Yenildim, yok edildim..

Ruhunda, Allaha olan bağlılığın,

Sen, efkar sigaramdaki duman kadar hayal..

Gözdeki fer kadar gidiciyim ben de..

Ve Rabbinin sevdiği, kullardansınki?

Gözlerim ve gözyaşlarım var?

Hislerim yanıyor!..

Yak!..

Verilecek bir nefes kadar da gidicisin..

Etrafında küfür, hükmünü salmışken?

Son demlerini döküyorum satırlara teslim olmuşluğun..

Neydi bizi bu karanlığın girdabında rotasız bırakan..

Artık kabullenmişliğin yorgun havasını çalıyorum şimdi..

Ve şimdi gerçekten Yusuf huylu yüreğim kuyuya düştü?

Yoksa senin yok oluşunun acısını mı sindirmeliyim içime?..

Tutsam içimde öldürecek, bıraksam uçup gideceksin..

Bir ruh kadar sessizim şimdi odalarda gezinen..

Nasıl olsa gidişine bağlamıştım ipimi..

Resule ümmetsin, ümmetin içinden birisin,

Bir hayal kadar duman, bir duman kadar bulanık hayalin..

Bulanıklığı da kalmıyor dumanının..

Ben derinden bir türkü tutturmuşum akıp giden zamana..

Yık!..

Bak diyorum;ahir zamanda yaşıyorsun,

Elveda hayallerin kahramanı, elveda aşkın dumanı..

Nur_un ala nur olan resule aşıklığın var?

Yıkılmamalıyım, dimdik durmalıyım?

Ve yüreğim çok sancıdı, canı çok yandı?

Ve ben kabul ettim..

Sen vusl@tsın, kavuşmaya ümidin var o yarlerin en güzeline?

Ve elveda yıkıntılarımın mimarı..

Direnmeliyim diye telkinler veriyorum kendime,

Ruhum, bedenim, benliğim,

Ve sevdim?

Ardında yıkıntısını bıraktığın satırların..

Rabbime çok şükür ki gidişinin arkasından ağlamak içinde,

Dumanını çekiyorum içime efkar sigarasıdır diye..

Yoksun!..

Uzun ve keskin bir geceydi,

Tutunacak gibi oluyor ümitlerim..

Karşımda bulanık dumanın, içimde hislerin alevi..

Ve şükrediyorum?

Ve elimde kalemim..

Dua etmek için dilim, sabır etmek için iradem var?.

Kalbinde imanın, dilinde kuran?ın var?

Gözlerim şahit?

Öyle git!..

Neydi hislerimizin dumanını savuran?..

Az önce hayat verdin bana, ama şimdi; yoksun!..

Sen, tutulan el kadar sıcak bir gerçek..

Mezar taşıma da adını çiz, öyle git!

Yıkıntı bıraktın ardında..

Estir dumanını!..

O yüzden sana kem bakana,

Vurgun yemiş satırlarım son yıkıntıların altında çırpınırken..

Gözlerimden feri de çek!..

Ve artık Yakup nebi gibi dua ve sabır etme zamanı?

Bir adım veriyorum sana karşı..

Az önce verdiğim nefes kadar anlıktı varlığın..

Yıkmamalı dünya meşgaleleri seni,

Ve ben artık, kaybetmişliğin ardından ağlayan çocukları oynuyorum..

Rabbime çok şükür ki birini seve bilecek bi kalbim var,

Ve üşüyen ellerimle enkazını oluşturuyorum..

Yok olmuşluğun keyifsizliğini mi sürmeliyim şimdilerde..

Bu durumlar seni şükrettirmeli diyorum,

Sen, bir gül uzat?

Enkazından kurtulamayacağım kadar da..

Son nağmelerini mırıldıyorum titrek dudaklarımdan..