bu kızı şımartma şermin

hı hıı dedim...

birden "ya hadi kilyosa kadar yürüyelim mi?" diye sordum...

... hangi tepenin?

... ya sen şimdi miyopsun ya görmüyorsun, ahanda iki kulaç ötede...

... ayyy sana bayılıyorum nasılda tarihi bilgilerin var yaaa inanamıyorummm... tiye tısladı...

- neee diyordu utangaç utangaç gülerek...

işte orda aslında kıllanmalıydım... yani benim yiyeceğim tatlının siparişinide veriyordu... ne bilim safım işte... tamam dedim...

ben nerden bileydim... bu utangaç, sıkılgan kızın beni katekulleye getirip kazandibimi yiyeceğini :(

... ne kadar mesela... dedi...

bakıyordum, gözlerini kaçırıyordu, yanakları kızarıyordu,

bende her seferinde...

hayatımda ilk kez bir bayana karşı tutuk kaldım... hatta tutuklu kaldım diyebiliriz...

benim zafer kazanmış komutan edasıyla pişkin pişkin gülümsediğimi farketti...

... hıı hemen şu tepenin ardında...

... ne şekilde? dedim...

kurban tam olarak tuzağa giriyordu... hava usulca kararıyordu... herşey planladığım gibi gidiyordu... dolmabahçe yolu bitince beşiktaşa ordan, ortaköye doğru gidip yıldız parkı civarından hisarüstüne, ordan aşiyandan inip tarabyaya, ordan sarıyer istikametine, ordan kilyosa doğru yürütecektim... hava kararıncada istanbulu bilmeyen zat-ı muhterem hem koluma girecek mecburen tırstığından, hemde yürümekten vazgeçemeyecekti... bir taşka kuş katliamı yapmak tamda buydu...

şarlot ne diyon yahu:S

sonra kalktık cafeden... artık karşımdaki "utangaç, sıkılgan, yanakları kızaran" kız değildi benim için... "kazandibimi, üstelik üzerindeki sade ve karadutlu dondurmasıyla beraber yiyen" kızdı... içimden "peki..." dedim... "gün ola devran döne, rüzgarlar birgün tersten ese... bunun hesabı sorulur matmazel" dedim...

... aşağıda deniz var sen beni oraya atacan demi... dedi...

... ya merak etme yürüyerek yetişiriz...

duyduya bedava kazandibini...

sonra beklenen tatlılar geldi... kaşığını olduğu gibi benim kazandibime daldırdı... bir sade dondurmadan, bir karadutlu dondurmadan, bir kazandibinden kaşıklıyor oğlu kaşıklıyor...

... hani kazandibinden önce sen beni kebapçıya götürdün ya...

- hiçç güzelsin ona bakıyorum... insanın karşısına kaç kez böyle güzellik çıkıyor ki diyordum...

ama çok datlı yazıyo

... hee desene azıcık kalmış... diyerek anlamış gibi yaptı...

güldü... boynuma sarıldı... hiçbir şerbet katılmış nesne senin kadar tat vermez dedi...

... ya aslına bakarsan sen hani benim kazandibimi yedin ya... bende şu an intikam alıyorum senden... dedim...

... tabi yersin kazandibi müptelası seni... dedim sessizce...

tamam dedi... geçti karşımdaki sandalyeye oturdu...

... eyvallah... gözümsün... dedim...

... peki öyleyse paşam... dedi... olayı hiç şu şekilde irdeledin mi?

ne datlı konuşuyon sen öle

... hııı yedim... dedi...

beter ol!

:))) sonra

neyse koyulduk yola...

- yaa öyle bakma diyordu...

ben b... ku yedim,,, sen kazandibi yemişsin ne olacak ki,,,

... bak işte burası hisarüstü... dedim...

... tam olarak neresi... dedi...

... yok canım benim seni niye denize atayım... hem hava soğuk... üşürsün filan... sadece yürüyelim... yan yana, omuz omuza... bak havada güzel, hem kilyosta kazandibi dağıtıyorlar bedava... gibi yalanlar uydurarak kandırdım...

eyvah dedim... bu tatlı olan herşeyi yiyor... napsamki bilemedim... bir panik, bir panik...

kazandibini yiyemedik işte onu izah etmeye çalışıyorum...

... yürüyelimmesine yürüyelimde, nerdeki bu kilyos yakın mı?

... hee iyi... dedim...

... afedersin ama ne sırıtıyorsun pişmiş kelle gibi? diye sordu...

devamında ne oldu?

neyse uzatmıyayım... geçtik yolları yolları, aştık dağları taşları... vardık hisarüstüne... tabi yanımdaki iyiden iyiye korkmuş, masum bir kedi gibi gözünü bir o yana, bir bu yana oynatıyor, kafasını sağ tarafa büküp böyle "nedeceksen et gayrı" edasıyla bakıyor...

kabataştan, beşiktaşa doğru dolmabahçe yolundan yürümeye başladık...

şimdi utanma, gözlerini kaçırma, sıkılma sırası bendeydi... gözlerime bakıyordu... bakamıyordum... birşey söylüyordu... cevap veremiyordum... sadece belli belirsiz bir ses tonuyla...

... şurda kazandibici var... gel iki tepsi yiyelim mi? dedim...

ben bir ara aşuresinden alacak oldum... o utangaç kız gitti yerine çakmak çakmak bakan gözlü kız geldi...

geldi... ve masaya oturdu...

... neee ne dedin anlamadım... dedi...

... hiç kedi geçti önümden ondan böyle şey oldum...

... hayır iyi ettin tabiki... ama birşeyi atlamadın mı? ben sana günlerdir konuşurken et yemiyorum, % 73,7 vejeteryanım demedim mi? ben nezaket gereği "hadi kebapçıya gidelim" gibi gayet hanzovari bir teklifini bile gülümseyerek karşıladım... seni kırmamak adına... sonra gittik, öyle sığır gibi yedinki benim hiçbirşey yemediğimi farketmedin bile... ama ben yinede tek kelime etmedim... açlıktan geberiyordum... ne bekliyordun sanki... dedi...

- çok tatlısın...

kurbandı göya...

nasılsın dedi... sonra durdu... bi dakka dedi... gözlerin gülüyor... demekki iyisin dedi...

harbi datlı haa :DD

- eee şey... dedi ve ekledi... şimdi ben aşure söyliyeyim, sende kazandibi üzerine sade ve karadutlu dondurma söyle dedi... sen benimkinden biraz yersin, bende seninkinden dedi...

... lütfen ciddi olurmusun... buraya kadar yürüttün... yol yakın dedin... yaklaşık 5 saattir yürüyoruz... ne yapmak istiyorsan adam gibi söyle... dedi... ama gözlerini öyle güzel kısmıştı ki... kıyamam lan ben buna... dedim içimden...

... yok birşey dedim hani şu gördüğün kule yok mi? zamanında onu yangın gözetleme kulesi diye inşaa etmişler... diyerek bir tane elektrik direğini gösterdim... nihayetinde kurbanın zayıf noktalarını biliyordum... miyoptu vesselam...

kurban oldum ben ona...

...tripanazomiultragambiyetsizlik mesafesinde... gibi anlamsız birşey söyledim... o da nihayetinde mürekkep yalamış hatun... entellektüelliğine poh sürdürmemek için

... ben gelmem... dedi

... şu çalılık varya hani bak dibinde çöp bidonu olan, oraylaan taa şu ilerdeki kabzımal kılıklı herifin durduğu yere kadar... işte burlar burlar hep bizim... dedim...

sonra aklıma bir intikam yöntemi geldi... yürümeyi hiç sevmediğini söylemişti... bende onu alabildiğine yürütecektim... üstelik istanbulu fazlada bilmiyordu...

ne güzehayal etmek demi l

nerden anlamıştı acaba... hiçte göründüğü kadar saf değildi lan bu kız...

hee ayrıca afiyet olsun...

şaşırdım... beklemediğim bir hamleydi...

... ne oldu? dedim...

utandım lan... ciddi ciddi utandım... ahhh sevilesi, anlayışlı, nezaketli, gözleri dünya güzeli, gece saçlı kız... içim kötü oldu...

sıraselvilerden kabataşa kadar yürüdük... denize yaklaştığımızda bu tırsmaya başladı...

sonra ben fazla konuşmadan sürekli ona baktım... sürekli gözlerine baktım... durmadan gözlerini kaçırıyordu ve...

... geldik mi? diye sordu...

... ya yok bişe şimdi rüzgar soğuk soğuk esiyor ya, yüzüm genleşiyor, dudaklarımın sağ ve sol büklümleri kendiliğinden yukarı doğru kalkıyor... refleks dışı yani... dedim... büyük ihtimalle bunuda yiyecekti...

... eee kötümü ettik... zıkkımlandık işte...

böyle tatlı, kazandibi, dondurma ve bilumum tatlı olan ne varsa satılan bir cafeye oturduk... erkek olduğum için usuleten "ne yersin" sorusunu benim sormam gerekiyordu ve sordum...

sonra bana dedi ki...

hayır yani gelir gelmez sarılmak geçti içimden... sonra tuttum kendimi... böyle ne bilim resmi bir tokalaşma gibi bişe oldu...

... niye... dedim

... kazandibimi... hadi o zaman yürüyerek değilde koşarak gidelim mi?

saçma olmuş sonu.

... yok az kaldı... dedim...

istersen masadan inde sandalyeye otur dedim...

neyse ben böyle kaşığı en son daldırdığım aşuresinden kalan şekerlerden dolayı yalayıp durdum... arkadaşta bütün tatlıları yedi bitirdi... sonra yüzüne yine o saf, utangaç, sıkılganlık geldi çöreklendi...