Ayşe Gönen

inancın gereği gibi yaşamak çok zor olmuş. Allah hidayete erdirsin ne diyelim ki!

Gönlüm, daktilonun başında Tıp Fakültesine yazdığım bu yazıda "kızımın tıp ilmi öğrenme gayretine yardımcı olduğunuz için, bu kadar güzel başarısına sebep olduğunuz için, sizlere şükranlarımı arzediyorum" diye yazmayı arzu ederdi.

"Yüksek öğretim kurumlarında, kılık ve kıyafetin..." diye başlayıp devam eden soruşturma yazısının sebebinin yine kızımın başını örten baş örtüsü olduğunu anlamışsınızdır herhalde.

Ben bir anneyim. Sizler gibi mü'mine bir anneyim. Yüce Rabbimin bana lütfettiği inanç sistemiyle yaşamak ve yaşatmak isteyen bir anne.. Evlatlarımı da yetiştirirken, onlara islam dininin kaidelerini öğrenip, öğrendikleri kaidelerle hayat sürmelerini istedim.

35 - 40 senedir bu ülkede birşeyler yapma cabası var. Bu çalışmaların makul olan hepsini saygı ile gönül alkışlarıyla karşılamak gerekir. 35 veya 40 yıl az bir zaman değil. Bizi cami içine tıkayıp dinimizi hayat nizamımızda değil, yalnız cami içinde sürdürmemizi isteyenlere evet dedik. Bu yanlıştı. Çünkü islam, bir hayat nizamı, yani uyulması gereken kaideler zinciriydi. Bu zincirin yalnız cami içinde olan kısmındaki rahatlık bizi oyaladı. Bizi yaşayan ve yöneten kadroların bize kendilerine tanıdıkları hürriyetleri, kendilerine tanıdıkları hakları tanımayacağını bilmeliydik.

Geçmişi telafi etmek, evlatlarımıza karşı görevimizi tam yapabilmek için, vakit bitmiş değil. Birileri çıkıp ne yapmamızın planını çizmeli. Bu plan iç barışı, toplum huzurunu bozmayan, en ılımlı, sevgi dolu bir plan olmalı. Ama hakkı dinden alınanın hakkını vermek için hangi makul yol varsa, her inançlı kişinin de evet demesi gereken bir sistem olmalı.

1960 yıllarından bu yana yurdumuzda yaptığımız girişimlerde, yaptığımız mücadelede, galiba ileriye matuf yatırımlar yapamadık. Onlara inançlarıyla hizmet edecekleri ortamı hazırlayamadık. Bu biz annelerin, babaların dayıların, amcaların vazifeleriydi. Benim, sizin, yani inancıyla yaşamak isteyip, evlatlarının da inançları ile yaşamasını isteyenlerin vazifeleriydi. Bağışlayın bizleri evlatlarım, bağışlayın...

kendine müslüman olmamak kaydıyla tüm vatandaşlarının inançlarını özgürce yaşayabileceği bir ülke diliyorum

Yedirmek, içirmek, tahsillerini tamamlatmak kadar, onlara okullarda inançlarıyla öğrenim görmesini sağlamak, sizin, benim vazifelerimdi. Eğitimini başarıyla tamamlayıp "İnancımla, bilgimle hizmete hazırım" diyen kızlarımıza ben hangi ortamı hazırladım diye kendimi sorguluyorum. Hayır, hayır... Bunun cevabını vermem o kadar kolay değil. Sizlerin de buna "Biz görevimizi yaptık"demeniz kolay değil. Üzgünüm, mahcubum. Hesabını nasıl vereceğimi kara kara düşünüyorum. Ya sizler..?

gelin

Bağışla beni cafferim bağışla. böyle enfes bir yazını daha önce okumadığım için bağışla.:))

Galiba bizim evlatlarımıza karşı görevimizi tam yapabilmemiz için, bu acıları yaşamamız gerekiyordu.

bu sade ce bir bayanın ki birde binler var, maleseff

Hakkımı savunmak için vekil tayin ettiğim avukat kızımın, kendi inanç hakkını bile elinde tutamayacağını anlamak için, bu gün adliyelerde yaşananı görmek mi gerekirdi diye düşünüyorum. Bağışla beni avukat kızım.

Kızıma karşı mahcupluğumu gelin beraber giderelim. Evlatlarımızın yeşereceği zemini gelin beraber hazırlayalım. Dertleşelim, konuşalım, tek bir vücut olalım.

o anne bütün annelerdir. gizli özne.:))

Bir Kur'an tefsiri toplantısına katılan doktor kızımızın "Bana inancımla, edebimle eğitimimi tamamlamak düşüyordu. Ben üzerime düşeni yaptım. Tıp tahsilini bitirip, felanca üniversiteye asistan olarak atandım Görevimi inancım gereği baş örtümle yapmak istiyorum. Benim görevim buraya kadar. Siz büyükler benim İnancımla görev yapmamı sağlamalısınız. Şurada bulunan veya bulunmayan bütün inananlardan Allah indinde davacıyım. Üzerinize düşen ne ise yapınız" demişti. Toplantıda, herkesin başı yere doğru eğildi. Tabii benim başımda yere düştü. Bu sorumluluk, bir kalemle üzeri çizilecek sorumluluktan değildi. Hiç bir şey yapamamanın küçüklüğüyle ezildim, ezildim. Ya beni okuyan sizler... Sizler de ezildiniz mi? İçinizde bu hususta üzerine düşen görevi yapmanın huzuru içinde olanınız var mı? Bağışla beni doktor hanım, lütfen bağışla...

geç te olsa.:))

Sizler gibi ben de önce Allah inancını verme gayretinde bulundum, İlk önce benim verdiklerimle, sonra bunun üzerine kendi gayretleri ile yine Rabbimin lütfuyla yaşamında uyması gerektiği kaideleri öğrendi. Tıpkı sizin evlatlarınız gibi, o da öğrendiklerini hayata geçirmeye başladı. İnanan insan başarılı olmalı dedik, evlatlarımız başarıdan başarıya koştu, inançlı insan, haya ve edep sahibidir dedik. Karşımızda konuşurken yüzü kızardı. İnsanın en hayırlısı, başkasına hayırlı olur dedik, ilmiyle inancını birleştirerek başkasına hayırlı olmaya hazır oldu.

Eyvah... Biz çocuklarımıza bunları öğretip, onlara tercih edeceği hayat nizamını anlatırken, bu hayat nizamını yaşayacakları, ilmiyle amel edecekleri bir toplum, bir zemin, bir vatan hazırlayamadığımızı anladık.

Masanın üzerindeki daktiloyla, beyaz kağıdın üzerine "Tıp fakültesi dekanlığına" hitaben kızım için açılan soruşturma yazısına cevap yazıyorum.

Ülkemiz 3 tarafı denizlerle çevrili bir yarım adadır. Çok doğru gözyaşı denizleriyle

ESTAĞFİRULLAH MİNARE KARDEŞ KEŞFEDİLMEYİ BEKLİYORMUŞ DEMEKKİ