Bin sene kalacakmış gibi dünyanın basit adi işlerini öncelikli yapıyor, Ücretini tam ve eksiksiz olaraK verecek olan zat için yarım yamalak çalışırken, ücretini eksik ve az veren dünyalık için ise dört elle çalışıyor. En fuzuli işlerin ardından koşarken en ehemmiyetli işleri ise geriye bırakıyoruz.

İman kalelerini inşaa etmek, Hizmet ordusunda bir nefer olma gayretinde olmak, küfürde boğulanlara bir el uzatmak, haram bataklıklarını kurutma gayretinde olmalı işlerimizin çoğunluğu..

Alınan ve verilen nefes kutsi, işler ve meşgalelerin çoğusu kutsi olsun. Zamanın çoğunluğu islam için olsun. Sevilenler islam için olsun. Eve çocuğa, aileye ve sevdiklere vakit ayrıldığı gibi dine, imana, islama, davaya da vakit ve zaman olsun inşallah...

... Acaba insan sırf dünya için mi yaratılmış ki, bütün vaktini ona sarf ediyor

Fani hayat uğruna baki hayatını tüketmek yerine dünyevi hayatın meşgalesi ve endişesi ile hayatını kuşatmak yerine cennet sevdası, cehennem korkusu, iman, islam tasası kaygısı insanı kuşatıp yada meşgul edip oyalaması gerekir..

ömur sermayesi kısa...

Ahiret, dinim ve İslam için şunlar ve bunları yapacaktım diyenlerin sayısı hep az olmuştur. Ama dünyalık işleri bitmeyenler ise çoktur. Bütün ölmüş insanlar kabrinden kaldırılsa ve yapmayı planlayıp yapamadıkları işleri sorulsa günlerce aylarca yapacaklarını sayar dökerler:)

Belki ciltlere sığmayacak kadar işleri vardı ömürleri yetmediği için yapamadılar...

Rızkı kazanma noktasındaki zahmeti bile o insana ibret olarak yetmesi gerekirken maalesef yetmiyor. Sırf dünya için yaratılmadığını anlamıyor. Dünyanın fani meşgaleleri ile kendisini tüketiyor. Ömürden, sermayeden, haktan ve ebedi hayattan tüketiyor.,

Ama namaz ile ruhuna ahiretten pencere açan, kalbini kulluk ile havandıran, ruhuna dua ile ışık veren, tevekkül ile ümit veren, sabır ile enerji veren, Kuran ile gıda veren, zikir ile rabbine yakınlaştıran ruh, kalp ve akıllar hem emin, hep güven, hep neşe, hep selemet, hep saadet, hep emniyet, hep sükunet içerisinde olur. Ölüm ile dünyevi hayatın kapısı kapansada saadeti ebediyenin kapısını güvenle çalar. zahmetinin, meşaketinin karşılığını alır. vesselam

Yüzlerce kabiliyeti, ilmi, aklı olan insan rızık kazanma noktasında akılsız, fikirsiz, zaif aciz hayvandan daha çok meşaket çekebiliyor.

Yakılan kaloriler, kiloları vermek için değil ; dökülen terler, çekilen çileler ve meşaketler dünyalık menfaatler için değil Allah için olmalıdır.

Günlük 50-60 lira kazanmak için 8 saat mesai yapırken belki daha fazla. Ama insan ebedi sonsuz bir hayatı kazanmak için ise günde 1 saat vermeyi yeterli görüyor. Bazen onu bile vermiyor. Sadece Allah affeder diyor.. Nefsi dünyalık işlerde yorulmayıp, küçük lezzetler için her türlü zahmet ve meşaketlere katlanırken, zevk ve sefa için bir çok zahmetlere razı olurken, iş Ahirete gelince ne yazık ki ibadet, kulluk, namaz ve şükrü yapmak ve uygulamak istemiyor.

Nasıl penceresiz evde insan boğulur, ışıksız, karanlık evde insan korkar, havasız evde insan bunalır, ıssız yerde insan ürperir, iletişimsiz yerde insan sukut eder, güneşsiz yerde insan hastalanır, unutulmuş yerde insan çürür.

başlığı görunce devam edesim geldi =)

Ardına düşüp durduğumuz, arkasından koşup yetişemediğimiz, tutmaya, almaya muvaffak olamadığımız, bizi boğan, bizi mahveden,, bizi sıkan bizi strese sokan, bize hayatı karartan, bize lezzetleri acılaştıran hep dünyevi meşgalelerdir.

Öyle de namaz penceresi olmayan ruhlar boğulur, ibadet ışığı olmayan bir ruh korkar, zikir ve fikir havasını almayan ruh bunalır, rabbinden uzak kalan ruh yalnız kalınca ürperir, kurandan ve sünnetten uzak kalan ruh ve kalp kurur, kararır, rabbiyle iletişimi olmayan Kalbi gunahlar ve masiva kaplar.

Nefis, dünya ve hayatın büyüsü ve heyecanı ardında sürüklenmek yerine ahiretin büyülü ve eşsiz hayatı ardında sürüklenmeli, rızayı ilayi ana gaye edinerek hayatının merkezine alması elzemdir..

Dünyanın mevki, makam, kariyer, eğlence, stersleri ile tükenmek yerine cennet, ahiret, ebedi mutluluk ve ebede gençlik sıkıntıları çekilmelidir. Çekilen çileler kudsi, meşaketler kutsi, dava kutsi, meşgale kutsi olsun.

Uhrevi mükafatları uzak görüyor. Ruhu ve kalbi için gerekli ibadetlerden çabuk usanıyor. Elle tutulur ve gözle görülür uhrevi şeyleri görmediği için dünyalık ücreti peşin istiyor. Dünya nimetleri peşin ahiret nimetleri ise veresiye diye herkes peşin verilene çalışıyor.

İnsanın Bütün çalışması ve koşuşturması küçük maişet ve rızkını temin için. Elbette çalışmalı ama araçlar amaçlar olmamalı hiçbir zaman. Bir hayvan insan gibi saatlerce çalışarak değil küçük bir hareketle rızkı elde ettiği halde insan rızkını elde etmek için 8-10 saat çalışmak zorunda bırakabiliyor kendini...

Dünyalık işleri bitmeyen insanların ahiret işleri nedense çabuk bitiyor. Namaz 5-10 dakika, , şükür saniyelerle, dua çabuk çabuk Yani kulluk ve cennet kazanma işleri kısacık ama dünyevi işler uzun.

Bediüzzaman hazretlerinin dediği gibi:Sanki sırf dünya için yaratılmış gibi ona çalışıyorsun..

Halbuki insan istidad ve yetenek cihetiyle bütün hayvanların üstünde olduğunu ve dünyevi hayata lazım olan ihtiyaçlarını karşılamakta, iktidar cihetiyle, bir serçe kuşuna bile yetişemediğini herkes biliyor, anlıyor. Demek ki, insanın asli vazifesi hayvan gibi çabalamak değil, belki hakiki bir insan gibi, hakiki daimi bir hayat için çalışmaktır...

Farkındaysanız insanların dünyalık işleri hiç bitmiyor. Yüzler, binler on binler sene ömür bile verilse insan yine yapacaklarım yarım kaldı diyecek. Fani ve geçici dünyanın işleri betmezken; Ebedi ve sonsuz olan ahret işlerinden sual edilse belki elle sayılacak kadar az insan ahiret işleri bitmiyor diyecekler.