mızrak o kadar büyüktür ki çuvala sığmaz

kime dokunsan feryat

Bakakalırım giden geminin ardından,

sırtıma: O mor, etli ışığın içinden

Cellatla ahdimi bozsam kim anlar?

Serde erkeklik var,

madde kıpırdayacak sanırsın.

Düşmana kaptırılmaz

Yine beni sevmeyeceksin.

-Süslenmiş olarak-

aşkzedeler çepeçevre kuşatmış etrafımızı

Sizin mahalleden geçerken

Ve ihtimal sen,

Aşk, kömür beyazı; kin, süt karası

Dikkat! Acı sonsuzluğunu,

iyi laf ettin

aşk geçer külleri kalır, her ruzgarda savrulmaya yeminli...

Bununla beraber pazar akşamları,

paylaşılanlar bittiğinde ki çabuk biter o, geriye kalan dayanılmaz bir pişmanlıktır

Eklenir yarama her dost yarası

İhtimal, bir kat da yeni esvabım olacak.

Sabahın eşiğinden devriye gözüm

Şimdi kılıksızım; fakat borçlarımı ödedikten sonra,

Bir sancaktır bakışları sevgilinin

Yere düşürülmez

Atamam kendimi denize,

bir sevda sonrasına kilitle beni.

süzülürken vurkaç bir duygu tırmanır

rahmanın insana bahşettiği o hazineyi gidip ehli olmayana vermek hazineye zulumdür

Dünya güzel.

Et oldum bıçakla kemik arası

gürültüsü kalır geriye komşuları rahatsız eden

Buğulu kalp oyunlarından temin eder

Güzel yağmur, kıvrak yağmur: Duru

Şimdiki kadar kıymet vereceğim.

Ağlayamam..

Zannediyor musun ki ben de sana

Karşı tepeye hafif, uçarı bir hızla

Bu sancağı bu gece göğsüme dikiyorum sevgilim!