İlk sevilen ve her şeyi seven nuru Muhammedi?dir . Habibim hitabına mazhar olan? Sen olmasaydın, sen olmasaydın, felekler ve kainat olmazdı, yaratılmazdı mealindeki hadis-i kudside ifade edilen O?nun sevgilisi Nur-u Muhammedi .

İnsan duygu ve hisleri gereği inanmak durumundadır zaten. İnanmamak sözkonusu bile olamaz. Ne metafizik ne felsefe ne çay ne de çorba bu işi çözemez. yusuf islam inançsız birisiydi. boğulma anında aklına yaratıcı geldi. O zaman bir yaratıcının olduğunu anladı! Ve inandı. Tekti çaresizdi. İnanmak ya da inanmamak!...

İnananlar için yok olmak yoktur!

sıkışılınca yaratıcı aramak, biraz menfaatperest duyguları içermez mi?

Yani sadece "Tanrı vardır" demekle iş bitmiyor, bi de hangi yolla ulaşılacağı sorunu var! Herkes kendi yolunun doğruluğunu kabul ediyor? Ya değilse peki?

abarakandi

sonuç şudur ki, inanmak çok daha kolaydır, bir şeye bağlanırsınız ve kavrayışınız son bulur artık açıklamalarınız hazırdır, şüphe etmeden devam edersiniz hayatınıza, çelişkileri görmezden gelirsiniz, yormazsınız kendinizi düşünmek için. çünkü her şey sizin yerinize düşünülüp bulunmuştur inancınız içinde. En ilginç olanı ise inanç sistemleri, sorgusuz/şüphesiz/sualsiz inanmasını bekler insanın. hatta ayrıca inanmanın şöyle bir kolaylığı da mevcuttur, yaptığınız hatalardan/kötülüklerden/yanılgılardan kurtulmanız çok kolay! çünkü sizin değil, "şeytan" denen biri yapıyordur, sizi o kötü yapıyordur. yani sizin bir suçunuz yoktur, rahat olun, rahatınızı bozmayın.

Bizi en çok alakadar eden konu: Muhabbet, sevgi ve en sevgiliyle en çok sevilen arasındaki irtibatın, bağlantının sevgi frekansının tutturulmasıdır. Hiç olmazsa yakınlarına yanaşmaktır.

öte yandan;

2.2=4 burada da Afrika'da da. Yani aklın yolu bir! Yaratan akıl vermiş. Ve bir imtihan dünyasında hepimizi serbest bırakmış. ölümle dirileceğimiz bir hayatın hesabını elbetteki vereceğiz! Öncelikle Kur'an, sonra sünnet ve sonra deliller vermiş Rabb'imiz bizlere. Bizlere de ne için yaşıyoruz? nereden geldik ve nereye gideceğiz sorusnun yanıtlarını bulmak düşüyor. İnananlar cevabı bulmuş. İnanmayanlara da bulmak nasip oluna...

düşünün:

O?nun sevdiğini sevmeliyiz? Sevdiğinin sevdiklerini sevmeliyiz?

felsefenin yazıları da aklımı karıştırmıyor değil?

Hayattan levhaları iyi ve kötü halleriyle daha fazla saymak ve söylemek ve yazmak mümkün. Birbirinden farklı fakat birbirine bağlı hayatın bu levhaları her varlığa her kişiye göre değişir. Değişmeyen yalnızca bunları birbirine bağlayan bağ.

elbette sıkışınca yaradanı aramak menfaate girer, ben bunu savunmuyorum zaten, ben bir gerçekten bahsediyorum, inanmıyorum diyenlerin kabul etmek istemedikleri bir gerçekten, işte Allahı yok saydığını iddia eden ve ilah olduğunu ilan eden firavun örneği yetiyor bize, biliyorsunuzki firavun öleceğini anladığı zaman iman ettiğini söylemiş va Allaha sığınmıştı.

İnsan bir kere Allah'a iman ettikten sonra bu imanın bilgi imanını geçip, "bir şeyi görerek, hatta bir şey olarak ona inanma" kesinliğine ulaşabilmesi için tefekkür ve ibadete devam etmek gerekiyor. Tefekkür ve ibadet sonunda, yine görmeden öyle bir Allah inancına ulaşılıyor ki, bu imanın sahibi gördüklerinden şüphe ediyor da Allah'ın varlığından şüphe etmiyor.

Ayrıca inanmıyanların varlığını kabul ediyorum ama iddia ediyorum ki, onlar da ölüm gerçeğiyle karşı karşıya kalınca, firavunun durumuna gelecekler.

