"Bir hükümdar nasılsa köleleri de öyle olur. Zira padişah havuz gibidir, kulları ise çeşme. Havuzda tatlı acı her ne varsa çeşmelerden de o akar." Demek ki hükümdar -yahut günümüze göre devlet başkanı diyelim- halka davranışlarında diğer bütün idarecilere örnek olmak durumunda.

Çevremizde sık sık bazılarının şöyle düşündüğüne şahit oluruz: Madem ben ibadetlerimi yerine getiriyorum; dünyayı da ahireti de hak ettim gitti! Acaba gerçekten böyle mi? Gerçekten yaptığımız ibadetler dünya ve cennet nimetlerinin karşılığı olabilir mi? Şimdi de bununla ilgili olarak biraz uzun ama şüphesiz pek güzel mesajları olan bir hikaye aktaralım:

- A adam, demiş, sen kim böyle büyük laflar etmek kim! Sen bu laflarla beni susturmaya kalkma. Madem ki rızkımı temin etmek senin boynunun borcu, benim böyle konuşmaya elbette hakkım var. Hem beni incitip kızdırma ki içimde sakladığım eski kabahatlerini de ortalığa döküp saçmayayım.

"Mallarını Allah yolunda harcayan kimselerin hali, yedi başak bitiren ve her başağında yüz tane bulunan bir tohuma benzer. Allahü Teala, dilediğine daha fazla da verir. O vasi ve alimdir."

- A kadın, demiş, iyi ama sen ne diye şuna buna avuç açıyorsun ki! Mihnet ve sevinç, darlık ve bolluk bir nefes gibi gelir geçer. Allah herkese yetecek rızkı vermiştir. Bizim de iyi kötü karnımız doyuyor. Daha fazlasını isteyerek kendini üzme. En iyi zenginlik kanaattir, hale razı olmaktır; gel biz de böyle bir zenginlikle zengin olalım. Hem sana ne oluyor ki gençken daha kanaatkardın da kocaldıkça dünyaya sevgin arttı. Bu yaştan sonra dünya senin olsa ne çıkar! Nasıl olsa az müddet sonra hepsini bırakıp gitmeyecek misin? Sonra madem ki seninle biz bir çiftiz; çiftler uyumlu olmalı ve biri diğerine ayak uydurmalı. O halde sen de bu anlayışta bana uymalısın...

İş bu noktaya varınca kadın alttan almaya başlamış ve sözü yeni bir mecraya çevirerek kocasına şöyle bir fikir önermiş:

[Vasi, takat ve kudret sahibidir, ihsan ettiği şeyler Ona darlık vermez.

Bir gece karısı bedeviye şu yollu sızlanmış

Alim, her şeyi, haliyle, hakikat ve özüyle bilicidir. İnfak edenin niyetini, ihlaslı olup olmadığını ve infak kudretini bilir.

İyiliklere verilen sevap

Efendim hikaye gece vakti çölde yaşayan fakir bir bedeviyle karısı arasındaki bir tartışmayla başlıyor. Kolay anlaşılması için önce bu sembollerle ilgili bir iki küçük açıklama yapalım: Gece ne demek, Arabi ve karısı neyi temsil ediyor? Efendim, Mesnevi'ye göre buradaki geceden kasıt içinde yaşadığımız dünya hayatı. Zira bu sıkıntılı hayat ahirete nazaran bir nevi gecedir. Savundukları fikirler bakımından Arabi aklı, karısı ise nefsi temsil etmekte. Şimdi bunları hatırımızda tutarak hikayemize geçebiliriz...

- A efendi! Bizim bu halimiz ne olacak? Bu fakirliğimizin sonu neye varacak? Fakirlikten insan içine çıkamaz oldum. Çıksam da beni görenler bir şey isterim korkusuyla yolunu değiştiriyor. Artık bu yoksulluktan bıktım, usandım?

- Vah bana, vah benim zavallı anlayışıma! Sarayının kapısından böyle deniz gibi arı duru bir su akan padişah hiç benim testimdeki o acı ve tozlu suya tenezzül eder mi! Meğer onun hediyemi kabul edişi yine kendi merhametinden ve lütfundan imiş. Anlaşılan o bana beni utandırmadan bir lütufta bulunmak istemiş de lütfunu o bir testi suyun karşılığı gibi göstermiş. (1/91)

HEPDE KAANATKARSIZ KADIN OLUR NEDENSE

İbadetin Ücreti ve Bir Testi Su

huyları kurusun :)var bendede bir adet..:)

- Testimizdeki yağmur suyu var ya! Şehirde böyle arı duru suyu nereden bulacaklar! Onlara bundan makbul hediye olmaz. Şimdi ben testinin ağzını sileyim, kapatayım, sen de onu sırtlayıp Bağdat'ın yoluna düş.

Ne hoş bir nükte değil mi efendim? Bu anlatılanlardan şu ortaya çıkıyor: Bizim ibadetlerimiz ve taatlerimiz katiyyen cennetin ve cemalin bedeli olamaz. Zaten bu mülkün sahibi olan Cenab-ı Hakk'ın bizim kendisine arzettiğimiz şeylere ihtiyacı yoktur. O bize cenneti vermek için bu ibadetleri birer bahane mesabesinde kabul buyurur. Hepsi bu! İşte, nüktenin ana mesajı böyle.

- Duydum ki Bağdat'ta adil ve cömert bir halife varmış ve şehir onun cömertliğiyle bahara dönmüş. Dediklerine göre kimse onun kapısından boş dönmezmiş. Ne olur, sen de kalkıp git ve halimizi arz et. Umulur ki elin boş dönmezsin.

- Peki, peki, demiş. Eğer sen söylediklerimi anlayacak anlayışta olsaydın haline razı olurdun. Yenecek şeylerin hemen bittiğini kalpteki lezzetinse yok olmadığını anlardın... Ama madem ki benden bu kadar şikayetcisin, seni hemen boşayayım, bunu ister misin?

- Meğer bizim hanım haklıymış, getirdiğim su sarayda pek makbul bir hediyeymiş, diye geçirmiş. Fakat az sonra hizmetçiler onu sandala bindirmek üzere Dicle kıyısına indirdiklerinde derya gibi akan nehrin büyüklüğü ve berraklığı karşısında Bedevinin aklı şaşmış. Sonra suya eğilip bir avuç almış ve ağzına götürmüş ki ne görsün! Su şerbetten daha leziz değil mi! Bunun üzerine bizimki az evvelki fikrinden utanmış ve kendisini kınamaya başlamış:

- Bu çok değerli ve makbul bir sudur, her damlası bir altın eder. Hemen testiyi boşaltıp içini altınla doldurun sonra da misafirimizi nehir yoluyla memleketine geri götürün! Zavallı Arabi önce söylenenleri gerçek sanmış ve içinden:

Allahü Teala'nın rahmeti, ihsanı boldur. Zerre kadar bir iyiliğe dağ kadar sevap verir. Mülk Onundur, dilediğine dilediği kadar ihsan eder. Kimse Ondan hesap soramaz.

iki çocuğumun anası...

- Ama hanım, oraya eli boş gidilmez ki. Bir şey istemek için de bir şey götürmek lazım. Bizimse o saraya layık neyimiz var! Biraz düşünen kadının aklına şu gelmiş:

"Rabbiniz, rahimdir. Bir iyilik yapmak isteyip de yapamayana, bir sevap verir. On mislinden 700 misline kadar veya daha fazla sevap yazar. Kötülük yapmak isteyip de yapmayana bir sevap, yaparsa bir günah yazar."

Biz yine saray kapısında bıraktığımız bedevimize geri dönelim. Bedevi gerçi o kapıya mal ümidiyle gelmiştir ama gördüğü güzel muamele ve sultanın parlayan yüzü ona her şeyi unutturmuştur. Onun hali tıpkı su için kuyuya kova sarkıtıp da karşısında Hz. Yusuf'u gören devecinin suyu unutmasına benzer. Bir başka tefsirle de cenneti ümid eden müminin cemalullah karşısında her şeyi unutması gibidir. Hasılı Sultan huzuruna çıkarılan bedevinin hediyesini kabul ederek hizmetçilerine şöyle emretmiş:

Hadis-i şeriflerde ise buyuruldu ki:

sayın elif hanım hep değilde genel olarak öyle değilmidir:)?

Kocası ona nasihat ederek:

Şimdi efendim, hikayenin sonunu beklemeden belirtelim ki buradaki testi vücudu, su ise ibadet, taat ve marifeti temsil ediyor. Peki padişah? Şüphesiz o da bu varlık ülkesinin sahibini. Bu durumda, Arabi, neyi kime hediye götürecek?O zavallı kimin malını kime satacak?

Kadın bu sözler üzerine ağzını daha da bozmuş:

Hasılı bir testi suyu padişaha götürme fikri Arabinin pek aklına yatmamış ama hanımının çenesinden bıktığı için yola düşmekten başka çare de bulamamış... Zahmetle çölü aşan Arabi nihayet şehre ulaşınca sora sora sarayı bulmuş. O, "Beni burada kim tanır, adam yerine koyup kim huzura alır!" diye tereddütler içinde saray kapısına vardığında sarayın hizmetçileri tarafından hiç ummadığı bir iltifatla karşılanmış. Bu karşılamadan hareketle Hz. Mevlana idare eden ve edilen ilişkisine ışık tutacak şu tespitleri yapıyor:

Ah, ah! Görüldüğü gibi sevgili okuyucu, bu tartışmanın sonu pek hayırlı görünmüyor. İyi de çok zaman biz de bu tip lüzumsuz konuşmalarla aile huzurumuzu bozmaz, ağzımızın tadını kaçırmaz mıyız? Aile şüphesiz mukaddes bir kurum ama huzursuzluk katlanılmaz dereceye gelirse insan şöyle düşünmez mi?: "Ayakkabı dar olursa yalınayaklık hoştur. Vatanda savaş olursa gurbet daha iyi!" Karısının sözlerine katlanamaz hale gelen koca da:

Allah rızası için yapılan iyiliklerin, sadakanın, zekatın karşılığı verenin ihlas derecesine göre, bire ondan bire yediyüze, hatta daha fazla olur. Kur'an-ı kerimde mealen buyuruluyor ki:

"Bir iyiliğe on mislinden 700 misline kadar sevap verilir. Ancak oruç hariç, Allahü Teala, onun mükafatını ben veririm buyurdu."

İnfak, harcama, ihtiyaç karşılamadır.]