Burada altından murat meskukat değil, tecelliyat-ı ilahiyye?dir ki, gönül ve can ondan zenginleşir.

Bu şiddetli ses tam beş kere geldi, korkudan adamın yüreği param parça oluyordu. O iyi bahtlı konuk, sesi duyunca yerinden bile kıpırdamadı, dedi ki:

?Bu ses, bayram davulu sesi! Neden korkacakmışım. Tokmağı yiyen davuldur, o korksun.?

Halk, bu adama dediler ki: ?Sakın burada geceleme, yoksa can alıcı seni küspe gibi eziverir. Sen garipsin, bunu bilmezsin, burada kim yattı, uyuduysa mahvoldu. Bunu biz nice defalar gördük.?

Konuk dedi ki:

Nihayet aşık, mescitte, suya gark olmuş adam nasıl uyursa öyle uyudu. Gece yarısı korkunç bir sestir geldi:

İşte arkadaşlarım, sizin bu tehditleriniz yok mu? Bana ancak bir defceğizin çıkardığı ses gibi gelir. Erler! Ben hayallere kapılıp bu yolda duracaklardan değilim. Ben bu mescitte kalacak, uyuyacağım, isterse mescit bana Kerbela olsun, aldırış etmem. Öğüd vermede Cebrail bile olsanız, Halil ateş içinde kimseden medet istemez. ?

Mesneviden...

Yerinden fırladı, bağırdı:

Anlatılmak İstenen

Herkes: ?Orada kuvvetli periler var, orada konaklayanları kesip öldürüyorlar.? derdi.

?Ey ulu adam! İşte ben buradayım. Haydi, ersen gel.?

Nihayet bir gece vakti mescide bir konuk geldi. Mescidin bu şaşılacak şöhretini o da duymuştu. Bir tecrübe etmek istiyordu. Çünkü bu konuk hem pek yiğitti, hem de canından bezmişti, hayatına doymuştu. Dedi ki: ?Bu başa, bu gövdeye pek o kadar aldırış etmem. Tut ki, can hazinesi için bir habbe gitmiş ne çıkar.?

Ahali dedi ki: ?Babayiğitlik satma, yürü. Bu sevdadan vazgeç. Nice kimseler vardır ki böbürlenir, fakat ızdırap zamanında yapışacak el arar. Ey kerem sahibi, gel yiğitlik taslama, mescidimizi de töhmet altında bırakma, bizi de.. Olur ki, bir düşman yarın bize bir ateştir salar, onu zalimin biri boğdu, mescidi de kurtulmak için bahane yaptı diyebilir.?

Rey şehrinin kıyısında bir bir mescit vardı. Hiç kimse yoktu ki orada gecelesin, yatsın da korkudan ölmesin. O mescide nice çıplak garip gitti, hepsi de sabah çağı yıldızlar gibi battı, mezara girdi.

Dostlar, ben, bir lahavle ile ürküp kaçacak şeytanlardan değilim. Size bir hikaye söyleyeyim: Bir çocuk, ekin bekçiliği yapar ve yanındaki defi çalarak kuştan kaçırırdı. Bir gün kerem sahibi Sultan Mahmud?un yolu oralara düştü; koro otağı o civara kuruldu; bütün ordusuyla oraya kondu. Bir de horoz gibi önde giden esrik bir deve vardı ki, nöbet davulunu sırtına yüklemişlerdi. Ansızın o deve tarlaya giriverdi. Çocuk, ekinleri korumak için o küçücük defi çalmaya başladı. Bir akıllı kişi o çocuğa dedi ki: ?Def çalıp durma, o eski deve koca davulun sesine alışmış a çocuk! Senin bu defceğizin ona tesir eder mi? Bu deve kocaman nöbet davulu taşıyor.?

?Ey kendisine fayda dileyen, geleyim mi, geleyim mi?

Her körün ve hakikatten uzak kalmış, altına tapan her kişinin hatırına, bu hikayeyi duyunca derhal zahiri altın gelir. Lakin bu altından murad zahiri altın değildir. Mesela; çocuklar saksıları kırar, o kırık parçalara altın adını takarak eteklerine doldururlar. Oyun oynarken o parçalara altın adını taktıkları için sen çocuğa ne vakit altın, desen; onun aklına saksı parçaları gelir. Fakat erlerin kastettikleri altın ne o altındır, ne bu altın..

Tılsım birdenbire bozuldu, her taraftan altın dökülmeye başladı, öyle döküldü ki konuk, altın yığınından kapının bile kapanıp açılmayacağından korktu. Ondan sonra o kuvvetli arslan kalktı, ta seher çağına kadar altını dışarıya taşımakla uğraştı. O canıyla oynayan er, korkakların rağmına definelere sahip oldu.

Aşık dedi ki: ?Ey öğüt verenler!. Ben hayata doydum. Ben bir tembelim, amma yiyecek, içecek tembeli değilim. Ölümünü arayan bir tembelim.?