nerde bu halk?

neyseki daha hızlı davranan bir eylemcimiz çıkmış :D

çalınan emeğin daha fazla çalınmasına karşı varoluşsal duruşlar sergilemelidirler...

bir yerde üretim-arz-kapitalizm-sermaye olur da işçi bloğu olmaz mı? peki neden işçiler pasif durumda diye düşündüğümüzde, ülkede sendikalaşmanın önüne sürekli engeller çıkarıldığını görüyoruz. özellikle darbe dönemlerinde sendikaların kapatılması, uygulanan baskılar;türkiyede sendikalaşmayı-sendikacılığı istenilen seviyeye ulaştıramamıştır.

İşçi sınıfının temel sorunları

işçi, emekçi sınıfı yeni haklar elde etmek ve var olanı genişletmek mucadelesi vermek yerine verilen hakların ötesine geçip örgüt bir hak talebinde bulamıyorlar

Ne yazık ki, bu yanılsamayı güçlendirecek yaklaşımlar da geçmişten günümüze hiç eksik olmamıştır : Hem memur sendikaları hem de özellikle işçi sendikaları ve üyeleri, sınıfsal hak mücadelesi yapmaktan çok, bir biçimde verilmiş ya da edinilmiş ayrıcalıklarını koruma peşine düşmüşlerdir. Sınıfsal olarak kazanmak yerine, ?her koyun kendi bacağından asılır? anlayışına kapılanmışlardır. Keza, ?sınıf sınıf? diyen bazı devrimci-sosyalist kesimlerin de, lafziliği ve kitabiliği aşamayıp tekil ve salt kendilerine dönük?ayrıcalık? talepleri eksenindeki işçi eylemleri ve mücadelelerine, ?kahramanlık?, ?şanlılık? sıfatları yükleyen hamasi yaklaşımlarını ve methiyelerini de bunlara eklemek gerek.

ağzı yüzü kir pas içindeki sendika liderlerinden;

Dolayısıyla, başta Tekel işçileri, itfaiyeciler, madenciler ve diğerleri olmak üzere, sınıfın temel sorunlarını kendi sorunları kılıp bunun için, işsiz, sigortasız, sendikasız ve sigorta primi gerçek ücretten ödenmeyen işçilerle, dahası kendi toprağında tüccarın işçisine dönüşen küçük tarım üreticisi yoksul köylülerle birlikte örgütlenme ve mücadeleye yönelmeyen hiçbir kesimin kazanma ihtimali yoktur. Hatta ellerinde kalan / var olan ve artık ayrıcalığa dönüşmüş hak kırıntılarını koruma ihtimalleri bile?

Ya sınıf devri mi kaldı..

21. yüzyılın sözüm ona?post-modern dünyası?nda, dönem dönem köşe yazılarına dek yansır. Avrupa-merkezci bir tarzda toplumsal mücadeleler tarihine ve bunun içinde de işçi sınıfının oluşma, mücadele ve örgütlenme tarihine ilişkin?mürekkep yalamış? ve arada sırada da bu konuda kelam eylemeye meraklı kimi zevat şöyle yazar : Bizde Batı?daki gibi bir işçi sınıfı yoktur. Ardı sıra da vaziyeti dengelemek ve yanılsamayı güçlendirmek için?burjuvazi de yoktur? derler. Bu söz, sağından solundan çekiştirilerek, nihayetinde?Türkiye?de işçi sınıfı yoktur? hükmüne dönüştürülüverir.

genel olarak geçerli olan bu tespit söz konusu türkiye olunca geçeriliğini yitiriyor

Öte yandan, ?Mülk Allah?ındır? söyleminin ardında, üretim araçlarının özel mülkiyetini ve insanın insanı sömürüsünü meşrulaştıran; sınıfın kolektif bilinci üzerinde yarattıkları yanılsamayla kapitalist sömürü düzenine ideolojik-siyasal-örgütsel anlamda paratoner olan, her düzey ve konumdaki?gönüllü kullar?ın etkisiyse, görmezlikten gelinemeyecek denli apayrı bir konudur. Yeter ki, eklektik bir tarzda ampirik verilerle bezenip genellenmiş ve sonra da sanattan siyasete dek toplumsal yaşamın her alanında ve?aydın?lar nezdinde?ideolojik esir?liğin argümanı kılınmış, düşünsel ve yanılsamalarla malul?post-modern dünya? algısı, dünyanın, bölgenin ve toplumun gerçekliğine giydirilmemiş olsun? Çünkü bunlar , toplumsal gerçekliğin, sınıfsal boyutlarıyla birlikte algılanması ve anlamlandırılmasını engelleyen ve yanılsamaları güçlendiren ideolojik örümcek ağlarıdır.

