çocuk yere düşünce ağlar, çünkü canı yanar, ben düşmedim ama canım yanıyor, ben de ağlamalıyım, zaten hayat özgürce ağlama hakkını bir çocuklara bir de kadınlara vermiştir, ikisi de genelde istediklerini yaptırmak için ağlar, ben ben canım acıdığı için ağlamak istiyorum

unuttuk;çiçekleri koklamayı unuttuk, hasta ziyaretine giderken ya da kaprisli bir sevgilinin şerrinden kaçınmak için çiçekçiden aldığımız çiçekleri koklayınca da aldığımız tek kokunun çiçeklerin üzerine sıkılmış kalitesiz bir oda parfümü olduğunu anlıyoruz

alo 112, bir deli vakası bildiriyorum :D

o ilişkiyi ben de çözemedim...

unuttuk;karşılıksız vermeyi unuttuk, en son ilkokul 3. sınıfta beslenme saatinde annemizin dilim ekmek üzerine sürdüğü sarelleyi tam ağzımıza götürecekken sıra arkadaşımızın gözucuyla baktığı ekmeğimizin yarısı bölüp ona verdik karşılıksız olarak

sadece sevilmek için sevgili ediniyoruz, sevgililer günü diye bir gün icat edilmiş, bu çiçekçilere yaramış, öyle bir gün ki iki hafta öncesi ile 2 hafta sonrasında çiçek fiyatları tavan yapıyor, nereden mi biliyorum, sevgilim olduğundan değil, hastane ziyaretine giderken ödediğim çiçeğin fiyatından biliyorum, napalım böyle işte demişti çiçekçi

sevgiyi, saygıyı, huzuru, dinginliği unuttuk ama bunların hiçbiri bir kafede masanın üzerinde unuttuğumuz telefonumuz ya da cüzdanımız kadar içimizi acıtmadı, artık her şeyin fiyatını biliyoruz ama kıymetini unuttuk

yatağımdan kalktım 5 m uzunluğundaki karanlık koridoru ışığı yakmadan geçip salona vardım tv yi açıp bir sinema filmi var mı diye baktım olmadığını görünce terkedilmek kadar koymasa da canımı sıktı sonra izlemediğim filmin en heyecanlı yerinde ocağın üstündeki olmayan yemeği hatırlayıp altını kapamaya koştum

tıp tıp sesleri geldi pencereden, yağmurmuş, pencereyi açtık elimizi uzattık elimize değin yağmur hoşumuza gitti, holywood filmlerine öykünüp dışarı çıktık, yağmurda ıslandık, ama eksik olan bir şey vardı, yağmur altındaıslanmak değil de sevgiliyle ıslanmaktı güzel olan, bunun üzerine sevgili edindik, yağan ilk yağmurda ıslanmak istedik, haftalar geçti yağmadı yağmur, yağmur yağdığında ise artık çok geçti, sevgilimiz bizden bir gün önce ayrılmıştı, bir gün daha beklesydi ya da yağmur bir gün daha erken yağsaydı, artık sevgiliyle ıslanma sahnelerini şiirlere taşıdık, şiirlerde ıslanıyoruz artık, bu kadar uzun bir paragrafa sigaramın dayanamayacağı belliydi, sönmüş

ben çözdüm galiba yazar tarafından patagonyada geçen bir çocukluk süreci tavsir edilmeye çalışılmış

yazdıklarına bakarsak başlık sahibi kafayı yemeden önceki o kutlu süreci yaşıyor

hayatta zamanlamam hiç iyi olmadı, toplantılara ya geç kaldım ya da erken gittim, pilavların şehriyeleri tam pambeleştiği zaman atamadım, otobüsleri hep kaçırdığım için on dk de bir geçen minibüslere ayakta kalmak pahasına biner oldum, mağazaların indirimde olduğu zamanlara yetişemedim, seni geç buldum erken kaybettim, ama şu hayatta aynı anda bulduğum iki şeyim oldu hep;sigaram ve çakmak

vakit:2000'li yıllar, yaz, altıya yakın bir beş

o kadar çok cep telefonu değiştirdik ki şu an elimizde olanın kaçıncı olduğunu unuttuk, ama ilk telefonumuzu hatırlıyoruz elbette, çünkü kim ilk sevgilisini ve ilk cep telefonunu unutabilir ki?

arjantinde bir yerdir

yer:kalabalık bir şehrin kalabalık bir caddesi

şikaytçiyim;siyah beyaz türk filmlerinden, küçükken izledik, güzel kızın yakışıklı erkeği sevdiğini gördük, ama gerçek hayatta sadece yakışıklı ve güzeller yoktu, sevenlerin filmin ortalarında ayrıldıklarını ama "son" yazısın yazmadan hemen önce birleştiklerini gördük, ama bu birleşmelerin ölene kadar olduğu izlenimi uyandı bizde, bu "son"a ulaşabilenlerden olamadık, ama holywood filmlerinden gerçek hayatta geçerli olan şeyler öğrendik;sevgilinle yakınlaşmadan önce mutlaka perdeyi kapamalısın

bu saate kadar sağlamsa kafası bişe olmas.

yazılanlarla başlık arasındaki ilişkiyi çözemedim ben...

kulağımda zamanı daha katlanabilir kılan sözlerini anlayabildiği yabancı bir müzik, cadde kalabalık beynim tenha, omzuma çarpıyorlar ama yadırgamıyorum, insanlar sanki hep birlikte bir yerlere gidiyorlar ya da hep birlilkte bir yerlerden dönüyorlar gibi yanyana yürüyorlar, sürdükleri parfümler yüzünden ya da sürmediklerinden burnuma gelen kokular beynimi uyuşturuyor, önümdeki kadının rahvan yürüyüşü tam sinirimi bozmak üzereyken burnuma yabancı olmayan bir koku geliyor, senin parfümün, hemen kafamı çevirip arkaya bakıyorum seni arıyor gözlerim, sonra birinin bana çarpmasıyla caddedeki uyumu bozduğumu anlayıp yürümeye devam ediyorum,8 dakika sürmezdi eve varışım

unuttuk;burnu patlayan, tabanı göçen, topuğu düşen ayakkabılarımız tamire vermeyi unuttuk, eskime şansı tanımadan yeni ayakkabılar alıyoruz, yüzde yirmi indirim yazısı gördüğümüz her şeyi alıyoruz, yüzde elli oldu mu kapışıyoruz, artık ayakkabı tamircilerinin bile kendi ayakkabılarını tamir ettiğini sanmıyorum, en son ne zaman ayakkabı tamircisine gittiniz?

hıımmm... başlık sahibinin nickini çaldınız o zaman :)

Rahmetli ralli pilotu collin mc ray' in tozu dumana kattığı doğa harikası memleket..