be be ben dedim titreyen sesimle...

sus hiç bir şey söyleme, herşeyi biliyorum dedi ağlayan gözlerle

siz gökkubbenin başınıza yıkıldığını hissetinizmi hiç, işte o anda gökkubbe başıma yıkılmıştı, boğuluyordum resmen, kımıldıyamıyor nefes alamıyordum

ilk seferimiz erdemirden izmire oldu. ... şöför doğan abiydi, benden yaşça çok büyük olmasına rağmen kafa dengi biriydi, yıllarını gurbete vermiş. hayatı uzunyolda geçen çilekeş biriydi doğan abi

bende yaralılarla beraber taksiye bindim, adamın eşi ve çocuğunu bizim kamyona aldık...

odaya bir göz attım, kimi eli çenesinde, kimi masanın üstünde, kimi sandalyesinin kenarında ama hareketsiz vaziyette beni dinliyorlardı, heykel gibiydiler, nefes bile almıyorlardı adeta

hemen duşumu aldım, yan daire boştu, amcaoğlum çocuklarıyla memlekete gitmişti, sabah gürültüsünden uzak kalmak ve iyice dinlenebilmek için orda uyudum... ertesi gün saat 11 olmasına rağmen hala uyuyodum...

orada viraj yok la

:))sorma fenocum, yaktılar beni:D

kamyon yolculuğum ve kaza gerçekti, yaz tatili nedeniyle dayımın kamyonuyla yola gitmiştim gerçekten, ama ya o beşik kertmesi olayı... aman allahım ne kötü bişeydi,, iyiki rüyaymış:)

doğan abi gözleri açık uyuyordu, direksiyonu tuttum ve silkeledim onu

ibretlik paylaşım tebrikler

yaralıları akhisarda hastaneye bırakıp, hastane polisine kısa bir ifade vererek yolumuza devam ettik... polis biraz huysuzluk yapsada ailesi ile birlikte onları götüren taksicinin ifadesini ve oranın yerlisi olmasını dikkate alarak sadece kamyonumuzun plakasını ve kimlik bilgilerimizi alıp bizi bıraktı...

hiç düşünmeden kabul ettim, zaten sığmıyordumki olduğum yere

abi az önce genç biri vardı, almadı bunları arabaya, sen ters yöne gitmene rağmen neden aldın dedim, üstelik ailende var arabada

ertesi gün liseli aşkımın evine gitmek, onu son bir kez görmek ve konuşmak istiyordum, dönmüştür illaki tatilden diye düşünüyordum

kahvaltıyı beraber yapardık kattaki hemşirelerle ama o sabah bizim katta olmayan hemşirelerinde kahvaltıya geldiğini farkettim... bir şey vardı ama neydi..

sizi üzmemek için anlatmak istemedim, yinede istemiyorum çünkü üzüldüğünüzle kalacaksınız

yemeğimizi yiyip yola çıktık, hava kararmıştı artık, henüz yola çıkalı üç-beş dakika olmuştuki farkında olmadan bağırdım

ne yapacaklarında lise bitince karar vereceklerdi... öyle ya bu benim hayatım değildiki onların hayatıydı

onu bidaa hiç görmedim... günlerce saatler boyu bekledim evden çıkmasını ama nafile, cama bile çıkmıyordu, bir kere görsem bir kez konuşsam diye az uğraşmadım, ne kadar haber yolladıysamda olumlu bir cevap alamadım. zaten bir kaç gün sonra teyzesinin yanına tatile göndermişlerdi onu kendine gelsin diye...

izmirde yükümüzü boşalttık ve yük aramaya başladık, boluya eşya vardı, bizede yakın olduğu için aldık yükü ve dönüş başladı...

yürü git la

sen kimseyi sevemezsin senin alacağın kişi belli

ben nekadar itiraz etsemde bir netice alamadım tabi.. henüz 17 yaşındaydım, ne yapacağımı bu olaydan nasıl kurtulacağımı bilemiyodum...

ne olmuş bu siteye böyle... ya atar durur ya yazılar gitmez... ne iş yapar buranın teknik ekibi

keşke yardımcı olabilseniz ama imkansız ne yazıkki

bi ara doğan abinin gözlerine baktım, sabit bakıyordu, araç gidiyor ama o uyuyodu sanki...

nasıl söylerdimki, nasıl yıkardım onu, nasıl dayanırdım onun gözyaşlarına... bitti artık, buraya kadarmış nasıl derdim&amp;#8230;söyleyemedim ona bir türlü gerçeği taki mezun olmamıza 1 hafta kala sabah onu okulun bahçesinde ağlamaktan şişmiş gözlerle görene kadar

evdekilerle tek konuşmam sadece hoş bulduk, çok yorgunum uyuyacam oldu, kırgındım onlara çünkü, hayatımı mahvetmişlerdi töreleri uğruna

yola çıkardık onları ve akhisar istikametine giden bir taksiden ayağı kırık olanla, durumu ağır olanı almasını istedik,

mola verdiğimizde doğan abide uyuyorsa az bişe gözümü kırpıyodum ama uyku diye bişe yoktu ve boluya yükümüzü boşaltıp boluya 2,5 saar mesafedeki kendi ilimize geldiğimizde yorgunluk had safhadaydı&amp;#8230;, neredeyse 72 saattir uyku yoktu gibi bişeydi...

son bir bölüm.. oda yemekten sonra.. afiyet oldun

ikinci sigaramıda yakmış ve kısa bir süre susmuştum, gözlerim uzaklara dalmıştı, sanki odada değilimde o anı tekrar yaşıyodum...

sese doğru yöneldik, öylede kötü biyere düşmüşki paramparça olmuştu kamyon, sanki uçak düşmüştü, hertarafa dağılmıştı parçaları ve un çuvalları...

ne olduğunu bile anlayamadan kendimi köyde düğünde buldum...

camın şangırtısıyla beraber uyandığımda bütün bunların gerçekmi rüyamı olduğunu düşünüyordum hala...

nasıl kıydılar sana.)

abla dedim biliyosun ben aslen trabzonluyum, bizim oralarda beşik kertmesi diye bi adet var ve bende bu saçma adetin kurbanlarından biriyim, beni amcamın kızıyla beşik kertmesi yapmışlar, ben köyde yaşamadağım için hiç görmedim onu, bu olaydanda haberim yoktu, nezamanki lisede okurken bir sevdiğim olduğunu söyledim aileme ozaman ortaya çıktı bu konu

sevdiğim kız farkına varmıştı bende bir tuhaflık olduğunun, nasıl varmasınki, bir an bile ayrılmak istemediğim, zil çalsada ona koşsam dediğim sevgilimden uzak durmaya başlamıştım artık...

yürü git lan

sizmisiniz kahkaha isteyen alın işte size kahkaha:)))

nasıl yani, ne demek istiyosunuz siz

gözüm yoldaydı ama aklım hep ondaydı, unutamıyordum bir türlü onu, acaba nerde şimdi, ne durumda, benden nefret ediyomu, oda hayata küstümü benim gibi

neyin var senin, sürekli kaçıyosun benden, çok değiştin sen, artık beni sevmiyomusun yoksa...

ben olayı anlamadım niye sakinmiş bu adam

ben yıllarca kamyon şöförlüğü yaptım dedi adam, bende kaza geçirdim, ölümden döndüm, banada yardım ettiler, nasıl bırakırdımki yüzüstü dedi

neden durgunsun bu sabah

her sabah olduğu gibi ana bilim dalı başkanı olan profosör doktor amirali evinden almış ve gatadaki servisimize gitmiştik...

kahvaltı bitene kadar hiç konuşmadım. alışık değillerdi benim bu halime ve haliyle dayanamayıp sordular

ben daha ne olduğunu anlamadan düğün dernek yapılmış ve imam nikahıyla evlenmiştik... öylesine şaşkındımki o anda, sanki uyuşturulmuştum... sanki ben değildim evlenen

evet ben tanımadığım hemşirelerin neden geldiğini en başta anlamıştım... onlar benim gatada şöhret olan kahkahalarımı duymaya gelmişlerdi kahvaltı bahanesiyle...

sigaramdan derin bir nefes daha çektim ve başladım anlatmaya...

doğan abi iyi hoş adamdı ama bir kusuru vardı, her molada 2 kadeh rakı içerdi,

başımdan aşağı kaynar sular döküldü sanki, ben ne hayaller kuruyodum şimdi ise olanlara bak

benim bir sevdiğim var abla dedim, oda beni seviyor ama bizim kavuşmamızı imkansız kılan bir durum var..

şuna bak abi yaa, sanki taksi mübarek, kamyon böyle sürülürmü dedim, bu insanlar geride bekleyenleri düşünmezlermi hiç

haklısın evlat dedi, fazla süratli gidiyor

amcamda geliyor ve ne yapsalar nafile beni uyandıramıyorlar... rahmetli amcam son çare olarak terasa çıkıyor ve beline ip bağlayıp balkondan eve girmeyi deniyor...

olsun sen yinede anlat dedi

annem kahvaltı hazırlamış ve kapıya vuruyormuş kalkmam için, duymayınca ev telefonunu çaldırmış, yinede duymayınca nerdeyse kapıyı kırarcasına vurmuş ama iç kapılarda kapalı ve çok yorgun olduğum için duymamışım...

kızım abine bişe oldu galiba, çabuk amcanı çağırda yardım etsin bize...

