Mübarek EROL

Sahabe?nin hayatının bizler için örnek teşkil ettiğini ifade etmiştik. Tasavvuf yolunun büyükleri de bu örnekliğe büyük önem vermişlerdir. Hayatımızı onları örnek edinerek yaşamak, hayatımızı daha şuurlu devam ettirmemizi sağlayacaktır.

?Bir gün Allah Rasulü s. a. v. için bir yemek hazırlayıp kendisini davet etmeye gittim. Allah Rasulü s. a. v. bir grupla oturuyordu. Karşısında durup gelmesi için işaret ettim.

? Sanırım Ebu Bekir malını da yanında götürerek sizi yüz üstü bıraktı, dedi. Ben:

Allah yolunda bulunmak, Allah Rasulü s. a. v.?in Sünnet?ini yani yolunu takip etmekle mümkündür. O yolu da sahabenin hayatından ve aktardıklarından görür, öğreniriz.

Ben de yine?hayır? dedim. Üçüncü kez işaret ettiğimde Allah Rasulü s. a. v. yine aynı şekilde işaret buyurunca:

Efendimiz sustu. Ben olduğum yerde durdum. Tekrar bana bakınca yine işaret ettim. Allah Rasulü s. a. v.:

? Bunlar da gelsinler mi, diye tekrar işaret etti.

İşte İslam tarihçilerinin Asr-ı saadet ahlakı dediği şey budur. İşte kardeşlik ve dostluk böyle bir şeydir... İki kişi arasında bir münakaşa oluyor, bu insanlık halidir. Her zaman her yerde en yakınlar arasında bile bazı ufak tefek anlaşmazlıklar ve tartışmalar olabilir. Ama ashab-ı kiramın ahlakından öğreniyoruz ki, onlar, hatalarında ısrar etmez, samimiyetle özür dilemesini bilirlerdi.

? Öyleyse kardeşinize sövmeyiniz de sizleri onun durumuna düşmekten koruyan Allah?a hamd ediniz!

Yine Hz. Aişe validemizin hizmetçisi Ümmü Dürre anlatıyor:

Ebu Kılabe anlatıyor:

? Dede, bak paralar burada, istersen elinle yokla, dedim.

Ellerinden çıkan kalplerinden de çıkıp giderdi. Ümmü Dürre r. a., yüz bin dirhemi dağıtmış olan Hz. Aişe validemize, eğer o paranın hepsini vermeseydi bir dirhemiyle, bir parça et alabileceğini söyleyince, ?Daha önce hatırlatsaydın öyle yapardım? deyivermişti ve çoktan o parayı unuttuğunu göstermişti.

? Çalışırdık.

? Ben ona değil, onun yaptığı işe buğzediyorum. O işi bıraktığında benim kardeşimdir.?

?Bir gün Aişe r. anha?ya yüz bin gümüş para getirildi. Paranın hepsini dağıttı. Kendisi oruçluydu. Ben:

? Zararı yok. Size bunları bırakmış, iyi etmiş. Bunlar size yeter, dedi.

Hz. Ömer, söze başlayacaktı ki Resul-i Ekrem Efendimizin simasının renginin değişmeye başladığı görüldü. Bunu fark eden Hazreti Ebu Bekir, Hz. Ömer in azarlanmasından endişe ederek iki dizi üzerine çökmüş vaziyette yemin ederek iki kere bu işte kendisinin Hz. Ömer den daha ileri gittiğini söyledi.

? Bu adam bir kuyuya düşseydi kendisini çıkarmaya çalışmaz mıydınız?

? Peki, onlar da gelsinler, dedim.

Hz. Ebu Bekir kızı Esma r. a. ilk müslümanlardandır ve on sekizinci sırada müslüman olmuştur. Kendisinden nakledilen bu olayda, kalbinde bir nebze darlık hissetmeden babasının samimiyetine, infakına, sıddıklığına katıldığını ve henüz müslüman olmamış dedesinin sorgulamasını çocuksu bir manevrayla nasıl geçiştirdiğini görürüz.

?Babam Ebu Bekir, Allah Rasulü s. a. v. ile hicret ederken beş bin veya altı bin gümüş paradan ibaret olan nakdi varlığının tamamını yolda lazım olur diye yanında götürdü. Onlar gittikten sonra dedem Ebu Kuhafe bize geldi. Gözleri görmüyordu. Bize:

Rabbimizin tevfik ve inayetiyle...

O da elini örtünün üzerine koydu ve:

Onların mübarek hayatlarını anlatmak, anlamaya çalışmak önemlidir, gereklidir. Onların hayatının her bir kesitinde Allah Rasulü s. a. v.?e muhabbetin resimlerini görürüz; ihlasın, samimiyetin enginliğini buluruz. Sözün doğrusunu, niyetin sağlamını onlardan öğreniriz.

