O zaman misketlerimi çalıp da benden daha güçlü oldukları için beni dövebilen çocukların karşısına dikilerek; Hadi şimdi dövün, hadi lan şimdi çalsanıza misketlerimi. Zar zor mendil satarak kazandığım paralarla babamdan saklı aldığım misketlerimle birlikte çalsanıza çocukluğumuda. Babamın az para kazandığım için bacağımda bıraktığı morluğun yanına bir tane de sizler koymaktan çekinmediniz. Oysa beni mutlu etmek ne kadarda kolaydı, üç beş misket bir iki tane de taso ile sizler her ne kadar farkında olmasanızda ben mutlu olabiliyordum altında en güzel bisikletleri olan çocuklara inat. Ha birde babama şarap parası kazanamadığım zamanlar yediğim dayaklar olmasa...

GİDİYORUM...

Beğeneceğinizi Umarak Paylaşıyorum.

Bu Yazıya Pek İlgi Olmamış Dram İnsanların Kaçtığı Bir Konu Olmaya Başladı Sanırım..

Zabıta amcalar kızıyorlardı yasak diye, bazen onlarda acımıyorlardı. Ama hepside kötü değildi. Hatta bir keresinde bir amca burda yasak git burdan dediğinde,"Amca şarap parası...". Sanki şarabı kendime alıyormuşum gibi kızdı. Ben kaç gündür yemek yemediğimi hatırlamıyorum ki şarapda neymiş? Doğrusunu anlatınca üzüldü ve bana para uzattı, ama bilmiyorduki babamın sarhoşken vücudumda söndüreceği sigaraları. Benden mendil alanlar bana para verenler iyilik yaptıklarını zannediyorlardı ama nerden bileceklerdi. Bana para değil çocukluğumu kurtaracağım hayaller verin diye haykırmak istedim çoğu zaman, bana mendil ne kadar diye sormayın BÜYÜYÜNCE NE OLACAKSIN diye sorun demek istedim ama olmadı. Kurtarır bir yanı olmayan çocukluğumu bu uçurumun kenarından atmakta zor gelmiyor artık. Ben gidiyorum çocukluğumun tam tersi yönüne.

Hiç karne hediyem olmadı benim, daha doğrusu hiç okula gönderenim olmadı. Annem ölmeden önce anlatırdı başımı okşayarak, "Oğlum okuyacak doktor olacak" diye. Ama annemin en büyük hayali bir sarhoşun şarap masasında içki mezesi oldu.

Kayıp bir çocukluğa gidiyorum...! Bir Çocuk masumiytini içimde barındıramamak sıkıcı gelmekten çok daha öte. Gidiyorum artık, bir uçurumun kenarında bıraktığım çocukluğuma sırtımı dönerek. Acımamalıyım ona, orda kalmalı, bende yaşayabileceği yada yaşatabileceği hiç birşey yokken en doğru karar orda kalması. Saçma sapan oyunlar oynayıp, evcilikte doktor olmayı istiyor. Düzinelerce misket biriktirip daha sonra birisinin gelip onları oynarken çalmasına engel olamayıp ağlamak istiyor. Sahip olma arzusundan yoksun bir çocukluğumu o uçurumun kenarında bırakmak zor gelmiyor artık. Hatta bırakmaktan ziyade itmelimiyim onu diye de düşünmeden edemiyorum. Kurtulmalıyım ondan, o masumiyeti, o acıma duygusunu atmalıyım dipsiz ve karanlık bir kuyuya...