birikir birikir bir yerden patlar duygular

Fakülteden bir hocamız bir önceki gün annesini kaybettiği halde ertesi gün derse geldi ve sanki hiç birşey olmamış gibi ders anlattı her zamanki gibiydi çok metanetli görünüyordu, her zamanki gibi o tizz sesiyle gayet moralli anlattı dersi. sesinde en ufak bir hüzün yoktu. Kendi kendime dedim ki bir insan hiç mi üzülmez acisini yaşamaz acımasız mı bu kadın?, sonra duygularını kontrol edebilme olarak düşündüm bu olayı bense ne kadar farklıyım o hocamızdan ben şu anda bile annemi kaybetme durumunu düşünüp hayata küsüyorum o anın kaçınılmaz olduğunu düşündükçe psikolojim bozuluyo hatta bazen ağlıyorum bırak ertesi gün işe gelmeyi dünyadan elimi eteğimi çekerim. Şimdi bu kadında olup ta bende olmayan ne?, ben böyle metanetli bir insan olmak istiyorum duygusal olmak istemiyorum... bu şekilde çok üzülüyorum, çok yıpranıyorum

benim annem de senin hoca gibi hiç belli etmez hüznünü