Onun için bütün insanlığı bu mutluluğa eriştirmek için savaşanlar haklıdırlar.

Çare olarak da: Sevişmeyi, geçinmeye ve mecburiyete köle etmekten kaçının; geçinmek için çalışın ve aşk için sevişin, derler.

- Galiba ne demek, elbette kadındır, dedim.

Kimi: - Zengini, fakiri, başkasını ve başkalarını; söyleneni, söyleneceği düşünmeden, kimi seviyorsan, oluver onunla; oyalanmaya vakit yoktur hayatta, der.

Ve kaç erkek vardır ki, aşkı mülkiyetin ötesinde bulacak kadar, budalalık tavanlarının üzerine çıkabilmiştir?

Bir koltuğa oturunca etekliğinin altından, diz kapaklarının yuvarlaklığını göstererek uzanan bacaklar... Her gülüşte ışıklanan dişler... Dalgalanan saç, işveyle kalkan omuz, ceylan esnekliğindeki bel, ilkiyle milyonuncusu arasında aynı lezzeti taşıyan, yarım kapalı gözlerle dudaktan öpüşmesi... Cam üstünde kayan şurup damlası gibi, dudaktan boyuna kayan erkek dudakları... Kadın da hayatın en önemli şeyi değilse, önemlilik sözcüğü anlamsızkalır hayatta.

Sevmediğin erkek ve sevmediğin kadınla, karın doyurmak için sevmediğin yemeği yemek gibi sevişmek; hızlı çıkılmış bir merdiven solumasından başka bir şey değil midir sanki? Ve merdiven bitince, insan o kadar yabancılaşır ki birbirine, içine

Ne çare ki kadın da, erkek de bu kadar tatlı, bu kadar vazgeçilmez bir hikayeyi karşılıklı rezil etmişler ve karşılıklı birbirlerini mutsuzluğa mahkum etmişlerdir. Kaç kadın vardır ki, bütün alımlılığı, zekası, yüreği ve insanlığıyla kadındır?

Zenginlerin ise çokçası, tam aradığını bulmadan, bir doyup tıkanıvermişlik vardır içlerinde.

ALINTI...

Kadınsızlığın ne olduğunu, üşüyen bir kedi gibi bir kadın sıcaklığı özlemiyle büyük şehirlerde tek başına yaşayan erkekler bilir. Ne Haliç'in gurubu, ne Marmara'nın sisleri, ne Kozyatağı'nın toprak yolları, ne lokantadaki şarap, ne radyodaki müzik bir kadınla paylaşılmıyorsa; bir hatıra güzelliğiyle hafızada yerleşmez.

- Baba hayatta en önemli şey kadın galiba, diyordu.

Bu arada toplumu ödemeden; gerçek bir özgürlüğün zaferini iktisaden sağlamadan; aşkı geçime vasıta etmeye kalkan bedavacılar da, büsbütün sulandırırlar, berbat ederler bu harikulade muhteşem beraberliği...

Kimi: - Mutluluğu sade zengin olanlara değil, bütün insanlara mal etmek için; bunu, zenginlerin hegemonyasından kurtarmak gerekmektedir, der.

teşekkür ettim :)

Daha doğrusu sonuncular, buna kararlıdırlar da; bir türlü kararlarını tatbik edecek ortamı ve fırsatı bulamazlar.

Evlenme yükünün hantal ağırlıkları; mutlulukları kıskananların, mutluluklara engel olmak için yaptıkları baskılar; kadınların, aşkın tadını çıkaracaklarına, aşığın canını çıkarmaya kalkacak kadar, karşı cinse ezik ve hınçlı olmaları; erkeklerin, kadınları eşitlik dışı görecek kadar basit ve ilkel kalmış bulunmaları...

adeta bir sıkıntı ve bunalma çöker.

Ama aşk, gerçek aşk, gerçek aşkın sevişmesi...

Sahte nezaket ve suni heyecanlarla, bunu yutmuş görünen kadınların bir garip oyunudur onlarınki...

Bütün sistemler, doktrinler, ciltler, tezler, eserler, bu beraberliği bütün insanlara en sağlam şekilde vermek içindir aslında...

O kadar arandıkları halde, neden bulamazlar bu mutluluğu insanlar?

Kimi: - Zengin olursan her sevdiğini kolayca yanında bulursun; zengin olmaya bak, der.

Pek az insana nasip olacak kadar, bütün insanlığın ömürler boyu aranıp taranıp da, kolay kolay bir türlü bulamadığı tek ve tek mutlak mutluluk...

Pek yakında on beşine basacak olan büyük oğlum geçen sabah:

Ve kimi zengin olmaya kalkar, kimi bütün insanlığı mutluluğa eriştirmek için savaşır, kimi de boş verir her şeye, ne olursa olsun, sevişir sevdiğiyle...

O çevreden de pek az çıkar gerçek aşk.

Binbir türlü saçma sapan pislik asidi ki, içinde mutluluk şekillenmeden erir, kaybolur.

Mutluluğun tılsımı, sevdiğin işte doya doya çalışmak ve sevdiğinle doya doya sevişmektedir çünkü...

eline saglık alıntı da olsa güzel bir seçim :)