Siz yaşanan anla pek ilgilenmezsiniz, geçmişin hesaplaşması ya da geleceğin endişesi vardır sizde. Onun için size?o an? hiç yetmez. Siz geniş bir zamana yayıldığınız için huzursuz, erkekler daracık bir zamana sıkıştıkları için anlayışsız olurlar.

Cinayetin, yazının ve aşkın arasında garip bir ortaklık var gibi.

hep korkak duygular ölüm gelince hepsi bi yana kaçıyor; sen ölümle başbaşa kalıyorsun

Sonra, Isadora Duncan adlı o dans büyücüsüne aşık oldu. Onun peşinden dolaştı durdu dünyayı.

'Bilmiyorum niçin bana su Yesenin rezili

Avrupa?nın, PKK?yı desteklemekten vazgeçerek, PKK?yı güçsüzleştirirken Türkiye?deki darbe sevdalılarını da güçsüzleştirmesi günlük tartışma konularınız arasında mı?

'Ne kadar aptalca, ' demeyin ne olur, beni çok kırarsınız.

Mutluluk daha sıradan olanlara mı nasip acaba, yoksa daha sıradan olanlar mutsuzluğa daha kolay mı dayanıyor.

cyrano şiiri okudun mu?

Bu kanıya başkalarını gözlemleyerek varılabileceğine inanmıyorum.

Ben ölümden değil, şiirsiz bir ölümden kurtulmak için aşık oluyorum.

Bir insanin, kendinden başka biri haline geldiği anı çok merak ediyorum. Tüfeği kaldırdığı, kalemi tuttuğu, özlemden yandığı anda ne değişiyor içinde?

hani herkesle konuşabilirsin ama sadece bi kişiye saçmalayabilirsin gibi bişeydi

Zweig, sevgilisiyle birlikte intihar eden bir Alman şairi olan Kleist?in biyografisini yazmıştı. Şöyle diyordu Kleist için:

Zweig gibileri ise ne o ana sığarlar, ne de geleceğin kancalarına takılırlar.

Zweig öldüğü ve ben aşık olduğum sürece mutlu bir gelecek var.

Zweig?a göre, bir yazar yazı yazarken kendisinden başka bir şey oluyor. Ne yaptığını aslında kendisi de fark edemiyor.

Siz Zweig?ı mutlaka okumalısınız.

Müthiş bir tevazuyla kendini de sıradan insanlar arasına koyarak şöyle diyor:

Cinayet, yazı ve aşk, insanın tanrısallığa en çok yaklaştığı üç durum.

Dağınık kaşlarınızın sınırlarını çizdiği o ışıltılı gözlerinizden bir pırıltı uçuverdiğini sanki görüyorum.

Ben bütün bunları, size anlatabilmek için biliyorum.

MAYIS dün yazdığın bi yorum vardı onu çook beğendim..

Yesenin, Sovyet Devrimi sırasında yaşamış serseri bir şairdi. Herkes de onun serseri olduğunu söylerdi zaten.

gazeteci yazar olduğundan gözlemle de ulaşma imkanı söz konusu olabilir ama ölümün değmediği insan yok sanırım belkide yaşamıştır

Aşkı aşk yapan duygunun, bütün kadınların peşine düştüğü o suçortaklığının tadını tadıyorsunuz.

Bütün yazarlar ölüme karşı Zweig gibi davranmaz elbet.

Bize bu kadar benzeyen insanlar bizim yapamadığımız bir işi nasıl yapıyorlar?

Sanırım Stefan Zweig?ı pek okumadınız, zaten şu sıralarda pek moda değil? Eğer, Zweig?ı okusaydınız, onun bu yazının başlığının tam tersi bir başlık taşıyan muhteşem hikayesini bilirdiniz? Hani şu?Meçhul Bir Kadından Mektuplar? isimli şaheserini.

O, her kadının içinde saklı olan?meçhul bir kadın? olma arzusunun bütün yakıcılığını, çekiciliğini ve acısını bir tek hikayede yaşardınız.

Mutlu katil ve mutlu aşık pek olmadığı gibi.

Bu yazı size bir suç armağan ediyor.

Graham Green buralarda olsaydı, istihbaratçıların, teröristlerin, kaçakçıların ortaklaşa gittikleri, sınır yakınlarında bir kerhanenin romanını yazardı.

n'olii burda

İnanin, o hikayeyi çok severdiniz.

O halde en korkak olmayan duygu korkmaktır diyebiliriz mi ki acaba?

Bir şiiri, yanlış hatırlamıyorsam, şöyle başlıyordu:

Niye intihar ettiğini tahmin edemezsiniz.

bak boşu boşuna kıskançlık yapmışım :)))

İçinden geçtikleri boşluğu yazılarıyla ve bazan da aşklarıyla doldururlar.

Ölüm korkusu nedir sen bilirmisin hemşerim?

Yazıyı yazan, yazmadığı zamanki yapısından ne kadar değişik.

Siz sorularınızla huzursuz, erkekler cevaplarıyla SIKICIDIR.

hiç risk almamaktır:::...

Dağınık kaşlarınız altında ışıldayan gözleriniz her yerde bu soruyu yaşıyor.

Cinayet, aşk ve yazı birbirine benziyor, ama Zweig cinayetlere dayanamadığı için kendini öldürüyor, Yesenin ise aşka dayanamadığından vuruyor kendini.

Erkekler cevapları arar, siz soruları ararsınız.

bende seni kıskanmıştım,

'İlk bakışta onlar da sizin benim gibi insanlardır.'

Yazdığı kitaptaki gibi, ölümden bir şiir yaratarak öldü kendi de.

ama korkunun içinde en baskın olanı kaybetme korkusu bana göre

Ölümün manasızlaştığı yerde aşk da ölüyor.

Siz ise? Evet, biliyorum, siz mutlu bir gelecek var mı, diye merak ediyorsunuz. Ve, hep aynı soruyu soruyorsunuz kendinize:

Devrimin katılığına ayak uyduramadığı gibi, aşkın acısına da katlanamadı.

Yazarların, nasıl yazı yazdıklarını incelediği bir denemesi var.

en korkak olmayan duygu korkudur. asla bir yere kaçmaz, öylece son anına kadar seninle kalır. haklısın

Ölümlerin bu kadar çok olduğu ülkemizde, ölümden şiir yaratanların çok az olduğunu biliyorum. Ölümü, şiirinden soyduğumuz ve sıradan acılara, manasızlıklara çevirdiğimiz bir zamanda yaşıyoruz.

Yazarların da herkes gibi yaşadığını, herkes gibi giyindiğini, herkes gibi dolaştığını anlatıyor.

Savaş ve ölüm, yazarların ilgisini çektiği kadar kadınların da ilgisini çekiyor mu sizce?

Moğol işgali kapısına dayanınca toplu intihar eden köyler olduğunu duymuştum. Dağlara kaçıp sığınabilirlermiş belki direnemez ama savaşarak ölebilirlermiş ama onlar intihar etmiş neden?

'Bizim yaptıklarımızı yaparlar, ' diyor, 'sonra da masanın başına geçerler ve bizim yapamadığımız bir şeyi yapıp yazı yazarlar.'

Onların hayatı, karanlık bir boşluktan, arkalarında ışıklı bir iz bırakarak ölüme atlamakla geçer.

ninon, o söz bana ait değildi. keşke bana ait olsaydı. benim hissettiğim duyguları ve düşünceleri bir başkasının muhteşem kelimelerle cümlelere dökebilmesini kıskanıyorum

'Ne olacak? '

Bu üçünü de yaparken insanlar kendilerinden başka biri oluyorlar.

Zweig, ölümün manasızlaşmasına dayanamadığı için ölüyor.

Zweig?ın görmeye tahammül edemediği savaşa Hemingway gönüllü gitmişti.

Yazıyı yazdıktan sonra, ona yazıyı nasıl yazdığını sorsanız, o size, ?işlediği cinayeti bilmeyen bir katil? gibi bakacaktır.

Aşık olan biri, kendinin aşık olmayan halinden ne kadar farklı.

Meçhul Bir Kadına Mektuplar

Ahmet Altan

bilmiyorum bu dediğini anlayacak seviyeye gelemedim henüz:)

Biliyor musunuz, mutlu yazar pek yoktur.

Kadir Kaymakçı

Aynı sizin kimliğiniz gibi, yazının nasıl yazıldığı da meçhul kalıyor.

Zweig?ın karısının niye intihar ettiğini ise hep merak etmişimdir. Savaşa dayanamadığı için mi kocasıyla birlikte öldü, yoksa kocasını ölüme gönderirken yalnız bırakamadığı için mi? Dünyanın yanması mı o kadına daha çok acı veriyordu yoksa sevdiği bir erkeğin acı çekmesi mi?

John Le Carré, Türk, Alman ve Amerikan casusları arasında geçen görüşmeleri, yapılan anlaşmaları, ikili çalışan casusların psikolojisini anlatır, savaşsız ve düşmansız bir ortama kavuşan gelişmiş dünyanın, kendisini konusuz bırakan sıkıcılığından Türkiye sayesinde kurtulurdu.

ve sevdiğim sıklıkla kullandığım bir söz daha

Zweig?ı mutlaka okumalısınız.

Çapa ya sık giden biri olduğunu biliyorum. oradan ilham almış olmalı

Meçhul kalan yalnızca bu değil ki?

Huzursuzluklarınız ve huzursuzluğunuza duyduğunuz merak, aşkı doğurur.

geçer merak etme, bir zamanlar o da bana hayrandı :DD

Zweig ölerek, ben aşık olarak, kendi geleceklerimizi yaksak bile?

Biliyor musunuz, Tanrı erkeklere?yaşanan günü?, kadınlara ise geçmişle geleceği armağan etti.

Biri öldürerek tanrısallaşıyor, biri yaratarak, biri de kendini çoğaltarak.

Bilmiyorum bana şu şarlatan diyorlar.'

?Acaba beni seviyor mu? sorusu, ?savaş çıkacak mı? sorusundan daha heyecan verici gelirdi size.

Dağlarda birbirlerini öldürenler, bir insan öldürürken ne yaptıklarını biliyorlar mı, bir insan başka bir insanı öldürürken tam manasıyla kendinde mi? Herkes gibi aşık olan, herkes gibi seven, herkes gibi gülen biri, tüfeğini bir insana çevirdiği anda hala kendisi midir, yoksa o anda başkası mı olur?

Eğer ikisi de bugün Türkiye?de yaşasalardı, Hemingway Güneydoğuda bir savaş muhabiri, Zweig İstanbul?da kendini vurmak için elden düşme bir tabanca arayan mutsuz bir yazar olurdu.

Bu arkadaşın kapısına da ölüm bir ara uğramış olmalı.

Aşk sizin daha çok ilginizi çekerdi.

Hayatımız boyunca duyduğunuz bütün sesler arasında en az tanıdığımız, daha doğrusu hiç tanımadığımız tek ses, kendi sesimizdir

üşenmedim aradım nerede duyduğumu buldum :) "Ruby Blue" adlı filmden bir replik

Siz Yesenin?i de bilmiyorsunuz.

ölüm korkusunu bilirim hemşerim ama kaybetme korkum daha ağır basıyor

Eğer içtenlikle konuşursak, bunlarla çok da fazla ilgilendiğinizi sanmıyorum.

Cinayeti işleyen, öldürmediği andaki kimliğinden ne kadar uzak.

Siz soruları seversiniz, bütün kadınlar gibi? Cevapları sanki sorular kadar sevmiyorsunuz, sanki cevapsız soruları keşfetmenin peşindesiniz.

'Bazan, ölmeyi beceren ve ölümden zamanı aşan bir şair yaratabilen biri de bulunmalıdır.'

Bu adama hayranım acizane :) orjinal sözlerini paylaşmak istedim

en büyük risk

Zweig?ın karısıyla birlikte intihar ettiğini de bilmiyorsunuz tabii.

Ama başkaları ölürken, kendini güvende hissetmeye dayanamayacak kadar ilgiliydi başkalarının hayatlarıyla. Bu ilgiyi kendi hayatıyla ödedi.

Sevildiğinizi öğrenseniz, bu kez de?yeteri kadar sevilip sevilmediğinize? takılırdı aklınız. Ah, biliyorum, hiçbir kadın?yeterince? sevilemez. Sarah Bernard, boşuna 'Aşk oburluktan ölür, ' demiyor.

sıkıldım, sanırım bir Ahmet Altan yazısı okuyacağım

İntihar mektubu yerine bir şiir bırakarak vurdu kendini.

"Hayatta hiç hata yapmamış birisi zaten hiçbir işe başlamamış demektir." Henry Ford

Devrime içi pek ısınamadı nedense, devrimciler de onu pek sevemediler.

Dünya Savaşı çıktığı ve insanlar birbirini öldürdüğü için, böyle bir dünyayı daha fazla paylaşmaya tahammül edemeyip kendini öldürdü? Halbuki o sıralarda, Latin Amerika?da savaştan epeyce uzakta ve güvenlikteydi.

Aklına su soru takılıyor elbette!