sonra o mektupları kimsenin haberi olmadan postahaneye götürürdüm ordaki müdüree durumu anlatırdım ve mektupların düzenli tarihlerle evime ulaşmasını sağlardım..

bana bir aylık ömrün var dediler

En çok da raporlu senin yazdığın dikkatimi çekti. Bak öyle bir olasılık da var. Ya yanıldılarsa, düşünsenize tüm yaşamınızı değiştirip sattınız savdınız, kendinizi dağıttınız ve nasılsa ölücem diye yapmadığınız ve içinizde uhte kalan ne kadar çılgınlık varsa yaptınız. Sonra doktor gelip size: kusura bakma kardeş bi yanlışlık olmuş diyor:) sevinsen mi üzülsen mi:))))

SİZ NE YAPARSINIZ?

Udumu elime alırdım. Yanına bi 70 lik rakı açardım. Masayı donatırdım. Kimseyi çağırmazdım. Çünkü millet benim öleceğimi bildiği için garip davranabilir. Belki bi sokak köpeğini oturtabilirim yanıma. O daha samimi davranır.

O doktoru gırtlaklardım :)

ya da yaşamınız boyunca yapamadığınız şeyleri yapmak için kısa da olsa bu zamanı kullanmaya çalışacaksınız enerjiniz yettiğince ve yavaş yavaş ölürken..

karar vermek çok zor ya..

bana bişey olmaz:D deyip gündelik hayatıma devam ederdim.

Ya Allah sevdiği kulunu önce eşeğini kaybettirir sonra buldurur misali:)) öyle deme sabata:)) bu sefer de hapiste geçecek yıllar:)))

AMA RAPORLU SEN RAPORLUSUN

Dünya turu da fena sayılmaz. Hep Türkiye'de içmek yerine, bir hafta ABD'de bir hafta Mısır'da bir hafta Meksika'da ama şubat ayında Brezilya'da olacaksın. Rio karnavallarında içmeden gidersen hesabını sorarlar...

5 ay mektup yazardım.. öldükten sonra eşimin ve ikiz kızlarımın neler yapması gerektiğini yazardım.. her gün yeni bir gün gibi mektupları yazmaya başlardım...

kızlarımın doğum gününde ise kızlarım tam mumları üfleyecekken onlara yavrularım bi tanelerim canlarım ikizlerim kızlarım bu doğum gününüzde babanız yanınızda yok ama o sizi her zaman seviyor ve sizi her zaman görüyor şuan o mumları bende üflüyorum ve sizleri kucaklıyorum hisseddin yavrularım felan derdim:(:(:(:8

gidip bi banka soyup sevgilimle meksikaya giderdim:)))

bunu düşünemiyorum!

mesela eşimle evlilik yıldönümüm o günün mektubu gelirdi ve eşi sanki ben yanındaymışım gibi hareket etmesini söylerdim.. şuan hazırladığın yemekleri bende yiyorum seni öpüyorum aşkım felan derdim mekturplarla dertleştirirdim:):):):):)

çok şaşırtıcı ama boynuna sarılıp teşekkür ederdim...

kendimi düşündüğümde galiba ben de sevdiklerimle geçirmek isterdim yani hastaneye kapanmak ve orda ölmeyi beklemek bana göre değil de bu sefer de tedavi şansını elinin tersiyle itiyorsun.

Çok klasik gelebilir ama böyle şeyler oluyor.

ben kötü oldum yazamıyorum dahaaaaaaa:(:(:(:(

orda kal bi yere gitme:)

sadece en sevdiklerimle geçirirdim 6 ayımı 6 ay sonra bensiz kalma fikrine alıştırıp telkin etmeye çalışırdım. korkardım yinede ve dua ederdim.

aradan 4 yıl geçti))):

aman ha raporlu:))

Seri katil olurum ama ilk önce bana 6 ay ömrün kaldı diyen doktoru vururum. :))))

Diyelim ki ölümcül bir hsatalığa yakalanmışsınız ve son 6 ayınız kaldı diyor doktorlar.

2 tane hatun ayarlar inzivaya çekilirdim:D

herkeste bendeki bu rahatlığa şaşıyordu:):)

Düşünmek bile insanı kötü ediyor di mi arkadaşlar?

beni 70 lik kesmezdi

hiç kötü olmadım tedavi şansı vardı

sen de meksikaya kaçmayı düşünmedin mi peki?:)

yahu mola hakkaten ölüm yazılmadıysa o an aklına gelmiyor ölüm gerçekten hiç ölüm o hastalıktan gelecek gibi değildi bana rahattım

o doktora esaslı bir ceza şart tabi:) katılıyorum..

geberemiyorum dokuz canlıyım:)

ama tedaviye cevap verme olasılığı belli olmuyor yapacak bişey yoktu tedavi cevap verdi burdayım işte:):

ya hastanede bu zamanı geçirecek ve yavaş yavaş öleceksiniz ve bir umut kurtulacak ya da ömrünüzü biraz daha uzatacaksınız..

gecelere akardım yeni arkadslar yeni ortam :)))

hele hastanede ytamak en gıcık taraf varya biraz kan değerleri yükselince dr yalvarıyordum nolur gideyim benim sağlıkçı olduğumu bildiği için artık izin veriyordu):):