Hadis-i şerifte, Evliyanın kalbi nazargah-i ilahidir. Böyle bir kalbde bulunana Hak teala rahmet eder buyuruluyor. Böyle bir kalbe girdikten sonra, maksadına kavuşmadan ölen kimse, kurtuluşa ermiş demektir.

"Bu dünya fanidir" buyurduğunda, cemaat fevkalade heycana kapıldı, içlerinden beş kişi orada vefat etti. Orada hazır bulunanlar içinden, ibadetlerini tam olarak yapamayan binlerce kişi tövbe edip doğru yola geldi.

Ahmed er-Rifai hazretleri 12. yüzyılda yaşamıştır. Rifai yolunun kurucusudur. Rifailik Osmanlı halkının en çok benimsediği yollardan biri olmuş ve günümüze kadar gelmiştir. Bu büyük velinin hayatını okumaksa hepimiz için bir muhabbet kaynağıdır. Çünkü onların kalplerindeki güzellik hayatlarına aksetmiştir ve hayatları da kalbimize hitap etmektedir.

Ahmed er Rufai Hazretleri, Hicri 555 senesinde hacca gitmiştir. Hac dönüşü Medine'de Ravzaı Mutahhara'yı ziyaret etmiştir. Peygamber Efendimizin kabri önünde şu nidada bulunmuştur. "Esselamü Aleyke ya Ceddi!" Peygamber Efendimizin kabrinden: "Aleyküm Selam Ya Veledi" cevabı duyulmuştur..

"Şeyhü'ş-şüyuh" unvanı ile birlikte halifelik vererek kendisine bağlı bütün tekkelerin şeyhliğini verdi. Dayısı'nın vefatı üzerine bu yaşta posta oturdu. Kuddise Sirruhu, bütün tekkelerin şeyhliğine getirilince, Onu çekemeyenler, iftira atanlar eksik olmadı.

Bunun üzerine vecde gelen Seyyid Ahmed-er Rufai Hazretleri, titreyerek diz çöküp şunları söylemiştir:

Abdukadir Geylani Hazretleri, Seyyid Ahmed-er Rufai Hz. leri için :

Misafirler için verdiği yemek haricinden başka bir şey yemezdi. Kendisine ait olan misafirhane, devamlı olarak dolup boşanırdı. Eli ayağı olmayan veya cüzzam gibi ağır hasta olan kimseleri yanına alır, onları bizzat kendi elleriyle yıkar, temizler ve elbiselerindeki yırtıkları yamardı. Çok mütevazi idi. Daima az konuşurdu ve "Sukutla emrolundum." buyururdu.

Evliyaullah, Allah'ın sevdiği zatlar demektir. Bu büyük zatlara olan sevgi, Allah sevgisine yol açar. Allahü tealayı sevebilmek için önce Allah adamlarının sevgisi şarttır. Bir mürşid-i kamilin bir kimseyi sevmesi, Peygamber efendimizin de, onu sevdiğinin alametidir. Bu kimseyi Resulullah?a kadar silsiledeki bütün zatlar da sever. Çünkü o zatlar Resulullah'ın varisleridir. Peygamber efendimizin sevdiğini Allahü teala da sever.

Ahmed Er-Rıfai Hazretlerinin Menkıbeleri / Semerkand Yayınlarındn bu kitabı okuyunuz kardeşim. İstediğiniz tüm bilgiler vardır...

Hayatından En çok Etkilendiğim, Hayran Kaldığım Büyük Evliyalardan birisi olan Ahmet Rıfai Hazretlerinin Hayatından kısa kesitler vermek istiyorum...

Orada bulunanlardan bir tanesi dedi ki: "Efendim, ben sizde bir kusur görüyorum." Bunu işiten Seyyid Hazretleri hiç üzülmedi, söyleyeni kınamadı ve, "Ey kardeşim, lütfen kusurumu söyleyiniz." buyurdu. O kimse, "Bizim gibi, size layık olmayan kimseleri huzurunuza kabul buyurmanızdır."deyince, başta Ahmet Rıfai olmak üzere oradakiler ağlamaya başladılar. Bir ara Ahmet Rıfai Hazretleri, "Hepinizden daha aşağı olduğumu biliyorum ve ben sizlerin hizmetçinizim." buyurdu.

"Uzakta iken ruhumu gönderiyordum. Bana, vekaleten toprağını öpüyordu, şimdi ise huzurundayım şu mübarek elini uzatıver de dudaklarım onunla haz duysun!.." Peygamber Efendimiz'in kabrinden nurani eli dışarıya uzanmış ve bütün ziyaretçilerin gözleri önünde O, bu eli öpmüştür.

Ahmed Rufai Hz. , Aşırı derecede alçakgönüllü ve takva sahibi idi. Bir gün, "İçinizde benim ayıbımı, kusurumu görüpte söylemeyen var mıdır? Varsa lütfen söyleyiniz." buyurdular.

Seyyid Ahmed Rufai Hz.'leri Hakiki bir fıkıh, hadis, tefsir alimi ve hakiki bir mutasavvıftı. Ayrıca çok mükemmel bir hatipti de...

"Sahabe-i Kiram, müçtehidinden mada tabakat-ı evliyadan hiç kimse Ahmed er Rufai Hazretlerinin makamına vasıl olamamıştır." Demiştir.

Allah Dostlarını, Allah rızası için, O'nu sevdiğimiz için sevelim, Onlarla birlikte olmaya gayret edelim, Hayatta olanları ziyaret edelim, Vefat etmiş olanların Hayatlarını okuyalım, Feyizlenelim, Manen istifade edelim inşallah..

Seyyid Ahmet Rufai ; orta boylu, nur yüzlü ve buğday benizli idi. Saçları siyah, sakalı seyrek, alnı açık ve geniş idi. Gözlerine sürme çeker, devamlı tebessüm eder halde bulunurdu. Öyle güzel konuşurdu ki, kalpleri harekete geçirir, sohpetine doyum olmazdı.

Bu hadise bir tevatür derecesinde hacılar arasında yayılmış, bütün İslam ülkelerinde duyulmuştur. Şahidler arasında devrin tanınmış sofileri de vardır.

Ayrıca Öyle diyenler yamacıma buyursun deriz:)

Ahmed-er Rufai, Şeyh Aliyyül Vasıti 'nin vefatından sonra dayısı Mansur el Bataihi'nin terbiye ve irşad halkasına girdi. 27 yaşına kadar dayısından tasavvuf dersleri alarak çok kısa zamanda seyr-i sülukunü tamamladı. Daha sonra dayısı tarafından Ona

Namaz kılarken benzi sararır, kendinden geçerdi. Bir gün kendisi, "Namaza kalktığım zaman sanki ALLAH Teala bana Kahhar sıfatıyla tecelli edecek diye korkuyorum." buyurdu.

O sırada orada bulunan bütün ziyaretçiler bu sesi işitmişlerdir.

Hatta bir keresinde cemaate vaaz-ü nasihat ediyordu. Cemaatte bulunan alimlerin Ahmet Rufai Hazretlerine çok fazla soru sorduğunu gören Ebu Zekeriyya onlara müdahale etti. Bunun üzerine Ahmet Rıfai tebessüm edip, "Ey Ebu Zekeriyya! Bu dünya fanidir. Bırakınız ben hayatta iken sorsunlar." buyurdular.

Musa aleyhisselam, diye sordu. Allahü teala, buyurdu.