Varlık ve hadiseleri iyi okuyup isabetli yorumlayarak insan, kainat ve uluhiyet hakikati arasındaki dengeyi koruma, peygamberlerin en önemli derinliklerinden biridir ve en aşkın yanlarıdır. Evet varlığın bir "küll" halinde duyulup sezilmesi, eşyanın birbirinin modeli olarak umumi şekildeki tecellisi ve mevcudat çapındaki "evrensel" vahdet kanunlarının tam kavranması sadece enbiya-yı izam'a müyesser olmuştur.. ve onların, hususiyle de Hazreti Ruh-u Seyyidi'l-Enam'ın en bahir bir mucizesidir.

Paylaşım için teşekkürler...

Oysaki insan, kendini kuşatan bütün kainatlara, içinde yaşadığı dünyaya, ekosisteme, umum eşyanın birbiriyle münasebetlerine kendi ufkunun darlığı, bilgisinin sınırlılığı, düşüncelerinin değişkenliği çerçevesinde değil; kainatın vüs'ati, hadiselerin iç içeliği; sonra kendi arzu, istek ve emellerinin genişliğine göre bakmalıydı; bakmalıydı ki, yaşadığı hayatta, yürüdüğü yolda ve yolun sonu itibarıyla da tabiatının gereği beklentileriyle alakalı ümitlerinde herhangi bir inkisara düşmesin. Ama o, yığın yığın inkisar yaşadı, yaşıyor; yürüdüğü yol ve kendi akıbetine karşı lakayt kaldığı sürece de bu kırılıp dökülmelerden kurtulamayacaktır.

Hiç şüphesiz bu zatların en önemli vazifelerinden biri de, kainat ve hadiselerle, insan hayatı ve onun davranışları arasındaki münasebeti, ahengi ve bu ahengin bağlı bulunduğu biricik kuvvet kaynağı Zat'ı ve insanların o Zat'a karşı sorumluluklarını tayin ve tespit edip ortaya koymaktır. Evet, bütün varlığın, hususiyle de insanoğlunun nereden gelip nereye gittiğini/gideceğini, neden geldiğini, neden gittiğini en doğru şekilde ve inandırıcı bir üslupla sadece onlar ifade edebilmişlerdir.

Günümüzde insanoğlu, onca ilmi inkişaf ve teknolojik gelişmelere rağmen, insan, kainat ve mavera-i tabiatla alakalı hakikatleri hala heceleyedursun, peygamberler, o fevkalade donanımları, Hak nezdindeki özel konumları ve sürekli ötelerden bilgilendirilmeleri sayesinde, kimisi icmalen, kimisi de tafsilen, hem de binlerce yıl önce bu konular üzerinde ciddi ciddi durmuş ve her şeyi Sahibine bağlama çerçevesinde, söylenmesi gerekli olanların hemen bütününü ümmetlerine duyurmuşlardır.

Bu yazı Dini Yazılar Email Grubu'ndan gönderilmiştir. Bu grup üyelerinin emaillerine haftada bir adet buna benzer dini içerikli bir yazı gönderilmektedir. Gruba üye olmak için <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="4b2f222522322a3122272a390b322a23242465282426"> adresine "Üyelik" konulu boş bir mesaj atmanız yeterlidir.

İşte tarih boyu peşi peşine gelen bütün nebiler böyle bir rehberlik misyonuyla gelmiş; insanlığın geçeceği yollara ışıklar saçmış; yoldakilerin gözlerinden perdeyi kaldırmış; Allah, kainat ve eşyanın hakikati adına arkalarındakilerin ufuklarını aydınlatmış ve onları yalnızlık tasasından, kederinden ve akıbetleri itibarıyla da belirsizlik endişelerinden kurtarmışlardır.

Bu sebepledir ki, insan, varlık ve Yaratıcı hakkında bilgilendirme vazifesi, söz söyleme salahiyeti, özel donanımlı ve Kudreti Sonsuz'la hususi münasebetleri bulunan bu zatlara bırakılmalı ve varlığın perde önü, perde arkası mana ve mahiyetiyle alakalı açıklamaları da sadece onlar yapmalıdırlar.

Kaynak: Sızıntı Dergisi, Ekim 2010

İnsan olarak bize bahşedilen bütün bilgi yolları, bilgi vasıtaları belli ve sınırlıdır. Böyle sınırlı imkanlarla elde edeceğimiz bilginin mahdut olduğu/olacağı da açıktır. Zannediyorum, bu ölçüdeki bilgi ve marifetle değil yaratılışımızın gayesini, dünyada bulunuşumuzun hikmetini ve kainatla münasebetlerimizin temel esprisini idrak etmek; yeryüzündeki genel ahengi ve ekosistemin ruhunu kavramamız dahi mümkün değildir. Oysaki insan, kendi hayatını, varlık içindeki konumuna göre düzenleyip yaşama mecburiyetinde olduğu gibi, bütün varlığa hakim görünen "nizam-ı alem" kanunlarına ve yaratılış seviyesinin gereği bir kısım ulvi gayelere göre tanzim etme sorumluluğunu da taşımaktadır. Eğer o, bu çok inişli çıkışlı, rampalı virajlı ve bir hayli de belirsiz yanları bulunan hayat yolculuğunda, kendi için meçhul bir seyahatin dününü bugününü, önünü arkasını iyi bilen bir rehbere teslim olmazsa çok yanılır ve ciddi sıkıntılara maruz kalır; ihtimal hiçbir zaman da yaratılışıyla hedeflenen gayeye ulaşamaz.

Kur'an, rüşdünü idrak etmiş insanlığa son mesaj ve son çağrıdır. En son gelen bu ilahi risalet, bütün dinlerde aynı olan değişmez muhkem esasları hatırlatmanın yanında, inkişaf buudlu füruattaki emirleriyle de, bütün zaman ve mekanların ihtiyacını karşılama vaadiyle gelmiş ve dini düşünceye son noktayı koymuştur. Bundan sonra artık insanlık, bu son mesajın ışığı altında yoluna devam edecek; gelişme ve değişme enerjisini bu yeni nizama bağlı kullanacak ve mutlak hakikate ulaşma cehdini de onun vesayeti altında gerçekleştirmeye çalışacaktır.

Bu yazı Dini Yazılar Email Grubu'ndan gönderilmiştir. Bu grup üyelerinin emaillerine haftada bir adet buna benzer dini içerikli bir yazı gönderilmektedir. Gruba üye olmak için <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="33575a5d5a4a52495a5f5241734a525b5c5c1d505c5e"> adresine "Üyelik" konulu boş bir mesaj atmanız yeterlidir.

Hak rehberleri ve onlara uyan tali'lilerdir ki, her zaman varlık ve hadiseleri doğru okumuş, şekil ve sureti aşarak her şeyin ruhuna yürümüş; maddede manayı görüp, müşahede ettikleri her şeyin özüne nüfuzla her nesnenin zahiri ve dış yüzü yanında içini ve özünü de mütalaa edebilmişlerdir. Değişik bir ifadeyle onlar, varlığı yorumlamalarında sürekli muhtevayı öne çıkarmış ve her eserde, müessiri gösteren değişik tecelli dalga boyundaki şualardan mesajlar almışlardır. Ayrıca, bu ruhi seyahat ve tefekkür yolculuğunu Yüce Yaratıcı'ya bağlı götürdüklerinden, elde ettikleri bütün bilgi parçacıklarını marifete çevirip, erdikleri irfan ufku seviyesine göre Hazreti Maruf'la sımsıkı bir kalbi alaka ve münasebete geçmiş ve bu cennet-asa atmosferde her şeye yetebilecek bir ünsiyete ulaşarak kendilerini her lahza derin bir muhabbet ve zevk-i ruhani çağlayanında hissetme heyecanıyla O'na yürümüşlerdir.

Şunu da hemen arz etmeliyim ki, bunları ifadeden maksadımız, ne bilimi ve onun ürünlerini hafife alma ne de ilmi araştırmaların kayda değer bir şey olmadığını vurgulamadır. Aksine, bize göre bilim de, onun ürünleri de çok önemli ve saygı duyulması gerekli olan bir değerler mecmuasıdır; dolayısıyla da, mutlaka takdirle karşılanmalıdır. Bizim maksadımız, insan, varlık ve yaratılış hakikatini ifadede en doğru, en mükemmel, en muhit ve yanıltmayan, ama günümüzde hep gözardı edilen önemli bir bilgi kaynağını hatırlatmaya matuftur. İşte bu kaynak, geçmişte tahrife uğramış bazı kitaplar müstesna, her zaman taze kalabilmiş nübüvvet kaynağıdır. Şimdilerde modern ilimler, bir kısım külli görüş ve genel değerlendirmelere bağlayarak varlık ve hadiselerdeki düzen, ahenk ve işleyişle alakalı önemli şeyler keşfedip ortaya koymuş olabilirler. Biz bunların bütününü takdirle karşılarız; ama, çağın en ileri teknolojilerini kullanarak ulaşılan bu bilgi ve yorumları, icmalen dahi olsa, bir kısım özel donanımlı kimseler, hem de çok erken bir dönemde ortaya atmışlar ve bazı ilim çevreleri de bunlara karşı lakayt kalmış veya kadirnaşinas davranmışsa; işte o zaman biz, edebimiz çerçevesinde böylelerine karşı sesimizi yükseltir ve mutlaka doğru bildiklerimizi haykırırız.

Eğer irade-i ilahiyenin peygamber gönderme gibi ihsan buudlu böyle bir tecellisi olmasaydı, en velud dimağlar dahi asırlar ve asırlar boyu onca gayret ve himmetlerine rağmen kat'iyen böyle bir sonuç elde edemezlerdi; zaten edemedikleri de meydanda... Önümüzdeki günlerde bilimlerin daha bir inkişafı ve bir kısım farklı bakış açılarının gelişmesi sayesinde onların şimdiki yorumları değişir mi, değişmez mi onu kestiremeyeceğim ama, hiçbir şeyin bugünkü haliyle sürüp gitmeyeceği açıktır. Keşke, bugüne kadar büyük ölçüde şaşkınlık yaşayan insanoğlu, varlığın hakikati ve ötesi gibi beşeri idraki aşan derin konularda biraz da ilahi mesajlara ve peygamberlerin yorumlarına yönelerek, şimdiye kadar içinde bocalayıp durduğu yanıltıcı bilgilerin sisli-dumanlı atmosferinden sıyrılıp peygamberane ilhamların esip durduğu semaviliklere açılabilseydi.! İhtimal, işte o zaman, varlığın hakikatini, kainat içindeki kendi konum ve sorumluluğunu, eşya ve hadiselerin perde arkasını, eşyanın birbiriyle münasebetini, tekvini emirler arasındaki umumi tenasüp ve genel ahengi daha net görecek, daha iyi anlayacak; anlayacak ve bir taraftan Yaratıcısıyla münasebete geçme vetiresi yaşarken, diğer yandan da, kainat çapındaki umumi nizama zıt tavırlar almayacak ve hiçbir zaman varlıkla müsademe yaşamayacaktı. Ne var ki insanoğlu, hususiyle de günümüzdeki bir kısım asi ruhlar bu genel yönelişi gerçekleştiremedi ve çok defa Allah'a başkaldırmanın yanında, eşya ve hadiselere karşı da sürekli çelişki yaşadı; yaşadı ve bir türlü ızdıraptan kurtulamadılar. Kurtulamazlardı da; zira onlara bahşedilen bilgi vasıtaları sınırlı, sahip oldukları imkanlar da, karşılarına çıkacak problemleri çözmeye yeterli değildi. Onlar, ilmin sebepleri de diyebileceğimiz, ellerindeki vasıta ve imkanlarla varlığın çok az bir kısmını?o da sürekli yanılma ve tashih etme çerçevesinde? ancak keşfedebilirlerdi ve öyle de oldu.

Allah, Kainat, İnsan ve Nübüvvet

Bu itibarladır ki bizler, dünyaya gönderilişimizdeki gaye ve hikmeti, yürüdüğümüz yolda uymamız gerekli olan yol kurallarını ve bu yolculuğun sonuyla alakalı en sağlam bilgileri sadece ve sadece Hak elçilerinin sundukları mesajlarda arama mecburiyetindeyiz. Bunu yapabildiğimiz takdirde, o genişlerden geniş kainat dairesinin işleyişini, varlığın perde arkası ve muhtevasını, yeryüzündeki bu baş döndürücü gelip gitmelerin gaye ve hedefini tam kavrayabilir, duyguda, düşüncede huzur, esenlik ve selamete ermiş oluruz; varlığın içini-dışını, önünü-arkasını bilip değerlendirmeye bağlı bir esenlik ve selamete.. kainatın önemli bir parçası olarak yeryüzündeki konumumuzu kavrayıp eşya ve hadiselerin tabi bulunduğu umumi ahenge uyma selametine.. dünyevi ve uhrevi mutluluğumuzun zemin ve sebeplerini hazırlayan Zat'a yönelme ve bağlanma selametine.. ebediyet arzularımızın yerine getirileceği inancıyla hiçbir zaman inkisar yaşamama selametine...

