banka görevlisi = bankada çalışan kişi

sabah yağmurlu bir istanbul karşılıyo beni.. mecidiyeköy'de servisten inip , yüklenip 4 buçuk ton ağırlığındaki eşyalarımı otele doğru gidiyorum, kendi kendime "yolun bundan sonrasında katırları bırakıp yayan devam edicez, ha gayret az kaldı mordora" falan diye yüzüklerin efendisi yolculuğu gazı vermeye gayret ediyorum ağırlığın altında ama ruhumda ne bi aragorn yatıyo ne bi gandalf, en baba halimde yarım gollum ederim, pek işe yaramıyo oflaya puflaya taşıyorum bavulları.. hayatımda en son 6 yaşında okula başlamamdan bi gün önce babanemin yaptırdığı banyoda bu kadar uzun süre ıslanmış olduğumu farkediyorum ansızın . sıçan kıvamına gelmemle otele ulaşmam aynı ana denk geliyo. şimdi gönül istiyoki güzel bi stand olsun, aman da depeyi bey hoş geldiniz nerde kaldınız desin bööle bankacı makyajlı bayanlar, kol düğmeli erkekler... bakınıyorum lobiye hiç ööle bişey yok... hayırlara vesile olsun diyip eşyalarımı lobiye atıp dolaşmaya çıkıyorum mecidiyeköy'de. tam o esnada yanıma spor ayakkabı almadığımı farkediyorum, bulup bi ayakkabıcı, bi süre kendimi aldığım şeyin kötü olmadığına ikna ederek bi spor ayakkabı alıyorum. tanımına bu kadar yakışan bir başka eşyayı hala bile görmüş değilim, aldığım "şey" tam manasıyla bi ayak-kabı, ayağı kaplamaktan başka herhangi bir amacı ya da iddası yok.

cem özer'i beğenmem hiç, hoşlanmam da. o beğenmediğim adam, aziz kedi'nin katıldığı televizyon makinasında birşey söyledi: "içimdeki çocuğu yitirmiş olsaydım bir bankada genel müdürdüm"... içimdeki çocuk olmasa bir bankada genel müdürdüm... cem özer söylüyo bunu..

ben, her sabah kendimden nefret ediyorum...

mülakat apayrı bir çile. ankara'dan kalkıp istanbul'a gidiyosun 15 dakikalık görüşme için. daha önce istanbul'a gelmediysen daha gidişte çıkıyo ilk bokluk. ben kendimi bildim bileli hangi şehire gittiysem otogarda indim arkadaş. otogardan şehrin her yanına bir vesait vardır diye bir kural bellemişim. nevşehir'e gidiyorum otogarda iniyorum, erzurum'a gidiyorum otogarda iniyorum. e istanbul'a gittim, haliyle otogarda indim ben. ne biliyim otogarın eşşeğin sikinde olduğunu, ben sanıyorum ki esenler denen yer tam istanbul'un göbeği, bir elim taksim'de diğeri kadıköy'de olacak... neyse, aldım takım elbisemi, girdim metro turizm'in bürosuna açıkca dedim, abi benim şuracıkta soyunup bu lanet kıyafeti giymem ve traş olmam icabediyo. sağolsunlar beni otogar tuvaletine yönlendirmek yerine kendi muavin odalarına aldılar. bir tanesine iki tanesine alışkınım da bir oda dolusu muavin, kötü iki yatak atılmış bir kenara, bir lavabo bir de ayna. eldeki teknik imkansızlıkları ve muavinlerin uykularını almaya çalıştıkları bu zor şartları bir kenara bırakıp giyindim. önceden tembihlemişler, mülakatta lacivert takım giyilecek, bordo kravat takılacak. neden lan? insan kaynakları cemil cümle barcelona taraftarı mı? soruları çok deşmeden, giyindim çıktım. maslak'a gidicem. ömrümde ilk kez duyuyorum yerin adını. ilk gözüme çarpan adama sordum "abi meraba, ehe, ben maslak'a nasıl gidebilirim burdan?"..."gidemezsin" dedi adam. baktım hiç şaka yapar bi hali yok. "nereye gidebiliyorum abi peki burdan" dedim, "şişli'ye git otobüsle, ordan mecidiyeköy'e geç, sonra bulursun bi yolunu" dedi. "peki" dedim.

