Bediüzzaman Said Nursi

"Hem anlarsın ki: İnsan, ipi boğazına sarılıp, istediği yerde otlamak için başıboş bırakılmamıştır; belki bütün amellerinin suretleri alınıp yazılır ve bütün fiillerinin neticeleri muhasebe için zabtedilir."

Allah bizleri şeytanın bu tuzaklarından korusun. Ve kusurunu kusur bilip onun islahıyla bizleri mükafatlandırsın. Çünkü;Tevbe istiğfar eden, Allah?a sığınır. Allah?a sığınan ise, şeytanın şerrinden kurtulur. Kusurunu görmemek o kusurdan daha büyük bir kusurdur. Ve kusurunu itiraf etmemek, büyük bir noksanlıktır. Kusurunu görse, o kusur kusurluktan çıkar; itiraf etse, afva müstehak olur.

Ne kadar ince bir düşünce, adeta şeytanı köşeye sıkıştırıyor.

Zaman imanı kurtarmak zamanı...

Said Nursi-(2. Lem?a)

Allah'a aid olan bir temizliği kendinize mal etmeyin!!!

Kimsenin bilmesini istemediği bir günahı işleyen bir adam Münker ve Nekir meleklerin varlığından rahatsızlık hisseder. Ve keşke o melekler olmasıydı diye kalbinden geçirir. Bu durum onu melekleri inkar edecek dereceye kadar götürebilir.

Ben günah nedir bilmem... Sadece canımın istediğini yer içer ve kimseye bir kötülük yapmam. Bu da benim için yeterli olur...

Başlığı açarken yazmayı düşündüğüm ama unuttuğum örnek ne kadar mükemmel;

fir'avunun da nemrutun da kalbini açsanız tertemizdir. Dikkat edin bu sizin sahip olduğunuz temizlik değil.

Çünkü kusurunu kabul edip onun günah olduğunu bilmekle, onu inkar etmek arasında çok ince bir perde var. O günahı kabul etmek onun verileceği cezayıda kabul etmek anlamına gelir. Ve o kusur kapsamında onun günahı çekip sonra Allah'ın affına mazhar olabiliriz. Çok ince perde olan ama ağırlığı büyük sorumluluklar gerektiren kabul etmemek ihtimali ise ŞİRKE götürebiliyor. Ve bunun cezası ise ebedi bir azabı gerektiriyor.

Said Nursi (Lem'alar-2. Lem'a)

"Evet, günah kalbe işleyip, siyahlandıra siyahlandıra, ta nur-u imanı çıkarıncaya kadar katılaştırıyor. Herbir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah, istiğfarla çabuk imha edilmezse, kurt değil, belki küçük bir manevi yılan olarak kalbi ısırıyor."

Hem mesela: Cehennem azabını intaç eden büyük bir günahı işleyen bir adam, Cehennem'in tehdidatını işittikçe istiğfar ile ona karşı siper almazsa, bütün ruhuyla Cehennem'in ademini arzu ettiğinden, küçük bir emare ve bir şübhe, Cehennem'in inkarına cesaret veriyor.

Üstad hazretleri mükemmel bir izah ila anlatmış.

O bedbaht bilmiyor ki: İnkar vasıtasıyla, gayet cüz'i bir sıkıntı vazife-i ubudiyetten gelmeye mukabil, inkarda milyonlar ile o sıkıntıdan daha müdhiş manevi sıkıntılara kendini hedef eder. Sineğin ısırmasından kaçıp, yılanın ısırmasını kabul eder.?

Sineğin ısırmasından kaçıp, yılanın ısırmasını kabul eder.

Hem mesela: Farz namazını kılmayan ve vazife-i ubudiyeti yerine getirmeyen bir adamın küçük bir amirinden küçük bir vazifesizlik yüzünden aldığı tekdirden müteessir olan o adam, Sultan-ı Ezel ve Ebed'in mükerrer emirlerine karşı farzında yaptığı bir tenbellik, büyük bir sıkıntı veriyor ve o sıkıntıdan arzu ediyor ve manen diyor ki: "Keşke o vazife-i ubudiyet bulunmasa idi." Ve bu arzudan bir manevi adavet-i İlahiyeyi işmam eden bir inkar arzusu uyanır. Bir şübhe, vücud-u İlahiyeye dair kalbe gelse, kat'i bir delil gibi ona yapışmaya meyleder. Büyük bir helaket kapısı ona açılır.

içilen her bir sigara gibi demekki...

Allah razı olsun kardeş sayende tekrar okudum o kıssayı.

Eğer bizzat şeytanın kendisi değilseniz Buna Dikkat ediniz!!!

Benim kalbim temiz diyenlerin kulakları çınlasın!!!

Aklımda kaldığı kadarıyla bir temsilde;

Mesela: Utandıracak bir günahı gizli işleyen bir adam, başkasının ıttılaından çok hicab ettiği zaman, melaike ve ruhaniyatın vücudu ona çok ağır geliyor. Küçük bir emare ile onları inkar etmek arzu ediyor.