- Korkarım gene yanılıyorsunuz efendim. Çünkü, karanlık da yoktur. Yaşamda / realitede karanlık ışığın yokluğudur. Biz ışık üzerinde çalışabiliriz ama karanlığı çalışamayız. Gerçekte, biz Newton'un prizmasını kullanarak beyaz ışığı kırar ve renklerin çeşitli dalga uzunlukları üzerinde çalışabiliriz. Ama karanlığı ölçemeyiz. Bir basit ışık ışını karanlık bir mekanı aydınlatarak karanlığı kırmış olur yani karanlığı geçersiz kılar. Siz belli bir mekanın / uzayın ne kadar karanlık olduğundan nasıl emin olursunuz? Işığın miktarını ölçersiniz! Bu doğrudur değil mi? Karanlık insanlık tarafından, ışığın olmadığı yer/mekan için kullanılan bir kelimedir.

NİKAHA SADAKATİN BÖYLESİ

erkeklerde böyle bekler mi acaba:(

Vietnam'da savaştıktan sonra sonunda evine dönmekte olan bir asker hakkında bir hikaye anlatılır;Asker San Francisco'dan ailesini aradı."-Anne baba, eve dönüyorum, ama sizden bir şey rica ediyorum. Yanımda bir arkadaşımı da getirmek istiyorum." "-Memnuniyetle, onunla tanışmak isteriz," diye cevapladılar. Oğulları, "-Bilmeniz gereken bir şey var" diye devam etti:"-Arkadaşim savaşta ağır yaralandı. Bir mayına bastı ve bir koluyla ayağını kaybetti. Gidecek hiçbir yeri yok ve onun gelip bizimle kalmasını istiyorum." "-Bunu duyduğuma üzüldüm oğlum. Belki onun başka bir yer bulmasına yardımcı olabiliriz." "-Hayır.. Anne, baba, onun bizimle yaşamasını istiyorum" "-Oğlum," dedi babası,"-bizden ne istediğini bilmiyorsun. Onun gibi özürlü biri bize korkunç bir yük olur. Bizim kendi hayatımız var ve bunun gibi bir şeyin hayatımıza engel olmasına izin veremeyiz. Bence bu arkadaşını unutup eve dönmelisin. O kendi başının çaresine bakacaktır." Oğlu o anda telefonu kapattı ve ailesi ondan bir süre haber alamadı. Ama bir kaç gün sonra, San Francisco polisinden bir telefon geldi. Oğullarının yüksek bir binadan düşüp öldüğünü öğrendiler. Polis bunun intihar olduğuna inanıyordu. Üzüntü dolu anne-baba hemen San Francisco'ya uçtular ve oğullarının cesedini tespit etmek için şehir morguna götürüldüler. Onu tanıdılar ve bilmedikleri bir şey daha öğrenince dehşete düştüler; Oğullarının sadece bir kolu ve bir bacağı vardı!...

Öğrenci yanıtlar,

- Şeytan yoktur efendim. Yani o kendi başına yoktur. Şeytan basit olarak tanrının yokluğudur. O aynen karanlık ve soğukta olduğu gibi insanın tanrının yokluğunu tarif etmek üzere yarattığı bir kelimeden ibarettir. Tanrı şeytanı yaratmadı. Şeytan / kötülük insanın tanrısal sevgiyi yüreğinde duyumsamadığı zaman deneyimlediklerinin bir sonucudur. O aynen sıcaklığın olmadığı yere gelen soğuk ya da ışığın olmadığı yere gelen karanlık gibidir.

Kadın, telaşla hazırlanıyordu. Fotoğrafları duvardan toplarken, oğlununkine bir an baktı; aldı; sonra çantaya koymaktan vazgeçti. Masadaki kağıtların üzerine ters olarak bıraktı. En son duvardaki küçük bir patiği aldı, öptü; bu, büyük torununa ördüğü, ama küçük gelmeye başlayınca hatıra olarak sakladığı mavi patikti. Çantaya fotoğrafların yanına koydu... Mavi patik gözyaşlarıyla ıslanmıştı.

Birkaç yıl önce, bir arkadaşın halasının cenazesine katıldım. Mezara cesediyle birlikte, bir torba içinde dişlerini, torba torba saçlarını gömdüler.

- Bir soru sorabilir miyim profesör? der.

16 yaşında evlenmiş, kısa bir süre evli kalmış, seferberlikte eşi ihtiyat zabiti olarak askere alınıp, Çanakkale?ye gönderilmiş.

Eşi adeta fısıldadı:

beklemek, beklemek, beklemek...

Vehbi Vakkasoğlunun Çanakkale de şahlananlar kitabından alıntıdır.

- Efendim şeytan var mıdır?

Ben de beklerdim...

bu hikayeyi ASIM YILDIRIM dan dinledim gözlerim doldu

Gözüm yaşı sel artık

ne muhteşem komutanlarmış onlar Allah onlardan razı olsun

Profesör sorusunu yineler ve öğrenci yine?evet efendim? diye yanıtlar. Profesör devam eder;

çok etkileyeci, anlamlı, güzel bir hikaye,

hikayeyi daha öncede okumuştum ama yine okudum,

ÇANAKKALE AH ÇANAKKALE...