deme öyle efkardan daha ileri bir şey var sanki sende ama öyle diyosan öyledir.

biraz daha etrafı dolaştıktan ve artık köşebaşlarında gördüğüm pilavcıların gerçekten pilav sattıklarına kanaat getirip iyiymiş bee dedikten sonra (ankara'da yolda pilav gördüğünüzde alma şansınız olmaz genelde, hatta ankarada yolda pilav görmessiniz. biz ankaralılar her pirinc tanesinde 7 kuluvalla yazılı olduğuna inanır gördüğümüz yerde tüm pirincleri yiriz -babannem demişti bu kuluvalla şeysini de, kadın çok uğraştı imam olayım, hatip olayım diye ama olmadı yazık üzüldü sonra) otele dönüyorum. otel kalabalıklaşmış artık, binbir çeşit yeni bankacı toplaşmış.. oda arkadaşı listeleri açıklanmış, her an tetikteyim "bi karışıklık oldu maalesef özlemle depeyi aynı odada kalıcaklar" ya da "aaa tüh burcu'ya yer kalmadı, depeyiyle sığışıversinler aynı odaya" benzeri bi açıklama yapılır ben de "öhöm bak özlem, bak burcu, profesyonel düşünmek gerek, iş arkadaşıyız biz, kalabilmeliyiz aynı odada. sinerji yaratırız hem" diye cevap verir, olmadı yeni ayakkabıları saklarım yatağımın altına giymem hiç diye palanlar yapıyorum. ama ne mümkün! listede buldum kendimi, bi baktım ismimin karşısına;aaaa son derece sivilceli ve kıllı bi erkek ismi ayol: yusuf ali aldım çantalarımı gittim attım odama, dediler ki kokteyl olucak. indik geri aşşa insan bi tuhaf oluyo ilk anda, tanıdık kimse yok. üstüne üslük tanımadığın tipler de son derece ciddi görünmekte. neyse efendim insan kaynakları geliyo ve "gündüz gündüz kokteyl nası olucakki" sorunun cevabını ikram edilen limonata-kuruyemiş ikilisiyle girdiğin başkent düğün salonu ruh haliyle çözüyosun, geceyi halaybaşı başlayıp halaybaşı bitiren cevval bi amcaoğlu kıvamında dinliyosun anlatılanları. herkes diyoki çok güzel olucak eğitim, şöyle eğiticez böyle eğiticez. fazla tutmuyolar allahtan, bi yarım saat sonra bırakıyolar serbest...

dönüp odama bir sigara yakıyorum. oraya ait olmadığımı hissederek. yeni aldığım ayakkabılarıma ve 5 kiloluk ipek şampuan şişeme ilişiyo gözüm. bir an önce kurtulmak lazım bankacılıktan diyorum... bir an önce...

sadece bir avuç efkarım var.

merhaba arkadaşlar, internetten bulduğum okuması süper zevk veren düşündüren, hüzünlendiren, sevindiren kısacası adam gibi birşeyler okumak isteyenler açin açtığım konulardan birisiyle daha karşınızdayım

hepsi bu kadar.

o gün bir an önce diyordum, şimdi 3. yılımı bitirdim bankacılıkta.

