Bu başlığı ilk defa görüyorum. Güzelmiş alem-i suğra hocam nerdesiniz sahi?

O zaman göğün aşkını hissedersin

Ruhum nur olup, uzansın göğüne

Amellerini gözünde büyüten kişinin ibadet ettiği varlığın kim olduğunu sorgulayabiliriz. O kişi acaba gerçekten Allah Teala?ya mı ibadet etmektedir yoksa o amellerle gizlenmiş olan nefse mi?

Artık hakikatı denizin üstündeki sema gibi göremiyoruz

Cehalet acısız bir hastalık olduğunu anlamak için,

Ne kadar akılsız olduğumu anlamama yetecek kadar akıl ver

Kalbine emret aklını rahatlatsın

Eğer aklın kalbini rahatlattıramazsa

İbadetler bizim kendimizi inşa ettiğimiz değil, yıktığımız ortamlardır.

Sinemde rengin.

Hayat yollarında doğru yürüyebilirler

Birkaç kurumuş çalı

Senden başka her şeye sahip olanları acıyarak bakıyorum

Bu başlık için teşekkürler. Zaman zaman içimizi dökeriz artık...

Bahar yine kapıda. Toprak uyandı, böcekler telaş içinde, ağaçlar damarlara yürüyen sudan çakırkeyif. Birkaç gün önce, yörüklere özgü bütün hususiyetleri yüzünde taşıyan bir genç köylüyü dinlerken çiçek açmış ağaçları yeniden keşfettim: ?Limon çiçek açıyor, sonra şeftali... nasıl rengarenk abi, bir görsen.? derken gözleri ışıl ışıldı. Tabiata, belli ki sevgilisinin mimiklerine ve jestlerine karşı sonuna kadar duyarlı bir aşık gibi bakıyordu. Bahar mutluluğunu biz şehirliler gazetelerin hafta sonu eklerinden ya da reklamlardan öğrenmeye çalışırken, tabiatın bir parçası olan o delikanlıya bu mutluluk tabiatın kendisinden, çiçekle, arıyla, yaprakla bulaşıyordu. Biz tabiatı bir dekor olarak görürken, o aynı tabiatı evi olarak görüyordu.

Oysa ümitlerini yitirmiş birisi güvenini, giderek imanını yitirmiş birisi olup çıkar.

Şefkatine hasretle büzüşmüş soğuk ellerimde, tükenmişliğimin delili bir avuç kül olmuş yüreğimi huzuruna getirip?maşukumdan şikayet bana yakışmaz, lakin işte hicranınla yanan yüreğim senden uzaklığımı, nakışlığımı anlatıyor? diyebilsem.

Olmasan ne yapsaydı hiciv:)?

Yeniden toprak olacağımı unutmamamı sağla!

Gelinlik duvağı altında gizlenen

Tüm renkleri ayırd ettiğimizden dolayı hayranlığa kapılırken

biliyorum ki çok güçlü kalemşörler var burada da...

Bütün bu sorular anlamsız sorular değildir.

Gök ile yer arasında kendini yalnız hissettiğin zaman

Senin aşkını yaşayanlardan öğrensem gerçek hicranı.. kokunu duyabilsem cennet soluklardan. Yönelse ayaklarım arzın en şerefli toprağına. Ve yürüsem yürüsem ayArılığı senin yakınında anlamak için. Sonu vuslat olmayan yolların yorgunluğuyla?İlk defa riyadan uzak ıslansa yanaklarım. Bedenimi sana yakın kılandan vuslat istesem. Ve tutmasa dizlerim, yığılsam gül kokan topraklarına?

Çünkü gidecekleri başka yerleri yoktur...

Yağmur bile ıslatamamış

Peki nasıl duyabiliriz? Tabiatın içinde dönenen tesbihatı, tabiatı devrana kaldıran zikri nasıl duyabiliriz? Kitaplarda yazan cümleleri okumanın bir yolu var. Harfleri birleştirmeyi, hecelemeyi öğrenirsin, başlarsın okumaya. Teknik bir şeydir bu, herkes biraz gayretle bunu başarabilir. Yabancı dildeki yazılanlara bile biraz gayretle aşina olunabilir. Ya tabiattaki yazıyı nasıl sökeceğiz? Tabiattaki tesbihatı nasıl işiteceğiz? Sarı çiçeğe sorunca cevabı nasıl alacağız?

