Bir musibet, bin nasihatten yeğdir, ama bin musibetten bir ders bile almayanlar için korkarım dünyevi cezalar, uhrevi büyük cezanın habercisidir. Irak?taki ve yakındaki, dıştaki ve içteki zilletin en önemli sebeplerinden biri, İslam aleminin kırk küsür parçadan oluşan yamalı bohça görüntüsüdür. Dinlerini bölük pörçük edenlerden, el yordamıyla tuttuğu filin bir parçasını bütün gibi tanımlayanlardan farklı bir şey de beklenmez aslında. Avrupa ülkelerinin birbirleriyle her konuda ittifak yapıp Avrupa Birliği adı altında tek devlet haline gelişi, küfrün tek millet olarak gücünü birleştirmesi, emperyalizm ve fesadın globalleşmesi, artık ulusal devlet anlayışı modasının çoktan geçtiğini haykırmaktadır.

"Şu an Müslüman kimliğimiz ve ümmet kimliğimiz önemlidir" diyen Kırbaşoğlu, Müslümanlar için yeterli şartın İslam olması gerektiğini kaydetti. Kırbaşoğlu, "Mezhepler kişilerin yorum farklılıklarıdır. Çünkü hepimiz aynı ALLAH, aynı kitab ve aynı ahirette inanıyoruz. Birtakım ufak farklılıklar olabilir. Bizdeki mezhep batı dinle-rindeki gibi din anlamına gelmiyor. Onlarda mezhep din olarak kabul ediliyor. Eğer mezhepçilik yaparsak, Hıristiyanlar gibi, Yahudiler gibi oluruz" diye konuştu

Batılı emparyelistler ve İslam dünyasındaki işbirlikçileri eliyle müslümanlar arasında çıkarılmak istenen mezhep çatışmaları kışkırtıcılığı ve Saddam Hüseyin'in idamı sonrası ortaya çıkan gelişmeler üzerine Milli Gazeteye açıklamada bulunan Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Öğretim Görevlisi Prof. Dr. Hayri Kırbaşoğlu, mezheplerin yorum farklılıklarından kaynaklandığına dikkat çekerek, İslam dünyasının yeni bir oyunla karşı karşıya olduğunu ve bu oyuna gelmemenin ilk şartının, ümmet olmanın farziyetini kavramak olduğunu söyledi.

İlahi vahiy, evrensel özelliklere sahiptir. İslam, birleştirici tüm değerleri içerdiği için, tüm insanlık ailesine ulaşmak ister. Ümmet gerçeğinin tarihte karşılaştığı en büyük tahribat, ulus-devlet olgusu olmuştur. Ümmet bilincinin yeniden kurulabilmesi için yerel, bölgesel, ulusal farklılıkların aşılabilmesi gerekir. İslam toplumunun yeniden inşası, kamil insanın, kişilikli, bilinçli bireylerin yetişmesiyle başlar. Sağlıklı bir toplumsal bünye, nitelikli, derinlikli, ufuklu, erdemli bireylerden oluşur. Klişelerle, sloganlarla, tarafgirlikle köklü bir cemaat teşkil edilemez. Gerçek bir cemaat yapısı güçlü kişiliklerle inşa edilebilir. Sağlıklı bir cemaat için bireylerin benliklerini arındırmaları gerekir. Bireyler, hayatın her alanında Allah?a yönelen bir bilinçle, eylemle, davranışla mükemmelliğe ulaşırlar. Sağlıklı, tutarlı bir kişilik bilincine sahip olanlar, sağlıklı bir cemaat bilinci oluştururlar. Sağlıklı bir ümmet bilincine, ancak sağlıklı bir cemaat bilinciyle ulaşılabilir.

Kesinlikle hiç bir konuda ayrım yapmadan ümmetin bütün renklerini sahiplenmeli. Ümmetin bütün fertlerinin derdi ile dertlenmeli, varsa bir ihtiyaçları karşılanmalı ve hiçbir fark gözetmeden ümmetin hepsine dua etmeli, kardeşliğini pekiştirmelidir.

İslami Vahdet, illa da herkesin aynı çatı altında bir araya gelmesi olayı mıdır, yoksa benzer düşüncede/yaklaşımda olanların öncelikle kendi aralarında gerçekleştirmeleri gereken bir olgu mudur? Bu cümleden olarak, kendi aralarında birliktelikler oluşturan müslümanların, dışlarındaki müslüman kişi ve gruplara da kardeşlik hukuku çerçevesinde yaklaşmaları mıdır?