Babam hiçbir şey demeden gözlerinde yaşlarla, kaçarmış gibi yukarı çıktı.

Çok bekletme gel artık

O günden sonra Hasan Bey bu köpeği bir daha yanından ayırmadı. Adını Canberk Koymuştu. Canberk kısa zamanda bu yeni hayatına alıştıO mehmetçiklerin yanından hiç ayrılmıyor. onlarla birlikte en şiddetli çatışmalara katılıyordu.

- Tabi ki vardır.

Kaynak: ?Canakkale Sehitleri Tanitim ve Arastirma Dernegi Takvimi?

İhtiyar kadın, daralan göğsüne hafifçe elleriyle bastırdı. "Yüreğimin üşümesi daha kötü" diye düşündü. Kocasına, "Merak etme üşümem, üşümem" cevabını verdi.

benimde çok etkilendiğim bir hikayedir paylaşımlarınız için teşekkür ederim

- Profesör, karanlık var mıdır?

Neneyi orada bütün gece o yalnızlığıyla baş başa bıraktık. Gürültü olur diye bizi erken yatırdılar. Soba bile yakmadık.

HAYIRSIZ EVLATLARA...

Nenenin hiç çıkmadığı evden yıllar sonra cenazesi çıktı. Ev uzun süre boş kaldı. Hep evin fotoğrafını çekmek veya çektirmek istedim. Bir türlü fırsat bulamadım. Birkaç yıl önce o binlerce gözyaşıyla, acıyla beklemenin yaşandığı ev yıkıldı. Şimdi yeri bomboş...

beklemek... hasretle, özlemle, sabırla beklemek...

