?Yar yanağından gayrı? her şey ortak oldu.

Kalabalık?İşte o? diye Hz. Ebubekir?in üzerine üşüştü. Bağırlarına basmak, omuzlarına almak ve doyasıya sarılmak istiyorlardı. ?Hayır? dedi ikinin ikincisi; ?Allah?ın Resulü o, ben değilim.? İnsanlar, su arkının yön değiştirmesi gibi ona koştular, etrafını sardılar?

Gelmiş geçmiş bütün peygamberler, bilgeler, büyük filozoflar hep bunu söyledi.

Medine?de?yeni dünyanın? temelleri işte bu sözlerle atıldı.

Ahmet el-Katip?in kitabı buna bunları bir kez daha düşündürdü.

İnsanlar bayramlarda kardeşlikten, paylaşmaktan, kaynaşmaktan?tek başına? güneşleneceği kıyılara kaçıyor.

İşte Hz. Peygamber Medine?ye geldiğinde ilk bunu yaptı.

Cennet, her şeyden önce kardeşlik demektir. Paylaşım, bölüşüm, sevgi, merhamet, adalet, eşitlik, doğruluk, dürüstlük, özgürlük demektir?

Ali Şeriati?nin dediği gibi ne Hz. Ebubekir Sunni, ne Hz. Ali Şii, ne Hz. Musa Yahudi, ne Hz. İsa Hristıyan, ne Budha Budist, ne de Karl Marx Marksist idi. Onların bunlardan haberi bile yoktu. Dirilip gelseler de adlarına yapılanları görseler, acaba ne yaparlardı, merak ediyorum.

Bütün devrimler bunun için yapıldı; Eşitlik, kardeşlik, özgürlük, adalet, birlik?

Ahmet el-Katip Şii havzalarında yetişmiş, son dönem İslam?ın yenilikçi simalarından birisi. Şiiliğe ve Sunniliğe her ikisine birden esaslı ve sarsıcı eleştiriler getiriyor. Şiilerin Ehl-i Beyt imamlarını, Sunnilerin de sahabeyi kutsayıp etraflarında efsaneler üretmesinin ilk dönemlerde olmadığını, sonradan ortaya çıktığını klasik kaynaklara derinlemesine bir vukufiyetiyle ortaya koyuyor. Böylece bir taraftan?Şii İmamet mitolojisinin? diğer yandan da?Sunni saltanat ideolojisinin?; her ikisinin birden aşılmadıkça ümmetin önünde yeni ufuklar açılamayacağını savunan Fas?lı M. Abid el-Cabiri?ye Şii kanattan güçlü bir destek veriyor.

Yüksekçe bir taşın üzerine çıktı, eliyle hafifçe susmalarını işaret ettikten sonra, ?ilk? olarak şunları söyledi;

Bazıları?O dönemde yokluk kıtlık vardı, öyle oldu? diyor. Hayır bayım! Bu bir iman, bilinç, ideoloji ve projedir! Çok bilinçli olarak öyle yaşadılar. Mescidin kapısına mal mülk yığıldığı halde peygamberimiz tenezzül etmedi. İstese rahatlıkla Karun olabilirdi, hiçbir engel yoktu. Böyle yapmakla bir toplumun harcında neyin yatması gerektiğini gösterdi. Çünkü o usve-i hasene idi.

Hz. Peygamber Medine?ye geldiğinin ilk yılları başta olmak üzere, tüm Mekke ve Medine hayatı boyunca bunu bizzat ve bilfiil kalkıp yapmış, yaşamış ve yaşatmıştır.

Evsliler, Hazreçliler? Medine?de daha önce yıllarca birbiriyle savaşmış, aralarında kan davası olan onlarca kabile; kadın erkek, çoluk çocuk Medine?nin girişine doğru yürüdü?. Nihayet çölün kızgın güneşi şehri kavururken ufukta göründüler.

Bu, bir anlamda, kıssaların anasında?Orada aç kalmazsınız, çıplak olmazsınız, susuzluk çekmezsiniz, güneşin sıcağında yanmazsınız.? (Taha; 118-119) diye tarif edilen ebedi ve ideal ülke?cenneti? ilk kurma girişimiydi. Çünkü cennet dünyada kurulmak için vardı, başarılamazsa?Kurmaya çalıştığınız bu muydu? diyerekten?ödül? olarak ahirette verilecekti. Müslümanın zihin dünyasında cennet ütopyasının dünyevi ve uhrevi anlamı bu olmak icap eder. Cenneti kurmaktan, yaşamaktan ve yaşatmaktan dünyada nasibi olmayanın ahirette de nasibi yoktur.

