Misal CHPlilerin hissiyatı bambaşka oluyor. Ergenekon diye bir oluşumu hissetmedikleri gibi, bunun bir oyun olduğunu duyumsuyorlar. Milletin hissiyatını çok önemsemedikleri için hayali birtakım ideolojik hislenmeler ile epey bir içleniyorlar.

Evet mahcub oldum, mahalli tabirle "yüzüm yer oldu" fakat işin bir de güzel ciheti var: Bizim okuyucu takımı lugat meselelerinde Cingöz Recai'dir biraz; hata affetmezler, sektirmezler, üşenmezler, oturup bir güzel mektup yazarlar, nazikane ikaz ederler, tekrar halinde başlarlar dalga geçmeye... Vakıa fiskeledikleri yerde gül biter fakat tariz tarizdir efendim...

Hokkabaz demiş ki, "Affedin padişahım, ben sizi hanım sultan sandımdı!"

Geçenlerde neler oldu bilinmez, Canım Ailem'i yerli yerinde bulamaz olduk; kayıp! Sevdiği adam tarafından defalarca hayal kırıklığına uğramasına, onu gün aşırı "Seni öldürürüm Samim" diye sevgiyle kaplanmış ta'rizlerle hırpalamasına rağmen sadakatinde sebat eden geçkin Meliha ve onun etrafındaki sıcacık, sıradan insanlar sırra kadem bastılar. Ben bu vakitsiz ayrılışı manidar buldum. Yasak aşk dizisinin naylon karakterleri, yerli hayatın sahici tiplerine galebe etmişler gibime geldi. Canım sıkıldı.

Zaten aynı zihniyetin yazılı versiyonu düpedüz yazdı işte: 'Darbe komedisi!'

Rüzgarın önünde savrula savrula yağması, yolda izde esip savurması var. Yıldırımla, şimşekle, gök gürültüsüyle geleni, gelip de gitmeyeni, sessiz sedasız başlayıp da bitmeyeni. Öyle ince ince, eğri eğri değil, dağı da denizi de sisinde, kurşunisinde yok edeni, yer ile gökleri birleştireni, yaşanmışı da yaşanmamışı da alt üst edeni, ufuk çizgisini silip süpüreni. Kamçı gibi döveni. Ürküteni.

annenin küçükken söylediklerini hatırla?meleklerin ve Zümrüdüanka kuşunun gözyaşlarıdır her bir zerresi?.

Paranın kendilerini iyi hissettirdiği birtakım patronlar ise bu hisseli harikalar kumpanyasına alan oluşturup gönüllü hizmet veriyorlar. Bir tür his kardeşliği anlayacağınız.

Geçtiğimiz gün bu zihniyetin sit-com platosuna kameralar dikilmişken çok şirin bir elemanlarının İsrail ile ilgili bastırılmış öfkesini izleyince resmen korkmuştuk. Sanırım aynı masada, önceki akşam şöyle bir toplantı yaptılar bunlar:

kapatma..

Dört bir yan zemheri, kasvet ve çamur...

Öyle üç-beş kelimeye sığmaz, yağmur bu. Sabah yağanı akşam yağanı, kesilip de başlayanı, durup durup yeniden yağanı var. Yağmazsa hatırlanmayanı, yağarsa unutulmayanı. Ufukta görüneni, görünüp de gelmeyeni, ağırlaşmış bulutlardan ha düştü ha düşeni var. Vaad edip de vermeyeni, başlayıp ardı arkası kesileni. İçinden karanfil kokusu, fesleğen bahçesi, bahar dalı geçeni. Işıklı bahçelere sicim sicim, iplik iplik ineni, elma çiçek vereni.

Behlüller gitsin kardeşim, Halimler gelsin onun gibilerin yerine; ihanetin elenikasını çeviren iffetsiz Bihterler gitsin, ebedi aşka inanmış "afif" Ferideler gelsin; Adnanlar gitsin, Samimler gelsin.

"Yahu üff, bir de yazar geçiniyorsun, hatanı düzeltirken yeniden hata yapıyorsun; bilmiyorsan yazma kardeşim, bu işi bilenler yazsın!"

Khemir'in o muhteşem filmindeki ihtiyar gibi mırıldanıyorum kendi kendime; 'İnancı olan yolunu kaybetmez' diye ama içimizdeki Bab'aziz her zaman uyanık değil ki. Bir şiir hatırlıyorum mesela kışa ve kara dair. Ürperiyorum kaloriferli odada. 'Kar dostu değildir, dost gibi görünen yalancı bir aydınlıktır' diye. Oysa döngüyü idrak edebilecek yaştayım, 'Her yıl kıştan sonra gelirse bahar' satırlarının da anlamını biliyorum ama hoşnutsuzum işte.

Şairin dediği gibi yıldırımlar evlerin bacasını kolluyordur artık. Karanlığın tüm tonlarının ardında göz yakan bir aydınlık çakıp durur ve tüyler ürperten bir sessizlik sonrasında kulak patlatan gürültüler iner toprağa.

?yağmurlu bir gündü tıpkı bu gün gibi? diyerek tüm yağmurlu günleri bir kez daha hatırla,

İmdi efendim, ben geçenlerde özürün kabahatinden daha büyük göründüğü bir iş işledim; gazetedeki köşemde, -malumatfüruşluk etmek, fiyakalı laf söylemek gibi çocukça duygularla- pek de lazım olmadığı halde "malumu i'lam" tabirine yer verdim. Ne var ki tabiri malum-ı ilan şeklinde yazmıştım; aslında "ilan" mı, "ilam" mı, kararsızlığı içindeydim, tembellik ağır bastı, lugate bakmaya üşendim, "Olsa olsa böyle olur" diye mantığıma güvendim.

Siyahı bir tür uğursuzluk olarak tanımlar Batılı sözlükler. Redhouse, 'karanlık, kasvetli, kirli' kelimelerini kondurur siyahın karşısına. 'Kara'yı kullanırız çoğu zaman siyahın olumsuz yönüne bakarken.

Ve bil yakında hayatının en güzel yağmurunun yağacağını, o günü bekle, ama yine de tutma gözünden gelen yağmur damlalarını...

her seferinde kaçtın aynalarda ki yansımalarından, kırmaya yeltendin, tüm seni sana gösteren aynaları. Aynaya baktığında?o acıları çeken?, ? o mayın tarlasında dolaşan? seni görmemek için..

Çok duygusal bir ülkeyiz çok!.

"Uy şuna bak; cami bombalayıp cemaati sokağa dökecek, ardından cübbeli-sarıklılara müze bastırtacaklarmış!"

Breh breh breh breh...

Dört mevsimin hikmetini idrak etmek için şahane birer tefekkür sezonudur bu tür vakitler. İlk ve son baharlar birer geçiş sürecidir. Biri sıcağın, diğeri soğuğun kasvetine dayanabilmek için hazırlar bizi. Mevsim, diyorsam, sezon, soğuk/sıcak ya da siyah/beyaz diyorsam görünen anlamındaki sığ ağlara takılmayınız lütfen. Sevmem kötülemeyi günleri ama kışın en kasvetli zamanında, günün yarısı uyuşukça geçirilen pazarlar olmasa ne ala olur hayat!

Mantığım beni aldattı, mahcub etti, faka bastırdı.

Kendi toplumunun sahip olduğu her değerin kötü olduğunu hissedenlerin onlarca yıl hüküm sürdüğü bir ülke Türkiye. İnancın, manevi değerlerin, kendi kültürümüzün verdiği kötü his ile yaşamaktansa buna karşı mücadele etmeyi hayal gayesi olarak algılayanlar da aynı hislerden besleniyorlar.

Giyim kuşamlarından dolayı sosyal hayattan dışlananların hissiyatı var örneğin. Kapalı kapılar ardında 'almayacak mısınız?' şeklinde kendisi ile ilgili kararlar alınan lise müdürünün ne hissettiğini ben merak ediyorum mesela!

[casper, güzel bir yazıydı;

"Ya bu; toprak altındaki cephaneleri çıkarıp kullanacaklarmış!"

onun için dinle..

Ertesi gün mektuplar yağmaya başladı,

"Hele ya bu; sivil-resmi gazetecileri kullanıp, muhalif olduğuna inandıkları 36 gazeteciyi gözaltına alacaklarmış!"

Ekim akşam üzeri kaldırımlara ışık topları dökeni, kestanecilerin tebessümüne refakat edeni, bir kucak nergise, beklenmedik bir hikayeye bitişip de, yazdan sıyrılmış ruhlara hayat vereni var. Kasım başında sayılı gün fırtınasıyla kışa döneni. Kuru çınar yapraklarına usul usul, iri iri düşüp ders böleni. Kül renkli ve adamakıllı yabancı bir sonbahar içinde yol alırken kompartıman camlarından süzülüp süzülüp ineni.

Ho ho ho ho...

Yoksa herkes eline his kumpasını aldığında ortaya inanılmaz bir tablo çıkıyor.

Korkma gökteki gürültüsünden, korkma gücünden, sen onlardan değilsin. Biliyorsun ki birisini sevmek gibidir yağmur, ama onlar korkarlar, yağmurda sırılsıklam olmaktan, korkarlar sırılsıklam aşık olmaktan..

Önemli midir? Önemlidir; şehirli değerleri el yordamıyla aradığımız şu netameli günlerde Türkler "görerek" bir şeyler öğreniyor çünkü. Onlara güzel şeyler göstermek lazım.

Ülkenin profesyonel sulandırıcıları ve muavazzaf bulandırıcıları şimdi de, 'Efendim bunlar senaryo' ipine sarılıyorlar. Esasen işin trajikomik yönü de bu zaten. Andıç medyası, 'kardeşim bu nasıl bir senaryodur, böyle senaryo yazılır mı? Aklı başında, milletini seven insanlar bu tür hastalıklı işlere tevessül eder mi?' diye sormuyor.

Hi hi hi hi...

Şimdi kalkıp, 'aha da biz demiştik!' diye yazsak ayıp olacak ama bakınız 28 Aralık tarihli yazı. Cunta zihniyetinin son ürünü 'Balyoz' ile ilgili haberleri izlerken Holding medyasının haber bültenine baktınız mı?

Çok az. Hani kelimeler hayata aynaydı? Hani hayatı kelimelerden okumak mümkündü en fazla? Hani, Eskimoların dilinde kar yağışına, Fransızcada aşka, Kazakçada geyiğin farklı mevsimlerdeki hüviyetine, Arapçada devenin her haline ilişkin otuzar civarında kelime vardı?

-Malum-ı ilam yazılmaz muhterem; doğrusu, bilineni, malum olanı yeniden zikretmek manasında olduğu için "Malumu ilam"dır, aradaki tireyi fuzuli yere kullanmışsın. Bir daha yapma!

Her şey anlamsız geliyor; mutluluk, huzur, güzel yarınlar, mesela yazı yazmak filan. 'Başladı işte kış' diyoruz ve sanki hiç bitmeyecek bir kara mevsimin zindanından hiç çıkmayacakmışız gibi hissediyoruz. Sadece pencere camları değil, beyaz camlar, gazete kağıtları vesaire. Hepsi hoşnutsuz, hepsi kışın kasvetini üzerimize boca ediyor.

Tamam, mahcubum filan fakat hoşuma gitmiyor da değildir hani.

Utanma ağlamaktan, endişe etme gözyaşının yetmeyeceğinden. Bil ki gözyaşı olmayana gözyaşı verir yağmur, ağlayana saklanacak yer. Senin yerine bağırır, uğuldar rüzgarla birlikte ağaçların arasında.

Galiba aynı yerdeyiz.

Hepi topu sağanak, çise, bardaktan boşanırcasına. Çok zorlasam mevsimlerde genişleyen anlamlarla ya da ikinci bir isimden medet umarak kurulan tamlamalarla birkaç tane daha: Ahmak ıslatan, yaz yağmuru, nisan yağmuru, bahar yağmuru, kış yağmuru, kasım yağmuru, bir çokluk ekinde ışıklanmış kırkikindi yağmurları. Belki benim şu anda aklıma gelmeyen ya da tümden cahili olduğum bir-iki isim daha.

Serin suyun kuru toprağa inmesinde seyredilirmiş yağmurun en güzeli. Tamam, suyun toprağa karışması var. Lakin gözden kaçanı, ırmağa, göle yağan yağmur var. Hele hele, yalnızca suyun kıyısında yaşayanlar bilir, yağmur bu, denize düşmesi var. Suyun su üzerinde rengi, biçimi, harikuladesi var. Suyun suya karışması var.

Tabii düzeltme işlemini nezaketle yapanlar çoğunlukta fakat nazik olanlarda bile hissedilir bir iğneleyici tavır hissedilmiyor değil. Ezcümle diyorlar ki,

Yağmurun bazen ardı arkası kesilmeksizin, hiç ama hiç durmaksızın 20-25 gün yağdığı, sokak aralarının bile rutubet koktuğu, yosun bağladığı, şemsiyenin vücudun doğal bir uzvuna dönüştüğü bir memlekette nasıl olur da yağmurun üç-beş ismi olabilir?

Onlarca yıldır bu ülkede kendini baskı altında hissedenlerin sayısı az değil. Bu hisler ile paradigmanın dışına çıkan siyasi oluşumlara oy verip demokrasi ile bu ülkenin iyileşebileceğini hissedenlerin sayısı da epey fazla.

Anla yalnız olmadığını, kokla ağaçları, yağmuru, rüzgarı..

Oy oy oy oy...

Şöyle devam etmiş olabilirler:

Selim İleri, dünkü pazar ilavemizde yayınlanan "Çok satar'ların bir öncüsü" başlıklı yazısında Türk seyircisinin ve okuyucusunun en belirgin tüketim davranışını izah eden çok dikkat çekici cümlesinde şöyle diyor: "Amber'de de, Nilgün'de de hanım okurların şaşaa tutkusunu kışkırtacak, beylerin de serüven arzusunu uyandıracak sahneler akıp gider.

Amber'le Nilgün'ün kılıkları uzun uzadıya tasvir edilir, hanım okurlarda hülyalar uçuşturulur."

Eve dönüşte ilk iş bir küçük kağıda, "Hatanı düzelteceksin!" yazıp masamın hemen yanındaki pencere perdesine iğneledim. Müteakip ilk yazı gününde dediğimi yaptım, dedim ki, "Sizleri yanılttığım için özür dilerim; malum-ı ilan değil, malum-ı ilam olacaktı."

Ki ki ki ki...

Yağmur bu, içinde kendi tezadı, kendi cehennemi. Kerbela'ya ineni, Tufana ekleneni.

'Krokiler çizdirtilip, suikast planları tertiplenecekmiş!'

"Vaay densiz, bak ne söylüyor." diye küplere binen padişahın kulağına eğilmiş hokkabaz, "Az önce, bir iş gör ki özrün kabahatinden büyük olsun, buyurmuştunuz; işte bu, özürün kabahatinden büyük olduğu bir iştir."

Bakmadım, yine hafızama, mantığıma, dil bilgisi tecrübeme güvendim.

'Ermeni asıllı gazeteci öldürülecekmiş!'

Bittabii bir de aynanın diğer yanında biriken hisler var...

