kimi zaman virgül koydum yenileri eklensin ardı gelsin diye Kimi zamansa son noktayı attım yaşandığı yerde kalsın hayat, bir adım bile atamasın diye...

Daha çok yalnızlaşacağız.

Adımın üzerini karalasan da,

Artık veda vakti geldi çoktan bu deli aşka...

Ellerimin arasında mor bir tespih ile

Her baktığım aynaya yeni bir benlik ısmarlıyorum yab ancı maskeler takmasın diye.

Hani söz vermiştik birbirimize biz... Hani hayallerimiz birgün mutlaka gerçek olacaktı. Sevdamızı yaşayacaktık herkese herşeye inat...

Sal beni bensizliğime...

Geceleri yıldızları seyrettiğim penceremden, her gördüğüm buluta yeni bir nisan ısmarlıyorum kurumuş kalbime yağmurlar yağsın diye.

Yazık! Geç anladım... Hayatın yaşamaktan ve ölmekten başka dokusu yokmuş.

Ve söyleme / Komşumuzun bahçesinden çaldığım erikleri..

Ve de yalnızız tabutta...

Ve dillendirme sakın. Senin için faili meçhul cinayetleri..

Ya da annemden gizli gizli içtiğim sulardan mı bilemiyorum.

Farkındayım.. Ben sende öldüm.. Ya da öldürüldüm..

Öldüğüm gün kefenimin..

Senin yokluğundan mı,

Kalemim titredi kimi zaman kelimeler dağıldı toparlayamadım Tam hayata beyaz bir sayfa çevirmişken mürekkebim döküldü karardı hayat, durdu zaman İnadına yeni tarihler attım, gelmemiş tarihler, yaşanmamış hepside...

Hayat ne zaman ki akmaya başlar, beyaza karışır diğer renkler... Aynaya bakarız ki göz rengimiz siyah, yeşil kahverengi, mavi;ama zemin yine beyaz.. Mavi önlüğümüzü giyeriz okul yolculuğunda, ama yakamız beyaz... Aşık oluruz bir gün.. Kan kırmızısı kalbimiz atar delirircesine.. Yare kavuşurken giydiğimiz gelinlik beyaz.. Fallar açarız papatyalardan, seviyor mu sorusunun rengi beyaz.. Denize atılan çakıl taşlarının rengi beyaz... Şekerin rengi beyaz, gülün rengi beyaz...

Hayat, beyazdır aslında..

susarak konuşuyorum...

Nerede kaldı verdiğin sözler?

Bilirsin yüreğimde biriktirdiklerimi o an haykıramaz dilim. Kelimeler boğazımda düğüm düğüm, gözlerimde acılı ağlayışlar alır konuşmalarımın yerini. Fark etseydin gözlerimdeki anlatımlarımı, susmalarımı dinleseydin; dileğim olmayana mahkum eder miydin beni?

? Bir öksürük parçalıyor ciğerlerimi..

bazen hiç habersizölüverir sevda insanın içinde neden diyemezsin oysa herkes bilmelidir ki ne ekersen hayattaonu biçersin

Seviyorum seni...

Çok garip hayat denen hikaye..

Bedelini ödedim her kahkahanın, söylediğin gibi

Oysa ne çok şey söylemek isterdim sana.?Neden? demezdim, zihnimi meşgul eden sözcükleri sıralamazdım. Hep söylemek isteyip de söyle mediklerimi sunardım.

Ruhuna ihanet etmeden sadece yüreğinin sesini dinleyerek ve yüreğin sana?o? dedikçe onun izinden gidebilir misin?Söyle ey yar, beni birazcık olsun sevebilir misin?

Veda vakti artık iyice yaklaştı... Ama... Ne yalan... Bu aşk bana aşkı öğretti tekrar...

Gözlerim çağlayanları misafir eder oldu kirpiklerinde senden sonra... Söylesene neden öldün yar? Neden sahipsiz bıraktın beni?

h. geldiniz sayın esma ölmek her zaman kurtulmak demek değildir :)

Bebekken...

Kelimelerden yollar yaptım kendime En güzellerini seçtim özenle Kimi uzaklardan seher yeli ile geldi kondu başucuma, kimi karlı tepelerin zirvesinden çığ misali indi üstüme Hayatın anlamını yeniden yazdım kelimelerle Yeni bir başlangıç yaptım, onlarla kapattım eski sayfaların yapraklarını...

Her kapandığım secdeye yeni bir dua ısmarlıyorum beni?O? hiç yalnız bırakmasın diye.

Şarkılar söylediğimiz sesimiz...

sus sus bir kerede sus susarak anlat dertlerini susarak anlat sevgini surarak anlat özlemini ve sadece sus

"sevda" dedik uzattık boynumuzu pamuktan ipliklere,

Hiç bir söz olmadan tutulduğunu gördüm sadakat yeminlerinin içimde. Sadece sevgiden başka hiç bir şeyi içinde barındıramayacağını. Ağızdan çıkan bir çok şeyin boş, kalbe dolmuş bir çok şeyin esas olduğunu. Sevmenin sadece kendin için yapılmış bir ibadet olduğunu... Ve herkese, sevgiliye bile, söylenmiş herşeyin yaşanan sevginin yanında boş olduğunu.

Kanadıkça cümlelerim,

Bir kırlangıç sürüsüne kat beni...

Bugün sana bu artık benden en özel veda... Asla söze dökemediğim yazılarımda...

Çünkü ben sensiz iken ölüyüm.

Hoşçakal...

Sitemlerime, çığlık çığlığa haykırdığım sessiz serzenişlerime umursamaz bir iki bakış bırakıp gittin. Dilediğin olsunla başlayıp hoşça/kal la biten sözcükler bıraktın bana geride. Dilediğim bu muydu? Aşkta suçlu aramak için miydi bana bıraktığın sözcükler. Vicdanına ilaç olsun diye mi söyledin bu anlamsız cümleleri.

Yazamadığımız şeyleri soru işaretlerine bıraktık.

"Mesela" dedik kurduğumuz hayallere,

tabi ilçalama yaparakda kurtulabiliriz bunu düşünmemiştim

Sevmek her halini sevmekmiş... Sevmek sahip olduğu her anını, aldığı tüm kararları, yaptığı tüm tavırları, yaşadığı her mekanı, baktığı her gözü, sevdiği herşeyi sevmekmiş meğer... Şartsız sevmekmiş... Olduğu gibi... Kaybedilmemiş özüne saygısıyla... Kaybetse bile zaman zaman kendini boşlukta... Her zaman sevmekmiş... Dün, bugün, yarın... Her anında... Sevmek zamana yayılmakmış bir kere sevdim dedikten sonra... Her ne olursa olsun dünde ve olacaksa gelecekte sevmekmiş kalbine en ufak bir şüphe düşürmeden bütün ömrünce...

Bir düş öksüz kaldı yüzük parmağımın sensiz yanında. Şimdi ayrılıkla teyemmüm ederken kirli yüzümü uykusuzluğum vuruyor kıyılarıma. Çek beni kuyulardan. Tozlu raflardan indir beni.. Siyah beyaz fotoğraf albümlerden sal beni özgürlüğüme... Cam kenarları biletlerimi iade et. Ama tek bir şeyi verme bana; güllere kundakladığım, umutlarla sardığım canım kızımı sakın verme ellerime..

bu gün susrak konuşuyorum. tüm çığlıkları surarak haykırıyorum, akıtılmamış tüm göz yaşları bu gun susuyor. susarak içime akıyor, bu gün sessizlik günü konuşmama günü...

"umut" dedik ihtimallere,

Noktalar koymadık, virgülle geçiştirdik.

Onu da parantezlere bıraktık.

Gittin yar!

Dileğim bu değildi?diyemedim. Sessizce kabullendim adıma verilmiş kararları.

Ağladığında ağlayacak,

Bilmem! Sanki hayat, yaşanmıyor gibi yaşanıyor. Artık baharlarda yok kapımızda! Yoksa mevsimlerin bize küsmüşlüğümü var?

Söylesene bana, seni sensiz sevmekten öte ne yaptım sana?

Ve durma sakın..

Sevmek için sevgilinin yanında olması gerekmediğini belki. Başka kollarda bile olsa, mutluysa eğer haberleri, sevgiliye mutlu olduğunu. Sevginin içinde sadece sevgiyi barındırdığını ve onun gözündeki tek mutluluk parıltısıyla görmesen bile onu, paylaşmasan bile o pırıltıyı, içindeki mutluluğu bastıramadığını... Yaşananlar sevgiyse çokça, kayıtsız şartsız sevmenin huzuruyla, her acıtan anın silindiğini, affedildiğini, mutlu anların özü olduğunu yaşananların... Ya da her anın aslında mutlu olduğunu sevdiğinin yanında... Alınan tüm kararların onun mutluluğunun temeli üzerine atıldığını ve bir o kadarda düşünüldüğünü bilmenin huzuruyla...

