bızım bu arkadasta kafaya cok takanlardan taktın mı cıkamayanlardan kendıne gore de gırmek ıcın haklı sebeplerı var malesef

BENCE KENDINE BIRAK, FAZLA UZERINE GITME, RAHAT BIRAK YANI

Konuşmak istiyorum fakat kelimeler inatla boğazımda düğümleniyor. Konuşacak tek bir kimse dahi yok. Gözlerimle yaptığım savaşı çoktan kaybetmişim. Damlalar artık daha çok ıslatıyor okumuş gibi yaptığım kitabı. Başka şeyler düşünmeye çabalıyorum, nafile... Beynim bana inat sadece umutsuzluk düşünmeme izin veriyor. Bir şeyler yazmak istiyorum ellerim düşman. Birileriyle gezip kafamı dağıtmak istiyorum bu sefer de yalnızlığın attığı acımasız tokat canımı acıtıyor!!!!

bak asla hasta olan kişiyle savaşıma girme hastalığı kabullendirme savaşı

herkes bunalımda depresyon moda hastalık

bir türlü giremedim.

Yazan lonesometown 25 October 2009 13:15

sen bu değilsin

bir arkadaşım şizofren olduğuna inanmayan bir arkadaşını doktora gitmeye ihtiyacım var benimle gelirmisin diye kandırmıştı.. doktor önceden biliyordu.. her ikisinide konuşturdu içeri birlikte girdiler.. arkadaşımada kullanmayacağı bir reçete yazmış

olmyınca da takılıp kalıyoruz işte sonuc boyle sonuc ortada

bende bu dpresyona girenleri anlamam : )

Yazan lonesometown 22 September 2009 17:17

arkadaslar cok sevdıgım bı arkadasım depresyonda tum belırtılerını yasıyor ama kendısı ne doktora gıdıp tedavı gorur nede ılac yardımı alır.

arkadaşım melisa çayını demle demle içir çok koyu yapma kafa buldurur oke :) düzenli içirirsen hem uyku hemde düşüncelerde sakinlemeye gider

arkadaşalrı ailesi en önemliside kendisninde bilinçli olup tam destekle bu yola çıkılmalı diyorum sana bir sitede yaşanılan bir yazı aktarıcam okursun oke

sonra ikna oldu çocuk

bazen herşeyi sil baştan olmuyor şu deli yürek varya hani anlamak istemiyor dinlemek istemiyor sevdiklerimiz alışkanlıklarımz sil baştan olmuyor :( olamıyor

kendısını daha fazla bunalıma suruklememek ve ona fark ettırmeden nasıl yardımcı olabılırım dalga konusu yapılmaması kaydı ıle görüşlerınizi beklıyorum

nazlandın gibi değil

herkes dertli zaten

İşte: bu, duygusal insan olmanın, acımanın, merhametin, sevginin ve karşındaki kişilere, insanca değer vermenin bedeli. Ödülü; Ölümcül madalyası. Fakat biliyor musunuz sevgili okuyucularım, ben vicdanen rahat, huzurlu ve kendince mutlu bir insanım. Küçük güzellikler, iyiliklerle, ne bileyim, küçük bir gülümseme, hafiften baş eğip bir; Merhaba! İle mutlu olabiliyorum. Bu da bana yetiyor; Neden mi? Çünkü içimde; en küçük bir kin, düşmanlık, kötülük, art düşünce yok. Her şeyi, herkesi, her olayı olduğu gibi kabul ediyorum. O gördüğüm davranışlar; o davranışı yapan kişinin, o ana kadar kat ettiği gelişme, olgunlaşma yaşının, eğitim ve kültürünün, insanlara, hayata verdikleri değerin bir ölçüsü, bakış açısıdır diye, kabul ediyorum. Bunu düşündüğüm zamansa, işte o zaman, kendi kendime teselli olabiliyor, doyuma erebiliyor ve de rahatlayabiliyorum.

sorunlarının uzun vadeli çözümlerine yönlendir

ben falan doktora gittim geçen de.. harikaydı ya... çok rahatladım falan diye bir giriş cümlesi atabilirsin ortaya...

Ne yapıyorum? Ne için yapıyorum?, Niye buraya yazmaya devam ediyorum? Bu sitemli sorular; bana göre, bütün nedenleri ve niçinler inin cevabını içlerinde, birlikte taşıyorlar. Ve biz çoğumuz, belki de hepimiz, bu soruların cevaplarını da, çok iyi biliyoruz. Cevapları bilinen soruların, o bilinen cevapları ısrarla söylenmiyorsa eğer, veya; bile bile söylenmemekte ısrar ediliyorsa, o da bizlerin kişisel ya da toplumsal eksikliğimizdir.. İnsanlarımızın ve de toplumumuzun ahlak değerlerinin her gün biraz daha erimesi, yok oluşa gidişi demektir.

nın yok olması, bir zaman sonra tüm önemli birliktelikleri, bir kalemde silecek kadar zayıf olması önemli, Üzücü. Kahredici.. Demek ki artık; dünyayı ayakta tutan çivi de yerinden oynamış, oynatılmış. Öyle değil mi!? Hiçbir değerin önemi kalmadığına göre, bence öyle.

