nede bir avuç gülümseme?

Hatıralar mısın seninle tanıştığımız günü... Fırtınalı bir zamandı..

Yorgun bir gün sonrası akşamın karanlığına gizlenmiş iki yetim yürektik ikimiz..

Birden bire çıkıverse kanatlarım da,

hatıralar..

Sözler göğsümde yumruktan sancı,

Kelimelerden çıkardım yüklemleri sustular,

Elinle okşayıp sustursan bu acıyı...

Takatim yok.

renklendiğinde

Yeni bir ayrılık bulana kadar bende kalacak sadece.

Aynı cümlenin içinde iki yabancıyız.

Evin yolunu şaşırmıyorum anlayacağın,

izin vermiyorum

Biraz yorgun,

Sen bir kez daha pişmanlığın kapısını yumrukluyorsun gözü yaşlı..

biraz endişe...

Bazen en acı seçimi yapıyor işte köşe başı hislerim...

... Ve Yürekler Uzun Soluklu İntihara Girer Dönüşü olmayan bir yola girip Onu İçinde Kaybettiğin An...

aynada yaşlanan gözlerimi sildim,

Bir dokunsan tükenmekte olan umutlarıma,

Sabıkalıyım kendimden,

sayfaları karıştırmaya,

Seni değil, sensiz çürümüş hisleri,

yokluğuna gebe olan benliği?

Söyleyemedim kırık benliğimi...

sanki,

Anlıyorum ki insanı en çok üzen şey beklenen birşey için defalarca kandırılmakmış...

Sen ve ben

Ben sana düştüm düşeli,

uzaklaşmaya..

Ben bir sana sarıldım, bir seni sardım...

Bu savaşta yenilmeyi aynı safta ölmeyi bile göz aldık. biz. Göğsümüze ayrılığın madalyası takılmaktansa ölümü reva gördük umut fakiri yüreklerimize. Ama belki göz ardı ettiğimiz belki de unutmak istediğimiz bir şeyler vardı sevgili.

Sevdamıza biçilen kelebek ömrüne inat biz yaşamaya çabaladık

kelimelerim buruk,

ama bugünlerde küçük bir mutluluğu biLe bana çok görenlere çok kırgınım.

ne seninle nede sensiz artık daha net anladım.

ömürler oldu..

Yeni düşler büyütüyorum... Düşlerimi katledenlere inat? Masallarda büyüttüğüm düşlerime küçük gelenlere inat.. Şimdi tüm masallardan kaçıyorum, aslımı oynamak için.. Mutlu sonla bitmeyecek hikayemi masalsı düşlerden gerçeğin içine hapsediyorum.. Yine varlığım büyüdükçe yokluğumun sığınağına ilerliyorum...

susuşlarım sana değil "HAYAT'ımın" yörüngesindekilere...

Dur delirme...

sınırlarını hatırlatmak için diziliyor adımın ucuyla tuttuğun hayatına!

Bu sefer susuyorum işte!

Saklanıversem...

Biliyorum susman gerekli,

Üzgünüm.

yaşama sarıldım.

canımı acıtacak gibi..

ben ilk defa etkisizim..

Yürürlükten kalkan aklımda saklı suçlarım var kasıt içeren.

Bir garip hüzün çocuğuyum ben.

Ah yar!

Nedenini kendime defalarca söylediğim,

bil ki,

Ayrılıkla şereflendirilmiş iki esir yürek...

Sen diyorum, özlüyorum...

Affet...

Biz bu savaşa bir sıfır geride başlamıştık.. Ayrılığa yakındı saflarımız.. Geç kalmışlık kokuyordu nefeslerimiz.. Ve göz ardı ettiğimiz teknemiz su alıyordu..

senin kozun mazuriyet benim özüm masumiyet

hüzün için.

Ne senden ayrı,

Sevdim sendeki tüm sevebilirliğimi...

ilk defa sensizim...

Ne de seninle yaşanıyor gayrı,

Gelmeye korkuyorum,

Sanki sözlerin,

Peşimden kovalarken rüyalarım,

çakır keyif sendeleme seansları.

Ama pes etmedik.

Acılarımız ortaktı, umutlarımız ise yalnızlığa prangalı.. Ama pes etmedik... Önüne gelen herşeyi gölgesinin önünde diz çöktüren rüzgara bile bel bükmedik biz.. Yüreğimizi kalkan bilip sonuna kadar savaştık aşkımıza zaman biçen herşeyle..

siyah, beyaz kare

yaralı bir şarkıyı avuttum göğsümde,

Uyandım sana uğrayalı yollarım,

Anlamaya çalışıyorum, anlatamadığın birçok şeyi?

