Kainat, YüceYaratıcı?ya duyulan vefa ile varlığını devam ettirmektedir.

İstanbul'da bir semt adı :)

Vefanın tecellisidir insan.

parça parça göndersene... :)

Vefada kalmak umuduyla can...

sana vefasız olma demek cefa etmek olur)

Mevlana

Vefa, aynızamanda aşk ve sevginin de tezahürüdür.

vefa diye

Varoluşun her zerresinde ahde vefanın izleri vardır.

mesai saatlerinde bunlar okunurmu yaw? :)

Fuzuli

Ayrılıklar geceye benzer. Bütün yarınlar da sabaha can! Geceye az kaldı. Ayrılık, gelini götürmeye gelen düğün alayı gibi kapımızda. Kimler ayrılmadı ki canından. Ayrılığı, cennetten ayrılan Hz. Adem'e sor. Tufan'da oğlunu dalgaların pençesinde bırakan Hz. Nuh?a, Yusuf'u için inleyen Hz. Yakub?a, içindeki ejderle boğuşan Züleyha'ya, yüreğinin sesini susturmak için bileğiyle dağları oyan Ferhad'a, Şems için kavrulan Mevlana'ya, hasılı gidenin ardından bakıp kalanlara, ocak gibi yananlara sor. Geride kalan, hep inleyendir ana misali, can! Giden hep yardır, ?can?dan?can?dır. Her şeyi alıp götüren de?o?dur, götürdüklerinin iki mislini geride bırakan da... Giderken arkada bıraktıklarına son bir kere bakıp da öyle gitmeli insan. Yaşadıklarını, paylaştıklarını gönül heybesine yerleştirmeli. Paylaşılan andır, zamandır, dönüşü olmayandır. Paylaşılan hayattır can! Vefalı olmalı insan. Vefanın dersini Kur'andan; alemlerin muallimi, Gönüllerin Sultanı'ndan, O'nun nurlu ashabından almalı. ?Vallahi O söylüyorsa doğrudur. Ben O'nun veraların verasından haberler getirdiğine inanıyorum.? diyen, sadakat ve vefadan bir lahza ayrılmayan Hz. Ebubekir gibi olmalı. Allah Resulü?ne; ?Kendisinden meleklerin bile haya etmekte olduğu bir kimseden ben haya etmeyeyim mi? sözlerini dedirten, an-be-an bütün mahlukata edebiyle vefalı olan Hz. Osman gibi olmalı. Vurulduğunda yarasının ağırlığıyla baygın yatan, ?Eğer daha ölmediyse, onu namazdan başka bir şeyle ayıltamazsınız.? sözlerinden sonra namaza çağrıldığında küheylanlar gibi?Namaz vakti mi? diyerek yaralı bedeniyle kan revan içinde şahlanan, namaza vefalı Hz. Ömer gibi olmalı. ?Perde-i gayb açılsa, yine de yakinim azalmaz.? diyerek, vefasını kainata haykıran, Hz. Ali gibi olmalı. Vefa, sadece?has?ların vasfıdır can! Nisyan -unutmak- ise?ham?ların... Bedene tutsak olmuş hoyratların nasibi yoktur vefadan. Gönlümün kitabında; ?seni DİLEK' i kıyamete kadar unutmayız.? düsturu kayıtlıdır. sevdigini daima vefa ile hatırla can! Arayan sen ol, bulan sen; tanıyan sen ol, kucaklayan yine sen. Kula vefası olmayanın Hakk'a vefası olmaz. Git ki, vefanın ter ü taze hüküm sürdüğü yeni bir hayata başla... Haydi daha fazla durma karşımda. Kurşun gibi bir anda al, ellerini benden. Su gibi aksın ellerin ellerimden. Yüreğini yüreğimde, gözlerini gözlerimde bırak da git. Beklemeden, bir kelime bile etmeden git. Canımı canımdan kopar da git. Giderken son bir defa Hakk'ın selamını esirgeme benden. Arkada kalanın gözü yaşlı olur, yüreği yufka, gönlü ince. Ben, içimdeki korla, bağrımdaki volkanla, öylece dağ gibi arkanda kalayım. Yapayalnız hecelerde kaybolan ben olayım. Sen sağlam adımlarla yarınlara yürürken, yıkılan ben olayım. Gülen sen ol, ağlayan ben. Yeşeren sen ol, sulayan ben. Bana saplansın paslı mızrakların ucu, sana dokunmasın. En çılgın isyanlarını, savaşlarını, sırlarını gittiğin diyarlara götürme. Kötüye dair ne varsa benim yanımda kalsın. Benim avuçlarıma bırak. Ben onları dua dua ak kanatlı kuş gibi göklere uçurayım. Benim payıma; ilahi dergahtan, ayrılık sahillerinde anıların gönüllü bekçisi olmak düştü. Hak'tan gelene razıyım. Sen geçmişi bana bırak can! Vefa nedir, bilir misin? Vefa arkanda bıraktığını, sevdigini, giderken yaktığını yabana atmamandır. Vefa; sevginin asaletine, bir dua sonrası verilen sözlere, hayallere ihanet katmamandır. Vefa; ötelerin sonsuz mükafatı karşısında, cehennemi hafife almaman, ulvi güzellikleri dünyaya satmamandır. Şimdi ayrılık vakti can! Gecenin en karanlık vakti. Vaktin Yaratıcısı, az sonra geceden gündüzü doğuracak. Vakit gitme vakti, bizden aldıklarını gitmesi gereken yerlere iletme vakti... Al can! Bu heybe senin. Sol yanımdan bir parça kopardım senin için; ta özümden, ta közümden... Birazdan sabah olacak; yağmur yağacak... Ardından gökkuşağı, sonra güneş... Sıcacık, apaydın, pırıl pırıl... Hep böyle oldu, tarihte hep karanlık yenilgiye teslim oldu, güneş kazandı. ?Birazdan son melodi çalacak, Yıldıza, Ay?a ve İbrahim'in Rabbi'ne kasem ederim ki, Birazdan bulutların ardından Güneş doğacak...? Güneş bütün gecelerden güçlüdür can! Çünkü güneş vefalıdır, gizlemez sevgisini. Vefalıdır; en çok o getirir kainata sevgilinin sesini, neşvesini. Yırtıp atar karanlığın kasvetli perdesini... En vefalı delildir o sevgili adına... Uğurlar olsun can! Beni kışta bırakıp yeni bir diyara gittiğinde baharı bekleyeceksin. Baharı beklemek ne güzeldir, baharda toprağı parçalayan kır çiçeklerini gözlemek... Ben de seni bir ayrılık sonrası baharı gözlerken kucağıma almıştım. Küçücük ellerinle toprağın bağrını parçaladığında karşılamıştım. Ve senin için ne çok savaşmıştım seninle. Sen benim kır çiçeğimsin can, sen benim aşk çiçeğim. Sen benim yüreğimsin. Vasiyetim olsun sana. Bir gün öldüğümde, kabrimi mutlaka ziyarete gel. Ama yalvarırım yalnız gelme. Baharda derlediğin yüzlerce kır çiçeğiyle gel. Ve başucumda onlara sevgiyi anlat, dostluğu, vefayı, hakiki?sevgiye? vefalı olmayı anlat. Çünkü ben kır çiçeklerinden ve sesinden uzak kalmaya dayanamam. Çünkü ben bir an bile tomurcuklarımdan ayrılamam. Sonra el ele tutuşup yanıbaşımda eskiden birlikte yaptığımız gibi, ince bir ezgiyle seslenin bütün insanlara. ?Sevda nedir bilir misin? diyerek, sevdayı söyleyin. ?Demet demet sevgin ellerimde Billur billur yaş gözlerimde Sevdan ebedi, yüreğimde, Olmadan olmaz, bu iş olmaz? Mısralarıyla sevgisiz bu işin olmayacağını anlatın. Hep ama hep vefalı ol. Emanete sahip çık, atana vefalı ol. İdealine sarıl, evlada vefalı ol. Ömrü hakkıyla yaşa, hayata vefalı ol. Düşmanlıkları unut, sevgine vefalı ol. Öfkeyi, kini unut, ruhuna vefalı ol... Bunları unutursan; zaman maddi manevi bütün yaralarının, dertlerinin yok olmasına vesile olur. Eğer unutmazsan, zamanla bunlar seni yok eder. Unutulmaması gereken güzellikler karşısında arslan kesil kendi içinde. Asi bir kartal gibi yırt karanlıkların çirkin yüzünü, meydan oku karanlıklara. Çılgın bir küheylan gibi vefayla meydan oku fırtınalara... ?Yarasaların gözleri kamaşacak diye, Güneş doğmaktan vazgeçmez.? ?Fırsatlar bulutlar gibidir, gelir ve geçer.? Sakın ha! Fırsatları kaçırıp da, kaybetme bedbahtlığıyla yok olma. Vasiyetim olsun: Vefayla kal can!

