Guzel..

Her seye rest cekecek cesaretim de yok enerjim de.. kim bu kadar cesurdur ki

Duyguları çok güçlü ondandır:)

Bir de mutsuzum. Mesela bir şarkı çalıyor radyoda. Ben, dalıp gidiyorum bilmediğim diyarlara.. İnsanlar görüyorum, onlar farklı sanki. Ben böyle kalabalık yerlerde bile, dalıp gidebiliyorum uzaklara.. Muhabbet esnasında, ansızın.. İnsanlar görüyorum, onlar aslında yoklar; yani aslında benim için yoklar. İnsanlar varlar, insanlar yoklar.. Bir varlar, bin yoklar.. Ben öyle kalıyorum tek başıma, her güzel şeyin sonunda.. Ben yine bana kalıyorum.. Beni en çok seven benim mesela.. Benin en iyi arkadaşı benim.. Benin arayıp soranlari ben.. Benin herşeyi benim aslında.. Hiç haber almasalar, hiç umurunda olmayacak insanlar biriktirdim gönül kumbaramda.. Bozdurup harcasam mı diyorum bazen, kendi kendime? Sonra hiç acmayip kilitini, ativereyim mı acaba denize.. Bilmiyorum, bilemiyorum..

İnsan çocukken yaşıyormuş aslında, anladım.. Ama bu çok geç kalınmış bir anlamaktı.. Mevsim henüz kış değildi o zamanlar, bahar tadı vardı her yerde.. Gökte uçan martılar vardı, denize nazır hayaller.. Sonra bir karartı belirdi denizin sonunda, önce anlam veremedim.. Çünkü güneş hala tepemdeydi, belki dedim sistir, geçer.. Sonra küçük bir rüzgar çıktı, aldırmadım.. Ben hep severdim rüzgarı, ayrı bir albenisi vardı bende, ama martılar zor tutunuyordu havaya, güçlü olsun diye karınları doysun istedim.. Kalktım aniden banktan, köşedeki büfeye kadar yürüdüm bir simit aldım, camlı bölmeden.. Cebimden bozuklukları almak için uğraşıyordum, bir şimşek çaktı.. Öyle korkunç bir sesi vardı ki, aniden dönüp arkamı bakmak istedim.. Sonrasında oldu işte herşey, hava çok kararmıştı, deniz çok dalgalı, martılar kordonda cansız halde yatıyordu.. Çok korktum önüme döndüm, parayı verip kaçacaktım buradan.. Büfe yoktu, elimdeki simit yok.. Sağa sola bakındım.. Banklar kırılmış, parçalanmıştı.. Güneş çoktan gitmiş, sokak lambaları yanıp yanıp sönüyordu.. İnsanlar kaybolmuş, ben bir başıma kalmışım.. İşte hala buradayim.. Biri beni buradan kurtarsın artık, çok soğuk, çok üşüyorum.. Bu fırtına ne zaman bitecek, bu güneş ne zaman doğacak? İnsanlar gelecek mı geriye?

Cevreci bu yazdiklarin alinti mi kendi yazilarin mi

Varsayalım ki bir gün mutlu oldum, iyi de ben ağmayım, her günü siyah yaşamış bir insanım.. Ben o ışığı, bu kadar siyahın içinde seçemem ki! Farkında bile olmadan geçer giderim, yanı başından..

Her gun biraz daha agirlasiyor yüküm.. teselli bulmaksa gitgide zorlaşıyor

Ben yazıyorum, alıntılar benim hayatımın izleri değil, sadece birileri benim gibi birşeyler hissetmis işte diye sevinerek okuduklarım.. Benim cümlelerim hep cebimde, benim ceplerim hep delik.. Öyle dökülür, saçılır her yere..

Hayatın sayfaları tek renkten oluşmuyor

Bak yine geceden kaçıyor, gün.. Birbirine görmek istemeyen iki azılı düşman gibi.. Ben yine tek başıma savaşacağım geceyle, anlaşıldı.. Oysa hep benimle olacak gibi geliyor, gündüz.. Ben her seferinde inanıyorum, hep gündüzün, huzurunda, kalabalığında olacağıma.. Ama güneşi alıp başka diyarlara gidiyor, gün.. Ben kalıyorum geride, ben yine kalıyorum.. Ben hep geride, kalanım..

Valla bence yzmalisin feci bi ifade yetenegin var..

