Bunu yapmayı uzun zamandır düşünüyordum.. Yazdıklarımı lütfen sonuna kadar okuyun ve bana bir fikir verin; Tavsiyelerinize ihtiyacım var.

Tesadüf mü artık, Kader mi bilmiyorum; Aynı mahallede oturan bir arkadaşım takip etmiş bu yayınlarımdan birini ve bir gün bene yanıma geldi.. Oğlum sen radyo yayını yapıyormuşsun bize neden söylemedin dinlerdik seni" diyerek serzenişte bulunuyordu.. Adresi verdim ona tabii. Artık daha keyifliydi. Dostlarım arkadaşlarım da dinliyordu beni. Ancak gizemli bir dinleyicim daha vardı. KARDELEN ismini kullanıyordu.. Daha sonra bu ismi bir şiirime verecektim.. Meğer bu ismi benim yayınlarımdan birinde Hayalimdeki sevgiliyi tarif ederken kurduğum cümlelerden sonra koymuş kendine.. Bunu bana daha sonra söyleyecekti. Ne zaman mı.?

Aradan geçen bir kaç yolda artık hiç bir şey eskisi gibi olmamıştı. O unutmuştu belki ama ben asla unutmadım uğradığım ihaneti. UNUTAMAZDIM.. Fakat bir yandan da işime odaklanırodum. Artık tek bir hedefim vardı. Maddi acıdan güçlenmek ve hayatıma yeni bir yön vermek istiyordum.. Bu süreçte karşıma çıkan bazı fırsatlara ailem engel olsa da ben durmadım.. Ve içimdeki gizli yeteneği keşfettim. Bende bir edebiyat yeteneği vardı.. Uzun zamandır kaleme aldığım bir hikayem, 100 den fazla da şiirim vardı. Güzel yazıyordum. Yaşadığım hayat bana bambaşka bir yol açmıştı. Ne yapabilirim diye düşünürken Bir gazete ilanı hayatımı değiştirdi. Eserleriniz değerlendirilir diye bir ilan dı bu.. Aradım elimde bir hikaye taslağım var bunu değerlendirirmişsiniz ne yapabiliriz dedim? Karşımdaki bir senarist idi.. Bestekar ve senarist olan bir hanımefendi..

Ben 80 li yılların çocuğuyum.. Dünya ya geldiğim yıllarda başlayan sağlık sorunlarımın eğitim hayatıma olumsuz etkide bulunması nedeniyle bir çok şeyi geç zamanda yapmak zorunda kaldım. Bundan 20 yıl kadar önce başladı aslında her şey.. Size bu süreci anlatacağım...

Ben artık emeklilikten sonra bu işi yapmaya karar vermiştim. Yazılımcı olmayı hayalelerken MEDYA DÜNYASI nın içine girecektim.. Ama eşim ısrarla beni baltalamaya çalışıyor sabote diyordu. İşin maddi zorluğu bir yana beni bu işten vazgeçirmek için elinden geleni yaptılar. Ve en son geçen yola kadar geldi bu süreç. Pandemi ve sormasındaki süreç piyasayı alt üst edince biz de olumsuz etkilendik tabii. Fakat bu süreçte eşim sürekli ayrılıktan bahsediyordu. Ve ailemin memleketten gelmesiyle bu süreç ayyuka çıktı. Bir akşam beni ikna etmek için karşınsa aldı ve Ben yapamıyorum; Evliliği yürütemiyorum diyordu. Neden dedim? Ben sana yine aynı şeyi "AYNI İHANEİT YAPABİLİRİM" deyince meseleyi anladım.. Ve ogün noktayı koyarak durumu ailemle paylaştım. İlk baştan vazgeçirmek için çok direttiler ama bu sefer BEN DE KARARLIYDIM.. Boşanma Davasını açtık.. ÜÇ AY a sonra tek celsede bitirdim 14 yılık evliliği..

Aradan bir kaç ay geçtikten sonra uzun arayışlarımın ardından iş bulmuştum Eşimle de iyi gidiyor gibi gözüküyordu.. Lakin ben öyle zannediyormuşum. Bir akşam eve geldiğimde karşılaştığım manzara evliliğimde yaşayacağım ilk şok tablosu olmuştu.. Kardeşim elinde bir toma kağıtla karşıma oturdu ve okumamı istedi Telefon dokümanlarıydı bunlar. Hem eşimin cep telefonuna hemde komşumuzun ev telefonuna ait dokümanlar. Eşim benimle evli olduğu halde telefonda başka erkeklerle görüşüyordu Hem de bizim evde fırsat bulamayınca komşumuzun evini kullanarak yapıyordu bunu..

Gecenin üç üne kadar süren bir Cuma yayının ardından sabahleyin gelen bir mesajla uyandıktan sonra. Seninle bir şey konuşmak istiyorum" diyordu mesajda.. Ben bunu ilk başta anlamadım.. Ertesi sabah uyandığımda bir telefon numarası gördüm mailbox umda. Aradım ne istiyorsun dedim; O da bana Ben günlerdir seni dinliyorum! Yüreğinin diliyle konuşuyorsun. Ben sana aşık oldum.. Seni Seviyorum. Ömrünün diğer yarısı olmak istiyorum. Diyordu.. Şok olmuştum adeta. Öyle ki "BUNU YÜREĞİNE SORDUN MU" diye bir cümle kekeleyebilmiştim yalnızca..

Aradan geçen zamanda bir iki görüşmeyle bu fikir kafama yatmıştı. İlk adayı beğenmiştim.. Fakat ailesi benden askerlik görevimi tamamlamamı istiyordu. Babası askerdi zira.. Bende bunun üzerine vatani görev dediğimiz şeyi yapmak üzere gidip teslim oldum. Ama benim uğruna bir kabus olarak gördüğüm bu süreci göze aldığım kişi ben göreve gittikten bir ay sonra sırf benden kurtulmak için Alçakça bir şey yaptı ve benimle görüştüğü halde gitti başka bir kişiyle "Öğrendiğime göre polis memuruymuş" Bu olay nedeniyle Askerde 4 kez sinir kriizi geçirerek hastanelik oldum. Beni hastaneye yatırıp bir ay sonra teslim olduğum usta birliğinden izne gönderdiler. Üç aylık hava değişimin iki sefer tekrar olmasıyla askerden muaf olmuştum..

Rapor aldıktan sonra bana Sen askerden muaf olursan iş bulamazsın,, Sana kız dahi vermezler diyenler oldu.. Bunu hiç umursamadım. Ve ilk işimi zor da olsa buldum. Engelli bireylerin de çalışabileceğini hayata tutunabileceğini görmüş yaşamış kanıtlamıştım. "İlk maaşımı aldığım gün yaşadığım sevinci kelimelerle anlatamam... "

Bunun ardından yaklaşık 1,5 sene görüştük onunla.. Artık hayatımın aşkını bulmuştum. Tutkuydu bu yaşadığım. Her gece rüyalarıma giriyordu. Mesaj yoluyla konuşuyorduk Beni GECELERİ YALNIZ BIRAKMA diye uyarırdım Güne Seninle Başlamak istiyorum diye tehdit ederdim onu.. Bunu bir görev edinmişti sahiden her gün beni uyandırıyor adeta uzaktan hayatımı koordine ediyordu. Bende karar vermiştim artık Evlenmek istiyordum onunla. Ve bu konuyu aileme açtım pek tabii ki; Böyle birisi var dedim. Seviyorum dedim. Evleneceksem onun gibi birisi olmalı diye ifade ettim hislerimi. Ancak ailem onun Üniversite eğitimi alıyor olmasını sorun etmişti. Onlara göre benim gibi Engelli bir kişi öyle birini sevemezdi. Benim evleneceğim kişi bir tarafından eksik olmalıydı onlara göre yoksa bana ihanet edebilirdi. Peki sonra ne oldu dersiniz. Sabredin devam edeceğim...

Annem bana korkunç. bir haber verdi o gün. Evet; Eşim son bir kaç aydır bana Mesai ye kalıyorum derken yalan söylüyormuş. Bir adamın arabasına binip gidiyormuş. Buna kuzenim bir kaç kez şahit olmuş ve Anneme söylemiş. Duyunca dünya başıma yıkıldı bir anda.. Ben böyle bir ihaneti hak etmemiştim. Ona hesap sorduğumda saatlerce gözyaşı döktü.. Ama zerre kadar acıma duygusu kalmamıştı içimde. İNTİKAM ımı alacağım günü bekliyordum sadece. O gün karar vermiştim. BU İHANET i AFFETMEYECEKTİM. Ama ben başka bir şey yaptım aileme bu benim meselem dedim..

Ancak o bunu anlamammış olacak ki; Ben memuriyete atandığımızda geciken evlilik yıldönümümü kutlamak için maaş aldığım gün için bir plan yapmıştım. Özel bir gün olacaktı tam anlamıyla.. Hayal ettiğim bir serüveni yaşayacaktım.. Bunun için onu aradım ve bana Mesai ye kalacağını söyledi. Aklıma başka bir şey gelmedi ilk anda moralim bozulmuştu ama fazla dert etmedim. Taa ki; Bu olaydan iki gün sonra Annem beni dışarıda bir cafe ye çay içmeye çağırana kadar. Normal bir durum olmadığını anlamıştım!

Pişman mıyım derseniz? Hayır derim. Asıl bu iğrenç tiyatro ya 14 yıl katlandığım benim verdiğim değeri asla hak etmeyen birine yıllarımı harcadığım için pişmanım.. Geçen gün sanki çok büyük iş başarmış gibi düğün fotoğrafını attı bana. O zaman anladım nasıl bir AHLAK FUKARASI AŞAĞILIK ZİHNİYET ile uğraştığımı. Şimdi o herife hangi yüzle sarılacak hangi hislerle onun koynuna girecek bilmiyorum ama benim her şeyi özetleyen BEDDUA diye bir şiirim var O şiirimde anlattım tüm hislerimi. Rabbim den tek dileğim odur ki; EVLAT ACISI TATMADAN ÖLMESİN!!!

Aradan bir kaç yıl geçti ve ben iş hayatındaki çalkantılı sürecin ardından karşıma çıkan fırsatı değerlendirip devlet memuru olmuşum. Artık her şeyin yoluna gireceğini düşünüyordum. Ve eşimi de hayatı öğrenmesi için kuzenimin yanında geçici bir işe sokmuştum. Derdim onun para kazanması değildi. Hayatı öğrensin kendini geliştirsin yetiştirsin istiyordum.. Çünkü ben eş deyince Tuvalet Mutfak ve Yatak odasından çok daha fazlasını paylaşabileceğim birini tahayyül ediyordum...

Nihayet aile büyüklerimiz devreye girdi ve Uzak bir şehirde yaşayan akrabalarımızdan birinden yardım istediler. Kendi çevrelerinde komşuları olan biriydi buldukları.. Aynı ailede Anneden yetim kalmış iki kardeş Bana hangisini tercih edersen onu isteyeceğiz dediler de öyle ikna ettiler beni. Neyse gittik. Ben tercihimi yaptım ikna etmem yarım saati aldı. Yalnız benim planım eğer olumlu netice alacaksak bir süre nişanlı kalıp birbirimizi yeterince tanıdıktan sonra nikah masasına oturmaktı. Ancak ailem bir ay içinde düğünü yapmak istedi.. O süre içinde de sadece telefonda görüştük. Aklım ve yüreğim ilk aşkımdaydı ama vicdanım seni seven, Seni tercih eden birini kırma diyordu. İhanetin ne demek olduğunu biliyordum.. Bu yüzden Vicdanımı diledim ve henüz bir işim olmamasına rağmen evliliği kabul ettim. Lakin düğünümde cenazeye gitmişi gibiydim. Kendime ihanet ettiğimi düşünüyor içten içe ağlıyor gözyaşı döküyordum.

