Bu yazdıklarımı okuyup annesi olmayan insanlarda olduğunu haline şükret diyenler olacağınıda biliyorum. Halime şükrediyorum zaten. Ama başkalarının annesi yok benim var diye değil. Hayatımda hiç böyle şükretmedim zaten "bak insanlar ne halde, aman ben onlardan iyiyim şükrediyim" gibi bir düşüncem hiç olmadı. Şükretmemde ki tek sebep, biliyorum ki Allah'ım hakkımızda ne karar alırsa alsın en hayırlısını alır, bundan başka da sebebi yoktur.

Belki biraz burada kalabalık yaptım ama içimdekileri dökecek bir yer arıyordum buraya denk geldi. Hatam olduysa affedin...

Bugün mayısın 13. saat sabahın 6sı ve ben oturdum saatlerdir senin için ağlıyorum anne. Senden yüzlerce kilometre uzaktayım. Tam 2 senedir seni sadece 4 ay görebildim. Onun dışında sadece sesini duyabiliyorum. Ama her telefonu kapattığımda yüreğimi birisi eline almış sıkıyor gibi hissediyorum. İçimi daha da acıtan şu ki bundan sonra hep böyle olacak biliyorum. Ama ben hep yanımda ol istiyorum. Sonra oturup kendime kızıyorum. Sen yanımdayken ben bunları hiç düşünmezdim. Ayrılcağımız hiç aklıma gelmiyordu. Böyle uzağında olmak çok zor be anne. Ameliyat olduğunu, hasta olduğunu hep sonradan öğreniyorum. Üzülmeyim diye benim duymamı istemiyorsun. Sen öksürsen ben burda verem oluyorum be anne. Uzağında olmak ne kadar zormuş meğer. Sana da anlatamıyorum bu hislerimi oturup ağlarsın biliyorum, bende içime atıyorum. Seni her şeyden çok seviyorum anne, çok ama çok özledim seni.