Ne barıştan anlarız

kart göndereceğim

olar anlaşuruz:)

Çocuk "Hayır" diye cevap verdi... "Al bakalım, istediğin 10 milyon. Sana az önce sert davrandığım için üzgünüm. Ama uzun ve yorucu bir gün geçirdim" dedi...

- " O kutu boş değil ki baba! İçini öpücüklerle doldurmuştum!.."

Daha çok tanımak

"MM. Sofronie. Her nevi saç levazımı " ibaresi taşıyanbir tabelanın önünde durdu. Bir hamlede içeri girdi. "Saçlarımı satın alır mısınız? " diye sordu. Madam, saçları pişkin bir alıcı eliyle yokladıktan sonra " 20 dolar " dedi. Della, "Peki, derhal" cevabını verdi. Ondan sonraki iki saati pembe bir bulut üzerinde uçar gibi sevinçle nasıl geçirdiğini bilmiyordu. Jim için almak istediği hediyeyi bulmak için dükkanların altını üstünü getirdi. Nihayet bulabildi. Altın saat zinciri. Zincir, Jim'in o emsalsiz saatine layık derecede güzeldi. Eve gitti, saçlarına baktı. Jim'in bu hayalini beğenmesi için dua etti. Az sonra Jim kapıyı açıp içeri girdi. Gözlerini sevgilisine dikmiş sadece bakıyordu. Sonra, hediyesini uzattı. Della paketi açtığında, ipek gibi saçları için uzun zamandır beğenip alamadığı bir çift tarak gördü. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Kendisini toparladı, tatlı bir tebessümle Jim'e hediyesini uzattı. Jim, paketi açtığında saat zincirini gördü. Ama artık saati yoktu. Çünkü, Della'nın güzelim saçlarına çok beğendiği tarakları alabilmak için o da saatini satmıştı. Üzülmediler... çünkü önemli olan tek şey vardı sevgileri.. O da ne satılır nede satın alınabilirdi...

Tam bir dolar seksen yedi senti vardı. O kadar ne bir eksık ne bir fazla. Della, paraları üç defa saydı. Bir dolar seksen yedi sent, o kadar. Halbuki ertesi gün yeni yıla adım atılacaktı. Della'nın evi, haftada sekiz dolara tutulmuş mobilyalı bir apartman. Tasvire değer bir hali yok. Tam bir fakirhane. Gözyaşları dindikten sonra Della eline bir ponpon alarak yüzünü pudraladı pencerede durarak apartmanın o kasvetli arka avlusundaki parmaklıklar üzerinde yürüyen bulut renkli kediyi aptal aptal seyretti. Ertesi günü Yılbaşıydı ve kocası, sevgilisi Jim'e hediye alabileceği sadece bir dolar seksenyedi senti vardı. Bu parayı da aylardır yavaş yavaş biriktirmişti. Halbuki şimdi hiçbirişe yaramadıklarını görebiliyordu. Sevgili Jim'ine güzel bir şey almak hususunda hülyalar kurarak birçok mesut anlar yaşamıştı. Pencereden uzaklaşarak kendini aynanın karşısına attı. Gözleri pırıl pırıl parlıyordu, ama yirmi saniye içerisinde rengi uçuvermişti. Saçlarını çözerek omuzlarının üzerine döktü. İftar ettikleri iki şeyleri vardı. Biri Jim'in büyükbabasından kalan altın saat, diğeri de Della'nın omuzları üzerine dökülen saçları. Della'nın saçları altın renkli bir çağlayan gibi parlayarak ve dalgalanarak dizlerine kadar döküldü ve elbise gibi vücudunu örttü. Bir aralık bir an durdu. Tereddüt eder gibi oldu. Yerdeki kırmızı tüyleri dökük halıya iki damla gözyaşı aktı. Della, gözlerinin yaşı kurumadan kapıdan fırladı.

Baba Oğul Muhabbeti

y bu hikayeler çok güzel arkadaşlar nerden buluyorsunuz bunları?

Yılbaşı sabahı küçük kızı, paketi getirip:

güzel hikayeymiş. tşk malibu

Biz bu şehirde karşılaşmayız bile

Sorun değil bi çaya ödeşiriz:)))

Bu yabancı iki sevgiliyi

Rica ederim:)))

ağlatacaksın ama:((

MaliBugülümsemeyi sil. baştanın sözleri için kulandım. yanlış anlaşılmasın.

biraz uzun ama okumaya değer...

Çocuk "Param vardı ama yeterince yoktu" dedi ve yüzünde mahcup bir gülücükle paraları babasına uzattı; "İşte 20 milyon... Şimdi bir saatini alabilir miyim babacım...?

Bunun üzerine çocuk "Peki bana 10 milyon borç verir misin" diye sordu.

Küçük kız gözlerinde yaşlarla babasına baktı.

Kapı ağzı boş bavul yığınlarıyız

"Aslında bütün insanlara böyle bir kutu mutlaka verilmiştir. Zor zamanlarda bu kutuyu çıkarıp içine bakabilmeyi başarmak, mutluluğun anahtarlarından biri olsa gerek."

