Toplumların çözülmeye başladıklarının en belirgin işaretlerinden biri, ortak bir ideali gerçekleştirmenin heyecanını yitirmiş olmalarıdır. Bu toplum, bir millet, bir cemaat veya bir grup olabilir. Tarih açıkça göstermektedir ki yanlış da olsa ideallerine sıkı sıkıya bağlı ve inandıkları şey uğrunda canlarını vermekten çekinmeyen topluluklar çok kısa sürede umulmadık işler başarabilmektedirler. Böyle bir topluluk bir de iman sahibi olursa başarılarının nelere vesile olacağını tahmin etmek zor değil.

Düzgün yaşamanın da özü sevgi değil mi? Dini düşüncenin mantığında sevgi yok mu? Allah da insanı sevgisinden yaratmadı mı? Ve insana kendisini sevmesini öğretmedi mi? ?Rahmetim gazabımı aşmıştır? müjdesi başka ne anlama gelir?

İnsan en önemli şeydir. Çünkü hayatın merkezidir. Her şey insanın rahatına, huzuruna yöneliktir.

Ateş tutuşturanlar

Yazı yazar, resim yapar mıydı?

Anlaşılan yeniçeri ne için ve ne uğrunda savaştığını gayet iyi biliyordu. Sultan için değil...

Baş eğmezüz edaniye dünya-yı dun içün

Böyle bir varlığa yardım eli uzatılmaz mı?

Ferman-ı aşka can iledir inkıyadımız

?Eski kaynaklarda Ertuğrul ve Osman Gazi?nin en eski silah arkadaşlarından olarak Akçakoca, Abdurrahman Gazi, Hasan Alp, Konur Alp, Turgut Alp, Aykut Alp, Gündüz Alp, Saltuk Alp, Köse Mihal, Samsa Çavuş ve Kara Ali?nin adı sık sık fetihlerde geçmektedir. Bunlar bazen bir ve beraber olarak meydan savaşlarına veya büyük bir hisarın zaptına katılıyorlar, bazen her biri bir kalenin muhasarasına gidiyor, bazen de bir şehrin idare ve imarında bulunuyorlardı. En önemlisi gerek harp, gerekse sulh esnasında yapılacak her işten evvel mutlaka ulema mensuplarının da katıldığı bir istişare meclisi tertip ediyorlar ve kararlarını ondan sonra veriyorlardı. Dolayısıyla sanki geleceğin üç kıtasına yayılacak, dünya siyasetine asırlarca yön verecek bir ulu devletin temellerini sabırla, gayret ve feragatle, aşk ve arzuyla, muhabbet ve sadakatle atıyorlardı.

Çağını aşan devletler kurmuş bir milletin çocuklarıyız.

Muhammed ümmeti olarak, tıpkı Peygamber-i alişan Efendimiz gibi, merhametli, hamiyetli, şefkatlimiyiz!

Biraz dikkatle hayata bakarsanız, yanıbaşınızda nice Leyla, Nice Mecnun'lar görebilirsiniz. Belki ismi Mevlana'dır o an, belki Yunus, belki Yesevi, belki Bediüzzaman, belki Süleyman, belki Zahit, Zakir'dir...

Gafil ne bilir neş?ve-i pür-şevk-i vegayı

İslamla şereflenen her millet büyük işler başarma kabiliyet ve gücünü elde eder. Fedakar, kardeş ve aşık bir toplum olur. Örneğini tarihe yazdık. Ya bugün... Yine yazılacak elbette.

O zaman öğrendim, acıyla bitebilecek sevgilere ulaşmanın erdemini. Çeşitli kuşkular ve korkular yüzünden hiç sevmemekten, sevememekten bu çok daha iyidir.

Dinimiz?sevgi dini?, evet! Peygamberimiz?Rahmet Peygamberi?, bu da doğru.

Osmanlı Devleti, asker? zaferlerinin yanı sıra, siyasal, ekonomik ve medeni başarılarını da bu anlayışına borçludur.

Osman Gazi bu öğüdü tuttuğu, arkadaşlarına değer verdiği için çok kısa sayılabilecek bir zaman diliminde civarındaki Bizans kalelerini feth edip Selçuklu'nun?Ucbeyi? oldu.

?Önce insan?. Bu bizim hem dini, hem de milli kültürümüzün ön şartı.

Aynı yüzyılda bir Yeniçeri de kılıcına şu beyitleri kazıtmıştı;

İnsanın gerçekten insan olması, bir başka deyişle?adam gibi adam? olabilmesi için kalbinde rahmet ve merhamet taşıması lazım. Rahmet ve merhamet sevgi eksenlidir. Demek ki, insanın gerçek insan olabilmesi için diğer insanları ve tabi kainatı sevmesi lazım.

Tıpkı kapitalist dünya görüşüne kilitlenmiş tek dünyalılar gibi kendi eksenimize kilitlenmiş, sırf kendimiz için yaşıyoruz.

Böyleysek, şu bencilleşmiş, paylaşımsız, acımasız dünya kimin dünyası?

Eder, doğrudur; buna rağmen sevgiden gelen pişmanlıklar sevgisizlikten gelen pişmanlığından iyidir. Öyleyse sevmeye devam.

Bizim kültürümüz devlet, para, ya da eşya eksenli değil, insan merkezlidir.

?Bazı sevgiler insanı pişman eder? miş...

Ali DEMİRTOPUZ

Osmanlı Beyliği, etrafındaki diğer beylikleri bünyesine katarak ve Balkanlar?daki fetihlerle büyürken ve nihayet yeryüzünün gördüğü en kudretli devletlerden birine dönüşürken, Osmanlı ideali de bazen bir şairin dizelerinde, bazen bir yeniçerinin kılıcına kazınmış beyitlerde ifadesini buluyordu:

Ama sadece bazıları bu arayışın şuurunda. Ayrıca sadece bazıları aradığı şeyin adını koyacak kadar cesur. En büyük İlahi ve beşeri aşkların yaşandığı bu ülkede aşktan söz eden neredeyse ayıplanır, bu yüzden aşk?sevgi? sözcüğü ile yumuşatılmış, buna rağmen yine de sevgiden söz etmek, hele de sevgiyi itiraf etmek zaaf sayılmıştır.

Mutluluğa ulaşmanın yolu da sevgiden geçer.

Allah ve Muhammed de olabilir!

İtiraf etse de, etmese de herkes sevgiyi arıyor...

16. yüzyılda Baki böyle demişti. Aşk uğrunda canını vermeye seve seve koşan ve kadere zerre kadar itirazı olmayan, aşağılık dünya için alçaklara baş eğmeyip yalnız Allah?a güvenip tevekkül eden bir toplumdan bahsediyordu.

?Kalb-i insaniden rahmet ve merhamet çıksa, akıl ve zekavet daha onu durduramaz, anarşist olur, bir semm-i katil hükmüne geçer.?

Osmanlılar?ın Allah yolunda mücadele etme şevkini en güzel ifade eden örneklerden biri de hepimizin çok aşina olduğu marşın sözlerdir:

Huzur içinde korkusuzca seyahat edebilmeli, mal alıp satabilmeli.

Yunusleyin bir deyişle, ?Yaradan'dan ötürü, yaradılanı hoş görme? san'atıdır.

Farkında olmadan bölücülük yapıyoruz!

Sevmeseydi, Allah, insanı yaratmazdı!

Çünkü aşk mutlaka fetheder.

Gafil, savaşın coşkun neşesini, yiğitlik meydanındaki şenliğin ışıklarını nereden bilecek...

Sevmeseydi insan, düşünür müydü, nice zorlukları göze alıp düşündüğünü açıklar mıydı, hayatı kavramaya ve açıklamaya çalışır mıydı?

Sevmediğimiz, umursamadığımız, yardım elini uzatmadığımız varlık işte böylesine komplike, adeta kutsal bir varlıktır.

Hükm-i kazaya zerre kadar yok inadımız

Meydan-ı celadetteki envar-ı sefayı

?Hayatın merkezi? derken de zaten bunu kastediyordum.

?Abdal? ve?baba? olarak bilinen bu dervişler Türkmen kabileleri arasında dolaşarak telkinde bulunuyorlardı. Savaşlara da iştirak eden bu zatlar için kaynaklar?delişmen tabiatlı? ve?garip tavırlı? ifadelerini kullanıyor. Böylece Osmanlı?nın hamuru tasavvufla yoğruldu ve İslam dışı coğrafyaya atılan ve buraları fethe hazırlayan ilk adımlar da daima dervişlerinki oldu.

Merdan-ı gaza aşk ile tekbirler alınca

Yanı sıra karnı doymalı. Bunun için de çalışabileceği iş alanları açılmalı.

Oysa biz hala Yaratıcı Kudreti kavrayamadık. Onu kavrayamadığımız için de insanı sevmeyi öğrenmedik...

Hala?benim inancım, benim mezhebim, benim milletim, benim tarikatım, benim cemaatim, benim siyasetim, benim partim, benim liderim, benim takımım, benim hemşehrim? mantığındayız...

On yaşındaki dünyalar tatlısı kızını toprağa teslim eden bir anne tanırım. Ağlarken, bir yandan da?İyi ki vardı, iyi ki doğdu, iyi ki bana anneliği tattırdı, evlat sevgisini öğretti? diye şükrediyordu. Sonuç itibariyle acı gibi gözüken bazı sevgilerin içinde bile var olan mutluluğu o zaman fark ettim.

Kılıç beyitleri

Bu dünyada şefkat yok, merhamet yok, insan yok, izan yok, hakperestlik yok, tevazu yok, yardımlaşma yok...

okumayanlar için güncel olsun...

Sadece Osman Gazi değil, ondan sonra gelenler de Şeyh'in öğüdünü tutmuş, devleti insan merkezli bir temele oturmuşlar. Ve devleti bir?Şefkat Devleti?ne, ?İnfak Devleti?ne, açıkçası tümüyle büyük, devasa bir hayır kurumuna dönüştürmüşler.

Ancak durduk yerde insan insanı sevemez. İnsanın insanı sevebilmesi için, o mükemmel varlığın Yaratıcısını kavraması lazım.

Bence çok şey yerine esasta?tek şey? öğretmeliyiz, çocuklarımıza: Dengeli biçimde sevmeyi... Dengeli sevmeyi öğretebilirsek, inanmayı, güvenmeyi, başarmayı, yardım etmeyi, hoş görmeyi; özetle düzgün yaşamayı kendisi öğrenecektir.

Tabii ki aşk ve şevk bu insanların kalbini sebepsizce istila etmemişti. Zamanla farklılaşan algılayışlar içerisinde İslam?ın özünü ifade eden bir kavram ve yol olarak ortaya çıktığından beri, belki de hiçbir müslüman devlet tasavvufla Osmanlı kadar iç içe doğup gelişmemişti. Öyle anlaşılıyor ki Osmanlı?nın kuruluş safhasında bir imaj olarak karşımıza çıkan o iman kaynaklı coşkun bir fedakarlık hali, bölgede faaliyet gösteren dervişlerin sahip olduğu meşrebin bir yansımasıydı.

Anadolu?nun onlarca beyliğe bölünmüş olduğu 13. yüzyılda da bu hareketin bir parçası olmak isteyen müslümanlar yönlerini Söğüt?e çeviriyorlardı. Bizans?la mücadelenin üssü haline gelmiş olan Söğüt?te saf bir iman, kardeşlik ve disiplin onları bekliyordu. Bu üç şeyin kendisinde birleştiği bir topluluğun cazibesine kapılmamak pek çok hıristiyanın bile elinden gelmemiştir.

Aslında aralarındaki ilişkiler gözden geçirildiğinde, Selçukluların son iki asrında ve Beylikler Türkiyesi?nde görülen ayrılıklar, sen ben davaları, menfaat kaygıları sanki bu uç bölgesine hiç uğramamıştı. Herkes eski tabirle baş ve buğ bildikleri Ertuğrul Gazi ile ahfadına candan ve gönülden bağlı olup her emrine ölesiye muti idiler.?

?Dinimiz sevgi dini, Efendimiz rahmet Peygamberidir? diyenlerin sevgisizlik ve merhametsizlik gibi lüksleri olabilir mi?

aşkın ateşini yakan yüce Zata, o ugurda davayı gögüsleyenlere selam olsun...

İman, itaat, özveri, kardeşlik, istişare.. ve tabi ki aşk! Kimde varsa bunlar, onlara nasip olmayacak da kime nasip olacak?

Ayrıca başarıya çıkan merdivenin basamakları sevgiden örülmüştür.

Yani işin başı yine Allah sevgisi...

Titretti yine, ru-yı zemin arş-ı semayı

İman, itaat, özveri, kardeşlik, istişare ve tabii ki aşk... Bir toplum bu hasletlerle bir araya gelince elbette büyük işler başarılır.

aşk hep kazanır

İnanç ve aşk devleti

Bence aile içi sorunları çözmenin sihirli anahtarı da sevgidir.

Allah?adır tevekkülümüz itimadımız.

İnsan pervane, sevgi ışık: Mevlana misal dönüşlerle, yanma pahasına ışığı tavaf etmek, belki de hamlıktan olgunluğa geçişin tek çaresidir!

Bu yüzden kimimiz?başarı? koymuşuz aşkın adını, başarıya kilitlenmişiz; kimimiz?para? demişiz aşkın adına, para kazanmayı aşk zannetmişiz...

İzzet-i dünya içün sultana minnet eyleme.

Sevmeseydi, insan, çalışır da üretir miydi?

Ve arı sevmeseydi, yarım kilo bal yapmak için üç milyon 750 bin sorti yapmaz, onca zahmete katlanmazdı. Bildiğimiz balarısı, sadece yarım kilo bal yapabilmek için, meğer tam üç milyon 750 bin çiçeğe konup kalkıyormuş. Ayrıca, balarıları bir peteği doldurabilmek için yüz milyon civarında çiçeğin nektarını emiyor ve yüz bin kilometre kanat çırpıyorlarmış. Gördüğünüz gibi, arı çiçeğe çok büyük bir sevdayla tutkun! Yani?bal? dediğimiz şifa ve gıda kaynağının özünde bile?sevgi?, ?muhabbet? ve?aşk? var.

Bugün halen tartışılmakla beraber, bu sorunun cevabı üzerinde genel bir uzlaşmanın ortaya çıktığı görülüyor. Diğer beyliklerden farklı olarak Osmanlı Beyliği?nde ön plana çıkan motifin?gaza ve cihat? olması Osmanlı?nın en önemli farkı. Biz işi bir adım daha ileriye götürelim ve şöyle diyelim: ?Allah yolunda mücadele etmenin bu insanlarda bir şevk halini almış olması?.

Çünkü insan hayatın kıblesidir. Kainatın kıblesi hayat, hayatın kıblesi insan, insanın kıblesi Kabe'dir!

Peki biz?sevgi dini?ne mensup Müslümanlar olaraktan?sevgi insanı? mıyız? İnsanları gerçekten seviyor muyuz? Dindaşlarımızı?kardeş? olarak görüyor muyuz?

İslam?ın özellikle ilk yüzyılı büyük işler başarma heyecanının dünyaya yansıdığı bir dönemdi. Bu heyecanın şahitleri olarak sahabe kabirleri dünyanın dört bir yanına dağılmış durumda. Sonraki yüzyıllarda da bu heyecanı yüreğinde taşıyan kimi müslüman topluluklar tarihin akışına yön veren büyük atılımlar gerçekleştirdiler.

Hemen her eylemimiz aslında içten içe sevgiye dönük...

SEVGİYİ SEVMEK

Çünkü kutsal kitabımız Kur'an, herşeyi insan ekseninde, insanın hayrı için değerlendiriyor.

?Oğul Osman, insanı yaşat ki, devlet yaşasın!?

Sonra Osmanlı çöktü. Çöken, onu kuran ve büyüten ilkeler değil, bu ilkelerin kalplerdeki ve zihinlerdeki hakimiyetiydi. Ama daha kıyamet kopmadı. Köprülerin altından nelerin akacağını Allah bilir. Dünya hala dönüyor ve kıyametin kopacağını hissetsek de elimizdeki fidanı dikmemiz gerektiğini biliyoruz.

İnsanı salt sözle yaşatamazsınız. Onun öncelikle kendini özgür hissetmesi lazım. İnançta özgür, itikatta özgür, ibadette özgür, kıyafette özgür, seyahatte özgür, ticarette özgür olmalı...

Ancak Yaratıcıyı kavrayabilir, idrak edebilirse, ?Eşrefi mahlukat? olarak yarattığı en müstesna varlığı da sevebilir.

Osmanlı?nın kuruluş safhasında en belirleyici unsurlardan biri de Ertuğrul ve Osman Gazilerin etrafında toplanan alp ve gazilerin kişisel şöhret davasını bırakıp hakiki davanın selametine kanaat etmiş olmalarıdır. Bu noktada sözü Ahmet Şimşirgil?e bırakalım:

Kısaca söylemek gerekirse, sevmeseydi insan, varlığıyla var olmuş şeylerden hiçbirini yapamaz, bir anlamda da yaşamazdı.

Yani insanın Cehenneme gitme özgürlüğü de var.

Bu toplulukların bizce en fazla bilineni Osmanlı Beyliği?dir ve sıradan bir uç beyliğinin nasıl olup da dünyanın en büyük güçlerinden birisi haline dönüştüğü tarihçiler arasında tartışma konusu olagelmiştir. Bir başka deyişle neden diğerleri değil de Osmanlı Beyliği?

Edebali'nin Osman Gazi'ye öğütlerinin bir cümlesi aynen şöyledir:

Leyla'lar, Mecnun'lar sadece masallarda yaşadı belki, ama hiç ölmediler: Çünkü aşıktılar. Aşkın ölümsüz olduğuna bundan daha iyi bir örnek bulunabilir mi?

Yani şu ya da bu şekilde; sevgi daima vardır ve her yerdedir. Bir şekilde de kendini simgelemektedir. Fakat bunu?adavete muhabbet?i esas alanlar değil, sadece?muhabbete muhabbet? edenler, yani sevgiyi sevenler fark edebilir.

Kah?Leyla? olmuş aşkın adı, kah?Mecnun?; ya da Yunus, Mevlana adında simgelenmiş.

Bediüzzaman bir kez daha haklı çıkıyor:

Ey gönül bir can içün her cana minnet eyleme

İnsanoğlunun tabiatındandır, işini şevkle yapanlara karşı eğilim duyar. Bu nedenle dervişler tarih boyunca cazibe merkezleri olmuşlardır ve kimi zaman baş koydukları davanın gerçek mahiyetini adamakıllı kavrayamayan insanlar bile onların davasının bir parçası olmaya can atmışlardır.

Yavuz BAHADIROĞLU

Bu da terörü besliyor. Çünkü bir tarafın her şeyi var, bir tarafın hiçbir şeyi yok. Hiçbir şeyi olmayanlar, normal yoldan elde edemedikleri şeylere ulaşmak için, o imkanı sembolize eden ikiz kuleleri berhava ediyorlar.

Milli kültürümüzün temelinde de, aynı anlayış var: ?Oğul Osman, insanı yaşat ki, devlet yaşasın!?

Bediüzzaman'ın ifadesiyle, ?Hayat insana musahhardır.? (yardımcıdır, hizmetçidir-Sadece insan kendi hayatını zorlaştırmak, dünyasını cehenneme çevirmek için çabalar ki, bu apayrı bir konudur. İnsan o kadar değerli ki, Allah, yarattıkları içinde sadece onu muhatap almış. Cennet'i sadece onun için halketmiş. Tabi? Cehennem'i de? İnsan ikisi arasında tercih yapma hakkına sahip .

Evet, tarihe şerefle yön verenler, Avrupa?ya medeniyeti öğretenler, bu sözleri söyleyenler olmayacaktı da kim olacaktı? Bizanslısı, Bulgarı, Sırpı, Macarı ve sairesi.. kendilerine doğru gelmekte olanın bir aşk ordusu olduğunu bilebilselerdi, muhtemelen boylarından büyük işe kalkışmaya hiç heveslenmeksizin tez elden meydanı boşaltırlardı.

bakalım kazanacak mı?