Cep telefonuyla çekilip görüntüsü,

Düşman elinde inleyen,

Parayla su sipariş etmez,

Kutsal değerlerimiz tartışılmaz,

birde evde babamızdan yerdik,

kendi öz topraklarında,

Çiçek Abbasın minübüsünün,

Mantık almazdı o zamanlar

Annelerimiz naylon torba geçirirdi

Çamlı dağdan badem toplardık..

Senin hiç bilmediğin sokakta..

hala bizimdi, hala Türk'tü..

Televizyonlar tek kanallı ve siyah beyazdı..

birde, akşam saat sekizde açılırdı..

neşe içinde evimize giderdik...

yerli malı haftası kutlanırmı kızım?

O zamanlar bir metre karda yağsa,

misketleri hiç gördünmü?..

sarsılırdı cümle alem..

O zamanlar binbir güçlükle kurulan ülkemiz

anneler tedirgin olmazdı çocukları için.

Bizki, çağ açıp kapatan,

Babamızın televizyonu her açışında,

Dedimya kızım;

özgürce yürüyemediğin için,

Pamuk şekeri deyince;

en masum söyleneniydi..

anlam veremezdik, karışırdı kafamız...

Işık görmüş kelebekler gibi...

Gider gitmezde, sobanın başına üşüşürdük..

başka renkli defter kabı olmadığından..

komşumuz "Kürt" Polis Bekir amca

yok olup bitmek üzere olan ülkemizi,

okullar tatil olmazdı.. doğaldı herşey,

herkes onu kullanmalıydı..

sokakta öğrendik..

"Doğu"da ülkemiz yönlerinden değilmiydi?

Çin'in ne mal olduğunu bilmezdikki,

Arkadaşlığı, paylaşmayı,

bulunduğunda ise para olmazdı..

adam olalım diye..

Okuldan eve gelince,

dalga geçiliyor sanılıp,

Akşam hava kararıncaya kadar

Bizim çocukluğumuzda;

evde kullanılan koskoca telefonun,

dinimizin değiştirildiği,

"Çin Malı"nı bilelim.. Bildiğimiz tek şey;

tarhana çorbasından içilir,

çorap üstüne, ayaklarımıza...

Şikayet edilmezdi öğretmen,

bölücülük kokan ara nağmeleri...

Rezil edilmezdi el, aleme..

Şimdi bunlardan sonra sana son sözüm;

buz gibi kar soğuğuna inat,

Sanırdık dünyadaki bütün uçurtmalar,

Huzurluyduk,

Uçurtma yapmak için kamış bulunmaz,

bugünleri bize armağan etmesiydi..

sokakta oynar,

Ya da kimse kaale almazdı,

toprağımızın bölüştürüldüğü

öğrendiğimiz dört yönden ilk ve

Meyveyi sebzeyi, mevsiminde yer,

Ulu önderimiz Ata'mızdı..

Sahi okulunuzda,

kolayına hasta olmazdık..

uçan oyuncak arabalar yoktu..

ve hatta "Laz" kuruyemişçimiz,

gün gelip ceplerde taşınabileceği..

Öğretmenden tokat yedinmi,

ne X men, ne Hitman, ne de Demir Adamdı..

sıcacık olurdu içimiz..

mutluyduk...

Okula götüreceğiniz "yerli malı" kaldımı?

robotlar, elektro çocuklar ve konuşan,

susadığında ağzını dayayıp musluğa,

Öğretmenin vurduğu yerde

ve onun namusu sayılan "kurumlar"ı,

kutsaldı..

Hele birde kestane konursa soba üzerine,

gül biterdi o zamanlar,

dalga geçilmezdi, yada basına verilmezdi..

Sırf ıslanmasın, üşümesin diye ayaklarımız..

hayatı öğrenelim diye..

Ekmek aldığımız "Çerkez" Nazım amca,

her birlikte iç içe yaşardık..

annemizi sevindirmek için...

Şehitlerin sadece,

Ozan ÇAĞLAR

saatlerce yürür, iki büklüm okula giderdik.

kırmızı olduğunu ve Süpermenin kıyafetinin

yerine yenileri konulmazdı..

şehit haberleriyle karşılaşmazdık.

ve kardeşin kardeşle dövüştürüldüğü

kurtarıp düşman işgalinden,

işte ben tam bu sebeplerle çocuk istemiyorum ama herkes bana kızıyor. ne hakkım var onu bu pisliğin ortasında bırakmaya...

anne babamızın pencereden

şaşırırdık, akıl erdiremezdik..

ne de aşkları değildi bizi ilgilendiren..

önemli kavramlardı..

neticede mutluyduk..

Yoktu ayrı gayrımız..

Benim çocukluğumda beton değildi her yer,

Hem de çok mutluyduk..

En büyük kahramanımız;

Ha birde papatyalar,

Kışın yarım metre kar üzerinde,

Çünkü bizim için doğu,

velhasıl, huzurluyduk...

Anlam veremezdik;

Uçurtmalar ya mavi, yada kırmızı olurdu,

özür dilerim...

kırmızı, mavi olurmuş...

"Senin çocukluğun nasıldı?"

"İnsanlık namına" kelimesini duymazdık..

Haftasonları küçük dağda uçurtma uçurur,

daha doğmadan borçlu olarak

O gün orada ölünürdü zevkten, keyiften...

duygular bile...

uyuşturucu satılmazdı..

Özür dilerim kızım..

adam yerine koymazdı,

Kısacası, o zamanlar anlam veremediğimiz

Hormon nedir bilmez,

Dergilerde başka renkli uçurtma görsek,

Yerli malı, yurdun malı,

değme keyfimize..

Sapıklar ele geçirmemişlerdi köşebaşlarını.

Şikayet etmezdik, çünkü mutluyduk..

kana kana su içemediğin için,

bir milletin evlatlarıydık..

böyle bir dünyaya gelmene sebep olduğum için,

Ata'mızın eleştirildiği,

diye sormuştun ya bana,

"İç ülke" diye kahpelenip durmazdı birileri..

Kurtuluş Savaşında verildiğini sanırdık..

Organ mafyası kol gezmezdi,

Neden şehit olunurduki doğuda?

Bir şehit olsa, yer yerinden oynar,

Ne özel yaşantısı,

oyunlarını duydunmu hiç kızım?

kokusunu bilirdik..

çok şey vardı belki ama,

damacana suyu nedir bilmezdik.

ülkesine göz dikenin gözünü çıkaran

Çünkü cep telefonu denilince,

Çünkü insanlık, onur, haysiyet, Allah rızası,

kanser dedinmi, anlam veremezdik..

Çok sonra öğrendik;

Gözümüzün gördüğü her yer bizim,

dünyaya geldiğin için,

soba üzerinde kaynayan

düşünce kendi kendine kalkmayı,

seslenmesinden sonra koşarak,

çünkü; o zamanlar sokakta

Mavi gözlü, sarı saçlı tek kahramanımız,

dinle kızım, anlatayım sana...

Sen yakantop, istop, kemer saklamaca

saatlerce gülünebilirdi..

ne anlamaktasın kızım?

mavi olduğunu... renkli televizyondan sonra..

yürüdüğümüz bütün yollar bizimdi..

Bir kez bile sokakta oynayamadığın için,

Ya çelik çomağı ve renkli şeker kıvamında

"doğuda şehit oldu" sözüne..