Ben Leyla olmaya razıydım, Sen derdimi dinleyen mum olsaydın...

Belki teşrif edersin diye

Anneler görecektin.

Gönül kaç hasretten yandı.

Yürür üstüme acılar, efendim, yürür üstüme üstüme...

kimi zaman gülümseyen, kimi zaman inci yaşlarını şahit tutan hüznü Ondan öğrendik biz...

Hani sen Hane-i Saadet'ten Mescid-i Nebevi'ye giderken

Hedeflerine ilahi rızayı koyan,

Kanayan bir yerim vardı görülmeyen...

Mütebessim çehreni bir Ebu Bekir görürdü,

Hüznüm mayın tarlalarında dolaşıp firari gecelerde mesken tutmaya başlayınca anladım; içli bir türkü tutturmanın gerekliliğini.

Kab bin Malik gibi,

yaşamayamamak...

Hakiki aşıkların sana doğru uçarken

Suların ürpertisine düşüyor aklım. Tomurcuk patlıyor yeni baştan. Fırtına öncesi baharlara sürgün yüreğim. Birazdan ağlayacak günbatımları. Sevmek kokusu saracak dört yanı. Umut merdiveni göklere uzanacak.

Bizim için cennet olurdu gelişin.

Neşeyi tüllese de...

Seni mescidin önünde bekleyen Ashabı'nınsa

Bekliyoruz Sultanım!

Hele biz ki bu kapının dilencileri,

?Rüzgar söylüyor şimdi o yerlerde bizim eski şarkımızı? diyecek Ahmet Özhan.

onsuz bir hayat düşünmem artık imkansız.

Bize bir şey düşmezdi.

Asr-ı saadet gibi olmasa da,

?Vaz geç söyleme artık, hatırlatma mazideki aşkımızı?...

Ve yürüyüp geçseydin önümüzden,

Yağar tozum tozum, yağar inceden inceye.

konuya yapılan yorumları hiç okumadım, bi bakayım dedim sadece Efendimize yazılan şiiri görmekte üzlmeme sebep oldu..

Duyulmayan, hıçkıran yanımı bırakmak günbatımına. Gitmek yeni baştan erik ağaçlarının çiçek açtığı baharlara.

Asırlar hasretinde, efendim, dualar dilimizde...

biz çoook az şey biliyoruz... tek bildiğim bu.

Neye hüzünleneyim, neye sevineyim onu da şaşırdım... Hayat mı garip, ben mi az şey öğrendim?

Ama hala yanmadı mum...

Bir tabak fazla görecektin,

Hüzün bir sağanak, kabından boşalan. Bir bulutun gözlerinden dökülen iki damla yaş... Hüzün yağmurlarıyla ıslanan yüreğimizin tesellisi ey gelmeyen bahar, ey muhayyel yedi iklim... Bilirim ki senin de bir adın hüzünle kundaklı. Hüzün bir meltem, bir çiğ damlası, bir ebr-i nisan.

Gençler görecektin.

hüznü son damlasına kadar yudumlamış bir Peygamber'in ümmetiyiz.

İnadına yeni baştan hatırlayacak, yeni baştan hüzün gölgeleyecek ruhumuzu.

rıza neredeyse, her daim orada tutsun bizi Rabbimiz.

Kendimden kendime sürgünlüğüm...

'Kardeşlerim' deyişini

şebnem de tıpkı bir gözyaşı gibiydi. arşın ferşe olan inkisarlığıydı belki. önce ya da sonra gürleyecek ferşin peşin ya da tehirli gözyaşlarıydı.

Medine-i Münevvere'den dünyaya yayılan Ashabın gibi,

"?Ey yar, sen gittin bir hüzün kaldı bana

Uykunun en tatlı aralığında,

Eyyüb Sultan gibi,

Arkalarına bakmayı ar sayan,

Hüzündür gönül mayamız...

?And olsun ki, sizi biraz korku ve açlık; mallardan, canlardan ve ürünlerden biraz azaltma ile deneriz Sabredenleri müjdele! O sabredenler, kendilerine bir bela geldiği zaman: Biz Allah?ın kullarıyız ve biz O?na döneceğiz, derler İşte Rablerinden bağışlamalar ve rahmet hep onlaradır Ve doğru yolu bulanlar da onlardır? 9

Henüz yirmisinde yirmi beşinde,

Aişe annemiz ardından hayran hayran bakardı.

hüzün benim ikiz kardeşim.

Rüyada olsa bile

Türlü türlü dertlere misafir de olundu...

Koklanmaya değer güllerimiz vardı.

Kapında beklemekten başka

Sekeratındayım tüm keşkelerimin tüm 'ah'larım 'vah'larıma girizgah olmuş.

Ve sofrada bir yer boş,

Sabır yüreğimizde?"

kimi zaman hüzün veren bir aleme salar şebnemler... kimi zaman da kainatın ahengini yansıtan nokta-i nazara...

