecek yeniden,

Düşler takıp saçlarına yürü rüzgarlara..

Yürür üstüme acılar, efendim, yürür üstüme üstüme

Menekşelendi sular, sular menekşelendi

Geçerken acılardan gülmeyi unutma

vakit şafak?.

niye gülün dikeni var diye

çayırlara sırt üstü uzanmaktan bahsedermişim sürekli...

Gönlünü Leyla?ya kaptırmışların şafaklarında, güneşin ışıldayan çehresinde gamzeli tebessümler saklıdır. Dağların doruklarında hiç kaybolmayan beyazlıklar, Leyla?nın yüreğe serinlikler bahşeden sevdasıdır. Aşk, kar beyazı vefalar saklar bağrında.

Hüzün, sadıktır

sen bir baktın, huriler yüz görümlüğüne bedel cennetimi istedi!

?Sen ey cenneti müjdeleyen Sevgili, Sevgilim!? deyip düşüp de peşine, tutunup da eteğine aradık mı hiç gecenin ve gündüzün Leylasını? Sevdanın ve Leyla?nın aşkına kaç gün doğumlarını sancıyla yaşadık? Gün batımlarında kaybettiğimiz Leyla?yı bir gülün kırmızısında bir bülbülün feryadında aradık mı hiç? Leyla?dan başkasını görmez oldu mu gözlerimiz?

Allah diye zikredilmez sadece bilirsin, ?Allah? diye ağlanır birde yar dediğin cananın ile

Acıtmayayım diye dokunmaya çekindiğim gül, ince ve derin bir yara açmıştı parmağıma... Gülümsedim yaraya da... Süzülen iki damla kana da... Çünkü o yarayı açan bakmaya kıyamadığım o güldü...

Kanatsa da acıtsa da güle kızılır mı?

Hicretlik olamadım

Bir la gerek şimdi bana bir la, la'nın sırrı yokluktan geçer,

aşikar etmem ki sevgimi, sevgili zindana benden sebep girmesin, paylarına ancak kınamak düşen hanımlar asırlar sonra yeniden dirilmesin!

Gözlerinde gördüğüm rüyama inanayım

Dalgalar vuruyor kaldırımlarıma. Tsunami değil bu alıp getüren

Münadilerin diline düş Yusuf! sen ki ; muhsane kadınların yazmasını sıyıran na?mahrem el! sen ki ; helum anların hazzından çıldıran zenb! Zerk etmek bize düşmezdi ama, sen şehvetin adına aşk takmışsın! Titre ve sarsıl dört duvar arası, aşka kendini şirk koşmaktan o zindandasın! Girsen de alemin gözüne, sultan kılınsan da Mısır?a, sen gömleği önünden yırtılansın! sür cenabet beznini babanın gözlerine sür! haya etmezse o öz, züleyha`yı kurtlar parçalasın! O Nil kıyısında, alemin nazarına süzülen saçlarım eteğime doğransın iftiraysa ah`ım Yusuf`a!

Kuyuda; tedirgin bir yürekle başbaşa, çentik sarasına tutulup köpürtüyorum durgun suları.

sen bir baktın, izsiz bir gece arası, dizinden düş?tüm.. annemin..

Göğün asıl rengi mavidir

?Kimsin? diye seslenir kapısını çalana. Aşka tutulan aşık?benim? der. Ve tekrar seslenir sevgili. ?Burada iki kişiye yer yok. Gönlüm teki arzular.? Tekrar kapının tokmağına dokunan ve ısrarından vazgeçmeyen aşık, benlik libasından sıyrılır. ?Sen?im? der. Vahdete adım atar, bırakır ikiliği, küfrü bırakır, çokluğu bırakır. Sevdiğinde fani olur. Aşkın bekasını bulur.

şehirde geçersizdi; ben de allı pullu yasakların elinden tuttum. Fakat elim tutuldu önce; sonra kolum tutuldu. Gövdeme sirayet etti gamsızlık virüsü.

bakalım hangimiz ilk önce pes edecekti...

And olsun ki, sizi biraz korku ve açlık; mallardan, canlardan ve ürünlerden biraz azaltma ile deneriz Sabredenleri müjdele! O sabredenler, kendilerine bir bela geldiği zaman: Biz Allah'ın kullarıyız ve biz O'na döneceğiz, derler İşte Rablerinden bağışlamalar ve rahmet hep onlaradır Ve doğru yolu bulanlar da onlardır

Cennete merdiven inşa etmeye çabaladığımız yürek hanelerimize aşk ile sabır büyütelim.

bir çocuk oyunu gibiydi her şey...

Artık sen bana aşina, ben kendime yabancı!

her önüne gelen koparırdı onu gayet

ve bir mazallah'tı vuslata ulaştıran...

Gömleğim sapasağlam, fakat bir Yakub'u yok ki, gözlerine sürülsün aşk sürgünü.

ey rahmetinin kuytusuna saklandığım yar,

ey üzerime çöreklenen yalnızlık, konuş benimle

müyüm, yoksa bir hicretlik mi?

duayla?.

Kurduğun hayalleri yağmurlar yıksada

her zamankinden daha az şimdi kelimelerim, sözlerin kalbime nasıl değdi ise, kalbimdekilerde sözlerime inebilir elbette, bu sebepledir zamansız susmalarım, bu sebepledir bir görünüp bir kaybolmalarım.

kimse fark etmeyecek ölümü,

yaralarıma merhem olsun diye, kimi zaman süslü kelimeler betimliyorum.

üzerinden birkaç yüzyıl geçti. Artık pınarbaşından kana kana dolduramıyorum

Üşümemi istemiyorsan?Allah? deyip ağlayalım seninle, O ki yalnız bırakmaz bizi

"Hüzün vakurdur, onurlu ve dürüst...

Ebedi aşkı arzulayanlar, sevdiğinde fani olup ölümsüzlüğe kucak açanlardır.

Yüreğine yasak koyanlar, vefalara bezenmiş aşklarında ölümsüzlüğün kapılarını aralar. Gecenin mavi karanlığında yıldızlardan taç yapan aşıklar. Leyla durağında sevda yağmurlarıyla ıslanırlar.

Hayat döner sana...

Yüreğim parça parça

Makiler bitti kursağımda, sıcak iklimlerdeyim hep. Kuyumun kapağını

testilerimi. Plastik dünyanın ahenksiz tavırları derdest etmişken

Ey yar, sen gittin bir hüzün kaldı bana

Aşk yanılgısıyla avunan yürekler sıtmaya tutulur. Yeni bir sevdanın, ezeli ve ebedi Leyla?nın eşiğinde aşka uyanır canlar, Leyla?ya uyanır. Vuslat kokan düşler Leyla?ya uzanır

O pembe gülyüzünü kederle soldurma

'Kızım,'' demiş kızının kulağına: Üzülme, baban bundan sonra hiç acı çekmeyecek''

Bir dost ararsın, elini uzatırsın elin havada kalır... Gözlerin tavanda, sözlerin ağzında çaresiz kalır... Uzun ince bir ah gibi, bir sızı gelip saplanır kalbinin tam orta yerine burgulu bıçak gibi...

Üşümeyeyim ben, çift kanalı tek yüreğimizle takdiri sabır ile buyur edelim hanemize.

Hayat döner sana..

Ben ki üzülen yüreğinde zindan hayatını yaşarım gecelerce.

anlatamadım

Leylak pırıltılarla bahçeler gölgelendi

bir sen bak! körüm!

bütün sözcükleri yüzleştirdim ateşle

Kuyuya bırakılmışım üveyciller tarafından, fakat dedim ya; bir Yakub'um yok benim.

Biz sevemedik yaratılanı Yaratan?dan ötürü. Yunus mektebinde diz çöküp okuyamadık aşk kitabını.

Üzme yüreğini üşürüm canımın canı, sen bana kıyamazsın, kıyma ki üzülme,

Her kuş bülbül olmazmış, her çiçek de gül, Ayşe

ey kırgınlığıma şahit gece,

günlerin cehennemini...

