inatçıve zşmli

sadece basit bi hoşlantıyla yola çıkılmaz

kadınlar da bunu böyle gizemli görünce acaba bu erkek içinde ne saklıyor diye merak ediyor. ve macare böylece başlıyor.

o tür erkekleri dövesim geliyor. ben o kadar uğraşıyorum o kadar komiklik yapıyorum kızın ilgisini kendime çekemiyorum. o hemen epistemolojik yalnızlığa bürünerek kzın ilgisini kendine çekiyor. adama bunu nasıl başarıyorsun diyince pis pis sırıtıyor.

dibe vuracağız bilgininin insanın bilkmesinin insanı mutlu etmediğine ne kadar bilirsek o kadar mutsuzluğumuzun arttığına inanan epistemolojik yalnızlık çeken insanlarız

cevap veriyorum; gizemli adamın ne kadar zeki olduğu merak konusudur ve ilgi çeker fakat komik adamın ne kadar zeki olduğu zaten aşikardır ve ilgi çekmez.

iyide birde şöyle bir laf yokmudur aşkta mantık aranmaz diye.

cevap yok mu ya

yok kafa iyi de

yoksa ömrübillah slk damgası üzerinizden kalkmaz..

ey kızlar sesleniyorum sizlere burdan...:

gizemli yalnızlık

tabi ki hoşlanırsınız bu çok doğal ancaaak dile getirmeden belki de bunu belli başlı şekillerde ifade etmeden emin olun.

Evet, elde etmek istediği kıza kendisini gizemli, derin, çok acılar çekmiş, bilge birisi gibi göstermiş ve kendi deyimiyle görev başarıyla tamamlanmıştı. Peki sonra ne olacaktı? Şüphesiz bir illüzyon, bir yanılsama üzerine kurulan her ilişki gibi çok kısa bir süre sonra bitecekti bu ilişki. Bu bitiş, iç dünyası zengin ve duyarlı birisiyle olmayı çok arzu eden, ama insanları tanıma konusundaki bilgisizliği yüzünden her defasında hayal kırıklığına uğrayan bu kız için elbette acı bir deneyim daha yaşamak demekti. Ama kendisini hep olduğundan farklı biri gibi göstermeye çalışan, zaten ruhu ve duyguları ortada olmayan erkek için acı çekmek hayal kırıklığına uğramak söz konusu olamazdı. Zaten o kendinden bir şeyler vermemek, acı çekmemek ve hep gelip geçici, uçucu hazlar yaşayabilmek için ömrünün sonuna dek yalnız ve kimsesiz olacağını kabul etmişti. Bir tarihi yoktu. Kayıptı?

belkide hayatın kuralı bu. önce kötüden darbe yenir sonra iyi aranır olmasıdır olamazmı?

epistemeoloji kafayı karıştırdı bence :)

ya kimse anlamdı ne demek istediğimi benim üstteki parçayı okuyun anlarsınız.

çok uzun ama :)

epistmolojik yalnızlık nedir?

