uzun bi süre kitaplıkta bekledikten sonra kardeşimle tesadüfen keşfetmiştik onu cücükken.

her biri gönül bağımız ayrı ayrı ayrı titretmişti kardeşimle.

başlık açmaya alışmışıdı. ne de güzel olmuşudu. pek de güzel olmuşudu.

o zaman gel sen hikaye anlatıcısı ol, yok eğer bensem, sana emrediyorum gel sen hikaye anlatıcısı ol.

ama önce bi kahve yapiim kendime, dimağım açılsın.

tarihi bir hikaye hiç bu kadar kötü espri malzemesi yapılmamıştı, tarihe geçtin

evet, mini öykümüzün adı serdar pirci'ye vefa.

ne oluyor burada

içinde medet heeeyy caanım heeeyyy gönül heeeyy naralarıyla biten şiirler var idi.

dinle, dinle de ibrete doy.

hayatım bi saniye, kah hastane tuvaletlerinin pisliğinden dem vurduğu "yat otur kalk otur, potur potur" diye giden şiir,

aha kuzey güney de başladı mamış reklama girdi.

kah kütüphanede platonik aşık olduğu üniversiteli kızı anlattığı "kütüphane bilgi evidir, sevginle gönlümü doldur" diyen kütüphane şiiri,

garip bi şiir kitabı vardı adamın, babama da hediye etmişti.

çoktan rahmetli olmuştur sanırım, babamdan bile bi 20 yaş büyüktü.

eveeet çılgın şeyler, serdar pirci diye bi abisi vardı babamın o küçük şehirde.

oku diyecektin galiba cühela

kah "nikahı bende bilmemnesi bilmemnerde" diyen boşanma davalarıyla ilgili şiir,

kah testislerin ne işe yaradığını soran "organlarımız" şiiri,