sonra ben askerde iken iki arkadaşla beraber ev tutmuştum, evde kalıyordum. bir gün ansızın bir kayıp yaşadım... sırtımı yasladığım koca bir duvar aniden yıkılmıştı, anlayamamıştık. etkisini halen atlatabilmiş değilim... ve o soğuk kış günlerinde kaç gece yastığa gömüldüğümü hatırlamıyorum... hayat anlamsız geliyor, her şeyi sorgulamaya başlamıştım.. fena halde yalnızlık çekiyor hayat üstüme üstüme geliyordu.. ne yapacağımı ne edeceğimi şaşırmıştım. deli gibi dertleşmek içimi dökmek istiyordum ama konuşmak acı veriyordu susuyordum...

ne demiştik; evet ''sevgili'' sana kızgındım ve bir süredir sen dahil hiç kimseyi ''sen'' gibi düşünmemiştim. düşünmeyecektim de.

-Arka fonda Murat Yılmazyıldırım çalıyor mu? öyleyse başlayayım...

Akdeniz'de 2012 yılının serin bir yaz akşamıydı. Köydeki muhitimizde, bize ait bölgede yabancı komşumuz yoktu, biz bizeydik.

o an karşısında konuşacak bir şey üretemeyip dilim tutulmuş çözülmüyordu. ta ki nenemin sessiliğimi bozan o muhteşem yöresel sözlerini işitene kadardı her şey; ''yıraktan mı geldin bire get de bir bardak çay koy gendine soğumadan''.

yine sıradan bir yaz akşamıydı, her zamanki gibi sokak lambasının ışıttığı dedemin bahçesinde semaverde çay keyfi yapılıyordu. bense henüz evde tek başımaydım, birazdan geçecektim mekana...

Askerliğe başlamadan önce iş hayatım için memleket dışına çıkarım düşüncesindeydim fakat o gittikten sonra artık kendimden başkasını düşünme zamanımın geldiğini fark ettim, artık büyümeliydim ve bir sorumluluğum olduğunu bilmeliydim. bu yüzden bir diğer can'ım için memlekette kalmam gerektiğini düşünmeye başlamıştım. Fakat kader,

devamı...

eet sevgili itiraf etmeliyim ki bu sıralar ben seni düşünmeyi bırakmıştım ve bir süre de kimseyi düşünemeyecek haldeydim.. sen de dahil. çünkü sana kızgındım. bir çift söz etmemiştin. unutmayacağım.

böyle böyle zaman geldi geçti işte

öyleki o, kuzen ve ben görüştüğümüz zamanlarda beni bir utangaçlık kaplıyor sanki karşısında büyüleniyormuşum gibi konuşamıyordum. konuşmaya yeltendiğimde ise abartısız yanaklarım yerinden fırlayıp kaşıma değiyordu. bu yüzden konuşmaya cesaret edemezdim.. zira suratımdaki saçma sapan utangaçlık ifadesini görmesini istemiyordum. artık bu halim korkuya dönmeye başladı. ve hatta bir süre sonra onunla kazara rastlaşırsam diye ve benim onu izlediğimi düşünmesin diye bulundukları kattan dahi geçmemeye başladım. fakat o beni görmeden, ben onu gördüğümde ise en mutlu bendim. koşarak girdiğim metroda çılgınlar gibi teoman dinleyerek evime gidiyordum...''oo papatya yüzümün haline bak...''

o akşam aynı fakültede okuduğum mimar kuzenimin kız arkadaşı, kuzenimi ziyarete gelmişti. kendisini daha önce okulda hiç görmemiştim. orada ilk defa görüyordum... eet görüyordum artık. daha önce okulda böyle bir güzelliği nasıl fark edememişsem o günden sonra ben de görüyordum artık.

myy - acıları bana bırak

''24 saat kurduğum hayalleri, gezmediğimiz yerleri, sana almadığım kareli gömlekleri, bana yapmadığın incirli kekleri, asla beni kırmayan sözlerini, buluşamamış bakışlarımızı seviyorum. Tüm bunları senden fazla seviyorum.

ben kpss çalıştım o mezun oldu... benim aklımda hala o

ben mezun oldum onun okulu devam etti... benim aklımda hala o

üniversite boyunca hiç memnun kalmadığım ama ne hikmetse hep özlediğim ve bir türlü kopamadığım Ankara'yı yine karşıma çıkardı. her ne kadar bu şehirden nefret ediyor gibi görünsem de onunla aramızdaki bağ çok sıkı. hayallerimle süslediğim bu şehri sanırım gizliden seviyorum, en çok da ''onunla'' tanıştırdığı için seviyorum.

o günden sonra o memleketine gitti, giderken sadece ismini biliyordum, facebookta biraz stalk yaptım, çok zor olmadı onu bulmak... buldum.. hemen eklemedim tabi dikkat çekmemek için sadece onunla arkadaş olacağımız günlerin hayalini kuruyordum...

platonik takılmayı ne de çok seviyordum öyle;

3-5 gün kaldığı süre boyunca bende olağanüstü bir değişiklik, bir kamaşma, bir çarpılma meydana gelmişti. saçlarımı tarayıp öyle iniyordum o çok sevdiğim tavuklarımın yumurtasını almaya. sıradışı şeyler yapmaya başlamıştım, hatta bizim evde çay içilen kadınların arasında ilk defa bu kadar uzun süre durma isteğim oluşmuştu. oturup dedikodu dinler gibi yapıyor fakat göz ucuyla onu izliyordum. artık git dercesine annem kaş göz işareti yapıyordu. fakat benim dikkatim dağıtamıyordu bir türlü. o bizim evdeydi ve çay içiyordu. eet şu kanepede oturuyordu. bu çok hoşuma gitmişti. bir defasında da mutfağa geçtiğini gördüm. eet eet gördüm. o bizdeydi.

fiilen çok rahat bir askerlik dönemi geçirsem de ruhen fazlaca yıprandım. belki bir asteğmen ancak bu kadar rahat bir ortam bulabilirdi ve ancak bu kadar rahat edebilirdi bir kışlada, fakat benim de sevdiğim insanlar meğer gidebiliyormuş bu hayattan, gitmeyeceğini sandığım o sevdiklerim günün birinde ansızın gidebiliyormuş. yanılmışım, öğrendim. yani öyle hiç de rahat bir askerlik dönemim geçmedi. anılarını dahi hatırlamak istemiyorum.

o da ne? sokak lambasının loş ışığında fark ettiğim bir yabancı, gözlerimi kamaştırıyor.. öylesine hoş ve öylesine narin bir şekilde tatlı tatlı oturmuş çayını yudumlarken etrafına bakıyor. fakat beni göremiyor henüz, bir süre ortamı süzdükten sonra yalnız gezen kaplan misali karanlıktan sıyrılıp karşısına çıkıverdim. hoş geldin diyorum tatlı tatlı bana bakıyor sanırsın bir melek sanırsın bir prenses nazik nazik bana hoşbuldum diyor.

Hislerimle doldurduğum bu balonu, sen karşılık vereceksin diye uçurmayı göze alamam ki.''

ben askere gittim o bir işe girdi... benim aklımda hala o..

pek çok hayal kurmaya başlamıştım da ben... uyurken onu düşünüyordum, uyandığımda onu, okula giderken onu, okulda onu düşünüyordum.. onu içimde öyle büyütmüştüm ki onu göreceğim zaman kalbim hızla çarpıyor, heyacanlanıyordum.