Kış başlıyor işte, hoşnutsuzluğumuzun kışı. Bize düşen yine de, sönmüş bir mangala üfler gibi samimiyetle canlandırmak umutları. Fıtri olan döngü devam edecek ve her memnuniyetsiz kıştan sonra, serin baharlar gelecek. Öyle olmasa ipince bedenleriyle o kocaman buz kütlelerini delen çiçekler nasıl yaşarlardı bugüne kadar!

Yağmur.. gelecek biliyorsun, şehrin grileşmesi, rüzgarın dönüşleri.. Bozuyor sürprizini, gelecek görüyorsun. ve sen onu bekliyorsun...

Oh oh oh oh...

makaleyi okurken aklıma yağmurla ilgili okudugum başka bir yazı geldi..

Keza 'ortaçağ karanlığı içinde bir yaşam tekkeler, zaviyeler, gece toplantıları, gündüz toplantıları, kıraat etmeler devam etmektedir. Ve bunlar çığ gibi büyümektedir' şeklinde hisler besleyip, bu büyümeyi bambaşka hislerle yerle bir etmeyi düşünen hisli komutanlar mevcut.

Normal bir idrake sahip herhangi bir insana kan dondurucu, dehşetengiz gelebilecek şeyler bizimkilere nedense komik geliyor. Hatırlayınız, daha önce de adam öldürmeyi, suikastları kendi aralarında konuşurken enselenince 'Ay olur mu canım şaka yapmıştık'' demişlerdi.

Oysa kış başlıyor işte ünlü yazarın dediği gibi, memnuniyetsizliğin kışı!

"Ay gördünüz mü; jet düşürüp Yunanlılar ile aramızı gerecek, AKP'yi bitireceklermiş!"

Gelelim "Canım Ailem" dizisine; Aşk-ı Memnu ne ise, Canım Ailem onun zıddı. Dekorlar orta halli, hatta fukara; karakterler sıradan, giyim-kuşam derseniz, her dolmuş kuyruğunda rastlayabileceğiniz alelade şeyler. Hemen her mahallede bir veya birkaç Meliha, düzinelerle Feride, Halim yaşıyor ve bu insanlar, Aşk-ı Memnu'nun ana temasından çok daha yüksek bir fikir etrafında birbirlerine kenetleniyorlar: Aile değerleri! Aşk-ı Memnu, ne kadar anti-aile bir muhteva ise, Canım Ailem o kadar "Aileci" bir hikaye.

Misal 28 Şubat dediğimiz süreç bu mercekle bakıldığında kocaman bir his kumpanyası gibi görünüyor! Kendilerini memleketin sahibi gibi hissedenler ile, bu sahiplerin oluşturduğu rant sofrasından kısmetlenenlerin oluşturduğu bir hisse kumpanyası değil de nedir 28 Şubat?

"İyi ya." dedim, "Yanlış yapmışsam düzeltir, okuyucularımdan özür dilerim. Bizim okuyucu takımı dikkatlidir bilirsin, affetmezler, zaten birkaç düzeltme ve ihtar mektubu almıştım."

'Masum halkın evine silahlar yerleştirilecekmiş!'

Aşk-ı Memnu dizisi, sıradan hayatlar yaşayan insanlara sunulmuş bir pırıltılı ihtişam gösterisi. Mekanların dekorasyonu, zenginlik unsurları, mobilyalar, elbiseler, takılar, makyaj vs gibi unsurlar da dizinin kırık karakterli kahramanları kadar ilgi çekip karşılık buluyor. Kimse kusura bakmasın, mariz bir hal bu. Sosyal mertebelerde ve refah seviyesinde yükselme hırsı içindeki gözünü yukarılara dikenlere sunulan bir pembe rüya.

Uy uy uy uy...

Bir zılgıt bir zılgıt...

Peh peh peh peh...

