kocaman sıcacık gözleriyle, içimi ısıtan ışıltılı bakışları için seviyorum..

babamı ben de sevmiyorum

yeryüzünde, duyduğumda ruhumda dinginlik bırakabilecek, tek sese sahip olduğu için seviyorum..

annemin;

sükuneti -doğru- öğrettiği için seviyorum..

onu birkç kelimeyle anlatamayacak kadar, burdaki tüm sayfaları ben dolduracak olsam dahi yinede bitiremeyeceğim kadar çok ama çookkk seviyorum..

bir sezen şarkısını, evladına ithaf edip, salya sümük ağlayabilen, yeyüzünde ki en garip anne olduğu için seviyorum..

sarıldığımda genzimde bıraktığı "misk gibi anne kokusu için" seviyorum..

bana benden daha çok güvendiği için seviyorum..

değme ustaların içine ekleyemeyeceği lezzetli çorbasını özlüyorum..

bazen dünyada ki tüm kadınları kendisi gibi zannetmeme sebep verdiği için kızardım.. kızmıyorum artık

anne kokusu...

bu saçma dünyaya gelir gelmez, beni sıcacık yüreğiyle ısıttığı için seviyorum..

kirpiğimin ucunda alelade bi su damlasını görmeye tahammül edemediği için seviyorum..

bırakabiliceği en büyük mirası, genlerinde sakladığı için seviyorum..

bir kez daha gelsem dünyaya, kokusunu kimsenin kine değişmek istemezcesine,

sevdiğim kadar olmasa da azcık sevgimi gösterebilsem..

sesinin titrediğini duymaya tahammül edemiyecek kadar çok seviyorum..

onu kaybetme korkusunun zihnime çöreklendiği günden beri, sevmekten korkmadan seviyorum..

yaşlanmaya başlamış yumuşacık elleriyle, yüzüme dokunup" güzel kızım benim "derken, yüreğime kondurduğu buse için seviyorum..

annemi;

ancak bunca hayat tecrübesinin sonunda, zaaflarına rağmen sevebiliyorum..

riyasız,

çıkarsız seviyorum...

yalansız,