Taassup

yav bunu sen yazmadın mı. ne demek hocaları.

yeter baydın artık.

İslami kimliğimizin değişmez altyapısın oluşturan "ümmet ve vahdet bilinci" bir taraftan emperyalist saldırganlık, ideolojik ve psikolojik savaş yöntemleriyle örselenirken, diğer yandan ne yazık ki ümmet içi bir takım akım, eğilim ve saplantılar sebebiyle ciddi anlamda yaralanmakta ve yıpratılmaktadır.

Bizler tarih ve siyer kitaplarından nasıl bir ashab profili öğrenmekteyiz? Nasıl bir ashab modeli sözkonusudur ki; onların izinden gidiyor olmak, müslümanların birbiriyle zıtlaşmasına, birbirinden ayrışmasına ve hatta birbirlerine düşman olmasına referans olabilsin? Eğer bir ashab modeli müslümanların bölünüp parçalanmasının illeti olacaksa, o zaman, ashabın izinden gitmek "cemaat" olmayı nasıl beraberinde getirsin?

Bediüzzaman Said Nursi hazretlerinin İslam düşüncesine en güzel katkılarından birisi de risalelerinde sürekli?müspet hareket etme? düsturundan bahsetmek suretiyle, İslam?ın bu yönüne dikkat çekmesi ve eğitim anlayışını bu temel üzerine kurmasıdır.

Adalet-i mahzayı ifade eden?Hiçbir günahkar başkasının günahını yüklenmez.?30 sırrına göre, bir mü?minde bulunan cani bir sıfat yüzünden, sair masum sıfatlarını mahkum etmek hükmünde olan adavet ve kin bağlamak, ne derece hadsiz bir zulüm olduğunu; ve bahusus bir mü?minin fena bir sıfatından darılıp, küsüp, o mü?minin akrabasına adavetini teşmil etmek31, ?Muhakkak ki insan çok zalimdir.?32 siga-i mübalağa ile gayet azim bir zulüm ettiğini, hakikat ve şeriat ve hikmet-i İslamiye sana ihtar ettiği halde, nasıl kendini haklı bulursun, ?Benim hakkım var? dersin?33

sen bu karıştırıcı başlıklara bir son vermeden bırakacağımı zannetme.

YİRMİ İKİNCİ MEKTUP

ile başlayan uhuvvet yani kardeslik esaslarını, düsturlarını anlatır

senin işin gücün yok mu.

1- Onun adıyla. Hiçbir şey yoktur ki Onu hamd ile tesbih etmesin.

Günümüzde bazıları bütün bunları görmezlikten gelerek, sadece gelip gelip dini taassuba takılmakta, hatta daha da ileri giderek salabet-i diniyeyi yobazlık saymakta, dindar olmayı ayıp gibi göstermeye çalışmakta ve bütün inananları potansiyel suçlu gibi göstermektedirler. Vakıa geçmişte bir kısım garplı mütegallipler, diyanet ve kendi kutsallarını koruma adına bütün bir İslam dünyasını işgal ile akla-hayale gelmedik her türlü mezalimi irtikap etmişlerdi -bazıları şu anda hala ediyor- ve bunlar o işi yapanların gafletinden, dalaletinden ve hazımsızlığından kaynaklanıyordu. Bu mesaviyi kat'iyen din emretmiyordu; onlar dini, heva ve heveslerine alet ediyorlardı. Nitekim mecbur kaldıklarında kalkıp özür diliyor, ardından yeni bir asabiyetle, ihtimal mazeretlerinin kabulünü bile beklemeden, daha ciddi ve daha zalimce farklı bir işgal ve istilaya koyuluyorlardı. Sürekli günah-tevbe arası gel-gitler yaşayan yamuk iradeliler gibi hemen her zaman yaladıkları tükürüğün yerine bir sümkürük atıp öyle geçiyorlardı.. evet bütün bunlar oldu, şu anda da oluyor, bundan sonra da büyük bir ihtimalle olmaya devam edecek... Ancak bazı diyanet mensuplarının bu tür tutarsızlıklarını veya Müslüman görünen bir kısım kimseler arasında afyonlanmış bazı densizlerin münasebetsiz davranışlarını bahane ederek İslam dinini bir mesavi kaynağı gibi göstermenin bir haksızlık, bir iftira ve bir din düşmanlığı olduğunda da şüphe yok.

Ey mü?mine kin ve adavet besleyen insafsız adam! Nasıl ki, sen bir gemide veya bir hanede bulunsan, seninle beraber4 dokuz masum ile bir cani var. O gemiyi gark ve o haneyi ihrak etmeye çalışan bir adamın ne derece zulmettiğini bilirsin. Ve zalimliğini, semavata işittirecek derecede bağıracaksın. Hatta birtek masum, dokuz cani olsa, yine o gemi hiçbir5 kanun-u adaletle6 batırılmaz7.

bıkkınlık getirdin.

İslam'ı hakkıyla yaşayanlar, hep böyle davrandılar; adına İslam deyip hislerini öne çıkaranlar ise, çok defa hayır mülahazasıyla ya da konuyu öyle göstererek sürekli günahlara girdi ve inkar, ilhad bağnazlarıyla aynı seviyesizliğe düştüler.

bir hakaret daha..

ne bu. yav kaç gündür aynı başıklar.

Hakikat nazarında sebeb-i adavet ve şer olan fenalıklar, şer ve toprak gibi kesiftir; başkasına sirayet ve in?ikas etmemek gerektir. Başkası ondan ders alıp şer işlese, o başka meseledir34. Muhabbetin esbabı olan iyilikler, muhabbet gibi nurdur35; sirayet ve in?ikas etmek, şe?nidir. Ve ondandır ki, ?Dostun dostu dosttur? sözü durub-u emsal sırasına geçmiştir36. Hem onun içindir ki, ?Bir göz hatırı için çok gözler sevilir? sözü umumun lisanında gezer.

kopyala kopyala yapıştıra dewam.

