Sultan Abdülhamid, o ileri görüşlü insandı ki, Amerika'da horlanan zencilerin maruz kaldıkları zulümlerden istifade ile onları İslam'a çekmek maksadıyla oraya propagandacılar gönderdiği ve bugünkü zenci-müslüman varlığının teşekkülüne amil olduğu da bir gerçektir.

İşte hakkında en çok eser yazılan insanlardan biri olduğu halde, bizim de?üç mazlum padişah?tan biri olarak bu büyük şahsiyetin biyografisini kaleme alışımız, O?nun hakkındaki eserlerin, guya lehte olanlarının bile, şu zikrettiğimiz bir-iki misalde görüleceği üzere ciddiyetten uzak oluşudur.

bizim doğru kabul edip okullarımızda okutulan tarihin

meşrutiyetten taviz vermemek ya da meşrutiyeti askıya almak

BİR MODERN MEKTEBE 100 İSTANBULLU

250 olan rüşdiye sayısı 1909'da 900'e, 6 olan idadi sayısı

Bu kampanya sebebiyledir ki, otuzüç senelik saltanatı boyunca hiç kimsenin burnunu kanatmamış, ancak ana ve babasını öldürmüş olan bir cani dışında normal mahkemelerce verilen idam cezalarını bile tenfiz ettirmemiş, kendisine suikast yapan bir haremağasını ve hatta ermeni Jorris'i dahi afvetmiş bulunan Sultan Abdülhamid Han için haksız ve mesnedsiz bir surette 'kızıl sultan' lakabı, meşhur ve harcıalem bir hale getirilmiştir. Hayfa ki, yahudilerin icad edip ermenilere armağan ettikleri bu iftira, böyle ecnebi kimselerden ziyade vatanın o gün bugündür bir çok talihsiz Türk asıllı nesilleri arasında da revaç bulmuştur.

(90.356). Öncesiyle kıyasladığımızda Abdülhamid dönemindeki

Mithat Paşa ve avanesinin sebep olduğu 93 Harbi felaketinin neticesinde Rumeli'de kaybedilen topraklardan pek çok müslüman ahali, muhacir olarak İstanbul'a gelmiş bulunuyordu. Bunların mağduriyetlerini istismar ederek toplayabildiği bir kısım işsiz-güçsüz takımıyla Çırağan Sarayı'na yürüyen Ali Suavi, Sultan Abdülhamid'i devirerek, bu sarayda mahbus bulunan V. Murad'ı tekrar tahta geçirmeye teşebbüs etti. Sultan V. Murad, mason Mithat Paşa ve avanesi tarafından ta şehzadeliğinden beri hususi bir surette yetiştirilmişti. O da, akıl hocası Mithat Paşa gibi otuzüç dereceden bir masondu. Fakat hiç şüphesiz bu teşkilata onun gerçek hüviyetini bilmeden girmişti. Bununla beraber şerirler, kendisi padişah olsa menfur emellerine daha kolay ulaşacaklarını düşünüyorlardı. Ali Suavi ise, Sulltan Abdülhamid Han tarafından Galatasaray Lisesi müdürlüğünden bozuk siyasi düşünceleri sebebiyle azledilmiş bulunmanın iğbirarı ile haraket ediyordu. Gerçekten de Ali Suavi, yavaş yavaş yahudi siyasi emellerinin hakim olmasıyla Osmanlı aleyhtarlığına meyleden İngiliz siyasetinin kör bir aleti durumundaydı.

M. Kemal Paşa hakkındaki 5816 numaralı kaanun, aslında O?nun heykellerini kırmayı ve hatırasına alenen hakaret etmeyi suç saydığı halde, tatbikatta en küçük bir tenkidin bile suç sayıldığına dair gerçeklere vakıf olmak için: ?Gurbet İçinde Gurbet? (İstanbul, 2004) isimli eserimizin 372. sahifesindeki 153 numaralı dipnot veya?Sarıklı Mücahidler? (İstanbul, 2007) 18 sahifedeki 10 numaralı dipnota bakılabilir.

öleceği tartışılıyordu. Abdülhamid, iktidarın dizginlerine

?1877'de İstanbul'da sadece 200 tane modern ilkokul varken 1905'te 9 bine çıkmıştı. Her yıl ortalama 400 ilkokul açılmıştır ki, bu, Cumhuriyet döneminde bile kırılamamış bir rekordur.?

O'nun en büyük talihsizliği, devleti çok kötü şartlar altında eline almış olmasıdır. Buna rağmen hiç yılmadan, bıkmadan müthiş bir zeka, sabır ve büyük bir maharetle devleti, otuzüç sene ciddi bir kayba uğratmadan idare etmiştir.

Fevkinde uçarken o neşibin, bu firazın

Osmanlı Devleti'nin 620 senelik şan ve şeref dolu tarihini şair ne güzel hulasa eder:

rastlar. Sevan Nişanyan'ın hesaplamalarına göre Türkiye,

Sultan Abdülhamid, bu güruha karşı -maalesef- aşırı merhameti sebebiyle hareketsiz kaldı. Halbuki sarayının etrafında iyi talim ve terbiye görmüş otuz bin asker vardı. Neticede tac ve tahtı için şu hengamede bile kan dökmeye razı olmayan Sultan Abdülhamid, Hareket Ordusu'na arkalanan İttihat ve Terakki hükumetince hal' olunarak tahttan indirildi. Usulen tanzim edilen fetva da, tamamen haksız ve mesnedsizdi. Kendisine bulunabilen kusur, "kütüb-i mu'tebere-i diniyyeyi cem' u ihrak", yani muteber dini kitapları toplatıp yaktırmaktı.

Kendisine karşı en çirkin ve şiddetli muhalefeti göstermiş bulunanlar bile, zamanla ve arkasından sökün etmiş olan faciaların ikazıyla uyanarak nedamet hislerini terennüm etmişlerdir. Bunlardan biri olan filozof Rıza Tevfik'in de kulaktan kulağa yayılıp meşhur olmuş bulunan Abdülhamid-i Sani'nin Ruhaniyetinden İstimdad isimli şi'rini dikkatlerinize sunalım:

Gençlik yıllarımda Sultan II. Abdülhamid Han hakkında, bazı nadir makaleler ve Seyyid Abdülhakim Arvasi ile Süleyman Hilmi Tunahan hazretlerinin etrafında bulunmuş zevattan nakledilen değerlendirmeler dolayısıyla O?nun büyüklüğüne bir kere daha muttali olmuş ve lise yıllarında edindiğim kanaati pekiştirmiştim. Fakat öyle büyük bir şahsiyetin, nasıl olup da birkaç Balkan komitecisi karşısında mağlubiyeti kabul edip taç ve tahtını terk etmiş olmasını izah edemiyordum. Hatta merhumu şecaatsizlikle itham ettiğim bile olmuştur. Gerçekten her insaf sahibi kabul eder ki, Sultan II. Abdülhamid?i devirenler, zeka ve siyasi dirayet itibariyle o büyük hükümdara çömez bile olamazlar. Bu gerçeği mezardan kaldırıp kendilerine sorsak, onların bile itiraftan içtinab etmeyecekleri muhakkaktır. Böyle olduğu halde bu şerirler, o büyük hükümdara karşı, nasıl olup da muvaffak olabilmişlerdir!.. Doğrusu bunu anlayamıyordum. Zamanla, hem tarih üzerindeki araştırmalarım ve hem de her müminin iman ettiği?kader? hakkındaki derinleşmem sonunda anladım ki, o büyük şahsiyet de, aynen Sultan Abdülaziz gibi ilahi kadere ters düşmüş olmaktan dolayı, mazlumiyetin her türlü acısını tatmak mecburiyetinde kalmıştır. O kaderse, milletin sonraki bozuk kafalı idarecilerin zulmüne müstahak hale gelmiş olmalarının bir icabı idi.

Fransız ajanlarına mı bırakmalıydı? Hafiyesiz, ajansız,

İlme hizmetten ziyade sırf bir sansasyon ve para kazanma gayesi peşinde koşan birtakım kimselerin?Sultan Abdülhamid?in Hatıratı? diye ortaya koydukları eserlerin hiçbiri bizce güvenilir değildir. Bunlardan sadece İbnü?l-Emin Mahmud Kemal İnal?ın Türk Tarih Encümeni Mecmuası?nda (Bkz: Sayı: 13-15) ?Abdülhamid-i Sani?nin Notları? başlığı altında yayınlanmış olan metne naşirinin güvenilirliği dolayısıyla itibar edilebilirse de, o da aslının Hazine-i Evrak?ta bulunan bir defter olduğunu söylediği metnin, az bir kısmını yayınlamıştır. O günden beri, sadece Mehmet Hocaoğlu, ?Abdülhamid Han ve Muhtıralar? ünvanlı eserinde (İstanbul, 1989) mezkur defterin ancak bir kısmını gördüğünü söylemekte ve ondan bazı parçalar iktibas etmiş bulunmaktadır. Diğerleri ise, çeşitli kimseler tarafından uydurulmuş hayal mahsulü şeylerdir. Tarihçi İ. Hami Danişmend?in guya?Fransızca bir nüshasını buldum!..? diyerek?Çakmak Mecmuası?nda (sayı: 32 vd.) yayınladığı metin ve bunu te?yiden Ayşe Osmanoğlu imzasıyla dercettiği yuvarlak ifadeli mektup da -kanaatimizce- İ. Hami Danişmend?in hatırı için kaleme alınmış bir hatır senedi mahiyetindedir. En evvel Utarid Mecmuası?nda 1919 yılında neşredilen ve sonra Zaman Kitabevi tarafından kitaplaştırılan metinse, yayıncı olarak Vedat Örfi ismini taşımakla beraber, bunun Süleyman Nazif tarafından uydurulmuş bulunduğu ve bu gerçeği bizzat İbrahim Hakkı Konyalı?ya itiraf etmiş olduğu, Konyalı merhumdan mesmuumuz olmuş bulunmaktadır. Bizim iddiamızı İbnü?l-Emin de kabul etmekte ve bundan dolayı Süleyman Nazif?i azarlamış bulunduğunu beyan etmektedir. (Bkz: İbnü?l-Emin- a. g. e., sh: 341?deki 2 numaralar dipnot) Bu hususta tafsilat için bakınız: Alaaddin Yalçınkaya- Sultan Abdülhamid?in Notları, İstanbul, 1996 veya Ali Birinci- ?Sultan Abdülhamid?in Hatıra Defteri Meselesi?, Divan, 2005/2, sh: 175-194.

Sene 1881. Atatürk doğmuş. Ama aynı yıl Yıldız Mahkemesi kurulmuş İstanbul'da. Kuruluş amacı içinde Mithat Paşa gibi meşrutiyetçi jön-Türklerin liderinin de bulunduğu bir grup insanı Abdülaziz'i öldürmek suçundan yargılamak. Güzel. Yapmışlarsa Abdülhamid'in elinden kurtulamazlar. Ben orasına değinmeyeceğim ama bu konu ile alakalı olduğu için söyleyeyim. Mahkemenin başkan yardımcısı bir Osmanlı Rum'u! Üstelik Hristiyan!:Hristoforidi Efendi! Aman Allahım. Bir Hristiyan müslüman Osmanlıları yargılıyor. Yargılatan da halifemiz hazretleri Abdülhamid! Oldu mu ya! Karoso için müslümanlara sitem eden emirülmüminin, meğer müslümanları da hritiyana yargılatmış. İnanmayan İsmail Hakkı Uzunçarşılı'nın "Mithat Paşa ve Yıldız Mahkemesi" adlı eserin 229. sayfasına baksın.

döneminde uygulanan "cellat sansürü"yle hiç mi hiç

İstanbul?da 1965 tarihinde basılmış olan bu eser, mesnedsiz medhiyelerle dolu olduğu gibi Sultan Abdülaziz merhumla ilgili yakışıksız pek çok beyanı ihtiva etmektedir ki, bunlara Sultan Abdülaziz?le ilgili eserimizde bir nebze temas edilmiş bulunmaktadır.

"-Şu hesabı da mı yapamadınız?!. Hiç İngiltere'ye karşı Almanlar'ın yanınla harbe girilir miydi? Ben Almanlar'ın İngiliz emellerini dengelemek için kullandım. Bundan öteye birşey düşünmedlim. Şimdi fikrimi soruyorsunuz!.. Bu evvelce gerekliydi; artık çok geç!.." dedi.

Hasret olduk eski istibdade biz.

Sana hak verecek ey koca Sultan!

NE KADAR ACI.

