Hüzün, ALLAH Rasulü?nün dostudur, takdim ederim?Hüzün dostumdur? buyurmuş hüzün Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, ömrü hüzünden sağılmış yetim Hira, hicret, İbrahim, Taif, Uhud, ifk, ne yana baksa hüzün? Hüzne, bu hüzün yeter

İş bildiğiniz gibi değil; çok ama çok ciddi."

Tüy gibidir hüzün Hafif ve yumuşak, canlı ve ölü Hayattan ve ölüme dair?

"Hüzün ile tefekkür arasında nasıl bir irtibat vardır?" sorusuna gelince; asrımızda olduğu gibi bazen hüzün ile tefekkür iç içe olabilir. Günümüzde alem-i İslam'ın yürek parçalayan durumu karşısında çaresizlikten dolayı hüzün duyma, Allah'a inanmışlığın, Kur'an'a bağlı olmanın, Efendimiz'e "Muhammedün Resulullah" demenin gereğidir. Her mü'minde böylesi bir hüzn-ü daim olmalıdır. Zaman, gülüp oynayacak zaman değildir. Düşünün ki, bir kimse, anne ve babasını aynı günde kaybetmiş, evinde taziye ziyaretlerini kabul ediyor. Ama o, böyle bir ortamda şen şakrak, def vuruyor, gülüp oynuyor. Bu durum o insanın akılsızlığına delalet etmez mi? Halbuki halihazırda Müslümanlığın maruz kaldığı gadirler, yıkımlar; annenin, babanın, eşin, çocukların hepsinin birden ölmesinden çok daha büyük bir felakettir. O zaman denilebilir ki hiç olmazsa günün belli vakitlerinde bu zulüm ve gadirleri mülahazaya alıp tefekkürde bulunma, kurtuluş yolları için mahzun bir edayla Rabbimize yalvarıp yakarma "Allah'a daha has manada inanmışız." demenin ve ihlaslılar yolunda bulunmanın gereğidir. Dolayısıyla böyle bir dönemde hüzün, o hüzne bağlı bir ızdırap, Kabe'de yapılan dualardan daha makbuldür, denilebilir. Evet kanaat-i acizanemce bir kimsenin Arafat'ta el kaldırıp dua etmesinden daha büyük bir dua varsa, o da, ümmet-i Muhammed'in derdiyle kıvrım kıvrım, gece başını seccadeye koyup, "Ne olur Allah'ım, bahtına düştüm. Ümmet-i Muhammed'i bu mezelletten kurtar." diye inim inim inleyerek yaptığı duadır.

?Yüreğim parça parça efendim

çünkü hep ümmetim, ümmetim.. dedi!

Yürür üstüme acılar, efendim, yürür üstüme üstüme

diğer anlamda hüzün kişinin kendine acımasından başka birşey değildir!

Şebnem Dergisi/Ayşenur Vural

Ayrıca, ömrü kısa, iktidarı az, talip olduğu şeyler çok pahalı ve birleri bin etme mecburiyetinde olan bir mü?min, maruz kaldığı hastalıklar, yolunu kesen sıkıntılar, mübtela olduğu acılar, elemler gidip hüzünle buudlaşınca onlar, günahları silip süpüren öyle bir iksire dönüşürler ki, insan bu sayede muvakkati ebedileştirir, damlayı deryalaştırır ve zerreyi güneş haline getirebilir.. evet böyle bir hüzün ağında geçirilen ömrün peygamberane bir ömür olduğu söylenebilir.. ve bu açıdan da, hayat-ı seniyyelerini hüzün televvünatı içinde geçiren İnsanlığın İftihar Tablosuna -o tabloya canlarımız feda olsun!- "Hüzün Peygamberi" denmesi ne kadar manidardır!

hüzünlü ve mahsun kalplere hakkın nazarı tecelligahıdır...

hüzün derbederlik kendini salma, yes ve ümitsizlik çukurlarında bata çıka ilerleme değildir.. bu tarz hüzün hasbünallah siperine sığınmış bir müslümanın tarzı olmaz asla..

onun kalbi gibi kalp yoktur ve olamazda...

diğergamlık, başkalarının dertlerini dert edinmek insanı kemale doğru yürüdüğü yollarda karşılaştığı hallrdendir... niyet kamil insan olmaksa bu hali yaşamak elzemdir..

Hüzün, sadıktır

helmin mezit pazarında doymak bilmez şevkini kanatlandırması için bir pusuladır,

insanlığa bakan böyle merhamet dolu bulut tarafı vardır hüznün.. hüzün insanı diğergam ve başkası adına duygusaldır.. başkasının acısını kendi sinir sisteminde hisseder o.. çünki onun sinir uçları kalbin derece-i hayatının ulaştığı enginliğe kadar uzanır..

Hüzün? Tefekkür Münasebeti

Biraz mum ışığıdır hüzün, biraz akşam alacasıdır Biraz gazete satan çocuk elleri, biraz bebek ağlamasıdır...

