Kapağında Robert Pattinson?un olağanüstü bir fotoğrafı.

Elimde Vanity Fair Dergisi?nin son sayısı var.

?Twighlight?ın vampir çocuğu, X ışınları gibi donuk bir nazarla beni delip geçiyor.

Kan içmez, kan içirmez...

Daha doğrusu tarihe karıştığını sandığımız bir suret bize bakıyor.

1960?lı yıllarda İzmir?de Çiğli Amerikan radyosunda bu şarkıyı ilk defa dinlediğimde, bende bıraktığı o ilk duyguyu bugünmüş gibi hatırlıyorum.

BOB Dylan?ın?Like a rolling stone?unu uzun zamandır ilk defa dinliyorum.

Tıpkı yuvarlanan bir taş gibi, varoluşçu bir dünyaya uçmak, akraba insanlar arasında yaşamak istiyordum.

Roman okur gibi okudum

Kötü?nün de iyi olabileceğini, kapkaranın da pekala beyaz olabileceğini, her karanlığın arkasından rengarenk bir alaimisemanın doğabileceğini, alacakaranlığın sadece kötülerin değil, iyilerin de saklandığı ebedi bir rahim olduğunu anlatan efsanemiz doğdu.

Şimdi hilal; rahatlama, özgürleşme, sıkıntıdan kurtulma, terk etme, bırakıp gitme zamanı...

Şahdamarımıza sokacağı dişleriyle, asırların kirlettiği, toksikleştirdiği kanımızı temizleyecek bir vampir bu.

Kapandığı otel odasında durmadan bira içen, içine kapanık, bir ayağı kısa bir barfly delikanlı.

Elinde sigara.

James Dean?den beri gördüğüm en çarpıcı yüz, en kahredici bakışlar.

Bu fotoğrafa iyi bakın.

Dışarda nasıl bir dünya var biliyordum.

Yıllardır sıktığımız yumruklar, kenetlediğimiz dişler, çatlattığımız hançereler boşalıyor.

Bu sallamaz, iplemez, takmaz bakış.

evcilleştirilmiş, sakinleştirilmiş, lobotomize edilmiş aykırılıklarımızı azat edecek bir kurtarıcı bakıyor.

Camus?nün?Yabancı?sını yeni okumuştum.

Ertuğrul Özkök / Hürriyet

Basra üzerinde uçarken, altımdaki dünyada olup bitenleri düşünüyorum.

Tam bir vampir çocuk.

Hepimizin James Dean?den beri hasretle beklediği Mesih.

Kim derdi ki, bir vampir çocuk gelecek; bir Mesih gibi gelecek ve bizleri elimizden tutup gökyüzüne uçuracak.

O emdikçe, kirlenmiş, toksik kanımız temizleniyor.

Kim derdi, kim?

Bu fotoğrafta umut var.

Anlıyoruz ki, yeni bir efsane doğuyor.

Üstünde pijama, içinde pejmürde bir beden.

Allah Baba, ruhumuzun günlük, mevsimlik rızkını veriyor.

Sartre?ın?İş İşten Geçti?si kafamı allak bullak etmişti.

Kaçmak, zincirlerimi kırmak istiyordum.

Alacakaranlığı sehere dönüştüren bir simyacı...

Aptal saptal tartışmaların ruhumuzu üçüncü sınıf korku filmlerindeki taş adamlar mağarasına hapsettiği bu cadılar aleminden çekip çıkaracak; azat edecek.

Ondan da beter, ondan da kahredici teslim olmuşluk.

Dolunay geçti. Şimdi yeniay doğuyor.

Takmaz, umursamaz, her şeye s... et der bir havada meydan okuyor.

Tam sülük efekti.

Allahım böylesine hoyrat, böylesine elinin tersiyle iten bir duruşa ne kadar ihtiyacımız varmış.

Üzerine bir battaniye atmış.

Faulkner?ın romanlarından fırlamış bir coğrafyada, bir kulübenin önünde oturmuş.

Ondan beter oturuş.

Basra harap olmuş, ben enkaza dönmüş, bitmişim.

Ertuğrul özkök ne demek istiyor

Aslına ihanet etmeyi başarmış, becermiş bir kahraman.

Artık terk ettiğimiz bir yüz.

Vampir çocuk.

Kötülük denen kapkara kömürden, sevgi, iyilik, özgürlük denen elması yapabilecek bir çocuk bu.

Okuyan arkadaşlar yorumlarını paylaşırsa sevinirim

Edward Cullen...

Rahatlıyoruz.

O gözlerden, dinlenmiş telefonlarla susturulmuş sesimizi, çevreyle, ahlakla bastırılmış heyecanlarımızı,

1977 yılında hurma bahçelerinin altındaki o şehirde dolaşırken neler hissettiğimi hatırlamaya çalışıyorum.

Paradigmaları kıran vampir.

Sıkışmıştım.

Hünsa bir vampir.

Bir yanıyla, sokaktaki alelade yüz binlerden biri.

Öte yanıyla, tek, biricik, yegane...

Kanımızı, ruhumuzu, çaresizliğimizi, bıkmışlığımızı emiyor.

Ne demek istediğini doğrumu anladım

Kadınlı erkekli hepimizi bir tarafımızdan emiyor.

Her şey benden o kadar uzak, ben her şeyden o kadar uzağım ki...