Avrupa Birliği porjesinin kültürel-tarihsel temeli, Hıristiyan Birliğidir.

- tütünümüzü satamıyoruz.

Çünkü Avrupa Birliği, bugünkü sınırlarını er veya geç tüm Doğu Avrupa ve Balkanları da içine alacak şekilde büyütmeye mahkumdur. Türkiye bu genişlemede söz sahibi olacağı, belirleyici olacağı bir konumu bugünden yakalamak zorundadır.

Türkiye açısından dikkate alınması gereken husus içine kapanmanın ve işbirliği ortamlarını dışlamanın fayda değil zarar ve bozgunlar getirdiği gerçeğidir. Osmanlıyı dünyanın en güçlü, kudretli, büyük, müreffeh devleti iken yıkılışa sürükleyen, gelişme, ilerleme, yeniliklere açılma yeteneğini kaybetmesi değil midir? Türkiye olarak tarihi mirasın ve sürecin bize yüklediği yüklerin yanında, dünyada çok az sayıda ülkenin sahip olduğu tarihi bağlara, işbirliği alanlarına ve tecrübe noktalarına sahip bir ülkeyiz. Geleceğe doğru rota çizecek bir Türkiye'nin tarihi tecrübelerinde yararlanacağı ve rotasındaki hata paylarını en aza indireceği binlerce kaynağı ve yaşanmış hadiseleri görmezden gelmek mümkün değildir. Bu zenginliğe sahipken de gereksiz korkularla ve fobilerle Türkiye'nin dışa açılmaya ve çağdaş dünyaya korkuyla yaklaşması bu çerçevede gereksizdir. Yeniliklere, dışa açılmaya ve değişime direnen devletlerden tarih sayfalarında çokça görmek mümkün. Biz de tarih sayfalarında 16 devlet bıraktık. Yeni bir devlet bırakmaya yönelik korkulara ve kararsızlıklara ihtiyaç duymayacak, bu sürece imkan sağlamayacak kadar tarihi birikimi ve devlet geleneği olan bir milletiz.

Bu yeni tablo, Türkiye'ye karşı olan Avrupalı ülkelerin bile, Türkiyesiz bir Avrupa Birliği tablosunu çizmelerini engellemiştir.

Azerbaycan'ın başkenti Bakü'de düzenlenen 11. Türk Kurultayı'nın sonuç bildirisinde, tarihi öneri ve hedeflere yer verildi. Avrupa Birliği gibi, Türk Birliği'nin kurulması resmen sonuç bildirisine girdi. 20 Kasım 2007 Salı 07:07Azerbaycan'ın başkenti Bakü'de düzenlenen 11. Türk Kurultayı'nın sonuç bildirisinde, tarihi öneri ve hedeflere yer verildi. Avrupa Birliği gibi, Türk Birliği'nin kurulması resmen sonuç bildirisine girdi.

alsa ne yapacak bizim milleti ki; ucuz işgücü diye sömürecektir her halde.

LÜKSEMBURG ZİRVESİ:

AYIN YAZISI: ÖZÜR BORCU OLANLAR

Türkiye?de Atatürk?ten sonra, batıya dayanmak ve batıdan güç devşirmek üzere konumlanan batıcı elitizm, aslında tüm cehaleti ile halkını paylaşımdan ve gelişimden uzak tutarak dışlamak suretiyle oligarşik bir düzeneğin beslenmesini sürdürülebilir kılmanın aracısı olmuştur. Bu nedenle batıcı söylem temel olarak Türk halkının ehliyetsizliği ve geri kalmışlığı üzerine kurulmuştur. Kemalist devrimin tutumu ise bunun tam aksidir. Kemalizm ve batıcı elitizim birbirine yakın gibi sunulsa da, aslında birbirlerini yanlışlayıcı ve tüketici karakteristiğe sahiptir. Batıcı elitizmin bir kısmının Avupa Birliği karşıtlığına soyunmuş olmasının sebebi, eylemin temel paradigması müesses düzenin, tamamen Batıya devrolması ile sürdürülebilir dengesizliklerin ve sömürü sistematiğinin iplerinin elden çıkacak olmasıdır. Dışlanan gelenekçi ve gerici kesimlerin Avrupa Birliği dönüşümüne sarılmaları da aynı kurgusal kargaşa mantığı içerisinde; egemen elitin oligarşik hakimiyetinin sona erdirilmesine yarayacak bir dönüşüm yaratılacağı beklentisinden kaynaklanmaktadır. Yeniden kurtuluş ve kuruluşun yegane dinamiği olarak kemalistler Türkiye?ye özgü bu karmaşık saflaşmayı doğru okumak zorundadırlar. ?Kemalist bir Türkiye Avrupa ile bütünleşebilir, ancak AKP İslamcılığı bütünleşemez? sözleri ile Bassam Tibi, yukarıda ifade ettiğimiz tahlili baştan aşağı yanlış okumak konusunda enteresan bir örnek sergilemektedir. Aksine bizzat AKP iktidarını yaratan meşruiyet, AKP?nin Avrupa bütünleşmesi adına Türkiye?nin teslim edilmesi politikalarının hararetli savunucusu ve icracısı olmasını gerektirmektedir. Ülkenin siyasal yönelimini saptırmak için yürütülen yanlış bilgilendirme kampanyası, temelde kavramların önce içeriklerinin boşaltılıp sonra da aksi anlamlar yüklenmesini gerekli kılmaktadır. Toplumsal algıların ve sağduyunun tahrip edildiği bu süreçte, Kemal Derviş gibi ülkemize geldiğinden beri hiçbir somut başarı ya da varlık sergileyememiş emperyalizm uzantısı ithal prenslerin bir kurtarıcı ve hatta bir?Atatürk? olarak sunulmasını ve dahi Atatürk?ün partisi olduğu iddia edilen CHP?nin liderliğine hazırlanmasını olağan karşılayabilmek gerekmektedir.

Aslında bu başlık altında konunun irdelenmesi ilk anda anlamsız olarak görülebilir. Ancak, Türkiye'nin Avrupa Birliği yolculuğunda yaşanan süreç ve bu süreçteki tartışmalar, konu başlığının anlamsız olmasını engellemektedir. Ancak yine de milletlerarası ilişkilerin ve ortaklıkların karşılıklı yarar ve menfaat çizgisinde yürüdüğünü unutmadan, böyle olması gerektiğini anlayışla karşılamayı unutmadan objektif bir bakış açısıyla konuyu irdelemek, bu yöndeki tartışmalara daha somut katkılar sunacaktır.

Avrupa Birliği'ne tam üyelik sürecinde yapılan ve yapılması gereken bütün çalışmaların, toplumsal bir proje ve bir çağdaşlaşma süreci olduğu dikkate alınmalıdır.

Ocak 2008 Cilt: 28 | Sayı : 245

ben tam üyelikten bahsediyorum erarslan ama zaten oda imkansız zaten tam üyelik olmayıcaksa avrupa birliği türkiye için bir yıkım olur girse bile zaten 3_5 senede geri çıkar

Bu gelişmeleri takiben, 26 Haziran 2001 tarihinde 40. Ortaklık Konseyi, Lüksemburg'da toplanmıştır. Helsinki Zirvesi sonrasında gerçekleştirilen bu ikinci Ortaklık Konseyi toplantısında, Türkiye'nin AB'ye katılım-öncesi stratejisi çerçevesinde kaydedilen gelişmeler değerlendirilmiş, Türkiye'nin Topluluk programlarına katılımı, TAIEX'e tam erişim, Gümrük Birliği çerçevesinde ticari konuların düzenli olarak ele alınmasına yönelik istişare mekanizmaları oluşturulması gibi bir dizi önemli karar alınmıştır. Bir sonraki Ortaklık Konseyi toplantısının 16 Nisan 2002'de yapılması öngörülmektedir.

? 2001 yılı MEDA yardımları bağlamında 167 milyon Euro tutarındaki AB hibesi projelere bağlanmıştır.

Benzer şekilde kemalist devrimin modernleşme-çağdaşlaşma olgusu da tarihsel gelişiminden, ve çok boyutlu içeriğinden dışlanarak?batıcılık? olarak yanlış okutulmakta; üretilen batıcılık anlayışı da her koşulda Avrupalılaşmak perspektifi ile sabitlenerek yapay tahliller ile I. Dünya savaşında?mandacılık? odaklı teslimiyetçi anlayışın güncel türevinin Atatürk idealleri ile bağdaştırılmasının psikolojik arka planı hazırlanmaktadır. Bu yanılsama süreci, üyelik sonrası Avrupa?nın sunacağı refah transferi ile ülkenin ekonomik sıkıntılarının tamamının giderileceği ve ekonomik olarak ortalama AB standartının yakalanacağı illüzyonları ile desteklenmekte, inandırıcılığını kaybettiği hallerde ise Avrupalı olmayacaksak Afganistan mı olacağız gibi demagojik argümanlar ve itinayla kurgulanan felaket senaryoları ile Türk kamuoyuna gözdağı verilelerek ülkemiz ulusal çıkarları ile çatışan durumlarda daha fazla taviz vermeye ve teslim olmaya zorlanmaktadır.

Bu süreç sadece Türkiye'ye dünyanın kapılarını ve yüzlerce fırsatı sunan bir entegrasyon da değildir. Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne tam üyeliği, etkin ve Avrasya'ya uzanma ihtiyacı duyacak Avrupa Birliği'ne de çok rahat bir köprü ve önemli bir elçi de kazandırmış olacaktır.

Eğer bir ülkede Başbakanların, gazetecilerin, yazarların, sanatçıların, siyaset ve devlet adamlarının, özetle kamuoyu oluşturmada etkin adreslerin dış politika ve oluşumlara bakış açısı her beş yılda veya on yılda keskin dönüşümler yaşatıyorsa, o ülkenin dış dünya açısından güvenilir ve istikrarlı kabul edilmesi de mümkün olmayacaktır.

AVRUPA'NIN GELECEĞİNE İLİŞKİN KONVANSİYON

Adalet ve içişleri konularının ele alındığı AB Devlet ve Hükümet Başkanlarının Özel Zirve Toplantısı 15-16 Ekim 1999 tarihlerinde Finlandiya'da Tampere kentinde yapılmıştır. Zirve'de ayrıca, genişleme ve bu kapsamda Türkiye'nin AB'ne adaylığı, konusu da gayrıresmi olarak ele alınmıştır.

Avrupa Birliği Türkiye?nin bu zaaflarını tespit ettiğinden taleplerini yıllardır bir biri ardınca sıralayıp geliyor. Bu son bildiride bile, bir yandan üyeliğimizin reddedildiği anlamında bir mesaj verilirken, diğer taraftan azınlık hakları, kültürel çoğulculuk ve 301. madde konusunda istekler iletmekten geri kalmıyorlar. PKK?ya bir yandan görünüşte terörist tanımlaması yapılırken, AB parlamentosu çatısı altında bölücü toplantı düzenlemelerine imkan veriliyor. Silah bıraktığını açıklayacak bir PKK?nın Türkiye tarafından siyasal muhatap olarak tanınması, geniş kapsamlı af çıkarılması, görüş ve isteklerini en geniş şekilde sunacakları politik bir alan sağlanması için bütün girişimleri yapacakları ortadadır.

Hem Avrupa Birliği üyesi olmadığımız için kararlara katılma imkanı bulunmaması, hem de üye imiş gibi kendini bağımlı hissetme çelişkisinin yaşanmasına kesinlikle izin verilmemelidir. Bu uygulamanın güçlüklerine, özellikle Kıbrıs, Ege ve Balkanlar 'da hazırlıklı olunmalıdır.

? AB, mali işbirliğinin daha etkin ve düzenli işlemesi için gerekli olan iç düzenlemeleri gerçekleştirmiştir. Artık Türkiye-AB mali işbirliğinde de, PHARE prosedürleri uygulanacaktır.

İzmit depreminin ardından AB ülkelerinden münferiden ve Komisyon aracılığıyla gelen yardımlar, ayrıca Yunanistan'ın davranışı, Türkiye-AB ilişkilerinin de yumuşamasına yol açmıştır. Fin Dışişleri Bakanı Halonen, Komiser Van der Broek ile 27 Ağustos 1999 tarihinde Ankara'ya gelerek, yardımlar bakımından somut bir gösteride bulunmuştur.

AVRUPA BİRLİĞİ

Bu çerçevede, İlerleme Raporunda Türkiye için önerilen ve diğer adayların tabi tutulduğu uygulamalardan farklılık arzeden süreç, teknik anlamda müktesebata uyum konusunda daha derinleşmeye imkan tanıyacak olsa bile, siyasi açıdan ülkemizin beklentilerinin uzağında kalmıştır.

Şu unutulmamalıdır ki, Avrupa Birliği veya herhangi başka bir seçenek Türkiye açısından tek seçenek değildir. Türkiye'nin önündeki en önemli gerçeklik, kendi dinamiklerinin farkında olarak ve de sırf kendi istediği için ekonomik, siyasal, hukuki ve sosyal gelişmişliğini gerçekleştirmesidir. Bunu sağlamış bir Türkiye'nin hem Avrupa Birliği'ne tam üyelikte, hem de diğer uluslararası konularda milli kimliği ve milli çıkarlarına paralel olarak ağırlığını hissettireceği unutulmamalıdır.

AB HELSİNKİ DEVLET VE HÜKÜMET BAŞKANLARI ZİRVESİ

Hükümetimiz Lüksemburg Zirvesinin ertesi günü 14 Aralık 1997 tarihinde yaptığı açıklamada, AB'nin Türkiye yönelik yanlı ve ayırımcı tutumunu kınamìş, bununla birlikte ülkemizin tam üyelik hedefini muhafaza ettiğini ve AB ile var olan ortaklık ilişkilerinin sürdürüleceğini, ancak bu ilişkilerin geliştirilmesinin AB'nin yükümlülüklerini yerine getirmesine bağlı olacağını, AB'nin mevcut zihniyet ve yaklaşımı değişmedikçe ilişkilerimizin ahdi çerçevesi dışındaki konuları AB ile ele almayacağımızı belirtmiştir. Müteakiben yapılan açıklamalarda, AB ile siyasi diyaloğun, ilişkilerimizin gelişmesine engel oldukları iddia edilen, Kıbrıs sorunu, Türk-Yunan ilişkileri ve insan haklarì dahil olmak üzere Türkiye'nin iç meselelerini bundan böyle kapsamayacağı belirtilmiştir. Ayrıca, ilk oturumunu 12 Mart 1998 tarihinde Londra'da yapan Avrupa Konferansı'na ülkemizin katılmayacağı, bu arada gümrük birliğinin Ortaklık Anlaşmalarımızda öngörüldüğü şekilde sürdürüleceği, AB tarafìnìn Lüksemburg Zirvesinin sonuç bildirisinde yapmayı üstlendiği, gümrük birliğinin derinleştirilmesine ve Ankara Anlaşmasının sağladığı imkanların kullanılmasına yönelik tekliflerin beklendiği ifade edilmiştir. Bu suretle ilişkilerimizin içinde bulunduğu durumdan çıkış yolunun AB'nin göstereceği siyasi iradeye bağlı olduğu karşı tarafa ifade edilmiştir.

Türkiye, uluslararası planda kendisine verilen önemin ve değerin anlamını yeterince kavramaktan uzaktadır. Çoğu defa Türkiye'ye gösterilen iltifat veya gösterilen yakınlaşma adımları çok farklı ve gerçek yörüngesinden uzak bir şekilde değerlendirilmektedir. Bu da sadece kendimizi dışarıya ifade etmemizi zorlaştırmakla kalmayarak, aynı zamanda dış dünyada yanlış değerlendirilmemize ve bize karşı bir güven duygusunun tesis edilmesine engel oluşturmaktadır.

Avrupa Birliği Komisyonu tarafından aday ülkelerle ilgili olarak her yıl hazırlanan İlerleme Raporları bağlamında ülkemiz için hazırlanan dördüncü İlerleme Raporu 13 Kasım 2001 tarihinde açıklanmıştır. AB Komisyonu aynı zamanda, genişleme süreci çerçevesinde önümüzdeki dönemde izlenecek yönteme ilişkin önerilerini içeren Strateji Belgesini de yayınlamıştır.

Türkiye senelerdir AB'ye girmek için yönetci diye seçtiği vekiller sayesinde birleşiyoruz- giriyoruz dedikçe TC ilkelerinden taviz veriyor.

Türkiye yıllardan beri bu gerçeklerle muhatap olmasına rağmen bunları yok sayarak ilişkileri normal seyrindeymiş gibi sürdürmeye çabalıyor. İdeolojik yapıları, zihniyet ve amaçları bilinen bazı entelektüel kesimlerin siyasi iktidarı ne pahasına olursa olsun ilişkilerin devamına teşvik etmesi, medya üzerinden güçlü bir destek vermesi sonucunda Türkiye?nin daha gerçekçi politikalar izleme şansı zayıflıyor. Daha çok iç politikaya ilişkin nedenlerle, özellikle iktidara meşruiyet alanı sağlamak amacıyla durum göz ardı ediliyor.

Aynı şekilde Avrupa Birliği açısından da Türkiye'nin giderek her alanda önemli mesafeler alan ve önemli sorumluluklar üstlenen bir Türkiye'yi de görmezden gelmesini engellemiş ve çok arzu etmemesine rağmen, Türkiye'ye Avrupa Birliği yolculuğunda ihtiyaç duyacağı bileti göndermesini sağlamıştır.

Gerçek manası ile modernleşme, üretim ve toplum ilişkilerinin yenilenmesi, çağdaşlaştırılması ve bunun milletin katılımı ile yapılmasıdır. Yaratıcı ve üretici bir süreçtir. Bugünkü şekli ile bu hali ile Batılılaşma tüketici, zayıflatıcı, yabancılaştırıcı, kandırıcı, oyalayıcı, parçalayıcı bir süreçtir. Türkiye?nin batılılaşmaya değil, modernleşmeye ihtiyacı bulunmaktadır. Modernleşme üretim, yönetim ve toplum ilişkilerinin özgün ihtiyaçlara göre düzenlenmesi, yenilenmesidir; batılaşma ise batıya benzeyerek, batının vesayetine girerek aynı ihtiyacın çözülebileceği yanılgısının adıdır.

Oysa Türkiye, sadece tarihi bağları ve coğrafyanın getirdiği zorunlu bir birliktelikten dolayı değil; NATO üyesi olarak da Avrupa'nın güvenliğine önemli katkıda bulunmuş ve hiçbir takvim garantisi olmamasına rağmen, Avrupa Birliği yolunda önemli bir adım olarak Gümrük Birliği'ni tesis etmiştir.

Gündem 2000 raporunun açıklanmasını izleyen dönemde Türkiye AB üyesi ülkeler ve AB Komisyonu düzeyinde yoğun ikili temaslar gerçekleştirmiştir. Bütün bu görüşmelerde Türkiye, Komisyonun kendisini AB'nin halihazır genişleme sürecinden dışlayan Gündem 2000'deki önerileri hakkında olumsuz görüşlerini ortaya koyarak, AB'nin bu yönde bir tutum almasının Türkiye-AB ilişkilerinin müktesebatıyla ciddi biçimde çelişeceğini vurgulamış ve Lüksemburg Zirve Toplantısından beklentilerini aşağıdaki biçimde ortaya koymuştur:

Türkiye'nin siyasal, sosyal ve kültürel yapısında yer alan köklü değişiklikler Avrupa ile bütünleşmemize daha çok derinlik ve kurumsal boyutlar kazandırmıştır. Ancak, düşünce ve ideal boyutunda yoğunlaşan Avrupa ile bütünleşme ve ortak kaderi paylaşma olgusunu, özel sektörden başlayarak, devletin kurumlarına kadar bir dizi alanda çağdaş bir seviyeye taşıdığımızı iddia etmek, bu hedefi kucaklayacak yeterlilikleri bünyemize tesis etmek ve Avrupa Birliği üyesi olamazsak dahi, en azından çağdaş bir demokratik devletin sahip olması gereken kriterleri tesis etme yönünde, düşüncelerimize paralel giden bir mesafe aldığımızı iddia edebilmemiz zordur.

