HÜZÜN EVİ

-Ya Rasulullah!

Allah'ın selamı üzerinize olsun! Allah Teala sizleri korusun! Allah Teala sizlere yardım etsin Allah sizleri yüceltsin. Allah Teala sizleri doğru yoldan ayırmasın. Allah sizleri lütfu keriminden rızıklandırsın. Sizi işlerinizde muvaffak kılsın. Allah Teala sizlere selamet ve emniyet versin. Allah ibadet ve taatlerinizi kabul buyursun.

Resülullah kefenlendikten sonra divanın üzerine konuldu. Hz. Ebu Bekir , Hz. Ömer ve onlarla beraber gelen ensar ve muhacirden oluşan, odanın aldığı kadar sahabe içeri girdi.

-Ah şu baş ağrısı..! Esasını sorarsanız benimde başım ağrıyor, deyip geçti. Fakat çok geçmeden onu, bir örtünün içinde taşıyarak odama getirdiler. Rasulullah daha sonra bütün eşlerine haber göndererek odamda topladı. Ben hastayım.. Bu durumda artık aranızda dolaşamam. Müsaadeniz olursa, ben Aişe 'nin odasında kalayım da o bana baksın, Bunun üzerine ben Onun hastalığıyla ilgilenmeye başladım. Oysa ben, o güne kadar hiçbir hastaya bakmamıştım

DEFİN SONRASI

- Anam babam sana feda olsun! Babalarımız, analarımız, canlarımız, mallarımız sana feda olsun, dedi. Resulullah minberinden indi ve bir daha oraya çıkamadı. Ashabıyla adeta vedalaştı. Resul-i Ekrem efendimiz, hasta olmasına rağmen eşlerinin hakkına riayet ediyor, onların yanına sırayla gidiyordu.. Zaten, eşleri ve kızı Hz. Fatıma, hangi evde olursa olsun O'nu yalnız bırakmıyor, hizmetini görüyorlardı. Hatta en yakın dostu Sıddık-ı Ekber Hz. Ebu Bekir hastalığında hizmet etme isteğini bildirince ''Ya Eba Bekir!... Bu niyetinle bile yapacağın hizmetin sevab ve mükefatına şimdiden nail oldun. Ancak ben hastalığım esnasında hizmetlerime kızımla zevcelerimden başkasına gördürecek olursam onları üzmüş olurum, ''Ailemden bana ilk kavuşacak sensin '' buyurmuştur.

ALTI GÜN ÖNCE

Allahım, bizleri Hz Muhammed 'in, Ehl-i Beytin?in yolundan ayırma! Kıyamet günü şefaatlerinden mahrum etme! Ya Rabbi! Amin. Amin. Amin.8 Haziran 632'de Efendimizin vefat etmesi vesilesiyle sahabe efendimizin duyguları ile duygulanmak arzusuyla Dualarınızla! Bayram GÖKAY Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmeni <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="0d6f6c747f6c603d3d3b344d6a606c6461236e6260">

Size Allah'tan korkmanızı, O'na karşı takvalı olmanızı tavsiye ediyorum! Sizi Allah' ısmarlıyorum...

Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer : ?es-Selamu aleyke eyyühe'n-Nebiyyü ve rahmetullahi ve berakatühü (Ey peygamber! Allahın selamı, rahmeti ve bereketi üzerine olsun... diye dua ediyordu. İnsanlar onun bu duasına,?Amin amin!?diyorlardı. Böylece önce erkekler sonra kadınlar ve onlardan sonra da çocuklar gelerek namazlarını kıldılar?

-Rasulullah benim kapımın önünden her geçtiğinde, mutlaka beni sorar ve bana faydalı birşeyler söylerdi. Birgün yine kapımın önünden geçti ancak bana birşey söylemedi sonra bir veya iki kere daha geçti yine bana birşey söylemedi. Bunun üzerine yardımcı kıza

-Konuşacak dermanım yok, dedi. Süheyl ,

Ubeydullah b. Ümeyr anlatıyor: ?Resulullah vefat ettiğinde Mekke'de vali olarak Attab b. Esid bulunuyordu. Resulullah'ın vefat haberi Mekke'lilere ulaşınca Mescid-i Haram'da bulununanlar ağlamaya, inleyip feryat etmeye başladılar. Bunun üzerine vali Attab üzüntüsünden Mekke'den çıkıp iki dağın arasındaki bir oyuğa girdi ve ağlamaya başladı. Süheyl b. Amr onu takip ederek yanına geldi.

