o noktaydı sanırım... sene bilmem kaç... öyle bir noktaydıki aşağsı uçurum... parçalanmış bir çift ayak ve onlarla uğraşmaktan bıkmış nasır tutmuş eller... insanın kendi ölümünü hissedip beklemesi milyarlarca kez yaşanacak bir ölümler sinsilesidir... buna dayanamazdım... bıraktım bende kendimi o son noktadan aşağıya... düüüüüşüyordum... ilk defa yürümeden yol kat ediyordum... gariptir ama huzur doluydu içim

bu konuyu kendime çok yakın hissediyorum hep

Kanatları olmayanlar ise kahramandır..

İlk vardığım noktada, su istedim... çok güzel bir kızdı, su gibi... ben susuzluğumu unuttum, oda ondan istediğim suyu.

Ben tam 30 yıl yürüdüm... ayaklarıma sorun isterseniz vallahi... tam 30 yıl yürüdüm... ellerime sorun; avuçiçlerim tam otuz yıl ovaladı yaşlı ayaklarımı... ayaklarım ağladığında kan akardı... ellerim silerdi onları... vallahi...

tesellim ise bu yollardan ben geçtim diyebilecek bir kanıtımın olmasıydı... yalınayak yürüdüm uçmasını bilmezden önce... dokunmak istediğim şeylere varmanın tek yoluydu yürümek... hoş, izin verilecekmiydi vardığımda, ondanda pek emin değildim... yürümek ten başka yapacak birşeyim yoktu..

Yalınayak yürürdüm çakıl taşlarının üzerinde... kimsesizlikten

30 yıl yürüdüm... son 10 yıldırda uçuyorum varmak istediğim yerlere...

Yola koyuldum... ayaklarımı jilet gibi kesen, görünürde çakıltaşlarıydı... akansa yanlızlığım...

kanatlarımı kırdılar yıkıgım bilmiorsun...

cinayetlerin, insafsılıkların, alçaklıkların, aşkların, hasretlerin...)... uçuyorum... ve hiçkimse beni birdaha yere indiremez... kanatlarımın nasıl olduğunu bilmiyorum... bu yolun bir sonucumuydu... yoksa vardıda benmi farkında değildim bilmiyorum... TEK BİLDİĞİM TÜM ACI GERÇEKLİĞİN ÜZERİNDEN UÇUYOR OLUŞUM... UUUUUUÇUUUUYOOOORUUUUM...

kötülüğün temel dinamiği İNKARDIR! Suçlu yakalandığı an ilk yaptığı şey inkardır... yoksa suçunu kabül edip varlığını tehlikeye düşürmez... İnsanda inkar etti ve yeni kürsüler kurdu üniversitelerinde fesefesini kendi yüzüne tükürmek için... çünki doğanın kimseyi dinlemek gibi bir amacı yoktur... hele kendi içinden çıkmış bir sivilceyi ciddiye almak gibi bir gayreti ise hiç... bu yüzde insan oluşturduğu bu kürsülerden kendi yüzüne kendiliğinden tükürür... DOĞANIN

Yere çakıldımmı yoksa çakılmadımmı onu hatırlmıyorum... bunu ispatlıyacakta en ufak bir histe taşımıyorum... tek bildiğim UÇUYOR oluşum... bir zamanlar, kanıya kanıya yürüdüğüm o gerçekliğin üzerinden(evliliklerin, ihanetlerin, intikamların,

Yüzmesini de biLmeLi..

Yerçekimi bu dünyanın gerçeği idi ve ben bunu inkar edercesine rahattım... çünki az sonra beni karşılayacak olan son, beni bu anlamsız yürüyüşten kurtaracak tek finaldi...

nefes almak gibiydi yürümek veyoluna devam etmek benim için,

orman lar yakar sonra tarlalar fabrikalar açmak için;kendi

illa bir şeyi sevmek için ona ayak mı uydurmalı insan? herşeyi olduğu gibi kabul etmenin bir yolu yokmu?

Nereye gidiyordum ve daha nereye gidecektim, bilmiyorum... ama

doğru dedin

bense yoculuklardan hep korktum. her yol ayrımında biri eksildi yanımızdan.. yolları büyüttüm gözümde sevmedim sevemedim..

Birşeyi farkettim ben bu yolda yürürken:DOĞAL OLMAYAN HERŞEY İNSANİYDİ... yani doğadan kopuktu insan, sanki onun içinden çıkmamış ondan değilmiş gibiydi... neydi insanı doğadan kopuk hareket ettiren kin ve haset... doğayla tek taraflı bir yarışmı... doğayla savaşmı... yoksa bir kıskançlıkmı doğaya karşı?insAnı yozlaştıran ve yediği kaba sıçırtan şey neydi?

kanatlarımı kırdılar...

kanat yoksa ne gezersin uçurumun başında, düşeceğin kesinken...

Yolun sonu;yürüyecek tağkatin kalmadığında geldiğin noktadır.

ve bir annem vardı beni seven... bir bebeğe bu zülüm bu 30 yıla mahküm yürüme cezası çook... cezamın sebebini ve cezalandıranı bilmeden tam 30 yıl yürüdüm ben... ve insan cezasını çekerken yeni cezalar eklenmesi çok daha ağır; yürürken yolda "su" suz... onsuz... SU suzluk ne acı birşey...

ve olgunlaşmak insan olduğunu ömrünün sonuna kadar gizlemek için ;iş, kariyer, para ve tuhaf evlilikler yapmakmı... insan olduğundan utanan insan ların kendilerini gizledikleri bir yerdir, maskeli balo misali bu kahpe dünya...

gırtlağına sarılıp, nefesini kesmek istediğinin farkında olmadan... hiçbirgerçek kesilen ayaklarımdan azalan benliğime çare olmuyordu. Görebiliyordum.. anlıyabiliyor ve yorumlayabiliyor... okadar... okadar... daha fazlası değil...

30 yıl bu yolda yürürken kendimi seyrettirdim... son 10 yıldırda seyrediyorum...30 yıl istemsizce başlayıp sonraları bir avantaj gibi görünen bu seyredilme halinin devamlılığını sağlamak için dikkatleri üstümde topladım... önce bir iş, sonra okullar, sonra evlilik... inanın hepsi olması gerektiği için olmuş tavizlerdi... nezaman boşandım işte ozaman seyretmeye başladım... BENCİLLİĞİN SINIRSIZLIĞI SEYRETMEKTE GİZLİDİR... müthiş zalimce bir tad bırakır damağınızda, bir şeyler yanıp yıkılırken sizin sadece seyretmeniz... ya bir alçak olursunuz yada kendi uçurumunuzda bir filozof... Her ikiside profösyönel bencillerdir... araları

serinlik geliyordu ayaklarıma;melekler üflüyordu sanki... SU geldi gözümün önüne ve ondan su isterkenki şaşkın halim...

babası girdi içeri... kıllı göbeğini kaşıyıp "ne oluyor len burada " dedi... "yok bişey vallahi" dedik aynı anda... aynı insanmış, aynı duyguları taşıyormuş, birbirinin "eşiymiş" gibi... sonra "SU" dedim... kıllı göbek bana sığırların yalağını gösterdi ve çakıl taşlarını; içtikten sonra yürümem için..."SU" koymuştum ilk aşkımın adını, asıl adını hiç bilmeden...

İÇİN İÇİN YAŞADIĞI KANUNLARI, KÜRSÜLERİNDEN KEŞFETMEYE KALKAR KIÇINI YIRTIP...3-5 ağaç diker yeşillik olsun diye...

Denizleri seven de, dalgaları da sevmeli...

Yoksa her insan insan olduğunu farkettiğindemi olgunlaşır,

keman ağlıyor sanki yoksa ağlayan benmiyim yollar gözümde bitmees öslemler kanatlarımda yokki artık uçsam korkuyorum kendimden bugün kemanın ağlamasından korkuyorum bugün yollardan yalnızlıgımdan korkuyorum

nedenini asla anlıyamadığım... tam 30 yıl yürüdüm sonunda ayakkabılarımda oldu benim... izleri kaldı sadece yaraların ayaklarımda... peki neden... neden yürümek ve devam etmek zorundaydık... neden karşılaşmak, ayrılmak, ve inadına yeni hüsranlara doğru uygun adımlarla... neden... bir maskeli balodan diğerine neden...

büyümek istemiyor biri durdursun dünyayı ben inmek istiyorum biri bu kemanın sesini kessin çok acı çalıyor ben gibi içli kemanı sevmiyorum artık...

kesilirdi ayaklarım... arkamda bıraktığım iz kanımdı...

ayaklarımda çoğalan gerçekle dünyanın gerçekleri arasında bir benzerlik vardı:KANIYORDUK... HEPBİRLİKTE...

Bir insanın vücudunun çoğu su... benimse ruhum bedenim herşeyimdi ozamanlar "SU"... NE YAPIYORDUR ŞİMDİ... KİMBİLEBİLİR...

uçurumu sevdim. kanatlarım yoktu. çakıldım tepem üstüne

ben bebektim bir zamanlar... sevimli ufak tefek bir bebek...

daki tek fark, ruhsal alandaki sınıfsal konumlarıdır... HER İNSAN DÜNYAYA GELDİKTEN BELLİ BİR SÜRE SONRA YÜRÜR, NE OLACAĞINI YOLUNUN NEREYE VARACAĞINI BİLMEDEN... VE HİÇBİR İNSANIN SUÇU DEĞİLDİR, YOLUN SONUNDA NE OLDUĞUNU YADA NE OLAMADIĞINI GÖRMEK...

uçmaktan hep korktum kanatlarım yokken uçamam ki büyümek istemiyorum hep kanatlarım yanımda olsun istiyorum hala küçügüm savunmasızım kırılgan ürkek