Örneğin; SSCB'nin ortadan kalkmasıyla Kafkasya ve Orta Asya bölgeleri birden Türk Dış Politikasının önemli alanlarından biri haline gelmiştir. 1990'lı yıllara kadar Türk Dış Politikası ve Türk kamuoyu açısından bir nostalji ve ütopya kaynağı olarak düşünülen Orta Asya, birden bütün gerçekliğiyle ve problemleriyle Türkiye'nin gündeminde en ağırlıklı konu olarak yerini almıştır.

SENELERDİR UGRAŞIYOR BİZİM ZEKİ YÖNETİCİLERİMİZ, OLMAMASI İÇİN, ADAMLARIN BİR SÖZÜ YETİYOR ;" BELKİ BAŞKA BAHARA DEDİRTİYOR, BİZ HALA K... GİBİ O KAPIYI GEÇMEK GİBİ BİR SORUNLA UGRAŞIYORUZ".

'Laiklik Daha Saldırgan Olmalı'

Avrupa Birliği?nin bu ikiyüzlü politikasının anlamını, gerekçelerini ve hedeflerini görmezlikten gelmek sadece aymazlık değil, bölücü hainlerle işbirliği yapmaktır. Ne yazık ki içimizdeki bilinen çevreler derin bir yüzsüzlük içinde tutumlarını sürdürüyorlar. Bu zirve toplantısında bir kere daha ortaya çıkan gerçekler karşısında ne yapacaklarını merakla bekliyoruz. Avrupa Birliği?nin bu iflah olmaz ikiyüzlülüğü, üyeliğimizi imkansız kılan kararlılığı söz konusu çevrelerce nasıl yorumlanacak? Gerçekleri gizlemek, toplumun düşünme melekelerini felç etmek, sanal bir ilişki ortamı sunarak insanlarımızı yanıltmak için bu defa hangi kelime cambazlıklarına başvurulacak.

TÜRKİYE AVRUPA BİRLİĞİ İLİŞKİLERİNİN TARİHÇESİ

15-16 Haziran 1998 tarihinde gerçekleşen AB Cardiff Zirvesi sonunda yayınlanan Başkanlık Sonuç Belgesinin genişleme ile ilgili bölümünde, Türkiye'nin Avrupa Birliği'nin genişleme sürecindeki konumunu nisbi şekilde iyileştiren bir usluba yer verildiği görülmüştür. Belgede, bu kere Türkiye'nin "üyelik için ehil" olduğu ifadesinden vazgeçildiği, bunun yerine zìmni bir şekilde "üyelik adayı" tanımlanmasının getirildiği gözlenmektedir. Bu çerçevede, adaylarìn tam üyeliğe hazırlanma durumunu incelemek üzere kurulmuş bulunan ve AB Komisyonunun her aday için 1998 yılı sonunda bir rapor sunmasını öngören devrevi gözden geçirme mekanizmasına Türkiye de dahil edilmiş ve Türkiye için hazırlanacak raporun 1963 Ankara Ortaklık Anlaşmasının tam üyeliğimizi öngören 28. maddesi ve Lüksemburg Başkanlık Kararlarını temel almasì öngörülmüştür. Belgede ayrıca, Komisyon tarafından Türkiye'yi tam üyeliğe hazırlamak için sunulan "Avrupa Stratejisi" onaylanmış, bu stratejinin Türkiye'nin önerileriyle de zenginleştirilebileceği vurgulanarak, hayata geçirilmesi için Komisyondan, gerekli mali desteğin sağlanması amacıyla çözüm yolları bulunması istenmiştir.

Türkiye?nin bu atılımı, kendi içine kapanarak gerçekleştirmesi mümkün değildir. Bunu zaman göstermiştir. Bu bir kişiliksizlik ve kişiliksiz dış politika adımı olarak da ele alınmamalıdır. Bu süreç, ülkelerin karşılıklı olarak potansiyellerini birleştirmeleri ve gelişmelerini hızlandırmaları anlamını taşımaktadır.

Bunun için Türkiye, oynayacağı rolün dairesini net çizebilmeli ve taşıdığı önemi açıkça ortaya koyabilmelidir. En önemlisi, önemini muhataplarına anlatabilmelidir. Çünkü günümüzdeki bölgesel birliktelikler, belli coğrafyayı paylaşan ülkelerin pazarlarını, ekonomilerini, üretim süreçlerini, hatta siyasi ve stratejik güçlerini birleştirmeleri biçiminde gerçekleşmektedir. Böylesine geniş çerçeveli ve geniş ölçekli bir ortaklığa katılabilmek için, kabul görebilmek için sadece "Beni de unutmayın" türünde yakarışlar yeterli değildir. Neden gelişen ortaklıklarda ve küreselleşme çerçevesindeki işbirliklerinde Türkiye'nin yer alması gerektiğinin gerekçeleri vurgulanmalıdır.

? Hizmetler ve kamu alımlarının karşılıklı açılımına ilişkin 3. tur müzakereler tamamlanmıştır.

Kemalist Modernleşme mi, Avrupalılaşmak Mealinde Batılılaşmak mı?

? Ülkemiz diğer adaylarla birlikte Göteborg Zirvesine (16 Haziran) katılmıştır.

Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyeliği, uluslararası kredibilitesini ve güvenilirliğini artıracak ve pekiştirecektir. Bu da ekonomik anlamda gelişmenin en önemli unsurlarından birisi haline gelen yabancı sermayenin ve yatırımların ülkemize taşınması sonucunu doğuracaktır. Böylece Türkiye, ekonomik açmazlarını çok daha süratle ortadan kaldırarak, insanlarına çağdaş yaşama alanlarını ve kriterlerini sunabilecek bir yeterliliğe kavuşması anlamına gelecektir.

TÜRKİYE'NİN DÜŞÜNCE GÜNDEMİ

Bu nedenle Türkiye-Avrupa Birliği sürecini ele alırken, "Türkiye mi Avrupa Birliği'ne lazım; Avrupa Birliği mi Türkiye'ye lazım?" sorusunu cevaplandırmak önemlidir.

Mesut Yılmaz 'Müslüman ülekelerde daha saldırgan bir laiklik olamalı. Çünkü İslam daha saldırgan ve elini kaptırırsan kolunu ister'

1. Bu çerçevede ele alınan kemalist ideolojik yaklaşımı teorik derinliğine incelemek için Aydınlanma 1923 Dergisi önemli bir kaynak teşkil etmektedir. www.aydinlanma1923.org

Eğer çağdaş kriterlere uygun bir devlet ve yönetim yapısı kuracaksak ve bu çağdaş yapıyla uluslararası ilişkilerde etkin ve değerli olacağımız gerçeğini görmezden gelmeyeceksek, bu durumda, bu hedeflere uygun değişim ve yapılanma adımlarını atmakta da nazlanmaya hakkımız olmayacağı açıktır.

Körü körüne AB yandaşı ve sevdalısı konumundaki bu kesimlerin medyadaki geniş imkanları, içinde buluştukları kozmopolit potanın madde ve makam gücü düşünüldüğünde seslerinin en yüksek perdeden duyulacağından, herhangi bir pişmanlık ve hicap duymadan tutumlarını sebatla sürdüreceklerinden kuşku yok.

Bugün yaşadığımız coğrafya itibariyle, Türkiye-Avrupa ilişkilerinin bin yıllık bir geçmişi vardır. Bu bin yıllık geçmişte hem Türkiye tarafının, hem de Avrupa tarafının hafızalarına kazınmış derin izler, hatıralar vardır. Bunların aniden silinmesini ve birden ortadan kalkmasını beklemek saflık olacaktır. Ancak, yeni yüzyılın, yeni şartların ve küreselleşme felsefesinin ve olgusunun getirdiği yeni açılımlar ve zorlamalar, toplumlara bazen istemese de hafızasını bir yana bırakmayı ve günün gerçekleri doğrultusunda işbirliği imkanlarını ve yeni fırsatları kovalamasını zorunlu kılmaktadır. Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerini bu çerçevede ele almak çok daha gerçekçi olacaktır.

KÖLN ZİRVESİ

Avrupa?dan dışlanmış bir Türkiye?nin hedeflerine ulaşabilmesi fevkalade zorlaşacaktır. Aynı şekilde Türkiye'yi dışlama veya oyalamayla zaman kaybeden Avrupa Birliği'nin de bir klüp yapısını aşamayacağı da başka bir gerçektir.

Türkiye açısından Avrupa Birliği, bazı ilerleme ve yenilenme adımlarını çok daha süratle gerçekleştirebileceğimiz bir mekanizmanın ifadesidir. Türkiye'yi Avrupa Birliği içerisinde sadece kulağı çekilecek ve keyifleri geldiğinde azarlanacak bir ülke olarak görmek, haksızlıkların en büyüğüdür ve Türkiye'yi önemsiz görme kompleksinin bir sonucudur. Türkiye'nin Avrupa Birliği yolculuğu, herşeyden önce bin yıldır Anadolu topraklarında hazmedilemeyen bir milletin meşruiyet ve haklılık mücadelesinin sonuçlanması anlamına da gelecektir.

Türk toplumu, sağduyusu ile Avrupa Birliği üyeliğine geniş bir destek vermektedir. Çünkü kamuoyu, bu tarihi dönemecin süratle dönülmesini, Türkiye'nin yeni yüzyıla iyi bir başlangıç yapmasını ve bu yüzyılda sıkıntıların aşılmasını istemektedir. Bunun için de bu tabloyu getireceğine inanılan Avrupa Birliği üyeliğine geniş ölçüde destek vermektedir.

Bu çerçevede Türk özel sektörünün konumunun özellikle vurgulanması gerekmektedir. Gümrük Birliği öncesinde Türk iş dünyasının Avrupa Birliği ile rekabete dayanamayacağı ve birçok firmanın iflas edeceği düşünülmüş, ancak bu öngörülerin hiçbiri gerçekleşmemiştir. Tam aksine 1980'li yıllardan bu yana serbest piyasa ekonomisini başarıyla uygulayan, güçlü ve dinamik Türk özel sektörü, bu özellikleriyle Gümrük Birliği'nin başarısında büyük rol oynamıştır.

Avrupa Birliği yolundaki Türkiye'nin belki de tek çekim yanı veya dışlanmasını engelleyen en önemli etken burada ortaya çıkıyor. Tarihin her döneminde stratejik konumunun getirdiği sıkıntıları yaşayan Türkiye, belki de ilk defa stratejik konumunun kendisine sağladığı avantajları kullanarak, en az iki yüz yıllık hedefi olan çağdaş batı dünyasıyla bütünleşmesini sağlamaya doğru emin ve kalıcı adımlarla yolculuğa çıkmıştır.

Yunanistan ve İngiltere, nasıl milli menfaat politikasını son haddine kadar Avrupa Birliği içinde yürütebiliyorsa, Türkiye Cumhuriyeti gibi Avrupa Birliği'nin jeostratejik konumunu büyük ölçüde değiştirerek Avrupa Birliği'nin etkisini artırarak, topluluğun en yüksek nüfuslu ikinci ülkesi konumunda olacak bir ülkenin, kendi milli menfaat ve stratejilerine sahip olma bilinci ve ağırlığıyla hareket edeceğine herkesin alışması ve bu vakar içerisinde tavırlarını netleştirmesi gerekir.

" şu anda AB'nin üye sayısı 25'tir. hiçbirisi de AB'ye girmeden gümrük birliğini imzalamadı. hatta AB'ye girdikten 3 yıl,5 yıl,7 yıl sonra GB 'ni imzalayan ülkeler var. önce olusal güvencelerini ve alt yapılarını saglamlaştırdılar. biz tam tersini yaptık. Hiç birgarantimiz yokken; her imkanı AB' üyelerine elimizle teslim ettik. onbirinci yıla giriyoruz. Ulus olarak kaybımız 70 milyar dır.,,,,, alacaklarını aldılar. artık bize hiç ihtiyaçları yok. onlar için Türkiye açıkPazar oldu. Hayvancılıgımız ve Tarımımız çöktü. Önceleri kendi kendisine yeten 7 devletten biriydik dünyada. şimdi ne oldu;

? Ülkemizle ilgili İlerleme Raporunun dördüncüsü ve Strateji Belgesi yayınlanmıştır (13 Kasım). Burada önerilen Topluluk müktesebatının ayrıntılı inceleme çalışması için ön hazırlıklar başlamıştır. Önümüzdeki dönemde bu konuda yoğun bir faaliyetin gerçekleştirilmesi öngörülmektedir.

Anadolu'yu vatan toprağı olarak benimsememizden bu yana geçen bin yıllık sürecin sonunda, yaşadığımız zaman diliminde ilk defa Türkiye ile Avrupa ülkeleri arasında, karşılıklı menfaatleri birleştirme ve güçlenme esasına dayalı bir ilişki biçimi doğmuştur.

Belli başlı hakların tasarrufu Avrupa ölçeğinde genişledikçe, üye devletlerin bağımsızlıkları ve egemenlikleri yeniden yapılanmaktadır. Bu bakımdan Avrupa vatandaşlığı oldukça kompleks ve çok katmanlı bir yapı olarak karşımıza çıkmaktadır. Yani ne daha önce varolan hakların, görevlerin ve üye devletler tarafından verilen imtiyazların bir derlemesi, ne de ortak bir Avrupa devletinden veya ortak bir kimlikten kaynaklanan Avrupa topluluğuna verilmiş bir politik uygulama sözkonusudur.

Türkiye - AB ilişkilerinin 2001 yılında içerik bakımından diğer yıllara nazaran çok daha başarılı geçtiği görülmektedir.1999 Helsinki Zirvesinden sonra 2000 yılı AB ve Türkiye için bir hazırlık dönemi olmuştur. Bununla beraber, 2000 yılı içinde üç yıllık bir aradan sonra Ortaklık Konseyi toplanmış, analitik inceleme amacıyla alt-komitelerin kurulmasına ilişkin karar alınmış, Katılım Ortaklığı Belgesi müzakere edilerek sonuçlandırılmış, Ulusal Programa ilişkin hazırlıklar nihai aşamaya gelmiştir.

Türkiye?nin 1959?daki ortaklık başvurusunun en önemli nedeni, Yunanistan?ın topluluğa başvurmuş olmasıdır. Dönemin Menderes ve Bayar iktidarı, AET?ye üyeliğe son derece hararetli yaklaşmakla birlikte, üyeliğin Türkiye?nin ekonomik bağımlılığını artırabileceğini, dolayısıyla muhalefete ümit edilenin aksine güç kazandırabileceğini düşünüyorlardı. Yunanistan?ın başvurusu Türkiye iç politikasının önündeki tıkanıklığın aşılmasını kolaylaştırdı. Yunanistan ile benzer ürünler ihrac eden Türkiye?nin Batı Avrupa pazarını yitirme, uluslararası platformlarda geri kalmak suretiyle stratejik önemini kaybetme, Kıbrıs sorununda yalnız kalma ve Avrupa trenini kaçırmak gibi daha sonradan kökleşerek gelenekselleşecek bir dizi endişe dönemin iktidarının Yunanistan?dan 16 gün sonra AET kapısına dayanmasına neden oldu. Bu ve bunu takip eden yıllarda Avrupa entegrasyonu hakkında devlet eliyle herhangi ciddi bir araştırmanın yapılmamış olması, tablonun vehametini artırmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti hükümetleri, AET?na üyelik için başvurulan 1959 yılından, Anlaşmanın imzalandığı 1963 yılına dek hiçbir araştırma ve inceleme yaptırmadı. Dört yıl sonra yapılan tek araştırmada, ortaklık başvurusu için ortaya konan başlıca gerekçe yalnızca şuydu : ?Türkiye Batı Dünyası?na mensuptur.?

Kemalist Devrim?in Ereği Batı?ya Benzememek İçin Modernleşmektir.

11. 8 Haziran 2002 Tarihli Business Week Dergisi?nin haberi : ?Derviş, Avrupa?da yıldız, ekonomide Atatürk gibi? Yazıda şöyle deniliyor : ?Derviş?in yıldızlara yakışan popülarite reytingleri nedeniyle Türkiye?de onun siyasete gireceğine ilişkin söylentiler çok yoğun? Kararı ne olursa olsun, tarihe Türk ekonomisinin Atatürk?ü olarak geçecektir.?

? Öte yandan, ülkemiz diğer adaylarla birlikte Laeken Zirvesine katılmıştır.

Tarihsel olarak Türk-Osmanlı uygarlığı ile Avrupa arasında oluşmuş bir tahtırevalli dengesi vardır.

satabildiğimiz tek şey; VATAN TOPRAKLARIMIZ. KANADADAN AMERİKADAN ENDONEZYAYA KADAR 68 DÜNYA DEVLETİNİN VATANDAŞLARI, GÜZELİM TOPRAGIMIZIN 300.000 M2 LİK KISMINI SATIN ALDILAR. ŞU ANDA; GAP BÖLGESİNİN %16'SI SATILMIŞ DURUMDADIR.

Esasen Türkiye'nin ihtiyaçları bellidir. Bu ihtiyaçlar Avrupa Birliği üyeliğinden bağımsız olarak Türkiye gündemini işgal etmektedir. Bu sorunları Avrupa Birliği'ne katılsak da katılmasak da çözmek zorundayız. Avrupa Birliği üyeliğinin önemi esasen bu sorunların çözümü noktasında sağlayacağı katkı ile yakından ilgilidir. Avrupa Birliği bir amaç değil, sorunların çözümünde bir araç olarak düşünülmelidir. Amaç Türk insanının huzur ve mutluluğudur. Türkiye'nin gelişmesi ve çağdaş bir ülkeye yaraşır donanımları bünyesine kazandırmasıdır. Türkiye'nin yeni yüzyıldaki beklentileri, Avrupa Birliği gibi oluşumlara ortaklıkta sahip olduğu bakış açısının özeti budur.

Bu kısa hatırlatmadan sonra, Türkiye ile Avrupa Birliği ilişkilerini iki cepheli ele almak, aslında en fazla ülkemiz ölçekli tartışmalara ışık tutacaktır.

Özellikle Türkiye kamuoyu açısından, bazı tereddütlerin giderilebilmesi için, Avrupa Birliği sürecinin gündelik kaygılara veya grup menfaatlerine göre değil, daha global ve gerçekçi olarak ele alınması, ilişkilerin ve entegrasyon sürecinin sağlıklı işlemesi bakımından da şarttır.

Diğer taraftan, Türkiye için Avrupa Birliği seçeneğinin tek seçenek gibi Avrupa ve dünya kamuoyuna sunulması yanlıştır. Bu manzara hem Türkiye'nin yeni işbirliği alanlarını köreltmekte, hem de Avrupa Birliği'ne tam üyelik sürecindeki pazarlık alanlarımızı daraltmaktadır. Uluslararası ilişkilerde hiçbir ülke için, hiçbir zaman tek seçenekli ve alternatifsiz bir oluşum ve işbirliği alanı sözkonusu edilmemelidir. Bu hem diplomasi mantığına ve hem de ülkelerin milli çıkarlarının savunulması ilkesine uygun değildir.

