- Çerkes değil diyorsun, Gürcü mü?

Bir zabit arkadaşımla oturuyorduk. Yanımızdaki masada iri, palabıyıklı, kocaman kalpaklı bir babayiğit, çetin bir Çerkes şivesiyle karsısında sıralanmış irili ufaklı kalpaklılara birşeyler anlatıyordu. Daha Kafkasya'dan yeni gelmiş sanılacaktı.

- Çeçen mi?

Kafkasya'dan yeni gelmiş sandığım sahte Çerkes Türke tekrar baktım.

- Evet, fakat cuma günleri böyle Çerkes gibi giyinir.

Tekrar koca kalpaklı babayiğide baktım. Hiç Türkçe bilmez bir Çerkes fesahatiyle başını ağır ağır sallayarak elindeki gümüş savatlı kamçıyı çizmelerinin uzun konçlarına vurarak, takır tukur konuşuyordu. Sandalyeye ata biner gibi binmişti.

- Ne gülüyorsun?, dedim.

- İstanbullu... Anası Germiyanzadelerden. Babası... Mirliva olduğu halde daha dilini düzeltememiş bir Kastamonulu idi...

- Hangi hemşeriye?

anlasılabılrı degıl :)

- Acaba akrabaları içinde Çerkes filan yok mu?

- Lezgi mi?

- Ayol o Çerkes değildir! dedi.

- Kendini Çerkes zannettirmek için.

- Çerkes taklidi yapar!

bıraz cerkesce olmus

- Vallahi değil...

- Şaka etme, dedim, bu halis muhlis Çerkes...

Biz konuşurken Çerkes Mahmut bey gülerek, yanındakilere Çerkesce sakalar ederek kalktı. Büfenin önünde durdu. Para veriyordu. Çantasını pantolonunun cebinden çıkarırken gördüm. Belindeki yirmi sene evvel Karamürsel'den hediye gelen kayışın savatlı gümüş sarkıntıları pırıl pırıl parlıyordu. Türklerin hariçten kendi içlerine gönüllü bir tek "Millettas" celbedecek böyle ehemmiyetsiz kayışçıkları bile olmadığını düşündüm.

- Baksana su hemşeriye... İşte mutlaka yeni gelmiş olacak.

- Hayır.

- Yok be yahu! diye elini tas masaya vurdu, halis muhlis Türk diyorum! Hala bir kelime Çerkesce bilmez. Sınıf arkadaşımın Karamürsel'den getirdiği Çerkes kayısında sanki bir tılsım vardı. O andan itibaren Çerkeslik sevdasına düştü.

- Ya niçin?

- Türkoglu Türk!

- Zabit mi?

Arkadaşım,

- Arkadaşım yemin etti:

- Demek yollar açıldı, dedim.

- Nasıl bilmem, benim sınıf arkadaşım.

Arkadaşım yarim saat kadar Çerkes Mahmut beyin gülünç menkıbelerini anlattı. Hali tavrı son derece babayiğitvari olan bu kahraman, meğer ömründe hiçbir muharebeye girmemiş. Son derece korkakmış. Daima tanıdıklarının iltimasıyla seferberlik zamanını geri hizmetlerde geçirmiş.

- Ya ne?

güzel hikaye

Sağımızdaki, yanağından kan damlayan iri Çerkesi gösterdim. Arkadaşım bir kahkaha attı. Azıcık daha katılacaktı.

- Hangi yollar? diye yüzüme baktı.

- Nereli?

- Bak sana anlatayım niçin, dedi. Bu sahte Çerkesin adi Mahmut Beydir. İdadi ikinci sınıfa kadar hiçbir milliyet iddiası yoktu. O sene ramazan tatilinde bir arkadaşı kendisine Karamürsel'den gayet zarif bir Çerkes kayışı getirdi. Bu kayışı hepimiz gördük. Hakikaten nefisti. Gümüş savatlı tokaları ağır, kayışı siyaha yakın koyu lacivertti. Gümüşten üç büyük sarkıntısı vardı. Mahmut bey bu kayışı beline takti. O günden itibaren Türklerle konuşmamağa, hep Çerkeslerle düşüp kalkmağa başladı. Ertesi sene hiç tanıdığı olmadığı halde tezkere getirerek Karamürsel'e sılaya gitti. Harbiyeye geçtiğimiz zaman Mahmut Bey, Türk şivesini kaybetti. Büyük fedakarlıklar yaparak piyadeden süvariliğe becayiş etti. Zabit çıktığımız zaman Türkçe?yi unutmuştu. Ama, Çerkesceyi de öğrenemedi. Öğrendiği mükemmel bir Çerkes şivesiydi. Adini alay için "Çerkes Mahmut" takmıştık. O buna kızmaz, hatta iftihar ederdi. Zabitken meşhur bir Çerkes paşaya intisap etti. Onunla İstanbul'a sürüldü. Kafkasya'ya kaçtı. Milleti ile hiç münasebeti olmayan yerleri öz vataniymiş gibi gezdi, dolaştı. Bir Çerkes kızıyla evlendi. Hürriyetten sonra İstanbul'a geldi. Artık isi gücü Çerkeşlik için çalışmak oldu. Her yerde su işittiğin garip şive ile "Adige" propagandası yapmağa başladı. Kastamonulu pasa babasından kalan serveti Çerkes Tarihi'ni yazacak muharrire adadı.

O halde bu Türk, niçin herkese kendini Çerkes zannettirmek istiyor? diye sordum. Arkadaşım tekrar bir kahkaha attı.

- Ey, lisanına ne diyeceksin?

- Nereden bildin?

Merak ettim:

Bi ara trabzonlu çerkez olduğunu düşünen bir kız arkadaşım olmuştu. Çerkez dansları için kursa gidiyordu. Parmaklarının üstünde yürümeye çalışmasına uyuz oluyordum ama söylemiyordum :))

- Ne biliyorsun?

kimse sevmedi galiba

- Güldürmek için mi?

hikayenin yazarı ömer seyfettindir

- Hangi yollar olacak, Karadeniz yolu.