Kur'an Allah Teala'nın gözle algılanamayacağını, akıl ile de kavranamayacağını açıkça ifade ediyor. Hiçbir kimse tarafından görülmemiş ve dünyada görülemeyecek olan bir varlığın, gözle görülen mesela kırmızı bir elma gibi tasavvur ve tahayyül edilememesi tabiidir. Eğer insanoğlu zihninde, hayalinde bir Allah tasavvur ve tahayyül ederse, Allah'ı bundan tenzih etmesi, "Haşa Allah bu değildir, O, tasavvur edilemez, herhangi bir şekle sokulamaz" demesi gerekir.

insanın doğuştan getirdiği "merak" güdüsüdür sadece. kişi olup biteni, nesneleri, olayları, kişileri merak eder. ve hep sorar çünkü cevapları merak eder.

Kaliteli mal. Güzel söz. İşe yaramaz adam. Tatlı dil. Huzurlu bir aile. İstikamet üzere gençlik. Hamd edilecek nimetler. Mesut bir çevre. Şikayet edilmeyen bir hayat.

insan yok olmayı, kabullenemediği için "inanma" ihtiyacı duyuyor ve bir dine bağlanıyor. dinin çelişkilerini görse bile, kopamıyor. çünkü ölüm fikri zihnini altüst ediyor, yanlış da olsa, eksik de olsa, çelişkiler de olsa, "yeter ki olsun" diye düşünerek bağlanma ihtiyacı duyuyor. Böyle davranması ruhsal gerilimini azaltmasına yardımcı oluyor çünkü.

kavram kargaşası olmasın. siz ölümden sonra yaşamın olduğunu bilmiyorsunuz. "biliyorum" denilemez. sadece inanıyorsunuz ya da öyle olduğunu kabul ediyorsunuz, denilebilir. çünkü metafizik kavramlarda "bilmek" sözkonusu olamaz.

Selam inananların üzerine olsun.

inanmadığını söyleyen bile aslında inanıyor, çünkü sıkıştığı zamanlar inanmadığını söylediği varlıktan yardım diliyor tıpkı firavun gibi, çünkü iman fıtrattan gelen bir duygudur, sığınılacak yegane bir güç, bir yaratıcı aramak insanın ruhunda vardır, yani inanmak mı kolay inanmamak mı diye bir soru çok mantıksız.

peki, hangi dine göre, tanrıya ulaşılacak? Hangi dine göre ibadet yapılacak? Hangisi haklı? Hangisi haksız?

ama gene sıkışınca, ya da zorda kalınca, yani sonuç olarak çıkarı olunca inanmak ne kadar doğru?

ölüm anında aklına gelen, tanrı değil, daha çok "yok olma" düşüncesidir. Ve bu ağır bir travma hali yaratır insanda, kişi "yok olmak" istemediği için "kendine yardım edecek birinin" olmasına inandırmak isteyecektir kendini. Bu "yok olma" düşüncesinin yarattığı büyük korku faktörünün etkisidir. kişi tam da o anda, korku neticesinde yaşadığı psikolojik gerilimi indirgemek için, "tanrı" fikrine sarılacaktır.

Eğer O?nun habibini severek, sevmeye muhabbete başlarsak hakiki muhabbete ve sevmeye kavuşmuş olacağız. En sevgilinin yolundan en çok sevilmesi gerekene ulaşacağız.

kişinin doğuştan getirdiği "merak" güdüsünün sadece bir sonucudur "tapınma". ama nedense tapınma ihtiyacını "1'cil güdü" olarak görme eğilimi içinde olanlar var. Geçmiş zamanlara bakarak, haklılık payı verilebilir, çünkü medeniyetlerin olmadığı tarihi dönemlerde, karşık kaotik bir yalam vardı. yani ne çevre ne de insan davranışları ne doğa olayları, önceden kestirilemiyordu. geçmişte Dünya sadece büyük korkular yayan, hiç bir olayı/olgusu önceden kestirilemeyen karışık bir "şey"di. "Merak" içgüdüsü ile belirsizlikleri belirli hale getiren de hep insanlar olmuştur. fakat belirsizliğin korkuları ile başedemeyen insanlar "tapınma" ihtiyacına düştüler. belirsizlikleri çözene kadar, "geçici" bir çözümdür "tapınmak" çünkü tüm belirsizlikleri, "belirlenen" bir "şey"e yüklemek, hem de korkulara karşı "korunduğunu" düşünmek kişiyi rusal gerilimden büyk ölçüde koruyordu. geçmiş tarihi dönemlerde "tapınma"nın gereksinimi büyüktü çünkü belirsizlik çoktu. bu nedenle insanlar "tapınma"yı "1'cil güdü" olarak tanımladılar. Fakat günümüzde "tapınma" olmadan da yaşanabileceğini farkedebiliyoruz. tapınmadan yaşayan insanların varlığı en büyük kanıttır buna. tapınmadan yaşayabiliyoruz ama "merak" etmeden duramıyoruz. işte bu yüzden doğuştan gelen 1'cil güdülerden biri "merak" güdüsüdür. Yaşayabilmek için zorunluluk gerektirmeyen "tapınma" hayati bir nitelik taşımadığı için 1'cil güdü olması da sözkonusu değildir.

Her ikiside kolay zor değil. Ayrıca bunda ne var tartışacak bu kadar

inanmak kolay, gelenek gibi

Sevmek ve muhabbet etmek? Kainatın kürelerini birbirine bağladığı gibi, yaratılmış her kalbi her kalp ile bağlar. Mahbup olan ilk ve en sevgili olan Yaratıcımızın, yarattıklarına bir ikramı bir ihsanı: SEVMEK?

Göklerde ve yerde nice deliller vardır ki, onlardan yüz çevirerek yanlarından gelip geçerler...

canlılar yeryüzündeler ve her şey kaos, hiç bir şey önceden kestirilemiyor. ama insan psikolojisi buna katlanamaz bu nedenle savunma mekanizmalarına sarılarak kaosu belli bir dereceye kadar indirgemek ister. Bu nedenle kendilerini koruyacak/kollayacak, yardım edecek varlıkları yarattılar kendi zihinlerinde. insan önce somut nesnelerle başladı, putlarla. putlara ruhlar yarattılar. sonra nesnelerin yok olabildiğini gördüler, bu nedenle izleyici/gözleyici tanrıyı soyutlayıp, nesnelerden bağımsız hale getirdiler. Ve dinlerin indiği dönemlerde "akıl" kilitli bir kapı. Ve o dönemlerde kişi kendinden çok "kendini koruyacak" varlıklarla ilgilendi. kendi hislerini farkedemeyen, anlamlandıramayan insanın tapınma ihtiyacı doğaldır.

Bir zerresi, kainatın en küçük parçası kadar muhabbeti bütün varlık alemini birbirine bağlayan hakikat-ı faaliyeti ile ifade edilen Mahbub-u Hakiki?yi sevmeliyiz?

Şimdi bilimlere bakalım, psikoji bilimi çok geç ortaya çıkan ve gelişen bir bilimdir. insanlar yeryüzündeki tüm nesneleri olay ve olguları inceleyip araştırdıktan sonra en son olarak kendilerine yöneldiler ve kendi duygularını, hislerini, düşünüş mekanizmalarını keşfettiler. çünkü "akıl"ın korkulan bir kilitli kapı olmaktan çıkışı da çok uzak değildir. geçmiş uzun karanlık dönemlere bakılınca, aslında aydınlanmaya yeni başladığımızı söylemek doğru olur. tabularında masaya yatırılıp incelenebilmesi bile büyük bir adımdır. çünkü inanmamak ya da şüphe etmenin bedeli ölümdü büyük çoğunlukla. hiçkimse uyuyan/sormayan/düşünmeyen insanların "uyanmasını" istemiyordu. "inanmak" zorunluydu.

Ayrıca bizim yokolmak gibi bir korkumuz asla olmadı çünkü biz biliyoruzki insan yokolmayacak, ölüm bir son değil, tam aksine ölüm asıl başlangıç, sonsuz hayatın başlangıcı ve biz biliyoruz ki iman edip salih amel işleyenler ve birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye edenler ebedi olan cenneti hakedecekler, inkar edenler ise sonsuza dek cehennemde kalacaklar, dediğim gibi kabul etseniz de etmeseniz de, inansanız da inanmasanız da hayatın tek gerçeği bu ve bu gerçekten kimsenin kaçışı olmayacak.

Sevmeliyiz, sevmeliyiz vesselam?

Ha baştan söylemeyi unuttum, gerçi ne kadar ikaz etsem de zor ama, küfürsüz, tacizsiz, güzel ahlaka sahip olduğumuzu göstererek düşünelim lütfen...

dilfeza,

Allah'a iman, gayba imanın başında gelir. Bir şeyin varlığını bilmek ve ona inanmak başkadır, onu görmek, görmeden tasavvur etmek başkadır; "ikincisi olmuyor diye birincisi de olmaz" denemez, birincisi ikincisini zorunlu kılmaz; yani var olan her şeyin görülmesi gerekmez. Biz, evrenin ve evrende olanların, dünyaya ve onun da içinde yer aldığı galaksiye nisbetle çok daha büyük olduğunu biliyor ve buna inanıyoruz, ama o galaksilerin tamamını görmüyoruz. Biz aklımızın olduğunu biliyor ve buna inanıyoruz, ama onu görmüyoruz ve tasavvur da edemiyoruz. Aklın işlevine, eserine bakarak onun var olduğunu biliyor ve ona inanıyoruz. İşte bunun gibi kendimize ve çevremize bakıp bunların üzerinde düşününce de Allah'a ulaşıyoruz; yani bütün bunlardan yaratan ve yöneten bir varlığın olması gerektiği sonucunu çıkarıyoruz. Bu varlığın niteliklerini kısmen aklımızla buluyoruz, ama bu konuda akıl yeterli olmuyor, nitelikleri doğru ve tam olarak öğrenebilmek için Allah'ın açıklamasına ihtiyaç duyuyoruz, bu açıklama da vahiy yoluyla yapılıyor.

inanmayanların var olduğunu kabul etmemek gerekir. bu da mantıksız olmaz mı?

Ayrıca inanmıyanların varlığını kabul ediyorum ama iddia ediyorum ki, onlar da ölüm gerçeğiyle karşı karşıya kalınca, firavunun durumuna gelecekler. diyorsun...

Kardeş önce de söyledim ben bunun doğru olduğunu falan savunmuyorum, böyle bir iddiam yok zaten, ama inanmayanların durumu böyle diyorum ve zaten Rabbim böyle bir imanı yani son anda, ölüm anında gerçekleşen imanı, yapılan tevbeyi kabul etmediğini ayetlerinde belirtiyor.

Allah için seviniz...

bir yaratıcı aramak insanın ruhunda vardır, yani inanmak mı kolay inanmamak mı diye bir soru çok mantıksız. derseniz eğer;

yazınızdan inanmanın çok kolay olacağı anlaşılıyor, mutlu bir yaşam için. doğru mu?

Ayrıca kabul etseniz de etmeseniz de bir ölüm gerçeği, ahiret gerçeği var ve biz inandığımız için değil zaten varolan bir gerçek bu. üstelik biz yokolmayı kabullenemediğimiz için iman ediyor değiliz, bizim imanımız yaradılışımızdan gelen, fıtrattan gelen bir olgudur ve aynı zamanda aklımızın da kabul ettiği, gözlerimizin de kainatın tüm güzelliklerine, tüm mükemmel yaratıklara duyduğu hayranlığın bir sonucudur bizim imanımız, bu mükemmel yaratıkların, varlıkların kendiliğinden olamıyacağı gerçeğini aklımızla, tüm azalarımızla hissedebilmenin, farkedebilmenin kısacası akledebilmenin bir neticesidir.

sayın 'dilfeza';

İslamiyetle beraber semavi olarak bilinen diğer dinlerin semaviliği ortadan kalkmıştır! Doğru tektir birdir. İSLAM!

Allah indinde hakk din islamdır. Son din islamdır! yüce kitabımız böyle buyuruyor!

İnanan biri için delil gereksizdir. İnanmayan biri için açıklama imkansızdır!

Sizlerden ricam, insanoğlu na en kolay hangisi gelir, hep birlikte düşünelim , bir kere olsun, olur mu?

"Bir şeyi Mehmet'ten, Ahmet'ten istemenin, Allah'tan istemekten daha gerçekçi gelmesi", isteyenin hem kendisi hem de başkaları hakkındaki bilgisinin sığlığından, tefekkür kapasitesinin darlığından kaynaklanır. Ayrıca bir şeyi Mehmet'ten istemekle Allah'tan istemek de birbiri ile çelişmez. Mehmet'in vermesinin anlamı başkadır, Allah'ın vermesinin anlamı başkadır. Allah dilemezse Mehmet veremez ve Mehmet'in verdiği de Allah'ındır. Hiçbir insan yoktan bir zerre yaratmış değildir; bütün yapılanlar, bulunanlar, alınanlar, verilenler yaratılmış ve hazır bulunmuş bir alemde ve o alemden yapılmaktadır. Hem kaynak O'ndandır, hem beşerin yapıp ettiklerinin düzeni O'na aittir.