alıntıdır...

Kabil, 1920'ler... Bir gece vakti... Bütün şehri tehdit eden yangında göğe yükselen alevlerin ışığı iki kadim dostu buluşturur. Bir yanda Birinci Dünya Savaşı yıllarındaki destansı Medine savunmasıyla adını duyuran, sonrasında Türkiye Büyük Millet Meclisi hükümetinin Kabil sefiri olan Medinenin Kahraman Müdafii Fahrettin Paşa, diğer yanda ise Harbiye Nazırı olduğu Başkortostan'ın Bolşeviklerce işgal edilmesi üzerine çareyi Türkistan'da arayan Zeki Velidi Bey. Göz göze geldiklerinde ellerinde kovalar yangını söndürmeye çalışmaktadırlar. İlk şaşkınlığın ardından söze Zeki Velidi Bey girer: 'Hayrola Paşam, burada ne işiniz var?' Cevap tam da Fahrettin Paşa'nın hayatını özetleyen cinstendir:

GURURDAN KORKMAK

Bu dilekçeyi yazdıktan bir müddet sonra doğrudan doğruya hünkardan bana bir yazı geldi. Heyecanla gelen mektubu açtım ve okudum. Orada istifamın kabul edilmediği yazılmıştı. Öyle anlaşılıyordu ki istifa dilekçem bizzat padişaha gönderilmişti. Ben istifa dilekçemi yenileyip bir daha verdim. Fakat bana yine aynı cevap geldi. Bunun üzerine bizzat sultanın huzuruna çıkıp kendisiyle şifahi olarak görüşüp istifamı vereyim diye düşündüm. Abdülhamid Han gerçekten çok celadetli bir padişahtı. Ben yaveriyle görev icabı uzun zaman bir yerde kalmıştım. O sultanın hallerini bize anlatırken 'Abdülhamid faytonda giderken faytonun sağında ve solunda bulunanlar neredeyse nefes almaya bile korkarlardı' derdi. Efendim Allah ona rahmet eylesin Abdülhamid Han evliyaullahtan bir zattı. İşte ben durumumu anlatmak için bizzat o celadetli ve haşmetli padişahın huzuruna çıktım ve:

Ben ki sultanlar sultanı, hakanlar hakanı hükümdarlara taç veren Allah'ın yeryüzündeki gölgesi Akdeniz'in ve Karadeniz'in ve Rumeli'nin ve Anadolu'nun ve Azerbaycan'ın ve Şam'ın ve Halep'in ve Mısır'ın ve Mekke ve Medine'nin ve Kudüs'ün ve bütün Arap diyarının ve Yemen'in ve nice memleketlerin sultanı ve padişahı Sultan Bayezid Han oğlu Sultan Selim Han oğlu Sultan Süleyman Han'ım. Sen ki Fransa vilayetinin Kralı Fransuva'sın.

Babası Sultan Birinci Ahmet Han, anası Mahpeyker Kösem Sultan'dır. 5 Kasım 1615'de doğmuş. 18 Ağustos 1648'de vefat etmiştir.

bu soru üzerine Fahri kainat efendimiz şöyle buyurmuş;

"Beni konuşturma! Neredeyse kalbim duracak" dedi. Ben anlatması için çok ısrar edince başından geçen olayı ağlaya ağlaya şöyle anlattı:

- Biliyor musun oğlum? Diye dertli dertli söylenir... Bizim efendi bir alemdi, vesselam... Akşamlara kadar nalın yapar... Ama birinin elinde şarap şişesi görmesin; elindekini avucundakini verir satın alırdı. Sonra getirip dökerdi helaya!..

1- Gelinlik kıza gitsin ailesine çocuklarına kurban olsun diye...

- Nasıl olur, benim kızımı bir Yahudiye istersiniz?

damdaki deve:

Yaptığı ilk işlerden biri, Emir-Gune adlı bir Şii'yi öldürtmek oldu Çünkü bu adam, Osmanlı Sarayına içki, kumar, eğlence gibi kötülükleri sokmaya çalışıyordu. İşte bu yüzden Şiiler Sultan İbrahim Han'a "Deli" adını taktılar. Önceleri gizli gizli, sonraları açıkça "Deli" demeye başladılar.

Böylece misir seferinde manen desteklendigini gösterdi.

"Efendi, ne istediğin varsa hiç çekinmeden söyle," demesi üzerine İbni Kemal cevabı merak edilen soruyu şöyle sordu:

ashabtan birisi gider Hazreti Ali yi çagırır. Zatı lileri gelinceye kadar, Efendimiz ashabına şöyle hitap eder.

Yavuz'un sohbet dostu Hasan Can artık yapılabilecek fazla bir şeyin kalmadığını anlatmak için, "Efendimiz artık Allah'la beraber olmanın zamanıdır" deyince, Koca hükümdar kendisini, "Sen bizi şimdiye kadar kiminle sanırdın hey Hasan Can?" diye paylamıştı

Girit üzerine sefer açıldı. Kaptan-ı Derya, ''Hanya'' kalesini aldı. Sonra Girit Serdarı, ''Deli'' Hüseyin Paşa oldu. Büyük zaferler kazandı. Ünü, bütün Avrupa'ya yayıldı.

