İşin siyasi tarafıda var tabii...

Her halde köyde ve şehirde büyük halk kitlesine hitabederken, veya bunlara hitabedecek bir eser telif ederken sade, saf ve kolay anlaşılır selef metodunu kullanmak gerekecektir . Ancak münevverlere hitabedecek akaid eserlerinde, günün şartları ve yayılmış mukabil cereyanları gözönünde bulundurularak yeni felsefi görüş ve pozitif ilim neticelerinden de faydalanarak yeni bir izah yolu takibedilebilir. Yeni İlm-i kelam cereyanı bahsinde izah ettiğimiz üzere bu metod müteahhirin-i Selefiyyenin metoduna benzer.

ŞU PERDE MUHABBETİ BİLE ONLARIN NE KADAR SAKAT BİR YOL İZLEDİKLERİNİN DELİLİ OLSA GEREK:)

Ayrıca Vahhabilerin bazıları, bir müslümanin. «Peygamber Efendimiz demesini biie bid'at saydılar. Ve bu hususta çok ileri gittiler. Davalarını yaymak için sert ve kaba konuştular. Böylece birçok intanlar kendilerinden şiddetle kaçar oldular.

Vahhabiler, bu tutumlarıyla, daha önce. anlattığımız gibi, kendilerine karşı çıkanları kafir sayan ve öldürmeye girişen Harici mezhebi mensuplarına benzemektedirler.

C. Müteahhir Devirlerde Selef Akidesi

Mezhepler tarihinde Ebu Zehra şöyle der:

İbn Teymiyye'den sonra, müteahhirin-i Selefiyye içinde İbn Kayyım el-Cevziyye (v. 751/1350), İbnu'l-Vezir (v. 840/1436) ve Şevka-ni'yi (v. 1250/1834) zikretmek mümkündür. Tarihte olduğu gibi zamanımızda da Hanbelilerin çoğu Selefidir. Bunlardan başka ehl-i hadis ve ehl-i eser olan muhafazakar bazı zevat da selef akidesini tercih ederler

Bu sebeple Vahhabiler, sigara içmeyi haram saymışlar ve bu hususta çok titiz davranmışlardır. Hatta, Vahhabilerin halk tabakası, sigara içen kimseye müşrik nazarıyla bakarlar. Vahhabiler bu davranışlarıyla, büyük günah işleyen kimseyi tekfir eden Haricilere benzemiş oldular.

İbni Teymiyye ekolünü Ahmed bin Hanbelden bağımsız ayrı "İslam?da Fıkhi Mezhepler" kapsamında ele alması ve Vehhabiliği de Yukardaki yazıdan da görülebileceği gibi Önemli ölçüde İbni Teymiyye'den kopararak "İslamda Siyasi Ve İtikadi Mezhepler " kapsamında ele alması..

İslam tefekkür tarihinde selef akidesinin fazla muhafazakar olduğu telakki edilmiş, buna mukabil Mu'tezüe metodunun naslardan fazla uzaklaştığı tesbit edilmiştir. Her ikisinin ortası, mu'tedil olan ehl-i sünnet kelamcılarının yoludur. Bu mukayeseyi bir misal İle açıklamaya çalışalım :

Ehl-i sünnet ilm-i kelamı Matüridiyye ve Eş'ariyye kollarıyla birlikte islam dünyasına yayıldığı devirlerden sonra selef akidesi taraftarları azalmış ve her asırda ancak seçkin bir kaç kişiden ibaret kalmıştır. Selefiyyenin mütekaddim alimleri akaid babında teslimiyeti şiar edinmiş, «Kur'an-ı kerim ile sahih sünnette varid olan naslara, Allah'ın ve Rasulüllahın muradı üzere iman eder, keyfiyetini araştırmayız. demek suretiyle icmal metodunu benimsemişti. Bu sebeple! ilk devir selef alimlerinin meydana getirdiği eserler küçük akide risaleleri halinde olmuştur. Umumiyetle bu risalelerde ehl-i sünnet akidesi veciz ifadeler halinde hulasa edilir. Mukabil görüşlere, itiraz ve münakaşalara yer verilmez. İmam-ı A'zam Ebü Hanife'nin (v.< 150/767) meşhur «eI-Fıkhu'l-ekber i akaid sahasında bugün mevcucf ilk eserdir, denebilir. Bundan başka büyük müctehid ve imamlarırf akide risaleleri mevcuddur. Bunlar müelliflerine nisbet edilerek anı-1 lırlar; Ahmed b. Hanbel'in, Tahavi'nin, Taberi'nin akide risaleleri gibi.

