Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar...

Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim...

Güzellikler kuşanıyorum sözcüklerinden. Dünyayı kurtaracak güzellikler hem de.

Bazen çok kırıldım, bazen belkide kırdım. Ama hata insana mahsustur dedim.

Ve sen böylesine uzakken benden, hiçbir zaman tam olamayacağımı da biliyorum.

Nerede olduğunu bilmek ya da döneceğin umuduyla yaşamak da kandırmıyor beni,

ne yıldızları görüyorum, ne gecenin sesini duyabiliyorum.

Yalnızlığımdan hoşnutum ben.

bakıyorum da bir kaç umut kırıntısı dışında hiç bir şey göremiyorum.

Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.

Ve geceler...

İşte o zaman susuyorum.

sevmek bir başkasının hayatını yaşamaktır :S:S ne demek bu yahuu :D

Diyorum ki;

Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için...

Bedenimde dolanıp dizlerimin bağını çözdüren tatlı bir telaş düşlüyorum.

Her sabah sensiz uyanmaktan, her günün sensiz geçmesinden korkuyorum artık.

arkadaş noluyo ben tek takılmayı severim diyon heralde...

Bu yüzden uyanmak istemiyorum `uyuduğum uykuları

sonra, sonramı?

Aşk bu değil!'' diyorlar.

Seni hayatıma katmak istiyorum...

Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar...

''bu''nun işaret ettiği anlamları düşünüyorum...

Vapurda omzumun yanıbaşında başka bir omuz. Yanımda durmasından sevinç duyduğum,

Bilinmeze açılan yolun karşı konulmaz çekiciliği, sınırsızca paylaşabilmek, bu yolculuğun daha bir çok yolculuğu beraberinde vaat ettiği masmavi bir ufuk düşlemek.

Kendini ve o kıpırtını alıp gidebildiğince uzağa git benden.

Yalnızlığıma ilişme..

Mutluluk varılacak yer değil yürünen yolsa gel beraber yürüyelim.

`Tasalanma` diyeceksin, tasalanmayayım ama kendime?

Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim, ya da asla birini severken karşılığını beklemedim...

Oysa şimdi yarımım.

rahatsız ettim kusura bakma :)

Boğazda bir vapur düşlüyorum sonra.

Kulağa çok hoş geliyor söylediklerin biliyor musun?

Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için...

''düşünme, zamanı'' diyorlar.

Yüzümü okşayan rüzgar. Sevebileceğim başka bir yüzle paylaşmaktan hiç gocunmadığım.

Kimsenin yokluğu bu kadar korkutmazdı beni. Kendimi zor günlerin adamı görürdüm ya, hiçbir güçlüğün beni, bırak yıkmayı sendeletmeyeceğini bile düşünürdüm.

yine harika bir başlık olmuş quattro tebrikler...

Belkide içten içe sinsice güldüler.

Affettim, af diledim...

sonrrası yok aslında...

Diyorsun ki;

Oysa ben hiç insan kaybetmedim...

Dostluğuma değer biçmedim, sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim...

Ama asıl unuttukları şuydu... Ben aldanmadım.

Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim...

İçimde sana dair henüz oluşmaya başlayan bir kıpırtı var.

Sen bir bardak susun, ben en çok bundan korkuyorum...

En çok da özlemlerimin ve tüm yaşamak istediklerimin gerçekleşme olasılığı sımsıcak bir düş gibi tepemde dolanıyor.