- Develerimizi, dediler.

- Bilmem, bu adamdan uzak durmayı yeğlersiniz sanırım.

- Müsaade et de bilelim yani. Kırk yıllık komşumuz... Bir başkası tafsilata girer;

HZ. ALİ'Yİ SEVMEK

otururken damda bir tıkırtı, hay huylar duydu. Sarayın damında sert sert

-- Merak etme ben beceririm. Ama önce bir gasilhane bulmalıyız.

- Aman hocam hiç bulaşma, derler. Ayyaşın meyhusun biri işte!..

- Ateş lazım oldu da ateş almaya gittim.

Anası anlatır:

son osmanlı sultanının naaşına bakkal ve kasap tarafından haciz konduğunu ve 15 gün öldüğü evde bekletildiğini ve aile kadınlarının küpelerini satıp naaşı kurtardığını bilenimiz var mı

Hoca cevap verir:

-- Basbayağı kaldırırız işte.

I. Murat camii de bir vakit namazı kılmaya gider. namazını kılmaya başlarken tekbir getirirken tekbirini bozar yeniden getirir. sonra tekrar bozar twkrar getirir. bunu bi kaç kez daha tekrarlar ve bir türlü namaza başlayamaz

Sonunda büyük alimlerden olan İbni Kemal:

Arkasindanda koca Osmanli ordusu dügüne gider gibi alevli Sina cölüne daldi. Kum firtinalari etrafi kasip kavuruyordu. Gündüzleri dayanilmayacak kadar sicak, geceleri ise dondurucu soguktu. Ordu bu sekilde yok almaya devam ederek cölü yariladi. Herkez suyunu idareli kullaniyor, teyemmüm yapilarak namaz kiliniyordu.

- Ne bileyim, Ayasofya'dan, Süleymaniye'den, en azından Fatih Camii'nden...

"Hadimü'l-Harameyn eş-Şerefeyn Sultan Selim Han bin Bayezid Han..."

'Ali' diye cevap verir.

"Hünkarım sizden istifamın kabulünü rica edeceğim durumum ise böyleyken böyle" diyerek istifa sebebimi anlattım. Bunun üzerine bir müddet derin derin düşündü. Yüzündeki ifadeden istifa etmemi istemediğini anlıyordum. Ben bunu sezince istifa konusunda biraz daha ısrarcı oldum. Abdülhamid Han cennet mekan benim böyle ısrar ettiğimi görünce bakışlarını bana çevirip öfkeli bir tavırla ve sanki beni elinin tersiyle iter gibi hareket yaparak "Haydi seni istifa ettirdik!" dedi. Tabii ben istifamın kabul edilmesi sebebiyle çok sevindim. Ve hiç vakit kaybetmeden memleketime dönüp işlerimin başına geçtim. Derken bir gece müthiş bir rüya gördüm. "Alemi manada bütün ordular bir araya toplanmış teftiş ediliyordu. Son savaşı vermek üzere memleketin şarkında ve garbında savaşan tüm orduları bizzat Peygamber Efendimiz teftiş ediyordu.

- Sultanım, der. Yanlış yapıyoruz galiba...

Azak Kalesinin geri alınmasına çalışıldı. 1641'de Kaptan-ı Derya denizden, Deli Hüseyin Paşa karadan kuşattılar. Ertesi yıl ''Azak'' alındı.

Hükümdarların sığındığı kapıma elçinizle mektup gönderip, ülkenizi düşman istila edip, şu anda hapiste olduğunuzu bildirip, kurtuluşunuz konusunda bizden yardım talep ediyorsunuz. Söylediğiniz her şey dünyayı idare eden tahtımızın ayaklarına arz olunmuştur. Her şeyden haberdar oldum. Yenilmek ve hapsolunmak hayret edilecek bir şey değildir. Gönlünüzü hoş tutup üzülmeyesiniz. Böyle bir durumda atalarımız düşmanları mağlup etmek ve ülkeler fethetmek için seferden geri kalmamışlardır. Biz de atalarımızın yolundayız ve daima memleketler ve alınmaz kaleler fetheylemekteyiz. Gece gündüz daima atımız eyerlenmiş ve kılıcımız belimizde kuşatılmıştır. Yüce Allah hayırlara bağışlasın. Allah'ın istediği ne ise olur. Bundan başka haberleri gönderdiğiniz adamınızdan öğrenesiniz. Böyle biliniz.

bulmayı nasıl umuyorsun?.. dediler.

Adam sözünü kesti:

-ya Resulallah! Hz. Ali'yi çok seviyorsunuz, bunun sebebi nedir?

- isterseniz komşulara sorun, der. Sorun bakalım onu bir cemaatte gören olmuş mu?.. Hasılı, mahalleli döner ardını gider. Bizim tedbili kiyafet mollalar kalırlar mı ortada!..

- Hakkını helal et evladım, der. Belli ki çok yorulmuşsun. Sonra eşiğe çöker, ellerini yumruk yapar, şakaklarına dayar... Ağlar mı? Hayır. Ama gözleri kısılır, hatıralara dalar belki. Neden sonra silkinip çıkar hayal dünyasından...

