Hısıma, akrabaya yolunu anlattın mı?

Bir baktım her birine ayrı hesap soruyor,

"MUKADDES EMANETİ bu çocuk taşır" dedim

Rabıtanı tam kurup gözünü kapatırmısın?

ALLAH ALLAH diyerek iç dünyamda inledim.

Bana da sorar diye cesaret edemedim

Çok müthiş bişey. Tıpkı ateşe uçan pervaneler gibi...

Bir cennet bahçesinden hiç çiçek kokladın mı?

Sufi, yaratılmış her şeyle gölgesi kadar barışık kimsedir. Zira tüm mahlukatta aşkı gören mutasavvıf için aşk, insanı dört bir yanından kuşatan uçsuz bucaksız bir ateş denizidir. Aşk acı vericidir ama kainatın gerçek manada bir parçası olmanın yolu da ateş denizlerinde yanmaktan, boğulmaktan geçer. İnsan, bu ateş denizine dalmalı, ancak ondan içerek kanmalıdır. Bütün bu tehlikeli yolculuğa ruhunda başlayıp onu yine ruhunda tamamlayan sufi, kendisine boş gözlerle bakanlarca bir ölüden farksızdır. Ama aslında o, kendisini aşkta yok ederek?ölümden önce ölmüş? ve böylece sıradan fanilerin fenası olan beden ölümünden ruhen sıyrılmış ölümsüzlüğü bulmuştur.

Günü bitirip, ölümden izler taşıyan uyku için yastığa başını koyduğunda, bir ömrü bitirir gibidir ve o ölçüde hesaba hazır bir Hayat Kitabına sahip olmak ister. "İşte Rabbim bana verdiğin emanet, onu arı-duru sana getirdim" diyebilmek önemlidir.

Hak dostun ne buyurdu birinden işittin mi?

Zannettim ki onlara ikram ediyor şeker.

Sabahtan erken kalkıp virdini yaparmısın?

ALLAH'ın anıldığı bir meclise gittin mi?

"Analar ne doğurmuş, gör nefsim şaşır" dedim.

Sufilik, İslam'la kişiliği yoğurma eylemidir. İslam'sa insanı insan etme disiplinidir.

O'ndan bu yana geçen "Allah dostu" diye nitelenebilecek insanların yanında durur sonra... Acaba Mahşer ortamında yanyana geldiğinde Müslümanlığı, insanlığı onlarla benzerlik arzedecek midir? Onların Allah'a bağlılıktan kaynaklanan şefkati, muhabbeti, merhameti, insan sevgisi, canlı cansız her şeyin hukukuna sadakati kendisinde var mıdır? Bir Ebubekir güzelliği, bir Yunus adanmışlığı içinde midir? Cübbesinin kenarında uyuyan bir kedinin istirahatini bozmamak için cübbesini kesebilir miydi mesela... Bu çerçevede, gönül terbiyesiyle ilgilenen ve kalbi kıvamından emin olduğu Allah dostunu hatırlar. Onunla yanyana durur, benzeşme ve ayrışmalarını denetler...

Sonra içine yönelir, içini yeniden dokumaya başlar. İçi, kalb ve dimağı demektir. Kalbinini ve dimağını avucunun içine alır ve onların her dokusuna ulaşacak bir kişiliğini arındırma eylemine soyunur. Tevbeye-istiğfara sığınır. Bu, sırlarını Rabbi ile paylaşmak ve O'nun huzurunda temiz bir hayata söz vermek demektir.

Tasavvuf bir terbiye sistemi demek. İslam içinde bir terbiye okulu.

Gafil ehli birini uyarıp canlattın mı?

sufilerin mütevaziliklerine hayranım tek kelimeyle. bizde o tevazudan eser yok malesef

Baktım bir çocuk; Ama her haliyle lider,

Ne sevgisi taşırsın kalbini yokladın mı?

Soruyor : "Söyle bana namazını kıldın mı?

Süper güçler diyorlar, hiç onlardan yıldın mı?

Bu seher donanımı, gündüz en az beş kere yenilenir.

Evet, Müslümanlık da budur. Hatta gerçek anlamda insanlık da budur. Zaten Sufilik, İslam'la kişiliği yoğurma eylemidir. İslam'sa insanı insan etme disiplinidir.

Müslümanlık da bu değil midir?

Gözyaşlarımı döktüm yanına gidemedim

Baba gibi onları şer güçlerden koruyor.

Kendimden geçmiş halde soruları dinledim

inş RABBİM bizlerede hakiki Müslüman olabilmeyi nasip eder.. inş RABBİmize layık kul PEYGAMBERİMİZE layık ümmet ve GAVSıma kayık evlet olabiliriz..

amin...

Gerçeğin çağrısı şudur: İşte İslam. İşte insanlık. İşte onun kutlu önderi-kutlu örneği. İşte İslam'ı güzel yaşayan Allah dostları. "Allah'la birlikteliği idrak" bilinciyle donanmış bir insan, bir Müslüman olma sınavı herkesin önündedir. Sufi'nin çabası, Hazreti Muhammed'in çizgisini, insanlığını, ya da O'ndan sonra gelen Allah dostlarının çizgisini çağımıza taşıma gayretidir. Mevlana'yı, Yunus'u, Şah Nakşbend'i çoğaltma çabasıdır. Bir güzel Müslüman olma sevdasıdır. Ve o sevda ulaştığı her yüreği diriltir. Sufilik, dünya maceramızdaki yürek sınavının farkında olmaktır.

Sonra Hazreti Peygamber'le birlikte olur kalben... Acaba, yanyana durduğunuda ya da karşı karşıya geldiğinde O' na yakışmakta mıdır kişiliği?

Bir günü nasıl yaşar Sufi böyle bir disiplini edinmek için?

Bir cocuk dostlarını çağırdı teker teker,

Bir başka anlamda, anların farkında olmak ve her anı, Allah'ın huzuruna çıkabilecek bir güzellikle doyurabilme disiplini edinmek... Her anı Allah için seçmek diğer bir ifadeyle...

Akranları top oynar, o ise HAKK'a gider.

Amaç, insana "Allah'ı görüyormuş gibi yaşama" disiplini kazandırmak. Ya da kişiliğe, "Siz O'nu görmeseniz de O'nun sizi gördüğü" bilincini yüklemek... Size "şah damarınızdan yakın" bir Kudret'le birliktesiniz. "Nerede olursanız olun, sizinle birlikte olan" bir Varlık var, işte O'nu hissetme, idrak etme, hayatını O'nunla birlikteliğin hassasiyeti içinde inşa etme bilinci edinmek tasavvuf terbiyesi...

Sufi, seher vakti uyanır. Gecenin o müstesna vaktinde Rabbin huzuruna durur ve "teheccüd" namazının çağlayanında O'na olan ahdini, O'nunla varolduğu bilincini yeniler. Kalbini ve dimağını başka tüm güç odaklarının etkisinden arındırır. Tevhid bilinciyle donanır. Her gece özgürlük bilincini bir kere daha yenileyendir Sufi.

Sonra ahiret bilgisini yeniler. Mahşer ortamına gider ve gelir. Hayat kitabına bir de Mahşer aydınlığında bakar. Ellerini, ayaklarını, gözlerini, kulaklarını, yani tüm duyu organlarını sorgular, acaba elleri temiz mi, acaba gözlerinde kirlenme var mı, paçalarına çamur sıçramış mı, bütün bunlar dünya karanlığında değil, mahşer aydınlığında net görülecek şeylerdir. "Ölüm gündemi" her gün Sufi'nin nefes alış verişlerinde hissettiği bir gerçekliktir.