Çünkü hedefler Allah rızasına irtibatlanıp, hesaplar ahiret kazancına göre yeniden gözden geçirilmezse; korkarız ki ihtiraslar başka suretlere bürünerek insanı aldatmaya devam edebilir.

Hayat, bir bakıma ticaret demek... Günler alış verişle geçiyor, denilebilir. Peşin olmayan alış verişlerde aylarla veya bir kaç yılla sınırlı vade verilir. Halbuki Allah insana bir ömürlük zaman tanıyor... Konumuzu teşkil eden ayet-i kerime, vakt-i merhunu içinde o noktaya erişeni, verilen sürenin kırkıncı yılında yeniden düşünmeye çağırıyor...

?Hesaba çekilmeden evvel nefisinizi hesaba çekiniz? buyuran Fahr-i Kainat?ın ümmetine farklı bir uyarı. Ömrü kuşatan ibadetlerle hesaplı kitaplı yaşamaya aşina mü?minlere mahşer provasını hatırlatan bir ayet... Ahkaf suresinde şöyle buyrulur:

Şefkat Peygamberi; ?Kırk yaşını geçtiği halde iyiliği kötülüğünden fazla olmayan kimsenin cehennemde yerini hazırlamış olacağını? haber veriyor. Ümmeti için titreyen Rasulullah?ın bu ikazı yapmış olması ne kadar manidar...

şimdi kaç oldu 50 yaş mı :D

Mü?min Yüreği

OKU/DÜŞÜN

Değişmeyen gerçek şu; sana verilen sürenin kırk yıl gibi önemli bir dilimini kullanmış durumdasın...

O artık, yirmi yaş öncesindeki gibi delikanlı/tez canlı değildir. Yirmili, otuzlu yaşlardaki gibi, ihtirasın yoğun olduğu dönemde değildir.

Allah?la, kendisiyle ve insanlarla barışıktır. Onun gönlü ma?şeri vicdanın bir parçasıdır. Toplumun bütün fertlerini ve hatta insanlığı kuşatacak kadar geniştir. Her acı önce ona dokunur, her ıstırap onun yüreğini kanatır. Her sevinç yüreğinde makes bulur.

Ardına dönüp, nereden geldiğine bakarsan, şimdi bulunduğun mevkii daha iyi idrak edersin. Durumunu gerçekçi bir yaklaşımla tahlil edebilirsin. Sana emeği geçenlere teşekkür edersin; nimetin gerçek sahibine kendin ve ebeveynin adına şükredersin. Böylece nereye gitmekte olduğuna dair isabetli tahminde bulunabilirsin...

Gün gelip, kuş kafesten uçuyor. Uçuyor ve her şeyin kafeste gördüklerinden ibaret olmadığı gerçeğine uyanıyor. Ve götürüldüğü mevkie ya da konakladığı mekana bağlı olarak gördükleri değişiklik arz ediyor. Bu, nefis bir manzara yahut bir necaset deryası olabiliyor.

İnsan, bir gün oturup kırk yaşın muhasebesini yapsa... O güne kadar yaptıklarını, söylediklerini, gördüklerini vicdan terazisinde tartsa, ne düşünür?

İnsanı ikaz eden ayetler içinde bu ayetin hususi bir mevkii var. Çünkü o, geleceğe sağlam adımlarla ve doğru istikamette yürümek için gerekenleri talim ediyor. Kırk yaşlarına, gücün zirvesine gelen insana, anne kucağındaki acziyetini, belki yaratılışın ilk safahatını hatırlatıyor:

Nihayet insan güçlü çağına erip kırk yaşına varınca der ki; Rabbim! Bana ve ana babama verdiğin nimete şükretmemi ve razı olacağın faydalı işleri yapmamı sağla. Benim için de, zürriyetim için de iyiliği devam ettir. Ben sana döndüm. Ve elbette ki ben, Müslümanlardanım.? (46/15)

Dünyaya gelme ve gitme vaktinin tayin ve tesbiti insanın iradesine bırakılmamış. Adına hayat denilen imtihan serüveninin nihayet bulacağı nokta bizim meçhulümüzdür.

Allah?ın ve Peygamberi?nin hüküm vermiş olduğu konularda onun tavrı?itaat? sözcüğüyle özetlenir. Kesin delillerle sabit bir hükmü tevil etmeye çalışmaz.

Çeşitli ibadetler, kandiller ve bayramlar vesilesiyle yaptığı gözden geçirmeler, büyük hesap icmalinin bir bir tetkik edileceği güne hazırlanma adına fırsatlar olarak değerlendirilmeli ve hiç değilse kırk yılda bir oturup, ciddi manada muhasebe yapılmalıdır.

?Biz insana, ana babasına iyilik etmesini tavsiye ettik. annesi onu zahmetle taşıdı ve zahmetle doğurdu. Taşıması ve sütten kesilmesi otuz ay sürer.

Namazı sahiplenir; can ü gönülden kılar. Zekatı sevgiyle, merhametle, tevazu ile yoğurur. Can ile malın O?na ait olduğu bilincindedir. Dolayısıyla bu iki ibadetten, ferdi ve ictimai bütün vazifelerine ibadet şuuru taşımak ister.

Bunu yapmayan, koca bir ömrün hesabını alnının akıyla nasıl verecek?

Cafer Durmuş

?Bu ayet-i kerimeyi nasıl anlayabilirim? sorusu üzerinde düşünürken şöyle bir misal geliyor aklıma: Ömrü kafeste geçen bir kuş tasavvur ediyorum. Dünyayı sadece orada gördüklerinden ibaret zannetmekte...

Ne var ki, kemale erdiğim bu çağda, aynı zamanda adımlarımı zevale doğru atmaktayım. Öyleyse, hayat seyrimin dünü, bu günü ve yarınları için bir hesap çıkarmalıyım. Kırk yılın hesabını tutmalıyım... Ayet-i kerimenin nezih bir üslupla lüzumunu işaret ettiği gerçek bu olmalı...

Tam da bu çağında, kimlerin vesilesiyle, nasıl zahmetlerle meydana geldiğine bakmalısın diyor. Bu hale gelmen uğruna nice zahmetlere katlanan ebeveynine hayır dualar etmelisin...

Suya atılan bir taşın etrafında nasıl da halkalar oluşur... Yaşadığı müddetçe mü?min kalbi de öyle çarpar. Etrafına sevgi ve merhamet şuleleri yayar. Çünkü orada?en güzel örnek? Rasulullah?ın yüreğinden, kabının aldığınca nasiplendiği bir hisse var.

Ömründen şu kadar yıl geride kaldı; geçip gitti. Bu az bir zaman değil. Üstelik bundan sonra, daha ne kadar zamanın kaldığını bilmiyorsun.

Ayet-i kerime bir mü?min portresi resmediyor. İşte o resmin ana hatları:

Öyle inanıyoruz ki, bu ayet-i kerime, kafesteki kuş misali bir gün gerçeklere uyanacağını insana hatırlatıyor. Kafesin dışında mevcut olduğu halde, imtihan sırrı gereğince perdelendiği hakikatleri ihtar ediyor. ?Gün gelip can kuşu ten kafesinden uçmadan evvel uyan? diyor. Kırk yaşında mahkeme-i kübranın provasını düşünmelisin...

Şu halde, kendisine kırk yıl gibi bir süre tanınmış olan insan?Rabbim!? diyecek... Yalvaracak...

Hesabını ciddi manada yapmayan işletmeler, faaliyetlerini sağlıklı olarak sürdüremez. Belki uzun vadede ayakta kalamaz...

Herhalde şuna benzer şeyler düşünür: Şu imtihan sahasında kırk yıldır yürüyen bir yolcuyum. Maddi gücüm, ruhi istidadım tekamül etti. Peygamberlerin risaletle görevlendirildiği çağdayım.

çok güzelbir paylaşım. Allah razı olsun. insan düşünüyor gerçekten de.

İşletmelerde her sene yıllık bilançolar çıkarılır; kar?zarar hesabı yapılır. Ve hiçbir yıl, hesapsız kitapsız kapatılmaz.

Düşünüyorum: Kırk yaşına gelmiş bir insan, dünya nimetleri adına pek çok şeyi görmüş demektir. Bir evlat yetiştirmenin nimet ve külfetlerini yaşamıştır. Gördükleri oranında tecrübesi artmış, fikriyatı gelişmiş olmalıdır.

Verilen nimete şükredecek ve bunu kuvveden fiile taşıyacak. Ecdadından aldığı iman aşısını evladına taşımanın gayretini kuşanacak... Önüne, ardına, sağına, soluna bakacak.

Mü?minlerle olan münasebeti; ?dost, yardımcı ve sahip? kelimeleriyle dilimizde karşılığını bulan?veli? sözcüğüyle özetlenebilir. O kadar sıcak, o derece samimi ve kuşatıcı...

?İman eden erkekler ve iman eden kadınlar, birbirlerinin velisidirler. İyiliği emrederler, kötülükten sakındırırlar, namazı kılarlar, zekatı verirler. Allah?a ve Rasulü?ne itaat ederler. İşte onlara Allah rahmet edecektir. Şüphesiz Allah daima üstündür, hüküm ve hikmet sahibidir.? (Tevbe 9/71)

Gerçekten kırklı yaşlar fiziki anlamda da bünyenin önemli bir dönüm noktasını teşkil eder. Bu sebeple o çağdaki bir insan, artık kendi cirmini tartmış olmalıdır. Artık onun için nereden nereye geldiğini ve nereye gitmekte olduğunu hesap etme vaktidir...

İyiliği tavsiye edip kötülükten sakındırmak onun en belirgin özelliğidir. Birincinin yaygınlaşması, ikincinin asgari seviyeye inmesidir hedefi. Öyle ki, herkesin iyiliğini isteyecek ve hiç kimsenin kötülüğünü arzu etmeyecek kadar gönlü berraktır.