bu iş felsefeye girer mayıscığım o da biliyorsun ki bizi aşar.

velhasılı insanı kitap ya da başka bişey olarak görsek bile hem kitap hem de tahlil yarım kalacaktır.

ihtiyar bir de felsefe bizi aşar diyorsun :)

Karşımızdakilere bazen biçtiğimiz rolleri yaşatırız, buna uymadıklarında onları benimsemekten uzaklaşırız. Mesele bizde oluyor bu durumlarda.

o vakit, gelişme bölümüyle yargıla insanı hatta dedim ya yapabiliyorsan hikayenin bütünüyle yargıla..

mayıs yargılar da kitaplar gibi hep yarımdır. yarım yamalak insan yarım yamalak dünyada yarımyamalak bir hayat yaşamakta. herşey yarımyamalak olunca yargı da yarım doğal olarak.

kitab bir bütündür

sen de kapasite var hafız :)ama kapasiteyi zorlamıyorsun o ayrı :)

İnsanlar yaşarken imtihanlara tabi tutuluyorlar, törpülenmeleri gerekiyor, hiçbirimiz mükemmel bir karaktere sahip değiliz. Kendimize ve hayatımızdakilere ne katıp ne eksiltiyoruz biraz da bu önemli.

insan bir kitapsa yaradan okuyucudur kitap bittiğinde herşeye o karar verir. tahlili o yapar.

Merhaba Müverrihim, doğru diyorsun büyük bir çoğunluğumuzda senle aynı şeyleri söyleyecektir muhtemelen. madem giriş bölümüyle yargılamamalıyız diyoruz öyleyse neden insanları ilk tanıdığımız konuşmalarıyla haraketleriyle yargılarız ki?

Burada durum biraz daha farklılaşıyor Mayıscım. Birini ilk izlenimimizle kabul etme eğiliminde oluruz çoğu zaman, çünki işin içinde biraz da kişisel özelliklerimiz var. Belki önyargılıyızdır.. Bunu kıramayız, hatta belki farkında bile değilizdir.

Çünki Mayıscım, mayamızda acelecilik var.

Merhaba Mayıscım, insan bir kitap kabul edilirse, giriş bölümüyle elbette yargılanmamalı. Giriş bölümünde kendinden çok fazla bir şey yoktur. Daha çok etki altındadır. Zamanla kendi olmayı başarır ve gelişme bölümüne bu güçle girer. Bence tabi...

insan gençken hata yapıyor fakat hatasını yaşlanınca anlıyor. ama yaşlanınca da edindiği tecrübelerin bi kıymeti kalmıyor. insan hayatı başlı başına trajedi. bu kadar şiiriydi şarkısıydı romanıydı ne diye üretiliyor. çünkü insan kendini anlatma gayretinde ama hep yarım. yarım bir dünyaya yarım bir ben'i anlatıyor. ne kadar yarımsa o kadar tamamlamaya gayret ediyor. yarım olmak itici gücümüz tazyikimiz.

Ben insan hayatını devirlere ayırdığımı ima etmiştim. Çocuklukla gençliğimizde pek yargınalnmayız. Sen sanırım insan ilişkilerindeki ilk intibadan bahsediyorsun..

Bence karşımızdaki insanı bizim tezahür ettiğimiz şekilde var olduğunu sanıyoruz. ama insan acizdir kusurludur hatalıdır kurtludur.. bunu giriş bölümünde değil gelişme bölümünde anlar insan..

felsefe mi bu? :) her fikir kırıntısı felsefe olmazki. felsefenin bir disiplini bir geleneği bir derinliği var. bence tabi. öyle her küçük fikir yolculuğunu felsefeye bağlarsam heraklite, eflatuna falan ayıp etmiş olurum :) aramızda ufak ufak tartışıyoruz işte.

İnsan da bir kitap gibidir bence. Hepimizin hikayeleri var. Sanırım ben giriş bölümünü genel ama gelişme bölümünü detaylı geçen bir yazarım.. Kitabımın giriş bölümüyle değil gelişme ve hatta sonuç bölümüyle yargılanmak isterim ve hatta sadece anlatmak istediğim hikaye ile..

Genel hatlarıyla bir hikayenin anlatıldığı bir kitap okudum ama kafama bir soru takıldı. Kitap dediğin; Balzac gibi kırlarda yüründüğünde hafif esen rüzgarda bile dalgalanan çimlere kadar anlatılan bir kitap mı olmalı yoksa Aytmatov gibi hafif ayrıntılarla asıl denmek istenileni anlatan bir kitap mı olmalı?

mesela Allah bize hesap sorarken bu bütünü ayırmayacaktır. eğer giriş dediğimiz insan hayatındaki çocukluk evresine tekabül ediyorsa ki bence bu yanlış olur hesaba lüzum yok. eğer gençliğe tekabül ediyorsa Allah hesaba tabi tutuyor. sonuçtan kastımız yaşlılıksa yine hesaba dahil fakat insan hayatını tek bir kitap olarak düşünmek yanlış olur gibime geliyor. insanın dönemleri var her dönem ayrı bir kitap. hepsini kendi içinde değerlendirmek lazım. kitap da olaya göre değişir. eğer olay detaya muhtaçsa yapacak bişey yok. detay lazım.

zorlayınca napacam ki betonu mu delecem :)))) ne yapacam filozof mu olacam. şaka bi yana düşünce hem beyni hem bedeni yorar. bir soruyu içime kurt düştü diye anlatmak mümkün. insanın içine bi kere kurt düştümü o insan kurtlanır. o kurtlar içini kemirir azar azar o adamı bitirir. düşünce toplum için faydalı birey için zararlıdır.

müverrihm madem aceleciyiz madem girişle yargıladık gelişme bölümünde kastımızı durumumuzu izah ettğimiz halde daha neden giriş bölümünden kurtulamıyoruz acaba?