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="493b2c2a2c3920213a2827092e24282025672a2624">

Yüzüme öyle bir baktı ki, o bakışta 14 asırlık Şii-Sunni ayrılığının bütün serancamı vardı. ?Sen Türkiyeliseen? diye kelimenin sonunu Fars ağzıyla melodi gibi uzatarak sordu, ?Beli? dedim. Ardından?Sunniseen, ellerini bağlisen, Kerbela taşı yohtur secdende, Hz. Hüseyin?in şefaatinden mahrum olmuşsen? dedi.

Şu Ehl-i Sünnet?Şia ayrılığı ne hazindir.

?Her şey biz yaşarken oldu.?

?Bölüştük ne varsa ekmeği aşı

183 aile birbiri ile kardeş oldu; ilk yapılan da buydu.

Bu minval üzere konuşmalar yaptıkça adamcağız?Agacan! Doğru söylirsen. Heyli zemon ki sunni görmemişem. Biz böyle nemaz kabul olmaz bilirik, sen iyi okumuşsen, bağışlayasan? dedi. Boynuma öyle bir sarıldı ki sanki 14 asırlık bir hasret vardı gözlerinde?.

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="b0c2d5d3d5c0d9d8c3d1def0d7ddd1d9dc9ed3dfdd">

Ahmet el-Katip kitabın sonunda Ehl-i Sunnet-Şia ayrılığının sona erdirilmesi için çözüm yolları önermiş. 12 maddelik bir de sonuç bildirgesi hazırlamış. Sunni-Şii adlarının terk edilmesi, bu ayrımın çağımızda artık bir manasının kalmadığı, tarihte kalmış bir ayrılık olduğu gibi çarpıcı önerileri var.

Şehrin semalarında yankılanan ilk sözler işte bunlardı.

Hançereler bile anladı da

Medine?ye geldiğinde o taşın üzerinde?Ey Allah?ın kulları! Kardeş olunuz!? derken seçim konuşması yaptığını mı sanıyorsunuz?

Onun için köke, iyice köke dönmeliyiz. Hani parçalanmış Medine?yi yeniden kuran o ilk cümleye: ?Ey Allah?ın kulları! Kardeş olunuz!?

1992 yazıydı sanırım, bir gurup arkadaşla İran?a gitmiştik. Tahran?da milyonluk Cuma namazındayız?Cuma namazını Rasancani veya Hamaney kıldırıyordu. Kalabalığın içine karışmış halde namazı kıldık. Namazdan sonra, orada herkes sağ ve sol yanında oturanla musafaha yapıyor. Selam verir vermez kalabalık sarmaş dolaş oluyor.

Ahmet el-Katip?in yeni çıkan?Tarihte kalmış ayrılık: Sünnilik ve Şiilik? kitabını okurken işte bunlar aklımdan geldi geçti. (Şiddetle okumanızı tavsiye ederim; Ahmet el-Katip; Nedenleri Tarihte kalmış ayrılık; Sunnilik-Şiilik, Mana yayınları, İst., Eylül, 2009).

Hep bir ağızdan şarkılar başladı. Erkekler ellerini açmış yakarıyor, kadınlar zılgıt çekiyor, çocuklar bağrışıyordu. Şehrin girişinde büyük bir kalabalık çoşkuyla Mekke?den Medine?ye hicret eden Hz. Peygamber?i karşılıyordu.

Öyle ki Medine?nin ilk yıllarındaki o?kardeşlik devriminde? bir tür komün hayatı yaşandığı bile söylenebilir. Çünkü bugün bırakın 10 ailenin bir ineğin sütünden içerek yaşamasını, komşu komşusundan kaçıyor. Bugünün muhafazakarları, komşusu açken tok yatar durumda olmamak için olmalı tok ve asude semtlere taşınıyor. Böylece komşusu açken tok yatmamış oluyor .

İyi de onlar öleli 14 asır olmadı mı?

Harç yaptık şehre sevgiyi barışı

Bu ümmet kıyamete kadar bu ayrılıkla mı yaşayacak?

Artık mesele?Ayinesi iştir kişinin lafına bakılmaz? noktasına gelmiştir. Yani kimin, bizzat ve bilfiil kalkıp bunu yaptığı, yaşadığı ve yaşattığı önemlidir.

Dikkat edin, Ey?Müslümanlar? kardeş olunuz değil; Ey?Allah?ın kulları? kardeş olunuz!

Bütün ozanlar bunu söyledi: ?Gel birlik kavline girelim kardaş?

