akşamları erken uyusam, sabahın köründe en büyük vazife olarak şirinleri izlemek için uyansam...

yanmazdık ama pişmezdik... çürük bir meyve yada kırık bir testi olurduk

misket, ilik, sporcu oynamak.

bez bebeğime elbise dikmek.. renkli taşlarla mutlu olmak. kelebek kovalamak

Yeniden çocuk olmak ne güzel olurdu Allahım...

bilyeleri kaybetmekte mutluktur şimdi.. oyunun kuralındasındır

zillere basıp basıp kaçmak

elektrikler kesilince gaz lambasında ders çalışırdık...

öğrenmeseydik... öğretmeselerdi... büyümezdik... keşke büyümeseydik

ZAMAN kimine katil kimine rehber.. İYİ AKŞAMLAR

ama neden mutsuzluğa en acı duyguya dönmek:((

eve muz alınınca çok mutlu olmak :))

zamanın eli... herkese aynı şansı vermiyor

evet o zamanın en acı duyguları şimdilerde yaşamak istediklerim... masum geçici üzüntüler

kapının arkasında ki duvara resim çizsem :)

... kaybolan bilyelerim için ağladığım yıllara dönsem keşke ve sadece bunun en acı duygu olduğunu sansam...

hiçbir zaman kelebek yakalamasak da mutlu olurduk koşturmaktan

az sabır 70şinden sonra olacaksın

büyüklerin güldüğü halimiz:))sevimli yanımız ama gel de bize sor.. yıkılmak nedir öğrenişimiz

sokaklarda kocaman yüksek sesle doya doya gülsem... :)