hayattan; mutluluğun hayallerimizde değil sahip olduklarımızda olduğunu öğrendim...

Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Öğrenmenin sonu yok

Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.

Ömür dediğin üç gündür,

bir gündür, o da bugündür?

Sonra güvenmeyi...

kimseye gereğinden fazla değer vermemeyi.. öğrendim

Okumayı öğrendim.

İnsanı öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün...

Sevmeyi öğrendim.

Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu

aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

Karanlığı gördüm, korktum.

O halde, ömür dediğin

sahip olduklarımızn kıymetini bilmenin mtluluk olduğunu öğrendim.

Akıl unutur...

Kalp durur...

Yaşamayı öğrendim.

Kendime yazıyı öğrettim sonra...

çeşm-i siyaha gidebiliceğimi söylemeyi:)

Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;

Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;

değmeyeceğini...

hayat bize mutlu şansı vermedi o kadar...

Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.

her işi tedbirle yapmak gerektiğini öğrendim

Namusun önemini öğrendim evde...

Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.

Işığı gördüm, korktum.

sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...

Ben dostlarımı, ruhumla severim.

Gitmeyi öğrendim.

Düşünmeyi öğrendim.

Olur ya...

parayı :))

giden bir erkeğin ardından asla ağlamamak gerektiğini...

kalleşligi

Zamanı öğrendim.

Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.

sana değer vermeyen kişiye.. kim olursa olsun değer vermemek gerektiğini öğrendim..

Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi.

Ekmeği öğrendim.

dostun dosta kazık atamayacağını öğrendim..

O ne durur, ne de unutur...

Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine vardım.

Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

Ben dostlarımı ne kalbimle, nede aklımla severim.

kimseye güvenmememekkkk

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.

Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

Ağladım.

dün geldi geçti, yarın meçhuldür?

Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da?lezzet? kattığını öğrendim.

ağlamanında gülmek kadar gerekli olduğunu öğrendim...

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.

İnsan tenini öğrendim.

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta...

Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,

ne yazıkki hiç bişey öğrenemedim.. öğrendiğimi sanmıştım sadece..

bu benm başlıga benzer bişimi

öğrenceklerimizin bitmeyeceğini öğrendim..

Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...

Evreni öğrendim.

Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu.. .

herşeye rağmen gülümsemeyi öğrendim...

Ve gerçeğin acı olduğunu...

Yarıştım onunla...

gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

Sonra dayanamayıp dönmeyi...

gitmeyi öğrendim ben.. sonra dayanamayıp dönmeyi..