Eshab-ı kiramın ve Tabi'inin hayatını bildiren kitaplar, kabir ziyaretinin ve ismini söyleyerek şefaat istemenin ve meyyiti vesile kılmanın meşru ve caiz olduğunu gösteren vesikalarla doludur.

Her müslüman, imanın, İslam'ın şartlarına, farzların farz olduklarına ve haramların haram olduklarına inanmaktadır. Her müslümanın, yaratıcı, yapıcı yalnız Allah olduğuna, Allah'tan başkasının yaratmadığına inanmış oldukları da meydandadır. Namaz kılmayacağım diyen bir müslümanın, şimdi veya burada kılmayacağım veya kılmış olduğum için kılmayacağım demek istediği anlaşılır. Ben hiç namaz kılmak istemiyorum demek istiyor diye, kimse buna dil uzatamaz. Çünkü, söz sahibinin müslüman olması, ona küfür, şirk damgasını vuracak dilleri kesmektedir. Kabir ziyaret eden, meyyitten yardım, şefaat isteyen, şu işim olsun diyen bir müslümana, küfür, şirk damgasını basmaya kimsenin hakkı yoktur. Bu sözleri söyleyenin veya kabir ziyaret edenin, ya Resulallah, bana şefaat et diyenin müslüman oluşu, bu sözlerinin ve işlerinin caiz ve meşru olan imanla ve düşünce ile olduğunu göstermektedir.

İdris, Şit ve Adem aleyhimüsselamın peygamber olduklarını inkar ettikleri için ve Müslümanlara müşrik dedikleri için kafir olurlar.

Zebid müftüsü Seyyid Abdurrahman, vehhabilerin bozuk yolda olduğunu göstermek için hadis-i şerifi yetişir buyuruyor. Başı, yanakları tıraş etmeyi, Abdülvehhab oğlunun kitapları emir etmektedir. Diğer sapık fırkaların hiç birinde böyle bir emir yoktur.

Resulullahı metheden imam-ı Busayri'nin sinden örnek vererek: derler.

Nisa 150- Allah'ı ve peygamberlerini inkar edenler ve Allah ile peygamberlerini birbirinden ayırmak isteyip "Bir kısmına iman ederiz ama bir kısmına inanmayız" diyenler ve bunlar arasında bir yol tutmak isteyenler yok mu;

İbahilik nedir?

Kafir mi, bidat sahibi mi?

he şunu da söyleyeyim, yukarıda vehhabilik hakkında bir yerlerden copy yaptığın bilgilerin de yüzde 90 yanlış ve yalan onu da bil, ben muhammed ibni abdülvehhabın nerede ise tüm kitaplarını okuyan biriyim ve ben anadan doğma hanefiyim, orada yazdıklarının yüzde 90'ı yalan, hayatında kaç tane kitabını okudun, hanbelilik üzerine bilgin nedir, hanbeli mezhebinde namazın bilerek terkinin cezası nedir bilirmisin, hanbeli mezhebinde bilerek namazı terk eden kafir olur, cezası da idamdır ve imam ahmed bin hanbele göre cezanın sebebi de mürted olduğu içindir, diğer yandan maliki ve şafide de bilerek namazı terk edenin cezası ölümdür, ancak oradaki sebeb mürted olmak değildir, başkadır, sadece hanefi mezhebinde önce hapis cezası ve dayak ardından namaza başlarsa af vardır, başlamaz ise hanefi mezhebinde de cezası ölümdür, siz hanbeli mezhebinin ne olduğunu bilmedikçe asla ve asla selefiliği ve vehhabiliği anlayamazsınız, selefilik ve vehhabilik hanbeli mezhebi içerisindeki varyantlar ve hareketlerdir, tıpkı hanefi mezhebi içindeki nurculuk, süleymancılık vb. hareketler gibi, bunun dışında hanbeli mezhebi bütün mezhepler içerisinde en sert olanıdır, en katı ve en arkaik yorumlamalara sahip mezhep hanbeli/selefi mezhebidir, bu noktadan vehhabilik bir mezhep değil, hanbeli mezhebi içerisinde bir hareket ve varyanttır, gidin de Ferhat Koaca'nın HANBELİ/SELEFİLİK kitabını okuyun belki bu mezhebi biraz olsun anlarsınız, diğer yandan hanbelileri sen tarih içinde azı hariç maturidi veya eşari olduklarını mı sanırsın, hanbeliler her zaman selefidir, diğer yadan ibni teymiyede hanbeli alimdir, git araştır görürsün, ama nerde sizde araştırmak veya okumak

Bu kitaplar onları gafletten uyandıramadı. Müslümanlara karşı olan düşmanlıklarını arttırdı ve Muhammed bin Süud'un müslümanlar üzerine saldırmasına, akıtılan kanların çoğalmasına sebep oldu. Bu adam, kabilesinden olup, Müseyleme-tül Kezzabın peygamberliğine inanmış olan ahmakların soyundan idi. Muhammed bin Süud, 1765 senesinde ölünce, oğlu Abdülaziz yerine geçti. Abdülaziz bin Muhammed bin Süud, 1803 senesinde, Deriyye camiinde, bir Şii tarafından, karnına hançer sokularak öldürüldü. Bundan sonra, oğlu Süud bin Abdülaziz vehhabilerin şefi oldu. Arabları aldatmak, sapık inançlarını yaymak için müslümanların kanını dökmekte, üçü de, birbiri ile yarışırcasına çalıştılar.

Diyorlar ki:

İngilizlerin adamı

Mehmed'in babası Abdülvehhab, iyi bir müslüman idi. Bu ve Medine'deki alimler, Abdülvehhab oğlunun sözlerinden, yeni bir yol tutacağını anlamış, herkese, bununla konuşmamasını nasihat etmişlerdi. Fakat, Abdülvehhab oğlu, 1738 senesinde Vehhabiliği ilan etti. İngilizlerin siyasi ve askeri yardımları ile, Arabistan'a yayıldı.

Kafirlerin puta tapması, müslümanların Peygamberden, Evliyadan dua, şefaat, yardım istemelerine benzemez. Aklı olan, doğru düşünebilen, bu ikisini birbirine benzetmez. Birbirinden başka olduklarını iyi anlar. Zararı ve faydayı yaratan, ancak Allahü tealadır. Ondan başkasının tapınmaya hakkı yoktur. Hiçbir Peygamber, hiçbir Veli ve hiçbir mahluk, hiçbir şey yaratamaz. Allah'tan başka yaratıcı yoktur. Yalnız Allahü teala, Peygamberlerinin, Velilerinin, salih kullarının, yani sevdiği kullarının isimlerini söyleyenlere, onları vesile edenlere merhamet eder. Dilediklerini verir. Böyle olduğunu, kendisi ve sevgili Peygamberi haber vermiştir. Bu haberlere uyarak müslümanlar da böyle inanmaktadır.

Hazret-i Ali'nin validesi olan Fatıma binti Esed vefat edince, Resulullah kabre koydu ve diye dua eyledi. Gözlerinin açılması için dua isteyen birine, iki rekat namaz kılmasını, sonra duasını okumasını emir buyurdu.

Bu düşüncelerine herkesi inandırmak için, Ahkaf suresinin 5. ayet-i kerimesini, Yunus suresinin 106. ayet-i kerimesini ve Rad suresinin 14. ayet-i kerimesini vesika olarak ileri sürmüştür. Halbuki bunlara benzeyen, daha birçok ayet-i kerimeler vardır. Bu ayet-i kerimelerin hepsi, puta tapan kafirleri, müşrikleri bildirmek için gönderildiğini, tefsir alimleri sözbirliği ile beyan buyurmuşlardır.

Vehhabiliği ingilizler kurdurmuştur. Vehhabilerin kafir olduklarına dair bir çok kitap yazılmıştır.

Peygamber efendimiz, buyurdu. Başka bir hadis-i şerifte, buyurdu. Bu hadis-i şeriflerin ikisini de Abdullah bin Ömer "radıyallahü anhüma" bildirdi. Bu iki hadis-i şerif, mezhepsizlerin, zındıkların türeyeceklerini ve kafirleri bildiren ayet-i kerimelerin müslümanlar için geldiğini söyleyeceklerini, Kur'an-ı kerime iftira edeceklerini bildirmektedir.

Kafirler, putlarının diledikleri gibi şefaat edeceklerine, her dilediklerini Allah'a mutlaka yaptıracaklarına inanıyorlar. Biz Müslümanlar ise, Allahü tealanın, sevdiği kullarına şefaat için izin vereceğini, sevdiklerinin şefaatlerini ve dualarını kabul edeceğini, Kur'an-ı kerimde bildirdiği için, Kur'an-ı kerimde bildirilen bu müjdeye inandığımız, iman ettiğimiz için, Allahü tealanın sevgilisi olan yüce Peygamberimizden, sevgili kulları Evliyadan şefaat ve yardım istemekteyiz.

Müminler, Allahü tealanın sevdiğine inandıkları kimselerin mezarlarını ziyarete gidiyorlar. Allahü tealanın sevdiği kullarını vasıta, vesile ederek, Allahü tealaya yalvarıyorlar. Peygamber efendimiz ve Eshab-ı kiram da böyle yaparlardı. Peygamber efendimiz, duasını okurdu. Bu duayı Eshabına öğretir ve okumalarını emrederdi. Müminler de, böyle dua etmektedir.

Bir Veliyi vesile ederek dua etmek, ismini söyleyerek ondan yardım istemek, hiç zararlı değildir. İsmi söylenen zatın, tesir edeceğine, istenileni elbet yapacağına, gaybları bileceğine inanmak küfür olur. Müslümanlar böyle inanmıyor ki, kötülenebilsin. Müslüman, Allahü tealanın sevgili bir kulundan, yalnız vesile olmasını, şefaat etmesini, dua etmesini ister. İstenileni yaratan yalnız Allahü tealadır. Maide suresi, 27. ayetinde mealen, buyuruldu. Bunun için, sevdiklerinden dua istenir. Meyyitten, istekleri vermesi değil, Allahü tealanın vermesine vasıta olması istenir. Vermesini istemek caiz değildir. Müslümanlar bunu istemez. Verilmesi için vasıta olmasını istemek caizdir. İstigase ve İstişfa ve Tevessül kelimeleri de, hep vasıta, vesile olmayı istemek demektir.

Bunlar Nisa 150 de anlatıldığı gibi Kur'an ile peygamberin arasını ayırıp, kur'an'da bulamadığını peygamberin hayatına bakmadan inkar ederek yolca sapık bir duruma düştüler.

Gözlerinin açılmasını isteyen birine, okuması emrolunan duada, demek, Evliyayı vesile ederken ismini söyleyerek yalvarmanın caiz olduğunu göstermektedir.

8- , derler.

