Üstelik Kur'an öğrenmek çok kolay. Ben arkadaşlarla "Üç günde Kur'an öğretirim!" diye iddiaya girerdim. Hala iddialıyım. Üç günde Kur'an öğretirim!

Rahmetli Mahir İz Hocamız derdi ki: "Maddi durumu yerinde olanlar, aldığı her eşyanın kırkta birini sadaka vermeli. Mesela bir milyara koltuk takımı alan kimsenin yirmi beş milyon sadaka vermesi lazım..." Yine derdi ki: "Çarşıdan, pazardan bir torba veya bir sepet yiyecek aldınız. Bunu elinizde taşımayın. Bir hamala verin. O da birkaç kuruş kazansın."

Geçen hafta yayınlanan makalemden sonra bazı okurlarımdan mesajlar geldi: "Kur'an okumayı bilmesek, sadece ilmihalle amel etsek yeterli mi?"

Bir gün bahçede geziniyordum. Elma ağacının bir dalı, öyle meyve vermiş ki; dal, meyvelerin ağırlığından eğilmiş. O sırada hafif bir rüzgar çıktı. Dal sallanırken, anladım ki kırılacak. Elbette ki, ağacın, meyvenin aklı şuuru yok. Rezzak-ı Kerim olan Allah "Meyveni ver!" diye emretmiş, o da meyve ile dolmuş. Bu manzara karşısında çok duygulandım. Çünkü bu dal, meyvelerine kurban olacaktı.

tamam nesil hanım :)

Hastanede yatarken çok ibretli manzaralarla karşılaştım.

Sosyalizmin yaygın olduğu 1940'lı yıllarda, Mehmet Efendi'nin bu misali beni bir hayli sarsmıştı. İslamiyet'in olduğu yerde sosyalizme gerek yoktur. Müslümanların birbirine yardımcı olması, dinin bir gereğidir. İnsanların birbirine yardım etmesi kadar yardım edenleri pişman etmemek de önemli bir esastır.

Şunu belirteyim; ben keyfimden Kur'an okumayı öğrenmezlik etmedim. Bulunduğum şartlar sebebiyle öğrenemedim. O devirde Kur'an okumak, öğrenmek yasaktı. Buna rağmen rahmetli annem, Kur'an öğrenmem için, beni mahallemizdeki bir hanıma gönderdi. Durum şöyleydi; koşa koşa gidiyorduk o hanımın evine. Sağa sola bakıyorduk. Polis, jandarma, zabıta var mı? Bunlar yoksa hemen kapıyı açıp içeriye dalıyorduk. O hoca hanımın ilk sorduğu "Kimse gördü mü?" olurdu. "Yok" derdik "kimse görmedi, biz koşarak geldik". Ondan sonra başlardı okutmaya. Çok da acayip, zor bir öğretme metodu vardı. Öğrenemedim Kur'an'ı...

ben en çok çöldeki olaydan etkilendim. maalesef günümüzde artık çoğu insan işi sahterkarlığa vurunca gerçekten olmayana ya da yardıma ihtiyacı olana bile inanmıyoruz... artık herkese önyargılı davranıyoruz. merak ediyorum bizlere bu önyargıyı aşılayan insanlar ahirette ne yapacaklar?neyse rabbim hidayet versin ıslah etsin onları inş

ingilizce kursuna gitmeyi düşünüyordum arapça kursu olarak değiştirsem mi acaba?

İnsan da aciz bir varlıktır. Çeşitli şeylerden destek almak zorundadır ki, dayanağı artsın. Cebinde para olanın durumu farklıdır, yeri yurdu olanın durumu farklıdır. Herkesin mutlaka bir dayanağı vardır, bir dayanağa ihtiyacı vardır.

Beyin kanaması geçirdiğimde hastanede çok uzun süre yattım. Şu anda hasta olduğum için, Kur'an-ı Kerim'in ağırlığını elimde taşıyamıyorum. Dolayısıyla cüz aldım, ondan okuyabiliyorum ancak. Baştan başlayacağım tecvitli olarak çalışmaya. Namazı camilerde kılacağım. Derslere ve konferanslara gideceğim. Bunları istiyorum.

ve kuran mümbittir yani açıktır..

Çölde başına elbisesini çekip oturmuş. Bedevi, çölde at sürerken oturan yalnız adamı görmüş ve yardım etmek niyetiyle atının terkisine almış. İkisi beraber giderken, arkadaki hain, atın sahibini aşağıya itmiş. Yere düşen adam, arkasından şu ibretli cümleyle seslenmiş: "Git, amma sakın bunu insanlara anlatma. Zira çölde kalanlara kimse yardım etmez artık!" Böyle kötülükler belki birkaç defa olur ama bu olayları duyan binlerce kişi yardım etmekten kaçınır.

"Ensar" gibi olabilmek...

orası öle tabi tertemiz üstad. hani teknikli anlatım yerine tartaklı anlatım a bi anlam veremiyorduk hepsi bu... yoksa her harfinin 10 sevabı var olduğunu biliyoruz.

kuran okumak öğrenmek güzel tabiki lakin günümüzde sadce çoğunlukla arapçası öğreniliyor.. öğren ezberle de, ne yazıyo? anlamı ne?aç bide onu oku demi.. kuranı kutsal yapan arapça harfler değildir.. kuranın kutsallığı anlamından gelir. okuyosun ayet ayet ne dediğini bilmiyosun kendi dinini öğrenmek için başkalarının ağzına bakyosun ve takip ettiğin insan her zman için düzgün olmuyor.. sonuç olarak kuranı sade arapça okumak daha doğrusu anlamını bilmeden okumak kitabı putlaştırmaktır

hekimoğlu..

''Sizin en hayırlınız Kur'anı öğrenen ve öğreteninizdir'' hadisine binaen kpşa koşa öğrenilmeli Rabbimizin kelamı ki daha sonra da arapça öğrenmek gerekli bence hemde çok zevkli nede olsa Kur'an dili

İslamiyet'te malın muhafazası farz olduğu gibi malın bir kısmıyla hayır yapmak da farzdır. Bu da bir bakıma malı korumaktır.

Arap'ın biri kum rengi atına biner, çölde koştururmuş. At, renginden dolayı çölde fark edilmediği için sahibi uçuyor zannedilirmiş. İnsanlar onu seyretmeye çıkarmış. Oradaki zenginlerden biri, ata sahip olmayı kafasına koymuş ve bir tuzak kurmuş.

topsuz alandamı girdik.:))şaka bir yana ama gerçektende eskiden dayakla öğretirlerdi. bu caruttur nedir işte ondan ellerde kırarlardı. vahşiler.:)) günümüzde elhamdulillah bin bir türlü tekniği çıkmış artık zalim fakihlere de gerek yok.:))

İslamiyet, fakiri bulunmayan bir milleti hedefler

O kadının birdenbire çöktüğünü, solduğunu gördüm. Kati kanaatim var ki; onun bir yakını gelseydi, "Sen benim akrabamsın, benim evimde yaşayacaksın." deseydi o kadın iyileşirdi.

Şimdi ben ölsem, ahirete gideceğim; melek soruyor; "İngilizce biliyorsun, Arapça bilmiyorsun!" Ne kadar utanırım. Cehennem azabı gibi bana azap verir. İngilizce bildiğim kadar Arapça bilseydim ne güzeldi. Şiir ezberlediğim kadar Kur'an ezberleseydim ne güzeldi... Ama öğrenmemişiz, öğrenememişiz, bu imkanı bulamamışız.

hekimoğlu

Allah razı olsun. yine yazıların süper...

Sadece elmanın dalı mı böyle? Allah bir kanun koyar, o kanunu insanda, hayvanda, ağaçta, çiçekte uygular. Bu sebeple, canlılar arasında benzerlikler çoktur. Her meyve yüklü dal, beni duygulandırır. Onu hayran hayran seyrederim.

valla bir elim klavyede öbür elim aylık çalışmalarda.:) boşver üstad evlenme bekarlık sultanlıktır!

Sahabelerden Mekke'den Medine'ye gelenlere muhacir, muhacirlerle bütün varlıklarını paylaşan Medineli Müslümanlara da ensar denmiştir. Ensar öyle fedakarane gayret etmiştir ki; kısa zaman içinde muhacirlerden fakir bir tek kişi kalmamıştır. Sahip oldukları bütün varlıklarını bölüşmüşlerdir. Böylece, sahabenin çektiği sıkıntılar azalmış, İslam güçlenmiştir.

