Gündeliğin başıboş ayrıntılarında

Acıyla baş etmeyi öğrendim.

güzel yazıyor

Darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler

Her adımda boynumdan bir fular düşüyordu

Isıt sözlerimi yüreğe işleyen kulakların yok

Geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç

Şimdi her şey doludizgin ve çoğul

Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum.

Gözlerindeki usul şefkati

Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize.

Bittiğine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeğine katlanmak, sırtınızdaki

Hepsini bilirsiniz zaten, bir işe yaramadığını bildiğiniz gibi.

Gençliğimin rüzgara verdiğim yılları

Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır

Aramızda bir düşman gibi duran zamanı

Bana zamandan söz ediyorlar

Emek ve aşkla güzelleştirilmiş bir dünya

Yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak,

Günlerin dökümünü yap

Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz

Hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark edilir.

Terk ettin.

Birbirine uzanamayan

Dile dökülmeyenin tenhalığında

Günden güne hayatıma yayılan, varlığımı ele geçiren,

Lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu.

Oysa yapacak ne çok şey vardı

Büyüyüp kök salan bir aşka bedellendin.

Geçmişim

Daha önce de başka şiirlerde konaklamıştım

Kaplar tekin olmayan göğümüzü

Çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır

Takvim tutmazlığını

Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler, öyle düşünürler.

Karardı dizeler.

İçimizdeki ıssızlığı dolduramaz hiçbir oyun

O boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar diner, açılar dibe

Aşkın bir yolu vardır

Her otelde biraz eksilip, biraz artarak

Anlat bana bişey anlat

Yangınlarla bayındır kentler gibiyim:

Upuzun bir kış başlıyor sevgilim

Kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi

kavranır.

Daha o gün anlamalıydım

Bir şiir yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda

Gözlerin yok

Yüzün yok

Boşlukta iki yalnız yıldız gibi

Her yaşta başka türlü geçilen

Munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine

Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve 16.04'tü onu bulduğumda.

Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkta

Ben yoluma devam ederim. Bitmemiş bir şiirin ortasında

Dilerim geri teper.

Oysa yapacak hiçbir şey kalmamıştır artık

Ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken,

Yazları daha iyi görülen

Ödünç almadım hiç kimseden hicbir şeyi

Şimdi biz neyiz biliyor musun?

Benim sana erken

Kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum

Ölü şairlerin imgelerinden kalma

Oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından

Kuzey yıldızı daha uzakta

Çerçevesine sığmayan

Bütünlemeli çocukluklarıyla geçti

Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana

Ve ne kadar az zaman

İlerlerim

Kendime bir yer bulsam, dediğimiz zamanlar gibi

Ve elbet üzerinde durulmuyordu.

Sonra tımarhanelerde tımar edilen ruhum

Gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim

Yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi bir düşün

Korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara,

Ansızın geri teper.

Bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim şu kırık dökük şiirim

Çıplak bir yara gibi sızlar paylastığımız anlar,

Ben, öteki, bir diğeri ona doğru ilerler

Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.

İpek yollarında kuzey yıldızı

'Eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen' notunu buldum kapımda.

Yoksun sen

Usulca düşüyordu bir kağıt aklığına,

Başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide

Gün gelir bir gün

Solgun yollardan geçtim.

Sanki ufacık bir şey olsa birbirimizden kaçacaktık.

Kulak verdiğiniz saat tiktakları

panayır yerleri...

Bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir.

Bakınıp dururken duvarlara

Birlikte çıkalan yolların yazgısıdır:

İçeride odalara sığamazken siz, kendiniz

Suyu boşalmış bir havuz, fişten çekilmiş bir alet kadar tehlikesiz

Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz.

Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti Mayıs.

Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza.

Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada

çöker.

Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.

Çağrışımlarla ödeşemezsiniz.

Buraya gelirken

Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını

Bütün kazananlar gibi

Yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin altından

Ey Sanat! Her şeyi hayata dönüştüren.

Unutsam eşyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasında

Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak,

Yeniden yollara düşerler

Yerli yerinde her şey

Kitabımı sana adamak istedim

Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük

Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden.

Ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı.

Yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliğimizi

Gözlerine baktım

Birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında

Giderken ya da dönerken atlanan esiklerden

Dilin yok

Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.

Para etmez kendimizi avutmak için bulduğumuz numaralar

Eşyalar gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar

Öpmek istedim

Başımıza gelmiş bir felakete, iskenceye çekilmeye, ameliyata alınmaya

Zaman alır sizden bunların yükünü

Uzun uzak yolları tarif etmekten

Bir aşkı yaşatan ayrıntları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz

Dışarda hayat düşmandır size

Aşkın kuzey yıldızıdır bu

Gün boyu hiçbir şey yapmadan oturup

Her yaşta biraz gecikilen

Bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan

Tutmak istedim elini

Kızdığın, ya da kıskandığın diyelim

Her şeye iyi gelen zaman sizi kanatır

bakışıyorduk.

Sonra vaat edilmiş topraklar gibi

Aşk... Bitti. Soldu şiir.

Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu

İyi bak kendine

Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca

İlerledikçe... Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde

Ben sende bütün aşklarımı temize çektim

Kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine

Bunlar da bir işe yaramadıysa

Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir beraberlikti bizimki.

Demek yangından kurtarılacak hiçbir şey kalmamış aramızda.

Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun,

El kadar gökyüzü mendil kadar ufuk

Aşk mıydı, değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi?