Anlatamadım derdimi,

şu andan

sen ve ben diken üstünde iki çiçek,

Şimdilerde en ağır yenilginin başkahramanıyım...

topuklarımda pusulası var oda yalnızlıklarının..

Şimdi hayat daha sessiz,

sabahı...

Hep hüzne mahkumum...

Ama mühürlü kaderimize inat tek bir yürek olmaya çalıştık uçurum kenarlarında..

Sen mutlu ol diye,

Göğsünde söz verilmişliklerin bir bıçak yarası gibi parladığı

biraz kırgın,

Karanlığımın içinden çıkan ufak bir ışık kadar umudum!..

Bundan sonra 3 diyince birbirimizi unutalım...

Günler böyle geçiyor işte,

Ne hüznün vuruyor ciğerlerime,

bozuldu hayatın imlası...

Bir esinti göndersen...

sen ve ben,

Bir parça tütün sardım kanamalı özlemlere,

Bana en çok hüzün yakışıyor..

Oysa baca dumanlarının bile yüzündeki masumluğunu kirletemediği beyaz düşlerimiz vardı ardında? hayat? diye koşuşturduğumuz...

Değişen bir şey yok işte.

ve her defasında

İçimde bir garip düş var,

Giderken canımı yakmaya

diğer yanım Yarısını kaybetmişliğe esir düşmek üzere uğurlanmakta sana doğru.

Gidip geliyorum.

Yanan bir şeyler vardı yavaş yavaş.. Yenilmeye hazır iki asker vardı ayaklarımızın ürkek gölgelerinde?

Ey HAYAT kucakla sözcüklerimi

Belki de er- geç ayrılmaya mahkum iki kırık yürek vardı kendimizden bile gizlendiğimiz köşelerde..

gülüşlerim istenmeyen dudaklarımda..

Takatim yok...

Şimdi sessiz bir Öznesin noktasını koyamadığım kelimelerde,

Hayat ile ölüm arasında kalan boşluğa sıkışmış iki bahar

ve bende hüznüne dönüşüyorum?

Sıkışıp iki zaman arasında,

bana kan damlar sana nefret,

gözlerin mi daha sıcak gülüyor yoksa dudakların mı anlayamıyorum..

-alıntı-

Cümlelerimi kısalttım,

mavi sulardan alınıp tozun toprağın içinde yaşatılmaya çalışan bir balık kadar çaresiz.. Ve ben tüm umutları alabora olmuş bir balıkçı kadar ümitsiz..

Sapaklarda karşılaşmaktan korkarım,

Aynı cümleden çık ve tek kelimelik güçlü bir cümle ol.

iki süngüsüz asker..

Ürkek bakışlarımız vardı.. Saklı cümlelerimiz, yaralı geçmişlerimiz.

Senin gözlerinden, yüreğine uçup,

Düşüşlere gebe...

Ve bir akşam üstü yanında kimsecikler olmaz; Ya da olması gereken yanındakiler değildir. Dönüp yatakta yatana bakarsın. Hafif bir dudak buruşması, bir iç geçirme... Düşünürsün kıyaslama yaparsın acaba onunla nasıl olurdu diye... Kıramplar girer ağrılar hissedersin midende nasıl olurda bu hataya düştüm dersin olmaması lazım olmamalaydı neden böyle oldu yarabbi diye isyan noktasına gelirsin, Taşıyamazsın üzerindeki yükü omuzların çöker, kolların yorulur, kalbin yorulur, ruhun yorulur, bu böyle bitmemeliydi dersin. Ve ansızın gelir çile rüzgarı bir offf çekersin... sabrın yoksa yakar kavurur ortalığı... yaprakların tutuşur, dalların yanar... ve aciz kalırsın... etrafına bakarken odanın karanlığında dokunduğun yürekler yanar... geleceğe dail hayeller ölür düşlerinde... ve boynun eğilir dizlerine...

içinden çıkmak hiç İstemediğim bir masumluğun tam ortasındayım.

Bana kızma boşuna ben ilk defa etkisizim..

Pardon şiir olduğunu bilmiyodum, özür

ve artık hiç kimsemden anlayış beklemiyorum..

dedim ya:

Fazladan bir tabak daha koyuyorum sofraya,

Hayata itirazım yok

Kalıcı değil.

Kavramlar arasında yaşanan anlaşmazlıklara bile dahil edilmiyor varlığının yalancı şahitliği.

Bir yanımda gecelerin her saatini heceleyen O?kumayı öğrenmiş kuma gömülü gönüllü yalnızlığım,

Oysa bayram sevinçlerimiz vardı yüzümüze? gülüş? diye taktığımız...

Özlediklerinin acısını tebessümlerine ödetmek istercesine ayağa kalkıp uzaklaşıyor hayatın anlamları.

bu azgın kalabalıkta seni tam duyamıyorum