Kadın su tanesi. Görmek isteyene ateş yüklü zaafsa da dileyene huzur kıblesi. Fetihlerin, onurlu tarih tablolarının, zaferlerin gizli fatihi ve asli varisi. Çünkü kılıç tutan ve?Allah Allah? nidasıyla düşmanı hezimete uğratan her vücut o bedende yattı, o ellerce yetiştirildi ve uğurlandı. Kadın, Allah Resulü?ne sevdirilen üç güzellikten biri ama en önemlisi, cenneti ayak altına seren hadis müjdesinin geliş sesi. Ana-dolu. Osman Nuri Topbaş?ın dediği gibi?Toplumlar kadınlarla abad ve onlarla berbat olmuşlardır.?

Kalabalıktı kadın kalbi, tenhalarda gizlendi. Ömrünün taraçasından yağmurunu izlerken, merhametle yıkadı ruhunu. Sabrı zikri yaptı, hıçkırıklarla demledi sükutunu. Hüznü de yakıştırdı kendisine, gülümsemeyi de. Hassas terazinin hassas nuruyla yoğrulan yüreği yorulunca, en çok o aldandığını anladı, en güzel o ağladı. Yar oldu; yaren oldu, yad oldu? Dert oldu bazen, bazen de derman? Nasır bağlamış elleri ve çoğu zaman yumuşacık kalmayı başarabilmiş kalbiyle toprak oldu; su ve bereket. Mor bir ahenkle, narin ve meraklı, cam kenarlarını süsledi kadın; menekşe. Koyu zerafetine, imrenilesi inceliğine rağmen en ücra ve karanlık köşelerde açmayı bildi; zambak. Sabahlar boncuk boncuk terlerken, yaprağına çiğ düştü, gözyaşıyla bezedi güzelliğini; gül. Rayihası baharı, uzaktan bir masalı anlatırken, eller dokununca kapandı can kafesine, utandı; mimoza.

Hangi penceresinden tutarsanız tutun dört mevsimi anlatır öyküsü onun. Duyguların yekununu ağırlarken sinesinde; rüzgarı, güneşi, yağmuru, fırtınayı, depremi daha yüklü yaşar ötelerinde. O çileyi güzelleştirirken, çile onda güzelleşir. Hassas ve rakik bir ruhun sahibidir ki acılar eğreti durmaz, gelip yerini buluverir gözbebeklerinde.

Vuslat kokan bir cennet sabahından, firak bakışlı dünya çilehanesine gönderilen Havva adıyla başladı kadının tarihi. Yasak meyveye varışın sebebi o saf nezaketin, nedamet durağı haline gelince dünya, aldanış kadar koyu bir karanın olduğu gibi gözyaşı kadar şeffaf bir aklığın da simgesi oldu kadın. Törelerin, türkülerin, şiirlerin, sevdaların, kavga ve barışların biricik varlık nedeni. Hüzün ve sürur mimarisi?

Güzel bir yazı teşekkür ederim. Bir demeç de ben vermek istiyorum.

Mutlak güzel, eğe kemiğinden narin ve nadide bir vücut yaratırken onun; özünü, yüzünü, sözünü, ziynetini güzel eyledi. Bu gel-geç güzelliğe alemi meftun kılarken de, ilahi zirveye ulaşma yokuşunda kadını basamak tayin etti. Çağlar ince nizamı kavrayış noktasında noksan kalırken; bir kadın çağlara bedel oldu kimi, zaman da çağlarca lanetlendi. Kucağında bebeği ile taşlanan sükuta; kitaplar?Meryem? dedi, bir sureye isim kıldı siretinin güzelliğini. Küfrün bataklığında iman saadetini kucaklayan ve ebedi vuslat ile nikahlanan asalete Asiye? İffetsiz kelamın ağır imtihanında iffete rengini veren Ayşe?yi alemlere rahmet olarak gönderilene sevda eyledi. Münzevi bir hasırın manevi kucağında Rabia?ya çileyi cennet gösterirken, vaktin veli yüzlerine onu gıpta ettirdi. Ağrılı, acılı, aykırı bir sevgiyle sevdiğini zindana gönderiveren Züleyha?ya zindan olan sarayı, güzellik sermayesini gözyaşıyla erittikten sonra peygamberi dua ile ona güzelliğini yeniden hibe etti. Heyhat ki; sevgisinde Züleyha?yı model tutan hiçbir güzel, onun gibi ölmeyi bilmeyecekti.

güzel yazıymış..

Peygamberimiz buyurdu ki;

Nuray ALPER

Çölde aşk yıldızına; destanlar Leyla dedi, zamanlar maşuku bu isimle zikretti. Devirlerin görünmez hükümran ve kahramanlarıydı onlar. Bilinmedi.

Umudu barındırdı kanatlarında, mutlu kılmak için vazgeçti mutluluğundan; papatya. Saraylı endamıyla sığındı tarihine; lale? İşte çiçeklerin hülasasıydı kadın, her birinden bir eda alan, kim bilir, belki her birine kendisinden bir ahenk muştulayan.

İçki, günahın her çeşidinin kaynağıdır, kadın şeytanın oltasıdır, dünya sevgisi her çeşit hatanın başıdır.

Merhaba büyük üstat,

Sanırım gözlerim çok yorulmuş başlığı bile tuvaletteki su tanesi olarak okudum, kör görmez uydurur gibi bir söz olsaydı bana yakışırdı. Yazınızı okumak isterdim ama çok uzun, bir ara denk gelirsem okuyacağım :)

Toplumlar kadınlarla abad ve onlarla berbad olurlarmış...

bir yarenin adıyım. Hüzün mü, tebessüm mü, gözyaşı mı, dua mı bana en çok yakışan elbise henüz öğrenememişsem de içimdeki şarkı hep sükutu anlatıyor ve ne kadar kırılırsa kırılsın yepyeni umutlara uyanıyor?

Nedendir yolların hep sonbahara varması, her tefekkür yürüyüşünün ardından bilinmez. Kendi penceresinden dışarı çıkıp kendisinden olana bakması ve kelama anlatması zorsa da insanın, kadınım; kadınlığın onurlu tarihine hasretle bakan? Çileysem de zamana yenilen, yenildikçe yenilenen

Hz. Huzeyfe Radiallahu Anh şöyle rivaet ediyor,

Bu yüzden?madeni som ıstırap? der dava şairi?kadın? şiirinde yıllar önce?