Üçüncüsü ve sonuncusu, ilim merhalesi!

Ahali hakiki manada müslüman olmasına rağmen idareci, İslam dışı icraatlara girişirse, elbette insanlar onlara itaat etmeyecek.

Birincisi, hurafeler merhalesi,

İslam, ferdin istekleriyle cemiyetin istekleri arasında bir muvazene kurar. Böylece bir fert başka bir ferde, fert cemiyete, veya cemiyet ferde, tahakküm edemez.

Avrupa'da ise durum tam tersidir. Batı'da Kilise, kendini ilah mevkiine yükseltmiş, adeta kendisini kanun koyucu makamda görmüştür. Kilise, sözlerinin adeta semavi olduğunu iddia etmiştir.

"Muhakkak ki, Avrupa bugün Allah'ını kaybetmiş ve yeni bir Allah'a inanmıştır. O da ilimdir. Lakin ilim devamlı değişen bir varlıktır. İlim dün inkar ettiğini bugün isbat eder. Ve bugün isbat ettiğini de yarın inkar eder.

"Din, terakkiye manidir" sözü, Hristiyanlık için geçerlidir.

İslama hakkıyla inanmış bir müslüman, müstemlekeciliğe razı olmayı veya onun sultasına boyun eğmeyi, Allah'a hesap vermekten daha mes'uliyetli sayar. Böylece İslam, müslümanları, eldeki bütün vasıtalarıyla ona karşı cihada çağırır.

Mesela Freud , beşeriyetin hayatını üç psikolojik merhaleye ayırır:

(Al-i İmran, 7)

(15-17)

Sabit bir kuvvetin bulunmadığı yer ve zamanda; önüne geçilemeyen, akışına devam eden hayatla mücadelede fertlerin dayanacağı bir tek zaruri ve kaçınılmaz netice vardır: Gönül darlığı ve ıztırab.

<i><u>Garb, ilmi tek ilah kabul etmekle ve onun dışındaki bütün bilgi menfezlerini kapamakla, en büyük hatayı yapmıştır.</u></i>Çünkü bu şekilde beşeriyeti hedefinden saptırmış, ufkunu daraltmış ve çalışmalarını, deney ilminin çalışmaya muktedir olduğu his sahasına hasretmiştir.

İşte o sebepten dolayı ilmin kullarını, istikrar ve sükundan mahrum daimi bir ızdırab ve gönül darlığı içinde bulursun."

şüphesiz ki

En bariz misal, astronomi alimi James Jeans'tir. Bu zat, hayatına inkarcı olarak başlamış fakat sonra ilmi araştırmalar ile şu netice varmıştır:

İslam, -hakim olduğu zaman- müslümanları sadece dahili baskı ve zulümlerden kurtarmakla kalmıyacak, belki onun yanı sıra, müstemlekecilik ve onun neticesi olan yabancı tahakkümünden de kurtaracaktır. Çünkü; İslamiyet, izzet, şeref ve haysiyet dinidir...

Halbuki seviyeli bir dimağ, orada kalmaz. Onu yaratanı ve onun yaratılış gayesini de düşünür.

avrupa Allah'ımı kaybetmiş yoksa islam alemimi Allah'ı kaybetmiş?

sizin islam alemine bakıyoruz maşallah kafalar, kollar havalarda geziyor.

Hasılı, olan oldu, gençler şüpheler içinde kaldı, aydınlar bilerek veya bilmeyerek her hareketiyle Batı'nın birer oyuncağı ve kuklası haline geldi.

o da herşeyi hazır tüketmek

ha tek bildiğiniz çok iyi birşey var

Hazreti Ebu Bekir'in şu sözü çok manidardır:

"Sizin aranızda Allah'a itaat ettiğim müddetçe bana itaat ediniz. Eğer Allah'a isyan eder, onun emrinden dışarı çıkarsam bana itaat etmeniz gerekmez."

İkincisi, dindarlık merhalesi,

Şeriatla idare edilen yerler olarak bilinen İslam memleketlerinin halkları, hakiki manada müslüman oldukları zaman, idareciler de düzelecektir.

İşte Batılılar bugün bu haldedirler...

"... Kalblerinde şübhe ve sapıklık bulunanlara gelince, işte onlar, arzularına göre ayetleri te'vil etmeyi ve fitne çıkarmayı istedikleri için, Kur'andan müteşabih olanlara tabi olurlar..."

Mesela; dünyanın yuvarlak olduğunu söyleyen ilim adamlarına işkenceler yapılmış, hatta ateşte yakılmıştır. İşte Batı'da din budur...

Mektepleri bozmakla, eğitim müesseselerini ele geçirmekle İngiliz maksadına ulaştı. Ve Mekteplerde tatbik edilecek ders programları baştan aşağı değiştirildi. Ders kitaplarını okuyan talebeler, İslam'da kusur aramaya başladı. Batı'ya hayran oldu, Müslümanları geri kalmış insanlar olarak görmeye başladı. Hayatta saadet ve terakkinin ancak Batı'ya ayak uydurmak suretiyle mümkün olacağı fikri gençlere aşılandı ve aydınlar da bundan nasibi aldı.

Halbuki Şark'ta, İslam beldelerinde durum böyle midir? Asla...

O halde Batı'da din terakkiye mani iken Şark'ta din bizzat terakki sebebidir. Şark'ta dinden inhiraf edilirse, tedenni ve sukut başlar.

"Şüphesiz biz Adem oğullarını mükerrem kıldık." (İsra, 70).

Fakat zamanla ilim ve teknik gelişmiş, kilisenin fikirlerinin bozukluğu ve hükümlerinin yanlışlığı sabit olmuştur. Kilise, insanlardan kendisine kayıtsız şartsız boyun eğmelerini istemiştir. Kendisine uymayanları feci şekilde cezalandırılmıştır.

Evvela İngiliz anladı ki, Kur'an Mısırlıların elinde bulunduğu müddetçe, orada maksatlarını gerçekleştiremeyecekler. Bunun için de İngiliz, evvela maarife hakim oldu ve maarifi bozdu. Böylece yeni yetişen nesil dinden, İslam'dan bihaber yetiştirilmek istendi. Dine soğuk insanlar, dini adeta afyon gibi gören gençler yetişmeye başladı. Neticede Mısırlılar İslam'dan soğutuldu, Batı hayranlığı telkin edildi.

(İslam'ın Etrafındaki Şüpheler, 11-18)

Evet, Freud de diğer Batılı alimler gibi yanılmaktadır.

18. ve 19. asırdaki ilmi başarıların sarhoşluğu içinde kendini kaybeden bazı Avrupalı'lar, dinin gayesinin tükendiğini ve yerini ilm'e terkettiğini zannettiler. Onun için Garb aleminde sosyoloji ve psikoloji alimlerinin ekserisi, bu zan üzeredir.

Bu siyaset, sadece Mısır'da yapılmadı, başka yerlere de şümullendirildi.

Müslüman milletleri bozmak için çalışan güçler, çok farklı metotlar denemektedirler. Burada sadece İngilizleri misal olarak vereceğiz:

İngilizler, 1882'de Mısır'a girdi. Burada hakim olmak için İlk maksadı, buradaki İslami ruhu öldürmekti. İyi ama bunu nasıl başaracaktı?

Batının ilmini öyle çok da büyütmeye gerek yok. Zira ilim, daha çocukluk devrindedir.

Gerçek müslümanlık müstemlekeciliği kabul etmez, onu reddeder...

Batı'nın itimat ettiği ilim, eşyanın hakikatine nüfus etmekten acizdir. Eşyanın hakikatini değil, dış görünüşünü anlamakla iktifa eder.

İnsanlık ve bilhassa Batı, bugün, dine çok muhtaçtır. Maalesef bunun farkında olmayan Batı, şehevi arzuları tatmin etmekle, medeniyetin olacağını zannetmektedirler. Halbuki durum hiç de öyle değildir.

Bilinmelidir ki, İslam-iddia edildiği gibi-bugün artık eski inanç, fikir ve nizamların müzesine terk edilmiş uzak mazinin kalıntılarından ibaret olan şeyler değildir. Şüphesiz İslam, şu anda yaşamaktadır ve ilelebet ede yaşayacaktır.

Yine Ginsburg, İslam'ı dinini öven meşhur Batılı içtimaiyatçılardandır. Bunlardan başka, işte meşhur yazar Samerset Maugham, şu hakikati dile getiriyor:

niye şüphesiz?