Bir tarihte Paris?te o kadar şiddetli bir kış olmuş ki, Siene nehri tamamıyla donmuş. Paris?e odun getirilememiş.

İşte bundan dolayı yılbaşı gelince, çok tuhaf bir hediye usulü ortaya çıkmış.

Çocuk sevinçle haykırdı, "Tesekkürler babacığım..." Hemen yastığının altından diğer buruşuk paraları çıkardı.

Adam yorgun argın eve döndüğünde 5 yaşındaki çocuğunu kapının önünde beklerken buldu.

barışmamışız galiba. fena bozuk galiba

Biz seninle susmayı başaramadık

nisan sen bana niye güldünki ya

Aradan bir saat geçtikten sonra adam biraz daha sakinleşti ve çocuğa parayı neden istediğini bile sormadığını düşündü, "Belki de gerçekten lazımdı..." Yukarı çocuğunun odasına çıktı ve kapıyı açtı... Yatağında olan çocuğa, "Uyuyor musun" diye sordu.

- "Birisine bir hediye verdiğinde, kutunun içinde bir şey olması lazım. Bunu da mı bilmiyorsun küçük hanım?.."

Ağlarım, ağlar açılır denizlere

Bunu gören adam iyice sinirlenerek, "Paran olduğu halde neden benden para istiyorsun..? Benim, senin saçma çocuk oyunlarına ayıracak vaktim yok..." diye kızdı.

Teneffüs bitmişti. Ders Türkçe'ydi. Nazlı'nın aklı o kalemdeydi ders boyunca. Öyle güzel bir kaleme sahip olmayı o kadar isterdi ki...

Daha çok sevmek isterdik belki

Zaten yorgun gelen adam, "Bu senin işin değil" diye cevap verdi. Bunun üzerine çocuk "Babacım lütfen, bilmek istiyorum" diye üsteledi.

barıştık mı demişsin ya o hoşuma gitti:) sevindim yani:)

Kızına gene çıkıştı:

son osmanlı baruştun mu:)

Acaba gereğinden fazla mı tepki göstermişti kızına. Bir gece evvel yaptığından utanarak, kutuyu açtı. Fakat kutunun içi boştu.

Derin bir nefes aldıktan sonra Nilay'ın çantasını süzdü. Nilay dışarıdaydı. Nazlı bu fırsatı değerlendirebilirdi. O kaleme sahip olabilirdi. Sınıfa göz gezdirdi. Kimse yoktu. Nilay çıktığında içeride Zeynep vardı. Nilay kalemin yerinde olmadığını anlayınca yakın arkadaşından değil de Zeynep'ten şüphelenecekti herhalde...

barıştık mı :))

Adam iyice sinirlenip, "Benim senin saçma oyuncaklarına veya benzeri şeylerine ayıracak param yok. Hadi, derhal odana git ve kapını kapat" dedi.

Nazlı Nilay'ın çantasını açtı. Kalemi kısa sürede buldu ve çantasına attı. Korkuyordu, elleri titriyordu.

Ne zaman keyfi kaçsa, ne zaman morali bozulsa, ne zaman kendini kötü hissetse, kutuya koşar, içinden minik kızının sevgi ile doldurduğu hayali öpücüklerden birini çıkarırdı.

Biz barışmayız artık

Adam sinirli sinirli "Bu çocuk nasıl böyle şeylere cesaret eder." diye düşündü.

birilerine hediye almak için neden belirli günleri bekleriz ki... hediye verdiğimiz kişinin yüzündeki mutluluğu görmek için beklemek şart mı?

Adam "İlla da bilmek istiyorsan 20 milyon" diye cevap verdi.

Ayrılıklara acemi aşıklarmışız

Yalancıyız

- " Bu senin babacığım" dediğinde çok üzüldü.

Genç adam, işe giderken hergün yolunun üzerindeki güllerle dolu bahçeye bakmadan geçemezdi. Her sabah o rengarenk güller içini neşeyle, sevinçle dolduruyordu. Günler geçtikçe güllere bakan gözleri, bahçedeki eve takılmaya başladı. Çünkü, son günlerde o evde, tül perdenin gerisinde bir genç kızın silüetini görüyordu. Her geçişinde güllere ve pencerede belli-belirsiz görünüp kaybolan genç kıza bakmadan edemiyordu. Bir sabah her zamankinden daha erken yola çıktı. Bahçenin önüne geldiğinde yüreğinin titrediğini, içinin ürperdiğini hissetti; her gün tül perdenin arkasında gördüğü kız, bahçede gülleri suluyordu. Güzel kız, genç adamı görünce yüzü kızararak içeri kaçtı. Genç kızın hayali gözlerinden kaybolmasın diye gayret eder gibi gözlerini sabit bir halde bir güle dikerek öylece kalakaldı. Gördüğü güzelliğin etkisinde kalmış, sevdalandığını düşünüyordu. Genç adam, artık hergün bir öncesine göre biraz daha erken geçiyordu, kızı tekrar görürüm umuduyla. Fakat tüllerin gerisinde görünüp kaçan bir silüetten başka şey göremiyor, kahroluyordu. Genç kız da her sabah heyacanla tüller arkasına geçiyor, genç adamın gelmesini bekliyordu. Bir gün, genç adam bahçenin önünden geçmedi. Genç kız gün boyunca boşuna bekledi. Ertesi gün, daha ertesi gün yine boşuna bekledi, genç adam gelmedi. Genç kızın yüreğine hüzün doluyordu. Başka bir gün, yine umutsuz gözlerle yola bakarken, bir grup insanın omuzlarında tabutla geçtiklerini gördü genç kız. Aklından geçen korkunç düşünceden tüm vücudunun titrediğini hissetti, yüreği sıkıştı; yoksa genç adam ölmüş müydü!.. Genç kız yine hergün tüllerin arkasına geçiyor, boş gözlerle dışarı bakıyordu. Yüzü de, artık bakmadığı, sulamadığı gülleri gibi soluyordu. Genç adam bir gün yine geçti bahçenin önünden. Bir aydır yattığı hastaneden sonunda çıkmış, ilk iş olarakta güllü bahçenin önüne gelmişti. Ama ümit içinde geldiği bahçenin önünde, gülen yüzü asıldı; bahçedeki güller solmuş, pencere kara perdelerle sımsıkı kapatılmıştı. Genç adam yolda oynayan çocuklara sordu; ?Bu evde kimse yaşamıyor mu? Bir çocuk; ?İhtiyar bir kadın yaşıyor.? dedi. Genç adam cevabını duymaktan korkarcasına, başka bir soru sordu ; ? Burda yaşayan genç kız ne oldu? Çocuklardan biri atıldı; ?O öldü.?dedi, genç adamın yana düşen kollarını, yaşaran gözlerini görmeden başka bir çocuk atıldı; ?Verem olmuş, dün öldü.? Yıllar sonraydı, küçük bir çocuk heyacanla annesiyle babasının yanına koştu, güller arasında, sallanan sandalyede oturan ihtiyar adamı göstererek bağırdı; ?Dedem gülüyor, dedem gülüyor baba!..? Koşarak ihtiyarın yanına gittiler, gülerken hiç görmedikleri yüzüne baktılar. Elinde bir gül olan ihtiyar adamın yüzüne, gerçekten bir gülümseme yayılmıştı; biten bir hasrete seviniyormuş gibi, yıllardır görmediği birine kavuşuyormuş gibi mutlu bir gülümseyişti bu. Fakat gözleri kapalıydı?

Nilay'ın ders boyunca yeni kalemini değil de başka bir kalem kullanması Nazlı'nın ilgisini çekti. Bir süre sonra bunu yeni kalemini çabucak eskitmek istemediği için kullanmadığını düşündü. Bir ders daha bitti. Nilay, Nazlı'ya kantine gitmeyi teklif etti. Nazlı kabul etmedi. Aklı hala kalemdeydi.

Herkes birbirine mini mini odun demetleri hediye eder ve bu kıymetli demetler mücevherden daha çok makbule geçermiş...

Küçük kız, koskoca bir paket altın yaldızlı kağıdı bir kutuyu eğri büğrü sarmak için kullanmıştı...

Nazlı ağlıyordu. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu."Ben hediyemi çoktan aldım, senin vermene gerek kalmadı. Senin sandığım o kalemi, hediyemi çalmışım meğer!"diyerek Nilay'ın boynuna sımsıkı sarıldı.

Babası o kadar çok üzüldü ki, koştu, kızına sarıldı. Beraberce ağladılar.

Çocuk babasına, "Baba bir saatte ne kadar para kazanıyorsun" diye sordu...

Adam 3 yaşındaki kızını, gayet pahalı bir hediyelik kaplama kağıdını ziyan ettiği için azarlamıştı.

Nilay sınfta yeni aldığı kalemi Nazlı'ya gösteriyordu. Bu şeker pembesi, rengarenk boncuklarıyla göz alıcı parlaklığa sahip, rengarenk tüylü kalemi Nazlı, hayranlıkla izliyordu. Nilay ve Nazlı yakın arkadaştı. Nilay zengin, Nazlı ise maddi durumu kötü olan bir ailenin çocuğuydu.

Sarı fotoğraflar yolculuğundayız şimdi

Çocuk sessizce odasına çıkıp kapıyı kapattı.

Ne mütareke biliriz şimdi

Adamın suratına baktı ve yavaşça paraları saydı.

Adam o kutuyu ömrünün sonuna kadar sakladı.

Her şeyi bıraktım gidiyorum bende

du bakyım bir soralım kendine:)

Yağmurun derman değil kurak gönlüme

Nilay kapıdan içeri girdi. Kantinde harcadığı paranın artan kısmını çantasına koymak için çantasını açtı ve kalemi de yoklama ihtiyacı hissetti. Kalemi koyduğu yere baktı, baktı... Kalem yoktu! Derin bir of çektikten sonra Nazlı'ya dönüp aslında o kalemi ona hediye edeceğini, beğenip beğenmeyeceğini bilmediği için ona göstererek bunu anlamaya çalıştığını, kalemi kaybettiği için çok üzgün olduğunu söyledi.

öyle bi niyetim yok ki :))