Bu surette Bulgar kilisesi, Sultan Abdülhamid'in bu siyasi manevrası ile teessüs etmiş oldu. Bu bir ihtiyaç olduğu ortaya çıkınca, Bulgar ve Rumlar'ın müştereken oturdukları yerlerde kavga başladı.

sokaklarda Fransız Kralı'nın posterlerinin Ermeni hamalları

İttihat ve Terakki iktidarı, kısa zamanda halkın umumi surette nefretini kazandı. Karşılaştığı tenkidleri şiddetle bastırıyor ve muhaliflerini gazeteci veya fikir adamı demeden suikastlerle yok ediyorlardı. Bu durum, zuhur eden nefreti had safhaya çıkarınca, kendi iktidarlarını korumak için sadık adamları sandıkları avcı taburlarını Rumeli'den getirip Taşkışla'ya yerleştirdiler. Ancak bunların başlarındaki subaylar, kısa zamanda Beyoğlu alemleriyle siyaset girdabına sürüklenip askerleriyle alakalarını kestiler. Serbest kalan avcı taburları efradı, halkla temas edince, İttihat ve Terakki'nin irtikab ettiği mel'unane zulüm ve hıyayetlerini öğrenerek kendilerini korumaya me'mur oldukları bu kadroya karşı ayaklandılar. İstanbul'da birkaç gün terör hakim oldu. Bazı İttihat ve Terakki milletvekilleri sokak ortasında katledildi. İşte 31 Mart Vak'ası denilen hadise budur. Bu ayaklanma sebebiyle iktidarlarını tehlikede gören İttihat ve Terakki, Rumeli'den "Hareket Ordusu" denilen çoğu rum, ermeni ve yahudi çapulcusu onbeş bin kişilik bir kuvveti İstanbul üzerine sevk ettiler.

niteliğine göre değerlendirmeye tabi tutuyordu.

söylemiştir: 31 Mart uydurma ihtilali hazırlandığı zaman ben

Evet, Sultan II. Abdülhamid, mühim bir devlet işi için gecenin her saatinde uyandırılmasına müsaade etmişti. Fakat bu asla ahad-ı nastan gelen bir telgraf için olamaz!..

anladık; iyi ama bir tekini bile idam ettirmemiş olan

mealinde bir söz söylemiş olduğu yolunda bir jurnal alınmış ve bundan dolayı da o me'murun Fizan'a sürgün edilmesi hususunda irade-i seniyye sadır olmuştu. Buna itiraz eden Sadrazam Said Paşa:

şekillerindendi. Mesela İbn Haldun 'istibdad'ı tek adam

"-Sultanım, doğum bir hayli müşkil oldu. Ancak mütehassıs doktorların gayretten ile hasta kurtuldu elhamdülillah.. Bir erkek çocuk dünyaya getirdi. Adını da Abdülhamid koydular. Sabaha kadar golfları içinde zat-ı alinizin ömür ve devletlerine dua ettiler..."

Nadimlerden biri olan Süleyman Nazif de nedamet hislerini şöyle ifade eder:

Ben de bunu pek kayda değer görmeyerek zat-ı şahaneye vereceğim listenin içerisine almadım.

katkısının olmadığı kesin olarak ortaya çıktığı halde

kurulan meclis, tam tersine bölücü bir meclis olmuştu. İki

Hakikaten Sultan II. Abdülhamid Han Hazretleri?nin devri, -bilhassa dahili hadiseler dolayısıyla- adeta bir örfi idare dir. Bundan dolayı kaynatılmakta bulunan fitne kazanına vakıf olunamadığı takdirde, hadiselerin zahirine nazaran o büyük şahsiyete muhalif olmak adeta kaçınılmazdı. Halbuki hadiselerin içyüzüne vakıf olunsa, o büyük hükümdarı bu tutumundan dolayı mazur görmek ve asla kınamamak gerekirdi. Çünkü birlik ve beraberlik şuurunun?çeşitli iç ve dış sebeplerle- zaafa uğradığı o hengamda devletin bekası ancak ve ancak tezatsız bir otorite ile sağlanabilirdi. Sultan II. Abdülhamid bu gerçeği erkenden görerek dizginleri dirayetle eline almasaydı, devlet, daha o zaman hayalperest Midhad Paşa ve ekibi elinde çoktan batmış olacaktı. Nitekim bilahare, hadiselerin içyüzüne vakıf olmak imkanını elde edince eskiden yaptığı?hürriyet münadiliği?nden dolayı nedamet gösterenler de az değildir. Hatta böyleleri içinde filozof ünvanlı Rıza Tevfik gibi pek de dindar olmayan kimseler bile mevcuddur. Buna rağmen yukarıda ismi geçen iki dindar şahsın bu dirayeti daha sonra bile gösterememiş olmaları, onlar hesabına cidden üzücü bir keyfiyettir.

tarafı yok. Ancak PKK ile mücadele döneminde basının nasıl

Güneydoğu Anadolu'nun imarına çalışıldı...

Asrın en siyasi Padişahına!..

Bu münakaşaya şahid olan Talat Paşa, ipin ucunun elinden kaçacağını anlayınca, ulemadan olan milletvekillerine istenilen fetvayı vermeleri için baskı yaptı. Bu baskı neticesinde tefsir sahibi Elmalılı Hamdi Efendi'nin takriri ile Sultan Abdülhamid Han hakkındaki mahut hal' fetvası ortaya çıktı.

Sultan Abdülaziz merhum gibi büyük masrafları ve dış borçlanmayı mucib olan harpçı bir siyaset takibi yerine, gelişen sanayi hareketleri dolayısıyla batıda temayüz etmiş bulunan iki devleti karşı karşıya getirmek ve onların menfaat çatışmalarını tahrik ederek ülkeyi -adeta- bir sırat köprüsü üzerinde yürütmek, O'nun siyasetinin temel esası olmuştur.

Bizdik utanmadan iftira atan;

Şaşkın bir vaziyette telgrafı getirdi. Sultan, orada yazılanları dikkatle okudu. Ardından düşündüğümün tam aksine daha saray doktorunu çağırtarak bana dündü:

Divane sen değil, meğer bizmişiz;

cinayet olduğunu anlattım. Aldığım cevap şu oldu: "Ne

Beşiktaş muhafızı yedi-sekiz Hasan Paşa'nın kafasına indirdiği bir sopa ile Ali Suavi'nin can vermesi bu ihtilal teşebbüsünün akim kalmasını sağlamıştır. Ancak Sultan Abdülhamid, bu ve benzeri vak'alar dolayısıyle maruz bulunduğu büyük tehlikeyi kavramış, devrinin sözde münevverlerinin hamakat ve ihanetlerine ilaveten rum, ermeni ve yahudilerin kaynattıkları fitne kazanı sebebiyle muarızlarının "istibdad" diye adlandırageldikleri sıkı bir dahili siyaset takıbine mecbur kalmıştır.

Yerli ve yabancı pek çok eserle Başvekalet Osmanlı Arşivi?ndeki sayısız vesaike istinaden yapılmış olan bu çalışmada, bazı pespaye propaganda mahsulü neşriyatla?bizce hepsi de şüpheli olan- ve ortalıkta?Abdülhamid?in Hatıratı? adıyla dolaşan eserlere itibar atfetmemiş olduğumuzu ifade etmek isteriz.

Bir çürük ipliğe hülya dizmişiz;

"Bir akşamdı. Mabeynde nöbetçi olarak ben kalmıştım. Gelen mektub, telgraf, rapor ve tezkerelerin listesini tertibleyip huzura çıkmak üzere iken bir telgraf geldi. İstanbul Laleli Postahanesi me'murlarından birinin Hünkar'a çektiği bir telgraftı bu:

Hasret olduk eski istibdada biz!..

icabında ateşe atılmaktan bile çekinmem."

yapmasına müsaade etmezdi.

Padişah hem zalim hem deli dedik;

Tarihle az-çok uğraşanlar çok iyi takdir ederler ki, bu ülkede iki şahıs hakkında gerçekleri söylemek, tasavvurun fevkinde bir derecede güçtür. Bunlar Sultan II. Abdülhamid ve M. Kemal Paşa?dır. Zira her ikisi hakkında da yazılmış olanların kaahir ekseriyeti yalandır. Bu yalanlar, bunlardan birincisinin aleyhinde; ikincisinin ise, lehinde vaki olmuştur. Üstelik bu sonuncusu hakkında eğriyi, doğrudan ayırmanın fiili güçlüğüne ilaveten bir de kaanuni bir mani mevcuddur. Bu sebepledir ki, onunla ilgili olarak yazabildiklerimizden dolayı maruz kalmış olduğumuz sıkıntılar, bizi tanıyan herkesçe malumdur.

sakınca görmemişlerdi.

asırlık İttihatçı propagandanın etkisi hala sürüyor. İsyanı

cezalarını sürekli affeden birinin istibdadın yetkilerini

?Avrupa?yı anlamak için, Avrupa?yı temsil etmek için bir vasıtamız yoktur: Yalnız garip, mühlik bir vak?a önünde:«-Avrupa ne der?! söyler ve bir şey bekleriz!..?Bir fırka mühim bir teşebbüste bulunsa, bir vilayet kaanunu tanzim edilse, milli bir tezahür olsa, bir cemiyet-i islamiyye teşekkül etse, bir hükümet sukut etse,?. milli bir gazete neşredilse, harb edilse, sulh edilse, idamımıza karar verilse, mezara gidilse? biz:«-Avrupa ne der?! söyleriz.?-Avrupa ne der?!? suali, havfın , fikr-i şahsiyi istihkar eden kuvve-i hafiyesidir.? (Bkz: Halil Adem?in?Hilafet Siyaseti ve Türklük Siyaseti? (İstanbul 1331) isimli esere yazdığı uzun dipnot. sh: 7 vd.)Ne dersiniz, makale hacimli bir haşiyeden naklettiğimiz şu üç-beş cümlede ifade edilmiş olan gerçek, bugün de hala aynen mevcud değil mi?!

"-Hemen getiriniz!"

Burada özün özü bir surette temas ettiğim bu gerçeği Sultan Abdülaziz hakkındaki eserimde tafsilatıyla anlatmış bulunduğum için bu kadarla iktifa ediyorum.

İnönü de karacı idi. Demek ki, Türkiye'nin etrafı denizlerle

Çok nazik idi. Herkesin gönlünü almasını bilirdi. Fevkalade bir zeka ve hafızaya sahibdi. Bir defa gördüğü veya sesini işittiği kişiyi asla unutmadığına dair kaynaklarda sayısız misaller vardır. Alman birliğini kurmuş olan Prens Bismark rivayete nazaran:

Yıl: 1997 - Ay: Kasım - Sayı: 141

Ulu Hakan, 1918'de vefat ettiği zaman bütün mağdur ve mazlum millet yas bağlamış, bütün İstanbul halkı görülmemiş mahşeri bir kalabalıkla O'nu divan yolundaki türbesine defnederek Ahıret'e yolcu ederlerken bazıları:

"Bu, aziz ve alim olan Allah'ın takdiridir..." mealindeki ayet-i kerimeyi okudu.

Acaba Yıldız Mahkemesinde Abdülhamid'in yargıladığı Mithat Paşa ya da öteki Müslümanlar Abdülhamid'e kendilerini bir Hristiyan Rum yarguıça muhakeme ettirdiği için sitem etmiş midirler? Yoksa onlar da Abdülhamid gibi vatandaşlarını hiçbir surette ayırt etmeme olgunluğuna sahip miydiler:)

Yazarının dindar olduğu bilinen?Sultan Abdülaziz ve I. Meşrutiyet? (İstanbul, 2001) isimli eserden alınan şu birkaç satırı?sırf bir misal olmak üzere- dikkatlerinize arz edelim:?Veliaht Murad tahta çıkınca, kendisinden sonraki küçük kardeşi Şehzade Abdülhamid «Veliaht statüsü kazanarak tahtın varisi olmuştu. Şehzade Abdülhamid, Sultan Abdülaziz?e yönelik hal? girişimini bildiği halde, bunun kendisini tahta biraz daha yaklaştıracağını düşünerek ses çıkarmamıştı.? (Bkz: Süleyman Kocabaş, a. g. e., sh. 227)Bunu hiçbir görgü şahidinin ahlaksızlık ve karaktersizlik isnad edemediği Sultan II. Abdülhamid hakkında bir müslüman yazar söylüyor!.. Bu kadarla kalsaydı yine neyse!.. O büyük hükümdarın garezkar düşmanlarından pek çok nakiller yapan bunları bir tenkid süzgeçinden geçirmeksizin eserine derceden bu arkadaşın böyle cürümlerine de sadece bir tek misal verelim:?Veliahd Abdülhamid?e cülus yolunu Sultan V. Murat?ın hastalığı açacaktı. Bu uğurda öyle spekülatif görüşler ortaya atıldı ki, Abdülhamid?in Sultan?ı tedavi eden doktorlarla anlaşıp, onun hastalığını daha da artırarak iyileşmemesi için çalıştığından bahsedilir. Lütfü Simavi?nin yazdıklarına göre, Abdülhamid, Dr. Kapolyon ve Daru?ş-Şifa tabibi Müncevri ile anlaşmıştı. Bunlar, Sultan?ın sağlığını, «Mahmud Paşa?nın gönderdiği sarı altınlara ve ilerisi için verdiği vaatlere feda etmişler, her iki doktor, Abdülhamid?in saltanat yıllarında ihsan ve rütbelere boğulmuşlardı. Ahmed Saib?in yazdıklarına göre, Abdülhamid Efendi, vükeladan faydalanmak yanında Rus Büyükelçisi İgnatiyef?ten bile faydalanmak istemiş, V. Murat?ın hastalığını O?na kendisi haber vermişti.? (Bkz: a. g. e., sh. 227 vd.)Süleyman Kocabaş?ın kendi değerlendirmeleri de?çoğu kere- kabullenerek naklettiği bu isnad ve iftiralardan daha hafif değildir:?Türkiye Cumhuriyeti Devleti?nde Atatürk İnkılabı dahilinde yapılacak olan bir çok inkılabın düşünce planında Sultan II. Abdülhamid?de ortaya çıktığını görüyoruz.? (Bkz: Garip Tarihimiz, İstanbul, 2006, sh: 40) diyebilen bir yazarın artık Sultan II. Abdülhamid?i Latin harflerine miladi takvime ve hatta şapkaya taraftar göstermesine şaşılmaz!.. Böylece O?nun hakkındaki?gericilik? ithamını guya cevaplamış olduğunu sanan yazar, dayandığı?Hatırat?ın Süleyman Nazif tarafından uydurulmuş olduğunu bilmese dahi?az bir ferasetle- bu yanlışlara sürüklenmekten kurtulabilirdi. Lakin bir yazarı teemmül ve mesuliyet duygusundan uzaklaştıran ve eser telifini sırf bir kemiyet zannettiren o sakim zihniyet yok mu?! İşte bütün bu yanlışların sebebi odur!.. Ancak Süleyman Kocabaş bir amatör diyelim ve kendisini mazur görelim!.. Ya televizyon ekranlarında kazip bir Osmanlı hayranı olarak görmeye alıştığımız İlber Ortaylı?ya ne demeli!.. O da bakın, ne cevherler yumurtlamış!..?Latin harflerinin bilinmeyen ve kendisini gizleyen bir taraftarı, Ali Vehbi Bey?in yayınladığı hatırata göre, Sultan II. Abdülhamid?dir. Ona göre, halkımızın büyük cehaletine sebep, okuma-yazma öğrenimindeki güçlüktür. Bu güçlüğün nedeni ise, harflerimizdir.?Sultan:?-Belki bu işi kolaylaştırmak için Latin harflerini kabul etmek yerinde olur!..? demektedir. (İlber Ortaylı-Gelenekten Geleceğe, İstanbul, 2002, sh: 103)?1908 Temmuz?unda Makedonya?da patlayan ihtilalle, Osmanlı İmparatorluğu?nda II. Abdüülhamid?in otuz yıllık despot yönetimine dur denilmiş? (İlber Ortaylı- İstanbul?dan Sayfalar, İstanbul, 2007 sh. 133)?Böyle bir toplumu tek elden yönetmeye kalkan diktatör padişah II. Abdülhamid bile? (İlber Ortaylı- İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı, İstanbul, 2005, sh: 91)

büyük deniz gücü olmuştuk ama bu donanmanın sadece yıllık

4. Denizciliğe düşmandı: Abdülaziz döneminde dünyanın 3.

olduğunu yazmıştır. Rıza Tevfik ise mahkemede şunları

?Padişahım! Gelmemişken yade biz,

yönetimi, yani otokrasi anlamında kullanır ve meşru yönetim

eksikliği giderildi. 2. Rus istilasına karşı caydırıcı oldu.

O, Hareket Ordusu'na karşı hareketsiz kaldığı yolundaki tenkıdlere cevaben buyurmuştur ki:

ağır bir sansür altında çalıştığını unutmadık. Sansür vardı,

İstanbul'un neresine sığdırmışlar bu 9000 ilköğretim okulunu! İstanbul'un 1914'teki nüfusu 909.978 (http://tr. wikipedia. org/wiki/%C4%B0stanbul#Tarihsel_n. C3. BCfus). Ana baba teyze hala nine hep okula gitse okul başına 100 kişi düşüyor yani. Bütün bunlar kızların pek okula gönderilmediği yalanını da söyleyenlerin yüzüne vuruyor tabi! İstanbul'da 400 ilköğretim okulunu açmayı cumhuriyet değil ultra cumhuriyet döneminde de bulmak mümkün olmayacak sayın Mustafa Armağan! Sonra bunların ne kadar moderin olduklarını da merak etmiyor değilim hani.

En şanlı hükümdar-ı buruşanına arzın

çevrili bile olsa böylesine büyük bir deniz gücünü

görüşmelerini dahi aksatmamıştı. Kızı Ayşe Sultan'a

Bkz: Mustafa Armağan- Abdülhamid?in Kurtlarla Dansı, İstanbul, 2006. Sultan II. Abdülhamid Han?ın ismiyle?dans? kelimesini yan yana getirmekteki garabet ve hatta çirkinlik bir yana, bu kitap sırf arka kapağındaki beyan ile dasitani bir istismar örneğidir. Bu istismarı şümullendirmek için de eser, -üzerindeki beyana göre- elli bin nüsha basılmış ve çoğu bedava dağıtılmıştır. Fethullah Gülen ve cemaatiyle benim ilk ihtilafım Sultan II. Abdülhamid merhumun torunlarından Şehzade Abdülkerim Efendi vesilesiyle vaki olmuştur. Bütün uğraşmalarıma rağmen bu şehzadeyi Fatih Koleji?nde parasız okutturmaya muvaffak olamadım. Onlar buna asla yanaşmadılar. Şimdi O?nun dedesini çarpık hizmetleri için bir propaganda malzemesi olarak kullanmaktan içtinab etmedikleri bu eserle sabit olmuş bulunmaktadır.

siz hala, armagan diyorsunuz... sevin, diger konu başlıklarına da bakın armaganla ilgili..

"-Galiba siz kiliseler mes'elesini hallettiniz!.." diye hicranla haykırdı.

kavgalarının önüne geçildi. 7. Sükunet sağlanınca Doğu ve

109'a çıkmıştır. 1877'de İstanbul'da sadece 200 tane modern

metanetini yitirmemiş, öğleden sonra elçilerle mutad

Mustafa Armağan,2. Abdulhamit hakkında tarih kitaplarında

Biz şahsen Süleyman Hilmi Tunahan Hazretleri?nin Sultan II. Abdülhamid?i sena eden pek çok beyanını, O?nun yakınlarından ve damadı olan Kemal Kacar Bey?den naklen ve defaatle dinlemişizdir ki, bunlardan bir-ikisini nakledelim:Süleyman Hilmi Tunahan, Şeyh Siraceddin Hazretleri?ne mensubiyetinden dolayı müridlerine Sultan Abdülhamid Han?ı her vesile ile medh u sena eder ve:?-O, sizin manen amcanız mesabesindedir!..? dermiş. Buna bir de şunu ilave edelim:Süleyman Efendi Hazretleri?nin?Tesbihçi Dede? denilmekle meşhur olan yetişmiş bir müridi vardı. II. Meşrutiyet?in ilanı sırasında Sultanahmed Meydanı?nda yapılmakta olan şenliğe gidip bakmak istemiş. Süleyman Efendi, kendisine:?-Olur, git, bak!.. Ama üzüleceksin. O şamatacıların en önünde Hızır aleyhisselamı göreceksin!..? demiş ve ilave etmiş:?O büyük veli baş rolde Hızır ?ın olduğuna vakıf bulunduğu için Selanik?ten gelen?Hareket Ordusu?na karşı kılını kıpırdatmamıştır. Şayan-ı hayrettir ki, kendisinin en yakını olan bir kimseden , Süleyman Hilmi Tunahan Hazretleri?nin bu beyanına muttali olduktan az bir müddet sonra bu gerçeğin o büyük Sultan tarafından da aynen ve yazılı olarak ifade edilmiş olduğunu hayretle öğrendim, şöyle ki:1960?lı yıllarda Serencebey?de Mazhar Paşa Sokağı?nda oturuyordum. Burası Şeyh Zafiri Tekkesi?ne çok yakındı. Arada sırada sabah ve yatsı namazlarına, aslında bir Şazeli Tekkesi olan Ertuğrul Camii?ne giderdim. O sırada Beyrut ve Şam?da giriştiği bir ticaretten muvaffakiyetsizliğe uğrayarak İstanbul?a dönmüş bulunan Halil Zafir, bu camiin hemen yanıbaşındaki Şeyh Zafiri Konağı?nda münzeviyane bir hayat yaşıyor ve beş vakit bu cami-i şerife devam ediyordu. Burada ahbap olduk. Bazı yatsı namazlarından sonra beni konağa davet eder, Sultan II. Abdülhamid merhumun Yıldız Sarayı?ndaki marangozhanesinde imal edilmiş olan eşyalarla lebaleb dolu olan bir salonda uzun uzun sohbetlere dalardık.

Filistin'e göç edip yerleşmek gibi ilk nazarda masumane görünen arzularının Sultan Abdülhamid tarafından mutlak bir surette redde mahkum olduğunu gören yahudiler, o mübarek şahsiyeti bertaraf etmedikçe emellerine ulaşamayacaklarını anlamakta gecikmediler. Bundan dolayıdır ki, önce İstanbul'da ve sonra da yahudi muhiti Selanik'te temerküz eden İttihat ve Terakki cemiyetini kurdurarak vatanın bir kısım bedbaht evladlarını bir propaganda sisinde boğdular.

Sultan Abdülhamid Han, acil bir iş zuhur edince, gecenin hangi vakti olursa olsun uyandırılmasını ister, ertesi güne bırakılmasına rıza göstermezdi. Bu hususta mabeyn başkatibi Es'ad Bey, hatıratında şöyle demektedir:

6. Hafiye teşkilatı zararlıydı: Hafiye teşkilatının topluma

"Dünyada yüz gram akıl varsa, bunun doksan gramı Abdülhamid Han'da, beş gramı bende, kalan beş gramı da diğer dünya siyasilerindedir..." demiştir.

Bir umk idi aksim ebediyyet denizinde.

Aynı eserde, bir de?Ulu Hakan II. Abdülhamid Han? müellifi Üstad Necip Fazıl Kısakürek?ten -kaynak göstermeksizin- bir iktibasta bulunulmuştur. Halbuki Üstad Necip Fazıl eserine:

Diğer taraftan?Hayrihi ve şerrihi minallahi Teala? diyen bütün müminler, kader inancına sahip oldukları halde, Alemi dolduran vukuatı bu temel görüşle değerlendirmekte -ekseriya- kifayetsiz kalmaktadırlar. Gençliğimde ben de böyleydim. Sonra anladım ki; tedbir, takdire tevafuk ettiği kadar netice hasıl eden bir beşeri tavırdan başka bir şey değildir. Allah ise, Kainat?ta masivaullahtan her varlığı, fanilikle mahkum etmiştir. Ne hayır, ne de şer; ne kemal ve ne de zeval üzere beka şansına malik değildir. Bu durum, adetullah icabıdır!..

ilkokul açılmıştır ki, bu, Cumhuriyet döneminde bile

eğitilerek Osmanlılık bilinci edindiler. 6. Aşiret

Şimdi arkadaşlar yukarıda yazılanların benzerini çok yerde okuduk. Hepiniz duymuşsunuzdur. Kan ve gözyaşı bir kez de buraya taşımış. Ama her okuduğumda II. Abdülhamit'in kendini haletmeye gelen 4 kişilik heyetten ikisinin gayrimüslim olduğunu bilmemesine hayret ederim. Çünkü heyet şunlardan meydana geliyor: Yahudi Emanuel Karaso, Ermeni Komitecisi Aram Efendi, Arnavud Es?ad Toptani Paşa ve Gürci Arif Hikmet Paşa. Hal böyle iken Abdülhamid'in Yahudi Karaso'yu ötekilerden ayırıp Ermeni Aram Efendinin hristiyan olduğunu bile bile onun da içinde yer aldığı 3 kişilik gruba "sizler müslümansınız bu yahudinin aranızda işi ne?" diye söylenmesi tuhaf değil mi? Ha ikisine dönerek söylemiştir derseniz o vakit de "neden üstelik Osmanlı vatandaşı olan bir yahudi için bu olumsuz sözleri söylemiş de, Ermeni Hristiyan üstelik komiteci Aram Efendi'yi kayırmış" diye düşündürücü bir soruyu sormak lazım değil mi? Neyse haydi hayırlısı.

Hatta zevcesi, Abdülhamid Han'ın bu hususiyetiyle alakalı olarak, O'nun yatağının başında daima temiz bir tuğla bulundurduğunu ve bununla yataktan kalktığında çeşme mahalline kadar abdestsiz yere basmamak için teyemmüm aldığını, sebebini sorduğunda da kendisine:

II. Abdülhamid Han

Mermiler, alevler beni bir kal'a sanırdı,

ilkokul varken 1905'te 9 bine çıkmıştı. Her yıl ortalama 400

Bkz: Ömer Faruk Yılmaz- Belgelerle Sultan II. Abdülhamid Han, İstanbul, 2000, sh: 214. Cümle alem bilir ki, Osmanlı padişahlarının hiçbiri hacca gitmemiştir. Bunun bir çok sebebi meyanında emniyetin sağlanmasındaki güçlüğe ilaveten bir de bunun en az altı ay gibi bir zaman almasıdır. Ulema devlet reisinin?cihad dışında- bu kadar uzun bir müddetle işbaşından uzaklaşmasını?o günün şartları dolayısıyla- asla caiz görmemiştir. Bu aileden yegane hacceden Cem Sultan?dır, o da padişah olmamıştır. Sultan Vahideddin, tahttan ayrıldıktan sonra Hicaz?a gitmiş, fakat orada hastalandığından hac mevsimini bekleyemeden geri dönmüştür. İster doğru kabul edilsin, isterse yanlış!.. Tarihi gerçek bundan ibarettir. Onlar çoğu kere kendi yerlerine hacca vekil göndermişlerdir. Büyük velilerin kerametleri arasında?tayy-i mekan? denilen bir hadise vardır. Sultan II. Abdülhamid de hiç şüphesiz böyle velilerden biridir. Bundan dolayıdır ki, halk arasında O?nun böyle kerametleri şayidir. Nitekim biz de ileriki sayfalarda bir kısım görgü şahitlerine atfen bunlardan bir-ikisini nakletmiş bulunmaktayız. Fakat unutulmamalıdır ki, tarihle menkıbe ayrı ayrı şeylerdir.

Buna ilaveten bir de şunu söyleyelim. Bazı açıkgözler de kendi faaliyetleri için Sultan II. Abdülhamid?i kullanmaya teşebbüs etmişlerdir. Bu çirkin tavrın en son örneği, Fethullah Gülen?in mektepleri ile yapmak istediği işin, Abdülhamid?in güttüğü davanın bir devamı olduğu yolunda beyana kapaktan yer veren bir eserdir.

yabancı casus şebekeleri ile mürtecilerin teşebbüsleri

"-Efendimiz, bu ne haldir, anlayamıyorum?!. Bu me'murun takriben altı ay önce ihtilas cürmü sabit olduğu halde onu afvetmiştiniz.. Şimdi ise, enti-püften bir jurnale istinaden onu sürgüne gönderiyorsunuz?!." demesi üzerine, o koca Sultan Sadrazam'a şu cevabı vermiştir:

Ben, bu sözleri işitmemek için süratle yürüdüm ve arkamdan söylenmekte devam eden bu sıkıntı veren kadından uzaklaştım.?

