Sanma faşist olandan

Kaynak: Bydigi Forum http://www.bydigi.net/tarih/10289-kizildere-olaylari- .html#post66120

Kökleri, geçmişi, geleneği olmayan hareketler her rüzgarda savrulur, gider. Sadece geçmiş, gelenek üzerinden değil, bugün sınıf mücadelesi zemini üzerinden geçmişi eleştirel biçimde aşarak, gelecek tahayyülümüzle bütünleştirerek somut siyasetimizi üreterek devrimci bir hareketi ve mücadeleyi yürütebiliriz. Geçmişimize sahip çıkma günümüzdeki toplumsal mücadeleyi kavramaktan ve daha yükseklere taşımaktan geçer.

Devrimci hareketlerin de toplumsal tarih içinde ağaçlar gibi kökleri vardır. Bizim de derin köklerimiz, damarlarımız var. 21. yüzyıl sosyalizmi de devrimciliği de geçmiş köklerimiz ve izlerimiz üzerinden yürüyerek gelişecektir.

12 Mart 1971 faşizmine karşı devrimci hareketlerin mücadelesi, iktidara karşı, devlete, sisteme karşı doğrudan bir karşı çıkışı, alternatif olma çabasını ifade eder. Bu tümüyle geçmiş solun tavrından bir kopuştur. Burada darbecilik, cuntacılık gibi arama süreci bütünlüklü ve objektif değerlendirme yerine bugünkü kendi sağ-liberal konumlarını açıklamak için yapılan bir değerlendirmedir. Yaşamlarını faşizme karşı mücadele içinde yitiren devrimcilere, aradan geçen uzun yıllar sonra yapılan bu suçlamaya ancak egemen siyaset ilişkileri içinde kendilerine yer arayan liberaller inanabilir.

Böyle akışın nere?

Kızldere, idam sehpasındaki yoldaşlarına kendi canlarını ortaya koyarak sahip çıkma olayıdır. Yalın ve doğrudan anlamıyla bir yoldaşlıktır. En zor koşullarda kişisel, grupsal, sekter düşünce ve duygulara kapılmadan, kendilerini ortaya koyarak, farklı örgütlerden olsa bile yoldaşlarını yalnız bırakmama, kurtarma çabasıdır.

Bugün de yine aynı hattı ve yaklaşımları izleyerek sol içi polemiklerde liberalizme karşı, kapitalist-emperyalist düzene karşı, milliyetçiliğe ve şovenizme karşı, bağımsız ve enternasyonal bir duruşla yan yana gelenlerle, geçmişi eleştiren ve aşan bir sosyalizm anlayışını savunan, meşru bir mücadele çizgisini bu topraklarda yürütenlerin yoldaşlığı etrafında sosyalist-devrimci bir hareket yükselecektir. 21. yüzyıl devrimci hareketlerini, sosyalizmini bu yaklaşımları günümüz koşullarında yorumlayan ve geliştiren devrimciler ortaya çıkaracaklardır.

Ve 30 Mart 1972'de topraklarımız yeni bir fırtınayla sarsıldı. Mahir ÇAYAN ve dokuz arkadaşı; Sabahattin KURT, Nihat YILMAZ, Saffet ALP, Sinan Kazım ÖZÜDOĞRU, Ertan SARUHAN, Hüdai ARIKAN, Ahmet ATASOY, Ömer AYNA, Cihan ALPTEKİN katledildiler. Türkiye halkının kararlılığı ve emperyalizme olan öfkesini bir kez daha göstererek üç İngiliz ajanı cezalandırıldı.

1960?lı yılların ortalarından sonra sol hareket ilk kez her düzeyde sınıf mücadelesi sahnesinde yer almış ve egemen güçlerin korkusu olmuştur. Sol ilk kez toplumsallaşmış, işçinin, köylünün, yoksulun umudu olmuştur.

