bu cümlelerin hiçbirisini kendim için kurmadım zaten ben de. az buçuk acıya dair birşey hissebidelenler içindi sözcüklerim.

susuşların son bulsun...

beğenmene ayrıca sevindim.

umudu değildi onu hayata bağlayan. bilakis öğrenmişti ki umutların büyüklüğü hayal kırıklıklarını kat be kat arttırırdı. aklı almıyordu kendi kalbine bilmem kaçıncı kezdir söz geçiremeyişini. utanıyordu kendi yüreğinden. dillendiremiyordu serzenişlerini. bir tan yeri ağarırken, bir de tan yeri kararırken gözpınarlarındaki damlalara izin verebilirdi ancak. ertesinde gece vardı, uyku vardı, ruhunun azad olduğu kısacık anlar vardı. kaçmak bu kadar mı güzel olabilirdi?

umarım okur ve beğenirsiniz zevkle:)

yoksa çoklukta ki hiçlik miydi gözlerimin senden başkasını görmesini engelleyen...

o zaman bende de sana armagan olsun

keşke görebilse idin bendeki gözlerinle seni

yokluğun muydu beni sana getiren

güzeldii...

- - - sen:)

o sensizlikti sana dair yitik cümleler kuran...

teşekkür ederim gamze:)

:)sadece o diyorsun yani mymoon..

yazmak kusmaktır diyorum bazen biliyorum zira zehir varsa yürekte akması gerekiyor...

hak verebilirdin belki sensizliğimin acısına...

Ve yorulmuştu anlamaktan, anlatmaktan... anlaşılmak bir düştü en nadir akşamlarda gelen. kaçıncı kez düşmüştü bu çakıllı yolda yüreği ellerinden. hatırlamaya çalıştı;

neden bişey yazmıyonuz:(

Ve yorulmuştu anlamaktan, anlatmaktan... anlaşılmak bir düştü en nadir akşamlarda gelen. kaçıncı kez düşmüştü bu çakıllı yolda yüreği ellerinden. hatırlamaya çalıştı; olmadı yapamadı. hep mi gözyaşı düşecekti onun payına bu hayatta? dünya denen kahrolası sefaletin içine düştüğü ay olan ekim de mi yeniden, yeniden, bıkmadan, usanmadan celladı olacaktı hayat onun?isyan etmek boşuna mıydı yoksa bir duyan var mıydı içindeki sessiz çığlıklarını kendinden başka o da bilmiyordu aslında. sesizliğini dinliyordu ve dinledikçe paramparça oluyordu içi...

güzel yazılar.. yaşanan acıların birikip içinde zehire dönmesi birazda.. bu zehir ya seni bitirecek içinde.. ya da kağıda akacak cümlelerle..

:)tebessüm ettirdin bana.

gitme benden ne olursun

sayın ada.. hoşgelmişsin.. ne iyi etmişsin..

o aşktı; kırık dökük bir gönülde durmaksızın, aslında bilmediği ismini sayıklayan

hoşbuldum siület:)teşekkür ederim.

sana da teşekkür ederim trevigo:)

ada beni tanıyorsun da mı bu yazıyı yolladın:)kardeşim paylasımın için tesekkürler. cok güzel bi yazı.

o suya hasret bir çiçekti; kayıp bir şehrin kaldırımlarında, solacağı saati bekleyen.

bu arada tam başlığı açtım elektrikler gitti yazamadım başlığımda güm oldu zaten ya neyse:(kusura bakma..

üç harf-adı aşk:)

o mu sevmişti gecenin en kuytularını yoksa gündüz mü içine bir türlü alamıyordu onu. hangisi onun tercihi idi ki?onu yoran hayat değildi, o yoruyordu hayatı kavga ederekten. acziyeti dağ olmuştu yoluna çıkan. naçarlığı beline kamburdu. ümitvar oluşa kapatmıştı kalbinin kapılarını. lal olmuştu dilleri, mosmordu dudakları. üşüyordu. ya yalnızlıktı onu böylesine üşüten ya da sensizlikti senin bihaber olduğun kimliğinden...

benden size küçük bir hediye

gülebiliyorsan mutlusun demektir :)

bu yazı bana kutsinin "hediyem olsun" parcasındaki su mısrayı hatırlattı... benim sana gözyaslarım hediyem olsun, bu acılar kaldı bende eyvahlar olsun..."