Küçüklüğümden beri ülke, devlet ve halk sevgisiyle büyümüş biriydim, arkadaşlarım şehit ve gazi düşerlerken hiç bir zaman üzülmedim, çünkü onlar bu toprağa düşman bilenlere karşı savaşmış, soğukta nöbet tutmuşlardı, bir davamız vardı elbette devlet ve halkımızla beraber bu mücadeleden zaferle ayrılacaktık, ama artık görüyorumki ne devlet ne asker daha da acısı ne de halkın umrundaymış bu savaş, ölenler öldüğü sakatlar sakat kaldığı ile kaldı, bakıyorum devlet bana kurşun sıkana kucak açmış hemde ona zarar görmesin diye koruduğum devlet, daha da acısı halk buna zemin hazırlayan partiyi başımızdan indirmiyor, artık söylenecek çok bir şey yok. Ben inanmıyorum ama umarım bir ilahi adalet vardır ve bugünlere sebep olan devlet ve halk şehitlerimizin gazabında boğulur.

bu ülkenin, toprağın ne suçu var... politikacılar utansın...