Özetle geçmiş devrimci hareketler dar kadro hareketleri gibi tanımlamalarla anlatılacak türden örgütlenmeler değildir. Tam aksine toplumsal çabaların, mücadelelerin içinden gelişen ve kitlelere dayanan devrimci yapılardı.

Geçmişin anlamı, gelecek tahayyülümüzle birlikte, günümüzde yürüttüğümüz somut politikalar içinde karşılık bulur.

çirkin_hazerli

Mahir Çayan, THKP-C?yi biraz da 12 Mart sürecinin gelişi içinde oluşturmuştu. İdeolojik temellerini ve yapılanmasını henüz oturtamamıştı. Ki bunun sonuçlarını 12 Mart faşizmine karşı mücadele yürütürken en merkezi yapılarında bile bölünmesine ve Kızıldere?de örgütün neredeyse tüm önderlik yapısının imhasıyla sonuçlandı.

Bugün bizlerde 21. yüzyıl devrimciliğinin, kapitalizme ve emperyalizme karşı çıkışın yolunu Mahir?lerin, Deniz?lerin, İbrahim?lerin izinden giderek, sonrası devrimci süreçleri değerlendirerek açacağız.

Çünkü bu ses; oligarşinin artık Türkiye halkına istediği gibi zulüm uygulayamayacağını, iktidarını ilelebet sürdürmesinin zor olduğunu gösterdi. Bu nedenle oligarşi panik içindeydi.

Onlar biter mi sandın

Panikteydiler. Çünkü TÜRKİYE HALK KURTULUŞ PARTİSİ-CEPHESİ mücadelesi ile halkı etkilemişti. Ayaklarının altındaki toprak kayıyordu. Bunun için yok etme savaşına giriştiler. Devrim adına, silahlı mücadele adına ne varsa yok edilmeliydi. İşte böyle bir süreçte TÜRKİYE HALK KURTULUŞ ORDUSU önderlerinden DENİZ GEZMİŞ, HÜSEYİN İNAN ve YUSUF ASLAN'ın idamlarını gündeme getirdi oligarşi. Mahir ÇAYAN ve arkadaşları idamı engellemenin devrimi ve silahlı mücadeleyi savunmak, halkın geleceğine sahip çıkmak olduğu bilinciyle, Ünye Radar Üssü'nden üç İngiliz ajanını kaçırarak KIZILDERE'ye geldiler.

Makineli tüfekler yaylım ateşine başladılar. Çatıdaki Mahir Çayan kafasına isabet eden bir mermiyle orada öldü. Geriye kalanlar savunma mevziine geçerek kapının arkasına yerleştiler. İçeri giren güvenlik görevlileri ateş açanları vurdu yaralananları da kafalarına kurşun sıkarak infaz etti. Yapılan otopside rehinelerin açılan ateş sonucu öldüğü kanıtlanmıştır . Alt kata samanlığa kaçan Ertuğrul Kürkçü dışında 30 Mart 1972 günü evdekilerin tümü öldürüldü

Kapitalist, emperyalist sistem en güçlü olduğunu iddia ettiği bir dönemde kriz yaşıyor. Devrimciliğin, sosyalizmin gelişeceği bir döneme giriyoruz. Egemenlerin korkuları, sermayeye karşı, kapitalizme, emperyalizme karşı güçlü bir devrimci-toplumsal mücadelenin gelişmesini görüyor olmalarındandır. Şimdi bu gelişmeleri engellemenin çok yönlü çabaları içinde olmaları kaçınılmazdır. Geçmişe ve değerlerimize saldırıyı bu anlamda da görmek gerekir.

