Yoğunluk diyelim inşallah hocam kendi konularımı ve arada sırada bir dostlarımızın konualrını güncelliyoruz.

Unutma ki bir yük, taşıdıkça ağırlaşır

resmi

Bakalım neler olacaktı? Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.

Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.

hos geldınız dıyen sahsa bızlerde tsk edıyoruz ve olaya sadece bakmak degıl bakıp görmelerını ıstıyoruz:)))

himm bayagı güzelmiş

Köylü "güzel iş"i yapmış. Kitap "ameli salih"i övüyor, değil mi.

sayın esma efnan çok resmi bir cevap oldu bu yazdıklarınız :)

Tekrar hoş geldiniz hocam

Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu. Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye başladı. Sonunda kan ter içinde kaldı ama, kayayı da yolun kenarına çekti.

İnsanı Allah?tan uzaklaştıran bütün şeytani hisler, nefsten ibarettir. Mesela, iki parmağımızı iki gözümüzün üzerine koyalım, hiçbir şey görebilir miyiz? İşte nefis, bu şekilde kalbi yüce hakikatlere ama eden süfli arzular engelidir.

baslık sahibi foruma tekrar hoşgeldiniz.. hayırlı gceler

yazımın resmı oldugunu söyleyen sahıs

pekı sayın ıbaresı sızce neyı ıfade edıyor..

insanı olgunlastıran engeller bence bir fırsattır...

Eski zamanlardı. Yolların olmadığı zamanlar... Demek ki fakirdi bizim gibi çoğunluk, bu nedenle taşınacak yüklere talip olacak hamallar bulmak zor olmuyordu... Yanımdaki hamalla yola çıktık. İhtiyardı. Kendinden büyük bir yük almıştı. Benim sırtımda ise birkaç bavul vardı sadece, onunkinin çeyreği... Diyordum ki içimden "Çok gitmeden kıvrılırsa titreyen bacakları, yüklenirim sırtındaki yükün yarısını!.." Nitekim çok geçmeden dedi ki: "Mola vakti. Gel biraz dinlenelim!... "Ne molası, dedim ona hayretle. Ben daha terlemedim!.." Sözüme aldırmadı. Durdu. Çöktü. Salarken yükünün ipini "Sen de dinlen hadi" dedi. Benim canım sıkılmıştı bu işe. Genç olduğumu, ondan kuvvetli olduğumu, bunun gibi bir bunakla yola çıkmamın ne büyük hata olduğunu düşünüyordum. O ihtiyar, bir bacağını azıcık uzatmış halde sessizce dinleniyorken, ben huzursuz bir şekilde ayakta dolanıyordum. Bir saat kadar sonra yine durdu, oturdu, dinlendi. Ben kızgınlıkla dolandım etrafında... "Yükünü indirip sen de dinlen", demesine aldırmadım, ona daha çok kızdım... Sonra yine durdu. Bana da "dinlenmemi" söyledi yine ama dinlenmedim. Yarım saat sonra "dinlenelim mi" diye sordu, aksi aksi başımı salladım... Kaçıncı molasıydı hatırlamıyorum, birden bire dizlerimin bağı çözüldü. Kafamın içinde uçuşan kara kara sinekler sustu, çöküp kaldım. Kayış kolumdan çıktı, sırtımdaki bavullar kaydı. Ne kadar zaman geçtiğini fark etmedim. Uyumuştum da uyandım mı, yoksa bayılmıştım da ayıldım mı anlamadım... Baktım kendi kocaman yükünün üzerine benim bavullarımı da bağlamıştı. Küçük tasına birazcık su koyup dudağıma dayadı, içtim. Sonra koluma girerek;"Hadi kalk, dedi. Bana yaslan. Ağır ağır gider ve bir süre sonra gene dinleniriz." Dediğini yaptım. Omzundan güç aldım, ama asıl anlattıkları iyi geldi bana. "Ben yılların hamalıyım, dedi. Nice pehlivan yapılı adamlar gördüm. Çoğu, dinlenmek istemediklerinden yükleriyle birlikte kendilerini de toprağa serdi sonunda... Yolda gördüğümüz saçılmış kuru kemiklerin çoğu, anlattığım bu insanlara ait... Halbuki bir yükü "taşımak" bizim işimiz, "altında ezilmek" değil!.. Unutma ki bir yük, taşıdıkça ağırlaşır. Dinlenerek sen yükünü hafifletiyorsun! Belki günün birinde hamallığın şekli değişir. Belki o günleri ben göremem. Ama sen kavuşursan o zamanlara, aman ha, kafanın içinde de sakın yük taşıma... Akşamları bırak ve hafifle... Sabah dinlenmiş olarak yeniden tekrar taşırsın yükünü. Bizim işimiz, bugünü yarına taşımak, bugünün altında yok olmak değil. Çünkü yarınlarda bizi bekleyenler var, taşıdıklarımızı bekleyenler...

Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu.

Engeli geçtin mi vay senmisin geçen hadi kolay gelsin..

Kral mı köylü mü! Hangisi. Hangisini arıyoruz. Önce köylü lazım, onu arıyoruz, aramalıyız. Hikaye gerçekten enteresan. Daha önce biliyordum. Birçok kez de anlamışımdır, ballandıra ballandıra.

Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı.. Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde.."Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir" diyordu kral.

"Her engel, yaşam koşullarınızı iyileştirecek bir fırsattır.."

Nefs; içimizdeki bütün kötü isteklerdir, süfli arzulara duyulan meyildir.

En Büyük engel şu anda karşımızda duran nefis Engelidir, Rabbimiz bu engeli koymuşki o engelle uğraşıp bir kenera attığımızda çok büyük mükafalar vereceğini vaad etmiştir.

Günümüz kralları sağolsunlar öyle engeller koyuyorlar ki önümüze, aşsan bir dert aşmasan başka bir dert oluyor..

tsk ler salıh@dua arkadasım sızlerde hos geldınız coktandır görmüyordum burda

ah böyle krallar neden şimdi yokki :))

vay be.. ben şimdi yolda giderken yola döşenmiş ve hızımı düşürmek zorunda kaldıgım şu anlamsız balık sırtı gibi engelleri bu çerçeveden mi degerlendirmeliyim?