Onca emeğe rağmen küçük ve basit görülen hava kabarcıklarını patlatmayı ihmal etmek tüm emekleri yok ediyor. Basit fakat etkili bir yöntemle tüm emek zayi olmaktan kurtuluyor.

- "Atma Recep biz de din kardeşiyiz..." deyince Arnavut Recep şaşırır

Vaktiyle testi ve çanak-çömlek imal edilen kasabalardan birinde, uzun yıllar bu meslekte çalışan bir çırak, kalfa olup artık kendi başına bir dükkan açmayı arzu eder olmuş. Ne yazık ki her defasında ustası ona:

günlük hayatta birçok deyim kullanıyoruz. bazılarının nasıl oluştugunu bılmıyoruz. bu baslıkta deyımlerın, sozlerın, atasozlerının nasıl olustuguna el atalım:)

Her sanatın incelik gereken nazik kısmına da o günden sonra?püf noktası!? denilmeye başlanır.

ilk dediğini duymustum ıkıncı dedıgını hıc duymadım artı hıc altını ırdelememıstım. dılımızı yenılerıne alıstırmak gerekıyor

bu hikayeyi biliyordum, ama "püf!" demenin, hava kabarcıklarını yok etmesinden ziyade,

Balkan devletlerinin mühim bir kısmı ve bu meyanda Arnavutluk, Osmanlı İmparatorluğu haritasına dahil iken, bu ülkeleri idare etmek çok zordu. Bu devirlerde sık sık dağa çıkan Arnavut eşkıyalarını takip eden hükümet kuvvetleri Recep isminde bir sergerdenin avanesini kuşatıp sıkıştırıyorlar. Çıkar yol kalmadığını gören Arnavutlar ve başlarındaki Recep, saklandıkları yerden bağırıyorlar:

aynen öyle işte belemir :)

?Sen daha bu işin püf noktasını bilmiyorsun, biraz daha emek vermen gerekiyor? dermiş.

ben güldürürüm

Çok güzel..

bizleri düşünün.. nefes olmasa yani ruh - görünmeyen - ve Allah'ın sevgi ile meydana getirdiği bizler.. ne olurduk, sadece bir et yığını

aslında nefesini, yani ruhunu o işe kaptırarak, severek yapmasıdır

2. sı dedıgın gıbı olabılır

İkisini de üniversitede hocalarımdan duymuştum. Araştırdım, hakikaten Bağdat yakınlarından Ani isminde bir uçurum varmış.

ok, senınde dıkkatını ceken olursa bızde faydalanalım:)

bazende deyım dısında yerel dılde yerlesmıs sozler var, onların cıkıs noktasına ulasmak zor.

Osmanlı döneminde esnaf ve sanatkarların bağlı bulunduğu teşkilat, ticaretin yanında sosyal hayatı da düzene sokuyordu. Kusurlu malın, malzemeden çalmanın ve kalitesiz işin önüne geçmek için de ilginç bir önlem alınmıştı. Bir ayakkabı aldınız veya tamir ettirdiniz diyelim. Ama kusurlu çıktı. Böyle durumlarda heyet şikayeti ve sanatkarı dinliyor. Eğer şikayet eden gerçekten haklıysa, o ayakkabıların bedeli şikayetçiye ödeniyordu. Ayakkabılar da ibret-i alem olsun diye ayakkabıyı imal edenin çatısına atılıyordu. Gelen geçen de buna bakıp kimin iyi, kimin kötü ayakkabı tamir ettiğini biliyordu. Böylece pabuçları dama atılan ayakkabıcı maddi kazançtan da oluyor ve gerçekten pabucu dama atılmış oluyordu.

ılkı ıcın gunumuzdekı halının sakıncası yok aslında artık ona alısmısız yenı halıne yenı anlamalar yuklemısısz

tuz gölü böyle oluşmuş

damlaya damlaya göl olur

Ben de çok kullandığımız bazı söylemlerin doğrularını belirtmek isterim müsaadenizle..

"Allah insanı kuru iftiradan korusun" değil, "Allah kulu iftiradan korusun" şeklindedir.

- "More atmayın, biz de din kardeşiyiz, teslim olacağız."

Diğeri de herhalde dilimizdeki "l", "r" benzeşmesinden kaynaklanıyor.

Ustasının bu sonu gelmez nasihatlerinden sıkılan kalfa, artık dayanamaz ve gidip bir dükkan açar. Açar açmasına da yeni dükkanında güzel güzel yaptığı testiler, küpler, vazolar, sürahiler onca titizliğe ve emeğe rağmen orasından burasından yarılmaya, yer yer çatlamaya başlar. Kalfa bir türlü bu çatlamaların önüne geçemez. Nihayet ustasına gider ve durumu anlatır.

Püf Noktası-

Usta, ?Sana demedim mi evladım; sen bu işin püf noktasını henüz öğrenmedin. Bu sanatın bir püf noktası vardır? demiş.

gözyaşı damlasımı :D

Usta bunun üzerine tezgaha bir miktar çamur koyar ve, ?Haydi? der, ?geç bakalım tezgahın başına da bir testi çıkar. Ben de sana püf noktasını göstereyim.?

işini severek yapanla mecburiyeten yapanlar arasındakı fark ortaya cıkan urunle, degerel gozukuyor. seven ınsana ısın zor kısmlerı sıkıntı vermıyor, mecnunun leylaya ulasırken cektıgı sıkıntılar gıbı oluyor:)

hadi siz devam edin paylaşımlara, ben faydalanıyorum :D

Teslim oluyorlar, az bir ceza ile kurtuluyorlar. Fakat palavracı Arnavut bu olayı şurada burada anlatırken:

burda çömlekte o hesap, içine sevgini katarak yapmadıktan sonra, istediğin kadr ustasıyım de :)

Eski çırak ayağıyla merdaneyi döndürüp çamura şekil vermeye başladığında usta önünde dönen çanağa arada sırada "püf!" diye üfleyerek zamanla testiyi çatlatacak olan bazı küçük hava kabarcıklarını patlatıp giderir. Böylece çırak da bu sanatın?püf!? denilen noktasını öğrenmiş olur.

Atma recep hepimiz din kardeşiyiz.

gözyaşı damlası tuzludur:)

"Ana gibi yar Bağdat gibi diyar olmaz" deriz. Doğrusu: "Ani gibi yar Bağdat gibi diyar olmaz"dır.

Pabucu Dama Atılmak

ağlatmam :DDD

içimizdekı duygu, dusunce ve yoğunluğu bırkac sozcukle anlatıyoruz. aslında ısın kolayını kacmamızı saglıyor, nerelerden geldıgını bılmekte fayda var

jöleli degişik yaklaşım, o aglayanları sen mı aglattın:)

- "More vallahi geberttirecektim zaptiyeleri, çolukumuz çocukumuz var deyip ağladılar, acıdım da bıraktım" şeklinde palavra atınca etrafında toplanıp dinleyenler arasında olayın iç yüzünü bilen birisi: