Ama hayat değişti, artık büyük alışveriş merkezlerinin kafelerinde buluşuyoruz, ve artık hiç bir şeyimizi öyle kenarda dursun diye bırakmıyoruz.

elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz.

Yoksa hak mı ettik?

bunu engellemek imkansız

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş

arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın

Gerçek ilişkiler kuramıyoruz, seyrettiğimiz amerikan filmlerindeki gibi kimsenin kimseden sorumlu olmadığı hayatlar yaşıyoruz.

temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan

kendi kendimizi tüketiyoruz

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği

çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

geçmişte yaşanılan iyi kötü herşey insanı duygulandırır.

bizim çocukluğumuzda evlilik mahremiyetti, insanlar utanırdı boşanmak istemekten çünkü bencillik bu kadar arşa çıkmazdı... evlilik demir leblebidir derdi anneler kızlarına gelin olurken, taşıyamayacaksan yutmayacaksın...

zaman hızla değişti

camında,

Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu

Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden hep

KPSS Sınavında başarısız olunca intihar etti eğitim fakültesi mezunlarında detay

atma recep

hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

korkmuş çekinmişimdir.

Nedir bunlar?

Kısacacı evine girip gelen

benden olsa olsa üzüm olur o sa sultaniye üzümü

istanbul bulls senın ne mal oldugun yazdıklarından anlasılıyor zaten aynaya bakmana gerek yok...

okurken gözlerim doldu

benim gibi:)

bizim çocukluğumuzdada bilgisayar olsaydı oyunun başından hangimiz kalkıp sokağa çıkacaktık.

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl

samimiyet vardı eskiden her yerde

Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

Öyle güzel anlamışsın ki... Çocukluğuma gittim gittim geldim.

Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

Güvenimiz kalmadı, kalabalıklar için yalnızlaştık.

aynı bardaktan

Gelen Gideni Aratır.. Zaman kavramında da bu boyledır.. Gelecek Zaman Geçmiş Zamanı aratır..

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

İyi de neden böyle olduk?

o doyasıya yaşadığım çocukluk için ne kadar şükretsem azdır diye düşünüyorum son zamanlarda

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

annem çalışan kadındı

içim özlemle sızladı

hemde en kıralından

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

innova_a dostum ne güzel demişsin

yürüyerek gelirdik.

bende çalışıyorum

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya

Sevdalarımız artık, gizli yazılan mektuplarda ya da ayşe-fatma teyzenin dedikolurunda değil.

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye

Evlerimiz var içinde yaşayan yok. Parklarımız var içinde oynayan çocuk

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.

cevabımız "ii"

Aynen öyle olurdu ya aynen. Gerçi bizim buralarda mahalleler söylediğiniz kadar değişmedi, hala mahalle havası var. Çocuklar hala dışarda oynarken birilerinden su içiyor birileri yiyecek yolluyor.

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Biz mi istemiştik?

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir

kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

kedi kendini dev aynasında aslan olarak görürmüş seninkisi Bu misali olmasın...!

benim kızım bunu yaşayamayacak diye de endişeliyim

hitap eder.

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi

dalardık.

içerdik.

Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile

selamımız "mrb"

Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma

kızım da çalışacak

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

Benim değildir bu kültür.

aynaya gerek yokki

ve değişiyor daha da hızlanarak

Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

senin suçun yok ya ne güzel bir çocukluk yaşamışsın bence:Pp

ve evet güven vardı

Cıvıtma Ezik Domates..!

sevdalarımız bir gülücük işareti ve kısaltmalara kalmış artık

sanalizasyon çok duygulandım o yılları çok iyi betimlemişsin. Benimde özlemim var ama sanırım bizimde suçumuz var bu olayda bizde bizden sonraki nesile abilik yapamadıkmı ney?

mayası bozuk olanlar değişir canım

n büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

zaten devim ben

Okuyunca kendi çocukluğumu hatırladım.. Eyvallah..

insanlar olduk.

alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

sağlam olanlar harbi kalır

mtno19. eyw.. kardeş.. çogumuzun Çocuklugu boyleydi..

Özgürlük hevesimiz bizleri özgür yalnızlar haline getirdi.

Sevdalarımız bir gülücük işareti ve 3 harflik, kısaltılmış telefon mesajlarında.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

bizim çocukluğumuz güzeldi, saygındı

ama belki farklı şartlarda da olsa samimiyeti koruyabiliriz

zaten üzülmene gerek yok insanların çoğunluğu hala öyle yaşıyor.

Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz