En çok annem olmak üzere, anne - babam birbirlerine çok ağır sözler söylüyorlardı. Annemin sözleri ağza alınacak gibi değildi. Benim asla anlamayacağım bir şekilde, babamdan nefret ediyordu. Bazen de babama olan öfkesini bana kusuyordu. Babama ve bana kendimi bildim bileli hep küfürlü konuşurdu. Annem ayni zamanda bir laf cambazıydı.

Ben tek çocuktum ve her şeye tek başına katlanmak zorundaydım. Duygularımı, düşüncelerimi, zorluklarımı, acılarımı paylaşacak birileri olsaydı, belki o denli bunalmaz, zorlanmaz, boğulmazdım.

Profesör Anne, kızı tarafından öldürüldü" haberi medya da yayınlandığı zaman, hepimiz şaşırdık. Anadolu da yaşanan "töre cinayeti" haberlerini okuduğumuz zaman, "Cehaletle mücadele etmek şart!" cümlesini hepimiz kuruyorduk. Ancak Hukuk Fakültesinde öğrenci olan genç bir kız, Tip Fakültesinde Profesör olan annesini öldürünce "töre cinayetleri" için bulduğumuz basit ve kolay çözümleri sorgular olduk.

herkes bir kalıp içinde büyütülüyor.. dışarda olan olayları o kalıplara göre algılayıp yorumluyor.. oysaki her olay herkes için farklı şeyler ifasde eder.. hergün sıcak yemek yiyerek büyüyen biriyle dışarda ekmek paraası için selpak satan, simit satarak büyüyen birinin aynı olay karşısındaki düşünceleri, davranışları yorumları farklıdır..

Yazıyı okurken altını çizdiğim cümleleri kalın harflerle yazdım. Anne baba evi nasıl bir cehenneme çevirmişse, Basak AYDINTUŞ cezaevine girince, "Cezaevi bana cennet gibi geldi!" diyor.

senin söylediklerine halk arasında "tuzu kurular" deniyor, yani biz öyle diyoruz ;)

gülefşan, herhangi birinin sevmemesinden bahsedilmiyo burda, ANNESİNİN BABASININ sevmediğinden bahsediliyo, yani onun dünyaya gelmesine sebep olmuş kişilerden, canından, kanından olan kişilerden bahsediliyo, yoksa dayısı, halası vs. sevmemiş, kimin umrunda olur ki...

Mizaç olarak uysal ve büyüklerinin her dediğini yapan birisiyim. "Yapamam" deme gibi bir şansım yok; istemesem de yaparım. Benden, arzu etmediğim bir şey de istenmiş olsa, hayır diyemem; nefret ede ede yaparım. Öyle yetiştirildim.

Çocukluğumdan beri evimizde tanık olduğum manzara beni hep korkutur, tedirgin eder, derinden üzerdi. Bağırtı, hakaret, itişme, kalkışma, fırlatma...

Onunla kimse bas edemezdi. C. I. A. saflarında psikolojik işkenceci olarak çalışmalıydı. Tüm yıkıcı özelliklerini babamın ve benim üzerimde denemekten hoşlanıyordu. Ben, bu yüzden hep psikolojik acı çekerek büyüdüm. Başka insanlar onu şirin ve sempatik bilsin diye, gayret gösterirdi. Evinde farklı, dışarıda çok farklıydı. Onun gerçek yüzünü babam ve ben bilebilirdik ancak.

öldürmenin tabi ki mazereti olmaz.. sorun bu degil ki zaten.. toplumun aaa annesini öldürdü tüü kaka diye yargılaması.. o olayın derinindeki sorunu ya da sorunları görmezlikten gelinmesi.. bir canı almanın bedelini zaten ödeyecektir.. ödemelidir de.. ancak bir insan durup dururken de kimseyi öldürmez. bu ayrıntıyı da görmezden gelmemeliyiz.

Annesini öldüren Basak AYDINTUŞ, yaşadıklarını Adem SOLAK Bey'le paylaşmış. Şiddeti Anlamak adli kitabında Adem SOLAK Bey, Basak AYDINTUŞ' un yazdıklarını yayınlamış. Ben yazılanları okurken, "Hiçbir şey sebepsiz değildir" cümlesini defalarca tekrarladım.

Av. Dr. Özcan Günergök

Ne tuhaftır ki, ilk günler cezaevi bana cennet gibi geldi. Kendimi, hiç olmadığım kadar özgür hissettim. Rahatladığım, zincirlerimden kurtulduğumu duygusunu yasadım. Ben içimden geleni söylüyorum. Bunları anlamanızı beklemiyorum. Kimsenin anlayacağını da sanmıyorum.