Yahu kardeşim, insan bu safhada olsun bir kere daha lugate bakmaz mı?

Şimdi yukardaki fıkrayı niçin "malumu i'lam" kabilinden bir kere daha hatırlattığımı anladınız değil mi?

Başka bir şey yapıyorlar, meseleyi hafife alıp, küçümseyip, işi makaraya bağlıyorlar.

Çok komiğiz çoook!!!

Andıç medyasının haber toplantısında konuşuldu mu bilmem ama olmayana ergi ile tahmin yürütebiliriz.

İndiğinde yanına..

Kar taneleri mesela... Cuma günü merhametli, cumartesi hırçın, pazar ise bir seri katil ürkütücülüğünde olabiliyor. O masum, ağırlıksız, bembeyaz soğuk şey nasıl böylesi korkutucu bir zırha bürünüyor anlamak çok zor. Cam denen saydam maddenin en büyük kötülüğü bu bize; gerçekliğin üzerine şeffaf bir aldatıcılık ekliyorlar. Biz bakarken camın arkasından dışarı yalancı bir hoşnutluğa saplanıyoruz.

Elalemle dalga geçen sen misin?

bil ki öbeklenir yağmur, kümelenir yerlerde ayna olur, aynaya bakmak istemeyenlere bile..

kaçma..

Her şey gibi yağmur da aynı anda iki şey; iki kişiliği, iki hüviyeti var. Yılanın ağzında ağu, istiridyenin karnında gevher, Mevlevi tasında şifa. Yüzünü rahmetken zahmete, nimetken eziyete çevirmesi, lutfederken külfet etmesi, can suyu verirken çürütmesi var. Yarı yollarda koyanı, sel olup boğanı, sabah yağarsa korkulmayanı, akşama kalırsa Allah korusun, olanı. Dalga dalga üstüne, dereleri yataklarından boşaltanı, ırmakları taşıranı var.

Küçükken tuhaf bir çelişik özlem yaşardı ruhum. Kışın yaz meyvelerini, yazın kış meyvelerini özlerdim çocuksu buruklukla. Sıcakta soğuğu, soğukta sıcağı özlemek belki normal ama yazın gelebileceğine dair umudu yitirmeye başlayınca insan bir kat daha artıyor kasveti soğuğun.

Mesela birileri yıllardan beri bu ülkede 'irtica' diye bir heyulanın varlığını hissediyor ve bu his neticesinde kapalı kapılar ardında olmadık entrikalar, planlar, projeler kurguluyor. Yapılan her seçim öncesinde kendini iyi hisseden birtakım çevreler, seçim sonuçlarına bakıp epey kötü hislere kapılıyorlar. Ve başka birileri bu hisleri alıp kendi hisleriyle birleştirip yayınlar yapıyor, başlıklar, yorumlar, manşetler çakıyorlar.

'Uyh çok güldük, çağırın ablayı da bir 'Sivil istibdat' röportajı patlatıp değirmene su taşıyalım...'

'Gazeteler bombalatılacakmış!'

"Hay hay padişahım." demiş hokkabaz. Biraz sonra araya laf karışınca elini uzatıp Padişahın yanağından bir makas almış. Padişah küplere binmiş, "Bu ne densizliktir; ne küstahlıktır!.."

Damlalar saçından süzülüp, ensenden sızacak bedenine, içinden küfretmek gelecek, üşüdüğünü hissedeceksin, bir yerlerde birinin ağladığını duyacaksın, kulaklarını kapatmak isteyeceksin..

Keh keh keh keh...

'Siyasilere 'patates çıktı' dedirtilecekmiş!'

Ne çok eğleniyorlar değil mi?

Geçenlerde bir radyo programında duydum; programı sunan arkadaşın yeğeni, babasına demiş ki, "Baba, ben büyüyünce Behlül olacağım!" Belki ilkokul çağlarında bile değil ama bir şekilde Behlül'ü kendine rol-model edinmiş. Vay canına!