BİLAL'İN YÜREĞİ "Birkaç yıl önce, bağlı bulunduğumuz Genel Müdürlük, dört arkadaşımla birlikte, beni bir ilimizde, memur statüsünde işçi almak üzere görevlendirmişti. Sözünü ettiğim ilde on personel alacaktık ve bunlar il müdürlüğü bünyesinde görevlendirilecekti. Biz beş arkadaş birleşerek, sözünü ettiğim ile gittik. Önceden ayrılan bir misafirhaneye indik. İle gelişimizi kimsenin duymasını istemiyorduk. Beşimizin de kanaati oydu ki, hak edeni kazandıralım, siyasi ve diğer baskılara boyun eğmeyelim. Biliyorduk ki, katılım yoğun olacak ve herkes bir referansla bizi rahatsız edecekti, çünkü Türkiye'nin gerçeği buydu. Bunun için çok dikkatli davranıyorduk. İle ikindi vakti gittik. İkindi namazını kılmak için tarihi bir cami olup olmadığını sorduk. Biliyorduk ki bu ilimiz cami bakımından biraz fakirdi. Tarihi bir cami olduğunu söylediler. Beş arkadaş, arabamıza atlayarak oraya gittik. Kimse bizi tanımıyor, zaten cami de şehrin biraz dışında. İkindi namazı kılınmış, caminin avlusu boş. Beşimiz de şadırvana oturarak abdest almaya başladık. Ayakkabılarımı çıkarıp çoraplarımı da sıyırmaya başlamıştım ki, ayaklarımın önüne bir takunya kondu. Bu takunyaları önüme kim bıraktı diye başımı kaldırınca, yüzüme tebessümle bakan, yirmibeş yaşlarında bir gençle karşılaştım: "Ben buraları bilirim, siz yabancıya benziyorsunuz; namaz kılana hizmet, Allah'ın rızasını kazandırır. Allah kabul etsin!" dedi. Gencin tebessümü, davranışı bizi çok etkiledi. Sordum: "Sen kimsin? Adın nedir?" "Adım Bilal. Bu mahallede oturuyorum." Bir an abdest almayı bırakarak, gençle ilgilenmeye başladım. "Ne işle meşgulsün Bilal?" "Şimdilik işim yok. Ama inşallah yakında işe gireceğim." "Nasıl olacak o?" dedim. Yüzüne huzurun ve mutluluğun tebessümünü kuşanarak: "Üç gün sonra bir devlet dairesinin müdürlüğünde sınavla adam alınacak. Rabbim, oraya girmeyi nasip edecek inşallah" dedi. Arkadaşlarım da abdest alırlarken, Bilal'le aramızda geçen bu diyaloğa kulak vermişlerdi. "Peki Bilal, bu zamanda işe girmek zor, senin torpilin var mı? Referansın kim? İşe nasıl gireceksin?" Bilal'in o mütevekkil halini hiç unutamıyorum! Hepimizin üzerinde bomba tesiri oluşturacak sözü söyleyiverdi: "Benim referansım Allah 'tır; ne güzel vekildir O. Dün gece O'na dilekçemi sundum. Hiç yetimin duasını geri çevirir mi O?" Ya Rabbi! Ne işe tutulmuştuk! Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Gözlerimin buğulandığını ona göstermemeliydim. "Bilal, baban yok mu?" "Yok, ben üç yaşındayken ölmüş. Anneciğim büyüttü beni." Temiz bir saflık üzerindeydi. Bütün söylediklerini gönülden söylüyordu. Bu, o kadar meydanda idi ki, kalbi adeta yüzüne vurmuştu. "Askerliğini yaptın mı?" "Yaptım ya, hem de çavuş olarak." "Evli misin Bilal?" Bir anda gözleri yere düştü. Yine o mütevekkil hali bütün yüzünü kaplamıştı. "He ya, evli değil de sözlüyüm. İnşallah, işe girer girmez hemen düğünümü yapacağım!" "Ama Bilal, üç gün sonraki sınav için o kadar kesin konuşuyorsun ki, sanki kazanmış gibisin!" Gözlerini ufka dikti, daldı, sustu ve biraz sonra: "Ben Rabbimi seviyorum, inanıyorum ki O da beni seviyor. Seven sevene yardım etmez mi?" Ona söyleyecek laf bulamıyordum. Allah, bizi kocaman kocaman müdürleri, Bilal kuluna hizmet etmek için oraya göndermişti, adeta. Kim müdür, kim garibandı? Bilal dilekçesini büyük makama verince, melekler harekete geçtiler, daireler, müdürler harekete geçtiler ve hep birlikte ona koşmaya başladılar; çünkü emir büyük makamdandı. Allah'a malik olan insanın mahrumiyeti söz konusu olabilir miydi? Sormaya devam ettim: "Bari Bilal, evlenecek kız bulabildin mi? Bu zamanda hem yetim, hem de işsize kim kız verir ki?" Başını salladı ve "doğru" diyerek ekledi: "Zor nişanlandım ya. Allah razı olsun, kayınpederim olacak olan insan, "Sözde Müslüman" değil, hakiki mü'min. "Bu zamanda namazında-niyazında damat nerde bulunur, hem rızkı veren Allah'tır" dedi ve kızını bana verdi. Rabbim rızkımızı verecek inşallah." Bilal lise mezunuydu. Üçyüz kişinin katıldığı yazılı sınavı başarıyla geçti. Ve bizler, önümüze sunulan -Bakanlık dahil- tüm referansları bir kenara koyarak, Bilal'in referansını en öne koyduk. Mülakat gününe kadar bizi göremedi. Mülakata girdiğinde karşısında bizi görünce birden şaşırdı, yüzü kızardı ve gözleri yere düştü. Sessizliği bozdum: "Bilal, bizi tanıdın mı?" "Evet!" "Peki ne diyeceksin şimdi?" Ağlamaya başladı. Çocuk gibi ağlıyordu. İster istemez bizler de ona uyduk. Hıçkırıklar boğazımızda düğümlenmişti. Bilal, ellerini kaldırdı ve dua etmeye başladı: "Ey Rabbim, ben niyazımı sana sunmuştum. Halimi sana açmıştım. Şimdi buradaki müdürlerime karşı mahcubum. Ey Allah'ım, ben senden başkasından istememeyi istedim, yine de öyleyim." Sessizlik odayı doldurmuştu. "Ne olur bana izin verin çıkayım" dedi. "Peki Bilal" dedik, "Güle güle, Allah işini, aşını, eşini mübarek kılsın!"

Dondurucu soğukta bir an önce evime varabilmek için hızla yürürken, ayağımın ucunda bir cüzdan gördüm.. Hemen aldım. Sahibini gösteren bir kimlik vardır diye acele acele açtım.. İçinde üç dolar ve sararıp kat yerleri yıpranmış eski bir zarftan başka birşey yoktu... Sol üst köşede yalnızca gönderenin adresi, alıcı adresi yerinde bir posta kutusu numarası vardı. Bir ipucu bulabilmek belki biraz da merakımı giderebilmek için zarfı açtım ve içindeki mektubu okumaya başladım. Mektup, sol yanı çiçek resmiyle süslenmiş bir kağıda, özenli bir el yazısıyla yazılmıştı ve "Sevgili Michael" diye başlıyordu.. Ve "Annesi yasakladığı için onu bir daha göremeyeceğini" anlatarak devam ediyor.. "Ama sakın unutma, seni daima seveceğim" diye bitiyor.. İmza.. Hannah!.. Elimde yalnızca, mektubu yazan kişiyle, mektubun yazıldığı kişinin birinci adları vardı. Eve gider gitmez hemen telefon idaresini aradım. Görevli kisi, kendisine bildirdiğim adreste yaşayanların telefon numarasını vermesinin yasalara aykırı olduğunu söyledi. Fakat ısrarım karşısında: "Belki, size yardımcı olabilirim" dedi. "Bu adreste bulunan numaraya telefon ederim ve onlar Kabul ederlerse, sizi görüştürebilirim lütfen bekleyin.." dedi. İki üç dakika sonra görevlinin sesi geldi.. "Bağlıyorum efendim." Telefonda, karşıdaki hanıma "Hannah diye birini tanıyıp, tanımadığını" sordum. "Bu evi, 30 yıl evvel, Hannah diye kızları olan bir aileden aldık" dedi. "Peki yeni adreslerini biliyor musunuz?.." "Hannah annesini bir huzurevine yatıracaktı. Oradan takip ederseniz, belki adres bulursunuz.." deyip bana huzurevinin adını verdi.. Hemen aradım.. Yaşlı anne yıllar önce ölmüş.. Ama kızına ait eski bir telefon numarası var. Belki ordan bilirlermiş.. "Bunların hepsi aptalca aslında" dedim kendi kendime.. İçinde sadece 3 dolar ve 60 yıl önce yazılmış bir mektup bulunan cüzdanın sahibini aramak için bunca zahmete ne gerek var ki.. Aradım numarayı.. Bir kadın "Şimdi Hannah'nın kendisi bir huzurevinde" dedi ve numarayı verdi. Hemen orayı çevirdim.. Ses; "Evet, Hannah burda yaşıyor" dedi.. Saat ona geliyordu ama hemen yola çıktım, Hannah'yı görmek için.. Devasa bir binanın üçüncü katında şirin bir oda.. Gümüş saçlı, sıcak tebessümlü bir yaşlı kadın.. Gözlerinin içi ışıl ışıl ama.. Anlattım olanları.. Cüzdanı ve mektubu gösterip.. Derin bir iç çekti mektuba bakarken ve "Genç adam" dedi, "Bu mektup, Michael ile son kontağımdı.. Onu öyle seviyorum ki.. Sean Connery gibi yakışıklıydı.. Hani şu meşhur aktör.. Ama ben 16 yaşındaydım.. Çok küçüğüm diye annem kesinlikle izin vermedi.." Derin bir nefes daha.. "Michael Goldstein harika bir insandı. Eğer bulabilirseniz ona söyleyin lütfen.. Onu hep düşündüm.. Hep.." Bir ufak sessizlik.. Bir derin nefes daha.. "Ve onu hep sevdim.." İki damla yaş damladı elindeki mektuba, ıslanan gözlerden.. "Ve hiç evlenmedim.. Michael gibi birisini bulamadım ki.." Hannah'ya teşekkür edip odadan çıktım. Binadan çıkarken danışmada beni karşılayan kız "Hannah Hanım yardımcı olabildi mi size" dedi.." Hiç değilse bunun sahibinin soyadını öğrendim" dedim.. Cüzdanı elimde sallayarak.. O sırada yanımda dikilip duran hademe bağırdı.. "Hey baksana.. Bu Bay Michael'ın cüzdanı.. Üzerindeki bu kırmızı şeritten onu nerde görsem tanırım.. Cüzdanını hep kaybederdi zaten.. Üç kere ben buldum, koridorlarda.. "Michael sekizinci katta yaşıyordu.. Ok gibi fırladım tekrar asansöre. Michael yatmamıştı. Okuma odasında kitap okuyordu. Hemşire beni ve elimdeki cüzdanı gösterdi. Michael elini arka cebine attı, hızla.. Sonra sevinçle "Evet bu benim cüzdanım" dedi. "Öğleden sonraki yürüyüş sırasında kaybetmiş olmalıyım. Size teşekkür borçluyum." "Hiçbirşey borçlu değilsiniz" dedim. "Ama özür dilerim. İpucu bulmak için açtım ve içindeki mektubu okudum." "Mektubu mu okudun?" "Sadece okumakla kalmadım. Hannah'yı da buldum.." "Buldun mu? Nerde? İyi mi? Hala eskisi gibi güzel mi. Söyle, lütfen söyle.." "Çok iyi.. Hem de harika" dedim, yavaşça.. "Bana onun telefon numarasını ver. Yarın onu hemen arayacağım." Elime sımsıkı sarıldı.. "O benim tek aşkımdı.. Onu öyle sevdim ki, asla evlenmedim.. Çünkü bu mektup geldiğinde hayatım, anlamsal olarak bitmişti." "Bay Goldstein" dedim.. "Gelin benimle.." Asansörle üçüncü kata indik.. Odanın kapısı açıktı. Hannah sırtı kapıya dönük televizyon izliyordu.. Hemşire ona yaklaştı, omzuna dokundu.. "Hannah" dedi.. "Bu bay'ı tanıyor musun?" Gözlüklerini ayarladı bir an baktı, tek kelime etmeden.. "Michael" dedi, Michael, kapıda, kısık sesle.. "Hannah.. Ben Michael.. Beni tanıdın mı?.." "Michael" diye yutkundu Hannah. "İnanmıyorum.. Bu sensin. Benim Michael'ım." Michael Hannah'ya doğru yürüdü yavaşça. Sarıldılar. Hemşire yanıma geldiğinde onun da gözleri yaşlıydı.. "Gördün mü, bak?" dedim "Yaşamda, yaşanması gereken herşey, er ya da geç, birgün kesinlikle yaşanacaktır." Üç hafta sonra beni huzurevinden aradılar. Pazar günü bir nikah vardı.. Gelebilir miydim? Harika bir nikah töreni idi. Hannah ve Michael beni nikah şahidi yaptılar üstelik. Hannah açık bej elbisesi içinde çok güzeldi.. Michael de lacivert takımı içinde hala çok yakışıklı.. Bir nikah tanığı olarak söylüyorum bu gözlemlerimi? Aşklarını onsekiz yaşın heyecanı ve duygusuyla yaşayan 76 yaşındaki gelin ile 79 yaşındaki damadın nikahında keşke siz de bulunsaydınız? Altmış yıl önce bittiği sanılan bir aşk öyküsünün, altmış yıl sonra, kaldığı yerden nasıl filizlendiğine siz de tanık olacaktınız. Çeviren:

Bu kez profesör pek emin olamamakla birlikte yanıtlar;

- Canım ne olacak bir günde temizlerim ben, cevabını verdi kadın.

- Öyle mi, vay hayırsız. Demedin mi uzun zamandır niye görünmüyorsun diye.

Bir üniversite profesörü öğrencilerine şu soruyu sorar;

Efendim bu köpeğe nedenn bu kadar itina ediyorsunuz.

1954 yılında, babamın memuriyeti dolayısıyla, Sındırgıdan Balıkesir?e geldik. Babam daha önce gelmiş, bir evin üst katını bize kiralamıştı. Alt katta ev sahibi yaşlı bir kadın oturuyordu. Aksi ve huysuz bir hanımdı. Biz çocuktuk. Oynarken gürültü yaptık mı bize çekişir dururdu.

Çanakkale?nin yiğitleri, arkalarında böylesine sağlam eşler, analar, ablalar, nişanlılar bıraktılar. Bu yüzden de gözleri hiç arkada kalmadı. O kahraman kadınlar Çanakkale?nin görünmeyen güçleridir ve zaferimizde payları sanıldığından çok fazladır.

Öğrenci;

güzel bir hikaye

- Tabi ki, açıkladığım gibi, biz onu her gün, her yerde onu görürüz. Şeytan / kötülük bir kişinin başka bir kişiye her gün sergilediği insaniyetsizliğinin bir örneğidir. O, dünyadaki işlenmiş tüm suçlarda, şiddette yer alır. Bunların tümü şeytanın kendisinden başka bir şey de değildir, der.

Adam, tapuyu karısına uzattı. "Oğlan geldiğinde aramasın, görülebilecek bir yere koy" dedi.

Bu arada bir öğrenci ayağa kalkar ve

İşlerini, alışverişlerini hep konu komşu yapıyordu. Çünkü söz vermişti. Sözden dönülmezdi.

Uzaklardan bir havlama sesi duyuldu birden Canberk olanaca hızıyla oraya geldi ve velinimetinin o halini görünce hemen yanına çöküverdi. Derken alay imamıda geldi. Hasan beyin yanında Kur'an okumaya başladı. Daha yeni başlamıştı ki, Hasan bey birden bire imam efendi "" LA HAVLE VELA KUVVETE İLLA BİLLAHİL ALİYYİL AZİM"" DUASINI 33 KERE OKUYUNUZ DEDİ. İmam efendi okurken Hasan beyde bunu tekrar etmeye çalıştı.

Babam şaka olsun diye takıldı. ?Nene hayrola, bugün pek süslüsün ya... Ne var... Bir şey mi oldu? Nene gözlerini yerden ayırmadan kısık, çok derinlerden gelen bir sesle cevap verdi:

Halil Cavus`un hanimi birgün dükkana gelir: ?Bey eve iki asker geldi. Seni sordular... Hemen askerlik subesine gidecekmissin... Acaba Alimize bir sey mi oldu? Yüregime bir korku düstü!..?

tıpkı halil çavuş'un hanımının halil çavuşu beklediği gibi,

Profesör ;

der ve devam eder,

Dükkani toparlar, askerlik subesine gider, kendini tanitir. Komutan ayaga kalkar: ?Sen nerde kaldin? Yürü... Edremitliler Canakkale gidiyor. Kos yetis...? ? Aman bey!! Varip eve hemen haber vereyim... Helalleseyim.? ?Mümkün degil, kafileden kopma... Biz eve haber veririz... Kos.

ama şahsen ben kendi adıma konuşayım ben beklerdim,

Profesör de sorabileceğini söyler.

Ömer'in kendisini neredeyse zorla doktora götürüşünü hatırladı. "Kerata, amma da ısrar etmişti. Sağlığıma verdiği önem kadar ziyaretime de gelse ya."

rica ederim

?Oğlum ben bugün evlendim. Bak, kocam yüz görümlüğümü de taktı. Kocamı bekliyorum..?

