gider mi ölüm benden öteme..

ölümün dünyevi boşluğundan söz etmek daha kolay..

kartanesi Mevlana gibi diyebilenlerden olsak keşke..

yanıbaşına gelip senden birini alıp gittiğinde anlıyorsun ölüm denen şeyin büyüklüğünü..

bazan mezarlıkta görürüm unutulmuş kimsesiz kabirleri..

insan dediğin karamizahsız edemez.. hem güler hem ağlar...

benim seni beklediğim kadar... N. F. K. :((((

deepblue evet unutulmaz..

yoksa böyle bıraktığı ile hep yanıbaşımda mı oturur kalır..

zor evet.. ama alışılası..

ne taze ölüyü mezar

tabut kahvesi..

ölüm ölüm dediğin nedirki gülüm ben senin için... i'm not kırro

öylece beklerken aklına geliverir ölüm..

rabbim hepimize hayırlı ömürler hayırlı ölümler nasip etsin

ben yazıp gönderdim de işlem hata verdi way..

kaçınılmaz olan ölüm deepblue elbette unutmak değil...

meşguliyetlerimizi yeni baştan elden geçirmeliyiz o vakit..

beklersin uzun zaman gidenin dönmesini.. çoğu vakit unutursun gidenin gittiğini..

Ne hasta bekler sabahı

ölüm en büyük uyanıştır aslında

ve yeşil...

ne elimizde doğmak ne de ölmek aslında gelmeye karar veren bizler değildik bu dünyaya şimdi gitme sıramız geldiğinde durda diyebilen olamayacağız elbet.. her geçen zaman bir ağacın yaprakları gibi dökülürken tanıdığımız yüzler birer birer.. her giden ardından bir yas tutulur belki üç gün ama yokluğu unutulamaz hiçbir zaman :(((

yas denilen üç günü aşmıyor ama bırakılan boşluk bir ömür omuzda yük olarak kalıyor..

sonra damdan düşürür gibi itekler seni elinden alıp giderken onca yaşanmışlığı..

bilerek beklemiştim..

gidenler gider ve gelecek olanları bekler.. bir Fatiha hasret belki nice ömürler geçer.. gidenler gelir belki zaman zaman arkada bıraktıklarına varmı acaba ardımdan bir Fatiha okuyan var mı diye bakmaya :((

ahiretine bakmak biz insanın fıtratına çok ağır gelir..

biz de giderken ''şeb-i aruz'' diyebilir miyiz sanmıyorum..

ne şeytan, bir günahı

sessizlik karası...

nerede olacağı pek kestirilemez belki ama giderken ne halde olunacağı az çok belli eder kendini.. ne ile çok meşgul ise insan giderken de o hal ile gider..

giderken bizleri de unutmayanlar olur inşallah...

zira ben yapmalıyım..

toprak kahvesi..

düşünmemek daha yeğ..

Yazacak pek bişey bulamıyorum konu ölüm olunca. Hayatın tek gerçeği bence

zor olana değinmek cesaret istiyor..

susarak beklemiştim...

ben hiç düşünmedim..

uzun uzun beklemiştim..

ölürken nerede nasıl olacağını düşünür mü insan..

ben çok beklemiştim..

başlarda yabancısındır hep uzağındadır.. hiç gibidir.. yok gibidir.. duyarsızsındır..

yazacak çok şey var ama sanırım ilk kurulacak cümle hayırlı bir hayatı yaşayabilmeyi dilemek..

kocaman yokluğu ile kalakaldım sonrasında.. ama alışıyor insan denen varlık her yokluğa alıştığı gibi ölümün yokluğuna da..

el açıp bir Fatiha okuyanı kalmayanları..

vicdan azabı gibi...

on yaşında küçük bir kız çocuğu bakarken tabutun ardından.. bilir miydi onca zaman yanıbaşında taşıyacağını koskoca bir yokluğu...

Hz. Fatıma annemizin düğünü sırasında Peygamber Efendimiz kızına annesi Hz. Hatice annemizden kalan bir kolye hediye ederek onu evlendirirken kızım şimdi annen burada olsaydı seni evlendirirken seni görebilseydi acaba seni ne kadar güzel bir gelin yapardı derken hala ilk eşi Hz. Hatice validemizi unutamadığını ortaya koyuyordu bir peygamber olmasına rağmen :((

zor düşünceler..

öyle hicazım.. ne inkarı var.. ne kaçışı.. ne ertelenişi.. ne de ne de ne de...

ya da kim ile vedalaşacak giderken maddi alemden..