Boyandığım o rengi

?İyi ki doğdun sarı civciv,

Zamana yemin edene dua et.

Ama şayet kul dirayetli çıkar ve amelleri sahiplenmekten de vazgeçer, bütün işlerin sahibi olarak Allah Teala?yı tespit ederse, bu durumda nefsin çabası kişinin ben demesini sağlamak yönünde olacaktır.

Somurttuk zaman zaman? Ama aynı anda en içten gülücükleri paylaştık, kimse anlamadan.

bazen bir mektup bazen bir not

açılışı çok beğendiğim bir alıntıyla yapmak istedim...

Başlık Sahibine ithafen :)

Su ise kendinden başka herşeyi ıslatır

Zordur yürümek bu ıslanan şehirde

güvercin yüreğimden, mavi yüreğine saldım özlemimi...

İnsan eğer mümin ise nefs onun imanıyla uğraşır, imanını bulandırmaya, hatta onu inkara yöneltmeye uğraşır. Ama kişi bu durumdan kurtulabilmişse, bu takdirde onu amellerden uzak tutmaya çalışır. Amelleri küçümsemesine, ameller karşısında tembellik etmesine yol açar.

doğrudur belki. durulmaktır. ama bir yandan çoğalmak, çoğu zaman kaybolmaktır; tutunduğun bir "söz" yoksa...

Karşısında gözlerini kapamayan herkes için ışık vardır

Biz artık cevap veremiyoruz

Dindarlığın özünün hep kulluk, kölelik olduğunu bilmeli; yapılan ibadetlerin cennetteki yerimiz için ödenen taksitler olmadığını fark etmeliyiz kanaatindeyim acizane...

en içten sevgim diyecektim, yakıştıramadım.

27.03.2012

Baharla birlikte ruhumuz da, gönlümüz de çiçeklensin inşallah.

"sen yokken, sana konuştum ben"

Güneşin her batışı yeni bir doğuştur

F. Muja

Çünkü soru sorma şeklini unuttuk

kimi zaman "sen yokken, sana konuştum ben" demek gibidir mektup yazmak...

Sevgili kardeşim!

Bu dünyadan üç defa boşanmak zorundasın

önce Yaradan'ın, sonra sana.

Sıcaklık daha da artacak diyor haber bültenleri. Neler artıyor, çoğalıyor, depreşiyor, değişiyor, dönüşüyor oysa içinde insanın. Bir bilsen. En derin, en gizli, en karanlık, en hayta duyguları taşıyan bu yürekte daha neler neler var? Ve tabii ki ajanslar bunları söz konusu edememiş daha.

Bunu kabullenmek ne kadar güç olsa da, doğrusu şunu söylemem değil mi: Ben senelerce ibadet yaparım ama o dilerse bu ibadetlerdeki niyet ve şuur bulanıklığının, ihlas noksanlığının sonucu olarak beni cennetten alıkor. Öte yandan, ibadet bakımından yetersiz filancayı cennetine koyabilir.

Alnına yeri öpmesini emret

el-Musavvir?e, el-Cemil?e, el-Bedi?e emanet olasın.

Amma daha acısı

Ne vakit uzatsam elimi

Bırakmayın ellerim üşüyor

Ancak nereye gittiğini bilenler

Giden yılların tamamı ölüme aittir

Seni aralarında barındıran gök ile yerin nasıl kendilerini hissettiklerini düşün

Ne kadar güçsüz olduğumu anlamak için yetecek kadar güç ver

Aklın aradığı şeyi kalb bulur

Senin dışında ne var olabilir ki?!

