Hayranlıkla fincanı seyretmeye devam etti. Derken, birden fincan dile geldi ve kadına şöyle dedi;

Ama usta sadece gülümsedi ve; "Daha değil!" diye cevapladı beni.

hayatta zor yaşanırken nedense hep isyan ederiz ama onların bize kattıklarını görmezden geliyoruz,

fincanın

çok güzel bir hikaye

"Bir saat kadar sonra, fırını açtı ve beni çıkardı. Şimdi rahat nefes alabiliyordum, fırının yakıcı sıcaklığından kurtulmuştum. Beni masanın üstüne koydu ve biraz boyayla bir fırça getirdi.

Şimdi arzu ettiğim her şey var üzerinde."

fincana 71 kişi tahammül etmiş... fena değil

cok güzel bi hikayeyydi.. yoktan var oldgumuzu cevremizdeki olaylardan ders alarak yogruldugumuzu kusursuz olamasakta iyi olabilecgimizi vurgulyoo

her seferinde ayağa kalktığımızda daha güçlü olduğumuzu görmezden geliyoruz...

Kekeleyerek: "Nasıl? Anlayamadım?" diyebildi yaşlı kadın.

"Yeter! Lütfen dur artık!" diye bağırmak zorunda kaldım.

"Derken beni aldı ve fırına koydu. Kapıyı kapayıp ısıyı arttırdı. Onu şimdi fırının penceresinden görebiliyordum. Fırın gitgide ısınıyordu. Aklımdan şöyle geçiyordu: Beni yakarak öldürecek"

en büyüğüyüm o zamann((:

ben tşk ederim arkadaşlar... bi cümle:))

Teşekkür ederim.""

fincanın büyüğü daha makbul sanırım :)...

"Evet bu sensin!" dedi usta. Senin acı ve sıkıntı diye gördüğün şeyler sayesinde böyle mükemmel bir fincan haline geldin.

çok güzel hikayeymiş paylaşımınız için teşekkürler..

"Pencereden onun yüzünü görebiliyordum. Hala gülümsüyor ve "Daha değil!" diyordu.

"Lütfen usta! Yapma, gıdıklanıyorum!" dedim. Onun cevabı ise aynıydı: "Henüz değil!"

Boyamasaydım, hayatında renk olmayacaktı.

Sıcak fırına sokmasaydım, çatlayacaktın.

"Usta usta! Lütfen izin ver buradan çıkayım!"

Bakışım kısaydı, ama şimdi beni harika bir sanat eseri yaptığını görüyorum.

... güncellemek istiyorum, paylaşılması gereken bir yazı... birer fincandık, hala da yanmaktaydı fırın, yaşamın bir özeti yazıdaydı,

haha ben bi cümlesinden cıkarttım iştee:)

Eğer seni bir çamur parçası iken üzerinde çalışmasaydım, kuruyup gidecektin.

"Sonra beni nazikçe tutup yine fırına doğru yürümeye başladı. Korkudan ölecektim. "Hayır! Beni yine fırına sokma, lütfeeen!" diye bağırdım.

neşeli ilki oki,, de

Beni benden fazla sevip iyilik yapacağını fark edemedim.

Fırını açıp beni içeri iteleyip kapağı kapattı. Isıyı bir öncekinin iki katına çıkardı. "Bu sefer beni gerçekten yakıp kavuracak!" diye düşündüm. Pencereden bakıp ona yine yalvardım, ama o yine "Daha değil!" diyordu. Ancak bu defa ustanın yanaklarından bir damla gözyaşının yuvarlandığını gördüm.

tşk ederim paylaşım için.

Bir ayna getirip önüme koydu. Gördüğüme inanamıyordum. Aynaya tekrar tekrar baktım ve "Bu ben değilim. Ben sadece bir çamur parçasıydım."

"Tam son nefesimi vermek üzere olduğumu düşünüyordum ki, kapak açıldı ve ustanın nazik eli beni çekip dışarı çıkardı. Derin bir nefes aldım, hasret kaldığım serinliğe kavuşmuştum. Beni yüksekçe bir rafa koydu ve usta şöyle dedi:

teşekkürlerr

Fırının duvarlarına vurmaya başladım. Bir taraftan da bağırıyordum:

ders çıkarılası yazı medusa,,

ben minareden atarım ama aşağıdan da tutarım

"Ustam! Sana güvenmediğim için beni affet!

"Sonra beni alıp bir tahtanın üzerine koydu. Burada döndüm, döndüm, döndüm. Döndükçe başım da döndü. Sonunda yine haykırdım:

Döner tezgahın üstüne koymasaydım, ufalanıp toz olacaktın.

"Şimdi tam istediğim gibi oldun. Kendine bir bakmak ister misin?"

hıh bi cümlee:)

"Bana hayranlıkla baktığının farkındayım. Ama bilmelisin ki, ben hep böyle değildim. Yaşadığım sıkıntılar beni bu hale getirdi.

"Yaşlı kadın, bir antika dükkanından aldığı yüzyıllık fincanı özenle salon vitrinine yerleştirdi. Fincanın biçimi, üzerindeki işlemeler, renkler onun bir sanat eseri olduğunu söylüyordu. Ödediği fiyatı hatırladı; hayır, hiç de pahalıya almamıştı.

"Boyalı fırçayla bana hafif hafif dokunmaya başladı. Fırça her tarafımda geziniyor ve bu arada ben gıdıklanıyordum.

"Demek istiyorum ki, ben bir zamanlar çamurdan ibarettim ve bir sanatkar geldi. Beni eline aldı, ezdi, dövdü, yoğurdu. Çektiğim sıkıntılara dayanamayıp:

kusursuz olamasakta iyi olabileceğimizi nerden çıkardın:))...

yine tavuk suyuna hikayeler... ama bu güzeldi

Ama usta bana bakıp gülümsüyordu:

"Lütfen beni bu şeyin üzerinden kurtar. Artık dönmek istemiyorum!"

Ama sana asıl güç ve kuvveti veren ikinci fırın oldu.

Uzun yazılrı okumama rağmen okudum güzelmiş sağol...

bu hikaye pek tavuk suyuna değildi...

güncel...

Ve ben kahve fincanı, şu sözlerin ağzımdan çıktığını hayretle fark ettim:

Kadın şimdi hayret içindeydi. Önündeki kahve fincanı konuşuyordu!

Bana zarar vereceğini düşündüm.

"Henüz değil!"

Benim sıkıntı ve acı diye gördüğüm şeyleri bana verdiğin için teşekkür ederim?

çok güzel hikayeydi artur

Ona "Evet" dedim.