Medya da cinayet haberlerini okurken, "Hayırsız evlat iste!" deyip geçiştiriyoruz. Basak AYDINTUŞ 'un yazdıklarını okuyunca bakalım siz ne düşüneceksiniz?

aman haaaa

Elimden bir şey gelmediği için köseme çekilir, korku ve endişeyle sakinleşmelerini beklerdim.

Büyükanne ve büyükbaba ile yasamak beni yetişkin biri gibi yaptı hep. Çocukluğumu yasadığımı hatırlayamıyorum. Bir yandan hep kendimi büyük gibi hissettim; diğer yandan, bir yanım sanki hep çocuk kaldı.

bu tarz hikayeler çoğumuzun hayatında olabilir ama hepimizin yaklaşımları farklıdır tabiki şahsen sebebi ne olursa olsun anne veya babanın bırak öldürülmesini el bile kaldırılmasına karşıyım :/

ders alınmalı ders

Ayrılık sürecinde anladım ki, annem blöf yapmış. Bir geri dönüş de olamadı. Ayrıldıklarından iki yıl sonra 2006'da babam başka bir kadınla evlendi. Ayrılık ve sonrası durum annemi daha da asabileştirdi. Artik tüm öfkesini bana kusuyor; nefes almam bile sorun oluyordu. Kullandığı kötü ifadelerinin dozunun artması, çirkin sözlerinin daha da ağırlaşması beni giderek boğuyordu. Ruhum acıyor, gözüm kararıyordu onun yanında. Benim ağzıma alamayacağım ama olaydan sonra kısmen basında yer alan alçaltıcı sözleri, kişiliğimi yerle bir ediyordu; dayanamıyordum.

annesini öldürmüş bir insan ne yaparsa vicdanı rahatlar ki?

yapılan herşeyin bir açıklaması vardır.. ve böyle olaylar anlıktır.. yalandır, dogrudur bilemeyiz.. o kızı sadece bir canı aldıgı için suçlayabiliriz.. ama onu öldürmeye götüren durumları sadece kendisi bilebilir.. hiç kimse tamamen masum degildir.

sakın konu hakkında düşünüp de yorum falan yapmayın, bi faydası falan olur da sonra

Bu acı olaydan çıkartılacak çok ders var. Anne babasının yanında mutlu olamayan çocuklar, ya kendilerini mutsuz edenlerden intikam alıyor, ya da mutlu olabileceklerini düşündükleri mekana gidiyor. Gitmek zorunda kalıyor.

içinde olmayınca yaşamayınca neyin ne olduğu bilinmez

kızcağız diyo ki ;beni hiç bi zaman SEVMEDİLER diyosevmediler...

Sizin eviniz, çocuklarınız için cennetten bir bahçe mi, cehennem çukuru mu?

tamam raporlu, bileyim de, kendi yaşadıklarımızdan ders almıyoz, başkasının yaşadıklarından ders almıyoz, nası olcak bu iş :))

sevgiye hasret yaşayan binlerce insan vardır belki bu ülkede. her biri annesini ya da bir yakınını mı öldürsün bu durumda?

ebebeynlerimiz ne yazık ki çocuklarının maddi ihtiyaçlarını karşıladıklarında herşeyi vermiş olarak görüyorlar.. halbu ki bir güzel söz ya da bir davranışındaki bir gülümseyiş çocuklarına güvendiklerini belli etmeleri maddi degeri olan şeylerden daha önemlidir.. en azından ilişkileri açısından..

tabiyki şiddetin gerekçesi olmaz ama çocuk ne görürse onu örnek alır, haa istisna yokmudur vardır elbet

mazereti olamaz bence öldürmenin

hiç kimse olaya bu tarafından bakmıyor

insan annesini babasını öldürür mü hiç.. bunun mantıksal açıklaması olabilir mii

dünya ya kendi ellerimizde getirdiğimiz çocuklarımız acaba aynı zamanda kendi pimini çektiğimiz el bombalarımız mı?

anne baba kavramları herkes için aynı şeyi ifade etmeyebilir.. tıpkı her anne baba için çocuk aynı şeyi ifade etmedigi gibi..

yemedik okuduk ve onaylamasam da haklı buldum

Çocukluğumda belli zamanları anne ve babamın yanında geçirmek zorundaydım. Bu benim istemediğim ve mutsuz olduğum durumdu. Çünkü onlar hep kavga ederdi. Sürekli tartışır, itişirlerdi. Annem çoğu zaman eline geçen ne olursa babama fırlatırdı. Evde bir kenarı kırık olmayan tava yoktu.

