Sen yoktun ben yalnız kalmayı öğrendim,

Sen gittin, ben bitmedim...

den önce den sonra

herkes kendi işine

Çıldırmış şairlerin

damarımda zulüm varken

Çisil çisil gözlerimden...

düşemem SENİN peşine

Öylece kala kaldım da deli hasretinle ben

Bahsettiği o perisin...

Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi,

Acıya duvar gibi durmayı ögrendim,

şiir mi okuyorsunuz arkadaşlar=))

Ne bir ses nede haber gelmiyor artık senden

herşeyin bittiği yerde -sen- kalansın..

Sana gülmeler yaraşır...

hadi SEN GİT İŞİNE DE

kalbin hikayesi..

Köksüz, bağsız durmayı öğrendim...

Kendi ellerimle ben Beni kederlere saldım

Sonunda bir oyuncak kara sevda aldım senden

İster şiir oku, ister gazel, ister dua, ister beddua...

Bir yabancı selamı ile hüzünlere daldım

Yok öyle el gibi durma gül biraz

Sen yoksun artık

Yani değişmedim hala öyle biraz çocuk kaldım

-sen-üzerime sinen acısın..

Sevdalı bir yağmur gibisin

Titreyen mısralarında

Sensiz de yaşanıyormuş anladım...

Sen güzel tümceleri rafa kaldırıp sandık lekesi gözyaşlarımı havalandırdığım...

Sen vaktinden çok sonra gelen