benimde hayallerim vae bazen çetin kavgalar ederiz

Renk renkti hayalleriM

onu da benim gibi hayal kuran sahışlara sormak lazım...

Benim de hayallerim vardı sizin olduğu gibi. Kendime göre küçük bir yuva kuracaktım, neşesiyle güleceğim, hüznüyle hüzünleneceğim ve beni en iyi anlayacak bir eşim olacaktı. Doğacak çocuklarımla sorunsuz yaşayacaktım. Mutlu yaşayıp, hiç üzülmeyecektim hep gülecektim. Kin, nefret, intikam, yalan olmayacaktı benim hanemde. Strese girmeyecek, kırılmayacaktım, kırmayacaktım kimseyi...

Hangi kelimeler anlam kazanacak, kim kaybedecek ve kim kazanacak zaman kavramını yeniden yazman lazım. Geçmişi silip yerine şimdiyi koyman GEREK...

biR ucU eLLeriMde diğer ucu qökleRde

Hani vardır ya her yerde, hissetmek istersin onun varlığını...

pardon ya ilk yazdığımda ilk sayfadaki yaızyı okumamıştım. etkileyici ve iç acıtan bir yazı. hüzne boğan.

Ama ızdırabım sende, mutlaka al da gel...

Sana söylenenlerle, sana anlatılanlarla herkesin sırrını bildin ama kimseye bir şey söylemedin.

Başkalarına ait bunca sırrı taşımak seni neden hiç yormadı?

bohça yapana sormak lazım...

Biliyorum konuşucak bir şeyimiz yok

Bir kuş, bir uçurtMa, biR balon qiBi

Sır denizinde boğulursun da gıkın çıkmaz o misal aslında herkes kendince o denizin girdabın da değil mi? Susmak susmak susmak.. Benim hayallerim olamaz ben o kadar lüks bir insan değilim :) kulağa ne kadar aptalca geliyor değil mi? gerçekler, yoktan yere hayatına gerçekleri sokan zavallılar, hayallerini elinden alan kuş beyinliler, neyse daha fazla hakaret etmiyim :)) hehehe

ÇEYİZİNDE ÇIKARIRSIN ARTIKIN ŞÖYLE BİR YAYARSIN ETRAFA KONU KOMŞU GÖRSÜN DİYE

Huzuru mu aramalıyız heyecanı mı?

ne kadar çok "vardık" oysa ne kadar çok kaybolurken bile... karşımda yorgun bir adam var şimdi; özleyişlerini reddetmek uğruna yorgun düşmüş bir gemi...

Ama yine de gözlerini al gel

Oysa sen hep payına susmaları aldın, bana ise hep sessizliğin ezeceği vakitlerle savaşmalar kaldı.

Bir çocuk qibi baktım qökyüzüne

bu gemi nereye gidiyor usta... içim boş, gemiler boş. Bu gemi nereye gidiyor usta...

herkesin yokmu

alıntı...

Sen bir tepeden masal gibi geldiğinde gözlerime, ben kendi masalımı terk edip, gözlerine benzeyen bir deniz seçmiştim kendime.

şimdi karşıma dikilmiş soruyorsun İyi misin? ben halen aynı ben, ben halen eski ben yaratılışımda ki gibi ayakta, güçlü ben. Acı ama gerçek tek bedende iki ayrı ruhu tutamayan beN...

Onlar yükseldikçe ben seyrettim

İsteklerimizi, coşkularımızı, özlemlerimizi evcilleştirmeli miyiz, kendi kendimizin avcısı olup kafeslere mı kapatmalıyız ruhumuzu?

"Bana bir kere susma hakkı verseydin, sana neler söylemeyecektim!

suyamı düştü...

Sessizlikten korkan birine sessizlik dayatmak işlenen en haklı suçtu.

bencede komik...

Elindeki yarayı, suskunluğunu, acemiliğini

Oysa izin verseydin benimde sana söylemeyecek ne çok şeyim vardı. insanları sadece dinleyerek böyle çıplak, böyle savunmasız bırakmayı nerden öğrendin?

Bana aşkı öğretmişsen yorgun, terli bir tepede; bırak isyanım tam olsun yüreğimin sessizliğindeki kıyamete... bilirim sen kendince bir hayatı onarmaya düşkünsün. Onarmak içinse gidişin; sen önce seni affet.

Kim akıl verebilir bize? Kim bize yol gösterebilir? Savaşa savaşa, her savaşta bir parçamızı öldürerek mi yürüyeceğiz hayatın içinde? Her mutluluk bir acıdan mı süzülecek? Pusularla, ihanetlerle, saldırılarla, geri çekilmelerle, mütarekelerle, kaçışlarla, esaretlerle dolu bir savaşı yalnız başımıza yaşıyoruz, kim galip gelirse gelsin bir tarafımız hep yeniliyor. Yenilmeden galip gelemiyoruz. Her zafer bir yenilginin izini bırakıyor derinimizde. Zaferlerimiz kadar da yenilgilerimiz oluyor. Kendi kendimizle savaşarak yürüyoruz.

Yaptıklarımızdan pişman mı oluyoruz yoksa yapmadıklarımızdan mı, gelecekte hangisi takılır aklımıza? Bizim mutluluğumuzun yolu bir başkasının mutsuzluğundan geçiyorsa, değiştirmeli miyiz yolumuzu? İnsan en büyük savaşı kendi içinde veriyor. Birbiriyle çelişen duygularımızla hırpalanıyoruz, kimsenin görmediği bir savaş alanı gibi içimiz, kendi ölülerimizle doluyor, duygularımızdan hangisi galip gelirse gelsin, patlayan duygularımızla birilerinin vurulacağını biliyoruz artık.

sahış

Biliyorum, konuşacak birşeyimiz yok

oturup düşüneceğiz aslında, neden? Bugün yaşanılmaması gerekiyordu. Bugün anılmamalıydı üzülmek boşa, oturup ağlamak neyi değiştirir ki. Sonuç çoktan kendini alıştırmışsa bize. Bak halen dünya dönüyor ve biz yine sabah kalktığımızda hayatta oluyoruz. Bir çay içerken aklımıza geliyor eski anılar ya da bir rakı masasında. Dostlara anlatılıyor bu kifayetsiz ve bir o kadar acı veren anılar. Yad etmiyoruz aslında içimize gömüyoruz. Korkmuyoruz geçmişimizden, gelecek için bunları kullanıyoruz. Güçlü olmak adına, yeniden sevmek adına, unutmak adına

Senin sorununu kendi sorunu gibi benimser, bir kolun bir bacağın olur adeta ayrılmak istesen de koparıp atamazsın...

Neden geçmişin muhasebesini yapmaya başlamıştık bilmiyorum. Son sözleri iyice içime oturdu.

Bak yine aynısı oldu, geçmişi kurcalayıp üzülmedim. Ben seni içimde öldüreli seneler oldu.

dönerizbirbirimize sırtımızı

Evet! susmak birilerini hep konuşmaya mahkum etmekti. Ve en çok konuşan en fazla hata yapandı her zaman. En çok susanın hep haklı kaldığı gibi...

Ve savaş, biz bittiğimizde bitiyor ancak.

İşte; bunun adına DOST derler...

Biliyor musun; umarsız bir yıkımdı gidişin. Liman boyu uzanan iç kanamalı bir suskunluktu bizden geriye kalan.

Bilinmeyenin bizde yarattığı o çıldırtıcı merakın peşinden mi koşmalıyız yoksa bilinmeyenden saklı olana duyduğumuz korkuyla geri mi durmalıyız. Ne yapmalıyız, bu hayatı nasıl yaşamalıyız? Kendimizden başka bir dostumuzun, kendimizden başka bir ordumuzun olmadığı bir savaşta bölünen ruhumuzun hangi tarafının zaferi için uğraşmalıyız. Hangi tarafı tutarsak tutalım neticede yine de bir tarafımıza ihanet etmiş olmayacak mıyız, ihanetsiz yaratılamayacak bir geleceğin yükünü taşıyabilecek kadar güçlü müyüz?

Bilmediğin bir hastalığa acımak gibi bile olsa gel

Şimdi çıkıp gelsem karşına ne değişecek.

Benim de hayallerim vardı herkesin olduğu gibi. Sevdalarım, sevinçlerim vardı. Bir güvercin sıcaklığı taşırdım çocuk yüreğimde hep. Dağlı çocuklarla pınarlara, esip geçen rüzgarlara güler geçerdim. En çok kuşları, çiçekleri, beyaz yeleli atları ve menekşe gözlü bir kızı severdim. Güller açardı ne zaman ellerimi uzatsam ellerine. Serin serin yeller eserdi saçlarında...

zaman unutmak için çaba harcadığım, günler boyunca anmadığım uzun zamandır da haberini almadığım sen... güzel günlerdi yaşananlar. Her güzel şey gibi yitip gitti. Anılarda kalması aricinde.

Oysa bilmeliydin; bütün bir hayatı ürpererek yaşama cesaretiydi aşk. Ve yola çıkıldığında göze alınmalıydı aşkın adressizliği.

beNimde hayalleriM vaRdı

Benim de hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı herkesin olduğu gibi. Mutluluk düşleri saklamıştım kalbime. Büyüyünce hep güzel günlerin geleceğini hayal ederdim kendi hayatımın kahramanı olarak. Aşka, sevgiye, dostluğa, mutluluğa yürüyecektim kendi hesabıma küçücük adımlarla...