Sevdiklerimizin açtıkları yaralar da o gülün açtığı yara gibi ince ve derin... Ama yarimiz o yarayı açmadan önce biz şükretmiştik, kokusunu sinemize çekmiş, bakmaya kıyamamıştık... Dikenini unutmuşmuyduk... Unutmuştuk tabi... Ama biz gülümsemeliyiz yaraya... Belki süzülen iki damla kana da... Gülümsemeliyiz işte... Çünkü o yarayı açmadan önce biz onu kalbimize koymuştuk ve sevmiştik..

saliselerimi, bir güyüm gözyaşı içsem ne eksilir, ne de azalır hengamım.

Tüy gibidir hüzün Hafif ve yumuşak, canlı ve ölü Hayattan ve ölüme dair''

susmuş gemilerin çekildiği sakin limanlardan biriyim,

sen bir baktın, a dımı bildim!

Üzme?kendini?, üzüleceksek beraber yanalım, beraber üşüyüp duayla ısınalım,

ki; sürgünler yurduna fetih için geri dönebileyim. Kuyudan bile çıkmayı

güneşten

Sarıl hep hayata

Hadi bana şimdi, `Nil rüzgarları avutur`de, merhabası eyvALLAH kokan küflü sevda yazgısını`

Sürgünlük damlatılmış bal mumu kaldım hep. Dondum kaldım düştüğüm yerde. Sonra bir daha damladım ve tekrar tekrar dondum durdum.

Etmesin kimse şikayet

aşka çelme taktın.. kaldın altında! Kendi ipini pazara çıkarmak da neymiş Yusuf? şimdi bu gelinlik kız tafraları neyine? kimden haya ediyorsun örtüsüz bersiz! ki ırzına geçilmiş senden habersiz!

Diyorum ki ruhumu kuruttuğum ay ışığı yansımalarında: Kuyu dibindeyim;

Ferhat olup Şirin?ler hatırına gönül kazmasını yamaç yüreklere vurmak istedik. Şirin, gönül aynasında aşkı büyüten bir suretti.

beklemek yakmasın içimi bu kadar.

O ki üşütmez O?na müştak bir olmuş yüreklerimizi,

Daldaki son yaprak gibi

Sabır yüreğimizde efendim,

Hüzün, Allah Rasulü'ün dostudur, takdim ederim hüzün dostumdur. buyurmuş hüzün Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, ömrü hüzünden sağılmış yetim Hira, hicret, İbrahim, Taif, Uhud, ifk, ne yana baksa hüzün Hüzne, bu hüzün yeter

bana yaranı göster ben de sana benimkini göstereyim

Asırlar hasretinde, efendim, dualar dilimizde

Sabır yüreğimizde Efendim...

Beni benden geçiren bir sözün kaldı bana''

Üzülme emi mavi hayalim, üzülmek Allah?ın var ettiği bir?duygucuk? ama benim derdim tek başına üzülmen,

Emniyeti sonsuz olana emanet edip, gözüme son bakışını nakışladığın bu diyarda eririm üzülürsen.

herkes uyanacak uykusundan,

vuslatımı, kırbaçsı günlerde usul usul, azar azar getürülmüş cümlelerim.

Ya üzme, yada beraber üzülme fırsatı ver bana, daha doğrusu ağlayıp ağlayıp sönelim beraber

Üzme yüreğini üşürüm, üşüdükçe dua ile ısınsam da, duama duanı katmadan sevindiremeyiz melekleri ruhum.

?Ey gecelerinde kahrolduğum hayat, sokaklarında sırılsıklam ıslandığım şehir, artık bu yerlere sığamıyorum? dersin. Gökyüzünde katar katar turnalar göçüp gider sılana, turnalar gider sen kalırsın. Uyku tutmaz geceleri, yitik düşlerinin gölgesine sığınınırsın, gölgeler gider sen kalırsın. Bilirsin ki, göçmen hiç bir kuş uçamaz kanatları kırıksa...

