En insani yönlerimi kayıtsızca sunabilsem, bu sert kabuğun ağırlığından kurtulup, bir kuş gibi uçacağım özgürce.

pinky,

ben de depresf yanıma döncem artık..

iadeyi ziyaret yapıyom çikolata ve çiçeğimle:D:D

zaten yüreğini açtıgımda zedeleniyorum ben :(

ve sonunda mecburen oluşturduğun zırhınla yaşamaya mahkum oluorsun..

Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize?

Ne kadar özlediğimizi birbirimizi.

Kabuklarımızın altında

O zaman fark edeceğiz.

... Korkularımızın paylaşılması

Düşünüyorum da,

Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarımızın ardında.

Sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek.

İstiridyeler, deniz minareleri, midyeler.

blam :))

Ancak birbirimize sokulursak atlatırız o günleri.

Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan.

Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri.

ama o zamanda çevrmdekiler mutsuz oluyorlar..

sadece, gözlerine baktığında o ışığı aldığın insanlara bi süre sonra yüreğini açıorsun... ben öyle yapıorum en azından...

paraş,

Ufukta kar bir kış görünüyor.

Ne olur bir darbe daha alsak.

Fark etmez

bende şaşırmayı severim :) iyi anlaşıcaz senle hadi bakalım :)

Ve koşullar bir türlü düzelmeyen.

Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa.

Kırılmaktan korkmasak

başka birinin seni yaralamasına izin vermiş oluorsun...

Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor gerçek kimliğimizi,

Kırın o sert ağır kabuklarınızı.

Yanılsak

Kimse incitemiyor mu, duygularımızı, inançlarımızı, benliğimizi?

okuma sakın çok kötü şeyler yazıo:)

Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak.

Risk alsak

Sevgiye çok ihtiyacımız var.

Yüreği daha fazla küstürmemek lazım.

Güçlü kapıların arkasına kilitlesem kendimi, korkaklığımı, sevgi isteğimi

bende yazıyla ilgili yorum yaptın sandım..

Sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti.

ne zaman zırhını çıkarsan,

Tekrar tekrar bıkmadan denesek ve kucaklaşsak yeniden, tıpkı eskisi gibi.

cok güzel bi paylasım, tsk ederiz :)

Kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız.

çikolatanda çok tatlıymşş...

elacm insnları şaşırtmayı severm

Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi.

Duyularımızı bastırıyor, elele tutuşmamızı engelliyor mu?

Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize.

Kaybolan değerlerimizi ne kadar özlediğimizi

depresif taraftafımısn yine:)

Vakit az, paylaşmak, sarılmak için.

Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.

İncinsek yaralansak.

iyi de yazsa okumam:) kısa ve net olmalı özet olmalı hatta başlık olmalı:)

çok denedim, aynı sonuç..

ortası yok mu bunun...

Hem hepimiz bir yıldızız.

rica ederm..

O da çözülecek belki samimi ve güvenliksiz, silahsız biriyle göz göze gelince.

Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,

Kirpiler ve kaplumbağalar gibi.

paraş benmed tam tersi başlık yok bile:))

polly şaşırtıyorsun beni :)

Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden.

Oysa bir görebilsek bunu, kalmadı böyle insanlar demesek.

Yeniden açsak kendimizi, atabilsek o kabuğu

Belki en hoyrat yürek bile, ateş böceğinin o uçucu, masum, sevimli çocuksuluğunu el kaldırmaya kıyamaz?

Ne çıkar ateş böceği sansalar beni?

Anlaşılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım karşımdakine.

daha neler var bnde keşfetmelisin:))

Neler biriktirdiğimizi,

Yaşadığımız coğrafya zor, şartları ağır.

uzun yazıları okuyamıyorum:)

Kurtulun bu yükten.

ela daha yeni mi anlıyorsun bunu kuzum:))

pollyannacılık hayr getirmiyo..

Sahi koruyor mu bu çatlamamış sert kabuk?

Ne olduğunu anlayamadığımız o on beş yıldan öncesi gibi.

Denesek

Cesaretsizliğimizin anlaşılması,