Kötü düşünceleri sıyırıp alan içimden...

Aya kıyamete kadar

Hayatta ne gerçek ki seneler gerçek olsun

Gecelerin aşkı olmuş...

arama bulamazsın o halde

Ayyüzlüm derdin güneşim olduğunu bilmezdin...

herşey mumu södürmemizle başladı

Güneşim sendin ve ben güneşimi kaybettim...

Uzak dağların arkasından doğan güneşssin...

Yıldızlar mahkemesi,

özlem dolu nağmeleri hergün dinlenip hiç bıkılmayan...

en az elli sene geride kaldı beyhude arama bulamazsın

Soğukta uyumak gibisin,

Yalnızların gündüzü,

Damda develeri aramakda da akıl gerek

Ay o günden beri;

aramazsan derdinin çaresini insan nasıl bulsun

Halbuki bilmezdin aldığım nefes gibiydin

Işığı kullanınca;

eskiyide hapsettiğimiz o küçük yangını

Çekip yorganı başına kendi nefesinle ısınmak gibi...

Şimdi buz tutmuş yorgun yüreğim

limonnnnn döktürmüşsün gıı

Gündüzleri yasaklamış...

Ay, güneşten izinsiz

damda develeri araya dursun

İnsanın burnunun direğini sızlatan

yüreğinde sönmek bilmeyen ateşler yakan ve hasret acıları çektirip başka yare yar olan

yürekde hiç dinmeyen bir yarasın

sevda yürekde ise hala bir kıvılcım vardır kalplerde

Midesinde kelebekler uçuşturan...

gecenin çıldırtan sessizliğinde içimdeki en huzur veren sessin...

dibe çöktüğüm anlarda elimden tutan tek güçsün...

mumun alevi söneli çok oldu

nerdesin

Bir bilsen güneşim sendin