O kadar yanlış ki, bazen gerçek olamayacak düzeyde. Bu yüzden ara sıra kendine; günün tarihini ve saati ve yaşadığın şehri ve yapmak zorunda olduklarını hatırlatmalısın. Şartlanmışlığını sürdürebilmek için...

Kötü diye üzülme.

İyi ile kötü arasında hiçbir fark olmadığını hala anlayamamış olman yanlış.

İyiye sevinmeyi, kötüye üzülmeyi geride bırak.

Yapma.

Yaptıkça daha iyi anlıyorsun, yapmaman gerektiğini... Başlangıç ve son, iyi ve kötü, var ve yok...

İyi diye sevinme.

Dünyaya getirmek istemediğim çocuklar, bana borçlu oldukları mutluluğu bir bilseler.

Kendime tavsiyem.

Yaptığın her iş yanlış.

Devam edebilmek için...

Kendini kötülemen de yanlış.

Yirmi yaşımdayken, gecenin üçünde evden çıkan ve şehirde öylece dolanan bir oğlu olduğu için annem elbette ki ümitsiz bir durumdaydı. Hiçbir şey yapmayan ve okuyan bir oğlu olduğu için. Ama bunun hiçbir anlamı yoktu: kısacası tam bir başarısızlık örneğiydim. Çok şey vaat etmiş ve hiçbir vaadini yerine getirmemiş bir tiptim. Dolayısıyla, yirmi yaşındaydım ve evde annemle benden başka kimse yoktu. Saat öğleden sonra ikiydi; hep saati belirtiyorum, çünkü hayatın olağanüstü anlarında saat önemlidir, hatırlıyorum, kendimi kanepenin üzerine attım ve "Artık dayanamıyorum!" dedim. Ve annem, bana şöyle dedi: "Böyle olacağını bilseydim kürtaj yaptırırdım!" Söylemem gerekir ki bu sözler, beni bunalıma sokmak yerine, bir kurtuluş gibi oldu. Bana iyi gelmişti. Çünkü hakikaten sadece bir kaza olduğumu anladım. Hayatımı ciddiye almak gerekmiyordu. Kurtarıcı bir sözdü bu.

Emil Michel Cioran

Yaptığın her işte muhakkak bir yanlışlık var ya da olacak, gelecek bir zamanda pişman edecek seni.

Sebep olma.

Bunları buraya yazman da.

Hiçbir şeyi değiştirme.

Ya da şartlanmışlığını yenip, devam etmeyi bırakmalısın. Belki bu şekilde kendine saygı duymaya da başlardın...

Kendini övmen yanlış.