hazırcı vız vız dede:)

emin olabilirsin...

karşımda dede var, ne mümkün?

dede başlığımı kaynatma:)

?Şehrin öte yakasından koşup gelen adam?ın durumu ise, apayrı dersler taşır hepimize. Bu kişinin?adam? olarak tarif edilmesi, şirkalud bir düzenin çıkar hesapları içinde hakkı ketmetmeyip hakikate teslim olabilmesiyle, bu kişinin kelimen tam anlamıyla adam, yani?adam gibi adam? olduğunun teyididir. Bu adamın?şehrin öte yakasından? gelmesi, aynı anda iki gerçeği beraberce ihsas etmektedir: (1) Demek ki, bu üç elçinin tebliği şehrin ta öte yakasına kadar erişmiştir. Yani, şehir ahalisinden hiç kimsenin hakikat karşısındaki inadına?görmedim, bilmiyorum, duymadım? diye mazeret uydurması imkan dahilinde değildir. (2) Şehrin öte yakasında olduğuna göre, bu adam, statüko çemberinin merkezindeki?muktedir?lerden değildir. Hakkı kabul ederse kaybedeceği bir serveti, menfaati, makamı, iktidarı yoktur.

güncelle me...

?Şehrin öte yakasından koşup gelen adam?dan alacağımız çok ders var. Hem fani hayatında söylediklerinden, hem başka bir hayatın bileti eline verilirken ona söylenenden, hem de bu bileti aldıktan sonra onun söylediklerinden...

:)tebessüm...

armut piş ağzıma düş oldu azcıık :)tebessüm...

ÇOK GÜZEL BİR YAZI Allah razı olsun, her durumda keşke o yolcu gibi olabilsek HAK YOLUNDA SUSMASAK DA DİRENSEK...

Bu iki ayetin bildirdiği üzere, şehrin öte yakasından koşup gelen adamın yaptığı uyarı ve davete kavminin verdiği karşılık, onu da öldürmek olmuştur. Ancak Kur?an, bu durumu, ?Onlar da onu öldürdüler? diye haber vermez. Bilakis, ?Gir cennete!? denildi? diye bildirir. Çünkü, ?öldürme? üzerine bir anlatım, aklı da, kalbi de bu dünyada bırakan bir anlatımdır. Anlatım öldürme üzerine olduğu takdirde, şehrin öte yakasından koşup gelen o güzel adamın başına gelenler mü?minlerin rikkatine dokunacak, kalblerini yaralayacak, dikkatlerini de bu dünyada ve dünyalılarda tutacaktır. Ama Kur?an, ?Gir cennete!? denildi? haberiyle, hem bu mü?minin başına ne geldiğini kalbleri asla yaralamayan nezih ve latif bir üslupla haber verir; hem de, şu geçici hayata bedel asıl hayatın yaşanacağı ebed tarafına nazarları çevirir. O hakikat eri, kavminin inadına inkara yeltendiği bir zeminde hakkı kabul etmekle, dahası kavminin hakikatin elçilerini taşlayıp öldürmeye yeltendiği bir zeminde koşup gelerek bu yanlışa dur diyebilmekle, kısa bir dünya hayatı karşılığında ebedi bir cennet satın almıştır. Daha da latifi, bu durumda dahi, onun gözünde?cennet sevdası? değil, ?hakikati tebliğ? sevdası vardır. Hala daha, kavminin inkarına hayıflanmaktadır. ?Keşke kavmim bilselerdi; Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikrama mazhar olanlardan kıldığını...?

CENETE GİRENLERDEN OLSAK.

ya bak ya!! bende eleştirel baktın sandımdı yazıya, o yüzden imalı bir soru demiştim...

Allahu tela razı olsun açıklaman için, zahmet oldu...

21/06/2010

O beldeye hakkın tebliği için bir değil, iki kişinin gitmesi, başlıbaşına bir tebliğ dersidir mesela. Bu iki elçi, yed-i beyza ve asa-yı Musa gibi iki büyük mucizeye mazhar olduğu halde, Musa aleyhisselamın Firavun?a ve kavmine hakkı tebliğ için gitmekle vazifelendirilmesine karşılık ettiği duada, ?Ve ehlimden birini, kardeşim Harun?u bana yardımcı kıl!? diye de dua etmesindeki sırrın da teyidi niteliğindedir. Demek ki, birden fazla kişinin aynı hakikatle bir topluluğun karşısına çıkması, tek başına bir tebliğden kat kat önemlidir. Tek başına hakikati tebliğ eden kişinin durumunu?bireysel? bir keyfiyet olarak yorumlayıp saptırmaya yeltenen bir topluluk, iki kişilik de olsa karşısında hakkı tebliğ eden başka bir topluluk gördüğünde daha ziyade sarsılmaktadır.

Bu mübarek adamın, sonrasında anlatılan hakikatin kendi iç dünyasında nasıl bir karşılık bulduğuna dair sözleri de kelime kelime, cümle cümle üzerinde durulmayı hak eder kıvamdadır.