Cennet Hak Teala?nın cennetidir, oraya dilediğini koyar, dilediğini ondan mahrum eder. Eğer Allah Teala?nın oraya benim hoşuma gitmeyen, amelleriyle yetersiz gördüğüm, hatta sosyal hayat içinde hiç de dindar olarak adlandırılmayacak birini koyma ihtimalini tartışmaya açarsam, bunu sorgularsam, bu durum, benim cennetin sahibi olduğuma dair bir inanç beslediğime işaret sayılmaz mı?

Ey Allahım!

susmak bir yana da, konuşabilseydim keşke.

Ahmet BİRLER

kirletmeyeyim,

güzel başlık

Yüzeysel ama cesur adımlarla biraz da esrarengiz ve tuhaf hislerle; kimileri gecenin yorgunluğunu atarken bir yerlere; biz sıcağa ve aşırı neme merhaba diyorduk. Bir yandan?Hayvan terli? diyordu Cem Karaca, bir diğeri?nem kaldı?. Evet iki yabancıyı ancak bu kadar tarif edebilirdi bu kent. Çok uzak, anlamsız, karışık ve tuhaf ama hoş bu duyguların dayanılmaz hafifliğini gizlemek haksızlık olacaktı. Hem hayat çok kısaydı. Varsın; yarın güneş doğmasın isterse.

Ey Allahım!..

Çünkü nefsin yokluğa, yok sayılmaya, varlığının inkar edilmesine tahammülü yoktur. Tırnaklarını o kulun şuuruna, kalbine geçirip, varlık iddiasını temine zorlar. Ne zaman ki kul artık varlık iddiasını terk etmiş ve ben demekten vazgeçmiştir, artık nefs için aradan çekilme zamanı gelmiştir.

Bir de elbette bu durumun karşısında yer alan bir durum var: Bu durumda da kişi yaptığı iyi işleri hep yetersiz görürken, bu onda ümitlerinin kırılmasına, kendisinin adam olacağına dair inancının yok olmasına yol açar.

Kör gözlerimi yeşil kubbene mıhlayıp?hicranınla yandım? diyebilsem?

uzaktasın şimdi. yakınsın her daim biliyorum da, bir yanım asi, söz dinlemez, iflah olmaz? asıl en çok sen bilirsin.

?Sen çekil aradan, kalır Yaradan.?

Çünkü, kafes ne kadar geniş olursa

Yeşil Kubbe'ye Mektup

Nitekim bir arif bu hususta şöyle demiştir: Nefs insanla sürekli çekişme halindedir, insanın istikametini belirleme gayretindedir.

en içten minnettarlığımla...

Tabiatı okumak için elbette baharın gelmesi gerekmiyor. Bütün nesneleri örterek onları tek tipleştiren kar?ı vahdetin sembolü olarak değerlendiren maneviyat erleri, kışı, yazı, güzü de okumuşlar, onların sırlarını da tatmışlardır. Ama bahardaki uyanış o kadar belirgin, bahardaki can insan zihni ve gönlü için o denli kışkırtıcıdır ki, bugüne kadar tabiata maneviyatın zaviyesinden bakamamışsak, artık bakabilmek için bir fırsat doğurabilir.

Çölün ortasında

sakın bırakma.

Ve kalan birkaç tohum

Sağlıklı bir fakr durumunda, kişinin Allah Teala?ya sığınması, O?nun karşısında kendisini rahmete muhtaç addetmesi ve dolayısıyla O?nunla irtibatının yeni bir boyutta yaşamaya devam etmesi gerekir.

Daha doğmamış baharlara ümit bağlamak. Evet umudu devşirmek sonra, geleceğe dair. Sonsuz bir sevgiyle, hasretle kışları aşmadan baharı beklemek. Geceyi ve hem de türküleri sevmek. Evet yaşamak güzeldir tabi. Anı yaşamak dibine kadar hem de. Geçmiş, izleriyle üzerimizden geçmiş zaten. Gelecek karanlık bir tünel. Doğmamış, adı konulmamış bir çocuk yüreği, içinde saklı. Büyüt kocaman olsun umutların ey dost?

Bu durumda olan kimse de, ne yapsa Allah Teala?nın hoşuna gitmeyeceği, kendisinin günahlarının affedilecek tarzda günahlar olmadığı, bu haliyle ömrünü mahvettiği fikri etrafında söylenir durur.

