?Gazadan sonra Medine?ye dönüyorduk, şehre yaklaşınca kadınlar ve çocuklar bizi istikbale çıktılar. ALLAHü Teala'nın takdirine razıydılar ama yine de bir ümit, bir merak...

Nitekim Nevfel?in hanımı, çocukları ve ihtiyar anası da önümüze durdular. Büyük bir muhabbetle?Gazanız mübarek olsun Ya Resulullah!? dediler, sonra Nevfel?i sordular.

Nevfel büyük bir aşkla ellerini açtı ve?Ya Rabbi? dedi, ?Nevfel kulunu şehid, yavrularını yetim, hanımını dul bırak!?

Bu içli niyaza hanımı ve çocukları da katıldılar...

Medine?nin nurlu gençlerinden Nevfel bunları hiç kaçırmaz, adeta kaydeder, kelimesi kelimesine aktarmaya bakardı.

Nevfel?in anası, hanımı ve çocukları Sıddik?i çevirip halkaladı, her biri ayrı tondan?Nevfel?e ne oldu? diye sormaya başladılar.

Eşleri, oğulları, babaları dönecek mi bilmiyorlar.

Nevfel soluk soluğa eve koştu. İki oğlunu ve hanımını alıp geldi, Efendimizin huzuruna çıktı. ?Ya Resulullah! Bir dua etsem amin der misiniz?

Gel de heyecanlanma. Müjdenin güzelliğine bak.

Nevfel bundan sonrayıllarca yaşar. Nihayet duası kabul olur ve Yemame cenginde umduğuna kavuşur ve şahadet şerbetini içer..

Yüzünden keyfiyesini çıkarıp attı.

Hattaboğlu Ömer de, aynı şekilde hareket etmek zorunda kaldı, Osman bin Affan ona keza...

"Eğer mağara arkadaşın bir kere daha ALLAH deseydi yüceliğim hakkı için, bütün şehidleri diriltirdim. Çünkü Ebu Bekir kulum; cahiliye devrinde bile, yalan söylemedi?.

Efendimizin güzel gözleri nemlendi, ?o şehit oldu? diyemedi. Elleriyle arka tarafı işaret edip yürüdüler. Efendimizin ardından Ammar?la birlikte geliyoruz.

Aaaa Nevfel!..

Gerçekten çok zor durumdaydı, onun?arkada işareti? yapmak gibi bir şansı kalmamıştı. Ebu Bekir?in ıstırabını anlayabiliyorduk, hem doğru konuşmak isterdi, hem de Rasulullah gibi davranmayı arzulardı. Efendimize uymamaktan hepimiz korkardık ama o daha çok korkardı.

ALLAH onların şefaatlarına nail eylesin

Kafilenin sonunda Ebu Bekir Sıddik geliyordu, yanında Muaz bin Cebel, üç beş adım gerisinde de Zübeyr bin Avvam.

Server-i Kainat zaman zaman şanlı eshabını toplar, tadına doyulmaz sohbetler yapardı.

Donduk kaldık, nasıl bir sessizlik oldu anlatamam. Birden ovayı bir nal sesi doldurdu ve uzaklardan bir toz bulutu kalktı. Yayından boşanırcasına koşan bir at yıldırım hızıyla yaklaştı. Süvari dizginleri çekip sordu?buyur ya Sıddik! Beni mi çağırdın?

Hazret-i Ebu Bekir gözlerini yumdu ve inlercesine haykırdı:

-Ya ALLAH!..

Biraz evvel onu libaslarıyla gömmedik mi, üstüne toprak atmadık mı?

Ne söylenebilir ki? Sıkıntıya bak!

Gül yüzlü Nebi, adı güzel Muhammed tebessüm buyurdular.

Rasulullah Efendimizin vermediği haberi biz nasıl verebiliriz? Aynen onun yaptığı gibi yaptık, elimizle arkayı işaret ettik.

Nevfel?in hanımı ve çocukları bu kez bize yöneldiler.

-Ya Nevfel!...

Bir gün yüzü suyu hürmetine alemlerin yaratıldığı server şehadetten söz açtı: ?Kıyamet gününde şehidler, Mahşer yerine gelirken; Peygamberler ayağa kalkar. Onlar; çocuklarından, akraba ve dostlarından 70.000 kişiye şefaat eder ?

Müminler henüz hadisenin şaşkınlığını yaşarken, Cebrail Aleyhisselam göründü. Efendimize?Ya ResulALLAH? diye haber getirdi, ?Hak tealanın selamı var. Buyurdular ki:

Peki yalan? Hayır hayır böyle bir şeyi hiç yapmadı ve yapmazdı.

Nitekim Nevfel çıkdığı ilk gazada şehid oldu. Kafirler mübarek naaşını paraladı, tanınmaz hale soktular.

Daha genç, daha taze, daha nurlu, hem kanlı, canlı...

Hazret-i Ali Anlatır: