3. Din büyüklerine vefa:

1. Alemlerin Rabbi olan Allah'a vefa:

"Çok vefakar olan İbrahim..." (en-Necm 37) şeklinde takdir buyurmuştur.

Buna nailiyyet için onu sevmek ve ona vefakar olabilmek ise, Kur'an-ı Kerim'de:

Suçlanan genç der ki :

"Anam babam sana feda olsun, ey Sa'd!"

Allah'a karşı vefadan sonra en ulvi ve en gerekli vefa Alemlerin Efendisi olan Hazret-i Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'e müteveccih olandır. Bu vefa, diyerek Cenab-ı Hakk'a tazarru ve niyazlarında öncelikle ümmeti için talepte bulunan Peygamber -aleyhissalatü vesselam-'adır.

Bu ikrar hususu, Cenab-ı Hakk'ın uluhiyyetini ve insanların kulluğunu kabullenmeyi ifade eden bir ahitleşmedir. Bunu kabul eden, ikrarında sadakat gösterip kulluğunu hayatı boyunca en güzel şekilde devam ettirmekle vefakarlık göstermiş olur. Çünkü bu vefakarlık için sadece ikrar kafi değildir. Bu kabullenişin doğurduğu bir takım akli ve vicdani mükellefiyetler vardır. Bunlar da Allah'ın emirlerine riayet ve nehiylerinden kaçınmakla gerçekleşir.

"Hangi Vefa Yokuşu'ndan bahsediyorsun Hoca Efendi? Nesl-i hazır o yokuşu çoktan düzledi..."

- Bu zat benim yerime kalır. O zat Hz. Peygamber Efendimizin en iyi arkadaşlarından, daha yaşarken cennetle müjdelenen Amr Ibni As' dan başkası değildir. Hz. Ömer Amr'a dönerek:

"-Sultanım, üzerinde mücevher, altın, gümüş ne varsa alalım da öyle bırakalım!" dediklerinde padişah:

Ana-baba hakkı, üzerinde en çok durulan hususlardandır. Onlara hizmet, güzel söz ve ikram bilhassa yaşlandıkları zaman evladların en büyük vefa borcudur. Kur'an-ı Kerim'de Allah'a ibadetten sonra ana baba sevgisi ve hizmeti telkin edilmektedir. Cenab-ı Hak buyurur:

Gönüllerini vefa menbaından nasiblendirenler, ateş gibi olan nefislerini gül bahçesi haline getirmişler demektir. Öyle bir gül bahçesi ki, içinde zikir gülleri, tesbih bülbülleri, iman ve irfan çimenleri, ilahi lutuf çiçekleri ve amel-i salih ırmakları vardır. Böyle bir gönlün mükafatı da kendi haline uygun olur ki, bu, cennet-i ala ve cemalullahtır. Böyle gönüllerin önünde ateşler bile vasıf değiştirerek bir gülistana dönerler. Nitekim İbrahim -aleyhisselam- Nemrud tarafından dağlar gibi alevlerin içine atıldığı an Cenab-ı Hakk'ın:

Her mü'min din büyüklerine karşı da vefa hissiyle bağlı olmak mecburiyetindedir. Allah ve Rasulü'nün getirdiği emir ve nehiyleri, güzel ahlakı ve iki cihanımızı aydınlatan ulvi kandilleri bizlere taşıyan İslam büyükleridir. Cemiyetler, onların irşad ve talimleriyle istikametlenir ve manevi alemlerini tezyin ederek istikbale yürürler. Bunun içindir ki:

" Muhakkak ki sana bey'at edenler ancak Allah'a bey'at etmektedirler. Allah'ın eli onların ellerinin üzerindedir. Kim ahdini bozarsa ancak kendi aleyhine bozmuş olur. Kim de Allah'a verdiği ahde vefa gösterirse Allah ona büyük bir mükafat verecektir..." (el-Fetih 10) ayet-i kerimesindeki müjdelere nail olabiliriz.

- Ben memleketinde zengin bir insanım, babam, rahmetli olmadan bana epey bir altın bıraktı. Gelirken kardeşim küçük olduğu için saklamak zorunda kaldım. Şimdi siz bu cezayı infaz ederseniz yetimin hakkını zayi ettiğiniz için Allah indinde sorumlu olursunuz, bana üç gün izin verirseniz ben emaneti kardeşime teslim eder gelirim, bu üç gün içinde yerime birini bulurum, der.

Cenab-ı Hakk'ın sayısız nimetlerinin kadrini bilemeyip basit, fani ve süfli menfaatlerin peşine takılarak helak olup tükenen vefasız kimselerin halini aksettiren bu kıssa ne kadar ibretlidir. Bu hale düşen kimse, sonunda bu fani takıntıların bomboş olduğunu görür, ama her şey bitmiş olur. Hazret-i Mevlana buyurur:

- Biz de sözümün arkasındayız. Bu arada kalabalıkta bir dalgalanma olur ve insanların arasından genç görünür. Hz. Ömer gence dönerek derki:

"Gafillerin de salihlerin de hallerinden ayrı ayrı layıkıyla ibret al ve Allah'a vefakar bir kul olmaya bak!"

vefalı

Böyle vefa ve sadakat timsali kullar hakkında Cenab-ı Hakk ayet-i kerimede buyurur:

Bu vefayı, vefat hastalığında mescide son ziyaretinde minbere çıktıklarında muhacilere:

"Ey annem! Allah sana rahmet eylesin. Sen, benim annemden sonra annemdin. Kendin aç kalır beni doyururdun, kendin giymez beni giydirirdin, kendini güzel yiyeceklerden alıkoyarak bana yedirirdin ve bunları yaparken Allah'ın rızasını ve ahıret yurdunu arzu ederdin."

Onun vefa ikliminde sergilediği nadide güller, karanfiller, nergisler ve sümbüller, gönül bahçelerimizi yeşerten solmaz güzelliklerdir. Ondaki Hakk'a sadakat, kitab ve sünnete sarılış, yaptığı infaklarla ecdad emanetine tesahüb, akraba ve dostlara, hatta dostların dostlarına olan yakın alaka ve muamele, vakıf hizmetlerindeki gayret vb. binbir letafet dolu haller, hep bizlere nde Rabbe verilen sözün nasıl yerine getirileceği hususunda en güzel numunelerdi.

Onların endişelerini öğrendikten sonra da büyük bir vefa örneği olarak şöyle buyurdular:

keşke onların binde biri kadar olabilsek

"Ey muhacirler! Ensara karşı iyi davranın! Onlar bir kıymettir. Onlar bana karşı sığınak olmuşlardı. İyilerine iyilikle muamele edin, kötülük yapanları da afvedin!.." buyurmak suretiyle o son demlerinde dahi tekrarladılar.

Vefa gösterilmesi gerekenler sadece bu saydıklarımızdan ibaret değildir. Bilhassa dostlara ve din kardeşlerine vefayı gönle yerleştirmelidir. Diğer taraftan ecdada vefa, dirilerimize ve ölülerimize vefa, vatana vefa ve toplumdaki bütün emanetlere vefa sağlam karakter ve şahsiyetlerin vasıflarındandır.

Padişahın hususi nazarlarına mazhar olmuş bir av köpeği vardı. Avcılıkta mahir ve usta idi. Padişah, ona son derece değer verir ve her ava çıkışında onu mutlaka yanına alırdı. Tasmasını mücevherlerle süslemiş, ayaklarına altın ve gümüşten yapılmış halkalar ve bilezikler taktırmıştı. Sırtı da sırmalı atlas bir çulla kaplıydı.

Yıl: 2001 - Ay: Temmuz - Sayı: 185

- Bu topluluğa yabancı birisin, senin yerine kim kalır ki?

O halde Hakk'a vefa ancak ve ancak O'nun emirlerine riayetle gerçekleşir. Bu vefa, O'na bağlı his ve fiillerin zirvesidir. Çünkü yaratan, yaşatan ve kendisine her an muhtac olunan yegane varlık odur. Hayatımız da ölümümüz de onun elindedir. Bu cihetle ona olan muhabbet ve her nefeste onunla rabıtalı olabilmek hususiyeti, kulluğun en yüce ufku ve vefa borcudur. Firavun'un, iman ettiler diye büyük bir zulümle kol ve bacaklarını çaprazlama keserek hurma dallarına astırdığı sihirbazların bu durum karşısında:

- Biraz evvel babamızın kani yerde kalmasın diyordunuz ne oldu da vazgeçiyorsunuz, der. Gençlerin cevabı da dehşetlidir:

Bu itibarla büyükler, Hak yolcularına şöyle seslenmişlerdir:

Dünya seadeti, İslami bir aile ve akrabalık rabıtasıyla güçlenir. Dünyadaki samimiyet ve o alakaların devamı olan vefa duygusu, ahıretin de seadetidir.

Dinimiz de hısımları hiçbir iyilik ve yakınlıktan uzak tutmamayı ve yakın akrabadan uzak akrabaya doğru dereceli bir şekilde haklara riayeti emretmiş ve bunu hayati bir vazife olarak sırtımıza yüklemiştir.

Sivas bunun güzel örneğini gösterdi...

"Ya Rabbi, bizi şu beladan kurtar, rahata erdir!" şeklinde değil de:

Birgün padişah, yine onu yanına almış olduğu halde saray erkanı ile birlikte ava çıktı. Tasmanın ipek ipi elinde at üzerinde vakur bir şekilde ilerleyen sultan, neş'eli idi. Fakat birden bu neş'esini kaçıran bir şey gözüne ilişti. Çok sevdiği köpeği, padişahını unutmuş bir vaziyette başka bir şeyle oyanlanmaktaydı. Padişah, önce mahzun olarak elindeki ipek ipi çektiyse de köpek direndi; önündeki kemik parçasını kemirmeye devam etti. Bu hal karşısında padişah, hayret ve hiddet hisleri arasında haykırdı:

Hazret-i Osman -radıyallahü anh-'ın mazhar olduğu bu iltifat-ı Peygamberi, ondaki vefa ve sadakate sarılmak şartıyla bütün ümmete şamildir. Bizler de gönüllerimizdeki vefa ile Bey'atü'r-Rıdvan'da bulunan sahabiye kalben iştirak edebilir ve:

Hasılı o, bütün bir ömrünü kaplayan davranış ve yaşayışıyla bizlere, hususunda Ebu Bekir -radıyallahü anh- misali bir aşk ve muhabbet muallimliğini yaptı. Şimdi cümle ehl-i muhabbete düşen, o aşk ve muhabbet şahının yeşerttiği vefa toprağında bir peygamber goncası haline gelebilmek...

ALLAH RAZI OLSUN KARDEŞ.

- Söyleyecek bir şey yok, bu suçun cezası idam. Madem suçunu da kabul ettin, dedi. Bu sözden sonra delikanlı söz alarak:

- Ey Amr, delikanlıyı duydun, der. O yüce sahabe:

Mehmet akıf Ersoy 'un bu anısıyla ılgılı bu arkadasıyla barısmasıkı arkadasının ozur ve barısma ısteklerıne sert tepkıler vermıs Mehmet Akıf ersoy ancak 6 ay sonra barısmıs..

- Söyledikleri doğru mu diye sorar.

- - Ben bulunduğum kasabada hali vakti yerinde olan bir insanım. Ailemle beraber gezmeye çıktık, kader bizi arkadaşların bulunduğu yere getirdi. Affedersiniz hayvanlarımın arasında bir güzel atım var ki dönen bir defa daha bakıyor. Hayvana ne yaptıysam bu arkadaşların bahçesinden meyve koparmasına engel olamadım. Arkadaşların babası içerden hışımla çıktı atıma bir taş attı, atım oracıkta öldü. Nefsime bu durum ağır geldi, ben de bir taş attım, babası

Allah'ın kendisine verdiği nimetleri unutup basit bir nefsani temayülün esiri olarak vefasızlık gösterenlerin halini Feridüddin Attar Hazretleri'nin şu kıssası ne güzel aksettirir:

vefalıyız

Hz. Ömer bu olayda çevredekiler paye alsın diye sorular sormuştur. Hz. Ömer adaletini yansıtmıştır.

"-Konuştuğunuz nedir?" diye sordular.

"-Yol verin şu edebsize!" dedi.

"-Hayır! Bırakınız öyle gitsin!" dedi.

- 'AHDE VEFASIZLIK ETTI' demeyesiniz diye geldim der. Hz. Ömer başını bu defa çevirir ve Amr Ibni As'a der ki:

- Ey Amr, sen bu delikanlıyı tanımıyorsun, nasıl oldu onun yerine kefil oldun?. Amr Ibni As Allah kendisinden ebediyyen razı olsun, vakurla kanımızı donduracak bir cevap verir:

Bu söz üzerine Hz. Ömer suçlanan gence dönerek :

Hazret-i Ali -radıyallahu anh- der ki:

Ahde vefasızlık, İmansızlıktır.

Bu söz üzerine Hz Ömer anlat bakalım nasıl oldu diye sorar. Genç anlatmaya başlar:

Hazret-i Ali -radıyallahu anh-'ın annesi Fatıma binti Esed -radıyallahu anha-, gençlik yıllarında Hazret-i Peygamber'e gerçek annesiymiş gibi hizmet etmişti. Bu saliha kadın vefat ettiği zaman Rasulullah -sallallahü aleyhi ve sellem-, cenazesinin yanına girmiş, başucuna oturmuş ve onun vefa ve hizmetine Hakk katında şahidlik ederek şöyle buyurmuştur:

"Rabbin, yalnız kendisine ibadet etmenizi ve ana babaya iyilikte bulunmayı emretmiştir. Eğer ikisinden biri veya her ikisi, senin yanında iken ihtiyarlıyacak olursa, onlara karşı bile deme, onları azarlama. İkisine de hep tatlı söz söyle."

Fakat kendilerini Allah'a ve Rasulü'ne adayanlardan olan Hazret-i Osman:

Akif, verdiği söze bağlı olmayanlara insan gözüyle bakmazdı. Aramızda geçen bir olayı anlatayım :Ben Vaniköy'de oturuyordum. Kendisi de Beylerbeyi'nde. Bir gün, öğlen yemeğini bende yemeyi, sonra da oturup sohbet etmeyi kararlaştırdık. O gün, öyle yağmurlu, boralı bir hava oldu ki her taraf sele boğuldu. Havanın bu haliyle karadan gelemeyeceğini tabii gördüm. Yakın komşulardan birine gittim. Yağmur, bütün şiddetiyle devam ediyordu. Eve döndüğümde ne işiteyim, bu arada, Mehmet Akif Bey sırılsıklam bir vaziyette gelmiş. Beni bulamayınca, evdekilerin bütün ısrarlarına rağmen içeri girmemiş. «Selam söyleyin demiş ve o yağmurlu havada dönmüş gitmiş! Ertesi gün, kendisinden özür dilemek istedim.

Cenab-ı Hakk'a sonsuz şükürler olsun ki bizleri böyle bir kulun çok yakınında senelerce bulunmak şeref ve bereketine nail eyledi. Bu müstesna şahsiyet, muhterem pederimiz ve iki sene evvel bu ayda Hakk'ın rahmetine tevdi eylediğimiz, Sahra-yı Cedid mezarlığında medfun Musa Efendi -kuddise sirruh-'dur.

- Biz bu davadan vazgeçiyoruz.

vefalılar

Sözün burasında genç adam ortama bir göz atar, der ki:

"Vefasızlık, köpekler için bile bir leke ve ayıp olduğu halde, sen nasıl oluyor da insan olarak vefasızlık gösteriyorsun?"

Peygamber'e sevgi ve muhabbette derinleşmekle başlayacak olan bu vefa, onun sünnet-i seniyyesi etrafında pervane olabilmekle mümkündür. O yüce Peygamber ki, bizi Allah'a götüren, hayat ve ölüm karşısında irşad ederek sonsuz seadet yollarını aydınlatan yegane kandilimiz olmuştur. Ona vefayı ve onun bu vefaya mukabelesini anlatan şu hadiseler ne kadar ibretlidir:

Ah Vefa!..

Hz. Ömer arkadaşlarıyla sohbet ederken, huzura üç genç girerler. Derler ki :

"Onların çoğunda sözünde durma diye bir şey, yani ahde vefa görmedik..." (el-A'raf 102)

"Ben sizin Rabbiniz değil miyim? Bela, !" (el-A'raf 172) diyerek ikrarda bulundular.

Aile teşkilatı ve akrabalık tezahürleri Allah -celle celalühu-'nun acaib ve garaib tecellilerindendir. Yabancıları, nikah gölgesinde birbirine can-ciğer yapan, onları akrabalık şeklinde muhabbet dalları gibi zümrütleştiren rabıtalar ve hısımlık cilveleri, Allah'ımızın lutf u ihsanı cümlesindendir. Hısımlık bağlarını kesmek en çirkin bir vefasızlıktır. Zahiri uzaklıklar, Hazret-i Adem ve Hazret-i Havva'nın insanlık izdivacında birleşmektedir. Takva neş'eleriyle vefa duygu ve faziletlerinin, soy-sop telakkilerinin üzerinde olduğu muhakkaktır.

Bununla beraber vefa, sadece ahde riayet, yani verilen sözde durma keyfiyeti değildir. O, Hakk'a karşı samimiyet ve gönül halini değiştirmemek, hısım akraba ve din kardeşlerimizden ana-babamıza, iman nimetinin bize kadar ulaşmasında hizmeti geçmiş alimler ve salihlerden peygamberlere kadar fiili veya hissi bir surette güzel alakaya mecbur olduğumuz minnettarlığı ve gönül kenetlenmesini gerçekleştirmek ve bu hali mevsimlik değil -iyi ve kötü günde- ömür boyu devam ettirmektir.

Gafil köpek, bu hiddetin manasını kavradı, ancak iş işten geçmiş, yapacak bir şey kalmamıştı. Öyle ki, etrafındakiler padişaha:

Denilebilir ki bütün peygamberler, bir bakıma beşeriyete vefayı en yüksek seviyede talim eden rehberlerdir. Allah Teala'nın muhabbetine nail bir kul olabilmek için, hidayet rehberimiz Hazret-i Muhammed Mustafa -sallallahü aleyhi ve sellem-'in vefa hususunda koyduğu düsturları gönlümüzün en müstesna ölçüleri halinde yaşamak zarureti vardır. Bunları kısaca şöyle sıralayabiliriz:

umarım hepimiz kendimize bir ders çıkarırız ayberrea:))

"-Huzurumda beni unutarak başka bir şeyle meşgul olmak! Nasıl olur bu?!." dedi.

"Peygamber, müminler için canlarından evladır..." (el-Ahzab, 6) şeklinde ifade buyurulmuştur.

"Alimlerin ölümü, alemlerin ölümü gibidir..." buyurulmuştur.

- Evet, ben kefilim, der ve genç adam serbest bırakılır. Üçüncü günün sonunda vakit dolmak üzere ama gençten bir haber yoktur. Medine'nin ileri gelenleri Hz. Ömer'e çıkarak gencin gelmeyeceği, dolayısıyla Amr Ibni As'a verilecek idam yerine maktulün diyetini vermeyi teklif ederler, fakat gençler razı olmaz ve babamızın kanı yerde kalsın istemiyoruz derler. Hz. Ömer kendinden beklenen cevabı verir der ki:

teşekkür ederim kanyazısı temennin için, rabbim herkese güzel hatırlanıp anılmalar nasip etsin

vefalısın

öldü. Kaçmak istedim fakat arkadaşlar beni yakaladı, durum bundan ibaret, dedi. Hz Ömer:

"-Allah'ım! Bu da Osman'ın bey'atidir! Şüphesiz ki o, senin ve Rasulünün hizmetindedir..." buyurdular.

O sırada Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem- gelişen hadiseler üzerine ashabının bey'atini kabul ediyordu. Hazret-i Osman -radıyallahu anh- orada bulunmadığı için bey'atin sonunda Allah Rasulü -sallallahü aleyhi ve sellem-, bir eliyle diğer elini tutarak:

2. Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'e vefa:

"-Bırakınız öyle gitsin! Öyle gitsin de, ıssız, kızgın ve bomboş çöllerde garip, aç ve susuz kalsın; onlara bakarak kaybettiği ikram ve lutufların acısını yaşasın!.."

Genç vakurla başını kaldırır ve :

Musa Efendinin sayısız vefa duygularından birkaçını şu şekilde sergileyebiliriz.. Hastalığın en şiddetli anlarında dahi: "Ya Rabbi, bana sıhhat ve güç ihsan buyurup, köy köy dolaşarak kardeşlerinin hizmetinde bulunmayı nasib eyle, diye dua halindeydi.

Vefa kelimesi, minnettarlık, sadakat ve istikamet gibi vasıfların hepsinde bir kumaşın iki yüzünden biri olmak gibi beraberlik ve hatta bazen ayniyet ifadesi taşır. Bu temel bakış açısından, imanın icab ettirdiği her tavır ve hareket, aynı zamanda bir vefakarlık ifadesi taşıdığı gibi, bu tavır ve hareketlerin aksi de "vefasızlık" olarak kabul edilir.

Paylaşım içim teşekkürler. Çok güzeldi.

Hz. Ömer der ki:

- Bu kadar insanın içerisinden beni seçti.'İNSANLIK ÖLDÜ 'dedirtmemek için kabul ettim, der. Sıra gençlere gelir, derler ki:

Uhud harbinin mü'minlerin aleyhine döndüğü safhada müşrikler Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'i öldürmek kasdıyla bütün güçleriyle saldırıyorlardı. Öyle ki o Alemler Serveri'nin mübarek dişlerini şehid ettiler. O dehşetli hengamede Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'in yanında bulunan ashab-ı kiramın fedakarlık ve vefaları kabına varılmaz birer dasitani tezahürler halinde tahakkuk ediyordu. Kimi vücudunu O'na siper ediyor, kimi gelen oklara ellerini kalkan yapıyor kimi düşmana ok atarak onları püskürtmeye çalışıyordu. O gün Rasullullah -sallallahü aleyhi ve sellem-'in yanında müşriklere bin kadar ok attığı rivayet edilen Sa'd İbn-i Ebi Vakkas -radıyallahu anh- de, öyle cansiparena gayretler içindeydi ki onun bu vefakar ve fedakar hali karşısında Alemlerin Efendisi memnuniyetlerinden şöyle seslendiler:

vefalıyım

"Ey bülbül! Kara kış yüzünden ne vakte kadar feryad edeceksin? Ey bülbül! Durmadan cefadan bahsetmek reva mıdır? Eğer gönlün, yarine gerçekten bağlı ise, gözünü aç da şükret; vefadan bahset! Dikeni bırak, gülden bahset! Gülün sap ve köke aid sıfatlarından geç; onun zatına bak! Şu fani alemle niçin bu kadar meşgulsün; yoksa varmak istediğin yer, ötelerin ötesi değil mi?"

Amr İbni As ise insanlık abidesi olduğunu göstermiştir. O bir yıldız, ışığıyla yol almak gerekir inşallah...

Ardından ilave etti:

"Ben Nebi -sallallahü aleyhi ve sellem-'in ana ve babasını Sa'd İbn-i Ebi Vakkas'dan başka bir kişiye feda ettiğini söyleyerek hitabda bulunduğunu işitmedim."

- Bu kefil babam olsa fark etmez cezayı infaz ederim. Hz Amr Ibni As ise tam bir teslimiyet içerisinde der ki:

Merhumun hüzünle dile getirdiği ve adeta ah vefa dercesine ifade ettiği gerçek, insanoğlunun en çok muhtaç olduğu vazgeçilmez bir haslettir. Bu hasleti gerçekleştirmenin güçlüğünü ifade sadedinde Vefa Yokuşu'nu çıkmanın güçlüğüne ait sözden istifade suretiyle telmihte bulunan Akif merhum, bugünkü cemiyetimizi görse kimbilir nasıl feryad ederdi... Bugün, insanlar izleri silinmiş iyilikleri hatırına bile getirmemekte ve ekseriyetle "vefa" kelimesi, adeta ve sırf İstanbul'da bir semt adı olarak kalmış bulunmaktadır.

- Ey halife, bu aramızdaki arkadaş bizim babamızı öldürdü. Ne gerekiyorsa lütfen yerine getirin.

"Bizim, bu garipleri aslında evimizde barındırmamız icab eder. Lakin buna muktedir değiliz. O halde bir huzur yurdu inşa etmeye mecburuz." diyerek birkaç yakınıyla beraber bu güzel düşünceyi fiiliyata geçirmişlerdi. Zaman zaman da garipleri ziyaret edip onların ihtiyaçlarıyla yakinen alakadar olurlardı.

hatılanmak güzeldir ama güzel bir hasletle hatırlanmak insanı; ölümsüz hale getirir... ilya; hiç unutulmayasın Ömer gibi...

Diğer taraftan Cenab-ı Hakk'ın:

Bilmelidir ki kulda ancak takva hissi ve vefa şuuru, ilahi sınırların ihlal edilmesine ve muhabbet kalesinin yıkılmasına razı olmaz. Aksi halde nefis, nice nifak ve gaflet yollarında dolaşarak gönlü uçurumdan uçuruma sürükler. Nitekim ilahi gazaba duçar olan nice kavimlerin helak sebebi daima Hakk'a verdikleri sözde durmamaları olmuştur. Onlar, ahde vefakarlık etmek, insanlık borcu ve gereği iken buna yanaşmadılar. Böylece ilim ve idrak, marifet ve iz'andan mahrum kalarak helak oldular. Onların halleri görenlere ve sonradan gelenlere bir ibret dersi, muttakiler için de bir öğüt vesilesi kılındı. Ayet-i kerimede buyurulur:

birincicemre... düşmenede az kaldı dikkat et...

Allah -celle celalühu-, bir kuluna şerefli bir hizmet takdir buyurduğu zaman, ona bu işin liyakatini de lutfeder. İşte bu yönden bakılınca, Musa Efendi'nin şahsiyetindeki zahiri ve batıni kemalat, her yönüyle müşahede edilmekteydi. O, çok zor ve güç olan vukuat ve hadiseleri bile en ince teferruatına kadar derin bir feraset, anlayış ve hassasiyet ile tesbit ederdi.

Bu hakikat dolayısıyla Hazret-i Mevlana, irfan yolcularına şu fani alemdeki imtihan ve ibtilalara karşı sabır ve Hakk'a vefa sadedinde mecaz yoluyla şöyle seslenir:

O, buraya kadar anlattığımız bütün vefa tezahürlerini gönlünde cemetmiş ve bundan dolayı olarak yad olunmayı hak etmiş bir vuslat goncasıydı. Vefatının ardından geçen şu iki senelik zaman, gönlümüzdeki ayrılık yaralarını bir nebze bile olsun saramadı. Bilakis daha şiddetlendirdi. Zira onun tarifsiz bir vefa ile mütehalli olan gönül iklimi, bizlere daima sadakat ve bağlılığın, muhabbet ve aşkın müstesna bir talimgahı idi.

Halbuki vefa, İslami şiarlardan biri ve belki de en esaslısıdır. Gerçi İslam nazarında esasların esası imandır. Fakat, imanın aynı zamanda bir vefakarlık tezahürü olduğu muhakkaktır. Zira vefa, ahde riayet, yani verilen sözde durmadır. İman da ruhlar aleminde Rabbi tasdik ve ikrara bu dünyada sadakat gösterilmesi, yani netice itibarıyla bir vefakarlıktır.

"-İstiyorsan sen şimdi tavaf edebilirsin!.." dediler.

- Efendim bir özrüm var, diyerek konuşmaya başladı:

"Ey iman edenler, Allah'tan korkun ve sadıklarla beraber olun!" (et-Tevbe 119) beyanındaki sadıklar kelimesine bazı müfessirler sadakat ehli, yani vefa sahipleri manasını vermişler ve ayeti:

- MERHAMETLİ İNSAN KALMADI' DEMEYESINIZ DİYE...!!!

Hudeybiye günü Hazret-i Osman, Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem- tarafından elçi olarak Mekke'ye gönderilmişti. Hazret-i Osman, müşriklere niyetlerinin umre yapıp dönmek olduğunu anlattı. Fakat onlar o yıl için izin vermediler. Hazret-i Osman'a:

"Eğer gönlün, yarine gerçekten bağlı ise, gözünü aç da şükret; vefadan bahset! Dikeni bırak da gülden nasib almağa bak!"

Hazret-i Mevlana

cocuuk 'a atfen;

Bu numunelerden diğer biri olarak o, cemiyette vefasızca yalnızlığa terkedilmiş ve ızdıraplarıyla başbaşa bırakılmış garip ve yaşlı kimseler karşısında fevkalade duygulanırdı:

Amin!..

Çok güzel arkadasım yüreğine sağlık.. şuanda böyle insanların varlığı yok denecek kadar az ne yazık ki umarım herkes kendince bi ders çıkarır bu anlamlı yazıdan sevgilerr

İlk ünsiyet ve onun neticesi olan vefa, Allah -celle celalühu-'adır. Zira Cenab-ı Hakk, ezelde yarattığı ruhlara buyurdu ki:

Son derece üzüldü. Köpeğinin bu nankörlük, vefasızlık ve duygusuzluğu ona çok dokunmuştu. Bir köpek de olsa mazur görüp afvetmek içinden gelmedi. O kadar izzet, ihsan ve ikrama karşı köpeğinin bir anda hem de bir kemikle kendisini unutması, gönül yaralayıcı ve vefayı zedeleyici bir tavır olarak asla afvedilebilecek bir husus değildi. Gazapla:

4. Ana-babaya ve hısım-akrabaya vefa:

teşekkür ederim sayın ilya çok naziksiniz.

"Allah sadakat gösterenleri, sadakatleri sebebiyle mükafatlandıracaktır..." (el-Ahzab 24)

sizlerin gönüllerinize sağlık

Allah'ım! Gönüllerimize o sahibü'l-vefanın güzel hallerini ihsan ile bizleri salihler zümresine dahil eyle! Amellerimize sadakat ve samimiyet lutfedip cümlemizi naim cennetlerinin varisleri kıl! Neslimizden ve zürriyetimizden muttakilere sertac olacak göz nuru ve gönül süruru evladlar ihsan eyle! Cümlemizi sana, rasulüne, ana-babaya, akrabaya, bütün ehl-i imana, vatan ve millete ve diğer emanetlere karşı vefakar eyle! İki cihanda da rıza-i şerifin ikliminde yaşat!

Onun gönlü, bahçedeki kedilerin karakterlerine kadar uzanır, onları sıfatlarıyla isimlendirerek yavrularına olan sadakat ve merhametlerine göre her birine ayrı ayrı muamele ederlerdi.

- Evet doğru.

not:akifin daha sonra bu arkadaşıyla hiç konuşmadığı söylenir bilgisi olan varsa müteşekkir olacağım.

istemek başarmanın yarısı derler.

yakın dostlarından Fatih Gökmen anlatıyor;

Evet bütün mes'ele bu: Sadece vefakar bir kul olabilmek.

vefalısınız

Ahde vefa tarihte tekerrür etti.

Şahsen benim daha kundak yaşımdayken hizmetimi gören hemşireyi, elli beş sene sonra bile aratarak buldurmuş ve ona izzet ve ikramlarda bulunmuşlardır.

- Evladım gelmeme gibi önemli bir nedenin vardı neden geldin?

Vefa, peygamberlere, velilere ve fazilet sahibi kimselere aid bir vasıf olarak beşeri hayatı en yüce bir seviyede taçlandıran manevi bir sıfattır. Bu itibarla bazı müfessirler İslam'ı, dil ile ikrar ile beraber hem kalb ile tasdik, hem Allah Teala'ya bütün kaza ve kaderinde teslimiyet ve hem de bir vefa olarak tarif etmişlerdir.

Mehmed Akif merhum, kızının nikah akdine çok sevdiği ahbabından olan Bosnalı Ali Şevki Efendi'yi de davet etmişti. Yaşlı Hocaefendi bu davete biraz geç geldi ve gecikme sebebi olarak da, Vefa Yokuşu'ndan çıktığını söyledi. Merhum Akif de, bu yerinde mazereti, yerinde bir hakikatle mezcederek mütebessim ve manidar bir şekilde şöyle dedi:

Cenab-ı Hak, cümlemize ihsan buyursun! Amin!..

Bir başka misal:

Ana-babadan sonra, hısım ve akraba muhabbeti ve onlara vefa gelir. Hısımlık iki kategoridedir. Biri umumi manadaki iman ve fazilet akrabalığıdır. Diğeri olan hususi yakınlık ise akrabalık yakınlığıdır. İslami ifade ile akrabalığa "ulü'l-erham", akraba ziyaretine de "sıla-yı rahim" denir. Akrabalarla ilgiyi kesmek kötü, çirkin ve günah bir husustur. Buna binaen:

Bu sözün üzerine Hz Ömer:

"Akraba ile ünsiyeti kesmiş bir kimsenin bulunduğu meclise rahmet inmez." buyurulmuştur.

"-Ey Ensar! Öyle bir şey yapmaktan Allah'a sığınırım. Ben sizin memleketinize hicret ettim. Hayatım hayatınız; ölümüm de sizin yanınızdadır."

"İman ve İslam yolunda vefa sahipleri ile birlikte bulunun ve siz de vefa ehli olun ki, dünya ve ahırette kurtuluşa nail olabilesiniz!" şeklinde de izah eylemişlerdir.

"Ey ateş, İbrahim'e karşı serin ve selamet ol!" emriyle bir gülistan halini almıştır. Zira İbrahim -aleyhisselam-, ateşe atılmadan önce nefs alevini vefa sularıyla söndürmüş ve Hakk'a sadakatini her vechile tezahür ettirmiş bir peygamberdi. Öyle ki Allah Teala, onun vefasını:

"Onlara rahmet ve alçak gönüllülük kanatlarını ger ve: "Rabbim! Küçükken beni yetiştirdikleri gibi sen de onlara merhamet et!" de!" (el-İsra 23-24)

ne güzel kelime "ahde vefa".. hatırlamak degil, unutmamak gerekiyor, hele de adaletin timsal olan Ömerden olursa bu hareket, aklını yitiren bile unutamaz bu kelimeleri...

Bu ve benzeri nice bağlılık ve vefa ifadeleri çerçevesinde peygamber aşıkları, Fahr-i Alem -sallallahü aleyhi ve sellem-'in mübarek saç ve sakallarından kadem-i pakine kadar onun her emanetini başlarına taç etmişlerdir. Onun hırkasından asasına, kılıcından oklarına ve mühr-i şerifine kadar günümüze kadar gelen bütün emanetler, işte hep bu hissiyatla devam etmiş ve ona aid olan her şey bir olarak telakki edilmiştir. Bu meyanda bilhassa Osmanlı'nın gösterdiği itina, hürmet ve vefa, dillere destandır. Öyle ki, bazı mütefekkirler Osmanlı'nın altı yüz küsur senelik muhteşem bir ömre mazhariyetini, Kur'an ve sünnete ittibaya ilaveten Allah Rasulü -sallallahü aleyhi ve sellem-'den ümmete ulvi birer hatıra olarak kalan mukaddes emanetlere gösterdiği göz kamaştırıcı ihtiram tezahürlerine bağlarlar.

"-Hazret-i Peygamber Kabe'yi tavaf etmedikçe ben de edemem! Ben Beytullah'ı, ancak O'nun arkasında ziyaret ederim. O'nun kabul edilmediği yerde ben de yokum!.." diyerek Allah Rasulü -sallallahü aleyhi ve sellem-'e olan sadakatini bildirdi.

trtato istediğinize göre binde birinin yarısını başarmışsınız demektir

Hele onun, üstadı Sami Efendi hazretlerine olan vefası, dillere destandı. Bayram günlerinde ilk ziyaret ettiği yer, Sami Efendi'nin eviydi. Yine ilk kurbanları onun için keserdi. Bilhassa onun muazzez ruhuna hatimler okunmasına vesile olur ve her yıl sevenleri tarafından üstadı için tilavet edilen onbinlerce hatm-i şerif vefakar gönlünü ziyadesiyle memnun ederdi.

vefa şimdi bizim burda bi semt adı, ahde vefayı düşünemiyorum. kardeş yüreğine sağlık.

Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'in üsve-i hasene olan hayatı da baştan sona adeta bir vefa sergisidir. O Varlık Nuru, fetihden sonra Mekke'de onbeş gün kalmışlardı. Bunun üzerine Ensar'dan bazıları endişelenmişler ve Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-'in bir daha Medine'ye dönüp dönmeyeceklerini düşünmeye ve aralarında bunu hüzünle konuşmaya başlamışlardı. Çünkü Allah Teala, O'na doğup büyüdüğü mübarek ve mukaddes yerin fethini nasib buyurmuştu. Ensar-ı Kiram'ın bu tedirginliklerini sezen Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem-, onların yanına giderek:

"Allahım! Üzerimize sabır yağdır ve bizim canımızı müslümanlar olarak al!" diye niyaz etmeleri ne muazzam bir kulluk vefasıdır.

Meşreb olarak Ebu Bekir Sıddik -radıyallahu anh- Hazretleri'nin zamanımızdaki kamil bir mümessili bulunan pederimiz ve üstadımız, sevenleri arasında "sahibu'l-vefa" olarak maruf olmuştu. Bu tabir, o büyük zat için hiç şüphesiz, sebepsiz kullanılmış değildir. Zira o Hak dostu, bütün bir ömrünü müstesna bir vefa ve sadakat abidesi halinde yaşayan bir gönül ufku, gündüzlerimizin güneşi ve gecelerimizin hilali idi. O bir istikamet kutbu, arifler sultanı idi.

ÇOK GÜZEL BİR YAZIYDI, ELİNİZE SAĞLIK.