rabbi sevmek insanlığı sevmektir

Dilerseniz gelir İslam tarihinin ölümsüz şahikalarından enfes satırlar okuyalım. Bakalım sevgiye nasıl bir anlam yüklemiş büyükler?

Ne dersiniz, bütün bu sorulara bir çırpıda makul cevaplar verebilecek miyiz?

Gerçek sevgi, sevenin varlığını kaplayan, ondan taşan, dışa vuran ve görünür kılınan bir vetiredir. Sevme duygusundan dolayı kişinin dış dünyasına yansıyan her şey aslında soyut olanın somutlaşması, özün kabukta yansıması, siretin surete aksetmesinden ibarettir.

olmasına desdek veriyorsam seviyorum..

Biz bugün farklı bir sevgiden bahsedelim, belki sevginin esası olan sevgiden bahsedelim. Yüce Allah?a karşı hissetmemiz gereken sevgiden?Şimdi şöyle bir soru sorsam ve desem ki? Allah?ı seviyor muyuz? İnanıyorum ki hepimiz? Elbette Allah?ı seviyoruz? diyeceğiz. ? Allah sevilmez mi, O?na kurban olalım!? deriz. Bu duygumuzda samimiyiz de. Çünkü hiç kimse? Allah?ı sevmiyorum? demez, diyemez. Hiç inanmayan bile böyle bir cümlenin yüküne talip olamaz, olmamalıdır da.

Allah sevgisi insanı Allah'a yaklaştırır ve O'nun rızasını kazanmasına sebep olur. Peygamberimiz buyuruyor:

Fudayl bin Iyaz?ın, sevgiyi tarif eden dokunaklı sözleri ruh dünyamızda depremler meydana getirecek kadar derindir. Şöyle diyor;

? Allah?ı seviyormuyuz diye sorarlarsa sus, konuşma. Evet dersen, tavırların evet diyenlerinkine benzemiyor ki! O zaman da münafıklara, sahtekarlara benzersin!?

rabbi bilmek aciz olduğunu bilmektir.

madem açık konuşacaz ben de pek hazzetmiyorum kendisini ama yapacak bişe yok:D

rabbi sevmek boyun eğmektir evet itaat etmek

"Davut 'un duasından birisi şöyle idi: "Allah'ım, senden senin sevgini ve seni sevenleri sevmeyi ve senin sevgine beni ulaştıracak amelleri dilerim. Allah'ım, senin sevgini, nefsimden çoluk çocuğumdan ve soğuk sudan daha sevgili kıl

Ey dost! Ayna?ya iyi bak! Güzelliğin kaynağını gör!

Sözler böyleydi ve doğruydu da. Ama cemaatin arkasında bir kadın vardır ve onun dünyasında ayrı, apayrı fırtınalar kopmaktadır. O, Salih?in durduğu yerde değildir. Birden ayağa kalkar ve seslenir:

Ey dost! Aynaya iyi bak! Gizli hazineyi bul!

Evet; sevgilinin kapısı hiç kapanmaz. Zaten kapısı kapanacak sevgili, sevgili değildir.

Sevginin kapısı hiç kapanmaz zira. Kapıyı kapalı zannediyorsanız, sevgiliyi tanımıyorsunuz demektir. Belki de kapısı kapalı olan sevgili değildir, sevgili olamaz?

Alıntıdır?

Sevgide dozu iyi anlamak şarttır. Sevgi teslimiyet ve tam bir tevekkülü gerektirir. Gayrisinden hicret ve fıkrat gerektirir. Koşmak, koşmak, koşmak ve yine koşmak gerektirir.

Ebu Hureyre riveyet edilen hadisi şerifte Resullah :

Selam.

'GUL İNKUNTUM TUHİBBUNALLAHA... İLA AHİR Ayetinde i'cazlı bir icaz vardır. Çünki çok cümleler, bu üç cümlenin içinde dercedilmiştir. Şöyle ki: Şu Ayet diyor ki: "Allah'a imanınız varsa, elbette Allah'ı seveceksiniz. Madem Allah'ı seversiniz, Allah'ın sevdiği tarzı yapacaksınız. Ve o sevdiği tarz ise, Allah'ın sevdiği zata benzemelisiniz. Ona benzemek ise, ona ittiba etmektir. Ne vakit ona ittiba etseniz, Allah da sizi sevecek. Zaten siz Allah'ı seversiniz, ta ki Allah da sizi sevsin."

sadece istemek de yetmiyor:(

rabbi sevmek bu dünyayı az ahireti çok sevmektir yaşamaktır

rabbi sevmek söz verdiğin zaman sözünde durmak

Bistamlı Beyazıd sevgi sanılan boş bir kuruntunun, duvarların yüzüne çarparken unutulmaz bir ders verir:

Allah buyurdu ki:kulum bana kavuşmayı isterse bende ona kavuşmayı isterim. bana kavuşmayı istemezse ben de ona kavuşmayı istemem...

Salih Mürri, bir gün vaaz ediyor camide. Ümitsizliği kıracak sözler kullanıyor, ümidin kapılarını açıyor. Ümitsizliğin yakan bir ateş olduğunu anlatıyor. Bunu da şöyle formüle ediyor:

rabbi sevmek aslında yeri geldiğinde onun için ölmektir

Doğrudur? Bistamlı Beyazıt?ın dediği gibi, sevgi eğer sevilenin sevgisini getirmeyecekse, boş bir kuruntudur. Allah?ı o kadar seveceksin ki, neticede O sizi sevmeye başlayacak. O zaman sizin sevginiz, O?nun sevgisine mahkum olur. İşte o zaman O?nun gören gözü, işiten kulağı, yürüyen ayağı olursunuz

ah o aynanın pusunu bir silebilsem ne güzel olurdu

O zaman ikinci soruyu soralım ve?O zaman sevgi nedir? diyelim. Veya bizim sevmemiz yeterli mi? O?nu sevmek mi önemli, yoksa O?nun tarafından sevilmek mi?

Öyle bir sevgili sevin ki, herkesin kapısı kapandığında bile O?nun kapısı açık dursun!

Ey dost! Aynaya iyi bak! Son nakşı gör!

şİmdi, sevgili adını kalbinde ve dilinde her an zikr ü tesbih eden , sevilenin emir ve isteklerini kendi arzularından önde tutan, emrine boyun eğen, bunun karşılığında maddi veya manevi herhangi bir menfaate yönelik talepler gözetmeyen, sevgili adı anıldığında bütün varlığıyla ona yönelen, bir an olsun tereddüt göstermeden onun varlığı içinde kaybolmayı isteyen, sevgiliden konuşulmayı, onun güzelliğinden, yüceliğinden, yeganeliğinden bahsedilmeyi adeta bir vecd hali gibi canla başla kabul eden bir aşıkın, başını yere eğip bütün benliğiyle, hiçbir sapma göstermeden kendini ona teslim etmesinden daha tabii ne olabilir!?..

fakat ben çok çok acizim bu koularda ne kötü

rabbi sevmek onun için herşeyden vazgeçmektir

ben ALLAH CC herzaman bizi bizden çok sevdiğine inanırım. biz yanlış yapsakta uyarıp yanlışa gitme dediğine eğer kul ALLAH CC sevdiğinin zerresini seve bilse yaradınana karşı yeter

? Daha ne zamana kadar böyle demeye devam edeceksin? O kapı hiç kapanmadı ki açılsın!?

? Allah?ı seviyorum sanırdım! Ama anladım ki, esas olan O?nun sevmesi imiş. Allah bir kulu severse, onun kalbini kendisi ile meşgul edermiş?

Bu MALAYANİ çok zarara sokuyor bizleri...

? Ümitsizliği yenin. Bir insan Yüce Allah?ın kapısını ısrarla çalarsa, kapı mutlaka bir gün açılacaktır!?

Ey dost! Bu ayna, gönül aynasıdır. Ona iyi bak!

?Şu kalp Allah?a aittir. O?na sakın yabancıyı sokma!?

Seviyorsam dediğini yaparım. Fakiri doyuruyor, onu eğitip iş güç sahibi

allah razı olsun elif gibi, işte kalbin allahı zikretmesi en önemlisi... tasavvuftaki gaye de bu aslında, özellikle nakşi ekolünde hergün yapılan vird yani allah zikri eşsiz bir ibadet, sevenin sevdiğini sürekli zikretmesi ne büyük lütuf...

Ey dost! Aynaya iyi bak! Aşkı gör!

İşte size Bağdatlı Cüneyd?in cümleleri, Mevlana?nın ufkunu ne kadar da çok hatırlatıyor:

tabi aşırı ya gidenler müstesna onları kulu bile sevmezki