hadisler ve sünnet'e de baktığımızda Efendimiz'in hayatında ciddiyet ve vakarın her zaman önde olduğu görülür.

Yani müslümanın hep hüzünlü ağlamaklı hep düşünür haldemi olması lazım.. gülen esprili neşeli konuşkan sosyal hayatın içinde olunca inanç tehlikeyemi girer?

diğer taraftan her mü'minin içinde imanından ve tevekkülden kaynaklanan ayrı bir neşe de zaten potansiyel olarak mevcuttur. dünyanın fani olmadığı, bütün musibetlere-kötülüklere rağmen her şeyin dizginini elinde tutan bir yaratıcının varlığı, hiçbir şeyin boşuna olmadığı, her şeyin ince bir hesabın ürünü olduğu, hiçbir şeyin boşa gitmeyeceği vs.. kesintisiz bir güven duygusu ve sürur hissi aşılar zaten.

Hadislere göre mi Kuran'a göre mi?

sonuçta Allah'ın kuluyuz ve dünyaya çok ciddi bir şey için gönderilmişiz. bu işin ciddiyetini bütün iliklerine kadar hissetmedikçe de hakikaten iman etmiş olma iddiasında olmak zor. İslam'a ait meseleler gerçekten büyük ciddiyet istiyor. işin şakası yok. "innel emra ciddün" demişler. iş hakikaten çok ciddi. en ufak bir gevşekliğe, laubaliliğe tahammülü yok.

Çünkü bazılarına göre islam = Kuran, bazılarına göre islam = Kuran+hadis vs..

Kuran ve sahih hadislere göre...

denge önemli. ne laubalilik, ne teklifsiz samimiyet, ne de mahkeme duvarı gibi kasıntı bünyeler... ciddiyet önde, eğlence/mizah ikinci derecede. o da hakikat eksenli olursa..

amma bu demek değil ki İslam mahkeme duvarı gibi kasıntı insanlar ister, hiç gülmeyen beton gibi simalar ister... tabii ki değil.

bu yönüyle gıybeti çağrıştıran ironik üsluplar, alay/istihza içeren mizah türleri gibi fıkhen değerlendirmesi yapılabilecek komedi çeşitleri ayrı ayrı değerlendirilebilir.

aslolan ciddiyet ve vakar... Kur'an'da lehviyat hoş karşılanmamış. dünyanın fani yüzü de "oyun ve eğlence" olarak tanımlanmış.

İslamda sosyal hayat nasıl olmalı?eğlencede sınır nedir?örneğin resim yapmak müzik aleti kullanmak bir toplulukta şiir okumak.. erkekle kadınının sosyal hayatta aynı ortamı paylaşması vs.. arkadaşlar kadın erkek ayrımı yapmadan, yorumlarınızı yapınız lütfen.. buyrunuz...

Efendimiz'in mütebessim bir çehreye sahip olduğu söylenir ama bu asla hiçbir sahabinin O'na karşı laubali bir tavır içine girmesine sebebiyet verecekderecede değildi.

insanlar arası ilişkiler ise meselenin bir başka boyutu. burada da ciddiyet esas.. mizah ve eğlence ise ciddiyete tabi.. yani daha geride.. ikinci derecede..

her şeyde olduğu gibi bunda da ölçü belli. helal daireden çıkmamak ve mizahın dahi hakikat eksenli olması.