Benim çok fazla bir şeyim yok aslında.. bir yalnızlığım var, bir de umudum var benim, yalnizligim hep benimle ama, umudum da arada bir uğrar bana.. Bayağıdır konuşmuyor, artık tanıyamıyorum kendisini.. Aynı şeyi o da bana söylemişti bir ok gibi, hala beynimdedir.. Onsuz yapamayacağımı söyledim, hemde defalarca.. Nuh diyor, peygamber demiyor.. Gitmeleri severmiş umutlar, bir de ekliyor; görevi mi bitmiş ne! Umudun görevi mi olur diyorum, ama nasil gülüyorum, gözlerim kan revan, yaşlı.. Olur tabi diyor, çok benimsedin sen beni, ben o kadar dayanamam sana, kaç kez kırdılar beni, sen yine benlendin.. Benimde bir canım var, sokakta bulmadım, beni ayaklar altına almayacaktın, işte bunu hiçbir şekilde kaldıramam.. Elveda.. Gitme diyorum, bu kez değişeceğim.. Dönüyor arkasını, ben senin kaç kez değişmeni bekledim biliyor musun? Diyor sessizce.. Birşey diyemiyorum... Ağzımdan sadece sorular dökülüyor, aniden.. İyi de ben şimdi sensiz, nasıl yaşayacağım ki? Madem gidiyorsun, ölsem daha iyi değil mı? Arkasına bakmıyor, ama giderken son bir iyilik yapıyor bana, belli.. Uzaktan tam duyamıyorum ama, yalnızlık sana öğretecek yasamayı merak etme diyor.. diyor ve gidiyor.. Çocukluğumdan kalan tek mirasım, gidiyor ve ben bakakaliyorum..

Hayat bu tabii ki üşüyeceksin,

Teşekkür ederim Ayça.. :) İnşallah bir gün, içimin en acı yanlarına seslenirim, hadi derim sizde raflara koşun.. İnsanlara bizde varız diyin.. Anlatın beni, biri varmış desinler; mezarlıkta yatmadan, ölmüş.. Hemde bir defa ölmemiş desinler, insan bir defa mı ölür sadece? İnsan bin kere ölür, bir kere gömülür.. Ayça belki kalemler yazamaz hislerimi, onlarin da canı vardır belki.. Mürekkep, kağıtlara ağlar hep evet, ama mürekkep ölmeyi bilmez ki.. Kağıtlar, lisanımı benimser mi? Delinip gider mi? Bilinmez.. Hayirlisi..

etrafında çok insan olduğunda dahi çok yalnız hissedeceksin

Sizlerde yazın arkadaşlar, bu sayfa duygularımızın yazı halı olsun. Güzel olsun.. :)

5 duyumuzla algilaklarmz disinda 6. his var diyorlarya.. bence 7. his de var.. 7. hissi olan insanlar cok sanssiz.. boşluktaki bir tuy gibi ruzgar seni istedigi yere savurabiliyor sana sadece huzursuzlugu kaliyor..

Sen sen yapar

Bunlar doğal şeyler

Bu çok ilginç birsey. İçimde bir çocuk var, sanki sokakta oynarken karanlık iyice bastırmış, herkes kaçmış ben kaybolmuşum gibi birşey.. Bu öyle bir kaybolmak ki, bir daha beni kimse bulamamış.. Bulamayacak.. Çok uzaklardayım.. Burası çok sessiz.. Çok karanlık burası.. Kimse yok. Boğuluyorum. Sadece duyuyorum, insanlar gülüp eğleniyor.. Onlar mutlu, ben yaşamıyorum bile..

Bırak siyah sayfalarda olsun

Ve elbet geçer sadece bekle

İnsan birşeye hiç istemediği halde dahilim diyebilir mıydı? Evet diyordu işte.. Düşüncene nefret ede ede katılıyorum, ki kahretsin; bu bir hastaliksa neden onca insanlar arasından biz?

Birileri çok cesur aslında, her insanın aklından en az bir iki defa geçmiştir intihar düşüncesi.. Bizimkiler hep bir durak, gelir gider öyle. Bir güzergahı yok aslinda ya da her hangi bir saati.. bakarsın bazen sabahın köründe gelmiş intihar düşüncesi, bakarsın gecenin bir vakti. Kimileri çok güçlü, binip gidiyor. Kimileri meraklı gözlerle intihar edenleri izliyor, sanki şey gibi bu; örnek almak.. Belki bizde bir gün... Zaten olmeyecek mıyız.. Ee öleceksek, nedir bu yaşamak merakı? Pardon yaşıyormuş gibi yaşamak merakı?

Öylesine çok gidesim var ki bilmediğim yerlere.. Mesela bir kitabın içinde bir yere.. Mesela sabah erkenden, sokak lambaları henüz sönmemişken.. Bilmiyorum nereye gitmek istediğimi, ama iyi değilim bu ara.. Gitsem geçecek gibi, kalsam delirtecek..

Belki de insan kendi içinde kayip oluyordu, bilemiyorum.. İyi de küçük bir insanın içi, koskoca bir dünyadan büyük olamazdı ya! Bilmem, belki de büyüktür insanın içi, uzay varlığı kadar büyük.. O zaman yandık desene! Beni buradan kim kurtara bilir? Kimse kurtaramaz seni! Baksana etrafına, herkes kendi içinde boğulmuş, kaybolmuş durumda.. Onlar daha kendino kurtaramıyor, seni mi kurtaracak? O da mı? Evet o da..