Yanımda Tahran?a yakın bir köyden geldiği belli olan bir İranlı Azeri oturuyordu. Solundaki ile musafahalaştıktan sonra baktım bana dönmedi. Tereddüt içinde bekliyordu. Namazda baktıki bizim secde ettiğimiz yerde?Kerbela taşı? yok, bir de biz ellerimizi göbek hizasında bağlıyoruz, ne olur ne olmaz necistir bunlar diyerekten hiç oralı olmadı.

Sonradan ortaya çıkan bütün ayrılıkların gayrılıkların sona ermesi, ?takva? elbisesi dışında bütün elbiselerin çıkarılması, ?erdem? dışında bütün rütbelerin sökülmesi, ?insan? dışında bütün renklerin, ırkların, kabilelerin, dillerin anlamsızlaşması, ?bölüşmek? dışında bütün sahiplenmelerin ortadan kalkması, ?sevgi? dışında bütün hislerin bayağılaşması, ?Hakk? dışında bütün otoritelerin yok olması demektir?

Onun için, o gün, bir taşın üzerine çıkarak yaptığı o konuşma ezeli ve ebedi insanlık idealini ifade etmektedir: ?Ey Allah?ın kulları! Kardeş olunuz!?

Yani: Ey Evsliler, Hazreçliler, Kaynukalılar, Nadirliler, Yahudiler, Hrıstıyanlar, zenciler, beyazlar, zenginler, yoksullar! Merkezde oturanlar, kenar mahallelerde yaşayanlar! Şehirde?de kim yaşıyorsa bütün herkes! Hiç biriniz büyük, hiç biriniz imtiyazlı, hiç biriniz sahip değilsiniz. Paylaşınız, bölüşünüz, kardeş olunuz kardeş! En yüksek insanlık ideali budur!

O bana şaşkın şaşkın bakarken şöyle şeyler söyledim: ?Agacan! Dere tepe aşmışam, yedi gün yedi gece yol gelmişem. Yanına oturmuşam, omzumu omzuna vermişem. Aynı kıbleye yönelmişiz, aynı fatihayı okumuşuz, aynı Allah?a yakarmışız, aynı peygambere salavat getirmişiz. Sen hala tereddüt edirsen, necis mi acaba diye düşünirsen. Ver elini ben senin gardaşınam?

?İman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe iman etmiş olmazsınız. Birbirinizi sevmek için de aranızda selamı yayınız? Birbirinize haset etmeyiniz. Birbirinize hasım olmayınız. Birbirinizin arkasından çekiştirmeyiniz. Ey Allah?ın kulları! Kardeş olunuz! ?

Daha önce?Ehl-i Kitap kimdir? başlıklı yazımda söylemiştim, eğer bu yapılmaz da tarihin tortuları temizlenmek yerine iyice kabuk bağlamaya devam ederse?Ehl-i Sünnet? veya?Ehl-i Şia? bırakın?Öz Muhammedi İslam? veya?Peygamberin sahih yolu? olmayı, yeni?Ehl-i Kitap? toplulukları haline gelecekler, belki de geldiler bile.

Yürünecek yolun , yaşanacak şehrin ve kurulacak uygarlığın temelinde neyin yatması gerektiğini gösterdi. Buradan bakarsanız gerisi teferruattır?

Hayyalesselah, Hayyalelfelah dedik

Bağrımızdan çıktı Bilal?in haykırışı

Öyle ya bu ümmet?Ey Allah?ın kulları kardeş olunuz? diye kurulmadı mıydı?

Bu cümleyi bir yerde daha söylediğimi hatırladım.

Bütün şairler bunu terennüm etti; ?72 millet birdir bize? .

Bir insan anlamadı bizi?

Sanırım beni necis sayıyor olmalı ki bana dokunmuyor bir türlü. O tereddüt içinde beklerken ben birden eline yapışıp kendime doğru çektim. Pazarlık yapar gibi sıkı sıkıya sallamaya başladım. Sallarken?o cümleyi? okuyordum; ?Kunu ya ibadallahi ihvana!? .

Kaynaştılar, paylaştılar, bölüştüler.

Şehirde?Muhammed geliyor? diye sesler duyuldu?

Öyle ki bir ineğin sütünden 10 aile birlikte içiyordu.

?Köyümüze gel, konağımız ol. Aşımız, ayranımız yahşidir? dediyse de işimiz vardı ayrıldık. Ayrılırken ona dedim ki: ?Eğer ki bir gün sen bizim konağımız olursan secdede Karbela taşı ile, kolların yanda namaz kılarsan, namazdan sonra Ali?ye, imamlara böyle mersiyeler okursan, senin bana yaptığını sana yapacak?necisler? göreceksin. Benim sana yaptığımı sen de onlara yap; tut ellerini ben sizin gardaşınızam de?

?Ebubekir mi, Ali mi halife olmalıydı?