Hemen az ileride çok yaşlı, nur yüzlü bir ihtiyar görür, bu ihtiyar kişi yerde oturmuş ve hayvan derisi üzerine birşeyler karalamaktadır.

Köylü yine herzamanki gibi sütü götürür, yılanın verdiği altını alır. Bir kaç gün bu durum devam eder ama bir tuhaflık vardır. Her ikiside kendini kötü hissetmektedir. Çünkü köylü her gittiğinde yılanı görünce evladının acısını hisseder yılan ise köylüyü gördüğünde kopan kuyruğunun acısını.

Türlü diller döktü, ağladı.

İkisi birden dediler: " Padişahım Mecnun benim! "

Kedi göğsünü gere gere yeni görevinin başına gitti. Herkes olacakları beklemeye koyuldu.

" Hadi bakalım sıra sende anlayacağız şimdi sen mi Mecnun; o mu Mecnun!..."

-Ya arkadaş, Padişah seni neden saraya davet etti?Derdi neymiş?falan filan bir yığın sorgu suale tutmuş. Her gün bir altın aldığını da öğrenince.?Onun yaptığı işi ben de yaparım? diye düşünmüş. Sormuş,

- Bu nimetlerin bedeli üç şeydir: biri zikir biri fikir biri şükürdür. Başta bismillah zikirdir ortada bu nimetleri sana vereni düşünmek fikirdir sonunda da elhamdülillah demek bir şükürdür.

? Hünkarım, gönül erleri mala-mülke, makama-mansıba itibar etmezler, demesiyle son buldu.

Usulca doğruldu oturduğu yerden, etrafını şöyle bir süzdükten sonra, gözlerini padişahın gözlerine dikti, sarhoş gibiydi. Kendinden emin bir ifadeyle:

Kuşağıdan kamasını çıkardığı gibi uyuyan kızın gögsünden başlayıp, göbegine kadar olan bölümü keser ve hemen çadırı terk edip gider.

- Ey Sevgili! Yüzünü görmek benim için uğruna ölünecek bir hasret iken, o şerefi postacıya mı bağışlasaydım?!...

?Kaç tane? diye soruvermiş derviş.

Birgün dere kenarına inen padişahın, gördügü manzara karşısında dili tutulmuştur.

-Ben ettim sen etme inek kardeş, diyordu, şu kedi belasından bir kurtulayım, beni sen bile tanıyamayacaksın. Nasıl akıllı-uslu olacağı bir bilsen? Hem bir düşünsene, kuyruğu dik fare ve inek? Asırlar sonra bile bizi anlatacak kitaplar.

?Derdi olan neylesin?

Sahte derviş bir sabah gerçek dervişimizi çorba içmeye davet etmiş. Garsona da gizlice arkadaşının çorbasına bol sarmısak koymasını tembihlemiş. Gerçek dervişin

-Yolun sadece senin tarafında çiçekler açtığını, diğer tarafında hiç çiçek olmadığını farketmedin mi? Bu neden böyle biliyor musun? Ben senin delik olduğunu baştan beri biliyordum ve bundan faydalanmak istedim. Senin tarafındaki yol kenarına çiçek tohumları ektim. Ve her gün dereden dönerken onları sen suladın. İki yıl boyunca bu güzel çiçeklerle efendimin masasını süsleyebildiysem, bu senin sayende oldu. Senin sayende, efendimin odası böylesine güzelleşti

Padişah meramını anlattı, türlü tekliflerde bulundu. Ne saray, ne vezirlik, ne tuğ ne de sancak, hiç birinde gözü yoktu dervişin.

Gerçekten de, tepeye çıkarken, delik kova yol kenarındaki enfes yaban çiçeklerini gördü ve bu onu birazcık neşelendirdi. Ama yolun sonunda yine kederlendi, çünkü yükünün yarısını yine çatlaklardan akıtmıştı. Bu başarısızlığından ötürü sucudan yine özür diledi. Sucu kovaya şöyle dedi:

Adam şaşırmıştır.

verilen tarife uyan çadırı bulur ve içeri girer, çadırda kimse yoktur.

Yaşlı adam bakar çare kalmamıştır.. Padişaha sırrını açıklamaya karar verir, dur oğul anlatayım der.

İki genç çobanın, çökmek üzere olan bu dağ kulübesinde dertlerine derman aradıkları ihtiyar adam, aslında padişahın bütün dertlerini paylaştığı, her meselesini danıştığı bir bilge idi. Yıllar önce padişah kendisini tanıyıp sevdiğinde bir tek şey istemişti ondan; burada yaşamaya devam edecekti ve kimsecikler bilmeyecekti kim olduğunu. O günden beri de bu kulübede yaşıyor, gelen geçene ikram edip, gül alıp gül satıyordu. Padişahın kızının aşkıyla eriyip muma dönen genç çoban ve yanındaki kadim dostu nereden bilsin di bu garip ihtiyarın padişahın gönlüne sultan olduğunu.

O zamana kadar cemaati kapıda göremeyen imam, öfkeyle bağırdı:

-Neden sordun ki?

Fakat birşey padişahın dikkatini çekmiştir... kızın vücudunda gögsünden göbegine kadar bazı topluklar ve büzülmeler vardır.

Dervişin biri eski İstanbul sokaklarında :

Bakımlıyız. Com - Bir Cuma Hikayesi - Ey benim kalbim temiz sen benim kalbime bak diyerek göğünü yumruklayan adam kalbin temiz de sana ait olmayan malları gasbetmeye bedelini ödemeden kullanmaya hatta hortumlamaya utanmıyor musun?

Ferman çıkardı padişah " Tiz gele her iki Mecnun olma iddiasındakiler! "

Fakat yaşlı adam kendinden emin bir tavır ve cesaretle padişahın kim olduğunu bilmeden cevap verir... Sanane be adam, seni ilgilendirmez.

KUYRUK DİK OLUNCA

kuyruk acısı olanlara gelsin

Yaşlı adam bakar durum vahim, etme eyleme oğul, ben ne yazdığımı söylersem zaten yaşayamaz ölürüm diye cevaplar.

Nihayet düz bir ovaya geldiler. Fare sağına baktı, soluna baktı, kaçacak yer yok. Karşıda otlamakta olan bir inek gördü. Bütün kuvvetini toplayıp, ineğin yanına doğru koşmaya başladı. Nefes nefeseydi. Az önceki sıçrayışında biraz daha ağır kalsa, neredeyse dik kuyruğunun ucundan yakalanacaktı. Can havliyle bir yandan ineğin yanına koşuyor, bir yandan da, dur sen, diyordu, bir kurtulayım neler yapacağım sana, dur sen!..

? A dostum, dedi, ben kırk gün padişahın kızı için Allah dedim, Allah padişahla vezirlerini ayağıma getirdi. Ya bir de Allah için Allah deseydim...

Ancak kimin kaderini önceden açıklayacak olursam ardından ölürüm, bu sebeple fazla soru sorma bana diye yalvarır.

Yıllar önce, köyün birine bir imam görevlendirilmişti. İmam gençti ve yeni evliydi. Gayretli ve çalışkandı. İnsanları namazla buluşturmak için çaba sarf eden samimi bir insandı. Fakat ne kadar çabalasa da köyün erkeklerini camiye, cemaate çekmeyi başaramamıştı.

-Niye ki? diye sordu sucu.

Köylü bakar ki bu durumu devam ettiremeyecek. Evlat acısı zor.

karnım açken iyi anlayamasamda okuyorum yinede :))

Heyy sen ne yazıyordun bakayım diye sorar.

? Efendim, dedi, sizi ziyarete geldik.

Üç: Bu kadar?şey?in içinde kuyruğu dik gezmenin alemi ne?"

-Al bunu fırıncıya götür? demiş. okuma yazması yok tabii tam kapıdan çıkıp fırıncıya gidecekken sahte derviş :

Akşam olur. Halife çadıra döner. Kağıdı okur ve cevabı yazar:

O köşe senin, bu ağaç benim; o kayalık senin, bu kovuk benim, öyle bir koşturmaca ki!..

Padişah daha da meraklanarak bağırır.. hadi bakalım o zaman söylede öğreneyim, ben hala bekarım kaderimde hangi kadın var, kiminle evleneceğim ben diye sorar adama.

- Kim olacak! Sizin ruhunuz ölmüş, onun için okudum salayı. Şayet ölmemiş olsaydı, dört aydır buradayım, sabah namazına bir tek Allah?ın kulu gelip de saf tutmadı.

Sosyolojik bir kavramda insan yaşadığı çevre içerisinde değişkenlikler, sapmalar gösterebilir. İnsan psikolojisi hem bu tür acıları yaşamaya, hem de yaşatmaya müsait. Bizlere düşen en büyük görev, ilk önce karşımızdakini iyice tanımalıyız. Tanıdığımız tüm insanlarla dost olamayacağımız gibi herkesle düşmanda olamayız. Dolayısı ile ilişkilerimizi sağlam zeminlerde oturtmalıyız ki, zemini sağlam olan bir ilişki hem bize hem de diğer insanlara zarar vermez. İlişkilerimizi irdeleyebilir, öncesinde tanıyabilirsek, her ilişkimiz bize rehber olur, öğretici olur. Öğrendiklerimizde bize, önümüzdeki yaşamda daha az hata yapmamızı sağlar.

Bir genç, mahallesinden bir kızı sevmişti.

?Sen ne yapıyorsun, dedi, kırk gündür bu çileyi ne diye çektin sen, neyi reddettiğinin farkında mısın?

padişah kılıcını çekip atından iner ve yaşlı adamın tepesinde durur.

buda son olsun daaa da yazmam başlık sahibi olmayan yere ne yazacam.

Ben padişahım, sorduğum soruyu cevapla hemen, ne yazıyordun söyle hemen der.

-Derviş Baba sen bu namazı niçin kılarsın?

:))) iyi bari boşuna göndermiş olmayayım

Padişah ve Evlilik :

Delikanlı, katı yürekli bir kızı sevmiş ve onunla evlenmek istemişti. Ancak kız, korkunç bir şart ileri sürerek:Senin sevgini ölçmek istiyorum, dedi. Bunun için de köpeğime yedirmek üzere bana annenin kalbini getireceksin. Delikanlı, tüyler ürperten bu teklif karşısında ne yapacağını şaşırmış ve uzun bir tereddütten sonra hislerine mağlup olup annesini öldürmeye karar vermişti. Annesi, belki de durumu farkettiği için oğluna fazla direnmedi. Ve çocuk, annesini öldürerek kalbini bir mendile koydu. Delikanlı, kızın isteğini yerine getirmiş olmanın heyecanıyla yolda koşarken, ayağı bir taşa takıldı. Kendisi bir tarafa, mendil içindeki kalp bir tarafa fırladı. Canının acısından, ağzından ister istemez"Ah anacığım!"sözleri döküldüğünde annesinin tozlara bulanan ve hala soğumamış olan kalbinden bir ses yükseldi:

Maxicep.com - Bende evlat acısı, sende kuyruk acısı varken biz dost olamayız Onlarınki karşılıklı menfaat dostluğu ama olsun her ikiside karşılıklı birşeyler alıp veriyorlar yani birbirleninin hayatını kolaylaştırıyorlar. Paylaşımda bulunuyorlar.

MEVLAM İHMAL DEĞİL İMTİHAN EDER

Bunları düşününce gerçekten yıllarca Cenab- Hakkın nimetlerini bedelsiz kullandığını gasp ettiğini ve hortumladığını kabul ederek pişmanlık içinde secdeye kapanmıştır.

Yaşlı adam naçar bir durumdadır... ve sırrı açıklamaya karar verir.

Yavaşça başını çevirdi aşık, sonra bütün vücuduyla döndü, gözlerinde en ufak bir şaşkınlık emaresi yoktu, sapsarı bir heykel gibiydi. Herkes heyecan içinde. Vezirler, halk, genç çoban, mağara, tespih, sessizlik, duvar... Hatta güneş bile batmaktan vazgeçmiş, kafasını mağaranın içine doğru uzatarak olan biteni görme telaşındaydı.

?Derdi neyse söylesin.?