AB?nin kurumsal yapısında belirsizlikler ve demokrasi açıkları vardır.

Kemalist Bakış Açısı İle Avrupa Birliği

Öte yandan AB de, Türkiye'nin Topluluk programlarına katılımı ve mali işbirliğinin daha etkin ve düzenli işlemesi için gerekli olan Tek Çerçevenin tamamlanmasına yönelik çalışmalarını 2001 yılı süresince sürdürmüştür. Sonuçta ilgili kararlar 17 Aralık 2001 tarihinde Konsey tarafından onaylanmıştır. Bu çerçevede, bundan böyle Türkiye-AB mali işbirliğinde PHARE prosedürleri uygulanacaktır. Öte yandan Topluluk programlarına ilişkin Çerçeve Anlaşma'nın onaylanmasını takiben Türkiye 2002 yılından itibaren Topluluk programlarına katılabilecektir.

İşte, belki de ilk defa stratejik konumu, Türkiye'nin önünde bu denli önemli imkanların kapısını aralamıştır. Türkiye'nin elindeki en önemli kart, konumu ve içinde bulunduğu bölge bakımından taşıdığı etkinlik ve sahip olduğu potansiyeldir.

Avrasya aynı zamanda, dünyanın siyasal olarak en iddialı ve dinamik devletlerinin bulunduğu bir bölgedir. Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra en büyük altı ekonomi ve en büyük altı silah alıcısı Avrasya'da bulunmaktadır. Avrasya'da tarihi ve kültürel nedenlerden dolayı etkin olmaya mecbur olan Türkiye, bu etkinliğini tesis etmekte Avrupa Birliği gibi etkin ve güçlü bir oluşumun ortaklığına, bugün olduğu gibi gelecekte de ihtiyaç duymaya devam edecektir.

Helsinki zirvesi sonuçlarında vurgulandığı gibi Türkiye'nin diğer adaylarla eşit şekilde ve eşit koşullarda üyeliğe hazırlanması, Avrupa Birliği'nin Türkiye'yle ortaklığı çerçevesinde bugüne kadar sürdürdüğü yaklaşımın köklü biçimde değiştirilmesini ve diğer aday ülkeler için belirlenen kurumsal ve idari mekanizmalara eşdeğer yapıların Türkiye için de oluşturulmasını gerektirmektedir.

-sultani üzümü satamıyoruz.

AVRUPA BİRLİĞİ'NİN GENİŞLEME SÜRECİ VE TÜRKİYE

17 AĞUSTOS DEPREMİ ERTESİNDEKİ GELİŞMELER

Yeni bir yüzyıla girmemizle birlikte, aslında bütün ülkelerde başlayan dönüşüm ve değişim sinyalleri, Türkiye'nin yapısı gereği en fazla Türkiye'yi sarsacak görünmektedir. Çünkü Türkiye'de hakim statükocu anlayış, çoğu defa milli kaygılar ve bürokratik kafanın gölgesinde varlığını devam ettirme mücadelesi verirken, bu mücadelede zaman zaman sivil, özgürlükçü ve demokratik kesim de başarı sağlama mücadelesi verenlerin haklılıkları perdelenmekte ve haksız tanımlamalarla kuşatılmaktadır.

? Türkiye, diğer adaylarla birlikte, terör konularının ağırlıklı olarak ele alındığı Gent Zirvesine katılmıştır. Sayın Bakanımızı, Avrupa Konferansı - İKÖ Zirvesi yapılması yolundaki önerisi burada genel kabul görmüştür.

AB'NİN HER TÜRLÜ NİMETİ BİTİP TÜKENDİ; ONLAR SÖMÜRECEK TOPRAK, KÖLELEŞTİRECEK İNSAN, YERALTI VE YER ÜSTÜ KAYNAGI ÇOK OLAN BAKİR TOPRAKLARI ARIYOR..

Avrupa Birliği 1993 Kopenhag Zirve Toplantısında aldığı kararlar uyarınca eski Varşova Paktı ülkeleri olan Merkezi ve Doğu Avrupa ülkelerini kapsayan bir genişleme süreci başlatmıştır. AB Komisyonunun genişlemeye ilişkin stratejisine esas teşkil etmek üzere hazırladığı öneriler 16 Temmuz 1997 tarihinde "Gündem 2000" başlıklı bir raporda açıklanmıştır. Raporda MDAÜ ve GKRY'nin iki dalga şeklinde 2000'li yìllarda AB'ne tam üye olmaları öngörülmüştür. İlk dalgada Kopenhag kriterleri dediğimiz kriterlere - demokrasi, insan hakları, ekonomik gelişme, Topluluk müktesebatını benimseme- en fazla uyum gösterebilme yeteneğine sahip olduğu değerlendirilen, Polonya, Macaristan, Çek Cumhuriyeti, Slovenya ve Estonya, sözkonusu kriterlere göre daha geri bir durumda bulunan ikinci dalgada ise Slovak Cumhuriyeti, Litvanya, Letonya, Bulgaristan ve Romanya yer almıştır. Güney Kıbrıs Rum Yönetimi de daha önce alınan bir kararla sözkonusu genişlemenin içine dahil edilmiştir. Türkiye ise genişlemenin kapsamına alınmamıştır. Gündem 2000 raporunda ülkemiz ile ilgili olarak, Gümrük Birliğinin tatminkar bir biçimde işlediği ve AB ile ülkemiz arasında ilişkilerin geliştirilmesi için sağlam bir dayanak teşkil ettiği, ancak siyasi durumun, mali işbirliği ile siyasi diyalogun 6 Mart 1995 tarihinde kararlaştırıldığı şekilde sürdürülmesine imkan vermediği, Gümrük Birliğinin uygulamasının ülkemizin bir çok alanda AB müktesebatını başarıyla üstlenebileceğini gösterdiğini, buna karşılık ekonomimizin makro ekonomik istikrarsızlık kıskacını kıramadığı ifade edilmiştir. Siyasi konularda ise insan hakları ve Güney Doğu sorunu ile ilgili bilinen görüşler tekrar edilmiş ve bu soruna askeri değil, siyasi bir çözüm bulunması gerektiği ifade edilmiştir.

Helsinki Zirvesi kararlarına göre, Türkiye, diğer aday ülkeler gibi bir Katılım Öncesi Stratejisinden yararlanacaktır. Böylece, Türkiye topluluk prgramları ve ajansları ile, aday ülkeler ile Birlik arasında, katılım süreci çerçevesinde yapılan toplantılara katılma imkanına sahip olacaktır. Zirve Sonuç Bildirisi ayrıca, önceki AB Konseyi kararları çerçevesinde bir katılım ortaklığı hazırlanmasını öngörmektedir.

ESARET -KÖLELİK Mİ?, BAGIMSIZ DEVLET OLARAK GÜN KURULDUGU ZAMAN ALAMADIKLARINI AB İLE VERMEK Mİ? 3-5 MİLYON İNSANIMIZ AVRUPA KAPILARINDA KÖLE GİBİ ÇALIŞTIRILMALARI MI? , BAGIMSIZLIGIMIZI SAGLAYAN DAHİ'NİN RESİM- HEYKELİNİN VE BAYRAGIMIZIN DEVLET DAİRELERİNDEN AB UYUM YASALARI GEREGİ KALDIRILMAYA DOGRU GÖTÜRÜLMESİ Mİ?... SORULAR UZAR GİDER, CEVAPLAR ALINAMAZ.

Roma Antlaşması'nın 2'nci maddesinde AET'nin hedefi şu şekilde ifade edilmektedir. "Topluluğun görevi, ortak pazarın kurulması ve üye ülkelerin ekonomik politikalarının giderek yaklaştırılması suretiyle, topluluğun bütünü içinde ekonomik etkinliklerin uyumlu olarak gelişmesini, sürekli ve dengeli bir yayılmayı, ortak bir istikrarı, yaşam düzeyinin hızla yükseltilmesini ve birleştirdiği devletler arasında daha sıkı ilişkiler gerçekleştirmektir."

İlerleme Raporları, sadece son bir yıl içinde aday ülkelerde gerçekleşen uygulamalar ile yapılması vaat edilen unsurların yerine getirilip getirilmediğini değerlendirmektedir. Bu açıdan bakıldığında ülkemiz için hazırlanan bu yılki Rapor öncekilere nazaran bu kere farklı bir kapsamda olmuştur. Rapordaki tespitlere bu kere, ülkemizin AB'ne katılım hazırlığının irdelendiği bir şekil ve içerikte yer verilmiş ve bu yaklaşım çerçevesinde diğer adaylar için yapıldığı gibi, Topluluğun tüm müktesebat alanlarını içeren bir değerlendirme yapılmıştır.

AB projesi piyasa ve rekabet odaklı bir ekonomi ve yaşam, kemalizm projesi ise insan ve doğa odaklı bir dayanışma toplumu yaratmayı amaçlar

Kuşkusuz bunu yapmayacaklar. Ancak Türk milletine özür borçları ilelebet sürüp gidecektir.

Ankara Anlaşmasının önsözünde Türk halkının yaşam standardının yükseltilmesi amacıyla Avrupa Ekonomik Topluluğunun sağlayacağı desteğin ilerdeki bir tarihte Türkiye'nin Topluluğa katılmasına yardımcı olacağı belirtilmektedir. 28. maddede ise, "Anlaşmanın işleyişi, Topluluğu kuran Antlaşmadan doğan yükümlülüklerin tümünün Türkiye tarafından üstlenebileceğini gösterdiğinde, Akit Taraflar, Türkiye'nin Topluluğa katılması olanağını incelerler" denmektedir. Bundan da görüleceği üzere Ankara Anlaşmasì uyarınca kurulan Türkiye-AB ortaklık ilişkisinin nihai hedefi Türkiye'nin Topluluğa tam üyeliğidir.

? Avrupa Parlamentosu çerçevesinde aday ülkelerin davetli olduğu Parlamento Başkanları, Parlamento Genel Sekreterleri ve Dış İlişkiler Komisyon Başkanları gibi toplantılara Türkiye de davet edilmiş ve katılmıştır.

Topluluklar bu sürecin sonunda üye devletler arasında bütün iç sınırları kaldırarak tek bir pazar kurmuşlardır.

1.1.1986 tarihinde İspanya ve Portekiz'in katılmasıyla topluluğun üye sayısı 12'ye yükselmiştir. 1 Ocak 1995 tarihi itibariyle de Avusturya, Finlandiya ve İsveç, Avrupa Birliği'ne tam üye olmuşlardır.

ATALARININ YAPTIKLARI GİBİ; ŞİMDİ DE TÜRKİYE VE GERİDE SÖMÜRÜLMEMİŞ BİR DÜNYA ÜLKESİ KALDIYSA ONLARA YÖNELECEKLERDİR.

TÜRK BİRLİĞİ AVRUPA BİRLİĞİNE KARŞI!..

Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne tam üyeliği, Türkiye'nin ihtiyaç duyduğu ekonomik ve siyasal açılımları sağlamasında yapacağı katkıya göre yorumlanmalıdır. Daha özgür, daha demokratik ve daha zengin bir Türkiye, bu topraklarda yaşayan herkesin ortak hedefidir. Herkesin seslendirdiği ortak yaklaşımdır.

Türkiye'nin Yolculuğu Nasıl Başladı?

? Hükümetimiz AB Müktesebatının Üstlenilmesine ilişkin Ulusal Programı kabul etmiştir (19 Mart)

İstanbul'da 18-19 Kasım 1999 tarihlerinde gerçekleştirilen AGİT Zirvesi'nin ardından Dışişleri Bakanı Sayın İsmail Cem, AB üyesi ülkelerin Dışişleri Bakanları'na İstanbul'da bir öğle yemeği vermiştir. Sözkonusu yemekte, 10-11 Aralık 1999 - Helsinki AB Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi'nde Türkiye'nin AB'ne adaylık statüsü konusu ile Türkiye'de son dönemde kaydedilen gelişmeler ele alınmıştır.

Bu hedefin geride bıraktığımız yüzyılda belirginleşen en önemli yansıması, Avrupa Birliği'ne tam üyelik sürecidir. Çünkü, Avrupa Birliğine üyelik için yerine getirmek zorunda olduğumuz kriterler ile çağdaş hedeflerimize ulaşabilmek için gerçekleştirmemiz gereken şartlar önemli ölçüde uyuşmaktadır.

TÜRKİYE AVRUPA BİRLİĞİNE GİRERSE SADECE KAZANIR HİÇ BİR KAYBI OLMAZ BİR GRAM BİLE ama malesef giremez almazlar çünkü avrupa türkiye karşı samimi değil AVRUPA AVRUPA BİRLİĞİNe girme umudunu bir koz olarak kullanıp taviz elde etmeye çalışıyor

Avrupa Birliği, Türkiye'nin ona getirdiği özgür tarih deneyiminden, zengin kültür birikiminden, genç nüfusundan ve dinamik ekonomisinden şimdi çok daha fazla yararlanma fırsatı bulmaktadır. Türkiye ve Avrupa Birliği için yeni bir tarih sayfası açılmaktadır. Bu sayfada bazı sorunların ve engellerin olması normal karşılanmalıdır.

Kemalistlerin Temel Eleştiri Noktaları şöyle özetlenebilir:

TÜRKİYE - AB İLİŞKİLERİNDE 2001 BİLANÇOSU

Politik yaşamı içerisinde bir dönem Avrupa Birliği'ne savaş açmayı iç politika açısında avantaj elde etme alanı, bir dönemde de Avrupa Birliği'ne üyelik bayrağını en ön kulvarlarda taşıyormuş görüntüsü vermeyi yeni kazanç elde etme alanı olarak gören siyaset adamlarıyla, Türkiye'nin dış dünyada neden gereken güven ve istikrarlı işbirliği alanlarını yaratamadığı sorusunu cevaplamak bizim açımızdan kolaydır, ama muhataplarımız açısından bu derece kolay değildir.

AB sömürmeyecegi kapıya yaklaşmaz, digerlerinin içini boşalttı, şimdi ise Türkiye'yi kandırıp kapıda senelerce oyalıyor.

Başka bir ifadeyle, Türkiye?nin içinde yer almadığı bir Avrupa?nın dünyadaki vizyonunu tam olarak yerine getirmesi de zorlaşacaktır. Çünkü Türkler, yüzlerce yıldır Avrupalı bir millet olmuştur. Avrupa'yla iç içe bir varlık sözkonusudur. Bunun görmezden gelinmesi, Avrupa Birliği felsefesini de tartışma konusu yapacak ve Birlik Üyesi ülkelerin açılımlarını zorlaştıracaktır. Aslında hem Türkiye, hem de Avrupa Birliği üyesi ülkeler açısından bir kilitlenme mevcuttur ve kilidin anahtarı, her iki tarafta da bulunmaktadır. Karşılıklı kilidin açılması şarttır. Hiçbir taraf, kilidin sadece kendisinde olduğu ve bu nedenle sadece kendisinin tezlerinin kabul görmesi gerektiği lüksüne sahip değildir. Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne tam üyelik sürecinde belki de tek engeli oluşturan kaynak burada yatmaktadır.

Avrasya Dünya Gayri Safi Milli Hasılası'nın yüzde 60'ına ve bilinen enerji kaynaklarının dörtte üçüne sahiptir. (110)

Arz-talep dengesinin diğer tarafı, AET açısından Türkiye?nin Yunanistan ile birlikte başvurusu EFTA-AET rekabeti açısından prestijli bir hareket olarak kabul ediliyordu. Bunun yanısıra soğuk savaş döneminin önemli merkezi SSCB?ye karşı Türkiye yakınlaşması Batı blokuna stratejik üstünlük kazandırıyordu, bu nedenle Batı Avrupa tarafından Türkiye?nin batılı kimliği o dönemde son derece yoğun bir şekilde vurgulanmaktaydı. Türkiye?yi Pazar olarak daha etkin bir şekilde değerlendirme isteği, Türkiye?nin büyümekte olan nüfusu ve ekonomisi ile demokrasi bloğuna yapacağı pozitif katkılar AET?nun Türkiye?ye politik yaklaşımını perçinledi. Türkiye belki de AET?nun tam olarak ne olduğunu bile bilmeden başvurmuştu ama, AET yetkilileri giriştikleri işin anlam ve boyutunu, Türkiye?nin yerini ve uygulayacağı politikaları çok iyi biliyorlardı. AET Komisyonu, 1962 yılında kabul ettiği raporda şunları söylüyordu: ?Yunanistan?la yapılan anlaşmanın ilkeleri doğrultusundaki bir model Türkiye için hiç uygun olmayacaktır. Böyle bir modelin yükümlülüklerini ne Türkiye ne de AET taşıyabilir. Yunanistan?a göre çok daha büyük bir ekonomiye sahip Türkiye?nin AET için maliyeti taşınamaz boyutta olacaktır.?

Avrupa Birliği, Türkiye açısından önemli sorumlulukları yerine getirmeyi de beraberinde getirmektedir. Türkiye kamuoyu buna mukabil, işbirliği ortamında güven bunalımı doğuracak yeni yeni söylemlerden ve isteklerden rahatsız olmaya başlamıştır. Sanki, hiçbir ülkeden istenmeyen yükümlülükler, Türkiye'ye ödev olarak verilmiş görünmektedir. Bu havanın dağılması için Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinin ve görüşmelerinin çok daha net ve şeffaf cereyan etmesi beklentisi, Türkiye kamuoyunun en önemli beklentisi haline gelmiştir.

Dünyanın süper gücü olarak kabul edilen Amerika Birleşik Devletleri bile bölgesel entegrasyonlara ihtiyaç duymaktadır. Bu konjonktürde ekonomik ve siyasal birçok problemle yüzyüze olan Türkiye gibi ülkelerin bölgesel entegrasyonların dışında kalması zaten düşünülemez. Bu yöndeki görüşlerle Türkiye'nin çağdaş hedefleri yakalaması ve geleceğini güvenceye alması da düşünülemez.

Kuşkusuz 2000 yılındaki faaliyetler 2001 yılının somut gelişmelerle geçmesine katkıda bulunmuştur. Bu yıl içindeki faaliyetler ve gelişmeler aşağıda kronolojik olarak yeralmaktadır. Bu unsurları daha geniş bir biçimde açmak mümkün olmakla birlikte, özlü bir düzen içinde sıralayarak, bir bilanço çıkarmak amaçlanmıştır:

Bu nedenle, Türkiye'nin Avrupa Birliği'yle entegrasyon sürecinde öncelikle dışarıya verilen fotoğrafa bakarak yeniden düşünmemiz ve aksaklıklara bu düşünme sürecinden sonra teşhis koymamız çok daha gerçekçi olacaktır. Çünkü ülke olarak kendi düşüncelerimizin ve tezlerimizin dış dünyada kabul görmesi, bizim o dünyada ne kadar anlaşıldığımızla, nasıl tanımlandığımızla ve nasıl algılandığımızla doğrudan ilgisi vardır. Biz kendimizi iyi tanıttığımız, dış dünyaya iyi ve güven veren bir tablo sunduğumuz taktirde, karşımızdaki muhataplarımızla ilişkilerimizi geliştirebilir ve karşılıklı menfaate dayalı ortaklıklar kurabiliriz.

b. AB Komisyonunca açıklanan ikinci İlerleme Raporu

Netice itibariyle, 2001 yılı oldukça verimli bir şekilde sonuçlanmıştır. Bunda, başta Anayasa değişiklikleri olmak üzere, hukuki ve ekonomik alanlarda gerçekleştirilen reformlar ile müktesebat uyumu konusunda sağlanan ilerlemeler önemli rol oynamıştır. Ancak, bu ortamın oluşmasında, AB'nin kendi açısından öncelik verdiği AGSP'da İngiltere ve ABD ile varılan mutabakat ve Kıbrıs'ta iki lider arasında görüşmelerin başlaması gibi konularda Türkiye'nin katkılarıyla sağlanan gelişmelerin yarattığı olumlu havanın da etkili olduğu açıktır. Öte yandan, 11 Eylül olaylarının da Türkiye'nin önem ve değerinin anlaşılması bağlamında bu havanın oluşmasına yardımcı olduğunu kabul etmek gerekecektir.

