Dünyaya gelirken tek başımıza geliriz. Burda neleri yaşayacağımı bilemeyiz çoğu zaman ama ne yaşayacağımızı bilen bir Allah ımız var ve yaşayacaklarımızın yazılı olduğu bir kaderimiz... İnsan iki şekilde kadere inanır birincisi başına büyük bir olay gelir kendi aklı ve gücüyle çözmeye çalışır çözerse kendi başarısıdır, çözemez ise "kaderim buymuş" der.

Madem yaşayacaklırımız önceden belirlenmiş ve yazılmış üzülmenin korkmanın isyan etmenin ne gereği var...

Giderken de yine tek başımıza gideceğiz...

Tek üzüntüm; arkamda bırakacağım insanların benden dolayı çekecekleri üzüntüleridir... Demek onların kaderinde de benim için üzülmek varmış ama yine de o bana acı geliyor..

ikincisi ise önceden neyin nasıl olacağını kaderinde var olduğunu bilir sıkıntılarının sadece kendi çalışmalarıyla çözülemeyeceğini kendisinden daha üstün bir gücün yardıma ihtiyacı olduğunu bilir ve ondan yardım ister. Elinden gelenin en iyisini yapar ve Allah a havale eder sonucunu ve sonucu için kaygı duymaz çünkü bilirki kaygı duymak onu doğru yoldan uzaklaştıracaktır...

Tek dileğim onların acılarının hafif olmasıdır...