şiddetin hiçbir gerekçesi olamaz

Ben babaannemle dedemin yanında büyüdüm. Anne, baba eve gece 11 den önce gelemediği için öyle bir karar verilmiş. Ben annemi anne, babamı baba olarak bilemedim. Onların beni sevip sevemediğini hiç anlayamadım; belki de bu nedenledir, bende onları sevdiğimi hiç hissedemedim. Ancak, bu dava sürecinde babamla yakınlığım arttı ve son zamanlarda beni sevdiğini düşünüyorum.

casper ben bu ailenin benzeri durumları yaşayan aileler tanıdım. problemli anne babalar yüzünden hayatı kabusa dönen bi dolu insan var. ancak öldürmek bencilliktir yine de. yaşama hakkını sınırlamak evladına düşmezdi bir annenin. ben yine de bu kızı çok masum görmüyorum

evet hiç birşey göründüğü gibi değil

yormasaydınız o güzel kafanızı böyle konularda sayın kespır, ne gerek vardı :)

almak gerekir, almıyorsan da aklının bir köşesinde bulunmalı, yarın öbürgün bi çocuğun olursa onun SEVİLMEK gibi bir derdi olduğunu da unutmamalısın...

içi beni dışı seni yakar derlerya

Sonra o kötü olay oldu...

var mı böyle bişey

Evimizde sürekli bir savaş hali vardı. Evde eşyaların havada uçuşması ve tabakların kırılmasından çok, küfür dolu sözler beni ürkütürdü. Her şey benim yanımda oluyordu. Çocuktum ve olan bitenlerden çok korkuyordum. Ben hayatin öyle olduğuna karar vermiştim artik. Çünkü annem de babam da benim gibi, evlerinin tek çocuklarıydı. Amcam, teyzem, halam, dayım olmadığı için başka aileler nasıldır, hiçbir zaman bilemedim.

Şiddet sadece eğitimle ilgili bir olgu olamaz. İnsanların nasıl yetiştiği, yetişirken neler yaşadığı, hayata nasıl baktığı, iç dünyasındaki denge ve dengesizliklerin neler olduğu önemlidir. Bir de son anda insan yaşantısındaki olaylara bakmak gerekir. İçinizde fırtınalar, korkular, acılar varsa ve onlarla bas etme gücünüzü bir an bile yitirirseniz, hayatin anlamını da yitirirsiniz ve o an gözünüz kararır. Gözünüzle birlikte ruhunuz, aklınız kararır; her şey kapkaranlık olur... İnsan eğitim düzeyi düşükken de, yoksulken de mutlu olabilir.

bi kez daha söylüyorum, tabiyki kadıncağız da ne yapmışsa yapmış olsun öldürülmeyi hak etmez ama insanın ruh haliçok değişik,"an" insana ne getiri, ne yaptırı bilinmiyor malesef...

yediniz demi bu yazılanları

:)) ben yine de birkaç kelam etmek istiyorum izniniz olursa sayın kedi:DD

Benim kendi dünyam, annemin babamın ayrı ayrı kendi dünyaları vardı. Ancak en anlamadığım şey, annemin iki ayrı kişilik sergilemesiydi. Babamla savaş halinde iken, o sırada telefonu çalsa, arayan kişiyle gayet nazik, sıcak, samimi bir şekilde konuşabilirdi. Böyle davranması beni hem çok şaşırtır, hem de deli ederdi. O iyi yüzünü neden bize göstermiyordu, anlamıyordum.

ama diyorum ya tuzu kurular pek de anlamaz bu kızcağızın iç dünyasını

Geri dönüp baktığımda sunu görüyorum; annem, babam, bana ihtiyacım olan sevgiyi hiçbir zaman vermediler. Ben de onları sevmedim. Onların beni sevdiklerine de hiçbir zaman inanmadım...

suçluluk psikolojisi ile vicdanını rahatlatmak için kendini haklı çıkaracak nedenler bulmaya çalışmış. ancak bir insanı öldürmeyi düşünebilmek- her ne yaşanırsa yaşansın- kolay bir durum değil ve mazereti de yoktur bence.

Bilmiyorum. Anlatamıyorum. Eğitim adına, ders adına, bilim adına bir yerlere ve birilerine yararı olacaksa, bütün bunları ve daha fazlasını yazmak, sizin çalışmalarınız yoluyla toplumla paylaşmak isterim.

kedi hiç kimse başkasının yaşadıklarından ders almaz bunu bil

2004 yılında annem, babam kendi aralarında boşanma kararı almışlardı. Bir gün beni aralarında oturtup ayrılma kararlarını birlikte açıkladılar. Hallerinden üzüleceğimi, yıkılacağımı sandıkları belliydi. Oysa bu kararı duymak beni çok sevindirmişti. Artik birbirlerini kırıp dökmeyecekleri için mutluydum. Keşke böyle bir kararı çok önceden almış olsalardı.