hatta bazen yeni bile olmazdı:)

O heyecan yılda bir veya iki defa alındığı için vardı.. şimdi çocukların yokları yok.. onun için kıymet de yok.. sevinç de yok.. mutluluk da yok.. heyecan da yok..

bizim senede iki bilemedin 3 kez yeni giyeceklerimiz olurdu:)

bir de eskiden yokluk vardı yoksulluk vardı.. şimdi herşey var.. çocuklar yok nedir bilmiyorlar..

bu bayram bayramlığım bilem yok yanına gelince alırsın blirim

mümkün değil artık:(

hiç unutmuyorum 4-5 yaşlarımdaydım.. güzel güzel giyindik. bayramın ilk günü idi. babam balonlar almış bana.. harçlığımda elimde.. fotoğrafçı çağırmıştı eve.. fotoğraflar cekinmiştik. siyah beyaz resimler. hala bakarım o fotoğraflara.. o günü yaşamak adına...

huzur evlerine ve çocuk esirgeme kurumuna ziyaretler yaparak..

haklısın nağme, herşeyleri var onların, yoksa da aileleri olduruyor bir şekilde..

işte bunları bu gün yaşamak mümkünmü :(

:((((((((((((((((((((((babam bayramlık alırdı her bayram canım babam

ama ben o günleri özlüyorum, ya sizler...

çocukluğumdaki aldığım haz... bayramlık sevinci

büyümek için o kadar çırpındık izmiri, kim derdi bir gün o günlere şiddetle dönmek isteyeceğimizi:)

ben o gunlerıme gerı donmek ıstıyorumm:(

eski bayramlar

evet kurşuni.. gerçekten öyle idi..

Çocukluk ne güzel bi şey, hele bayramlık heyecanı... Arefe günü dışarıda oynarken arada eve gelip yeni ayakkabılarımı kontrol ederdim :)) Hey gidi günleerrrr :((

şimdiki çocuklarda o heyecanı göremiyorum :(

bizim yaşadığımız şekilde yaşamak mümkün değil belki. ama ben başka türlü yaşıyorum artık bayramları.

evet çok doğru bir tespit...

giden hiçbirşeyin dönüşü yok, yaşadığın her an o günün karı yalnızca..