O yıllar birçok şey çılgıncaydı, "saf" ama çılgınca. Sanırım özlüyor olmamızın en büyük nedenlerinden biri bu olsa gerek. Video kasetlerinden tutun da horoz şekerlerine, kot ceketlerden tutun da deri pantolonlara varana kadar bir çok çılgınca kombinasyon ve zevk hakimdi. En azından basit bir şey bile, günümüzdeki kadar çabuk ve hızlıca sömürülmez, tadı varılana dek varlığını korurdu. Hayatı normal hızında ama tadını çıkarırcasına yaşabiliyorduk o yıllar. Şimdilerde en basit birşey bile saman alevi gibi bir anda yanıp, bir anda sönercesine büyük kitlelerce çabucak tüketilebiliyor. İnsanlar bile netten süresi en kısa videoları izleme merakında. Yazıların bile kısasını okumak ilk tercih sebebi. Mesela 20 yaşının altındaki üyelerin birçoğu bile şu yorumu, bu cümleye kadar okumamış olacak.

Yaşasın 90 lar özel olduğu için dizisi bile var

sene 90'da zaten commodore64' üm vardı

mümkün olsa bi 100 sene sonra doğmayı isterdim

en önemlisi de

kırmızı hapla beslenir, ucan otomobillerle gökyüzünde makas atardık negzel

susam sokağı :)

arkadaş yerine kasete kafa ayarı yapıp

arı maya kokulu silgilere hayran yaşamaktır. yeşil ve pembe olurdu

doksanlar deyince hep üçken kahküllü hatunlar geliyor aklıma

otobüse bin herkesin elinde cep teli yüz yüze bakan yok

bisiklet sürmektir doya doya

Türkiye ne kadar değişti.. Bencilleşti insanlar. Zenginler bile tatmin olamıyo artık.. yani parayla herşeyi alamıyolar.. zaman yetmiyo insanlara ve manevİyat kalmadı.. mesela bi adam özel yat ve ada almak istiyo parası da var.. ama aynı anda ikisnde birden olmak istiyo.. o derece doyumsuzlaştıki insanlar bu zengİn adam yatın içine yapay ada yaptırmış!

90 lar da çocuk olmak;

parkda yeterince yorulup, yeterince seksek oynayıp, 9 taş da kazanmadan, üstümüz yeterince kirlenmeden ya da annemiz bizi eve çağırmadan, ev denen şeyin varlığı aklımızda yoktu..

Birde kargo grubu vardı 90larda. Kendilerini gec keşfettiğim için harçlıklarımi biriktirip okul çıkışında karanfilden 2bin 5yuz liraya kasetlerini alirdim seri halde. Emekli oldular şimdi.. hey gidi günler hey...

eskiler guzeldi

çocukluğunu bilgisayar başında geçirmeyen çocukların yetiştiği son yıllardır.

Kız arkadaşının sesini duymak için ev telefonunu arayıp da babası çıkınca yanlış numaraya bağlayan da sanırım olmadı.

10 input

90 lari yasatmak

ne güzel nostaljik başlık olmuş sevdim burayı. içten samimi gerçek

yok arkadaş ben halimden gayet memnunum

sokakta oynamak,

doksanlarda çocuk olanlar için pazar akşamları bizimkiler izlemektir biraz.. pazartesinin okul hazırlığı yapılır, sanki pazar değil de pazartesi banyo yapsak olmuyormuş gibi illa pazar günleri banyo yapardık.. çocuk kalbimizle kapıcı caferi sever, sabri beye kıl olurduk.. ali desen, bizimle büyüyordu onu gördükçe büyüdüğümüzü hissediyorduk.

20 let

die basic'te program yazıodum:pp

Teknoloji insanı daha hızlı şekilde ölüme götürüyor :( çünkü zaman daha hızlı geçiyor :(

Teknoloji hayattır, candır. 90 ların canı cehennemee :D

Ben hala 90larin şarkılarıni dinleyenlerdenim. Mesela bi mustafa sandalın neredesin, gidenlerden, denize doğru şarkılarında ki ahengi sonradan ne kendisi ne de bir başkası bulabildi.

yonca evcimik dinlemek

Unutmayın mutluluk istikrardadır ve ilkellikte.. aynı şeyleri yapmaktır mutluluk..

Sanatçılar da artık halkın içinde dikkat edin eskiden ulaşamazdık onlara.. ama onlar da gerçek mutluluğun sokaklarda olduğunu anladı.

Yarın saat 2 de, filanca yerde buluşcaz diye sözleşip, 3 saat bekleyen olmadı mı aranızda.

30 print

Facebook, Twetter, İnstagram, Msn konuşmalar, yazışmalar vs. vs... Ama gene de ilkellik en güzeli.. yüzyüze konuşmanın yerini tutuyormu?

iki buçuk milyondu pardon. Milyonlarla oynuyorduk ne gunlerdi be...

Facebooksuz, twittersiz, msnsiz hatta internetsiz ( 1996 ya kadar ) ve hatta cep telefonunun bu kadar yaygın olmadığı olsa da takozdan farkı olmadığı o yıllarda ne kadar çok boş vaktimiz vardı değil mi?

Tvlerdeki programlar bile oldukça kaliteli, heves, özgünlük, samimiyet ve emek kokardı. Şimdilerde teknoloji geliştikçe, aynı oranda hızla bizde değişiyor, duygularımızı ve doğallığımızı, teknoloji hızımıza yetişemediği için ardımızda bırakıyor ve her geçen gün daha da maddeselleşiyoruz. Çocuklar bile çocukluk nedir bilmeden o evreyi kapatıp genç ve eksik birer birey halini alıyorlar. Yediğimiz yiyecekler gibi, biz de hormonlaştık kısacası. 80'ler ve 90'lar işte belki de bu yüzden daha lezzetliydi; en azından içine çektiğin nefes, o nefesin içinde yeşerttiği duygu ve düşünceler organikti, şimdilerde ki gibi yapay değildi insanlar ve onlara ait olanlar.

80'lerde doğup, 90'larda çocukluk ve gençliğini yaşayanlar en şanslı nesil gibi hissediyoruz.