İş bu durumda ise, ayetler slogana dönüşüyor, uhrevi olan dünyevileşiyor; ve din ile dinsizliğin, tevhid ile şirkin savaşı iki?ideoloji?nin mücadelesine indirgeniyor.

Çok hikmetler yüklü bu kıssanın, ?Gir cennete!? denildi? cümlesini şu sıralar çokça zikrediyor dilim.

Öte yandan, bir üçüncüsü ile de takviye edilen elçileri topluca?uğursuzluk getirmekle? suçlamaları da manidardır. Bu yakıştırma ile demek istedikleri, bugünün diliyle konuşursak, esasen?Statükomuzu bozdun? itirazıdır. Kendilerince, şirke dayalı nasıl da tıkır tıkır işleyen bir düzen kurmuşlardır! Bu üç elçinin tevhid daveti, bu düzenin tekerine çomak sokmaktadır.

sinir yapma yavaş gel :)tebessüm...

yazıda ne anlatılmak isteniyor çıkaramadım cidden...

Her suresi ve her kıssası çok dersler yüklü Kur?an-ı Hakim?in bu kıssasında da nice dersler ve ibretler vardır.

MÜ?MİNLERİN, FATİHA ve İhlas?tan sonra belki en ziyade okudukları suredir, sure-i Yasin. Bu hakikat incisi surenin ikinci sayfasında, baştan sona bir şehrin haberi vardır. Elçileri yalanlayan bir şehrin haberi.

Nitekim, şehrin öte yakasında olduğu halde, onların yaptığı tebliğden kendisi haberdar olmuş ve bütün bu tebliğin mahza hakikat olduğunu anladığı için de, kendisi bu hakikate tabi olmuştur: ?Ben, beni yaratana neden kulluk etmeyeyim? Siz ancak O?na döndürüleceksiniz. Ben O?ndan başka ilahlar edinir miyim? O Rahman bana bir zarar vermeyi dilerse, onların şefaati bana hiçbir surette fayda vermez. Onlar, beni asla kurtaramazlar. O takdirde, şüphesiz ki ben apaçık bir sapıklık içindeyimdir. Gerçek şu ki, ben Rabbinize iman ettim. İşte bunu benden duyun.?

Çok dersler yüklü bu kıssanın bir manidar dersi ise, üç elçi yetmiyormuş gibi, kendi içlerinden bir adamın da bu güzelim davet ile onları hakka davet etmesine şehir halkının verdiği şiddet yüklü karşılığın, Kur?an?da yürekleri yakmayacak, asıl olanın ahiret yurdu olduğunu mü?minlere hatırlatacak surette anlatılmasıdır. Bu güzel adamın güzelim tebliğinin anlatıldığı ayetlerden hemen sonra, sure-i Yasin?de şu mealde bir ayet karşılar bizi: ?Gir cennete!? denildi. ?Keşke kavmim bilselerdi...? dedi. ?Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikrama mazhar olanlardan kıldığını!? (Yasin suresi, 36:26-27)

?Gir cennete? müjdesinin ve?Keşke kavmim bilselerdi? şefkatinin uzağında, dünyevi bir ruh hali ve dünyalı bir akıl üretiyor.

Şehrin öte yakasından koşup gelen bu adamın, gelen elçilerin hakkaniyetine delil olarak zikrettiği husus da manidardır: ?Uyun, sizden hiçbir ücret istemeyen o kimselere!? Demek ki, tebliğin yerini bulması için, içine bir dünyevi hesabın bulaştırılmaması lazımdır.

Zira, bir haksızlık karşısında, haksızlıklar karşısında, zulümler karşısında bugünün mü?minlerinin takındığı anlatım benim yüreğimi acıtıyor. Yaşanan zulmü olanca çıplaklığıyla sergileyen, ama aklı da, kalbi de dünyada bırakan TV haberleri, internet haberleri, e-posta zincirleri, gazete ve dergi yazıları... Sonuçta, içinde yalnız öfke biriken bir ruh; ve hesabı sadece bu dünyada, üstelik hemen görmeye bilenmiş bir ruh hali üretiyor bu durum sonuçta... Veya çaresizlik içinde edilgenliğe teslim olmuş ümitsiz bir akıl üretiyor.

© 2009 karakalem. net, Metin Karabaşoğlu

Bu niyeti bilfiil gerçekleştirmeye azmetmiş olmalılar ki, şehrin öte yakasından bir adam koşarak gelir ve?Ey kavmim, uyun o elçilere!? diye seslenir. ?Uyun, sizden hiçbir ücret istemeyen o kimselere! Onlar hidayete ermiş kimselerdir.?

Bu şehre, haktan sapmış insanlarına hakikati hatırlatmak üzere, iki elçi gelir. Lakin dinlemez, yalanlarlar. Alemlerin Rabbi, bu iki elçiyi, bir üçüncüsü ile takviye eder. Yine dinlemezler. Dahası, bu üç elçiyi, beldelerine?uğursuzluk getirmekle? suçlar, taşlayarak öldürmeye niyetlenirler.

sonra ödeşiriz ortak...