"Ümmet ve vahdet bilinci" biz müslümanlar için tevhid akidesinin bir tecellisidir. Tevhid, "Allah'ı birleme" değildir sadece. Rabbimizin Kur'an'da "sizin ümmetiniz tek bir ümmettir; ben de sizin Rabbinizim o halde bana ibadet edin" şeklindeki buyruğu gereği, tevhid akidesi "ümmeti birleme" sorumluluğunu da beraberinde getirir doğal olarak. Allah'ı birleyip de kavmi, mezhebi, içtihadi, kelami cihetlerden ümmeti çoklayanlar, sonuçta sahih bir tevhid anlayışı üzere olamazlar.

berceste benim için alim olan herkes hocamdır. ama ben kimseye ayrıca bir üstünlük payesi vermem. Fethullah Gülen de hocadır ama herkesten üstündür demem. herkes bunu derse asıl savaşı sen o zaman gör. ben herkesten gerektiği kadar almaya çalışıyorum. ama bazıları tutturmuş bizim hocamız en iyisi. yada en doğruyu bizim hocamız söyler diye.. ben işte buna karşıyım. bu arada yazılarımla ilgili aynı şeyleri söyleyip durma. ben bütün başlıklara elimden geldiğince faydalı yazılar yazmaya çalışıyorum senin gibi.. birazcık insaf.. insaf etmeyeceksen de gölge et ama gölge olma lütfen..

nedir bu. kendi hocalarından. haaa

ya okuduğunu anlama özürlüsün ya da için kötü.. sen hala at gözlüğüyle bakmaya devam et olurmu.. Allah seni islah etsin..

Akrabalık, soy-sop yakınlığı gütmek, din, ahlak, namus, vatan ve diğer değerlere karşı hep saygı hissiyle hareket etmek demek olan taassup, yukarıdaki konular türünden akla-nakle uygun şeylerde, ifrata girmeme şartıyla tabii, makul ve yerinde bir davranış; akla uymayan ve dinin ruhuna da ters düşen konularda ise gayri makul, zararlı ve mahzurludur. Evet, bir insanın kendi geçmişinden tevarüs ettiği dini ve milli değerlere olağanüstü bir bağlılık göstermesi 'asabiyet-i cahiliye'ye kaymamak kaydıyla, onun kendi olarak kalması adına çok önemli ve şayan-ı takdir bir histir. Bu his sayesinde fert veya toplum, dinine, diyanetine, ruh ve mana köklerine herhangi bir saldırı olduğunda, onları mevcut kanun ve kurallar çerçevesinde müdafaaya koşar; inandığı ve yürekten bağlı bulunduğu bu değerlerin herkes tarafından tanınıp bilinmesi için gayret gösterir; yerinde 'hikmet' ve 'mev'ize-i hasene' ile, yerinde temsil mükemmeliyetinin vaad ettikleriyle onları bütün cihana duyurur ve herkesin gönlünde bu değerlere karşı alaka uyarmaya çalışır. İşte bu, her fertte makul bir asabiyet ve kendi değerlerine karşı da makbul bir taraftarlık hissidir. Aksine, bu ölçüde kıymet-i harbiyesi olmayan konularda taassup göstermek, hatta daha da ileri giderek kendi anlayışına ters gördüğü her düşünce ve sisteme cephe almak apaçık bir ifrat ve bağnazlıktır.

Üçüncü Vecih

yani senin hocan değil. öylemi.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve selem?in irşad metotlarını incelediğimizde, onun davet sisteminin, başkalarının olumsuzluklarını eleştirmek şeklinde olmadığını görürüz. Kişilere veya olaylara takılmadan çok daha üst bir perdeden meselelere yaklaştığını müşahede ederiz. Onun çoğu zaman müşriklerin eleştirilerine cevap vermemesi ve konuyla ilgili vahiy gelinceye kadar susarak beklemesi de olaylara yaklaşırkenki serinkanlılığına işaret etmektedir.

hemde taassupta sözünü ettikleri cemaatçilerden bir adım önde olarak..

İnsanların kötü taraflarını sayıp dökmek, çoğu zaman bir cevap verme psikolojisini harekete geçireceğinden, karşı taraf için kendi hatalarını daha çok savunmaları yönünde tahrik edici bir durumdur. İnsanların çoğunun hata kabul etme olgunluğunda olmamalarından dolayı hatalarının yersiz bir şekilde söylenmesi onları iyi ve güzel davranışa teşvik etmekten ziyade onların düşmanlık hislerini coşturacak bir durumdur.

kafandan üretme.

Ümmet ve Vahdet Bilinci

hala tartışma konularına devam...

Amin ecmain..

Hem Peygamberiniz bir, dininiz bir, kıbleniz bir-bir, bir, yüze kadar bir, bir27.

Ehl-i Beyt imamları ümmetin birliği ve esenliği adına her türlü fedakarlığı göze almışken, nice zulüm ve haksızlıkları vahdet adına sinesine çekmişken, şimdi onlar adına hareket edip de bu vahdeti zedeleyecek söz ve tavırlar içine girmek, aynı zamanda Ehl-i Beyt imamlarının asli misyonunu ezip geçmek değil midir?

İşte bu manadaki taassup, daha doğrusu asabiyet-i ruhiye gevşediğinde, ferdi, ailevi ve milli hayatımız adına çok lüzumlu sayılan bir kısım hassasiyetlerimizi kaybetmiş sayılırız ki, böyle bir durumda ahlaki kırılmaların birbirini takip etmesi ve millet ruhunda değişik çöküntülerin meydana gelmesi kaçınılmazdır. Bunun sonucunda da sosyal yapıda çözülmeler, dağılmalar, parçalanmalar önü alınamayacak şekilde sürer gider ve bu ölçüde bir yırtığı, kırığı ve çatlağı olan milli bünye de, artık bütün bütün yabancılaşmaya açık hale gelmiş olur. Ve zamanla böyle bir milli yapıdaki her parça ayrı bir şekle girer, ayrı bir renk ve desenle kendini ifade etmeye durur ve onda öldüren bir yabancılaşma vetiresi yaşanmaya başlar. Tutulur herkes başkalaşma sevdasına.. kaçarlar kendilerinden, kendi değerlerinden.. ve düşerler hiçlik vadilerinde hiçlik arkasına.. umursamazlar kaybettikleri şeyleri.. düşünmezler hissizliğe kurban gittiklerini.. öldürülen ruhlarını ve yitirdikleri tarih şuurlarını.

hem şunların hocasındanda bişeyler yazayım diyosun.

Şu hakikatin gayet çok vücuhundan altı vechini3 beyan ederiz.

biz niye göremedik kaç gündür eşitliğini. bizim hocamız en iyisi diyen yok.

Günümüzde bu tehlikenin en önemli veçhesini müslümanlar arası mezhep kavgaları oluşturmaktadır. Bu tür kavgalar tarihimizde çokça yaşanmış ve ortaya çıkan her bir kavga ümmetimizin birliği ve esenliğine ölümcül darbeler vurmuş, sonuçta müslümanların zelil ve esir düşmesinin yolunu açmıştır.

Aydın Başar

eklediğim yazının son cümlesini okurlarsa savaşa gerek olmadığını anlayacaklar ama kendi hocasını üstadını dinlemeyen bizi hiç dinlemez huseyncan..

Ön hatırlatma olarak şunu belirtelim ki Bediüzzaman, mektubun bir yerinde mektuba muhatap olanlara; yani bizlere yönelik olarak?Senin, manevi bir nedamet, gizli bir tevbe ve zımni bir istiğfar hükmünde olan kusurunu bilmen ve o haslette haksız olduğunu anlaman, onun şerrinden seni kurtarır. Zaten bu Mektub?un bu Mebhasını yazdık, ta bu manevi istiğfarı temin etsin; haksızlığı hak bilmesin, haklı hasmını haksızlıkla teşhir etmesin? demektedir. O halde bu bahsin yazılma sebeplerinden biri; bu mektubu okuyan kişilerin kendi iç alemlerinde kardeşlik ve sevgi prensiplerine muhalif bir duyguya sahip olabileceklerini varsayıp, bu duyguyu teşhis ve tedavi etmelerini sağlamaktır.

Fethullah Gülen, Sızıntı, Temmuz-Eylül 2005, Sayı 69

Uhuvvet Risalesinden...

hala aynı teraneyi okuyorsun. senin benimle uğraşmaktan daha önemli şeyler yapman lazım.. bana yazma artık. tiksinti geldi..

01.07.2005

gölge etme başka ihsan istemez.

Asabiyetteki tefrit ve aymazlığın zararları bunlarla da kalmaz; dini ve milli değerlerini kaybetmiş bu tür toplumlarda kimliksizlik bunalımları yaşanmaya başlar.. yığınlar fanteziden fanteziye koşar.. başkalaşmalar ve değişmeler olağan hadiseler gibi görülür.. Akifçe ifadesiyle 'din harap, iman serap' olur.. toplum tepetaklak izmihlal ahlakına yuvarlanır ve geçmişe ait ne varsa hepsi bir bir yıkılır gider.

Ehl-i Sünnet imamları, -Allah hepsine rahmet etsin- ümmet arasında birlik ve zindelik zaafa uğramasın diye alabildiğince hassasiyet göstermişken onları izleme iddiasında olanlar bu hassasiyeti gözardı edebilirler mi? Mezhep imamlarının fetvalarını, siyasi tavırlarını bir kez daha okuyalım; orada ümmet arasında fesad çıkmasın, müslümanlar birbirine düşmesin diye nasıl bir gayret gösterildiğini açıklıkla göreceğiz.

Uhuvvet, ?ahi?, ?ihvan? gibi kelimelerle aynı kökten gelmektedir ve en bilinen anlamı ile?kardeşlik? demektir. Uhuvvetin Arapça dil kuralları açısından bir özelliği, bu kelimedeki?kardeşlik?i yani?kardeş olma durumu?nu?kardeş olma kurumu? biçiminde anlamamıza da yardımcı olacak bir genişlik içermesidir. Diğer deyişle uhuvvet, ?durumsal değil kurumsal bir kardeşlik? ya da?bir hadise olarak değil vakıa olarak kardeşlik? şeklinde anlaşılmaya daha uygundur.

Bizler İslam Ümmeti olarak Amerika ve İsrail'i iç dünyamızda öldürelim öncelikle. Bunun yolu da, ümmet ve vahdet bilincini ihya etmekten geçer; tahrib etmekten değil. Ehl-i Sünnet'in de Şia'nn da yolu kardeşlikten geçer; dövüşmekten, didişmekten ve sövüşmekten değil. Hiç kimse kendini nisbet ettiği mezhebin ve imamların yolunu çiğnemesin; sözüm ona, onlar adına müslümanları ifsada sürüklemesin.

Tüm İslam Ümmeti ile birlikte hepimiz duruşumuz, tavır ve yaklaşımlarımız noktasında kritik bir sınavın eşiğinde bulunmaktayız. Bir taraftan sevinç ile hüznü, diğer taraftan da ümit ile kaygıyı aynı anda iç içe yaşamakta iken, tarihten beri sürgelen tecrübeler ışığında kendimize sahih bir zemin ve istikamet tesbit etme sorumluluğuyla karşı karşıyayız.

İşte bu şekildeki benlik duygularının her yerde bir davul sesi vermeye başladığı, taassubun azgınlaşıp farklılıklara karşı bir isyan ahlakına dönüştüğü, kuvveti elinde bulunduranların sık sık tagallübe, tahakküme başvurduğu ve hukuk adına hakların çiğnendiği bir ortamda huzurdan söz etmek mümkün olmasa gerek.

Eğer bizler bu gafleti üzerimizden atıp mezhebi ihtilaflar ve farklılıklar üzerinden siyaset yapma ve söylem geliştirme aymazlığından kendimizi kurtaramazsak, yarın Allah'ın huzurunda ümmetin onurunu ve zindeliğini Amerika ve İsrail'e peşkeş çeken mücrimler olarak çıkmaktan da kendimi koruyamayacağız. Tercihimiz kendi elimizde; ya ümmet ve vahdet bilincini güçlendirip müslümanlar arasında kardeşlik ve birlik rüzgarları estireceğiz, ya da ümmetimizi ve mukaddesatımızı düşmanlarımızın önünde yem edeceğiz.

korkarım anlatamadan derdini savaş çıkar yine.. mü'min-mü'min savaşı:)))

bu ne pilav bune lahana turşusu.

Hem hikmet nazarında dahi zulümdür.

Evet, inkar edemezsin ki, sen bir adamla beraber bir taburda bulunmakla, o adama karşı dostane bir rabıta anlarsın; ve bir kumandanın emri altında beraber bulunduğunuzdan, arkadaşane bir alaka telakki edersin. Ve bir memlekette beraber bulunmakla, uhuvvetkarane bir münasebet hissedersin. Halbuki, imanın verdiği nur ve şuurla ve sana gösterdiği ve bildirdiği esma-i İlahiye adedince vahdet alakaları25 ve ittifak rabıtaları ve uhuvvet münasebetleri var.

Taassup insanoğluyla var olmuş ve hemen her zaman ciddi problemlere sebebiyet vermiş ferdi ve içtimai bir dengesizlik ve bir hastalıktır. Bu hastalık bazen yanlış bir din yorumuna ve mezhep anlayışına; bazen herhangi bir düşünce sistemi ve ideolojiye, bazen de bir ilhad ve inkara dayanagelmiştir. O neye dayanırsa dayansın dengelenmediği takdirde her zaman zararlı olmuş; insanları birbirine karşı saygısızlığa ve tecavüze sevk etmiş, salim düşünceyi felce uğratmış, muhakemeye kement vurmuş korkunç bir marazdır. İşte böyle bir maraza müptela olan herhangi bir dengesiz, farklı düşünen herkese rahatsızlık verdiği gibi, kendi hayatını da kendi hakkında Cehenneme çevirmiştir. Zira böyle biri, kendi inanç ve hayat felsefesini -şayet bir hayat felsefesi varsa- kendi mezhep ve ekolünü, kendi ideoloji ve tarikatını, kendi cemaat ve zümresini herkesten ve her şeyden faik gördüğünden, kendi yol ve yönteminin dışında hiçbir şeyi tanımaz; hiçbir alternatife tahammül edemez ve hele asla müsamahalı olamaz; müsamahalı olmak bir yana, mü'minse kendi gibi düşünmeyenleri kafir sayar, kafirse avaz avaz 'yobaz' diye onları cihana ilan eder.