Süheyb-i Rumi r. a., Bizanslı bir sahabiydi. İlerlemiş yaşında İslam ile şereflendi. Samimiyeti, sıdkı ve Allah Rasulü?ne muhabbeti ile dikkat çekiyordu. Hz. Ömer r. a. tarafından kendi yerine imam olarak bırakılacak kadar sahabenin önde gelenlerindendi. Hz. Ömer r. a. onun için şöyle demiştir: ?Süheyb Allah?tan korkmasaydı, yine de Allah?a isyan etmezdi.?

İşte bahsettiğimiz bu sahabi, Süheyb-i Rumi r. a. anlatıyor:

Ashab-ı Kiram?ın hayatından misaller, anlatmakla bitmez. Bunları okumalı, dinlemeli ve anlatmalıyız. Böylece muhabbetimiz ziyadeleşecek, mümin olmanın manasını daha derinden kavrama imkanı bulacağız.

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

? Hayır dede! Bize çok para bıraktı, dedim. Sonra bir sürü çakıl toplayıp onları, babamın her zaman paralarını koyduğu, duvardaki küçük dolaba koydum, üzerini örtü ile örttüm ve:

? Bunlar da gelsinler mi, diye o da bana işaret etti. Ben:

Halbuki hazırladığım yemek az bir şeydi, yalnız Allah Rasulü için yapmıştım. Allah Rasulü ve yanındakiler geldiler, yediler. Yemekten bir miktar da arttı.?

? Sen ona buğzetmiyor musun?

? Dağıttığın o paradan bir gümüş ayırarak et aldırıp onunla iftar edebilirdin, dedim.

Ellerinde olanı kendi hallerini akıllarına bile getirmeden paylaşmayı, dağıtmayı severlerdi. Çünkü Allah Rasulü s. a. v. daima öyle yapmıştı. O?ndan öyle görmüşlerdi, O?nun bu yönde tavsiyelerini defalarca duymuşlar ya da duyanlardan dinlemişlerdi. Verince büyük küçük, az çok demeden verirlerdi.

? Daha önce hatırlatsaydın öyle yapardım, karşılığını verdi.?

Onlar Allah Rasulü s. a. v.?in sözünü, tebliğini, mesajını düşürmediler, yolunu şaşırmadılar. ?Anam babam feda sana ey Allah Rasulü? adanmışlığını şiar edindiler. Gözlerini kırpmadan candan, maldan, yardan geçtiler. Günlerdir açken bir lokmayı kardeşleriyle paylaştılar. İslam onlarla yayıldı, güçlendi.

? Hayır, dedim.

Ashab-ı kiram bir gün Efendimiz Hazretleri&amp;#8217;nin huzurunda otururken Hazreti Ebu Bekir in, telaşla kendilerine doğru geldiği görüldü. Hazreti Peygamber onu öyle görünce, -Arkadaşınız herhalde biriyle tartışmış olmalı- diye yorumladı. Bunun üzerine Hazreti Ebu Bekir selam verdi ve başından geçeni anlatmaya başladı.

?Ebu Derda r. a. bir gün büyük bir günah işlemiş bir adamın yanına uğradı. Oradakiler adama sövüp sayıyorlardı.

Hazreti Ömer le aralarında bir tartışma olmuş, Hz. Ömer e karşı haddi aşıp aşırı davranmış, peşinden de özür beyanı ile affını istemişse de Hz. Ömer bundan kaçınmıştı. Bunun üzerine Hazreti Peygamber, Hazreti Ebu Bekir için üç kere Allah tan mağfiret diledi. Aslında Hazreti Ömer de bu tartışmadan pişmanlık duyarak Hazreti Ebu Bekir&amp;#8217;in evine gitmiş, onu evde bulamayınca derhal Peygamber Efendimiz&amp;#8217;in huzuruna gelip selam vererek huzurdaki meclise dahil olmuştu.

Ashab-ı Kiram, müberra dinimiz İslam?ı yaşamada ve anlamada sonraki çağlara örneklik eden kutlu nesildir. Onlar, Allah Rasulü s. a. v. risaletle vazifelendirilip tebliğe başladığında nice fedakarlıklarla O?nu desteklediler, korudular, gözettiler. Kendi akrabaları, kabilesi, hemşehrileri O?na düşman kesilmişken canlarını siper ettiler.

Ashab-ı Kiram efendilerimiz kalben, bedenen İslam?a bağlıydılar. Onların niyetlerinde, sözlerinde ve işlerinde daima bu samimiyet ve ihlas görülürdü. İhlas olunca da her adımda ilahi yardım ve destek...

Hz. Ebu Bekir r. a.?ın kızı Esma r. anha anlatıyor:

Ebu Derda r. a. bu gruba sordu:

Halbuki babam bize hiçbir şey bırakmamıştı, ihtiyarı teskin için öyle davranmıştım.