İnsan hiç tanımadıklarına anlatırmış acı çeken yanını, neden acaba?

dayanağım kapımsın sendeyim kurban olayım çevirme...

Unutma.. şeytanın işi bu... olabilir dediğin gibi.. bu düşünceler.. yapılanlar şetana ait olabilir ama şeytanın karşısında sen varsın... senin benliğin var... şeytan şeytansa sende kulsun.. Allah ın kulusun...

ramazan ayının ilk gününün ortasında elimd bir aynayla kendime bakıyor, sonra acıyor ve ağlıyorum. bir yandan isyan edip elimdekinin de alınmasından korkuyor, bir yandan da Rabbim neden intiharı yasak ettin, ben bu kişilerle bu senaryoda oynamak istemiyorum dercesine hayıflanıyorum. güzel olacak dedim, ben sonuna kadar iyi olursam bir kötü ya da kötüler ne yapabilirlerki. iyi düşün rabbinin kötü sıfatı yok ki kötülük yapsın dedim. ama işte canım yanıyor, ağlıyor, ve tanımadığım yabancılara da zaaflarımı yazıyorum. bunun neresi iyi. rabbim beni unutmuş olabilir mi ya da benden vazgeçmiş. birileri canımı haince yaksın diye mi burdayım. bu nasıl bir zindan, gözümü açıyorum yine her şey aynı. ya da bunların hepsi ramazanda son anda bir yerlere saklanarak zincire vurulmaktan kurtularan bir şeytanın işimi. neyse unutun gitsin, tanımasanız da şu garibe dua edin

Belkide artık tanıdıklara güven duyulmuyordur.

ve 30 dk sonra... arkasından ben bakıyorum o elindeki aynaya.. usulca alıyor ve bakıyorum... bakıyorum çünkü belki gördüklerine inanmıyorum.. bakıyorum çünkü gördüklerini teyit etmek istiyor.. düşünmek istiyorum... belki düşüncelerine ortak olmak istiyorum...

diyorum şükür verdiğine verecekelrine

Canın yansın diye burda değilsin elbet... her inişin bir çıkışı var unutma... bazı can yanmalar, daha bir insanı kendine getirir.. daha bir güçlü oluruz... tövbemiz daha içten olur.. yakarışlarımız...

Bense tebessümle bakmaya çalışıyorum... tebessüm ediyorum... bu bedendeki verilen azalara şükrediyorum yaratıcıya.. şükürler olsun Rabb'im diyorum... ama senin ağlayarak bakmana kıyamıyorum... sen ne görmüş olabilirdin ki benim tebessüm eylediğim aynada.. neden korkuyordun ki elindekini alınmasından... nefes aldığımız için şükür etmeli değil miydik...

Rabb'in seni hatırlıyor... hatırlıyor ve Rabb'in senin en güzel yere gelmeni istiyor.. unutmak diye birşey yok... Haşa ve kella...

evet bir senorya olabilirdi ortada ve sen mutlu olmayabilirdin bunların arasında olmaktan ama yinede dimdik ayakta olmalıydın... ve şükretmeliydin.. haline... ya o kişilerin içlerinde değilde.. o kişilerden biri olsaydın... ve hemen esf... diyip intahar kelimesi geçmemeliydi aklından...

Unuttum bildiğim dostlarımı ben, gelin tanışalım ey yabancılar der gibi bilinmeze doğru içimizi dökeriz. bu durum anlaşılmaz bir durum değildir, belki zamanın ve varlığın içinde bulunduğu yapaylığın insanı bir arayış içine itmesinin sonucudur.

bakıyorum sonsuz rahmete

nede güzelsin sen Rabbim..

ve başlayalım yeni bir güne... benden olsun ömür boyu hayırlı dua güzel yüreğine...

bakıyorum Allah zülcelalin bahşettiklerine

Unutma Allah ın kulusun... Allah a kulsun... Şimdi at içindeki düşünceleri.. yönel secdeye.. yönelelim secdeye... çıkalım huzura...

benle aynı dili konuşan biri olduğunu bilmek o kadar güzelki. Allah razı olsun.

ve yine kötülerin arasında iyi olduğunu bilmek... ve sabır ile tevekkül ile... kötüler arasında sıyrılmak istemem.. yada kötüleride birgün dize getirmiş olman büyük bir mutluluk vermeliydi sana... belkide onların kurtuluşu olmalı.. ve en güzle derece ile ödül almalıydın sen... ödül senin olmalıydı bu ramazanın ilk günüde... sadakalar sana yazılmalıydı.