ne kadar çok sızlayan vicdanım var. vicdan... ne kadar etkili ve etkileyici bir kelime. her şey bu kelimede sanırım. anlayabilsek vicdanımızı cennetimiz olur. vicdan azabı duyunca da cehennemimiz oluyor iç dünyamızda.

İnsafsız gelin Vicdansız gelin

Anladım ki, aslında hakkıyla hiçbir şey anlayamamışım. Ve üstad N. F. Kısakürek ne de güzel anlatmış;

Anladım ki susmak bir cüsse işi. Derin denizlerin işi. Sığ suları, en hafif rüzgarlar bile coşturabiliyor. Derin denizleri ise ancak derin sevdalar. Anladım ki, derin ve esrarengiz olan her şey susuyor. Anladım ki susan her şey derin ve heybetli...

"duayı da hale dökmeli" - ne güzel bir ifade...

belki duyuyoruz da duymamazlıktan geliyoruz. al şu günahı biraz daha oyalan. bugun de böyle geçsin hele...

doğrudur yeri gelince susmak her babayiğidin harcı değildir..

ee ne yaparsın ehli zeki forum üyeleri ver burada:)

anladım ki dünya bizi aldatıyor. nefsimizi meşgul edecek bir şey bulamazken, nefsimiz istemediğimiz bir şeyle bizi meşgul ediyor. işin hakikatine erememenin ızdırabını kalbimin en derin yerinde sessizce izlemekteyim.

vecilet guluubühüm diyor kuran. sanırım o vicdan.

derin anlam içerikli bir yazı yüreğine sağlık..

Kötü Kaderim Zalim Kaderim

sen benim başıma neler getirdin:))))

Bu forum hemen de anlıyormuş :)

bu vicdan insanı öldürür.

bir de duyulan hayır ve şerre meyilli iki kaynak var; melek ve şeytan. nefis her daim hiç susmaz zaten. vicdan da bu kaynaklara hakem olarak konulmuş sanırım. savunduklarının yanlış olmadığına aklının tüm varlığıyla inanan bir çok kişiye, soruyu vicdanlarına sorduklarında ne cevap aldıklarını sorduğumda genelde aldığım cevabın sessizlik olması, benim için vicdanın susmayacağına kanıttır.

vicdanın hissedilme merkezi neresi acaba.

herhalde nefis nefis olalı vicdanın semtine bile uğramamıştır. mücerret alemin en hoşuma giden kelimesi bu işte. VİCDAN.

anladım ki 'Bu da geçer Ya Hu' ne güzel bir gerçekmiş...

herşey susar da, vicdan susmaz. aklına mağlup olup, kendi kendine kaldığı her anda sırrında yankılanan hakikati kabullenmeyişi yer de bitirir onu.

gözyaşı vicdanın bir emaresidir. ama her gözyaşı değil. renkleri aynı olsa da o yaşların akmaları farklıdır. kalbiniz sızlamadı mı hiç. belki de o vicdandır.

sözlerin ve niyetlerin boyunduruğundan kurtararak... da, duayı da hale dökmeli, baştan ayağa.

ruh, yalnızca nefsin esaretinden kurtularak özgürleşebilir. nefsi esir etmek için de vicdanın sesini dinlemek yeterlidir... "oku" ile başlayan yüce Hitap'ta dendiği gibi.

Ya yalanlarla, kandırmacalarla, haramlarla, günahlarla VİCDANIMIZI susturmuşsak? Yada sesini duyamaz hale geldiysek?

"Anlamak yok çocuğum, anlar gibi olmak var;

anladım ki o en derin yerde bir hakikat var. erişememenin suskunluğu ruhumda çığlıklara yol açıyor.

"Başkaları fetva verse de, sen fetvayı kalbine sor" diyen Efendimiz, vicdanın sessiz kalamayacağını belirtmiştir bir anlamda. şeytan ve nefis yapılan yanlışsa, fısıltılarıyla kişiyi rahatlatır. oysa rahatlamasına rağmen kişi bunun yanlış olduğunu bilir, içi rahat etmez. vurgum bunaydı.

sağır olanlar da vicdanlarını duyuyorlardır. dilsiz olanlar da vicdanlarının vaziyetini beyan ediyorlardır.

Beni düşünceler aleminde yapayalnız bıraktı bu cümle.. Dua'yı hale dökmek... Her işimizi Allahü teala yaratıyorsa, her hal üzere iken Dua etmemek, Allahü teala'yı düşünmemek, haksızlık etmek değil midir?

bence, başkalarını kandırmadan önce biz kanarız o yalana. kendini kandırmayan adam başkasını nasıl kandıracak ki.

Vicdan susmaz diyorsunuz ama nasıl duyacağımızı bildirmiyorsunuz. Olur mu böyle şey? Peki ya o konuşanın vicdanımız olduğunu bilmiyorsak? Ona şeytan yakıştırması yapmışsak, çözüm nedir bu durumda?

beni terkedipte ellere gıttın

anladım ki, ruhları özgürleştirmeli...

Her ne kadar yapamasamda katılıyorum..

insan herkesi kandırabilir fakat kendisini aslaaa...

müşkül ruhum meşguliyetten tutsak gibi. ruhu nasıl özgürleştireceğiz peki.

Akıl için son tavır, saçlarını yolmak var..."