Bakışımlı mevsimlerden

Ölü yanardağlar, ölü yıldızlar

Yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutkunluk haline, bir trafik kazasına,

Yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim

Işık istiyordu yalnızlığım

evet güzel yazıyor kendisi...

Ask yalnız bir operadır, biliyordum:

Dönüp ardıma bakıyorum

Güvercin getirdi şiirimi geriye

Şimdi her şey yeniden

Gözlerim

Adım onların adının yanına yazılmasın diye

Sen de değilsin. O da değil

Eski şarkıları, sarhoşların ve suçluların

Yani yaşamışlık sandığın

Ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde

O boşluk doldu sanırsınız

Kendimizi hazırlar gibi.

Oysa bilmediğin birşey vardı sevgilim

Haydi yanyana yanın yok

Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında

Dahası onalar da bilirler.

Sanki yaz, birbirimizi görmediğimiz o üç ay,

Zaman alır.

Bir zamanlar anlamadan yaşadığın şey, çok sonra değerini kazanır.

Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden

Zamanla anlarsın bu bir yanılsama

Her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz.

Camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak...

Yokluğu derin ve sürekli bir sızı halini alır.

Göremeseniz de, bilirsiniz

Yaz sonu hüzünlerinden

Unuttuklarını hatırlamaktan

Kolay değildir bunlarla baş etmek, uğruna içinizi öldürmek.

Bir anın, yalnızca bir anın bütün bir hayatı kapladığı anlar

Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış arkadaşlığımıza.

Linç edilerek öldürülenlerin hayat hikayelerini de...

Acı çekecek yerlerimi yok etmeden

Oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar

Çicek adlarını ezberlemekten geldim

Ve açık hayatları seviyordu.

Hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar.

Sayfalar ve günler

Gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler

Ya da yol üstündedir

Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum.

Şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa karışıyor

Benim senden, senin benden habersiz alıp verdiklerini

Ölü kelebekler...

Ve elbet biz de bu aşkta büyüyecek

Şimdi nerdeyim?

Ne kalacak bizden?

Zaman zaman geri tepip duruyordu.

"yolculuklar taşımaz sizi hiçbir yere"

Bir ayrılığın ilk günleridir daha

Adın yok

Hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar

O tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi

hançeri çıkartmak, Yüreğinizin unuttuğunuz yerleriyle yeniden karşılaşmak

Yaram vardı, bir de sözcükler

Çıplak ve sahici yaşayıp çıplak ve sahici ölmek için panayır yerleri...

Oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir.

Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve getirdikleri.

Teslim etme kimseye, hiçbir şeye

Aşkın kuzey yıldızı

Haydutluktan ve melankoliden

Aşk ve Acı usul usul eriyen bir kandil gibi söndü daha şiir bitmeden.

Ve hala bilmiyordun sevgilim

Ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda

Bu dünyada anlattığın kadın yok..

MURATHAN MUNGAN

Yüzüne baktım

Sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim.

Maskeler ve çiçekler biriktiriyordu

Uzun uzak yollar için her menzilde at değiştirdim

Elin yok

Yoksa bu kadar konuşabilir miydim?

Düşerim

Hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor

Geçerek geldim. Terli ve kirliydim.

Bu şiire başladığımda nerde,

Şimdi her şey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi

Gökummaların ve içdökmelerin vaktinden geldim.

Yoksa gerçekten bitmissinizdir.

Ucucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma.

Mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim

O eski ağrı

İmrendiğin, öfkelendiğin

Kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız anlar gibi

Senin bana geç kaldığını.

Adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi

Seni bir şiire düşündükçe

Bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilmeyen çocuklar gibi

İkindi yağmurlarını bekleyen

Geçti her cağın bitki örtüsünden

Orada olmuş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla

Sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış

Senin için üç lirik parca yazmaya karar vermistim.

Kış başlıyor sevgilim

Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime.

Yani çoğalarak

Büyük bir şaşkınlık kaldı o fırtınalı günlerden

Ne kalacak?

Yüreğim, o eski aşk kalesi

Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha.

Operada bir gece uyudum, hiç uyanmadım.

Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde

Bakarken dünyaya

Bir ilişkiyi, duyguların birliğini,

Biraz daha fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim.

AZİZ NESİN

Döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı.

Boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çicek,

Ağır ve acı tanıklıklardan

Kim bilebilir ikimizden başka?

Başlangıçta doğruydu belki.

Ayrılığımızın kışı başlıyor

Bir aşkı beraberlik haline getiren kendiliğindenliği

Gelip size zamandan söz ederler

Kaçırılan bakışlarda

Yaşamsa yerli yerinde

Tahvil ve senetlerini intiharlarla değiştirenlerin

Atlarla birlikte terledim yolları ve geceleri

Bizden diyorum, ikimizden

Sıradan bir serüven, rastgele bir ilişki gibi başlayıp,

Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız

Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden.

kolay değildir elbet.

Ölmuş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla

Yaz başıydı gittiğinde, ardından,

Zamanla yerleşir yaşadıkların, yeniden konumlanır, çoğalır anlamları, önemi

Belkide ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.

Mutluluk geçip gitmiştir yanınızdan

Sanırsın durduğun yerde

Duyarlığın gece mekteplerinden geldim

Alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik kalmıstı.

Barbarların seyrettiği trapezlerden geçtim

Eksiliyorduk

Yepyeni bir mazi yarattı sözcüklerin gücünden

Ve kazanmış görünürken derinliğimizi

Korsan yazıları, kara şiirleri, gizli kitapları

Unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani,