Güneşin bulutların yerini alıp her yanı kavurduğu, beyinlerin kaynayıp terlerin gırtlağa ulaştığı ve sebeblerin bütün bütün iflas edip her şeyin insanın aleyhine döndüğü o gün, Hakk'ın himaye ve inayetinden başka gölge olmayacak ve olamaz da. Bu gölgenin arş gölgesi veya başka bir şey olması önemli değil, önemli olan bildiğimiz düzenin değişmiş, kıstasların altüst olmuş, arz u semanın başkalaşmış olmasıdır. O gün sebebler tamamen sukut etmiş, müsebbibü'l-esbab'tan başka melce' ve menca kalmamış olacaktır. İnsanlar lisan-ı halleriyle ve dilleriyle "medet, medet!" diye etrafa, semaya bakıp duracaklardır ama yukarıda sayılan bu yedi grubun dışında hiç kimse ekstradan bir inayete mazhar olmayacaktır.

Okuyucularımızdan bir kısmı ciddi bir karamsarlığa düştüklerini, yazıda anlatılan hususların kendilerini ye'se sürüklediğini ifade ettiler. Akibet endişesi içinde olmak -ye'se düşmemek kaydıyla- her zaman kulun menfaatinedir. Zira büyüklerimiz havf-reca dengesini anlatırken havfın recaya nisbetle bir adım önde olması gerektiğini söylerler.

Gerek evlatlarının, gerek işçilerinin, ev arkadaşlarının, esnaflarının, öğrencilerinin gerekse kadınıyla erkeğiyle bütün milletin hukukunu kılı kırk yararcasına gözeten, onların sorumluluklarını yüreğinde hisseden, dertleriyle dertlenip, kurtuluşları için gayret ve dua eden kişi "adil bir imam"dır. Bu imam, her davranışının hatta niyetinin bile hesabını ahirette vereceğini bilir. Yalanın, hilenin, entrikanın, ayak oyunlarının tek tek yüzüne vurulacağından emindir. Bu sebeple o büyük günde mahcup olmaktan tir tir titrer. Kendisini adalet çizgisinden ayırmaması, ayağını ve kalbini kaydırmaması için "Kalblerin tek sahibi"ne dua eder. Bu samimi gayretin karşılığını da mahşerde en özel gölgelikte gölgelenerek alır.

Ben çok etkilendim paylaşmak istedim. Allah sonumuzu hayreylesin..

Önceki yazıda hadisler ve ayet-i celileler ışığında mahşeri ve orada yaşananları anlatmaya çalışmıştık.

Bütün bu endişeler beynimizi kemirirken, o halet-i ruhiye ile "huzur"da toplanacağız. Bir anda Yasin suresi 58. ayette anlatıldığı gibi "Rabb-i Rahim'den selam!" nidasını işiteceğiz. O esnada şeytan dahil herkes ümitlenecek ve "Acaba hepimizin affına ferman mı geliyor?" diyeceğiz. Ama hemen ardından gelen ayet-i kerimede buyurulduğu gibi "Ey mücrimler, siz ayrılın bakalım şöyle! " nidasını işitecek ve orada büyük gerçekle yüzleşmeye başlayacağız.

Hadiste sayılan hususların her biri insan iradesi açısından başlı başına önem arz ediyor. Baktığımız zaman bunların bazısının, ifası çok zor ve çetin işler, bazısının da ruha ciddi birer çelme sayılan ağlar olduğunu görüyoruz. İnsan bu ağların bazılarından kurtulsa da, her an diğerlerine takılma ihtimaliyle karşı karşıyadır. Ancak insan, Allah'ın himaye ve inayetiyle aşılabilecek olan bu öldürücü tuzaklardan sıyrılabilir. Takatini zorlayan hatta bazen onu aşan bu çetin sorumlulukları başarıyla yerine getirebilir. Bunun için, Allah'ın inayet ve himayesini celb etmenin en güçlü, en makbul vesilesi sayılan iradenin hakkını vermeli ve Allah'la sımsıkı irtibatta bulunmalıdır.