- Yeter, bunlardan bir tanesi bile kızımı vermek için yeterli meziyettir.

odada bulunan ashap başlarını yere egdiler, bir cevap vermediler. o anda içeri Hazreti Ali girdi. Efendimiz aynı soruları Ali a sordu, tam yedi defa iyiik edecegini tekrarladı. o zaman orada bulunan ashap;

paylaşım için teşekkürler, hepsi çok güzeldi!!

- "Kim acaba bu densiz?.." derken içinden, başını dışarı uzatarak.

- Ne arıyorsunuz? Dedi.

Yavuz Sultan Selim, Mısır Seferi'nden başarılı dönmüştü. Bütün halk toplanmış onu şehre girerken alkışlamak için sabırsızlanıyordu. Ama Padişah, gece olmadan şehre girmek istemiyordu. Bunun sebebini herkes merak ettiği halde hiç kimse sormaya cesaret edemiyordu.

''Iki Cihanin Sultani Peygamber Efendimiz önümüzde yaya yürürlerken biz nasil at üzerinde olabiliriz, Hasan Can!''

- Biz Allah'ın emri, Peygamberin kavliyle kızına dünür geldik.

- yine iyilik ederiz

O iyi adli, iyi şanlı padişah, bir gece tahtında

- Allah büyüktür hatun, dedi. Hem padişahın işi ne?

'Unutmayın Zeki Velidi Bey, nerede bir hadise var, orada Türk hazırdır!'.

- işte bu yüzden Nişancı'ya, Sofular'a uzanırdı ya... Hatta bir gün; Bakasın efendi, dedim. Sen böyle böyle yapıyorsun ama komşular kötü belleyecek. inan cenazen kalacak ortada...

Ahali:

- Önce uzun uzun güldü, sonra;

'Bilmiyorum komutanım' der Ali:

gözlerinden öper selam ederim Allah`a emanet olun"

efendimiz;

Efendimiz Aleyhissalatü Vesselam Yıldız Sarayı'nın önünde duruyor bütün Türk ordusu Efendimizin huzurundan geçerek büyük bir disiplin içerisinde teftiş veriyordu. O esnada orada Osmanlı padişahlarının ileri gelenleri de vardı. Sultan Abdülhamid Han cennet mekan ise edebi hürmetle kemerbestei ubudiyetle Kainatın Efendisi'nin hemen arkasında duruyordu. Bütün ordular huzurdan tek tek geçiyordu. Derken sıra benim istifa etmeden önce komutam altında bulunan birliğe geldi. Fakat birliğin başında kumandanı olmadığı için askerler darma dağınıktı.

yeryüzünde gelip geçmiş peygamberlerin sonuncusu, efendisi, baştacı Hazreti Muhammed Mustafa bir gün ashabı ile birlikte otururkenOna sormuşlar:

Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy Sultanahmet Camii'ne her gittiğinde orada iki gözü iki çeşme ağlayan yaşlı bir zata rastlamaktadır. Bu yaşlı zat başından geçen çok ilginç bir olayı kendisine anlatınca Mehmet Akif Ersoy bundan çok etkilenmiş bu yaşlı zatla aralarında geçen konuşmayı bizlere şöyle nakletmiştir:

Sultan İbrahim, 8 ağustos 1648 tarihinde tahttan indirildi. On gün sonra da "mazlum İbrahim Han'ı boğarak şehit ettiler''. Evliya Çelebi böyle yazar. 32 yaşını 9 ay 3 gün geçmiş idi. Ayasofya Camii'nde, amcası Sultan Mustafa Han'ın yanında medfundur.

Ama biz gidemeyiz, şöyle veya böyle tebamızdır. Defini tamamlamak gerek.

diye bitirir. Aradan zaman geçer. İngilizler kati netice almak için tüm güçleriyle Gelibolu'ya yüklenirler. Bu cepheyi savunan erlerimiz teker teker şehit düşerler...

- Kızını istediğimiz kimse son derece ahlaklı, dürüst çok zengin ve alabildiğine cömert, Kur'an'ı ezbere biliyor ve sürekli okuyor...

'Neden?' der komutan. Ali

-"ögrenmek istiyorsanız Hazreti Ali'yi çagırın gelsin, o zaman söylerim".

- yine iyilik yapmaya bakarız.

-- Mollalığa devam... Naaşı kaldırmalıyız en azından.

kadı durumu görüşmek için fatih'i ve yahudiyi çağırır. yahudi durumu anlatır ve sonunda kadı yahudinin haklı olduguna kanaat getirerek fatihi suçlu bulur.

- ya o yine fenalık yapmaya devam ederse?

- Peki... öyleyse sen taht üstünde oturup padisahlik ederken, Allah?i arayıp

Tokat Zile`denim der.

-ey sevgili Peygamberimiz! Hazreti Ali'yi sevmekte haklıymışsın dediler.