Yine yol görünüyor ve yeni dehlizlerde kaybolmak gerekiyor. Öğrendim ki kuş bakışı bakmak, kuş gibi bakmak değilmiş hayata... Yargılar bitti, infaz vakti! Ellerimde görünmeyen kelepçeler, ayaklarımda ruhsal pranga! Çok deli değil aslında geçmiş. Sadece cümlelerimdi onu mükemmelleştiren...

Cümleleri sonlandıran nokta olmasa,

Kavimler göçünden uzun sürsün göçebeliğim.

Keşkeklerim, beklilerim, ölüm olmasa,

Öldüğünde ölecek kadar seviyorum seni...

Gün oldu sevda koydum yazımın başlığını, gün oldu hüzün Sevda ile hüzün birleşti aniden aynı cümlede yeniden doğdu Ne sevda yarıştı hüzünle, ne de hüzün sevdayla Birde baktım sevdada hüzün hüzünde sevda varmış meğerse...

Hani kıyamazdın sen bana?

Gidişlerin ardından hoşça/kalamıyorum!

O benim vedam sana sevgili...

sizi üzdüğüm için üzgünüm sayın Petaliza ama ben böyleyim hep değişemem ki

Uçan kelebekleri olmasa baharlarımızın... Sesleri uykularımızda yankılanan bülbülleri olmasa seherlerimizin,

Diyetini ödedim her sarılmanın umduğun gibi

Daha çok bunalacağız-bulanacağız!

Neden sahipsiz bıraktın beni?

Bildiğim tek şey ; bir yokluk deliyor geçiyor yüreğimi..?

Adımlarım kilitlendi kelimelerden kurduğum yollarımda Zaman akıp geçti de bir ben geçemedim zamana inat yol almaktan İnadına yaşadım yazdıklarımda, inadına haykırdım, içimde ne varsa kustum kelimelerle hepsini Bomboş kaldı içim, ardından yeni kelimelerle doldurdum gidenlerin yerini...

Mevsimlerin bize küsmüşlüğümü var? Ne kardelenler açtı bu bahar, ne de balkonlara, caddelere, sokaklara çiçeklerini savuran kiraz ağaçlarının kokusunu hisseden oldu. Ne allığına, morluğuna, saflığına, beyazlığına hayran olduğu gülün endamlı gülüşleriyle mutlu oldu bülbül, ne de ovalardan bayırlara, kırlardan yaylalara bal toplayan arılarla selamlaşan çiçekler gördü baharı. Ne gecenin kalbi aydınlandı minicik bir ateşböceğiyle, ne de, sessizliği bozuldu vakitsiz bir baykuşla. Ne çocukların yüreğinden yıldızlara köprüler kuruldu masallarda, ne de aşıkların yüreğine Kaf Dağı'ndan hayaller çıkageldi. Ne Yusuf'a el uzatan kervanlar geçti buralardan, ne de pervazlara konan Yusufçuk kuşları bekledi pencerelerde. Her mevsimden geriye acı bir sessizlik, kocaman bir sessizlik kaldı.

An oldu tek kelime anlattı aklımdan geçenleri tıpkı bir bakışın her şeyi anlattığı gibi An oldu cümleleri cümlelere ekledim olmadı, dolmadı kağıtlar Alfabemdeki harfler yetmedi kimi zaman, ne yazsam anlatamadım derdimi kimselere Damlalarım aktı sayfalarıma o zamanlarda, ellerim tutmaz oldu, gözlerimse görmez Aklımdan birçok geçti ama ne ben o birçoklara yetişebildim ne de birçoklar beni bekledi...

Bir de açan çiçekleri olmasa bahçelerimizin,

Her güne yeni bir isim verip başka başka anlamlar katabilir misin?Hiç kimsenin görmediği güzellikleri fark edebilir misin?

Yaşlanırız ve de değişir

Ruhum eksik kaldı... Parça parça düştüm kaldırımlara... Üzerime her basılışında zeytin karası gözlerin geldi aklıma... Bir kere daha ağladım. Sonra bir kere daha... Ben hep ağladım yar... Senden sonra hep ağladım...

Her insanın rengidir aslında beyaz.. Irkı ne olursa olsun ya da inancı, her bebek mutlaka bir beyaz kundağa sarılmıştır. Daha dünyada ki ilk günümüzde gördüğümüz ışığın rengidir beyaz. Annemizin pamuk ellerinin beyazlığıdır tenimize ilk değen sıcaklığın rengi.. Tek tek mısır gibi patlar ağzımızda beyaz dişler..

Hani?bir damla bile akmasın gözlerinden, dayanamam? derdin?

başka kurtulamın yolu yokki napsin ölmüş kurtulmuş

Ruhumuzu arındıran dua olmasa,

Her geçen dakikaya yeni bir saniye, her saniyeye yeni bir saat, her saate yeni bir anlam ısmarlıyorum beyhude geçmesin diye.

Yalnız geliriz dünyaya

Bir Elif miktarı büyüyorsun bende?

Giderken Hoşça/kal demeyin bana. Ki yüreğim kaldırmaz bu iki heceyi ıssızlığımda...

Bakma gözlerimin içindeki gözlerine.

Tüm iyi dileklerimle...

Bir dua asılı kaldı dudaklarımın iki yakasında. Çocukluğumu yirmi dokuz harfin gölgesine bağlayıp sustum adının genişliği kadar. Şimdi derinliği sesinin yokluğu kadar olan bir kuyuya sarkıttım mavi düşlerimi. Dudaklarında birikmiş tüm cümleleri suskunluğa ilmekleyip sus öylece. Ölümcül vakalar ekle düşlerinden arda kalan sayfalara. Bakıyorum da senden çok şeyler istemişim. Şimdi yoksun ya ; tenini mi zapt ettim yoksa yaraları düşlerine kirli yüzümle nüfus mu ettim? Ya da ellerinle büyüttüğün umutlarını mı gasp ettim?

Ve gözyaşını döktüm her öpüşün beklediğin gibi

kimbilir belkide haklısınızdır belkide bir bilinmeyendir sayın kudretsolmaz :)

Son kez bakamadım ya yüzüne, son kez kavuşturamadım ya sesini sesimle yaradır içimde yar. Beni tek başıma koyup gidişin yaramdır...

Yüreğimin en çöl yanına kök salıyorsun..

Neden öldün yar?

Çok fazla yaşadım duyguları uçarken ve çok diplerde süründüm acısını çekerken...

Her dostuma, yeni bir vefa ısmarlıyorum sevdamız büyüsün diye.

Uzun satırlar yazdık acılar üstüne.

Öyle büyüksün ki yüreğimde

Hiçbir şey düşünmeden, sadece o anı yaşayıp yüreğini, beynini, bedenini, coşkunun ve hazzın kucağına teslim edebilir misin¿

Ne tuhaf bir oyun değil mi?

Yüreğini acıtmayan ak bir sızı olayım içinde

Daha çok sağırlaşacağız.

susarak konuşsun...

ne güzl yazmışsınız mavisevda yüreğinize sağlık

İyi bak yüreğine, oraya sadece senin izin verdiklerin girsin. Hoyrattır bazıları, kendi yürekleriyle yapamadıklarını senin yüreğinle yapmaya kalkarlar. Kullanırlar. Bu yüzden iyi korumalısın. Darbelere karşı güçlendirmelisin onu. Unutma, narindir yürek, çabuk kırılır, Başkalarının yüreklerinin de çabuk kırılacağını bilmelisin, kırmamalısın. Ve bir gün, o yüreğin gerçek sahibini bulduğunda ona tertemiz, saf, duru ve sevgi dolu bir yürek sunmalısın

bazen sevdanızın öldüğünü sanarsınız yada öyle davranırsınız öyle olmak zorundadır sizi farklı tanımasını istersiniz sevdiklerinizin istemesenizde kopmak uzak durmak zorundasınızdır sadece ve sadece sevdiğiniz için lakin sevdalandığınız insanında bunu bilmesini istemezsiniz yada oda sizi yanlış tanısın istersiniz sadece o mutlu olsun diye gözyaşlarınızı içinize akıtırsınız o görmesin diye

Ama... Ama bitti... Bitti artık aşkım...

dil suskun göz susukun kulak sese kapanmış

Avuçlarımın semaya dönen yüzünde bir dua olup

Elde ettiğin her şey senin olsun. Sen yarın için hayal kurabilir misin?Arzuladığın sevgiliye kavuşmanın hayalini kurmaya cesaret edebilir misin¿Bunu yaparken bazılarının sana?aptal? deme riskini göze alabilir misin?

