Bütün mecazi aşıkların yani surete ve dünyanın fenasına müştak olan aşıkların divanları, yani aşk şarkıları ve şiirleri ve de şiir kitapları, lezzetin bitmesinden gelen düşüncelerin elemli ve ızdıraplı birer feryatlarıdır. Bütün şair ve aşıkların şiir kitapları ve divanlarının ruhları eğer sıkılsa elemli ve feryatlı birere damla olur.

Bir matlub ki, gurubda gaybubet etmeye mahkumdur; kalbin alakasına, fikrin merakına değmiyor. Amale merci olamıyor. Arkasında gam ve kederle teessüf etmeye layık değildir. Nerede kaldı ki kalb ona perestiş etsin ve ona bağlansın kalsın. (Sözler, 345)

ediyorsunuz? Yok! Yok! Sefihane taklid edenler, ittiba değil, belki

Fani olan, kalbin alakasına değmiyor:

AĞLATAN FERYAT

Çok acele ve çabuk zeval ile acılaşan kavuşmalar, kederlenmeye, üzülmeye ve de merak etmeye değmezler. İştiyak ve arzuya hiç değmezler ve layık da değillerdir. Çünkü lezzetin son bulması elemdir. Lezetin biteceğini düşünmek dahi bir elem ve üzüntüdür; hatta bir ızdıraptır.

İşte yoklukla bulaşık, zevalle karışık kavuşmalar, buluşmalar ve görüşmeler, o elemli, kederli geçici sevgiler ve muhabbetlerin derdinden ve bu mecazi muhabbet belasındandır ki, kalbimiz İbrahimvari "Ben batıp gidenleri sevmem" ağlamasıyla ağlamak ve bağırmak derdimizin en dehşetli ızdıraplı halidir. Kalbimiz feveran ediyor, ruhumuz sızlanıyor ve zevale müptela olan mecazi muhabbetlerden bağırıyor ve feryad ediyor.

Öyle bir tapılan, kulluk edilen Ma?bud ki, zevale, yokluğa gömülüyor; onu çağırmam, ona sığınmam. Çünkü ben nihayetsiz muhtaç ve acizim. Azciyetim sonsuz, fikriyatım sonsuz, düşmanlarım sonsuz. Zevale mahkum olan nasıl benim sonsuz dertlerime derman olabilir. İşte aciz olan mahlukat benim pek büyük dertlerime deva bulamaz çare olamaz. Ebedi ve sonsuz yaralarıma merhem süremez. Sönmek ve yok olmaktan kendini kurtaramayan nasıl tapılan, kulluk edilen Ma?bud olabilir.

sonra içine almış yutmuş. al sana açık saçık bir insan.

namazı niyazı unuttuk daldık onların müziklerine

giyim kuşam guygun olsa neyse; ama;

Evet zahire mübtela olan akıl, şu keşmekeş kainatta perestiş ettiği şeylerin zevalini görmek ile me'yusane feryad eder ve baki bir mahbubu arayan ruh dahi?La Uhibbu?l-Afilin? feryadını ilan ediyor. (Sözler, 345)

Damlalar bizim bildiğimiz manaların dışında olan damlalar. İlahi damlalar. Kendisine suhuf verilen peygamber olan Hz. İbrahim ve ilahi hikmetle şereflenen Nebiyy-i peygamber, ilahi kelam olan Kelamullah içersinde yani Kur?anda bulunan bir kelamın tefsirini inşallah anlamaya ve?'Ben batıp gidenleri sevmem? diyebilme bahtiyarlığına erişmeyi Rabbimizden dileyerek başlayalım inşallah..

Beka, fenadan çıkıyor:

çünkü insanın ızdırabını yalnız Allah sevgisi dindirir. çünkü maddi manevi tüm cihazat, hissiyat ve duygularımızın maliki, sahibi yalnız Allah'tır. o vermiş. dermanı da ona ait.

allah yardımcımız olsun.

Dua edip çalışalım ki bu frenk tarzından kurtulalım.

Aya, Avrupanın size ettikleri hadsiz zulüm ve adavetten sonra,

şimdi ise; "ekmek aslanın midesinde"

Öyle sevilen bir sevgili ki batıp gitmekte görünmez yok olmaya mahkum; kalbin alakasına, fikrin ve aklın merakına değmiyor. İstek ve arzulara cevap veremiyor, çünkü insan ebede namzet yaratılmıştır. ebed için yaratılan insana fani şeyler kesinlikle derman olamaz. temelli ağlattırır. faydasız ızdırap çektirir. arkasında gam ve kederle ve üzüntülerle üzülme ve acı duymaya layık değildir. Onun içindir ki nerede kaldı ebed isteyen kalbin ihtiyaçlarını karşılasın ve kalb ona tapma derecesinde bağlansın ve onu sevsin ve ona bağlansın kalsın. Bu mümkün mü?

Bir Mabud ki, zevalde defnoluyor; onu çağırmam, ona iltica etmem. Çünki nihayetsiz muhtacım ve acizim. Aciz olan, benim pek büyük derdlerime deva bulamaz. Ebedi yaralarıma merhem süremez. Zevalden kendini kurtaramayan nasıl mabud olur? (Sözler, 345)

gençlik güzel gençlere emanet kanısındayım,, hoş zamanlar sevda kokan zamanlar...

hangi akıl ile onların sefahat ve batıl efkarlarına ittiba edip emniyet

Ya Rab, imdad et, imdad et, imdad et!

İstemem, arzu etmem, takat getirmem müfarakati... (Sözler, 345)

Enfüsi derslere çok ihtiyacım var. Özellikle On Yedinci Söz bu manada en çok müracaat ettiğim bir söz. Çok derin manalar buluyor ve kalb ve ruhumda tesirler uyandırıyor. Son zamanlarda ise?La ühıbbü?l-afilin? dersi alemimde ayrı bir mana açtı ve dikkat çekti. Kainatın fenasından geçerek ve bekaya müştak olan kalb ve ruhumda ince tesirler yaptı. Kısa da olsa?Kesretten vahdete?,?Afaktan enfüse? dönmeye şiddetli tesirat yaptı. Şahsım adına alemime düşenleri paylaşmak istedim. Rabbim inşallah bu dersleri hakiki manada hissedip alem-i asgarımızda yaşamayı nasip etsin.

bediüzzaman hz. nin bu sözü çok manidardır.

?Onun için kalb gözü ağladı ve ağlayıcı katreleri döktü. Kalb gözü ağladığı gibi, döktüğü her bir damlası da, o kadar hazindir. Ağlattırıyor, güya kendisi de ağlıyor. O damlalar, gelecek farisi fıkralardır. (Sözler, 344)

idam ediyorsunuz. Agah olunuz ki, siz ahlaksızcasına ittiba ettikçe,

Faniyim, fani olanı istemem:

Yok olmaya mahkum olan, hakiki güzel olamaz:

sonra yönümü değiştirdim başka bir rüzgara verdim ve gördüm ki;

Bir maksud ki, fenada mahvoluyor; o maksudu istemem. Çünki, faniyim, fani olanı istemem; neyleyeyim? (Sözler, 345)

Biraz uzunca fakat okurken kendinizi alamayacaksızın...

Zevalin tasavvuru da elemdir:

Öyle bir maksud, istenilen ki, fenada yani geçicilikte mahvoluyor; o maksudu istemem. ÇÜNKÜ FENAYA GİDEN YANİ FANİ OLAN, BAKİ'LİK İSTEYEN KALBİN İLACI OLMAZ, OLAMAZ. Kalbim ebed istiyor, beka istiyor fenaya mahkum olan ve sonsuz olan acziyetime ve arzularıma çare olamıyor. O zaman onu istemem. Çünkü bende faniyim fani ve geçici olan benim beka arzuma çare olamaz. O zaman fani olanı istemem; neyleleyim kalbimi mutmain etmiyor fani olanlar. Derdim büyük, fani çare olamıyor.

Akıl zahire yani görülene müptela ve düşkündür. Gördüğü ile hükmetmek aklın muktezasıdır. Aklı gözüne inenlerin ise derdi ve yaraları çok deridir. İşte görünüşe ve gördüğüne düşkün olan akıl şu karmakarışık kainatta ve çok düşkün olduğu matlupların sönmesini ve yok olmasını görmek ile şiddetli üzülme ve meyusiyetle feryad eder: ruh ise ebedi ve sonsuz bir sevgili ve mahbub arar. Bu arayışı ile ruh?Batıp gidenleri sevmem? feryadı ile fani olanlardan alakasını kesip bakiye müteveccih olur.

Der-akab zeval ile acılanan mülakatlar, keder ve meraka değmez. İştiyaka hiç layık değildir. Çünki: Zeval-i lezzet, elem olduğu gibi; zeval-i lezzetin tasavvuru dahi bir elemdir. Bütün mecazi aşıkların divanları, yani aşknameleri olan manzum kitapları, şu tasavvur-u zevalden gelen elemden birer feryaddır. Herbirinin, bütün divan-ı eş'arının ruhunu eğer sıksan, elemkarane birer feryad damlar. (Sözler, 346)

İşte o damlalar ise, Nebiyy-i Peygamber olan bir Hakim-i İlahi'nin Kelamullah içinde bulunan bir kelamının bir nevi tefsiridir. (Sözler, 344)

şuursuz olarak onların safına iltihak edip, kendi kendinizi ve kardeşlerinizi

hamiyet davasında yalancılık ediyorsunuz!.. Çünki, şu surette ittibanız

Allah bizi kurtarsın

Biz asırlardır değişmeyen kültürle ayakta durmuşuz

Hz. İbrahim muhakkik bir peygamberdi. Onun içindir ki belki de Üstadımız?Mesleğimiz haliliye olduğu için, meşrebimiz hıllettir.? ifadesini bu manada da söylemiş olmalıdır. Yani Risale-i Nur mesleği muhakkik mesleğidir. Bütün kainatla dostluk kurmak ve onlara?Esma? tecellisi ile bakmak. Bundan dolayıdır ki O?ndan sudur eden yani meydana çıkan, kainatın zeval ve ölümünü ilan eden inlemek ve feryad etmek olan na?y-i?La Uhibbu?l-Afilin? yani?'Ben batıp gidenleri sevmem? cümlesi Üstadımızı ağlattığı gibi bizleri de ağlatmalıdır.

gençlik ben demeyi reddediyor,, bir olup bir olana varmak için kıvranıyor,, üstünlüğün takvada olduğunun idraki ile yaşıyor,, merahmet gibi yüce bir duygu ile herkesin elinden tutmayı görev kabul ediyor...

