Başına bir örtü alıp yasin okuyan kadının hüngür hüngür ağlaması herkesin gözpınarlarına tahribat verecek cinstendi, hatta orada kadın/erkek ayrımı bile yoktu insan cismani duyguların hislerin üstüne çıkıyor,

Dualar, talepler, niyazlar farklıda olsa acziyyet ve ızdırar hali aynıydı, iltica edenler farklıda olsa iltica edilen aynıydı..

Yocuyuz işte, bazen koşar adımlarla, bazen yürüyerek dünyaya gelişte/gidişte olduğu gibi çoğu zamanda emekleyerek geçiyor bu yolculuk, yolcunun yolcu olduğunu anlaması ne kadar önemli ve güzel bir hakikkattir,

EMANETÇİYİZ

Hayatın her anında olmasa bile, lisanı hal ile faniyim fani olanı istemem, yolcuyum hancı olacak halim yok,

halbuki fani olanın fani olanı istemesi, beka için yaratılan insanın ibka olanı bırakıp fani olan müşevveş şeylere dikkatini celbetmesi hilkat yaratılış hakikatine münafi bir durumdur..

Dün kandil olması hasebi ile şehir dışından gelen arkadaşlarla birlikte Cuma namazını hacı bayram camii'nde kılmak icabetti,

emaneti bizden sonraki kusaklara sağ salim teslım etmek var

farklı farklı insanlar aynı huzura durup aynı şeyleri yaşamaktadır, ordan önceki ve ordan sonraki her farklılık kimsenin aklından bile geçmemektedir, örtülü olan olmayan orada örtünmeyi bir gereksinin bir olmazsa olmaz olarak görüyor..

onlar bana bende onlara teşekkür ederken sayende bu anları yaşadık hitabında içimden bende sizin sayenizde diye kendi kendime fısıldıyordum..

okumaya üşendim bi özetleyverin :)

Cuma saatinden sonra camii'deki hanımlara mahsus sakalı şerif ziyaretinden ötürü bir hayli kalabalıktı camii civarı,

bu konuya bile muhalefet şerhi düşülmüş ya, el aman el amann! La uhibbul afilin.

Hayatın içindeki dünyevi mücadelelere angaje olduğumuzdan ne dünyaya geliş gayemiz nede dünyadan sonra gideceğiz menzil aklımızım ucundan bile geçmemektedir,

acz ve fakr içinde olduğumuz görmek ve idrak etmek budur işte, aslında çok şey olduğunu düşünen ademoğlu'nun ama hiçbir şey olmadığını idrak etmesi bumudur budur işte..

yaşama gaye ve amaçlarımız var

Bizleri hakikatten uzaklaştıran dünyevi mücadelelerden uzak ''kimiz nerden geldik nereye gideceğiz'' hakikatli sualini sormakla ona yoğunlaşmakla geçiyor bir birine yabancı ama birbirine muhabbeti sonsuz olan o kalabalığın hissettiklerinin aşşağı yukarı aynı olduğunu hiçbir tatsızlığın hiçbir münakaşanın çıkmamasından anlamak mümkün,

farklılıklarımızdan daha öndeydi ortak noktalarımız,

dışardan gelen arkadaşlar sayesinde yıllarca yaşadığınız şehirde maneviyatın efil efil aktığı o camii'ye gitmek güzel bir duygu,

hiçkimseyi tanımıyorum, hiçkimsede beni tanımıyor ama ''aynı'' yerdeyiz, aynı şeyleri hissedip Hacı bayram veli hazretlerinin manevi huzurunda aynı Rabbe iltica ediyoruz bunu anladım herkesin anladığıda buydu,

yolcu değiliz

Ben de bayramdan sonra Kuzey Kürdistan yolcusuyum.

Roti naber ya akp yalakalığı pardon sevdası tam gaz devam mı? :D

biraz önce dikkatini celbeden hiçbirşey ne yazıkki dikkatini celbetmeye kifayet etmiyor,

Önümde arkamda saf tutan kalabalığı düşündüm türbeye akın akın gelip giden kalabalığı aynı anda temaşa ettim,

nasıl olsa öleceğiz dıye bır kavram yok

kendini hancı sanma yanılgısına düşmez değilmi ama...?

o zaman hereksin kendisi gibi yolcu olduğu gerçeği ile başbaşa kalıp yoculuk güzergahındaki hiçbir şeye dikkatini celbetmez,

Çünkü dikkat çok ötelere celbedilmiş oluyor işte..

Türbenin bulunduğu kısımda avluda namazı kıldığımızdan türbenin önüne gelip kafile kafile giden hanımları izlemekten hutbeyi dinle''ye''mediğimi kendi adıma itiraf etmeliyim,

O kadar samimi içten mimiklerle dua ediyorlardıki keşke hayatın her anında bu kadar mütebessim olunabilse diye insan gıpta ediyor,

dediğinizi, denildiğini bütün zerratınızla hissetmektesiniz o maneviyat ikliminde..