çok hoş

"O da doğru ama" demiş zaman kullanma hocası; "Çıkartılması gereken asıl ders şu; Eğer büyük taş parçalarını baştan kavanoza koymazsanız daha sonra asla koyamazsınız."

KAVANOZDAKİ TAŞLAR

insan düzelmeyecegı için dunyda malesef kalıcak böle

Atılgan bir öğrenci hemen fırlamış; "Şu dersi çıkarttık. Günlük iş programınız ne kadar dolu olursa olsun, her zaman yeni işler için zaman bulabilirsiniz."

"İNSANI DÜZELTTİM DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DÜZELDİ"

bir gün insan virgülü kaybetti, ozaman zor cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kulanmaya başladı;cümleleri basitleşince düşünceleride basitleşti. sonra ünlem işaretini kaybetti;alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı. artık nebir şeye kızıyor, nebir şeye seviniyordu. hiçbir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu. birsüre sonra soru işaretini kaybetti ve soru sormaz oldu, hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu. ne everen, ne dünya, ne de kendi apartmanı umurundaydı. birkaç yıl sonra iki nokta üst üste işaretini kaybetti ve davranış nedenlerini başkalarına açıklamaktan vazgeçti. ömrünün sonuna doğru elinde yalnız tırnak işareti kalmıştı. kendine özgü tek düşüncesi yoktu, yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu. düşünmeyi unuttu ve son noktaya erişti!!!

Adam bir haftanın yorgunluğundan sonra pazar sabahı kalktığında bütün haftanın yorgunluğunu çıkarmak için eline gazetesini alırve bütün gün miskinlik yapıp evde oturacağını düşünür. Tam bunları düşünürken oğlu koşarak gelir ve sinemaya nezaman gideceklerini sorar. Baba oğluna sinema sözü vermiştir. Baba hiç dışarı çıkmak istemediğinden hemen bir bahane arar. Gazetenin promosyon dağıttığı dünya haritası gözüne ilişir. Haritayı küçük parçalara ayırır ve oğluna "Bu haritayı düzeltebilirsen seni sinemaya götüreceğim" der. Baba oh be kurtuldun, en iyi coğrafya profesörünü bile getirsen bu haritayı düzeltemez, sinemadan yırttık! diye düşünür. Aradan 10 dakika geçtikten sonra oğlu babasının yanına koşarak gelir ve haritayı düzelttiğini söyler. Baba önce inanamaz ve gördüğünde hayretler içinde kalı. Oğluna bunu nasıl yaptığını sorar. Çocuk"Baba bana verdiğin haritanın arkasında bir insan vardı;

İşin sanıldığı kadar basit olmadığını sezmiş olan öğrenciler; "Hayır, tam da dolmuş sayılmaz" demişler. "Aferin" demiş zaman kullanım hocası. Masanın altından bu kez de bir kova dolusu kum çıkartmış. Kumu kaya parçaları ve küçük taşların arasındaki bölgeler tümüyle doluncaya kadar dökmüş. Ve sormuş yeniden; "Kavanoz doldu mu?" "Hayır dolmadı" diye bağırmış öğrenciler.

öyle bir hale gelmişiz ki ne dünya dünya! ne de insan insan! bu kavramlar artık banal geliyor çoğu kişiye.

insanı düzelt dünya düzelsin, çok hoş...

sorunu hep başka yerde arıyoruz sanırım

Zamanın iyi ve üretken olarak kullanımı konusunda zaman zaman kurslar düzenleniyor. İşte bu kurslardan birinde zaman kullanma uzmanı öğretmen, çoğu hızlı mesleklerde çalışan öğrencilerine, "Haydi, küçük bir deney yapalım" demiş.

"Hayatınızdaki büyük taş parçaları hangileri, onları ilk iş olarak kavanoza koyuyor musunuz? Yoksa kavanozu kumlarla ve suyla doldurup büyük parçaları dışarıda mı bırakıyorsunuz?"

"İNSANI DÜZELTTİM DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DEZELDİ" der...

Sormuş sonra; "Bu gördüklerinizden nasıl bir ders çıkardınız?"

Masanın üzerine kocaman bir kavanoz koymuş. Sonra bir torbadan irice kaya parçaları çıkarmış, dikkatle üst üste koyarak kavanozun içine yerleştirmiş. Kavanozda taş parçası için yer kalmayınca sormuş; "Kavanoz doldu mu?" Sınıftaki herkes, "Evet, doldu" yanıtını vermiş.

1982 yılı... Gazi üniversitesindeki bir bölümün 2. sınıf öğrencileri Türkiye Ekonomisi dersinin hosacısını bekliyor. Sınıf, öğrencilerin gürültü patırtısıyla sallanırken sert görünümlü hoca kapıda beliriyor. İçeriye kızgın bir bakış atıp kürsüye geçiyor. Tebeşirle tahtaya kocaman bir(1) rakamı çiziyor."Bakın"diyor."bu kişiliktir. Hayatta sahip olabileceğiniz en değerli şey..."Sonra (1)'in yanına bir(0) koyuyor."Bu. başarıdır. Başarılı bir kişilik (1)'i (10) yapar."Bir (0) daha..."Bu tecrübedir.(10) iken (100) olursunuz."Sıfırlar böyle uzayıp gidiyor:Yetenek... Disiplin... Sevgi... Eklenen her yeni (0)'ın kişiliği 10 kat zenginleştirdiğini anlatıyor hoca... Sonra eline silgiyi alıp en baştaki (1)'i siliyor. Geriye birsürü sıfır kalıyor.

Ve ardından herkesin kendi kendisine sorması gereken soruyu sormuş;

"Demek doldu ha" demiş hoca. Hemen eğilip bir kova küçük çakıl taşı çıkartmış, kavanozun tepesine dökmüş. Kavanozu eline alıp sallamış, küçük parçalar büyük taşların sağına soluna yerleşmişler. Yeniden sormuş öğrencilerine; "Kavanoz doldu mu?"

Ve hoca "KİŞİLİĞİNİZ YOKSA, ÖBÜRLERİ HİÇTİR" diyor...

tekrar güncellemek faydalı olur belki

insan gibi insan olunca dünya gerçek görevini yapar

Yine "Aferin" demiş hoca. Bir sürahi su çıkarıp kavanozun içine dökmeye başlamış.

paylaşımlarınızı isterim...