Bizler İslam Ümmeti olarak itiraf etmeliyiz ki; nesiller boyu süregeldiği üzere tarihimizden çok ağır ve sorunlu bir mirası tevarüs etme durumundayız. Şu veya bu şekilde bize intikal eden miras, sonuçta bizlerin "idam fermanı" gibi boynumuzda asılı durmakta, içine düşebileceğimiz bir gaflet ya da düşmanlarımızın kuracağı bir tuzak ile bu fermanın infazıyla karşı karşıya kalma riskini taşımaktayız.

Genellikle söz söylemede tartışma metodunu tercih edenler, üzüm yemekten ziyade bağcıyı dövmekle tatmin olurlar. Söz söylerken haşin bir üslubu benimseyen doğrucu tavırlı kimselerin hiçbir kimsenin gönlüne girmesi ve sözünü kabul ettirebilmesi de düşünülemez. Tartışma ve itirazın egemen olduğu bir sohbette, feyz ve bereket adına bir rahmetten de söz edilemez. Eleştirerek doğrultmanın mümkün olacağına da inanmıyoruz.

Eğer muhabbet, kendi esbabının rüçhaniyetine15 göre bir kalbde hakiki bulunsa, o vakit adavet mecazi olur, acımak suretine inkılap eder16. Evet, mü?min, kardeşini sever ve sevmeli. Fakat fenalığı için yalnız acır. Tahakkümle değil, belki lütufla ıslahına çalışır17. Onun için, nass-ı hadisle, ?Üç günden fazla mü?min mü?mine18 küsüp19 kat-ı mükaleme etmeyecek.20?

Bazı dönemlerde bazı safderun Müslümanlar veya zayıf karakterli satılmış kimseler, belki de ilaçlarla muhakemeleri felç edilmiş bahtsızlar taassup göstermiş, hatta teröre girmiş olabilirler; aslında bu kadarcık bile olsa, bir Müslüman vicdanının bu tür bir şeyi tasvip etmesi mümkün değildir; İslam'ın temel disiplinleri buna kat'iyen müsaade etmez. Farz-ı muhal olarak böyle bir taassup ve onun sonuçlarına bazı Müslümanların sessiz kalması, affedilebilecek türden değildir. Ne var ki, böyle bir günah hiçbir zaman, eski-yeni, hakkı kuvvette gören bir kısım terörist devletlerce ortaya konan bağnazlık ve barbarlık seviyesinde bir fezayi ve bir insanlık dramı halini de almamıştır.

ilmin yok bari bilgin olsun.

3- "Kötülüğe iyiliğin en güzeliyle karşılık ver. Bir de bakarsın, aranızda düşmanlık bulunan kimse candan bir dost oluvermiştir." (Fussilet Suresi: 41:34.)

Allahım bana sabır ihsan eyle.

Bediüzzaman Said Nursi, Mektubat?ındaki 22. Mektup?ta, sosyal hayata dair ve birbiri ile ilgili üç konuyu ele almaktadır:

oooooo... hayırlı olsun başlığın... yani zamamnı değildi ama... savaş yeni bitmişken... mü'minler birbirlerini bedirde müşrik boğazlar gibi boğazlarken... daha iki gün önce...

Birinci Vecih

Dünden bugüne taassubu dini değerlere dayandırıp kutsalın mücadelesini veriyormuşçasına me'hazin kutsiyetiyle saf yığınları aldatan bir sürü insan tanıdık. İlericilik ve çağdaşlık hezeyanlarıyla çevrelerini kırıp geçiren ve herkesi kendilerine benzetmeye çalışan bağnazların sayısı da bunlardan az değildi. Birincilerin hakiki dindarlıkla alakaları olmadığı gibi ikincilerin de ilericilikle, medeniyetle hiç mi hiç münasebetleri yoktu. Her iki uğursuz kesim de hür düşünce, hoşgörü ve paylaşmanın, daha doğrusu insanca yaşamanın önünde mutlaka bertaraf edilmeleri gereken engellerdi. İhtimal bu kaba ve saldırgan kimseler aydınlatılacakları veya Allah'tan bulacakları ana kadar da insanlığın bunlardan çekeceği vardı...

Diğer yandan Peygamberinizin Ehl-i Beytini izlemekle islami kimliklerini oluşturmak isteyen şii müslümanlardan, islam ümmeti içerisinde ayrışma ve parçalanmaya sebebiyet verenler kendilerini ne hakla imamet misyonuna bağlılıkla tanımlayabilirler? Ehl-i beyte bağlılık ile ümmetin ayrılığı iki zıt kutbu ifade etmiştir her zaman. İmamet asli fonsiyon itibariyle, ümmetin birliğinin teminatı olmuşken, imamet adına hareket edenler bu birliği nasıl parçalayibilrler?

Ehl-i Sünnet olmak, ümmet olmanın gereğidir; ümmetin bir kısmını bir tarafta diğer kısmını diğer tarafta tutup aralarında mesafe koymakla ehl-i sünnet olunamaz. Bu olsa olsa ehl-i tefrika olur. Ümmet bilinci taşıyan hiç bir Ehl-i Sünnet müslüman, islam ümmetini mezhebi ayrışmaların içine itmez, bilakis onun asli misyonu cemaatleşmektir; bu da ümmetin birliğidir temelde.

Mesela, her ikinizin Halıkınız bir, Malikiniz bir, Mabudunuz bir, Razıkınız bir-bir, bir, bine kadar bir, bir26.

hemde sabah akşam eleştiriyorsun.

Şu gerçeği altını çizerek itiraf vurgulamalıyız ki, emperyalist ve siyonist saldırganlığın alabildiğince azgınlaştığı, müslümanların hak ve onurlarının pervasızca ayaklar altına alındığı, namus ve ırzlarının bile kirletildiği bir dönemde, her kim olursa olsun sözleri ve tavırlarıyla müslümanlar arasında irili ya da ufaklı ayrışmaya ve zıtlaşmaya sebebiyet veriyorsa, tek olan İslam Ümmetinin kamplaşmasına yol açıp onların birbirlerine düşman hale gelmesine neden oluyorsa, ister şii olsun ister sünni, onlar Amerika'nın ve İsrail'in değirmenine su taşımaktadırlar.

