Ve bir yalnızlık doğurup

her ne ise...

Bir yalnızlık doğurdum içimde

? HATIRLANMAK İSTİYORSAN ÖLDÜĞÜNDE,

ELBETTE HAYKIRACAK YALNIZLIĞIM

Yanlış, hata ile başlayan cümlelere tıkamak kulaklarımı ve uzanmak hayatımın labirentlerine. Zordu evet çok zordu bir başına kalabalıklar yaratmak... Güçlülük ve dayanıklılık gerektiren her şeyi benimsemek, herkes gibi olmamak...

Uzun yıllardır sırrımı paylaştığım, saatlerce oturup dertleştiğim, endişe duymadan içimi dökebildiğim beyaz sayfalarım ve çok çabuk tükenen kalemlerim oldu yalnızca. Kabuğuma çekilmek ve kendi kabuğumda kocaman bir dünya kurmak, süslemek... kimi zaman acıyla, kimi zaman tebessümle beslemek...

ZAMANI GELDİĞİNDE.

Bir yalnızlık büyüttüm ki

Zordu her şeyden ve herkesten soyutlanmak, koskoca dünyada tek başına olduğuna inanmak ve alışmak buna! evet zordu-çok zordu.

yıllar önce

Anlaşılmaz, soğuk görünmelere aldırmadan yürümek, doğru bulduğum yolda yürümek...

Bir yalnızlık büyütmek sabırla...

Veda ederken hayata, bir imza bırakmaktı çabam ardımda. Bir ses, bir söz, bir düşünce,

sessiz bir sabır ile

YAŞARKEN YAŞADIĞINI GÖSTEREN GERÇEKLERİN OLSUN, NEFSİNDEN ÖTE...?