Evet, ruhlar aleminden kalkıp dünyaya, oradan berzaha ve berzahtan da ebediyete yürüyen insanoğlunun, bu upuzun ve her bölümüyle ayrı bir hususiyet arz eden yolculuğunu şaşırmadan, sarsılmadan, paniklemeden ve herhangi bir endişeye kapılmadan emniyet ve güven içinde devam ettirebilmesi, insanüstü, hatta zaman ve mekanüstü bir marifet ister. Halbuki o, çok defa, iyi bildiğini iddia ettiği şu alemde dahi, iki adım ötede nelerle karşılaşacağından habersiz acizlerden aciz bir zavallıdır.. ve böyle birinin ciddi bir program ve plan isteyen bu upuzun yolu kat'edip gönlünce bir noktaya ulaşmasıysa tamamen imkansızdır. Evet, yolculuk uzunlardan uzun, konulup kalkılan menziller oldukça fazla, geçilecek yollarda ise bir hayli aşılmaz tepeler ve azgın dereler var. Bu kadar problemli bir yolun aşılıp gerçek menzile ulaşılması için yol adab ve erkanını bilen rehberlere ihtiyaç olduğu izahtan varestedir.

Evet, bu kutluların varlığa, varlık ötesine bakışları çok farklıdır; onlar her şeyi basiretlerinin aydınlığında temaşa eder; eşya ve hadiseleri Yaratıcı Kudret'in vaz'ettiği çerçevede değerlendirir; neyin ne olduğunu, onun hakikat-i nefsü'l-emriyesi açısından ele alır; cüz-küll bütün varlığı yorumlamada her şeyin birbiriyle muvazenesini, tenasübünü, Halık'la münasebetini gözetir ve kat'iyen iç çelişkiye düşmezler. Bu itibarla da denebilir ki, dünden bugüne insan, kainat ve uluhiyet hakikati konusunda, doğru görmek, doğru düşünmek ve doğru ifade etmek sadece onlara müyesser olmuştur: Tevhidi, bütün gerek ve lazımlarıyla sadece onlar seslendirebilmiş, esma-i ilahiye, sıfat-ı sübhaniye, şuunat-ı zatiye ile Zat-ı Uluhiyet arasındaki en sağlam muvazeneyi de ancak onlar kurabilmişlerdir.. evet, uluhiyet ve rububiyet dairelerine ait hususiyetler, aynı menbaın farklı tecellileri olarak en doğru şekilde yine sadece onlar tarafından ifade edilebilmiştir.

Peygamberler, şimdilerde oldukça yaygın olan ilmi araştırma yolları ve tecrübi metotlarla bu hakikatlere ulaşmadılar; onlar, bu ilim ve marifete insanoğlunun idrak ufkunu çok çok aşkın akıl, his, şuur ve idrak mükemmeliyetlerinin yanında, kalblerinin vüs'ati ve Allah'la özel münasebetleri sayesinde ulaştılar; ulaştı ve bütün varlığın kahir bir kudretin tasarrufunda bulunduğunu gördü.. her yerde ve her şeyde hakim bir ilim ve iradenin vahdetini temaşa etti.. her nesne ve her hadisenin çehresinde Hazreti Vahid ü Ehad'i haykıran şahid, emare ve işaretleri okuyup yorumladı; sonra da duyguda, düşüncede, inançta birer tevhid dellalı olduklarını ortaya koydular. Onların, yüzlerce-binlerce yıl önce haber verdikleri insan-kainat-uluhiyet hakikati ile alakalı konularda bilimin, henüz kayda değer bir tespitte bulunmuş olduğunu söylemek oldukça zordur. Şöyle ki ilim, pek çok mevzuda hala bir emekleme yaşamakta ve bugün doğru dediklerini yarın tashihe tabi tutmakta, muhakkak yanılmalarını yine muhtemel yanlışlarla düzeltmeye çalışmakta, dahası sürekli kendi kendini sorgulamakta, nisbi doğrularını değişik faraziyelerle sıyanet etmekte ve bir türlü cüz'iyatı tahlil sınırları dışına çıkamamaktadır. Diyebiliriz ki bugüne kadar o, yukarıdaki konularla alakalı değiştirme mecburiyetini duymadığı tek bir hüküm ortaya koyamamış ve hiçbir zaman mutlak hakikati ifadeye muvaffak olamamıştır. Onun bulup tespit ettiği şeyler, yoldakilere sırf bir zad u zahire ve araştırmacılara da birer avans türünden şeylerdir.