Hürriyet dendiğinde, mutaassıp, yalnız kendi hürriyetini düşünür; demokrasiden bahsedildiğinde, onun kendisine ne vaad ettiği üzerinde durur ve söz gelip hoşgörüye dayandığında da sadece kendisinin hoşgörülmesini bekler. Tahammül edemez kafasında şekillendirdiği o daracık şablona uymayan farklı değerlerin mevcudiyetine. Katlanamaz başka fikir ve mülahazaları seslendiren düşüncelere ve felsefelere. Herkesi kendi dar mantığına göre hareket etme mecburiyetinde görür de her zaman geniş düşünmeye, kuşatıcı olmaya ve vicdan vüs'atine karşı savaş vaziyetinde bulunur. Ne bir adım ileri ne bir adım geri, akıp giden zamana inat hep olduğu yerde durur ve kendi dar düşüncesinin mahsulü bir kısım sabitelerle oturur kalkar. Ne tekvini emirlerin özünden haberi vardır, ne de zamanın farklı yorumlarından. Anlamaz varlığın dilinden ve varlık içinde olup biten onca hadiseden hiçbir şey. Hayatını insanı çatlatan bir darlık içinde geçirir; sığ düşünür, bağnazca davranır ve gözünü kırpmadan bu dar mantaliteye uymayan en olumlu şeyleri bile yerle bir eder. Gücü yetiyorsa kaba kuvvetle, yetmiyorsa iftira, tezvir ve en bayağı isnatlarla kendi gibi düşünmeyen herkesin hakkından gelmeye çalışır.

evet gülümse ve arkadaşlarının okuyup istifade etmesi gereken güzel bilgiler..

berceste benim eleştirdiğim hoca değil hocacılar hala anlamadın. ben ona yanıyorum.

Birinci Mebhas?ta ehl-i imanı uhuvvet ve muhabbete davet etmekte, İkinci Mebhas?ta Müslümanları hırstan men etmekte ve hatimede de gıybeti tarif etmektedir.

Ey insafsız adam! Şimdi bak ki, mü?min kardeşine kin ve adavet ne kadar zulümdür. Çünkü, nasıl ki sen adi, küçük taşları Kabe?den daha ehemmiyetli ve Cebel-i Uhud?dan daha büyük desen, çirkin bir akılsızlık edersin. Aynen öyle de, Kabe hürmetinde olan iman ve Cebel-i Uhud azametinde olan İslamiyet gibi çok evsaf-ı İslamiye muhabbeti ve ittifakı istediği halde, mü?mine karşı adavete sebebiyet veren ve adi taşlar hükmünde olan bazı kusuratı22 iman ve İslamiyet?e tercih etmek, o derece insafsızlık ve akılsızlık ve pek büyük bir zulüm olduğunu, aklın varsa anlarsın23.

biraz beynini geliştirsen iyi olmaz mı.

İlk çağlardan itibaren Müslüman idareciler, her zaman hak, adalet ve istikametin yanında oldular ve kat'iyen ifratkar bir taassuba girmediler. Tarih ve siyer kitaplarının sahifelerine göz gezdirdiğimizde hep şu pırlanta sözlerle karşılaşırız; 'Zinhar hakkı bırakıp batıla sapmayın.. imanlı olduğunuz gibi, her zaman emin olun ve herkese güven vaad edin!.. Sakın adaletten ayrılmayın ve asabiyet-i cahiliyeye sapmayın; zira mülkün temeli adalet ve devlet-i ebed-müddet mefkuresinin esası da yine adalettir; adaleti çiğneyen bugün olmasa da yarın mutlaka çiğnenir. İstikametten ayrılan da kendi eğriliğinin kurbanı olur. Allah'tan korkun ve diğer diyanet mensuplarının din ve vicdan hürriyetleri konusunda hep mülayim ve şefkatli olun! Zorla içine itildiğiniz bir maddi mücadele söz konusu olmadığı sürece kim olursa olsun, onlarla hep iyi münasebetler içinde bulunun; kaba ve hissi davranışlarla kendi din ve diyanetinizin dırahşan çehresini karartmayın! Değişik kültürlere mensup farklı inanç sahibi vatandaşlarınızın hoş görünmeyen, sizin de yakışıksız bulduğunuz tavırlarından dolayı onları hemen sorgulamaya kalkmayın; dinleyin, anlamaya çalışın, temel kurallara aykırı düşen hususlarda bile -içinde kul hakkı yoksa- elden geldiğince müsamahalı ve hoşgörülü davranın.. ve hiçbir zaman asabiyet-i cahiliyeye saparak size olan güven ve krediyi yıpratmayın.' İşte bütün bu hususlar, topyekün insanlığı kucaklama misyonuyla gönderilmiş İslam'ın temel rengi, mü'min olmanın asli şivesi ve İslam'ı temsilin de en önemli esprisidir.

Cemaat taassubu olan insanların, kendi doğrularından ziyade başkalarının yanlışları üzerinde durmaları söz söylerken saldırgan bir hale bürünmelerine sebebiyet verir. Oysaki başkalarının hataları bizim doğru yolunuza zarar verecek değildir. Onları eleştirmenin ve menfi yanlarını sayıp dökmenin de bizi her zaman sonuca götürdüğünü söyleyemeyiz. Bu tür bir üslup belki nefsi emmaremizi bir nebze tatmin edecektir fakat söz söylemekten murat asla bu olmasa gerektir.

Sonra köyünüz bir, devletiniz bir, memleketiniz bir-ona kadar bir, bir28.

tiksinti senden geldi asıl.

Adavet etmek istersen, kalbindeki adavete adavet et; onun ref'ine çalış. Hem en ziyade san zarar veren nefs-i emmarene ve hevaa-i nefsine adavet et ıslahına çalış. O muzır nefsin hatırı için müm'minlere adavet etme.

gülümser misin nesin. hedefin hep aynı. senin amacın sürekli tartışma olmasımı.

Taassubun kendisi büyük bir musibet olduğu gibi, batıcılık ve modernite adına onu ehl-i imanı karalama hesabına kullananlar da sürekli taassup dellallığı yapmak suretiyle insanlığın başına hep bela olagelmişlerdir. Yerinde bir cemaat taassubu, yerinde ırki bir asabiyet veya herhangi bir diyaneti algılama mülahazası ya da tekvini masuniyeti varmış gibi davranan bazı birimlerin sergilediği taassup da aynı ölçüde zararlı olmuştur. Bu meş'um anlayışla adalet baltalanmış, hak çiğnenmiş, vicdanlar baskı altına alınmış; en cins dimağların, en velud karihaların düşünce ve hareket alanları fevkalade daraltılmış ve bu önemli insanların insanlığa yararlı olmalarının önü kesilmiştir.

Ne gariptir ki; geçmiştete de örneği görüldüğü üzere, ümmetin çoklanması, diğer bir ifadeyle ayrıştırılıp birbirine zıt kesimler haline dönüştürülmesi ne yazık ki yine tevhid inancı adına olabilmekte, "tevhid" birleştiriciliğin değil, ayrıştırıclığın illeti kılınmaktadır.

Bu kadar bir birler vahdet ve tevhidi, vifak ve ittifakı, muhabbet ve uhuvveti iktiza ettiği ve kainatı ve küreleri birbirine bağlayacak manevi zincirler29 bulundukları halde, şikak ve nifaka, kin ve adavete sebebiyet veren örümcek ağı gibi ehemmiyetsiz ve sebatsız şeyleri tercih edip mü?mine karşı hakiki adavet etmek ve kin bağlamak, ne kadar o rabıta-i vahdete bir hürmetsizlik ve o esbab-ı muhabbete karşı bir istihfaf ve o münasebat-ı uhuvvete karşı ne derece bir zulüm ve i?tisaf olduğunu, kalbin ölmemişse, aklın sönmemişse anlarsın.

yeter artık. kaç gündür milleti birbirine düşürmeken bıkmadın mı.

10 gündür aynı başlıkları açıyorsun.

bize ders vermek için eklediğin bu yazılardan istifade edebilmen ümidiyle:)))

Ehl-i Sünnet kimliğini taşıyan müslümanlar kendilerini Hz. peygamber ve ashabının izinde gitmekle tanımlamaktadırlar. Ehl-i Sünnet müslümanların kendi aralarındaki çeşitli farklılıkları bir kenara bırakacak olursak, her bir sünni müslüman kendisini bu minval üzere tanımlar öncelikle.

samimi olup olmadığım konusundada sui zanda bulunuyorsun. nerden biliyorsun. kalbimin içinimi okudun kardeş..

Kimden kaynaklanırsa kaynaklasın sünnisi ile şiisi ile müslümanların arasındaki sevgi, beraberlik, kardeşlik duygularını örseleyen, onların aralarındaki bağı gevşeten, ümmetin birliğini, bütünlüğünü ve zindeliğini zedeleyen her faktör başlı başına bir ifsaddır ve buna sebep olanlar Allah katında büyük bir vebal altına girmişlerdir.

Hakikat nazarında zulümdür.

Biz, taassup dediğimizde, öteden beri daha ziyade hep asabiyetteki ifratı kastetmişizdir. Bu manada asabiyet ve taassubu nüanslarına dikkat etmeden bazen 'bağnazlık' ve 'yobazlık' kelimeleriyle karşılamışızdır ki, günümüzde buna Frenkçe bir kelime olan 'fanatizm'i de ilave edebiliriz.

biliyormusun hiç samimi değilsin.

yaaa bak sen.

yahu Allah seni iyi etsin emi. .. şu at gözlüğünü çıkarda bak. eklediğim yazılarda ayrımcılık mı var uhuvvet mi..

Bu çalışmada, sevginin insani bir boyutu olan uhuvvet konusunun ele alındığı Birinci Mebhas?ı şerh etmeyi deneyeceğiz.

2- "Mü'minler ancak kardeştirler; siz de kardeşlerinizin arasını düzeltin." (Hucurat Suresi: 49:10.)

10 Nisan 2006 - 23:00:00

Mü?minlerde1 nifak ve şikak, kin ve adavete sebebiyet veren tarafgirlik ve inat ve haset, hakikatçe ve hikmetçe ve insaniyet-i kübra olan İslamiyetçe ve hayat-ı şahsiyece ve hayat-ı içtimaiyece ve hayat-ı maneviyece çirkin ve merduttur, muzır ve zulümdür ve hayat-ı beşeriye2 için zehirdir.

4- "Öfkelerini yutanlar ve insanların kusurlarını affedenler-Allah ise iyilik yapanları sever." (Al-i imran Suresi: 3:134.)

artık bu ayrımcı başlıklara bir son ver.

sanki alay edr gibi şunların hocası.

burda kimin yazısında hocaefendiyi üstün nitelikerde anlatan kişi gördün.. mesela ben sence bir nur talebesiyim.. öyle gördüysen nedir delilin.. niyet okumaktan başka bir haliniz yok... kaçgündür forumda yazdığınız imalarla tahrik eden sizisiniz zeytinyağı olup çıkan da..

Şu Mektup iki mebhastır. Birinci Mebhas, ehl-i imanı uhuvvete ve muhabbete davet eder.

Bediüzzaman-- Uhuvvet Risalesinden..

berceste uak dur kardeşim.. bu kadar yakınlık caiz değil.. yazma dedikçe yazıyorsun. senden akıl alacak değilim. işine bak. amma yapıştın yahu.. Allah allah..

Efendimizin uzun müddet hizmetkarlığını yapan Enes hazretleri onun kendisine bir sefer bile olumsuz bir cümle söylemediğini ve hatalarını daima affettiğini söyleyerek, Efendimizin bu konudaki örnek vasıflarını ortaya koymuştur. Eğer bir insanı iyiye yönlendirmek istiyorsak onun iyi taraflarını teşvik etmek ve müspet tavırlarını takdir etmek sureti ile bunu yapmalıyız. Yaramaz çocuklara bile?benim oğlum ne kadar akıllı? denildiğinde bu onun akıllı olması için bir teşvik olur. Bunun tersi?sen ne kadar çok yaramazsın? diyerek yaklaşıldığında muhatabın hırçın tavırlarında bir artma söz konusu olacaktır.

Din adına olsun dinsizlik hesabına olsun, mutaassıp, kendini gerçeğin biricik temsilcisi sayar. O buna o kadar inanmıştır ki, doludizgin yürüdüğü bu patikayı bir şehrah saydığı için kendisi gibi düşünmeyenlerin hemen hepsini aptal kabul eder; kızar herkese, köpürür muhaliflerine; gel-git yaşar şiddet hiddet arası; çiğner hakkı, hakikati, vicdan hürriyetini ve alemşümul insani değerleri; dahası, çok defa kendisinin de takdirle yad ettiği demokratik kuralları. Ömrünü hep bir cinnet içinde geçirir; her yanda hezeyandan hezeyana girer; güçlü ise yakar-yıkar, daha olmazsa gelir bir kabus gibi çöreklenir 'ötekiler' dediği kimselerin tepesine.