Çok etkilendiğim bir Arap hikayesi şöyledir:

Doktor geldi, hepimizi muayene ediyor. Yaşlı bir kadın, "Rica ederim doktor bey, beni tedavi etmeyin." diye yalvarmaya başladı. Hepimiz dikkat kesildik. Kadın devam etti: "Mümkünse beni öldürünüz." Doktor bunun sebebini sordu. Dedi ki: "Doktor bey, ben iyileştiğimde nereye gideceğim? Benim kimsem yok, beni huzur evine bırakacaklar. Onun için ben ölmek istiyorum. Mezardan daha huzurlu bir ev bilmiyorum."

Bahçıvan, elma yüklü dalın altına bir payanda koydu. Hey ya Rabbi, şu hale bak! Kuru bir dal, meyve yüklü dala destek oldu. İkisi de kıymetlendi. İkisi de ayakta durma şansına sahip oldu. İnanıyorum ki; o payanda, meyve yüklü dalla övündü ve sevindi. Her ikisinin birden dayanağı arttı.

bu devirde akıl sahibi herkes kuran öğrenebilir... hele internetin olduğu bu dönemde bir çok mele ve arapça sözlüğe ve de onlarca farklı tefsire çalışma masamız üzerinden ulaşabilmekteyiz...

Alvarlı Hacı Mehmet Efendi'yi Erzurum'da evinde ziyaret ettim. Rahlenin üzerinde bir yastık vardı, başını o yastığa koyarak dinlenirdi. Ziyarete giderken içimden şöyle düşündüm. Bu, meşayıhtan mübarek bir insan. İnşallah bana bir şeyler anlatır da dinlerim. Huzuruna varınca buyurdu ki: "Samanlıkta saman dolu. İki öküz kapıdan içeriye başını uzatmış, saman yiyorlar. Üçüncü öküz de dışarıda bekliyor. O saman yiyen öküzler, biz epeyce karnımızı doyurduk, biraz geri çekilelim de şu dışarıdaki öküz de azıcık yesin, demezler. Çünkü onlar hayvandır."

1956'da Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri, "Kardeşlerimiz, eskimez yazıyı öğrensinler." dedi. Nasıl öğreneceğiz? Kendi kendimize. Bir Kur'an alfabesi kitabı vardı. Türkçe ve Arapça. Ondan başladık öğrenmeye. Epeyce öğrendim. Bir gün cami imamına gittim. Dedim, "Hocam ben kendi kendime Kur'an öğreniyorum." Dedi ki; "Ne öğrendin?" "Tebareke'yi öğrendim, ezberledim." dedim. "Peki oku bakalım." dedi. Okumaya başladım, hoca bağırmaya başladı, "Hayır hayır, olmaz olmaz, eyvah eyvah!" diyor. Yahu ne oldu? "Yok" dedi, "her harfin hakkını vermek lazım, sen harflerin hakkını vermiyorsun." Telaffuz bozukluğu varmış.

hayırlarım küçükken fakihlerin yanına kuranı öğrenmeye giderdik. ödev verir yerine getirmeyenlerin ellerini kırma derecesine getirirdi. 3 gün gittim ötesini getiremedim... zalim fakihler.:))

Tabii, şimdi her şey serbest. Arapça öğrenmek, ibadet yapmak serbest... Şimdiki gençlerin İslam alimi olmamasına şaşıyorum. Ne acayip insanlar. Her şeyin imkanı var.

çok şükür kuran okumak nasip oldu, inş layık oluyorumdur...

Öğrenmek için eskimez yazı ile bazı yazılar yazıyordum okulda. Yanımdaki arkadaş "Ne oluyor ya!" derdi. Bu defa İngilizce yazmaya başlardım. Bir şey söylemedi. Kur'an yazısı ile yazarken kızıyor, İngilizce yazarken bir şey söylemiyor. O dönemler öyleydi.

gündüz vakti nereye. gece beşikmi salladın yaw.:))

Nasıl ki İstanbul'un suyu Terkos gölünden geliyor, ilmihal de Kur'an'ın zemzeminden gelen bilgilerdir. Dünya ve ahiretini cennet etmek isteyenler bir ilmihal alıp okuyup uygulamalı, amma "ilmihale uyarım, Kur'an öğrenmesem de olur" denmez. Allah sorar, "maaş için neler neler öğrendin; Allah için neden Kur'an öğrenmedin?"

herkesin okuyup anlaması artık çok kolay gerçekten...

sadece bu devirle sınırlı olmamalı bu dediğiniz durum

kuran bize okuyup anlamamız için öğrenmemiz farz kılınmıştır...

çok önemli ve güzel bir başlık...

evet bu devirle sınırlı meçhul hocam:)

kuran öğrenmemenin bahanesi olamaz.