Namaz kılarken,

Doğrusu, çağdaş Müslümanlar olarak, bir "Müslümanlık" problemimiz var. Allah Rasulü'nün inşa ettiği kişilikle açı farkımız gittikçe büyüyor.

Yoksa günahlarımızı sevmeye mi başladık?

Kimi zaman mazlumiyete sığınıyoruz. "Yarabbi, günah biliyorum, ama çaresizim, kuşatılmışım, bu kuşatmayı aşamıyorum", diyoruz.

Muhammed İkbal, belki de, yüklenebilseler, Pakistanlı Hacılardan bütün bir sahabenin "Müslümanlık kıvamı"nı alıp getirmelerini isterdi bu çağa. Mus'ab'dan, Muaz'dan, Ammar'dan, Nesibe'den, Selman'dan, Bilal'den, Ebu Ubeyde'den... nakış nakış bir İslam erdemi isterdi, çağdaş Müslümanı yeniden inşa etmek için...

Tevbe bu gibi hallerde girer mü'minin hayatına. Tevbe, halinin farkında olan mü'minin yüreğinde yanan, Rabbe dönüş ışığıdır. Kalbi diri olan, tevbe eder. Tevbe eder, çünkü Rabbi ile olan ahdinin yenilenmesi, onun varoluş sebebi gibi bir şeydir. Tevbeden sonra da, yenilenen ahdin üzerine, yepyeni bir şahsiyet inşa etmek üzere kollar sıvanır.

Akılda yarın yapılacak işler,

Kaç kişi kaldı şu dünyada?

Sevgiliye duyduğumuzu söylediğimiz aşkın da,

Yoksa herkes kendi günahına masumiyet kisvesi giydirme yarışına mı girdi?

Tartışılamaz konuların dahi

Muhammed İkbal "Kaç bu Müslümanlardan sığın Müslümanlığa..." diye seslenir.

Dün canım deyip sarıldığını, bugün rahatça öldürebildiği,

Adam öfkeyle namazını bozarak:

İslam'a, içinde bulundukları sosyal statünün gereklerinden bakıyorlardı.

Bedensel bir eyleme dönüştüğü bir devirdeyiz.

Yoksulları korumak gerek deyip,

İslam ciddiyet istiyor Müslümandan.

Çıkarlar söz konusu olunca kimsenin kimseyi görmediği,

Düşünün ki Müslüman olmaktan bahsettiğimiz

Yani aşka, samimiyete gelene kadar,

-Üniversiteyi bitirinceye kadar başını açacaksın kızım? Müslümanların kız çocukları başlarını açmamak için okumasın mı?

Allah dostları, "harama ateşe dayanabileceğiniz kadar yaklaşın", buyurmuşlar. Haramla içice bir hayat sürerken, ateşi çoktan gündemimizden çıkarmış mıyız yoksa?

SENİN NAMAZ KILDIGINI GÖRMEZKEN,

Ve belki de yetişmeyen paranın hesabı.

Belki bir alışkanlık üzerine uykulu gözlerle,

Kitabımız Kuran dediğimiz,

Böyle, İslam'ın önüne konulan pek çok soru var. Her biri İslam'dan bir kuralından vazgeçmesini istiyor. Benzeri sorular Rasulullah'ın önüne: "Zekatı vermesek olmaz mı? Namazı üç vakit kılsak olmaz mı? Putlarımızı kırmasak olmaz mı?" şeklinde gelmiş, hiçbiri de hüsnü kabul görmemişti.

Dinimiz İslam deyip,

İşte yeni düzen, yenidünya bu.

Sevgilinin cinsel istekten öte gidemediği,

İşte aşkın ya da dindarlığın

Allah'ın razı olacağı din bellidir. O din üzerinde sabit kadem olmaktır bizden istenen. Dini kişiliğimizin bir aksesuarı haline getirmekten titizlikle kaçınıp, hayatımızın mihveri, ana ekseni haline getirmektir. Dini unutarak, ihmal ederek görmezden gelerek kuracağımız, kişisel plandan toplumsal plana kadar her düzen, örümceğin yuvasından farksız olmaya mahkumdur. Örümceğin yuvası ise, evlerin en çürüğüdür. Kendisini dünya hayatının aldattığı insan kadar acınmaya layık mahluk bulunamaz. Çünkü onun kaderi hüsranı paylaşmaktır.

