En küçüğünden en büyüğüne,

İçinde yaşadığım, bulunduğum?an?da adımlıyorum o köprüyü.

?İhdinas?sırat el-müstakim. Sıratallezine en amte aleyhim? diyerek.

İşte o an cehennem hayatı da başlayıveriyor.

Resmen titriyor.

Din gününün sahibi olan alemlerin Rabbini.

Yokluğun uç sınırına da varıveriyor.

O sıratın altındaki boşluğu ve yanı başındaki yokluğu gözlüyorum.

Her şeyin nasıl olup da yokluğa yuvarlanıvermediğine hayret ediyorum.

Bir koca deveyi yardan uçuran bir tutam ot misali.

Ötelerde değil, yanı başımda ve şimdi

Her şey,

Sonra, yokluğun sınırından döndürülen her şeyi hatırlıyorum; vahdet ipini.

Nurlanıveriyor sıratım.

İsteyerek, ?iyyake na?büdü ve iyyake nestain? diyorum.

Çok güzel bir paylaşımdı. Keşke heran yaşayabilseydik, heran hissedebilseydik, sıratın hemen önümüzde olduğunu... Ve gerçekten ALLAH korkusundan titreyebilseydik... Biz sıratın neresindeyiz dediğimde kendime, daha aklıma bile getiremediğimi, unuttuğumu farkettim... Hatırlamak ve hatırlatmak adına teşekkürler...

Varlık sahnesinde boy göstermeye başladığı an da,

HER AN BİR SIRATTIR

Öyleyse, ?yokluğun uç sınırıdır dünya? diyorum,

Ya geçiyorum ya da düşüyorum.

Derken, felsefenin ayak seslerini duyuyorum cehennem tarafından.

Sırat

Dıştan bakınca var gibiyim, ama gerçekte yok oluyorum.

Varlık alemi, nasıl da bir var bir yok arası titreşiyor, hayret!

Açmak ve aşmak için o köprüyü..

Düşmemek için, Rabbime?Fatiha? ile arz ediyorum halimi.

alıntı

Müthiş bir hızla adımlıyorlar sıratlarını ama düşmüyorlar!

?O gördüğün vahdet ipidir? diyor bir ses, ?seni dağılmaktan kurtarıyor.?

Neden sonra, yumuşak ve sonsuz bir iple varlık aleminde asılı olduklarını fark ediyorum.

Düşüyorlar maalesef, düşüyorlar

Kurumuş olan aklım, yeşermeye başlıyor vahyin ışığında.

Atom boşluk, hücre boşluk, dünya boşluk, uzay boşluk

Önce, felsefe gözüyle bakıyorum.

Oysa Yaratıcıyla aramdaki bağı kopardığım her an da,

Dünyanın,

En önemlisi de, sevildiğimi.

Sanki, sonsuz bir karanlıkta an-be an flaşlar patlıyor.

Ve yokluğun o uç sınırına kadar geliveriyor.

Sırat köprüsünün görünen kısmına verilen diğer bir isim olduğunu kavrıyorum o an.

Kulak veriyorum, uzaklardan ama yanı başımdan geliyor:

An be an.

Acizliklerine rağmen, ne kadar da haşmetli duruyorlar öyle.

Sırat! Ötelerde değil, yanı başımda ve şimdi.

Vahdet ipine sımsıkı sarıldığım?an? da geçiyorum onu.

Koca koca alemleri içine alan bir kalbe sahip olduğumu fark ediyorum.

Önce uzak görüyor, ciddiye almıyorum.

?Din gününün sahibi olan alemlerin Rabbine.?

Manen dağılıyorum.

Ahirete aktarabildiğim?an? da..!

Zerreden küreye her şey boşlukta asılı durmakta,

?Uzatılan rahmet ipine neden bağlanmıyorsun? diyor,

?Adımladığımız sırattır.?

Sırattan düşüyorum ve kaybediyorum.

Kendimi de dahil ediyorum, o müthiş tevhidin, her şeyin içine.

Önde Resul-i Ekrem ve ardından milyonlar geçiyor o köprüden.

?Gayril mağdubi aleyhim veleddallin.? diyorum, hamd ederek.