Ümmet olmak ; ben demekten biz demeye adım atmak, tassubtan uzak kalıp uhuvvete yelken açmak, teferruatları bırakıp esasta cem olmaktır.

f) Karşı grubu değerlendirirken insaf ve adaletten ayrılmamak, her unsura ve vasfa ayrı ayrı hakkını vermek, sonra genel bir kanaate varmak gerekir. İki grup düşünelim, bunlar aynı iman esalarına inanmış, İslam'ın insan hayatının çeşitli boyutları ile ilişkisi konusunda da aynı görüşü benimsemiş olsunlar. Farkları lider veya maksada ulaştıran yol ve taktik konusunda olsun; imdi bu iki grup birbirini değerlendirirken ortak noktaları bir kalemde geçer, farklı noktaları büyütür, fer'i aslın, vesileyi maksadın, önemsizi önemlinin, ihtilaflıyı ittifaklının üstüne geçirir, önüne alırlarsa insaf ve adaletten ayrılmış, doğru yoldan sapmış olurlar. Bu örnekte adalet ve insaf ancak şöyle bir değerlendirme ile gerçekleşir: "Karşı grup ile biz, hepimizi bağlayan konularda ittifak etmişiz. Ayrıldığımız hususlar farklı ictihad ve yorumlara dayanıyor, bizim kadar onların da bu konularda ictihad ve yorum hakları vardır. Bize göre onlar bu noktalarda isabetsiz bir ictihadda bulunmuşlardır, onlara göre de biz öyleyiz; hepimizin niyeti iyi, usulü meşru ve ilmi, niyeti kulluk, şu halde Allah her ikimize de ecir verirken, her ikimizi de kulluğuna kabul buyururken biz niçin birbirimize düşman olalım, soğuk bakalım, uzak duralım, en azından dua ederek birbirimizi desteklemeyelim!"

a) Bir hadis-i şerife göre bu ümmet içinde kıyamete kadar hakkı ayakta tutacak, onun hakim olmasını sağlayacak bir taife daima var olacaktır. Hakka taraftar olmak, hakkı desteklemek ve onu hakim kılmak herkesin, her grubun iddiasıdır. Ancak bu iddiaların isabetli olanını olmayanından ayıran "hak ölçüsüdür"; yani hakkın, haklının hangi ölçü ile tesbit edildiğidir. Eğer bu ölçü Kitab, Sünnet ve bunların ilme dayalı yorumu ise isabet ihtimali çok yüksektir ve tutulacak yegane yol da budur. Hak ölçüsü şahıslar, menfaatler, şartlanmalar, taklitler... ise isabet ihtimali çok zayıftır. İlim yerine zanna, hakka itaat yerine nefsani arzulara uyanlara hakkın temsilcisi ve teyidçisi denilemez. Şimdi ümmet içinde Kitab ve Sünnet'in ışığında aklı ve ilmi kullanarak çözümler üreten, bütün gruplara bu ölçüler içinde adil bakan ve yaklaşan bir gruba ihtiyaç vardır. Bu grup ihtilafların azalmasında önemli rol oynayacaktır.

Emperyalistler ve işbirlikçilerin İslam dünyasını mezhep çatışmasına sürüklemeye yönelik oyunlarına karşı uyarıda bulunan Prof. Hayri Kırbaşoğlu,

neden ümmilere.. ?

Ümmet şuuru ne kadar gelişirse, o kadar güçlü oluruz. Filistin, Bağdat oluruz. Tevhid inancıyla birlik olur yarınlara hep birlikte koşarız!

d) Barışı bozan, haksız eylem ve tecavüze kalkışanlara karşı ümmetin cumhuru birlikte harekete geçerek onları hakka ve adalete davet eder, cebir kullanarak bu çizgiye getirirler.

Elbette bir cemaate tabi olmak gerekir, elbetteki her insanın fıtratına uygun meslek ve meşrebe uyması gerekir, elbetteki eğer müçtehit değil ise bir mezhebe tabi olmalıdır . Bütün bu tebaiyetlerin olması çok doğaldır. Lakin bu tebaiyetlerin taassubu yanlıştır. Bu unsurlardan dolayı ümmet olmamak yanlıştır. Bütün bu tebaiyetlerle birlikte ümmet olmanın gereğini yerine getirmeliyiz.

Müslümanın din kardeşini öldürme gibi yanlış bir yol izleyemeyeceğini belirten ve Müslümanın kanının Müslümana haram olduğunu kaydeden Kırbaşoğlu, "Böyle bir çatışmayı özellikle Amerika, bölgedeki başarısızlığını ört bas etmek üzere kaşıyor. Buna hizmet eden bütün Müslümanlar ALLAH nezdinde sorumlu olurlar. İkinci bir husus mezhepler İslam?da birer yorum farklılığıdır. ALLAH?ın ve Peygamberin bir emri değil, şartların getirdiği bir zorunluluktur. Kur?an?da Müslümanlar kardeştir diyor. Şii-Sünni demiyor. Nasıl ki namaz, oruç İslam?ın emri ve farz ise şu anda İslam dünyasının karşı karşıya bulunduğu durum itibari ile Müslümanların birlikteliği, ümmet olması, bugün, yüz bin kere farzdır. Müslümanların bütünlüğünü bozan oyunlar ALLAHın gazabına uğrar. Bunu kim yaparsa yapsın cezasını bulur" diye uyarıda bulundu.

tüm islam ümmeti için güncel..

Müslüman gruplar kendi aralarında nasıl bir diyalog ve dayanışma örneği sergileyebilir? Yani varolan ihtilafları nasıl müsbete dönüştürebilirler? İhtilafları düşmanlığa dönüştüren menfi tutum sizce hangi önlemlerle engellenebilir? Kısacası, müslüman kişi ve grupların birbirleriyle nasıl bir ilişki biçimi içinde olmaları gerektiğine inanıyorsunuz?

Şikayetçi olmak ve ertelemek bir hastalıktır. Bu hastalıktan hemen kurtulmamız gerekir. Şikayet etmek yerine şikayet unsuru olan konuda çözüm üretip durumu düzeltmek gerekir. Erteleme hastalığından kurtulmak içinde olması gereken ne varsa hemen onu icra/ifa etmektir.

Selam tevhid bayrağı altında birlik olanların üzerine olsun!

?Kardeşinle mücadele etme, onunla alay etme, ona verdiğinden sözden dönme.?

?Nasıl ki Namaz, Oruç İslam?ın emri ve farz ise şu anda İslam dünyasının karşı karşıya bulunduğu durum itibari ile Müslümanların birlikteliği, ümmet olması bugün, yüz bin kere farzdır? dedi.

merakla bekliyorum:))

İslami vahdet herkesin aynı çatı altında birleşmesi değildir. Böyle olsaydı İslam'da ictihada, yorum ve bunlara dayalı ihtilafa izin verilmezdi, mezheb, meşreb ve tarikatler olmazdı. İslami vahdet -teşbihte hata olmazsa- bütün bu farklı malzemenin bir ümmet binasını kuracak kabiliyette, vasıfta, özellikte olması, birbirini tamamlayarak bir ümmet bahçesini teşkil etmeleridir. Bu binada ve bahçede dışlanacak malzeme, bütünlüğü bozan, yapıyı zayıflatan, bahçeyi harab edecek olan yabancı malzemeler ile zararlı bitkilerdir Bu teşbihi biraz açmak gerekirse önce aynı düşünce ve yaklaşımda olanlar kendi aralarında birlikler oluştururlar; sonra bu birlikler "bizden olanı olmayandan, dostu düşmandan" ayıran daha geniş ölçüler kullanarak aralarında yaklaşma, dayanışma ve bütünleşmeye giderler.

Allah bir, din İslam, mü?min kardaşız;

c) Aynı düşünce, yorum ve temayülün hasıl olduğu noktalarda dayanışma, yardımlaşma, birlikte hareket imkanları hasıl olur.

Ben sana, sen bana düşman ne diye? ?

"İslami vahdet" tamlamasının lugat manası "İslam'a dayalı birlik"tir. Bu kavramı nazari olarak şöyle tanımlamak mümkündür: Din olarak İslam'ı seçme ve müslüman olma ortak vasfının birleştirdiği büyük kitle ve birlik. Bu kitlenin dini ve tarihi kaynaklarımızdaki adı "İslam ümmeti"dir. En geniş ve müsamahalı yorumlara göre İslam dairesi içinde kalan fert ve topluluklar İslam ümmetini oluştururlar. Bu manada ümmet, yalnızca bir teori değil, aynı zamanda bir vakıadır; tarihte ve günümüzde böyle bir İslam ümmeti mevcuttur. Dini yorumlama, uygulama ve hedeflerini gerçekleştirme konularına gelindiğinde İslam'a bağlı vahdetin ortadan kalktığını, bunun yerini "belli bir yorum, uygulama ve siyaset / taktik hususunda birleşen gruplara ait birliğin " aldığını görüyoruz. İşaret etmek gerekir ki bu gruplaşmalar her zaman ümmet birliğini ortadan kaldırmaz; başka bir deyişle ümmet birliği içinde -bu birliği bozmayan- gruplaşmalar da olabilir. Mesela fıkıh ve inanç konusundaki Sünni mezhebleri ele alalım: Bunların varlığı, asırlar boyu ümmetin birlik ve bütünlüğünü bozmamış, bu mezheblere bağlı olanlar, daha toplayıcı bir kavram ve vasıf içinde bir vahdet teşkil etmişlerdir. Tarikatler bu oluşumun bir başka örneğidir; Sünni tarikatlere bağlı oluş, bu manada bir gruplaşma, ümmet birliğini bozan bir tefrika oluşturmamıştır. Bunlara karşı geçmişte siyasi yorum ve eylemlere dayalı gruplaşmalar ile zamanımızda İslamlaşma yolu ve taktiği konusundaki ihtilaflar, grupları birbirine düşüren, ümmet birliğini bozan, dostu düşmanı birbirine karıştıran gelişmeler olmuştur.

devamını az birazdamnyazarım inşallah

a) Gruplar arasında çatışma durur.

Veyl Olsun Ümmeti Paramparça Edenlere!