- Bunlara karşılık, Türkiye ile AB arasìndaki ilişkilerin güçlendirilmesinin aynı zamanda ülkemizdeki siyasi ve ekonomik reformların sürmesine, Yunanistan ile iyi ve istikrarlı ilişkilere sahip olunmasına ve Kıbrıs sorununa çözüm bulunması amacıyla BM gözetimindeki müzakerelerin desteklenmesine bağlı olduğu vurgulanmıştır.

? Laeken Zirvesinde (15 Aralık) ilk kez Türkiye ile üyelik müzakerelerinin başlatılmasına yaklaşıldığı mesajı verilmiştir.

Devletler arasında ekonomik işbirliğini teşvik etmek amacıyla, Türk işadamlarının yatırımlarına yönelik bürokratik engeller kaldırılacak.

"Türk Birliği'nin itici gücü, 4 milyon 736 kilometre karelik bir coğrafya, 135 milyonluk nüfusu, 543 milyar 500 milyon dolarlık bir milli gelirler toplamı, petrol, doğalgaz, altın, kömür, bakır, gümüş, uranyum, kurşun şeklinde uzayıp giden bir tabii zenginlikler portföyü, akrabalık, paylaşım olacaktır."

Türkiye?nin üyeliğini imkansız hale getirmek için bu ince ayar?ifade operasyonu? nuna gerek var mıydı? Üyelik müzakerelerinin başlamasından bu yana zaten bir seri tedbirler alınmış, çeşitli bariyerler yerleştirilmiş, Türkiye?nin üye yapılmamasını temin edecek geniş tedbirler düşünülmüştü. Sarkozy ve Merkel Türkiye ile ilgili konuda öylesine kesin hükümlü ve kararlılar ki, meseleyi zamana yayarak sürüncemede bırakmak gibi bir politikaya bile tahammül göstermiyorlar. Nitekim kısa bir süre önce Hıristiyan Demokratların parti programına aynı doğrultuda bir ifade yerleştirilmişti. Böylece Merkel önümüzdeki yıl yapılacak genel seçimlerde Alman seçmenine?Türkiye?yi kesinlikle almıyoruz? mesajını ileterek toplumsal desteğini güçlendirmeyi umuyor.

Türkiye Avrupa Birliği'nden iltimas talep etmemektedir ancak ayrımcı bir uygulama da istememektedir. Zaten böylesi bir yaklaşım, çağdaş ortaklık kriterleri ve globalleşme ölçütleriyle de bağdaşacak bir durum değildir. Türkiye, Avrupa Birliği de dahil olmak üzere pek çok ittifak içinde menfaatlerine uygun, istediği dozda, esnek ve uzun vadeli politikaları değerlendirme durumundadır. Bunu yaparken de akılcı davranmak, gündelik heyecanlarla rotasını yalpalaya yalpalaya devam ettiren bir görüntüden uzaklaşmak mecburiyetindedir.

Aslında bunların hiç biri sürpriz gelişmeler değil. Almanya ve Fransa başta olmak üzere, Türkiye?ye karşı Avrupa Birliği ülkelerinde hem yönetim kademelerinde hem de toplum kesimlerinde güçlü bir antipatinin varlığı bilinen bir gerçektir. Birçok Avrupalı politikacının Türkiye?nin Birliğe kabulünün bir kültür ve medeniyet bütünleşmesi diye tanımladıkları bu projenin çökmesi anlamına geleceğini, bunu göze alamayacaklarını, ilişkilerin özel bir statüde devamının uygun olacağını belirten ifadelerini çok sık duyarız. Halen müzakere başlıklarından sekizine konulmuş olan ambargo bu görüşlerin fiili uygulamasıdır.

AB?nin egemenlik anlayışı, Kemalist Cumhuriyet?in egemenlik anlayışı ile uyuşamaz.

Kemalizm, anti-emperyalisttir ve uluslararası sistemde ulusların eşit egemen dengesini savunur.

Ancak gerek Ankara Anlaşması gerek Katma Protokol öngörüldüğü şekilde uygulanamamıştır. Bunun sorumluluğunu Türkiye ile Topluluk arasında paylaştırmak gerekir. Ülkemiz 1970'li yıllarda içinde bulunduğu ekonomik krizler ve bazı siyasi tercihlerle Katma Protokol'den kaynaklanan yükümlülüklerini yerine getirmekten kaçınmıştır. O tarihlerde yaygın olan kanaat, AET ile ilişkinin bir çeşit sömürü düzeni kurmakta olduğu, pazarımızı Topluluk ürünlerine açmanın sanayileşmemizi ve kalkınmamızı baltalayacağı, dolayısıyla koruma duvarlarının muhafaza edilmesi gerektiği yolundaydı. Başka bir deyimle, AB ile ortaklık ilişkimizin ve gümrük birliğinin temsil ettiği kalkınma modeli dışarıya açık, bütünleşmeyi öngören bir model iken, 1970'li yılların tamamı boyunca bu modelin tam tersini sembolize eden içe dönük, ithalat ikamesine dayalı politikalar uygulanmıştır. Türkiye kendi yükümlülüklerini yerine getirmemeye ve Toplulukla ilişkilere soğuk bakmaya başlayınca, Topluluk da kendi yükümlülüklerini aksatmaya ve ortaklık ilişkisinin geliştirilmesi istikametinde çaba harcamaktan kaçınmaya başlamıştır.

Mustafa Kemal ATATÜRK, Mayıs 1935

Komşularıyla bu güven ortamının sağlanmasında ve bölgesel problemlerin halledilmesinde başrol oynayacak bir Türkiye, bölgesiyle ilgili kararlarda da büyük ölçüde söz sahibi olacaktır.

Ne yazık ki bu durum, iç kamuoyundan ziyade, küreselleşme sürecinde bizimle yeni ortaklıklara girmeyi planlayan ülkeleri endişelendirmekte ve düşündürmektedir.

YAZIK BU MİLLETE..

KARDEŞİM ERERSLAN TAM ÜYELİĞİN BAZI ŞARTLARI VAR mesela ekonomi yani tam üyelikte sömürme diye bir olay isteselerde yapamazlar O SÖMÜRME OLAYI ANCA KOŞULLU ORTAKLIKTA OLUR ZATEN KOŞULLUYA türkiyeden kimse sıcak bakmıyor

Türkiye ise 14 Nisan 1987 tarihinde tam üyelik müracaatında bulunmuştur. Bu ülkelerin adaylık başvuruları ile ilgili komisyon görüşü çeşitli tarihlerde alınmıştır.

7. YALÇINSOY, Hülya? AŞIRIM, Adil; ?Türkiye?de Siyasi Partilerin Avrupa?ya Bakışı?, Sude Ajans, ekim 2000, s.23

? Müktesebata uyum faaliyetleri için AB Genel Sekreterliği eşgüdümünde ilgili kuruluşlarımızın kapsamlı çalışmaları devam etmiştir.

Yeni Avrupa vatandaşlığı kimliklerin, hakların ve de yükümlülüklerin bağlantılı olduğu yeni bir vatandaşlık türünü karşımıza çıkarmıştır. Bu tanımlama her ne kadar dışımızdaki dinamikler ve gelişmelerin bir sonucu olarak hayat bulmuşsa da Türkiye gerçeklerine de hitap etmesi bakımından dikkate değerdir.

Türkiye'nin AB'ne adaylığının hukuki zeminini oluşturan Katılım Ortaklığı Belgesi ve Çerçeve Yönetmelik'in 2001 yılı başlarında AB Konseyince onaylanmasının ardından ülkemiz AB Müktesebatının Üstlenilmesine ilişkin Ulusal Programı 26 Mart 2001 tarihinde Komisyona tevdi etmiştir. AB ile ilişkilerimiz bu tarihten itibaren sözkonusu belgelerde kayıtlı önceliklerimiz kapsamında şekillenmeye başlamıştır. Ulusal Program, Katılım Ortaklığı Belgesi'nde yeralan kısa ve orta vadeli önceliklere geniş bir şekilde cevap vermekte olup, Programın hayata geçirilmesi konusunda çalışmalar devam etmektedir.

Dünyadaki global değişim; milli devlet kavramını, millet kavramını, vatandaşlık kavramını, kişisel hakların rotasını ve dairesini, buna paralel olarak toplum dizaynını büyük ölçüde değiştirmiştir.

Gümrük Birliği Ve Tam Üyelik

9. METİN, Burhan? BATILILAŞMA PARADOKSU, Yarın Dergisi, Sayı :21, Sayfa 14

Oluşması beklenen çok kutuplu sistem ve kuzeyde soğuk savaşın bitmesiyle ortaya çıkan yumuşamada Türkiye, sırtından çok büyük bir yükü atmıştır. Ancak yükü hafiflemiş Türkiye'nin asırlık hedefine koşmasındaki hızında gözle görülür bir gelişme yaşanmamıştır.

ha o atatürk resimlerinin çıkarılması olayının gerçekten bizi almak istiyen dürüsr avrupa birliği ile ilgisi yok o anca olsa olsa YA AKP hükümetinin yalanı olabilir zaten o resimlerden rahatsızlıkları var avrupa birliğini bahane ederek dedikodu çıkaranların işi olabilir veya niyeti bozuk avrupa birliğinin türkiye için taviz alma dercesini ölçmek olabilir yani sınırları ne kadar zorlayabilirizin denemesi olabilir AMA TEKRAR SÖYLÜYORUM ZATEN BU BİRLİK TÜRKİYEYİ TAM ÜYE YAPACAKSA İYİ NİYETLİ OLDUĞU KESİNDİR VE TÜRKİYE UÇAR ama ben hiç zannetmiyorum ki niyetleri iyi olsun

Avrupa, bir kıta olmaktan ziyade bir zihniyet, bir anlayış meselesidir.

3. PKK olayı, Ermeni Soykırımı meselesi vb.

Türkiye'nin AB'nin genişleme sürecine dahil olduğunun resmen ilanı.

13 Temmuz 2008 / 13:29

Tarih: 07.01.2008 Saat: 09:37

4-5 Eylül 1999 tarihlerinde Finlandiya'nın Saariselka kasabasında yapılan Avrupa Birliği Dışişleri Bakanları Gayri Resmi toplantısında, deprem vesilesiyle tekrar gündeme gelen Türkiye ile mali işbirliği konusu ve ayrıca AB'nin genişlemesi bağlamında Türkiye'nin adaylığı ele alınmıştır. Ancak bu konuda Saariselka'dan herhangi bir karar çıkmamıştır. Aynı toplantıda deprem felaketi nedeniyle verilmiş bulunan 4 milyon Euro tutarındaki acil yardıma ilaveten, Türkiye'ye insani yardım ve yeniden yapılanma için 30 milyon Euro ve Avrupa Yatırım Bankasından 500-600 milyon Euro kredi sağlanması kararlaştırılmıştır.

Biz kendi açımızdan sahip olduğumuz handikapları aşmayı, herşeyden önce kendi ölçeğimizde halletmeli, karşı taraftan birşeyler talep etme yeterliliğine ulaşmayı ön adım olarak kabullenmeliyiz. Bizim handikaplarımızın başkaları tarafından seslendirilmesi, aslında psikolojik olarak pek çok milli konumuzun halledilmesini de dışımızdaki ülkelere ihale ediyormuşuz görüntüsünü beraberinde getirmektedir. Biz ülkemizle ilgili meselelerde kendi adımlarımızı cesaret ve kararlılıkla ve zamanında attığımız taktirde, bizim şartlarımızın pazarlık masasında daha öncelikle ele alınmasını da sağlamış olacağımız gerçeği zaman zaman unutulmaktadır.

LAEKEN ZİRVESİ

- Avrupa Birliği, Türkiye'yi tam üyeliğe hazırlamak için bir strateji tesbitini kararlaştırmıştır. Bu stratejide, Ankara Anlaşmasında öngörülmüş bulunan imkanların geliştirilmesi, Gümrük Birliği'nin güçlendirilmesi, mali işbirliği ve mevzuat uyumu gibi unsurlara yer verilmesi ve gelişmelerin düzenli olarak Ankara Anlaşmasì'nìn 28. maddesi Kopenhag kriterleri ve AB'nin 29 Nisan 1997 tarihli deklarasyonu çerçevesinde gözden geçirilmesi öngörülmüştür.

Türkiye'nin Avrupa Birliği yolculuğunu aslında iki bakış açısında ve iki dönemi yansıtan yaklaşımda özetlemek pekala mümkündür. Bu bakış açılarının oluşturduğu dönemleri; "Onlar ortak, biz pazar" ve "Avrupa Birliği, bütün dertlerimizin ilacı" şeklinde özetleyebiliriz.

Elimizdeki gücü bilerek, önümüzdeki fırsatları görerek Avrupa Birliği sürecini iyi işleterek, en az iki yüz yıllık hedefimiz olan çağdaş ve gelişmiş dünyayla entegrasyonu, her iki tarafın da korkularını ve endişelerini aşarak sonuçlandırmak daha kolay olacaktır. Burada dikkat edilmesi gereken husus, bütün uluslararası ilişkilerde olduğu gibi, Avrupa Birliği yolculuğunda da hiçbir ülkenin kendi çıkarlarını feda ederek, bir başkasının çıkarlarına hizmet etmeye yanaşmayacağı gerçeğidir. Yani, Avrupa Birliği ülkeleri neden durup dururken Türkiye'nin ekonomik ve sosyal yapısını geliştirecek, topluluk bütçesinden kaynak ayıracak ve geleceğe yönelik her alanda kader birliği yapsın ki?

Anlaşma, hazırlık dönemi, geçiş dönemi ve nihai dönem olarak üç devre öngörmüştür. Geçiş döneminin sonunda ise gümrük birliğinin tamamlanması planlanmıştır. Anlaşmada öngörülen Hazırlık döneminin sona ermesiyle birlikte, 13 Kasım 1970 tarihinde imzalanan ve 1973 yılında yürürlüğe giren Katma Protokolde geçiş döneminin hükümleri ve tarafların üstleneceği yükümlülükler belirlenmiştir.

Ancak bir hususu işaret etmek durumundayız. Yıllardan beri gerçekleri gizleyerek Türk toplumunu yönlendirmek isteyen, sahte bir gelecek vaadiyle Türkiye?yi kendi ideolojilerine, zihniyetlerine uyan bir zemine kaydırmaya, siyasal hedeflerine uygun bir dönüşüme sürüklemeye çalışanlar, ahlaki bir gereği yerine getirerek, bir kere olsun dürüstçe davranarak milletimizden özür dileyecekler mi?

Hedefleri iyi belirlenmiş, dünyanın gidişatını dikkate alan, her alanda ülkemiz menfaatlerini ve faydasını gözeten, değişen dünya şartlarında ülkemizin hangi oluşumlar içerisinde yer alması gerektiğini isabetli bir şekilde belirleyen, ülkemizi yer aldığı oluşumlar içerisinde yönlendirilen değil yönlendiren bir konumda olmasını sağlayan bir siyaset takip etmemiz gerekmektedir.

18 Nisan 1951 tarihinde Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu'nu kuran Paris Antlaşması'nın Almanya, Belçika, Fransa,, Hollanda, İtalya ve Lüksemburg arasında imzalanması ile başlayan Avrupa ülkelerinin entegrasyonu süreci, 25 Temmuz 1952 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Bu altı ülke daha sonra 1957 tarihli Roma Antlaşması ile Avrupa Ekonomik Topluluğu'nu ve Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu'nu oluşturmuşlardır.

Türk Tarihi, Türk Edebiyatı, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi ders kitaplarının bütün Türk devletlerinde ortaokul ve liselerde okutulmasına yönelik çalışma yapılacak.

Domuz derisinden POST, eski düşmandan DOST olmaz.

Bu yöndeki görüşlerin zaman içerisinde keskin söylemlerle değişime uğraması, aslında hem dünyadaki süratli değişimin izlerini yansıtması bakımından önemlidir; hem de ülke ve toplum olarak her uluslararası olayda olduğu gibi hesapsız ve heyecana dayalı refleksler gösterme huyumuzdan vazgeçemeyişimizin de doğal sonucudur.

10. TİBİ, Bassam, Die Welt, 11 Kasım 2003 http://www.ab. kemalist. org/modules. php?name=News&file=article&sid=245

11 Nisan 2000 tarihinde, Lüksemburg'da yapılan Türkiye - Avrupa Birliği Ortaklık Konseyinde alınan karar uyarınca, AB müktesebatının analitik incelemesini gerçekleştirmek amacıyla 8 alt-komite kurulmuştur. Bu karara göre alt-komiteler Ortaklık Komitesine rapor sunmak zorundadır. Alt-komitelerin karar alma yetkileri yoktur. Alt-komite toplantılarının ikinci turu da tamamlanmıştır.

İLHAN UYSAL; ALEVİ;s:158

Türkiye'nin pek çok uluslararası işbirliği ve entegrasyon sürecinde olduğu gibi, Avrupa Birliği sürecinde de yaptığı temel yanlış veya dış dünyaya verdiği yanlış izlenim, gücünün farkında olmaması, öneminin farkında olmaması ve kendine güveni olmayan bir ülke görünümünden sıyrılamamasıdır.

Şüphe yok ki küreselleşme, ülkelerin yönetimini zorlaştırmış, insanların daha iyiyi ve güzeli istemelerini sağlamıştır. Ancak kabul etmek gerekir ki, aynı dünyada yaşıyoruz ve yaşamaya devam edeceğiz. O nedenle ayrılıklarda medet umma ve dünyaya kendi hislerimizle şekil verme yerine, bütün dünyanın, en azından dünyadaki etkin güçlerle müşterekler bulma ve ortak hedeflere birlikte yürümek, geleceğin iddialı ve gelişmiş Türkiye'sini yakalamaya daha fazla hizmet edecek bir yaklaşımın ifadesi olacaktır.

NEREYE KADAR BÖYLE GİDECEK.

Kemalistlerin AB Eleştirisi Dolaylı Değil Cephedendir.

Kimileri için Avrupa Birliği daha çok iş, daha çok aş, daha rahat bir hayat ve serbest dolaşım hakkının getireceği bireysel nimetleri ifade etmektedir. Kimileri için ise daha fazla özgürlük, daha demokrat bir Türkiye ve çağdaş standartları yakalamış güçlü bir Türkiye'yi ifade ediyor. Ancak bu detaylandırma, olaya global ve milletlerarası platformlar bakımından getirilebilecek somut değerlendirmeleri engellemektedir. Bu engelleme, sadece Türkiye'nin Avrupa Birliği yolculuğunda bir karmaşa yaşanmasını doğurmamakta, aynı zamanda bir devlet ve yönetim politikasının da doğmasını geciktirmektedir.

Türkiye?mi AB?ne, AB?mi Türkiye?ye Lazım?

1983 yılında Türkiye'de sivil idarenin yeniden kurulması ve 1984 yılından itibaren ülkemizin ithal ikamesi politikalarını hızla terkederek dışa açılma sürecini başlatması ilişkilerimizi yeniden canlandırmıştır. Türkiye bir taraftan 14 Nisan 1987'de AB'ne tam üyelik müracaatında bulunmuş, diğer taraftan ertelenmiş bulunan gümrük vergileri uyum ve indirim takvimini 1988 yılından itibaren hızlandırılmış bir şekilde yeniden yürürlüğe koymuştur.

BİZİM BÖYLE BİR MACIMIZ YOK DENİR, İŞİN İÇİNDEN SIYRILIRLAR, BİZLER DE PARANOYA GÖRÜYORSUNUZ, KAFAYI ÜŞÜTMÜŞSÜNÜZ DERLER.

2001 yılı içinde Ulusal Program'da öngörülen önceliklerin gerçekleştirilmesi için çalışmalar her alanda sürdürülmüştür. Siyasi kriterler alanında en önemli gelişmelerden birini TBMM'de Partilerarası Uzlaşma Komisyonu tarafından Anayasamızda yapılması gerekli değişikliklerle ilgili olarak hazırlanan 37 maddelik bir Anayasa Değişiklik Paketi oluşturmaktadır. Sözkonusu değişiklik önerilerinin 22 adedi Ulusal Programımızda yeralan önceliklerle örtüşmektedir. TBMM Genel Kurulunda 3 Ekim günü yapılan oylamada 34 maddeye ilişkin anayasa değişiklikleri kabul edilmiştir. Temel hak ve özgürlükler alanında yapılması öngörülen diğer anayasa değişiklikleri hakkında yeni bir paket üzerindeki çalışmalar devam etmektedir.

5. AYDOĞAN, Metin; ?Avrupa Birliğinin Neresindeyiz?, Mayıs 2002, Kumsaati Yayıncılık, s.119

Bu ortaklığın aynı zamanda, siyasi ve ekonomik kriterleri ile, üye ülke olmanın gerektirdiği yükümlülükler ışığında ve AB müktesebatının üstlenilmesine ilişkin Ulusal Program ile birarada, katılım hazırlıkları üzerinde yoğunlaşacağı belirtilmiştir. Komisyon ayrıca, Türk mevzuatının Topluluk müktesebatıyla uyumlaştırılması amacıyla, müktesebatın analitik incelenmesi sürecini hazırlamakla görevlendirilmiş, öte yandan, katılım öncesine yönelik mali kaynakların eşgüdümü için tek bir çerçeve sunmaya çağrılmıştır.

?Ellerine bir ulusun yazgısı emanet edilen kimseler o ulusun gücü ve erkini yalnız ve ancak gene o ulusun gerçek ve elde edilebilir çıkarları yolunda kullanmakla yükümlü olduklarını bir an olsun unutmamalıdırlar. Bu kimseler düşünmelidirler ki, bir ülkeyi ele geçirmek o ülkenin yurttaşlarına egemen olmaya yetmez. Bir ulusun ruhu ele geçirilmedikçe, bir ulusun irade ve kararlılığı kırılmadıkça o ulusa egemen olmanın olanağı yoktur. Yüzyılların oluşturduğu milli bir ruha hiç bir güç karşı koyamaz.?

İşte bu çerçevede Türkiye, bütün uluslararası kuruluş ve oluşumlara olduğu gibi, Avrupa Birliği konusuna da bu perspektifle yaklaşmalıdır. Elbette Türkiye, Avrupa Birliği'ne üyeliğe, olmazsa olmaz derecesinde mahkum değildir. Elbette karşılıklı çıkarlarımızı gözeteceğiz ve Avrupa Birliği'ne tam üyelikte, ülke olarak bize hangi artı imkanlar ve açılımlar getireceğini hesaba katacağız. Ancak bir şeyin daha hesaba katılması gerekir: Türkiye dünyanın en sorunlu bölgelerinden birisinin tam odağındadır. Bu sorunların pek çoğunda taraf durumundadır. Bu sorunları aşmadan Türkiye'nin gündemi ve kafası rahatlamayacaktır. Üstelik Türkiye, bölgesindeki problemleri tek başına çözme gücünde de değildir. Bunun için Avrupa Birliği gibi çağdaş dünyanın en yüksek derecede kabulünü kazanmış bir oluşumda Türkiye'nin yer alması, ağırlığını hissettirmesi, Türkiye'nin bölgesel problemlerini de çok daha rahat ve çabuk aşmasını sağlayacaktır. Bu açıdan Türkiye açısından Avrupa Birliği, alternatifsiz olmasa da kısa ve orta vadede en etkili bir ortaklık ve işbirliği platformu olarak ön plana çıkmaktadır.

Türkiye yetişmiş insan gücü ve mevcut altyapı itibariyle, ekonomik alanda esasen bugünkünden çok daha iyi olabilecek potansiyele sahiptir. 1999 yılı itibariyle Türkiye'nin Gayri Safi Milli Hasılası 190 milyar dolar civarında iken, aynı yıl nüfusu Türkiye nüfusuna yakın olan Fransa'nın Gayri Safi Milli Hasılası 1 trilyon 622 milyar dolar, İtalya'nın 1 trilyon 450 milyar dolar ve İngiltere'nin ise 1 trilyon 450 milyar dolar olarak gerçekleşmiştir. 7 milyon nüfusa sahip İsviçre bile 273 milyar dolar Gayri Safi Milli Hasılası ile bizi geride bırakmıştır. Kişi başına yaklaşık 3000 dolarlık gelire sahip ülkemizi iç dünyaya hapsederek, bölgesel işbirliklerine kapatarak, dünyadaki fırsatları görmezden gelerek bu tabloyu değiştirmek mümkün değildir.

Buna karşılık Avrupa Birliği, ve Türkiye açısından; çağdaş uygarlığı temsil eden en yüksek standartları benimsemiş, Tek Pazarın ardından Para Birliğini de gerçekleştirmiş, müşterek bir dış politika ve güvenlik siyaseti geliştirmeye başlamış, geleceğin dünyasında daha fazla önem kazanacak önemli bir çekim merkezi niteliğine ulaşmıştır.

bu kadar saçma sapan isteklERDEN DOLAYI TÜRKİYE CUMHURİYETİ; DEVLETİ VE MİLLETİYLE, BİR SÜRÜ TAVİZ VERECEK, SONRA BAKACAKSINIZ Kİ; (KKTC'NİN DURUMUNA DÜŞMÜŞSÜNÜZ.

Bu yazıda Türkiye açısından Avrupa Birliği sürecinin nesnel ve tarafsız bir değerlendirmesini değil, kemalizm ve kemalistler açısından konunun ne şekilde algılandığı ve nasıl değerlendirildiğini okuyacaksınız. Bu anlamda çalışmamız Türkiye AB çerçevesinde tüm görüş ve değerlendirmeleri kapsayan, kategorize eden bir araştırmadan çok siyasal bir tutum belgesi niteliğini taşımaktadır. Bahsi geçen kemalizmin ideolojik çerçevesi kapsam olarak kendisini 1938 sonrası erozyona ve soykırıma uğrayan Mustafa Kemal ATATÜRK devriminin ardından uydurulan yapay?Atatürkçülük? ve?Batıcılık? popülizmininin dışında bir alanda ifade etmektedir.

AB Komisyonu'nun, Cardiff Zirvesi kararları uyarınca, aday ülkeler hakkında hazırladığı raporlardan ikincisi, 13 Ekim 1999 tarihinde Komisyon Başkanı Romano Prodi tarafından açıklanmıştır. Türkiye, bu raporda, bu kez tam üyeliğe aday gösterilmiş ve Lüksemburg Zirvesinde diğer ülkeler için yapılmış olduğu gibi, ülkemize de somut bir Katılma Ortaklığı Stratejisi önerilmiştir.

Buna karşılık 2001 İlerleme Raporu, ülkemiz için tarama sürecinin başlatılması yerine, "mevcut yapı içerisinde belirli sektörel konulara odaklanılması, bu alanlarda AB müktesebatının uyarlanması, uygulanması ve güçlendirilmesi konusunda daha ayrıntılı bir diyalog içine girilmesi ve taslak Türk mevzuatının AB uzmanları tarafından gözden geçirilmesi" şeklinde farklı bir yöntem ortaya koymuştur. Ülkemizle tarama sürecine geçilmeyişine gerekçe olarak, birçok AB Üyesinin, tarama sürecinin başlatılmasını üyelik müzakereleri ile eşdeğer gördüğü, Türkiye müzakerelere başlamak için siyasi kriterleri yerine getirmediği için, tarama sürecine de başlayamayacağı belirtilmektedir. Oysa, diğer adayların durumu incelendiğinde, tarama sürecine geçiş için yeknesak bir uygulamanın mevcut olmadığı bilinmektedir. Bir grup adayla üyelik müzakerelerine başlanmadan önce tarama yapılmış, ikinci bir grup adayla ise, önce müzakerelere başlama kararı alınmış, bilahare tarama sürecine geçilmiştir. Hatta, Slovakya tarama sürecine geçildiğinde siyasi kriterleri karşılayamamıştır. Dolayısıyla, Komisyonun, tarama süreciyle müzakerelere başlanmasını irtibatlandıran yaklaşımının uygulamada dayanağı bulunmamaktadır.

Gümrük Birliğinin tamamlanmasıyla ülkemiz AB ülkeleriyle entegrasyon istikametinde çok önemli bir merhale katetmiştir. En azından, Türk ekonomisi ve sanayii gümrük birliğini tamamlayarak altından kalkılamayacak bir yük üstlenmediğini ispatlamış, dolayısıyla tam üyeliğin gerektireceği yükümlülükleri de zaman içinde üstlenebileceğini göstermiştir. Bir yerde Gümrük Birliği ülkemiz için bir test olarak görülebilir. Türkiye, AB ile Gümrük Birliğine girebilmiş tek üçüncü ülkedir. Ticaret açığının önemli ölçüde büyümesine rağmen ekonomi, Gümrük Birliğinden kaynaklanan yükü rahatlıkla kaldırabileceğini göstermiştir. Ancak, Gümrük Birliğinin sorunsuz yürüdüğü de söylenemez. Bir kere, AB Gümrük Birliği ile birlikte ülkemize karşı üstlendiği bazı yükümlülükleri yerine getirmemiştir. AB, Gümrük Birliği kararının kabul edildiği Ortaklık Konseyi toplantısında üstlendiği ve ülkemize 4-5 yıllık bir dönem içinde 2,5 milyar EURO'ya varan mali yardım yapma yükümlülüğünü yerine getirememiş, aynı şekilde kurumsal alanda entegrasyonu kolaylaştırmak amacıyla öngörülen bazı tedbirleri alamamıştır. Bu yükümlülüklerin yerine getirilememiş olmasının başlıca iki nedeni vardır. Birisi Yunanistan'ìn, diğeri Avrupa Parlamentosunun muhalefetidir. Türkiye tabiatıyla bu taahhütlerin yerine getirilmesi üzerinde ısrar etmeye devam etmektedir. Zira bunlar Gümrük Birliği anlaşması paketinin bir parçasını teşkil etmekte olup, yerine getirilmemeleri ilişkimizin dengesini bozma sonucunu doğurmaktadır.

TÜRK DİASPORASI KURULACAK

Üyelik müzakerelerinin başlatılması ise iki ayrı zirve sonuçlarına göre şekillenmiştir. 1997 yılında yapılan Lüksemburg zirvesi ile Güney Kıbrıs, Macaristan, Polonya, Estonya, Çek Cumhuriyeti ve Slovakya ile katılım müzakerelerinin başlatılması kararı alınmış 1998 yılında ikili müzakerelere başlanmıştır.

CARDIFF VE VİYANA ZİRVELERİ:

Aslında sosyal reflekslerin yönetimi etkilemesi ve yönetimin de bu doğrultuda tavır sergilemesi, demokratik ve çağdaş yönetimlerin ortak cephesini oluşturur. Ancak, her çağdaş ve gelişmiş ülkenin de zamana bağlı olmayan sürdürülebilir ve sürekliliği olan bir politikası vardır. Bu politika toplumun onayı ve eğilimleri ile kabiliyetleri çerçevesinde belirlenir ve hükümetteki değişimler de bu ana politik çizgiyi değiştirmez. Türkiye olarak bazı alanlarda bocalamamız ve dönemden döneme çok keskin değişimler gösteren tavırlarımız, yerleşik ve ortak sosyal uzlaşmayla doğan milli bir politikanın yerleştirilememesinden kaynaklanmaktadır.

OPEC benzeri, Türk devletleri Ekonomik Birliği bir örgüt oluşturulacak. Bu örgüt petrol ve doğalgaz konusunda Türk dünyasının çıkarları doğrultusunda hizmet verecek.

2001 Yılı İlerleme Raporu ve Strateji Belgesi

1992 tarihinde Maastricht'te imzalanan Avrupa Birliği Antlaşması ile ekonomik ve parasal birlik doğrultusunda ilerleyen ve belirli alanlarda hükümetlerarası işbirliğini içeren bir Avrupa Birliği kurularak önemli bir kilometre taşı katedilmiştir.

Tüm Türk Devletlerinin üniversitelerinde, Türk Dünyası Ekonomisi dersi okutulacak.

AB Komisyonu tam üyelik müracaatımıza 1989 yılında verdiği yanıtta, Türkiye'nin AB'ne üyelik konusundaki ehliyetini kabul etmekle birlikte, Topluluğun kendi içindeki derinleşme sürecini tamamlanmasına ve gelecek genişlemesine kadar beklenmesini ve bu arada Türkiye ile gümrük birliği sürecinin tamamlanmasını önermiştir. Bu öneri tarafımızdan da olumlu değerlendirilmiş ve gümrük birliğinin Katma Protokolde öngörüldüğü şekilde 1995 yìlìnda tamamlanmasì için gerekli hazırlıklara başlanmıştır. İki yıl süren müzakereler sonunda 5 Mart 1995 tarihinde yapılan Ortaklık Konseyi toplantısında alınan karar uyarınca Türkiye ile AB arasındaki gümrük birliği 1 Ocak 1996 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Buna rağmen Türkiye'yi vazgeçilmez kılan tarihi ve stratejik konumudur. Burada Türkiye'nin tarihi konumundan kastımız, Türkiye zaten yüzyıllardır Avrupa ülkeleri ile şöyle veya böyle iç içe olmuş, bu iç içelik bazen rekabet ve mücadele, bazen de işbirliği ortamını beraberinde getirmiştir. Bugünkü entegrasyon süreci, aslında tarihi birikimin ve günümüz şartlarının gündeme getirdiği doğal bir gelişimi ifade etmektedir.

Sonuç bildirisinde, "Türk Devletler Birliği'nin yaratılması için gerekli olan ideolojik, hukuki ve bilimsel araştırmaların yapılması için gerekli olan çalışmalar yapılacak" denildi.

Yeni dünya düzeninin getirdiği yeni ortamda, sadece Türk Dış Politikası?na yeni açılımlar sağlayacak gelişmeler sözkonusu değildir. Aynı zamanda çok kısa zaman dilimlerinde önemli belirsizlikler ve zorluklarla karşılaşılacaktır. Türkiye beklenmeyen bütün muhtemel gelişmelere karşı uygun senaryolarını geliştirmeli ve alternatiflerini süratle uygulamaya koyacak bir yapıyı bünyesine tesis etmelidir. Türkiye bu gerçekleri, son yüzyılda yaptığı gibi hamaset edebiyatıyla görmezden gelecek durumda değildir. Öncelikle Türkiye, önündeki ve gelecekteki muhtemel tabloyu çok iyi analiz etmelidir. Bu analiz sonuçlarına göre ortak, gerçekçi ve çağdaş hedeflere çok daha çabuk ulaşacak politikalar geliştirmek, Türkiye'ye yeni yüzyılda yeni hayal kırıklıkları yaşatmayacak tek yol olacaktır.

neymiş Türkiye'nin kazanacakları R. TATO;

Türkiye duygusal nedenler ve hamaset edebiyatıyla politik getiri peşinde koşanlara dikkat ederek, geleceğin dünyasında hakettiği yeri almayı beklememelidir. Bugünkü tabloyu oluşturan Türkiye değildir. Oluşmasına da büyük ölçüde katkısı yoktur. Zorunlu bir değişim ve bölgesel ihtiyaçlardan kaynaklanan geniş ölçekli uluslararası ortaklıklara karşı tek başına durmak ve onların dışında kalarak dünyada söz sahibi olacak bir Türkiye'yi gerçekleştirmek de mümkün değildir.

1990'lı yıllarda Avrupa Birliği'ne adaylık için başvurular gündeme gelmiştir. 4 Temmuz 1990'da Kıbrıs Rum Kesimi, 16 Temmuz 1990'da Malta, 20 Mayıs 1992'de İsviçre, 28 Eylül 1992'de Liechtenstein, 31 Mart 1994'de Macaristan, 5 Nisan 1994'de Polonya, 22 Haziran 1995'de Romanya, 26 Haziran 1995'de Slovakya, 13 Ekim 1995'de Letonya, 24 Kasım 1995 Estonya, 8 Aralık 1995'de Litvanya, 14 Aralık 1995'de Bulgaristan, 17 Ocak 1996'da Çek Cumhuriyeti, 10 Haziran 1996'da Slovakya Avrupa Birliği'ne tam üyelik başvurusunda bulunmuşlardır.

Yeni tabloda, Rusya ile doğrudan kara sınırları kalmayan Türkiye, bu ülke ile birlikte bölgedeki güç dengesinin temel öğelerinden birisi durumuna gelmiştir.

Türkiye?nin, Avrupa Birliğine üyelik konusunda atma ihtiyacı duyduğu adımlar, bu sürecin, ekonomik ve demokratik açılımları kolaylaştırıcı, teşvik edici, hızlandırıcı bir rol oynayacak olmasındandır. Türkiye açısından bu süreç, adeta uyanma, eksikliklerini farketme, eksikliklerine ikna olma ve bu yönde sosyal bir mutabakat sergileme sonucunu doğurmuştur.