-Kalk ve insanlara, onları teselli edecek bir şeyler söyle dedi. Attab ,

Peygamberimizin hastalığı humma hastalığı idi. Bu hastalığında son derece zayıflamıştı, yalnız başına yürüyemiyordu. Hastalığın şiddeti ateşin yüksekliği sebebiyle Peygamber efendimiz yatağında bile rahat edemiyor. Bir o tarafa bir bu tarafa dönüyordu. Hz. Aişe Resullah'ın hastalığından daha zor daha şiddetli bir hastalığı görmediğini söyler. Ya Resullah ben böyle sıtma görmedim, diyen Ümmü Bişr?e Allah Resulu ''Bizim hastalığımız, herkesten daha şiddetli daha ziyade olur;fakat bunun mukabilinde kazandığımız sevab ve mukafatta da o nisbette fazla olur.''buyurmuştur. Peygamberimiz Medine mezarlığını ziyaretten döndüğü zaman hastalandı. O geceyi muhterem eşi Hz. Meymune'nin yanında geçirecekti. Çünkü sıra onda idi. Günlerden Çarşamba idi. Peygamberimiz rahatsızlığına rağmen eşlerine eşit davranmayı hatırından çıkarmadı. Rahatsızlığının ilk beş gününü onların yanında geçirdi. Pazartesi günü hastalığı iyice ağırlaşınca Hz. Aişe'nin yanında kalmak için diğer eşlerinden izin istedi. Hastalığının son sekiz günü burada geçti.

-Ya Ömer! Otur, dedi. Sonra kelime-i şehadet getirdi ve şöyle dedi

-Eyvah, Ey Allah'ın seçkin kulu, deyip başını kaldırdı. Sonra bir daha eğilip alnını öpüp, -Eyvah, Ey Allah'ın sevgili dostu! Resulullah s. a. v vefat etti, dedi. Sonra çıkıp mescide gitti.

Ümmü Seleme'nin Ağlaması:

-Benimle beraber gel ;ben senin yerine konuşurum, dedi. Böylelikle beraber Mescid-i haram'a geldiler. Süheyl kalktı, Allah Teala'ya hamd-ü senada bulundu ve sonra bir hutbe okudu. Bu hutbe Hz. Ebu Bekir'in Medine'de insanları teskin ve teselli etmek için okuduğu hutbenin aynıydı;ne bir eksik ne de fazla...(Halbuki Süheyl , Hz. Ebu Bekir'in hutbesini dinlememişti.)

-Durun biraz! Allah Teala sizleri bağışlasın ve Peygamberinizin hürmetine sizlere hayırlar ihsan etsin. Beni yıkayıp kefenledikten sonra evimdeki kabrimin başında bulunan divanın üzerine koyun ve ardından bir müddet dışarıda bekleyin. Zira benim namazımı ilk kılacak olan, dostum Cebrail 'dir... Sizleri şahit tutuyorum;benden sonra dininize kim girerse, ona benden selam söyleyin. Selamım, bana ve getirdiğim dine, bu günden kıyamete dek tabi olanların üzerine olsun.

-Bırak; ... ağlamayı da bir an evvel ResulullaH'ın techizine başlayın, dedi. O esnada ensar kapıya geldi ve,

Osman b. Affan anlatıyor:''Resulullah'ın vefatına sahabeler çok üzülmüşlerdi. Hatta bazıları onun ölümünden dolayı vesvelere kapılıyordu. Mahzun mahzun günlerini geçirenlerden biri de bendim. Bir ara, Medine'nin yüksek binalarının birinin damında oturuyordum... O esnada aşağıdan Hz. Ömer geçmiş: ancak üzüntü ve kederimden onun geçtiğinin farkına varmamıştım. Hz. Ömer , Hz. Ebu Bekir'in yanına giderek şöyle dedi: ... Sana hayret edeceğin birşey söyleyeyim mi? Ben Osman'ın yanından geçtim; ona selam verdim, ancak o benim selamımı almadı, duymadı. Zira Hz. Osman'ın üzüntüden işiten kulakları işitmez olmuştu.

Biz Resul-i Ekrem'in hanımları, Resulullah vefat ettiği gün toplanmış, ağlıyorduk. O gece sabaha kadar hiç uyumadık. Fakat Resulullah evimizde ve divanının üzerinde duruyor olmasıylada zaman zaman teselli buluyor kendimize geliyorduk. Bir ara seher vaktine doğru kazma-kürek sesine benzeyen sesler işittik. Bunun üzerine hepimiz bağırdık ve ağlaştık. Mesciddekiler de ağladılar. Adeta Medine, tek bir bağrış halinde sallanıyordu. Sonra Bilal kalktı ve sabah ezanını okumaya başladı. Resulullah'ın isminin zikredildiği yere geldiğinde, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Onun bu hali bizi dahada kederlendirdi. Bu rsnada insanlar Resullah'ın kabrinin kazıldığı odaya girmek için hücum ettiler. Fakat biz kimse girmeden kapıyı kilitledik. O ne büyük musibetti başımıza gelen! Bundan sonra herhangi bir sıkıntıyla karşılaşsak o halimizi hatırlar ve önümüzdeki musibeti hiç önemsemezdik.

ENSARIN KADINIYLA ERKEĞİYLE AĞLAŞMALARI

-Kapımın önüne bir yastık koy. dedim ve başıma bir sargı bağladım. Peygamber efendimiz bu sefer geçtiğinde:

M Fettullah GÜLEN Hocaefendi Efendimiz'in son günlerini şu şekilde anlatıyor. Gözlerini açacak dermanı dahi kalmamıştı. Başından aşağıya bir miktar su dökülünce gözlerini açıyor, şayet bir tek kelime söyleyecek kadar dermanıvarsa, 'Cemaat namazı kıldı mı? Diye soruyordu. Ancak bu kadarcık bir enerji sarfı dahi O'nun dermanını tüketiyor ve yine bayılıyordu. Dökülen soğuk suyla kendine gelince sorduğu soru yine aynı soruydu: 'Cemaat namazı kıldı mı? Hayır, cemaati saatlerden beri O'nu bekliyordu. Gözler hep kapısındaydı. Ne zaman perde aralanacak ve mescide yine güneş ne zaman doğacaktı. İşte bunu gözlüyorlardı. Çoğu, O güneşin batmak üzere olduğunu farkındaydılar; ancak buna bir türlü inanmak istemiyorlardı. Allah Resulü artık namaz kıldıracak takatının olmadığını anlayınca 'Ebu Bekr'e namazı kıldırsın!' buyurdu. Biraz kendinde iyileşme hissedince de mescide doğru yürüdü. Bir kolundan amcası Abbas , diğerinden de amcasının oğlu aynı zamanda damadı, Hazreti Ali tutmuş, zorlukla mescide götürülmüştü. Kendisinden sonra imam olacak zatın arkasına durdu ve namazı oturarak kıldı. O, bu şekilde mescide sadece iki defa gelebildi.

-Eyvah, Ey Allahın peygamberi, deyip başını kaldırdı. Sonra bir daha eğilip alnını öptü ve

-Kadınlar çıksın, bu melek yanıma girmek istiyor, dedi. Herkes çıktı yanlız Aişe kalmıştı. Rasul-i Ekrem'in mübarek başı onun kucağındaydı. Hz. Aişe ikindiye doğru Efendimizin göğüsünü tuttu. Bu sırada efendimiz kısa bir baygınlık geçirdi. Sonra alnından inci tanesi gibi terler akmaya başladı. Hz. Aişe terini sildi ve söyle dedi:

-Allah adına sizlere yemin veriyoruz ki, Resulullah'ın bu hizmetinde bizim de hakkımız var, dediler ve kendilerinden Evs b. Havaliy'i içeri soktular. Evs'in elinden bir testi, onunla su taşıyordu. Resulullah'ın elbisesi çıkarılmadı. Fazl b. Abbas Resulullah'ın elbisesini kaldırıyor, Hz. Ali de elini gömleğin altına sokarak yıkıyordı. Evs ise su getirip götürme işine bakıyordu.''

