ama sonra

Tırmanacakları yere vardıklarında, neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktı karşılarına. Tüm korkularına rağmen, Brenda azimliydi. Emniyet kemerini taktı, ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmaya başladı.

?Baş üstüne, hoş geldi, sefalar getirdi!? diye karşılamaktır.

teşekkürler

Eve döndüklerinde Brenda lensini nasıl bulduklarını babasına anlatacak ve bir karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyan bir karınca resmi çizerek karıncanın üzerindeki baloncuğa şunları yazacaktı:

Sabah gevezeliği yeter, değil mi.

bende diyordum bu üzerimdeki yük neden bu kadar ağır. şimdi hafifledi sanırım :))

pirlerin piri sultan Aldulkadiri Geylani

paylaşımın için...

evet malesef bu soruyu bazen bende kendime soruyorum olumsuz bir durumla karsılastıgımda

Brenda, yamaç tırmanışı yapmak isteyen genç bir kadındı. Bir gün cesaretini toplayarak bir grup tırmanışına katıldı.

Samimiyet ve teslimiyet. olay bu galiba. :)

Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. Aşağı indiklerinde, tırmanmak üzere oraya doğru gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri?Aranızda lens kaybeden var mı? diye bağırdı.?

Abdulkadir Geylani hazretlerinin bu güzel eserini okumanızı tavsiye ederim. darulkitap.com sitesinde ekitap olarak emvcut.

kesin benim yediklerimde bi bozukluk var hep gdo lu ürünlerden olsa gerek o kadar hazır gıda yersen cola içersen kabul olmaz tabi:(

Selam.

Niye ben! Evet, özellikle "ben". Rabbin seçimi böyle ise boynumuz kıldan ince. Babamı tanıyamayacağım; Tamam! Annemi hayal meyal hatırlayacağım; Amenna! Mahrumiyet üzerine mahrumiyet; Engel üstüne engel! Kime:Bana. Niçin:Benim için. Adam olmam için önüme Yaratıcının sıraladığı bu fırsatları tepecek miyiz. Fırsatı görmemek, fırsatı yanlış anlamak aynı şey. Rabbin terbiyesinden kaçmak bizi nereye götürür ki. Hele hele "kader"e isyan asla yakışmaz bize. Bizi tercih etmesindeki "sevgi" boyutunu neden göremeyiz.

"niye ben" demeden kendimi sınırlandırmadığım zamanlarda baktığım kainatın ahengi başımı döndürüyor... işte o zaman "niye ben" bu imana nailim deyip, şükür hali binleri buluyor...

Kader başa geldiği zaman gönderene kafa tutmak, inancı öldürür, tevhid -Allah'ı birleme- nurunu söndürür, tevekkül ve ihlası yok eder.

Brenda?nın sonradan öğrendiğine göre, lensi bir karınca taşıyordu ve karınca yürüdükçe yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayan lens kızların dikkatini çekmişti.

Görevlendirmelerde "neden özellikle ben!" diye itiraza isyana yönelen öğrencilerimi "yakışıklı olmasaydın koçum, yürü bakalım!" diye motive ederdim bir zamanlar. Sevildiğini bilen seçilmeyi içine daha kolay sindiriyor misalde olduğu gibi.

güzel... teşekkürler arkadaşım...

Başımıza güzel bir şey geldiği zaman niye benim başıma geldi? demiyoruz. Hakkımdı ve oldu diyoruz, nedense. Ancak kötü bir şey yaşadığımızda, neden ben diye feryadü figan ediyoruz. Halbuki kötülüklerin sebebi biziz. iyilikler ve güzellikler ise ALLAH'ın birer lütfu.

Peygamberlere verilen görev gibi. ama peygamberler neden taşıdıklarını biliyorlar dı.

Piknikte salıncaktan düşen bir kız öğrencimi nasıl ayağa kaldırdığımı da anlatayım mı! Herşey güzel seyrederken salıncak zincirinin koptuğu ve bir öğrencinin yaralandığını söyledi heyecan ve telaşla arkadaşları. Koştum hemen. Hani emanet, Allah korusun. olduğu gibi kalmış. Dedim neyin var. Kollarımın üzerine düştüm hocam. Baktım hafif kanamar var. Çocukların hepsi toplandı. Tut bakalım elimden. Güzelleri salıncaklar bile çekemez! dedim. Kaldığımız yerden şenliğe devam.

herkesın bı sıkıntısı war hayatta ama büyük ama küçük. bi musibetle yada bı sıkıntıyla karsılastıgımda kendı kendıme hep sunu derım:Allahım o kadar günahkarım we werdıgın nımetlere o kadar şükürsüzlük edıorumkı o yuzden bunlar basıma gelıo. yada cehennemde cekecegım azabı dunyada cekiyorum böylece hesabım daha az mahsere kalıo bence bu bıle yaratanın kulunu ne kadar sewdıgının bı göstergesı. belkı cok sacma düşünüorum ama o kadar itaatsızlık edıoruz rabbımızın werdıgı nımetlerı görmezden gelıoruz cogu zaman. ama yınede rabbımız bızı sewıo we görmesını bı bılsek hayatın her dakıkasında rahmetımı bereketını sunuyor bıze...

değişik bakış açısı...

belkide züğürt tesellisi benim ki :)

Mükemmel bir yazı. Beni kendime getirdi. Paylaşım için teşekkürler. ALLAH RAZI OLSUN..

Arkadaşım gerçekten çok hoş bir hikaye. Teşekkürler.

O zaman her şeyin bir nedeni var

... cevap :)

?Allah?ım! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem ve neredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım...?

çok güzel yaa.. teşekküler

karıncanın yaşadığını şuan bile yaşayan biri olarak sanırım bir nebze olsun rahatladım

Güzel konu teşekkür ederiz

İman sahibinin kalbi, ?niçin ve neden oldu? gibi sözleri bilmez. Belki?şundan veya bundan oldu? gibi yersiz lafları da dile getirmez. Bildiği tek şey vardır, o da;

kim bilir...

ve tevafuk...

Bir süre tırmandıktan sonra, nefeslenebileceği bir oyuk buldu. Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığa düşerek ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip, hızla Brenda?nın gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu.

sabur sabur sabur deyip kendimi havale eiyorum rahmeti engine

?BU YÜKÜ NİYE TAŞIYORUM? demeyin...

ilahi armagan kitabı hap bilgilerin oldugu kişinin yol almasına yardımcı bir kitap.

Rabbim bunu görebilmeyi nasip eylesin ve bir musibetle karşılaştığımızda'İnna lillahi ve inna ileyhi raciun'demeyi unutturmasın.

Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens, yamacın ortasında bir yerlerde kalmıştı ve Brenda artık bulanık görüyordu. Ümitsizlik içinde Brenda, lensini bulması için Allah?a dua edebilirdi yalnızca... Ve içten içe düşünüp dua etmeye başladı. ?Allah?ım! Sen bu anda buradaki tüm dağları görürsün. Bu dağlar üzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiğin gibi, benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et.?