Hem kendini hem sevgilini hatalarıyla, değiştirmeden kabul edebilir misin?

"CAN" bıraktık."

Ve saçlarını örmek için gökyüzünden çaldığım gökkuşağı için sakın beni ihbar etme gökyüzüne..

Bir daha bakarsan ıslak gözlerime,

Dişsiz bitiririz yolculuğu..

Nerede kaldı yüreğimizle besleyip büyüttüğümüz o gül kokulu hayaller?

Sen, yalnızlığına inat bütün bir geceyi, sevgilinin düşüyle geçirebilir misin?Gelmeyeceğini bile bile, sanki her an kapıdan girecekmiş gibi gözünü kırpmadan sabaha kadar bekleyebilir misin?

Bu yürek senin yüreğine iltica edecek sen istemesen de..

Ben beyazı çok severim,

Kendinle tamamla beni uzak kıyılarda

Hoşça/kalamadım yar!

Bu veda artık sana... Bu terk ediş artık seni bu satırlarda... Ben bana düşen yazgısını yaşadım bu aşkın.. Deli mutluluğun bedelini ödedim her saniyemde... Kapıyı kapatırken arkamdan bilmiyordum bir daha giremeyeceğimi iki kişilik yalnızlığıma...

Gölgelerin koynuna bıraktığım ruhum, sahipsiz mezarları ziyaret ederken, ben zamansız ölümünün sancılarıyla kıvranıyorum..

ağlattın hepimizi yeter artık.:((

Kısa satırlarda kaldı mutluluk.

Özlemin, küçücük bir kordan, kentleri yakacak kocaman bir yangına dönüşmesine izin verebilir misin?

Bırak sevgili?

Mezarının başında söylediklerimi hatırlıyorsun değilmi. Duyduğunu umut ederek anlattım anlatamadığım ne kadar şey varsa... Duydun beni değilmi yar? Duyduğunu söyleki canımdaki yangınlar hafiflesin. Duyduğunu söyleki geç kalmışlığın sancıları beni boğmasın.

Güldüğünde gülecek,

Unutmanın en ağırı unutamadan unutmaya bırakılmaktır

Düşlerimin en temiz yanında nefes alıyorsun sen..

Şimdilerde ben;

Her gideni yolcu etmesini bilmediğimden olsa gerek ne itebildim, ne de tutabildim zamanı... Koşturup peşinden ayrılıkların sonsuz kaçışlara sığındım. Şimdi gözlerim bağlı ve artık yargılar bitti, infaz vakti!

Bir viyaklamadır tek ses bizden çıkan,

Tek bir cümle düşmez dudaklarımdan baharlara.

Nefes almanı zorlaştıran, yüreğinin yerinden fırlayacak gibi çarpmasına neden olan, hoş ama zaman zaman da sıkıntı verici o heyecanı, saklamaya ya da azaltmaya çalışmadan her zaman taşıyabilir misin?

Devşir beni bensizlikle..

Dar ağacı kılığında üçgen bir obje değil yaşam! Bazı hataları erken yaptığımdan olsa gerek, çok olgun kıldı beni bu metanet! Anladım ki giden hayatı geri getirebilecek bir ilaç yokmuş! Dünkü güneşle bugünkü çamaşırlar kurutulmuyormuş...

Bir düş olsa da seni yaşamak

Yağmurun altında aklında sevgilin, dudağında onu anlatan bir şarkıyla mırıldanarak saatlerce yürüyebilir misin? Oysa herkes kaçmaktadır yağmurdan.

Ellerimle yeşerttiğim düşlere basmaya devam et..

Sen hala bana kanıyorsun?

Tüm acılarımı içime akıtarak, içime akıttığım acıları gözlerimden haykırarak susarak konuşacağım, kan çanağı olmuş gözlerle. Bu gün ne duyuyorum ne görüyorum sadece susuyorum. Susararak tüm dertlerimi anlatıyorum acı bir bakışla ama acısını içimde hissederek. Tüm organlarım ağlayacak bu gün ama susarak. ellerim titriyor içimdeki suskunlukdan haykırrıyor dertleri bir bir. Gözler açılmış, gözlerkan çanağı olmuş patlayacak gibi acılar hüzünler ızdıraplar tüm vücüt sıtma olmuş, titriyor

Her karamsarlığıma yeni bir ümit ısmarlıyorum çaresiz kalmasın diye.

Kimilerinin kuramadığı köprüleri kurdum ben kelimelerimle Sevgi koydum ayaklarının ismini, yıkılmasın istedim kötülüklere karşı Güzel ne varsa içinde sakladım Hayat koydum köprünün adını Yola çıkanlara yaren olsun, güzel başlangıçlarını yine güzel bitirsinler diye...

Doğduğumda kundağımın rengi,

neden hep karşıdakini suçluyorsunuz şair arkadaşlar siz öldürmüş olamaz mısınız?

Yüreğimin en çocuksu yanında yaşıyorsun sen..

Ve dudaklarındaki suskunluğunla öldürmeye devam et beni.

Güvenim çok hırpalandı bu gidişten. Zayıf kaldı yüreğim hayatı yaşamaya. Konuşmak istedikçe saçmalarım duyguları oluştu düşüncelerimde. Korkuyorum düş bile kurmaya cesaretim yok şimdi.

Ve bir düş içime kök saldıkça,

sus ki bu zamana kadar konuşmayan herşey tüm samimiyetiyle konuşsun

Şimdi... Ben artık giderken kendi geleceğime, yine bir sıcaklık hissedeceksin dudaklarında...

Bugüne kadar ne yaşadıysan yaşadın. Bunların hepsinden sıyrılıp, özünü asla yitirmeden yeni bir kimlikle başka dünyalar kurup yeni hayatını mutlu kılmak için uğraşabilir misin?

Her doğan güne yeni bir bahar ısmarlıyorum günbegün solan hayatıma renk katsın diye.

Daha çok çirkinleşeceğiz.

Ve yolculuk bitince, sessizce biçilir kefenimiz. Tıpkı dünyaya geldiğimiz gün gibi, bize sunulan kıyafetin rengi yine beyazdır. ve biz, tıpkı o ilk gün oldugu gibi, sorgusuz sualsiz giyeriz beyazı üzerimize.. Kim bilir?belki de geldiğimiz yerin rengidir beyaz?

Sen hala? bendeki senin? öldüğünün ispatını fırlatsan da yüzüme..

Ama yüreğimin iç cebinde bir resmin,

Bir sabaha karşıydı, tam hatırlayamıyorum... Aynadaki enkaza bakmıştım ve kan damladı hislerimden. Mutluluğun sonsuza dek terkettiği en geri gelmeyen cinsinden... Bu sefer farklıydı!

yargılar bitti, infaz vakti!!!

Beş vakitte, beş sefer ferahlatan ezanları olmasa semalarımızın...

Sal beni cam kenarları özlemlere..

Anne karnında olduğu gibi...

Yüreğini cesurca açıp, bazen ağlamayı bazen ümitsizce beklemeyi, bazen öfkelenmeyi ve herkesin huzurlu olarak nitelediği sakin, beklentisiz, sürprizlere kapalı hayatını terk etmeyi göze alabilir misin?

Ve sakın dönme arkana...

Seni ıslatanın aslında yağmur değil aşk olduğunu anlayabilir misin?

Giderken vedalara dair sözcükler bırakmasın sesiniz. Sessiz firaklar olsun gidişiniz.

Dualarımda suç üstü yakalanmış iken çocukluğum,

Her batan güne yeni bir sonbahar ısmarlıyorum ölümü hep hatırlatsın diye.

Her yazdığım cümleye yeni bir harf ısmarlıyorum cümlelerim eksik kalmasın diye!

Dişsiz çıkarız yola,

Daha çok kirleneceğiz.

Hüzünlerini rüzgarıma bırak

Yokluğunun acısına katlanamadım. Gülümseyişlerimdeki soğukluk daha çok fark edilir oldu senden sonra. Korkularımsa diz boyu. Sen gittin. Ve bitti gizli düşlerim. Ne vakit mavi düşler biriktirsem yüreğime ilaç olanlara, o vakit yitik oldu düşlerim Kayıplarda Korkulara bıraktı yerini

Ne garip bir oyun değil mi?

Anlatamadığımız dertleri üç ünlemle bitirdik.

Yakma içimde söndürdüğüm bisiklet sevdası çocukluğumun buzdan renklerini...

Nerede olduğunu, kim olduğunu, kimlerle olduğunu unutup, sıyrılıp kaygılarından dans edebilir misin?

Kelimelerce büyütmesen de sana olan sevgimi