- Allah?ın rahmetinden ümidini kesme. Ümitsizlik, günahlarından çok daha büyük günahtır, dedi.

Yine bir gün Hz. Aişe r. a. merak etti ve Efendimiz s. a. v.?e sordu:

İnsan olmanın sorumluluğunu bildi ve Hz. Ebu Bekir r. a. bir gün ağaca konmuş bir kuşa şöyle dedi:

- Evet; günahlarını hatırlayıp ağlayanlar hesapsız cennete girecekler.

- Evet.

Hz. Ali r. a. bir sabah, namazını kıldıktan sonra üzüntüsünden yüzünün rengi değişmiş halde şöyle dedi:

Sevdiğimden ayrı kalırım diye kim korkmaz? Ve kim, sonsuza kadar sevdiğiyle bir arada olmak ümidiyle, hasretiyle yaşamaz?

- Yeğenim Abdullah b. Abbas r. a. beni görünce yüzme karşı övdü. Artık, hiç kimsenin beni övdüğünü duymak istemiyorum. Keşke unutulup gideydim.

Ve? Ebu Haşim r. a. vefat ettiğinde bıraktığı malı hesap edildi. İçinde hamur yoğurup yemek yediği çanak dahil çok az bir malı vardı.

Bir gün sahabilerden biri günahının çokluğundan ötürü kederlendi, ümitsizce dolaşmaya başladı. Onu gören Hz. Ali r. a.:

Cahildi insan, yüklendi emaneti.

- Evet, benimle berabersin. Eğer kalbini iki şeyden; yabancıya bakmaktan ve müslümana hakaretle nazar etmekten korursan, benimle beraber olursun.

O?ndan ayrı kalıvermek korkusu ve ebediyyen O?nunla kalabilmek ümidi ile?

- Hem ümitvarım, hem de korkuyorum.

Onların Korkusu

Bir sahabi Efendimiz s. a. v.?e geldi ve sordu:

- Ümmetinden hesap sorulmadan cennete girecek olan var mı?

Enes b. Malik r. a?. O, Efendimiz?e hicret etmiş, Rasulullah s. a. v. vefat edene kadar yanında bulunmuştu. Ölüm döşeğindeydi. Ashaptan birkaç kişi odasına girdiler ve durumunu sordular. O da mütebessim bir edayla:

- Allah Rasulü?nün tavsiyesi ne idi?

Oysa ne çok severiz övülmeyi, iltifatları, iyiliklerimizin bir bir sayılıp dökülmesini. Hz. Aişe r. a. kendisinden övgüyle bahsedilmesinin korkusunu taşıyor.

- O bize?Sizden herhangi birinize bir süvari azığı kadar dünyalık yeter.? diye tavsiyede bulunmuştu. Bu vasiyeti çiğnediğimi sanıyorum; malımdan korkuyorum ey Saad! Sana gelince, hüküm verirken, bir malı taksim ederken Allah?tan kork. Kederlendiğinde Allah?tan sakın ve O?na sığın, sınırı aşma.

Ve? bu sözünden sonra, şehit oluncaya kadar bir daha gülmedi.

Korkulu ve ümit dolu bir bekleyiş bekliyor bizi.

- Bizzat kendisi mi?

- ?Eğer benim bildiğimi bilseydiniz az güler, çok ağlardınız. Ve dağlara çıkar, Allah?a yalvarırdınız.?

Hastalandığı bir gün Rasulullah s. a. v.?in amcası Abbas?ın oğlu Abdullah r. a.:

Rasulullah s. a. v.:

Mal-mülk korkusu, can korkusu, gelecek endişesi? Yarınlar, yarınlar, yarınlar? Yani bize ait olmayan zamanların, bizim olmayan canın ve malın korkusunu yüklenmiş gidiyoruz. Oysa insan olmak en büyük korkuyu beraberinde taşımaktır, bilsek de bilmesek de. O yalancı korkularımız, emanete riayet edebilmek korkusunun üstünü örtüyor. Oysa onlar, yani Saadet Asrı?nın mimarları, her daim o asıl korkuyu iliklerinde hissederlerdi.