Acaba diyorum; Müslümanlar ümmet olmanın gerekliliğine inanmıyor mu? Yoksa bu konuda bilgi sahibi değil mi? yoksa ümmet olmanın yükleyeceği sorumluluklardan mı kaçınıyor?

Kinle dolmuş güzel cihan ne diye?

Orada bulunanlar sordu: ?Ey Allah?ın Resulü! Onlar kim, bize haber ver?

Bu soruya, yukarıdaki cevaplarda kısmen temas etmiş ve cevaplar vermiş olduk. Asıl çare ile geçiş dönemi uygulaması hakkındaki düşüncelerimizi de açıkladık. Burada şunları eklemek uygun olabilir:

sürç-ü lisan ettimse affola...

Allah Kuran?da kardeşliğin/ümmet olmanın nasıl olması gerektiğini şu şekilde ifade ediyor :

?Allah?ın kulları arasında bir grup var ki, onlar ne peygamberlerdir ne şehitlerdir. Üstelik Kıyamet günü Allah indindeki makamlarının yüceliği sebebiyle peygamberler de, şehitler de onlara gıpta ederler.?

?Din kardeşinin ayıbını örten kimsenin, Allah Teala dünya ve ahirette kusurunu örter. ?

?Sizden biriniz, kendisi için arzu ettiğini kardeşi için de arzu etmedikçe kamil anlamda iman etmiş olamaz." (Riyazü-s Salihin, 1/1829)

Siz hangi anlayış ve zihniyet erbabıyla birleşilemeyeceğine inanıyorsunuz? Veya hangi anlayışta ve yaklaşımda olan kişi ve gruplarla birleşilebileceğine inanıyorsunuz? Yani çok açık ve somut konuşacak olursak, vahdet anlayışınız, kimleri dışta, kimleri içte bırakıyor?

Kişisel, grupsal, hizipsel kaygıları bir kenara bırakıp ilahi kelamın gereği olan kardeşliği ihya etmek için fiili ve kavli dua etme zamanıdır.

Ankara Üni. İlahiyat Fak. Hadis Profesörü Hayri Kırbaşoğlu

güncel

?Müslüman Müslüman?ın kardeşidir, onu terk ve ihmal etmez. ?

Bizler ümmet olmak konusunda zihnimizde, kalbimizde, fikrimizde varolan bütün olumsuzlukları bir kenara bırakıp kardeş olmanın ümmet olmanın onurlu duruşunu göstermeliyiz. Hem de hemen!

Saddam Hüseyin?in idam görüntüleri sırasında yüzleri maskeli kişilerin "Mukteda Sadr" diye bağırmalarının oyunun bir parçası olduğuna dikkat çekilirken, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi öğretim üyesi Prof. Hayri Kırbaşoğlu da Müslümanları Batılı ülkelerin bölgede mezhep çatışması çıkarmaya yönelik planlarına karşı Müslümanların uyanık olması gerektiğini vurguladı.

Bu hadisleri göz önünde bulundurduğumuzda anlıyoruz ki Müslüman, Müslüman kardeşinin ayıbını örtmeli, onunla mücadele etmemeli, alaya almamalı, ona verdiği sözde durmalı, kardeşini terk etmemeli, ihmal etmemeli, kendisi için istediği hayr?ı kardeşi içinde istemeli, kardeşini Allah için sevmelidir.

Şimdi İslam kardeşliği ile ilgili hadislere bakalım ve kardeşlik hukuku nasıl icra edilmelidir hep birlikte görelim inşallah :

'' Vahdet Yüzbin Kere Farzdır''

Ümmet ve cemaat anlayışı, hiç ihtilaf ve farklılığın olmadığı despotik ve robot üreten bir yaklaşım değildir. İnsanların olduğu her yerde, kesinlikle ihtilaflar da olacaktır. İslam?ın asli meselelerinde müslümanlar ihtilaf edemez. Müslümanlar arasında vuku bulacak olan ihtilaflardan, makul ve normal karşılamamız gereken ihtilaflar, İlahi vahyin müslümanlara seçme muhayyerliği, tasarruf yetkisi, ictihad, yorum ve tercih hakkı verdiği meselelerdeki ihtilaflardır. Yarattığı insanın ne olduğunu ve bizlerin sözkonusu meselelerde hangi ihtilaflara düşeceğimizi hakkıyla bilen Yüce Rabbimiz, hiç kuşkusuz ki bu gibi ihtilaflarla bizleri sınamakta, denemektedir. Bu ihtilaflar karşısındaki kulluk mükellefiyetimiz, bu ihtilafları birer fitne ve fesat sebebi durumuna getirmemek hususundadır.

İslami Vahdet, değişik anlayışlara, meşreplere, mezheplere ve yöntemlere sahip müslümanların hep birlikte bir çatı, bir hizip altında birleşmesi midir? Böylesi bir İslami Vahdet sizce mümkün müdür? Evet diyorsanız, günümüzde niçin bu böyle olmamaktadır da, müslümanlar arasındaki ihtilaflar çatışmalara/düşmanlıklara dönüşebilmektedir? Hayır diyorsanız, İslami Vahdet'in hangi anlayış temelinde sağlanabileceğine inanıyorsunuz?

"Allah'ın ipine hepiniz sımsıkı sarılan. Dağılıp ayrılmayın ve Allah'ın sizin üzerinizdeki nimetini hatırlayın. Hani siz düşmanlar idiniz. O kalplerinizin arasını uzlaştırıp, ısındırdı ve siz O'nun nimetiyle kardeşler olarak sabahladınız. Yine siz tam ateş çukurunun kıyısındayken oradan sizi kurtardı. Umulur ki hidayete erersiniz diye. Allah size ayetlerini böyle açıklar." (Al-i İmran 103)

?Mü?minler birbirini sevmede, birbirine acıma ve şefkat gösterme hususunda bir vücud gibidir Vücudun bir uzvu rahatsızlanırsa, diğer uzuvlar da uykusuzluk ve ateş ile onun acısına ortak olurlar?

Mezhepçilik yapmak yahudileşmektir!

''ümmi'' sadece o anlama gelmiyor sanırsam.

e) "Önce dinle, sonra vur" denilmiştir. Önce karşı grubu dinlemek, anlamaya çalışmak gerekir. Gruplar birbirini nasıl anlayacaklar? Günümüzdeki gidişe bakılırsa her grup, karşı grubu, kendi grubunun değerlendirmesine göre tanıyor ve anlıyor; bunun ise kişileri yanlış anlama ve değerlendirmelere götüreceği bellidir. Karşı grubu onların yetkili ağız ve kalemlerinden, sonra da tarafsız ulema ve uzmanların açıklamalarından tanımak ve değerlendirmek gerekir.

Falan hocanın veya filan imamın bir görüşünü, İslam?ın olmazsa olmaz bir unsuruymuş gibi din adına ileri sürmek, bu görüş doğru olsa dahi, çok yanlış bir yaklaşımdır. Çünkü beşer kaynaklı böyle bir görüşü din adına mutlak doğru olarak ileri sürmek, dinde tevhide değil; tefrikaya sebep olacaktır. Çünkü müslümanların din adına gerçekleştirecekleri vahdet, akli değerlendirmeler ve kavrayışlarla değil; kalbi tasdik ve imanla gerçekleştirebilecekleri bir vahdettir. Yani, tüm müslümanları bir araya getirebilecek olan hakikatlerin, bütün müslümanların iman etmekle yükümlü oldukları doğrular olması gerekmektedir. Dolayısıyla kendisine karşı imani bir sorumluluğun olmadığı bir hocanın veya bir imamın görüşü, doğru olsa bile, dünya müslümanları için imani bir bağlayıcılığı olmayan böyle bir görüşü İslam adına mutlak doğru olarak ileri sürmek, hiç şüphesiz ki, İslam?da tefrikaya sebep olacaktır.

İslam?a hakimiyet hakkı vermeyen bugünün dünyası, bütün cepheleriyle beşeri ideolojiler bataklığına dönüşmüştür. Modern uygarlık, temel insanlık sorunlarına cevap verememiştir. Modern uygarlık etnik çatışmalara ve savaşlara çözüm bulamamış, tam tersine emperyalizmi globalleştirmeye çanak tutmuştur.

Tüm dünya müslümanları için yegane İlahi kaynak Kur?an-ı Kerim?dir, böyle olmak zorundadır. Mü'minlerin din adına faydalanacakları ikinci kaynak ise korunmuş olan Kur?an-ı Kerim?in tasdik ve teyid ederek koruduğu sahih sünnettir. Bu ikinci kaynaktan istifade ederken karşılaşılan ve daha çok mezhebi yaklaşımların neticesi olan farklılıkların makul karşılanması ve müslümanların ayrılığına sebep olacak bir ihtilaf durumuna getirilmemesi gerekir. Dünya müslümanlarının vahdetini sağlayabilecek olan kaynak, sadece Kur?an-ı Kerim?dir. Bu gerçeği kabul etmeyip birçok beşeri kaynağı İlahi zanneden ve mutlak doğru kabul ettiği bunlara bilinçsizce iman eden kimselerin, böylesi kaynaklardan hareket ederek sürdürdükleri ihtilaflar, mutlak Hakim olan Rabbimizin kıyamet günü hükme bağlayacağı ihtilaflardır. Kaynak meselesinin çözümlenemediği bu gibi ihtilaflar çerçevesinde uzun uzadıya tartışmaya ve cedelleşmeye hiç gerek yoktur. Oysa beşeri aklı, İlahi vahyin önüne geçirmek, akıllılık, hatta akılcılık değil; akılperestliktir. Akılperestlik ise, gerçek düzlemde, en büyük akılsızlıktır. Çünkü İlahi vahyin denetiminde olmayan akıl, nefs ve hevanın denetiminde olup, ister istemez nefsin bencilliğini, nefsin maslahatını gözeten bir uşak durumuna düşmüştür (bk. Mehmed Alagaş, Vahdete 7 Adım, s. 83-101).

?Birbirin çekemez insan ne diye?

b) Düşmanlığın yerini yumuşama alır.

ÜMMİ MÜSLÜMANLARA İTHAF OLUNUR:)))

Eskilerin bence güzel olan bir kaideleri vardır: "Lüzum-i küfür değil de, iltizam-ı küfür küfrü gerektirir." Bu kaideye göre bir kimsenin İslam dairesinden dışarı çıkması, müslümanlara göre yabancı sayılabilmesi için küfrü bilerek ve gönülden benimsemiş olması gerekir. Kişi, küfrü gönülden ve bilerek benimsemediği müddetçe, onun bir yorum veya davranışı, bir başkasına göre dinden çıkmasını gerektiriyor diye o kafir sayılamaz; yani gerçekte kafir olmaz. Tevilin usulüne uygun olarak yapılmamış olmasından önemli hatalar doğabilir; böyle yorumlar kişi ve grupları, Allah ve Rasulü'nün muradı olan İslam yolundan uzaklaştırabilir, ancak tevil bulundukça küfre hükmetmek, tevil sahiplerini İslam ümmetinden dışlamak oldukça düşünülmesi gereken, sorumluluk getiren bir hüküm olur. Bence tevil, kişinin şahsi düşünce, keşif, ilham ve temayülünü vahyin üstüne çıkarıyor, vahyi geri plana itiyor, açıkça veya doğurduğu sonuç itibarıyla akla ve ilhama dayanan bir din getiriyorsa bu tevil sahipleri ile birleşilemez. İslam adına ortak bir hizmet gerçekleştirilemez. İhtilaf vahye öncelik vermemekten değil de, onun sübutu , yahut usulünce yorumdan kaynaklanıyorsa bu ihtilaf grupları ile işbirliği mümkündür ve gereklidir.

ümmi kelimesi okuma-yazma bilmeyen demektir. peygmber efendimiz de bir ümmi idi. okuma ve yazması yoktu. ümmet kelimesiyle ilgisi yok..:)

Beşeri kaynaklara İlahilik vasfı verildiği ve İlahi zannedilen bu kaynaklara, Allah'a iman eder gibi iman edildiği zaman, bu kaynaklara dayalı ihtilaflar, kesinlikle çözüme ulaşabilecek ihtilaflar değildir.

Ne olurdu o nur topuklarını öpen bir kum taneside ben olaydım

İçerisinde bulunduğumuz dönemde hem bireyin, hem cemaatin ve hem de ümmetin yapısı parçalandı. İslam ruhunun ifadesi olan merkez kurumlar, hayatiyetini kaybetti. Camiler ve mescidler toplumun yüreği olmaktan çıktılar. İslam?ın ilk dönemlerinde mescidlerin sosyal, toplumsal, kültürel ve siyasal işlevleri vardı. Bugün camiler, sadece namaz kılınan mekanlar haline dönüştürülmüştür .

Ümmet olmanın önündeki en büyük engeller grup, mezhep, meslek, meşrep, cemaat taassubudur. Bu taassup ortadan kalkmadan ümmet olmak çok zordur.

Allah, bütün müminleri Kurani Hitabla /ancak müminler kardeştir/ Kardeş kılmıştır. Resulullah , Müminlerin birbirine karşı görevlerini, kardeşlik sevgisini, müminler arasındaki kardeşlik hukukunun gereklerini izah etmiştir.

Ümmeti cetvel ile böldüler çizgi çizgi!

Ümmet Olma Bilinci ve Pratiğimiz

?Mü?minin mü?mine bağlılığı, taşları birbirine kenetli duvar gibidir? buyuran Resul-i Ekrem parmaklarını birbirine geçirdi.?

Ya birleşeceksin, ya bir leşe döneceksin! Bir leş olmaktan kurtulmak için bir?leşmek, olmazsa olmaz şarttır. Bir Allah?a inanan tevhid eri müslüman, her şeyde tevhidi/birlemeyi öncelikler. Tevhidin bir tanımı da, her şeyi birbiriyle irtibatlandırmak ve her şeyin bir olan Allah?la irtibatlı olduğunu kavramaktır. Önce kendimizle, iç dinamiklerimizle birleşmek, fıtratımızla ve inancımızla kopan bağımızı yeniden sağlamlaştırmakla işe başlamalıyız. Aynı dinin, aynı davanın insanı olan tüm ümmetle birleşmek dünyevi ideallerimizin başında gelmeli. Bütün bunlar için de Rabbimiz?le irtibatımızı sağlamlaştırmak gerekiyor.

