- Hani, dedim. Hiç camiye gelmeyecektin?

İster istemez gülerek:

hayat fani ölüm ani..

Onunla konuşmamızdan iki ay sonra, kendisinin camide olduğunu söylediler. Hemen gittim. Bahçedeki namaz saflarının en önünde duruyordu ve üzerinde yine yeşiller vardı.

Söyledikleri beni son derece şaşırtmış ve bu konuyu açtığıma pişman etmişti. Daha sonra el sıkışıp ayrıldık.

Daha önceki tekliflerimi de reddettiği için:

guzel paylaşım teşekkurler.

- Biliyorum ama, dedim. Sebebini de merak ediyorum.

- Ne bileyim olmuyor işte, diye karşılık verdi. Belki çevrenin de tesiri var. Hem pantolonumun ütüsü bozulup dizleri aşınır diye endişe ediyorum.

Yavaşça yanına yaklaştım ve kısık bir sesle:

- Ciddi söylüyorum, dedi. Giyimime ve özellikle?Yeşil?e çok düşkün olduğumu bilirsin.

ezanla başlayan hayat ezanla son bulmasından daha doğal ne olabilir ki?son gideceğimiz yere önceden sık sık gitsek daha idmanlı oluruz.

- Herhalde şaka yapıyorsun, dedim. Bunun için cami terk edilir mi hiç?

hazırlıklar ne alemde?

birkez daha okumak güzeldi.

- Çocukken dedemle birkaç kere gitmiştim, diye cevap verdi. Fakat artık gidebileceğimi zannetmiyorum.

offf deddim okuduktan sonra gözlerim doldu...

HAYAT NAMAZLA DEĞER BULUR

Gerçekten de öyleydi. Giydiği birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir başka tonundan seçer ve her zaman ütülü tutardı.

- Peki, dedim. Hayatında hiç camiye gitmedin mi?

- Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun, dedi.

Yolda karşılaştığımızda, ezan okunuyordu.

- Gel seni camiye götüreyim, dedim. Bugün Cuma biliyorsun