Hikayenin aslı şöyledir de denebilir:

Tomurcuk olmayacağına inanılmış?

Acaba o kişi amelleriyle boyun eğmeyi mi öğrenmektedir, yoksa amelleri basamak olarak kullanarak bir nefs abidesini inşa etmeyi mi?

Nice hayırlı, uzun, biz?li senelere canım kardeşim?

Çünkü gözler hakkında düşünmeden seyrediyoruz

hava soğudu. üşüyorum? üşüyoruz.

Hevasının tutsağı kardeşin.

Hem yıldızlar da kaymıyor mu bu gökyüzünde. Evet uzaklara salıver sen de özlemlerini, hayallerini, umutlarını. Sonra bir dilek tut yüreğinin ta en derinlerinden. Umuda ve bahara dair?

Kimi sözlerle, kimi hareketlerle, kimi de yazılarla döker içini, bütün duygu ve düşüncelerini. Bende yazarak anlatanlardanım. Belkide bu yüzden bu kadar çok seviyorum mektupları...

Yazmak benim konuşmalarım

Kırdık, kırıldık. Ama yaramız ağır geldi, yakına gel dedik, sardırdık?

Değerli kardeşim,

Dökülmeye korkuyorum...

korumaktır, korunması gerekeni bazen. kendi yazınla, kendi elinin değdiği bir kağıtta...

Cevabın yattığını unutmuşuz.

Bazı arifler, salikin batınındaki hallerden gıdalandıklarını, manevi yolculukları sırasında iç hallerinin kendilerini seyr ettirdiğini, buna karşılık arifbillahın dış dünyadan da gıdalandığını, kevni ayetleri de artık okumaya başladığını söylerler. Buna göre önce iç dünyadaki derinleşmeyi gerçekleştirmelidir; bu tahakkuk edince, dış dünya, yani büyük harfle başlayan Dünya o kişi için bir manevi tehlike olmaktan çıkıp bir hakikat aynasına, bir rahmani tecelligaha dönüşmektedir. Salik, dünya karşısında tetikte durur, dünyayı hor görür, kendisini ayartacak bir hasım olarak görürken, arifbillah dünyadaki zikre aşina olduğu için dünyanın hikmet ve hakikatini tadar. Dünya ve nefs arifbillah için değişmiş, içlerinde gizledikleri sırlar ayan olmuş, bu ikisi kendisine yoldaş olmuştur. Salik, her nesneye ve canlıya şeriat gereği olan zahiri edebin sonucu olarak tazim ve saygı gösterirken, arifbillah marifetullah makamının gereği olan batıni edebin sonucu olarak bu saygıyı gösterir.

harfler boğazıma durmasaydı...

Binaen aleyh, uzun zamandır cevap vermeyi bilemiyoruz

Vuslatına varan yollara çıkabilmek için kör gözlerimi görmediğim gözlerine mıhlayıp?hicranla yandım? diyebilsem, ?yanıyorum? diyebilsem...

Kalpleri Evirip Çeviren, buluştursun artık bizi.

Zamanı kaybetmezsen

Mektubunda anlatmışsın ya... O müstağni, cennetle müjdelendiğine inanmış ve hatta bununla yetinmemiş, cennete herkesi layık da görmeyen bir bakışla donanmış, yaptığı salih amelleri gizli kibir ve kendine güvenle bulandırırken, kalbinin bet işlerine uyanacak basiretten mahrum bırakılmış kimselerden olmaktan Allah Teala?ya sığınalım.

Yer senin değil ancak sen ondansın

adını demeye korkuyorum? bir defacık hitap, bir seslenişe nefha vermez yüreğim.

Sevgili Kardeşim,

Sevgili kardeşim

Dünyaya ağlayarak gelişimi anlamadan gülmüşüm

Belki çok su içseydi balık ta ölüverirdi

Şehir ne senin, ne benim

Mektubun daha doğrusu yazmanın, her zaman ayrı bir yeri olmuştur hayatımda... Bir zamanlar arkadaşlarımızla, yakınlarımızla nede güzel mektuplaşırdık. Bayramlarda, önemli günlerde özenle kartpostalları arardık, üzerinde güzel insanların, güzel sözlerinin olduğu... Ve ne büyük bir heyecanla bekler, aynı heyecanla açardık mektup zarflarını. Sanki dünyalar bizim oluşçasına sevinirdik.