Mahir ÇAYAN ve arkadaşları; 'Türkiye'de demokrasi olmadığını, faşizmle yönetildiğini, ülkenin, emperyalizmin gizli işgali altında olduğunu, bağımsız olmadığını' söylediler. Bağımsız olmanın, gerçekten demokrasiye sahip olmanın ancak sosyalist bir düzende olacağını söylediler. Ve bunun için çıktılar yola. Bunun için silahlı mücadele olmazsa olmaz dediler. Türkiye topraklarında artık iktidar için, bağımsızlık ve demokrasi için savaşan, bunun için ölümü ve her türlü bedeli göze alanlar vardı. Faşizmin karşısında elde silahla iktidar mücadelesi verenlerin ilk silahları patladığında oligarşi şaşkına döndü. Evet herkes şaşırmıştı ve panik içindeydi.

Dün de kapitalizme ve emperyalizme karşı bir mücadele vardı, bugün de kapitalizme ve emperyalizme karşı bir mücadele yürütülmesi gerekecektir.

Bugün 1971?in, Kızıldere?nin, İbrahim?in, Deniz?in, Mahir?in hala aşılamamış olmasının anlamı tarihte bıraktıkları bu izlerdedir. Mahir, Deniz, İbo, yaşamlarının en zor koşullarında üzerlerine düşen devrimci sorumlulukları 12 Mart faşizmine karşı mücadele içinde yerine getirdikleri için, gerçek anlamda yoldaşlıklarını herkese tartışmasız biçimde, farklı örgütlerde olsalar bile birbiri için hayatlarını ortaya koyabileceklerini gösterdiklerinden, kapitalizme ve emperyalizme karşı kafa tuttukları için unutulmayacaklar.

Mahir?in ve THKP- C?nin ideolojik-teorik hattı, ölümünden sonrası da tartışılmaya devam etmektedir. Bazılarının, ?Lise yaşındakilerin ürettikleriyle mi devam edeceğiz? diye küçümsedikleri Mahir?in ürettiklerini ne kadar anladıklarını görüyoruz. Siyasi önderlikleri ve ideolojik-politik üretimleri kişilerin yaşlarıyla ölçecek olursak, geçmişte o yıllarda çok yaşlı olan TKP genel sekreteri İsmail Bilen?i en büyük Marksist olarak görmek gerekirdi. Özetle yaşa bakarak yapılan değerlendirme ancak biyolojik bir yaklaşımdan ibarettir. Geçmişe yönelik eleştiriler somut politikaları ve pratiği üzerinden yürütmeyince anlamsız lafazanlıklara dönüşüyor. Liberallerin, geçmişin devrimciliğine ve devrimcilerine içi boş suçlamalar yapmaları, kendilerine egemen siyaset ilişkileri içinde yer tutma gayretinden başka bir şey değildir.

Liberal çevreler tarafından geçmişe dair yürütülen ve aktüelleştirilen tartışmalardan birkaçına değinmek gerekiyor. Bu tartışmaların başında darbecilik suçlaması geliyor. 65-71 döneminde, ki devrimcilerin Kemalistliği ve ordu ilişkisi üzerinden solun zaten geçmişten beri darbeci-cuntacı-Ergenekoncu olduğu vurgulanıyor. Demokrasi mücadelesi de tümüyle sağ ve liberal kesimlere mal ediliyor. Burada, kapitalizme ve emperyalizme karşı çıkmadan, sınıfsal bir mücadele ekseni üzerinden yürütülmeyen bir demokrasi mücadelesinden söz edilmektedir. ABD ve NATO?ya karşı olmayan, emekçilerin yaşamını köklü değiştirecek ve yaşamın her alanında eşitlik ve özgürlük getirecek bir toplumsal mücadele çabası olmadan nasıl bir demokrasiden söz edebiliriz ki!

Birgün hesap sorulmaz

Söyle nedendir dere

devrim mi?

Sana can vere vere

THKP-C sadece Elrom olayı, Askeri eylemler, çatışmalar ve Kızıldere olayı etrafında anılır. Oysa şöyle bir bakıldığında bu olayların gerisinde güçlü bir toplumsal mücadele yattığı görülür. 65-71 dönemi işçilerin, köylülerin, aydınların, üniversite gençliğinin güçlü toplumsal mücadeleleri özünde başka bir dünya arayışının, devrimci dinamizmin açığa çıkışının göstergesidir.