O zamanlar doktor hastane filan olmadığından, kızın bağırsaklarını tekrar karnının içine toplayıp çuvaldız ile egreti olarak dikerler.

Ferman padişahın, derhal huzura getirildi iki Mecnun'da... Padişah sordu:

-Padişahım kabul ederse neden olmasın sende gelirsin tabii?demiş.

- Hoca! Kim öldü Allah aşkına? Kimsenin haberi yok, ismini de söylemedin.

Deliksiz kova bu başarısıyla gurur duyuyor ve?Ben işimi tam görüyorum? diyerek böbürleniyordu. Zavallı delik kova kusurundan dolayı utanıyor ve kendisinden beklenenin sadece yarısını yapabildiği için hep üzülüyordu. İki yıl boyunca deliğinden su sızdırmayı içine sindiremediği için, bir gün dile gelip nehir kenarında sucuya şöyle dedi:

Ve farenin üstüne?şey etti?.

SAHİBİ BELLİ BAŞLIĞIN

Bir zamanlar efendisinin evine her gün nehirden su taşıyan bir köle vardı. Köle boynunda taşıdığı bir sopanın iki ucuna birer kova asar, bu kovaları nehirden aldığı su ile doldurur ve eve getirirdi.

Kırk günlük çile nihayet bitmiş, olmaz denilen olmuştu. İşte aşık maşukuna kavuşacak, murad hasıl olacaktı. Bizimkinin arkadaşı sevinçten ağlıyordu. Soru ve cevap sanki bu soru sorulsun, cevabı verilsin diye yaratılmıştı. Sessizlik ilk defa bağırmak, haykırmak istiyordu ve bütün gözler genç adamdaydı.

Der ki yılana :

Padişah iyice zıvanadan çıkar ve ben böyle bir kadere razı gelemem, kırk günlük bir kız benim kaderim olamaz diye bağırır ve ardından ekler.

Padişah tamam hadi söylede bir an önce kaderimin kim olduğunu öğreneyim der.

Bir: Sana her?şey? atan senin düşmanın değildir.

-İstersen ver o pusulayı ben götüreyim fırıncıya, belki Padişah ekmek lütfetmiştir çocuklara götürürüm senin ekmeğe ihtiyacın mı olur? demiş.

Kızın bağırsakları bile dışarıya çıkmıştır, aradan fazla bir süre geçmeden kızın annesi çadıra döner ve gördügü manzara karşısında kanı tutulur.

ecnun çöllerde Leyla'yıı ararken, farkında olmadan namaz kılmakta olan bir Dervişin önünden geçer..

" Behey adam! " dedi Mecnun..

-Saygıdeğer kralım, dedi bıyıklarını burarak, bu işi bana bırakın. Bir onunla ta ezelden düşmanız.

Padişah at üstünde, adam yerde çömemiş vaziyette... Padişah seslenir adama.

" Bir Leyla var ne olaki iki Mecnun? Birinizden biriniz yalancı, sahtekar! İşimi uzatmayın, hanginiz söyleyin bana hakiki Mecnun!?.. "

Ormanda bir fare vardı.

Ruhunuza Fatiha okuyun, ruhunuza!

?-Sen doğru ol kem belasını bulur. Sen doğru ol kem belasını bulur.?Diye diye dolaşıyormuş. Padişahın biri tebdil-i kıyafet çarşıda gezerken dervişin sözlerini duymuş, ilgisini çekmiş ve dervişe :

?Neden kerimenizin nikahını teklif etmiyorsunuz sultanım, dedi. Şaşırma sırası padişaha gelmişti.

Vakt-i zamanında padişahın biri 40 yaşlarına gelmesine rağmen henüz evlenememiş ve çok mutsuzdur.

Padişah " imtihan ederim, yazık olur size, doğruyu söyleyin! " dedi. İkisi birden yine " imtihanına razıyız ey ulu hükümdar" dediler.

Yaşlı adam yine takmaz padişahı... söyleyemem sırdır der.

Dervişimiz ertesi gün?

Bir gün bir derviş elinde tesbihi, zikir halinde iken, Bir kucak dolusu elma ile... bayırlar aşan bir genç kıza rastlamış.

GÜZELMİŞ

Sarayın dışında dervişimizi takip eden sahte derviş kılıklı biri yanına yanaşmış,

Vezir'in padişaha itiraz edecek hali yoktur, hemen hazırlıkları yaptırır ve padişahı yolcular.

Sütü babasının dediği yere bıraktıktan sonra altını vermeye gelen yılana baltayla saldırır yılan kendini kurtarmak isterken aldığı balta darbesiyle ı kuyruğu kopar ve yılan can acısıyla oğlana saldırır ve onu boğarak öldürür.

Sonunda;

Kız şaşkın bi ifade ile : ?İnsan sevdiğine götürdüğü şeyi sayar mı hiç? ? deyivermiş..

Aşıktı genç çoban. Sevgilisinin isminden başka bir şey bilmediğinden mi, konuşmaya mecali olmadığından mı bilinmez, arkadaşı anlatıyordu onun halini:

Vezir sorar; Padişahım hayrola nereye gideceksiniz, nedir bu hazırlıklar böyle?

Padişah kızın, 20 yıla yakın önce elleriyle öldürmeye çalıştığı kız olduğunu bilemez haliyle.

NİYETLER HALİS OLUNCA AMELLER OLMAZ HEDER

" Behey adam! Ben Leyla'mın elini kestirmeeeemmm! "

Kimseye? kuyruk acısı? yaşatmamanız, yaşamamanız dileğiyle?

Birisi aşkında kesinlikle sahtekardı padişaha göre...

Kaderdi bu, padişahlarla köleleri aynı eteğin önünde diz çöktürür, birinin derdini diğerine derman eyler, ikisini de aynı tebessümle bahtiyar ederdi. Güldü ihtiyar:

Padişah bunu duyar duymaz yatağından fırlayıp, hemen seccadesini serip namaza durur.

