"Onlardan gücünün yettiği kimseleri davetinle şaşırt; süvarilerinle, yayalarınla onları yaygaraya boğ; mallarına, evlatlarına ortak ol!.." (el-İsra, 64)

Öte yandan gayr-i müslimlerle diyaloglarda sergilenen bazı tavizlerin, o yanlışı irtikab edenlerin şahıslarına ait olduğunu da unutmamak gerekir. Bu nevi münferid hadiseler sebebiyle istikamet ehli bazı mü'min toplulukları karalamaktan da İslam kardeşliği şuuruyla sakınmak icab eder. Zira bu nevi taşkınlıkların, evvela İslami hassasiyetlere riayet içinde tebliğ gayreti gösteren mü'min gönülleri rencide ettiği unutulmamalıdır.

Nitekim Süfyan-ı Sevri Hazretleri şöyle buyurur:

"Sevdiğini Allah için sev! Terk ettiğini de Allah için terk et! Bilmiş ol ki, Allah'ın rızası böylelikle kazanılacak. Yoksa insan, oruç tutmuş, namaz kılmış, hacca gitmiş... Bunlardan gereken faydayı göremeyecek. İnsanlar maalesef bugün iyice dünyalık oldular. Muhabbet ve nefretleri sırf dünya menfaatleri içindir..."

Ayrıca günümüzde baba ocağından ayrılan gelinlere yapılması gereken hayırlı telkinlerin de muhtevası bir hayli değişmektedir. Eskiden:

"-Siz bizimle mi çıktınız?" diye sordu. Hubeyb adlı müşrik:

"-Kavmim benim harpte ne kadar şecaatli ve düşman bağrında yaralar açan bir cengaver olduğumu iyi bilir. Müslüman olmasam da ganimet mukabili Sen'in yanında çarpışsam olmaz mı?" dedi. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-:

"Her kim Allah için sever, Allah için buğzeder, Allah için verir ve Allah için vermekten uzak durursa imanını kemale erdirmiş olur." (Tirmizi, Sıfatü'l-Kıyame, 60)

Mesela Allah'ın yasaklarının açıkça çiğnendiği bir yere davet edilen bir mü'min, davet eden kim olursa olsun, Allah için buğzun gerektirdiği tavrı göstermelidir. Zira ayet-i kerimedeki ikaz çok açık ve nettir:

İslam, gayr-i müslim de olsa her insana Halık'ın şefkat nazarıyla bakmayı telkin eder. Hidayet davetine icabet etmeyenlerin de hak ve hukuklarının muhafazasına itina gösterir. Peygamber Efendimiz'in Medine'de yahudilerle yaptığı anlaşma, bunun tipik bir misalidir. Buna göre dinin muhtevasından asla bir taviz verilmeden, gayr-i müslimlerle vatandaşlık hukuku veya devlet menfaatleri hususunda birlikte hareket etmeye dair anlaşma yapmakta bir beis yoktur.

Bir müddet sonra Hubeyb yine gelip teklifini tekrarladı. Fakat cevap değişmedi. Kalabalık müşrik ordusuna karşılık, asker sayısı az olan Rasulullah'ın bu teslimiyeti, Hubeyb'i derinden etkiledi. Nihayet büyük bir coşku içinde müslüman olduğunu haber verdi. Buna çok sevinen Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-:

"Bugün bir cenaze teşyiinde bulundunuz mu?" diye sorarak onları din kardeşlerinin dert ortağı ve teselli kaynağı olmaya teşvik ederdi.

Gayr-i Müslimlerle Diyalogda Temel Hassasiyetler

İslam, gayr-i müslimlerin hak ve hukuklarına karşı da son derece titiz davranmayı emreder. Fatih Sultan Mehmed Han'ın, fethettiği İstanbul'a girerken İslam hassasiyetiyle askerlerine verdiği şu talimat, bunu ne güzel izah eder:

"-Yahu bu çağda artık böyle şeylere takılmamak lazım, siz de aşın bunları..." gibi amiyane ve beylik laflarla Allah'ın emirlerini hafife alırsa, -ki bu tip sözlerin ucu küfre kadar gider- artık onun davetine katılmayıp Allah için bir reaksiyon göstermek icab eder. Zira mü'minler, yaşadıkları her zaman ve mekanda Allah'ın şahitleridirler. Nitekim ayet-i kerimede buyrulur:

Musa -aleyhisselam- Firavun'a tebliğ için gider, leyyin/yumuşak bir lisanla diyalogda bulunur. Fakat diyalog esnasında şer'i hudutlardan hiçbir taviz vermez. Bu ihlası neticesinde, Firavun tarafından Musa -aleyhisselam-'a karşı musabakaya çıkartılmış olan sihirbazlar hidayetle şereflenir ve canları pahasına imanlarında sebat gösterirler.

Yine mesela girilen bir ticari müessesede, kötülüklerin anası olan içkinin satılmakta olduğu görülürse, oradan alışveriş yapmadan çıkılmalıdır. Oranın sahibi, içki sattığı için en azından bazı müşterilerini kaybettiğini de anlamalıdır. Bu iman reaksiyonunu bütün menfiliklere karşı tatbik etmek icab eder.

Hak Dostlarının Örnek Ahlakından - Muhabbet ve Buğzda Samimiyet

"Kim bir kavme benzemeye çalışırsa, o da onlardandır." (Ebu Davud, Libas, 4/4031) buyrulmuştur. Bu hüküm, dini sembollerle alakalı olsa da, sembol sayılmayan şeylerde dahi ehl-i küfre benzemek, şüphesiz ki hatadan beri değildir.

Gayr-i Müslimlerle Diyalog...

"-Sen, Allah'a ve Rasulü'ne iman ettin mi? " diye sordu. Hubeyb:

Bütün dünya, İslam'ın davet alanıdır. Peygamber Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem- yaşadığı zamanın şartlarında birçok ülkenin kralına elçiler göndererek onlarla bir nevi diyalog kurmuştur. Sahabiler ise tebliğ heyecanı içinde hiçbir yorgunluk duymadan Çin'e ve Semerkand'a kadar gitmişlerdir.

Üç kuruşluk dünya menfaatleri için günlerce protesto gösterileri, açlık grevleri yapılırken, dini ve manevi hususlarda Allah için bir tavır ve reaksiyon gösterememek, ancak gayret-i diniyye eksikliğinin bir tezahürüdür.

Eskiden düğünler ve sünnetler cami ve bahçelerde yapılır, mevlidler, Kur'an-ı Kerim'ler okunurdu. Zengin-fakir ayırd edilmeden davet edilir, ikramların ardından dualar edilirdi. "Amin, amin!" nidaları, ruhların huzur kaynağı olurdu. Yoksullar ve garipler bilhassa çağrılır, dünya ve ahiret saadeti için onların dualarından istifade edilirdi. Zira; "Zenginlerin davet edilip fakirlerin çağırılmadığı düğün yemeği ne fena bir yemektir." (Buhari, Nikah, 72) nebevi ikazına ciddiyetle riayet edilirdi. Böylece feyiz ve ruhaniyet dolu, huzur bahşeden meclisler olurdu.

"İçlerinden zulmedenleri bir yana, ehl-i kitapla ancak en güzel yoldan mücadele edin ve deyin ki: Bize indirilene de, size indirilene de iman ettik. Bizim ilahımız da sizin ilahınız da birdir ve biz O'na teslim olmuşuzdur." (el-Ankebut, 46)

"Kim Rasul'e itaat ederse Allah'a itaat etmiş olur..." (en-Nisa, 80)

diniyazilar. awardspace.com

"-Kızım, evimizden beyaz gelinlikle çıktığın gibi kocanın evinden de beyaz kefenle çıkasın..." şeklinde sadakat ve fedakarlık telkin edilip gelinin gideceği aileye karşı gönlü ısındırılırdı. Ayrıca hayatın acı sürprizleriyle karşılaştığında da sabretmesi tavsiye edilip: "-Kızım ağzından kan gelse, kızılcık şurubu içiyorum." dersin diye telkinlerde bulunulurdu. Bu şekilde evvela gireceği yuvanın ruhani dokusu sağlam bir şekilde inşa edilmeye çalışılırdı. Bugün ise maalesef:

Zira yanlışa duyulan nefreti izhar etmek, o yanlışı işleyenlerin ruhlarında, kurtuluş ve ıslahları yönünde müsbet bir iz bırakır. Bu müsbet tesirler arttıkça, o kişinin de hatasını anlayıp hakka ve hayra yönelmesi umulur. Fakat Allah'ın yasaklarının çiğnenmesine karşı lakayd kalınırsa, üstelik bir de hoşgörülürse, artık bunlara meyletmek, gafil ve günahkar kimselere tatlı bir musiki nağmesi gibi, hoş, tabii ve normal gelir. Günaha yöneliş artar. Günahın ezikliğini hissetmek bir yana, insanı günahıyla övünecek kadar şaşkınlaştırır.

Ya Rabbi! Bizlere imanı sevdir ve kalplerimizi iman muhabbetiyle müzeyyen kıl! Bizlere küfrü, fasıklığı ve isyanı çirkin görmeyi ve onlardan layıkıyla sakınıp sakındırmayı nasib eyle! Bizleri hayra anahtar, şerre kilit kıldığın salih kullarının zümresine ilhak eyle!

Bizim giyim tarzımız, evlerimizin dekoru, yaşayış şeklimiz vs. İslam'ın tarif ettiği şekil, renk ve ahenkte olmalıdır. Hazret-i Ömer -radıyallahu anh-'ın, Azerbaycan ve Dağıstan'a ordu gönderirken, oradaki putperestlerin giysilerinin, yemeklerinin, örf ve adetlerinin taklid edilmemesi hususunda ciddi ikazlarda bulunması da bu hassasiyetin örnek bir tezahürüdür.

Mü'minlerin bir şiarı da; hayra anahtar, şerre kilit olmaktır. Yani Allah yolunda, hakkın ve hayrın yücelmesi için çalışmak kadar, şeytani ve nefsani çirkinliklere dur demek, şer ve batıla mani olmak da imanın bir gereğidir.

"Bu, vaktiyle bir kavmin büyüğüydü, onunla alakadar olunuz." buyurdu.

1. Hiçbir zaman unutmamak icab eder ki, Allah katında yegane hak din İslam'dır. Hristiyanlık ve yahudilik de esası bakımından haktır, fakat zaman içinde tahrife uğramıştır. Bu tahrifler neticesinde hristiyanlık teslis inancına kaymış; yahudilik, antropomorfik bir hal almıştır. İslam ise, tevhid dinidir. Bu yüzden diğer dinlerle İslam arasında hiçbir şekilde bir telif söz konusu olamaz.

"İşte böylece sizin insanlığa şahitler olmanız, Rasul'ün de size şahit olması için sizi mutedil bir millet kıldık..." (el-Bakara, 143)

2. Diğer bir husus; "ihlası muhafaza"dır. Kur'an-ı Kerim'de buna bir misal olarak Musa -aleyhisselam-'ın Firavun'la kurduğu diyalog zikredilir.

Günümüzde çokça ifade edilen "hoşgörü" ve "diyalog"un meşru şeklini doğru anlamak için, evvela "İslam'ın insana bakış tarzı"nı bilmek icab eder.

Yani mü'minlerin, boş ve yararsız şeylerden bile yüz çevirmeleri emrolunmuşken üstelik bir de Allah'ı gadaplandıracak mahiyetteki davetlere iştirak etmeleri asla düşünülemez. Böyle bir durumla karşılaşan bir mü'min, münasip bir lisanla ikaz vazifesini yerine getirmelidir. Eğer ikaz edilen kimse:

Taklit Hastalığı

Taviz Zaafı

"-Hayır!" cevabını verince Hazret-i Peygamber:

Günümüzde ise biraz imkanı olanların çoğu, israfa dayalı bir güç gösterisi içinde, düğün veya sünnet merasimlerini çok yıldızlı oteller veya lüks restoranlar gibi, adeta fukaraya yasak olan yerlerde icra eder oldular. Bu düğünlere de muayyen ve elit bir grup davet edilerek oburluğu teşvik eden açık büfe usulü yemekler ikram edilmekte, malayani mevzulardan sohbet edilmektedir. Hatta kimi düğünlerde ve sünnetlerde, kat'i bir haram olan içki, sanki o zamana has bir serbestlik varmış gibi derin bir gafletle tüketilmektedir. Nice dindar bilinen, namaz kılan, hacca giden ana-babalar, evlatlarının içkili, rakkaseli ve gayr-i İslami davranışlarla dolu merasimlerine göz yumarak inançlarıyla tezada düşmektedirler.

Kaynak: Altınoluk Dergisi, Kasım 2008

İnsani münasebetlerde de İslam'ın telkini; şefkat ve merhamettir. Nitekim Yala bin Mürre -radıyallahu anh-'ın şu rivayeti çok manidardır:

"-Hayır, önce müslüman ol, sonra çarpış!" buyurup yoluna devam etti.

İman Reaksiyonu

Toplumumuzda global kültür istilası sebebiyle yaşanan yozlaşmalar, maalesef İslam'ın ruhuna zıt bazı uygulamaları da beraberinde getirmiştir. Öyle ki, hayatın en mühim safhalarına gayr-i İslami mahiyetler karıştırılarak adeta şeytan da onlara ortak edilmektedir. Halbuki Allah Teala'nın, huzurundan kovduğu şeytana söylediği şu gadap ifadeleri, insan için ne mühim bir ikazdır:

"-Hayır, Sen bizim kızkardeşimizin oğlusun ve komşumuzsun. Biz kavmimizle ganimet için sefere çıktık!" dedi. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-:

İletişim vasıtalarının mesafe engelini neredeyse ortadan kaldırdığı günümüzde, bilhassa İslam'a yapılan haksız itham ve iftiralara cevap vermek, İslam'ın terör dini olmadığını, bilakis Peygamberimiz'in 23 senelik risalet vazifesinin mühim bir kısmının terörle mücadele içinde geçtiğini ve İslam'ın hak-hukuk tevzi eden bir insanlık dini olduğunu bütün dünyaya güzelce izah etmek, büyük bir vecibedir. Bunun için de gayr-i müslimlerle şuurlu bir diyalog içinde bulunmak şarttır. Bu diyaloglar esnasında ise bilhassa şu hassasiyetlere dikkat etmek lazımdır:

3. İslam, meşru bir gayeye ulaşmak için yine meşru metodlar telkin etmiştir. Gayr-i meşru bir metodla meşru bir gayeye ulaşılamaz. Bu da İslam'ın temel hassasiyetlerinden biridir. Peygamber Efendimiz'in 23 senelik nebevi hayatı bunun en büyük delilidir. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- İslam'ı tebliğ için, Allah'ın tasvib etmediği hiçbir metoda başvurmamıştır. Bunun en manidar misallerinden biri, Bedir Harbi'nde yaşanmıştır:

Abdullah ibn-i Abbas Hazretleri asırlar evvelinden buyurur ki:

"Bir kişi yanlış bir iş yapar, kardeşi olduğunu iddia eden diğeri de onu nezaketle ikaz etmezse, bilin ki onun muhabbeti Allah için değildir. Şayet Allah için olsaydı, Allah'a asi gelen kimseyi, onun anlayacağı bir üslupla ikaz ederdi."

"Peygamber Efendimiz'in yanında pek çok sefere katıldım. Allah Rasulü, yollarda herhangi bir insan ölüsüne rastladığında derhal defnedilmesini emreder; onun müslüman mı, kafir mi olduğunu sormazdı." (Hakim, I, 526/1374)

"-İşte şimdi dilediğini yap!" buyurdu. (Bkz. Müslim, Cihad, 150)

Fakat bugün bazıları, cenazelere, sırf mevta yakınlarına ayıp olmasın, onlar nezdindeki itibarları zedelenmesin düşüncesiyle iştirak etmektedirler. Bu sebeple gariplerin ve fukaranın cenazelerine değil, makam-mevki sahibi, varlıklı, şöhretli kimselerin cenazelerine daha çok alaka gösterilmektedir.

"-Öyle ise geri dön! Bir müşriğin yardımına ihtiyacımız yok!.." buyurdu. Hubeyb ısrar etti:

groups. yahoo.com/group/diniyazilar/messages

Ayrıca gayr-i müslimlerin ve yabancıların estirdikleri moda rüzgarlarıyla toplumumuzda bir marka düşkünlüğü de meydana gelmiş durumdadır. Basiret sahibi mü'minlerin bunlara meyletmemesi, kendi imkanlarıyla global kültürün öz kültürümüz üzerindeki istila hamlelerini desteklememesi, bilakis bunlara karşı şahsiyetli bir duruş sergilemesi zaruridir.

Muhabbet ve nefret hususunda Allah'ın rızasını gözetme firaseti kaybedildiği zaman, kişi nefsinin maskarası haline gelir. İman hassasiyetleri yerine, dünya menfaatlerini ön planda tutar. Bu sebeple de "hoşgörü" adı altında yanlışları hafife almaya, "aman kırılmasın, gücenmesin, dostluk ve menfaatimiz zarar görmesin" gibi düşüncelerle sessiz kalmaya başlar. Bu ise, kişinin hem kendisine hem de haksızlığına göz yumduğu insana yapabileceği en büyük kötülüklerden biridir.

Amin!...

"Ya siz de birbirinize iyilikleri tavsiye eder, kötülüklerden sakındırır, zalimin zulmüne mani olursunuz, yahut Allah Teala kalplerinizi birbirine benzetir, İsrailoğulları'na lanet ettiği gibi size de lanet eder." (Ebu Davud, Melahim, 17/4336)

Günümüzde boşanmaların, geçimsizliklerin, hırçınlıkların, ruhi bunalımların artmasının bir sebebini de, bu ve benzeri manevi hassasiyetlerin unutulmasında aramak gerekir. Zira her zahiri sebebin arkasında daima batıni bir sebebin de bulunduğunu unutmamak gerekir.

Halbuki cenazelere Allah rızası için gidilir, mevtaya dua edilir, selameti için sadakalar dağıtılır, din kardeşine karşı bir vefa borcu ödenir. Nitekim Peygamber Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- da ashabına zaman zaman;

Yine bu ve benzeri ayet-i kerimeler muktezasınca Kosova'nın ve Bosna'nın fethinden sonra oralara gönderilen Anadolu'nun temiz müslüman aileleri, İslam şahsiyet, ahlak ve kimliğini örnek bir şekilde yaşayıp temsil etmeleri neticesinde bölge halkının hidayetine vesile olmuşlardır.

Malum olduğu üzere Bedir Harbi'nde müslümanların sayısı müşriklerin üçte biri kadardı. Peygamber Efendimiz, Hazret-i Ali ve Ebu Lübabe -radıyallahu anh- bir deveye nöbetleşe binerek sefere gidiyordu. Medineli iki müşrik, yolda orduya yetişerek müslümanların safında savaşmak istediklerini bildirdiler. Allah Rasulü -sallallahu aleyhi ve sellem-:

Ne hazindir ki, dünyevileşme ve maddecilik salgınının kol gezdiği günümüzde, her şeyi materyalist bir zihniyetle değerlendirmeye alışmış olan bazı çevrelerde, insanın şeref ve kıymeti; para-pul ve makam-mevki ile ölçülür haldedir. Düğünler, sünnetler, cenazeler de adeta bunun test edildiği yerler durumundadır. Halbuki insanın izzet ve şerefinin ölçüsü; her halükarda İslam şahsiyet ve karakterini muhafaza etmesidir, yani imanıdır, takvasıdır, güzel ahlakıdır.

Velhasıl, gayr-i müslimlerle münasebetlerde Allah'ın hükümlerinden, Rasulullah'ın sünnetinden ve tebliğdeki hassasiyetlerinden taviz vermemek icab eder. Bu hususlardaki en ufak bir tavizin imanı zedeleyeceğini unutmamak gerekir. Zira ayet-i kerimelerde buyrulur:

"Ey iman edenler! Allah'ın ve Rasulü'nün önüne geçmeyin. Allah'tan korkun..." (el-Hucurat, 1)

Yanlış bir hal üzere olan kimselere gösterilen nefsani müsamahalar, toplumda günahların yaygınlaşmasına, meşru görülmesine ve neticede alenen ve pervasızca işlenmesine zemin hazırlar. İsrailoğulları'nın bozuluşu da menfaatlerini kaybetmek korkusuyla verdikleri tavizler ile başlamıştır. Peygamber Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- bunu şöyle haber vermişlerdir:

Peygamber Efendimiz bunları söylerken bir yere yaslanarak konuşuyordu. Birden doğruldu ve sözünü şöyle tamamladı:

Sultan Fatih'in, insan hakları beyannamesinin henüz adı bile duyulmamışken tatbik ettiği bu adil ve müsamahakar tavır karşısında hayran kalarak gözleri dolan İstanbul patriği, Fatih'in ayaklarına kapanmış, Fatih ise onu kaldırarak:

Allah teala razı olsun faydalandık...

"... Mukavemet etmeyip aman dileyenlere asla dokunmayın! Kadınlara, çocuklara, yaşlılara ve hastalara da en küçük bir zarar vermeyin!.."

Ayrıca zulüm ve haksızlık, müslümana olduğu gibi gayr-i müslime karşı da işlenmiş olsa, ağır bir kıyamet mes'uliyetidir. Yine Fatih Sultan Mehmed'in bir hristiyan mimarla davalık olması ve mahkemenin padişah aleyhine karar vermesi, İslam'ın hak ve hukuk tevziindeki hassasiyetine muhteşem bir misaldir.

"-Bizim dinimizde insanlar karşısında Allah'a secde eder gibi eğilmek haramdır. Kalkınız! Size ve sizinle birlikte bütün hristiyanlara her türlü hak ve hürriyetlerini iade ediyorum. Şu andan itibaren artık hayatınız ve hürriyetiniz hususunda gadab-ı şahanemden korkmayınız!.." demiştir.

Allah'ı ve O'nun sevdiklerini sevmek kadar, O'nun sevmediklerinden kalben uzaklaşmak da imanın bir sıhhat şartıdır. Hakka ve hayra duyulan muhabbet nisbetinde onun zıddı olan batıl ve şerre nefret ve muhalefet hissi taşımamak, imandaki zaaf ve kusurun bir göstergesidir. Hadis-i şerifte buyrulur:

Bu itibarla kamil bir mü'min, bütün fikriyatı gibi hissiyatını da rıza-yı ilahiye göre tanzim eder. Sevdiğini Allah için sever, nefret ettiğinden de Allah için nefret eder. Bütün hislerinin temelindeki ölçü; "Allah rızasına uygunluk"tur.

Ecdadımız Osmanlı, gayr-i müslimlere gösterdiği bu adil ve müsamahakar tutum sayesinde, Rumeli'de nüfusça azınlık olduğu halde, asırlarca sulh, sükun ve huzuru temin edebilmiştir. Ayrıca bu hal, birçok gayr-i müslim toplumun hidayetine de vesile olmuştur. Zira ayet-i kerimede buyrulur:

Mesela cami-i şeriflere, göğüslerinde ecnebice bir reklam ifadesi veya uygunsuz bir resimle giren gençler, maalesef ikaz edilmediğinden, İslam vakarına aykırı olan bu tavrın çirkinliğinin farkına bile varamamaktadırlar. Mü'minler de kendilerini Cenab-ı Hakk'ın; "iyiliği tavsiye edip kötülükten men eden" bir ümmet olarak vasıflandırdığını unutmuş gibidirler. Halbuki yanlışa karşı aksülamel göstermek, mukabilinde hikmetli ve güzel sözlerle doğruyu tavsiye etmek, her müslümana kuvvetle farzdır. Bu bakımdan:

Ecdadımız Osmanlı, hakim olduğu 24 milyon km. karelik coğrafyada farklı din, dil ve ırka mensup birçok milletle asırlarca birlikte yaşadı. Fakat daima İslam'ın izzet ve şerefiyle kendi örfünü yaşattı. Değil gayr-i müslimlerden tesir almak, onlara tesirde bulunmak suretiyle dinini ve kültürünü en güzel şekilde temsil etti. Gayr-i müslimler nazarında bile Türk yemekleri, Türk tatlıları, Türk adetleri meşhur oldu. Fakat bugün iktisadi sebeplerle dünya devletleri içinde geri sıralara düşmemizle beraber, öz kültürümüze uymayan birçok adet hayatımıza girdi. Giyim kuşamdan, düğün, eğlence, yılbaşı ve tatil anlayışlarına ve evde köpek beslemeye kadar hayatın pek çok safhasında gayr-i müslimlere benzerlikler arttı.

Yine hayatın en manidar noktalarından biri olan cenaze merasimleri bile yozlaştırılarak mevta üzerinden dolaylı bir güç ve itibar gösterisine dönüştürülmektedir. Yüksek mevki sahiplerinin cenazeye iştirakiyle iftihar edilmektedir. Bazı cenaze yakınlarının, cenazeye iştirak eden veya taziyede bulunan meşhur kimselerin isimlerini beyan ederek gazetelere teşekkür ilanları vermeleri de, taziyenin ruhaniyetini zedeleyen bir başka husustur.

" ilk zamanlar, kötülük yapan birini görünce:

Dünyevi menfaat düşünceleriyle verilen tavizler, imanı zaafa uğratır. Günümüzde, din ve dünya işlerini Kur'an ve Sünnet ile mizan etmeden, imanı tehlikeye sokan nice tavizler verilmektedir. Fakat daha da kötüsü şu ki; bu karmaşa içinde nice insan, selde sürüklenen kütükler misali bir şuursuzlukla, sefaletini saadet zannetmektedir. Devrilen devrildiğinin, eğrilen eğrildiğinin farkında olmadığı için de, düzelip doğrulma yolunda bir gayret göstermeye lüzum duymamaktadır.

"-Aman kendini ezdirme, sana bir şey söylerlerse sakın ha altta kalma, sen de iki mislini söyle..." gibi güya dostane tavsiyelerle gelinler en baştan menfi şartlanmalar ve peşin hükümlerle doldurulmaktadır. Tabii ki bunlara paralel olarak damatlara yapılan telkinlerin muhtevasını tahmin etmek de güç değildir.

"O ki, boş ve yararsız şeylerden yüz çevirirler." (el-Mü'minun, 3)

Taklit meyli, her insanın fıtratında -az veya çok- mutlaka mevcuttur. Günümüzde İslam ahlakı bakımından toplumda büyük ölçüde bozukluğun hakim olduğu görülmektedir. Kötü örneklerin güzel örneklere kıyasla daha çok olması sebebiyle taklit meylinin doğru bir şekilde kullanılması, zamanımızda çok daha büyük bir nezaketi haizdir. Milyonlarca insan, sırf taklit meyli sebebiyle siyaset ve spor münakaşalarında en kıymetli zamanlarını ziyan ettikleri gibi, bunun hiç kaale alınmayan, fakat aslında çok mühim olan başka tezahürleri de vardır:

Ayrıca mevtanın ruhu için sadakalar verilip fakir-fukaranın hayır duaları alınarak Cenab-ı Hakk'ın rahmeti taleb edileceği yerde, hristiyanlıktan gelme bir adet olan çelenklerle gayr-i müslimlere benzer manzaralar sergilenmektedir.

Hakikaten nice müslüman; düğün, sünnet ve cenaze merasimleri gibi, hayatın en mühim safhalarında dini unutabiliyor. Halbuki bunlar, dinin asıl hatırlanması ve İslam kimliğine göre yaşanması gereken anlardır. Zira din; belli zamanlara has bir merasim değil, ömrün her anını tanzim eden bir hayat tarzıdır. Dolayısıyla kimi zaman yaşanıp kimi zaman rafa kaldırılamaz. Hayatın her anını son derece nezih bir İslami tavırla yaşamak gerekirken, aksine onun en mühim safhalarını Allah Teala'yı gadaplandıracak hale getirmek, tıpkı bir bardak menba suyuna bir miktar necaset damlatarak onu içilmez hale getirmek gibi çirkin bir iştir.

«Bak arkadaş! Allah'tan kork ve bu yaptığından vazgeç! Çünkü bunu yapmak sana helal değil! diye uyarırlardı. Ertesi gün o adamı aynı vaziyette gördüklerinde onunla birlikte yiyip içebilmek ve yanında oturabilmek için bir daha ikaz etmezlerdi. İşte o zaman Allah Teala onların kalplerini birbirine benzetti."

Lüks yaşama düşkünlüğü, düğün, sünnet ve sair kutlama ve eğlencelerde sergilenen nefsani ve şehvani manzaralar, yapılan israflar, civardaki hastaları, bebekleri, mahzun, gamlı ve yorgun gönülleri düşünmeden, kul hakkı çiğnediğini aklının ucundan bile geçirmeden patlatılan silahlar, havai fişekler, maytaplar, rahatsız edici müzik çığlıkları vs... Bütün bunlar, dünyevileşme ve yabancı kültür istilasının toplumumuzdaki menfi tesirlerinden birkaçıdır. Bizim dini ve milli örfümüz içinde böyle aşırılıklara yer yoktur. Nitekim ince ruhlu ecdadımız, toplum hayatında da İslami nezakete dikkat ederlerdi. Hastası olan evin penceresine kırmızı bir çiçek konulur, oradan geçen satıcılar rahatsızlık vermemek için sessizce geçer, çocuklar da oyunlarını diğer mahallelerde oynarlardı...

"... Onlara öğüt ver ve onlara kendileri hakkında? : tesirli söz söyle." (en-Nisa, 63) ayet-i kerimesinde buyrulduğu üzere açık ve tesirli bir lisanla hakikatleri ifade etmelidir. Gayr-i müslimlere benzememek, İslam şahsiyet ve vakarını muhafaza etmenin en mühim şartlarından biri olduğu içindir ki, Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- 10 Muharrem orucunda, aynı gün oruç tutan yahudilere muhalefet için, bir gün evveli veya sonrasıyla beraber oruç tutmamızı emretmiştir. Yani ibadetlerde bile onlara benzememizi yasaklamıştır.

İman Hassasiyetleri Kaybolunca...

Cenab-ı Hak bu hassasiyetleri kalplerimizden eksik etmesin!

Yine bir gün bir yahudi kavminin, ihtiyarlamış, takatten düşmüş bir büyüğü geçiyordu. Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-:

İmanı tehlikeye atan hususlardan bir diğeri de, gayr-i müslimlere veya fasıklara benzeme ve onların nefsani hayat tarzlarını taklit etme hastalığıdır. İman temelindeki çözülmelerin, fikri ve ahlaki yozlaşmaların birçoğu, bu tür taklitlerle başlar. Taklit, zamanla alışkanlık ve huy haline gelir. Sonrasında ise şekli beraberlik, zihni beraberliğe, zihni beraberlik ise zamanla kalbi beraberliğe kadar gider. Bunun içindir ki hadis-i şerifte:

Kalpte, Allah için buğz etme hassasiyeti kaybolursa, gayr-i müslimlerin nefsani hayat tarzını taklit neticesinde yavaş yavaş aradaki farklar ortadan kalkmaya başlar. İmanı bir halat kabul edersek, Allah için muhalefet hissi zayıflayınca, halatın lifleri tek tek kopmaya yüz tutar.