Ne kadar çok vazgeçilmezin var!

Gecenin toprağında saklı ışıktan tohumlar başlarını uzatıyor.

Zevale doğru akıyor ışıklar,

Gülün rengi soluyor,

Ötelerde bir insan son nefesini vermekte sessizce..

hande yener - mendil

Hüzün renkli bulutlar sardı göğü,

Şimdi şarkı paylasimlarina devam edebilirsin.

Hatırını yalnız O bilecek.

Ne kadar vazgeçilmezsin!

Kalbinin sesini duyamıyorsun bile.

Şimdi hatırla ki, sen de bir zamanlar yokluğun karanlığında yitiktin.

Söyle kendine ki, çoklarının seni unuttuğu bu gece, sen de herkesi unut, O?nu hatırla.

Güneş ufukta yükselmeden, sen dualar ufkuna yüksel.

Söyle kendine ki, çoklarının ışıklara kanıp sahte renklerin kuyularına daldığı bu gece, Rabbini an, Rabbine kan, Rabbine uyan.

Yokuş aşağı akıyor kalbin, şimdi vakit ikindi..

Şimdi akşam.

Kızılca kıyameti kopuyor dünyanın.

Devriliyor zaman,

Yokuş aşağı akıyorsun dalından kopuyorsun,

Belki o da unutacak.

Hatırla ki sen de şimdi bir ömrün ikindisine doğru yürüyorsun,

Fısılda dualarını sonsuzluğa tutun hece hece...

Alnını secdeye değdir.

Uyan, yan ve an seni hiç unutmayan Rabbini.

Kalbini kanatıyor kuru gül yaprakları,

Vakit öğle.

Ben yazmasamda takipteyim...

Gülden tebessümler giydirdi yüzüne.

Bir mezar taşın hatırlayacak belki Seni.

Bundan sonra yeni bir vaadi yok sana hayatın...

Vakit Yatsı.

Hatırla ki, unutulmuşluğun toprağında Rabbin seni unutmadı.

O kadar gürültü var ki ortalıkta...

Gün ihtiyarladı.

Ama hiç haketmedigini de biliyorum sen de bil...

Gün ölmek üzere.

Rabbin seni sahipsiz de bırakmadı.

Taze bir bahar gibi gün yüzüne çıkardı bedenini.

Gül soldu, gün soldu.

Hatırla ki, senin de akşamın olacak bir gün.

Rabbin seni yokluk gecesinden varlığın ufkuna eriştirdi.

Gece hükmediyor aleme.

Vakit ikindi...

Kim Sana hayat vermişse, kurumuş kemikleri toplayıp dirilten de O elbette.

Yarım kalmış ne kadar iş var!

Gün çoktan öldü.

Hoyrat bir rüzgar artık zaman...

Ömrünün ışıkları solacak.

Göz kapaklarının ardından kaç.

Herkes unutsa bile seni unutmayan Rabbini herkesin O?nu unuttuğu anda ananlardan ol.

Onunla konuş...

Ölmeden önce bil öleceğini ki, yaşatıldığını farkedesin.

Sessizce akıp gitmede sonsuz uzayda...

Hatırla ki, Sen de unutuşun kara gecesine yuvarlanacaksın.

Öbür kıyısındasın artık nehrin...

Vaktin rahmine sabahın nutfesi düştü az önce.

Kalbini sonsuzluğa bitiştir.

Vakit akşam.

Seni sen yokken de bilen Rabbin, sen öldükten sonra da bilecek elbet...

Güneşin saltanatı bitti.

Yokluğun gecesinde, adın bile unutulmuşken, kimden meded umarsın sor kendine?

Renkler ellerini çekti eşyadan.

Kimsenin adını bilmediği, hatırını saymadığı bir yetimdin.

Unutulmuşluk toprağına gömülü bir tohumdun.

Sanki sen olmasan işler hep yarım kalacak, belki hiç başlamayacak.

Rüyandamı gördün coo:))

Gün daha kısa geliyor artık...

Söyle kendine.

Güneş ışıklarını topladı.

Haydi kalk! Kalk ve miracına eşlik et En Sevgilinin .

Aç kalbini Rabbine.

Eşyanın cezbesi yitiveriyor.

Yemin olsun ki ikindi vaktine hüsrandadır insan şimdi anlıyorsun...

Vakit öğle...

Zamanın hükmü ağırlaşıyor üzerinde,

Göğe yöneldi gözler.

Gördüğün gibi karışık oldu çünkü sadece öğleyi yollamayı planlamistim digerlerini sonradan buldum ve yapmisken hepsi olsun dedim.

Şimdi seher vakti.

Sabaha çok var.

Sen kafanda sıraya koyarsın... Biliyorum seni sıkıyor bunlar ama yapabildigim yapabilecegim yalnız bu senin için... bi de dua etmek...

Affedemesem de seviyorum inkar edecek değilim artık...

Şimdi vakit ikindi, şimdi ikindi namazı vakti..

Gafletin gecesinden uyan.

Senin de kıyametin kopacak.

Şimdi gece?

Ebedi süku nete hazırla kendini.

Herkesin unuttuğu yerde seni bir O hatırlayacak.

Sen de O?nu an şimdi.

Dünya telaşındasın.

Zaman ırmağı, ikindinin çağlayanından dökülüyor şimdi,

Tutnacak dal arıyor gibisin zamana karşı,

Herkesin senden uzaklaşacağı ölüm anını hatırla ki, sen de şimdi herkesten ve her şeyden uzaklaşıp Rabbine yanaşasın.

Güneş solgun rengini bırakıyor güller üstüne,

Oysa dünya seni pek umursamıyor.

başka bi başlıkta asi ve mavi yi armağan etmiştin o daha güzeldi :)

Bundan sonra vaadi yok sana zamanın,

onur akın seviyorum seni

Güneş ışıklarını topluyor eşyanın üzerinden.

Işıklar tükendi ufuklarda.

Uyan.

Telaşlarına inat uzakta bir kelebek yavaş yavaş kozasından çıkmada.

İşler yoğun.

Sanki sensiz yürümüyor hiçbir şey.

Ruhunun sonsuza uzanan emellerine kör olmak üzeresin.

Vakit seher?

Işık uzaklarda.

Aç gözlerini sehere.

Ayrılığı söylüyor hece hece...

Tenin soluyor, gözlerinin feri çekiliyor, yüzünü bu dünyadan çevirmeye hazırlanıyorsun,

Geriye kalan ancak iman, şimdi ikindi vakti, secdeye koy alnını, eğil zamanın sahibinin önünde, ona konuş...

Bir bebek ilk kez gülümsemekte annesine...

Kara kefenini giyiniyor gün.

Hayatının perdesi çekilecek.

Bir adın kalacak geriye.

Telaşların arasından sıyrıl, ruhuna yer ayır.

Gün ortası.

Ufukta günün kızıl çiçeği açmak üzere.

Ete kemiğe bürüdü ruhunu.