Şehvetlere dalan kimse, ilk anda hayatın lezzetlerini başkalarından daha iyi tattığını zanneder. Lakin bu hatalı zan biraz sonra onu, kurtuluşu olmayan bir köleliğe ve huzur bulunmayan bir yorgunluğa teslim eder. İnsandaki şehevi arzular, hiçbir vakit üzerine fazla eğilmekle doyan şeyler değildir. Böyle yapıldığı takdirde sadece onun arzusu daha da artar, en sonunda kendisine esir düşen kimseye tam bir meşguliyet olur.

Halkı Müslüman olan memleketlerde, İslam hükmetmiyor. O memleketlerin ahalisi, ancak ismen Müslümandır.

geçin artık şu basmakalıp sözleri

Bir sınıf başka bir sınıfa, bir millet başka bir millete tahakküm edemez. İslam ancak bunların hepsinin ortasında durur, aralarında vuku bulacak çatışmayı önler ve onların hepsini insani hayırlar yolunda yardımlaşmaya davet eder.

Böyle bir dinden uzaklaşmak elbetteki terakkinin anahtarıdır. Batı dininden uzaklaştıkça ilerlemiştir, yükselmiştir.

Evet ilim, bilgi öğrenme vasıtalarından mühim bir vasıtadır. Fakat ilim, bir yere kadar doğruları görebilir.

o Allah'ı kaybettiği dediğin avrupa şu an insanlık ve medeniyet alanında çığır açtı

Hangi saf ve ilmi gerçek, din ve akide ile çatışmaktadır? Hiçbir ilmi keşif ve fenni keşfiyat, Kur'anı yalanlayamamıştır. Kur'anın bir hükmüne yanlış diyememiştir.

sizler insanlık için ne yaptınız ki burada kalkıp şüpheden bahsediyorsunuz

Biz Müslümanlar ne zaman ki dine sarılmışız, o ölçüde terakki etmişiz. Ve ne zaman ki elimizi dinden gevşetmişiz o ölçüde gerilemişiz.

İngiliz siyaseti neticesinde, ilim ve din arasında bir tenakuz olduğu zannı yayılmaya başladı. Adeta "din terakkiye manidir" fikri mektep talebelerince umumiyetle kabul görür hale geldi.

İnsanın bütün gayesi, şehvetin çağrılarına icabet olduğu zaman içine düşeceği değersizlik bir tarafa artık şehvetin tazyikinden kurtulmağa da muktedir olamaz. Hayatın ilerlemesi, beşeriyetin yükselmesi, insanın hür olarak çalışabilmesi ancak şehevi içgüdülerin baskısından kurtulmakla kabil olur.

Kitap, şu ayetle başlıyor:

"İlmin en büyük müşkülünü ancak bir tek olan Allah'ın varlığı ve O'na iman halleder."

Avrupa'daki alim ve yazarların hepsi din düşmanı değildir.

"İslamda kölelik var" şüphesi, gençlerin akidelerini bozmak, inançlarını sarsmak için, komünistlerin oynamakta oldukları oyunların en çirkinidir.

İslam oralara hakiki manada hakim olunca, yani İslama hakkıyla inanan ve onun yolunda cihad eden ilim ve imanla mücehhez bir nesil yetiştiği zaman, elbette idareciler için, Allah kanunlarını bihakkın tatbik etmekten başka bir çıkar yol kalmayacaktır.

Müteşabih ayetler, mana ve maksadı kesin biçimde bilinemeyen ayetlerdir.

İslamın insana verdiği değeri şu ayetle bile anlamak mümkündür:

İslam diyarlarındaki alimlere zulüm yapıldığı ne zaman vaki olmuştur? Hiçbir zaman... Bilakis, tıp, astronomi, hendese, kimya gibi müsbet ilimler İslam diyarlarında çok meşhur olmuştur. Alimler ilmi çalışmalarını serbestçe yapmışlardır. Ve asla ilimle din arasında bir mücadele olmamıştır. İslam milletlerinde ve devletlerinde, devletin ilim adamlarına işkence yaptığı, onları yaktığı görülmüş şey değildir. Tarih bütün vesikalarıyla buna şehadet eder...

Yeni okumaya başladığım bu kitaptan bazı iktibaslar yapmayı düşünüyorum. İnşallah faydalı olur...