Böyle insanlarız biz, Hüznü ekmek yapanlardan, Kahkalarımız bozmaz kafiyeleri, Öyle bir güleriz ki, Hüzün bile borç bilir, Tebessümü halimize, Biz bir seni anlayamadık, Gülüşünle dertlerimizin üstünü alırdın, Gittiğinde yağan yağmur kopardı, Sakladığımız fırtınayı, Biz bir senin gidişini anlayamadık, Biz ki vedaları selam yapanlardandık, Biz bir seni selamlayamadık...

Şimdi seni seviyorum demem anlamsız kalır

Gözyaşlarım süzülüyor

Her şey o iki kelimeyse eğer ben artık seni dili olmayan biri gibi seviyorum...

Hiç kimse yok edemezdi güzel yarınlarını

sen gittiğinden beri görmuyorum bulutları. hepsi karanlık

Kaçmaya çalıştıkça onlara çıkmış bütün yollarım.

Keşke durdurmak mümkün olsa zamanı

yemekte yemıyorum, uykuda...

Sanmışımki gün dönmez kapımı çalmaz

sevmek söylemek değildir unutma! Alıp yüreğine koymaktır...

Gittin ama hala ortada yoksun!

Bitmek bilmeyen kış mevsimine mahkum ömrüm

Her şey 'o iki kelimeyi' söylemek mi sence? Ya yüreğimin haykırısları...

Keşke ahhh be keşke sevebilseydi azıcıkta olsa beni

Yüzünün aynasına bakanlar, senden hep bir adım gerideydiler... Geriye bakmayı düşünmedin. Düşündüğün halde, onlar senin gerçek yüzündüler.

Alkol damarlarımda, Yüzümde yanıp sönen lambalardan, Ara sıra görüyorum beni, Göremediğim karanlıklarda, Bir ''annem'' geliyor aklıma birde ''sen''...

Sen vazgeçtiğinde değil...

Aslında güneşe tapan ortancalar gibi..

uzun zaman oldu ıslanmayalı yagmurda...

Getirseler de o gelir mi ki artık. Çaresizce beklemek düştü benim payıma. Gel artık nolur...

evet seninle beraber feri de gitti gözlerimin

Ve ben keşkelerimle gözyaşlarımı yarıştırıyorum

Sahte sevgilerle avutmuşum yüregimi.

Salıncakta sallanırken öğrendik git-gel yapmayı..

Ve hep inkar etmişim gidecek yerimin olmayışını..

Keşke sensiz doğmasa güneş

Beni sevmiyorsun artık biliyorum.

uyumuyorum. nasıl uyurum uyuyamam kı, kapatırsam gözlerimi şimdi bende bırakmış olmazmıyım seni?

Ben çok üzülüyorum.

sen giderken bir elvadanın ardına sığınıp;

Kapı ardında beklermiş ömrümün kışı ile yalnızlığım.

Penceremdeki ortancalar güneşe küsmüş soluyor

Soruyorum bir güvercine, Doğru söyle hangisi doğurdu beni?

Keşke vaktinde sevseydim seni

söyleyecek çok az şey kalıyordu bana ;

hep gece mı oluyor bu şehirde? yoksa benım mı perde indi gözlerime

kal demek istedim fakat sesim ulaşmadı sana

Ne zannediyorsunuz ki. Bende hiç ayrılmamış ve tüm isteklerini ağlayarak elde etmiş bir çocuktum, Şimdi kaybettiklerime ağlıyorum ve kimsenin aklına gelmiyor ''Susmam için seni getirmek bana''

Ben yok ettim.

Gidiş saydığım yollar onlara çıkarmış

Kendimi kandırmışım

Ya geceleri uyutmayan hayalinle sohbetim...

Ya damarlarımda ki kanın seninle akması? Bunlar hep boş şeyler mi?

Biliyorum geriye de dönemezsin,

Ve aslında gidecek yerim hiç olmamış..

Yazlarımı umutsuz harcarken gözardı etmişim hep onu

Sen küçüklüğünü eksik mi yaşadın sevgili..

yürürken kararlı adımlarını sıklaştırıp karanlığın içine içine

Odamdaki gölgeler birbirini kovalıyor

Yalnızlığımla hep kapı ardında beklermiş oysaki beni