?Ey yar, sen gittin bir hüzün kaldı bana

Çünkü hepimizi bekleyen ciddi bir akıbet var. Esved İbn Yezid en-Nehai'nin mülahazasıyla diyecek olursak; "

bazen insan olmanın inanılmaz ağırlığı olup altında ezildiğin bir duygu oluyor...

Sabır yüreğimizde efendim,

?Kızım,? demiş kızının kulağına: ?Üzülme, baban bundan sonra hiç acı çekmeyecek?

HELMİN MEZİT:"daha yok mu" anlamını taşır

Hüzün, insanın insanlığı idrakinden kaynaklanır ve bu mazhariyetin şuurunda olduğu sürece de onun basar ve basiretinde buğulanır durur. Aslında böyle bir hüzün dinamizmi, ferdin sürekli Cenab-ı Hakk?a yönelmesi, hüzne esas teşkil edecek şeyleri duyup, hissedip O?na sığınması ve naçar kaldığı her yerde, "çare! çare!" çığlıklarıyla O?na dehalet etmesi bakımından da çok lüzumlu ve çok gereklidir.

Hüzünle tefekkürün kesiştiği, iç içe girdiği konulardan biri de imanımız adına akıbet endişesi mevzuu olsa gerek. Mesela inanan bir gönül "Beni bir akıbet bekliyor ama acaba bu nasıl bir akıbet; su-i akıbet mi yoksa hüsn-ü akıbet mi? Acaba Müslümanlık adına şimdiye kadar çizgimi koruyabildim mi, bundan sonra koruyabilecek miyim?" duygu ve düşüncesi içinde bulunur. Şimdi bu düşüncedeki bir insan sürekli hüzün içinde demektir. Böyle bir hüzne karşı yapılması gerekli olan şey de tefekkür-ü daimidir. Yani o mü'min, "İman adına nasıl derinleşmeli, marifet adına nasıl enginleşmeli, muhabbet ve zevk-i ruhani adına Allah'la nasıl bir münasebete geçmeliyim ki su-i akıbetimi hüsn-ü akıbete çevirebileyim?" düşünceleri içinde ızdırap ve hüzünle kıvrım kıvrım kıvranınca bu durum onu tefekküre sevk edecektir. Böylesi bir tefekkür hüzün kaynaklı, hüzün televvünlü bir tefekkürdür. Onun için büyükler sabah-akşam sık sık: " Allahım! Yapıp edegeldiğimiz bütün işlerimizin neticesini güzel eyle! Bizleri dünyada rezil rüsva olmaktan ve ahiret azabından koru!" duasını yapmışlardır.

Asırlar hasretinde, efendim, dualar dilimizde

hüzün peygamberi bu haliyle bize örnek olmalı.. şlen şakraklığı hayatımıza yaymaya çalıştığımız anlarda o hüzün abidesi aklımıza gelmeli ve kendimize çeki düzen vermeliyiz.

Beni benden geçiren bir sözün kaldı bana?

Hüzün Peygamberi nice meseleyi hüznüyle, ızdırabıyla ve gözyaşıyla çözmüştü. Ümmetinin de karşılaştığı meseleleri bir defa olsun o yolla aşmayı denemesi gerekmez mi?!

kolayda değildir anlattığınız manada hüznü hissedebilmek..

Ve Vahşi?nin hüznü? Kolay mıdır?Gözüme görünme!? sözüne muhatap olmak, kolay mı herkes göz göze, diz dize oturabilirken; ancak sütunların, duvarların gerisinden bakabilmek Ne derdini açabilir ne sevincini paylaşabilir; hep kamufle, hep perde, hep aracı? Ama o kamil bir hüzünle taşıyor Hamza?yı vuran mızrağı, bir gün yalancı peygamberi vurduğunda gülüyor hüznün bu an acınılası mülkü?

Biraz mum ışığıdır hüzün, biraz akşam alacasıdır Biraz gazete satan çocuk elleri, biraz bebek ağlamasıdır

Peygamber Efendimiz'e "Hüzün Peygamberi" denmesi ne kadar manidardır! Zira O'nun hali daima hüzünlü idi. Vakıa insanlarla karşılaştığında, sırf onların hatırına tebessüm buyuruyordu. Busiri'nin Kaside-i Bür'esinde ifade ettiği gibi çehresinde tebessüm vardı. Fakat gülme meselesine gelince, O, hayatında üç kere gülmüştü.

en hüzünlü olan ve mahsun olan peygamberimiz as. dır...

?And olsun ki, sizi biraz korku ve açlık; mallardan, canlardan ve ürünlerden biraz azaltma ile deneriz Sabredenleri müjdele! O sabredenler, kendilerine bir bela geldiği zaman: Biz ALLAH?ın kullarıyız ve biz O?na döneceğiz, derler İşte Rablerinden bağışlamalar ve rahmet hep onlaradır Ve doğru yolu bulanlar da onlardır? 9

Sabır yüreğimizde?

... lime tekuulune ma la tefalüüün...

hüzün pes etmek değil duygularını şahlandırmak ve var olanla yetinmemektir..

ümmet ortada! ALLAH ACISIN BİZLERE..