Ebu Saidel-Hudri anlatıyor: ?Resulullah vefat ettiği hastalığında, başını bezle sarmmış bir vaziyette, bizler mescitte otururken çıkageldi. Minberine doğru ilerledi ve çıkarıp oturdu. Bizlere son nasihatlerini verdi. Resulullah'a, Hz. Ebu Bekir

SEKİZ GÜN ÖNCE

Hz. Abbas ,

Hz. Ali b. Ebu Talıb r. a anlatıyor. Resüllah'ın cenazesinin techiz ve kefelenmesine başlayınca, içeri kimsenin girmemesi için kapıyı kapattık. Bunun üzerine ensar Hz. Ali ,

SON GÜN

-Vah! belim kırıldı. Dayanağım gitti, diyordu. O öyle hızlı gidiyordu ki, hiç kimse Hz ebubekir'in bu kadar kısa sürede mescide gideceğini tahmin etmemişti.

-Ya Rasulullah, sizi kabre kim koyacak, diye sorduk. Rasulullah ,

'' Senden önce hiçbir insana ebedi hayat vermedik, Sen ölürsen, onlar baki mi kalacaklar? .''(Enbiya 34)

?İnsanların bana en yakın olanları, kim ve nerede olursa olsun, takva sahibi olanlarıdır buyurdu.''

Muaz b. Cebel anlatıyor:''Resul-i Ekrem beni Yemen'e vali olarak göndereceği gün bana tavsiyelerde bulunuyordu. Ben bineğimin üzerinde, o ise yayan olarak bir müddet benimle birlikte yürüdü. Tavsiyelerini bitirdikten sonra dedi ki :

-Ey Muaz! Belki bu seneden sonra artık beni görmeyeceksin. Muhtemelen şu mescidime ve kabrime uğrayacaksın, dedi. Bunun üzerine Muaz Resulullah'tan ayrılmanın verdiği hüzün ve hasretle, hıçkıra hıçkıra ağladı. Resulullah döndü, yüzünü medine istikametine çevirerek,

Ebu Züeyb el-Hüzeli anlatıyor : ?Medine'ye gelmiştim. Bir de gördümki, bütün insanlar, hacıların ihramda?Lebbeyk allahümme lebbeyk? derken ağlayışları gibi ağlayıp inliyorlardı?

Hz. Aişe ,. Ömer b. hattap ile Muğire b. Şu'be kapıya gelip içeri girmek için izin istediler. İçeri girmelerine müsade ettim ve aramıza bir perde çektim. Hz. Ömer r. a :-Eyvah! Bu ne çetin baygınlıktır, dedi. Biraz durduktan sonra kalktılar. Kapıda Muğire: -Öyle zannediyorum ki, Resulullah vefat etti, dedi. Hz. Ömer r. a Ona;yalan söylüyorsun!... Doğrusu Allah'ın peygamberi münafıkların kökünü kazmadıkça ölmez, dedi. Onlar gittikten sonra babam Hz. Ebu Bekir r. a geldi ve bende arkasına geçtim örtüyü kaldırdım. Babam Resülullah'ı görür görmez, İnna lillahi ve inna ileyhi raciun ; Allah'ın peygamberi vefat etmiş, dedi. Sonra başının ucuna geldi, eğilip mubarek alnından öptü ve,

''Anam babam! Canım ona feda olsun! Canımız, sevgilimiz, Peygamberimiz'in vefat edeceği bize altı gün öncesinden beri haber edilmiştir. Vefat anı yaklaştığı zaman bizleri annemiz Hz. Aişe'nin

-Mü'minin ruhu ter ile... çıkar buyurdu. Mübarek başı omuzumda iken birden bire omzumdan kayarak başıma dayadı. Önce başıma dayamak istiyor zannettim ancak sonradan ağzından bir damla tam göğüsümün ortasına indi. Korkudan tüğlerim ürperdi.. Bu bir baygınlıktır, diyerek üzerine bir örtü çektim. Efendimiz, başı Hz. Aişe'nin kucağında göğsüne dayalı halde ''-Namaz, namaz;zira siz namaza devam ettiğiniz müddetce dine bağlısın. Onun için hepiniz namaza devam ediniz buyurdu ve ''namaz, namaz ''diye diye ruhunu teslim etti. Ruhunu teslim ederken dudaklarındaki son cümle:Allah'ım, beni Refik-i Ala ya ulaştır! diye niyaz ediyordu.