Adam bunların bedeli ne ola ki derken imam efendi devam eder;

İyi dervişimiz:

Uzun süre görüşemeyen iki arkadaş bir cuma günü şehrin parkında karşılşarlar. Hasret giderirler. O sırada cuma salası okunur. Ehli namaz olanı ötekini cuma namazına davet eder. Arkadaşı bir sürü bahane uyduru ama başarılı olamazikna olur ve beraberce camiye giderler. İmam efendi vaaz vermektedir.

annelik bu olsa gerek :(

devamı ilgisi cekene Serdar Tuncer " Satır Arası Hikayeler"

Kırk günün dolmasına üç-beş gün kala, mağaradaki dervişin namı bütün ülkeyi sarmış, nihayet sarayın koridorlarında konuşulur olmuştu. Meselenin aslını merak eden padişaha, bu insanların bir yerde sürekli kalmadıklarından, bulundukları mekana bereket getirdiklerinden, ne yapıp-edip bu dervişi ülkelerinde yaşamaya ikna etmeleri gerektiğinden uzun uzun bahsetti başveziri. Ne yapması gerektiğini artık bilen padişah, nasıl yapması gerektiğini bilemediği bütün zamanlarda yaptığı gibi, dağ kulübesinin yolunu tuttu. Hürmetle diz çöktü bilge ihtiyarın önünde. Derdini anlattı, derman diledi. Sarayının yanma bir saray yaptırmaktan, o dervişi veziri yapmaya, sancak-tuğ vermeye kadar saydığı her şey, bilgenin:

İhtiyar adam bu esnada gözlerini dikmiş, iskeletinin üstüne deriden bir zırh giydirilmişçesine zayıf, çelimsiz, saçı sakalına karışmış, uzaklara dalıp dalıp giden gözlerinde aşktan gayrisi kalmayan diğer çobanı süzüyordu. Sonra bir ah çekti, yüzünü nefes almadan konuşmasını sürdüren delikanlıya çevirip tebessüm etti.

Gel zaman git zaman padişah her muhabbet sonrası bir ona bir öbürüne birer altın verdirir olmuuuş.

Hanımı cevaplar; sorma padişahım.. ben daha kırk günlük bir bebek iken, zalimin biri çadırımıza girip benim beni bıçakla öldürmeye çalışmış, ama Rabbim öldürmemiş der.

Mecnun, öyle bir bakışla baktı ki cellada, cellad korkusundan üç beş adım geriledi.

" Leyla'ya olan aşkı için kim elini kestirirse onun Mecnun olduğunu anlayacağım... " Derhal atıldı Mecnun'luk iddiasında bulunanlardan biri:

Padişah kıza der ki; hemen anneni, babanı bilgilendir seni onlardan isteyeceğim ve karım olacaksın.

- A gönlüme hükmeden!.. Bunca yıl geçti, yolunu gözledim. Ne bihaber, ne bir mektup...?!... Meğer ne kadar vefasızmışsın?!...

Herkes merakla kimin öldüğünü soruyor; ama kimse bilmiyordu. Tarlaya, bağa, bahçeye gitmeye hazırlanan köylü, soluğu camide aldı.

?Hiç korkmasın söylesin.?

Kusura bakma. Bende evlat acısı, sende kuyruk acısı varken biz asla dost olamayız. Birbirimizi gördüğümüzde hep bu acıyı yaşayacağız.

Biz ademoğullarının yaşamları boyunca, ne de çok kuyruk acısı vardır değil mi? Bu acılar genellikle gelir dosttan gelir, ya sevdiğiniz birinden yada ticarette iş yaptığınız birinden. Zaten tanımadığınız biri neden sizin canınızı yaksın ki! Bilmeyerek ve sizi tanımadan size verilen acılar, yüreğinizde, beyninizde bu kadar yer etmez. Tanıdığınız, bildiğiniz, güvendiğiniz birisi yada birilerinin size bir çeşit acı yaşatması, o acıyı fiziksel olarak atlatsanız bile etkisini uzun süre, hatta ömrünüzün sonuna kadar hissetmenize neden olur.

Ben Leyla'nın aşkına düştüm düşeli şunca yıldır ondan başkasını görmüyorum da sen Allah aşkıyla namaz kılarken beni nasıl görüyorsun

-Evet Allah aşkıyla ve O'nun rızası için klıyorum!..

Epey gün dağlarda ormanlarda dolanıp durur. Bu gezintisinin dördüncü gününde dağlarda dolaşırken; Bir manzara ile karşılaşır.

Padişah kendisine tarif edilen obaya gelir... yüksek bir tepeden obayı inceler ve sonunda obaya iner.

Günler günleri padişahın kızının hayaliyle tespih taneleri gibi kovalayadursun, mağaranın yakınındaki köyleri bir söylenti çoktan sarmıştı. Herkes birbirine karşı dağdaki mağarada gece gündüz Allah diyen gençten bahsediyordu. Cami çıkışında ihtiyarlar, çeşme başında kadınlar, tarlada işçiler, oyun oynarken çocuklar, herkes onu konuşuyordu:

Kırkıncı günün güneşi batmak üzereydi genç aşığın mağarasının üstünden... Padişah ve ihtiyar bilge en önde, arkalarında vezirler, onların arkasında halktan meraklı bir kalabalık ve en arkada da olup bitenlere bir mana vermeye çalışan aşık çobanın arkadaşı, mağaraya doğru yürümeye başladılar. Bu arada bizim aşık kendinden öylesine geçmiş, tespihiyle öylesine bir olmuştu ki, gelenler içeri girseler ve bir tespihten başka bir şey bulamasalar şaşırmazlardı.

Padişah kıza yanaşır ve benimle evlenmeni istiyorum, ben padişahım der.

Burada, elbetteki?hatasız kul olmaz? diye klasik bir saptama yapılabilir burada ama, en çok hata tecrübesizlikte yapılır. Tabir-i caizse, en büyük kazıklar, cahil olduğumuz, bilgisiz ve tecrübesiz olduğumuz zamanlarda olur ve ne gelirse bu dönemlerde gelir başımıza. Ama tecrübe ettikçe, tanıdıkça, bildikçe öğrendikçe, hatalardan ders alındıkça, yaşamımızdaki belirsizlikler, belirgin bir şekilde ortaya çıkar ve önümüzü daha iyi görmemizi sağlar. Böylece hem kendimize, hem de çevremize zarar vermemiş oluruz.

-Ya kardeş, hergün ben de seninle gelsem rahatsız olmazsın değil mi? demiş belki Padişah bana da bir altın verir çoluk çocuğum nasiplenir.?

BİRAZ DAHA SABREYLE NELER GÖRECEKSİN NELER

Son kez soruyorum, eğer beni cevaplamazsan boynunu uçururum der.

Herkes imamın salayı bitirip çıkmasını bekliyordu. Nihayet imam gözüktü. Biri atıldı hemen:

Yaşlı adam önceden yazmış olduğu deri parçalarını karıştırır ve padişaha ait olanı bulur.

?Nasıl yani, diyebildi, bu şerefi bize lütfederler mi, kabul ederler mi?

Sonra yolları ayrıldı ve genç gurbete gitmek zorunda kaldı. Aradan uzun yıllar geçti, içindeki aşktan zerre miktar eksilme olmadı. Geri dönebildiğinde sevgilisi ona sitem etmiş ve şöyle demişti.

-Allah aşkıyla ve onun için kılıyor musun diye?

Yaşlı adam... valla bana emredilen ne ise ben onu yazmakla mükellefim, kaderinde ne varsa onu göreceksin der.

-Ey sucu insan! Kendimden utanıyorum ve senden özür dilemek istiyorum.

ben okudum :)

Mecnun'un aklına hayret eder ve işin sonunu getirmek ister.

Yaşlı adam cevaplar... yemin ederimki ben bu işle görevlendirilmiştim der.

Kaderleri yazmak ne ola ki; bu işle nasıl sen görevlendirilirsin diye sitem eder.

Uzak bir tarlayı işaret etmiş kız: ?Sevdiğim çalışıyor orada? Ona elma götürüyorum.?

?Korkuyorsa neylesin?

-Canım yavrum, bir yerin acıdı mı?

Hemen sorar; nedir senin vücudundaki bu izler der hanımına.

Padişah der ki; bir müddet kendimi dağa taşa vurup yalnız kalmak istiyorum, artık bu duruma katlanamıyorum.

Ve namaza başlamadan, şu sözleri mırıldanır YARATICI'sına...

Nihayet ineğin yanına ulaştı fare. Yalvardı, yakardı, beni sakla diyerek. Ne derse desin inek kabul etmiyor, senden az çekmedim, diyordu, ne halin varsa gör!

Aile resi olan adam çobanlık yapmak için yayladadır, karısı ise dere kenarında çamaşır yıkamaya gitmiştir.

Padişah dahada gür bir sesle.. Sen delimisin be adam, benim gibi kırk yaşında birinin kaderi nasıl yeni doğmuş bir bebek olabilir der.

?Nereye gidersin? Ne doldurdun kucağına? ? Diye sormuş derviş.

Padişah edepte kusur etmemeye çalışarak içeri girdi, ellerini birbirine bağladı, duyulması güç bir sesle;

Bir sabah köy, sala sesiyle uyandı.

Mecnun önce gülüp, sonra dudağını büzürek kederlenir:

-İki yıl boyunca, yan tarafımdaki çatlaklar yüzünden sular akıp gitti ve yükümün sadece yarısını efendinin evine götürebildim. Benim kusurum nedeniyle sen de gayretlerinin karşılığını tam alamıyorsun.

Yaşlı adamın bu telaşı padişahın dikkatini çeker ve hemen adamın yanına yanaşır.

Onunda okuması yok, pusula böylece sahte dervişin elinden fırıncıya ulaşmış. fırıncı kağıtta yazılan?bunu sana getireni kızgın fırına at? emrini hemen yerine getirip sahte dervişi küt, alev alev yanan kızgın fırına yollamış. Ertesi gün gerçek derviş yine saraya gelmiş. Padişah şaşırmış:

Bütün ülke bayram yerine dönmüştür, artık padişahları evlenecektir.

Öldürmeyen Allah öldürmemiştir, Kızın kaderine varması için yaşaması gerekmektedir ve kız kurtulur.

Havalı, kibirli, her an bir hayvana musallat olan kuyruğu dik fare.

?Efendim, diyebildi en son, sessizce, benim bir kızım var efendim, zat-ı alinize layık değil belki, ama lütfeder nikahınıza alırsanız bizi bahtiyar edersiniz...

Diger Mecnunluk iddiasında olana yöneldi cellat:

Padişah hiddetlenir ve yaşlı adama tekrar seslenir;

Çadırdan fırlayıp yardım ister etraftan.. koşarlar birileri yardımına hemen.

Aşık dostunun ne halde olduğunu merak eden genç çoban, mağaraya geldiğinde üç hafta geride kalmıştı bile. Bizimkinin gözleri kapalıydı, dudaklarının da kıpırdamadığını görünce, uyuyakaldı herhalde diye düşündü. Tespih tanelerinin parmaklarının arasında dolaşmaya devam ettiğini görünce de, bu nasıl uyku diye sordu kendine. Bu sırada gözlerini açan genç adam, karşısında arkadaşını görünce, günlerdir yalnızlığıyla paylaştıklarını birbiri ardınca anlatmaya başladı: Kırk günün yarıdan fazlası geçmişti, o durmadan Allah diyordu, ama ne padişahın kızı vardı, ne bir haber, ne bir ümit kırıntısı... Acaba, diyecek oluyor, yutkunuyor, hayır diyor, tespihine bakıyor, bir kalp gibi atan sağ el işaret parmağım sabitlemeye çalışıyor, avuçlarını sıkıyor, gözleri doluyordu. Vedalaştılar. Ay ışığında dostunun gözlerine yayılan başkalık dikkatini çekmişti genç çobanın.

Yaşlı adam der ki ; ama bu sırrı açıklarsam yaşayamam...

Akşam çadırına gelip de yatağının üzerinde küçük bir kağıt parçası bulan Yavuz Sultan Selim Han, kağıdı okuyunca

Ancak kovalardan birisi birkaç yerinden delinmiş eski bir kovaydı. Dolayısıyla, nehirde ağzına kadar doldurulan suyun ancak yarısını tutabilirdi eve kadar. Diğeri ise yep yeni ve sağlam bir kovaydı. Suyu hiç sızdırmadan taşırdı. Tam iki yıl bu böylece devam etti. Sucu köle nehirde iki tam kova dolduruyor, efendisinin evine geldiğinde ise geriye sadece bir buçuk kova su kalıyordu.

ve okumaya başlar... senin kaderin filan obada çobanlık yapan falan kişinin yeni doğmuş kırk günlük kızıdır der..

? Kolay evlat kolay, dedi, çaresizseniz çare sizsiniz. Ve tane tane anlatmaya başladı.

:)) olsun burda duruyor nasılsa hepsi bi daha okursunuz

- efendim arkadaşım ağzını mendille neden kapatıyordu biliyormusunuz, ağzınız kokuyormuş o kokuyu duymamak için? demiş.

Koydu elini kütüğe, baltayı vurdu cellat ve eli kesik halde feryad etti o :

Ancak zaman geçer birbirlerine yeniden ihtiyaçları olduklarını anlarlar. Çünkü yılan aç kalır, köylüde altınsız. Tekrar bir araya gelirler ve derler ki yine eskisi gibi dost olalım, Köylü derki sen yine hergün altını ver, ben yine sütünü getireyim hergün der. Yılan kabul eder. Ne yapsın her ikisininde rızkı kesilmiştir. Mecbur yeniden dost olmayı deneyecekler.

Kağıdı aynı yere bırakır. Sabah olunca da çıkıp gider. Bir müddet sonra Cariye temizlik için çadıra geldiğinde ilk iş olarak kağıdı arar. Kağıdı bıraktığı yerde duruyor bulur. Kaparcasına kağıdı alıp okuduğunda heyecanı bir kat daha artar. Halifenin cevabından cesaretlenen cariye, kağıdı çevirip dünkü notunun altına şu cümleyi ekler:

Aşık çoban yeniden eline tespihini aldı, gözlerini kapattı, boynunu neye bağlayacağını bilemediği kalbine doğru büktü, dudakları kıpırdamıyordu artık, sustu gece, mağaranın duvarları sustu, tükendi her şey, hiç tükendi, an bitti, sadece bir söz kaldı: Allah...

Fare bir ağacın altında, olanlardan habersiz, planlar kurmakla meşguldü. Kuyruğunu dikmiş kendi kendine konuşuyor, sinsi sinsi gülüyordu. Kedi yavaşça yaklaştı arkasından. Doğrusu bu işin kolay olacağını o da beklemiyordu. Avına sessizce yaklaştı, pençesini kaldırdı, o da ne?! Bu farenin ensesinde gözü vardı sanki. Kedinin gölgesini gören fare şimşek hızıyla fırladı. Önde kaçarken bile kuyruğu havada bir fare, arkasında görev aşkıyla yanan azimli bir kedi. Görülmeye değerdi doğrusu.

" Leyla'm! Leyla'm!... "

-Hergün sarayıma gel seninle muhabbet ederiz?demiş.

-Padişah?ımla muhabbet ederken kötü kokarım?sözlerine sözüm ona çare de üretmiş

Kimseye bakmadan geçti gitti imam. Herkes şaşkınlıkla birbirine bakıyordu. Köy halkı, bu hadiseden çok etkilendi. Sabah namazına da, diğer vakit namazlarına da devam edenler yavaş yavaş çoğaldı

ve padişah atına atladığı gibi tozu dumana katarak yaşlı adamın yanından uzaklaşır.

-Peki peki, dedi inek; uzatma da geç şöyle arkama,

Padişah kızın güzelligini görür görmez onunla evlenmeyi düşünür ve kafasına koyar.

Aslan diğer hayvanlara baktı, ne dersiniz, diye soruyor gibiydi. Olur manasına başlarını salladılar.

İki dost hemen yola çıktılar, aşık çobanın yüzüne kan, dizlerine derman, yüreğine yeniden can gelmişti. Arkadaşına sarılıp, elinde tespih, gönlünde aşk, yüzünde ümit çiçeklerinden örülme bir tebessüm, mağaranın yolunu tuttu. Gelir gelmez hiç vakit kaybetmeden diz çöktü, dualar etti, gözlerini kapattı, kalbini padişahın kızına bağladı, eline tespihini aldı ve dudakları kıpırdamaya başladı: Allah, Allah, Allah...

?GERÇEK AŞKI ŞU CARİYEDEN ÖĞRENİN. ZİRA AŞIK, MAŞUKUNUN YOLUNDA OLUR VE O YOLDA ÖLÜR.?

-Neden utanıyorsun?

... O vakit Mecnun hayretler içinde şöyle sorar:

Kedi ovaya vardığında acınacak haldeydi. Ayakta duracak hali kalmamıştı zavallı hayvanın. Hemen sağa-sola bakınmaya başladı. Dümdüz bir ovaydı burası ve karşıdaki inekten başka kimsecikler yoktu. Belki de bu inek fareyi görmüştür diye düşündü. Son takatini toplayarak ineğin yanına geldiğinde, bir şey sormasına gerek kalmamıştı. Kedi gülmeye başladı.

İkisi de " Ben Mecnun'um" diyordu. Devrin padişahının kulağına ulaştı iki Mecnun'un varlığı... Olmamalı idi böyle bir şey!! Öyle ya şu koca alemde tek bir Leyla var; nasıl olur iki Mecnun!?...

bu notu yazanın, çadırını süpüren cariye olduğunu anlar. Ve kağıdın arkasına cevabını yazar:

Biraz kendimle başbaşa kalmak istiyorum, bir müddet beni aramayın der.

Padişah; bana kader olarak yazılan kız çocuğu bu olmalı herhalde deyip, kaderinden kurtulmak için kızı öldürmeye karar verir.

Yaşlı adam cevap verir... oğul ben kaderleri yazmakla görevlendirilmiştim onları yazıyordum.

Sarayın kapısına gitmiş padişahın karşısına çıkarılmış sohbet muhabbet zaman geçmiş saraydan ayrılırken padişah dervişin cebine bir altın konulmasını emretmiş.

? Şu karşı mağarada bir genç varmış, kendini Allah'a adamış, gece gündüz durmadan Allah diyormuş, Allah Allah...

Eyy Rabbim; senin yazmış olduğun kaderden kaçılamayacağını bilemedim, beni affet diye yalvarır.

" Kes hünkarım! Bu el Leyla'ma kurban olsun! "

Hakiki aşık başını yere eğdi, gözlerinden yaşlar boşandığı sırada cevap verdi:

Birden ortalığı bir sessizlik kaplayıverdi. Padişah mahzundu, halk hayret içindeydi, vezirler şaşkınlıkla birbirine bakıyor, bilge tebessüm ediyordu. Aşık çobanın genç arkadaşı yaşlı gözlerini silip, birden ileri atılarak bozdu sessizliği. Dostunun yanına geldi, kulağına eğilip:

Aman yarabbi dere kenarında bir kız var, yaşı 18-20 arası.

Adamın kafası DANK eder. Şimdiye kadar ne havaya ne suya ne de diğer nimetler bu gözle bakmamıştır.

?Sahiden bu kadar kolay mı efendim, dedi, yani o mağarada elimde tespih, kırk gün Allah dersem sevdiğime kavuşabilir miyim, onunla evlenebilir miyim?

Gerdek gecesi gece karanlığında hanımına yanaşır, ve ona sarılır

Sonunda hayvanlar aralarında bir heyet kurup aslanı ziyarete gittiler. Ormanın kralı oydu, bir çare bulurdu nasılsa?

NAMAZINI AKSATANLARA

? Evet, dedi bilge, kırk gün o mağarada gece gündüz Allah diyeceksin, kırk gün sonra padişahın kızı senindir.

- Hayrola sen dün fırıncıya gitmedinmi?diye sormuş.. Derviş de olanları birbir anlatmış. Padişah dervişin kulağına eğilmiş:

Sabah bu cevabı okuyan cariye artık kararını vermiştir: Aşkını bu akşam halifeye söyleyecek. Ne olacaksa olsun artık. Ve o gün temizliği bitirdiği halde gitmeyip Halifeyi beklemeye başlar. Yavuz Sultan Selim Han akşam çadıra dönünce cariyeyi kendisini bekler bulur. Cariye, Halifeyi görünce hemen ayağa kalkıp temenna durur. Yavuz Selim Han "Buyurunuz, sizi dinliyorum" deyince, cariye tüm cesaretini toplamaya çalışırken, titreyen ellerini gizlemek için elleriyle dirseklerini tutarak kollarını kavuşturur. Heyecandan yüzü kıpkırmızı olmuştur. Kalbi yerinden fırlarcasına atarken, titrek ve mahcup bir sesle: "Efendim...? der. ?Cariyeniz... Size..." ve cümlesini tamamlayamadan yığılıp kalır. Kalbine sığmayan aşkını söyleyemeden ruhunu teslim eden cariyenin, bu tertemiz aşkı karşısında Koca Halife gözyaşlarını silerek etrafındakilere şöyle der:

Belki de yazın yoğun dönemi olduğu için Cuma haricinde insanlar gitmiyordu. Kapı kapı dolaştı, olmadı. İşlerinde yardımcı olmayı teklif etti, olmadı. Namazın hikmetlerinden bahsetti, yine olmadı.

Neyse söz uzamadan, kızın ailesinden ister kızı padişah ve evlenmeleri için hazırlıklar yapılır.

Kırık Tesbih!..

Yavuz Sultan Selim Han, Mısır'ı fethettiğinde bir süre orada kalır. İdareyi eline alıp kendi hakimiyetini yerleştirmek için bu elzemdir. Bu sırada bir çadırda kalıyor. Çadırı süpürüp temizleyen, yemeği yapan Mısırlı bir cariye vardır ki, Yavuz Selim Han sabah çıkınca, cariye geliyor, akşama kadar çadırı temizleyip yemekleri hazırlayıp gidiyor, akşam olunca da Yavuz Selim Han çadırına dönüyor. Cariye nasıl olduysa bir kaç defa Yavuz Sultan Selim Hanı görür ve Ona aşık olur. Lakin umutsuz bir aşk. Zira bir tarafta koskoca Cihan Padişahı Halife-i Ruy-i Zemin, diğer tarafta basit bir cariye... Fakat cariyenin aşkı dayanılmaz boyutlara ulaşıp da kalbine sığmaz hale gelince, ne yapacağını bilemez halde Halifeye açılmaya karar verir. Lakin aradaki uçurum cariyeyi iyice çıkmaza sokar ve kararsız hale getirir. Bir yandan aşkının dayanılmaz baskısı, diğer yandan aradaki devasa farkın kendini engellemesi arasında bocalayan cariye Halifenin karşısına çıkma cesaretini kendinde bulamadığından, yazıyla ilan-ı aşk etmeye karar verir. Ve üç kelimelik bir not yazarak Halife hazretlerinin yatağına bırakır. Notta sadece üç kelime yazılıdır:

Tarif edilen adamın çadırının hangisi olduğunu sorar etraftan birine.

Aşık genç, ihtiyar adamın anlattıklarını dinledikten sonra, her şeyin bittiği anda başlayan son ümide sımsıkı sarılanların o saf ve tertemiz teslimiyetiyle:

Hazreti Mevlana bu hikayeden üç şey anlamak lazım diyor:

Bütün ülke halkı ve ülke zenginligi emrinde olmasına ragmen, hiçbir şeyden zevk alamaz hale gelmiştir ve dünyasına küsmüştür.

-Kendini yokla Derviş Baba, içini yokla...

Güldü aşık çoban, gözleriyle ihtiyar bilgeyi arayarak:

? Gözleri günlerdir uyku görmedi efendim, diyordu, yemiyor, içmiyor, işi gücü, gecesi gündüzü havası suyu o kız oldu sanki. Ne desem kar etmiyor, son bir çare diye geldik size. Halbuki "sen bir garip çobansın, o padişahın kızı, davul bile dengi dengine" dedim ya, dinlemiyor efendim, ama herhalde aşkın gözü kördür diye de buna diyorlar, değil mi efendim...

ve sabaha kadar kendisini affetmesi için Allah'ına secde eder padişah.

Padişahın evlenebilmesi için ne yapılırsa yapılsın padişah hiç bir kız veya kadında karar kılmaz, beğenmez ve bir türlü evlenemez.

pişt okuyormusunuz:) sanmıyorum ama

- Bre çekil önümden, burada namaz kılıyorum.

Padişah üsteler... eğer sen söylemezsen yine öleceksin ver şu yazdığın şeyleri bana okuyacağım der.

Padişaha der ki ; dur bakalım senin için bana ne emredilmişti ve ne yazmıştım birlikte bakalım.

Köylü bekliyo rki oğlu gelsin hemde altını getirsin, gelen yok, giden yok, oğlunun gelmediğini gören köylü acı zulum hemen bahçeye koşar. Birde ne görsün oğlu ölmüş, yılan acıyla ortalıkta kıvranmakta kuyruğunun yarısı yok vaziyette.

Dügün dernek kurulur ve sonunda padişah evlenir.

Bütün hayvanları topladı aslan. Yaşlı kaplumbağayı dinlediler önce, sonra zürafayı, sonra tavşanı, maymunu, ağaçkakanı, yılanı, hatta diğer fareleri? Sözü en son kedi aldı:

Yaşlı adam ise vermemesi gereken bir sırrı açıkladığı için padişahın ardından yere yığılıp ölür.

Zamanın birinde bir köylü ile yılan arkadaş, dost olurlar. Köylü yılana her gün süt götürmekte yılan ise ona hergün bir altın vermektedir.

cumanız hayırlara vesile olsun arkadaşlar

Oğlu babasının bahsettiği yere gider, sütü bırakır, ancak babasınada kızar çünkü babası o altını almak için hergün yılanı ziyaret etmekte ve süt götürmektedir her gün gitmekle olur mu? Kim taşıyacak hergün sütü öldür şu yılanı al altının tümünü der.

-ağzına mendil tutarsın kardeşim?demiş. O gün aynen böyle olmuş bizim derviş ağzını mendille örterek padişahla söyleşisini sürdürmüş. Bu arada sahte derviş fırsat bulduğunda Padişahın kulağına eğilip,

Kız boyun eger padişaha, karşı durması mümkün degildir, nasıl emrederseniz padişahım der.

Bu karşılıklı alışveriş uzunca bir süre devam ediyor. Köylü bir gün hastalanıyor her gün götürdüğü sütü görüyemeyecek yılana, çağırıyor oğlunu yanına, bak oğlum bizim bahçenin yanındaki dut ağacının dibinde her gün bir yılan gelir, benim götürdüğüm sütü alır ve yerine bir altın bırakır. Ben bugün hastayım ve bu sütü sen götür ve yılanın verdiği altını getir der.

? Hayır, dedi, kızınızı istemiyorum.

Padişah bu cevaba hem şaşırır hem kızar..

Kuşların yuvasına pislemediği gün maymunun kuyruğu ısırır, tavşanı korkutmadığı gün tilkinin başını şişirdi.

GÜNAHLARA KEFARETTİR GÖNÜLDEKİ KEDER

Padişah artık atı ile başbaşadır, nereye gittigini dahi bilmeden kendisini yollara vurur.

Padişah, ben onu bunu bilmem söylemezsen ben kelleni uçuracağım zaten der.

-Efendinin evine dönerken, yol kenarındaki çiçeklere bir dikkat et istersen.

Orman hayvanları illallah demişti farenin elinden. Bu böyle devam edemezdi?

Sen benimle dalgamı geçiyorsun bre gafil diye yaşlı adama bağırır.

Çadırın içinde bir beşik vardır ve içinde yeni doğmuş bir kız çocuğu uyumaktadır.

Sucu eski delik kovaya acıdı ve şefkatli bir sesle şöyle dedi:

Birgün canı çok sıkılır ve vezirini yanına çağırarak kendisinin atını ve yanında kendisine yetecek kadar da azık hazırlanmasını emreder.

Bozkırın sıcağında yorgunluktan al almış kızın yanakları..

İki Mecnun vardı Leyla zamanında...

Yavaş yavaş yaklaştı kedi, kuyruğundan tuttuğu gibi fareyi parçalayıverdi.

Derviş selam verdikten sonra Mecnun'a seslenir:

Padişahta artık sarayına dönmüştür... epey zaman geçer padişah artık neredeyse 60 yaşlarına varmıştır ve henüz bekardır.

Manzara şöyleydi: Dümdüz bir ova, bir inek, ineğin hemen arkasında taze?şey? kümesi, onun içinde dik bir kuyruk?

Her ikiside üzgündür köylüde evlat acısı yılanda kuyruk acısı.

Ve usulca koparıvermiş derviş elindeki tespihin ipini!..

İki: Seni?şey?den çıkaran herkes dostun değildir.

Ben şimdi gidip benim kaderim olarak yazılan o kızı ellerimle öldüreyim de gör bakalım kader nasıl engellenirmiş der.

kuruğu dik olanlaraydı.

-SEN DOĞRU OL, KEM BELASINI BULUR?demiş.

- Her tenefüs ettiğin hava kana kana içtiğin her damla su ışığından ve ısısından faydalandığın güneş damla damla inen rahmet ekip biçtiğin toprak senin kendi malın mı ki bunları kullanırken sahibini hiç düşünmüyorsun? Bunaların da bir bedeli olduğunu bilmiyor musun?

Yaşlı adam padişahı görür görmez hemen yazdığı şeyleri saklamaya çalışır.

Padişan emr buyurdu " Hemen kütük ve balta gelsin! " " Hanginiz hakiki Mecnun şimdi anlayacağız " dedi.

Padişah bekliyorum hadi çabuk anlat..!! diye bağırır.

Padişah çok sinirlenmiş çağırın o dervişi demiş. gerçek dervişimize sarayın fırıncısına verilmek üzere bir pusula vermiş ve,

Sarayda emrinde olan herkes ve ülke halkı padişahın bu durumuna çok üzülmekte ama ellerinden birşey gelmemektedir.

Daha önce namaz kılmayan arkadaş sanki kendine hitap edilmiş gibi irkilir. Gerçekten kendisi de kalbinin temiz olduğuna güvenerek ibadete ihtiyaç duymamaktadır. Ama hoca efendi gasptan hortumlamaktan bahsetmektedir.