g) Vahhabiler bid'at mefhumunu, şaşılacak derecede geniş bir anlamda yorumladılar. Onlara göre, Havza-i Mutahhara'ya perde asmak dahi bid'attır. Bu sebeple Ravza'da bulunan perdelerin yenilenmesini yasakladılar. Neticede, perdeler eskiyerek parça parça oldu. Öyle ki, Peygamber'in huzurunda bulunan kişiyi ilahi nur ay-dınlatmasaydı veya bu kişi kendisini, Peygamberlerin Efendisine vahyin indiği yerde hissetmeseydi, mübarek kabirde bulunan eskimiş perdeler, onun için, göze çirkin görünen birer parça olabilirdi.

Sütre meselesi v. s.

larda görmek mümkündür. Ancak idarecileri, bu gibi meselelere ku-larda görmek mümkündür. Ancak idarecileri bu gibi meselelere kulak asmamakta ve tatbikata koymamaktadırlar.

ufak bir kısmı şurda var:)

Kur'an-ı kerimin muhtelif ayetlerinde «vezn in hak olduğu, yani ahirette sevap ve günahların tartılacağı haber verilmiştir . Bunu teyid eden hadisler de mevcuddur. Mu'tezile, kendi devirle-rindeki fizik bilgilerine dayanarak ve ahiret alemini dünya kanunlarıyla ölçerek dediler ki: «Ameller kemiyet değil birer keyfiyettir, binaenaleyh ağırlığı olamaz ve tartılamaz; bununla ilgili ayetler te'vil edilmelidir . Buna mukabil Selefiyye-den bazıları, işi tamamıyla maddileştirmişler, «vezn ve mizan denilince devirlerindeki tartı işlemini ve teraziyi hatırlayarak şöyle demişlerdir: «Ahirette teraziler kurulur, defterler açılır, amel sahifeleri sağa-sola uçar gibi çevrilir... Terazi, iki gö-> zü ve dili olan bir alettir ki amellerin tartılmasına yarar . Ehl-i sünnet kelamcılarına gelince, onlar veznin ve mizanın hak olduğunu kabul etmişler, bu değerlendirmenin ahiret aleminde,, nasıl vuku bulacağını kat'i olarak kestirmenin mümkün olamıyacağını beyan etmişlerdir. Teftazani (v. 793/1390) der ki : «Mizan, amellerin mtkda-rını tesbit etmeye yarayan şeyden ibarettir, akıl onun içyüzünü anlamaktan acizdir .

BİZZAT EBU ZEHRANIN SAPIK VEHHABİLİK MEZHEBİ İLE SAPIK HARİCİLİK MEZHEBİ ARASINDA İLİŞKİ KURMASI NE MANİDAR DEĞİL Mİ?

d) Vahhabiler, ellerine geçirdikleri her köy ve şehirdeki türbeleri yıkıp harabe haline getirdiler. Öyleki, Avrupalı bazı yazarlar bile Vahhabileri «Mabed yıkanlar diye adlandırmışlardır. Böyle isim-lendirilmelerinfle elbetteki aşırılığın payı vardır. Çünkü türbeler, mabed değildir.

Kuvvet buldukça, şiddete başvuran ve saldıran, karşılık gördüğünde ise kabuğuna çekilen bu düşünce, Rilad ve çevresini kendisine merkez seçmişti.