Müşrikler, kafirler ise, putların bir şey yaratmadığını bildikleri halde, putları ilah ve mabud biliyorlar. Putlara tapınıyorlar. Kimisi üluhiyyette müşrik oluyor. Kimisi de, ibadette müşrik oluyorlar. dedikleri için, müşrik olmuyorlar. Putları mabud bildikleri için, putlara tapındıkları için müşrik oluyorlar.

Nimet-i İslam kitabını her yerde bulmak mümkündür. Bu kitapta Hristiyan ve Yahudi kadınlarla evlenmek caiz olduğu bildirilirken Vehhabilerle evlenmenin caiz olmadığı bildiriliyor. Şirk sebebiyle muharremattan olanlar bahsinde batıniyye ile evlenmenin haram olduğu bildirildikten sonra, 1 numaralı dipnotta deniyor ki:

Not: Nimet-i İslam kitabı, herkes tarafından en sahih ilmihal olarak kabul edilmektedir. Mezhepsizler bile bu kitabı övmektedir. Mezhepsizliği savunmak için isimli kitap yazan müteveffa Ahmet Gürtaş bile, adı geçen yaygarasında Nimet-i İslam için "Şaheser" tabirini kullanmıştır. İbni Abidin hazretlerinin Redd-ül-muhtar kitabı ise en sahih, en kıymetli fıkıh kitabıdır.

9- Sebeplere yapışmaya, vesileye, tevessüle şirk derler.

(Ey cemaat! Size nasihat vermek ve emirlerime uymanızı tembih etmek için buraya topladım. Ey Medine ahalisi! Bugün dininiz tamam oldu. Müslüman oldunuz. Allah'ı sevindirdiniz. Artık babalarınızın, dedelerinizin bozuk olan dinlerine özenmeyiniz! Allah'ın onlara rahmet etmesi için dua etmeyiniz! Onların hepsi şirk üzere öldüler. Müşrik idiler. Allah'a nasıl ibadet edeceğinizi, nasıl dua edeceğinizi, din adamlarımıza verdiğim kitaplarda bildirdim. Din adamlarımın bildirdiklerine uymayanlarınız olur ise, mallarınızın ve eşyanızın, çocuklarınızın ve kadınlarınızın, kanınızın, askerim için mubah olduğunu biliniz! Hepinizi zincire bağlayıp, işkence yapacaklar ve öldüreceklerdir. Peygamberin türbesi önünde, dedelerinizin yaptığı gibi salat ve selam söylemek için saygı ile durmak, vehhabilik dininde yasaktır. Türbe önünde durmayıp, geçip gitmeli. Giderken yalnız, demelidir. Peygambere saygı, imamımız Muhammed bin Abdülvehhab'ın ictihadına göre bu kadar yetişir.)

Vehhabilik nedir

Abdülvehhab oğlunun düşüncelerine göre, bir müslüman, Peygamber efendimizden veya başka Peygamberlerden yahut Velilerden, Salihlerden birinin kabrinin yanında veya uzakta iken bundan etse, yani sıkıntıdan, dertten kurtulması için yardım istese, yahut o zatın ismini söyleyerek şefaat etmesini dilese, yahut kabrini ziyaret etmek için gitmek istese, o müslüman müşrik olurmuş. Allahü teala, Zümer suresinin üçüncü ayetinde, puta tapan kafirleri bildirmektedir. Peygamberleri ve Evliyayı vesile ederek dua eden müslümanlara müşrik diyebilmek için, bu ayet-i kerimeyi ileri sürüyorlar. Müşrikler de putların yaratıcı olmadığına, her şeyi Allahü tealanın yarattığına inanıyorlardı diyorlar. Hatta Ankebut suresinin 61. ve Zuhruf suresinin 87. ayet-i kerimesinde mealen, buyuruldu. Allahü tealanın da böyle buyurduğunu söylüyorlar. Kafirler böyle inandıkları için değil, Zümer suresinin 3. ayetinde bildirilen, meali şerifini söyledikleri için kafir ve müşrik oluyorlar, diyorlar. Peygamberlerin, Evliyanın kabirlerinden şefaat, yardım isteyen müslümanlar da, böyle söyleyerek müşrik oluyorlarmış.

Eline geçirdiği, ibni Teymiye'nin Ehl-i sünnete uymayan kitaplarını okumuş, diye meşhur olmuştu. Düşünceleri, ingiliz paraları ve ingiliz silahları karşılığında, köylüler ve Deriyye ahalisi ile reisleri Muhammed bin Süud tarafından desteklendi. Sapık din adamı ibni Teymiye'nin fikirleri ile Hempher'in yalanlarının karışımına Vehhabilik denir.

Kafirlerle ugrasacaklarina, islerine gelmeyen müslümanları kafir ilan ediyorlar.

Hazret-i Ali'nin validesi olan Fatıma binti Esed vefat edince, Resulullah kabre koydu ve diye dua eyledi. Gözlerinin açılması için dua isteyen birine, iki rekat namaz kılmasını, sonra (Ya Rabbi, kullarına merhamet ederek göndermiş olduğun Peygamberin Muhammed aleyhisselamın hürmeti için, Onu vesile ederek, senden istiyorum dermis.

Sual: Vehhabiler için, Herkese Lazım Olan İman kitabında, bidat sahibi denirken, İslam Ahlakı kitabında ise, kafir deniyor. Bu fark nereden ileri geliyor?

Mekke-i mükerreme şafii müftüsü Esseyyid Ahmed bin Zeyni Dahlan, El-Fütuhat-ül-islamiyye kitabının 2. cüz 228. sayfasından başlayarak, Fitnet-ül-vehhabiyye başlığı altında bunların bozuk inançlarını ve müslümanlara yaptıkları işkenceleri anlatmaktadır. Bunun 234. sayfasında diyor ki:

151- İşte gerçekten kafirler bunlardır. Ve biz kafirlere alçaltıcı bir azap hazırlamışızdır.

Vehhabilerin kafir oldukları, Nimet-i İslam kitabının nikah bahsinde de yazılıdır.

Abdülvehhab oğlu, önceleri Medine'de okurken, Medine'nin salih, temiz alimlerinden olan babası Abdülvehhab ve kardeşi Süleyman bin Abdülvehhab ve kendisine ders okutan hocaları, bunun sözlerinden ve davranışlarından ve sık sık söylediği düşüncelerinden bunun ileride İslam dinini içeriden yıkacak bir sapık olacağını anlamışlardı. Kendisine nasihat verirler ve müslümanlara, bundan sakınmalarını söylerlerdi. Fakat, korktukları çabuk meydana geldi. Düşüncelerini Vehhabilik adı ile açıkça yaymaya başladı. Cahilleri, ahmakları aldatmak için İslam alimlerinin kitaplarına uymayan yeniliklerle, dinde reformculukla ortaya çıktı. mezhebinde olan doğru müslümanlara kafir diyecek kadar taşkınlık yaptı. Peygamberimizi ve başka Peygamberleri ve Evliyayı vesile ederek, Allahü tealadan bir şey istemeye ve bunların kabirlerini ziyaret etmeye şirk dedi.

Abdülvehhab oğlunun, ingiliz casusundan öğrendiğine göre, bir kabir başında dua ederken, meyyite karşı söyleyen, müşrik olurmuş. Allah'tan başka bir kimse veya bir şey için, yaptı demek, mesela, Falanca ilaçtan fayda oldu veya Peygamber efendimizi veya bir Veliyi vasıta yaparak istediğim oldu diyen müslümanlar müşrik olurmuş. Abdülvehhab oğlunun, bu sözlerine vesika olarak ortaya attığı şeyler, hep yalan ve iftira ise de, cahil halk, doğruyu eğriden ayıramadıkları için sözleri, işsizlerin, çapulcuların, bilhassa Deriyye hakimi Muhammed bin Süud'un hoşuna gitti. Cahiller ve vurguncular, taş yürekliler, Abdülvehhab oğlunun sözlerine hemen yanaştılar. Doğru yolda olan halis müslümanlara kafir dediler.

Yeni bir din kurmak için, önce Medine'de, sonra Şam'da, Hanbeli alimlerinden okudu. Necde dönünce köylüler için küçük din kitapları yazdı. Bu kitaplara, ingiliz casusundan öğrendiklerini ve Mutezile ve başka bid'at fırkalarından aldığı bozuk düşünceleri de karıştırdı. Köylülerin çoğu buna tabi oldular. İslamiyet'i içerden yıkmak için, İngiltere'de kurulmuş olan , bu hali, Necd şeyhi olan a bildirdi. Çok para vererek ve siyasi, askeri yardımlar vaat ederek, Abdülvehhab oğlu ile işbirliği yapmasını temin etti. Arabistan'da hasebe ve nesebe çok ehemmiyet verirlerdi. Kendisi ise, cahil olduğundan, Abdülvehhab oğlu Vehhabilik adını verdiği bu sapık inancı yaymak için, Muhammed bin Süudu maşa olarak kullandı. Kendisine , Muhammed bin Süuda ismini taktı. Kendilerinden sonra da, çocuklarının bu makama geçmelerini temin eden bir anayasa yaptırdı.

Vehhabilikle müslümanlara saldıran bu güruh, müslümanız derler, müslümanları kafir ilan ederler.

Not: Bütün bu bozuk inanç ve iddialarına diğer maddelerde cevap verilmiştir.

Abdülvehhab oğlu, düşüncelerini kolayca yayabilmek için, Deriyye hakimine başvurunca, o da topraklarını genişletmek ve kuvvetlerini arttırmak için ve Londra'dan aldığı emirleri yaymak için, Abdülvehhab oğlu ile seve seve işbirliği yaptı. Onun fikirlerini her tarafa yaymakta bütün gücü ile uğraştı. İnanmayıp karşı duranlarla harp etti. Müslümanların mallarını yağma etmek, canlarına kıymak helal denilince, çöldeki vahşiler, soyguncular, Muhammed bin Süud'a asker olmak için yarış ettiler. Süud oğlu ile Abdülvehhab oğlu el ele vererek, vehhabiliği kabul etmeyenlerin kafir ve müşrik olduklarına, kanlarını dökmek ve mallarını almak helal olduğuna 1730 senesinde karar verip, 1738 yılında vehhabiliği ilan ettiler. Buna göre, Abdülvehhab oğlu, otuziki yaşında bozuk fikirleri yaymaya başlamış, kırk yaşında ilan etmiştir.

Aslında birkaç satırını yazdığımız sözlerinde, bunların ne derece sapık oldukları açıkça görülmektedir. Vehhabiler, Adem aleyhisselamın peygamber olduğuna inanmadıkları için ve bütün müslümanlara müşrik yani kafir dedikleri için, kafir olmaktadır. Türkiye'deki vehhabiler kendilerine selefiye demektedirler. Selefiye, vehhabiliğin kamufle adıdır.

