EVET YAŞAYARAK ÖĞRENMEK KOTU KEŞKE HER ŞEYİ BÖYLE ÖNCEDEN HABER VEREN BİR SİSTEM OLSA

gücel

sosyal arkadaşlarımı, üniversteden, liseden görüştüğüm dostlarımı kastetmiştim... onlar da bana değer veriyolar ki, hala arkadaşlığımız sürüyor...

SORUN HAYAT DEĞİL KENDİMİZİZ

evet genel için doğru oluyor...

her şey olması gerektiği gibi olmaktadır

öyle düşünem yaşayan bilir bazı şeyleri. her şeydekarşılık aranmaz ama bu işler de karşılı olmalı teacher..

Keşke bunu yaşayarak öğrenmesydik. Sadece cümlelerde kalsaydı.

ikili ilişki derken sevgili-nişanlı ilişkilerini kastettim..

ben de üzüldüğüm de "kimseye hakettiğinden fazla değer vermemek gerekiyor", derim ama bunu beceremem uygulamaya koyamam yani...

ikili ilişkilerde nasıl oluyor bunu yaşamış olanlar ya da yaşayanlar daha iyi bilir... henüz ben yaşamadığım için, bilemicem ama gözlemlerime dayanarak şunu söyliyim, ikili ilişklilerde taraflardan biri, karşısındakini diğerinden daha çok sevebiliyor, daha çok değer verebiliyor... hani böyle ilişkilerde devam ediyor evlilikle de sonuçlanıyor..

tabi en iyisi her iki tarafın da birbirini çok sevip, bağlanması...

Birlikte olduğumuz tanıdığımız insanların, dostların arkadaşların değerini nekadar biliyoruz nekadar farkındayız? Gelin bukonuda

uzun yollara dayanıklı aşkların sahibi karşımıza çıktığında tanıyabiliyormuyuz onu? değerini, biricikliğini, benzersizliğini, anlayabiliyormuyuz? yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp kendimizi hep ileride birgün karşılaşacağımızı sandığımız bir başkasına, bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyormu? Karşımıza zamansız çıkmış insanları yolumuzun dışına sürerken birgün geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyormuyuz? Hayat herzaman cömert davranmaz bize tersine çoğukez zalimdir, herzaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir. Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların eskitmeden yıprattığımız dostlukların savurganca harcadığımız aşkların hatırasıyla yapayalnız kalırız birgün. Bir akşam üstü yanımızda kimse olmaz yada olanlar olması gerekenler değildir. yıldızların bizim için parladığını görmeyen gözlerimiz, gün gelir hayatımızdan kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir. kedilerin özel bir anının yakalamak gibidir. kendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olağanüstü kişileri yakalamak.

sevgi karşılıklı ama biri diğerinden daha çok seviyor olabilir, sevginin derecesi birinde daha fazla daha ağır olabiliri kastettim... sonuçta taraflar birbirini aynı derecede sevip bağlanamayabiliyor, o yüzden öyle dedi...

güncel

ama genelde doğru değil mi? siz belki öylesiniz ancak peki sizin değer verdiğiniz size değer veriyor mu?

yazı da ondan bahsediyor sanırım.

Yaa, biz binde bir karşımıza çıkan dostluk arkadaşlık sevgililik fırsatlarını neyapıyoruz? Akşam üstünün birsaatinde yorgun gövdemizi yaslayıp mırılmırıl konuşabileceğimiz omuzumuza dolanan bir kolun, başımızı yaslayabileceğimiz bir omuzun, belimizi kavrayan bir elin

Murathan Mungan...

ben arkadaşlarıma ve dostlarıma fazlasıyla değer veren biri olarak yazılanlar bana hitap etmiyor, mesela...

kastettiğim ikili ilişkiler değildi önceki msjımda...

Bazılarını gelecekte sandıkları birgün geçmişte kalmıştır oysa; hani şu karşıdan karşıya geçerken trafik ışıklarında rastladığımız omuzumuzun üzerinden şöyle bir baktığımız sonrada boşverip ''nasıl olsa ileride birgün karşıma çıkar'' dediğinizdir. oysa tamda ogün bu zalim şehri terketmiştir o, boşyere sokaklarda aranırız.

yazar haklıdır, doğru söylüyor;ama söyledikleri genele hitap etmiyor...

evet yazı aslında sevigli ve arkadaşlık için yorumlabilinir. hayır biri diğerini daha çok sevebilir ama karşılı önemli bence yoksa devam etmez

zaten arkadaşlıklarda benim değer verdiğim bana değer vermiyorsa o kişiyi siliyorum ben ya da mesafe koyuyorum...

şair ve yazar Murathan Mungan'ın sözlerine kulak verelim.