İçimden içime kırgınlığım...

Hüzün söz olur, yarı yollarda bırakılmış yeminlerin ve vaadlerin peçesinden yüz gösterir kimi, kimi bir elyazmasının derkenarına yazılır bir ayrılık türküsü niyetine. Bir mücelled güldeste olur yazılsa tüm hüzün sözleri ve binbir geceyi dolduran tutilerin dilinde şeker niyetine çiğnene çiğnene tutar şöhreti alemleri. Sabahların kokusuna karışan bir pişmanlığın terennümüdür bazan ve bazan da gecelerin korkusunu damıtan bir şarkının dizesi...

böyle cümleler bana iyi gelmiyor. yazmayın yahu.

Sanki açınca gözlerimizi

toplum içinde yaşayacağız diye kendimizi kaybetmesek bari..

Ümmü Mektum gibi

Taze açılmış bir gülün yaprağında, açılmamış bir fanusun içinde.

Seni görecekmişiz gibi

Gelseydin,

Onlar senin yiğidin,

Rabiatül Adeviyye gibi Rabbiyle başbaşa

Bakışları yerdeydi.

her zaman doğru Diyen, ne güzel demiş yine...

Yine senin ikliminde yetişen.

Hüzün deyince hüzünler kulübesi akla gelmez mi? Yakup Peygamber gönle düşmez mi? ?Bana düşen sabr-ı cemildir? diyen, ağlamaktan gözlerine gece inen baba? Demek ağlamanın bu türlüsü sabra mani değil? Sabrın bu türlüsüne de «hüzün diyelim biz?

Ve ben hala adayım Leyla'lığa...

Birbirimize nasıl anlattığımızı görürdün.

Gecenin zifiri karanlığında,

El açıp beklemekten başka

Ne de olsa hüzün..

Şimdi okununca Ezan-ı Muhammedi

İnsanlığa dua eden gençler görecektin.

Ama sen gelseydin,

Saadetli asrından gönderdiğin selamını,

Dünya güzelliğiyle kollarını açarken

Revnakı kendinden gelen ey bahar, hüzün senin de kapını aralar birazdan.

Medine?ne uzak yollar olmasa

Kimbilir hangi memleketin zemheri soğuklarında üşürken,

Gözyaşı dökerken günahlarına,

çok haklısınız hocam. aynen öyle... ne denir ki. garip geldik, garip gideceğiz galiba...

Saçlar yolundu.

hayır, hayır bu çok daha farklı.. ifade edemiyorum.. günümüzde insanlar üzülünmesi gereken şeye seviniyor, sevinilmesi gereken şeylere üzülüyor.. buna vurgu yapmak istemiştim.. neye sevineceğimi öğrendim ancak bunu uluorta yapamıyorum.. bunun hüznü içerisindeyim.. neye üzüleceğimi de öğrendim ancak insanlar sevinirken hüzünlü görünmek toplumun sizi garipsemesi ve -bir anlamda- dışlaması demek..

Zamanıdır artık...

Edeple konuşulur; edeple susulur.

Alıp verdiğin nefesi duyar gibi

Senin huzurunda ses yükselmez.

küçükken tarlaya gidince bakardım yapraklardaki şebnemlere. o damlanın rengine hayran kalırdım. şimdi ne zaman bir şebnem görsem çocukluğuma mı yanayım, mahzunluğuma mı.

Hayalen ayaklarında sallayan anneler görecektin.

Dolaşsaydın sofralarımızı,

Bir bardak, bir kaşık fazla...

Sabahların kokusuna karışan bir pişmanlığın terennümüdür bazan ve bazan da gecelerin korkusunu damıtan bir şarkının dizesi...

Bekliyoruz! ...

?Yüreğim parça parça efendim... Yüreğim parça parça.

Seni bekleyen nemli gözler var.

Veysel Karani'den istediğin gibi,

Hüzün her yerde...

yaşayanlardan oluruz inşallah kardeşim... gereği gibi. layıkıyla...

Hüzün aynadaki yansımam

Beni benden geçiren bir sözün kaldı bana?

Unutma...

Dolaşsaydın gecelerimizi,

Seni bekliyoruz.

Açılmamış düğümlerde, söylenmedik sözlerde.

nazarlar o noktada mihenk bulur.

Sende tebessüle nazar ederdin.

Elleri, o öpülesi elleri,

Hüzün şebneme benzer.

Arsız rüyaların kaçırdığı ey neşem, nispet kokan sözcüklerin ucundaki sevgili, nerde bir mahzun şarkı var, içindesin. Menekşelerin moru, lilası, eflatunu, kar oyuklarında can çekişiyor... Duru türküler susmuş. Hüznün desenlerini işlediği bu yürek yorgun, parmak izlerini sürdüğüm tüm kapılar, bilinmeze açılmış. Başladığım türküyü yarıda kesmek. Bitirmek başladığımı... Silmek gözyaşlarını içimdeki çocuğun gözyaşlarını. Hüznün damıdığı günü bırakmak geriye.

Yiğitler görecektin.

Hüzün yakışır mümine Ya Rab! Hüzün güllerimizi kurutma. Hüzün yağmurları sulasın yüreğimizi. Hüzünle büyüsün gönül sevgimiz. Hak katına yükselsin şerha şerha. Hüzünle varalım sevgililer sevgilisine. O sevgili bir hadisinde diyor ki; "Şayet benim bildiklerimi sizler bilseydiniz az güler çok ağlardınız." Hüzün peygamberi, şefaat peygamberi, büyük kurtarıcı, can sevgili böyle söyler. Böyle iletir bizlere hüznü. Bir kırık gönüldür hüzün. Bir bakıma Allah?a yaklaşmaktır. Yüreğin süsüdür. Sevdanın sesidir hüzün.

Edepten göz göze gelmezlerdi.

Sevgili!

Bizim bu yaptığımız yolda emeklemekti.

Bırakarak yurtlarını ocaklarını,

Hem de hiç kimseyi beklemediğimiz gibi.

İsmin anılınca yürek yanmasa

Hüzün, Allah Rasulü?nün dostudur, takdim ederim?Hüzün dostumdur? buyurmuş hüzün Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, ömrü hüzünden sağılmış yetim Hira, hicret, İbrahim, Taif, Uhud, ifk, ne yana baksa hüzün? Hüzne, bu hüzün yeter...

Hanımeli kokan akşamlara ayarlamak yüreğimin taraçalarını.

Lambada titreyen alev üşüdü.

Dualarım çağıracak giden baharları.

Yeri gelmişken bir Hadis-i Şerif bildireyim:

R. Barış

Bir fecir vaktinde,

Bize düşen el açıp kapında beklemekti.

Yeryüzünü yeni teşrif etmişsin gibi,

nazarlar ünsiyet kurduğu zaman tecellilerle, o dem gönüllere abı hayat gibi düşer her katre... her katre gözyaşı... her katre bir şebnem... güle benzemiş gönüle.

Ola ki Sen lutfeder gelirsin diye.

Seni görmeden sana sesleniyoruz

Sana sesleniyoruz.

ve şimdi asırların hüznü çöktü üzerimize... tamamlanmaya az kala.

Seni sabahlara kadar

ben de D. Ali Erzincanlının şiirini alayım buraya:

Mışıl mışıl uyuyasın diye

O 'Kutlu Doğum' gecelerini,

Adı konmamış sızıları bırakmak gizli mahzenlerde...

Pencerelerde, kapı önlerinde,

Şu araya giren yıllar olmasa

bazen hüznü ve sevinci aynı anda veren haller de olur hocam...

Sabır yüreğimizde efendim,

Seninle göz göze gelmeden gizli gizli seni seyretmek...

Ve ben adayım Mevla yoluna.

Hz. Vahşi gibi...

Baş köşe! ..

Hüzündür ruhu tefekküre götüren, hüzündür yüreğe aşk getiren. Hüzünle bulur gönül aradığını...

Her çiçek bahara açar bilirim. Su yürüme mevsimi dayanınca kapıya, bir sancı başlar. Mevsim titrer. Mevsimler türlü türlü, başka başkadır. Herkesin bir mevsimi, baharı vardır. Ben günlerimi bir efsunlu fanusun içine koymuşum. Her günüm bir mevsim, her gülüşüm bir bahar. Her hüznüm bir kıştır.

?Kızım,? demiş kızının kulağına: ?Üzülme, baban bundan sonra hiç acı çekmeyecek.?

Bize bir şey düşmezdi ama

Ve Vahşi?nin hüznü? Kolay mıdır?Gözüme görünme!? sözüne muhatap olmak, kolay mı herkes göz göze, diz dize oturabilirken; ancak sütunların, duvarların gerisinden bakabilmek Ne derdini açabilir ne sevincini paylaşabilir; hep kamufle, hep perde, hep aracı? Ama o kamil bir hüzünle taşıyor Hamza?yı vuran mızrağı, bir gün yalancı peygamberi vurduğunda gülüyor hüznün bu an acınılası mülkü?

Geri dönecek son soluk, rahvan atlar gibi ırgalanan sevdalarım. Duman çökecek dağlara. Bu bahar başka bahar. Birazdan gülün yapraklarına düşecek çiğ damlasına sakladım düşlerimi. Eski bir plakta yanık şarkılar söyleyecek sevdaların esrarını.

Yeni doğmuşsun gibi,

Bir de Ömer ...

Dikenler bile gül kokardı EFENDİM ! ! !

Yeni baştan sevdalar can çekişecek. Hüzün bölecek şarkı aralarını.

Ne de olsa hüzün...

Hüzün, sadıktır...

İşte hüzün...

Gülleri bayıltan o enfes kokunu çekerdik içimize.

Senin köyünün hayaliyle ısındılar.