İslam Ümmetinin düşmanları karşısında uğradığı ve uğrayacağı asıl kayıp, maddi ve zahiri anlamda bir takım imkan ve nimetlerden mahrum bırakılma değil, içsel anlamda algı ve perspektiflerimizde oluşan ve oluşturulan kırılmalar olmaktadır.

Nefsani yaklaşımlarda ise problem hemen şimdi halledilmelidir ve hiç vakit kaybedilmeden karşı tarafın ağzının payı verilmelidir. Karşı tarafa cevap verdikten sonra da?nasıl da cevabını verdim? diyerekten yenme duygusu pekiştirilmeli hatta gerekirse?holey? diye bas bas bağırarak zafer çığlıkları atılmalıdır. Oysa konuşmayı veya tartışmayı bir müsabaka gibi algılayan insanlar ancak yenmek ve yenilmekten bahsederler. Bu tür insanların takım tutarmış gibi kendi meşreplerinin doğrularını ısrarla savunmaları ve sürekli kendi dışındakilerin yanlışlarını dillerine dolamaları da aynı bakış açısının sonucudur. Bu durumun en acı neticelerinden birisi de cemaat veya her hangi bir grubun taassubu içinde olmaktır.

Nurettin ŞİRİN..

İşte ey insafsız adam! Hakikat böyle gördüğü halde, sevmediğin bir adamın sevimli, masum bir kardeşine ve taallukatına adavet etmek ne kadar hilaf-ı hakikat olduğunu, hakikatbin isen anlarsın37.

Gününüzde Ehl-i Sünnet ve Şia olarak genelde iki ana kola ayrılan İslam mezhepleri arasında meydana getirilmek istenen ayrılık sadece azılı düşmanlarımızın şeytani komplolarının bir sonucu değil, tarihimizden günümüze sarkan "sorunlu din mirası"nın bir neticesidir aynı zamanda. İster Ehl-i Sünnet adına olsun, ister Şia adına olsun müslümanlar arasına öylesine ayrıştırıcı faktörler ortaya konulmuştur ki, bu faktörler Ümmet binasını dinamitleyen tahrib bombaları olarak varlığını sürekli korumuştur.

Böyle bir akılzede nezdinde 'öteki' mülahazası en canlı bir mazmundur ve bu hasta ruh hep onunla soluklanır; yerinde 'küfür yobazı' der mırıldanır; yerinde 'mürteci' hırıltılarıyla nefes alır verir ve sürekli kinle, nefretle yutkunur durur. Elinde gücü kuvveti varsa veya iğfal ettiklerini arzu ettiği istikamette harekete geçirebiliyorsa hemen 'öteki' dediklerini ezer geçer; imkanları elvermediği yerde de onlar hakkında akla-hayale gelmedik iftiralarda, tezvirlerde bulunur; varsa basın-yayın imkanı, bütün kapıkullarını seferber eder; masum, gayri masum tefrik etmeden herkese kara çalar, sonra da bunu yedi cihana duyurur. Oturur kalkar hasım saydıklarında hep kusurlar arar, en önemsiz şeyleri büyük birer eksiklik gibi gösterir, sürekli kusur dellallığı yapar; ama kat'iyen kendi inanç mülahazalarıyla hiç mi hiç yüzleşmek istemez.. ve hele asla kendi değerler sistemini bir kerecik olsun test etmeyi düşünmez; düşünmez zira o, akıl, mantık, hatta dini disiplinlerden daha ziyade şahsi hislerine ve ön kabullerine göre hareket etmektedir.. ve adeta kendini insanüstü görerek, bir gün kendisinin de yanılabileceğine kat'iyen ihtimal vermez. Dolayısıyla da nefsiyle hesaplaşmayı aklının köşesinden bile geçirmez; geçiremez zira o, körü körüne kendi duygularının, kendi tutkularının esiri tam bir düşüncezededir; dar düşünür, sınırlı görür; mütemadiyen yanılgıdan yanılgıya düşer ve asla objektif olamaz. Onun düşünce atlasında -varsa böyle bir ufku- başka görüşlerin, başka mülahazaların yeri yoktur ve aslında o böyle bir renkliliğe kat'iyen tahammül edemez; tahammül edemez renk ve desen farklılığına, şive ve üslup televvününe.

BİRİNCİ MEBHAS

yani sen onu hoca olarak kabul etmiyorsun öylemi.

velfecr.com

edep ya hu..

İkinci Vecih

Zira malumdur ki, adavet ve muhabbet, nur ve zulmet gibi zıttırlar. İkisi, mana-yı hakikisinde olarak beraber cem olamazlar13-14.

Aynen öyle de, sen, bir hane-i Rabbaniye ve bir sefine-i İlahiye olan bir mü?minin8 vücudunda, iman ve İslamiyet ve komşuluk gibi, dokuz değil, belki yirmi9 sıfat-ı masume varken, sana muzır olan ve hoşuna gitmeyen bir cani sıfatı10 yüzünden ona kin ve adavet bağlamakla o hane-i maneviye-i vücudun manen gark ve ihrakına, tahrip ve batmasına teşebbüs veya arzu11 etmen, onun gibi şeni ve gaddar bir zulümdür12.

Söz söylemek ancak?Ya hayır söyle ya sus? tavsiyesi gereğince bir hayır murat edilerek usulünce söylenmelidir. Yoksa hiçbir menfaati olmayacağını bile bile, deveye hendek atlatmaktan daha zor bir laf anlatma sürecine girmenin bir alemi yoktur. Şayet böyle bir üslup doğru olsaydı Efendimiz uygun zamanı kollayarak yaptığı kısa ve öz konuşmalardan ziyade uzun uzun ikna turlarına çıkmayı tercih ederdi.

Mümin denilince aklımıza daima olumlu düşünen, müspet hareket eden ve imanını nefsaniyetin önüne geçiren kimse gelmektedir. İnsanlara verdiğimiz örneklerde bile olumlu olanın arayışına girmemiz, sözlerimizdeki feyz ve bereket adına bir zarurettir. Zira daima olumsuzluklardan konuşmak ve her zaman olumsuz örnekleri tercih etmek sağlıksız bir ruh halinin yansımasıdır. Kaldı ki bunu yapanlar her ne kadar insanları uyarmak ve doğru yolu göstermek niyeti ile de yapsalar menfilikler üzerinden bir yerlere varmak mümkün değildir. Sürekli menfi olaylardan bahsetmek insanın başta kendi kalbini daha sonra da dinleyenlerin kalplerini karartır. Bunca karanlık içre iken doğru yol göstermek ise ancak bir iddiadan öteye geçemez.

onlarıda hocası olan bir cemaat olarak gördük çünkü...

