traung rarely.. sağolun, özlemiştim sizi... döndüm ama bugünlük sadece :(... bundan sonra çok az grebilirm en az 1 ay sonra...:(...

sonuçta hepsinin yüzü sapsarı... gözleri boşluğa bakıyor... yaşamın son deminde yalnızlar...

Onlar artık işe yaramadıklarını değersiz olduklarını düşünüyorlar... araştırmalarda bile ölüm kaygısının en çok huzrevi sakinlerinde olduğu kanıtlandı...

Fakat yaşlı büyükbabanın titreyen elleri ve bulanık gören gözleri yemeyi işkenceye dönüştürüyordu.

GÜCÜME GİDİYOR BÖYLE YAŞAMAK...

Oğlu ise ona aynı tatlılıkla "Sana ve anneme ben büyüdüğümde kullanmanız için küçük birer kase yapıyorum tahtadan" diye yanıt verdi ve işine devam etti.

O akşamdan itibaren büyükbaba yeniden ailesiyle aynı masada yemeğini yedi ve ne oğlu, ne gelini düşen bezelyeleri, ıslanan masa örtüsünü, dökülen sütü dert etti.

Böyle yalnız başına yemek yerken yaşlı adama göz attıklarında onu sessizce ağlarken buldukları oluyordu.

Yine de karı kocanın büyükbaba ile konuşmaları yalnızca düşürdüğü çatal, döktüğü yemek için yapılan azarlamaların ötesine gitmiyordu.

Böylece karı koca köşeye küçük bir masa yerleştirdiler.

Yemek zamanı geldiğinde tüm aile masaya birlikte otururdu.

bir gün sevdiğimi anlayacaksın

Oğlu ve gelini bu durumdan rahatsız olmaya başlamışlardı.

Bir zamanlar oğlu, gelini ve dört yaşındaki torunuyla birlikte yaşayan yaşlı bir adam vardı.

düşünceli arkadaşlarım... hep açacaktım başlığı içime dert olmuştu... belki hatrlarlar.. unutabiliyoruz çünkü... ama okumak değil gerçekleştrmek önemli olan...

Ailenin en küçük bireyi ise tüm bunları sessizce izliyordu.

Bir öğleden sonra babası küçük oğlunu diğer odada bir çok tahta parçasıyla uğraşırken buldu ve tatlı bir sesle ona ne yaptığını sordu.

huzurevleri, neden hep uzklarda yapılır... bunun nedenini sormuştum, cevabı ise şu oldu; onlar camdan ona buna aileler bakıp özeniyorlar o yüzden uzaklarda olur genelde bu tür evler... ne derece doğru bilemem ama bu çözüm mü...:(...

Zaman içinde bir iki tabak kırmasının ardından büyükbabaya yemekleri tahta tabakta verilmeye başlandı.

huzurevi .. bence yalnızlık evleri, ölüme terkedilmişlik...

hg donmuşsun

Kaçımız yaşlandığını düşündü...

Ailenin geri kalanları yemeklerinin tadını çıkarırken, büyükbaba bu küçük masada tek başına yiyordu.

sizin geldiğinizi duyduklarında en gzel kıyafetlerini giyip sizinle dertleşmek için holde bekleyen teyzeler, dedeler... birinin oğlu ölmüş tek kalmış, birinin gelini kapıya koymuş... biri hala 10 yıl önce ölmüş kocasını bekliyor her gün... biri nerede olsuğunun hala farkında değil ve "evime de beklerim" diyor sizi uğurlarken... biri de "en çok kimi sevdin beni di mi" diye sorarrak sevgi yoksunluğunu o kadar belli ediyordu ki... gözlerinizin yaşarmaması imkansız insansanız... boğazınız düğümleniyor ve ben neredeydim bunca zaman diyorsunuz...

Huzurevlerini, kimsesizler yurdunu ziyaret edelim ne olur... düşündüklerimizi boş konuşmalarımızı gerçeğe çevirelim... gerçek sevaplar bunlar... ama sadece okumayalım, yapalım... bir çok anne babanız bir çok evladınız olsun...

o zaman ellerin bomboş kalacak

papatya tarlası seni görmek cok güzel :)

Bezelyeler kaşığından yere yuvarlanıyor, bardağı tuttuğunda masa örtüsüne süt sıçratıyordu.

iş işten geçmiş olacak

Amin gül feşan... minarebiliş cok dogru...

Elleri titriyor, gözleri eskisi denli iyi görmüyor ve yürürken sürekli sendeliyordu.

huzurevleri gerçekten huzurlu evlermidir? mahsum kırmızıgül'ün yönetmenliğini yaptığı beyaz melek filmi bu sorunun cevabı vermekte, Allah kimseyi yanlız ve sahipsiz bırakmasın.

Dikkat et! Anne Banana nasıl davranırsan, Çocuklarında sana öylece davranacaktır. kendin istemediğin bir şeye Anne babanada isteme.!

İşte bunlar UNUTTUĞUMUZ GERÇEKLER...!!!

bi an yaşlandığınızı düşünün... öldüğünüzde bir yabancının değecek size eli ilk... arkadan tek ağlayanınız olmayacak... tek özleyeniniz... neden bu yalan dünyada biraz sevinmeye hakkı yok mu onların... o kadar çok dua ediyorlar ki... sonra birdaha aynı yere uğradığınız da yeni yüzler gelmiş oluyor... diğerleri mi... yaprak gbi savrulmuşlar yalan dünyadan... sapsarı ufacık kalmış yüzleri kalıyor sadece aklınızda...

Her ikisi de yapılması gerekeni biliyordu.

TAHTADAN TABAK...

Bu sözcükler anne babasını o denli etkiledi ki, bir süre gözlerinden süzülen yaşlarla sessizliklerini korudular.

konu cok yerinde olmuş bu güzel günlerde iyi bir htırlatma olmus tesk ederiz...