Bi'llah cefadır olma demek bi-vefa sana

Ey bi-vefa ki adet oluptur cefa sana

İnsan, vefası kadar Allah?a bağlanabilmekte ve kul olabilmektedir.

Ruhumuzun, kalbimizin diri kalmasıdır vefa.

Allah razı olsun...

Yalancı, dolancı adam, dinde vefakar olmadığından her an yeminini bozar.

Ya mubarek sana diyoruz kaç kere böyle paylaşma görünce gözümüz korkuyo okuyamıyoruz diye..

"Vefa arkanda bıraktığını, sevdigini, giderken yaktığını yabana atmamandır. Vefa; sevginin asaletine, bir dua sonrası verilen sözlere, hayallere ihanet katmamandır. Vefa; ötelerin sonsuz mükafatı karşısında, cehennemi hafife almaman, ulvi güzellikleri dünyaya satmamandır. Şimdi ayrılık vakti can! Gecenin en karanlık vakti. Vaktin Yaratıcısı, az sonra geceden gündüzü doğuracak. Vakit gitme vakti, bizden aldıklarını gitmesi gereken yerlere iletme vakti... " Harikaymış hocam eyvallah..

Allah hepimizden razı olsun...

(ey vefasız sevgili cefa etmek senin adetin olmuş,

Yılmaz Karakülah

keyifle okudum ellerinize sağlık :)

güzel demiş Üstad; bi-vefa insanoğlu nisyanla malul ya...

mesai bitince okursunuz efendim siz de:)