eyvalah, cevabını bildiğim ama mantıgımın duvarlarında kilitli kalıpta, bir noktaya indiremediğim ve indiremeyecegim cevaplar için.

bilimsel olacagım, tarihi ilkelere göre hareket edecegim diyerekte, tarih yazmak başlı başına sorun.

Avrupa ise yalan yanlış bilgilere dayanarak tarih yazma konusunda hayli kabarık bir dosyaya sahip. Harem müessesesi ile ilgili olarak hiç görmedikleri bir yer için olanca müstehcen hayaller ile dolu tarih kitapları ve bunları gerçek kabul edip analitik düşünceden yoksun olarak yapılan sunumlar, aktarımlar; bütün bunlara karşı?kral çıplak? demeyen akademisyenler, tarih ilminin itibarına gölge düşürdüler. Esasen doğrular yine tarih içinde ortaya çıktı ve bu insanlar tarih tarafından mahkum edilmekten kurtulamadılar. Nitekim vakti zamanında coşkulu bir biçimde okunan haremle ilgili kitaplar, akademik değerini yitirdi ve zamanla fantezi romanlar haline dönüştü. Bunları yazanların akademik itibarları da sıfıra indi.

hangisi olmak istersiniz desem, ne dersiniz bu hususta syın hocalar?

Türkiyede, yazılan tezlerde bile, üst makam tarafından kabul edilmesi sorunu varken, siyasi görüş, düşünce farklılıgı falan diyerek, araştırmacı tarihçeleri bile ayırt eden bir sistemin içerisinde yaşamaktayız, degil mi?

öyle dersen, Türkiyede bu işi en güzeel şekliyşe üstad inalcık yapıyor diye biliyorum, yanılmıyorum degi mi?

Halil İnalcık "yeniden yazalım" derken eski bilgilerin yanlışlığından ziyade "arşivlerdeki tasnife açılan yeni belgeler"in de araştırmalarda kullanılmasını öngörüyor..

Tarih yazmak zor bir iş. Çünkü tarih tarihçiyi ideolojisi, kişisel geleceği ve gerçeği yazma arasında tercih yapmaya zorlayan bir olgu. Bu anlamda ilim adamları her ne kadar objektiflik ilkesi üzerine vurgu yapsalar da, tam anlamıyla bu kritere uygun tarih yazımından söz etmek güç. Bunun birçok nedeni var. Arşivlerde bulunan sahte belgeler, devlet görevlilerinin fütursuzca yazdıkları raporlar ve bunları gerçek sanan araştırmacıların yazdıkları, tarih yazıcılığının bir numaralı sorunsalını oluşturuyor. Bu meyanda tarih yazıcılığı, politik çıkarlar, ideolojik hesaplaşmalar hamurunda yoğrulmaktan kurtulamıyor.

kolayca

Eyvallah dede ali.. Yazar bir alternatifi atlamış bence.. Saha araştırması da yapılmalı.. Örneğin; bir kurum yada yerel tarihi çalışan araştırmacı, sadece seyahatname ve arşiv dökümanlarına bağlı kalmamalı;bizzat o kurum yada bölgeye giderek yazı ve diğer materyallere gözatmalı.. Çalışmasının ayrıntılarını da kaynaklarının tenkidini de daha rasyonel yapacaktır..

2 güzel tarihçi larak konunuza devam buyrunuz efendim. okumakla yetinecegim,.

önemli olan hakkıyla aganın yerine oturanı bulmaktır vesselam.

Ancak eksiklerin çok olacağı kesin. Biz birine itibar etme hususnda sınır tanımayan bir milletiz ne yazık ki.

İlim talep edene kapısını açar. Masabaşı tarihçiliğine karşı olmayanın kaygısı büyüktür diye düşünüyorum. Mevcut Fen- Edebiyat fakültelerinin durumu ortada. Sayısını bilmediğim kadar üniversite ve tarih bölümüne sahibiz. Özeleştiri yapmayı bilmeliyiz. Kaç hocamız gerçekten ilme katkı sağlayacak donanıma ve sabra sahip? Alanımızla ilgili gerekli envanterleri inceleyecek dili ciddi manada öğrenebilmemiz bir kere şart.

ya bunu gögüslemek; az mı sorundur. herşeyini ; tarih bilimine adayacaksın, tarih içnde bogulacak, insan degil, makine olma durumuna düşeceksin...

Aslında tarihçi yetiştirmede bir zaafiyet söz konusu. İnalcık tarihi yeniden yazmak gerektiğini belirtmişti bir konuşmasında.

biri başlatır, sonra gelenler onun izinden gider.

Senin sorduğun şıklardan elbette ilki ama makine gibi değil.. İz bırakmış tarihçilerimiz hayat hikayelerini okuduğumuzda hepsinin bu işi gönül rızasıyla yaptığını, tarih haricinde hoşça vakit geçirdikleri meşgalelerinin olduğunu öğreniriz..

dostum emegine saglık.

Örneğin Kayseri Vakıfları'nı çalışıyorsun.. Kayseri'ye gidip bahse konu cami, mezcid, medrese, han, hamam, köprü, çeşme vb. hayır kurumlarını görmeden, varsa kitabelerini okumadan yapılan bir çalışma eksik olur.. İnalcık hoca elbette topoğrafif çalışmaların öncüsü ve en iyi uygulayıcılarındandır ama son yıllarda bu çalışmalara önem verildiğini gösteren eserler de peşisıra yayınlanıyor.. İnalcık ekolüne çok şey borçluyuz..

ya da saçma yazılan esercikleri okuyup, onları dayanak-kanıt-temel kaynak gösterip, şişirme bir tarihçi- araştırmacıyım diye ahkam keseceksin...

Tarihçi zorluğu göze almadıkça, bunun yanında araştırmalarını mukayeseli yapmadıkça, politik kaygılardan uzak durup, sadece gerçeği söyleme erdemini şiar edinmedikçe ne kendisi itibar kazanır, ne de yaşadığı toplum bir adım yol alır.

saha araştırması dedigin topografi mi oluyor çılgın Türk kardeşim?

Arşivlerde bulunan resmi belgeler, doğruluk süzgecinden geçirilmeden kullanılıyor ve belgelerde yapılan subjektif değerlendirmeler adeta tarihi bir gerçekmiş gibi sunuluyor. Bu konuda Yrd. Doç. Dr. Muhammed Hanefi Kutluoğlu'nun?İngiliz Devlet Arşivi ve Yakın Dönem Osmanlı Tarihi Açısından Önemi? adlı makalesi belgelerin inandırıcılığı meselesini irdeliyor. Özellikle İngilizlerin bu konuda Babıali?yi sıkıştırmak isteyen Levanten tercümanların dediklerine pek bir tevessül ettikleri ve esasen bu durumun da işlerine geldiği, dolayısıyla Osmanlı aleyhine düzmece birçok olayın arşiv belgelerinde doküman olarak toplandığını ortaya koyuyor. Gerçekten de dış temsilciliklerden gelen raporlara dayanarak politika üreten devletlerin yanlışlarına ek olarak tarihçilerin de bahsi geçen belgelere dayanarak tarih yazmaları çok vahim bir hata. Yanlış, tarihçi sayesinde bilime ram ediliyor, hatta bir mite dönüştürülmüş oluyor.

tarih bölümünü bitiren kaç kişi, tarihi araştırma imkanına sahip ki tarihin yüzü hocam?

bizim Türk islam medeniyeti içinde, öncüler önemli degil mi kardeş...

Mostar Dergisinden Alınmıştır.

Özellikle oryantalistler bu konuda yanlış ve yanlı tarih yazma yarışına giriştiler. Maurice Barres gibi misyoner kökenli akademisyenler, dini ve hamasi duygular ile hatıratlar kaleme alarak, Ortadoğu halkları ve içtimai hayatı ile ilgili bir takım rakamlar vererek tarihçilik yaptılar ve kamuoyunu bu konuda etkilediler. Bu kişilerin edindikleri şöhret yüzünden birçok akademisyen, bunların yazdıklarını irdelemeye cesaret edemeyip bu şöhretli kişileri eleştirerek safdil durumuna düşmekten çekindiler.

Hocam Fen-Edebiyat Fakültesi tarih araştırmalarında metod, tarih felsefesi, tarihi coğrafya bilgisi ve eski Türkçe'yi okuyabilme yeteneğini kazandırmışsa iş artık öğrenciy düşer.. Ne kadar alabildiğiyle alakalı..

93 yaşında üstad.. Allah uzun ömür versin ama vefatından sonra kim yapacak.. Herşeyi ondan bekleyemeyiz değil mi? Öğrencilerini de işaret etmeliyiz yeri geldiğinde..

ögrencileri de ortaya çıkarlar kardeş, aga gider, yerine çocukları gelir -aga olur bilirsin.

neredesin ey yar,

Selçuklu devirleriyle alakalı eğilim az.. Size katılıyorum.. Lakin devlet arşivciliği geleneği olmadığı için ve mevcut kayıtlar Moğol istilalarında yok olduğundan sıkıntılı bir dönemdir Selçuklu..

Amam sıkıntı Osmanlı Arşivlerinin açılması ile bitecek midir? Selçuklu devri çok geri planda tutulmakta ne yazık ki. Zaten ilk dönem Osmanlı'nın giriftliği de bir nebze de olsa bundan kaynaklanıyor. Analitik düşünen tarihçi sayısı az.

Burada?Peki tarihçi yanılgıya düşmemek için ne yapmalı? sorusu karşımıza çıkıyor. Bu sorunun cevabı basit: Tarihçi tüm bu noktaları göz önünde bulundurarak araştırma yaptığı konu üzerinde kuşkucu olmalı ve belgeleri mukayese ederek çalışmalı. İlgili devlet arşivinde bulduğu belgeleri meselenin diğer tarafı olan devlet arşivinde de araştırmalı ve veriler arasındaki çelişkileri, farklılıkları ortaya koyarak, bilgilerin doğruluğunun sağlamasını yapmalı. Bunun için de tarihçilerin birkaç dil bilmesi gerekiyor. Mesela Fatih dönemi üzerine araştırma yapan bir araştırmacı, Venedik ve Fransız arşivlerinde çalışma yapmaya yetecek dil derinliğine sahip olmalı ve iki arşive ek olarak Osmanlı arşivinde de araştırma yapıp eldeki verileri mukayeseli inceleyip bir sonuca varmalı. En önemlisi de araştırma yaptığı konuyla ilgili olarak politik kaygılardan uzak olmalı. ?Sadece gerçeği söyleme erdemi? bir tarihçinin şiarı olmalı. Zira er ya da geç gerçek ortaya çıkacak ve söylediği yalan tarihçiyi mahkum edecektir.

İşinin ustasıysan o "bazılarına" "dur!" diyebileceksin sende..

tarihin yüzü hocam,

Halil İnalcık bunu yıllardır diyor zaten.. DİA'da yayınlanan maddeleri "yeniden yazım"ın birer ürünüdür..

üstad yapıyor o işi gögüslemeyi...

bazısı da çıkar ; ya dedekorkut gibi," boy boylar, soy soylar, Allah kuvvet versin " der, ya da hiç bulaşmayın bu işlere, altından kalkamazsınız, bu işler sizi aşar diyerek itiraz eder yapılmak istenenlere...

ben de işimi yaparım ama bilimsel degilim kardeş...

Yaşar DEMİR