pek çok insan korkar, ama onun bir nimet olduğu unutulur çoğu zaman.. bazen altında ezildiğimizde hayat mücadelesinin ölümün var olduğu ve bir gün bu dünyadaki misafirliğimizin biteceğini bilmek insana bir teselli olabiliyor.. en azından benim açımdan.. kimileri şuursuzca canlarına kıyar bu ezici sıkıntı hengamesinden dolayı.. ama işte o korkulan ölüme bir merhaba diyebilmek.. bazıları onu vefalı bir yar olarak tanımlar.. belki doğrudur.. biz onu unutsakta unutmaya çalışsak dahi o bizi ne unutur ne terk eder..