17 yaşında bir kız ölür...

Hayır! Aslında korktuğum istanbul'a terörün bulaşması, ölmek veya dünyevi herhangi bir şey değildi. Korkum geride kalacak bir dünya olup olmayacağıydı. Dün ve bugün vardı terör evet, peki ne zaman sona erecekti? Evlatlarımıza, sevdiklerimize ne zaman tertemiz, ışık dolu bir ülke bırakacaktık?...

Canın sıkılır...

Bir cinnet düğümlenir içinde...

istanbul... aşk şehri, aşıkların şehri, kalbimin başkenti. Burada hissetmek; ölümü, şehitliği, acıyı... eğer, eğer bana bir şey olursa, böyle bir saldırıda ruhumu teslim edersem allah'a, geride kalanlarım ne olacaktı? sevdiklerim, sevenlerim, hayallerim... ya da şehit olanların hayalleri, sevdikleri, sevenleri, geride kalan tüm parçaları... bir an için nefes alamadığımı hissettim. Annem, babam, kardeşim, sevdiğim adam, teyzem, kuzenlerim... onları düşündüm; ölümümün veya ölümlerinin, hayatlarımızda bırakacağı yeri dolmaz boşlukları.

Sabah yine terör saldırılarıyla uyanmıştık. Hani yurdumun doğusunu esir alan ve insanları korkutan, bir türlü temizlenemeyen illet salgın. Bunun diğerlerinden tek farkı, istanbul'da olmasıydı. Duyar gibiyim vicdanımın sesini, diğerlerinden farkı ne? istanbul da bu ülkenin bir parçası değil mi? Ya da doğu bölgesi, bu ülkenin bir parçası değil miydi? Bu kadar mı tatlı canın, varlığın?

17 yaşında kızlar...

17 yaşında kızlar ölür...

Dünya, kimseyi memnun etmeyen dünya... bir gün dinecek sendeki bu savaş, kan, kaos arzusu. öldüğün gün, yandığın gün, bittiğin gün bile olsa, dinecek.

benden genç ve çocuk yaşta dünyayı terk eden insanları düşündükçe; kimi sevinir kimi üzülürdüm. Dünya gittikçe çekilmez bir hal alıyor ve yaşamın amacı kalmıyordu, yaşamanın da güzelliği yok oluyordu bana göre. Yine de gitmek için çok erkendi, "her ölüm erkendi" ama böylesi de insanı yıkıyordu be!... işte böyle bir fidanı, bir genci, bir kızı, bir anneyi, bir aileyi kaybetmiştik bugün de. Gelinlik giyerdi belki, belki okuyup büyük adam olurdu, belki de ailesine çok iyi bir anne olurdu, kim bilir... işte bunu elinden almıştı terör, seçme hakkı bırakmadan bir hayata daha son vermişti. Her zaman yaptığı gibi, kalleşçe ve hayvanca bir saldırıyla bitirmişti umutları. Peki ne için? Toprak için mi, hiçbir zaman elde edemeyecekleri vatan için mi, hiçbir anlamı olmayan içlerindeki kan tutkusu için mi? Elde edeceğimiz bedenimizin sığdığı bir toprak parçası olacakken, bu kadar kan fazla değil miydi bu dünyaya? Sahi nereye akıyordu bu kanlar? Topraklardan kan fışkırması gerekmez miydi bunca kandan sonra?

Pragmatik gerilla marksizmi der köşe yazılarında...

Bu savaşta yeri olmayan...

Cinayetin eşiğinden dönersin...

Otobüslerde bombalar patlar, molotoflar atılır...

Halkların kardeşliği der kürsüde...