O, devrimci bir CHP'nin genel başkanıydı. Ekibini Zafer Mutlu'nun uygun gördüğü adaylar arasından seçmiyor, yürüyen merdivenlerden de düşmüyordu. Bir planı ve programı da vardı.

Çünkü Atatürk bunları tanıyor ve "bir halt edeceklerini" tahmin ediyordu.

1924 yılında muhalefet etmeye kalkanlar, üstelik tamamen demokratik bir muhalefete yeltenenler bile 1925'te tasfiye edilmişlerdi.

O zaman eski İttihatçılar da 1926'da en kestirme yolu seçtiler: Darbe yapıp Atatürk'ü öldürmeyi ve iktidara el koymayı!

'araya demokrasi falan lafları da sıkıştır iyi gider.'

Eski İttihatçılar cumhuriyetin hemen üçüncü yılında, 1926'da direnişe geçtiler.

Eski alışkanlıklarıydı bu. Beğenmediklerini vururlardı. Mustafa Kemal'i öldürmeyi daha önce de düşünmüşlerdi, İstanbul'da falan da değil, taa Selanik'te, daha işin başında.

Hepsi asıldı!

Atatürk, darbecilikten yargılananları milletvekili adayı yapıp kurtarmayı düşünecek bir CHP Genel Başkanı değildi.

Hani, 1965 yılında iktidara gelen "DP'nin B kadrosu" da ipleri yeniden onların eline vermeyince, eski yöneticilerin huysuzlanmaları ve 1969 yılında Demirel'e kazan kaldırmaları gibi... Bayar da Demirel'i nankörlükle suçlamıştı.

meşinden suratlar atayı da kullanır ilkelerini de. bazıları için atatürk kamera önünde taktıkları rozetten ibaettir. görünsün yeter. işin düştü mü rafa kaldırdıgın ilkelerden dem vur. araya demokrasi falan lafları da sıkıştır iyi gider.

ne çok benziyorlar birbirlerine :))

aynı akp gibi değil mi... darbe darbe diye bir taraflarını yırtıp sonra darbecilerle düşüp kalkmaları gibi :))

İçine düştükleri hazin ve sefil duruma "anakronizm" denir ki bugünün darbecileri de aynı durumdadırlar.

İstiklal Mahkemesi'ne çıkarıldılar...

Yani, Türkiye'yi eski durumuna döndürmek...

Fakat Atatürk'ün ekibine, yani kendi B kadrolarına karşı bir parti kurup mücadele edemezlerdi yeni dönemde...

İttihatçılar boş zamanlarında adam vurmayı ve darbe yapmayı severler, hani kitap okumak ve müzik dinlemek gibi...

1913 yılında iktidara darbeyle gelmişler, dünya savaşında yenilip 1918 yılında gitmişlerdi. Kurtuluş savaşımızı kazanan kadronun yani kendi "B kadrolarının" cumhuriyette ipleri gene onların eline vermediğini görünce huysuzlandılar. Bunu "nankörlük" olarak algıladılar.

Gizli servis herşeyin farkındaydı ve onları adım adım izliyordu.

Asılan darbeci kadronun siyasi programı da yok değildi tabii: İstanbul'u yeniden başkent yapmak, hilafeti geri getirmek falan.

Ne yazık ki kurunun yanında yaş da yandı, darbeyle doğrudan ilgisi olmayan ama "istemem yan cebime koy" beklentisine girenlerin de kimisi asıldı , kimisi intihar etti

Atatürk'ü bir İzmir gezisinde vurdurmayı planladılar, hazırlık aşamasında enselendiler. (Yıl daha 1926, soyadı kanununa daha sekiz yıl var ama şimdi tutup da Gazi Mustafa Kemal Paşa desem bazı çemişler gene kızacaklar.)

Fakat Ankara yönetimi uyumuyordu...

Her türlü rezilliği "Atatürkçülük" adına pazarlamaktan utanmayanlar da dönsünler bu yazıyı bir daha okusunlar: Atatürk darbecileri ne yaparmış?

Tantanayı bıraksınlar ve yatıp kalkıp asılmadıklarına dua etsinler.

Çünkü Başvekil İsmet Paşa bir yıl önce demokrasiyi rafa kaldırmış, her türlü muhalefetin çanına ot tıkamıştı. Parti kurmak falan yasaktı. Ağzını açmak da yasaktı. (İnönü'nün 1945 yılında çok partili sistemi ülkemize "ilk kez bahşettiğini" söyleyenler bu cümleyi bir daha okusunlar.)

Darbeciler, değişen yurt ve dünya şartlarının, ülkenin nereden gelip nereye gittiğinin farkında değillerdi.