Saksağan ise, malum, onun bunun peşinde koşturup onların yürüyüşlerini taklit etmeye çalışırken kendi yürüyüşünü ve duruşunu kaybeden bir kuş türüdür. Böylelerinin başkalarına ve kendilerine ne yararı olur bilemem. Ama kendilerine atfettikleri sıfatlara bilinçli ya da bilinçsizce zarar verdikleri, bunları erozyona uğrattıkları kesindir. Bundan dolayı, saksağanlaşanların sosyalistlikleri yitiktir, ilinek bir sıfattan, bir aksesuardan öte değer taşımaz.

Tekel işçileri ve sınıfın tüm kesimleri bunu anımsamalı; onlara hamasi methiyeler düzen devrimci ve sosyalistler ise asla unutmamalı ve unutturmamalıdır. Çünkü unuttukları ve methiyelerle vaziyeti idare etmeyi sürdürdükleri sürece, kendi üzerlerini çizmekten; bağımsız bir sınıf siyaseti üretemeyip tekil işçi eylemlerinin ardında ya da?Kürt sorunu? ve son dönemin siyasal gelişmeleri ve odakları peşinde savrulup bunların ardı sıra saksağanlaşmaktan kurtulamazlar.

sanayileşen batı dünyası ile birlikte bir işçi sınıfı doğmuştur. ülkemizde de sanayileşme, batıya nazaran daha düşük seviyede olsa da özellikle cumhuriyet döneminde uygulanan ekonomik politikalarla ortaya bir işçi sınıfı çıkarılmıştır. her ne kadar sayısal çoğunluk batı ülkelerindeki kadar olmasa da, haklardaki iyileştirmeler batıya nazaran çok altlarda olsa da, sendikalaşmayı kopleksleştirse de bir işçi sınıfımız var artık.

işçilere saplanan hançer, sermayeye kaymak-bal olarak dönüştürülmekdir.

Sürecin işleyişi ne denli hızlı ya da yavaş olursa olsun, ekonomik, sosyal, siyasal, vb. alanlarda kapitalizmin ve onun egemen sınıfının şu ya da bu ölçüde etkileyen-belirleyen bir unsura dönüşme süreci, onun?mezar kazıcılarını? da yaratır. Bunların yarı-köylü ya da şehirli oluşu işçi sınıfının ortaya çıkmakta oluşu gerçekliğini değiştirmez. Köyle bağlarının kopmamış ve daha tam anlamıyla mülksüzleşmemiş oluşları, kapitalizmin vahşi olarak nitelenebilecek gelişim dönemlerinde bu insanlara, bir yanıyla, özellikle ekonomik anlamda önemli bir destek, dayanak olur ve bu aşamada nesnel olarak işçileşme sürecinin sürekliliğini sağlar. Elbette diğer yanıyla da bunun, bir sınıf bilincinin oluşması, örgütlenme, mücadele, dayanışma ve bağımsız bir sınıf tavrının kuvveden fiile açısından, olumsuz etkileri vardır.

sendikalar kuşkusuz işçi, emekçilerin örgütü olduğu kuşkusuzdur

Beyninizdeki örümcek ağlarını aldırın bence, artık..

Ancak mevcut egemen anlayışla ve mevcut koşullarda bu kesimlerin ve başlarındaki sendika yöneticilerinin elde edebileceği her şey de palyatif olmaktan, günü ve vaziyeti kurtarmaktan öte geçmeyecektir. Bugüne dek de geçememiştir zaten. Oysa böylesi bir anlayış, tutum ve davranış temelinde de ne günü kurtarmak dışında kendilerinin ne de sınıfın kazanması mümkündür.

sınıf farkı yok mu?

Atalay Girgin: Felsefe öğretmeni

gecelerde boy gösteren, viskiyle lambada dansı yapan aristokrat zümre ile günde 10-12 saat asgari ücretle çalışan arasında fark yok diyorsun...

öyleki

Immanuel Wallerstein?in deyişiyle Dünya?evrensel bir çözücü? olan kapitalizm, adım attığı her ülkede, mevcut toplumsal yapının tüm kurumlarını etkiler. Onların işleyişini ve kurallarını hızlı ya da yavaş bir biçimde değiştirir. Öncelik her zaman için, egemen sınıfının gelişimine ve ihtiyaçlarına denk düşenlerdedir. Bundan dolayı, toplumsal kurumlardaki değişim ve bunların birbirlerine eklemlenmeleri ve aralarındaki etkileme-belirleme ilişkisi?eşitsiz bileşik? bir süreç izler. Bu?eşitsiz bileşik gelişim? süreci hem kapitalizme ve onun hiyerarşik yapılanmasına eklemlenen ülkeler hem de aynı toplum içindeki kurumlar için geçerlidir.

başlangıçta kapitalizmi aşma düzeni değiştirme perspektifiyle mücadele eden işçi örgütleri giderek mucalenin uzağına düşüp yozlaşmış ve birer sömürü araçı olmuşlardır

yedek konuları her zaman bulundururum, birazdan gündemi sarsarım :)

Dünya artık değişti, bildiğiniz yer değil... Yeni bir ekonomi kuruluyor, eskisinden çok daha katılımcı...

orta sınıf olup sabit isen yazık derim

o dediğiniz ;

Sınıfın varlığına ilişkin yanılsamayı güçlendiren tüm bu yaklaşımları da dikkate alarak, ?Türkiye?de bir işçi sınıfı yoktur? hükmünün doğru olduğu söylenebilir mi? Elbette hayır!... Çünkü bu, sanki Dünyanın her yerinde işçi sınıfının oluşumu ve gelişiminin Batı?daki, yani daha doğrusu Avrupa?nın belli başlı kapitalist ülkelerindeki süreci izlemesi zorunluymuş gibi, bir yanılsamadan kaynaklanır. Oysa böyle bir zorunluluk, hatta gereklilik ne ekonomik, sosyal, siyasal kültürel ne de mücadele ve örgütlenme anlamında vardır. Avrupa?nın genelinde bile geçerli değildir bu. Çünkü Dünya söz konusu olduğunda, hem kapitalizmin ve onun egemen sınıfı burjuvazinin gelişimi hem de sanayileşme düzeyi açısından hiçbir yerde eşzamanlılık yoktur. Hiçbiri, bazı karakteristik özellikler dışında aynı süreci izlemez. Bunun temel nedeni, ?kapitalizmin eşitsiz bileşik gelişimi?dir.

ATALAY GİRGİN

jaguara binen sendika liderlerine geçiş yaptık...

son dönemlerde ise, şirketler-fabrikalar hızla özelleştirilmekte; işçilerin sırtına hançer saplanmaktadır.

orta katmanda olup zenginleşen yeni iş adamlarından oluyorsan bu da sınıf atlamandan dolayı sınıf farkına göz yumman demek.

İşte Abdi İpekçi Parkı?nda polisin kimyasal gaz saldırısına maruz kalan Tekel işçileri de Bursa?da madende çalışan ve bir kısmı grizu patlamasında göçük altında kalıp yaşamını yitiren maden işçileri de, İstanbul?da eylemlerini sürdüren itfaiyeciler de bu sınıfın birer parçasıdır. Keza, yaşamak için işgücünü satmaktan başka seçeneği olmadığı halde iş bulamayan işsizler de? Sendikalaşmak istediği için işten atılanlar, sendikasızlaştırılanlar; herhangi bir sosyal güvenceden yoksun bir biçimde sigortasız, hatta asgari ücretin altında çalıştırılanlar; sigorta primi gerçek ücretten ödenmeyenler de Türkiye işçi sınıfının birer parçasıdır.