Kızıldere ve 65-71 mücadelesi, geçmiş soldan bir kopuş gerçekleştirilmiştir. Sosyalistler, devrimciler sistemle bir uzlaşmaya gitmeden, düzen içi arayışlara yönelmeden doğrudan başka bir dünya için devrim ve sosyalizm alternatifi iddiasıyla başkaldırmıştır.

30 Mart 1972 Ülkemiz tarihinin kanlı sayfalarından biri. Devrimcileri katlederek bitireceğini sanan egemen güçlerin en büyük toplu katliamlarından birini gerçekleştirdiği kara gün. Kızıldere de katledilen ONLAR hiçbir zaman unutulmadı ve unutulmayacak ama o katliamı gerçekleştiren eli kanlı faşistler tarihin yaprakları arasında yok olup gitmeye mahkum oldular.

Oy dere Kızıldere

Kızıldere, 12 Mart faşizmine, emperyalizme bir karşı çıkıştır. Kızıldere, düzene bir başkaldırıdır. Devrimciler ilk defa doğrudan iktidara ve düzene karşı alternatif bir çıkış gerçekleştirmiştir. Öyle lafı dolandırmadan iktidara karşı bir devrimci duruşu, mücadeleyi ortaya koymuşlardır.

KIZILDERE yeni bir ahlakın, yeni bir yaşam tarzının, yeni bir düşünce tarzının ifadesiydi. Artık devrimi isteyenler, devrimci gibi yaşayacak, gerektiğinde yaşamlarını Türkiye halkının kurtuluşu için feda edecek, önderleriyle, savaşçılarıyla elde silah savaşacak, faşizme karşı yeni bir düzenin temsilcisi olarak halkın adaletini temsil edecek, kapitalizmin bencilliğine, ahlakına karşı halkın değerlerini, sosyalizmin ahlakını, başkaları için ölebilmeyi temsil edeceklerdi!!!

Suyu alın terimiz

Kızıldere olayı veya Kızıldere katliamı, 12 Mart 1971 muhtırasından sonra yakalanan Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'ın idamlarını engellemek için 27 Mart 1972'de Ünye'deki NATO üssündeki yabancı görevlilerini kaçıran Türkiye Halk Kurtuluş Partisi - Cephesi kurucularından Mahir Çayan, Dev-Genç Genel Başkanı Ertuğrul Kürkçü, Dev-Genç MYK üyesi Hüdai Arıkan, THKO'dan Cihan Alptekin, Fatsalı Nihat Yılmaz, öğretmen Ertan Sarıhan ve Ünyeli Ahmet Atasoy, iki İngiliz ve bir Kanadalı radar teknisyenini NATO üssünden kaçırdılar. Kendilerini Kızıldere'de bekleyen Dev-Genç Genel Sekreteri Sinan Kazım Özüdoğru, SBF Öğrenci Derneği yöneticisi Sabahattin Kurt, THKO'dan Ömer Ayna ve 'Hava Kuvvetleri Proleter Devrimci Örgütü'nün kurucusu olarak aranan üsteğmen Saffet Alp'le buluştular.

Bugünlerde İngiliz gizli servislerinin belgeleri yayınlanıyor. Bazı belgeler de ülke medyasında yer alıyor. Bunların birinde İsrail-MOSSAD ajanlarının Maltepe olayına karıştıklarını, Kızıldere?de de yer aldıklarını belirtiyordu. Geçmişteki iç savaş süreçlerinde yaşanan olaylardaki CIA ajanlarının rolü hatırlanırsa, ABD büyükelçilerinin çoğunun Pentagon?un yetiştirdiği pasifikasyon uzmanı ve toplumsal mücadeleleri bastırma eğitimi almış kişiler olduğu hatırlanırsa devrimcilerin mücadelelerinin boyutu çok daha iyi anlaşılabilir.

30 Mart 1972, Kızıldere, toplumsal tarihimizde unutulmayan bir yere sahiptir. Toplumsal belleğimizin oldukça zayıf kaldığı düşünüldüğünde 30 Mart?ın, Kızıldere?nin ve Mahir Çayan?ın unutulmamasının nedenleri üzerinde düşünmemiz gerekir. Unutulmayışın anlamını, tarihe bırakılan izleri takip ederek düşünelim. Nedir anlamı Kızıldere?nin ve Mahir Çayan?ın?

Dere bizim evimiz

Devrimci Yol da partileşme sürecini açık ve net bir duruma getiremedi. Bu nedenle parti-cephe örgütlenmesini tamamlayamadı. Başka bir ifadeyle, güncel mücadeleyi karşılayacak bir yapılanma gerçekleştirilirken, sınıf mücadelesinin olası farklılıklarını karşılayacak yapılanma, stratejik anlayışlara uygun yapılanmalar ve kadrolaşmalar konusunda atak ve hızlı davranılmadı. Sonuçta da partileşme başarılamadan 12 Eylül 1980 faşizmiyle karşı karşıya kalındı. Devrimci Yol bir iç savaş sürecinde, faşizme karşı yürüttüğü mücadeleyle halkın teslim alınmasını, ülkenin bir bütün olarak faşist işgale uğramasını engelledi, tıkadı ama bütünüyle alternatif politikalarını egemen kılamadı. Devrimci Yol tarih karşısında, yakalamış olduğu toplumsal dalgayı daha ileri kırılmadan taşıyamadığı için sorumlu olacaktır.

Grup köyün muhtarının evinde mevziilendi. Helikopter destekli güvenlik güçleri, köydekilerin ihbarı üzerine evi buldu ve kuşattı. Ağır makineli tüfekler ve NATO askerleri kuşatmayı destekledi. İçeridekiler, rehineleri dışarı gösterdiler fakat bilinmeyen bir sebeple güvenlik güçleri rehinelere önem vermedi. Grup lideri Mahir Çayan, güvenlik güçleriyle iletişime geçmek için çatıya çıkıp konuşma yapmıştır: Sıradan askerleri çekin üst düzeyler gelsin. Biz bu yola dönmek için değil ölmek için girdik.

Kuşatıldılar.

Dere böyle durulmaz

Vurulur gençlerimiz?

Dünyadaki devrimci mücadelelerin, ülkedeki gelişmelerin ve çelişkilerin yarattığı dinamizm 65-71 döneminde her alanda kendini göstermeye başlamıştır. THKP-C, THKO, TİKKO; o yılların toplumsal mücadeleleri içinde doğup gelişmiştir.

ONLAR ın anıları anımız mücadeleleri mücadelemizdir. Kızıldere de katledilen yiğit yoldaşlarımızı değil otuz üç yıl yüzlerce yıl geçse de unutmayacağız.

Mahir Çayan THKP-C?yi?Sınıf mücadelesi içinde yan yana gelen ve sol içi ideolojik-politik tartışmalarda aynı düşünce ve tavır içinde olanlarla, yoldaşlık temelinde biraraya geliş üzerinden oluştu? diyerek ifade etmişti. Devrimci Yol?da sınıf mücadelesi zemininde geçmişi ve gelecek tahayyülünü bütünleştirerek devrimci mücadeleyi yükseltmişti. Anti-faşist mücadele ekseni üzerinden, toplumsal mücadeleyi örgütleyen ve gelecek toplum nüvelerini bugünden kurmaya çalışan bir yaklaşımı ortaya çıkarmıştı. Devrimci Yol, THKP-C pratiğini aşan, Çin ve SSCB?nin çatışmasına eleştirel bir yaklaşımla bakıp, sorunları devrim mücadelesi etrafında ele alan, kendi toprakları ve toplumu içinde enternasyonal bir sosyalizm anlayışını ve mücadelesini hayata geçirmeye çalışan bir hareketti. Devrimci Yol?un en özgün yanlarından biri de partileşme süreciydi. Partileşme sürecinin ana halkalarını, ideolojik netlik ve kadrolaşma politikası olarak görebiliriz. Partileşme süreci, toplumsal mücadeleyi kavrayan ve gelişen bir devrimci hareket temelinde yürütülmüştü. Devrimci Yol, faşizme karşı meşru bir mücadele çizgisi üzerinden gelişmişti.

yaşasın TAM BAGIMSIZ TÜRKİYE CUMHURİYETİ KAHROLSUN EMPERYALİZM'İN KUKLASI OLAN satılmış burjuvanın onursuzlugunda kaybolmuş FAŞİSTLER!!

Ölüm onları apansız yakalamadı Ülkemizin uçsuz bucaksız sıradağlarında ve ovalarında Kentlerin yoksul mahallerinde ve uğuldayan meydanlarında Kuşatmalar altında ve barikatlar arkasından Sömürüye zulme boyun eğmemenin onuruyla Ölümün üstüne yürüdü onlar Tereddüt etmediler yok; ?Biz buraya dönmeye değil ölmeye geldik? diyerek Türkülerle, marşlarla karşıladılar ölümü Özgür ve eşit bir gelecek için Canımızdan bir parça koparırcasına En iyilerimizi verdik toprağa Onlar, yaratılan devrimci değerlerin, Onurun, erdemin, inancın simgeleri olarak Yüreklerimizi dolduruyor, bilincimizi aydınlatıyor Bizi kopmaz bağlarla bağlıyor devrime.

Gence kurşun sıkılmaz

Mahir Çayan ve THKP-C?den günümüze başka bir açıdan bakarsak:

Başka bir eleştiri de Ahmet İnsel gibi kişilerden gelmişti. Yetmişli yılların devrimcilerinin ve anlayışlarının tasfiye edilmesi gerektiği, yoksa bugün farklı bir sol hareketin gelişemeyeceği üzerineydi. Yetmişli yılların devrimciliğinden liberal çevrelerin rahatsız oldukları neler var bir bakalım; İktidara, düzene, kapitalist-emperyalist sisteme karşı bir mücadele, sermayeye karşı mücadele, sosyalizm arayışı ve devrimci bir tarz var. Bugün liberal çevreler, sermayeye, düzene, kapitalizme, emperyalizme karşı çıkmayan, devrimci bir mücadele tarzı izlemeyen sınıf mücadelesi yerine kültür, kimlik ve AB ekseni çerçevesinde bir demokratikleşme arayışları olan bir sol istiyor. AB ekseni etrafında küresel sürece eklemlenmiş bir Türkiye projesine uygun ve gerekli olan solculuğa liberaller soyunuyor. Devrimci geçmişimiz bugün liberallerin kendini sol olarak göstermelerine büyük bir engel teşkil ediyor. Bu nedenle geçmiş devrimci geleneklere bir bütün olarak saldırıyorlar. Geçmiş devrimci mücadelenin gölgesi bile liberaller için engel oluşturuyor. Geçmişi kaba kötü, Kemalist, darbeci olarak mahkum ederlerse geriye bir şey kalmıyor, kolayca kendilerinin devrimciliğini ilan edecekler. Geçmiş ve devrimci değerler olmasa, bugün devrimcilik iddiasını ortaya koyanlar olmasa liberaller çok rahat kendi politikalarını solculuk olarak gösterme gayreti içinde olacaklardı. Taraf gazetesi yazarlarınca yürütülen politikaların ana ekseni Devrimcilerin ne kadar devrimci olmadıklarını kanıtlama üzerinedir. Bu kadar zahmet boşa bir çaba olabilir mi?

Kizildere

İhtilal başlamıştı.