Hayatımızı diğer insanların mutluluğuna mı adamalıyız? Asıl mutluluğa bu şekilde mi ulaşabiliriz sence?

Bazen kişi genellemenin şehvetine kapılıp kastetmek istediğinin ötesine geçebilir

eksik düşüncelerim, bir cümle ile, ancak bu kadar net dile getirilebilirdi

ikinci kısım ise Dövüş Kulübü filminden

Her gün işe gidiyorsun. Akşamları erken uyuyorsun. Ve bunun karşılığında aldığın tek şey koltuk takımı. Gerçekten acınası bir durumdasın.

bununla birlikte, başlıktaki ilk kısım Albert Camus imzalı

fakir, tembel, başarısız insanlara tepeden bakmaktır.

Mutluluk biraz da başkalarıyla ilgilidir

azla yetinmedikçe mutlu olman imkansızdır.

İnsanın parası varsa çalışmak zorunda kalmaz. Böylece zamanı satın alır. Bu kalan zamanda da kendini mutlu edebilecek şeyleri yapar. Yani para mutluluğu satın alır.

mutluluk sonuca ulaşınca olandır anlıktır. çocukçadır.

Mutluluğun sadece kendini mutlu eden şeyleri yapmakla mümkün olabileceğini sanmak