Bütün hüzünlerin bir adım önündeyim

Titreyen ellerim var kanlı gözlerimin önünde.

Bir hayat; bin ayrılık,

Zifiri bir sensizliğe açtım kapılarımı

Sen zenginiyim şimdi; Delice bir sensizliğin ortasında.

Umutlarımı çarptım, duvarlarım kan...

Buz tutmuş ayrılıklara, Ben kokan ellerine bıraktım sevinçlerimi. Terini tenime hapsettim, her bir dokunuşunda,

Bir de kendisine verilen hediyeyi "alamayanlar" vardır. Bazen kuşkulanırım: Acaba bu kişiler sevgide de borçlanmaktan korkanlar mıdır? Neden erkekler hediyeyi alıp kabullenmeyi beceremezler, hediye vereni de sıkıntıya sokarlar? Belki tam da bu yüzdendir; borç endişesi, duygularını açmaktan korku...

Hediye vermek... Biraz da "kendini vermek"tir. Hediye vermek güzeldir, hoştur, hatta gösterişlidir. Ama bir o kadar da tekinsiz ve sorunludur. Sevme biçimlerimizi, hayatta takılıp tıkandığımız, sürçtüğümüz yerleri, korkularımızı, sevinçlerimizi ele verir.

Binlerce kedere eşit benim her soluğumda.

Kokunu biriktirdim kumbaramda.

Ve ah gününü bekleyemeden verilen hediyeler... Nasıl da coşkun bir atılganlık ve sereserpe bir sevmektir...