Bir dünyam olacaktı küçücük, herkesin içinde dost olduğu, dostça geçindiği... Mutlu küçücük bir dünya. Herkesin biribirini kardeşçe sevdiği...

Bütün hayatın yalan aslın da sen sırlarınla gömülüceksin küçük kızzz :)) yapım ve yayın da emeği geçen herkese tşk etmek isterdim ama üzgünüm :)

geciçi bir süereliğine bohçalayıp sandığın en dipni yerleştirdim)

eLLerimdeN bir bir uçacaK

Sakladıkları sevgilerinin intiharlarını seyrediyorlar..

ben ne diyom şahıs ne diyor çok komik ha

Belki en büyük savaşları kendi içimizde yaşıyoruz, arzularımız korkularımızla çarpışıyor, özlemlerimiz kuşkularımızla vuruşuyor, hayallerimiz acı tecrübelerimizin bize kurduğu pusulara düşüyor, mutluluğa doğru coşkulu bir koşu tutturma isteği en olmadık anda kaçıp gidecek huzurun ihanetinden endişeleniyor. Özgürlüğe kendimizi bir boşluğa bırakır gibi bırakma dürtüsü, bizim özgürlüğümüzün bir başkasının esaretine yol açacağının tedirginliğiyle kuşatılmışken biz özgür olabilir miyiz sorusu büyüyor içimizde. Geçmişe olan borcumuz geleceği yaratma gücümüzü zayıflatıyor. Alışkanlıklarımız heyecanlarımızla boğuşuyor. Kendi kendimizle savaşıp, cevaplarını bilmediğimiz sorularla allak bullak oluyoruz. Bizim isteklerimiz başkasına acı verecekse, isteklerimizden vaz mı geçmeliyiz, vazgeçmenin bize çektireceği acı, sevdiğimiz birinin çekeceği acıdan daha mı az yaralar bizi? Sevdiklerimize olan borcumuz ne, peki kendimize olan borcumuz?

bazen seni affedebiliyor muydun, beni ağladığında?

Haklısın sende bensiz sularında elbet denizi aşmış bir okyanus telaşı yaşanacaktı. Bağışla sözlerimi. Bağışla gözlerimi. Dahası yok, fazlası az...

Halen aynı mısın? Saçların halen uzun mu? Gözlerinin içinde ki o umut yok olmuş gibi konuşuyorsun. Hayat seni de üzmüş gibi duruyorsun karşımda. Karanlıkların acısını benden alırcasına

NeRden bilebiliRdiM ki

Çünkü suçlu ben değilim... Kucaklarım sizi..."

uçsuz bucaksıZ,,,

Zaman zaman belki de her

ve bir o kadarda imkansız,,

Sen tüm suskunlukları kimseye bırakmayacak kadar bencil, herkesi suskunluğuna özendirecek kadar cömerttin.

bazen terk edip gidebilmeli bu şehri kendi çaresizliğinde. Bazen inceldiği yerden kopmalı hayat. Neyse! Sen benden ötede, ben senden uzakta...

insan kendi hayatının kahrmanıdır ama her zaman güllük gülistanlık olmaz...

Seni biri severse utanırsın

Ne zaman yardıma, ne zaman insana, ne zaman dosta ihtiyacınız olsa hep yanınızda bulursunuz...

O senin için farklıdır bütün insanlardan, tabii sende onun için...

Aranızdaki sevginin bitmesine izin vermezsiniz, kimse bozamaz aranızı, kimse araya girmeye dahi cesaret edemez...

Hayatın oynadığı bu oyunun tadına varman lazım. Çünkü bu senin eserin. Anlaşılmaz cümleler kurup ağlatmayacağım seni bana yaptığın gibi, fakat benim de anlamadığım şeyler var. Yitirilen değerlerin seneler sonra açığa çıkmasına aldırmayacağız. Zamanında kurduğumuz o sevgi sözcüklerini bir daha kullanmamak adına yemin edeceğiz. Ve

Yanında olduğunu unutuverirsin bir andan sonra... Ama üzüldüğünde o sımsıcacık kollarını açar sana, sarılırsın, ağlarsın omzunda doya doya...

Nedir bu savaşın ardındaki sır, hangi buyu bizi bizimle vuruşturuyor, hangi korkunç kader geçmişimizi geleceğimizle çarpıştırıyor? Huzur bütün duygularımızı barış içinde tutmaksa eğer, hiç mi huzurlu olamayacağız, bir huzursuzluğa mı mahkumuz? En korkunç savaşı kendi içimizde yaşarken, ne yapmalıyız?

