Yüce Allah bütün müminlerden içte samimiyet, dışta edep istemektedir. Biz bir insanın Allah yolunda ne kadar samimi olduğunu edebi ve ameli ile anlariz.

Bu olayi bu gözle değerlendirelim. Ashaptan Abdullah İbnu Ömer anlatiyor: Hz. Peygamber 'in yanında bulunuyordum. O esnada Ben-i Harise kabilesinden Harmele b. Zeyd el-Ensari geldi. Allah Rasulü s. a. v.&#65533;in huzurunda oturdu ve eliyle diline işaret ederek: - Ya Rasulallah! İman şu dilimde, fakat kalbimde nifak var. Kalbim Allah'i çok az zikrediyor, dedi. Allah Rasulü s. a. v. sükut buyurdular. Harmele sözünü tekrar etti. Allah Rasulü Harmele'nin dilinin ucundan tutarak: "Allahim, buna doğru söyleyen bir dil, şükreden bir kalp ver. Ona benim sevgimi ve beni sevenlerin sevgisini ihsan et. Onun işinin sonunu hayırlı eyle, diye dua etti." Bunun üzerine Harmele: - Ya Rasülallah! Benim kardeşlerim var, fakat münafıktırlar. Müminiz diyorlar fakat içlerinden inanmıyorlar. Ben onlarin reisiyim. Onlarin size gelmelerini söyleyeyim mi? diye sordu. Rasulullah Efendimiz şu cevabi verdi: "Kim senin gibi gelip samimiyetle durumunu bize arzederse, biz sana yaptığımiz gibi onun için de Allah'tan affedilmesini isteriz. Kim günahinda israr ederse, onun hakkında en güzel hükmü Allah verir. Biz kimsenin perdesini yirtip bizden sakladığı günahını ortaya çıkarmaya çalışmayız."

Yüce Allah kulundan, Hz. Peygamber ümmetinden, mürşid müridinden, hoca talebesinden, koca ailesinden, hanım efendisinden, amir memurundan, idareciler halkindan, halk idarecilerden, arkadaş arkadaştan; kısaca herkes birbirinden, önce samimiyet ister.

Allah, kulundan dürüstlük bekler. Kamil mürşidler de, manevi terbiyelerine girmek isteyenlerden bu samimiyeti ve açık sözlülüğü isterler. Onların görevi, Yüce Allah'ın nuruyla manevi terbiye ve temizliktir.

Bir mümin için en büyük hedef, Yüce Rabbinin sevgisi ve rizasidir. Bir insan için bundan öte bir saadet yoktur. Çünkü Yüce Allah'ın hoşnutluğunu kazanan bir insan, dünyanin ve ahiretin şerefini elde etmiş, bitmeyen bir sevgi ve saadeti kazanmış olur.

İhlas riyayi kabul etmez. Müminin ameli noksan da olsa, imanı sağlam olmalıdır. Ameldeki kusur bağışlanir; fakat ihlas bozulmamalıdır. Yüce Allah'a iman ve itimat tam olmalıdır.

Bir kudsi hadiste Yüce Allah, kendisi için yapılacak en sevimli kulluğun Yüce Zatına karsi samimiyet olduğunu haber vermiştir.

Dinimizde kalp esas alındığı için, bütün sonuçlar kalpteki niyet ve samimiyete göre şekillenmektedir. Bunun için peygamberler ve onlarin izini takip eden terbiyeciler, karşilarindaki insanin samimiyetine göre muamele ederler.

Kalbini düşünen, imanını dert edinen, zayıflığını gidermek isteyen bir kimse samimi olmalıdır. Yoksa ömrü biter, dertleri bitmez.

Dr. Dilaver Selvi

Rasülullah Efendimiz: "İhlasla amel yap, az da olsa sana yeter" buyurmuştur. Herkes, karşısındaki insandan samimiyet bekler.

Kendisine, "Kime karşı samimiyet ve sadakat gösterilecek?" diye sorulunca: "Allah'a, Kitabına, Rasülüne, müminlerin başındaki imamlarına ve bütün müminlere" cevabını vermiştir.

İmanı samimi, fakat ameli sakat olana acınır, rahmet edilir, destek verilir. Yüce Allah, konusunca hak söyleyen, hakki tasdik eden, devamlı haktan yana olan kimselerin geçmis kusurlarını bağışlayacağını ve onlara kendisinin yetecegini müjdelemiştir. (Zümer, 33-36)

Bütün fetihlerin, kesiflerin, sanatlarin, ilerleme ve yükselmenin temelinde samimiyet vardir. Önündeki işe inanmayan kimse, onun çilesine sabredemez, sabredemeyen hedefine eremez. Samimiyet, sabirla anlasilir. Içinde samimi, işinde sabirli olan insan, hedefine ulaşır.

Herkes kendi içindeki ihlasın ve Allah sevgisinin tadını ancak edebi kadar tadabilir.

İşte bu iş için bütün müminlerden ilk önce istenen sey samimiyettir. Din, samimiyettir Rasulullah s. a. v. Efendimiz: "Din, bütünüyle samimiyetten ibarettir" buyurmustur.

İçteki samimiyete ihlas denir. İhlas, gönlü tek bir hedefe kilitlemek ve her işte Yüce Allah'ın rızasını niyet etmektir. Kalpteki samimiyetin dışaa yansımasına da "edep" denir.