Gözlerimde bir hırsı kamçılayan bir arzu

Şehadet, şahit olmak manasına gelir. Bir de din uğrunda şehit olmak manası vardır ki, Kudreti Sonsuzun varlığı ve birliği uğrunda bu dünyada canını feda etme gibi bir fikri tablolaştırır gözler önünde..

Düşmeden yere, düşmesin bayrağım / Rabbime benim budur adağım /

Sonsuzluğa özlem olmasaydı, sonu vuslat olmasaydı ve ölüp gidince yok olunsaydı, bu yokluk asli bir varlığa kapı olmasaydı, ve bunlara duyulan aşk olmasaydı nasıl yaşanır, nasıl bir anlamı olur, nasıl bir tat alınırdı ki bu hayattan. Oysa ölüm, ne bir sondur ne de aşksız, bir anlam yüklüdür, İşte şehadet sevdası ile coşan yüreklerdir ölümü öldürende. Çünkü Allah aşkı, vatan aşkı ve hürriyet aşkıdır onları ölüp ölüp dirilten ve hep bunu dileten, yüreklerde yaşayan...

Hz. Hamza'nın İslam?ın yayılmasında çok büyük katkısı olmuş, özellikle de ilk zamanlardaki dik ve dirençli duruşuyla inananlar biraz olsun rahatlamışlar, büyük moral bulmuşlardır. İslam davası uğruna da şehid düşmüştür. Savaş alanlarındaki cesareti ; müşriklere karşı sert ve dik tavrıyla tanınmış Hz. Hazma Uhud?da kahramanca şehit olmuştur. Onun cesaretinin ve mertliğinin doğurduğu şehadeti biz 21. yüzyıl gençlerine de büyük bir örnek teşkil etmektedir.

Allah'tan başka kimseden korkmam / Şehitler yatağıdır benim yatağım.

'Şehid' teriminin İslam'da çok özel ve yüce bir manası vardır.. 'İla'y-ı Kelimetullah' /'Allah'ın dinini yüceltmek' davası için, o davanın bağlılarının, gerektiğinde kendi dünya hayatlarından da iradeli olarak geçmeyi göze alabilen bir mücadeleye girmeleri ve o durumda ölen-öldürülen müminler için kullanılan bir terimdir, şehadet/ şehidlik..

"öyleyse yeniden düşünelim:

"Bir aşk ateşi düştü aklıma? Aşk ile alev alan canlar, aşk ile fena bulan canlar, aşk ile kurban olan canlar ateş düşürdü canıma! Aşk?a ne bedeller ödenmedi ki sahi? Nelerden geçilmedi, onun uğruna? Aşk için neler yapılmadı ki? Ve nelere kadir olmadı ki, aşk!"

Kalmimizde iman ile, belki göğsümüzde bir mermi, belki gözü kırpmadan beklenen bir nöbet, belki emre itaat, belki dinini yaşayıp yaşatırken, belki namusunu, namusları korumaya çalışırken ve belki...

ve Allah'ın "şehidi" kimdir?

ölüler senle dirilsin!

Hz. Hamza Allah?ın aslanı? Cesareti ve mertliği tüm Mekkeyi sarmış. Onun İslama katılması, Allah adına kılıç sallaması, inkar edenlere karşı hitabı Mekke?de safları alt üst etmişti. Aslanlara mızrak sallayan bileği, çölün karanlık gecelerinde gözünün gördüğü hiçbir şeyden korkmayan kalbi?

Şüheda denirde akla Hz. Hamza gelmez mi, okuduğum bir yerden almıştım onu paylaşayım bende :)

Kuranı Kerim de şahitler derken, şehidler de kastedilir bir çok yerde. ki zaten kök olarak aynı kökten gelirler...

öyleyse yeniden düşünelim:

Hasret diyarından, vuslat diyarına dek düşünelim efendim :)

İşte bu gün, böyle bir nesl-i cedidin neşvü nemasını görmekteyiz. Hak uğrunda canı cananı fedaya hazır, sonsuzun aşıkı ölümsüzlüğün bülbülü ve yalnız Onun türküsünü söyleyen, çevik, çalak, yılmaz ebed yolunun bekçileridir bunlar...

Bizim hiç bitmeyen ümidimiz var,

Şehadet, Nebiler Nebisinin kutlu beyanını ufuktan ufuğa taşırken bir noktada bitip tükenmektir. Dille mani olunamadığı yerde kalbi buğuzun dahi bir cihad sayıldığı sonsuzluk sembolü dinimizde şehadet mum gibi erimeyi gerektirir. Ve bu uğurda, canı yavaş yavaş feda etme manasına da gelir.