Bu müthiş günde, kimsenin kimseye destek olamayacağı, himaye ve iltimasların hiçbir işe yaramayacağı muhakkak. Seslerin kesildiği, canların gelip gırtlaklara dayandığı, başların dönüp bakışların bulandığı o gün, kim kimi koruyabilir ki? Evet, işte böyle bir günde tek sığınak vardır; o da Allah'ın himayesinin gölgesidir ve bu gölgeden yararlanacak olanların ilki: Dünyada sorumluluğunun şuurunda olan ve uhdesine aldığı emanetlere riayetle hak, adalet ve istikameti temsil eden "adil imam"dır. Burada imamdan maksat sadece devlet reisi olmasa gerek. Aile reisliğinden devlet reisliğine uzanan çizgide, üzerinde birkaç insanın, işçinin, memurun, çalışanın, öğrencinin, esnafın, aile efradının ve topyekün bir milletin sorumluluğunu taşıyan herkes bu tarifin içindedir. Mahalle muhtarı, okul müdürü, şu sorumlusu, bu sorumlusu... Hasılı, bu gruptakilerin tamamı "Adil imam" sözüyle anlatılan hakikatin çerçevesine dahildir.

Bu hadis-i şerif, insanlık tarihi boyunca, hikmet ehlinin, filozofların peşinde koştukları faziletli toplumun formülünü de veriyor. Zikredilen her bir madde bize, iradesiyle var olabilmiş ve Allah'la irtibattaki gücü ortaya koymuş kudsiler cemaatini anlatıyor. Anlatırken de "Allah'ın gölgesinde gölgelenmek" gibi bir ayrıcalıkla bu sıfatları elde etme mevzuunda içlerimizi arzu ile doldurup gönüllerimizi şahlandırıyor.

Amin... Bu konuda hadisi şerif de var?Dünya ahretin tarlasıdır? diye. Allah insana cüzi irade verdiği için dünya tarlasını ekip biçmekte serbest bırakmış. Biz de bu dünyada ektiklerimiz biçeceğiz. Tarlanın mahsulleri öbür dünya da cennet ve cehennem olarak verilecek bize. Rabbim faydalı şeyler ekmeyi nasip etsin bizlere..

Önceki yazının bu haftadaki devamı: :)

Amin güzel bi paylaşım okurken bile tüylerim diken diken oldu

Bu diriliş anından haşir meydanına kadar geçen zamanda neler yaşanacak? Haşir nasıl cereyan edecek? Mizan, terazi nedir? Sırat nasıl bir yerdir? Cennete kimler gidecek? Şefaat nasıl tahakkuk edecek?... gibi yüzlerce soru ve konu var merak ettiklerimiz arasında.

Allah sonumuzu hayreylesin

ne ekersen onu biçersin atasözü bu duruma çok iyi bir örnek.

O gün hakikaten dehşetli bir gün olacak ama o günün dehşetinden korunacak insanlar da az değil. Nebiler Sultanı bir hadis-i şeriflerinde o günün bahtiyarlarını şöyle anlatıyor: "Yedi grup insan var ki, Allah bunları kendi zıllinden başka sığınak olmayan gününde, zılli altında himaye buyuracaktır. Bunların ilki "adil imam"dır. İkincisi, ömrünü ibadet neşvesi içinde geçiren gençtir. Üçüncüsü, kalbi mescidlere bağlı ve onlara dilbeste olan kimse. Dördüncüsü, Allah için birbirini sevip, Allah için bir araya gelen ve Allah için birbirinden ayrılan iki insandan her biri. Beşinci bahtiyar, makam ve cemal sahibi bir kadının talep ağında "ben Allah'tan korkarım" diyen yiğit. Altıncısı solundakine infak ettiği şeyden, sağındaki birşey hissetmeyecek şekilde sadakasını gizli eda eden kahraman. Yedincisi, yapayalnızken Allah'ı anıp da gözleri yaşlarla dolan gönül ehli kimse."

"Anam-babam yakama yapışırlar mı, arkadaşlarım haklarını istemek üzere sıraya geçerler mi, çocuklarım benden neyin hesabını soracaklar, eşim acaba ne diyecek? Komşularım, iş arkadaşlarım, dostlarım, gıybetini ettiğim Müslümanlar, haklarında su-izan ettiklerim beni nasıl yakamdan tutup sarsacaklar? Ya bir de herkesten gizli işlediğim günahlar! Onlar da yüzüme çarpılırsa herkesin içinde? Ben ne yaparım o zaman, nasıl bakarım onca insanın yüzüne!" endişesi bütün benliğimizi kaplayacak ve çaresiz, sergerdan bir şekilde ipinden kopmuş tesbih taneleri gibi oradan oraya koşacağız ama iş işten geçmiş olacak. Aklımıza gelen her şey başımıza da gelecek ve biz, endişesini taşıdığımız her şeyi bir bir yaşayacağız.