Sorunuzda temas ettiğiniz bir husus kaldı ki, o da hüzün-dua münasebeti. İsterseniz bir nebze de onun üzerinde duralım. Bana göre hüzün ve ızdırap en içten dualardan daha makbul bir duadır. Hele bir de o hüzün başkalarının imanı, başkalarının ebedi hayatını kurtarmak için ise. Denilebilir ki, böyle bir gaye için bir dakika çekilen ızdırap, yüz tane kurban kesmekten, birkaç defa nafile hacca gitmekten daha bereketli bir ameldir. Gönülden ah edenin her ahına icabet edilmiştir. O'na doğru içten yükselen hiçbir ses cevapsız kalmamıştır; el verir ki biz sesimizi, gönlümüzün sesi haline getirelim.

Ancak ben burada durup mevzu ile alakalı önemli gördüğüm bir hususa dikkatlerinizi çekmek istiyorum. Elbette ki ferdi akıbetimiz adına tefekkür ve hüzün küçümsenecek bir husus değildir. Fakat şahsi akıbet endişesi ve bundan kaynaklanan hüzün ve tefekkürden daha ziyade; bence asıl önemli olan ruhumuzda bulunan bu hüznü, dimağımızdaki bu tefekkürü başkalarına da aşılama, dert edindiğimiz esasları alemin derdi haline getirme, tefekkür ve hüznü herkesin ruhuna duyurma ve böylece bu zımni ve manevi duaları külli birer dua enginliğine ulaştırabilmektir. Çünkü bilhassa umumu ilgilendiren meselelerde duaların kabulü, o duanın külliyet kesbetmesiyle çok ciddi irtibatlıdır. Vakıa biliyoruz ki Cenab-ı Hak, ferdin tek başına yaptığı duaya da icabet buyurmakta, icabet buyuracağını vaad etmektedir. Bir mü'min, ferdi olarak istediği şeyi Allah'ın ona lütfedeceğine inanarak yürekten, halisane isterse Cenab-ı Hak onun isteğine icabet buyurur. Fakat şu husus da gözden kaçırılmamalıdır ki, külliyet kesbetmiş duaların reddedildiği çok az görülmüştür. Bu sebeple hüzün ve tefekkürümüzün Allah indinde daha bir kıymetli hale gelmesi, değerler üstü değerlere ulaşması onun umumileştirilip herkesin meselesi haline getirilmesiyle yakından alakalı bir husustur.

Hüzün, güzeldir

Yüreğim parça parça

Hüzün deyince hüzünler kulübesi akla gelmez mi? Yakup Peygamber gönle düşmez mi? ?Bana düşen sabr-ı cemildir? diyen, ağlamaktan gözlerine gece inen baba? Demek ağlamanın bu türlüsü sabra mani değil? Sabrın bu türlüsüne de «hüzün diyelim biz?

hala akletmiyormusunuz? :)

hüzün her daim ayakları üzerinde dimdik olması bilen müslümanın daha ileri hamlelere sıçraması için bir kamçıdır,

Hüzün ve Dua

Hiçbirimizin kabir azabından kurtulma, hesaba, mizana takılmama, sıratı uçarak geçme, mahşeri güvenle aşma adına bir garantisi yok. O zaman ciddi meseleler karşısında ciddi olmamız gerekmez mi? Öyleyse gelin Allah aşkına, günah ve masiyete karşı ciddi bir tavır, ciddi bir duruş sergileyelim ve dilimizde bir vird-i zeban halinde sürekli "Allah'ım, bize günah işlettirme! Ezkaza hataya düşersek hemen tevbeye hidayet eyle. Sürekli tevbe, inabe, evbe, kurnalarına koşarak arınma yollarına bizi hidayet buyur." diye dua dua yalvaralım; yalvaralım da tek dakika olsun kirli kalmamaya çalışalım. Gözümüz bakmanın, kulağımız duymanın, ağzımız konuşmanın kirleriyle kirli kalmasın. Hemen tevbe ve istiğfar kurnasıyla arınalım. Her zaman Allah'ın huzuruna çıkacak gibi tertemiz duralım. Nasıl bir büyüğün yanına çıkma öncesinde aynanın karşısına geçip gömleğimizi, kravatımızı düzeltir, birkaç defa ceketimizin yakalarından tutar, omuzlarını düzeltmeye çalışır, kapıya yanaştığımız zaman son bir kere daha kendimizi kontrol ederiz. Aynen öyle de Alemlerin Sultanı'nın huzuruna düzgün çıkmamız gerekmez mi? Tam kirlendiğin bir anda düşüverirsen, ?nitekim ona düşme ve yuvarlanma denir, gitme denmez? bizi tertemiz yaratan, dünyaya fıtrat-ı selim ile insan mahiyetinde gönderen, hayvanlardan ayırıp bizi akıl, fikir ve şuurla serfiraz kılan Allah'a karşı ayıp olmaz mı? Rabbim hepimizi böyle bir ayıpla öte tarafa gitmekten, bütün sırların ortaya saçılıp döküleceği bir günde rezil ü rüsvay olmaktan muhafaza buyursun! Amin!

yine bir hüzün insanından:)