Sözlerimin sonunu bağlamadan hemen eklemek istiyorum. Buraya bir şeyler yazmanın boş bir odada kendi kendine konuşmaktan bir farkı yok ama yazmaya devam ediyorum.)

öncelikle sen abartma

MUTSUZUM, UMUTSUZUM, ÇARESİZİM

belki o şanslıdır bile çoğuna göre

Yalnızlık kalmak sorunlara çözüm bulabilir mi acaba yoksa paylaşmak mıdır doğru olan hangisi?Bana sorarsanız herikiside doğru. Bazen yalnız kalmak çözer bütün sorunları düşüncelerimizi toparlamaya bu akıp giden hayat karşısında tek çaredir. Gerçeği görebilmek için, ben ne yaptım diyebilmek için, sorun nerdeydi ne yapmalıyım diyebilmek için... Bu acı verir şüphesiz ve çaresi yoktur katlanmamız gereklidir vede bazen katlanamayız. İşte bu karşı koyuştan bahsedelim birazda. İsyanlarla karşı çıkmalarla kendimizle yüzleşmekten kaçarız. Ve birazda kırarız etrafımızda yardım etmek için yalvaran gözleri. Onların amacı sadece yardım etmektir ve dayanamıyordur onlar bizim bu halimize. Üzülüyorlardır bunuda görürüz ama faydası yok kırarız kalpleri hiç mi hiçine! Ben dertliyim kimse dokunmasın demekle nereye varırız defolun başımdan gidin demekle!!! Halbuki daha mantıklı olsak onlara izha etsek halimizi beni yalnız bırakın sadece bunu istiyorum desek onlar anlamayacak mıdır?Tabii ki anlayacaklar ve bizi yalnız bırakacaklardır ki onlar bizden tecrübeli olabilir yaşadıkları hayat bakımından.

gerçekten, ihtiyacı olduğuna inanıyorsan tabii

Ömrümce hep omzuma başlarını dayayıp, ağladıkça müşfik kollarla sarıp, derdini dinleyip, çare olmaya çalıştığım insanlar; Ben başımı omuzlarına dayayıp, ağlamak istedikçe, bana sırtlarını döndüler. Derdimi söyletmediler, dinlemediler, çare olmayı bırakın, omuzları bana betondan duvar, kolları ise beni daha çok çıkmaza sokan, darbe unsuru oldular, Müşfik olmasını beklediğimiz elleri, boğazımıza geçirilecek yağlı urganı tuttular. Beni daha çok yaralayıp, yok edecek düşman sözler ve davranışlarla baş başa bıraktılar. Onlara en çok ihtiyacım olduğunda, batmak üzere olan gemiyi ilk önce terk eden fareler gibi, beni terk ettiler. Ben, yine de dimdik ayakta kalmaya karar vermiştim. Bu sözler; belki de benim hayat hikayemi, belki de alın yazgımı sizlere anlatıyor. Çünkü benim hayatımla hem eşdeş, hem de özdeş;

sürekli konuştur ve dinle rahatlamasını bu şekilde sağlayabilirsin.. kolay gelsin.. arkadaşının allah yard. olsun..

sil bastan yasamak gerek bazen...

Saygılarımla,...

eğer ruhunu bedeninde barındırabiliyorsan eğer SİL BAŞTAN OLMUYOR

normalmiş gibi davran ona

Hüznün en üst safhada olduğu umutsuz bir gün... Gözlerim yağmur yüklü bulutlar adeta. Önemsemediğim küçük sorunlar bile şimdi beni çökertmek için uğraşıyorlar. Beni yenmek için hepsi bugünü beklemişler sanki.

Bu kadar şeyide sonuca bağlamak gerekirse eğer: Ağlamak sakinleşmek için güzel bir yol müzik dinleyerek daha etkili olabilir. Ayrıca yalnız kalmak istediğimizde daha az kırıcı olmaya çalışalım bize yardım etmek isteyenlere. Şunuda unutmayalım ki bazı şeyler paylaşılmadan çözülemez buna yüreğinizle karar verin ben bunun ayrımını yapamam tabii ki. Ve ne olursa olsun kimseye karşı önyargılı olmayalım bir kişi yüzünden herkesi aynı kefeye koyamayız.

Gelelim yalnız kalmaya. Yalnızken ne hissederiz, ne yaparız, ne düşünürüz? Şüphesizki herşeyden uzaklaşırız hiçbirşey yapmak istemeyiz. Bu yalnızlığın sebebi ihanetse, aşksa, yalansa, hastalıksa artık daha bir farklı bakarız hayata. Herşeye, herkese karşı önyargıyla davranırız. Artık değişmişizdir kalbimiz yıpanmıştır küsmüştür bazı şeylere güvenemiyoruzdur kimseye ki aşkım, dostum dediğimiz kişiler bile böyle yaptıysa! Nelerle mi uğraşırız?Bu acıları unutmak için müzik dinleriz slow müzikler kendimizi dinlendirelim diye ki bazende rock dinleriz dert diyince akla o gelir degil mi çoğu zaman. Ama bence bunlar bizi sakinleştiriyor mu derseniz hiçte degil belki öyle gözüküyor ama unutmayalım ki bu dertlerimiz kalbimizde iyiden iyiye oturur yer eder. Ağlıyorum açılıyorum kendime geliyorum diyorsunuz duyar gibiyim. Ağlayın belkide en iyi yol sakinleşmek için ki diyorsanız ağlamak için dinliyorum ben o zaman dinleyin derim. Çünki öyle şarkılar varki ağlamamak elde degil. Birde o şarkılarda kendimizi bulduysak bakmayın ağlayan gözlerimize. Örnek mi işte ben :) Aynı şeyleri yaşadım aynı şeyleri yaptım. Platonik bir aşkın kurbanıydım ben yaklaşık 3 yıl önce. Çok sevdiyseniz yani tam bir platonik aşık olduysanız ve karşılık bulamadıysanız bu yaklaşık 2 yıl sürüyor yani etkisinden kurtulmak bu bunu yaşayan sorduğum 3 4 kişiden 2 sinin cevabı. Yani böyle bişey varsa 2 yıl sonra hafifler dertleriniz :) Şaka bir tarafa konuyu dağıttık galiba ben fazla yazan biri olarak umarım kafanızı şişirmedim.

Her geçen yıl, verdik. Kan kaybettik. Ömür tükettik. Değişen bir şeyi görmedik. Fakat; yine de, yılmadan yazmaya devam ettik.. Ediyoruz. Edeceğiz de. Taa ki, kalem elimizden düşene kadar. Çünkü biz; ( öğretmenlerimizden bunu öğrendik. "Gerçeğe sadık kalmayı" Yoksa, insan olmanın, insanca yaşamanın ne anlamı kalır!?..

birde sarı konatron var o melisaya göre dahada böyle agırdır bir çok bitkiyi bilirim bu taz şeylerde

hayat kardesım ınsanlar bazı donemlerde bu taarz kaygı ve bunalımları yasarlar genelde ınsanlar hap gırerler kımısı bunu agır atlatır kımı hafıf

dinle depresyona boşa girilmez birikimler vardır o birikimleri dışa vurabilir hale gelsin hep anlayışlı ve kuralcı olun bu olay kişiylede bitmez

belli bir dönemde de sakinken doğru doktora gidersin.

asla hastasın

Şimdi; durup dururken böylesi ağır konuyu yazmak, nereden aklına geldi? Diyenleriniz, olabilir. Az sonra onu da izah edeceğim.

saygılar

mumkun degıl kı tanıyorum kendısını cok ıyı

MADALYONUN ÖTEKİ YÜZÜNDEN Kİ KADER!!!!!

Yazan lonesometown 03 November 2009 00:05

kesinlikle onunla, toz pembe, yalan-dolan sohbet et.. kısaca polyanacılık oyna.. ve sürekli dışarı çıkın gezip dolaşın..

Hatıra defterinde bir sayfa "biraz anlayış istiyorum"

Yaşadığımız, ömrümüzce katlandığımız bazı güncel olayların ve de bu olayları yaratan arkadaşlarımızın da, böyle bir yazı yazmamda büyük payı var. Şu veya bu sebeplerle oluşan olayların önemi yok bizce.

Bu acı gerçeğin yegane sorumluları ise bizi yönetenlerin bu alana önem veremeyişi ve biz, eli kalem tutanların duyarsızlığıdır. Başka kapıyı çalmayalım. Suçlu, bizim çatımız altında.

Bu; hayata ve insanlara bağışıklık kazanmanın bir ulaşım yolu, çözüm şekli değil belki ama, insan olarak karakter yapılarını ve oluşumlarını da değiştiremem ya... Öyle ise; eldeki mevcutla yetinmek ve böylesi bir yaşama da alışmak zorundayız. Bu da tesellinin, ana merkezi.

Gözlerim yağan yağmurla adeta yarış içerisinde. Bu yağmur daha da karamsarlaşmamı sağlıyor. Artık vücuduma tamamen yenik düşmüş, bitkin bir haldeyim. Ağlamaktan şişmiş gözlerimle yağmuru izleyerek dalıyorum derinlere, mutsuzluk yolunda son sürat ilerleyerek!..

Yalnızlık ah o yalnızlık... Yalnız kalmak belki bir ilaç dertlerlerle yüzleşmek için bazende bir ıstırap bitip tükenmeyecek gibi. Sizce hangisi?

YALNIZLIK ÜZERİNE

x ir tesekkur ederım beklıyorum

melısa cayının yanında bı de terapı yontemı gıbı davranıslar bulsak ne bı ıyı olur :)

destegınız ve ılgınız ıcın cok tesekkur ederım hepınıze sagolun.

gerçeklerle yüzleşsin kaçmasın sorunlardan yeterli :))