Kadir MISIROĞLU

gemisi alıp yeniden dışarıya bağımlı kalmaktansa Abdülhamid

İttihatçılar da, Atatürk de, İnönü de demiryoluna öncelik

Tafsilat için şu eserlerimize bakılabilir: Geçmiş Günü Elerken, c. I ve II (İstanbul 1993-1995), Hicret (İstanbul 1990) ve Gurbet İçinde Gurbet (İstanbul 2004).

siyaset düşüncesinde "istibdad" meşru yönetim

Ardından bunu kendisine haber veren Rasim Bey'e büyük bir öfke ile:

Bir gün Halil Bey, konağın üst katına çıkarak hasırdan mamul bir zenbille döndü. Bunun içi, Sultan II. Abdülhamid Han tarafından Şeyh Zafiri Efendi?ye, O?nun vefatından sonra da oğullarına yazılmış olan mektuplarla doluydu. Bunları tetkik ederken bir mektup, hayretimi mucip oldu:Halil Bey, Şeyh Zafiri?nin ondört evladından birinin oğluydu. O?nun söylediğine göre, dedesinin vefatından sonra Padişah, babası ve amcalarını huzuruna çağırarak:?-Babanızdan sonra kime rabıta yapacağınızı merhum Şeyh Hazretleri size söylemiş miydi? diye sormuş. Onların da:?-Hayır!..? cevabını vermeleri üzerine:?-Rabıtayı bana yapacaksınız. O?nun yerine ben tayin olundum. Size söylemiş olması lazımdı.? demiş. Bundan dolayı Şeyh Zafiri?nin evlatları her vesile ile Sultan?ı ziyarete giderler ve O?nunla teması kesmezlermiş. Padişah, aynen Şeyh?inin sağlığındaki gibi her Ramazan mutlaka bir kere bu konağa iftara gelirmiş. O gelmeden önce de konağa, saraydan tabla tabla yemekler gönderilirmiş. Bunları anlatan Halil Zafir, Padişah?ın zaman zaman babası ve amcalarını, eski tabirle?bera-yı malumat? bazı şeylerden mektupla haberdar edermiş. Hasır zembilde beni hayrete düşüren mektuplardan biri de bu mahiyette idi. Mektubu, birlikte tekrar tekrar okuduk. Saltanatının son zamanlarında yazıldığı anlaşılan bu mektupta Sultan diyordu ki:?Evlatlarım!.. Hareket Ordusu?na karşı bir şey yapmadığımdan dolayı bazıları hakkımda itale-i kelamda bulunurlarmış. Sakın siz, böylelerine kapılmayın. Evet, ben o güruh karşısında hareketsiz kaldım. Çünkü onların en ön safında Hızır?aleyhisselam-?ın yürüdüğünü gördüm ve anladım ki, ne olacaksa olacaktır. Bu bir kader icabıdır. Karşı çıkıp ibadullahın kanlarının heder olmasına sebep olmak istemedim.?Halil Zafir Bey?den, bu mektubu bana vermesi için pek çok ricada bulundum.?-Bunların hepsini sana vereceğim, sabret!..? dedi. Hakikaten o sırada, sanki ölümünü hissetmişcesine bazı tasfiye hareketleri yapıyordu. Ertuğrul Cami-i Şerifi tekke iken üst katında zengin bir kütüphane varmış Tekkelerin kapatılmasından sonra burasını ilk mektep yapmışlar. Halil Bey?in babası da kitapları, konağın üst katına taşımış. Halil Bey, bu sırada bazı yazma Kur?an-ı Kerim?lerle birlikte nadide eserleri Topkapı Sarayı?na götürüp teslim etmişti ki, aldığı makbuzları bana da göstermişti. Bu arada bana da zaman zaman tarihle ilgili bazı kitaplar veriyor, mektupla ilgili talebimi ise:?-Kütüphaneyi tasfiye ediyorum; evrak kısmını sana vereceğim. Biraz sabret!..? diyordu. Ne yazık ki, kısa bir müddet sonra vefat etti. Geride meczube bir hanım bıraktı. Esasen evladı yoktu. Bu kadına laf anlatıp zikri geçen mektubu elde etmek için vaki müracaatlarım boşa gitti. Sultan II. Abdülhamid merhumun şu beyanıyla zahir olan kalb gözü açıklığını kızı Ayşe Sultan da, şu sözleriyle teyid etmektedir:?Babamın çok nasihatını aldım. Aklına her zaman hayran kaldım. Görüşü çok kuvvetli idi. İleriyi keşfedecek kadar keskin görüşlü idi. Keramet sahibi denilebilirdi. O zaman söylediklerinin hakikat olduğunu zaman bize isbat etti.? (Ayşe Osmanoğlu- a. g. e., sh. 154)Yine Halil Bey?in sağlığında Namık Paşa?nın kızından aynı konakta bir keramet nakline de şahid olmuşumdur ki, bunu da ileride nakledeceğim.

kırılamamış bir rekordur.

Birtakım fevkaladelikleri kullanarak milletlerin hayatında derin değişikliklere amil olanlar, hemen hemen daima tarihi, kendilerine mahsus birtakım temel umdelerle yeniden değerlendirerek zuhurlarının bir nevi gerekçesini ortaya koyarlar. Böylece guya yaptıklarının doğruluk ve haklılığını geniş kitlelere kabul ettirmek isterler ki; bir propaganda mahsulü olan bu değerlendirmeler, ekseriya eskiyi kötülemek tarzında vaki olur.

Nerdesin şevketli Abdülhamid Han?

Abdülhamid Han, bu karışık iç bünyeye rağmen halkın huzuru ve ülkenin selametini sağlayabilmek için bugünkü modern devletlere bile örnek olabilecek derecede şumüllü bir istihbarat teşkilatı kurmuştur. Bu teşkilatta kendisine karşı bombalı bir suikasti gerçekleştirmiş bulunan ermeni asıllı Jorris'i dahi bir istihbarat elemanı olarak kullanması, şayan-ı dikkattir. Hatta İngilizler'in Madrit büyükelçileri vefat ettiğinde, onun açılan çelik kasalarında Sultan Abdülhamid'le muhabere halinde bulunduğuna dair vesaikın ortaya çıkması, İngilizler'i bu istihbaratın kuvvet ve şumülü hakkında dehşete sevketmiştir. Kendisi tahttan indirildikten sonra azılı muhalifleri tarafından Çırağan Sarayı'nın yakılmış bulunması da, O'nun bu müthiş istihbarat teşkilatı ile alakalıdır. Zira bu sarayın bodrum katları, lebaleb Sultan Abdülhamid'e verilmiş jurnallerle doluydu ve hiç şüphesiz ki saray, onları yok etmek için yakılmıştı. Çünkü bu jurnaller, İttihat ve Terakki'nin ileri gelenlerini birbirine düşürecek mahiyetteydi. Sathi bir nazarla bakıldığında, bunların birbirleri aleyhine Sultan Abdülhamid Han'a jurnallik ettikleri ortaya çıkmaktadır.

Şeytan ne dediyse biz "beli" dedik;

Titrerdi yerin talii mermimin ucunda...

Birgün yüksek seviyede bir me'murun Çırağan Sarayı önünden geçerken guya:

evet. Fakat siyasi konulara girilmemesi aynı zamanda

seçti ki, aynı durumda devlet refleksi zaten başkasını

Tek bir nazarım berk-ı inayetti, keremdi

Sultan II. Abdülhamid hakkında hala devam etmekte ve mektep kitaplarına kadar intikal etmiş bulunmakta olan iftiralar, adeta uçsuz bucaksız bir denizi andırmaktadır. Bu iftiralarda O?nun şahsi hususiyetlerine kadar karartılmadık bir nokta yoktur. Bunların pek çoğuna eserimizde gerekli cevapların verilmiş olduğu görülecektir.

söyledikleri karakterini iyi özetler: "Kalbimde yalnız Allah

teşekkürler yağmuradam. mustafa armağan gerçekten harika."osmanlı devletinde maskeler ve yüzler" bu kitabı okuyorum şu aralar. süper

Ve "besmele" çekerek evrakı imzaladı."

Sultan Abdülhamid devrinin gailelerinden biri de o sıralarda filizlenmeye başlayan yahudi mes'lesidir. 1982 yılında İsviçre'nin Bazel şehrinde 'ilk siyonist kongresini' toplamış olan Teodor Hertzel, daha önce yazdığı "Yahudi Devleti" isimli kitabıyla dünya yahudilerinin Filistin'de yeniden toplanmaları gerektiği yolunda teşebbüse geçmiş ve bu gaye için o gün dünyanın en büyük zengini olan yahudi Roçilt ailesinin desteğini sağlamıştı. Onun namına iki kere Türkiye'ye gelen ve yahudilerin Filistin'e avdet edip orada ikamet eylemeleri mukabilinde Osmanlı Devleti'nin dış borçlarını ödemek teklifini Roçilt namına Sultan Abdülhamid'e arzetmiş olan Hertzel'in, O'nun çelik gibi sert iradesine çarparak redde mahkum olması sebebiyle, yahudiler tarafından bütün dünyada o büyük hükümdar için bir karalama kampanyası başlatılmıştır.

?-Ben sanat ve tefekkür adamı olmak iddiasındayım ve tarihçi değilim!.. Bu eser de bir tarih denemesi değil!..? cümlesiyle başlamakta ve 320 sayfalık kitabında hiçbir kaynak zikretmemiş bulunmaktadır. Böyle olduğu halde, zikri geçen eser, oradaki asılsız bir medhiyeyi de aynen nakletmektedir ki, o medhiye de şudur:

gerektiğini de söylemelidirler. Meydanı İngiliz, Rus,

Son söz olarak şu hususu belirtmeliyiz ki, Sultan Abdülhamid, O'nun mübarek şahsiyeti, siyasetinin incelikleri ve zamanının dahili ve harici gaileleri böyle makale hacimli yazılara sığmaz... O umum milletin müstehak olduğu musibetleri bertaraf için bir beşer takatinden umulmayacak derecede gayret gösterdiği halde, netice şerirlerin galebesi suretinde tahakkuk etmişse, bunu kader perspektifinden bakmadıkça anlamak mümkün değildir. Böyle bir dirayet içinse, kendisinin şu sözünü okuyucularımıza yardımcı olabileceği düşüncesiyle zikrederek yazımıza nihayet verelim:

II. Abdülhamid Han Azledildikten Sonra

"-Hayır Paşa Hazretleri, ben onu bu jurnalden dolayı sürgüne göndermiyorum! Asıl sebep, o zikrettiğiniz ihtilas cürmüdür. Esasen bu jurnali de kasden kendim verdirttim. Lakin onu, altı ay evvel böyle bir tertibe baş vurmadan cezalandırsaydım, yalnız kendisini değil, çoluk-çocuk ve akrabalarını da cezalandırmış olurdum. Onlar da eş ve dostlarına karşı mahcub olurlardı. Şimdi ise, bu adamı guya benim istibdadıma karşı çıkmış bir insan sıfatıyla kahraman telakki edecekler. Böyle olmasını tercih ettim!.."

Abdülhamid'in Ermeni isyanlarını bastırtmış olmasıdır. Başta

Sade deli değil, edebsizmişiz;

Bkz: Kadir Mısıroğlu- Bir Mazlum Padişah: Sultan Abdülaziz, sh: 181 vd.

ecdadımızın bize bıraktıkları ile yaşıyoruz bu konuya yardımcı olan arkadaşlara çok teşekkürler...

5. Keyfi sansür uyguladı: Sansürün elbette savunulacak

mızrakları hepimizi şaşırtıyor. Neler mi onlar? Sayıları çok

Hazindir ki, bu keyfiyeti Sultan Abdülhamid'e tebliğ için parlementoca seçilmiş bulunan dört kişilik hey'ete ısrarla Selanik meb'usu yahudi Emanuel Karassou Efendi kendisini de dahil ettirmişti. O koca Sultan, bu hey'ette şu yahudi çıfıtı da görünce, diğerlerine dönüp:

Gaspirinski hocam, eleştirebilirsin beni.

26 Aralık 2006/ İSTANBUL

"-Kayda değer birşey yok efendim!" dediysem de Sultan'ın ısrarla sualini tekrarladı ve:

"Bir gece yarısı, çok mühim bir haberin imzası için Sultan'ın kapısını çaldım. Fakat açılmadı. Bir müddet bekledikten sonra tekrar çaldım, yine açılmadı. "Acaba Sultan'a emr-i Hakk mı vaki oldu?" diye endişelendim. Biraz sonra tekrar çaldım; bu sefer kapı açılarak Sultan, elinde bir havlu ile kapıda göründü. Yüzünü kuruluyordu. Tebessüm etti:

Abdülhamid'e Jön Türkler neden "Kızıl Sultan" dediler?

Henüz Balkan Harbi faciasının yaraları sarılmamışken sırf Almanlar'ın yükünü hafifletmek maksadıyla Osmanlı Devleti'nin hazırlıksız bir surette harbe dahil olması, yıkılışın en korkunç amili olmuştur.

Çalıştık fitnenin intibahına...

Benim gençliğimde bir kimsenin islami şuurlanma itibariyle durumunu tayin bakımından?bir nevi turnusol kağıdı gibi- iki şahsiyet ile ilgili değerlendirmesine itibar edilir di ki, bunlardan birincisi Sultan II. Abdülhamid merhumdu. Diğeri ise, ehline malumdur!.. Şimdi ise, taviz furyası öylesine şiddetlenmiş bulunmaktadır ki, onun anaforuna yakalanmayan hiçbir kimse kalmadı denilse mübalağa edilmiş olmaz. Bu sebeple bu eski ölçü, artık kullanılamaz olmuştur!..

Bu gibi insanların ne kadar çok oldukları hakkında sathi bir fikir edinmek için şu esere bakılabilir: Adem Çevik- II. Abdülhamid?de Yanılanlar, İstanbul, 2006. Bir derleme olan bu eser, köpük toplama nev?inden belli başlı kalburüstü insanları ele almış olmasına rağmen yine de kemiyete dair bir fikir verebilir. Ancak burada Sultan II. Abdülhamid?e muhalefet edenlerin hepsi de, bu hataları sebebiyle?yanılmış? olarak gösterilmektedir ki, böyle bir tespit asla doğru değildir!.. Bunların pek çoğunun muhalefetleri bir yanılma eseri olmayıp zihniyetlerinin tabii icabı olarak kasdidir. Bu derlemede ayrıca İttihatçılar hakkındaki tenkid ve tarizler de, Sultan II. Abdülhamid?den itizar veya O?nun hakkındaki menfi beyanlardan?nedamet? gibi değerlendirilmektedir. Bu da onların ekseriyeti için doğru değildir. Buna misal olarak sadece Süleyman Nazif?in şu şiiri kafidir:

Yıl: 1997 - Ay: Aralık - Sayı: 142

Elbette suistimaller olmuştur ama yakınlarından biliyoruz

Bunun özerine malum telgraftan bahsettim. Arza değmeyeceğini düşünerek listeye almadığımı bildirdim. Hüzünlenerek talimat verdi:

telaş ederim. Ama tehlikenin içinde bunduğumu hissedersem

boya parası bile Denizcilik Bakanlığı'nın bütçesini

Bir başka denizdim, kürenin rub'u benimdi!..

Dünya?da her milletin hayatında görülen bu gibi tarih tahrifkarlığının en dehşetlisi bizim ülkemizde yaşanmıştır. Çünkü bizi, uzun asırlar boyunca teşekkül ve devam etmiş bulunan?İslam Dünya Görüşü?nden kopararak bir batılın gayyasına düşürmek kolayca mümkün olabilecek bir iş değildi. Bundan dolayıdır ki, ülkemizde icra edilmiş olan inkılap hareketleri, dehşet verici bir tedhiş metoduyla gerçekleştirilmiş ve netice olarak tarih, adeta masallaştırılmıştır. Gerçekten 1839 Tanzimat Fermanı ile ortaya çıkan ve kahraman milletimizi Avrupa?nın bir nevi vesayeti altına sokan?batılılaşma maceramız? henüz devam eden tesirleri itibariyle hala kurtulamadığımız bir fikri ve fiili sefalet ve felaketler manzumesidir. Zira?Batılılar ne der? endişesi ile hareket ve onları memnun etmek gayreti peşinde koşmak, siyasetimizin en temel bir müessiri haline gelmiştir. Bunun neticesi de, idare edenlerimizle idare edilenlerimiz arasındaki birbirlerine?mutlak manasıyla- yabancılaşma olmuştur. Çünkü başka memleketlerde tarihin sadece yorumunda bir inhiraf vaki olduğu halde bizde bu durum, kıymet hükümlerinin tepetaklak edilmesine ilaveten bir de gerçeklerin değiştirilmesi ve bazen de olmamış vak?aların uydurulması gibi akıl ve ilim dışı bir surette vaki olmuştur.

"-Sen kayda değer saymadığını da söyle!" dedi.

ABDÜLHAMİD'E GÖRE HRISTİYANLARI MÜSLÜMAN SAYMALI. YAHUDİLER Mİ ONLAR DIŞARI!

Genç yaşta dini ve fenni ilimleri mükemmel bir şekilde ikmal etti. Şazeliyye tarikati şeyhi Mehmed Zafir Efendi ve Kadiriyye tarikati şeyhi Ebu'l-hüda Efendi'den feyz alarak zahirdeki dirayetini, manevi bir kemal ile de taçlandırmıştır.

İklili hediyyemdi, ekaalimi hibemdi...

Diğer taraftan, hal' fetvası aid olduğu makamdan sadır olmamıştır. Bu maksadla parlementoya celbedilen ve kendisine baskı tatbik edilen fetva emini Hacı Nuri Efendi, Padişah'ın hal'i için kafi bir şer'i sebep mevcud olmadığını beyandan sonra:

?Sultan Hamid müstacel bir iş zuhurunda, gecenin herhangi bir vaktinde kendisinin uyandırılmasına müsaade etmişti. Bir işin müsta?celiyetini br Hünkar?ı uykudan uyandırmaya değer olup olmadığını takdir etmek hak ve mesuliyeti, onu arz eden zata aid idi. ? (Bkz: Tahsin Paşa- a. g. e., sh: 15)

Ömer Faruk Yılmaz- a. g. e., sh: 393-394.

İşte geldik Sen'den istimdada biz;

"-0 güruhun önünde Hızır -aley-hisselam-'ı görmesem, böyle yapmazdım!.."

Korkak olmak şöyle dursun, tam tersine cesurdu." Dolmabahçe

Tehlikeyi gören Sultan Abdülhamid, yahudilerin Filistin'de toprak satın almalarını yasakladığı gibi, onların bu emellerine muvazaa yoluyla ulaşmalarını engellemek için de, her arazisini satmak isteyenin yerini şahsi parasıyla satın alarak "emlak-i şahane" haline getirmiştir. Filistin Çiflikat-ı Şahanesi böylece vücuda gelmiştir. Sultan Abdülhamid bunlara ilaveten oradaki müslüman nüfusu da artırma yoluna gitmiştir.

"Hazindir ki, bu keyfiyeti Sultan Abdülhamid'e tebliğ için parlementoca seçilmiş bulunan dört kişilik hey'ete ısrarla Selanik meb'usu yahudi Emanuel Karassou Efendi kendisini de dahil ettirmişti. O koca Sultan, bu hey'ette şu yahudi çıfıtı da görünce, diğerlerine dönüp:

korkusu vardır. Bir hadise olmadan evvel onu önlemek için

"Ben altı asırdan beri bir defa eğildim!.."

Dembedem coşmakta fakr ü ihtiyaç

3. Kürtler ve konar göçerlerin dış güçlerce kullanılmasına

hayırlı bir sonuç da vermemiş midir? Hem Takrir-i Sükun

Bu vesileyle yakın tarihimizin bu devasa şahsiyetini, ahır ömründe maruz kaldığı mazlumiyeti anlatmak maksadıyla yazmaya bu aciz kulunu muvaffak kıldığı için Cenab-ı Hakk?a nihayetsiz şükürlerimi arz ediyorum.

Mart'ın Abdülhamid'in eseri olmayıp İttihatçılara karşı

Böyle eserler ve onların şaşırtıcı beyanları pek çoktur!.. Bunlardan bir kısmına da ileride yer yer cevap verilmiş olduğu görülecektir.

yazar tarafından ortaya atılmıştı. Atılış sebebi de,

İttihat ve Terakki hükümetinin gaflet ve cehaletleri, birçok acı felaketlere sebep oldu. Trablusgarb'daki mahalli mukavemet devam ederken Balkan Harbi çıktı. Ordunun hiçbir ciddi hazırlığı ve istihbaratı yoktu. Düşmanın sür'atle ilerlemesi karşısında Selanik'i tehlikede gören ittihat ve Terakki hükümeti, Sultan Abdülhamid'i oradan İstanbul'a nakletmek teşebbüsünde bulundu. Sultan Abdülhamid, ne sebeple İstanbul'a nakledilmek istendiğini sorunca, kendisine karşı karşıya bulundukları askeri tehlike nakledilerek, düşmanın Selanik'e yaklaşmakta olduğu bildirildi. Padişahın dış dünya ile yıllardan ben bütün alakası kesilmiş bulunduğundan olup bitenlerden haberi yoktu. Durumu öğrenince dehşete kapıldı ve:

Bu bühtanın aslı şudur: O zaman Kur'an-ı Kerim'in şahıslarca basım ve yayını yasaktı. Kur'an-ı Kerim'i devlet bastırır ve parasız dağıtırdı. Şahısların Kur'an-ı Kerim tab'ında gereken ihtimamı gösteremeyecekleri düşüncesiyle konulmuş bulunan bu yasağa rağmen Kur'an-ı Kerim tab' olursa, bunlar müsadere edilip ihrak olunur , külleri de itina ile çiğnenmeyecek bir toprağa gömülürdü.

İsimli Eseri Yayınlandı

7. Despottu: 'İstibdad' kelimesini 'despotizm' diye çevirmek

çuvallara sığmaz oldu. Çuvalları delip çıkan gerçeğin

tarihçi ya da edebiyatçı olmak için üniversite okumak şart değildir! adam edebiyat okumuş ama ne kadar tarih araştırmsı yapmış. bir kitabını okumak dahi anlamaya yetiyor

Meclis-i Meb'usan 17 Aralık 1908'de toplandı. En azılı Osmanlı düşmanları dahi meb'us seçilerek meclise girmişti. Hatta ne hazindir ki, mecliste azınlıkların te'siri müslüman meb'uslardan daha çoktu.

10. Korkaktı: Namık Kemal'in oğlu Ali Ekrem Bey'in dediği

Mabeyn katiplerinden Abdülhamid Han bağlılarından olmayan birisi de hatıratında şu calib-i dikkat hadiseyi anlatır:

Oturduğu yerden dünyayı fotoğraflarla takib eden ve bundan dolayı bugün kendisinden üç binden ziyade albüm kalmış bulunan Sultan Abdülhamid, zamanında dünyadaki bütün gelişmeleri harfiyyen takib etmekteydi. Mesela 1904 Rus-Japon harbinde dünyada hiçbir Allah kulu Japonlar'ın galip geleceğine ihtimal vermezken O, uzak şarka gitmek üzere boğazdan geçen Rus gemilerinin, Sadrazam'ına geri dönmeyeceklerini söylemiştir. Hatta bu harbi meşhur Pertev Paşa vasıtasıyla günü gününe takib ederek Ruslar'ın Japonlar'a mağlub olmasının kendi devleti hesabına kazançlı neticelerini devşirmekten geri kalmamıştır.

hergün yeni bir çuvallara sığmayan mızraklar ortaya çıkıyor... tşkler..

8. 31 Mart'ı tertiplemişti: 31 Mart isyanında en ufak bir

Sultan II. Abdülhamid?e muhalefet kendilerine hiç yakışmayacak iki şahıstan biri olan Üstad Bediüzzaman Said-i Nursi, pek geç kalmış dahi olsa, ahir ömründe nedamet göstermiştir. Şöyle ki:Prof. Dr. Osman Turan merhumdan dinlediğime göre Bediüzzaman Said-i Nursi, 1960 yılında vefatıyla nihayetlenen Urfa seyahatine çıkarken Ankara?daki evlerini ziyaret etmiş ve O?nun kayınvalidesi Nemika Sultan?dan dedesi adına helallik istemiştir:Bilindiği üzere Osman Turan Bey?in kayınvalidesi Nemika Sultan, Selim Efendi?nin kızıydı. Selim Efendi ise, Sultan II. Abdülhamid?in en büyük oğluydu. Nemika Sultan, Ankara?da damadıyla birlikte yaşamakta ve bir apartman katında kendisine tahsis edilen odadan çıkmayarak devamlı ibadetle meşgul olmaktaydı. Vaki ısrar üzerine misafirlerin yanına gelmiş ve Said-i Nursi merhum, şu sözlerle kendisinden helallik dilemiştir:?-Sultan Efendi Hazretleri!.. Biz, gençlik saikasıyla İttihadçılar?ın propagandalarına kapılarak dedeniz merhum Abdülhamid Han Hazretleri hakkında pek çok itale-i kelamda bulunduk. O?nun varisi sıfatıyla sizden helallik diliyorum. Ben bir ölüm yolcusuyum. Kabre az mesafem kaldı. O?nun namına bana hakkınızı helal ediniz!..?Nemika Sultan:?-Ne beis var hocaefendi!.. O zamanın siyaseti icabı böyle çok işler oldu!.. Artık geçen geçti.? demişse de Bediüzzaman sarahaten?Helal ettim!..? cümlesini duymak istemiş ve bunu Sultan Efendi?ye ısrar ederek üç kere tekrarlatmış ve sonra da:?-Oh!.. Elhamdülillah, inşallah bu haktan da kurtuldum. Artık müsterih olarak ölebilirim!..? demiştir. Hakikaten o anda Urfa?ya gitmek üzere yola çıkmış bulunuyordu. Urfa?ya varmış ve kısa bir müddet sonra da orada vefat etmiştir. Rahmetli Celaleddin Öktem Hoca?dan dinlediğine nazaran, II. Meşrutiyet arifesinde İstanbul?a gelen Said-i Nursi merhum o zaman Darulfünun?a tahsis edilmiş olan Zeyneb Kamil Konağı?nda bir konferans vermiş. Bu konferansta Sultan II. Abdülhamid hakkında ileri-geri sözler söylemiş. Ezcümle Celal Hoca?nın bizzat işittiğini söylediği şu sözleri sarfetmiş:?-Sultan, tek başına koca bir sarayı işgal ediyor. Çıksın oradan!.. Ben orayı mektep yapacağım!..?Bu ve benzeri sözler yüzünden tımarhaneye sevkedilmişse de doktorlar, ?aklında bir noksanlık olmadığını ve sırf görgüsüzlüğü sebebiyle yakışıksız sözler sarfettiğini? söyleyerek O?nu serbest bırakmışlar. Bundan sonra Mabeyn?e gelerek Padişah ile görüşmek istemiş, fakat bütün ısrarlara rağmen belindeki hançeri çıkarmak istemediğinden bu görüşme vaki olamamıştır. II. Meşrutiyet?in ilanı üzerine Selanik?teki?Hürriyet Meydanı?nda düzenlenen bir mitingde bir konuşma yapmış, bu konuşma?Nutuk? adıyla basılıp halka dağıtılmıştır. (İstanbul, 1326?..)Daha sonra Sultan Reşad?la görüşen Said-i Nursi, O?ndan Van?da tesis etmek istediği medrese için yardım almış ve hayatının sonuna kadar bu para ile yaşamıştır. Vefatında, bu altınlardan arta kalanlar, benim Eskişehir Askeri Cezaevi?nden hapishane arkadaşım olan Hüsrev Altınbaşak?ta kalmış. O da bunları bozdurarak bugünkü?Hayrat Vakfı?nı kurmuştur. Mehmed Akif Bey?e gelince, bu hususta bir nedamette bulunması için Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi tarafından, Mısır?da kendisine defaatle tavsiye ve telkinde bulunulmuş olmasına rağmen, O?nun böyle sarih bir beyanına şahid olunmamıştır. Mehmed Akif Bey üzerinde şayan-ı takdir çalışmaları olan arkadaşımız M. Ertuğrul Düzdağ, merhumun?Asım? kitabındaki?Semerci? şiirinin böyle zımni bir nedamet olduğunu söylemekteyse de, O?ndan sarih bir beyanda bulunmasını beklemek, bütün müslümanlar için gerçekten bir haktı. Maalesef O, bunu yapamamış ve bundan dolayı da Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi?nin şair evladı İbrahim Sabri Bey tarafından -şahsi arşivimizde mahfuz- uzun bir şiirle tenkid edilmiştir. Bununla beraber -şu hususu da ifade etmeliyiz ki- Akif Bey?in şiirleri kronolojik bir sıra dahilinde incelenirse, O?nun Sultan II. Abdülhamid sonrasını gerek vak?alar ve gerekse şahıslar itibarıyla?kah açık, kah kapalı olarak- çok şiddetli bir surette tenkid ettiği görülmektedir. Benim gençliğimde okuduğum?Safahat?ta bunların çoğu mevcud değildi. Meğer hayırsız damad Ömer Rıza Doğrul, bazen kelime değiştirerek, bazen de beyitler çıkararak eseri tahrif etmiş imiş. Ertuğrul Düzdağ Bey, uzun ve sabırlı bir çalışma ile?Safahat?ı asli hüviyetine kavuşturmuştur. Bundan dolayı bu eserin yeni baskılarında?hiç olmazsa Sultan II. Abdülhamid sonrası, yani İttihadçılar hakkında-yukarıdaki görüşümüzü te?yiden sadece?Semerci? şiiri değil, daha bir çok misal gösterilebilir.