Ne kadar zarif, ne kadar alımlı bir kızdı. Onu her gördüğümde baş döndürücü bir huzurla birlikte, ona ulaşılmazlığın o derin sızısını aynı anda duyardım. geçen gün yine karşılaştık, çok sevinçliydi, adeta nefes nefese sarıldı boynuma. Tam acaba diyecektim ki, acı çekmemek için hemen umutlanmayı söndürdüm içimde. Mucizelere benimle ilgili olduklarında hiç inanmam. Birinden çok etkilendim, nasıl oldu bilmiyorum, bağlandım adama, dedi heyecanla. Yaşadığım üzüntüyü ona hissettirmemek için sanki bu haline çok sevinmiş gibi yapıyordum. Birilerini ölesiye kıskanırken bu duygunuzu belli etmemeye çalışmak ne kadar zor bir durumdur bilirsiniz. Bağlandığı çocuğu tanıyordum. Açıkçası pek sevmez, nasıl söylemeli, biraz içten pazarlıklı bulurdum. Yanlış bir soruydu biliyordum, ama yine de soramadan edemedim:Nesinden etkilendin o adamın?Yüzüme biraz mahcup, ama yine de kesin bir ifadeyle bakarak:Nesinden biliyor musun, öyle güzel, öyle hoş susuyordu ki, susuşundan etkilendim. Yumruk yemiş gibi olmuştum. Öylesine şaşırmıştım ki, kendi şaşkınlığıma gülmek geliyordu içimden. Ama gülemeyecek kadar da kendimi çaresiz ve zavallı hissediyordum. Yahu ben bu kızı etkilemek, ona kendimi sevdirmek için bütün bildiklerimi onunla paylaşmak için can atayım, onu güldürmek için yapmadığım şey kalmasın, tek o keyiflensin diye, birbirinden ilginç olayları takınabildiğim en sevimli jestlerimle ona anlatayım, o bundan hiç etkilenmesin. Ve iş bununla da kalmasın, kız gitsin bir adam çok güzel susuyor diye ondan etkilensin, ona bağlansın! Çıldırmak içten değil. Ne adaletsiz bir dünya bu!... Sonra onu kendisine bağlayan adama gidip, bu işi nasıl başardığını sormaya karar verdim. Konuya girerken, kaybedecek bir şeyim olmadığı için, etkilediği kadını yıllardır sevdiğimi, onunla olmayı çok istediğimi ama başaramadığımı söyledim. Sora da sordum:Sen nasıl başardın bu işi?Pek kolay olmadı, dedi. Onun dikkatini çekmek için sabırla sustum. Ben çok güzel susarım. Susunca ne oluyor kardeşim?dedim öfkeyle. sakın ol dedi, kızma. Hayatın boyunca sen soğukkanlı olamadın. Hep o duygularına göre yasadın. Bu saksını bir kez olsun çalıştırmadın. Bense hep duygularımı belli etmemeye çalışırım. Uzun vadeli düşünürüm. Bunu iyi bil dostum, kadınlar meraklı yaratıklardır. Sustuğun zaman seni merak ederler. Bu adam niçin susuyor, neyi saklıyor, bir derdi mı var acaba, bir giz mı barındırıyor içinde diye sorarlar. Onlara bu soruyu sordurdun mu işler yoluna gırdı demektir. Bu defa da öyle oldu. Onunla aynı ortamdayken hep biraz kederli, ve biraz da esrarengiz bir suskunluğa burundum. Zaman zaman gözümü ufka dikiyor, yüzüme melankolik, çok çekmiş bir insan ifadesi yakıştırıyor ve bir taraftan da göz ucuyla onun tepkilerini kolluyordum. Farkındaydım, bana ilgiyle bakıyordu. Neler hissettiğimi, neler düşündüğümü merak ediyordu. Sonunda dayanamadı ve seninle konuşmak istiyorum. çok kederli, suskun bir halın var, buradakilerden farklısın sanki. Benimle konuşur musun?Seninle her şeyi paylaşmak istiyorum. Tamam dedim, her şey yoluna giriyor ve içimden "şıkıdım şıkıdım" şarkısını söylerken, ona bu sevincimi asla belli etmeden, hatta yüzüne kırgın, hüzünlü ve sanki bu tavrından hiç etkilenmemiş gibi bakmaya devam ettim. Ve onu biraz daha meraklandırmak için:benim derdim varoluşumla ilgili. Epistemolojik bir yalnızlık içindeyim. içimde çok kanlı savaşlar sürüyor. İlgine teşekkür ederim. Ama bana kimse yardım edemez, diye yanıtladım onu. O an yüzünü görseydin, allak bullak olmuştu. Ne diyeceğini bilemiyordu. Biraz sonra ortamdan çok sıkılmış gibi bir ifade takınarak kalktım. ben biraz yürümek istiyorum, diyerek uzaklaştım oradan. onu derinden etkilediğime yüzde yüz emindim artık. hele o, içimde çok kanlı savaşlar sürüyor, sözü onu altüst etmişti. nitekim akşam bana telefon etti. sesi heyecanlı, kaygılı, hatta biraz mahcuptu:umarım seni bugün saçma sapan konuşmalarımla rahatsız etmemişimdir. sen çok birikimli, duyarlı bir insansın. dünyan bizlerinkinden çok farklı. çok acılar yaşadığını tahmin ediyorum. Eğer sence bir sakıncası yoksa seninle bunları paylaşmak isterdim. Yarın uygunsan görüşebilirmiyiz? Diye sorunca keyfimden içimden, ?misafir ol gel bana börekler açarım sana?, şarkısını söylüyordum. Ancak henüz görev tamamlanmadığı için sesimdeki o kırgın, o kederli ve esrarengiz tonu koruyarak: benim için bir şey değişmez, epistemolojik yalnızlığımın pençesinden beni kimse kurtaramaz, ama çok istiyorsan, görüşelim dedim. Ve ertesi gün buluştum. Görsen benimle konuşurken, yüzünde nasıl bana hayran bir ifade vardı. Benim gibi bir adam onun buluşma teklifini kabul etmişti! Kendisini bu yüzden değerli görüyordu. Görevimi tam anlamıyla başarmak için o günde sustum, içimde kanlı savaşlar sürüyordu ve epistemolojik yalnızlık içindeydim yani. gözümü her zaman olduğu gibi ufka dikmiştim. Yine dalıp gittin. Ne düşünüyorsun diye? Sordu birden. bu soruyu soracağını tahmin etmiştim ve hazırlıklıydım. gökyüzü dedim. Onun bana verdiği sırrı ölene dek saklamalıyım. Yoksa özne kalamam bu dünyada, öznemi yitirirsem yok olurum, çünkü ben herkes gibi çoğul kişiliklerle yaşayamam. Ve tekrar o? muazzam? suskunluğuma gömüldüm. Yüzüme hayranlık dolu bir şaşkınlıkla bakıyordu. O an bu sözlerin altında yatanları tam olarak anlayabilmek için çok şey feda ederdi eminim. birkaç gün sonr4a yeniden buluştuk, ve bir süre sonra adeta fısıltıyla, benden çok etkilendiğini, bana bağlandığını itiraf etti. Görev bitmişti!! İçimdeki kanlı savaşlar dinmiş, epistemolojik yalnızlığımdan sıyrılmış ve öznemi korunuştum!

ben nedcen kimseye kanamıyorum yahu:)

neden sorusu kafada dolaşıyodur belki ondan

arkadaşlar haydi herkesten yorum bekliyorummm

ama çok güzel birr parça ben yazmadı cezmi ersözün kitabından aldım. okuuuuu:)

kalbinizle düşünün ama faaliyete geçerken aklınızı da devreye sokun.

aşkta mantık olmazsa böyle kacı çekilir. bence mantığın olmadığı yerde hayvanlar alemi oluşur.

kadınlar neden epistemolojik yalnızlığa bürünen erkeklere kanıp da onlara aşık olurlar.?. neden?. bazı arkadaşlarım kendilerini gizemli bir yalnızlığa sokarak kadınları kendilerine aşık etmeye çalışıyorlar bunu başarıyorlar da. ama yine olan o kadınlara oluyor. onların gerçek yüzünü daha sonra görüyor. NEDEN?

?insan söyledikleriyle değil, sakladıklarıyla insandır?

dostum haklısın sen de ama biraz mantıklı olmak lazım kızlar açısındann