Gerektiğini öğrendim.

Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.

Sonra güvenmeyi...

Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da

Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek

Okumayı öğrendim.

İnsanı öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün...

Sevmeyi öğrendim.

"Ben, hiçbir şey bilmeyen bir kimseyim. Ailemden ve hocamdan izinsiz para kazanmak için evden çıktım. Beni yolda esir alıp, buralara getirdiler. Esir olunca, başıma gelen bu musibetin sebebini anlayıp, çok tövbe ettim ve hocam Mevlana hazretlerinden manen af diledim. Kendisini, kurtulmam için Allahü tealaya vesile eyledim. Bu akşam hocam Mevlana, bana bu size yaptığım şeyleri tarif eyledi. Ben de aynen yaptım. Gördüğünüz gibi, bütün bunlar, hocamın himmeti ve bereketiyle oldu." dedi. Hükümdar genci serbest bıraktı. Çok para vererek zengin eyleyip, memleketine gönderdi. Mevlana'ya da pek çok hediyeler gönderdi.

iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

?Mushafı nasıl aziz tutmak, nasıl rahle ve kürsülerin üzerine koymak lazımsa, hafızları da o şekilde aziz tutmak ve üst başa oturtmak lazımdır İçinde Kur?an?ın nuru bulunan bir gönlün Cehennemin yüzünü görmesi uygun düşmez Bir kağıt parçasına Kur?an yazılı olsa onu ateşe atmazlar; ona hürmet gösterirler ve onda Kur?an yazılıdır, derler O halde bir kalpte bütün bir Kur?an bulunursa onu nasıl Cehenneme atarlar, buyurdu

önemli olduğunu öğrendim.

Bunun Hızır olduğunu anladım Yanına sokuldum "Anladım Sen Hızır ́sın, ne olur, bana ihsan eyle!" dedim Cevaben; "Burada hazret-i Mevlana varken, benim sana ihsanda bulunmam deniz yanında teyemmüm gibi olur Senin bütün müşkillerini o halleder" dedi ve gözümden kayboldu Ben bu hali Mevlana hazretlerine anlatmak için yanına gittiğimde, ben daha söze başlamadan; "Ey Attar! Hızır aleyhisselamın sözleri doğrudur" diyerek benim sözümü kesti

ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Sonra da her insanin içinde

Karanlığı gördüm, korktum.

aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar... olduğunu

Ben dostlarımı ruhumla severim.

Akıl unutur...

Şemseddin Attar anlatır: Mevlana bir gün camide vaz ederken, mevzu; Hızır ile Musa aleyhimesselamın kıssasına gelmişti Bu kıssayı, öyle fesahat ve belagat ile anlatıyordu ki, herkes nefesini kesip, can kulağı ile dinliyordu Benim yanımda bir şahıs başını önüne eğmiş bir şeyler mırıldanıyordu Kulak verdim, dediklerini anladım "Sanki yanımızda idin, sanki üçüncümüz sen idin" diyordu

Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek

Kalp durur...

Yaşamayı öğrendim.

Herşeyi Allah?tan İste!

Kendime yazıyı öğrettim sonra...

Burada dikkat edilecek nokta; hırs ve tama yapmadan kanaat üzere bulunmaktır Dünyada, ahiret saadeti için çalışmalı, kazanmalı, niyeti düzeltmelidir Çünkü İslamiyet, insanlara faydalı olmayı emreder En büyük saadet, en büyük sermaye, helalinden kazanıp, hayır ve hasenat yaparak ahirete göndermektir Buna rağmen asıl sermaye, mal, mülk, para sahibi olmak değil, ilim, amel, ihlas ve güzel ahlak sahibi olmaktır" buyurdu

Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;

Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;

Hafızların Değeri

zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...

Talebeleri bu emri derhal yerine getirdiler Dünyaya kıymet veren bazı kimseler, bu altınları almak için çamurun içinde aramaya başladılar Fakat üstleri, başları, yüzleri çamurdan görünmez hale geldi Mevlana, talebelerine onların bu vaziyetlerini göstererek; "Bu altınlar, şu gördüğünüz dünya ehlinin üstünü başını batırdığı gibi, ahiret ehli olanların da kalbini karartır, kirletir Çeşitli günahlara sevkedip, ibadetlerden alıkoyar Bu sözlerimi yanlış anlamayınız Dünya için çalışmayınız demek istemiyorum Dünya malının muhabbetini kalbinize koymayınız diyorum Hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya, yarın ölecekmiş gibi ahirete çalışmak lazım geldiğini herkes bilir.

Mevlana'yı sevenlerden bir kimse, Mısır'a ticaret yapmak için gitmeye hazırlandı. Akrabası gitmemesi için çok zorladı ise de, dinlemedi ve kararından vazgeçmedi. Bunun üzerine yakınları, durumu Mevlana'ya bildirip, gitmemesini istirham ettiler. Mevlana da: "Gitme!" dedi. Ancak o kimse dinlemeyip gizlice yola çıktı. Gemi ile yolculuk yaparken, bir küffar gemisi bu gencin bulunduğu gemiye saldırdı. Pek çok yolcu ile beraber, bu genci de esir aldılar. Memleketlerine götürüp çeşitli yerlerde çalıştırdılar. Genç, başına gelen felaketlerin sebeblerini, Allahü tealanın sevdiği bir kulun sözünü dinlememekten olduğunu anlayıp, çok pişman olup, tövbeler edip istigfarda bulundu. Bu şekilde kırk gün devam etti. Ertesi gün rüyasında Mevlana'yı gördü. Ona;

Nefisüddin bu sözler üzerine ağlayarak Mevlana ́nın ellerini öptü ve hayvanlara bile bu kadar merhametli olan siz, tabiatiyle ahbab ve dostlarınıza da merhamet edersiniz" dedi Bunun üzerine Mevlana; "Evliyaullahın merhameti pek çoktur; bütün mahlukata ve ahbablarına da şüphesiz merhamet eder" buyurdu

Ben, atların içinden en güçlüsünü eğerlemek için huzurundan ayrıldım Fakat at huysuzluk yaptığından, bir türlü eğerleyemiyordum Yanıma iki kişi daha alıp, atı zorla eğerledik Buna rağmen at hala huysuzluk yapıyordu O haliyle Mevlana ́nın bulunduğu yere getirip, atın hazırlandığını bildirdik.

Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim.

Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.

Namusun önemini öğrendim evde...

Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Her canlının ölümü tadacağını,

Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.

Işığı gördüm, korktum.

Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...

Biz edebimizden yine bir şey soramadık Aradan birkaç gün geçmişti Şam tarafından bir kafile gelip, o taraflarda, müslümanlar ile Moğolların yaptığı savaşı anlattılar Dediler ki; "Düşman askeri oldukça çoktu Müslümanlar mağlub olmak üzere idiler Son üç günde, Mevlana, bir atın üzerinde olduğu halde savaş meydanında göründü En ön safta; "Allah, Allah" nidalarıyla düşmana hücum edip önüne geleni bir vuruşta ikiye bölüyordu Müslümanlar, Mevlana ́nın akıl almaz hallerini ve yardımını görünce, bozulan moralleri düzeldi Ard arda yaptıkları hücumlarla düşmanı geriye püskürttüler Mevlana düşman komutanını öldürünce, kafirler kaçmaya başladılar" Ben bu haberi işitince, doğruca hocam Mevlana ́nın huzuruna çıktım Beni görünce; "Müslüman askerlere yardım edilmiş ve zafere kavuşmalarına sebeb olunmuştur Ey Celaleddin! Bize can u gönülden hizmet edenler dünya ve ahirette gam ve kederden kurtulur" buyurdu

Zamanla ışık... ta yaşamayı öğrendim.

Selçuklu Sultanı Rükneddin, Mevlana ́ya beş kese altın gönderip almasını arzu etti Talebelerinden Mecdüddin, Mevlana ́ya altınları arz edince; "Beni hakikaten seviyorsanız, bu altınları dışarıdaki çamurun içine atın!" buyurdu.

Gitmeyi öğrendim.

Düşünmeyi öğrendim.

Olur ya...

gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el

Mevlana dışarı çıkar çıkmaz at sakinleşti ve önceki huysuzluğu kalmadı Mevlana ata binip, kıble istikametinde yola çıktı Ancak akşama doğru, ter içinde, toza gark olmuş bir vaziyette döndü At oldukça zayıflamış görünüyordu Cesaret edip bir şey soramadık Ertesi gün yine bir at hazırlamamı emretti Başka bir atı eğerleyip getirdik Dünkü gibi gitti, akşama doğru geldi Üçüncü gün de aynı şekilde gitti Akşama doğru geldiğinde; "Elhamdülillah! Ey cemaat! Müjdeler olsun ki, o kafir, Cehennem ́in dibini boyladı" dedi.

Çaresiz kalan ihtiyar derhal tövbe etti ve göğsünü kapamağa başladı Tam bu sırada onun kaybolan çocuğunun bulunduğu haberini getirdiler

Mevlana'nın talebelerinden biri, hac vazifesini yapmak üzere Hicaz'a gitti. O Hicaz'da iken, evinde hanımı, Arefe gecesi bir tepsi helva yapıp, Mevlana'nın talebelerine gönderdi. Mevlana, helvayı kabul edip, orada bulunan bütün talebelerine bizzat kendi eliyle taksim etti. Herkes hissesine düşeni aldığı halde, tepsiden hiçbir şey eksilmedi. Alanlar tekrar aldılar, doyuncaya kadar yediler, yine eksilmedi. Bunun üzerine helva dolu tepsiyi Mevlana mübarek eline alıp; "Bu tepsiyi sahibine göndereyim." diyerek dışarı çıktı. İçeri girdiğinde, elinde tepsi yoktu. Ertesi gün helvayı getiren hanım, tepsisini medresenin mutfağında arattı, ancak, bulamadı. Mevlana'yı da bunun için rahatsız etmedi. Aradan günler geçti, hacca gidenler dönmeye başladılar. Bu hanımın da beyi Kabe'den dönüp Konya'ya geldiğinde, o tepsi, eşyalarının arasından çıktı. Kadın tepsiyi görür görmez tanıyıp, hayretinden dona kaldı. Beyine; "Ben Arefe gecesi bu tepsi ile helva yapıp Mevlana'nın talebelerinin yemesi için göndermiştim. Tepsiyi ertesi günü arattığım halde bulamadım. Nasıl oldu da bu tepsi senin eline geçti?" deyince, şaşırma sırası hacıya geldi. O da; "Arefe gecesi hacı arkadaşlarımla oturup sohbet ediyorduk. Bir ara çadırın kapısından bir el bu tepsiyi uzattı. Biz de tepsiyi aldık, elin sahibini araştırmak da aklımıza gelmedi. Helvayı yedikten sonra tepsiyi tanıdım. Kimseye vermeyip eşyaların arasına koydum. Başka bir şey bilmiyorum." dedi. Bunun Mevlana'nın bir kerameti olduğunu anlayınca, ona olan bağlılıkları daha da arttı.

?Tuhaf şey bütün varlıklar Allah?ı yitirmişler, onu hiç aramıyor ve onun için de bir istekte bulunmuyorlar Ne göğüslerini, ne de başlarını dövüyorlar Sana ne oldu da göğsünü dövüyorsun Senin gibi bir ihtiyar kendi çocukcağızının hasretiyle harap ve rüsva oluyor Neden bir an Allah?ı aramıyor ve imdat istemiyorsun ki kaybolmuş Yusuf?unu Yakup gibi bulasın, buyurdu

Zamanı öğrendim.

Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.

öğrendim.

Bu haberi Mevlana ́ya ulaştırdılar, fakat o hiç cevap vermedi Birkaç gün sonra Bedreddin ́in çalıştığı yere gitti Bedreddin simya ilmiyle uğraşarak altın yapmaya çalışıyordu Mevlana ́nın geldiğini görünce, ayağa kalkarak hürmette bulundu Mevlana, oradaki demirden, bakırdan ve diğer madenlerden yapılmış eşyaları teker teker alıp Bedreddin ́e vermeğe başladı Bedreddin, her eline gelen eşyanın en yüksek ayarda som altından yapılmış olduğunu hayretle gördü Mevlana, Bedreddin ́in şaşkın bir halde kendisine baktığını görünce;

Ekmeği öğrendim.

Bir gün Mevlana Hazretleri Şeyh Selahaddin-i Zerkub?un dükkanında oturmuştu Dostlar da dükkanın çevresinde halka olmuş ilahi bilgiler ve sırlarla meşgul oluyorlardı Birdenbire ihtiyar bir adam göğsünü döverek, ağlayıp sızlayarak içeri girdi; Mevlana?nın ayağına kapandı, hüngür hüngür ağladı ve :

O ne durur, ne de unutur...

Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine vardım.

Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

Zamanla yarışılmayacağını,

Ağladım.

Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

sürmemek olduğunu öğrendim.

"Ey Bedreddin! Sen simya ile uğraşmayı bırak Çünkü sen ahirete gidince, simya dünyada kalacaktır Sen öyle bir simya ile uğraş ki, seninle beraber ahirete gitsin İşte o da din ilmidir Bu, kalbden masivayı, Allahü tealadan başka her şeyin sevgisini çıkarıp, Allahü tealanın beğendiği şeyleri kalbe doldurmakla olur" buyurdu

?lezzet? kattığını öğrendim.

evet paylaşımımı sen aldın öyle olsun bakalım

Mevlana dönüşünde, Nefisüddin ́in kendisini takib ettiğini anlayıp; "Bu hayvan yedi gündür açtır ve yavrularına şefkatle bakmış ve hiç yanlarından ayrılmamıştır Resulullah efendimiz bir hadis-i şeriflerinde; "Merhametlilerin en büyüğü olan Allahü teala, kullarından merhametli olanlara merhamet eder Ey ümmet ve Eshabım! Siz de O ́nun yarattıklarına merhamet ediniz ki, size de sema ehli merhamet etsin" buyurdu.

Bu müjdenin minnettarlığı olmak üzere şehrin bütün hafızları Mevlana?ya mürit oldular

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.

olduğunu öğrendim.

?Yedi yaşında bir çocukcağızım vardı Onu çaldılar Kaç gündür aramaktan dermansız bir hale geldim; ama yine onu bulamadım, dedi Bunun üzerine Mevlana büyük bir hiddetle:

İnsan tenini öğrendim.

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta...

Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,

Evreni öğrendim.

Mevlana, Allahü tealanın yarattığı bütün mahlukata merhamet sahibi idi Bir gün Nefisüddin Sivasi ́ye bir kuruş verip ekmek aldırdı Ekmeği eline alıp bir viraneye gitti Nefisüddin de gizlice onu takibe başladı Sonunda, Mevlana ́nın o ekmeği yeni yavrulamış bir köpeğe kendi elleriyle yedirdiğini gördü.

Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu.. .

Mevlana ́nın Celaleddin isminde bir talebesi vardı Ticaretle uğraşır, at alıp satardı O anlatır; "Bir gün Mevlana sarığını sarıp, giyinmiş olduğu halde, bana bir at hazırlamamı emretti.

"Yarın senden bazı şeyler soracaklar. Ne sorarlarsa, biliyorum, de!" diye tenbihte bulundu. Bir hastalık ile ilgili ilaç tarif etti. Genç uyandığında sevince gark olup, sabahı iple çekti. Sabahleyin yanına gelenler kendisine; "Doktorlukla ilgili bir bilgin var mı?" diye sordular. Genç de; "Var!" deyince, genci alıp o yerin hükümdarına götürdüler. Meğer o yerin hükümdarı hasta imiş. Hiçbir doktor derdine çare bulamamış, hükümdar da hastalıktan kurtulamamış. Bu genç, hasta hükümdarı görüp; "Bana, şu şu meyvelerden şu kadar, şu şu otlardan şu kadar getirin." dedi. Kısa zamanda bulup getirdiler. Genç, hepsini güzelce öğütüp karıştırdı ve macun haline getirerek hastaya yedirdi. Hasta, Allahü tealanın izniyle bir anda şifa buldu. Hükümdar bu hastalıktan ümidini kesmiş iken, birden şifaya kavuşunca, gence; "Bir muradın varsa söyle, yerine getireyim. Mal, mülk istersen seni zengin edelim." diye ısrarla sorunca, genç;

sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu

Bir gün hafızların sultanı Hafız İshak, Mevlana?nın yanına gelmişti Mevlana büyük bir saygı gösterip ayağa kalktı; üst başa oturmasını söyledi ve:

Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar

en güzel ders bu bence Mevlana'dan

Ve gerçeğin acı olduğunu...

Yarıştım onunla...

Sonra dayanamayıp dönmeyi...

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi. ..

Bedreddin Tirmizi isminde biri simya ile uğraşırdı Mevlana ́nın ismini duyarak Konya ́ya ziyaretine geldi Önce oğlu Sultan Veled ́e uğrayarak, yapacağı altınlardan hergün bir dirhem Mevlana ́nın talebelerine vereceğini vad eyledi.