Acınası ve zavallı bir haldeyiz.

İslam ahkamı, tedrici olarak devreye girmiş. Yani, insanlar inançlarında derinleştikçe hayatlarını düzenleyen yeni kurallarla karşılaşmışlar. Sonunda, 11,5 yıllık bir tevhid terbiyesinin üzerine bütün toplumu yoğuran som bir İslam hayatı inşa edilmiş. Şimdi ise, tedrici olarak ahkamdan uzaklaşma sureci yaşıyoruz. Ahkam, iman üzerine inşa ediliyor. İslam ahkamı hayatımızda geri plana itiliyor, onun yerine, başka ölçüler yerleşiyorsa, o zaman başka bir akide istikametinde değişim geçiriyoruz, demektir.

Bir nehir kenarında namaza durmuş.

SEN MEVLANIN AŞKIYLA BENI NASIL GÖRDÜN?

Ne diye önümden geçersin?' der.

İşin garip yanı ise, bu açı farkının meşruiyetine dair bir düşünce çizgisi geliştiriyor olmamız. Yani sadece sırat-ı müstakimden uzaklaşmakla kalmayıp, aynı zamanda onun felsefesini yapan insanlar haline geliyoruz.

Bu bir aşınma hali. Bir tereddi. Bir kişilik çözülmesi. Bir çürüme...

Ne yaratıcıya, ne aşka?

Ardından başlayan iş telaşı, koşuşturmaca,

Üç Kulhuvallah bir Elham'dan ötesine geçemediğimiz,

Ubeydullah Ahrar Hazretleri "Yiğit odur ki, yüreğini avucuna alır, insanlar arasında utanmadan dolaşır" der. Yiğit odur ki, o yüreği, Mahşere, Rabbin huzuruna taşımaktan utanmaz.

Muhammed İkbal, çağdaş Müslümanın içinde sarsıldığı depremden kurtulması için, Hacca giden Pakistanlılardan "Ebubekir'in sadakatini ve teslimiyetini, Ömer'in adaletini, Osman'ın hayasını, Ali'nin ilmini ve cihadını getirmelerini" ister.

BEN LEYLANIN AŞKIYLA

Akşam alelacele yenen yemek,

FIRSAT YOK İNANDIĞIN GİBİ YAŞAMAYA!

O kadar çok yol var ki kat edemediğimiz.

Şüphesiz bugün yaşadığımız İslam'ı, Rasulullah'ın tebliğ ettiği ve yaşadığı İslam'la kıyaslasaydık, eksiklik veya fazlalık tarzında İslam'la bizim kişiliklerimiz arasında epeyce açı farkı ortaya çıkardı. Kendi hayatlarımızdaki İslam'ı Rasulullah önünde savunabileceğimiz son derece kuşkuludur. Belki de doğrusu, böyle bir şeyi hiç mi hiç aklımıza getirmek istememekteyiz. Rasulullah'ı unutmak mahşer buluşmasını unutmak, hesabı unutmak, hayat kitabının sunuluş gününü unutmak, hatta Allah korusun ama, Allah Teala ile yakınlığımızı unutmak gibi afetlerle iç içeyiz. Yüreklerimize hakim değiliz.

Müsriflikte ve israfta en önde olduğumuz,

Kimi zaman, şuurlu veya şuursuz bir biçimde kendi kazandığımızı zannettiğimiz statüyü dikiyoruz Kudret-i ilahinin huzuruna, Karunca, Firavn'ca.

Atalarımız demiş ki;

Öyle ki, dikkatlice baktığımızda, günahlarımızı meşrulaştıran bir din arayışı içinde olduğumuzu görmememiz mümkün değil.

Biran önce bitse de yatsam derdi ile kılınan namaz.

