bu ne biçim

Bana sabırlar dilerdin

sabah sabah...

Yakıp yıkamıyorum, koparıp da atamıyorum içimden

-Anılaar anılaaar.-

Sıcak sade ama biraz kuşkulu

başlık böyle

İçimdeki boşluk içkiyle doldu

"Bazen "ben de terk edip gidebilsem keşke" diyorum

Daha önce denenmemiş yeni bir yol seçti

hey ellam...

Dönse de dünya artık çevremde

Sen pes ettin benden erken."

Yorulduk denerken

Söyle, neye yarar yaşamak altın bir kafeste?

Bir uçurumun en ucundayım

Ellerinde yaşlı zaman demetleri

Bir çocuk sevdim uzaklarda

size de günaydın.

Belki sen de bir gün geçersin diye köprülerinden

Delik testi umutlarım, akar altından azar azar

Erken gelmeseydim

Ucuz, basit ve sıradan

Kendinle yüzleşirken kimse duymaz yalan söyle

Pazara çıkmış gibi sanki ipliğim

Dünyanın haline bakıp güldü geçti."

Aynama bir yabancı sızmış

Erken ihtiyarlamaktan sanki biraz üzgün

Kaybetmem ben O'nu sanmışım, boşa inanmışım

Son böyle.

Gizli bir ümide sarılarak biraz küskün

Bir yanım seni beklerken, diğeri bekler ölümü ağır ağır

-Budur işte usta, budur.-

Yalnızım ansızın

Yaşamak için bir neden ararken

Sustukların büyür içinde

Şimdi çocuk büyümekte günbegün

"Dışarda düş, içimde yaş ağlasam ne olur

Gözleri kederli hatta korkulu

İçimde bir İstanbul var ondan vazgeçemiyorum

Kanatlanıp gitmek dururken

Söyle; taşı toprağı altın olmuş kaç yazar?

Olsun

Ölmek için bulursun."

Hayat bu işte;

O ise bir bakışta beni örtülerimden

Biraz çocuk biraz adam biraz hiçti

Yalnızca yalnızca duygularıyla soydu

Sözlerin sarmaz bedenimi

Yanlışım boşa dayanmışım

Dört duvar içinde hapsolursun

Kaybettik severken

Durmuyor ruhum bu süslü bedende

Ne kadar uzak kelimeler anlamdan

Neden durur masanın üstünde

"Ne konuşuyor bu insanlar

Bana Öyle Bakma.

Bomboş bir kağıt sevdiğin kalemle

Tükensin artık!"

Kuşlar korkup kaçmıyorlar"

Yazacak mıydın üstüne

"Bir çocuk gördüm uzaklarda

Kalbim susmuşlar yeri

Gözlerinse çok uzaklarda

Sanıyordum ki onun özlemi de buydu

Bir çocuk gördüm uzaklarda

Bıraktığım yerde ama mutlu kal diye"

-Bencilce.-

Her şeye rağmen bir an gülümsedi çocuk

"Ellemeyin beni ah bu zamanlar

Beni unutma, beni unutma

Sensizlikten kalan en acı gerçeğim; hiçliğim

"Her nereye gidersen

Ve yine o şişe yine elimde

-Finito.-

Ben böyle yürek görmedim böyle sevgi

Bakıyor bana uzaktan

Bütün hüzünleri okşadı birer birer

Bir elinde yarın öbür elinde dün

anılar acılar

Terkettiğin şehirler, yarım kalmış şiirler

H a y a t b e n i u n u t s a d a s e n u n u t m a

Adımı unutacak kadar kaybettim kendimi

Ölmek için bulursun.

O kadar yokum ki görmüyorlar

Benim kendime kastım var.

Her nereye gidersen

Çok büyük derdim var