Türkiye işçi sınıfın bu temel sorunları, ne yazık ki, ne özelleştirme sürecinde ne de son eylemlilik sürecinde Tekel işçilerinin sorunu haline dönüşebilmiştir. Bir başka deyişle, ne Tekel işçileri, itfaiyeciler ve diğerleri ne de bunların örgütlü olduğu sendikalar, sorunu kendi eksenlerinin dışına taşıyıp sınıfın temel sorunlarıyla bağ kurabilmişlerdir. Dolayısıyla, tek tek işçilerin ve işçi gruplarının sorunu işçi sınıfının da sorunu olmasına rağmen, işçi sınıfının öncelikli ve acil sorunları bu kesimlerin sorunu haline gelememiş ya da getirilememiştir. Tabir-i caizse her biri kendilerini bulundukları kuyuya hapsetmiş ve kuyunun ağzına çıkmaya, sınıfın geniş ve örgütsüz kesimleriyle buluşmaya birlikte örgütlenme ve mücadeleye yeltenmemişlerdir. Böyle bir önceliklerinin olmadığı da aşikardır.

Sınıfın varlığına ilişkin yanılsamayı güçlendiren tüm bu yaklaşımları da dikkate alarak, ?Türkiye'de bir işçi sınıfı yoktur? hükmünün doğru olduğu söylenebilir mi?

İşçi sınıfının varlığı yadsınamaz

Oysa bu kesimlerin, özellikle ilk ikisinin, saksağanlaşan değil, düşünüşü, söyleyişi ve eyleyişiyle bağımsız bir sınıf siyaseti izleyen, yürüten, dünya, bölge ve Türkiye gerçekliğine ilişkin sınıf temelli hakikati dile getiren ve bunun gerektirdiği davranışı gösteren sosyalistlere ihtiyacı vardır. Peşlerinde vecd içinde secde eden saksağanlara değil?

işte tam da bu noktada işçiden-emekten-sendikal haklardan yana olan demokrat-eşitlikçi-sol çevreler bu özelleştirmelere ciddi tepki vermeliler...

eğer birinci sınıftan olursan tabiki sana göre sınıf farkı yok. ikinci sınıftan olursan yazmaya klavye bulamazsın.

türkiyede işçi, emekçilerin mucadele sürecinde ve kendi iç çelişkileri sonuçu yozlaşmamışlardır. daha baştan yoz şovenist, militarist örgütler olarak kurulmuş ve resmi ideolojini birer aygıtı olarak işle gormuşlerdir bu nedenledir ki beliryeci eylem planları gelştirmekten yoksun kalınmıştır

dün, göz attığım radikal gazetesindeki bu yazıyı okumuş ve beğenmiştim. hatta, arşivime eklemiştim ve bugün başlık olarak açmayı düşünüyordum.

Tüm bunların etkisi altında, Osmanlı?nın son dönemlerinden günümüze dek geçen süreçte, Türkiye?de nesnel anlamda bir işçi sınıfı oluşmuştur. Bazı dönemlerde de, yenilmesine rağmen mücadele, örgütlenme ve dayanışmanın parlayıp sönen başarılı örneklerini sergilemiştir. Dolayısıyla, saplantılı bilinç halleriyle malul olmayan, Avrupa eksenli ve şablonik düşünmeyen ya da bile isteye yanılsamalar yaratma peşinde koşmayanlar için, Türkiye?de nesnel anlamda işçi sınıfının varlığı yadsınamaz bir gerçekliktir. Hem de?mavi yakalı?sından?beyaz yakalı?sına dek? Keza sorunlarının varlığı da?

eskidendi..

Sosyalistler saksağanlaşmamalı

Çünkü sınıfsal olarak kazanılıp sınıfsal olarak kullanılıp korunamayan her kazanım, her hak, şu ya da bu nedenle, birilerinin geçici olarak verdikleri ya da vermek zorunda kaldıkları ayrıcalıktan öte bir değer taşımaz. Ayrıcalıklar da çok geçmeden verenler tarafından geri alınır. İşçi sınıfının ise ayrıcalıklara değil, kendi örgütlü gücüyle koruyuculuğunu yaptığı, genelleştirip uygulanmasını gözettiği sınıfsal-toplumsal haklara ihtiyacı vardır.

işçi emekçi örgürtleri her zaman resmi ideolojide hapis kalmış, buda onların idolojik planda bağımsızlaşmalarına ve sınıfa özgü yaklaşım, eylem dayatmasını engellemiş,