yazmaya çalıştığım bir hikayenin sonunu getiremedim. bu konuda yapılacak katkılara açığım.

sanırım hikayenin devamı getirmek gene bana kaldı :)

Yaşlı kadın var gücüyle yine o meşhur sandığını kaldırarak evin önüne çıkarıp kendisi gibi zor ayakta duran masanın üzerine koydu. Sandalyesine oturup bir of çektikten sonra özenle sandığın kapağını açtı. içinden çıkardığı sayfaları okurken yüzü şekilden şekle giriyordu. Bu şiir yazma alışkanlığı 20 küsür sene önce O öldükten sonra başlamıştı. Özellikle, bu sonbahar aylarının duygusal havasından olsa gerek, daha çok şiir yazar ve okur oldu. Tek tasası şiirlerini bir kitap haline getirmekti. Ama bunu yapacak yeteri kadar parasında yoktu. Zaten kocasından kalan emekli maaşıyla kıt kanaat geçiniyordu. Gerçi kitabının basılması haricinde çok paraya da ihtiyacı yoktu. Vakit epey ilerlemiş, hatta akşam olmak üzereydi ki az önce hafif esen lodos şiddetini artırmaya başlamıştı. Kadın hızlıca sandığını kapatmak isterken savrulup yere düştü. Güçlükle ayağa kalkıp masanın yanındaki direğe zor tutunabildi. Artık lodos fırtınaya dönüşmüş ortalığı toz duman etmiş, şimdi gökyüzünde ve her yerde sayfalar uçuşuyordu. Bu manzarayı gören yaşlı kadın sayfaların uçuşuna engel olmak isterken yere düşüp başını taşa vurdu. Binlerce sayfa bütün kasabaya dağılmış hatta km. lerce uzaklara sürüklenmişti