daha önceki bankacı kadınlar yazısınıda okurum ben, ben öyleyim işte derseniz link burada : http://forum.memurlar.net/konu/1495179/

bundan sonra yine belli bir dönem gece açık telefon metoduyla hayatı stand-by konumuna alıp bekliyosun. ve beklenen an geliyo, bi telefon haydi hoppa işe alındın, 4 ay eğitim vericez istanbul'da, atla gel hemen. eğitimden sonrası belirsiz, ne yer belli ne yurt belli, hayatının ilk brüt-net hesabını yapıp (günde bi paket kısa malbuş alsam, ayda iki kez manitayı sinemaya götürsem -iştahı açıldı bu ara nazar değmesin bi girişte bi arada iki mısır yir- bi gece de şööle okul arkadaşlarıyla fasıl yapsak, e aileye de bi destek lazım... du bakiim 20 milyon artıyo şerefsizim) "kabul ediyorum" diyosun akabinde de bi sözleşme imzalıyosun. öğlen yemeeni bankacılarla yiyosun ilk kez o sözleşmenin ardından, yok diyosun keşkül nefissss harbiden, olsa her öğlen yirim ben, soruyosun her öğlen çıkıyo keşkül diyolar, doğru mesleği seçtiğine inanıyosun.. ve sonrasında bi ferahlama efendim bi küçük dağları ben yarattım havası baş gösteriyo ki sormayınız gitsin.. evde sevinçli bi annenin yanısıra ohhhh hayvan evladı anla bakalım senelerdir ben ne çekiyorum dercesine şen bakan bir babaya da sahip oluyosun. bundan sonraki en keyifli kısımlardan biri alışveriş aman yarabbi nası güzel tweety kravatlar, snoopy çoraplar alıyorum, öyle huzurluyum... rengarenk dizmişim gömlekleri gardrobuma, yeni pijama bile almışım otelde giymeye, bi de gitmişim 5 kiloluk ipek şampuan şişemi doldurmuşum açık muzlu şampuanla ki benden iyisi yok. nilüfer'den gece otobüsüne cam kenarı alıyorum biletimi, veriyorum takımları çantalarıyla muavine "dikkatli as" falan diyorum bööle en işadamı halimle. bi sigara yakıp, aşti'den memur laciverti görünen şehrime bakıyorum hafif bir sis içinden, tam karizmatikleşicem muavin "nerde incen" diyo, aha buyur işte,"e istanbulda tabi" diyorum, işadamları hep istanbula gider, bilmiyomusun şebelek muavin dercesine bakıyorum adama. "yok abi onu demiyorum haremde mi inicen, yeni sahrada mı, esenlerde mi?" işte bu noktada muavin çok pis sırıtıyo, bütün o işadamı havam gidiyo hafifçe sokulup yanına "eee bilmemne otel varmış da ne tarafta insemki" diyorum, bağıra bağıra cevap veriyo it sıpası "haaaa anladım sen istanbulu bilmiyosun abi tamam tamam geç, şimdi uyursun bi de ben uyandırırım sabah, aman horlamayasın ha hohohooo" ulan varyaaa diyorum, sen gelirsin ilerde ihtiyaç kredisi almaya benden, o zaman iki memur kefil istemessem adam diilim.. bozuluyorum... biniyorum cam kenarıma.. takıyorum walkmanimi... doors giriyo inceden... people are strange when you're a stanger, faces look ugly when you're alone... hiç tanımadığım insanların arasına gidiyorum lan diyorum,4 ay orda yaşıcam, nasıl olucak acaba... doors devam ediyo... anneme el sallıyorum.. gözlerim buğulanıyo...

GüzeLmiş

hmm saol istpol ama digeri daha güzeldi :)

şimdi çayınızı kahvenizi alın sigaranızı yakın ve başka bir dünyaya geçmeye hazır olun.

ve ben, her sabah içimdeki çocuğu yitiriyorum... onun uykulu, ağlamaklı gözlerine hesap defterleri sokuyorum haince... minicik ellerini müşteri imzalarıyla berbat ediyorum... çikolatalı gofret yerken suratına yayılan o gülümsemeyi alıp elinden müşteri memnuniyeti gülümsemesini yapıştırıyorum o surata, tokatlaya tokatlaya...