Savaş çıkarmasınlar diye. kendi hocalarından da bir yazı ekleyelim bari... belki akılları başlarına gelir huseyncan..

neden biraz da ilmi konuları yazmıyorsun.

Eğer düşmanlık etmek istersen; kafirler, zındıklar çoktur; onlara adavet et. Evet nasıl ki muhabbet sıfatı, muhabbete layıktır; öyle de: Adavet hasleti, her şeyden evvel kendisi adevete layıktır

Evet, tevhid-i imani, elbette tevhid-i kulubu ister. Ve vahdet-i itikad dahi, vahdet-i içtimaiyeyi24 iktiza eder.

Evet, bir manada taassup, dini ve İslami değerleri korumada çok önemli bir saik, metafizik gerilim adına hayati bir unsur, toplumda milli heyecanı tetikleyen esaslı bir his ve aşk u şevki coşturan bir dinamodur. Ruh ve mana köklerinin korunması, millet ruhunun her zaman canlı kalması ve yığınların vurdumduymazlıkla, mefkuresizlikle harap olup türap olup gitmemesi adına -ki böyle bir durum taassupta tefrit demektir- asabiyet-i diniye ve milliye her toplum için çok hayatidir. Fazilet ahlakının vazgeçilmezliği, namus, şeref ve haysiyet gibi her milletçe değerli sayılan hususların sıyaneti, hatta bunların muhafazası uğrunda hırz-ı can edilmesi bir manada ancak böyle bir asabiyet-i ruhiye ile gerçekleşebilir.

Müslümanlar tarihin hiçbir faslında, müdafaa muharebesi sayılan mecburi savaşların dışında kimseyi ezmemiş; kimsenin diline ve dinine karışmamış; kimsenin iktisadi, idari, siyasi, kültürel hayatına müdahale etmemiş ve kimseye kendi değerlerini dayatmamışlardır. Onlara kendi değerlerini dayatmak bir yana, bidayetten günümüze kadar hakiki Müslümanlar, diğer diyanet mensuplarını hiçbir vatandaşlık hakkından mahrum etmemiş ve kendi ülkelerinde onlara hayatın hemen her alanında her şey olabilme imkanını vermiş; dinleri, diyanetleri ne olursa olsun devlet ve millete hıyanet etmedikleri sürece, kat'iyen onlara karşı taassuba girilmemiş ve bu azınlıklar toplumun her kesiminde hüsnükabul ve saygı görmüşlerdir. Dahası, çağdaş milletlerde hala kamil manada toplumun her kesimine mal edilememiş adalet, müsavat ve hoşgörü konusunda da kat'iyen kusur edilmemiş, 'asabiyet-i kavmiye'ye girilmemiş ve kimseye haksızlık yapılmamıştır. Tarihi vesikalar buna şahittir; bana göre, bugün aksini iddia edenler ya heva ve heveslerine göre konuşuyorlar veya bilerek-bilmeyerek düşmanlarımızın hissiyatlarını seslendiriyorlar.

Doğal süreçler içinde İslam Ümmeti arasında değişik mezhepler, fıkhi-itikadi ekoller ortaya çıkmış ve şer'i nasslar ışığında islam toplumlarına bir müslüman kimliği kazandırmaya çalışmıştır. Ancak adı ve ekseni her ne olursa olsun herhangi bir mezhebin ve eğilimin, ya da bunlara nisbet kişi ve kesimlerin kendisine mezhebi/içtihadi bir gerekçe göstererek, müslümanların ayrışmasına, kamplaşmasına, aralarında husumet ve adavetin oluşmasına sebep olması hiç bir zaman meşru gösterilemez ve kabul edilemez.

Bugünlerde Amerikan emperyalizmi şeytani oklarını İslami İran'ın üzerine doğrultmuş hazırlık yapıyor. Pentagon'un savaş planlayıcıları, İran'a karşı nüklüer silah kullanma seçeneğini bile masalarının üzerine koymuş durumda. İsrail ise siyonist azgınlığının ivmesini yükseltmiş sürekli Filistinli katletmekte. Ama bizler hala müslümanlar arasında ihtilaf sebebi olan konuların tartışmasında boğulup gidebiliyoruz? Amerika'nın bomba atmasına, İsrail'in kurşun sıkmasına ne gerek var; zaten bizler birbirimizi bombalamaktan ve birbirimizi vurmaktan geri durmuyoruz.

Çağımızda taassup denince insanlar onu daha çok dindarlar arasında tahayyül etti. Dahası, böyle bir kelime ile ilk ürperenler de inanan insanlar oldu.. oysa o, her kılığa giren öyle bir Allah belasıydı ki, dini kisve ve dini ifadelerle kendi diyanet mensuplarını tahrik edip ayaklandırdığı ve onulmaz tahriplere sebebiyet verdiği gibi, dinsizin elinde de, her zaman dini ve dindarı karalamada amansız bir silah gibi kullanıldı. Kinle, nefretle gerilmiş sineler hep onunla soluklandı.. ve büyük ölçüde ne medrese, ne mektep, ne zaviye, ne kışla, ne de daha büyük makamlar bu taassup bataklığına düşmekten kurtulamadılar. O her zaman kuvvetlinin elinde ezen, öldüren, hizaya getiren ve kendine benzeten bir silah olarak kullanıldı.. onunla insanlar bir darlığa mahkum edildi.. kendini ifade etmek isteyenlerin kelleleri alındı.. farklı düşünenler ya sürgün edildi ya da zindanlara atıldı.. nice aydınlık ruhlar tagallüplere, tahakkümlere, mezelletlere maruz kaldı.. ve en dırahşan çehreler topluma adeta bir asi, bir şaki gibi gösterildi. Kutsalı kullananların elinde de o, aynı ölçüde hep zararlı oldu; hür düşünceye karşı çıkıldı, ilim ve araştırma aşkı günah sayıldı. Modern çağın değişik ideolojilerine gelince, bunlar onu daha da vahşice kullandı; cahil yığınlardan daha bağnazca davrandı ve vurdu-kırdı, kan döktü, kan içti, kanlı düşüncelerle oturdu-kalktı ve insanlığa sürekli kan kusturdu. Böyle olması da bir manada normaldi; zira taassup aklı, mantığı kullanmamanın ayrı bir unvanı ve nerede duracağı, nasıl duracağı da belli olmayan kargaşa ve anarşinin en önemli saikiydi.

Eğer esbab-ı adavet galebe çalıp, adavet, hakikatiyle bir kalbde bulunsa, o vakit muhabbet mecazi olur, tasannu ve temellük suretine girer21.

papağan bile 10 günde farklı şeyler öğrenirdi.

şimdi böyle yazdıktan sonra biz sana nasıl itimat edelim.