Menba, suyu kaynattıkça ne bent dinler ırmaklar, ne baraj.

Fakat şunu bilmeyebilirsiniz. Daha evvel yazmıştım. Ama, et?tekrarü ahsen, velev kane yüzseksen. 180 kere bile olsa tekrar güzeldir. 14 Mayıs 1950?de yapılan genel seçimleri Demokrat Parti kazandı. Çeyrek asrı aşkın zamandır CHP iktidardaydı. Tek parti faşizan uygulamaları millete kök söktürmüştü. Ekmek, tuz, bez, gaz, kömür, defter, kalem gibi temel ihtiyaç maddeleri millete karne ve kuyruklarla veriliyordu. İlaç zaten yoktu. Bilinen tek ilaç Kinin denen sarı bir acı haptan ibaretti. Bugünün dilencisinin üstündeki kıyafet o günkü orta halli vatandaştan daha iyidir.

Onları her seferinde uyarıp ikaz ettik. Galibiyetlerinin geçici olduğunu ve fikren biten bir ideolojinin fiziken de yeryüzünde hakim olamayacağını yüzlerine söyledik. Ne ettikse dinletemedik.

Ancak Milli Şef diktası dünya durdukça siyasetin yüz karası olarak kalacak bir metodla açık oy, gizli tasnifle oyları sayarak DP?yi eleyip tekrar iktidar olmuştu.

Önüne ne koysanız güler ve geçer sadece.

1973 Seçimlerinde AP genel başkanı Süleyman Demirel, meydanlarda şöyle bağırmaktaydı:

Hiçbir müdahaleyle ayar edilecek değildir.

Biz ki, sabra alışmışız. Bizden önceki kaç nesil tepeler ardında yine tepeler görmüş sahil-i selamet hülyasıyla.

ne de inat!

Geçici, muvakkat hevesleriyle insanlarını pejmurde etmeyi hayır sanan, "gördüğü her ışığı, yangın zanneden zavallılar" ne kadar çok da olsa, gidiş ilk hareketin verildiği yöne doğrudur.

Beşeriyetin tekamülü de bu neviden dalgalanmaların pişirmesiyle gerçekleşmiştir. Kimse önündeki bentlere bakıp sahili hayal etmekten geri durmasın.

Bu muahlefet partisi 1946 seçimlerine katıldı.

FITRAT AYAR TUTMAZ...

Bu bir vaad.

Ya sahile koşacağız birlikte el ele,

Geleceği görüyor değiliz ancak mazi bize müstakbelden haber veriyor.

Bu memleketin alimleri azsa da arifleri çoktur.

Kısa bir soluk ve menbadan gelen yeni sellerle biriken bir rezervuarı taşırmayı düşlüyoruz.

İşte Fıtratın ne olduğunu anlattığımız o mazide kalmış yazımız.

Bizi en fazla mağlup ettiklerini sandıkları hengamda yazdığımız yazılar şahidimizdir. Hep ikaz ettik ve hep akıbetlerini hatırlattık.

Eskiler buna feraset derlerdi. Fikir hayra cevelan edince istikameti doğru olur.

Yenildiğimizi sananlar, felekten bir gece çalsınlar.

İşte şimdi mazi olmuş bir yazımızda o zaman müstakbel olan bu günü nasıl da görebilmişiz.

Ne zaman ayar tutmuş ki fıtrat...

Bu bir hakikat.

14 Mayıs 1950?de aynı hileyi tekrarlayamadı. Türkiye?ye İnönü?ye rağmen demokrasi getirten dış dünya, dikkat kesilmişti. Bu defa sandıkta hile yapamamışlardı. Fakat iktidar mührünü Adnan Menderes?e vermiyorlardı. Bir kısım CHP?li kodaman şöyle demekteydi. ?Ne yani, biz şimdi iktidarı Hasolara Memolara mı vereceğiz? O -afedersiniz- Haso?lar Memo?lar bu vatanın öz evlatlarıydı. Ama onlar Ulus?tan öte Ankara?nın içine sokulmuyordu. Çünkü kılık kıyafetleri felaketti. Harplerde ölebilir, vergi verebilir ama Başkente giremezlerdi.

Kırıldığımızı sananlar, kendi sanal sevinçleriyle bu günü neşeyle geçirsinler bırakın.

-CHP demek, zam demektir, garne demektir, guyruk demektir!

Diğer taraftan Ezanı Muhammedi, İslami okunuşundan çıkartılmış, Sultanahmet gibi camiler ahır yapılmış, Kur?an öğrenilmesi yasaklanmış, gazetelerde dini yazı çıkmasına müsaade edilmemiş, çeşme ve bina gibi yerlerin kitabelerinden ayetler, hadisler Arapça harfli diye murçlarla kazınmıştı. Bugün bile İstanbul Üniversitesinin giriş kapısı üzerinde TC yazan kısmın üstündeki yuvarlak mermer, bir Tuğra?yı kapatmaktadır. Sadece onu kapatmadılar. Üniversitenin, Süleymaniye Camiine açılan kapısını da talebe namaza gidemesin diye kapattılar. Devlet arşivlerini hurda kağıt fiyatına yabancı devletlere sattılar. Bulgaristan o evraktan kendi arşivini teşkil etti.

Ayar tutmaz fıtrat. Set dinlemez. Baraj anlamaz.

Bu bir zaman meselesi.

Son düzlükteyiz artık iniş öncesi.

Biz ise artık son platoda olduğumuzu bilen setçilerin karşısında, ardımızda bıraktığımız sürekli kaynayan menbamızdan aldığımız güçle çıkıyor ve birikiyoruz.

Felekten çaldıkları bir gece sebebiyle onları hırsız ilan etmeyeceğiz. Kendi gecelerini kendilerinden aşırıyorlar, haberleri yok.

Bunu biliyorsunuz...

Uzun yıllar hüküsürmüşlerdi memleketimde. Uzun seneler geçirdiler çoğu zulümle. Ağlattılar, inlettiler yok saydılar senelerce. Bazen baştaki örtüyü kirlettiler bazen kafadaki fikirleri. Bazen imana sövdüler bazen ahlaka, bazen de geleneğe.

Bu dünyanın bir gidişi var. Bir istikameti. Her şey o istikamet yönünde harekete memur edilmiş. Hayat aynı yönde akışını sürdürüyor. Bütün bu akışların sistemli bir mühendislik içinde gerçekleştiğini görmemek körlüktür. Yaşanılan hiçbir şey yaşanılması gerekenlerden başkası değildir.

Bazen istikametten şaşan, gidişin aksi yönde diklenmeler, direnişler görülse de bu neviden şeyler beyhudedir. Çam kozalağı fıstığını o fıstık ta içinde bir ağacı besler. Tohum ağaca, meyve de tohuma işarettir. Gecenin karanlığı gündüzün, kış baharın habercisidir. İçinde zıtlıkları barındıran bu dünyadaki zıddiyet bir farklılığın değil aynılığın, birliğin ve beraberliğin emareleridir. Bu neviden farklılıklar onları daha iyi anlayabilmemiz içindir.

Arka ayaklarını direyen keçi misali inat eden ayarcılara karşı kısa bir soluk alıyoruz şimdi.

O ceviz sümbüllenip kadim günlerin ulu ağacı olmasın diye çırpınanlar dünyada ebedi kalacakmış gibi bir vehme kapıldılar. Eskiler buna tevehhüm-ü ebediyet derler. Kendini ebediyyen kalıcı zannına kapılma.

Ne baraj dinleriz önümüzde,

Bunları duyuyor ama dudak büküyorduk. Bu devirde böyle şey olur mu diye düşünmekteydik. Dersimizi çok ağır aldık. Margarin yağı, benzin, elektrik, poşet, ilaç, mama, muslukta su ve daha neler yok oldu. Peki hükümet ne yapıyordu? Sol militanlarla kadrolaşma. Daha güven oyu almamış hükümet devlet kadrolarını hallaç pamuğu gibi attı. Sadece 2 ayda öğretmen yetiştirerek milli eğitime militanlar yerleştirildi. Bu kadrolaşmalar sonraki yıllarda Mehmet Moğultay?lar, Seyfi Oktay?larla hızlanarak devam etti. Ülkücü gençlik, ama gerçek ülkücü gençler, tatlı su milliyetçileri değil, o yıllarda patır patır şehit edildi. Kalanlar da 12 Eylülde zindanlara tıkıldı.

Sen bir anayasa maddesini değil, istikbalini, geleceğini, yaşama hakkını oylayacaksın. Böyle düşün buna göre hareket et.

İnsan eliyle pek çok şey değiştirilir. Pek çok şeye hükmedilir ama bir tohum hükmündeki bu kainatın bir ağaca dönmesinden ibaret olan Fıtrat!

Ama mecburen iktidar el değiştirdi, jandarma ve tahsildar zulmü bitti.

Buda bir patoloji. Şu şehr-i İstanbul'u yüzlerce kez mezaristana boşaltan ölüm kendilerine uğramaz sandılar.

Bu memleketin insanları çok gördü mazinin dehlizlerinden getirilen tıkaçları. Kaçını serdi yere, kaçını önüne katıp sürükledi.

Ariflerin feraseti olmasa Alimler ekmeksiz kalırdı.

Fildişi kulelerden seyrettiler memleketimi ve yüzünü içe döndürdüler. Bir cevizin kabuğu içindeki ceviz ağacından endişe edenlerin diliyle konuşup büzüştürdüler hülyalarımızı.

Adnan Menderes ve arkadaşları 1945?te DP?yi kurdular.

12 Eylül?de referandum var, halk oylaması.

Rahim Er

Ya da yıkılın! deyip sökeceğiz sağlam zannettikleri köklerinden toprağıyla birlikte.