Eski günleri özlüyorum

Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi. Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.

sabah sabah gülümseti ve çok eskilere götürdü beni

arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

M. E. 2009

çekirdek gibi şeyler satılırdı, çay bardağı hesabıyla :))

?Bir bilmecem var çocuklar. Haydi sor sor. Çayda, kahvaltıda yenir. Acaba nedir nedir? Bisküvi denince akla? Tamam şimdi buldum. Hemen onun adı gelir. Eti! Eti! Eti! ?

Yoksa hak mı ettik?

Cep telefonlarının en küçüğümüzde bulunduğu günümüze gelmeden bizim telefon jetonumuz vardı.

Çocukken misketimiz vardı, topladığımız gazoz kapağımız vardı.

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında, temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum. Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

geçmiş zaman olur ki... düşünmek nostalji güzel...

hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Güldürürken düşündüren Nokta ile Virgül?ümüz vardı.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık..

Evlerimiz var içinde yaşayan yok. Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok. Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl

O zamanlar Hatay bizde değildi herhalde:)

Futbolun efendileri Metin, Ali, Feyyaz, Rıdvan Dilmen, Maradona vardı.

Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden hep

Hayat bizi küçük şeylerle mutlu edebiliyordu.

hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

korkmuş çekinmişimdir.

Nedir bunlar?

:) güzel :)

Hüzünle izlediğimiz Küçük Emrah ve Küçük Ceylan?ımız vardı.

Bir zamanlar ALF vardı :)

Lezzetle yediğimiz Çokomelimiz vardı.

Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

ya ben bir zamanlar acaib para biriktirirdim şimdi olmuyo..

KDV?nin ilk çıktığı zamanlarda vatandaşın alışverişi sonunda fiş almasını teşvik etmek amacıyla?bir alışveriş bir fiş? reklamımız vardı.

Evet ne günlerdi ya :)

evet neler neler vardı, akşam kanalları gezerken kanal 24 te bir zamanlar türkiye adında bir program vardı onu seyreden var mı acaba?. Okul yolunda el arabalarında mahalle aralarında alıç, çekirdek gibi şeyler satılırdı, çay bardağı hesabıyla :))

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

İyi de neden böyle olduk?

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek

Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

Çocukken en büyük mal varlığımız olan BMX bisikletimiz vardı.

Okulda siyah önlük, beyaz yakamız vardı.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

Başında kavak yelleri esenlerin?Dom dom kurşunu değdi? şarkısı vardı. Ayrıca?Penceresi cam cama muallim, selam verdim o yare muallim? parçasını kim unutabilir ki?

Acaba bizler mi doyumsuzlaştık yoksa yaşadığımız hayat mı doyumsuzlaştı...!

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.

Bu reklamı kim unutabilir ki? Hatırlatmaya çalıştıklarımızın büyük bölümünün günümüzde muadilleri olsa da?

Sabahları güneşle bizi uyandıran keyifle izlediğimiz Ninja Kaplumbağalarımız, Temel Reisi?miz, Red Kit?imiz, Taş Devri?miz vardı. Ayrıca süper akıllı köpek Lessi?miz vardı.

çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık..

bakkalımızda öyle markalı şeyler yoktu. en sevdiğimde leblebi tozuydu. alelade küçük poşetten kısa bir pipetle çekmeye çalışırdım ve her defasında boğazıma da kaçardı..:)

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Biz mi istemiştik?

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir

kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

uzaktan bir akrabamızı özlediğimizde telefon kulubelerinde jetonumuz olur akardı:):)

paylaşım için tşkrler

Artık asılları yok.

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi

Bir zamanlar neler vardı neler? Biraz geçmişe dönüp eskiden kullandıklarımızı, izlediklerimizi, yediklerimizi hatırlamak insana farklı bir duygu yaşatıyor.

hım bende bılıorum hatırlıorum bardakla cekırdek satıldıgını yaş 19 ama ıyı hatırlıorum :))

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

Afiyetle yediğimiz Tombi çerezimiz, patlatmakta yarıştığımız Turbo Sakımız vardı.

Benim değildir bu kültür.

pazarları banyo günüydü tvde bizimkiler izlenirken önlükler ütülenirdi...

Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik. Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

bir zamanlar saçımızı taradığımız ince taraklarımız vardı...

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik. Servis falan yoktu.. Ayakkabılarımız eskirdi.

alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

çok güzel nostalji bi başlık :)))

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

Kısacacı evine girip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.