Yarbay Hasan bey ""La ilahe illALLAH MUHAMMEDün Resullullah""dedi Yüzünde derin bir tebessüm olmuştu. Ve bu vaziyette iken dudaklarından şu sözler Döküldü:

60 yıl sonra bile olsa kavuşmaları ne mutlu

ELBET BİR GÜN BULUŞACAĞIZ

Esme rüzgar kal artık

- Evet her şeyi Tanrı yarattı!

- Ömer de bugün gelmişti... Öğleden önce.

hasan beyin bacakları arasına uzanmış olan Canberkte oracıkta ölmüştü.

ŞEMSİ NENE

Öğrenci devam eder;

Meğer nişanlısı Çanakkale?de şehit olmuş. Kendisi de hiç evlenmemiş

Cesur bir öğrenci ayağa kalkar ve yanıtlar.

Ve anneannem şu an hastanede. Gözünden ameliyat olacaktı bugün ameliyat olamamış. Yaşından ötürü olsa gerek vücut anesteziyi almamış. Vücudu şişmiş. Pazartesi tekrar ameliyata alacaklar.

1999 Mart`inda, pek cok kitap yazmis, ilginc bir köy imami ile ilgili arastirma yapmak icin Edremit`e gittim. El Ehzer`de okumus, Teskilat-i Mahsusa`da calismis, Canakkale, Filistin Cepheleri, Kurtulus Savasi derken yillar sonra Edremit`e dönmüs, binlerce kitabini Edremit kütüphanesine bagislamis birisi.

çok dokunaklı bir yazıymış okurken gözlerim doldu,

ama en çokta kadınların çilesi beklemek...

Öğrenci ayağa kalkar ve?Soğuk var mıdır? diye sorar. Profesör;

ALLAH bütün şehitlerimize rahmet eylesin

Geçenlerde gazetede "Ne biçim bir millet olduk" haberini okudum. Artık, bebekleri değil, ailemizin yaşlılarını cami avlusuna bırakıyormuşuz. Bu hikayeyi, vicdandan yoksun, böyle insanlar için naklettim

bende hanımımı her an gelcekmiş gibi, her an sanki karşımda olacakmış gibi beklerdim,

- Nasıl bir soru bu böyle, tabi ki vardır, diye yanıtlar. ?Sen hiç soğuktan üşümedin mi?

Kim bilir bunun gibi ne olaylar yaşanmıştır

- Var olan her şeyi Tanrı mı yarattı?

ölüme kadar beklerdim:)

Kim bilir neler yazıyordu o mektuplarda? Ama nene her sabah namazdan sonra her mektubu ayrı ayrı okur, her mektubu okuduktan sonra, şehit kocasına fatihalar okur, günlük işlerine başlamadan önce de, bir gün önce bıraktığı yerden başlayarak, kocasının ruhuna hatim indirmeye çalışırdı.

ne mutlu Hasan beye

Çanakkale?de kaldın

yaw böyle yazılar koyuyorsunuz ağlatacaksınız beni,

Şemsi Nine yakmacılık denilen bir usul ile çıbanları iyileştirir, geçimini böyle sağlardı. Geleni gideni çok olmasına rağmen, Şemsi Nene hiç sokağa çıkmazdı.

Beklemek! Bir ömür boyu beklemek... Yillarca gecen zaman... Gecmeyen zamani beklemek... Beklemek... Bulutlaringecisinden, kuslarin ucusundan, böceklerin ötüsünden, rüzgarin esintisinden umut bularak beklemek. Binbir türlü rüyayi hayra yorarak beklemek. Bir konusmam esnasinda Canakkale beklemelerinden bahsetmistim. Dpitiri, capcanli, gözlerinin ici güle güle, seferberlige, harbe yolladiklarini ogullarinin, kocalarinin öleceklerini bir türlü akla sigmadigindan beklemek bizim kadinlarin cilesi oldugunu söylemistim.

Bir arkadas geldi yanima... Gözleri yasli elimi tuttu.

- Aslında, fizik yasalarına göre soğuk yoktur. Yaşamda / realitede biz soğuğu sıcaklığın yokluğu olarak düşünürüz. Herkes veya nesneler o enerji oradaysa veya bir şekilde enerji iletiyorsa onu deneyimler. Örneğin, Absolute 0 (-460 derece F) sıcaklığın kesin yokluğudur . Tüm maddelerin bu seviyede reaksiyon verme özellikleri bozulur ve değişir. Soğuk yoktur, o yalnızca sıcaklığın yokluğunda duyumsadıklarımızı tarif etmek için yarattığımız bir kelimedir,

Boş Kuru Fasulye Tabağı

Gelibolu kara savaşlarının başladığı bu ilk günlerde, yarımadanın güneyinde ileri hatlarda bulunan 26. Alayın taburları, karşılarındaki, kendilerinden 9 mili kalabalık askere karşı mücadelelerini kahramanca sürdürüyorlardı. Hatta 9. tümene ait 8 adete bölük ilk gün yapılan savaşlarda düşmanın 2 taburu karşısında yapayalnı kalmışlardı. Bunun üstünü üstlük 27 nisan tarihinde Morto Koyu civarında Fransızlarda Kereviz dere bölgesine doğru taarruza geçmişlerdi. Buradaki birliklerimize takviye gerekiyordu. yarbay hasan bey birliğinin tam önünde atıyla ilerliyordu. bu vaziyette kilitbahir köyünün tam ortasında ki meydan çeşmesine kadar gelmişlerdi. Bir kaç kişi kovalarını doldurmak için çeşme başında bekliyorlardı. ilerde bir kaç kadın birşeyler yıkıyorlardı. bu sırada meydana gelen ilginç bir hadise yarbay hasan beyin dikkatini çekti. üzeri yara bere içerisinde olan vücudunda ki tüylerin büyük bir kısmı dökülmüş adeta iki büklüm bir köpek çeşmenin yalağına doğru yaklaşmaya başladı. onun bu feci halini gören su başında kiler hayvanı çeşmeye yaklaştırmadılar ve hayvanı kovdular. çeşmeye yaklaşıp su içemeyecegini gören hayvan tam boynunu bükmüş ordan uzaklaşırken olayı takip eden yarbay hasan bey hemen atından indi ve hayvana yaklaştı köpeginin üzerindeki yaralara ve yaralardan akan irinlere aldırmadan onu kucakladı ve dogru çeşmenin yanına götürdü. Önce güzelce susuzluğunu giderdi, ardından yaralarını temizledi. Daha sonra köpeğin karnını doyurdu ve köpeğide yanına alarak ordan ayrıldı. Şimdi birliğinin başındaydı Hasan Bey ve aldığı emre uygun olarak Kerevizdere Cephesine gidiyordu:

?Yarın mahşer günü onunla karşılaşırsam?Senden başkasına yar demedim, bu dişler şahidimdir. Saçlarıma senden başka el değmedi, bu saçlar şahidimdir? diyeceğim. Vasiyetimdir, beni bunlarla birlikte gömün? demiş.

erkekten erkeğe değişir bana göre,

Çünkü Cenab-ı Hakkın yarın kıyamette bana bu köpeğe neden merhamet etmedin? diye sormasından korkuyorum.

Onun ileilgili calisirken söz Canakkale`ye gelince masada oturanlardan birisi söze karisti. ?Dedem Canakkale` den dönmüs ama babasi kalmis? dedi. Biraz anlatmasini konuyu acmasini istedim. Dedesinin babasi Halil Cavus Canakkale savaslari basladiginda 47 yasindador. Oglu Ali ise 19 yasindadir. Ali Canakkale`ye gider.

Ertesi gün, günlük hayat eskisi gibi devam etti. Öğrendik ki; hayatı boyunca evlendikleri gün nene süslenip, hep kocasını beklermiş.

11 Temmuz günüde sabahtan itibaren şiddetli çatışmalar başladı. Fransızlar taarruza kalktı. Mehmetçik zorlansada akını püskürttü. Derken bu seferde Mehmetçik taarruza kalktı. Düşman geri çekilmeye başladı. Mehmetçik Bu günüde kazanmıştı. Ortalık Fransız askerlerinin cesetleriyle doluydu. Hasan bey de askerlerin arasında dolaşıyordu. O sırada bir Fransız askeri dikkatini çekti. Ölü gibi boylu boyunca yatan askerde hafif bir kıpırdama olmuştu. Hasan Bey askerin yaralı olduğunu düşündü. Hasan bey yerde yatan askere doğru yaklaştı. Yarası varmı diye bakacak tı ki. Hiç bir yarası olmadığını gördü ve o an fransız asker elindeki kamayı Yarbay Hasan beyin göğsüne sapladı. Hasan bey derin bir ah çekerek yere yığıldı. Mehmetçik şaşırmıştı. Hadiseye müdahale etti ama geç kalmıştı.

Bu sözler hasan beyin son sözleri olmuştu.

ne mutlu hasan bey ve onun gibi komutanlara, askerlere...

paylaşım için teşekkürler.

Eve döndüğünde, karısı onu karşıladı. Biraz durgun gibiydi. Adam, koltuğa oturdu, koynundaki tapu kağıdını çıkardı, "Bu nedir biliyor musun hanım?" diye sordu. Ve cevabını beklemeden anlattı: "Yarın ne olacağı bilinmez, vademiz gelir de ölürsek oğlumuz uğraşmasın diye, evin tapusunu onun üzerine yaptım."

?Nasıl çıkarım, beyim Çanakkale?ye giderken dış kapının arkasından ellerimi tuttu, gözlerimin içine bakarak?Karıcığım.. Gençsin, güzelsin.. Gözüm arkada kalmasın... Ne olur söz ver bana! Ben gelinceye kadar sokağa çıkma? dedi. İşte orda şu kapının arkasında ona söz verdim. Nasıl sokağa çıkabilirim?

Kadın, kocasını dinlemiyor gibiydi. Masadaki kağıdı gösterdi, "Bunu getirmiş" dedi. Sesi titriyordu. Yaşlı adam, masaya uzandı, kağıdın bir mahkeme kararı olduğunu gördü. İçinden yavaş yavaş okudu: " Yaşı ilerlediği ve muhakemesi yerinde olmadığı doktor raporuyla tesbit edildiği için, taşınır taşınmaz varlıklarının, resmi varisi oğlu Ömer tarafından idaresine karar verilmiştir." Mahkeme kararı, yaşlı adamın elinden yavaşça yere kaydı. Oğlunun neden kendisini ısrarla doktora götürdüğünü anlamıştı. Yüreğindeki sızıyı bastırmaya çalışarak, "3 senedir uğramadık; köydeki ev acaba nasıldır?" diye sordu eşine.

- O evde dizlerin üşürdü senin.

- Eğer her şeyi yaratan Tanrı ise ve şeytan varolduğuna göre şeytanı da Tanrı yaratmış olur ve çalışmalarımızda uyguladığımız?Kesinleştirme? prensibine göre de Tanrı şeytandır. Öğrenci böyle bir önerme karşısında şaşırır ve yerine oturur. Profesör ise öğrencilerine bir kez daha Tanrı?nın içindeki kaderin bir efsane olduğunu kanıtlamaktan ötürü oldukça mutludur.

Profesör yerine oturur.

Nedenini sordum.

Son olarak öğrenci profesöre gene sorar;

sabırla, inatla, özlemle, hasretle, gözyaşıyla, sevgiyle beklerdim:)

Hepinizden dua bekliyorum.

?Tamam hanim, olur. Ben simdi gider ögrenirim, gelirim. Canim cekti, sen aksama ocaga bir kuru fasulye vur da yiyelim...?

paylaşımın için teşekkürler,

Nenenin ziyaretçileri çok olurdu. Kocaları, oğulları Çanakkale?de ve diğer cephelerde şehit olan hanımlar gelir, bitmez tükenmez dualarla, hatimlerle onları anarlardı.

Askerler komutanları Hasan beyin bu köpeğe neden bu kadar ilgi gösterdiğini merak ediyordu. Bir gün bşr asker sordu..

Ağzından dökülen bütün dişlerini biriktirmiş, kesilen ve tarağına takılan bütün saçları torbalara toplamış...

Gercekten de hemen eve kosup, ? Kocaninizi Canakkale`ye yolladik? diye haber vermisler.

Genç öğrencinin adı ALBERT EINSTEIN'dır.

Onun köşede, küçük tek bir pencere ile koridora bakan merdivenin dibinde, karanlık bir odası vardı. Bir akşam üstü, babamla eve çıkarken neneyi o odanın köşesinde bir gelinlik giymiş, ayakta, ellerini göğsüne kavuşturmuş beklerken gördük. Boynunda iri taneli uzun inci gerdanlık vardı.

Aradan hayli zaman gecer. Kurtulus Savasisonunda Ali geri döner... Halil Cavusdan bir daha hicbir haber alinamaz. ? Ben o Ali`nin torunuyum hocam!.. Nenem, hayati boyunca her aksam kuru fasulye pisirdi. Kendisi agzina o yemekten tek lokma koymadi. Hep bize yedirirdi. Nenem ölene dek her aksam o bos tabagi sofraya koydu ve kaldirdi. Koydu... Ve kaldirdi... Bir sey daha söyleyeyim. Belki inanmazsiniz... Bizimevde hala her aksam kuru fasulye pisiyor. Cocuklar biktik diye, mirin kirin ediyorlar ama.. hala pisiyor...?

Bu hatıraları tespit edip nakleden Aydın Ayhan Bey?e ne kadar teşekkür etsek azdır. ( Vehbi VAKKASOĞLU Çanakkale?de Şahlananlar 2007 )

"" NİYE ZAHMET BUYURDUNUZ YA RASULALLAH ""

Benim de anneannemin abisi çanakkale de şehit olmuş.

ZOR İMTİHAN

Artık Hasan bey2in gözleri gözleri buğulanmaya, o güzel çehresi solmaya başlamıştı. Birden silkinir gibi oldu. Gözleri sanki yanındakileri değil ufku takip ediyordu. Sonra başını yanındakilere çevirmeden hala öteleri takip eder bir vaziyette bir fısıltıyla, Beni kaldırınız dedi. Askerleri hemen yerine getirdi bu emri.

İhtiyar adam, tapu dairesinden çıkarken sevinçliydi. Oturduğu evin tapusunu çocuğunun üzerine kaydettirmişti. İçinden "Ölümlü dünya" diye geçirdi. "Biz öldükten sonra oğlumun birçok işlemle uğraşması gerekmeyecek. Neden eziyet çeksin yavrum!"

Eşinin Çanakkale?den yolladığı mektupları ve zarflarını evinin içeriye bakan pencerelerine yapıştırmıştı. Hatta o zamanlar bende pul biriktirme merakı vardı. Cama yapışık zarflardan birinin üzerindeki pulu yırtıp, almak istemiştim de, nene bana kızmıştı.