Sabah namazlarını kılmak için Sultan Ahmet Camii'ne gidiyorum. Her sabah ne kadar erken gidersem gideyim mihrabın bir kenarına oturmuş olan saçı sakalı bembeyaz olmuş ihtiyar bir adamı ümitsizce bedbin bir şekilde durmadan ağlarken görüyorum.

haddine düşmüş, bu saate sarayın tepesinde gürültü etmek!...

bir vasiyeti bulunduğu, fikrini almak bakımından söylendi Ebussuud Efendi "Zinhar böyle bir vasiyeti yerine getirmeyesiz, dini mübine uymaz' dedi Ebussuud Efendi bir şey söylüyorsa orada durmak gerekirdi Konunun en büyük otoritesiydi Nihayet üzerinde diğer görüşler de alındıktan sonra vasiyetin yerine getirilmemesi kararlaştırıldı Küçük sandık mezara konulmadı ama içinde ne vardı, dünyanın en büyük hükümdarının mezarına konmasını istediği şey neydi? Herkesi bunun merakı sarmıştı Bu vasiyet yerine getirilmediğine göre sandık açılmalıydı Nitekim öyle yapıldı Kutu ehil bir el tarafından açıldı Bir de ne görülsün, içi, Kanuni'nin yapacağı işlerin, vereceği kararların dine uygun olup olmadığı hakkında şeyhülislama sorduğu sorulara aldığı cevaplar demek olan "fetva"larla dolu idi Kanuni, Allah'ın huzuruna yüzü ak çıkmak, O'nun rızasına aykırı bir iş yapmadığını belgelemek istiyordu Devrin en büyük bilgini Ebussuud Efendi bu olay karşısında, "Hey büyük sultan, sen Allah katında kendini temize çıkardın, mes'uliyeti bize yıktın, biz nasıl bunun altından kalkacağız bakalım?" demekten kendini alamamıştı

"Oğlum ali nasılsın iyi misin gözlerinden öperim selam ederim dedikten sonra

buraya sonunda topkapı yapılır ama kadının epeyce eziyet çektirdiği için saray yetkililerince protesto edilerek topkapı sarayındaki sutunlarında bulunan laleler ters şekilde sütunlara figür edilmiştir

lalezar

Babası anlatır Ali `nin :

'Anam cepheye gelirken kına yaktı komutanım' der.

Kufe'de bir adam üçüncü Halife Hz. Osman için "Yahudiymiş" diye tutturmuştu. Herkes bunun asılsız olduğunu, imkansız olduğunu söylüyor ama adam bir türlü ikna olmuyordu. Bu konu İmam-ı Azam'a da duyuruldu. "Adamı bu saçma inancından kimse caydıramadı, sununla bir de siz görüşseniz" dendi. "Hay hay" dedi İmam-ı Azam, bir akşam bu kıza dünürlüğe diye adamın evine gitti. Dereden tepeden konuştuktan sonra sözü esasa getirdi:

Ağabeyi Dördüncü Murad'dan sonra hayatta kalan tek Osmanlı Şehzadesi idi. idi. 9 Şubat 1640'da padişah oldu.

-- Olmaz, vefat eden sen olsaydın nereden kalkmak isterdin?

- Be ne hal Behlül, nereden geliyorsun?

- Hayrola efendim, canınızı sıkan bir şey mi var?

Kanuni İstanbul'a getirilince derhal defin işlemlerine başlandı ve bu vasiyet de hatırlandı Sandık meydana çıkarıldı ve hazır tutuldu Büyük hükümdarın cenaze töreninde şüphesiz sadrazamından şeyhülislamına bütün devletliler mevcuttu Dönemin en büyük din bilgini ve şeyhülislamı Ebussuud Efendi'ye Kanuni'nin anıldığı şekilde

Bunun üzerine Efendimiz Aleyhissalatü Vesselam "Senin istifa ettirdiğini biz de istifa ettirdik." buyurdu.

palmiye çok güzel eyvallah

Peki gidebilirsin Kınalı Ali' der. O günden sonra herkes ona Kınalı Ali der. Herkes kafasındaki kınayla dalga geçer. Kısa surede cana yakın ve cesur tavırlarıyla tüm arkadaşlarının sevgisini kazanır. Bir gün ailesine mektup yazmak ister. Ali'nin okuma yazması da yoktur arkadaşlarından yardim ister ve hep beraber başlarlar yazmaya. Ali söyler arkadaşları yazar "Sevgili anne babacım ellerinizden öperim ben burada çok iyiyim beni merak etmeyin" diye baslar. Kız kardeşini kendinden bir küçük erkek kardeşini sorar köyündekilerin burnunda tüttüğünü yazdırır. Kendilerini merak etmemesini kendileri var oldukça düşmanın bir adim bile ilerleyemeyeceğini yazdırır.

bu durum imamın dikkatini çekmiştir ve namaz bitince padişahın yanına gider ve sorar; yüce padişahım bir türlü tekbir getirip namaza başlayamadınız sebebi nedir acaba der. padişah cevap verir: imam efendi bende senin yanına gelip senin ne kadar yüce bir insan oldugunu söylemeye gelecektim der. imam şaşırır, sonra padişah devam eder; ben deminden beri tekbir getirirken kabe yi hayal edip sanki ordaymışım gibi namaz kılmaya çalışıyorum, sen ise bir defa da kabe yi hissedip ordaymışsın gibi namazını kılıyorsun der. tabi imam efendi utancından cevabını veremez.

-- Akşam garip bir rüya gördüm.

Tam vezir de toparlanıyordur ki, padişah keser yolunu :

-- Niye?

"Askerler merakta, bütün halk sokağa dökülmüş, sizi alkışlamayı beklerken siz hala şehre girmezsiniz. Bunun sebebi hikmeti nedir?" Yavuz şu şahane cevabı verdi:

3- Askere giden yiğitlerimize vatana kurban olsun diye...

- Peki, getirdin mi bari?

- Sen bir kızını yahudiye vermezsin de Hz. Peygamber iki kızını birden bir Yahudiye nasıl verir? deyince adamın artık bir inat ve itiraza mecali kalmadı, bilinen gerçeği kabul etti.

- Şurada bir mahalle mescidi var ama...

-- Nerden biliyorsunuz?

Nerelisin? der. Ali

- Ümmeti Muhammed içmesin diye...

"Oğlum ali yazmışsın ki kafamdaki kınayla dalga geçtiler kardeşime de yakma demişsin kardeşine de yaktım komutanlarına ve arkadaşlarına söyle senle dalga geçmesinler bizde 3 şeye kına yakarlar -

- Kime istiyorsunuz kızımı, öğrenebilir miyim?

Padisah, cok saygili bir sekilde önüne bakarak yürüyordu. Bütün vezirler, kumandanlar ve askerler merak icinde kalmislardi. Her zaman oldugu gibi yine Hasan Cana müracaat ettiler. Oda olup bitenlerin ne oldugunu anlayamamisti. Ögrenmek icin Selim Hanin yanina yaklasti ve: '' Hayirdir, insaALLAH Sultanim. Bütün ordu merak eyler. Devletli padisahimiz acep nicin yaya yürürler? diyerek telas ederler''dedi. Bu dünyayi iki cihangire az gören büyük Sultan söyle fisildadi:

Padişah'ın işi ne?

- Biliyor musunuz, der. Aslında iyi sanatkardır. Azaplar çarşısı'nda çalışır. Nalının hasını yapar... Ancak kazandıklarını içkiye, fuhuşa harcar. Hem şişe şişe şarap taşır evine, hem de nerde namlı mimli kadın varsa takar peşine.. Hele yaşlının biri çok öfkelidir.

"Hakimü'L Haremeyn Sultan Selim Han..." İmam Efendi'nin söyleyecekleri henüz bitmeden, Padişahın sesi duyuldu: "Hayır! Biz Hakimü'l-Haremeyn değil, Hadimü'l-Haremeyn'iz . Hutbe bu şekilde değiştirilsin..." Ve böyle de oldu. Hutbede bu ifade Yavuz Sultan Selim'in isteği üzerine imam tarafından değiştirilerek şöyle okundu:

"Efendim ben Abdülhamid Han cennet mekanın devrinde orduda bir binbaşıydım. Emrim altında olan bir birliğim vardı. Bu askeri görevime annemin ve babamın vefatına kadar devam ettim. Fakat onlar vefat edince istifa etmek istedim. Çünkü bir hayli servetimiz vardı. Bu mal ve mülkün başında durmak onların çarçur olmaması için gerektiği şekilde ilgilenmek gayesiyle bir istifa dilekçesi yazıp Sadaret makamına gönderdim. Dilekçemde dedim ki: "Annem de babam da vefat etti. Falan yerde mağazalarımız filan yerde gayrimenkullerimiz vardır. Netice itibarıyla bunlarla ilgilenecek ticari işlerin yürümesi için mağazaların başında duracak bir nezaretçiye ihtiyaç vardır. Bu vesileyle şayet kabul buyurulursa görevimden istifa etmek istiyorum."

- Niçin böyle dua ediyorsun, sıkıntının kalması için hiç dua edilir mi?

işte bu büyük hükümdar, iki yıl süren, önemli savaşlara sahne olan, büyük zafer ve kazançlar elde edilen Suriye ve Mısır seferinden dönüşte ikindi vakti bu günkü Üsküdar'a gelmişti Bütün beylere paşalara emir verdi ki gece oluncaya kadar Üsküdar'da kalınacak, karşıya karanlık basınca geçilecekti Bazı yetkililer gündüzden geçilmesini daha uygun bulduklarını, geceyi beklemenin niçin gerekli görüldüğünü sormak cesaretinde bulundular Padişah da açıklama büyüklüğü gösterdi: "Bütün dünyada yankı uyandıran büyük bir zafer, şan ve şerefle dönüyoruz Gündüzün istanbul'a geçtiğimiz takdirde halk büyük bir karşılama yapacak tezahüratta bulunacaktır Bu da nefsime bir gurur getirebilir Bundan Allah'a sığınırım Buna meydan vermemek için payitahta gece geçeceğiz"

Ve iki molla kılığında çıkarlar yola. Görünen o ki, padişah hala gördügü rüyanın tesirindedir ve gideceği yeri iyi bilir. Seri, kararlı adımlarla Beyazıt'a çıkar, döner Vefa'ya, Zeyrek'ten aşağılara sallanır. Unkapanı civarında soluklanır. Etrafına daha birdikkatle bakınır. İşte tam o sırada yerde yatan bir ceset gözlerine batar, sorarlar;

-- Doğru, öyle ya, neyse... Sen başını bekle, ben mahalleyi dolanıp geleyim. Vezir, cüzüne, tesbihine döner, padişah garip maceranın başladığı noktaya koşar. Nitekim sorar soruşturur. Nalıncının evini bulur. Kapıyı yaşlı bir kadın açar. Hadiseyi metanetle dinler. Sanki bu vefatı bekler gibidir.

O zamana kadar hiç görmediği bir bölük halk damdan başlarını uzatarak

- ya o yine fenalık ederse?

Abbasi'lerin ünlü halifesi Harun Reşid zamanında yaşamış olan Behlül Dana dönemin evliyasındandı. Zaman zaman aklından zoru olan kimselere has tavırlar takınır, herkes de bundan dolayı kendisini deli sanırdı. Ama bunu maksatlı yapardı. Behlül daima Harun Rediş'in yakınında bulunur, çeşitli sebepler hasıl ederek onu uyarırdı. Bir gün Behlül, üstü başı toz toprak içinde uzun bir yolculukan gelmiş olmanın belirtileri ile Harun Reşid'in huzuruna çıktı. Harun Reşid sordu:

Ne yazık ki, bugün bile bazıları, Sultan İbrahim'e "Deli" demeye devam ediyorlar. Halbuki ondan yüzlerce yıl sonra yaşamış Rus Çarı Petro, gerçekten deli idi. Yaptığı hizmetlerden dolayı, milleti ona "Büyük Petro" demiştir.

Bir ara Yavuz Sultan Selim birden bire ati Karadumandan yere atladi. Onu gören basta vezir-i azam Sinan pasa olmak üzere Anadolu Beylerbeyi ve Rumeli Beylerbeyi de atlarindan indiler, bütün komutanlar, sipahiler, süvarilerde yaya yürümeye basladilar. Koca Osmanli ordusu, Piyade bir ordu haline dönmüstü.

- Milletin ne sandığı umrunda değildi. Hoş, o hep uzak mescidlere giderdi. Öyle bir imamın arkasında durmalı ki, derdi. Tekbir alırken Kabe'yi görmeli...

sert ve gerektiğinde şiddete başvuran bir hükümdar olmakla beraber, dindarlığı, Allah'a ve Resulüne bağlılığı, bu konuda iddialı olan bir çoklarını geride bırakırdı Suriye ve Mısır'ı fethedip Kölemenler devletini yıktıktan sonra mukaddes emanetler ve "Müslümanların halifesi" unvanı kendine geçmişti Artık camilerde hutbeler Yavuz Sultan Selim adına okunuyor ve kendisinden "Hakimü'l-Harameyn" diye bahsediliyordu O bu "Hakimü'l-Harameyn" ifadesini kutsal yerlere saygıyla bağdaşmaz bulmuş, "Hadimu'l-Harameyn" olarak değiştirmişti Dince kudsiyeti olan şeylere bu kadar saygılıydı Yavuz Sultan Selim "şir-pençe" denen ve o devirler için öldürücü olan bir hastalığa yakalanmıştı Bu hastalık kendisini iyice yatağa düşürdüğü bir sırada

-- Nasıl yani?..

- Heyecana kapıldık, sorup soruşturmadan buraya getirdik cenazeyi. Kim bilir belki hanımı vardır, belki yetimleri?..

kadı hemen cevabını verir: ben seni buraya gerçekleri gör die çagırdım benim de kılıcım yanımaydı eğer sen burda haksız oldunu bilerek ve görerek. gücünü kullanarak bu yahudinin hakkını yeseydin bu kılıcımla ben senin kelleni alacaktım der.

Merhum Nasreddin Hocanın, diye dua ettiğini duyanlar, Hocaya sorarlar:

Ibrahim Edhem:

- Yapmayın, etmeyin sultanım, bunun yıkanması, paklanması var. Tekfini, telkini...

"Ya Resulallah! Bu ordunun kumandanı istifa etti. Bu konuda çok ısrar ettiği için biz de onu istifa ettirdik.." dedi.

bugün ukalalık yapan fransaya:

SORUMLULUKTAN KURTULMA

ashab;

-- Olmaz, rüyadaki hikmeti çözemedik daha.

SEN BİR KIZINI VERMEZSİN DE...

Bir müddet bu sekilde giden Selim Han tekrar atina binince digerleride atlarina bindiler. Osmanli ordusu, bu sekilde cölde yol almaya devam etti ve kimseye nasip olmayan cölü gecme serifi bu büyük cihangire nasip oldu.

Kınalı Ali

Gururla mektubu bitirir neden sonra aklına gelir ve yazının sonuna anasına NOT düşer: Alinin kendisinden hemen sonra askere gelecek bir kardeşi daha vardır.

fatih zamanında bir yahudinin mekanı osmanlı görevlilerince yahudinin izni olmadan kamulaştırılır. yahudi bu durumuda zamanın kadısına söyler.

"Anacağım kafama kına yaktın burada komutanlarım ve arkadaşlarım benle hep dalga geçtiler sakin kardeşim Ahmet'e de yakma onla da dalga geçmesinler der ellerinden öptüm"

-- Hazırlan, dışarı çıkıyoruz.

O kadar ağlıyor ki ağlamadığı tek bir dakikaya rastlayamadım. Bunun sebebini çok merak ediyordum. Nihayet bir gün o yaşlı zatın yanına sokuldum ve 'Muhterem' dedim

'Adın ne senin evladım?' der. Çocuk

-- Hayret...

- Kayıbımız var, gece vakti onu arayıp duruyoruz.

"Padişahım, bir maruzatım var," dedi. Padişahın:

Üst teğmen Faruk Çanakkale Cephesi`ne yeni gelen askerleri kontrol ediyor bir taraftan da onlarla laflıyordu nerelisin gibi sorular soruyordu. Bir ara saçının ortası sararmış bir çocuk gördü. Merakla

- Peki ne yapmamı emir buyurursunuz?

- Damda deve arandığını kim görmüş, diyince Ibrahim Edhem;

-Adam parladı:

Bu hali gören Efendimiz Aleyhissalatü Vesselam Abdülhamid'e dönüp:

İmam-ı Azam için artık taşı gediğine koymanın zamanı gelmişti:

eyy kadı buraya beni çagırdın ve dinledim. buarada haksız bir kamulaştırma yapmısım ve yahudiyi sen haklı buldun, eğer sen ben padişahım die haksız oldugum halde beni haklı bulsaydın ve yahudinin hakkını yeseydin kellenini kılıcımla uçuracaktım der;

-- Nereye?

dediler ki:

öküzü sattık paranın yarısını sana yarısını da cepheye gidecek kardeşine veriyoruz simdi öküzün yerine tarlayı ben sürüyorum zaten artık zahireye de fazla ihtiyacımız olmadığı için yorulmuyorum da siz sakin bizi merak etmeyin bizi düşünmeyin der koyu akrabalarını anlatır ve mektubu bitirir ali ananın da sana diyeceği bir şey var"

Yavuz Sultan Selim'e Mekke şerifi şehrin anahtarlarını teslim etmiş, Abbasi Halifesi tarafından da Halifelik verilmişti. Bu olaydan sonra ilk Cuma Namazı kılındı. Cumanın ilk sünneti eda edildikten sonra camii imam hutbeye çıktı. Son derece heyecanlıydı. Hutbede ilk defa bugün Sultan Selim'in adı okunacaktı.

-siz birbirinize iyilik etseniz, o da tutup size kötülük etse ne yaparsınız?

- Kim o? Diye seslendi. Bu herhalde peri olmalı. Yoksa insandan kimin

- Nasıl yani?

İbrahim Han, ilk saltanat yıllarında, milletin kıtlık çekmemesi için, maliyeyi düzeltti. İsrafın önlenmesi için, fermanlar çıkarttı. İzinsiz yıktırılan kiliseler bile, yeni baştan onarıldı.

-- Doğru, öyle ya?..

adımlar atılıyordu.

- Ne işin vardı cehennemde?

Not: O dönemde kölelerin kulaklarına küpe takmak mecburiyeti olduğu ve Yavuz Sultan Selim'in kendisini Mukaddes toprakların bir kölesi olarak gördüğü içinde kulağına küpe taktığı rivayet edilir.

ATEŞ DÜNYADAN GİDİYOR

-- Hayır mı şer mi öğreneceğiz.

Peki evladım bu kafanın hali ne?' Ali

Sultan Murad Han o gün bir hoş"tur. Telaşeli görünür. Sanki bir şeyler söylemek ister sonra vazgeçer. Neşeli deseniz değil, üzüntülü deseniz hiç değil.

-- Öyle imam kaç tane kaldı şimdi?

"Niye bu kadar ağlıyorsun? Allah'ın rahmetinden bir insan bu kadar ümitsiz olur mu?" Yaşlı gözlerle bana baktı ve:

-- Peki o ne dedi?

FATİHİN ADALETİ

- Aman efendim, nasıl kaldırırız?

-- Ayasofya ile Süleymaniye'de devlet erkanı çoktur. Tanınmak istemem. Ama Fatih Camii'ni iyi dedin. Hadi yüklenelim... Ve gelirler camiye. Vezir sağa sola koşturur, kefen tabut bulur. Padişah bakır kazanları vurur ocağa... Usulü erkanınca bir güzel yıkarlar ki, naaş; ayan beyan güzelleşir sanki. Bir nurdur, aydınlanır alnında. Yüzü sakilere benzemez. Hem manalı bir tebessüm okunur dudaklarında. Padişahın kanı ısınmıştır bu adama, vezirin de keza... Mechul nalıncıyı kefenler, tabutlar, musalla taşına yatırırlar. Ama namaz vaktine bir hayli vardır daha... Bir ara vezir sıkıntılı sıkıntılı yaklaşır.

-- Bak sen! Millet ne sanıyor halbuki...

- Ama bu damat adayının bir kusuru var, kendisi Yahudi.

- Hayırdır inşallah?..

- Kimseye zahmetim olmasın deyip, mezarını kendi kazdı bahçeye. Ama ben üsteledim. iş mezarla bitiyor mu, dedim. Seni kim yıkasın, kim kaldırsın?