Yukarıda, selef akidesine İntisabettiklerini iddia eden Haşviy-yenin, tişbih ve tecsime düştüğünü, bu sebeple de onların Selefiy-yeden sayılamıyacağını söylemiştik. Saf ve sade selef akidesinin,

Epey söyleyeceğim şey var AMA fazla MALZEME DE VERMEK İSTEMİYORUM:)

Vabhabiler, kabirlerin ziyaret edilmesine izin verirler. Ancak, ziyaretçinin, kabirde. yatana «Selamun aleyke demesi dışında birşey söyliyemiyeceğini belirtirler.

Belki de zora baş vuran bu dini davet hareketinin altında, Osmanlılara karşı isyan etme düşüncesi yatmaktaydı. Hasılı, bu mezhebe silah gücüyle davet hareketi devam etti. Bunun üzerine Osmanlı devleti, Vahhrbilik hareketini bastırmak için askeri kuvvet gönderdi. Fakat onları tamamen ortadan kaldıramadı. Nihayet, Mısır valisi Mehmet Ali Paşa, güçlü ordusuyla Vahhabilerin üzerine yürüdü ve onları birkaç savaşta mağlup etti. Böylece Vahhabilerin askeri gücü ortadan kalkmış oldu. Ancak bazı kabileler içerisinde gizlenen bir azınlık kaldı.

Vahhabilerin, Mescid-i Nebevi'deki tezyinata karşı çıkmayıp, sadece Ravza'daki perdelere karşı çıkmaları şaşılacak bir şeydir. Bu hal, davranışları aynı olan iki kişiye, ayn muamele yapmaya benzer.

Yani tamamen vehhabiliğe dönüşmüş galiba, şuanki vehhabiler eskiye nazaran daha mutedil diyede duydum kraliyet ailesinin bazı uygulamalarında...

Vehhabiler ve Selefiler Ehl-i Sünnet'in içinde değildir. "Selefiyecilerin iç yüzü" diye bir başlık açmıştım. Oradan bilgi alınabilir. Gerekirse güncelleyebilirim.

Şimdiye ben böyle düşünüyordum onları hanbeliliğin kolu olarak nitelendiriyordum eğer değillerse kopma süreci kimlerden sonra başlamıştır? bu konuda görüşlerini söylemek isteyen buyursun...

Bununla beraber, belkide, içinde veya bitişiğinde kabir bulunan mescitleri yıktıkları için onlara bu isim verilmiştir. Bu hareketi yaparken de Peygamber Efendimizin; israiloğullannın, peygamberlerinin kabirlerim mescit yapmalarım çirkin görmesi hadisine dayanmış olabilirler.

b) Önceleri kahve ve benzeri şeyleri de haram sayıyorlardı. Fakat daha sonraları bu görüşten vazgeçtikleri anlaşılmaktadır,

Bu sebeple, Suud hanedanından, merhum Melik Abdülaziz es-Suud bunlara karşı çıktı." Görüşlerinin, kendi inançları olarak kalmasını sağlamaya çalıştı. Böylece bu sahada, büyük bir adım atmış oldu. Hatta, Melik Abdülaziz, Ravza-i Mutahhara üzerinde asılı bulunan eski perdelerin yerine yenilerini yaptırdı. Fakat yeni perdelerin takılmasını, Mescid-i Nebevi'nin tamirinin tamamlanmasından sonraya bıraktı ve tamir tamamlanmadan önce vefat etti. Şimdi umarız kir onun yerine geçen Melik, bu kararı yerine getirsin.

değerini her asırda muhafaza ettiğini ve her devirde hizmet gördüğünü söylemek lazımdır. Bilindiği üzere selef oylu ashab ve tabiin yoludur. Ehl-i sünnet ilm-i kelamının doğuşu ve yayılışına kadar, 3-4 asır, öyle sanıyorum ki, her asırda müslüman topluluğunun büyük çoğunluğunu teşkil eden halk kitlesinde hakim akide yine selef akidesi olmuştur. Bugün de durum aynıdır. Zira yüksek seviyede bir ilim halini almış bulunan «kelam ın ıstılah, istidlal ve münakaşalarına, halk şöyle dursun, hususi bir şekilce bu ilimle meşgul olmayan İlim adamları bile nüfuz edemez.

Önemli olan bir nokta da şudur ki: Vahhabi alimleri, kendi görüşlerinin tamamen doğru, başkalarının görüşlerinin ise, tamamen yanlış olduğunu zannetmektedirler. Bunlar, türbeler yapılmasını ve o türbeler etrafında tavaf edercesine dolaşılmasını, putçuluğa yakın birşey kabul ederler.

c) Vahhabbilik, sadece bir inanç ve amel şeklinde kalmadı. Vahhabiler, kendilerine muhalif olanlarla karşı savaşa giriştiler. Çünkü bid'atlara karşı savaştıklarına, bid'atiarla savaşmanın gerekliliğine, iyiliği emretme, kötülükten sakındırma vazifesinin bir vecibe olduğuna inanıyorlardı. Böylece, Allah Teaia'nm, şu ayet-i kerimede beyan ettiği hükmü yerine getirmiş olacaklardı: «Siz, insanlar için ortaya çıkarılmış en hayırlı bir ümmetsiniz. İyiliği emreder, kötülüğe mani olursunuz. Ve Allah'a iman edersiniz. Eğer kitap ehli de iman etseydi, onlar için daha hayırlı olurdu.

İyi düşünüldüğü takdirde burada Mu'tezile de, Seletiyye de salahiyetlerinin dışına çıkmış, biri aklına güvenerek nasdan uzaklaşmış, diğeri de nassı anlamakta kaba çizgileri aşamıyarak teşbihte bulunmuş. Teftazani ise nassa sadakat göstermiş, fakat o zamanki aklın bunun içyüzünü idrak edemiyeceğini söylemiştir. Bugün kemiyetlerden başka çeşitli keyfiyetler de ölçülebilmektedir. Bundan sonra bu konuda kaydedilecek ilerlemelerse şu anda mec-hulümüzdür. Her şeyin ötesinde, ahiret dediğimiz öbür alemin imkan ve şartlarını bu dünyadaiklere benzetmeye hakkımız yoktur.

f) Vahhabiler, aslında putçuluk olmayan ve putçuluğa yol açmayan bazı basit meselelere takılıp kaldılar. Bunlara hep karşı çıktılar. Mesela: Fotoğraf çektirmeye karşı oluşları bunlara bir örnektir.

Örneğin sünnet namazlar,

Sivrilme ordanb başlıyor evet.. Artı onunla beraber olay mezhepsel boyutun yanında siyasi boyutta kazanıyor.

Bunlar, çölde kabuklarına çekildikleri dönemlerde, bu davranışlarının pek zararı görülmüyordu. Fakat. Hicaz topraklarının idaresi. Suud ailesinin eline geçince, Vahhabiler, toplumsal münasebetlerin içine girdiler ve giderek durum ciddileşti.

Savaş alanında Vahhabilik düşüncesine komutanlık yapan kişi, bugün Suudi Arabistan'a hakim olan Suud ailesinin dedesi Muhammed b. Suud idi, Bu zat, Muhammed b. Abdülvahhab'm eniştcsiydi. Onun mezhebini kabul etti ve ona aşın derecede bağlandı. Muhammed b. Suud, halkı bu mezhebe kılıç zoruyla davet ediyordu. Ve bunu, sünnetleri ihya etmek ve bid'atları ortadan kaldırmak için yaptığını ilan ediyordu.

Akli ve felsefi ilimlerin islam dünyasına yayılış ve ehl-i sünnet ilm-i kelamının bunlarla mezcedilişinden sonra gelen bazı selef alimleri akaid meselelerinde icmali terk ederek tafsile girişmişler ve bu sahada meydana getirdikleri eserlerde, hem kelam-cıların, hem de filozofların, Kur'an metodundan ayrıldıklarını ileri sürerek her iki cereyana da cephe almışlardır. Mütehhirin-i Selefiyye-den biri İbn Teymiyye'dir (v. 728/1328). İbn Teymiyye küçüklü büyüklü bir çok eserinde selef akidesini tafsili bir şekilde yeniden işlemiş; mütekaddiminin, kelam kitaplarına bakmayı, onları okumayı haram addetmelerine rağmen, beriki zat, gerek ehl-i bid'at, gerek ehl-i sünnet kelamcılarının eserlerini okumuş, islam filozoflarının görüşlerini incelemiş ve eserlerinde kendi anlayışına aykırı bulduğu hususları tenkide tabi tutmuştur. Ancak İbn Teymiyye'nin, zaman zaman ifrata kaçtığı, hatta teşbihe düştüğü ileri sürülmektedir.

Selefiyye denilen şey aynı Mutezile gibi ayrı bir uçtur.. Eğer onlar Ehl-i sünnet olsalardı en mutedil Ehl-i sünnettir onlar ise İfrattadır, muhafazakardır vs. gibi ayrı bir isimle isimlendirilmezlerdi.. Adı üzerinde birisi ehl-i sünnet diğeri de kendilerine selefiyye diyen ve vehhabilik ismi altında iyice çığrından çıkan grup.. İsimler, yollar, mezhepler, usuller farklı.

Burda ilginç olan husus ise Ebu Zehra'nın ;

O zaman kopuş Abdulvahap, dan sonramı başlıyor?Muhabbet yapar gibi konuşuyorumda daha güzel analiz edilsin diye Mahmut ebu zehra onları tam hanbelilikden ayırmıyor ama sanki ibni teymiyye, den sonra değilde Abdulvahap, dan sonra ayırıyor özellikle Osmanlı tebaası olan Şiilere saldırıp toplu katliamlar yaptıkdan sonra Osmanlı, nın kesin tavrı var onlara karşı...

Osmanlı Devleti?nin Rus ve İran savaşları ile uğraşma mecburiyeti iyi bir fırsattı. Osmanlı Devleti?nin bu zayıf halinden istifade ile cür?etlerini alabildiğine artıran Vehhabiler, Basra Körfezi civarında hakimiyet kurdukları gibi, Necef?te Şiilerle geçen bir tartışma sonucu bazı Vehhabilerin öldürülmesini bahane eden Abdülaziz b. Suud, 10 Muharrem 1802'de Kerbela törenlerine katılan binlerce insanı kılıçtan geçirtir ve Hz. Hüseyin?in türbesi yağmalanır.

Değerlendirme :

İslam tefekkür tarihinde selef akidesinin fazla muhafazakar olduğu telakki edilmiş, buna mukabil Mu'tezile metodunun naslardan fazla uzaklaştığı tesbit edilmiştir. Her ikisinin ortası, mu'tedil olan ehl-i sünnet kelamcılarının yoludur.

e) Vahhabilerin şiddet eylemleri bununla da kalmadı. Türbe şeklinde olmayan kabirleri de yıktılar. Hicaz topraklarında iktidarı ellerine geçirince, bütün sahabe-i kiramın kabirlerini yıkıp yerle bir ettiler. Buralarda kabir olduğunu gösteren belirtilerden başka birşey bırakmadılar.

Kabeye ziyaret nasip oldu.. Az da olsa Hanbeliliği bilirim sağolsun V. Zuhayli.. Orda benim bildiğim Hanbelilik namına çok fazla bir şey görmedim ;

Aslında Vahhabiler, inanç hususunda, İbn-i Teymiyye'nin görüşlerine bir şey ilave etmiş değillerdir. Ancak bunlar, İbn-i Teymiyye'-den daha katı bir tutum izlemişler ve onun eserlerinden, onun temas etmediği bir kısım sonuçlar çıkarmışlardır. a) Vahhabiler, ibadetlerin, sadece Kur'an-ı Kerim'in ve sünnet-i seniyye'nin beyan ettiği ve İbn-i Teymiyye'nin anlattığı şekilde yapılmasıyla yetinmeyip, örf ve adetlerin de tamamen İslam çerçevesi içinde devam etmesini gerekli görmüşlerdir.

Örneğin namazda amel-i kesir,