O zamanlar sık sık gördüğüm Engelliler müzisyenlerin konserlerine gider, Engellilik kelmesine aşağılayarak değil, Acıyarak bakardım. Onları yardım edilmesi gereken mazlum insanlardan biri olarak görürdüm. Lakin Askerden geldikten üç ay sonra heyete girecek ve bende bir ENGELLİ olacaktım. Meğerse öyleymişim de, Bunu uzun zamandır fark etmemiş, Fark edememişim. Bu kadar empati kurabiliyor olmamın başka bir açıklaması olamazdı çünkü...

Tabii olay bununla da bitmedi.. Bu olaydan sonra evlilik konusunu ikinci bir emre kadar rafa kaldırmıştım. Taa ki, En büyük zevklerimden birisi olan İnternet Radyoculuğu ile tanışana kadar Arkadaşlarımın kurduğu bir internet radyosunda radyo yayını yapıyordum.. Gerçekten paha biçilmez bir deneyimdi.. Her yayanda bir konu belirliyor o konu üzerinde dinleyicilerimle hasbihal ediyor, Bu tabloya uygun şarkılarla mesajlar veriyordum. Arada bir şiir de okuyordum. Bir çoğu kendi yazdığım şiirlerimdi bunların..

Bende araştırdım ve gerkeçten benim bir ayda kazandığımın beş on misli parayı sadece bir bölümde kazanıyordu yazar ve senaristler Üstelik bu iş bir meslekti. Ben mucize beklerken mucize benim içimdeymiş meğer.. Bu konuyu eşimle paylaştım bana bir kez bile inanmadı. Mal gibi görüyordu. Sat ta para kazanalım diye düşünüyordu. Nere onu anlayacak kafa? Sanki yolda bulduğun hurdaydı bu uıç beş kuruşa satıp para kazanacaktın. Ben bir cevher var diyorum, Altın madeni gibi bişi bu diyorum KAFA BASMIYOR ANLAMIYOR.

Eserimin çıktısını alıp göndermemi istediler benden.. Ben nerden bileyim; Yazarken kontrolümü kaybetmişim meğer. 970 sayfa olmuş.. Yayınlasam kaç cilt kitap çıkar Allah bilir.. Neyse; Gittim kargoya gönderdim. Kargo yerine ulaşınca bana; Bir hafta sonra arayacağız dediler. İnceleyelim önce.. "Meğerse bir kişi değil, Beş kişilik Senarist ekip ve başlarında bir Senaryo doktoru olan bir kurul inceliyormuş benim dosyamı. Bir hafta sonra bana telefon geldi. Ahmet bbey dedi; "Sizin eserinizi inceledik; Bundan bir film olmaz" Ne olur dedim? Bu çok güzel bir dizi olur. İNDİANA JONES serisi gibi düşünün.. Onay verirseniz işeme başlıyoruz.. İsterseniz araştırın bu sektörü nasıl bir cevhere sahip olduğunuzu kendiniz öğrenin dediler bana.

Bütün bu süreç devam ederken işi tek başına yürütemeyeceğim için başka bir eser yazıp onun kazancıyla bu projeyi finanse etmeyi düşümdüm. Fakat ikinci yaptığım eser HOLWOOD KALİTESİNDE bri film olmuştu Sinema filmi. Haydaa e yapacağım diye düşünürken filmi bri kaç yapımcıya gösterdim. En aşağısı 1 2 milyon diyordu prodüksiyon bütçesi için.! Proje fantastik bir yapım olduğundan bu kadar yüksekti..

Beni göya "VİCDANIMLA VURMAK" isteyen Ailem kendisi de engelli olan bir kızı çıkardı karşıma bir kaç aylık sürecin sonunda kızın namusuna ifitira atatacak kadar çok af edersiniz "Aile içi ensest ilişki yaşadığını söyleyecek kadar" çirkefçe iftiralarda bulunacak kadar ileri gidecekti. Ancak kız bana aşık olmuştu. Bende bunu fark edince vicdanımın sesini dinleyip "Eğer Tedavi Olmayı kabul ederse bütün tedavi süreçlerini tamamladıktan sonra onunla evlenebilirim, Çünkü benim yanımda eziklik duymasını istemem. Engelli olmak hayattan daha azını istemeyi gerektirmez" diyerek bir mesaj gönderdim. Peki benim saygı değer akrabalarım kıza bu mesajı nasıl iletti dersiniz? Göya ben evlilik şartı olarak BEKARET KONTROLÜ İSTEMİŞİM! Doktor kontrolünden kastım buymuş!! ALLAHINIZDAN BULUN NE DİYEYİM..

O zamanlar yazılım mühendisliği, Sistem Uzmanlığı gibi hedeflerim vardı. Asla basit vasıfsız bir işçi olarak görmedim kendimi. Engelli olmayı hayattan daha az şey istemek için haklı bir neden olarak görmemi isteyen herkese isyan ediyordum. Engelli olmak demek hayattan diğerlerinden daha az şey istemek, Daha azıyla yetinmek değildi bana göre.. Nitekim; Bu gerçeğin fakrına varan ailem. Asgari ücretle çalıştığım halde yaptığım ekonomik birikimi görünce bir karar aldı ve beni yeniden evlendirmeye karar verdi. Ancak ben on maddelik bir kriter listesi ile çıktım karşılarına. Şu şu kriterlere sahip bir aday ve süreç olursa evliliği kabul ederim dedim. Yoksa öyle NEFES ALSIN YETER diyen tiplerden değildim..

O zamanlar sağlık problemim nedeniyle "Psikiyatrik bir rahatsızlık, Akıl hastası diyeni yazdığım makalelerle döverim" yarım bıraktığım eğitim hayatımın ardından tüm hemcinslerim gibi Üniversite hayalleri kurarken Askere çağrıldım. Başlangıçta askerliği bir kabus olarak görüyordum. Bir meslek sahibi olmadan, Üniversite ya da mesleki eğitimim tamamlamadan askere gitmenin anlamsız bir zaman kaybı olacağına inanıyordum. İşte o yıllarda ailemin de yönlendirmesiyle biriyle tanıştım.. Niyetleri beni evlendirmekti ailemin. Evlilik konusu aklımda hiç yoktu çünkü benim istediğim öncelikle idealimdeki hayatı kurmaktı. Ama onların önceliği çok çok farklıydı..

Bütün hayallerim yıkılmıştı artık.. Eşime ilk günkü sevgiyle dahi sarılamıyordum. Aynı evde iki yabancı gibiydik adeta.. Bunu görüyor yaşıyor hissediyordum.. Ama yine de evliliğimi sürdürmek istiyordum onu çaresiz bırakırsam başına büyük felaketler gelebileceğini ön görüyordum. Merhametim durduruyordu beni her şeye rağmen. Bir yandan her yolu deniyordum onu mutlu etmek için. Bir ara Çocuğumuz olursa düzelir diye düşündük lakin gittiğim bir evlilik danışmanının söylediği cümle durdurdu beni. Oğlum dedi; Bu kız senin istediğin gibi biri olamaz. Ondan yapabileceklerinden çok fazlasını istiyorsun. Beklentilerin çok yüksek olduğu için bunun altında eziliyor demişti.. Ben bu andan itibaren sağlıksız bir evliliğim olduğunu anlamıştım. Bu tabloya masum bir yavruyu dahil emenin ömrümün sonuna kadar taşımayacağım bir vicdan azabı olacağını düşünerek geri adım atmıştım.. Rabbim de tüm denemelere rağmen nasip etmemişti belki de..

NOT: Yazım biraz uzun oldu ama Dert büyük ve derin olunca anlatması da böyle zaman alıyor.. Şimdi sizden istirhamım şu: Bana ne tavsiye edersiniz. Lütffen kısa cevaplar yazmayın yeni bir hayat kurmaya hazırlandığım şu dönemde ayrıntılı rehberliğe ihtiyacım var benim. HEPİNİZE SEVGİLER SAYGILAR SUNARIM. SABRINIZ VE ANLAYIŞIINIZ İÇİN ŞİMDİDEN TEŞKKÜRLERİİMÜ SUNARIM..