Eşkiya gider

Ruhunun gerçek sahibi.

yardan avere oluş

bitir bu yalancı filmi

gecenin bütün rengini kadeh yaparak

-Elestü bi-Rabbiküm?

yada ah o sancılı bedbaht bir sonu

o yar! kim?

-Bela...

bak! geçiyor zaman

nedir derdin gönül

Kimi dosta varır

Kimi nefse uyar

Kahrolur gider

sonra adını aşk koydun kendine hyrandın oysa

Esfıya olur

Kimi inad eder

Ey gonul, kendine saf ayna ara bul!

sendeki bu samimiyet ateşi her maksudu

ya şahikaya varmayı

Yürü dil mülkine ehli kumandan arabul.!

Kimi gülistanda

Aldanma azizim şu dünyanın nakşına nakkaşına,

en yükseğinde mabedinin

zira yok fenada o aşka layık

gönül...

Öyle ki, Mahşer yerinde sualine cevap ara bul!

o yar kim müverrih

Gonulde ne gizlidir nicin gafilsin,

Kimi tevbe eder

bütün yenilgilerinin sonucunda

Ne kazandın şu fani aleme geleli?

alemi yakmaya yeter

ey gönül!

ey gönül alem içinde aşkı ara bul

Sen de tüketmektesin dünya senelerini,

aşkına layık olan maşuk ara bul

nereye kadar bu asli vatandan uzaklayış

girmedi mühürlü kalbe

can vermekle mi son bulacak

ne zor bi şeymiş bu gönlünün istediklerinin ardından koşmak...

Hazreti adem gibi girsen hezeran yaşına,

Gonca gül olur

gönül dedim

işte o dem yar ile tutuş

dermanı bulunur elbet yaraların

"Hatırla ki, Rabbin, Ademoğullarının sulblerinden zürriyetlerini çıkarıp da onları nefislerine karşı şahid tutarak; ?-Ben sizin Rabbiniz değil miyim? diye buyurduğu vakit onlar da; ?- Evet, Rabbimizsin, şahid olduk?, demişlerdi. Bu şahid tuşumuzun sebebi, kıyamet günü, bizim bundan haberimiz yoktu, dersiniz diyedir"

yakma sen kendini bu haller ile keder

anla artık

bir yerde dur ve sakinleş

artık dur de

kuleleri kırık dökük

Akıbet sende bir gün gelirsin o musalla taşına.

meylettin dehlizlerin en ucra yerlerine

ey gönül

Ol karanlık geceler kendine bir yar arabul!

Saltanat mülkü konak bir gün elden gidecek!

Ömrünü boşa geçirme zikr ile ALLAH?ı arabul!

yan, paramparça ol

Kapatırlar seni bir hal-i haraba yalınız.

Dosta bend olur

bana bugün ruhun sabrı üştü

Har olur gider

söz vermiştin evet

araf172

Ruhunu emanet edeceğin gül yüzlüleri ara bul!

sen sözünden dönenlerden oldun

O aynayi yalniz kendinden ara bul!

Öyle bir yaşa ki şu yeryüzü mahşerinde;

avera gezinmelere son verdiğin vakit

ahde vefa için yar lazım

Sana bakide ev yapacak mimar arabul!

dur dedim

ah! gönül aradığını mı bulamıyorsun

Bu nefis seni bir gün dosta düşman edecek!

var git bu diyardan baki ara bul?

Ey gönül kendini vezn etmeye kantar ara bul!

nereye kadar

o en yücesinin sancağını diktiğin vakit

yoksa

bulduğuna kıymet mi biçemiyorsun

bir tutkudan ibaret koşuşturmaların kar kaldı yanına

Ruh tenden ayrılınca dürerler defterini,

Gönül, belasız olmaz.

Kimi gonca güle

çaresizlik içinde etme kendini heder

yüreğinin en saf halinin üzerine döküyorsun

bütün varlardan geriye kalan

Uyan da aglayarak bir yar ara bul!.

artık maksuduna dön!

nasıl bulunur

sadece bir hiçten ibaretsin

Yürü git, kantarına halis olan a?yar ara bul!

bütün sevdaların içindeki deprenişin

ne çıkar gönül!

Erenler erdi makama; kendine mekan ara bul!