Büyük Türk Padişahı Yavuz Sultan Selim,

Bu büyük hükümdarın ölümüne bağlı olarak yerine getirilmesini istediği bir vasiyeti vardı Bu vasiyet, içinde ne olduğunu kendisinden başka kimsenin bilmediği 25 cm2 büyüklüğünde küçük bir sandığın ölümü halinde mezarda yanına konmasıydı Hayatı seferlerde geçen, seferdeyken ölen

-- Kimdir bu?

Büyük Osmanlı Hükümdarı Kanuni Sultan Süleyman'a "Kanuni" lakabının hak ve adalet konusundaki titizliği dolayısıyla verildiği malumdur

Kınalı Ali'nin bölüğünden kimse sağ kalmaz hepsi şehit olmuştur. Aradan zaman geçer. Kınalı Ali'nin ailesine yazdığı mektubun cevabı gelir. komutanları buruk ve gözleri dolu dolu mektubu açıp okumaya karar verirler.

"Ey Abdülhamid! Bu ordunun kumandanı nerde?!" buyurdu. Bunun üzerine Sultan Abdülhamid mahcup bir halde başını önüne eğmiş olarak hürmeti edeple Efendimize:

Misir seferi sirasinda, Sina cölüne girmekte tereddüt gösteren askerlerine kesin hareket emrini veren Yavuz Sultan Selim, hic beklemeden ati Karadumani uccuz bucaksiz cöl denizine sürdü.

"Efendi, sen bizi hala tanıyamadın mı? Biz; şan, şöhret ve alkış toplamak için değil, Allah rızasını kazanmak için savaşırız."

topkapı sarayının bulundugu yer lale topluluklarının oldugu ve sahibinin yaşlı bir kadının oldugu yermiş. bu yere topkapı sarayının yapılacagı kararlaştırılınca yaşlı kadından arazi istenir ama her ne teklif edilirse edilsin kadın burayı vermeye yanaşmaş. değerinin onlarca katı teklif edilir ama hala kadın vermeye yanaşmaz. bi süre geçer ve kadın ölür ve arazisi başka kimsesi olmadıgı için devlete kalır.

bu konuşmaları duyan yahudi nasıl bir adalet anlayışına sahip olundugunu görür ve mekanını bedelsiz olarak devlete hibe eder.

-- Millet bu, çeker gider. Kimseye bir sey diyemem...

İlginç bir anekdot.

İşte şimdi hutbenin bu kısmında Halifenin isminin anılması gerekiyordu. İmam sesini yükseltti ve şöyle dedi.

2- Kurbanlık koça Allah`a kurban olsun diye...

(Hz. Osman peygamberimizin damadıydı, önce bir kızıyla evlenmiş, o ölünce diğer bir kızıyla evlenmişti. Bunun için Hz. Osman'a "Zi'nNureyn'' denmiştir.)

- İyi ya, saraydan birkaç hoca yollar, kurtuluruz vebalden.

- Sonra, malum kadınların ücretlerini öder eve getirirdi. Ben sizin zamanınızı satın aldım mı? Aldım, derdi. Öyleyse şimdi dinlemeniz gerek... O çeker gider, ben menkibeler anlatırdım onlara... Mızraklı ilmihal. Hucceti islam okurdum...

HAKİMİ DEĞİL HADİMİYİZ

- Hayır efendim getiremedim. Cehennemin bekçileriyle görüştüm, onlar "Sanıldığı gibi burada ateş bulunmaz, ateşi herkes dünyadan kendisi getirir" dediler

duruşma bitikten sonra elinde kılıcıyla kadının yanına gider, kadı da kılıcını çekerek fatihin karşısına dikilir. oradaki herkes ne oldugunu anlamaya çalışır ve osmanlı nın adalet anlayıdını göstern şu diyologlar geçer:

Veziriazam Siyavuş Paşa sorar:

- Cehennemden geliyorum ey hükümdar.

Bunlara takviye olarak giden yedek kuvvetlerde yeterli olmamış onların sayıları da epey azalmıştı Gelibolu düşmek üzereydi kınalı alinin komutanı da olayı görüp yerinde duramıyordu. Kendisinin bölüğü henüz sıcak temasa hazır değildi. Onlar yeni gelmişti onları insan bedeninin sungu ve mermilerle orak gibi biçildiği bu yere dua ediyordu Komutanların bu düşünceli hali gören ve durumun vahametini bilen Kınalı Ali ve arkadaşları komutanlarına yalvar yakar oraya gitmek istediklerini söylerler. Komutanları onları ölüme gönderdiğini bile bile çaresiz gönderir.

- Allahü teala her sıkıntıdan sonra ferahlık, her ferahlıktan sonra sıkıntı vaad ediyor. Ben bu sıkıntıya alıştım, yeni gelecek sıkıntının ne olacağını bilmiyorum, ya sabredemeyeceğim bir sıkıntı olursa. Onun için bu sıkıntının kalması için dua ediyorum.

böyle bi başlık yok diye biliyorum yanılıyorsam başlığı silip diğer konu başlığını güncelleyin