Zifir karanlık bilirim ben, sonsuz uçurumlar... Dipsiz kuyular, çırpındıkça iyice battığın çamurlar. kahır yüklü hayatlar... Drein yaralar bilirim ve, kabuk bağlamayan...

Dört bir yandan gelen çekirge cırıltıları, ağustos böceklerinin cızırtısına karışıyordu. Ev korkusu, bilinmez uzakların korkusu, yaklaşan akşam karanlığının korkusu, başka uçucu korkularla birbirinin içine giriyordu.

Nice tükenişler bilirim ve...

Sızım sızım sızlamak, çaresiz kalmak bilirim. Boğazında bir yumru;yutkunamamak. Nice içe ağlamaklar bilirim, yüreğe akıtmak yaşları. Ne isyanlar, ne ağrılı bekleyişler... Ne gidişler, neçokterkedişler, bekliyişler dönmeyişler bilirim ben. Kırıldığı yerden filiz vermez dal; bu yüzdendirki nice yürek bilrim nece onmayanlar. İyileşmez ruhlar...

Ve bilirim ki; bilenler iflah etmez yüreği..