canı yanan, can yakan nelerr nelerrr...

aynen öyle..

zamanı beklerken kaçırmakta var

Birinci dereceden ilgiliye itiraf etmek için asla rahat çökmez. Aslında çöken rahatta da değildir, o yükün ağırlığıdır, aklımız sıra paylaşınca yükümüz azalacak ya psikolojik olarak rahatlatacak ya... Hele bir de karşı taraftan destek gelip ben de öyle hatalar yaptım, hepimiz insanız, hatasız kul olmaz babında cümleler duyarsak yük mük kalmaz... Kaç sır kaç kişiyle mezara giriyor kim bilir, bazı sırlar söylenmiyor, dilsizleşiyor insan içindeki çığlıklarla...

hatanın yapılması kolay hazmı ise zordur

insanlar bazen öyle anlarda öyle yer veya zamanlarda olurlar ki sonunu kötü olacağını bile bile hata yaparlar. bazende sonucunu bilemeden... Bu hatalar başkalarının canını acıtacak dahi olsa nefsine yenik düşer ve suçu işler.

hatayı hazmettikten sonradır ki insan başkalarına söyleyebilir

oyüzden beklemeden yüreğinden geçeni demek

-zaten ben kabul etmişsem başkasına söylesem de yargılayacak bile olsa beni kaç yazar ki!-

burada yazılacak çok şey daha söylenebilir ama benim anlamak istediğim neden zaman gecince insanın üzerine bir rahatlık gelir ve o hata rahatca utanmadan cekinmeden itiraf edilir?

ama yok mu itiraflar edeceklerrrr...

bu durumda olan kimbilir ne hikayeler vardırr?