Dili, dini, rengi ne olursa olsun, iyiler iyidir.

Mevlana tebessüm ederek adama şu yanıtı verir

Adam;

Kapatacaksın "dört" açsanda gözünü!

AzraiLin yanında "iki" kat oLup yaLvarsanda nafiLe!

İncinsen de incitme!

Ya olduğun gibi görün,

cüdadır

H. Bektaşi kesin ve net bir ifade ile adamın sorusunu cevaplar

Sen seni bilirsen yüzün Hüda?dır; sen seni bilmezsen, Hak senden

Siz kabul etmediniz, Mevlana nasıl kabul eder diye sorar

Beyefendi H. Bektaşi çok yerinde bir tespit yapmış hakkı var ancak bakın,

H. Bektaşi adama şöyle bir bakar, karşısında el pençe iki büklüm duran bu adama

Günün birinde yolu bir dergaha düşen kendi halindeki adam, dergahta, bir Mevlevi ile bir Bektaşi'nin oturmuş sohbet ettiklerini görünce dayanamaz ve yanlarına yaklaşır. Kendini tanıtır ve dergahı merak ettiğini, nasıl zikir edildiğini izlemek için geldiğini söyler. Mevlevi ve Bektaşi erenleri başlarlar adama çeşitli nasihatlerde bulunmaya, her biri kendi yolunu mümkün olan en tatlı dille anlatmaya çalışırlar.

Bu dünya "üç" günLük dünya.

İnsanın değeri, yüreğinin ağırlığı kadardır.

BiLki "yedi" düveLe suLtan oLsan dahi!

elçinde bunu çok çok beğendi :)

Ya da göründüğün gibi ol

Mevlana adamı dinledikten sonra

Aman efendim ben kendi rızamla getirdim ne olur kabul ediniz, ben sonra ne yaparım bu inekle der.

Yüz defa tövbeni bozmuş olsun da yine gel."

bektaşi der ki;

Mevlevi hiç beklemediği bu soru karşısında oldukça şaşırır. İki kolunu da biraz yukarıy? a kaldırır, sonra ellerini birleştirerek kollarını daire şekline getirir ve şöyle der:

Eline, diline, beline sahip ol!

Yerin "aLtı" mekan oLacak sana.

Beyefendi size kabul edemeyeceğimiz söyledim lütfen ısrarcı olmayın eğer bu ineği illa bağışlamak istiyorsanız Mevlana ya götürünüz der.

mevlana der ki ;

Zavallı adam bir yandan onları dinlerken, bir yandan da gözleri onların giydikleri giysilere takılır. Mevlevi'nin giydiği kıyafette kollar o kadar geniş ve uzundur ki hem içine üç kişinin birden kolu sığabilir, hem de uzun olduğu için yalnızca kolları değil, elleri de örtmekte, kapatmaktadır. Bektaşi'nin giydiği kıyafette ise tam tersi bir durum vardır. Elbisenin kolu daracıktır, neredeyse tene yapışmıştır; üstelik kısa olduğu için, eller ta bileklere kadar açıktır.

Bektaşi kendi kollarına bakar, birkaç saniyelik bir dalgınlıktan sonra gülümser ve adama bakarak şöyle der:

En fazLa "sekiz" kez kaçabiLirdin öLümden.

Tabi beyefendi kabul edebiliriz. Madem siz bu durumdan rahatsızsınız, üstelik Allah için bunu bağışlayıp af dileyeceksiniz tövbede etmişsiniz bize de düşen kabul etmektir der.

Biz koca bir ummanız onlar ise küçücük bir deniz, Bize atacağınız taş dibe dalar onlara atacağınız taş ise denizlerini bulandırır der?

-Peki siz, pirim? Sizin kıyafetinizin kolları neden bu kadar dar ve kısa? Siz insanların günahlarını ve ayıplarını örtmez misiniz?

Mevlana ile H. Bektaşi? nin yaşadığı o dönmelerde adamın biri yalanla dolanla haksız yollarla bir miktar para kazanır, kazandığı parayla da bir inek alır. Gel zaman git zaman bu ineğin varlığı onu rahatsız eder. Rüyalarında sayıklamaya başlar ve tahammül edemez olur. En sonunda bir gün rüyasında bir dergahta olduğunu görür. Sabahında ise ineğini aldığıyla H. Bektaşi Veli?nin huzurun da bulur kendini.

-Pirim, kıyafetinizin kolları neden o kadar geniş ve uzun? Bunun özel bir sebebi var mı

Siz bu ineği haksız yollarla aldığınızı ifade ediyorsunuz ve tabi tövbe ettiğinizi de ekliyorsunuz. Günahınızdan kurtulmak içinde bize bağışlamaya geldiniz ancak biz bu ineği kabul edemeyiz.

ELbet "bir" gün öLeceksin.

-Biz mi? Bizim geniş kıyafetlere ihtiyacımız yoktur. Çünkü biz insanların günahlarını ve kusurlarını görmeyiz

Adam bir kez daha şaşırmıştır. H. Bektaşi nin sözleri aklına gelir mırıldanarak onun sözlerini Mevlana ya söyleyiverir.

Biz bir kartalız onlar ise karga biz avımızı seçer de yeriz onlar ise her önlerine gelen leşi yer.

İşte o gün herşey "sıfır"dan başLayacak..!

İnsan gözdür, görüştür, gerisi ettir. İnsanın gözü neyi görüyorsa, değeri o kadardır.

Bu duruma hayret eden adam, sebebini öğrenmek ister. Büyük bir merakla, önce Mevlevi'ye sorar:

Hacı Bektaşi Veli ile Mevlana Celalettin-i Rumi aynı dönemlerde yaşamıştır ve yine rivayet olur ki hoşgörüye ilişkin aralarında şöyle bir anektod aksedilir.

Yanıttan oldukça hoşnut olan adam aynı merakla bu kez Bektaşi'ye döner:

Her ne ararsan kendinde ara!

Yine gel, yine gel, her ne olursan ol yine gel

Rivayet o ki;

Hiçbir milleti ve insanı ayıplamayın.

Bakın beyefendi,

bektaşi de der ki;

Bizim bu dergahımız ümitsizlik dergahı değildir

boteci_sirine, bunu beğendi.. :)

-Evet, özel bir sebebi vardır. Çünkü biz insanların günahlarını, ayıplarını, kusurlarını örteriz. Başkaları görmesin diye üzerini kapatırız.

Efendim, benim bir ineğim var ve ben bu ineği haksız yollarla aldım bu aralar çok rahatsız oldum ve tövbe ettim ancak bu inekten de payıma düşen günahın affı için size bağışlamaya karar verdim. Kabul buyurunuz der.

-Fakiyrlik, her yoklukta sakin olmak ve her varlıkta elde olanı dağıtmaktır. Yani yokluk ile arası iyi olmak, onunla uyuşmak ve varlıktan kurtulmaktır. Her çeşit yoksulluktan korkan arabozucudur. gerçek Fakiyr?in Hakk?tan gayrıya ihtiyacı yoktur

mevlana der ki;

H. Bektaşi;

En fazLa "beş" metre kumaş gö-türebiLeceksin.

Eger "dokuz" CanLı oLsaydın biLe!

Adam bu duruma şaşmıştır söylenen sözden de bir şey anlamamıştır. Yemez içmez doğru ineğiyle Mevlana nın huzuruna çıkar. Durumu Mevlana ya izah eder.

İster kafir, ateşe tapan, putperest ol yine gel