Işık kendi varlığını ispat etmek için yardımcıya ihtiyacı yoktur

O hayat ki benim olmasını istemezdim

forumumuzda biraz nostalji havası olsun dedim:)

Temyizi bize imkanlaştıran ışığı düşünmeyi unuttuk

13.06.2012

Kur?an-ı Kerim, tabiattaki ayetlerden, afaktaki, dış dünyadaki ayetlerden bahseder. Tabiat, okumasını bilenler için bir kitaptır. Öyle bir kitap ki, harf ve hece okuryazarlarının her zaman sökemedikleri satırlar, cümleler, nidalarla örülüdür. Duyana, dağlar haşyetle inler, sarı çiçek cevap verir, kuşlar zikreder. Tesbihat yeri göğü tutmuştur ama ayette buyrulduğu gibi, biz duymuyoruzdur.

Meşhur menkıbedir ama yine de paylaşalım. Şeyhlerden birisi müritlerini kendisi için çiçek toplamaya göndermiş. Biri hariç hepsi son derece gösterişli çiçeklerle gelmişler. O derviş ise solmak üzere olan bir dal çiçek elinde, gelmiş. Niçin diğerleri gibi o rengarenk, canlı çiçeklerden toplamadığını soran şeyhine, ?Hangisine elimi atsam, onu zikir halinde buldum. Sadece bu zikrini bitirmişti, o yüzden bunu getirebildim.? demiş. Diğer dervişler bir edep gereği o çiçekleri derip getirirken, tabiattaki zikri duyan bu derviş daha derin bir edebin gereği olarak çiçekleri kopartamamış. Allah bizi bütün mahlukatın zikrini duyanlardan eylesin. Doğrusunu Allah bilir ya, Peygamber Efendimiz?in?Bana eşyanın hakikatini bildir.? duasının, bu zikirden haberdar et anlamını taşıdığını da söyleyebiliriz.

Ne kadar bilgisiz olduğumu anlamama yetecek kadar bilgi ver

Tabiattaki bu zikri duymuyor olabiliriz. Ama mademki duyanların verdikleri haberler var, o halde yukarıda değindiğimiz türden bir edebi ve tazimi elden bırakmamak icap eder. Dünyayı dağdan, taştan, bayırdan ibaret bir değirmi gezegen olarak görmek yerine, bir zikreden olarak görmenin sırrını aramalıyız. ?Eşyaya edep gösteren ondan istifade eder.? dermiş eskiler. Eşyaya ve tabiata edep ve tazim tavrıyla yaklaşırsak, bu tavrımızdan manen istifade ederiz.

Üç defa cahil olduğunu kabul etmek zorundasın

sen benim gökyüzümsün. biliyorum ki, biliyorsun...

Hicran bir ateş, vuslat yollarını kapatan. Yaktıkça büyüyen, büyüdükçe yakan. Ve hicran, yanmadan geçilmeyen yolların sadık muhafızı... Vazgeçilmez terbiye... Arzunun büyüklüğü nispetinde ızdırap çekmek. Kavuşmak için iştiyak ateşiyle yanmak. Yandıkça vuslata giden yolda olduğunu anlaAmak. Ve yakınlaşmak onun kılavuzluğunda Sevgili?ye? Yakınlaştıkça?Hicran arefesindeyim, ama şükür ki, senin yollarındayım, hayalimi gör? diyebilseydim?

bugün okuduğum ikinci güzel cümlen... Diğeri "ruhumuz gurbettedir bu dünyada"..

evet çok oldu. kalemşör yerine klavyeşör :)

"insan sorumluluk demek. şimdi kafam daha rahat," dedi yeni terfi eden arkadaşım. "şimdi daha dar ve daha durgun bir çevredeyim. içim de çevrem gibi," diye devam etti. iş gereği daha az konuşuyordu ve bunun hayatına olumlu etkilerinden bahsediyordu. onun için, susmak durulmak demekti...

