Kahire Üniversitesi'nin solcu İslam felsefesi profesörü Hasan Hanefi, 12-13 Şubat 2002'de İstanbul'da toplanan İKÖ-AB Ortak Forumu sırasında kendisine, "Oryantalizme karşı, bir tür oksidentalizm mi öneriyorsunuz?" diye soran Umran Dergisi yayın yönetmeni Yusuf Kaplan'a şöyle diyordu: "Tabii ki. Böyle bir şeye şiddetle ihtiyacımız var. Batı, oryantalizmle kendisini Doğu'yu bilen/araştıran/tanımlayan bir Özne; Doğu'nun kendisini ise bilinen, hakkında araştırma yapılan ve tanımlanan bir Nesne olarak konumlandırmıştı İşte şimdi bizim bu rolleri değiştirmemiz, yıkmamız, tersine çevirmemiz gerekiyor."

Dört büyük günah

Büyük şehirler: Yazarlara göre, oksidentalistler Batı'nın dört temel kötü özelliğinden nefret ediyorlar: Bu kötülüklerden birincisi erdemli taşra hayatını zehirleyen, köksüzlüğün, kibrin, çürümüşlüğün, manasız kozmopolitliğin merkezleriolan, Müslümanların ve Hıristiyanların aynı dine, yani paraya taptığı büyük şehirler.

Özellikle Batılı kadınların yaşam biçimleri oksidentalistlerde büyük rahatsızlık, hatta tiksinti yaratıyor. Örneğin 1948'de Mısır hükümeti tarafından İngilizcesini geliştirmesi için New York'a gönderilen Müslüman Kardeşler örgütünün kurucusu ve Cihad ideolojisinin teorisyeni Seyid Kutb'u en çok rahatsız eden şeyler 'şehrin ayartıcı atmosferi', 'günlük yaşamın tenselliği' ve 'Amerikalı kadınların hayasızlığı' olmuştu. 10. İslam Ülkeleri Konferansı'nda 57 ülkeden gelen binlerce kişiye seslenen Malezya Başbakanı Mahathir Muhammed için, "Yahudi lobisi tarafından yönetilen Batı uygarlığı kulamparalığa varan bir seks özgürlüğü, erkeklerle erkeklerin, kadınlarla kadınların evlenmesinin, hatta ensestin bile resmen onaylandığı bir çürümüşlük" demekti. (Bu anlamda, AKP Milletvekili Mehmet Çiçek'in geçen hafta İskandinav ülkelerini ahlaki ve dini değerler açısından 'dünyanın en tabana vurmuş ülkeleri' ilan etmesi, ya da Vatan Gazetesi yazarı Necati Doğru'nun 11 Şubat 2006 tarihli yazısında, Batı'yı toptan 'züppe, saldırgan, zalim, acımasız' ilan etmesi çok insaflı kalıyor.) Sonuçta bu dört büyük günahla kirlenmiş Batı dünyası, İranlı entelektüel Celal Ahmed'in 1960'larda icat ettiği ünlü 'Westoxification' terimiyle beyinlere kazıdığı gibi, tüm diğer uygarlıkları kirletiyor. Bu kadar tehlikeli bir uygarlığa karşı 'nefret' duymak da haklı hale geliyor.

incil de var ama. kuran da ve tevratta ateistlere deistlere agnostiklere en ufak nükte yok..

Akıl ve bilim: Oksidentalist söyleme göre, Batı'nın üçüncü büyük kusuru insan ruhunun bütünselliğini tehlikeye sokan 'akıl ve bilim safsatasına' inanması. Hakikaten bu fikrin babası da bir Batılı. Milletlerin toprağa kök salmış organik oluşumlar olduğunu, dil ve kültürün de milletlerin ruhu olduğunu söyleyen romantik Alman düşünürü G. von Herder'e göre 'soğuk Avrupa dünyası' evrensel akıla dayalı olduğunu ileri süren Aydınlanma felsefesi ile donup kalmıştır. Balkan milliyetçiliğini de derinden etkileyen Herder'in görüşlerinin, Alman felsefeci F. F. Nietzsche aracılığıyla Rusya'ya, yine Alman düşünürleriü F. W. Schelling ve F. Fanon aracılığıyla İran'a taşındığını biliyoruz.

bilginize.

Oksidentalistlerin öncüllerinden Panislavist yazar F. Dostoyevsky'nin kahramanları için St. Petersburg 'dünyanın en absürd şehri' idi. Hitler için Berlin yıkılıp yeniden inşa edilmesi gereken 'aşağılık' bir yerdi. Amerika doğumlu, Fransa ve İngiltere eğitimli ünlü şair T. S. Eliot için Antwerp, Brüksel ve Londra çürümüş mekanlardı. Bunların Doğu'daki müritleri ise işi lafta bırakmadılar. Mao Zedong Kültür Devrimi sırasında milyonlarca şehir halkını kırsal alanlara gönderirken, Kızıl Kmer lideri Pol Pot, başta başkent Pnom Phen olmak üzere büyük şehirlerde yaşayan 2 milyon kişiyi, bir süre sonra ölecekleri ölüm tarlalarına sürerken 'Batı kültürü ile çürümüş şehir' temalarına başvurdu. Postmodern şehir düşmanları ise, ikiz kuleleri 'fahişelerin anası Semiramis'in diktiği' Babil Kulesi'ne benzeten Muhammed Atta ile Kabil, Riyad ve Kahire'yi kokuşmuş oluşumlar olarak gören Usame bin Ladin.

sadece dinler gibi inancı olan putperest üzerinden yükleme nükteler var. jkesinlikle deistlere agnostiklere söylenen nükte yok..