Oysa Abdülhamid Han, İstanbul'da Balat'taki Rum Ortodoks patrikliğinin karşısına bunların Rum patrikliğine muadil ve onunla aynı hukuka sahib "erksahlık" adıyla Bulgar kilise riyasetini te'sis etmişti. Patrikhane demek olan bu müessesenin binasını da, bir gecede monte ettirmişti.

Bu surette kiliseler kavgası hitama erince, Bulgarlar ve Yunanlar, birkaç yıl içinde dost oldukları gibi, ezeli düşmanımız Sırplılar'ı da yanlarına alarak Balkan Harbi' ni başlattılar.

nefes aldırmadığını iddia edenler, aksi halde ne yapılması

çalışalım mı?

1. Kızıl Sultandı: Bu iddia, Albert Vandal adlı bir Fransız

Bu maksadla ermenileri silahlandıran Ruslar'ın faaliyetini ve bunun nihai gayesini görmekte gecikmeyen dahi Sultan Abdülhamid Han, ermenileri toplu oldukları bölgelerden sağa sola cebri bir surette göç ettirmek gibi bir tedbire baş vurmuştur. Fakat bu kadar masumane bir hareket, yahudi desteği ile de beslenerek onun aleyhinde beynelmilel bir propaganda tezgahlanmasını intac etmiştir. Neticede kendisine Viyana'da imal edilerek gönderilmiş bir kupa arabasına imalat esnasında uzun bir zamana ayarlanmış saatli bir bomba yerleştirilmiş ve bu bomba, kendisinin şeyhulislam ile Cum'a namazı hıtamında mutad harici üç-beş dakika ayaküstü konuşması sebebiyle o daha arabaya binmeden Yildız Cami-i Şerifi önünde infilak etmiş, asker, sivil bir çok insan ölmüş ve yaralanmıştır. Herkesin telaşa kapıldığı o hengamede Sultan Abdülhamid Han, sükunetini muhafaza ederek:

tercihini kara ve demiryollarından yana kullandı.

besleyebilecek ekonomik altyapısı mevcut değildi. Savaş

Sultan Abdülaziz'in şehid edilmesinden beş sene geçmesine rağmen halk, bu menfur hadiseyi unutmamıştı. Katillerin yakalanıp cezalandırılmasını istiyordu. Bu umumi arzu üzerine Yıldız'da hususi bir mahkeme kuruldu. Bu mahkemede Mithat Paşa, Hüseyin Avni Paşa ve daha bazılarının Abdülaziz Han'ın katili oldukları sabit oldu. Mahkeme bunlar hakkında idam cezası verdi. Ayrıca Plevne kahramanı Gazi Osman Paşa ve Ahmed Cevdet Paşa gibi şahsiyetlerin dahil olduğu kırk kişilik muteber bir hey'ete de bu karar bir kere daha tedkik ettirildi. Onlar da, müttefikan kararı isabetli gördüklerini beyan ettiler. Buna rağmen Sultan Abdülhamid Han, idam cezalarını sürgüne tahvil etti. Fazladan olarak da suçunu itiraf etmiş bulunan Mithat Paşa'nın cebine sürgüne giderken 800 altın harçlık koydu. İnsan, hadiselerin içyüzüne vakıf olunca, bu büyük merhametli padişaha karşı dil uzatanları asla afvedip hoş göremez!..

kan ve gözyaşı paylaşım için teşekkürler.

vermediler mi?

İsmi malum olmayan bir mutavvıf kimsenin beyanına yer veren arapça bir kitabı kaynak göstererek ortaya konulan bu iddianın sahibi, guya o yüce Sultan?ı, Osmanlı padişahları içinde yegane hacca gitmiş olan bir kimse olarak gösterirken düşünmemektedir ki, o zaman da hac için en az altı ay, merkez ve idareden uzak kalmak gerekirdi. Bu takdirde bunun bilinmemesine ve yerli bir kaynakta zikredilmemiş olmasına imkan var mıdır?!. Bunu takdir edemeyecek kadar saray ve devlet hayatına vakıf olmayanların böyle medhiyeleri, Sultan II. Abdülhamid düşmanlarına karşı gülünç bir duruma düşmekten ve O?nun hakkındaki doğru sözlerin de güvenilirliğini azaltmaktan başka bir netice hasıl etmez!..

?-Oğlum, kendine gel, senin Abdülhamid dediğin Sultan ibni Sultan, ibni Sultan, ibni Sultan? idi. Ne çare ki, kendine yakışmayacak işler yaptı ve bizi de böyle adamların ellerine bıraktı? Eyvah!.. Eyvah!..?

hangi yönde kullandığını da pekala görmüş oluyoruz.

?Kema tekunu yuvella aleykum? Yani, ?Nasılsanız, öyle idare olunursunuz!..?

sırada asıldı boynuna. Hadi Ermenilerin böyle demesini

İşte geldik senden istimdade biz,

Tükürdük atalar kıblegahına!..

nerde kaynakları?

Üstad Kadir Mısıroğlu?nun

Bununla beraber Sultan II. Abdülhamid merhumun siyasi dehasıyla dindarlığını kabulden hareketle O?nun lehine olmak üzere yazılmış bazı eserlerde de gülünç derecede asılsız vak?alarla medhedilmek istenmesi şayan-ı teessüftür. Bunlara da bir misal vermek gerekirse, denilebilir ki, ilk nazarda ilmi bir hüviyeti olduğu sanılacak derecede vesika ihtiva eden, fakat bunların pek çoğu temas edilen bir gerçeğe ait lüzuma binaen dercedilmemiş bulunan bir eserde pek çok doğru ve faydalı bilgiye rağmen Sultan II. Abdülhamid Han?ın mütenekkiren hacca gitmiş olduğu yolunda mantıksız bir iddia mevcuttur.

"-Sizler müslümansınız! Beni halife olarak görüp görmemeyi arzu etmek hakkınızdır. Lakin bu yahudinin aranızda işi ne?!." demekten kendini alamadı.

Devrinin sözde münevverlerinin gafletine bakınız ki, Belçikalı ermeni Jorris'in tertibi eseri olan bu suikati alkışlayanlar görülmüştür. Hatta zamanın gözde şairi Tevfik Fikret, bu hadiseyi anlatan 'bir anlık gecikme' anlamındaki "Bir Lahza-i Teaahur" isimli şiirinde suikastçiyi 'şanlı avcı' diyerek tebcil etmekte ve suikasdin muvaffakıyetsizlikle neticelenmesinden doğan teessürlerini terennüm etmekteydi. Buna rağmen Sultan Abdülhamid'in kendisine karşı en küçük bir mukabelesini tarihler kaydetmemektedir.

casussuz bir devlet olur mu? Unutmayalım ki, Fransa'nın

Vefatı ile bütün İslam alemi adeta yetim kalmıştır. Çünkü gerçek manasıyla hilafeti ayakta tutan O idi. Kendisinden sonra -askeri gaileler sebebiyle- bir daha bu dirayeti göstermek mümkün olmamıştır. Gerçekten Sultan Abdülhamid, 1900 yılında Çin'de milliyetçi bir grup tarafından Alman büyükelçisi Kettler katledilip büyük bir batı aleyhtarı hareket başlayınca, "Boxer İsyanı" denilen bu hadise dolayısı ile Wilhem'in kendisinden yardım istemesini bahane ederek oraya bir "nasihat hey'eti" göndermiş ve Pekin'de uzun müddet faaliyet gösterecek olan "Hamidiyye Üniversitesi" adıyla bir dini tedris müessesesi kurmuştur.

Yavuz Selim Osmanoğlu- Sultan İkinci Abdülhamid Hakkında Meşhurların İtirafları, (İstanbul, 2006) isimli derleme de aynı mahiyettedir.

gibi "Abdülhamid'in korkak olduğunu sananlar yanılırlar.

yeniden ancak 1950'li yıllarda ulaşabilmiştir. Mesela

"Derhal beraberce Laleli'ye gidiniz"! doğum yapacak olan kadıncağıza gerekli müdaheleyi yaptırınız!" diye ferman buyurdu.

Abdülhamid dönemiyle kıyaslanabilecek bir okullaşma düzeyine

Dünya bilir iclalimi, "ben böyle değildim!"

diye bağırmış ve arabanın seyis mahalline oturarak ecnebi sefirlerin alkışları arasında atları kırbaçlayıp sarayına avdet etmiştir.

üçte biri kaybedilmişti. Bu çapta bir toprak kaybı

nerde tarihi kaynakları?

Hanın hallinde, osmanlı vatandaşı olsalar bile; Türk tebadan olmayan 4 kişinin olması, kanıma dokunuyor aslında...

"Bunca müslümanlarm halifesi olarak, biz sünnet ölçülerine dikkat etmezsek, ümmet-i Muhammed bundan zarar görür!.." dediğini nakleder.

Nitekim onların böyle itirafları mevcuddur. ?Çanakkale Harbi sırasında İstanbul işgal tehlikesi altına düştüğünden o sırada Beylerbeyi Sarayı?nda menkub olan Sultan II. Abdülhamid?i, hükümet, Anadolu içlerine nakletmeyi düşünmüş ve bu maksatla Talat Paşa, yanına Meclis?i temsil etmek üzere bir meb?us arkadaşını alarak Hünkar?ı ziyarete gitmiştir. Sultan II. Abdülhamid, bu teklifi şiddetle reddetmiş ve ziyaretçilerine dehşetli bir siyaset dersi vermiştir:?Beylerbeyi Sarayı?ndan sandalla ayrılan Talat Bey, refikine:?-Azizim!..? dedi. ?Bu adamı tahttan indirmekle büyük hata etmişiz. Bunu takdir etmek de bir meziyettir.? (Bkz. Refi Cevat Ulunay, Bu Gözler Neler Gördü, İstanbul, 2004, sh: 21) Bu vak?a O?nun devriyle alakalı bütün ciddi eserlerde yer almış bulunmaktadır. Gerçekten Sultan II. Abdülhamid?in kendisine siyasette çömez bile olamayacak insanlardan tarafından tahttan indirilmesini, onların mesailerinin kadere tevafukundan başka bir suretle izah etmek mümkün değildir. Bu gerçeği ifade etmek üzere Yunus Emre:Bir sinek bir kartalı salladı vurdu yereYalan değil, gerçektir ben de gördüm tozunudemiştir.

Son derece yoğun, yorgun ve çileli bir ömürden sonra Abdülhamid Han, yetmiş yedi yaşında 10 Şubat 1918'de rahmet-i Rahman'a kavuştu. Mekanı cennet olsun!.. Rahmetullahi Aleyh..

yapalım, Cemiyetin paraya ihtiyacı var, bunu da ancak Yıldız

yıldönümüydü. Hakkında olumlu bir şey söylemenin bile

Necip Fazıl Kısakürek- a. g. e., sh. 317.

"-Ah Sultan Murad Efendimiz!.. Sen başımızda olsaydın, böyle mi olurdu?!."