Sana hicranım bir duadır hal lisanıyla. Ama yalvarırken bile riya duvarlarına çarpıp yere düşen kelimeler dökülür dudaklarımdan. Her gözyaşı ızdırabın tecessüm etmiş şekli diye utanırım varlık duygusu ve iddiası ile ağlayan gözlerimden. Yine de yazdığım ne varsa seni düşünüp, duadır kaAbul edenlerin en merhametlisinin makamına... ?Fani olan ne varsa elimin tersiyle itip, her şeyimi hicran ateşinde yakmaya geldim, bana bir vuslat ümidi, bana bir parça ikram? diyebilsem...

"Değerli Kardeşim,

Sadece adını yaşamak oysa içimde büyüttüğüm arzu. Adın anılınca yaşaracak bir göz, burkulacak bir yüreğe sahip olabilmek hicranını yaşayarak. Seninle aydınlanacak rüyalardan uyanınca ağlayabilmek... Bir daha görebilme ümidiyle geceler boyu uykuları kovalayabilmek... Ve seni saklayabilmek, en kaAlabalık mekanların, en meşgul zamanların içinde... Yüreğin en ak yerinde hicranın tazeliğini her an yaşayabilmek.

Kızdık birbirimize? Ama daha büyük hevesle barıştık.

Beşikte kapalı gözlerle güldüğümü anlamadan ağlamışım

Sevgili kardeşim,

Kendine güvenen bir dindarlık, dinin özüne en yabancı hallerden biridir kanaatimce. Sufilerin öğrettiği, kulun yani köle olan insanın, Allah Teala karşısında varlık iddiasından tamamen sıyrılması, yaptıklarını değil, sadece varlığını bile Allah Teala?nın mutlak varlığı karşısında önemsizleştirmesidir. ?Ben!? dediği sürece bir kulun kullukla irtibatının zayıf olduğundan şüphe duyulamaz. Ben demeyi bırakmalıdır kul, ?O? demeyi öğrenmelidir.

Başımda sükut, gönlümde sürur

Bir yağmur yağsın şehrime

Bu durum o kulun Allah Teala?ya daha yaklaşmasını sağlayan bir?fakr hali? değildir yazık ki. Bu durum, onu Allah Teala?dan giderek koparır, uzağa fırlatır. Dolayısıyla, bir anlamda bir acz ü fakr hali olarak sıhhatli bulunabilecek bu durum, sonuçları bakımından önceki olumsuz durumdan farksızdır.

Ertelenmiş düşleri yaşama sevincine dönüştürecek yitik duygulardan uzaklaştıracak aydınlıklara küçük mutluluklara merhaba diyebilmekte önemli. Bunu diyebildiğin, yaşayabildiğin kadar ve yüreğindeki engin hafifliği hissedebilmek en önemli belki de.

Böyle düşünürsek cenneti ibadetlerimiz karşılığında kazandığımız, yani onun bileğimizin hakkı olduğunu düşünme yanlışından da kurtuluruz.

bazen de sığdırmaktır hayatın en dinamik anlarını, olanca durağanlığıyla harflere, yazılara...

Eyvallah...

Isınmayı bilmeyenler, yanarlar

Ey Allahım! Benim için sadece Sen varsın

bu yüzden süzgeçten geçirir yazarım.

Neler yaşadık, neler paylaştık, neler? Şimdi uzak olsakta, bir yanım yanında, bir yanın yanımda? Aynı düşünmesekte, aynı hissedeceğiz hep. Bilirken bilmediğini iddia etsen de defalarca sen, varlığına hep şükrettim ben.

Gözler ise çok görüyor, ancak kendini asla.

Ateşin kendinden başka her şeyi yaktığını düşünmeden

Dostum,

Hayat uykusundan beni uyandıran acıyı seviyorum

Yerin üzerinde galip geldiğimizde

Eğer cihetsiz denizin adasında yaşıyorsan

Üzerinden çıkarmak istemediğin o jileyi sana kimse benim kadar yakıştırmadı hiç. Beynimin fazla gelişen sağ lobunu senin kadar kimse sevmedi. 44 kromozom, 44 olduğuna en çok bizimle sevinmiştir herhalde:)

Arzularının tutsağı kardeşin..."