Bir romanı bitirmiş gibiydi sustuğunda. Bende sustum onunla. en iyi yaptığımdı susmak. Uzun bir sessizliğin sonrasında "susuşlarımızda sen benim susuzluğumu dindirecek yağmurunu bulamadığını sandın, ben senin yağmurunu yağdıracak o bulutunu.

Bu hayatı nasıl yaşamalıyız?

Kimineyse sevindiM

Kaçsak, gidecek yerimiz yok, kendi kendimize tutsağız, savaşsak vuracağımız başkalarıyla birlikte yine kendimiz olacağız. Ayaklanmış duygularımızın birbiriyle vuruştuğu bir savaş yaşıyoruz. Geçmişten geleceğe ancak savaşla geçebiliyor ruhumuz, geçmişi olanın geleceği savaşsız yaratılmıyor. Hem mutlu hem huzurlu, hem coşkulu hem korkusuz, hem arzulu hem kuşkusuz olamazmıyız, geleceği başkalarının hayatlarına dokunmadan, onlarda acınacak yaralarla yaralanmadan yaratamaz mıyız?

cezmi ersöz...

Bir türlü sevindiğinde ise senden fazla mutluluk duyar...

Şimdilik yaşadıkça yüreğime gizleyeceğim sevgimi, özlemimi ve isyanlarımı...

Seneler sonra alınan bir haberin burukluğu içinde dökülen cümlelerin aslında nefret anlatması gerekmez mi? Kalemin kağıda değmesi yetmez mi bunun için? Çekip giderken sen, anlamamı bekleyemezsin benden. Kulağa hoş gelen seni seviyorum cümlesini yeniden diriltmemi bekleyemezsin ayrılan bedenlerin içindeki ağlayan ruhların sesleri

Beraber gülüp, beraber ağlarsınız...

keşke gerçekleşse her hayal keşke

Adına mavi dediğin çoğul eksikliğinde...

hayalleri sabaha bırakayım şimdi rüyalara dalayım :)

halen kulağımda. Ölüm gibi sessizler. Yaşanmamış güzel günlere çığlıkları var.

İyi ki, tüm yaralarıma karşın varsınız, hayatıma girmişsiniz. Bana küs bakan gözlerinizden öpüyorum. Beni anlamanızı beklemiyorum, affetmenizi dilemiyorum...

Beni biri severse inanmam

Öyle bir ateş yakıyor ki içimi... Gül döküp yaralarıma susuyorum her gece... Sevince uzanan bütün yollar kapalı...

Oysa hiç de öyle değil yaşamın acımasızlığının farkına varanlar için. Kimsenin bilmediği, kimsenin düşünmediği bir yarayla kanıyorum şimdi. Anladımki hiçbir acı, ihanetin acısı kadar acı vermiyor insana. Kırıldık artık en kötüsü. Siz kırıldınız ve kırılan da artık yerine konmuyor. İnsanın yüreğinde açılan yaralar kolay kapanmıyor. Asıl yaşamımdaki, rolüm benim için zor, ağır ve kahredici...

Hani hep yanı başınızdaymış sanırsın; ismini söylersin dalgınlıkla, her an berabersinizdir...

Oysaki yağmur bulutta saklıydı, bulutta yağmurda. Susmasaydık bulacaktık" dedim.

bazen ayrılmaz ikili oluruz meydan okuruz herşeye:):

Biliyorum içimdeki, hiçbir çığlığı duymuyorsunuz ve duyuramayacağım size. Kanamalarımı, haykırışlarımı duyuramayacağım...

Benim de hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı sizin olduğu kadar. Hayallerdeki gibi sanırdım yaşamı, oyunlardaki gibi. Hani bir pınar başında kurulan düşler ya da çocukken oynanan oyunlar gibi... Nasıl ki, size rolünüz biçiliyorsa ve siz buna bütün yeteneğiniz, gücünüz ve azminizle sarılıp oyununuzu ve size verilen rolü başarıyla bitirmek istiyorsanız...

Bilirsin; ben ki kabilesiz bir savaşçı. Senden aldığım bütün anlamları sana geri verdim. Bir "içim"; kaldı ben de, bir de aklımın aldanmışlığı.

Hayat bir türküdür sanırdım dağ eteklerinde söylenen, güneş atarken karşı yamaçlara ve gülerken pınarlara kırmızı benekli çiçekler. Hayat bir türküdür sanırdım dağ rüzgarlarının çocuklara söylediği bir seher vakti...

Sevdasına yandığım dünyada, içinde suskun volkanlar taşıyan bir derviş gibi, buynu bükük gezerim gönül ülkemde...

Kimine üzüldüm, kimine ağladıM