Demek ki asırlar geçer ama Hz. Mevlana geçmez. O tüm hatıralarıyla hayatımızda ve içimizdedir.

-Hanım sen merak etme. Ben ağzıma çöp yerine Kulhüvellahü'yü aldım. O, çöpten iyi korur beni.

-Bir papaza da bu kadar aşağıya eğilmek olur mu? deyince şu cevabı verdi.

gelsen de bi açıklasan

bişi anlamadım bacı

Asırlardı bu topraklarda Mesnevi okundu. Mesnevi, dirlik ve düzenimizi sağlayan en önemli metinlerden biriydi. Sevmeyi, inanmayı, insan olmayı öğreten büyük bir metin!

-Ne yapıyorsunuz öyle?..

Bir söze bin cevap vereceğini söyleyen adam, bir tane dahi cevap veremedi...

Verdiği cevaba bakın lütfen:

Ne muhteşem bir söz. Ne müthiş bir cevap. Hem de kitaplık çapta...

Mevlana bu yersiz geleneği zarif bir cevapla düzeltti:

Sökülen cübbesini üzerinde iken dikmeye çalışan Gevher Hatun, çevredeki geleneğe uyarak,

Ölümü son olarak görenler, her şeyi hayatta yaşamanın yollarını arayacaktır. Bu hayat içinde başlayan ve yine hayat içinde biten bir yaşama alanıdır.

-Şarabı o içmiş, sarhoşluğu siz yapıyorsunuz!..

Mevlana, bize ölümün doğumdan da öte, kavuşma olduğunu öğreten büyük bilgedir. Onun nazarında ölüm, düğün günüdür. Bir bitiş değil, bir tükeniş değil, yeni bir başlangıç, yeni bir hayat. Bu hayatın adı, ahret hayatıdır? Ölüm, dünya hayatından ahret hayatına yolculuktur.

-Osman! Sen eksiden çok mütevazı biri idin, şimdilerde biraz gurura kapılmış gibi görüyorum seni. Çünkü o zamanlarda gelip elimi öperdin. Halbuki şimdi uzakta oturuyorsun, ne yanıma yaklaştığın var, ne de elimi öptüğün!..

Anlaşılan sarhoş da olsa saf dışı edilmesini istemiyor, hor hakir görülerek dışarı atılmasına razı olmuyordu. Sözlerine şunu da ilave ediyordu:

Kavuşma gününün, düğün gününün coşkusuna ermek için yeniden Mesnevi?ye başlamaya ihtiyacımız var.

- Osman dedi, ben el öptürmeyi çok severim, sık sık gelip elimi öpmeni istiyorum!..

-Düşene herkes tekme atar, bir tekme de siz atmayın!..

İki kişi sokak ortasında ağız dalaşı yaparak tartışıyorlardı. Biri dedi ki:

-Ben de öyle bir adamım ki, bana bin söylesen bir tane dahi cevap alamazsın!..

Oradan geçmekte olan Mevlana bu sözü duyunca hemen adamın yanına varıp çenesi altına kadar sokularak şöyle dedi:

Hz. Mevlana zikir halkasına katılmış, çevresiyle birlikte zikrediyordu. Tam bu sırada bir sarhoş da dışarıdan halkaya katılıp zikretmeye başladı. Ancak sarhoş dengesini tutamıyor, yanındakilere çarpıyor, rahatsızlık veriyordu.

-Sarhoştur, dediler çıkmak istemiyor, biz de çıkarmaya çalışıyoruz.

Bir gün Konya çarşısında yürürken bir papaz kendisini görünce ayağa kalkıp eğilerek hürmetle selam vermişti. Bunu gören Mevlana ise papazdan da aşağıya eğilerek selamına mukabele etti. Bu duruma itiraz eden biri,

-Efendi, dedi ağzına bir çöp al da aklını dikmiş olmayayım!..

Osman kapının yanındaki yerinden mahcubiyetle kalkarak Mevlana'nın yanına yaklaşıp eline sarıldı. O sırada avucu içine önceden hazırladığı altınları kimsecikler görmeden Osman'ın avucu içine koyarak elini kapatan Mevlana, şu tembihte bulunmayı da ihmal etmedi:

Mevlana, Mesnevi?de hep bu yolculuğu anlattı bize. O yüzden her bir mısrasında yeni bir başlangıç, yeni bir doğum vardır. Okunan her satırda canlanır, şenlenir, yeniden yeniden çoğalırsınız. Çünkü Mesnevi?nin her satırında sevgiliye kavuşmanın coşkusu vardır. Mesnevi bu coşkuyla yazılmıştır.

Hayatı anlamak, ölümü anlamaktan geçiyor. Ölümü nasıl anlıyor ve anlamlandırıyorsanız, hayatı da öyle anlar ve anlamlandırırsınız. Dolayısıyla, ?hayat nedir? sorusuna, ?ölüm nedir? sorusundan yola çıkarak cevap aramak mümkündür.

Yeniden, yeniden Mesnevi?ye başlamak... Okumak, anlamak ve hayatı anlamlandırmak!

-Bana bak!.. Ben öyle bir adamım ki, bana bir söylesen bin cevap alırsın!..

anafikir?

Özetle, yaşarsınız biter. Hayat biter, siz de bitersiniz. Bitiş ve tükeniş?

Şimdi yeniden kendimize gelmek, hayatı anlamlandırmak için yeniden onu okumaya başlamanın zamanı gelmiştir.

Osman avucu içindeki altınları sıkı sıkıya tutarak çıkıp evin yolunu tutarken bu zarif anlayış karşısında öylesine duygulandı ki, yol boyunca gözyaşlarını durduramadı...

Bu metni okuyarak büyük bir medeniyet kurduk.

-Tevazuda da papazı geçmemiz gerekir!

İşte o unutulmaz hatıralarından bir demet sizlere. Zannederim siz de ibretle okuyacak, takdirle tefekkür edeceksiniz.

meall?

İş tekme tokada kadar varınca Mevlana sordu:

Bir talebesi evlenmiş, hayata karışmıştı. Ziyaretine geldiğinde talebesinin kılık kıyafetinden ihtiyaç içinde olduğunu anlamıştı. Fakat halkın içinde mahcup etmeden nasıl yardımcı olabileceğini düşünüyordu. Nihayet bulduğu çareyi tatbike koydu. Kalkıp gitmek üzere olan talebesine seslendi:

Tutup kapıya atmak istediler. Ama sarhoş çıkmak istemeyip direnince zorlamalar başladı.

Bizim hayat anlayışımızda, bitip ve tükenme yok. Bitmeyen ve tükenmeyen bir hayat? Zira ölüm, nihai bir son değil, yeni bir başlangıç, yeni bir doğumdur.

Ayrımı gayrımı yok etmek, insanca yaşamak, insanlığımızın farkına varmak için Mesnevi?ye ihtiyacımız var.

Mevlana Haftası münasebetiyle Konya dünyanın her tarafından gelen ziyaretçilerle dolup taşıyor.

Kavganın gürültünün, sömürünün, ayrıştırıcı ve parçalayıcı bakışın bütün bir alemi sardığı şu günlerde Mesnevi?ye ihtiyacımız var.