Annie bir şeye karar verdi mi onu yapıyordu. Hiçbir yalvarma onu etkilemiyor, çığlıklar durdurmuyordu. Annie inançlarına bağlıydı ve kendine güveniyordu.

"lütfen bana başparmağımı yedirme"

Çırpınarak iğneden kaçmaya çalıstığı zaman, Annie "Kımıldama," dedi. "Doğru otur. Yoksa parmağını anestezi yapmadan keserim."

Paul yine kaçmaya çalışıyor, miyavlamaya benzer sesler çıkarırken kadın, "Madem böyle," diye homurdandı. "Ben de bu bıçakla gırtlağını keserim olur biter."

Annie misafir yatak odasına bir enjektör, Betadin şişesi ve kesici, keskin bir şeyle girdiği zaman da Paul çığlıklar atıyordu.

İyi bir çocuk gibi davranacağına söz verdi.

Rüyasında kazığı gördü. Bu öyle gerçek gibiydi ki, neredeyse uzanacak ve avucunu çatlak tahtanın yaptığı yeşil siyah kavise sürecekti.

Uyanıp yeniden yarı baygın haline döndüğü zaman son durumuyla o kazık arasında bir bağ kurdu. Birdenbire oldu bu. Can acısı kesilip kesilip tekrar başlamıyordu. Acısı o kazık gibiydi. Aslında bir anı olan rüyadan çıkan ders buydu. Can acısı sadece azalıp artıyormuş gibi gözüküyordu. Can acısı o kazık gibiydi. Bazen üzeri örtülüyor, bazen ortaya çıkıyordu. Ama hep vardı. Can acısı etrafını sarmış olan tas grisi bulutun arasında onu hırpalamadığı zaman sessiz bir minnet duyuyor ama kanmıyordu artık. Acı hala oradaydı ve geri döneceği anı bekliyordu. Ve bir değil, iki kazık vardı. Can acısı o kazıklardı. Kafasının önemli bir bölümü gerçeği kavramadan çok önce beyninin bir noktası bunu anlamıştı.