islam ümmeti için güncel

c) Sahabeden birisi bir savaşta, kelime-i tevhidi ifade ettiği halde bir düşmanı öldürmüştü. Savaştan dönünce durumu Hz. Peygamber'e şikayet ettiler. Efendimiz o kişiyi çağırarak niçin öldürdüğünü sordu. "Samimi değildi, canını kurtarmak için son anda söyledi" cevabını alınca "Sen onun kalbini yarıp gönlünden geçenleri okudun mu, samimi olmadığını nereden biliyordun? Allah'ım, ben bunun yaptığından beriyim, beni bundan sorumlu tutma!" buyurdu. Müslümanlar birbirlerini değerlendirirken objektif, elle tutulur, gözle görülür kıstaslara dayanmalı; zan, tahmin, vehim, iftira, dedikodudan uzak durmalı, bunlara kapılmamalıdırlar. Elde kesin deliller bulunmadan bir kimsenin canına, malına, namusuna dokunmaya hiçbir kimsenin hakkı yoktur. Elde kesin delil bulununca da icranın makamları vardır. Hem hakimi, hem infazcısı taraflar olan düzene ancak "anarşi ve zulüm" düzeni denebilir. Müslümanların birbirlerine karşı hüküm ve davranışlarında bu ölçüleri elden kaçırmamaları gerekir.

Bu konuda Kul Sadi?nin bir dörtlüğü durumu çok güzel ifade ediyor:

Kesinlikle hiç bir konuda ayrım yapmadan ümmetin bütün renklerini sahiplenmeli. Ümmetin bütün fertlerinin derdi ile dertlenmeli, varsa bir ihtiyaçları karşılanmalı ve hiçbir fark gözetmeden ümmetin hepsine dua etmeli, kardeşliğini pekiştirmelidir

İslam tarihi boyunca herkesin aynı düşünceyi, yaklaşımı, temayülü benimsemesi manasında bir İslam birliği nadiren -belki Rasulullah zamanında- gerçekleşmiştir. Genel olarak gerçekleşen hal, yaşanan vakıa ihtilaftır. Allah Teala insanların farklı düşünme, inanma ve yapmalarını istemediği hususları peygamberleri vasıtasıyla açıklamış; açıklanan konular dışında farklı düşünce, inanç ve uygulamaya izin vermiştir. Şafii gibi bazı müctehidler, Şari tarafından açıklanmış konularda meydana gelen ihtilaflara "tefrika", serbest sahada meydana gelenlere ise ihtilaf ismini vermişlerdir. Bunlardan birincisi ilahi iradeye aykırıdır, yasaktır, hoş karşılanmamıştır. İkincisi ise serbesttir, rahmettir, ümmete düşünce ve eylemde genişlikler, imkanlar, zenginlikler bahşeder. Farklı düşünmek, inanmak ve yapmanın caiz olduğu sahada ortaya çıkan ihtilafın, ümmete rahmet olacak yerde zahmet olmasının sebebi hıyanet, cehalet, menfaat ve taassup sebeplerinden biri, yahut birkaçıdır. Bu zahmeti ortadan kaldırmak ve ümmetin, olabildiğince vahdetini sağlamak için bir esasa, bir de heyete ihtiyaç vardır. Esastan maksat, bir kişi veya grubun ümmet birliğine dahil olup olmadığını belirleyen temel düşünce, inanç ve uygulama bütünüdür. Heyetten maksat ise kaynakları ve tarih boyu süregelen uygulamaları yeniden yorumlayarak bu esası belirleyecek selahiyetli ve güvenilir ulemadır. Heyet bu esası belirledikten sonra müslümanlar, artık kendi hususi ictihad, inanç ve meyillerini değil, bu esası hakem kılacak, insanları buna göre değerlendirecek, kendinden veya yabancı bilecektir. Böyle bir belirleme ve anlayışın gerçekleşmesi şüphesiz zaman alacaktır. O zamana erişinceye kadar tefrikanın ümmeti yiyip bitirmemesi için geçici bir uzlaşma zemini bulunabilir. Mesela fıkıh kitaplarının sapık mezheblere ve devlete isyan edenlere ayırdığı bölümde verilen bir formül bu konuda işe yarar gözükmektedir: "Şari tarafından beyan edilen İslami hükümlere aykırı düşen inanç ve davranışlar, gerçeklerin inkarına değil de farklı yorumuna dayanıyorsa, bunları benimseyen gruplar eyleme ve saldırıya geçmedikçe kendilerine dokunulmaz; yani ümmet birliğini bozan eyleme izin verilmez, fakat bütün genişliği ile düşünme ve yorumlama hürriyeti tanınır." Ümmet içinde oluşmuş gruplar birbirlerine böyle bakar ve bu anlayış içinde yaklaşırlarsa:

Bu soruya verilecek bir çok cevap vardır mutlaka. Ama çözüm için gerekli olan cevap hangi cevaptır? Neden? Neden? Neden?