İlk insan ve ilk nebiden itibaren her nübüvvet hareketi, temel konularda müşterek bir yol takip etmiş: sürekli, tevhid, haşr ü neşir, peygamberlik, kulluk ve adalet gibi esasları nazara vermiş; füruata ait meselelerde de zaman, umumi şartlar ve insanlığın ulaşabildiği seviyeye bağlı irşad, tenbih ve değişik ikazlar televvünüyle yoluna devam etmiş; etmiş ve müntesiplerine hep yüksek hedefler göstermiştir. Böylece her zaman dini hayatta temel konular açısından hep aynı çizgi takip edilmiş, onlara nispeten teferruat sayılan mevzularda ise, belli ölçüde bir kısım farklılıklar yaşanagelmiştir ki, aslında bunun böyle olmasında da zaruret vardır.

Evet, bugün modern bilimlerin ortaya koyduğu nice gerçekler var ki, çok önceleri, icmali birer fezleke halinde de olsa, peygamberler, bunların hemen hepsini vahye açık o engin ledünniyatlarına ve müstesna fetanet derinliklerine dayanarak külli bir nazarla, değişik şekillerde ortaya koymuşlardı. Günümüzün modern laboratuvarları ve çok ileri teknolojilerle çalışan araştırma merkezleri, onların ortaya koydukları gerçeklerin neresinde bulunurlarsa bulunsunlar, hala bugün milyonlarca insan her şeyi onların mesaj ve yorumları çerçevesinde değerlendiriyor; hususiyle de insan-kainat-Allah konusunda bilakayd ü şart onları takip ediyor ve onların arkasından gidiyor. Buna mukabil, bilim ve felsefe adına ortaya atılan en yeni faraziyeler ise, her gün farklı bir kısım nazariyelerle yer değiştiriyor; yani şimdilerin ilim adamları dünkü meslektaşlarını sorguluyor ve tabii bu arada yıkılmaz ve sarsılmaz gibi görülen pek çok hipotez yerlerini bir bir daha farklı görüşlere bırakıyor ve bilim adına başlarda gezen en sağlam tespitler birer birer geldikleri gibi birer birer de yıkılıp gidiyorlar. Nebilerin getirdikleri gerçekler ise?bir kısım dar idrakli müntesiplerin tali'siz yorumları müstesna? her zaman müracaat edilegelen sabit esaslar olarak dünkü kıymetlerini şimdilerde dahi devam ettiriyorlar; devam ettiriyorlar çünkü, onların ortaya koydukları esaslar, bütünüyle varlığı bir meşher gibi tanzim eden, bir kitap gibi yazan, bir saray gibi düzenleyen Yüceler Yücesi bir Zat'ın mesajlarına dayanıyor.

Evet, artık bundan sonraki çağlar Kur'an çağı ve bundan sonraki devran da İnsanlığın İftihar Tablosu'nun devranıdır. Kulak verilecek mesaj O'nun mesajı ve önümüzdeki upuzun yollarda hep par par yanacak çerağ da O'nun çerağıdır. Evet, şimdi ferman, her şeyi halis tevhide irca eden bu En Büyük Muvahhid'de...

Evet, yürüdüğümüz bu hayat yolunu ve yolculuk süresince karşılaşmamız muhtemel sürprizleri hiçbir zaman tam kestiremeyen bizler; eğer insanoğlunu ötelerden alıp buraya getiren, buradan da başka bir diyara sevk eden o çok merhametli Yaratıcı'nın elçi ve rehberlerine uymazsak dökülüp yollarda kalır, zikzaklar çizmeden kurtulamaz, varlık kitabını doğru okuyamaz, bu kainat meşherini bereketlendirici bir nazarla temaşa edemez, dünya sarayının mana, muhteva ve içyüzündeki esrarı kavrayamaz; dahası, her biri başlı başına birer kudret harikası olan eşya ve hadiseleri, hadiselerin farklı tezahürlerini bir kısım tabiat kanunlarına bağlayarak bütün o fevkaladelikleri alelade şeyler gibi görmeye başlar ve kendi ufkumuzu karartmış oluruz.