İbni Hacer-i Hiytemi'nin Minhac şerhi olan Tuhfe kitabına haşiyeleri ile meşhur Muhammed bin Süleyman şafi'i, Abdülvehhab oğlunun bozuk ve sapık bir yolda olduğunu, ayet-i kerimelere ve hadis-i şeriflere yanlış manalar verdiğini, vesikalarla ispat etmiştir.

Süud, mücahid zatın Mekke'den çıktığını haber aldı. Arkasından kiralık katil gönderdi. Bu katil, diyerek, gece gündüz durmadan gitti.

türkiyede sayıları 20 bin olan, bu 20 binin de ayrı ayrı gruplar halinde olduğu ve türk sünniliğinde hiçbir karşılığı olmayan arap sünniliğini tehlike olarak göstermek en hafif tabiri ile bilgisizliktir, bu gün en büyük tehlike devleti 4 koldan sarmış olan nurculuk akımıdır, çünkü bunlar organize hareket etmektedir, her ne kadar siyasete girmezik deseler de, saidi nursi meyve risalesini yaazdığında bir adi adamın eline verip git bunu valinin makamında eline ver ondan sonra valinin surtına bir tokat vur diyebilen biridir, saidi nursinin siyaseti terk etmesinin sebebi bunda muvaffak olamayacağını düşündüğü içindir, bunu kendisi de itiraf eder, nurcular ve nurculuktan ilham alan ve bütün referenslarını saidi nursiye dayandıran fetö terör örgütü bu ülke için bunlardan daha büyük tehlike olamaz, 20 bin tane vehhabi selefiyi ülke için tehlike göstermek, kamufulaj yapmak ve ortamın rengini fulu hala getirip devlet aklını yanıltmya çalışmaktan başka bir şey değildir

4- Keramete inanmazlar.

Abdülvehhab oğlunun bu düşüncelerini yayması, Allah'ı tevhidde halis olmak için ve müslümanları şirkten kurtarmak için imiş. Müslümanlar şirk üzere imişler. Yani müşriklermiş, yani puta tapan kafirlermiş. Müslümanların dinini tazelemek için, dinde reform yapmak için, ortaya çıkmış. Diğer maddelerde bu sapık fikirlerini ve cevaplarını yazacağız. Burada önsöz mahiyetinde yazıyoruz.

7- Resulullahı övmeye, Ondan şefaat istemeye şirk, böyle yapan müslümanlara müşrik, yani puta tapan kafir damgasını basarlar. derler.

Konular anlatılırken, bunların o hususlardaki bazı iddia ve inanışları küfür oluyor, bazıları bid'at oluyor. Küfür olan inanışları yüzünden kafir, bid'at olan inanışları yüzünden bid'at ehli deniyor. Mesela, gibi hadis-i şerifleri tevil ediyorlar, bu konularda bid'at ehli oluyorlar.

CEVAP

Sual: isimli kitabı eleştiren bir Vehhabi, diyor. Vehhabiliğin kurucusu Muhammed bin Abdülvehhab için, derken, İbni Suud için, ifadesini kullanıyor. Bu açık bir çelişki değil mi? Vehhabiliği İngilizler kurmamışsa, İngilizlerin adamı olduğunu Vehhabilerin bile kabul ettiği İbni Suud, nasıl olur da, Vehhabiliği sahiplenip onu devam ettiriyor?

Kabir ziyaretinin caiz ve faydalı olduğunu bildiren hadis-i şerifler, pek çoktur. Eshab-ı kiram ve Tabi'in-i izam, Peygamber efendimizin mübarek türbesini ziyaret ederlerdi. Bu ziyaretin nasıl yapılacağını ve faydalarını bildirmek için kitaplar yazılmıştır.

2- Peygamberlerin ve Evliyanın ruhlarından şefaat isteyen, bunların mezarını ziyaret edip, bunları vesile ederek dua eden kafir olur. Kabirde olandan işitmeyenden dua istemek şirktir. Ölü ve uzakta olan diri, işitmez ve cevap vermez. Bunların fayda ve zararları olmaz. Ölmüş peygamberden de bir şey istemek şirktir.

Abdülvehhab oğlunun Kitab-üt tevhid ve torununun buna yaptığı Feth-ül mecid adındaki şerhde, 250'den fazla bozuk inanışları vardır. Bunların temeli, üç meseledir.

Her şeyi yaratan, yapan yalnız Allahü tealadır. Bir şeyi yaratmak için, başka bir mahlukunu vasıta ve sebep yapması, Allahü tealanın adetidir. Allahü tealanın bir şeyi yaratmasını isteyenin, o şeyin yaratılmasına vesile olan sebebe yapışması lazımdır. Peygamberler hep sebeplere yapışmışlardır.

Mirat-ül-Haremeyn kitabının basıldığı 1888 senesinde Necd emiri, Abdullah bin Faysal idi. Aşağıdaki bilgilerin çoğu Mirat-ül-Haremeyn'den alınmıştır:

Yusüf Nebhani'nin kitabında, ikinci Abdülhamid hanın bahriye mirlivası Eyyub Sabri Paşanın ve kitaplarında da iç yüzleri yazılıdır.

3- Şefaate inanmazlar.

Süud bin Abdülaziz, Mekke'ye ve Medine'ye hücum ettiği zaman Resulullah efendimizin türbesinden başka, Eshab-ı kiramın ve Ehl-i beytin ve Evliyanın ve Şehitlerin türbelerinin hepsini yıktılar. Kabirleri, belirsiz hale getirdiler. Resulullah efendimizin mübarek türbesini de yıkmaya başladılar ise de, eline kazma alanın aklına veya bedenine sakatlık geldiğinden bu cinayeti işleyemediler. Medine'ye girdikleri zaman, Süud, müslümanları bir araya toplayıp, gibi, müslümanları kötüleyen şeyler söyledi.

Aşağıda yazacağımız inançlara sahip olanlar vehhabidir.

Süud bin Abdülaziz, her tarafa zulüm, işkence ateşlerini yağdırdığı sırada, Ehl-i sünnet alimlerinden birini çağırıp, deyince, cevabını aldı. Süud'un bu suali sorması, onun cevap veremiyeceğini düşünerek, işkence ile öldürmek içindi. dedi. Ehl-i sünnet alimi, (Dışarıdan bir şey gösterip de seni inandırmaya çalışmayacağım. Geliniz, birlikte Medine-i münevvereye gidelim! penceresi önünde duralım. Ben selam vereyim. Selamıma cevap verirse, inanırsın. Resulullah efendimizin, Kabri saadetinde diri olduğunu, selam verenleri işittiğini ve cevap verdiğini anlamış olursun. Selamıma cevap verilmezse, benim yalancı olduğum anlaşılır. Bana istediğin cezayı verebilirsin) dedi. Süud, bu sözleri işitince, Ehl-i sünnet alimini salıverdi. Süud, bu cevaba çok kızmıştı. Çünkü, bu işi yapsaydı, kendi inancına göre, kendisi de kafir, müşrik olurdu. Şaşırıp kaldı. Çünkü, buna karşılık verebilecek bir bilgisi yoktu. Rezil olmamak için, alimi serbest bıraktı. Sonra, kendi adamlarından birine, bu hocayı bulup öldüreceksin ve ölüm haberini bana hemen bildireceksin dedi. Allahü tealanın takdiri ile, bu vehhabi bir yoluna getirip de, o zatı öldüremedi. Bu korkunç haber, ağızdan ağza, o zata kadar ulaştı. Bu mücahid zat, artık Mekke'de bulunmanın doğru olmayacağını düşünerek, başka yere hicret etti.

Abdülvehhab oğlunun, bu ayet-i kerimeyi ileri sürerek, müslümanları kafirlere, müşriklere benzetmesi, çok çürük, ahmakça ve gülünç bir şeydir. Çünkü, kafirler, şefaat etmeleri için putlara tapınıyorlar. Allahü tealayı bırakıp, dileklerini yalnız putlardan istiyorlar. Allahü tealanın alemlere rahmet olarak gönderdiği Muhammed aleyhisselama ve getirdiği İslam dinine inanmıyorlar. Biz Müslümanlar ise, Allah'a ve Resulüne iman ediyor, getirdiği İslam dinine inanıyoruz. Zaten buna iman ettiğimiz için müslüman oluyoruz. İman edenler ile putlara tapan müşrikler hiç mukayese edilebilir mi? Hiç birbirine benzetilebilir mi? Üstelik bu müşrikler, Peygamber efendimize iman etmemekle kalmayıp, Ona ve iman eden müslümanlara her türlü eziyeti yapmış, sayısız harpler etmişlerdi. Biz, Peygamberlere, Evliyaya tapınmıyor, her şeyi yalnız Allah'tan bekliyoruz. Evliyanın vasıta, vesile olmasını istiyoruz. Alemlere rahmet olarak gönderilen en sevgili kul, en büyük Peygamber Muhammed aleyhisselamın şefaat etmesini istiyoruz.

Müminler, Allahü tealanın sevdiğine inandıkları kimselerin mezarlarını ziyarete gidiyorlar. Allahü tealanın sevdiği kullarını vasıta, vesile ederek, Allahü tealaya yalvarıyorlar. Peygamber efendimiz ve Eshab-ı kiram da böyle yaparlardı.

Vehhabilerin üç temel inancı

Vehhabiler, kendilerini Müslüman sayıp, vehhabilere muhalif olanların müşrik olduğuna inanırlar. Bundan dolayı Ehl-i sünneti ve Ehl-i sünnet alimlerinin öldürülmesini mubah görürler.

2- derler.

Süud, çarşılarda, pazarlarda, sokaklarda, adamlar bağırtıp, dedirtti. Müslümanları Abdülvehhab oğlu Mehmed'in dinine sokmaya zorladı.

Mücahid zata yetişti ise de, o zat, biraz önce kendi eceli ile vefat etmiş idi. O zatın devesini bir ağaca bağlayıp, su aramak için, bir kuyu başına gitti. Gelince, yalnız deveyi gördü. O zatı bulamadı. Süuda gidip olanları söyledi. Süud, cevabını verince, diyerek sövüp saydı. Kendi tevbe etti. Süud, adamının bu sözlerine kulak bile vermedi.

Hazret-i Ömer, Hazret-i Abbas'ı beraber götürüp, onu vesile ederek, yağmur duası yapmış, duası kabul olmuştur.

(Ey Abdülvehhab oğlu! Müslümanlara dil uzatma, sana Allah rızası için nasihat ediyorum. Allah'tan başka yaratıcı olduğunu söyleyen varsa, ona doğruyu bildir! Vesikalar göstererek onu doğru yola çevir! Müslümanlara kafir denilemez! Milyonlara kafir dememek için, bir kişiye kafir demek daha doğru olur. Sürüden ayrılan koyunun tehlikede olduğu muhakkaktır. Nisa suresinin mealindeki 115. ayet-i kerime, Ehl-i sünnet ve cemaatten ayrılmış olanların halini göstermektedir.)

