İşte üç cümlelik bir söz. Zühd ve takvaya ait, dünya ve ahiret muvazenesini koruma, kollamada söylenebilecek sözlerin en vecizi, en ma'nalısı... Ancak bundan daha veciz bir ifade varsa, hiç şüphesiz bu da yine O'na aittir. Bunda kimsenin şüphesi olmasın!.

Ölüm insana her an gelebilir. Onun için ölüme hazırlıklı olmak lazımdır. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesel-lem başka bir hadisi şerifte şöyle buyurmuştur:

Günümüzde, kim kendi gücüyle taşıyabilir dünyalığını?

Yolcunun yükü hafif olmalıdır.

"Ben de?" demiş bilge kişi?

Yine Tirmizi İbn-i Ömer'den rivayet ediyor : ?Dünyada garip gibi yaşa. Veya bir yolcu gibi ol. Kendini kabir ehlinden say!?

Ve bir kavga başlıyor yok senindi yok benimdi diye...

"Onda var da, bende niçin yok" krizi yaşanır mı?

Emanetçi, belli bir ücret karşılığı, kendisine bırakılan malı muhafaza eder. Mal sahibi istediği anda da, teslim aldığı gibi, aynen geri verir.

VARILACAK YER CENNET VEYA CEHENNEM?DİR..

VEHBİ VAKKASOĞLU

Bir taşınmaya kalksak, acaba kaç kamyona sığabiliriz?

İnsan, zaten dünyada gariptir. Mevlana'nın ifadesiyle; insan, kamıştan koparılmış bir ney gibidir. Gerçek sahibinden uzaklaştığından dolayı da hep inlemektedir. Onun bu iniltisi, bütün bir hayat boyu devam eder.

Mademki, bir gün her şeyi burada bırakıp gideceğiz, öyleyse biriktirme konusundaki bu hırsımız nedendir?

Bu prensibinden dolayı, elinde zaruri ihtiyaçlarını içinde taşıdığı bir sepet olurdu. Bazen de omzunda bir heybe?

Acaba biz, bu dünyada gerçekten emanetçi gibi mi yaşıyoruz, yoksa mal sahibi gibi mi?

"Bu dünyadan yüküm, taşıyabileceğim kadar olmalı?"

İnsanın temel yanılgılarından biri, bu dünyada temelli kalacağını ve hep yaşayacağını sanmasıdır. Oysaki insan, bu dünyaya uğrayıp geçecek bir misafir gibidir.

"İnsan bu dünyada bir yolcudur. Dünya hayatı, bu yolcunun ihtiyaç gidermek için mola verdiği bir ağaç altıdır. Orada biraz durup, dinlenecek; sonra da yoluna devam edecektir."

Öyleyse neden yolcu gibi davranmıyoruz.

"Şöyleydi, böyleydi, onun için, bu yüzden... Kalk."

Hakiki mümin, dünya işlerinden kazandığına tam sevinmez; kaybettiğine de tam üzülmez...

Bir gün ölümle karşılaşacağına inanmış olan bir kimse, bir yandan salih ameller işlerken, diğer yandan da günahlardan kaçınarak ölüme hazırlanmalıdır. Ahirete gidip orada pişman olarak, ölümü temenni etmektense bu dünyada pişman olup ölüme hazırlanmak daha iyidir.

Bilge Adam, soruyu boş bulmuş ve bir soruyla karşılık vermiş:

Çünkü dünya yükü arttıkça, onları taşıma zahmeti de artar. Üstelik terkedip gitmek de ne kadar zorlaşır onları?

Resulullah sallallahu aleyhi vesellem omuzumdan tuttu ve: ?Sen, dünyada bir garib veya bir yolcu gibi ol? buyurdu.

İnsan kendini kabir ehlinden saymadıkdan sonra, yani eskilerin; ?Ölmeden evvel ölünüz? diye anlatmaya çalıştıkları hususu, fiil ve yaşantıya dökmedikden sonra, şeytanın hile ve desiselerinden bütünüyle korunması, kurtulması mümkün değildir. Evet, insan nefsaniyet, cismaniyet itibariyle ölmelidir ki, vicdan ve ruh itibariyle dirilmiş olsun. Zaten her şeyi cesede bağlayanlar, cesedlerinin altında kalıp ezilmiş olan zavallılar değil mi?

Çünkü bu bilge adam, fakir sayılacak derecede yaşıyormuş ve çok az eşyaya sahipmiş? Evinin fark edilen tek varlığı, fevkalade zengin olan kütüphanesiymiş.

Allahu Zülcelal hepimizi, bu dünyaya değer vermeyen ve ölüme daima hazırlıklı olan kullarından eylesin.

O dünya yükünün de, bütün ısrarlarına rağmen, hiç bir talebesine taşıtmazdı.

Koca Yunus ne güzel der;

Kem durur nicelerin yoksullardan varlığı,

Allah razı olsun...

İnsan bu gerçeği elbette bilir ama bilmiyormuş gibi yaşar hep? Unutmuş gibi davranır. Bu sebeble sık sık hatırlamakta fayda vardır. İbadetlerin tekrarı, öğütlerin devamlılığı, işte bu yüzdendir. Sıkça unutan insana, sıkça hatırlatmak gerekir.

Öyleyse, hiç ölmeyecekmiş gibi, büyük bir hırsla dünyalık yarışına girmek niye, neden?

Tam çaylarımızı yudumluyoruz. Çay sevmem mi diyorsun farketmez sen su iç.

Kul; dünyada, efendisi tarafından bir ihtiyacı görmek üzere yabancı bir yere gönderilmiş kimse gibidir. Ona düşen, verilen hizmeti bir an önce görüp dönmektir. Kendisine verilen hizmet dışında bir şeye bağlanıp kalmaz. Öyle ise mü?min, asli vatanı olan ahireti düşünmelidir. İbadet ve kulluk hizmetiyle geldiği dünyada, bu hizmetin dışına çıkarak, gecici fani dünyaya bağlanıp kalmamalı, gönlünden, fikrinden, döneceği asıl yurdunu çıkarmamalıdır.

Mola yerini hemen sahiplenen ve kendisini, orada geçici bir süre emaneten kullanacağı şeylerin gerçek maliki sanan adam, akıllı sayılabilir mi?

İbn Ömer radıyallahu anhu şöyle anlatıyor:

İnsan, elindeki her şeyi bir gün bırakıp gideceğini ve bu dünyadan sadece iki metre kefen bezi ile sonsuzluk yolculuğuna çıkacağını bilse? Ah bunu bir bilebilse ve bu bilgiyi şuura dönüştürebilse, pek çok olumsuzluk düzeliverecektir.

Nereden nereye gitmek istiyorsanız oradan oraya...

Genç Adam, büyük bir merak ve yadırgama duygusuyla, sormaktan kendini alamamış:

"Ben bir yolcuyum" demiş genç adam?

Genellikle yabancılar, yolcular, yanlarında taşıyamayacakları eşyalarını, belli bir ücret karşılığı, belli bir zaman için, onlara bırakırlar. Sonra da, bıraktıkları sürenin ücretini ödeyip, emanete bıraktıkları mallarını geri alırlar.

Düşünün! Bir yolculuğa çıktık, hep beraber. Haydi toplayın bavulları! Nereye mi? Farketmez. İzmir'e, İstanbul'a, Ankara'ya, Bursa'ya, Konya'ya, Malatya'ya, New York'a, Dubai'ye farketmez.

Genç ve tecrübesiz bir adam, uğradığı şehirde, ününü duyduğu bilge bir zatı ziyaret eder. Kafası ve kalbiyle insanların saygısını kazanmış olan bu değerli kişinin yaşadığı ortam, delikanlının dikkatini çeker?

Peki biz?

Başkaları kadar dünyalık kazanamayınca da, kıskançlık duygularında boğulmak, hırstan ve hasetten patlamak insanca mıdır?

Emanetçiyiz bu dünyada, ya da garip bir yolcu?

Zira ağırlığı az olan kişi, seyahat sırasında rahat olur.

Değer mi sence 10 dakikalık bir mola için...

Şimdi sağ olsa da görseydi, insanın olmazsa olmazları kaça çıktı?

Tirmizi?nin rivayetinde; ?yolcu gibi ol.? sözünden sonra şu ilave vardır: ?Kendini kabir ehlinden say.?

Sahipmiş gibi göründüğü şeyler, elinde hep emanettir. Evet, insan bu dünyada geçici olarak vardır. Emanetçidir. Ve asla mal sahibi değildir.

konyevinet sitesinden alınmıştır.

katkı için teşekkürler...

Birisi geliyor ve "Kalksana birader! O masa benim!" diyor.

Biz de yolcu değil miyiz şu dünyada?

Büyük şehirlerde emanetçiler vardır.

Yolculuğumuz sırasında bir yerde, bir tesiste, bir lokantada, bilmediğimiz bir şehirde kısa bir yemek ya da çay molası verdiğimizi düşünün.

Bediüzzaman bu dünyada kendisini yolcu gibi hisseden bir bilge kişiydi. Bu sebeble, dünyaya metelik vermez ve hep derdi ki:

"Efendim, ortalık bomboş görünüyor, eşyalarınız nerede?

İnsan bir yolcudur. Ruhlar aleminden başlayan yolculuğu, anne karnına, dünyaya, çocukluk dönemine, gençlik çağına, yaşlılık hengamına, kabir ve derken cennet veya cehenneme kadar devam eden bir yolculuktur. Ama acaba insan, bu yolculuğunun ne derece farkındadır? Eğer o, daima kendini bir yolcu gibi görse, yürüyüşünü zorlaştırmaktan başka bir işe yaramayacak olan dünyanın çeşitli güzelliklerine takılıp sendelemeden yürüyüp gidecektir.