RESULULLAH'IN NAMAZININ KILINIŞI

Hz. Osman'ın Üzüntüsü

-Anam babam sana feda olsun bu terler neydi, dedi. Resul-i Ekrem :

-Ey insanlar! Her kim Muhammed'e inanıyorsa şunu bilsin ki, O vefat etmiştir. Muhammed'in Rabbine kasem olsunki Allah diridir ve asla ölmez! Allah-u Teala şöyle buyurmuştur: ?Muhammed ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler gelip geçmiştir. Şimdi O ölür ya da öldürülürse gerisin geriye mi döneceksiniz?''

-Ya rasulullah başım ağrıyor, dedim.

Hz. Ali'nin Üzüntüsü

-Sizi ne ile kefenleyelim, dedik

-Böyle güzel bir koku hiç almış değilim, Efendimiz 'e :

-Neden ağlıyorlar, buyurdu.

-Bana en yakın olandan başlayarak ehl-i beytimin erkekleri, buyurdu.

MEKKE ASHABIN AĞLAŞMALARI

?Onların birincisi Allah'ın Kitabı Kur'an'dır ; ki içinde hidayet ve nur vardır. Ona sımsıkı sarılınız! İkinciside Ehl-i Beytim'dir.''buyurdu. Bu sözlerinden sonra Hz. Ali'nin elinden tuttu.''Ben kimin Mevlası isem, Ali de onun Mevlasıdır. Allah'ım! O'na dost olana dost, düşman olana düşman ol! ''dedi. Efendimiz'in sözlerinden yakında aralarından ayrılacağını anlayan sahabeler hüzne boğuldu.

-İsterseniz şu üzerimdeki elbiselerimle, isterseniz deYemen kumaşı yahut Mısır'ın beyaz beziyle, dedi.

Allahım, bizleri Hz Muhammed 'in, Ehl-i Beytin?in yolundan ayırma! Kıyamet günü şefaatlerinden mahrum etme! Ya Rabbi! Amin. Amin. Amin.8 Haziran 632'de Efendimizin vefat etmesi vesilesiyle sahabe efendimizin duyguları ile duygulanmak arzusuyla Dualarınızla! Bayram GÖKAY Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmeni <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="ef8d8e969d8e82dfdfd9d6af88828e8683c18c8082">

-Sizin vefat edeceğinizden endişesiyle ağlıyorlar, dediler. Bunun üzerine Resulullah yatağından kalktı ve mescide giderek minberine oturdu. Hz. Peygamber bir elbiseye bürünmüş, elbisenin iki ucunu da omuzlarından aşağıya sarkıtmıştı. Başınıda bir bezle sarmıştı. Allah Teala'ya hamd-ü sena ettikten sonra şöyle buyurdu:

Hz. Ömer ise şöyle demiştir: ''Vallahi, Hz. Ebu Bekir bu ayetleri okuyana kadar Resulullah'ın vefatına inanmak istemiyordum. Ancak onları işitince, dehşete ve hayrete düştüm, ayaklarım beni taşımaz oldu ve yere yığıldım. Artık Resulullah'ın vefat ettiğine inanmıştım.''

Efendimiz namazdan sonra yatağına döndü.; .

-Ya Aişe neyin var. diye sordu

Hz. Ali'den rivayet edilmiştir:?Resulullah kefenlendikten sonra divanının üzerine konuldu. Hz. Ali

Vefatınızdan sonra sizi kim yıkasın, diye sorduk.

Abdullah İbn Mesud anlatıyor:

-Ensar, erkekleriyle, kadınlarıyla mescidde ağlaşıyorlar, dedi. Resulullah ,

Hz. Aişe anlatıyor

Günler geçtikce evinden hiç çıkmayan Hz. Fatıma'nın ağlamaları öyle bir hal aldı ki Medine halkıda sesini her duyduklarında işlerini bırakıp onunla birlikte ağlıyordu. Bir gün sonra Hz. Ali şehrin kıyısında halkın 'beytül hazan'diye adlandırdığı bir gölgelik yaptı eşine. Hz. fatıma her gün çocuklarını alıp, oraya gidiyor, ağlayarak ibadetlerini orada yapıyordu.

İbn Abbas anlatıyor:... Bu esnada Hz. Ömer insanlara, Hz. Peygamber'in ölmediğini, O münafıkların kökünü kazımadıkça bu dünyadan göçmeyeceğini söylüyordü. Hz. Ebu Bekirin ona,

Ey insanlar! Insanlar çoğalacak, ensar ise azalacaktır. Hatta onlar yemekteki tuz misali azalacaktır. Bundan sonra ensarın işlerini üstlenen, onları idare etmekle görevlendirilen bir kimse onların iyiliklerini kabul etsin, kusurlarını da görmezden gelin?buyurdu

Hz. Fatıma son günlerin hastalık halinde geçirdi. Vefatından önceki gün kendini iyi hissedince kalkıp evini düzenledi, çocuklarını yıkayıp temiz elbiseler giydirdi ve onlar için hamur yoğurup ekmek yaptı. Onun bu halini görüp sevinen Hz Ali'ye rüyasında Efendimizi gördüğünü, kendisinni çağırdığını söyledi. . Hz. Fatıma Efendimiz'in haber verdiği gibi O'ndan altı ay sonra Ramazan'ın üçüncü günü vefat etti. Cenaze namazını muhterem eşi Hz Ali kıldırdı ve Baki 'mezarlığına defnedildi.

BEŞ GÜN ÖNCE

-Resulullah vefat etti, dediler.

ŞİMDİ AĞLAMAK VAKTİ

-Merhaba hoşgeldiniz.

-Ne oldu? Nedir bu hal diye sordum.

Rasul-İ Ekrem vefat edeceği gün sabah vakti, kendisinden bir hafiflik görüldü. Yanındakiler sevinerek, iyidir diyerek işlerine gittiler. Yanında yanlız kadınlar kaldı. Böyle ümitle ferahlık arasında iken Rasul-i Ekrem :

Allah Resulu, binlerce sahabeyle birlikte veda haccını yaptıktan sonra Mekke'den Medine-yi Münevvere'ye doğru yola çıktı. Gadir-i Hum vadisinde konakladı. Efendimiz, burada öğle namazını kıldırdıktan sonra ashabına,'' Ey insanlar!.. Biliniz ki, ben de insanım!... Yüce Rabbimin elçisi gelecek, beni ebedi aleme çağıracak. Ben de onun davetine icabet edeceğim. Yakında size veda edeceğim! Eğer sadakatle sarılırsanız, sizi doğru yolda muhafaza edecek iki şey bırakıyorum:

Abdurrahman Said b. Yerbu anlatıyor: 'Resullahı'ın vefat ettiği günün ertesi günlerden birinde Hz. Ali başını sarmış ve mahzun bir vaziyette mescide gelmişti.

Enes b. Malik anlatıyor:. Hz. Ebu Bekir'e , İnsanların, Hz. Muhammed'in öldüğünü söylediklerini hizmetçisinden öğrenmesi üzerine bir şiddet ve korkuyla evinden çıkarak mescide gitti. Koşarken,

Haydi, şimdi kalkın ve benden sonra gelenlere, benim yerime dini tebliğ edin, buyurdular

-Kimse onun önüne geçerek imam olamaz! Çünkü o hayattayken sizin imamınız olduğu gibi ölümünde de sizin imamınızdır, dedi. Böylece insanlar gruplar halinde içeri girerek, saflar halinde, kendi başlarına Resulullah'ın cenaze namazını kıldılar.

Efendimiz in mübarek bedeni kabre konulduktan sonra Hz. Ali ve Hz. Enes'i gören Hz. Fatıma , ''Resurullahın üzerine nasıl toprak saçabildiniz, gönlünüz O'nun üzerine örtmeye nasıl razı oldu? diyerek ağlamış onları da ağlatmıştı. Sık sık babasının kabrini ziyaret eden Hz. Fatıma kabir toprağını alıp kokluyor, yüzüne gözüne sürüyor, mersiyeler okuyarak ızdırabını yaşıyordu.''Üzerime o derece müsibetler döküldü kü onlar gündüzlerin üzerine dökülmüş olsaydı, kararır gece olurlardı.''Diyor, Hz. Ali de, vaktini eşinin yanında geçiriyor, O'nu bir an olsun yanlız bırakmıyor, çocuklarıyla ilgileniyordu.

Rebiülevvel ayının 12 'si pazartesi günü, aynı zamanda Allah Resülü 'nün gözlerini dünyaya açtığı gündü. Pazartesi günü... Peygamberimiz peşpeşe birkaç baygınlık geçirmişti Peygamber Efendimiz?e en çok benzeyen kişi olan Hz. Fatıma, babasının yanında hüzünle bekliyor, O'nun çektiği ızdırabı gördükçe dayanamıyor, göz yaşı döküyordu. Hz. Fatıma bir ara biricik babasının çektiği sıkıntıya üzülerek ''Vay babamın çektiği ızdraba!.. diye hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Peygamberimiz ; Kızım sakın ağlama! Bugünden sonra baban hiç ızdırap çekmeyecek, Ben vefat ettiğim zaman?inna lillah ve inna ileyhi raciün?de, dedi.

-Anam babam sana feda olsun! Yaşarken temizdin, öldüğünde de temizsin, diyordu. Çünkü odanın içini, eşi benzeri görülmemiş, gözellikte nefis bir koku kaplamıştı.

Peygamberimiz vefatından 5 gün önce Perşembe günü sabahı hastalığı ağırlaştı. Efendimiz'in yanında yine eşleri, torunları ve kızı Fatıma bulunuyordu.!''Ey kızım Fatıma!.. Ey halam Safiyye!.. Allah katında makbul olacak ameller işleyiniz! Çünkü ben, sizi Allah'ın azabından kurtaramam.

evinde topladı, bize baktı ve gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Sonra şöyle dedi:

RESÜLULLAH?IN YIKANIP KEFENLENMESİ

İbn Abbas anlatıyor: ''Resulullah hasta, yatağında yatıyordu. Sahabelerden bazıları yanına giderek,

Hicret'in onbirinci senesi Safer ayının 26'sı pazartesi günü Efendimiz, ashabına Bizans üzerine sefere çıkmak için hazırlanmalarını emretti. Emri duyan herkes evine gidip hazırlığa başladı. Ertesi gün Allah Resulü, Hz. Üsame bin zeyd'i çağırıp kendisini İslam ordusuna komutan tayin ettiğini bildirdi ve zaferle dönmesi için dua etti. Bu emri verişinden bir gün sonra aniden hastalandı fakat kararından vazgeçmedi. Bir gece yarısı, ansızın evden çıkınca Hz. Aişe nereye gittiğini sordu; O da ''Baki' Mezarlığına medfun bulunan ehlim için istiğfar etmek üzere emir aldım ; oraya gidiyorum? dedi. Kabirler arasında uzun uzun durarak dua ve istiğfarda bulunduktan sonra Ebu Müveyhib'e dönerek?Ey Ebu Müveyhib!.. Dünya hazinelerinin anahtarları ile ahiret nimetlerini seçme hususunda serbest bırakıldım; ben de Ahiret nimetlerini tercih ettim!? buyurarak, yakında ebedi aleme hicret edeceğini işaret etmişti. Efendimiz, bir gün de Uhud'a gitti ve orada şehit olan sahabileri için uzun uzun dua etti.

-Bizlerden kim senin namazını kıldırsın, dedik. Ve ağladık;Rasulullah da ağladı. Sonra dedi ki:

-Ehl-i beytimin yakınlarından birkaç kişi koysun. O esnada sizin göremediğiniz fakat onların sizi gördüğü birçok melekte de bu işe katılırlar.

İbn Abbas diyor ki:'' Vallahi, Hz. Ebubekir bu ayeti okuyana kadar insanlar bu ayeti sanki hiç bilmiyorlar gibiydi. Sanki bu ayetle ilk defa karşılaşıyorlardı. Hz. Ebu Bekir'in hatırlatmasından sonra herkes birbirini, teselli etmek için bu ayeti okuyordu.''