?Onlar aralarında ne kan bağı, ne de birbirlerine bağışladıkları mal olmadığı halde, Allah?ın Ruhu adına birbirlerini sevenlerdir. Allah?a yemin ederim, onların yüzleri mutlaka nurdur. Onlar bir nur üzeredirler. Halk korkarken, onlar korkmazlar. İnsanlar üzülürken onlar üzülmezler.? (Kütüb-ü Sitte, c.10, No: 3345)

Zorba müstekbirlerin ittifak ve koalisyon yapmaya mecbur olduğu bir dünyada, müstaz?af mü?minlerin yaşadıkları topraklarda bile ciddi manada birliktelikler oluşturamayışları hangi nakil ve akılla izah edilebilir? Küresel bir yangın alanına dönen müslümanların yaşadığı ülkelerde, cehennemi yangınları söndürmek için güç birliği oluşturmayan felaketzedelerin gözyaşları, yangınları söndürmek bir tarafa, benzin görevi yapmaktadır. Hem mevcut müslümanların konumu hem de İslam düşmanlarının tavrı vahdeti, ?hemen şimdi? şiarıyla kulak zarını patlatacak sesle çağırmaktadır. Dün Irak?ın, evvelki gün Afganistan, Çeçenistan ve Bosna Hersek?in ve her gün Filistin?in insanlık düşmanları tarafından resmen işgali bizi birleşip dayanışmaya zorlamıyorsa demek ki, biz de işgale uğramışız demektir. Bir ülke topraklarının işgalinden çok daha kötü olanı, gönüllerin ve kafaların işgalidir. Savaş, öncelikle, insanın içinde kazanılır veya kaybedilir. İşgal güçlerinin ajanı olarak faaliyet yapan uzaktan kumandalı medyanın, cahili eğitimin ve çevre şartlarının oluşturduğu fitne ve fesadın mü?minlerin gönüllerini ve kafalarını işgali, onların birleşmelerinden başka yollarının olmadığını haykırıyor. Emperyalizmin orta doğunun kalbine hançer gibi sapladığı kan içici İsrail?in ve dünyaya yayılmış siyonizmin vahşeti, vahdetin hemen ve her yerde gerçekleşmesini farz-ı ayın kılıyor. Mü?minler birleşip birer kova su dökseler, İsrail?i sel alıp götürür, ama bundan önce, dünyevileşip yahudileşen iç dünyalarını arındırmak için suyu kendi temizlikleri için kullanmalıdırlar. İçimizdeki İsrail ve Amerika ile savaşamadan dışımızdaki görüntüleriyle savaşmak mümkün değildir. Kendi mescidlerini işgalden kurtaramayanların Mescid-i Aksa?yı kurtarmaya kalkmalarının mümkün olmadığı gibi.

Bu noktada Hz. Ali ne güzel demiş: ? Kendinize Allah yolunda kardeşler edinin Çünkü onlar dünya için de, ahiret için de lazımdır?

b) Müslümanlar tarafsız ulema heyetinin irşatlarıyla bir yandan ortak düşünce, inanç ve yaklaşımlarının sayısını artırırken, diğer yandan -hiç vakit geçirmeksizin- aynı düşünce ve yaklaşımı benimsedikleri sahalarda işbirliğine, dayanışmaya girişmelidirler. Aynı anlayış içinde, aynı maksadı gerçekleştirmeye yönelik işbirliği kadar insanları birbirine yaklaştıran davranış biçimi az bulunur.

"Müminler ancak kardeştirler. Öyle ise kardeşlerinizin arasını bulup düzeltin ve Allah'tan korkup sakının. Umulur ki esirgenirsiniz." (Hucurat Suresi 10)

Şimdi uzun bir nefes alıp düşünmeye başlayalım. Ve şu soruyu kendimize soralım : ''Ümmet olmamız şart/farz olduğu halde neden bugün birlik değiliz?''

yanlış biliyorsam düzeltin lütfen. ben ''ümmi'' tabirini ''ümmet'' ile aynı kökten olduğunu düşündüğüm için kullandım.

d) Kur'an-ı Kerim Allah yoluna çağırmada kullanılacak ölçüleri "hikmet, güzel öğüt ve en uygun metod ile mücadele" şeklinde sıralamıştır. Herkes davetçi olamaz; davetçinin en azından hikmeti, güzel öğüdün muhteva ve usulünü, mücadelenin en uygun yolunu bilecek kadar ilim ve marifet sahibi olması gerekir. Marufu emir, münkeri nehiy konusunda önce elin, sonra dilin, sonra gönülden itirazın emrolunması, yukarıda geçen davet prensibine aykırı değildir. Çünkü davet kişiye maruf ve münkeri anlatmak, bu konuda inanç ve görüş birliği sağlamak maksadına yöneliktir; bunun için hikmet, öğüt ve uygun mücadele yolu kullanılacaktır. Kişi daveti kabul edip marufu maruf ve münkeri münker bildikten sonra, buna aykırı davranırsa, ona müeyyide uygulanacaktır. Bir şeyin maruf ve münker olduğu konusunda anlayış ve yorum farkı varsa, bu giderilmeden müeyyide uygulamaya kalkışmak dinin maksadına aykırıdır ve yalnızca tefrika doğurur.

islam ümmeti için güncel..