ooo forum coştu bugün.

Eski Mısır'ın renkli duvar resimlerinde, farklı toplulukların insanlarının, farklı giyim kuşamları yanı sıra, fizyolojik farklılıklarına göre çizilip, derilerinin rengine göre, Mısırlılar'ın kırmızı. Asyalılar'ın sarı, Afrikalıların siyah, Avrupalılar'ın beyaz boyandıklarını görüyoruz. Bu onların mutlaka ırkçılık yaptıklarını değil, ırkların varlığının bilincinde olduklarını gösterir. Firavun III. Sestoris'in (İ:Ö. 1887-1849) güneyde diktirdiği dikilitaşa yazdırdığı "Hiç bir zenci dikilitaşla belirlenen bu sınırın ötesine geçemez" yazısı da "Sinuhe'nin öyküsü"nde okuduğumuz, Doğu halklarının saldırısına karşı yaptırılan "Firavun'un Duvarı" gibi, ırkı değil, ülkeyi yabancıların saldırısından, sızmasından korumak amacını gütse gerek.

Eski Çinliler'in insanları, deri renklerine göre, solgun menekşe, et rengi, beyaz, siyah olarak sınıflandırmaları da, "ırkçılık" öğretisi olmaktan çok bir "ırk kuramı" olarak nitelenebilir. Çünkü öteki eskiçağ ve ortaçağ devletlerinde ve imparatorluklarında olduğu gibi, Çin'de görülen de, uygar Çinliler ile barbar yabancılar ayrımıdır. Gerçekten, bu ayrıma uygun olarak bir Çinli tarihçinin. Çin'in kuzeyindeki topluluklardan "sarı saçlı, yeşil gözlü ve koca burunlu çirkin bir ırktırlar, ataları olan may-jnunlara benzerler" biçiminde söz ettiğini görüyoruz.

Eski Yunan'da Hippokrates'in öğrencilerince derlenen Corpus Hippocraticum'da"peri Aeron" adlı bölümde geçen "Asya'da olduğu gibi, Avrupa'da büyüklük, şekil ve meziyetler bakımından birbirlerinden ayrı uluslar vardır. Dağlık, sert ve sulak yerlerde oturan... insanların iri yapılı, dayanıklılığa ve yiğitliğe elverişli olmaları, hatta bunlarda bir dereceye kadar vahşilik ve hayvanımsılık bulunması pek doğaldır. Bol otlu, çukur, sıcak yerlerde [güneyde) yaşayanlar... sakin, uyuşukturlar..." gibi sözler, Asyalılar'ın barışçı, köle ruhlu, Hellenler'in girişken, hırslı oldukları yolunda değerlendirmeler vardır Bunlarla Aristoteles'in Politika'da. hemen aynı görüşleri soğuk bölgelerde yaşayan ırklar cesaret ve tutkuyla doludurlar, fakat becerileri ve beyin güçleri kıttır. Bundan ötürü siyasal birlikleri ve başkalarına egemen olma yetenekleri yoktur, Öte yandan Asyalı ırkların hem beyinleri hem de becerileri vardır, ama cesaret ve iradeleri eksiktir; bu nedenle hep köleleştirilir ve uyruk "olarak kalırlar. Coğrafyaca orta bir durumda bulunan Hellen ırkı ise her ikisinden de bir ölçüde pay almıştır. Dolayısıyla en iyi siyasal kurumlara sahip olarak özgürlüğünü sürdürüyor ve bir tek anayasa altında birleşse bütün öteki ülkelere egemen olacak yetenekte" biçiminde yineleyen sözlerinin, ırkçılık öğretisinin ilk biçimleri olduğu ileri sürülebilir mi? Bunların, ırkların eşitsizliğini salt kalıtımla açıklayan öğretilerden farklı olarak, çevreci-kalıtımcı öğretiler oldukları gözden kaçırılmamalıdır.

Öte yandan. Yunan'da köleliğin bile ırk ayrımına dayanmadığını. Trakyalı. Avrupalı beyaz kölelerle. Etyopyalı ve Afrikalı siyah kölelerin, hatta borç, savaş vb. nedenlerle köle durumuna düşmüş Hellenler ile özgür Hellenler'in yanyana çalıştıklarını biliyoruz.

kısa kısa yazmışsın cidden de...

"KAPİTALİZM VE KOLONİCİLİK ÖNCESİ IRKÇILIK" SORUNU

valla yorum yapmak istiyorum istiyorum ama yazılar karşısında nereden başlayacağımı bilemiyorum engin bilgilerim bi türlü çıkmıyor ki enginlerden...

Bazıyazarlar, ırk bilincinin tarihçesini kabile toplumlarından başlatmakta, bazıları ırkçı önyargıların zamanımızdan beş bin yıl önce Hindistan'da, zamanımızdan dört bin yıl önce Mısır'da görüldüğünü ileri sürmektedir. Bazı yazarlar ilk ırkçılık öğretilerinin İsrailoğulları'nda, Eski Yunan'da ortaya atıldığını söylemektedir, örneğin T. F. Gossett, 18. yüzyıldan önce halklar arasındaki fizyolojik farklılıkların önemine ender olarak değinildiğine bakarak ırk bilincinin çağdaş bir olgu olduğunu düşünenler varsa da, tarihte, biyoloji, antropoloji bilimlerinin ortaya çıkmasından önce bile ırkçılığın görüldüğünü ileri sürüp, Hindistan'dan, Mısır'dan, İsrailoğulları'ndan, Roma'dan, Yeni Dünya halklarından örnekler vermektedir. Bu yolda Gossett, Hindistan'da, Rig Veda'da, Aryanlar'ın İndüs Vadisi'ni istila edişlerini, Aryanlar'ın tanrısı İndra'nın, nefret ettiği kara derilileri, doğaüstü bir kudretle yeryüzünden ve gökyüzünden silip süpürdüğünü, bu yassı burunlu barbarları öldürdüğünü anlatan pasajı gösterir. Bu açıklamadaki "barbarlar" sözü gerçek durumu anlamamızı sağlayacak anahtarı sunmaktadır. Yendikleri yerleşik koyu derili halkın etkisiyle sonradan uygarlaşan "Aryanlar"ın göç ve yerleşme dönemlerinin destanı olan RigVeda'da görülen söz konusu ayrım, İlyada'daolduğu gibi, ırk ayrımı olmaktan çok "uygar-barbar" ayrımıdır. Gerçekten Gossett'in kendisinin de (s. 7'de) belirttiği gibi, ırk başlangıçta kastların temelini oluşturmuş olsa bile, yukarı kastların kemiklerinin üzerinde yapılan araştırmalar, aralarında koyu derililerin bulunduğunu gösterdiğine göre, biyolojik farklılığa dayanan ayrım fazla sürmemiş, yerini kast ayrımı almıştır.

Dinsel kültürün egemen olduğu ortaçağ toplumlarında yaygın ayrım ırkçılığa değil "ümmetçiliğe" dayanır. Ortaçağın feodal toplumlarında, insanlar inançlarına göre sınıflandırıldıktan sonra, onları aynı inançta birleştiren "din kardeşliği" kavramı yanı sıra, zümre farklarını dile getiren "soyluluk" kavramı ile karşılaşırız. Soylular kendilerini soylu olmayanlardan, serilerden, köylülerden üstün görmekte, bunu "iyi soy"dan geldikleri düşüncesine dayandırmaktadırlar. Irklar konusunda yarım yüzyıla yaklaşan araştırmalarına dayanarak ırkçılığa karşı çıkan Amerikalı antropolog Franz Boas'a göre, Avrupa soylularıyla halkları, büyük bir olasılıkla aynı ırktan gelmelerine karşılık, aynı ırktan bazı kabilelerin ötekilerini egemenlikleri altına almalarından sonra oluşan yukarı sınıflar, soylarının halktan farklı olduğunu ileri sürmeye başlamışlardır. Burada dikkatleri istimin sonradan gelişine ve soy kavramının temelinde zümre, sınıf gerçeğinin yattığına çekmek isterim. Ortaçağ soylularının bu "soyluculuk"ları bile, dar anlamda ırkçılık sayılmaz. Çünkü tür, ırk ve soy birbirlerinin alt ayrımlarıdır. Antropolojideki, genetikteki anlamlarıyla ırk ile soy farklı şeylerdir. Avrupa'nın çok farklı ırklardan soylu ailelerinin birbirlerinden kız oğlan alıp vermeleri, soyluluğa ilişkin davranış ve düşüncelerinin doğrudan ırkçılıkla ilişkili olmadığını gösterir. Ne var ki, ırkçılık öğretisinin doğuşunu incelerken göreceğimiz gibi, soyluluğun ayrıcalıkları ve tüm olarak soyluluğun kendisi, yükselen burjuvazi ve mutlak monarşi karşısında yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalınca, soylulukla ilgili düşüncelere çeki düzen verip, onları sistemleştirme çabaları, ilk biçimiyle ırkçılık öğretisini doğuracaktır. Bu yapılırken de, ırkçılığın tüm aşamalarında görülen karıştırma eğilimlerine uygun olarak, ırk ile soy birbirine karıştırılacaktır.

