- Ben onu görmedim ya Rasulallah!

Adamın biri onun saklandığı yere doğru işaret ederek yüksek sesle şöyle bağırıyordu:

?-Bırakın beni ben hür birisiyim. Bu adam size şaka yapmış bırakın beni!?

- Eyvah devem kesilmiş!

?-Efendin seni bize anlattı! Hadi yürü!? diye bağırdı.

?-Evet bu! Aman söylediklerimi unutma. Ne derse yalan söylüyor. Kendisini hür zannediyor!? diye tenbih etti. Adam:

Nuayman bir hendeğin içinde gizlenmiş üstüne hurma dalları ve yaprakları örtmüştü.

Yaa Rabbi...

Nuayman:

Hazret-i Ebu Bekir Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?in vefatından bir yıl önce ticaret için Basra?ya gitti. Beraberinde Nuayman ile Süveybit b. Harmele de bulunuyordu. Bu ikisi de Bedir savaşına katılmış kimselerdi. İkisi de şakacılığı ile tanınmıştı.

Süveybit kızdı ve:

?-Şu köleyi tutup getirin!? diye emretti.

?-Bu mu? Diye sordu.

"-Onu bana hediye etmemiş miydin?" Diye sorması üzerine,

Çok hoşuma gitti Ebu Nuayman 'ın hikayelerini okurken tebessümden öte oldu biraz:))

"-Ya Rasulallah, Bunu sana hediye ediyorum!" derdi. Satıcı parasını almak için geldiğinde de, onu Rasulullah'a götürür ve:

"-Yanımda para yoktu. Onu yemeni arzuladım, sana getirdim." derdi. Allah Rasulü tebessüm eder ve satıcıya parasını öderdi.

Bedevinin biri Peygamber Aleyhisselam'ı ziyarete gelmiş mescid avlusunda devesini çöktürdükten sonra içeriye girmişti. Ashabdan birileri de çok şakacı bir kişi olan Nuayman İbn-i Amr 'a latife olsun diye şöyle bir teklifte bulundu:

amin kardeşim inşallah, etrafındakileri kızdırırken Efendimizin herzamanki inceliğiyle karşılamaşı da ayrı bir hoş.

Nuayman da kalkıp deveyi kesiverdi! Adamcağız dışarı çıkınca devesinin kesildiğini gördü ve feryadı bastı:

ALLAH onlardan razı olsun.

- Bu yaptığını sana yaptıran nedir?

Adam:

?-Gör bak başına ne işler açacağım.? diyerek ortalıktan kayboldu. Bir müddet sonra birkaç kişiyle birlikte geri döndü.

Allah Rasulü Aleyhisselam bir yandan şakacı Nuayman'ın yüzündeki tozları siliyor bir yandan da gülüyordu. Sonra deve sahibini çağırarak devesinin bedelini ödedi.

Nuayman boynunu büktü:

- Sen şu deveyi kesiversen de onu yesek! Çünkü gerçekten et yemeyi çok özledik. Nasılsa Rasulullah Aleyhisselam onun bedelini öder.

- Benim yerimi sana gösterenler var ya ey allah'ın Rasulü! İşte onlar bu işi bana yaptırdılar.

Nuayman kervanın azık işleri ile vazifelendirilmişti. Bir gün Süveybit Nuayman?a geldi ve:

- Kim yaptı bu işi?

?-Bana biraz yiyecek ver!? dedi. Nuayman itiraz ederek:

Süveybit?in getirdiği adamlardan birisi eliyle kervandaki Nuayman?ı işaret ederek:

amin...

?-Tamam merak etme!? diyerek beraberinde getirdiği adamlara:

?-Ebu Bekir gelmedikçe vermem.? dedi.

"-Ya Rasulallah! Bu adama malının parasını ver!" derdi. Rasulullah'ın:

Nebi Aleyhisselam da dışarı çıktı ve sordu:

Nuayman?ın ellerini ayaklarını bağlamaya başladılar. Nuayman olanlara şaşırmış bir yandan da feryat ediyordu:

Peygamber Aleyhisselam Nuayman'ın peşine düşerek onu aramaya başladı. Nihayet bir evde saklandığını öğrendi.

Rasulullah onu buldu tutup hendekten çıkardı. Bulaşan toz ve topraktan yüzünün rengi değişmişti. Sordu ona:

Adamlar önde Nuayman arkada uzaklaşıp gittiler. Bir müddet sonra Hazret-i Ebu Bekir geldi. Süveybit?e Nuayman?ı sordu. O da olanları anlattı. Nuayman?ı on tane genç deveye esir tacirlerine sattığını söyledi. Hazret-i Ebu Bekir develeri ürüp Nuayman?ı onlardan aldı. Medine?ye vardıklarında Allah Rasulü?ne bu olayı anlattılar. Allah Rasulü ve ashabı zaman zaman bu olayı hatırlayıp tebessüm ederlerdi.

- Nuayman yaptı dediler.

Latife yapan ve hoş latifeleri de müsamaha ile karşılayan Allah Rasulü'nün çevresinde de nükteyi seven insanlar vardı. Bunların en meşhuru Nuayman idi. Bu zat, oldukça fakir olmasına rağmen, Peygamberimize karşı aşırı bir muhabbeti vardı. Medine çarşısında gezer, yeni bir meyve gelir gelmez, satıcısından ücretini ödemeden, o malı satın alır, Peygamberimize getirip:

Süveybit de: