Hazır olalım hem hayata, hem de birbirimize. Güzel bir bahar gününde, aynı kaldırımdan geçerken yanyana mesela, birbirimizi es geçmeyelim. Kaçırmayalım gözlerimizi. Başlamadan bitirmeyelim yaşanacakları.. Bizimki birbirimizi bulamadığımız, bulunca da birbirimizi vakitsizce harcadığımız kısacık bir aşk öyküsü olmasın.

annecigim, ben bu amcayi cok sevdim. ona baba diyebilir miyim?

hayir.. durun..! kemal suçsuzdur.. aradiginiz suçlu benim!

iste bana yazmis oldugun ask dolu mektuplar. meger hepsi yalanmis. al bunlari.

seni sevmiyorum, seninle oyun oynadim, bunu anlamadin mi hala. ( aktor veya aktrist amansiz

hayir yavrum aglamiyorum. gözüme toz kaçti.

Hayat anlıktır. Bu konu üzerine yüzyıllardır, filozoflar çeşitli makalelerle düşüncelerini yazmışlardır. Bazen bir akşamüstü çok sevdiğiniz insanlarla bir araya gelir ve çok güzel saatler geçirirsiniz. Ama ne yazık ki sizi bekleyen bir iş veya bir sorun aynı anda çakışır ve siz mecburen o güzelliği bırakıp işinize gidersiniz. Bence işe gitmeyin. O güzelliği bırakmayın çünkü tekrarı yoktur. Yaşayın ve geçin. Göreceksiniz ki daha mutlu olmuşsunuz.

birisi öldüğünde hayatın ne kadar boş olduğundan dem vuruyoruz

"Sağlıklı yaşam"a bir diyeceğim yok, ama "geç ölüm ihtirası", "Ne için" sorusunu getiriyor hatıra...

Arada bir gözlerini tüm bu dış dünyadan alıp içine çevirdiğinde, dalıp gittiğinde sessiz, birşey olacağına dair tuhaf bir ürperti duyuyorsun. Bilinmezliğin çekici ama bir o kadar da ürkütücü yanı içini yakıyor.

sen kaç yigidim, ben onlari oyalarim.

Bana annemi tekrar anlatır mısın babacığım?

Yüreğim bilir.

"Dirilerin şehri, ölülerin şehrini kovuyor."

görüyorum... görüyorum..

tanrim, bu resim... bu resim...

Bak yine gidemedim:) Egefem yazdıkların aklıma bir sözü getirdi.

"Bunca yıl yapamadığımız neyi yapmak için ölüme direniyoruz?"

iyi gclrr twetyyy :)

yavrum istanbul sana neler etmis?

Hayat bizleri her zaman seçimlerle başbaşa bırakır. Her an bir karar verme süreci işlemektedir. Ve bizler farkında olarak veya olmayarak bu seçimlerimizi yaparak çeşitli neticeler elde ederiz. Bunun sonuçlarında katlanırız iyi veya kötü. Bu seçimler yapılırken de daima aklımızı kullanır ve hüsrana uğrarız. İnsanoğlu mükemmel bir varlık olmasına rağmen yanlış yaşam biçimleri sonucu sezgi denilen yeteneğini kullanamadığından aklı yüzünden acı çekmektedir. Doğru olan, sezgi ile karar verip, verilen kararı akıl ile uygulamaktır. Böyle yapıldığında sonuç hep mutluluk verici olacaktır.

bana yillar önce çilgincasina sevdigim bir kadini hatirlattiniz...

senin annen bir melekti yavrum.

bana ilişen gözde arpacık çıkar bee -ayhan ışık

tanrim neden, neden ben!

oh ne saadet.

Çok güzel bir yazı

sevdiğim bir anekdot:

Senin buldum sanarak yaşadığın hayalkırıklıkların, benim beklerken büyüttüğüm sancılar geçmedi daha. Yenidir. Ve olmadığı kadar derin. Bırak iyileşsin önce yüreklerimiz, sızısı dinsin acıyan yanlarımızın, tedavi edelim kendimizi önce.

sen arkadasimin askisin.

