nazım hikmetin koreye giden askerler için yazdığı güzel şiiri..

emek kahramanlığı diplomasıydı.

sapanın sapından koparılan ellerine.

Belki de Samvandaydın?

Akşamları sofrada, çıra ışığında

köyünü,

Gördün mü insanların çırılçıplak soyulup

çıkarsın evden

fabrikalarımızın tüten bacalarında,

Ve geniş alnıyla birlikte mıhlanan kaat

kimi öldürmeğe gidiyorsun Ahmet?

Şu ellerine bak,

vebalı farelerinden de ucuz.

Teslim ol ananın başı için,

Onlar bu yıl vermedi vergiyi.

şehirleri uçurdunuz.

kaç kere yol gösterip su verdiler

memleketini seviyorsan şu kadarcık,

bulut,

ve fabrikalar milletindi.

minnetimizi sözlerimizde.

İşçiydi, on bir çocuk babasıydı.

Onlar,

Dursun vuruldu,

nişan aldın mı sen de?

deniz

köyünü

Kimi öldürmeğe gidiyorsun Ahmet?

her sabah

Biliyorum.

Mektup

teslim ol Türk halkı adına,

Biz Türkler yiğitizdir.

hem de karşılığında hiçbir şey beklemeden.

sırmalı dağlarında ekinimizin

Bilmiyen var mı?

Köy halkıyla beraber.

hatıra diye.

dilediğimiz kadar

her akşam

Yaktınız ekinleri,

Biliyorum,

güneş,

Söz hürriyetindi.

Yaşayacak hatıranız, kardeşler,

Ne halt edeyim? deme Ahmet,

Pekin günlük güneşlik,

şimdi kan içinde bileklerine kadar,

Ahmet, kardeşim,

Bu hatıranın sende de bir kopyası var mı?

söylenecek bir çift sözün varsa Ahmet,

Sarı öküzün ve Ayşe kızın yüzünü

Korede yağmur mu yağıyor Ahmet?

en tembel günlerinde senin

yaralandı koca anan,

Ya defolup gideceksiniz,

sen de beraber miydin?

dayı oğluna göründü gurbet

seni, celebe satanlara

Diktiler yemiş fideleri gibi bu toprağa

en yorgun

Onlar bu yıl toprak istedi Ali bey çiftliğinden.

Yiğitliğin zerresi kaldıysa sende,

karşında bir müjde gibidir dünya.

fotoğrafını çektiler

Yoksa artık kanıksadın mı?

Dinecek.

San-Sen Ri'de gözlerini oydukları çocuğun

kardeşlerine teslim ol.

dağda rüzgar,

Bu toprakta gerçekleşen kendi hasretini mi?

Yoksa, Amerikan askeri Sin-Şana girdiğinde

Gebe kadınların ırzına geçip

ya denize dökecekler sizi.

çoluk çocuk naşıyla dolu bir çukurda,

bazlamayı bölen onlardı.

her gece memleket.

bahtiyarlığın imkanlarını,

peşince namlunun?

çocuk bahçeleri, hastaneler, okullar

ve içi gülen gözlerimizde.

kılamıyorsak aşikar

enseni kaşırlardı.

anasının ölüsüne kapanarak

haykırıyor mu altında yağmurun?

İşte böyle bir dünyaydı artık Kuzey Koreli için

şu sözlerle uğurlandılar:

Köy kıyısından geçen yolculara

senden ayrı yaşayıp düşünmekte devam ederdiler.

onlar aynı şefkatle okşardı,

hane halkıyla beraber.

Ve onların en ucuz ölüm aleti sendin, Ahmet,

Evini yaktığınız çocuk

Yedi deniz ardında kaldı Anadol

ve ağanın karşısında çaresizlikten, öfkeden,

Japon zulmünü yendiler.

sonra dövdün mü öldürene kadar?

Dövüşüldü candarmalarla.

Toprağı bölüşmüştüler.

öldü sarı öküz,

Kore'de yağmur mu yağıyor?

kömür,

Haneni,

benzinle yakıldığını?

kimi öldürmeğe gidiyorsun?

hapise düştü millet.

memleketini,

Yitirmedinse insanlığını

Yüzükoyun sürünüyor musun çamurda

ovada yağmur,

ellerin

bir kaatla beraber.

Yoksa onu görmüyor musun bile?

Büyük Kuzeydendiler.

Ağaçlara saçlarından asılan insanlara

Demiryolları

Sonra dönerken evlerine

Başka bir orduyu da gördü bu memleket.

Sen de Japon palasıyla kelle kestin mi?

altın,

Korede yağmur mu yağıyor?

Ela gözlerin dumanlı,

teslim ol.

Nazım hikmet...

Bahtiyardılar.

"- Bağışlayın bizi kardeşler

Vu-Mal-Şoyu alnından mıhladılar duvara,

ve en kederli.

kabarmış damarları alnının

gümüş,

Hani bahar sabahları vardır, Ahmet,