alıntı...

Bu sözü işitince;

"Bu benim son namazımdır." diye huşu ile kılar, hep ü teala ile meşgul olurdu. Hatta birisi gelip kendisini ü teala ile meşguliyetten alıkoyar korkusuyla;

Bundan sonra dünya zevklerinden öyle kesildi ki; kıldığı namazı;

O da;

Bir ses duyuldu:

Hazret-i Rabia, çok oruç tutardı. Bir defasında bir hafta hiç yiyecek bulamadı. Sekizinci gece açlığı iyice şiddetlendi. Nefsine eziyet ettiğini düşünürken birisi kapıyı çaldı. Bir tabak yemek getirdi, o da yemeği alıp, yere koydu. Mum getirmeğe gitti, gelince bir kedinin yemeğini dökmüş olduğunu gördü. Su bardağını almaya gitti. Mum söndü. Su içmek isterken bardak düşüp kırıldı.

"Ya Rabbi! Bu zavallı kulunu imtihan ediyorsun, fakat acizliğimden sabredemiyorum." diyerek bir ah çekti. Bu ahtan neredeyse ev yanacaktı.

"Ey Rabia, istersen dünya nimetlerini üstüne saçayım. İstersen, üzerindeki dert ve belaları kaldırayım. Fakat bu dertler, belalar ile dünya bir arada bulunmaz."

"Ya Rabbi! Beni kendinle meşgul eyle ve senden alıkoyacak işlere bulaştırma." diye dua etti.

"Ya Rabbi! Beni kendinle meşgul eyle de, kimse senden alıkoymasın." diye dua ederdi.