Meraklanma, bir kulağım kapıda bekliyor değilim zaten. Acelesi yok.

Yaşam her zaman bizleri seçimlerle başbaşa bırakır. Çok önemli bir iş ile çok sevdiğiniz sevgilinizin size ihtiyacı aynı anda kesişebilir. Doğrusu nedir. İşiniz mi sevdiğiniz mi? Belki işi seçmezseniz işinizi kaybedecek ve zarara uğrayacaksınız. Benim çözümüm sevgilinizi seçmenizdir. İş her zaman bulunabilir ama sevgili hayat boyunca bulunamayabilir. Zaten insanlar böyle yapmadıkları ve hep işlerini seçtiklerinden hayatı ıskalamakta, sonra da keşke böyle yapmasaydım diyerek büyük bedeller ödemektedir.

üstlendigin vazife çok mühim kemal, bu görevi layikiyla yapacagindan eminim.

yettim yigidim.

annen sen dogarken öldü yavrum.

Ekonomi kitaplarında bir tarif vardır. Konu ile ilgili olanlar bilirler. Efendim ekonomi kıt kaynakların insan ihtiyaçlarını düzenlemesiyle ilgilenirmiş. Mealen böyle. Sürekli kendime sorduğum soru şu. Mesele insan. Peki insan nedir? Ruhsal olarak, psikolojik olarak, madde olarak çözülebilmiş midir? Bilim dünyası yüzyıllardır insan gerçeğini her yönüyle çözme çabası içindedir. Ve hala da başaramamıştır. Gerçek anlamda insan hala bilinemiyorsa ihtiyaçları nasıl bilinecektir. Bilinemeyen bir varlık için ihtiyaçlarını düzenlemeye çalışan bir bilim dalı. Bence komik.

vücuduma sahip olabilirsin ama ruhuma asla.

ben fakir bir gencim, sen ise zengin bir fabrikatorun kizisin.

saadet dolu yuvamiza kara bir gölge düsürdün.

Senin annen bir melekti yavrum.

sizi ebediyete kadar bekleyecegim.

Aşk acısından laf açılınca şair demiş ki: 21. yüzyılda ölüm acısı bile 3 gün sürerken aşk acısından mı bahsediyorsun bana..

Aristo'nun ömrü bir gün süren küçük canlılarının "bahtsızlığını" hatırlatıyor bana...

nikah memuru: sizzzzz hanımefendi, beyefendiyi eşliğe kabul ediyor musunuz?

Henüz gelmedin.

evlenince pembe pancurlu bir evimiz olacak.

yazı güzel... ölüm hayatın bir gerçegi kimse kaçamaz...

bir hastaliga -genellikle ince hastaliga- tutuldugu zaman sevgilisine soyledigi ilk cümle.)

-ben kadir

ben sirtimda tas tasir, yine seni okuturum yavrum.

son nefesimde herseyi itiraf etmek istiyorum. katil benim.

neden agliyorsun annecigim?

N'olur gerçeği söyleyin doktor yaşayacak mıyım

biliyordum.. ölmedigini biliyordum rifat.

Zamanım ve kimliğim belirsiz.

n'olur gerçegi söyleyin doktor yasayacak miyim?

beni paranla satin alabilecegini mi sandin?

-deli kadir ulennnnnn!!!!

ben kör bir gencim, hayatimi keman çalarak kazanirim. rica ederim duygularimla oynamayin.

telefonla kabre çiçek gönderiliyor, sulama işi 3-5 kuruşa mezarcılara havale ediliyor.

ben artik yarim bir insanim.

lütfen haddinizi biliniz.

Eksik yanlarımızı tamamlayalım, fazlalıklarımızı törpüleyelim. Bizden önceki öyküleri bitirelim mesela. Son noktaları koyalım. Aramızda yeri olmasın yarım kalmış cümlelerin, tamamlanmamış hayatların, cevapsız soru işaretlerinin.

hayat tecrübeleri

yazacak bi şey de bırakmamışsın ki:)

fakirsin sen.. fakir.. fakir..

Sen kendi yaşam öykünde sana biçilmiş rolünü oynamaya devam ediyorsun her zamanki gibi. Aynı yoldan işe gidip geliyorsun hergün, alışveriş yaptığın mağaza, mahalle bakkalın, faturalarını yatırdığın banka, haftasonu takıldığın alemci tayfan, haftada bir yaptığın aile ziyaretlerin aynı.

gençlik aşıları vurularak hayata biraz daha tutunmaya çalışanların nafile çabası,

Güzel olduğunuz kadar küstahsınız da.

benim de senin yaslarinda bir oglum vardi evladim.

n'allahim... sen sen... bu ses n'olamaz...

Her canlı varlık gibi insanlar da doğar büyür ve ölür. Sonunda bu dünyayı terkeder gider. Kanun böyle yapacak bir şey yok. Giderken de hiç bir şeyi yanında götüremez ve bunu da bilir. Buna rağmen maddi kazanç elde etmek için her şeyi yapar. Sonunda kaybedeceğimiz şeyler acaba bizim için kazanç olabilir mi?

"Modern insanın uygarlığın temeline koyduğu her tuğla, onu ölüm fikrinden biraz daha uzaklaştırıyor."

yaa justinyanus, iste buna osmanli tokadi derler.

Ve sonra herkes ölümü hafızasından silip "hayata", işinin başına dönüyor.

"Niçin hayat meşalesini, yenilere devretmekte böyle zorlanıyoruz?"

İnsanoğlu yüzyıllar boyu tevekkülle teslim olduğu ecelle dalaşıyor.

kan kusmak sirasi sizlerde simdi korkak kopekler. bir iftirayla hayatimin 9 yilini caldiniz benden, 9 yil her gun oldurdunuz beni. babamin katilleride sizlersiniz. seni bitirecegim necmi efendi elinde avucunda ne varsa alacagim, suruneceksin. kizinlada intikam almak icin evlendim. onuda kovdum bugun. yikil simdi kahrol.

Sonuçta sınıf birincisi olan hayvan, her şeyi yarım yapabilen, gerizekalı yılan balığı oldu. Ancak eğitimciler çok mutluydu. Çünkü herkes bütün dersleri görüyordu ve buna?Geniş tabanlı eğitim sistemi? dediler

biz ayri dünyalarin insaniyiz.

Azrail'e posta koyuyor.

bu resimdeki amca kim anne

ama en fazla iki gün sonra tekrar yaşam mücadelesine dönüyoruz ne yazık ki...

aman tanrim, göremiyorum... göremiyorum.. kör oldum.

o kizla evlenirsen, seni mirasimdan mahrum, evlatliktan menederim.

Gerçek bir yaşanmışlık beraberliğinde acıları da içinde bulunduran derin bir süreçtir. Yaşanmamışlık ise başka bir süreçtir. Her iki süreç sonlarında da hayat size bir bedel ödetir. Yani faturası vardır. Unutmayın yaşanmışlığın faturası her zaman yaşanmamışlığın faturasından daha azdır. Doğru ya da yanlış kurallara aykırı olsa da iç sesinize göre yaşayın kimseye göre değil

aglamak istiyorum.

Cenazeler bir şirkete emanet edilip apar topar defne gönderiliyor; camide ayaküstü sohbet ediliyor,

Adım adım yaklaşıyorsun, kıyılarında dolaşıyorsun, diğer yanı olacağın yaşamın, ortağı olacağın düşlerin...

Köylerde göz önünde, hayatla iç içe "yaşayan" mezarlıklar, kentte varoşlarda ıssızlığa terk ediliyor.

bana annemi tekrar anlatir misin babacigim?

Tavşan koşu dersinden A alıyor olmasın rağmen ağaca tırmanmak onun için ciddi bir sorundu. Sürekli kafa üstü düşüyordu. Bir süre sonra beyni zarar gördü ve eskisi gibi koşamadı. Artık koşuda A almak yerine C alıyordu. Ve tabii ağaca tırmanma da her zaman zayıf nota talim ediyordu. Kuş uçmada iyi idi ama sıra toprak kazmaya geldiğinde o kadar başarılı değildi. Sürekli gagasını ve kanatlarını kırıyordu. Bir süre sonra toprak kazmada F almasına rağmen uçma notu C?ye düşmüştü. O da ağaca tırmanmada çok zorlanıyordu.

hangi şair demişse.. agzına saglık onun...

acaba babalar da melekler kategorisine alınır mı? pek babalara melek diyene rastlamadım ya :)

aman allahim, ne kadar mesudum.

parayla saadet olmaz evladim, bunu sakin unutma.

cemal

güzel oldugunuz kadar küstahsiniz da.

bu yazı çok uzunn... ara ara okurum tweetyy :))

bu ses.. bu ses.. olamaz, git.. git buradan..

Ne yol biliyorsun ne de iz. Ajandanda işaretli tarihler arasında yerim, telefon rehberinde önceliğim yok hala.

çocugumun ameliyat parasi icin yaptim herseyi.

adile: nasıl kabul etmem memur bey? sevişiyoruz..

hayir.. hayir.. tertemiz hislerimle oynadin benim.

Haşmet Babaoğlu yazdı:

Olgunluk, ruhun yaşadığı acıları taşımayı öğrenmesidir.

kinqqq iyiyimmm senn nasılsınn?

evet kingg:)

Ne yalan söyleyeyim, ölümcül bir diyetle tüm dünyevi zevklerden uzak durarak, sağlık merkezlerinde

"Niçin hayat sofrasından, karnı doymuş mütevekkil bir davetli gibi kalkıp gidemiyoruz?"

?Bir gün ormandaki hayvanlar bir araya gelip okul açmaya karar verirler. Bir tavşan, bir kuş, bir sincap ve bir yılan balığı yönetim kurulunu oluşturdular. Tavşan müfredatta?Koşmanın? bulunmasını istedi... Kuş?uçma?nın, balık?yüzme?nin, sincap?ağaca tırmanma?nın mutlaka zorunlu dersler arasında olmasının gerektiğini söyledi. Bütün bunları bir araya getirip bir müfredat programı yaptılar ve bütün hayvanların bu derslere girmesini zorunlu kıldılar.

Silkiniyorsun hemen bu tuhaf duygudan kurtulmak için. Bir yolculuğun başında olduğunu biliyorsun. Ama yerin henüz ayrılmamış. Kalkış saati belirsiz.

Başka öykülerden alıntılar yapmayalım, başkalarının kelimelerini sarfetmeyelim birbirimize. Sadece bizim öykümüz olsun, şu anda kağıda dökülen. Tek kahramanları senle ben olsun. ?Biz? olalım...

demek askimiz bir yalandi.

bir bir sen yaşayan bir evsanesin zaten :))

iyiki melekler var. :)

hayir tamer... olaylar sandigin gibi degil.

metanetinizi muhafaza ediniz. tanridan ümit kesilmez.

hayir siz kovmuyorsunuz, ben vazifemden istifa ediyorum.

tanrim ne kadar bedbahtim.

söyleyemedim anne, babamin simitçi oldugunu yine söyleyemedim!

nayir necla, n'olamaz.

eski türk filmlerinden unutulmayan hayata dair dizeler:)

bizim bu dünyada yasamaya hakkimiz yok mu be hakim bey abicim. ha?

iyi saol tweetyy :))

bizim gibi insanlar serefleri icin yasarlar, namuslari icin ölürler. ama sen bunu anlayamazsin.

Doğru olan evladının kabiliyetlerini ve isteklerini keşfederek onun başarılı olabilmesi için mücadele vermektir. Hiç bir ana baba bunu yapmaz. Doğal olarak çatışma kaçınılmazdır. Sonuçta isyankar evladlar ve gaddarlaşmış ana babalar toplumda var olurlar. Sonuçta baskı altında kalan çocuklar bir yolunu bulup yapmak istediklerini gizlice yapar ve büyüklerinde bundan haberi olmaz. Anne ve babalarınızı sevin. Saygısızlıkta yapmayın. Asla onların yolundan gitmeyin ve iç sesinize göre yaşayın. Bu çok tehlikeli ama bir o kadar da sizi size bulduracak bir yoldur.

babanin kanini yerde koma ogul.

O, günler süren taziye dayanışmaları bitti; internetten mezar yeri ayırtılabiliyor artık...

Anne babalarınızı sevin der bütün öğretiler. Buna karşı değilim. Bizi dünyaya getiren bu insanlara saygısızlık da etmememiz gerekir. Ancak sanırım herkesin ana ve babasıyla sorunu var. Eğer baba avukatsa oğlunu ya da kızını avukat yapmak için, eğer mimarsa mimar yapmaya yani her ne ise evladını kendine benzetmeye çalışır. Ve asla onun özgür bir birey olarak yetişmesine müsade etmeyerek yönlendirmeye çalışır.

demek ikimiz de ayni kadini sevdik.

Geldiğinde ıslık çalmana gerek yok. Ya da kapıya şifreli vurmana. Sen vakti geldiğinde, sessizce karşıma çık yeter.

tamam kinqqq. iyi geceler arkadaşımmm.. :)

tweety nbr...

olmadi neriman, yapamadim.. seni unutamadim.

Aman Tanrım göremiyorum... Göremiyorum... Kör oldum.

Mutluluk hiç bir zaman başka bir insanda bulunamaz. Mutlu olduğunuzu sandığınız o insanı kaybettiğinizde mutsuz olursunuz. Hemen hemen bütün insanlar benzer deneyimler yaşamıştır. Gerçek mutluluk insanın içinde olup ruh-beden dengesiyle sağlanabilir. Etrafınızda ki insanların hayatlarını biraz dikkatlice takip ederseniz pek de mutlu insan olduğu söylenemez. Herkes içindeki fırtınayı dindirebilmek için bir arayış içerisinde bir oraya bir buraya meyil edip durmaktadır. Kimi aşk peşinde, kimi para peşinde, kimi kariyer, kimi ise şöhret peşindedir. Ve bunları elde edebilmek için ruhların üstüne basarak, her yeri ve herşeyi kırma pahasına mücadele içindedir. Hayat denilen yaşam sanatı henüz insanlar tarafından çözülemediğinden gerçek zannedilen bu eylemler sonucunda herkesin elinde koca bir hiç kalmakta ve mutsuzluk daha da artmaktadır. İnsanoğlu kendi mükemmel iç dünyasına dönerek onu imar etmedikçe mutlu olması mümkün değildir. Şu anda insanların yaşadığı hayat elma şekeri misali olup elma şekeri bittiğinde elinde bir kazık parçası kalmaktadır. Peki hayat sanatı nasıl öğrenilebilir. Bu çok kolay bir iş olmayıp gerçek bir mücadele gerektirir. Mücadelenin temeli ise gerçek sandığı hayat olmayıp kendi iç dünyasında ve zihninde devrim niteliğindeki değişimle mümkündür. Eski mistiklerin ve mutasavvıfların ölmeden ölmek dedikleri ve kapalı kapılar ardına sakladıkları kavramın temelini içteki bu devrim oluşturur. En büyük mücadele, büyürken bize öğretilen ve şartlandırıldığımız kavramların bizi zincirlerle bağlayıp esir ettiği gerçeğinin farkına vararak zihinsel özgürlüğümüzü elde etme mücadelesidir.