Sanayi devriminin ve kapitalizmin gelişmesiyle, daha geniş pazarlara ve hammadde kaynaklarına duyulan gereksinim, feodal birimleri silip süpüren ulusal birimleri ve ulusçuluğu yaratınca, geçmişten kalıtılan sosyal, dinsel, etnik, kentsel vb. etnosantrik tutumlar yanı sıra, egemen, başat etnosantrik tutum ve düşünüş "ulusçuluk" biçimini almıştır. Kapitalizm emperyalist bir yönde gelişmeye başlayınca, ulusal etnosantrizm gereksinimlere yetmez olacak, ırksal etnosantrizm denenip tutturulmaya çalışılacaktır.

Irkçılık bilinci, 18. yüzyıldan bu yana görülen çağdaş bir olgudur. Bu bilincin, ırkların ve halkların en çok karışmaya başlamış olduğu bir dönemde uyanmış, daha doğrusu uyandırılmış olması ilginçtir. Çağdaş toplumların hiç birinde ırksal birim ile ulusal birim, toplumsal birim çakışmamaktadır. Oysa tarihte ırksal birim ile toplumsal birimin çakıştığı dönemler olmuştur. Gene de bu dönemlerde ırk bilinciyle karşılaşmayız. Bunun en güzel kanıtı, klan, kabile toplumlarında soy bağının gerçek değil varsayımsal bir bağ olarak görülüşü, klana kabul edilen bir yabancının tam üyelik haklarına sahip olup öteki üyelerle kardeş sayılmasıdır; buna karşılık, aynı ırktan olan farklı klanlann, kabilelerin, birbirlerini düşman olarak görebilmeleridir. Antik uygarlıkların kozmopolit yapılara sahip oldukları bilinmektedir. Bu toplumlarda yapılan ayrım ise, günümüzün kavramlarıyla açıklarsak, uygar-barbar toplumlar sınıflandırması biçimindedir. Ortaçağın Hıristiyan ve islam. toplumlarında insanlar, ırklarına değil inançlarına göre sınıflandırılmıştır. Bu tutum, İslam toplumlarında yirminci yüzyıla kadar sürmüştür.. Kısacası, kapitalizm ve kolonicilik öncesinde ırk bilinciyle karşılaşmayız. Kuşkusuz bunun, bir ırktan oluşan halkın bir başka ırktan oluşan halkın ülkesini fethedip, yendiği halkı toptan aşağı bir statüye indirdiği ve karşılıklı evlenmelerin yasaklandığı Yunan'ın Sparta'sı. Hindistan'ın kastları gibi kuraldışı örnekleri vardır.

Konu yazının boyutlarını incelemek için yeni yazı dizinleri gelecektir. okuma ilgisinin kaybedilmemesi için yazıyı çok uzun tutulmamış, parça parça verilecektir.

sosyalizm ile birlikte bunların bitebileceğini düşünüyorum açıkçası... düşünmek ama bencilce olmayan bi şekilde... temel sebepte ben biz merkezli düşünmek ya da yargılamak değilmi...

İnsanların doğaları birbirine benzer, onları birbirinden ayıran alışkanlıklarıdır.

ırkçılık; kendine uymayanı, kendine benzemeyeni, kendinden başkasını yok sayma, yok etme gerekçesi üretmektir.

Irkçılık bazı yazarlarca, korku, nefret, güvensizlik, dayanışma, fazla enerji, tutku gibi psikolojik ve sosyal psikolojik etmenlerle açıklanır. Pek çok açıklama bu başlık altında toplanabilir, ortaya atıldıkları tarih sırasına göre üç örnek ile yetiniyoruz. Bunlardan Reich'ınki psikanalitik olarak bir; Adorno ve arkadaşlarının açıklaması psikolojik ve sosyal psikolojik olarak iki; Krech ve Crutchfield'in açıklamaları psikolojik, sosyal psikolojik ve psikanalitik olarak üç boyutu da içeren açıklamalardır.

Keşifler ve Kapitalizm Çağında Etnosantrizm;

Aristoteles'ten üç yüzyıl kadar sonra, Romalı Vitruvius, güney ülkelerindeki havanın sıcak, dolayısıyla seyrek olduğu için insanlarının fazla keskin zekalı; kuzeyin havasının soğuk, dolayısıyla yoğun olduğu için insanlarının ağır zekalı; bu iki uç arasındaki ülkelerde oturan Romalılar'ın ise bütün halklardan üstün olduğunu ileri sürdüğünü görüyoruz.

Bunlara dayanarak, eski çağda küçük toplulukların?kabilecilik" yapmalarına karşılık, büyük devletlerin ve imparatorlukların insanlarının "uygarlıkçılık" yaptıklarını söyleyebiliriz?

Etnosantrik düşünüşün, sınıf bilincinin uyanmasıyla sınıfsal bir etnosantrizm ve sosyalist düzenlerin kurulmasıyla da sosyalist bir etnosantrizm biçimlerine de gireceği söylenebilir.

Yahudiler'in kutsal kitabı olan Tevrat'ta pek çok yerde geçen "seçilmiş halk" sözüne, hatta Tevrat'ın"Ezra" kitabında (10. babda) "Memleketin öteki] kavmlarından yabancı karılar..."ın ve "onlardan doğanların bırakılması"; "Nehemya" kitabında (gene 10. babda) "... Rabbimiz Yehova'nın bütün emirlerini ve hükümlerini ve kanunlarını tutup yapmak üzere kızlarımızı memleketin kayınlarına vermeyeceğiz ve oğullarımıza onların kızlarını almayacağız..." sözlerine bakılarak, ilk ırkçı düşünüşün Yahudiler'de görüldüğü ileri sürülmektedir. Yahudiler'de o zaman görülen bu davranış, ırkçı değil kabileci bir nitelik taşımaktadır. Yahudilik bir ırk değil bir din, bir kültür, Yahudiler bir etnik grup olduğu gibi. Yahudiler'in kız alıp vermemeyi düşündükleri "memleketin kavmları"nın bir bölümü başka ırklardan iseler de. birçoğu Yahudi kabilelerini oluşturan ırkdandır. Ve Yahudiler bu kabilelerle aynı ırktan olduklarının bilgisine, bilincine ermiş değildirler. Yahudiler'in bu tutumu zamanlarının. çoğu halkınınkinden farklı değildjr. Farklı olan, bu tutumun "kitaba dökülmesi" ve yanlı etnik, ulusal tarihlerin oluşturulmasıdır. Kabile toplumundan ulus toplumuna geçildiğinde de kitabın düşünceleri izlenirse, o zaman bu düşünceler ırkçılık öğretisinin oluşturulmasına yardımcı olabilecektir. Bilindiği gibi Yahudi topluluklarının ulus toplumuna geçebilmeleri yüzyıllar almış, geçmeleriyle birlikte ırkçılığa yaklaşan davranışlarda bulunmaya başlamışlardır. Gerçekten bugün İsrail devleti, İsrail'e göç etme ve vatandaşlık konularında Yahudi soyundan olan kimselere özgü ayrıcalıklı statüler tanımaktadır.