zıplayacak kadar şans olsa bu kadar dibe vurmazdık herhalde

Bulutlara tutunup çiçeklerde soluklanmalı

sıkı bi yumruk savurasım geliyor...

bende zıplayacak anı kollarken, beklemek o kadar uzuyor ki fırsatı geldiğinde algılayamıyorum zamanıda ve ağır kalıyorum zıplamaya, beklemek paslandırıyor, zıplayarak dolaşmak gerek hayatta

Öyle bakıp okumak değil

oralardan geliyorum, nerede oldugumun farkına varmadan...

neselensemde hüzne bakarım, o da yalnız kalmasın, nede olsa yıllardır yaşadıgımız yer aynıydı

Kitap okumalı

zor elbet, kolaylaştırsın diye kafa dağıtıcı meşguliyetler var işte

müzik dinlemeli aslında

ewet bir an önce zıplamalıyım

bekle bekle nereye kadar öle cidden

ne demişim ki şimdi...

Çeksin alsın isteriz

elimden gelen dibe vurduğumda yerden bi destek alıp yeniden sıçramak olacak

alacakaranlık kuşağı gibi

Kalabalık yalnızlık zor

böylesi nameler insanı yalnızlaştırıyor... hem iki hem kötü

neden se geceleri sıkılıyorum bunca kalabalıklardan

Ama olursuzlukta

şanslılar ise dibe gelmeden bi yerden yeniden zıplayabiliyor

o yüzden insana yatırım yapılmalı kimin ne zaman çıkıp geleceği ve o elemlerden kurtaracağı belli olmaz...

Her sayfada kitabın gittiği yere gitmeli

... ezelden beri uzak durmuşum

seherde serrim serinledi sadece

Duraklarında mola vermeli

elden bişey gelirmi.. hüzün varsa.. dibe. vurmak. müzikli müziksiz.

çeteresini tutmak gerek hayatın ;insanın eli güçlendimi hesap sorsun diye...

İnsana insan gerek

Bazen en zor zamanda bir el uzansın