Nasıl ki kainat sıkılsa insan damlası meydana çıkar; bütün şiir divanlarının sıkılmasından çıkan damlalar da elem ve feryat damlalarıdır.

milliyetinize karşı bir istihfaftır ve millete bi istihzadır.

Ebedi aşk için, Allah?ın sevgisi için yaratılan ve Allah?ın Samed isminin belirdiği ve tecelli ettiği yer olan insanın kalbi ile mecazi ve zevale mahkum olan güzel sevilmez ve sevilmemeli. Çünkü zevale mahkum olan güzeli seven ve bağlanan ve de ebede müştak olan kalb, zevale mahkum olan güzelden ızdırap çeker ve inleyerek feryat eder.

Asıl benliğimizi bulalım

başta müzikleriyle beslenmişiz

farkında değiliz yiyoruz ha bire; bu arada zehir girdi içimize,

Batıp giden ve kaybolan, hiç kavuşulamayıp görünmez olan sevgili güzel değildir. Çünkü zevale mahkumdur. Kalbin maşuku olup matlubuna çare olamaz batıp sönmesiyle. Zevale, sönmeye ve yok olmaya mahkum olan hakiki güzel olamaz ve layık da değildir güzelliğe. Çünkü hakiki güzel, zevale mahkum olmayan daimi güzeldir.

o da olmuş bize zehirli bal

tadı güzel fakat; zehir; pek acı

Maddi gözün ağlamasından daha şiddetli manevi göz olan basiret gözünün ağlaması daha derin ve bir o kadar da inletir insanı ki Üstadımız da bunu yaşayarak yazmıştır. Bütün kainat fena ve zevale mahkum olduğu için inlemek ve feryat etmek ve onlara bel bağlamamak ve ağlamak, ?Ben batıp gidenleri sevmem?demek.

Zahire müptela aklın feryadı:

Ey bu vatan gençleri! Frenkleri taklide çalışmayınız!..

Ayrılıklar istenmez, arzu edilmez ve takat getirilmez. Çünkü bütün ayrılıklar ebede müştak olan ruhun derdine derman olamaz.

gördüm ki bildim ki gençlik bir kör kuyuda çırpınıp duruyor,, biri diğerine, çoğu zaman ana babasına "eyvallah etmemler" le gurulanıyor... ayakta kalmayı bir başına yaşayabilmek sanıyor... diğerlerinden yukarıda olmayı üstünlük addediyor..

ilk önce taklit etmişiz denemişiz acaba nasıl olur bize yakışır mı?

Ağlayan ve ağlatan Farisi damlalar!

zira batının her türlü tarzı içimize kadar girmiş. frenklerin giyimi kuşamı ilk önce sarmış bizi;

şimdi ise frenk meşrebine bürünmüşüz;

sonra "aslında güzel oldu" düşüncesiyle bürünmüşüz frenk tarzına

Güzel değil batmakla gaib olan bir mahbub. Çünki: Zevale mahkum, hakiki güzel olamaz. Aşk-ı Ebedi için yaratılan ve ayine-i Samed olan kalb ile sevilmez ve sevilmemeli. (Sözler, 344)

sadece giyim kuşam değil.

Kalb gözünün ağlaması ve ağlayıcı katreleri dökmesi. Sahi hiç kalb gözümüzün ağladığını fark ettik mi? Kalb gözü nasıl ağlar? Kalb gözünün ağlaması ile dökülen yaş damlalarının hazin ve hüzünlü, acıklı oluşunu hissedebiliyor muyuz? Sanırım maharet burada olsa gerektir. Bir iç burkulması ve acziyetin zirvesine taşınmak ve fenadan bekaya çıkmak. Ağlattıran ve kendisi de ağlayan Farisi beyitten inşallah nasibimizi almak dileğiyle?.

İşte o zeval-alud mülakatlar, o elemli mecazi muhabbetler derdinden ve belasındandır ki, kalbim İbrahimvari?La Uhibbu?l-Afilin? ağlamasıyla ağlıyor ve bağırıyor. (Sözler, 346)

İbrahim 'Ben batıp gidenleri sevmem' dedi." (En'am Suresi, 6:76) İbrahim Aleyhisselam'dan sudur ile, kainatın zeval ve ölümünü ilan eden na'y-i?La Uhibbu?l-Afilin? beni ağlattırdı.(Sözler, 2004 s. 344)