Abdülhamid Han, yeni bir kanun-i esasi hazırlatıp tatbik etmeyi düşünüyordu. Fakat gayet buhranlı ve ihtilal hazırlıklarının yapıldığı karışık bir ahval içinde buna fırsat bulamamıştı. Mecburen eski kanun-i esasiyi yürürlüğe koydu.

düşmüştür. 1895'teki yüz bine yakın öğrenci sayısı (97.837),

Bizi ayakta dinleyen milletin merhametli babası olan Hünkar, bu durum üzerine rahatlayarak derinden bir "elhamdülillah" dedi. Sonra paravananın arkasına geçerek iki rek'at namaz kıldı.

Efserlerin enkazı uçar, dalgalanırdı...

Her ocak sönmüş ve susmuş, millet aç.

tarihinin en canlı eğitim hamlesi, Abdülhamid dönemine

Sultan Abdülhamid Han'ı bertaraf eden İttihat ve Terakki erkanı ülkeyi cahilane bir surette idare etmeye başladı. Yumuşak huylu padişah Sultan Reşad, kendilerinin elinde aciz bir kukladan farksızdı.

ki, Sultan her jurnali okuyor ama mutlaka yazanın adam olma

İttihatçılar, düşman tazyikından kaçıyormuş gibi yaparak Çanakkale Boğazı'ndan içeriye giren Goben ve Breslaw isimli iki Alman zırhlısını güya onları satın alıyorlarmış gibi göstererek müttefiklerin protestolarından kurtulmak istediler. Bu gemilerin filo kumandanı Amiral Şuşon yahudi asıllı idi. Hususi bir talimatla hareket ediyordu. Gemi efradının İstanbul'da sıkıldığını söyleyerek Karadeniz'e açılmak müsaadesi istedi. Artık Osmanlı bayrağı çekmiş olan bu gemilere bir Türk kumandan tayin edilmemişti. Amiral Şuşon, Karadeniz'de bir Rus nakliye gemine taarruz ederek Osmanlı Devleti'ni bu emr-i vaki ile harbe soktuğu zaman, bundan, Enver Paşa dışında hükümet erkanından hiç kimsenin haberi yoktu.

Sarayı'ndaki bir bayramlaşma sırasında deprem olmuş ve

yanlıştır. Hele totalitarizm hiç değil. Kaldı ki, İslam

"-Sizler müslümansınız! Beni halife olarak görüp görmemeyi arzu etmek hakkınızdır. Lakin bu yahudinin aranızda işi ne?!." demekten kendini alamadı." demiş yukardaki makale. .

aşıyordu! Abdülhamid "karacı" idi, kabul. Ama Atatürk de,

tarafından satıldığını yazıyordu. Devlet Londra, Paris ve

asılabilmek için hafiye teşkilatını kurmak zorundaydı.

İhtilale kıyam etmeli dedik;

liseye kadar ki ve hatta üniversite kitaplarının içinde bile bilimsel olmayan bir sürü ıvır zıvır kitaplar okuduk degil mi?

başlatıldı. İşte "Kızıl", yani kan döken Sultan lakabı bu

"Bizi bırakıp nereye gidiyorsun Ulu Hakan?" diyerek ağıt yakmışlardır.

cesaret istediği yıllar yaşadık ama artık mızraklar

?-Aman hanım, ne söylüyorsun?!? diyecek oldum. Kadın, tarif olunmaz bir şiddetle söze başladı ve dedi:

Talat Bey'e beyhude yere kardeş kanı dökülmesinin büyük bir

o kadar çok tarih adamı varken, edebiyatçı birini tarih yazıyor diye, harika saymak ne kadar dogrudur?

Daha genç yaşta zekası ve siyasi kabiliyetleriyle temayüz etmiş bulunduğundan amcası Sultan Abdülaziz Han, Mısır ve Avrupa seyahatlerinde O'nu da yanında götürmüştü.

O sırada Rus tahrikıyle teşekkül etmiş çeteler, Balkanlar'ı cadı kazanı haline getirmiş bulunuyordu. Bunlarla mücadele eden birliklerin birtakım subayları, İttihat ve Terakki ve onun arkasındaki yahudilerce iğfal edilmişlerdi. Bunlar isyan ederek Abdülhamid Han'ı II. Meşrutiyet'in ilanına zorladılar.

Geçtiğimiz 10 Şubat günü Sultan II. Abdülhamid'in 91. ölüm

Öldürürler başlasak feryade biz,

Harbin sonu belli olmaya başladığı hengamede, Sultan Abdülhamid'i demekle hata ettiklerini nihayet anlayabilen ittihat ve Terakki reisleri Enver ve Talat Paşalar, artık Beylerbeyi Sarayı'nda ikamet etmekte bulunan mahlu Padişah'ı ziyaret edip fikrini sordular. O koca Sultan, bir atlas getirterek onlara, İngiliz sömürgelerini göstertti. Nüfuslarını yekun ettirdi. Sonra Almanlar'ın sömürgelerini sordu. Tabi Almanlar'ın sömürgesi olmadığı ortaya çıktı. Sultan keder dolu bir hüzünle:

?Guya bir gece yarısı Aksaray?dan karısı doğum yapamayan bir adam, saraya bir telgraf çekerek yardım istemiş ve bunun üzerine mabeynciler bir kısım ihsan-ı şahane ve bir doktor ile birlikte oraya sevk edilmiş, dönüşlerinde Sultan?ın uyumayarak onları beklemekte olduğuna şahid olmuşlardır.?

3. Milleti cahil bıraktı: Bilinenin aksine, Osmanlı

boşuna bilim adamı, konunun üstadı olan bilimsel araştırmaları yazıyoruz...

araştırma komisyonu başkanı Yusuf Kemal , 31

Osmanlı padişahlarının otuzdördüncüsü, İslam halifelerinin doksandokuzuncusudur. Sultan Abdülmecid'in ikinci oğlu olup 1842'de dünyaya gelmiştir.

Petersburg'dan yönetiliyor, "Hasta Adam"ın kimin kucağında

Onlar da, bu söz üzerine başlarını önlerine eğdiler. O zaman Sultan, bütün bu olanların mukadderat icabı olduğunu düşünerek:

Evet, kader perspektifinden işin izahı böyledir. Fakat bir de zahiri şartlar itibariyle değerlendirme yaparsak, görürüz ki, o şerir insanların başarısı?Yahudi desteği?nin eseridir. Diğer bütün sebepler, asırlar sonra tekrar Filistin?e dönmek emeliyle başkalarını kullanan Yahudilerin icadıdır. Sultan II. Abdülhamid?in talihsizliği, iktidar zamanının Dünya?daki Yahudi gücünün zirveye ulaştığı bir zamana tesadüf etmiş olmasıdır.

ABDÜLHAMİD DE JÖN TÜRKLERİ BİR RUM'A YARGILATMIŞ MEĞER!

Çarpardı göğün kalbi hilalin avucunda

Bir Mazlum Padişah: Sultan II. Abdülhamid

kargaşalıkta salonda kılı kıpırdamayan tek kişi,

Abdülhamid Han'ın dindarlığı, hizmetleri, merhameti, zekası ve kabiliyeti destanlıktır. O'nun ihlasını şu hatıra ne güzel ifade eder:

İstanbul büyükelçisi, Abdülhamid'in tahta geçtiği yıl

Abdülhamid'in kan dökücü bir padişah olduğu propagandası

2. Meşrutiyet düşmanıydı: 93 Harbi'nde Osmanlı topraklarının

Hal edilmesinin hemen ardından Sultan, kasden bir yahudi muhiti olan Selanik'e gönderilip orada zengin bir yahudi aile olan Alatin-i Biraderler'in köşküne hapsedildi. Burada sıradan bir adama bile reva görülmeyecek zulüm ve baskılar altında tutuldu. Çoluk-çocuk bütün aile efradı günlerce aç bırakıldı. "Emlak-i şahane"si millileştirildiği gibi, menkul serveti de tamamen elinden alındı. Hareket Ordusu, İstanbul'a geldiğinde Padişah'ın tahttan indirilmesini mutaakıben Yıldız Sarayı'nı tamamen yağmalayarak zenginleşmiş bulunan subaylar, bir de bu sürgün hadisesinden sonraki yağma ile "orduya hediye" adı altında adeta büyük bir servete kondular. O derecede ki, takriben on yıl sonra Sultan Vahidüddin merhumun talimatı ile yapılan tahkikatta ortaya çıkan tablo yüz kızartıcıdır. Yağmagir ve hırsızların listesi, Hareket Ordusu Mahmud Şevket Paşa'dan baş/ayarak en küçük zabite kadar kocaman bir liste teşkil etmiş, fakat o buhranlı zamanda bu hıyanetin hesabını sormak -maalesef- mümkün olmamıştır.

Satranç oynayan insanlar, birbirlerinin şahını mat etmeye çalışırlar. Şahı mat olan bir oyuncu, geride ne kadar atı, kalesi ve piyonu mevcud olursa olsun, oyunu kaybeder, yani mat olur!.. Milletler arasındaki mücadele de bir satranç oyununa benzer. Her milletin münevverleri, bir satranç tahtasındaki şah mesabesindedir. Binaenaleyh düşman telkinlerinin asıl hedefi onlardır. Bir ülkenin münevverlerini, kendi davasına kazanan düşmanlar, o münevverlerin mensup olduğu milleti, kahredici emellerine ram etmekte hiçbir güçlük çekmezler. Bizde de böyle olmuştur. Bunun neticesidir ki, Sultan II. Abdülhamid Han hazretlerinin otuz seneyi aşan iktidar zamanının vak?alarını ve onların baş amili olan o büyük şahsiyeti değerlendirmekte, halk ile münevverlerimiz arasında daima büyük bir fark müşahede edilegelmiştir. Hala devam eden bu değerlendirme farkını kavrayabilmek için bir misal zikredelim. İttihatçılar?ın Selanik valiliğini yapmış olan ve bazı müsbet fikirlerine rağmen Tevfik Fikret gibi memleket münevverlerini sihr-i şiir ile idlal gayreti peşinde koşmuş bulunan bir kimseye yazı yazdırabilmek için mahud Tanin Gazetesi?nin sermayesini vermiş olan Hüseyin Kazım Kadri, hatıratında, kendisi gibi ifsad edilmiş münevverlerle halk arasındaki tezadı, yani değerlendirme farkını açıkça ortaya koyan tipik bir vak?a nakletmektedir. O, Sultan II. Abdülhamid?den sonra işbaşına gelenlerin ülkeyi bir macera mantığıyla idare ederek binbir badireye sürüklemeleri karşısında, umumi efkarın o büyük Hükümdar?a hasretle meyletmiş bulunduğunu belirttikten sonra bu değerlendirme farkını, şu satırlarla ifade etmektedir:?Bir ihtiyar kadın bana bir gün:?-Ah!.. Kahrolasın Abdülhamid!.. Ah gaddar, hain!.. O?nun yüzünden bu hale düştük!..? demişti. Ben de:?-Evet, valide, çok doğru söylüyorsun!.. Allah kahretsin!..? cevabını verdim ve her ikimiz bu nakaratı tekrar edip duruyorduk ki; kadın birden bire makam değiştirip:

Tarihler adını andığı zaman;

Üç kıt'ada mağrur atımın izleri vardı...

Kaç zamandır gelmemişken yada biz;

İkisi de nemli gözlerle sarayı terkederken:

karşısında meclisteki farklı milliyetlere mensup üyeler

İngiltere ve Fransa olmak üzere Avrupa kamuoyunda

Kadir Mısıroğlu- Bir Mazlum Padişah: Sultan Vahideddin, (İstanbul, 2005) ve Bir Mazlum Padişah: Sultan Abdülaziz, (İstanbul, 2006).

engel oldu. 4. Aşiretlerin yerleşik hayata geçmelerini

Doğruydu. Balkan kavimlerinin aralarında bir ittifak kurulmasının asıl sebebi, kiliseler mes'elesinin halledilmiş olmasıydı.

Bu öyle bir hadisedir ki, O'nun devri için sürüp gelen haklı-haksız tenkidlerin değerlendirilmesinde bize büyük bir ışık tutar.

paniğe kapılmış, her biri kendi milletinin topraklarını

1895'te TC sınırlarına tekabül eden bölgede bine yakın (835)

tavana asılı 1,5 tonluk bir avize yere düşmüştü. O

yazan 10 yanlışı yazdı.

"-Başka birşey var mı?"

Ülkemizdeki bu tarih tahrifkarlığı, daha ziyade üç büyük şahıs etrafında dehhameleşmiştir. Bunlar Tanzimat?la açılan meş?um ?kendinden kaçma? cereyanına karşı milli ve dini mukavemeti temsil eden Sultan Abdülaziz, Sultan II. Abdülhamid ve Sultan Vahideddin, merhumlardır. Bu üç büyük şahsın nurani çehrelerinin korkunç bir karalama kampanyasıyla tanınmaz hale getirilmesinde en ileri gidilmiş olanı?hiç şüphesiz- Sultan II. Abdülhamid merhumdur. Bunlardan Sultan Abdülaziz ve Sultan Vahideddin?i daha önce yazmış bulunmaktayız. Elinizde tuttuğunuz bu eserle Sultan II. Abdülhamid de yazılmış ve böylece?Üç Mazlum Padişah? serimiz tamamlanmış bulunmaktadır.

"Hal' meş'umdur ! Sultan Abdülaziz hal' edildi. Arkasından koca Rumeli elden gitti. Rumeli'den milyonlarca muhacir İstanbul'a geldi. Medrese ve camiler, lebaleb bunlarla doldu. Ben o zaman medrese talebesiydim. Yetim çocukları sırtımda taşımaktan omuzlarım çürümüştü. Madem ki ille de Padişah'ın hal'ini arzu ediyorsunuz, kendisine arzediniz; O, kendi kendisini azletsin!.." dedi.

kurtarma telaşına düşmüştü. Birleştirici olacağı ümidiyle

Bu jurnal keyfiyeti dolayısıyle de Sultan Abdülhamid, muarızları tarafından haksız ve çirkin bir surette itham edilegelmiştir. Guya ulu orta verilmiş saçma-sapan jurnallere istinaden birçok insanı sürgüne gönderdiği pek çok yazılıp söylenmiştir. Bu hususdaki gerçeğin layıkıyle kavranabilmesi ve merhumun dirayet, liyakat ve hassasiyyetinin anlaşılabilmesi için bir tek misal zikredelim:

Bu arada elim değmişken günümüzde (2009'da yani)İstanbul'daki modern ilköğretim okulu sayısına bir bakayım diyorum. İstanbul Milli Eğitim müdürlüğünün resmi internet sitesinde ilköğretim sayısı 1340. Eyvah eyvah cumhuriyet bizi ne kadar didinsek de geri götürüyormuş!900 bin nüfuslu İstanbul'da 25 yılda 8800 ilkokul açan Abdülhamid nerde, 11 küsür milyonluk İstanbul'da 85 yılda 1340 ilköğretim açabilmiş cumhuriyet nerde! Hey gidi Osmanlı hey hey. Ayağa kalk!

Sultan II. Abdülhamid?e gelince, O?nun hakkında gerçeği söylemek için kaanuni bir mani yoksa da, yalanların kesafeti sebebiyle fiili gerçeklerin tam manasıyla ortaya konulması, imkansıza yakın bir derecede güçtür. Bununla beraber uzun bir çalışmanın mahsulü olan bu eserde, merhum hakkındaki yalan ve yanlışlarla gerçeklerin çarpıtılmasına aid belli başlı yanlış ve iftiraları cevaplandırmaya çalıştığımız görülecektir.

Sultan Abdülhamid'in kalbi rikkatini kavramaya yarayacak bir hadise de şudur:

"-Bizler böyle bir sultanın kıymetini takdir edemedik! Ne büyük bir hataya düştük!.." diyorlardı.

yaramıştı: 1. Askerlik yapmayan Kürtlerle kolluk kuvveti

eyvallah derim ama yazı benim degil, alıntı sayfasını da yazmadım, kusura bakmayın..

eğitim patlaması daha görünür hale gelir. Tahta geçtiği yıl

Sultan'ın bu emri üzerine saray doktoru ile o memurun evine gittik. Vazifemiz yerine getirip hastaneden döndüğümüzde ise, vakit sabaha yaklaşmıştı. Saraya girince, kapının sesinden bizi farkeden Sultan, perdeyi araladı ve eliyle "gelin" diye işaret etti.. Odasının ışıkları yanıyordu. Demek ki, sabaha kadar ibadet ve dua ile meşgul olmuştu.

yıl önce Ermeni propaganda ordusunun neferleri olmakta

Sultan II. Abdülhamid devrinin?hemen hemen bütün münevverleri- O?nu anlamamakta, hatta O?na muhalefet etmekte adeta ittifak halindedirler. Bunların Batı zihniyetli olanlarını, bu yanlış tutumları dolayısıyla anlayıp izah etmek kaabilse de, bütün hayatları boyunca islami gayret sahibi olmuş bulunmaları sebebiyle Üstad Bediüzzaman Said-i Nursi ve büyük şair Mehmed Akif Bey için bu tutum gerçekten izahı gayr-i kaabil bir büyük tezattır. Bu tezadın, Sultan II. Abdülhamid merhumun devrini dolduran dahili ve harici gailelerin perde arkasına vakıf olmayı güçleştiren kesif bir propagandadan doğduğu şüphesizdir.

9. Hamidiye Alayları gereksizdi: Hamidiye Alayları şunlara

İttihat ve Terakki hükümetlerinin cehalet ve hıyanetleri saymakla bitmez... Sultan Abdülhamid Han'ın artık yahudi güdümüne girmiş bulunan İngiliz siyasetine karşı Almanlar'ı tahrik etmesinin mahiyyetini anlayamayan ittihatçılar, Balkan Harbi'ni mutaakıben ortaya çıkan 1. Cihan Harbi'ne de Almanlar'ın yanında girmek ahmaklığını gösterdiler. Hem de bir yahudi emr-i vakisi ile...

Hatta Şehzade Mahmud Şevket Efendi ile Fransa?da görüştüğüm 1965 yılında bile bu görüşü muhafaza etmekteydim. Merhum Şehzade, Sultan II. Abdülhamid?i tenkid zımnında diyordu ki:?-?Tac ve tahtım için kan dökemem!..? diyerek?Hareket Ordusu?na karşı atıl davranması hatadır!.. Devlet adamı gözü kara ve cesur olmalıdır!.. Sultan Hamid böyle yapmakla kan dökülmesini önleyebildi mi? Asla!.. Bu defa İttihatçılar kan döktüler!.. Hem de nice masumun kanını!.. Onlara bu fırsatı, Sultan Hamid verdi!..?Ben de bu görüşleri o gün için tasvip etmiştim.

KİMDİM?

Biçare me'mur, karısının o gece doğum yapacağını ve doğumun da tehlikeli olacağına dair doktorların ikaz ettiğini, fakat elinde hiçbir imkan bulunmadığını, bu sebeple merhamet-i şahaneye sığındığını, bildiriyordu.

seçenek vardı: Ya parçalanmaya seyirci kalmak ama

Bu eseri, okuyucularıma yakın tarih hakkında yeni bir görüş ufku kazandıracağı veya zaten mevcud olan doğru görüşlerini teyide medar olacağı ümidiyle yayınlarken, son söz olarak?okuyan herkesin- Sultan II. Abdülhamid merhumun aziz ruhunun bir Fatiha ile taltif etmesini istirham ediyorum.

Hüseyin Kazım Kadri- Balkanlardan Hicaz?a İmparatorluğun Tasfiyesi- İstanbul, 2003. sh: 59.

ekmek ver, aşver, müslüman Türk nüfustan kar kat rahat yaşa, sonra ar damarın çatlayıp gel, Abdülhamid hanı tahttan indiren fermenı uygulamaya sok...

Hemen huzuruna girdik. Neticeyi sordu. Olduğu gibi anlattım:

Ancak huzurda, Padişah adeti üzere herşeyi ayrı ayrı gözden geçirdikten sonra ilave etti:

Abdülhamid Han, 93 Harbi felaketinden aldığı dersle gayr-i mütecanis ve devleti parçalamaya sürükleyebilecek cereyanların müşahede edildiği Meclis-i Mebusan'ı böyle bir felakete mani olabilmek için 1878'de süresiz olarak kapatmıştır.

ortaokul ve lise bulunuyorken 1923'te bu sayı 95'e

A'sar elimin çizdiği mecradan akardı,

Abdülhamid'di. Keza yanı başında bomba patlarken bile

Yine Japonya'ya, tarihimizde "Ertuğrul Faciası" diye bilinen bir ilmi hey'et gönderip İslam'ı oralara kadar yaymak ve hilafet nüfuzunu alem-şumül bir duruma getirmek yolunda yürüyen Sultan Abdülhamid'in şu İslamcı siyasetinin şümul ve kuvvetini anlayabilmek için, Medine-i Münevvere'ye kadar döşetmiş olduğu demiryolu hattının, devlet kesesinden bir kuruş çıkmadan sırf dünya müslümanlarının yardımlarıyla gerçekleşmiş bulunduğunu hatırlamak kafidir.

Bu sulhçu siyasetin neticesinde yeni askeri yatırımların masrafından kat'an nazar dış borçların 300 milyon altından, 30 milyona indirilmesi sağlanmıştır. Abdülhamid'in Almanlar'ı İngiliz siyasi emellerine karşı mahirane bir surette kullanmasının çok çeşitli ve parlak tezahürleri vardır. Medine demiryolu imtiyazının Almanlar'a verilmesi ve stratejik bir mevki olan Akabe'nin onların yardımıyla İngilizler'den kurtarılması, bunun tarihte en tipik bir misalidir.

şekillerinden biri kabul eder. Kaldı ki, önüne gelen idam

1950-51 sezonunda aşağı yukarı aynı seviyede seyretmektedir

Nitekim O'nun bu kararlılığı karşısında padişah ve hükümet İstanbul'da kaldı. Böylece devletin daha o gün yıkılması önlenmiş oldu.

Sarayı'nın hazinesi karşılayabilir."

A'sara sorarsan, beni söyler sana kimdi?

Filistin'in ilk mazlumu Abdülhamid Han'dır. Çünkü hal'i O'nun Filistin mes'elesinde yahudi Teodor Hertzel'e mukavemeti sebebiyle gerçekleşmiştir.

"Rasim Bey! Rasim Bey!.. Selanik demek, İstanbul'un anahtarı demektir! Ordumuz nerede, askerimiz nerede?.. Ecdad kanlarıyla sulanan bu toprakları nasıl terkederiz? Biz buraları bırakıp gidersek, tarih ve ecdad bizim yüzümüze tükürmez mi?.. Biraderim Hazretleri, buranın tahliyesine razı mı oldular? Nasıl olur? Hayır, ben razı değilim!... Yetmiş yaşımda olduğuma bakmayın! Bana bir tüfek verin, asker evladlarımla beraber Selanik'i son nefesime kadar müdafaa edeceğim..."dedi. Fakat kendisine Sultan Reşad'ın selamı ve ricası iletilince, bir Osmanlı hanedanı mensubu olmanın mes'uliyeti ile Padişah'ın iradesine boyun eğmek zorunda kalarak İstanbul'a nakledilmeyi kabul ederken, büyük bir teessür içindeydi.

"Korkmayın, korkmayın!.."

Gafil İttihatçılar, iş başına gelince, "kiliseler kanunu" denilen bir kanun çıkardılar. Rum ve Bulgarlar'ın müştereken yaşadıkları yerlerdeki kiliseleri onlar arasında taksimi için nüfus ekseriyetini esas aldılar. Sayım yaptılar. Hangi taraf ekseriyette ise kiliseyi hükümet kuvvetlerini kullanarak o tarafa feslim edip kilisesiz kalan tarafa da iki sene içinde devlet parasıyla yeni bir kilise yaptırarak aralarındaki ihtilafı bertaraf ettiler.

hızlandırdı. 5. Çocuklar İstanbul'daki Aşiret Mektebi'nde

"-Ben Fatih Sultan Mehmed Han'ın torunuyum!.. Hiçbir zaman Bizans imparatoru Kostantin'den aşağı kalamam! Dedem Fatih İstanbul'u alırken, Kostantin askerinin başında savaşa savaşa ölmüştür. Biraderim nereye giderlerse gitsinler.. Fakat bilinmelidir ki, o ve hükümet, İstanbul'dan ayrılırlarsa bir daha dönemezler. Bana gelince; ben, Beylerbeyi Sarayı'ndan ayağımı dışarıya atmam!" dedi.

ama ülkeyi parçalanmaktan kurtarmak. Abdülhamid ikincisini

edebiyatımızın görkemli eserlerinin ortaya çıkması gibi

Memleket matemde, öksüz taht ü taç.

Feryadım varır mı barigahına?..

1915'te yüzbinlerce Ermeni'yi tehcir ettirecek olanlar, 25

"Evlad! Bu vakitte çok mühim bir iş için geldiğinizi anladım. Kapıyı daha ilk vuruşunuzda uyanmıştım, ancak abdest aldığım için geciktim; kusura bakma!. Ben bu kadar zamandır milletimin hiçbir evrakına abdestsiz imza atmadım... Getir imzalıyayım!.." dedi.

Cevval atımın kanlı, kıvılcımlı izinde,

?-Oğlum!.. Sen de, ben de söylüyoruz; fakat zan ederim ki; her ikimizin sözlerimiz arasında pek büyük bir var? Ben, Allah kahretsin, diyorum; çünkü memleketi güzel yönetemedi ve bu yüzden hem kendisini, hem de bizi makhur ve perişan etti. Memleket de birtakım bayağı adamların elinde kaldı.? diyordu.

Ve minallahi?t-Tevfik!..

ne araştırması yapmış, duygusal yazılar yazıyor...

kıyaslanamaz Abdülhamid'inki.

Çanakkale Harbi esnasında düşman donanmasının Marmara Denizi'ni geçebileceği endişesi ile tedbir olarak padişah ve hükümetin Eskişehir'e nakli kararlaştırılmıştı. Abdülhamid Han, durumdan haberdar olunca bunu büyük bir cesaret ve şecaatle redderek:

Görülmektedir ki, burada bir özür değil, ?İttihatçıların daha zalim oldukları? tarzında bir ifade mevcuttur. Mezkur kitapta fikirlerine yer verilen şahsiyetlerin pek çoğu da Süleyman Nazif gibidir.

Sultan Abdülhamid Han'ın Dünya çapında ithamına vesile olan sebeplerden biri de, devrinde başgösteren ermeni mes'lesidir. Ermeniler, ülkemizde yaşayan gayr-i müslim teb'a arasında bizim örf ve adetlerimizi benimsemek yönünden müstesna bir durumda idiler. Asırlarca "teb'a-i sadıka" olarak yadedilmişlerdi. Fakat günün birinde kendilerini kullanarak siyasi emellerine ulaşmak isteyen Ruslar'ın propagandalarına muhatab olarak sadakatten ayrıldılar. İlk önce Rus tahrikıyla başlayan ermeni kıpırdanışları, sonradan bütün hıristiyan batı devletlerinin alakasını celbetmiş ve onlar da bu ihtilafa dahil olmuşlardır.

fazla ama içlerinden 10 tanesini seçtim. Beraber çıkarmaya