Dahası, 'Doğu'ya her ne kötülük gelmişse Batı'dan gelmiştir' şeklinde özetlenebilecek, oksidentalist bir çıkarım yapıyorlar, ancak yazarların tezleri ilgiyi hak ediyor.

Burjuvazi: Oksidentalistlerin Batı'ya yönelik ikinci eleştirisi kahramanlığın yerini korkak burjuva düşüncesinin alması. Bu fikri ilk dile getiren I910'lu yılların ünlü Alman sosyal bilimcisi ve 'Kahramanlar ve Tüccarlar' kitabının yazarı W. Sombart'a göre, "Özgürlük, eşitlik ve kardeşlik, tüccar idealleridir ve bunlar insanları yumuşak konfor düşkünü burjuvalara dönüştürür. Konfor düşkünü birini ise bir dava uğruna kahramanlığa razı etmek mümkün değildir." Amerikan deneyimini genel olarak olumlu gören Fransız düşünürü Alexis de Tocqueville'in Amerikalıda gördüğü en büyük eksiklik de bu duygudur. Bu anlamda, Rus intihar bombacıları, Hitler'in fanatisch'leri, Stalin'in kolhoz'cuları ve ise Japonların kamikaze pilotları tam bu korkak tüccar ruhuna cevaptı. "Biz kazanacağız çünkü Amerikalılar Pepsi-Cola'yı biz ise ölümü seviyoruz" diyen Afganistanlı Cihad savaşçısı ya da "Kadınlarımız parfümlerini toprağın kokusu ile, mücevherlerini silahlarıyla değiştirdiler" diye övünen El Fetih sorumlusu ise Batılı öncüllerinin yolundan gidiyor.

Bilgilendirdiğiniz için sağolun fatma hanım.

Tersyüz etme yöntemi

Putperestlik: Ama oksidentalistlere göre Batı'nın en büyük günahı saf inancın düşmanı olarak zevk ve sefa düşkünü putperestlik. Onlara göre, Batı sekülerleşme adı altında, kutsal olan her şeyin yok edildiği, gücünü barbarlıktan alan 'Yeni Cahiliye' dönemini yaşamakta. Buruma ve Margalit'e göre bu suçlama ile Puritenlerin Batı'ya yönelttiği eleştiri arasında akrabalık bulmak mümkün.

İlk bakışta hakkaniyetli bir tersyüz etme eylemi gibi görünüyor, ama durum Hanefi'nin ifade ettiği kadar basit mi? Oksidentalizm, genel anlamıyla, Batı tarafından Doğu zorbalığı, şaşaası, acımasızlığı, şehveti, felsefesi, bilgeliği, coğrafyası gibi başlıklara indirgenmiş olan Doğu'nun, Batı'yı sığlığa, çürümüşlüğe, sömürgeciliğe, makineleşmeye, ahlaksızlığa ve inançsızlığa indirgemesinin adıdır. Evet, yüzlerce yıl süren korkunç sömürgecilik dönemi, CIA'nin kirli planları, ABD ordusunun Irak'taki gibi vahşi müdahaleleri, Wall Street politikaları, dejenere Hollywood filmleri ve daha nicesi Batı düşmanlığını haklı çıkarmaya yeterlidir. Ama bugün radikal İslamcıların ABD'yi Büyük Şeytan olarak nitelemesiyle zirveye çıkmış olan düşmanlık hali, bildiğimiz türden politik Batı eleştirisini çoktan aşmış durumda. Doğu ile Batı arasındaki savaş aynen Mecusilikteki, iyiyi temsil eden Yezdan ile kötüyü temsil eden Ehriman arasındaki ölümcül savaşa döndü. Son karikatür krizi ise ateşin harlandığı bir döneme işaret ediyor.

kuranda ateistlere deistlere agbostiklere hiç vbir ifade yok..

Ayşe Hür Radikal

2004 yılında yayımladıkları 'Oksidentalizm' adlı kitapla önemli bir tartışma başlatan İan Ama Buruma ve Avashai Margalit'in bu yorumlara yaptığı özgün katkı ise, oksidentalizmin İslam'ın ürettiği bir kavram olmadığı, hele bir 'Ortadoğu hastalığı' hiç olmadığı yolunda. Yazarlara göre ilk kez 1942 Temmuzu'nda Japonya'nın Kyoto şehrindeki konferansta Japon milliyetçilerince formüle edilen oksidentalizm, 18. yy Alman romantizmi, 19. yy Panislavizmi, 1930'ların Hitler faşizmi, İtalyan nasyonal sosyalizmi ve Stalinci komünizminin doğurduğu bir kötü fikirler dizgesi. Yani oksidentalizm aslında Batı'nın yarattığı bir çeşit Frankeştayn canavarı. Radikal İslamcılık ve küreselleşme sadece katalizör rolü oynuyor. Gerçi, Buruma ve Margalit, İslam'ın Tevhid fikrine gayet aykırı olan bu ve Manici (3. yy'da İran'da doğmuş dinsel akım) kavrayışın, yani evreni, 'ışığın çocuğu iyilikle, karanlığın çocuğu kötülüğün sonsuz savaşı' olarak görme halinin İslam'a nasıl sızdığını tam anlatamıyorlar. Ayrıca yazarların yaklaşımlarındaki, 'Doğu-Batı düşmanlığı için bile Batı'nın ideolojik cephaneliğine muhtaçtır' diye özetlenebilecek bir çeşit oryantalizme düşüyorlar.

kuran da dikkat etmişsinizdir kuranmüslümanı bey..