Biz de yolcuyuz. Ne kadar nazlansak, bizi burada durdurmazlar. Sevkıyat var. Öyleyse, sürekli sefere hazır durumda bulunmalıyız.

Kendisini emanetçi gibi hisseden; mal hırsında boğulup kalır mı?

Açıklama:

Biz de bu dünyada, Yüce Yaratıcı'nın emanetçileriyiz. Şu anda bize sunulmuş olan dünya nimetlerini, belli bir süre kullanacak; mal sahibi istediğinde ise, hemen bırakıp ebedi aleme göçeceğiz.

Ve yine buyurur ki, "Bugün koşu meydanı, yarınsa kazanma günüdür. Varılacak yer Cennet veya Cehennem"dir."

Güzeller Güzeli, hatırlatmayı en etkili biçimde yapar; "Hayatın tadını ve lezzetlerini acılaştıran ölümü sıkça anınız" buyurur. Zira bir gün her şeyi burada bırakıp gitmenin adıdır ölüm...

"Peki, sizinkiler nerede?"

Bu dünyanın misafiri olduğunu bilen; hep toplama ve daha çok şeye sahip olma oburluğundan kendini kurtarır.

?Sağlıklı olduğun sırada hastalık halin için hazırlık yap? sözü; ölümden sonra sana faydası olacak amelde bulun, sıhhatli iken hayırlı işler yapmada acele et. ?Böyle işleri başka zaman yaparım? diye tehir etme, erteleme, fırsatı bulduğun zaman hemen değerlendir. Zira aniden hastalık gelir ve salih amel yapmaya gücün kalmaz.

Güzeller Güzeli SallAllahu Aleyhi ve Sellem ne etkili uyarır bizi:

?Beş şey gelmeden önce, beş şeyin kıymetini biliniz; ölmeden önce hayatın kıymetini, hastalıktan önce sıhhatin kıymetini, dünyada ahireti kazanmanın kıymetini, ihtiyarlamadan önce gençliğin kıymetini, fakirlikten önce zenginliğin kıymetini.?

Uzun bir seyahatte, otobüsün yemek ve ihtiyaç molası verdiği yerde sürekli kalacağını sanan adam gibi olmayalım.

Bunca varlık var iken gitmez gönül darlığı.

"İnsan, kıskandığı şeyin akıbetine baksın" der Bediüzzaman. Çünkü sonunda, zenginle fakir de eşitlenecek, ahiret yolculuğuna ikisi de, sadece bir kefenle çıkacaklardır. Bu gerçek gönülde yer etmişse, insanda kıskançlık kalır mı?

Madem misafiriz. Misafir beraberinde getirmediği şeylere gönül bağlamaz, aşık olmaz. Dolayısıyla de onları bırakıp gideceği zaman, ah vah etmez.

Ve bu hususta derdi ki, "İnsanın temel ihtiyaçları dört şey iken, maddeci medeniyet, bunu yirmiye çıkarmıştır."

Bu dünyada kendisini emanetçi gibi hissedenler, hırsa ve kıskançlığa düşmezler. Çünkü zaten geçici bir süre için elde edilen ve aslında kendisine ait bulunmayan şeyler için hırs göstermek akıllı insanlara yaraşır mı?

Çok güzel bir alıntı eklemişsiniz. Elinize sağlık. Bana çok sevdiğim bir Hadis-i Kudsi'yi anımsattı:''?Ey dünya, bana hizmet edene hizmetçi ol! Sana hizmet edeni de hizmetinde kullan.?

Yükü hafif olanlara ne mutlu!

Bu uzun yolculukta, dünya sadece bir uğrak yeri? Bir mola mekanı, bir durak?

İbn Ömer radıyallahu anhu şöyle diyordu: ?Akşama erdin mi sabahı bekleme, sabaha erdinmi akşamı bekleme. Sağlıklı olduğun sırada, hastalık halin için hazırlık yap. Hayatta iken de ölüm için hazırlık yap.?

İnsan bir yolcudur. Ruhlar dünyasından başladı yolculuğa? Anne rahminden dünyaya, buradan kabre, kabirden yeni bir dirilişle kalkıp, ebedi ve asıl aleme doğru yol alıyor. Öyle ise, götürmeye değer olanı ve gittiği yerde işe yarayacak olanı biriktirmeli değil mi?

İmam Nevevi, bu hadisi şerif hakkında şöyle demiştir: ?Hadisin manası şudur; dünyaya dayanma, ona sabit kalacağın bir vatan gözüyle bakıp bağlanma, dünyada baki kalacağın içinden geçmesin, sakın dünyaya bağlanıp kalma.?

BUGÜN KOŞU MEYDANI YARINSA KAZANMA GÜNÜDÜR...

İnsana yolculukta azık lazımdır. Ahiret yolculuğunun azığı da Allahu Zülcelal?in emir ve nehiylerine riayet etmektir, uymaktır.