Şafaklarımın ilmiklerini sökerken, yalnızlık sözleri heceledim. Yalnızdım, yansızdım; bitaraf bakışlarımı kenetlemiştim dünyama. Dala tutunmak bizim

lütfet sen de maazallah ile koru sevdiğini!

aşk sustu.., dilinin altında züleyha..

Ve sessizce solursun bir hazan yaprağı gibi. Önünde çocukluğun geçer, ilk gençliğin geçer yıl yıl. Gömülürsün karanlığın en derin dehlizlerine... Hüzün kokar rıhtımlar, yalnızlık kokar. Yalnızlık ölüm kokar... Bazen karanlıkta kalır tükenir nefesin...

ve kimse ağlamayacak ölenlerin ardından,

teselli ver, şefkatinle dokun yüreğime,

Kızamadım... Çünkü gülün dikeni batmadan önce şükretmiştim; " Ya Rabbi, ne kadar güzel yaratmışsın " demiştim. Kızamadım, çünkü bir dakika önce güzel kokusunu sineme çekmiştim, bakmaya kıyamamış kokusuna hayran kalmıştım, çünkü batmadan önce yüreğime koymuş onu sevmiştim... Dikenini unutmuş muydum? Unutmuştum dikenini... Unutmuştum işte...

hangimizinki daha çok acıdı

Aşk medeniyetinin sevda pazarında, gönlümüzü bir Leyla?ya, son Leyla?ya, en Leyla?ya sunmanın hesabındayız. Yere göğe sığmayan Sevgililer Sevgilisini gönül Kabe?sinde misafir etmenin telaşındayız. Misafirlikler bir olmak içindir, tek olmak içindir. Tıpkı kapısına gelen aşıkına seslenen sevgilinin tek olma hayali gibi.

İnledi yine bülbül, olmazmış gül dikensiz

Esmer yüzlü akşamı dinledim yine sensiz

( `Ancak Güzele baktığında güzelleşti göz..

Kar yangını bir gecedir zaman artık, kahrolası ıssıs sokaklarda... Akşam şehire her gelişinde, hüzünle gelir. Acılarını alıp gitmez... Kanadı kırılmış yavru bir kuş gibi sığınacak bir dal ararsın...

Hüznün yırtık gömlek gibi durur sırtında, kırılgan bakışlarında hüzün sızar aynalara her gece. Ne kimselere anlatacak bir öykün var, mutlulukla başlayan. Ne de bir sevinç, gözlerinde bahar yeşili umutlar taşıyan.

Ne böyle seven gönül, ne de senden güzeli var

''Yüreğim parça parça efendim

Kurduğun hayalleri ayazlar yıksada

İçimdeki seni senden bile gizlerken, sen biliyordun, evet biliyordun, sen bilmeseydin ben bilemezdim zira...

Teslim olalım, ? aşkı bize teslim edene?

Topuklarıma paslı çiviler saplandı, mantarlanmış çehreme sürdüğüm havayı başkalarına soluttum. Sonucunda da, toplu imhalarda ritimsiz ahlar bağlandı

Oysa, varlığın özünde sevda hamuru vardı. O hamuru besleyen aşkın pişmanlık gözyaşı vardı. Adem ile Havva?dan dökülen. Şimdi ezeli pişmanlıklara değil, günübirlik sancılara akar oldu gözyaşlarımız.

Bir Leyla düşlemesidir aşk. Yanmaktır bir gülün kırmızısında, türküler yakmaktır sevgiliye. Gün batımlarında tutulan sevdaları gün doğumlarında aramanın adıdır aşk. Seherlerde bülbülün yanık nağmelerinde gül hasreti çekmektir; güle rengini veren, yüreğini veren bülbül olmaktır aşk.

Gamsız çehremle göğün yarılmasını ve semadan uzanacak bir kovanın beni kurtarmasını beklerken, yıldızlar değiyor kaşlarıma.

ve yine biliyorum ey la sen yoklukla birlikte sonsuzluğun hecesi...

az sonra yakamozlar raksedecek gönül denizimde,

o soru hayat buluyor tahayyülümde: Ben bir sürgünlük müyüm, yoksa bir hicretlik mi?