Bülbülün çektiğinin dili belası olduğunu bilirsiniz. O dilinin belasını çekedursun, şair de suçu diline yükleyip, ?Dilim, seni dilim dilim dilerim!? lafını etmiştir ki, bu mısraın, insanın vicdanını sızlatası bir iç derinliği vardır. Bülbülün çektiği?bela? da, şairin dilinden yakınması da, bir?dil?den, bir?konuşmak?tan, yerine göre bir?vicdan muhasebesi?nden ibarettir. Ne ki, kabaca, ne o dil?dil?, ne o konuşmak?konuşmak? hanesine yazılabilecek kadar basite indirgenmemelidir.

İnsanın ağzına gelen şeyi söylemesi, harfleri, kelimeleri, cümleleri, anlaşılır anlaşılmaz seslendirmesi bir?konuşma? eylemi midir? Durup dururken, gevezeliği, kelam israfını, her ağzımıza geleni söylemeyi konuşmak mı sayacağız şimdi?

ne dersiniz sayın arkadaşlar?