Kıyamet ve sonrası, hemen hepimizin hem endişe hem de merak ettiği önemli bir konu. Kıyamet nasıl, ne zaman ve kimlerin başına kopacak? Ardından ne olacak ve diriliş ne kadar süre sonra gerçekleşecek?

Peki, o günün bahtiyarları kimler olacak? Onu da önümüzdeki hafta yine Efendimiz'in dilinden anlamaya çalışalım.

Kur'an-ı Kerim ve hadis-i şeriflerde, bunlarla alakalı cevaplar bulmak mümkün. Ama bu cevaplarda hadiselerin cereyanına ait teferruattan daha ziyade o esnada gösterilmesi gereken mü'min tavrı üzerinde duruluyor. O dehşetli zamanlarda kimlerin nasıl bir muameleye tabi tutulacaklarından bahsediliyor. Haşir gerçekleşirken, insanların yalınayak, başı açık ve annelerinden doğdukları ilk günkü gibi diriltilecekleri ve aynı noktaya sevk edilecekleri anlatılıyor mesela. "O gün kişi, kardeşinden, anne-babasından, eşinden ve çocuklarından kaçar. Çünkü o gün herkesin başını aşkın işleri ve endişeleri olacaktır.'' deniyor, Abese Suresi 34. ayet-i celilede.

rabbim yardımcımız olsun.

O endişe ve korkuyla etrafımıza bakınırken kendimizi bir anda "huzur"da bulacağız. Hz. Adem'den kıyamete kadar gelmiş geçmiş bütün peygamberler ve ümmetleri, insanlığın bütün tabakaları, hepsi bir arada o büyük "yüzleşmeyi" yaşamak üzere toplanacaklar. Birbirimizle yüzleşeceğiz orada, kendimizle de yüzleştiğimiz gibi. Ama esas yüzleşme Rabb, imizle olacak. En dehşetlisi o olacak. Bizi ta ilk günden beri koruyup kollayan, bize olan itimadını "halifelik" unvanıyla taçlandıran Yüceler Yücesi Rabb, imiz'e ne diyeceğiz? Şeytanın bütün meydan okumalarına karşı, bizi sıyanet eden, "mahlukatın eşrefi ve ekremi" olarak yaratan Rahmeti Sonsuz'a nasıl hesap vereceğiz? İyi insanlar olmamız, yüklediği misyonu kusursuz yerine getirip şeytanın ağzının payını vermemiz için ilk insandan beri bizi rehbersiz, kitapsız bırakmayan Yüce Yaratıcı'nın huzuruna ne yüzle çıkacağız? Neyi ileri süreceğiz mazeret olarak? Kendimizi neyle müdafaa edeceğiz? Ahireti dünyaya sattığımızı nasıl itiraf edeceğiz? Küçücük dünya menfaatleri için birbirimizi yediğimizin izahını nasıl yapacağız?

Bir hadis-i şerifte, topraktan çıktığımız yer ile hesabımızın görüleceği yer arasındaki mesafe beş yüz senelik bir mesafe olarak açıklanıyor. Bu gerçekten beş yüz senelik bir yol mudur, yoksa insanlar o anın dehşetinden dolayı beş yüz senelik bir sıkıntı mı yaşayacaklar, onu Allah bilir. Ama kesin olan şu ki, o gün çok çetin ve dehşetli bir gün olacak. Güneş insanların tepesine bir mızrak boyu yaklaşıp onların beyinlerini fokurdatacak. O esnada bütün hayatımız bir film şeridi gibi geçecek gözümüzün önünden. Burada bize hatırlatılan, anlatılan her şey düşecek aklımıza birer birer. "Zerre kadar hayrın da zerre kadar şerrin de karşımıza çıkacağını" hatırlayacak ve "Acaba hangi günahlarım, ihmallerim, boşvermişliklerim önüme serilecek" diye tir tir titreyeceğiz.

Hadiste anlatılan diğer altı hususu inşallah önümüzdeki yazıda ele almaya çalışalım.