Eki eki eki eki...

Öyle midir, Türk seyircisi-okuyucusu, şa'şaa tutkusu ile serüven arzusu gibi iki basit yemle avlanabilecek kadar naif bir yapı mı sergiliyor? Üzerinde durulmaya değer. Selim İleri'nin sözünü ettiği kitaplardan Amber'i Kathleen Winsor 1944'te, Refik Halit Karay ise aynı tarzı hatırlatan eseri Nilgün'ü 1952 yılında yayınlamıştı; yarım asırdan fazla. Hala aynı yerlerde miyiz?

Dilediğim özür, işlediğim kabahatten daha feciydi çünkü...

Öyle bir psikolojik arbede ki bu, kar bile net konuşmuyor lisan-ı haliyle. Yüzünü bir gösterip bir saklıyor. Ki ben en iyi bilenlerdenim, beyaz karların şahane bir hırsız gibi gecenin karanlığında yağdığını.

'Toprağın altından cephanelikler fışkıracakmış!'

Ve sanırım bu kötü hisler yaptırdı onca kötü şeyi. Elbette onlara sorarsanız her şey kendilerinin bu vatana aşık olduklarını hissettirdiği için yapıldı. Onca darbe süreçleri, baskılar, balatalar, bombalamalar, cinayetler vs.

Bu kadar çok hale bu kadar az isim. Besbelli yağmura ilişkin henüz öğrenilmemiş isimler var.

"Suyun ahlakı temizdir ateşe bir tek o karşı koyabilir", diyor Bachelard Ateşin Psikanalizi'nde. Ateşten bahsederken suyu anmadan olmuyor yani. Ateşe karşı su var. Kadim bir hikayenin süreğinde yağmurun azap günlerinin üstüne inmişliği var. Gaflete merhamet edeni, hatanın, günahın, yanılgının azabını pirüpak, cehennem narını "serinlik selamet" edeni var. O yağmazsa bu acıya katlanılmaz, olanı var. Lal ü ebkem değil yağmur. Sese ses vermesi var. Onca kırılmış ümidin ama yine de tükenmemiş güzellik niyetinin üzerine inmesi var. Göz pınarına düşeni, yanaktan süzüleni, kana tere karışanı, her hikayenin sonunda yağanı var.

Geldiğinde yağmur..

'Kara kış' deriz mevsimin en zemherili, en kanı donduran dönemine. Manzara karbeyaz olsa bile mevsim karadır, kasvetlidir. Pencereden baktığınızda külrengi bulutların binaların üzerine bir heyula gibi çöktüğünü görürüz bu dönemde. Rüzgar merhametini sandukalara saklamış, yağmur romantizmini ekimde bırakmıştır.

Şimdi bana "Behlül kim- yazar kimden bahsediyor?" diye sormayacaksınız herhalde. Behlül canımız ciğerimiz, medar-ı iftiharımız; 17'sinden 77'sine bütün dizisever hanımların favorisi, genç erkeklerin -ve gariptir çocukların bile- hayalindeki şahıs: Süfli, tufeyli, iradesiz, yalancı, ikiyüzlü, ahlaken müflis, şahsiyetsiz bir delikanlı; fakat yakışıklı, boylu-poslu, sportmen, sarışın, yeşil gözlü bir roman karakteri. Halit Ziya Bey'in Aşk-ı Memnu'yu kaleme aldığı yıllarda, "Kim çocuğunun ilerde bir Behlül olmasını ister?" diye anket yapılsaydı "Hafazanallah" şıkkı şampiyon olurdu; bugün "Maalmemnuniye; bundan alası Şam'da kayısı" şıkkı rekor kırıyor. Devam edelim; ebeveynler arasında, "Biricik kız evladının ilerde bir Bihter olmasını kim ister" anketi açılsa nasıl sonuçlanır, tahmin ediniz!

