marka nedir bilmez, ne bulursak onu giyerdik.

şimdi bilgisayarlar yaralanıyor..

yani 2. dünya savaşından sonra:)

altıma işerdim :((

o kadar eskiye gitmiyoruz..

hızlı koşardım.

ben çocuken, çocuklar düşerdi, yaralanırdı... dirseklerimde ve dizimde bu düşmelerin bakiyeleri hala duruyor... tabi bilgisayara başında çocuk kendini kolay kolay yaralayamıyor...

uçan kaz nilsen

iftarda top patlatılırdı.. eve deli gibi koşar atıldı atıldı diye bağırırdık.

öğretmenler odasının yolunu bilmezdik.

editlerden recam 23 nisan öncesi bu başlık sabitlensin..

kimsenin öyle kolay kolay psikolojisi bozulmazdı..

ben çocukken uçan kaz başlardı pazar sabahları.

18 li yaşlarıma gitmiştim

aynı kuşaktanız demek ki..

her dönem aynı, sallamayın

Kiminin karakteri kiminin psikolojisi...

samimiyet ve insanlık vardı.

cep telefonsuz yaşamayı becerebiliyorduk.