Efendimiz s. a. v. bu soruyu gülümseyerek karşıladı ve şöyle dedi:

Bunun üzerine hemen Cebrail a. s. gelerek şöyle seslendi:

Allah?ı hakkıyla bilmenin korkusu ve Allah?ı hakkıyla bilebilmek ümidi bekliyor.

- Ey Saad! Ben dünyaya bağlılığımdan ya da ahireti istemediğimden korkup ağlamıyorum. Rasulullah s. a. v. bize bir vasiyette bulunmuştu. Ben o vasiyeti çiğnedim. Onun için ağlıyorum.

- Dayı neden ağlıyorsun? Seni dayanılmaz ağrıların mı, yoksa dünyaya bağlılığın mı ağlatıyor?

Başka başka korkularda kaybolmadan, başka başka ümitlere kapılmadan, insanlığımızla yürümek bekliyor.

?Onlar, ümit ederek ve korkarak bize dua ederlerdi.? (Enbiya, 90)

- Allah Rasulü sana ne vasiyet etmişti ki?

Ümit ile, korku ile açılmayı bekliyor.

- Yalnız Ramazan orucumu tutarım ve yalnız farz olan beş vakit namazımı kılarım. Bunlara bir şey ilave etmem. Zekat ya da sadaka verecek, hacca gidecek gücüm de yoktur. Öldüğüm vakit neredeyim?

Hz. Selman r. a., rahatsızlanmıştı. Saad b. Ebi Vakkas r. a. ziyaretine geldi. Baktı ki Hz. Selman r. a. ağlıyor. Saad sordu:

Şimdi önümüzde yollar var, tuzaklarla dolu yollar.

?Rabbimiz Affeder?

Bu cevabı duyan sahabi güldü. Efendimiz s. a. v.:

Bir gün Rasul-i Ekrem s. a. v. buyurdular:

Ve ellerimiz.

çok güzelmiş,, anlam çıkarabilene ne mutlu

- Bir müminin kalbinde ümit ve korku birlikte bulunduğunda muhakkak Allah o mümine umduğunu verir, korktuğundan da emin kılar.

Emanet göklere, yere ve dağlara sunuldu.

İmran b. Husayn r. a. da insan olmak yerine şiddetli bir fırtınada rüzgarın savurduğu toz olmayı istiyordu.

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

Ve Hz. Selman r. a. vefat ettiği zaman, geride birkaç gün yetecek az bir para ile birazcık da yiyecek bırakmıştı.

- O, ?Mal biriktirene Allah yolunda kullanacağı bir binek ile, hizmetinde bulunacak, işini görecek birisi yeter.? demişti. Halbuki ben bugün kendimi hayli mal sahibi görüyorum.

Elvida Ünlü

- Size nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Ancak, siz de yakında Allah?ın ne büyük affedici ve kerem sahibi olduğunu göreceksiniz, dedi. Sonra vefat etti.

- Kardeşim neden ağlıyorsun? Sen Rasulullah?a arkadaş olmadın mı? Ayrıca daha birçok güzel şey yapmadın mı?

Hz. Ömer r. a. rahatsızlanmıştı. Rasulullah s. a. v. ziyaretine gitti. Efendimiz s. a. v. sordular:

Hz. Selman r. a.:

Hz. Ali r. a. oğullarından birine şöyle demiştir:

Mal Korkusu, Ama Nasıl?

Ümidimiz ve Korkumuzla

- Oğlum, Allah?tan öyle kork ki, bütün insanların yaptığı iyiliklerle O?nun huzuruna çıksan da onları kabul etmez san. Yine Allah?a öyle bir ümitle bağlan ki, bütün insanların günahlarıyla O?nun huzuruna çıkacak olsan da hepsini affedeceğini düşün.

- Ömer, kendini nasıl hissediyorsun?

Ebu Haşim r. a.:

- Bugün Rasul-i Ekrem s. a. v.?in ashabının tavrına benzer bir tavır göremiyorum. Onlar sabaha saç ve sakalları karışmış, secde etmekten alın ve yüzleri tozlu olduğu halde çıkarlardı. Onlar geceyi, Kur?an okumak ve namaz kılmakla geçirerek sabaha ererlerdi. Sabahleyin Allah?ı zikrettiklerinde korkularından rüzgarın ağaçları sallaması gibi titreşirler, gözlerinin yaşından elbiseleri ıslanırdı. Şimdi nedir bu, sanki gafiller arasında bulunuyorum!

Tek korku ve tek ümitle kalıversek.

Daha sonra Hz. Aişe r. a.?ın yeğeni İbn Zübeyr r. a. geldi. Hz. Aişe r. a.:

- Eğer gökten, ?ey insanlar, biriniz hariç hepiniz cennete gireceksiniz? diye seslenilse, cennete giremeyecek olan benim derim. Yine?ey insanlar, biriniz hariç hepiniz cehenneme gireceksiniz? denilse, cehenneme girmeyecek o bir kişi ben olabilirim, diye ümit ederim.

- ?Allahu Teala, ?Niçin kullarımı ümitsizliğe düşürdün? Yanlarına çık ve onları ümitlendir, şevklendir!? buyuruyor.?

Yine bir gün ashaptan biri Efendimiz s. a. v.?e gelerek sordu:

İnsan olmanın ağır sorumluluğundan, Allah?a karşı vazifelerimizi tam olarak yerine getirememekten, istikametten ayrılmaktan, boş korku ve endişelerde yitip gitmekten, boş ümitlerden, Rabbimiz?in bizi kendimizle baş başa bırakıvermesinden, kibirden, Allah?ın azametinden korkarak ve tüm bunlardan yine Allah?a sığınarak bir ömrü geçirmek? Nihayetinde son nefesimizi Allah?a ümitle, ondan razı olarak verebilmek? Nasibimiz inşallah budur.

- Doğru söyledin. Allah?tan daha keremli, daha cömert kimse olamaz. O bütün keremlilerden keremlidir.

İnsan olmak, bir ömür en büyük korkunun başını beklemek? Bununla beraber en büyük ümit de insanı bekliyor.

- Niçin güldün? diye sordu. Sahabi :

Hz. Ömer r. a. şöyle demiştir:

Emanetin büyüklüğünü, ağırlığını bildi de korktu; alamadı emaneti gökler, alamadı yer, alamadı dağlar.

Yine bir korkuyu taşıyor Hz. Aişe?

?Yakında Siz de Göreceksiniz?

Cennetin Kapıları Açık

- Kerem sahibi Rabbimiz affeder, hesap gördüğü vakitte de müsamaha eder, dedi. Efendimiz s. a. v.:

Hz. Muaviye r. a. vebaya yakalanan dayısı Utbe b. Ebu Haşim r. a.?ı ziyarete geldi. Ebu Haşim r. a. ağlıyordu. Muaviye r. a.:

- Ey kuş, ne mutlu sana! Vallahi senin gibi bir kuş olmak isterdim. Ağacın meyvesini yiyor, sonra uçuyorsun. Ya da ağaç olmak isterdim. Deve gelip yapraklarımı koparır, çiğnerdi. İnsanlık yükü sırtımda, eziliyorum. Mümin bir kulun başında bir kıl olsaydım.

Bir gün tüm yüklerimizden kurtulsak.

- Ey Allah?ın Rasulü! Bütün bu insanların hesabını kıyamet gününde kim takip edecek?

- Aişe, müjde sana! Allah Rasulü?nün senden daha genç bir hanımı olmadı. Sana atılan iftiranın asılsız olduğuna dair, senin masumiyetini bildirmek için gökten ayet indi. Ne mutlu sana!

Efendimiz s. a. v.:

- Allahu Teala takip edecek. Sahabi :

Hz. Aişe r. a. da emanetin büyüklüğünü farkedenlerden. O da bir ağaç olmayı istiyor. Kuruyup gitmeyi, unutulmayı?

- Hayır, asla! Allah Rasulü bize bir tavsiyede bulunmuştu. Ama biz onun sözünü tutamadık. Ona ağlıyorum.