her gece yorganımın altında sakladığım

bir aşk bitmeden diğeri başlamazki...

akdeniz değil

şimdiki aşklaraşkmı zmlar gibi o aşktan bu aşka geçiyorlar

ve ne kadar kaçsan o kadar yakınsındır aslında kendine

kent suskun

imtihanlar ve intiharlar üzerine kurulu hayatlardan

uyanmak için

imlası bozuk, üşümüş ve kirli bir çocuk olurum seni düşünürken

istanbul arkamdan gelir

yüzümdeki işgaller senden karaydı

yeni bir yaşam biçimim oldu son günlerde

bana en çok sensizlik koyuyor

kendimi kötü kurulmuş bir cümle sanıyorum

bir öncekinin faili

gecenin en serseri yanını alırım günceme

sevil

kendimi sende kalabalık buluşum belki de bundan

annem nihavent bir çığlık oluyor

gece yüklü bir kamyon uykularımı solluyor

eski bir aşkını anlatıyorken bana

yağmurlarla inseydin içime

babam her gece ölüyor şimdilerde

seni sevmek en gizli ağlama biçimimdi

sonra babilin asma bahçelerine asıyorum kendimi

konuştuklarından yapılma bir sessizlik oluyor ağzım

sesinin ardında yüzün sessiz bir tabanca gibi duruyor

şairi ben değilim. kahraman tazeoğlu benden önce davranmış...:D

işte bu yüzden

doğru..

kırlangıç sürüleriyle geliyorum sana

içime uzanan koridorların ortasından

her aşkın katili

peki aşk nasıl başlamalı nasıl bitmeliş. dünn tv de izledim haberlerde bu emo gençliği işte saçı başı uçuk olan geçlerden birine spiker soruyor bu saçların sana sağladığı fayda nedir cevabı gencin kızlar:)) 4 yılda 150-200 kızla çıkmışş ve eminim hepsinde aşkım lafını kullanmıştır buyrun buradan yakın? aşkmış.

ağzıma bir bulut bulaşsa da yokluğundan yapılmış

sona kalırdım

ömrüme iliştirdiğim martı leşleri yamalı bir geçmişi oynar

en serseri yanımız olur kimi zaman

hep kendine mi saklarsın çocukluğunu

hep ben ölürüm

sana yazacaklarım sil sil bitmezdi

kayadan seken kurşun

ve ben hep kendimi terk ederim senden

ey hüznü yüzünde gülücük diye taşıyan kız

sen uykudayken

oysa ben senden bir bardak su istedim

her katilin aşkı

ve istasyonlar ayrılık için var bu şehirde

kaç kez kanıyorum bir bilsen

durup durup şiirler yazmak yoluna

gerçekler acıdır

hep ben olurum

geciken sevdalar yıkık kentlere benzer bilirsin

sen bende her şeyken

bense sana hep geç kalırdım

yastığının altında yalnızlığın var biliyorum

sen hep sevil

ve ben

sende hiçbir şeydim

son yalnızı benimdir bu kentin

rüzgarlı bir tepenin yamacındayım şimdi

içim senden yanaydı

hep gülerdin beni görünce

ve sevgisizlik alır bir gün seni benden

kendine varlaşıp bana yoklaşan biri yapar seni

canım yastığının altında biriktirdiğin yalnızlıklarım

hep sevil

sonra kanardım

.. şairi sen misin bu şiirin, küpşeker?