TÜRK BİRLİĞİ düşüncesinde ise; zamanında Özal'ın yapmaya çalıştıgı ( ABİLİK ROLÜNDEN VAZGEÇİLEREK, E. ELÇİBEY'in dedigi gib;" biz tek millet, 2 kardeş ülkeyiz" dediği yaklaşımdan uzak olmamamız gerekir)

eyvallah erarslan

Mustafa Taşar

Ermenilerin, Türkiye'ye karşı yürüttükleri sözde soykırım iddiaları ile Dağlık Karabağ'da gerçekleştirdikleri terör ve soykırım hadiselerinin dünya kamuoyuna anlatılması ve haksız Ermeni ithamlarının çürütülmesi için ortak çalışma yapılmasının vurgulandığı bildiride, KKTC'ye uygulanan izolasyonlar konusunda tüm Türk devletlerinin çabalarının birleştirilmesi, Kuzey Kıbrıs'la ekonomik, kültürel politik ilişkilerin kurulması ve geliştirilmesi konusunda destek verileceği belirtildi. 11. Türk Kurultayı'nda geleceğe yönelik hedef ve öneriler ise şöyle sıralandı:

Mehmet MACİT

Avrupa Ekonomik Topluluğu, 1957 yılında altı Batı Avrupa Devleti arasında imzalanan "Roma Antlaşması" ile kurulmuştur. AET'ye hukuken ve fiilen uluslararası bir kuruluş olma niteliğini kazandıran anlaşma, 1 Ocak 1958 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

1938 sonrası egemen elit ve bürokrasi, yanlış algıladığı kemalist devrim sürecinin meşruiyetini batılılaşmacı söylem üzerine bina etmiş, Türkiye?nin kurumsallaşmasını bunun üzerine oturtmuştur. 1974?den başlayarak Avrupa Topluluğu, OECD, NATO benzeri küresel ya da bölgesel; askeri, ekonomik, sosyal, kültürel hemen hemen tüm batı kurumlarında Türkiye?nin varlığına rastlıyoruz. Örneğin Batı?nın önemli askeri ittifakı NATO?ya girişte Atatürkçü politikanın sürdürücüsü ve koruyucusu rolünü üstlenen, batılaşma konseptinin sahibi olarak askeri bürokrasinin öncülüğünü görüyoruz. Özü itibarı ile sivil bir proje olan Avrupa Birliği?ne de bu kesimlerin örtük itirazlar çerçevesinde şekillenen bir dolaylı tavrının ötesinde cepheden bir eleştiri ya da doğrudan ret göremiyoruz. Bu kapsamda psikolojik harekata maruz kalarak yıpranmaktan çekinen Türk Ordusu, asıl yıpranmayı gerçek benliğinden ve tarihi yükümlülüklerinden uzak kalmayı tercih ettiği sürece yaşayacaktır.

Böylesi geniş bir entegrasyon, Türkiye açısından her dönemde büyük zorluklar yaşadığı ve içinde bulunduğu coğrafyanın bir sonucu olan bölgesel huzursuzlukları aşması ve yenmesine de önemli imkanlar getirecektir. Ayrıca bu durum, hem bölge, hem de dünya barışına yeni bir kale oluşturma anlamına gelecektir. Böylece Türkiye, pek çok zaman diliminde enerjisinin, zamanını ve kaynaklarını akıttığı ve gelişmesini engelleyen bölgesel sorunlarını aşma ve gerçek anlamda çağdaşlaşmanın adımlarını atma fırsatını da yakalamış olacaktır. Bu açıdan bakıldığında, Türkiye'nin Avrupa Birliği sürecini, Türk çağdaşlaşmasının ulaştığı en son merhale olarak değerlendirmemiz hiç de abartılı olmayacaktır.

Ekonomik alanda, yaşanan iki mali krizin, Türkiye'nin Kopenhag ekonomik kriterlerini karşılama yönünde ilave ilerleme kaydedememesinde büyük rol oynadığı ve bu krizlerin ekonomideki iyileşmeyi durdurarak, önceki istikrar programının uygulanmasına engel olduğu vurgulanan Raporda, Gümrük Birliğinin kapsadığı alanlarda Türkiye'nin AB müktesebatına uyumunun ileri düzeyde olduğu ve geçtiğimiz yıldan bu yana, sözkonusu alanlarda daha da fazla uyum gerçekleştirildiği teslim edilmektedir. Bununla birlikte, Türkiye'nin Kopenhag ekonomik kriterlerinden birini oluşturan"işleyen piyasa ekonomisine sahip olmadığı" iddia edilmektedir.

Fırat GAZEL- Düzgün KARADAŞ - BUGÜN

Avrupa uluslarının birleşmesi tarihsel bir zorunluluk iken, Türkiye açısından böyle bir zorunluluk yoktur.

Türkiye olarak dışımızdaki ülkelerin tarihi düşmanlıkları hatırlatacak tavırları, sadece gerçekleri perdeleme ve pazarlıkta kuvvetli olmaya yöneliktir. Bu gelişmelere aynı şekilde karşılık vermek, sadece tırmandırılacak bir kavgaya yardımcı olacaktır. Ama, getireceği kazanımlar şüphelidir. Çünkü, yeni dünya düzeninde, yeni şartlara uygun açılım ve yaklaşımlar önem kazanmıştır. Türkiye, herhangi bir üçüncü dünya ülkesinin göstereceği tepkileri göstererek, yeni dünya düzeninde beklediği ve düşündüğü yeri almakta zorlanacaktır. Sadece zorlanmayacak, dünyadaki, yeni ortaklıklara kabul edilmede her zaman olduğu gibi zaman kaybedecektir.

Oysa günümüz dünyasındaki küreselleşme gayretleri ve yeni ortaklıkların temelinde yatan en önemli unsur, güven unsurudur. Türkiye bu güven duygusunu öncelikle kendi iç bünyesinde tesis etmelidir. Türkiye'de kendi kamuoyunun ve kendi toplumunu gelecek endişesi taşıdığı bir yapıya, dışımızdakilerin güvenmesini ve bu güvene paralel bizimle ortaklıklar kurmasını beklemek safdillikten öte mana taşımamaktadır.

Özellikle, Türkiye'ye koca bir pasta veriliyormuş da karşılığında bedelinin tahsili isteniyormuş şeklindeki bir manzara, 1980 sonrasında ivme kazanan Türkiye'nin Avrupa Birliği yolculuğundaki en büyük psikolojik engeli oluşturmaktadır.

ANKARA ANLAŞMASI VE KATMA PROTOKOL:

Avrupa Birliği ile ilişkilerimizin neredeyse 40 yıllık bir geçmişi vardır. Türkiye, Avrupa Ekonomik Topluluğunun 1958 yılında kurulmasından kısa bir süre sonra Temmuz 1959'da Topluluğa tam üye olmak için başvurmuştur.

Kemalistler diğer kesimlerin aksine; Türkiye?nin tarihine, gelenek ve alışkanlıklarına, milli özelliklerine, özlem ve emellerine yabancı olan Avrupa Birliği projesine cepheden karşı çıkmaktadır. Gayrimilli unsurların menfaat ve isteklerine monte olmuş oligarşik seçkinler topluluğunu?Atatürkçülük? yaftası ile kemalist devrimin koruyucusu ve sürdürücüsü olarak sunmak emperyalizmin illüzyonudur. Bu gerçeği teşhis etmek, 21. yüzyılda yeniden yükselen kemalist devrimin iktidar arayışının temel çıkış noktasıdır.

-Türkiye'nin Avrupa Daimi Konferansına diğer adaylarla eşit statüde katılması.

Bunun doğal bir sonucu olarak Türkiye, bu özelliğiyle Avrupa Birliği'nin bir dünya gücü olmasına katkıda bulunabilecek önemli bir ülkedir.

İŞTE ÖNCELİKLİ HEDEFLER

Tam üyelik başvurumuza o zamanki adıyla Avrupa Ekonomik Topluluğu tarafìndan verilen cevapta, Türkiye'nin kalkınma düzeyinin tam üyeliğin gereklerini yerine getirmeye yeterli olmadığı bildirilmiş ve tam üyelik koşulları gerçekleşinceye kadar geçerli olacak bir ortaklık anlaşması imzalanması önerilmişti. Sözkonusu anlaşma 12 Eylül 1963 tarihinde Ankara'da imzalanmıştır.

İnsanlık tarihinde, her zaman devletlerin bir araya gelerek birlikler oluşturdukları; siyasi, ekonomik, kültürel ve askeri alanlarda işbirliği yaptıkları tarihle sabittir. Bu işbirliğine yanaşan ve işbirliğinin kurallarını yerine getiren ülkeler de bu oluşumların dışında kalan ülkelere göre çok daha çabuk problemlerini ve önlerindeki engelleri aşmışlar, diğer ülkelere göre daha çabuk mesafe almışlardır.

-fındıgımızı satamıyoruz.

d. Sayın Bakanımızın AB üyesi ülkelerin Dışişleri Bakanlarına verdiği yemek

Belgede yer alan bu olumlu unsurların genişleme sürecindeki konumumuzda nisbi nitelikte bir iyileştirme yaptığı, ancak bunun Lüksemburg'da Türkiye'ye karşı yapılan ayırımcı muameleyi izale edecek bir düzeyde olmadığı ve ülkemizin adaylığının kabul edilmesinin ilave siyasi koşullara bağlanmasını kabul edemeyeceğimiz 17 Haziran 1998 tarihinde yapılan Bakanlık açıklamasında dile getirilmiştir. Açıklamamızda ayrıca, 14 Aralık 1997 tarihli Hükümet Açıklamasında ortaya konulan parametrelerin halen geçerli olduğu da vurgulanmıştır.

Konvansiyon'un statüsü Laeken Zirvesinde yayınlanan bir Bildiri ile somutlaşmıştır. Buna göre Konvansiyon ilk toplantısını 1 Mart 2002'de yapacaktır. Aday ülkeler de üye ülkelerle aynı statüde Konvansiyon'a katılacak, bu çerçevede ülkemizden de biri hükümet temsilcisi, ikisi Parlamento üyesi olmak üzere üç temsilci sözkonusu oluşumda yer alacaklardır. Ancak aday ülkeler, üye devletler arasında oluşabilecek görüş birliğini engelleyemeyeceklerdir. Başkanlığına eski Fransa Cumhurbaşkanı Giscard d'Estaing'in ve yardımcılıklarına eski İtalya Başbakanı G. Amato ve eski Belçika Başbakanı J. L. Dehaene'nin getirildiği başkanlık divanınca yönetilecek olan Konvansiyon, bir yıl sürecek çalışmalarının ardından Konsey'e, 2004 yılında düzenlenecek HAK'ta yararlanılmak üzere, tavsiye niteliğinde kararlar sunacaktır. Konvansiyon'a paralel olarak, Avrupa'nın geleceği tartışmasına tüm Avrupa vatandaşlarının katılmasının teminen geniş bir yelpaze içinde sivil toplum örgütlerinin temsilcilerinden oluşacak bir forum teşkil edilmesi de kararlaştırılmıştır. Sözkonusu örgütlerin katkılarının tartışmaya girdi sağlaması benimsenmiştir. Avrupa'nın geleceği konusunda oluşturulan ve resmi bir statüye sahip olan Konvansiyon'a ülkemizin aktif olarak katılımı ve yapacağımız katkılar önem arzetmektedir.

Almanya'da Ekim 1998'de işbaşına gelen Sosyal Demokrat-Yeşiller Koalisyonu'nun, Türkiye-AB ilişkileri konusunda bir önceki hükümete kıyasla daha olumlu ve görüşlerimize müzahir bir yaklaşìm benimsediği görülmüştür. Bu husus, Köln Zirvesi öncesinde, İngiltere ve Avusturya Dönem Başkanlıkları sırasında uygulanandan farklı olarak, Alman Dönem Başkanlığı ile daha yakın temaslar kurulmasını sağlamıştır. Bu çerçevede, Başbakan Bülent Ecevit ile Almanya Başbakanı Schroeder arasìnda Köln Zirvesinde Türkiye'nin adaylığının tescili kosunuda bir mektup teatisinde bulunulmuş ve AB'den beklentilerimiz ayrıntıları ve gerekçeleriyle ortaya konulmuştur.

Strateji Belgesinde, Kopenhag siyasi kriterlerine, ülkemizden başka tüm adaylarca uyum sağlandığı, Kopenhag ekonomik kriterleri bağlamında ise, Türkiye, Bulgaristan ve Romanya hariç, diğer aday ülkelerin "işleyen piyasa ekonomisine sahip oldukları ve AB'nin rekabeti ve piyasa güçleriyle başedebilecekleri" teyid edilmiştir. Bu değerlendirme ışığında, Komisyonun 2002 İlerleme Raporlarında, hangi aday ülkelerin üyeliğe kabul edilebileceği konusunda somut tekliflerde bulunulabileceği ve azami 10 Aday Ülkenin, 2002 sonu itibariyle üyelik için gereken kriterleri karşılayabilecek durumda göründükleri belirtilmektedir. Türkiye için ise, üyelik konusunda somut herhangi bir perspektife yer verilmemiştir.

İşte karşılıklı şekillenen ve yaşanan sürecin getirdiği bu nedenler, Türkiye'nin Avrupa Birliği yolculuğunu daha da hızlandırmış; hatta yakın geçmişte bu yolculuğu engelleyenlerin bile başrollerde gayret sarfettiği milli bir hedef haline getirmiştir.

? AB, yıllardan beri Türkiye'nin faydalanabilmesi için arzulanan Topluluk Programlarına katılmak için gerekli iç prosedürlerini tamamlamıştır. Buna ilişkin Çerçeve Anlaşma önümüzdeki günlerde imzalanacaktır.

Avrupa Birliği'ne benzer şekilde Türk Devletleri'nin, Türk Birliği Parlamentosu adı altında örgütlenmesini isteyen AK Parti İstanbul Milletvekili Alaattin Büyükkaya, Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan ve Türkiye'den seçilecek muhtemelen 50 üyeli bir parlamento oluşturulabileceğini söyledi. Türk Birliği Parlamentosu'nun Başkent olarak kendisine İstanbul'u seçmesini isteyen Büyükkaya, Türk Birliği Parlamentosu'nun, Türk Cumhuriyetleri arasında huzur ve istikrarlı bir ekonomik büyümenin yanı sıra, akrabalık ilişkilerinin geliştirilmesine ve paylaşımın güzelliğinin yaşanmasına neden olacağını vurgulayarak şunları söyledi:

Meseleyi bu günkü boyutları ile ele aldığımızda belirleyici unsurların tamamının zaman içerisinde değiştiğini görmekteyiz. Yunanistan Avrupa Birliği?nin içerisinde, Türkiye dışındadır. Soğuk Savaş koşulları değişmiş, SSCB faktörü ortadan kalkmıştır. Avrupa entegrasyonu salt bir ekonomik işbirliği örgütü olmaktan çıkmış, federatif bir ulusüstü devlet yapısına, postmodern bir imparatorluğa doğru yol almaktadır. Sovyet Bloku?nun ortadan kalkması ile birlikte, bir dönemin demirperde ülkeleri olarak anılan Doğu Avrupa devletleri; Avrupa Birliği?nin 2000?li yıllarda genişleme stratejisinin odağı olmuştur. EFTA rekabeti ortadan kalkmıştır.

AET'nin nihai hedefi Avrupa ülkelerinin siyasal bütünlüğe ulaşmasıdır. Bu hedefe varmak için öngörülen ekonomik dengeyi sağlamak üzere, ilk araç olarak üye ülkeler arasında malların, hizmetlerin, sermayenin ve emeğin serbestçe dolaştığı bir ortak pazar ve gümrük birliği kurulması öngörülmüştür.

AB?nin sınırları ve?öteki? tanımı Türkiye?yi dışarıda bırakmaktadır.

Soğuk Savaş döneminin sona ermesi ve Sovyet tehdidinin ortadan kalkması ile NATO'ya girişimizden bu yana Batının ileri karakolu olarak nitelendirilen Türkiye'nin önemi azalmamıştır. Tam tersi Türkiye, belki de uzun dönemdir ilk defa bu denli avantajlı bir tablonun içerisinde kendisini bulmuştur.

buyrun; size AB'ye girmek için yalakalık yapan gerizekalı zamanında bu ülkede başbakanlık yapmış, ülkeyi AB'ye sokacagız diye, el öpmeyi bırakın neler yapmış 3 kelimeyi bir araya getirmekten aciz bir siyasetçi. M. yılmaz.

Bu zamanın ve şartların getirdiği zorunlu sürecin, hem Türkiye, hem de Avrupa Birliği ülkeleri bakımından geçmişte kalan rekabete ve çekişmelere kurban edilmemesi, geçmişin izlerinin üzerinde devam ettirilmemesi, Türkiye'nin Avrupa Birliğiyle entegrasyonu sürecinde sağlanması gereken esas zemini oluşturmaktadır.

Türkiye geleceğini kurmak zorundadır. Avrupa Birliği ülkelerinin niyetleri ne olursa olsun, Türkiye'nin görevi kendi hareket alanını genişletmek ve pekiştirmektir.

Avrupa Birliği? Türkiye Yapıları Sabit Değil, Dinamik ve Değişkendir.

Savaş sonrası global sistemin organizasyon ve ideolojisinde meydana gelen değişim, vatandaşlığın kurumsal tabanını milletler üstü bir seviyeye kaydırmış ve hak ve imtiyazları ise milli sınırların çok ötesinde genişlemiştir. (111)

12-13 Aralìk 1997 tarihlerinde Lüksemburg'da yapılan Avrupa Birliği Zirvesinde kabul edilen Sonuç Bildirisinin en önemli bölümü genişleme konusuna ayrılmıştır. Bu bildiri, genelde Komisyonun Gündem 2000 raporunda yaptığı önerileri benimsemekle birlikte, ülkemiz için bunun ötesine giden bir içerik taşımıştır.

Pek çok alanda yerleşik ve sosyal uzlaşmayla belirlenmiş, süreklilik gösteren politikalar ortaya koyamayışımız, Türkiye olarak bizi ilgilendiren gelişmelere klasik bir üçüncü dünya ülkesi refleksiyle yaklaşma yanlışlarımızı devam ettirmemize yolaçmıştır. Bu Üçüncü Dünya Ülkesi refleksinin son dönemde en fazla yoğunlaştığı ve somutlaştığı alanların başında ise Türkiye'nin Avrupa Birliği yolculuğu gelmektedir. Hesapsız, işin geçmişini ve geleceğini düşünmeden, tamamen sosyal heyecana ve ajitasyona dayalı bu refleks, ülkemiz açısından bir savunma mekanizması olma özelliğini aşarak, doğruları görmemizi engelleyen ve gündemi net izlememizi zorlaştıran bir etkinliğe ulaşmıştır. Bu nedenle Türkiye, çağdaş dünyayla bütünleşme anlamına da gelen Avrupa Birliği'ne tam üyelikten çok daha fazla, enerjisini ve zamanını, bu yaklaşımla mücadele etmekte harcamaktadır.

14.12.2007 Cuma günü toplanacak Avrupa Birliği Liderler Zirvesi?nde bildiri taslağı Türkiye? Avrupa Birliği ilişkilerinin geleceğinin?ne olacağını? olmasa bile, ?ne olmayacağını? çok net şekilde belirliyor. Bir taraftan Fransa ve Almanya, diğer taraftan Kıbrıs Rum Kesimi bir kere daha ağırlıklarını koydular. Sonuçta Türkiye ile?katılım? ve?üyelik? sözcüklerine metinde özellikle yer verilmedi. Genişleme bölümünde?genişlemenin amacı üyeliktir? başlığı çıkarılıyor, toplantılar için?katılım tarafları? yerine?hükümetler arası konferans? ifadesi kullanılıyor.

Türkiye bu imkanların ve sahip olduğu potansiyelin tam anlamıyla tanımlamasını yapamadığı için, uluslararası problemlerde arzu ettiği etkinliği sağlayamamaktadır. Bu noktada, Türkiye'nin gereksiz alınganlıklar ve duygusallıklarla rota çizmesi yerine, kendi konumunu ve imkanlarını masaya yatırması, alternatiflerini tartışması ve her dönemde zikzaklar çizen tavırlarını aşması gerekmektedir. Bu yapısıyla Türkiye, muhataplarına güven vermekte zorlanmaktadır.

Türk devletleri hukuk sistemlerinin karşılıklı şekilde öğretilmesi ve uyumlu hale getirilmesi amacıyla Türk hukuk lügatı yazılacak.

Öte yandan AB Komisyonu, Cardiff kararları doğrultusunda, diğer aday ülkelerle birlikte Türkiye için de hazırladığı ilerleme raporunu 4 Kasım 1998 tarihinde Türkiye'ye tevdi etmiştir. Rapor bazı önyargılı ifade ve tesbitler içermekle birlikte, Komisyon tarafından Türkiye'nin aday ülke olarak algılandığının bir göstergesi sayılabilir. Ancak bu konuda 11-12 Aralık 1998 tarihlerinde yapılan Viyana Zirvesi'nde de önemli bir gelişme kaydedilmemiştir.

1999 yılı sonunda gerçekleştirilen Helsinki zirvesinde alınan kararlar ile de Malta, Romanya, Slovakya, Letonya, Litvanya ve Bulgaristan ile üyelik müzakerelerine başlanması kararı alınmıştır. Halen bu belirtilen 12 ülke ile üyelik müzakereleri devam etmektedir.

AB sürecinin getirdiği bireyselleşmeye karşı Kemalist toplum modeli Dayanışma Toplumu yaratmayı amaçlar.

14-15 Aralık 2001 tarihlerinde Brüksel/Laeken'de gerçekleştirilen AB Laeken Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi Türkiye-AB ilişkileri açısından olumlu geçmiş ve üyelik yolunda önemli kazanımlar sağlamıştır. Sonuç Bildirgesinin 12. paragrafında yeralan, ülkemizle tam üyelik müzakerelerinin açılmasına yönelik ifadeler çerçevesinde Türkiye'ye üyelik yolunda verilen perspektif bunların başında gelmektedir. Öte yandan AGSP konusunda tarafımızdan atılan adımlar ile Kıbrıs konusundaki son gelişmeler Türkiye-AB ilişkilerine olumlu yönde yansımıştır. AB'nin geleceği konusunda oluşturulan Konvansiyon'a diğer adaylarla eşit statüde katılımımız ise diğer bir olumlu gelişmeyi oluşturmuştur.

8. Küçük bir örnek; Hürriyet Gazetesi 11 Mayıs 2002 tarihli haberinde Başbakan Yardımcısı ve ANAP lideri Mesut Yılmaz?ın şu açıklamalarına yer veriyordu: ?En kritik yılın en kritik ayındayız. Avrupa trenini kaçırırsak 10 yıl sonra ulusal bütünlüğümüz tehlikeye girer. 10 yıl sonra Kıbrıs?ta bulundurduğumuz asker sayısı oradaki Kıbrıslı Türklerin sayısından fazla olacak. Kıbrıs konusunda Türkiye?nin daha aktif, Denktaş?ın daha uzlaşmacı olması gerek?

Yazar Kemal İnanç Işıklar

yoksa Türk birliği de bir hayal olmaktan öteyue gidemez, gitmesi ihtimali bile olamaz. Kardeş Türk devletleri ; kendi sanayi -ekonomik- siyasi düzenini öyle ya da böyle oturtmuştur. AB'nin, bizi ve diğer ülkeleri sömürü amacıyla kullandıgı gibi kullanma düşüncesi olursa, kardeş Türk cumhuriyetleri de bize aynı gözle bakıyorsunuz diyecek ve bu birliğin olmaması için; başlarındaki yöneticiler başalamadan bu birliği kapatma düşüncesini ortadan kaldırlar.

? Gümrük Birliği kapsamındaki faaliyetler düzenli ve kapsamlı olarak sürdürülmüştür.

Tam üyelik sürecinde Avrupa Birliği, Türkiye'nin yalnız dış politikasının bir unsuru değildir. Siyasi, ekonomik ve sosyal alanlarda yapılması gereken birçok kapsamlı reform, Türk toplumunu doğrudan etkileyecek sonuçlar içermektedir. Bu boyutta bir reform sürecinin yalnızca bürokratik çabalarla sürdürülemeyeceği ve iş dünyası, sivil toplum örgütleri, akademik çevreler gibi tüm kesimlerin katılımını gerektirdiği açıktır. Bu nedenle Avrupa Birliği'ne tam üyelik bir toplumsal proje olarak algılanmalı ve gerekli çalışmalar, toplumun tüm kesimlerinin kendi alanlarında katılımına imkan tanıyacak bir koordinasyon mekanizması çerçevesinde yürütülmelidir.

BENCE AVRUPA BİRLİGİ YOKSULLUK GETİRECEK..

4. ORAN, Baskın ; Türk Dış Politikası, İletişim Yayınları, 2002 İstanbul, Cilt 1, s.814

BAŞKENTİ İSTANBUL OLSUN

Avrupa Birliği ile ilişkilerimiz Lüksemburg Zirvesinden sonraki dönemde yukarıda belirtilen Hükümet açıklaması çerçevesinde yürütülmüştür. Bu dönemde Komisyon Lüksemburg Zirvesinde kendisine verilen yönerge gereğince 4 Mart 1998 tarihinde Türkiye ile ilişkilerin geliştirilmesini konu alan bir strateji belgesini açıklamıştır. Sözkonusu raporun giriş bölümünde, bu stratejinin uygulanmasıyla Türkiye'nin AB'nin genişleme sürecinde yer alacağı bildirilmiştir. Aynı bölümde, tarafımızdan eleştiri konusu yapılan, mali işbirliği alanındaki AB taahhütlerine de değinilmiş ve stratejide yer alan unsurların gerçekleşmesinin AB'nin Türkiye'ye taahhüt ettiği mali yardımların yürürlüğe konulması ile mümkün olabileceğine dikkat çekilerek, bu konuda yetkili bulunan Konseyin sözkonusu yardımları gecikmeksizin kullanılabilir hale getirecek düzenlemeyi yapması istenmiştir.

Artık günümüz Avrupa'sında üyelik dinamiklerinin ve aidiyetin anlaşılmasında klasik manadaki milli vatandaşlık olgusu belirleyici ve temel etken değildir. Modern anlamda Amerikan tipi vatandaşlık olgusu giderek daha ağırlık kazanmaktadır.

Ancak, bugün entegrasyon sürecine girdiğimiz Avrupa Birliği ülkeleriyle köklü ve çoğu defa problemli bir tarihi süreci yaşadığımız gerçeği de unutulmamalıdır. Yaklaşık bin yıllık bu süreç, tamamen karşıtlık ve mücadele üzerinde kurulu olan bir sürecin ifadesi olmuştur.

İŞTE YENİ ORTAKLIK: TÜRK BİRLİĞİ AVRUPA BİRLİĞİNE KARŞI!..

-mısırı, bugdayı Amerikadan-kanadadan; etleri AB ülkelerinden hem de fahiş fiyatla alıyoruz.

6. Avrupa Birliği?nin ortak karar almakta son derece sıkıntı yaşadığı şu günlerde, Birliği ortadan bölen fay hattının tarihi EFTA-AET kamplaşmasına dayandığını söyleyebiliriz. İngiltere, Danimarka, Avusturya, Norveç, Portekiz, İsveç, İsviçre?nin oluşturduğu EFTA, kurucu üyeleri İngiltere ve Danimarka?nın 1973 yılında AET2ye katılması ile etkinliğini yitirmiştir. Altılar ve yediler rekabetinde önce Yunanistan?ın, sonra da Türkiye?nin AET?ye başvurması, AET?ye prestij kazandıran bir yenilik olarak değerlendirilmiştir.

HELSİNKİ ZİRVESİ SONRASI YAŞANAN GELİŞMELER

Başlangıçta sadece ekonomik olan sorunlar, 12 Eylül döneminde ve Yunanistan'ın 1980'de Topluluğa tam üye olmasıyla siyasi boyutlar da kazanmaya başlamıştır. Topluluk-Türkiye ilişkileri dondurulmuş ve mali işbirliğine son verilmiştir. Katma Protokolün ise sadece ticari hükümleri işlemeye devam etmiş, diğer bütün hükümleri atıl kalmıştır.

Türkiye zaman zaman unuttuğu şu gerçeği aklından çıkarmamalıdır: Avrasya yerkürenin en büyük kıtasıdır ve jeopolitik önemini giderek artıran bir bölgenin ifadesidir. Avrasya'da egemenlik kuran güç, dünyanın en ileri ve ekonomik olarak en verimli üç bölgesinden ikisini kontrol edecek demektir. Dünya nüfusunun yaklaşık yüzde 75'i Avrasya'da yaşamaktadır ve hem ekonomik girişimler hem de yeraltı zenginlikleri bakımından dünyanın fiziksel zenginliklerinin de çoğu Avrasya olarak adlandırılan ve Türkiye'nin de en stratejik noktasında yeraldığı bölgededir.

Tarama Süreci

AB?nin dayattığı piyasa ekonomisine karşın kemalizmin ekonomi anlayışı Güdümlü Devletçi Ekonomidir.

İşin gerçeği, Türkiye yıllardır çoğu kesim tarafından söylenen jeopolitik konumunun bilincinde olan ve dinamiklerini kuvveden fiile geçirebilen bir ülke olamamıştır.

1969 yılında Lahey'de yapılan zirvede, topluluğa katılma talebinde bulunan İngiltere, İrlanda, Danimarka ve Norveç ile konuya ilişkin müzakerelerin başlatılması kabul edilmiştir. İki yıl süren müzakerelerden sonra İngiltere, İrlanda ve Danimarka tam üye olarak, 22 Ocak 1972 tarihinde topluluğa katılmışlardır. Norveç'in katılma antlaşması ise, adı geçen ülkede yapılan bir referandum ile reddedilmiştir. 1981 yılında Yunanistan'ın da topluluğa katılmasıyla üye sayısı 10'a çıkmıştır.

Bu belirginleşme sadece geçmişin ve geleceğin bir değerlendirmesiyle oluşmuş değildir. Dikkatlerden kaçan bir gerçek daha vardır: Türkiye-Avrupa ilişkilerinde belki de tarihte ilk defa ilginç bir çakışma yaşanmaktadır. Avrupa'nın Türkiye'den talepleri ile Türkiye'nin ihtiyaç duyduğu değişiklikler birbiriyle önemli ölçüde örtüşmektedir. Bunlar daha ziyade yapısal dönüşüme ilişkin taleplerdir ki, Türkiye olarak zaten bu yöndeki değişimi gerçekleştirmek mecburiyetindeyiz. Hatta denilebilir ki, Türkiye'nin Avrupa Birliği yolculuğunu hızlandırma süreci, Türkiye'nin dönüşüm, değişim ve modernleşmesinin de mihenk noktası durumundadır.

GÜMRÜK BİRLİĞİ:

Bu arada, bazı Avrupa Birliği üyesi ülkelerin Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyeliğini sürüncemede bırakma gayretleri ve gizli engelleme taktiklerine karşın, Avrupa ile Asya'nın siyasal yakınlaşma ve ekonomik bütünleşme sürecinde, Türkiye'nin konumu önem kazanmış ve Türkiye, bu sürecin anahtar ülkesi durumuna gelmiştir.

? Komisyon diğer adaylara olduğu gibi Türkiye için de Katılım Ortaklığı Belgesini yayınlamıştır (8 Mart).

Ancak bu duygusal ve hamaset kokan politik ortamda, bazı gerçekleri de görmezden gelmek mümkün değildir. Türkiye kamuoyu, bazen uluslararası ilişkilerin, karşılıklı pazarlık esasında yürüdüğünü unutmaktadır. Dünyadaki muhatap ülkelerin kendi çıkarlarımıza hizmet etmesini bekler bir duygusallık içerisinde uluslararası konuları değerlendirmemiz, dünya gerçeklerine ve diplomasi hedeflerine uygun olarak değerlendirilemez.

Bunun için bugünden, Türkiye'nin iç ve dış politikasındaki ana eksenin özetle şu şekilde belirginleşmesine ihtiyaç vardır.

Geçmişteki Sovyet tecrübesini bütün dehşetiyle yaşayan Batı dünyası ve özelde Avrupa ülkeleri, bu yeni tabloda ister istemez partner olarak 20'inci Yüzyıldaki daimi müttefikleri Türkiye'yle birlikte hareket etme ihtiyacını duymaya başlamıştır. Ancak 1980'li yıllardaki aktif dış politika anlayışının devam ettirilememesi, ardından siyasi istikrarsızlıkların gelmesi, başta Avrupa ülkeleri olmak üzere Türkiye'nin yeni oluşumda etkin ve kalıcı bir ortak olması hususunda şüpheler uyandırmaya başlamıştır. Bu şüphenin temel dayanağı, iç politikada ifade edildiği gibi tarihi miras ve kültürel farklılıklar değil, Türkiye'nin yeterli olup olamayacağıdır. Bunun için Türkiye olarak asıl yerine getirmemiz gereken yeterlilik güven ve bu güveni hak edecek bir tablonun çizilmesidir.

Bununla birlikte, 3-4 Haziran 1999 tarihlerinde Köln'de yapìlan AB Hükümet ve Devlet Başkanları Zirvesinde Almanya tarafından hazırlanan ve Türkiye'nin beklentilerini karşılayabilecek nitelikteki taslak metin, İngiltere ve Fransa'nın desteğine rağmen, Yunanistan'ın ve diğer bazı üye ülkelerin olumsuz tutumları neticesinde kabul edilmemiştir.

Ülkemizle ilgili bu yılki İlerleme Raporu Komisyon tarafından 13 Kasım 2001 tarihinde yayınlanmıştır. Raporun hazırlanma süreci içerisinde, Raporda, resmi anlamda bir tarama sürecine geçilmesi yönünde bir öneride bulunulmasına atfettiğimiz önem Komisyon yetkililerinin dikkatine değişik vesilelerle getirilmiştir. Zira, tarama sürecine geçilmesine ilişkin bir karar ancak Komisyonun önerisi üzerine, Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesinde alınabilmektedir.

Türk siyasi elitinin son kuşağı, Türkiye?nin batılaşması çabalarının nihai sonucu olarak Avrupa Birliği?ne girmeyi Türkiye?nin önüne en önemli hedef olarak koydu. Çağdaş demokrasi anlayışı adına kemalist devrimi tepeden inmecilik ve jakobenizm ile suçlayan ve Türk Demokrasisi?ni Türk Silahlı Kuvvetleri?nin vesayetinden kurtarmak misyonu ile hareket etmek ile ifade olunan bir sanal meşruiyet alanında faaliyet gösteren batıcı enteljansiya, Avrupalı politikacılar ve bürokratlarının vesayetinde, baştan aşağı tepeden inmeci bir proje olan Avrupa Birliği totaliterizminin manevi misyonerliğine soyundular. Bu süreçte emperyalizmin mobilize ettiği tüm psikolojik savaş unsurları, etik ve bilimsel gerçeklikler ile ülke çıkarlarını gözardı ederek, Türkiye Cumhuriyeti?ni Kurtuluş Savaşı?nın mandacılık tartışmalarında dahi görülmeyen bir kayıtsız teslimiyet anlayışı ile çıkışı olmayan bir batağa sürüklediler. Türk politikasının bir iki marjinal örneği hariç sağdan sola tüm siyasi yelpaze, zamana, iç politika konjonktürüne ve toplumun psikolojik durumuna ayarlı dozlarda, Avrupa Birliği entegrasyonu adı altında ülkenin bağımlılaştırılma ve çökertilme serüvenine ortak-öncü oldular. Avrupa mimarisine uydurulmak üzere sağı solu yıkılıp dökülen Türkiye Devleti?nin nihai akibeti, müdahale edilmemesi durumunda geri dönüşümsüz bir mutasyon, bir garabet örneği olmak durumu ile karşı karşıyadır. Avrupa Birliği Entegrasyonu?nun en önemli özelliği, devletin temellerinden başlanan sosyo-politik tadilat-restorasyon sonrasında, bir ulus devlet olarak tek başına ayakta kalmak ve bağımsız bir devlet olarak eski varlığını geri kazanmak olasılığının; kısacası geri dönüş ihtimalinin bulunmamasıdır. 1959 yılında hiç tartışılmadan, meclis ve kamuoyundan saklanarak başlayan Avrupa macerası, Özal?ın yine kamuoyunda hiç tartışılmadan kullandığı inisiyatif ile yapılan tam üyelik müracatı, akabinde?ya gireceğiz ya gireceğiz? naralarıyla?asırlık rüyanın gerçekleştiği bir olay? olarak nitelenen Gümrük Birliği hezeyanı, en iyimser söylemle Türkiye-AB ilişkilerinin diplomatik ve siyasal rasyonel bir temeli olmadığının, aşırı duygusallık ve tepkisellik çerçevesinde muhtelif psikolojik gerilimlerin sarkacında gidip gelen bir muamma yumağından ibaret olduğunun bariz kanıtıdır. Bu yalın gerçeklik Avrupa Birliği üyelik sürecinin tüm değişkenleri ile, geç olmadan Türk ulusu önünde yeniden ele alınmasını ve hassasiyetle değerlendirilmesini gerekli kılmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti Kurtuluş Savaşı?ında ve sonrasında anti-emperyalist mücadele vermiştir ve yüzyılın emperyallerine karşı dünya tarihinin ilk ve tek zaferini kazanmak gerçekleri üzerine kurulmuş bir ülkedir. Ülkemizin kuruluş ideolojisi Kemalist ideolojidir. O halde işe ülkenin kuruluş ve kurtuluş felsefesi, kemalist ideoloji perpektifinden bakarak başlamak AB olgusunun ulusal boyutta değerlendirilmesine önemli katkıda bulunacak, değerli bir adımdır.

Türkiye?ye ilişkin batılılaşma paradoksunun bir diğer ilgi çekici yönü de, bu toplumsal segmentin batıyı anlamaması, hatta batıyı anlamak gibi bir kaygısının hiçbir zaman olmaması sorunudur. Batının üretim ve toplumsal ilişkilerini, çelişki ve dinamiklerini özünden kavrayan kemalist devrim, modernleşmenin ancak?Batı?ya rağmen? gerçekleşebileceğini tespit etmiştir. ?Kendisini olmayan batının hülya ve aşkı ile eriten batıcı elit, ülkesinin varlık ve bekasını da kavramsallaştıramaz. Çünkü mutlak iyi ve doğru adlettiği menzilde kaybolmak istemektedir.?

AB?nin Türkiye?ye karşı yaklaşımı çifte standartlıdır.

Aslında Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan bu yana, çağdaş ve gelişmiş dünyanın yeraldığı bütün milletlerarası oluşumlara ve ortaklıklara giren, bu ortaklıkların yüklediği sorumlulukları yerine getiren ve her alanda sorunsuz bir ortak olmaktan öte, tam tersi fedakar ve fedakarlığının karşılığını alamayan bir Türkiye'nin, dünyadaki yeni birlikteliklere üye olması veya kabul edilmesini kolaylaştırmış, hatta Türkiye, çoğu defa seve seve kabul edilen bir saygın ülke olma konumunda olmayı başarmıştır. Bunun belki de tek istisnası Avrupa Birliği ve Avrupa Birliği'ne tam üyelik yolundaki süreç olmuştur.

-kayısımızı satamıyoruz.

Komisyonca daha önce hazırlanan çeşitli belgelerde, tarama sürecinin amacı, "müzakerelere başlamamış olan aday ülkeler açısından, AB müktesebatının daha iyi anlaşılması ve kademeli olarak benimsenmesini kolaylaştırarak, bu ülkelerin katılım hazırlıklarını hızlandırmak" şeklinde tanımlanmıştır.

Türk dünyası çocuk edebiyatı oluşturulacak.

