bırakmayız elimizdeki feneri ki;

biz akıllı akıllı geçinenler,

deli der endişesiyle,

alay konusu olmaktasın.

korkarız,

hala akşam evinde tuttuğu ve tutuşturduğu feneri

hayal ederiz,

evden çıkarken hakikat sarayına,

aydınlıkta!

hayal aleminde olduğumuz için,

Gece, güneşin ilk ışıklarıyla tükenmiş,

hakka dönenleri, gülmekte...

korkularımız, bizi akıl fenerimize mahkum etmiş,

karanlıktan aydınlığa çıkmak için belkide, yanımızda fenerle gezeriz

sen akıllı akıllı geçinirken,

Elhamdülillah...

evinden çıkan,

zerre kadar eziyet etmez,

"ben"lik içinde aklın tutuşturduğu "ben"lik ilmini...

ne kadar haklıdır?

sen de yıllarca dolaşmadın mı elinde gündüz fenerle?

zannederiz,

alır,

"sen kendi kendine eziyet ediyorsun" dese,

sen elindeki fenerle,

şimdi kaybolduk aydınlıkta,

Şimdi gündüz hiç fenerle dolaşılır mı?

Ey benlik fenerinin sahibi nemrudum!

artık görmez kimse bizi,

senin bu divane haline,

Gündüz elinde fenerle dolaşandan fakımız kalmadı...

zerre kadar zulmetmez.

şimdi akıllı deli olduk,

Evet,

ve onun içinde de tutuşturduğumuz

alır mı peşine?

"ben"lik ilmimiz yanmaktadır...

hayaletlerle yaşadığımız için,

ve gündüz de elimizde, fenerle dolaşırız...

O fenerin dışı

dolaşana biri,

Sana bu hakikat sarayının sahibi,

hem bizi görenler,

"ben" ile örtülmüş,

kendinden başka sana eziyet eden olur mu?

Maalesef durumumuz bu,

o sarayım tüm teslim olmuş,

içinde yanan aklımız

o zatı muhteşem söndürdü,

Dışarıda gündüz.

gündüz dolaştıktan sonra,