Eğer kişi bu maniayı da aşabilmişse, bu durumda amellerini sahiplenmesini sağlamaya çalışır, ?O amelleri ben yaptım!? demesini ister. Böylece kul bir yandan amellerle meşgulken, öte yandan dinin özüne dair çok temel bir noktayı atlamaktadır.

Sevgiyle, şen kal?

Her ne kadar haberleşme araçları yenilensede, pratikleşsede, değişsede mektupların yerini hiçbir şey tutmuyor bende...

Çekilen fotoğrafa bak. Orada bile hasta yatan bana eziyet yapmak isteğiyle müsaade istediğin açık; bi dakkaymış:)

kimi zaman uzakları yakına taşıma gayretidir.

Gün gelir gemiler senin adana demir atarlar

O denizlerin mavisine

anlatmak istemek ne zor. anlamak? yaşamak. hele ki yaşatmak zorundaysan?

Çünkü her sorunun içinde

Yine de kafestir.

Yada ben bilmeyeyim hiç

başlığın, yüreklerimizden ve dimağlarımızdan devşirilen nadide cümlelerle fikri ve ruhi dünyamızı genişletmesine vesile olması duasıyla...

düşüncelerim bembeyaz sayfalara dökülecek bilirim

Selam?la?

alem-i suğra,

Yanımızda yağmur kalsın

Yırtıyor içini

Baştan ayağa sarsan beni

Susuzluktan ölmek üzeredir

Gel gidelim hadi

bugün mektuplarımı yaktım anne.

Yağmurun özüne bulanmış

Aydın Rehberin yolunda

İbadet yaptıkça, salih amellerimiz arttıkça, bunların birer lütuf olduğunu bilmeli, bunları yapmamıza fırsat verene minnettar olmalıyız.

Çünkü o kendini ıspatlar

Güneş'i görmedim bugün. akşama daha çok var. bari bugün ellerini ver bana? akşama kadar.

Yollar önümde artık. Ardımda dağlar, denizler. Yıldızlar gecemi ışıtmaya yetmiyor ama. Kim bilir yitik bir türkünün en yanık ezgisinde seni arıyordum. Esmer bir gecenin sabahında ümitlerimi salıyordum gökyüzüne. Yarım kalmış bir cümlenin sözcüklerinde ümit olsun, bahar olsun istiyordum. Sonra masum bir çocuk yüreği mutluluğu.

Sen, asırların ulaşamayacağı zamanlarda, amanın altın diliminde, ben ise sana, ulaşacak bir buud bulabilme çabasıyla zamanlarını ümitle çoğaltan garipler ikliminde...

bir mektup yazmak geldi içimden; sana olanca suskunluğumla konuştuğum.

?Yanıyorum? diyebilsem?

Vuslatını yaşıyorum zannederek türbene bakıp, ?buradasın biliyorum ama, ben burada değilim, sana gelen yollardan bir hicran namesi yazıyorum? diyebilsem...

kriptolog-şör :))

Güneş daha batmamıştı bu kentte. Ama sen yoktun. Bilemezsin. Ayrı ayrı rüzgarlara başıboş bulutlar eşlik ediyordu. Yağmurlar gün batımına hazırlık yapıyordu. Kararsız bir günün günbatımında karanlık adreslerde iki yabancı ses yankılanıyordu. Birbirini kaybetmiş ama hemen buluvermiş iki düş düşkünü gibi apansız bir yerde ve zamanda kesişen iki yol olmak cesaretle. Bilmeden, bilemeden neler olacağını hem de. Gecenin karanlık kollarından güneye, bir yaz sıcağında çekilivermek sonra.

Bir deve su taşıyarak yorgun haldedir

Bırakmayın nefesim kesiliyor

Sen diyorum,

Bir yaşlı kadına benzediğini anlamak için