Avrupa Birliği yolculuğuna herkes farklı amaçlar ve değerlendirmeler getirse de toplumun çok büyük bölümünün bu yolculuğa sıcak baktığı, son dönemdeki araştırmaların ortak yönünü oluşturmaktadır.

Osmanlı?nın son dönemi ve modern Türk tarihi Avrupa güdümlü batılılaşma tartışmaları ile şekillenmiştir. 1938?e değin iktidar olan kemalist devrim süreci bu tartışmadan kendisini keskin çizgiler ile ayırmaktadır. Türkiye Batı ile savaşarak bağımsızlaşmış, istiklalini ve cumhuriyetini kurmuştur. Zamanla kuruluş ideolojisini ve felsefesini yitiren ülke, batılılaşma yanılgısı ile yeniden aynı çıkmaza sürüklenmiştir. Batı?nın tüm olumsuz etkileri bu yolla yeniden sızmış ve nüfuz ederek yerleşmiştir. Oysa batılılaşma paradoksunu sadece kemalizmin batıya karşı modernleşme formülasyonu çözebilir. Bunun aracı, ulusun gücü, aklı ve emeğidir. Bunun için Türkiye?nin özniteliğinin farkında olan, meşruiyetini halkının iyiliğine adayan Mustafa Kemal felsefesini aracısız özümsemiş kemalist kadroların yeniden Türk siyasetine egemen olması bir zorunluluktur. Batı?nın Batı dışına tahakkümü şeklinde gerçekleşmeyen tek modernleşme projesi olan Kemalist Devrim, bu niteliği ile 3. dünyanın tüm uluslarına da adanmış bir pratik olarak benzersiz bir örnek teşkil etmektedir. Batı?nın modernleşme adına ihrac ettiği kültürsüzleştirme ve köksüzleştirme politikalarına karşın, özgün kültürünü ve kökünü yeniden üreten kemalist devrim; ne yazık ki, Avrupa merkezli paradigmaya bütüncül alternatif teşkil edecek derecede bir açılım geliştirme aşamasında Ulu Önder?in ölümü kesintiye uğramıştır.

AB, tepeden inmeci ve totaliter bir projedir.

Avrupa Birliği tartışmalarında muhalif duruş sergileyen kesimlerin temel argümanı Avrupa Birliği?nin Türkiye ile olan ilişkilerinde samimi olmadığı, çifte standartlı bir yaklaşım sergilerdiği, özünde Türkiye?yi Birliğe dahil etmek gibi bir düşüncesinin olmadığı, bu süreci Türkiye?yi bağımlılaştırmak adına kendi çıkarları doğrultusunda manupüle ettiği şeklinde özetlenebilir, temel tez?Avrupa Türkiye?yi almayacak? ekseninde şekillenir. Kemalistler yukarıda sıralanan gerekçelere katılmak ile birlikte?Türkiye Avrupa Birliği?ne Girmemelidir!? çerçevesinde bir tavır sergileyerek karşıtlık tezine farklı bir ana eksen belirlemektedir. Bu tezi özetle ele alalım.

? Komisyonun teknik faaliyetlerinin gerçekleştirildiği 12 teknik komiteye daha gözlemci olarak katılmamıza imkan veren kararlar alınmıştır.

Türkiye'nin modernleşme ve gelişme çabalarıyla birlikte son yirmi yıldır gündeme gelen değişim ve yenilenme çabaları da Avrupa Birliği ile entegrasyonu hızlandırmıştır.

- Türkiye'nin tam üyeliğe ehliyeti bir kez daha teyid edilmiştir.

AMA GERÇEKLER GÜN IŞIGINA ÇIKINCA ; NE VATANI SAVUNACAK BİR ADAM BULURSUNUZ, NE BİR KURTARICI OLARAK MUSTAFA KEMAL...

Bu gelişme üzerine Dìşişleri Bakanlığı Sözcü Yardımcısı tarafından 4 Haziran 1999 günü yapılan açıklamada, Alman Dönem Başkanlığının gayretlerinin memnuniyetle karşılandığı, ancak AB'nin Türkiye'ye yönelik ayrımcı politikasında herhangi bir değişiklik meydana gelmemesi sebebiyle, Türkiye'nin de AB ile ilişkilerinde, Hükümet tarafìndan 14 Aralık 1997 tarihinde yapılan açıklama ile belirlenen yaklaşımın değişmeyeceği bildirilmiştir.

Lüksemburg Zirvesi sonrasında varılmış bulunan noktaya bakıldığında Türkiye açısından şu unsurlar göze çarpmaktadır:

a. Deprem Yardımları

Kemalist Cumhuriyet?in temel felsefesinde millete güven vardır. Milletin öğünmesi ve çalışması vardır. Osmanlı modernleşmesinin halktan kopuk frankafon, anglofil sapmaları cumhuriyet sonrası üstün bir özgüven duygusu ile aşılmıştır. Cumhuriyet?in kuruluş felsefesi ve özgüvenini yok edenler, şimdi batılılaşmak ve avrupa hayalleri adına herşeyi silbaştan yapmaktan bahsediyorlar.

Batı ile ilişkilerini, bağımsızlık yerine eşit ortaklık, ileri bir karakol olarak Batı'nın askeri çıkarlarına hizmet etmek yerine komşularına güven veren bir işbirliği temeline oturtabilir. (109)

yazıklar olsun bu milletin hakını yiyenlere..

? Ortaklık Konseyi (26 Haziran) artık olağan bir şekilde toplanmaya başlamıştır.

? Yine Laeken Zirvesinde Türkiye'nin diğer adaylarla eşit bir biçimde Avrupa'nın geleceğine ilişkin Konvansiyon çalışmalarına katılması için karar alınmıştır.

Ancak Türkiye'nin bu avantajlı tabloyu gündelik heyecanlarla ve tepkilerle kullanmaya çalışması, yerleşik kazanımları ve bu avantajlı tablonun getireceği milli açılımları engelleyici bir sonuç doğurmaktadır. Bu tablonun içerisindeki bir Türkiye, bırakınız Avrupa Birliği'ne girmekte zorlanmayı, pek çok uluslararası platformda el üstünde tutulmalıdır. Ancak iç siyasi çekişmeler ve dışa yönelik kararlı ve tutarlı bir politika ortaya konulamaması, Türkiye'nin sahip olduğu avantajları ikinci plana itmekte ve Türkiye siyasi ve ekonomik planda dış dünya için yeterli güveni doğurmakta zorlanmaktadır.

Türkçe konuşan Devletler Birliği'nin kurulması için kaçınılmaz olan bilimsel, ideolojik, kurumsal ve hukuki altyapının oluşturulmasına başlamak amacıyla bir konsept hazırlanacak.

Notlar

? Müktesebat uyumu için faaliyet gösteren toplam 8 Alt-Komite iki tur toplantılarını tamamlamıştır (Haziran 2000 - Temmuz 2001).

İlerleme Raporu ve Strateji Belgesi, geneli itibariyle, yumuşak ve ülkemizdeki siyasi ve ekonomik reform çabaları teşvik eder bir üslupla kaleme alınmıştır. Ancak, Türkiye'nin halihazırda Kopenhag siyasi ve ekonomik kriterlerini karşılamaktan uzak bir noktada bulunduğu, üyelik süreci içerisinde hemen her alanda atılması gereken daha pekçok adım olduğu ve bunların, Ulusal Programın gözden geçirilmesi bağlamında, daha iyi bir öncelik sıralamasına tabi tutulmalarının ve sarih takvimlere bağlanmalarının gerektiği de, altı çizilerek vurgulanmıştır. Esasen Türkiye, gözden geçirilmiş yeni Ulusal Programını Mart 2002'de açıklamayı öngördüğünü, İlerleme Raporunun yayınlanmasından önce duyurmuştur.

AB Çağdaşlaşmanın Son Durağı mı?

Türkiye, kendisinden beklenen ağırlığı, öncelikle bölgesindeki problemleri halletmekte ve bölgesel problemlerin halledilmesinde etkin rol almakta aramalıdır.

c. AB Devlet ve Hükümet Başkanları Tampere Özel Zirvesi

? Türkiye AB'nin geleceğine ilişkin olarak Dışişleri Bakanları düzeyinde gerçekleşen toplantılara davet edilmiş ve katılmıştır.

Cumhuriyetin kuruluşu ile birlikte, Türkiye'nin 200 yıl önce başlattığı batılılaşma serüveni bütün alanlarda resmiyet kazanmış ve genç Türkiye Cumhuriyeti?nin devlet politikası haline gelmiştir.

Genişleme süreci kapsamında AB'nin gerçekleştirmesi gereken kurumsal reformları ele almak üzere Şubat 2000'de oluşturulan Hükümetlerarası Konferans ve bunun bir sonucunu oluşturan Aralık 2000 tarihli Nice Zirvesi ile çalışmalar önemli bir mesafe katetmiştir. Bu konuda 19 Ekim 2001 tarihinde Belçika'nın Ghent şehrinde yapılan AB Gayrıresmi Hükümet ve Devlet Başkanları Zirvesinde, kurumsal reformlara ilişkin çalışmaları 2004 yılında sonuçlandıracak olan Hükümetlerarası Konferansla ilgili bir "Konvansiyon"un oluşumu ve çalışma usülleri ele alınmıştır. Konferansta, Konvansiyonun hazırlık sürecine üye ülkelerin ulusal parlamento ve hükümet temsilcileri, Avrupa Parlamentosu üyeleri, Komisyon temsilcileri ve sivil toplum örgütlerinin katılması, aday ülkelerin de Konvansiyona davet edilmesi Onbeşlerce kararlaştırılmıştır. Konvansiyon çalışmalarının Temel Haklar Şartı'nın statüsü, ulusal parlamentoların rolü, AB kurumları ve üye ülkeler arasındaki yetki paylaşımı, AB Antlaşmalarının sadeleştirilmesi konuları üzerinde yoğunlaşması öngörülmektedir.

Türkiye'nin en önemli handikaplarının başında, sadece doğacak yeni durumları önceden tespit edip, gerekli uygulama planlarını oluşturamamak gelmektedir. Bunun devamında da bu hazırlıksızlığın doğal bir sonucu olarak yeni oluşumlara yönelik geçerli ve etkili politikaların da hayata geçirilememesi gelmektedir.

Kemalist Devrim Batı?nın Takdirine Değil Millete ve Milletin Çalışmasına Güvenir.

Türkiye olarak hemen her alanda aksayan ve yeniden yapılanma ihtiyacı içerisinde olan bir yapıya sahibiz. Bu yapıyı, çağdaş bir devlete yaraşır kriterlere kavuşturmak, geleceğin dünyasında layık olduğumuz aşamayı yakalamamız için de şarttır. Öte yandan Avrupa ile bütünleşme sürecinde başta siyasal, idari ve ekonomik konular olmak üzere, her alanda evrensel normlara uyum sağlamamız gerekmektedir. Kısaca Avrupa Birliği'yle bütünleşme yolunda önümüze konulan şartlar ile ülkemizin iç dinamiklerinin öngördüğü değişiklikler birbirleriyle büyük ölçüde uyuşmaktadır. Bu nedenle yapısal değişim konusundaki Avrupa Birliği kriterlerini bir dayatma olarak ele almak; değişime, yeniliğe direnmek, statükoya prim vermek ve statükodan yana olmaktır.

? Anayasa reformunun ilk ve önemli bölümü gerçekleştirilmiştir.

? Ekonominin çeşitli alanlarında reformlar yapılmıştır.

Türkiye, 10-11 Aralık 1999 tarihlerinde Helsinki'de yapılan AB Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi'nde oybirliği ile Avrupa Birliği'ne aday ülke olarak kabul ve ilan edilmiş, diğer aday ülkelerle eşit konumda olacağı açık ve kesin bir dille ifade edilmiştir.

Ancak, Türkiye'nin Avrupa Birliği yolundaki engellerin aşılmasında, sadece Türkiye'den fedakarlık beklenmesi ve bazı alanlarda dayatmayı çağrıştıracak söyleme ve tavırların yaşanması, Türkiye tarafından kabul edilemeyecek bir durumdur.

Cumhuriyetimizin kurulmasından bu yana, hatta daha öncesinden beri, batılılaşma ile modernleşmenin eş tutulması, özellikle ikinci Dünya Savaşından sonra Avrupa kıtasında veya onu merkez alarak kurulan siyasi ve güvenlik oluşumlarının tümüne katılmaya ülkemizi yöneltmiştir. Bu suretle Türkiye, Avrupa Konseyi, OECD ve NATO'ya girmiştir. Aynı neden, Türkiye'yi Avrupa'nın bu en iddialı entegrasyon hareketine karşı kayıtsız kalmamaya sevketmiştir. Dolayısıyla, Avrupa ile entegrasyonun başlangıçtan itibaren ülkemiz için ekonomikten ziyade politik amaçları olduğu söylenebilir.

Hazar havzası enerji kaynaklarının daha verimli bir şekilde değerlendirilmesi sağlanacak.

Türkiye, Cumhuriyetin kuruluşuyla birlikte çıktığı çağdaş hedefleri yakalama yolculuğunda, vatandaşlarını gelişmiş ülkelerdeki insanlar seviyesinde bir ekonomik ve sosyal refah düzeyine ulaştırmayı değişmez hedef ve amaç olarak belirlemiştir.

Öte yandan, İlerleme Raporuna bir ek halinde, alt-komite çalışmalarına ilişkin bir değerlendirmeye yer verilmiştir. Alt-komitelerde Haziran 2000-Temmuz 2001 arasında gerçekleştirilen iki tur toplantılara dair bu değerlendirmeye göre, çalışmaların en çok Gümrük Birliği alanlarında gelişme gösterdiği, geri kalan alanlarda ise bir-iki konu dışında uzun ve derinlemesine faaliyetlere ihtiyaç bulunduğu belirtilmektedir.

Kemalist modernleşme katılımcı ve paylaşımcı bir süreçtir. Milletin enerji ve kabiliyetlerinin üzerinde yükselir. Kemalist devrim Türkiye?nin kendi değerleri ile, kendi başına, kendi çabası ile var olabileceği ve gelişebileceğine olan inanç üzerinde yükselmiştir. Terkedilen Kemalizm ideolojisi yerine ikame edilmeye çalışılan Batıcı siyasetin Türkiye?yi sürüklediği yer; özgüvenini yitirmiş, siyasi kurumlarını tüketmiş, demokrasisini oturtamamış, sosyal ve kültürel bunalımı yükseltmiş, kimlik buhranını çoğaltmış, ortak ülkülerini ve toplumsal felsefe ve hedeflerini kaybetmiş, yurttaşlık aidiyetinden etnik, dinsel aidiyetlere kaçışın başladığı bir körelme, çürüme ve çözülme noktasıdır. Bu yanlış tutumda ısrar, Türkiye?nin olası bir çıkışa yönelteceği son toplumsal enerjisini de hızla tüketmektedir. Son enerjinin tüketilmesi durumunda Türkiye için havada yakıtı biten bir uçak gibi bir süre sonra şiddetli bir çakılma, kaçınılmaz gözükmektedir. Bu duruma çözüm olarak kemalistler Türkiye?nin üretim, yönetim ve toplumsal ilişkilerini dikkate alarak; 1930 ruhu ile yeniden bir planlı kurtuluş ve kalkınma mücadelesini önermektedir.

TURİZM ALANLARIMIZ, ÖZELLİKLE DOGAL VE ARKEOLOJİK SİT ALANLARI ACIMASIZCA, YABANCI ÜLKE VATANDAŞLARINA PAZARLANMAKTADIR. TÜRKİYE'YE SICAK PARA TEK BU YOLDAN GİRİYOR. GİRİYOR AMA, VATAN TOPRAKLARIMIZIN, YABANCILARIN ELİNE GEÇMESİNİN BEDELİNİ ÇOK AGIR ÖDEYECEGİZ".

2. Önceden karşılaştırıldığı üzere Türkiye?nin başvurusu Menderes iktidarı tarafından kamuoyundan gizlendi. Başvurudan bir gün önce Akşam gazetesinde yer alan, ?Müşterel Pazara Alınmıyoruz? başlıklı haber, Türkiye?nin AET için bir girişimde bulunmadığı gerekçesi ileri sürülerek yalanlandı. Başvuruyla ilgili haberlerin gazetelerde sıkça yer almaya başlaması üzerine, hükümet, DP2nin yarı-resmi yayın organı Zafer gazetesinde, 3 Ağustos tarihinde yayınlattığı?Müracaatımıza Dair Haber..? başlıklı haberde, başvuru?sırrını? Türk kamuoyuna duyurmak zorunda kaldı. (ORAN, Baskın; ?Türk Dış Politikası?, Cilt 1, s. 819)

-Türkiye'nin uygun bir katılma öncesi stratejisi ile desteklenmesi.

Ekonomik alanda, son yaşanan ekonomik krizle mücadele etmek amacıyla birçok reform gerçekleştirilmiştir. Bu reformlar Ulusal Programımızın bu alandaki öncelileriyle de birebir örtüşmektedir. Aynı zamanda, müktesebat uyumu için AB Genel Sekreterliği eşgüdümünde ilgili kuruluşlarımızın kapsamlı çalışmaları da yıl boyunca devam etmiştir.

Karmaşık, değişken, dinamik ilişkiler yumağının, tarihi sürecinde çok boyutlu, çok yönlü ve çok düzlemli olarak sistematize edilecek bir yöntem ile ele alınması, sürecin statik bir şekilde yorumlanmasından kaynaklanan geçersiz ve yanıltıcı değerlendirmelerin önüne geçecektir.

Kısa Tarihçe

-sanayi ürünü pamugu satamıyoruz. Üstelik ithal ediyoruz.

İlerleme Raporunun siyasi bölümü ağırlıklı olarak insan hakları alanına teksif edilmiştir. Gerçekleştirilen tüm anayasa değişikliklerine rağmen, bunların uygulamasına ağırlık verilmiş ve bu uygulamayı görmeden bir değerlendirme yapılmasının uygun olmayacağı ifade edilmiştir. İnsan hakları alanında özellikle ifade özgürlüğü, F-Tipi cezaevleri, Avrupa İnsan Hakları mahkemesindeki davalar ve yolsuzlukla mücadeleye ağırlık verilmiştir. Bu bağlamda insan hakları ihlalleri ağırlıklı olarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamında sıralanmıştır. Genel ifadelerle Türkiye'nin gerçekleştirilen değişikliklere rağmen Kopenhag siyasi kriterlerinin yerine getirmemiş tek aday ülke olduğunun altı çizilmektedir.

Avrupa Birliği sürecini ele alırken analiz etmemiz gereken önemli husus ilişkilerin iki tarafını oluşturan her iki unsurun da içsel ve çevresel koşulları ile birlikte tarihin farklı dönemlerine göre değişkenlik göstermekte olduklarıdır. Bu perspektifte ne Türkiye, ne de Avrupa Birliği sabit-statik yapılar değildir, süreklilik arzeden bir değişkenlik sergilemektedir. Sadece taraflar değil, tarafların arz-talep dengeleri de aynı paralelde, benzer şekilde değişim göstermektedir. Örneğin Türkiye?nin 1959 yılındaki ilk başvurusunun ardında Yunanistan ile Batı Bloğu?na ait uluslararası kurumlara üyelikten geri kalmamaya dayalı bir rekabet ve benzer, eşdeğer/eşzamanlı diplomatik girişimlere bulunarak Yunanistan?ın dış politika adımlarını etkisizleştirmeyi ve amaçlayan, karşılıklı, son derece pragmatik bir diplomasi politikası yatmaktadır.