Acaba tevbeyi de mi unutuyoruz bu aşınma sürecinde?

İnandığın gibi yaşayamazsan, yaşadığın gibi inanmaya başlarsın.

-Bayan mankenlerle defile yapmanın haram olduğunu biliyoruz. Ama başka da çaremiz yok. Bu tür haramları işleyenler sadece bizler de değiliz. Acaba ne yapsak ki...

Bugün başına gelenler

Dertler, sıkıntılar, stres, kavga, gürültü.

Sıra gelmiyor işten, güçten, stresten,

Hayır ve yardım yapmaktan kaçındığımız,

Fırsatlar yok edilmiş sanki itinayla.

Dışarıdan gelen sesi gerçekten duymayan

Yaratıcı'ya duyduğumuzu söylediğimiz aşkın da,

Sabah yorgun ve miskin bir uyanış,

-Laikliğin İslam'la bağdaşmadığı muhakkak. Ama birileri için kutsal hale gelen bu kelimeyi söylemek, zaruret kuralı çerçevesinde anlaşılamaz mı?

Fırsat yok, inandığın gibi yaşamaya,

Şiddet ve cana kıymada dinsizlerle yarıştığımız,

Hiçbir şey bilmediğimiz halde sürekli tartıştığımız,

Ama Allah'ın emirlerini dahi doğru dürüst bilmediğimiz,

Suyunu çıkardığımız bir devirdeyiz.

Hırsızlık haram deyip, dolandırıcılıkta sınır tanımadığımız

Siyasette din, var olacaksa onları güçlendiren bir malzeme halinde olmalı, değilse, göze görünmemeli idi. Hele, toplum düzenlemesine talip olan bir dinle, kesinkes ilgileri olamazdı. Öyle bir din, Ortaçağda kalmıştı ve hiç kimsenin gücü onu "hortlatma"ya yetmezdi.

Ve yobazlıkta sınır tanımadığımız,

Acaba, Ebubekir'le yanyana dursaydık, ne kadar birbirimize benzerdik, yani Peygamber terbiyesini almış bir Müslümanla ne kadar benzeşirdik?

KİM NE DEMİŞ?

Ardından televizyon bağımlılığı,

Nasıl olması gerektiğini anlatan harika bir kıssadan hisse.

Aşkın ve sevginin sadece

Şüphesiz bugün yaşadığımız İslam'ı, Rasulullah'ın tebliğ ettiği ve yaşadığı İslam'la kıyaslasaydık, eksiklik veya fazlalık tarzında İslam'la bizim kişiliklerimiz arasında epeyce açı farkı ortaya çıkardı.

-Televizyonumuzu dini duyarlığı olanlardan başkası izlemiyor. Başkalarının beğenilerinin ise İslam'la bağdaşmadığını biliyoruz. Ne yapsak acaba, geçici bir dönem için İslami kurallara uymakta daha esnek davranmanın kabul edilebilir bir yanı olamaz mı?

Genel olarak lafta kaldığı bir devirdeyiz.

Sıraya giren diziler derken kanepede uyuyakalmış bir beden.

Zamanın birinde alim zatlardan biri

Mecnun tam o sırada sözde alim zatin önünden geçmiş.

İnsanoğlunun yaşadığı hüsran çağları 20. yüzyıl çürümesinden ibaret değildir. İnsanoğlu yaratılıştan bu yana fıtrattan koptuğu her defasında, her Peygamber'le yeniden dirilmiş. İslam'ın ebedi soluğu ise, bütün çağları diriltecek bir ilahi nefha halinde donatılmış. Bu aşınma, çürüme çağı da bitecek, bir yeni insan dirilişi gerçekleşecek. Hazreti Peygamber'in izi üzerinde yürüyenlerin öncülüğünde İslam yeniden insanla buluşacak. Kaderin o buluşma anında, İslam'ın aradığı yürek biz olacaksak eğer, bu günah çemberinde yüreklerimizi korumak gibi hayati bir görevle karşı karşı bulunduğumuzu bilmeliyiz. Çünkü "bir gün gelecek, o gün ne malların, ne de oğulların faydası dokunacak. O gün, ancak selim bir kalb getiren, hastalıksız bir gönülle gelen için kurtuluş var." Mal ve oğullar, dünyevi statülerdir. Onlara takılan, bu dünyada tükeniyor. O günler için, Rabbimizin katında değer bulacak bir yürek saklamalı; diri bir yürek.

Bre melun görmez misin ki namaza duruyorum,

ya da yaşayamamak die tmamlayaım geldi nedense.

Mecnun'un cevabıysa ilginçtir:

Eskiden islami duyarlığı çokça aşınmış kesimlerde görülürdü bu... Onlar, İslam tarafından oldukları gibi kabul edilmelerini isterler, dine çok daha geniş, kuşatıcı anlamlar yükleyenleri aşırı bulurlardı. "Din kalb temizliğinden ibaretti." mesela. Bayanların elini sıkmak, kadın-erkek ihtilatı gibi konuların gündeme getirilmesi yüzlerini buruşturur, size "hangi çağdan kaldın?" gibi bakarlardı. Bu modern çağda, kadınlarla el sıkışmamak akıl alacak şey miydi?

Yine o çevre, ekonomide faizi "olmazsa olmaz" görüyor, İslam'ın faiz yasağına ise, olabildiğince dar bir alan bırakmaya çalışıyorlardı. Onlara göre, daha gerekli olanı, ekonomi vs. gibi toplumsal alandan elini eteğini çeken reforme edilmiş bir dindi.

Burada temel hata, İslam'ın önüne, teslim olarak değil, statülerle geliyor olmamızdır. Sosyal statüler, ekonomik statüler, siyasi statüler... Bunların her biri ile, İslam'ın önüne geliyor ve ona kendi statümüzün gereklerini kurallarını empoze etmek istiyoruz. O statüye uygun bir din haline gelmesini istiyoruz İslam'dan. Getirdiğimiz statü ne kadar güçlü ise, İslam'a karşı zorlamamız o nispette artıyor. Zaman zaman yanımıza yöremize, bizim statümüzü onaylayan insan gruplarını da alıyoruz. İstiyoruz ki, din, bunca insanın inandığı, kabullendiği, çağdaş bulduğu, hayatında yer verdiği ölçüyü kutsasın, meşrulaştırsın, kendi bünyesine dahil etmese bile, olabilirliğine rıza göstersin, en azından sükutla ikrar imasında bulunsun... Böyle bir ima bile bizim, onu "dinden"leştirmemize yetiyor, içimizi rahatlatıyor.

-Moda çerçevesinde bir tesettür anlayışı oluşturulamaz mı? Başörtüsüne diyecek yok da hiç olmazsa yazları kısa kollu giyinilse nasıl olur?

Kimi zaman ise, daha küstah bir üslupla, çağın gereklerini sıralıyoruz alemlerin Rabbi'nin önüne.

-Kapitalist ekonominin egemen olduğu bir ortamda İslam kaygıları ile hareket edince, çıkış yolu bulamıyoruz. Ya cari kurallara uyacaksın, ya da batmayı göze alacaksın. Ne yapsın Müslüman batsın mı? Sonra bankacılık düzenine meydan mı okuyacağız?

Gaflet, yani Allah'dan gafil olmak, bir karabasan gibi oturuyor mu yüreğimize?

Bugün, dün kendi statüleri gereği, İslam'ın etki alanını daraltmaya çalışanlara karşı İslam'ın özgün çerçevesini hatırlatanların hayatında aşınmalar söz konusu... Din daha dar alanlara doğru çekilmiş durumda. Dünkü çevrelerin sağına soluna ilişmişler, onların statülerinden kendi hayatlarına yansıyan kişilik kırıntılarını, İslam'a onaylatma mücadelesi veriyorlar.

Ahmet Taşgetiren

Her şeyi günah sayıp bağnazlıkta

Allah dostları, "harama ateşe dayanabileceğiniz kadar yaklaşın", buyurmuşlardır

Rabbım bize de, nazar kılacağın durulukta yürekler nasib eyle.