bankacı = banka alıp satan

iş bulunacak sektör açısından hiçbir çaresi kalmayıp da bankacı olmayı tercih ederek, gazetelerin insan kaynakları eklerinde kendi bölümleri ile birlikte anılan nice bölüm mezununu kardeş bellemiş tüm iş adayları bilirler ki; bankacı olmak herşeyden önce mezuniyet yılının yaz aylarında binbir türlü sınava girip, girdiği her kişilik testinde "hadi be bu sefer de şiir okuyan, obsesif, analitik düşünemeyen bir mimar oldum iyi mi"; "neyse geçen ki intihar eğilimli çiçek sever ressamdan iyidir bea" benzeri düşüncelere gark olmakla başlıyor. sınavların ardından geceleri açık bırakarak uyunan bir cep telefonu ve beklenen haberleri müteakip bir işe alım mülakatına giriş ikinci bir safha oluşturmakta.

daha önceki konuda bankacı kadınlardan bahsedilmnişti bu konudada bankacı bir erkekten bahsedilecek.

arabacı

bunu begendim dersem yalan olur :) yine de tşkr

offf yine saçmaladım.

her sabah ama her sabah, o mülakata gittiğim için, o 4 aylık eğitime katıldığım için, bu işi yaptığım için küfrediyorum şimdi kendime..

gittim şişli'ye. adam bana "şişli'den mecidiyeköy'e geç" demiş lakin semt isimlerine ve semtlerin istanbul içindeki konumlanışlarına ilişkin en ufak bir fikrim yok. "peki" dedim adama ama hani adam "burdan paralel başka bi evrene geç" dese benim için gene aynı şey, ona da peki dicem. şişli'de bir elimde bavulumsu bir çanta, takım elbisem ve sinek kaydı traşımla soruyorum deli gibi "abi mecidiyeköy'e gidicektim de, nası yaparım" diye, deli gözüyle bakıyolar insanlar bana. en sonunda biri söyledi "bak burası zaten mecidiyeköy" diye. inanmadım, ne inanıcam? şişli'deyim lan ben. eminim yani. çok sonra açıklamaya çalıştılar arkadaşlar, yok şişli ilçenin adıymış da mecidiyeköy semtmiş de, yanyanaymışlar da bunlar kardeşmiş de..."semizotu ıspanağın abisidir, greyfurt da portakalın babası" vari tonla açıklama yapıyosun, baştan desene abi biz aynı 1 kilometrekarelik alana hem şişli hem mecidiyeköy diyoruz evet tuhafız biraz diye. amaaaan şehrinde iki tane levent olup birine levent diğerine dördüncü levent diyerek matematikte çığır açan adamlara dert anlatıyorum ben de.

bekleriz bakalım

bakkalcı = bakkal alıp satan

şimdi naapıyosun? anadoluda orta halli bir ilin hayvanat bahçesine çinden hediye gönderilen bir panda muamelesi görerekten yanında refakatçinle paşa paşa çıkıp yukarı, giriyosun mülakata. binbir türlü zırvalıktan sonra yine refakatçinle inip, çıkıyosun binadan. tekrar şişli, tekrar esenler...

beğenmene sevindim darkquenn

gittim maslak'a, girdim mülakatın yapılacağı plazaya. danışmadaki kıza "merhaba" dedim "ben de sizler gibi çok koyu barcelona taraftarıyım ve giyimimde bunu yansıtmak benim için adeta bir yaşam tarzı. mülakata gelmiştim" diye ekledim. insan kaynaklarını arayıp beklememi istedi. neden? yanımda refakatçi olmadan yukarı çıkamazmışım. iyi niyetlerine verdim bu tavrı, hani çocuk şişli'de neler çekti mecidiyeköy'ü bulucam diye, burdan kaybolmasın koca plazada anlamında aldım. geldi refakatçim...

velena eyv.

bankacıların parayla imtihanı güzeldi

taksici

gıccık aşklı bişey lazım demekki senin beğenmen için neyde birdahaki paylaşımımı bekle artık:D

bakkal = halka hizmet eden esnaf