6- Allahü teala için adak yapmak ve hayvan kesmek ve bunların etlerini fakirlere dağıtıp, sevaplarını Peygamberlere ve Evliyaya hediye etmek şirk diyorlar.

Kafirlerin putlara tapınması ile, müslümanların Evliyadan yardım istemeleri birbirine benzetilemez. Bir müslüman ile bir kafir, görünüşte hep insandır. İnsanlıkları birbirlerine benzemektedir. Fakat, müslüman, Allahü tealanın dostudur. Sonsuz Cennette kalacaktır. Kafir olan ise, Allahü tealanın düşmanıdır. Sonsuz Cehennemde kalacaktır. Görünüşte birbirlerine benzemeleri, hep aynı olacaklarına senet olamaz. Allahü tealanın düşmanı olan putlara, heykellere yalvaran ile, Allahü tealanın sevgili Peygamberine ve veli kullarına yalvaranlar, görünüşte benzeyebilirler. Fakat, putlara yalvarmak, Cehenneme götürür. Peygambere ve Evliyaya yalvarmak ise, Allahü tealanın af etmesine, merhamet etmesine sebep olur. hadis-i şerifi meşhurdur. Bu hadis-i şerifi, aşağıda diğer maddelerde tekrar bildireceğiz. Peygamberlere, Evliyaya yalvarınca, Allahü tealanın merhamet edeceğini, af buyuracağını bu hadis-i şerif de göstermektedir.

Minareyi çalan kılıfını hazırlamaya çalışsa da, mızrağı çuvala sığdıramamışlar. Vehhabiliğin bid'at bir fırka olduğunu Ehl-i sünnet alimleri çeşitli kitaplarında bildirmiştir. Bu kitapların isimleri sitemizde vardır.

1- Bir Mezhebe uymayı kabul etmezler.

Kitabında şöyle demektedir:

Türkiyede resmi kaynaklara göre 20 bin selefi /vehhabi vardır ve bunlar da tek bir fırka ve gurup değildir, vehhabiliğin türkiyede herhangi bir alt yapısı olmadığından tehlikesi falan yoktur, bu bir uydurmadır, bu ülkede en büyük tehlike nurculuk ve onun küçük yavrusu fetö terör örgütüdür, bir çok fetöcü nurculuk maskesi ile kendisini saklamaya çalışmaktadır, fetö nurculuğun yavrusu ve meyvesidir, vehhabi tehlikesi vb. yayımlarla dikkatlerin başka yere çekilmeye çalışıldığı açıktır.

Vehhabilere inanan Deriyye hakimi Abdülaziz bin Muhammed bin Süud ilk olarak 1791 senesinde, Mekke emiri şerif Galib efendi ile harp etti. Daha önce, vehhabiliği gizlice yaymışlardı. Sayısız müslümanları öldürüp, kadınlarını, çocuklarını ve mallarını almışlar ve işkence etmişlerdi.

3- Mezarlar üzerine türbe yapmak ve türbelerde namaz kılmak ve ölülerin ruhlarına sadaka adamak, caiz değildir. Haremeyn halkı şimdiye kadar kubbelere, duvarlara tapındı. Sünniler ve Şiiler bunun için müşriktir. Bunları öldürmek, mallarını yağma etmek helaldir, kestikleri leş olur.

Allahü teala sebebe yapışmayı övmektedir. Peygamberler sebeplere yapışmayı emir etmektedir. Dünyadaki olaylar, hadiseler de, sebebe yapışmanın lazım olduğunu göstermektedir. Bir şeye kavuşmak için, o şeyin sebebine yapışılır. O sebebi, o şeye sebep yapan ve insanın o sebebe yapışmasını sağlayan, o sebebe yapıştıktan sonra, o şeyi yaratan, hep Allahü teala olduğuna inanmak lazımdır. Böyle inanan bir kimse, bu sebebe yapışmakla, o şeye kavuştum diyebilir. Bu sözü, o şeyi sebep yarattı demek değildir. Allahü teala, o şeyi bu sebeple yarattı demektir. Mesela , , , sözleri, bu şeylerin hep vesile ve vasıta olduklarını göstermektedir. Bunlar gibi konuşan müslümanlar, yukarıda bildirdiğimiz gibi inanmaktadır. Böyle inanana kafir denemez. Vehhabiler de, diri olandan, yanında bulunandan bir şey istemek caizdir diyor. Birbirlerinden ve hükümet memurlarından çok şey istiyorlar. Vermeleri için yalvarıyorlar. Uzakta olandan ve ölüden istemek şirktir, diriden istemek şirk olmaz diyorlar. Ehl-i sünnet alimleri ise, biri şirk olmayınca, öteki de şirk olmaz diyor. Aralarında fark yoktur diyor.

Hicaz'da bulunan dört mezhep alimleri ve bunların arasında Abdülvehhab oğlunun kardeşi Süleyman efendi ve kendisine ders okutmuş olan hocaları, Abdülvehhab oğlunun kitaplarını inceleyerek, İslam dinini yıkıcı, bozguncu yazılarına cevaplar hazırladılar, sapık yazılarını çürüten kuvvetli vesikalarla kitaplar yazarak, müslümanları uyandırmaya çalıştılar. Süleyman bin Abdülvehhab'ın, kardeşine karşı yazdığı kitabın ismi, Savaık-ul ilahiyye firreddi alel-vehhabiyye'dir.

İbni Abidin hazretleri buyuruyor ki:

Peygamber efendimiz, duasını okurdu. Bu duayı Eshabına öğretir ve okumalarını emrederdi. Müminler de, böyle dua etmektedir.

