Ayrıca unutmadan yazıyı okudum ve Peyami Safa'ya hak vermemek elde değil..

Eyvallah hocam sağ olasın.

yalnızız romanında çok iyi özetlemiştir bunları

Evvela folklorun ve güzel san?atlara ait tarih merhalelerinin bize sezdirdiği genel vasıflara ve istidatlara uygunlukta arayacağız. Bu uygunluk taklidi ve tekrarı icap ettirmez. Taklit ve tekrar, bilakis, eski san?at eserlerinin taşıdığı milli tekamül istidadının felce uğradığını gösterir... ?Milli?, eskiye doğru değil, eskiden bağlarını koparmadan yeniye doğru bir gidiştir... Halis?milli?düne ve yarına aynı derecede saygı besler. Kendi kendisi kalmak için düne, yaşamak, değişmek ve donmamak için yarına muhtaçtır. Bunun için?inkılapçı?olmayan bir?milli? yalancı bir?milli?dir, çünkü ölüdür.

Emperyal gücün en büyük silahıdır toplumların geçmişi ile ilişkisini kesmek..

Tasvir-i Efkar gazetesi-1942

Kendi öz benliğimizle geleceğe daha güvenle bakacağımız kesindir..

Romanda milli, Memiş?in Kezban?a vurulmasıdır.

Dostum belki farklı ideolojilere inanıyoruz fakat yorumlarınızı ve paylaşımlarınızı takdir ediyorum..

Eyvallah..

...?San?atta milli? nedir öyleyse? Nedir o?milli?ki, san?at eserinde mutlaka bir an?ane ve tarih kılığı ve konusuyla görünmesi şart değildir; Türk olmak için mutlaka tepesine bir ışgırlak oturtmaya, ayağına bir potur geçirmeye, çifte telli veya zeybek oynamaya, çeşme başında otlamaya ve dere kenarında çamaşır yıkamaya ihtiyacı yoktur; nedir ve ne ola o su katılmamış?milli?ki, Paris?te de, Honolulu?da da, filarmonik bir orkestrada da, modern bir apartmanda da, frakla da, smokinle de Türktür ve hiçbir zaman, mekan, kılık, muaşeret kaydı onun sapasağlam Türklüğüne engel olamaz... Fakat bunu nerede arayacağız?

Hocam öz benliğimize indiğimiz vakit gerici oluyoruz, "bu devirde hala bunlar kaldı mı?" gibi sözlerle yadırganıyoruz. Mehter Marşları dinleyen bir genci duyan kişinin nefret dolu gözleri rock dinleyen bir gence merhamet saçıyor.

PEYAMİ SAFA

Tiyatroda milli, Hüseyni peşrevi veya Kozanoğlu türküsüdür.

Bu vasıfları ve istidatları sezmeye, bunlardan ayrılmamaya çalışmak başka, iptidai an?ane ve tarih merhalelerini olduğu gibi muhafaza etmek başka şeydir. ?Milli? demek?ric?i? demek değildir. ?Türke doğru? demek?geriye doğru? demek olmadığı gibi...

Yaşantımıza bir göz atalım, son 20 yılda bile büyük oranda değişim var. İşin aslı ne müslüman gibi yaşayabiliyoruz ne de Türk gibi.

Şiirde milli, Karacaoğlan?dır.

Senin partin benim partimi döver muhabbetlerinin arasında kalmışken...

Böyle bir?milli? telakkisinin elinde?hars milli, teknik beynelmileldir? tarzında genel ve her tefsire kırıtan aşifte bir formül var. Fakat hars?ın kökü ortaoyunu ve karagözse, çifte telli, şalvar, kubbe, zeybek, Aşık Kerem, Memiş ve Kezban ise, tekamülü de mutlaka bunlar mıdır? Bu tohumlarla bunlardan çıkmasını özlediğimiz ağaçlar arasında biçim, hacim ve keyfiyet bakımından hiçbir istihale farkı olmayacak mıdır? Olacaksa karagözde arayacağımız şey Türk?humour? ve nüktesinin, çifte tellide arayacağımız şey Türk melodisinin ve ritmik dehasının, şalvarda arayacağımız şey Türk giyim estetiğinin, kubbede, zeybekte, Derdli?de ve Zeynep?te arayacağımız şey Türk inşasının, şiir ve hayat anlayışının genel vasıfları ve tekamül istidatları değil midir?

Böyle bir?milli?telakkisi Türk olmak hakkını tiyatroda yalnız hacivada, kavukluya ve benzerlerine, musikide çifte telliye, karcığar saz semaisine ve benzerlerine, resimde şalvara, potura ve benzerlerine, mimaride çiniye, kubbeye, şadırvana ve benzerlerine, dansta zeybeğe, horana ve benzerlerine, şiirde Karacaoğlan?a, Derdli?ye ve benzerlerine, romanda Memiş?e, Kezban?a, Zeyneb?e ve benzerlerine veriyor.

Kendi kültürlerini benimseyip kendilerine benzetmek...

Özümüze dönmeye çalışıyoruz, yobaz oluyoruz. Müslüman-Türk gibi olmaya çalışıyoruz ya dinci ya da ırkçı oluyoruz. Velhasıl Şeyhimiz Edebali'nin "Geçmişini iyi bil ki geleceğe sağlam basasın" sözünü kendimize düstur edinemiyoruz, edindirmiyorlar!

Dansta milli, zeybek oyunudur.

?San?atta?milli?yi an?ane ve tarih köklerine irca yoluyla izah edenlere sorunuz:

Mimaride milli, çini ve kubbedir.

Akademisyenlerin üzerinde durduğu nokta da tam burası: Kültür emperyalizmi! Kültüründen ve geçmişinden kopan bir millet zamanla yok olur.

Resimde milli, şalvardır.