Sana ulaşan çağrı, ey şehid, ey şehid!

Yoksa bir anda çıkan can belki kolay verilir. Çünkü ölüm bazen insanı hiç ummadığı bir anda bulabilir. Fakat o yavaş yavaş eriyiş yok mu, Onun tek olduğunu hakikatin bir olduğunu, solmaz, pörsümez yeniye giden yolun, insanı ve insanlığın en büyük kurtuluşu olduğunu her an ve her dakika içte duya duya bunu haykırarak ölüme gitme şehadetlerin en mübeccelli ve şereflisidir...

ve Allah'ın "şehidi" kimdir?"

Hayat iman ve cihad alnımızın yazısı

dilimizde tekbirlerle, şehadet isteriz Ya Rab!

Hergün binlerce yılan-misal dillerden ve akrep iğnesi misüllü sözlerden ok yiye yiye, adeta ruhu kan revan olmuş kişiler, yavaş yavaş zafere giden yolda kutlu beyanı bayraklaştırma uğrunda ecel şerbetini tadıyorlarsa, bundan daha üstün bir ölüm gösterilebilir mi cihanda?..

Köy köy, kasaba kasaba Hakkı anlatayım diye bütün gönül arzularını dahi unutan, ahde vefa edeyim derken bir gül gibi solan, her türlü dünyevi makamlara elinin tersiyle rest çeken ve kendi iç dünyasını buutlaştırmak için hamle üstüne hamle yapan, insanın hakikati görmesi için her türlü zorluğu göğüsleyen, diğergamlığını gösteren duyuş ve düşünceleri ile onlara yeni yeni duygu ve düşünce ufku açan bir kişinin şehadeti elbette üstündür, yücedir ve cihan tarihinde kayda değer bir hadisedir.

"Cihadı alnımızın çatına vurduk, ve şehadeti koyduk her sabah duamızın başına" Bu söz de bir çeçen liderine ait. Onları da rahmetle anıyor, şefaatlerini diliyoruz.

Allah'ın "şahidi" kimdir bu yeryüzünde?

Bu yazı Selahaddin E. Çakırgil'in uzunca bir yazısındandı. Zaman buldukça burada paylaşırız inşallah...

Bizim bir davamız var,

Herkesin kendine ders çıkarabileceği bir yanı vardı bu yazının. Şu dünya gurbetinde, fani alemde herbirimiz bu veya şu şekilde biryerlerdeyiz. Bu yerlerde hiç değilse yanımızdakilere, çevremizdekilere ALlah ve Resulünü, Onların kutlu yolunu, davasını anlatabiliyormuyuz, hiç değilse içimizde bunun sancısını duyabiliyormuyuz... Tabi bunu düşünürken önce kendimize bunu sormalı ve yaşayabiliyormuyuz ona bakmaklı. Hatırlamak ve hatırlatmak adına paylaşmak istedim...

Bu tarifler açısından bakıldığında, kime, kimlere nasıl şehid denilebileceği veya denilemiyeceği üzerinde durmak gerekir..

Bizim gal-u belada verilmiş sözlerimiz var.

ah şehadet... ah şehadet...

Bizim bir sevdamız var,

Hz. Hamzanın şehadet destanı ve hak yolunda vermiş olduğu korkusuz ve cesurca duruşu ; daha sonra bu yola kendini adamış ve Allah yolunda çarpışan mücahidlere en güzel örneklerden biri olmuştur. Onun şehadeti kutlu bir zafer tohumunun yeniden yeşermesine sebeb olmuştur?.

O halde neden başka başka şeylerle meşgulüz?

Herbiri Ulubatlı Hasan gibi surlara dikmiş gözünü ve hedefe vasıl olarak, bayrağı kulenin bendine dikip, fethi görmeden kalbe bir gurur gelir diye oracıkta ecel şerbetini içiverip şehit olma sevdasındadır.

Yani, İslam inancına bağlı insan demek olan müslüman, bununla, bağlı olduğu ve uğrunda savaş verdiği, en aziz değer olarak inancını bildiği dava için, diğer bütün değerlerini sarfetmeyi ve hatta hayatını, canını da feda etmeyi göze aldığını, inancının doğruluğu ve değerinin Paha biçilmezliğine en kesin manada şahidlik ettiğini göstermektedir..

Çok güzel...