naposun son:))

Süzülür kanadında anılar martının istanbul boğazında, bir acı ses kulaklarda karışır gözyaşların yağmura

Son sözlerini mıh gibi kazıdım aklıma, son oyununu sahnelediğin anları

Gidebilirsin gönlünce ardına bile bakmadan, kanayan yüreğime aldırmadan rahatça tebessüm et çizik attığın yaranın ardından

Belki de şimdiki zamanı yaşayıp gelecek zamanı hiç duşunmeyecegim. Birdenbire, aniden, ilginçsel bir sekilde yol alacagım belki de bir bilinmezlige..

Belki ıssız sokaklarda, belki yitik sevdalarda buluşuruz, belki de sonsuza uzanan başlangıçlarda...

nasıl yani dedim sonra sende onlar gibisin dedi hüzünlendim ve baktım...

mum yandı karanlıktı aydınlığa dönüş hiç bu kadar güzel olmamıştı radyoda cızırtılı bir sesle weepimg pillows çalıyordu hoştu kırmızı şarap..

kuşlar gelmnez oldu yagan yagmurlar yerını çiçeklere bırakmıstı vals yapan çiftler yumuşak bir şekilde ses söylediler hafifçe geldiler ve su döküldü dillerden birer birer...

Özledim... Kurak toprakların yağmuru, bülbülün gülü özlediği, bir ananın evladını, topalın koşmayı özlediği kadar özledim

Herşey yalandı ama inandım, hepsi oyundu oynadım, perde kapandı alkışlar başladı, ben sadece ağladım

Durma sen de sal sensizliğini üstüme

keşke çocuk olsaydım

belki..

döndü durmadı ama yalnızdı sessiz ve sakindi mezarın başında ne oldugunu bilemeden uzaklastı burdan usulca...