dokunabiliyor musun göz yaşlarınla kalbindeki ateşe

üzüldüm :(99

yüzleşemiyorum aynanın karşısında kendimle

İnsan yaşamı tesadüfler sonucudur. Seni tanımam bir tesadüs sonucu oldu. Hayatımda her şeyin ters gittiği, yaşamın anlamsızlaştığı bir anda hayatıma girdin.

Dokunma ellerime, yanıp kavrulmak istiyorum kendi yürek yangınımda

sevdiğim, sevdiğimiz bu şehri

ikimizde farklı şehirlerde farklı mücadelelerdeyiz. Acaba! Acaba sende benim gibi yağmurun sesini duyabiliyor musun?

ilgisiz e mi yazdın bunları:)

Biliyordum ki hayatında o kadar güzellikler arasında sadece bir noktaydım gerektiği zamanlarda yaşamına dokunan.

klasik racon şöyledir: hayatına girer, mutlu olursun, post modern bir monotonluk ya da sıkılma bahanesiyle gider ve mutlaka öfkelenirsin... ötesi sınır tanımaz bir hümanizm uydurmasıdır...

Belki bir fark edilişti, belki bir kaçıştı senin bana sığındığın anlar.

mutluluk tövbe etmiş hayatıma

". Mutluluğun mutluluğumdur bunu bil. Varlığını bilmek her zaman yaşama sebebim olacak. Hoşçakal."

geçen gün hani

onun sadece biraz anlayışa ve affedilmeye ihtiyacı var. Allah affetsin. Ben affetmişim ne yazar

terk ediyorum artık seni,

kim peki?

sen hiç yağmurun altında sokak lambalarının altında düşünerek yürüdün mü. yağmur damlaları göz yaşlarına karıştı mı

Girdiğim gibi sessizce çıkıp gidiyorum hayatından. Yürek yangınını söndürecek sevgiliye git. Çünkü bize sunulan yaşam çok kısa sevgilim. Mutluluğun mutluluğumdur bunu bil. Varlığını bilmek her zaman yaşama sebebim olacak. Hoşçakal

eline kalem alıp, yazmak istediklerini kağıda dökeceğin anda, kelimeleri tükettiğini anladın mı.

yol alıyorum kirlenmemiş limanlara...

onu da nerden çıkardın. kendisi hiç dikkatimi çekmiyor

açıklada burada kızlar yüz vermesin ona

senin beni sevmemene değil, sevmeyi bilmediğine üzülüyorum.

neyse ya hadi eyvallah:)