Bir kitap daha bitirmenin sevinci var üzerimde sevgili çiçeği burnunda sayfam. Küçük bir çocuğun bir işi başarmış heyecanı ve gururu sanki.

Birisiyle tanışmak yeni bir pencere açıyor odama. Yaşamını, hayata bakış açısını, konuşmasını hatta oturup kalkmasını büyük bir titizlikle gözlemliyorum. Kendimce bana katacağı değerleri ölçüp biçiyorum. Bazen tam geliyor kalıplar, bazen de dar. Fakat her halükarda o silsileyi seviyorum.

Yanıldım

-Evet öyle haklısın ama olağan şeylerde bile o hissi yaşamayı kaybetmemiş biri olarak kendimi şanslılar kervanında hissediyorum.

-Halbuki olağan bir şey bu Lavanta.

Hayretler içinde izliyorum yok artık eşliğinde :/

Ne kadar sevinmiyorum desem de içten içe o duygu sarıyor. Geç olsun güç olmasın demişler, HAKETTI :)

Yanılıyorum

Bugün yine kendime tutamayacağım sözler verdim. Aynı şeyleri tekrarlayıp kendime acı çektirmeyi seviyorum sanırsam.

Acı demişken dişçiye gittim bugün yeni yeni hislerim yerine geliyo asıl acı bu işte :/

Ne olmak istiyorsun sorusuna "Buradaki herkesin iyi olmasını istiyorum sadece" diyen yaşı küçük, yüreği yaşının çok ötesinde bir çocuk.. Senin yaşadığının belki yarısını yaşamayıp dert yumağı olduğunu sananlar var kuzum. Gözlerindeki ışık sönmesin hiç. Umudundan öptüğüm çocuk...

Mutlu etmekle mutlu olan insanlar ne güzeller ya hiç bitmesin onlar. Ufacık şeylerin büyük büyük hislere dönüşümü muhteşem. Bugün de mutluyum Allahım şükürler olsun :)

Günler geçiyor elbet tüm zıtlıkları ve çalımıyla. Nasıl geçiyor olduğunu belki birkaç yıl sonra başka bir benlikle objektif bakabilmek için yazalım bakalım.