bağıran kişiyi un çuvalları arasından çıkardık, iki kişi daha var dedi

ben alıştım evlat takma kafana bunu sakın derdi... bir hatasınıda görmedim ama gözümü kırpmayada niyetim yoktu..

hayır abi aşağıda bir beyazlık ve bir karartı gördüm, kaza var sanırım, durda yardım edelim

hemen çekti tabi kamyonu kenara, doğru görmüştüm, az önce geçen un yüklü kamyon virajda savrulmuş ve şarampole yuvarlanmıştı..

boşver dedim uzun hikaye

merak ve dikkatleri had safhaya gelmişti, nerdeyse 15 kişi vardı odada ama çıt yoktu, sinek uçsa vızıltısı duyulurdu, herkes pürdikkat beni dinliyordu...

işte o ana kadar nefeslerini tutan hemşireler, benim kahkayı basmamla birlikte ne varsa üzerime atmaya başladılar... kül tablaları, bardaklar, çay kaşıkları havada uçuyodu...

birkaç gün sonra büyük dayım aradı, yeni kamyon aldım, şehirlerarası yük taşıyacak, isteresen mavin olarak çalış onda, hem çalışmış hemde gezmiş olursun, hiç görmediğin yerleri görürsün, hemde bazı şeyleri unutmuş olursun dedi...

sen amcanın kızıyla beşik kertmesi yapıldın ve adet gereği onu almak zorundasın, başka çaren yok

benim silkelememle kendine geldi ve kenara çekti kamyonu, bir saat uyudu ve tekrar yola çıktık,

sirtaki kes la:)

meraklandılar tabi, lütfen anlat neyin var, belki yardımcı oluruz sana. ozamanlar sigara yasağı yoktu, bir sigara yakıp derin bir nefes çektim

alamam dedi, kan ve un içindeler.. bastı gitti

sakin seyreden yolculuktan sonra Akhisar dağlarının tepesinde akşam yemeği molası vermiştik,, henüz akşam olmamıştı ama hava kararmak üzereydi..

doğan abi pis pis güldü

sevdiğim kıza ne dicektim, onu nasıl bırakacaktım, bu imkansız bişeydi benim için, ölsem daha iyiydi

kazmacım,

düğünden sonra 2 gün daha kaldık köyde ve eşimi babasının evinde bırakarak döndük... daha liseyi bile bitirmemiştimki

biraz düşününce bunun sebebini anlamıştım

yaz olduğundan dışarda yiyoduk yemeği, yemek bitmek üzereyken o sırada un yüklü bir kamyonun çok hızlı gittiğini gördüm

son hafta okula hiç gitmedim, arkadaşlardan onunda gitmediğini öğrendim...

ayağı kırılmıştı ve kıpırdıyamıyordu...

haklıydı, gerçekten kendi evladı gibi severdi beni. evinde pasta börek yaptığında önce benim payımı ayırırdı. helede o karalahana dolması yokmu, ne güzel yapardı sağolsun

benden iyimi biliyosun la, olayı yaşayan benim:)

Askerde Gülhane Askeri Tıp Akadamisinde amiral şöförüydüm&amp;#8230;üniyi askerden sonra okuduğum için denizci er olarak yapmıştım askerliğimi

devamını yazamıyom ki serpil... bi anormallik var sitede...

diğer 2 kişiyide bulduk, birinin durumu ağırdı ama yaşıyordu ikiside...

yardım ediiiinnn, kimse yokmuuuuuuuuu

o sırada diğer kamyoncularda olayı görmüş ve yardım etmeye gelmişlerdi...

ona ailevi sorunlardan dolayı sıkkın olduğumu söylüyordum, yakında duyulacaktı elbet gerçek nedeni ama bir türlü söyleyemiyordum başımdan geçenleri...

herkes bize bakıyor ne olduğunu anlamaya çalışıyordu, kitaplarımıda orda bırakarak çektim gittim sessizce...

hayırdır evlat motormu bozuldu yoksa, yemeklermi dokundu daha ilk seferde

abi napıyosun sen, uykun varsa çek sağada uyu biraz...

ailem zaman geçtikçe iyice asi olacağımın ve bu evliliğe razı olmayacağımın farkında varmıştı ve trabzona telefon açarak haftasonu geliyoruz hazırlığınız yapın demişti...

hoşçakal aşkım dedi hıçkırarak, seni yinede çok seviyorum...

aynur abla yaşça büyükdü diğerlerinden, yanıma geldi sırtımı sıvazladı ve seni nekadar sevdiğimizi biliyosun, hadi kırma bizide anlat dedi

doğan abi doğan abi çabuk sağa yanaş,

ters istikamete giden bir taksi durdu, içinde adamın eşi ve çocuğuda vardı... ben götürürüm dedi

devam edecemde giremiyomki foruma.. atıyo dışarı... epeydir yokum ya yabancı sandı heralde:D

işte yorum budur niiahahh