Yıllar boyu adaletin, hakkaniyetin, vicdanın şaşmaz ölçeği yerine bireysel hisleriyle hareket etmiş olan tekaüt bir savcıyı görmek gerçekten insanı iyi hissettirmiyor. Sonra Yargıtay Başsavcısı beyfendinin 'Partiler kapatmayı hissederler' meyanındaki açıklaması geldi. Hani cümlenin simetrisine baktığınızda 'Savcılar da kapatma davası açması gerektiğini hissederler' gibi bir anlam çıkıyor ki, çok fena. Bizim bildiğimiz hukuk rasyonel belgeler ve kanıtlar ile hareket eder. Kişisel hislerin yol açtığı histeriler ile yürütülen hukuk başka dönemlerde, başka toplumlarda olurdu.

Merkezlerini komedi dizisi platosuna benzetenlerin bu ülke insanının kanı üzerinde sit-com yapması -inanın- gülünecek bir durum değil sevgili dostlar. Yeryüzünün hiçbir film sektöründe 5 bin sayfalık cunta işi komedi metni hazırlanmaz çünkü!

Hüznün iflah olmaz heveslilerine hayat. Güneşten sonra yağanı, yağdıktan sonra güneş açtıranı, bulutlarıyla cennet hatırası kılınanı. Ama daha çok hayat. Demem o ki kardan sonra yağarsa bir hayal kırıklığına dönüşmesi var.

Önden ya da arkadan, sağdan yahut soldan, ne taraftan bakarsanız bakın hislerin oluşturduğu kümelerle dolu bir memlekette yaşıyoruz çok şükür.

dinle..

Kih kih kih kih...

korkma..

Adam haklı; ayıptır söylemesi iki de bir "Türkçemize sahip çıkalım, kelime hazinemizi zenginleştirelim; eski Türkçemize üvet evlay muamelesi reva görmeyelim." diye yazan çizen biriyim güya...

Şöyle bir üst bakış geliştirmişler: 'Camiyi bombalayacaklarmış!' Anlıyorsunuz değil mi?

İki gün sonra kadim dostum Beşir Ayvazoğlu ile Karaköy vapurunda sohbet ediyorduk; bana, vapurda genç okuyuculara yakalanmamak için hangi sotalı koltuklara oturmak lazım geldiğini bir güzel tarif ettikten sonra, "Biliyor musun?" dedi, "Yazında önemli bir yanlışlık yapmışsın; malumu i'lam'ı yanlış yazmışsın. İlan değil ilam olacaktı." dedi.

"Bu şahane; sıkıyönetim ilan edip, diplomatları kullanılabilir/ kullanılamaz diye ikiye ayıracaklarmış!"

Padişah bir gün hokkabazını çağırmış, demiş ki, "Öyle bir iş et ki, özrün kabahatinden büyük olsun."

'Danıştay'a saldırı düzenlenecekmiş!'

Kafa buluyorlar, eğlenceli geliyor sanırım andıç medyasına bu durumlar. Bir tane daha; 'Uçak düşüreceklermiş!'

Ha ha ha ha...

Yıldırımlar gibi geleceğimizin bacalarına çökmüş habis ruhların varlığı, ağırlıklarıyla perdeliyor geleceğimizi. Büyük bir hoşnutsuzluğun sıkleti çöküyor belleklerimize ve -bir an için- karanlık sericilere teslim olmuş gibi görünüyoruz nedense.

367 Sabih Beyefendi ekranda son yılların en müthiş ayarını yerken aklıma geldi. İnsan ürperiyor hakikaten sevgili okurum; böylesi bir zihniyet yıllar boyu 'hukukçu' titriyle davalara girmiş, kararlar aldırmış filan. Düşündükçe iyi hissetmiyor yani.

"Oh ya buna ne dersin; kendileri gibi olmayan insanları stadyumlara toplayacaklarmış!"

Ka ka ka ka...

beğenilen türden...;]