Adem aleyhisselam, yasak edilen ağaçtan yiyerek, yani Serendib adasına indirilince, duasını yaptı. Allahü teala da, buyurdu.

Bu da tam da bu güruhu anlatıyor.

Vehhabilikten önceki müslümanlar kafirmiş!

Ahmed bin Seyyid Zeyni Dahlan, Mekke'nin müftisi ve reis-ül-uleması ve Şafii şeyhul-hutebası idi. Birçok eserleri olup, , ve kitaplarında Vehhabilerin içyüzlerini açıklamakta, yanlış yolda, sapık olduklarını ayet-i kerime ve hadis-i şeriflerle göstermektedir.

Evet, kafirlerin bir kısmı, putlarının, heykellerinin yaratıcı olmadıklarını, her şeyi Allahü tealanın yarattığını söylüyorlar ise de, putların tapınmaya hakları vardır, onlar dilediğini yaparlar ve Allah'a da yaptırırlar diyorlar. Putlarını Allah'a şerik, ortak yapıyorlar. Bir kimse, dünyada başkasından yardım istese, bana elbette yardım yapar, onun her istediği kesinlikle olur dese, bu kimse kafir olur. Fakat, benim işim onun istemesi ile kesinlikle olmaz. O bir sebeptir. Allahü teala sebebe yapışanları sever. Sebeple yaratmak Onun adetidir. Sebebe yapışmış olmak için, bundan yardım istiyorum, dileğimi Allah'tan bekliyorum. Peygamber efendimiz de sebeplere yapışmıştır. Sebebe yapışmakla, o yüce Peygamberin sünnetine uymuş oluyorum diyerek birinden yardım isteyen kimse sevap kazanır. İşi olursa, Allahü tealaya hamd eder. İşi olmazsa, Allahü tealanın kazasına, kaderine razı olur.

Abdülvehhab oğlu, Beni Temim kabilesindendir. 1699 senesinde Necd çölündeki Hureymile kasabasında, Uyeyne köyünde doğmuş, 1791'de Deriyye'de ölmüştü. Önceleri ticaret için Basra, Bağdat, İran, Şam ve Hind taraflarına gitmiş, çok zeki ve bozguncu sözleri ile adını almıştı. Dolaştığı yerlerde çok şeyler görmüş, şef olmak düşüncesine kapılmıştı. 1713 senesinde, Basra'da tanıştığı ingiliz casusu Hempher, Abdülvehhab oğlunun devrim yapmak arzusunda olduğunu anladı. Bununla uzun zaman arkadaşlık yaptı. İngiliz Sömürgeler Bakanlığından aldığı hile ve yalanları buna telkin etti. Abdülvehhab oğlunun bu telkinlerden zevk aldığını görünce, yeni bir din kurmasını teklif etti. Bu yeni dinin esaslarını ona bildirdi. Casus da, Abdülvehhab oğlu da aradıklarına kavuşmuş oldular.

1- Amel , imanın parçasıdır, azalır çoğalır. Bir farzı yapmayan, mesela farz olduğuna inandığı halde, tembellikle namaz kılmayan kafir olur. Bu öldürülür, malları vehhabilere taksim edilir.

Süud, Medine ahalisini Mescid-i Nebiye toplayıp, Mescid kapılarını kapatıp, kürsüye çıktığı zamanda ise şöyle demişti:

Yukarıdaki bilgiler iyi anlaşılır ve iyi düşünülürse, Abdülvehhab oğlunun inançları ve yazıları temelinden yıkılmış ve çürütülmüş olur. Bununla beraber, bozuk yolda olduğunu, müslümanlara iftira ettiğini ve İslamiyet'i içten yıkmaya çalıştığını vesikalarla ispat eden çok sayıda kitap yazılmıştır.

5- Tasavvufa inanmazlar. Bu konuda şöyle diyorlar:

Müslümanlar, Peygamberlerin, Evliyanın ilah, mabud, Allahü tealaya şerik, ortak olmadıklarına inanır. Bunların, Allahü tealanın aciz kulları olduklarına, ibadete, tapınmaya, yalvarmaya hakları olmadığına inanır. Allahü tealanın sevdiği, dualarını kabul eylediği kulları olduğuna inanır. Maide suresi, 35. ayetinde mealen, buyuruldu. Salih kullarımın dualarını kabul ederim, dileklerini veririm buyuruyor. Buhari'de ve Müslim'de ve Künuz-üd-dekaık'te bulunan hadis-i şerifte, buyuruldu. Müslümanlar, bu ayet-i kerimelere ve hadis-i şeriflere inandıkları için, Peygamberi ve Evliyayı vesile yapmakta, onlardan dua ve yardım beklemektedir.

Vehhabiliği kuran, Mehmed bin Abdülvehhabdır. İngiliz casuslarından, Hempher'in tuzağına düşerek, ingilizlerin etmek çalışmalarına alet oldu.

Sual: Vehhabilik, selefilik adı altında sinsice hızla yayılıyor. Mezhep, alim falan tanımıyorlar. Vehhabi olmayana kafir diyorlar. Vehhabilikten önce ölenlerin de müşrik yani kafir olarak öldüklerini söylüyorlar. İslam alimleri Vehhabilerin kafir olduklarını bildirmiş midir?

İbni Abidin'in üçüncü cildinde bagileri anlatırken ve kitabının nikah bahsinde, Vehhabilerin ibahi yani dinsiz oldukları açıkça yazılıdır.

Diğer yanlış inançlarından bazıları: