Öye afilli sözlere de bağlanmak zorunda kalmadı aklımız..

Sadece tanışmak için yeltenmiş kalplerimiz.

amansız... zamansız olan

Öyle fırtına da koparamayacağız en küçük tartışmalar da..

Sarı sevdalardan olacak bizim ki de.

Annemiz gelecek aklımıza gidip sarılacağız toprağına ama yine de susmayacak susturamayacağız bu kez ayrılığı... Toprağı çekeceğiz cigerlerimize ama o da aynı kokuyu vermeyecek.. Oturup çırpınışlarımızı izleyecek kader..

Öylece havada asılı kalacak kaderimiz..

Tartışmaların da tadı kalmayacak..

herhalde nasıl oldugunu bilelim diye sızlar yüreğimiz de bir sorun var! Sızı olmadan hayatın nasıl oldugunu kim öğretecek..

Uzaktan bakışmayacak sadece bakmaya çalışırken canımız yanacak..

Sessizce ağlayacak yüreğimiz ve hiç kimse de teselli edemeyecek.

öğrenilmiş çaresizliklermidir sadece hayat denilen?

Hiç güzel anımız da gelmeyecek aklımıza herşey sadece bir çırpıda bitmeye meyilliymiş diye başlamış aslında..

Ne bir ileri ne bir geri.

ee herşeyin bedeli var derler ya sanırsam böyle güzel aşkların bedeli de ayrılık..

Ama yine de hep bir zamansızınızın olması iidir..

Aslında biz birbirimizden giderken ardımızda yine biz kalacağız..

Biz o yaprak kadar şanslı da olmayacağız..

Bir acı yel esti de yüreklerimiz tatlı bir dokunuşla birbirine bağlandı sanmıştık ya..

Hani ilk rüzgarda dalından kopup toprağa düşen yaprak gibi..

zamansızca, sızılar...

Sadece zamansız tanıdık birbirimizi ve zamansız ayrılmak zorunda kalacağız..

İşte öyle olmamış.