ama bir an yetiyor, yerle bir olması için..

ve tekrar başa dönüyorsun,

atom parçacıkları gibi birbirine bağlı hayatlar, başıboş olduğunumu zannediyorsun..

sen kendini yaparken başka birini bozuyorsun, farkında değilsin..

hiç bi mudaheleye gerek kalmaksızın

ama irade diyede bişey var

neye inanacağını şaşıran kurgusuz akıllar..

kelebek etkisi kuramının termodinamikle olan mücadelesi gibi,

ne kadar yapbozlarla meşgul olsan da, bir sesin "hala ihtimal var" diyebilmesi..

sorgulamamı engelleyen bir mekanizma yok, sorguluyor düşünüyor ve aktive oluyorum..

ve kader olgusu oluşuyor

üzerine dizdiğin değerlerden birini çekersen yer ile yeksan olur!

akıl sahibisin

belki yıllarını alıyor, kan ter içinde kalıyorsun

bu düzeni sorgulamak bizim haddimize değil

emin değilim..

ölene kadar:)

sınav işte hayat devam

kurgulanmış akıl kavramı mı daha kurgulanmıştır yoksa aklın kurgulaması mı

hangi hayat, zaman içinde yer alan mı yoksa boşlukta ki mi..

sende yap boz bu bir döngü düzeni değiştiremeyiz

karşında karmaşık ürkütücü bir mekanizma..

kader tabikide

sana göre boşluk demkki ya herke s hayatını yaşıyor bi şekilde

af gelir, bekle :)

adam smithin görünmez eli değdiğinde,

kabul edilemez bir kabuledilmişlik..

kapital bir mekanizmada olmayan bi durum; "af"

nereye kadar..

çünkü biz aciiz bir kuluz zamanı gelince öleceğiz

kurgulanmış akıl vardır fakar kurgulayan seni de yaratandır!

ve başarıyorsun..

fazla kurgulamamak lazım gelir.