Eylülün bir derdi vardır. O, nisana sırılsıklam aşıktır ve işi gücü baharın nazlı kızını düşünmektir. O savrukluğu, kararsızlığı da bu yüzdendir. Eylülle nisan arasında gizli bir aşk sürüp gitmektedir. Bütün dertleri birbirlerine kavuşmaktır; ama bunun olmayacağı bellidir. Ne yapar nisan? Tabiatın cıvıl cıvıl canlanışı, insanların, yüreklerinde bir kıpırtıyla yollara dökülüşü, çevrenin insanı deli edercesine güzelliğe bürünüşü hep onunla gelmiyor mu? O da insanların içine yaşama sevinci doldurur, çevreye bakma, yeniden dirilişi görme yeteneği verir gözlere. Sonra bitkilere can suyu yürür, ağaçlar durur. Çiçekler rengini ondan alır. İnsana, ağaca, çiçeğe ve dağlardan kopup ırmaklara akan kar sularına gizliden gizliye aşkını işler nisan. Haydi, der. alın benim sevdamı eylüle götürün. Ve sabırsız bir bekleyişe koyulur sonra?

Yaşam kendimle yüzleşmeye durur

Geceyle gelen baskın?

Anlamsızlığına karşılık

Derinden bir ahhh çektirdin bana

Bir dakikalığına yaşamalıyız

Keşke eylül hiç bitmese, uçuk güneşler ve ince bir serinlik doldursa günlerimizi. Yağmurlar böyle ince ince yağsa, kaynamış mısır satıcıları doldursa çarşıları. Ve hep böyle tüy kadar hafif olsa gövdemiz...

İsyankar bir çığlık atarım yokluğuna

Tükenmeyen dizeler

Kaybetmenin sancısını yaşarken

Bir sevdanın çemberine yerleşmiş, dönüyoruz. Her şey o aşkın ürünü. Mevsimlerin, ayların, gündüzle gecenin birbirine olan aşkı? Tohumun hayat bulma sevdası, ağacın yeşillenme sabırsızlığı. Bizi yaşatan budur. Aşk, her şeyi hoş göstermeye yetip artar.

Ve sevdalı heceler

Peki, eylül ne yapar bundan sonra? Bütün bu olanlar; güneşin bir açıp kayboluşu, bu kesik kesik yağmurlar, hep aşkın dizlerde derman bırakmayışındandır. Önde zorlu bir kış ve tam altı ay vardır. Sevgiliye ulaşmanın bir yolu olmalıdır. Eylül de aynı yolu seçer.

Çok acı şey ayrılık?

Sel gibi taşkın

uzun yazıları pek okumayan biri olarak başlığın edasına takılıp okudum bu güzel yazıyı

Ahh.. Ayrılık?

İçime sığmayan,

Ne karonun papazı ne kupanın ası

Hep sonradan anlıyor insan

Sevdana sevdalı

Uzak bir ihtimal bile olsa

Der ki insanlara: ?Bakın, yazın miskinliğinden, yakıcı sıcaklarından kurtardım sizi. Sevecek ne kadar çok şey var etrafınızda? kendinizi şehrin kıyılarına, ormanlara vurun. Bereket ve aşk ayıyım ben, der. Kışa girmeden tabiatı bir daha yoklayın, tadın bütün yemişlerinden. Benim uçuk güneşimde son defa ısıtın içinizi.

Sevdan kadar tanıdık?

Bir tene dokunmak gerekmez inan

Hazan mevsimi fırtınada sallanan

Giderim tek başına en fazla

Sitemkar heceler

Ve hala dilimde

Hayatı beraber masalsı

Sevdan kadar aşina

Kederlerle karışık

Gözlerimi yumarım hissedip

Dudaklarımda adın

Titrer dudağımda şarkın?

Dokunuyor bana bu ayrı-gayrılık

Seni seviyorum demeni beklemiyorum

?Keşke, ölüm çıksa karşıma?

Yüreğimde aşkın

Bir şeyler hissederim sen fark etmezsin

Kumara terk edemeyiz aşkta şansı

Baş konacak omuzlar tedirgin

Nisanla dünyanın yeniden dirilişi, tutup bizi delicesine hayata bağlayışı, bu aşkın sevinci ve baharın teşekkürüdür. Düşünün bir kere, bu aşk olmasaydı hayatımızın tadı tuzu kalır mıydı? Soğuk ve karanlık kış günlerini, boğucu, kavurucu yazı nasıl geçirirdik? İşimiz hep eylülü ve nisanı beklemekle kolaylaşıyor. Ah, bir bahar gelse, diyoruz; eylülün serinliğine ulaşsak, diyoruz. Aslında biz, bir aşkın salıncağına binmiş, gidiyoruz.

Eylülü sevmeniz için çok sebep var. Siz isterseniz yine sevmeyin, direnin sevmemek için. Bir gün bir tepeden inerken yahut ansızın pencereyi açtığınızda;bir akşam eve dönerken yüreğinizde bir hafiflik hissedeceksiniz. İçiniz içinize sığmayacak. Kuş gibi olmak, derler ya hani...

Vurgun yemişse yürek bir kere

yaşlı bir kızılderilinin dediği gibi; kadınlar bize tanrının sunamadıklarını mı sunar, yoksa bir radyo dinleyicisinin dediği gibi sanat, tıpkı diğer tüm şeyler gibi yalnızca seks için midir... . hadi diyelim radyo dinleyeni yanıldı...

Öpmeyi geçir içinden bir dene

Artık,

Dünya kuruldu kurulalı böyledir bu. Yaz gelince yapraklar kavrulmasın, insanların yüreklerindeki sevinç eksilmesin diye dua eder nisan. Çünkü sevdasını taşıyan yalnız onlardır. Sonra eylül gelir. İnsan, ağaç, çiçek ve su emaneti teslim ederler sahibine. İşte eylülün bütün şaşkınlığı bundandır. İnsana bir naiflik üfleyişi, neşeli yağmurlarla gelişi, caddeleri, bağ ve bahçeleri belki okulları cıvıl cıvıl dolduruşu bundandır. Ama olan ağaçlara olur. Onlar nisanını sevdasını getirip teslim etmenin yorgunluğuyla yapraklarını bırakıverir rüzgarlara.

Güneşi, sevincinizi, ümitlerini doldurun yüreğinize. Kış gecelerini, soğuk ve güneşsiz günleri bu sevinçle bir çırpıda geçin. Bahara ve sevgilime ulaşın. Ona ulaştırın sevdamı.? Çiçeklerin tohumuna, meyvelerin çekirdeğine, anlaşılmaz bir heyecanla akan sulara söyler bunları. İnsanlara söyler. Onlar da bir kış taşırlar içlerinde bu sevdayı. Kış biter bitmez tohumlar, çekirdekler, su ve insan dayanamaz bu aşkın ağırlına, ortalığı çığlık çığlığa bir neşeye verirler. İşte baharın gelişi böyle olur.

Donkişot Sevdiği kadın Dulsinya için yeldeğirmenlerine savaş açar, Dulsinya bir köylü kızı. Donkişot asiller sınıfından. Asillerin, köylü ve işçi hakları için savaşı ya delilik ya maceraperestlik. Köylü ve işçileri temsil eden Sanço Panço saf, sadık... Kendi hakkı için bir mücadele başlatamaz, yaşamından şikayetçi de değil. Donkişotun deliliklerine sorgusuz ortak...

Donkişotun başarısızlığının sebebi, fazla asildir, sanço pançoyu hiç dinlememiştir, Asiller mücadelenin teorisyeni olabilirler, aktif mücadele yi köylüler yapmalıdır.

Sabrın sınırlarını zorlarken birde

Seni çıldırasıya aradığım

?Sen? Sennn? diye ağladığım geceler?

''Uzak bir ihtimal bile olsa

Yaprak gibi titrer?

pekiyi ya yaşlı bir kızılderili ne kadar yanılabilir?

Bir serinliğin içinde kaybolup gideceksiniz. Eylül sizi çoktan avlamıştır...

Ayrılık?

Hem ateş basar hem ağzım kurur

Biliyorum ;

Yüreğimin hapsine alıp seni

Hayatı beraber masalsı''

Bir ummandır geceler?

?keşke? diyorum