Fıkıh öğrenmeyip, tasavvuf ile uğraşan dinden çıkar, zındık olur. Fıkıh öğrenip tasavvuftan haberi olmayan bid'at ehli, yani sapık olur. Her ikisine kavuşan hakikate varır.

İbn Teymiyye kendi döneminde bilinen bütün ilimlerle meşgul olmuş yukarıda sayılan ilimlerin dışında usulü'l-fıkh, tasavvuf, suluk, hat ve hesap ve diğer ilimlerle de ciddi bir şekilde ilgilenmiştir. Bütün ilgilendiği ilimlerde eşsiz ve erişilmezdi. İbn Seyyidi'n-Nas (734) onun hakkında şunları söyler: "Bütün ilimlerde kendi çağındaki insanlardan üstündü. Hiç bir göz onun gibisini, o da kendisi gibisini görmemiştir." İbn Dakiku'l-id (702): "İbn Teymiyye ile oturup konuşunca gördüm ki bütün ilimler iki gözünün önünde geçiyor. Oradan istediğini alıyor, istemediğini almıyor" der. Allame ez-Zemlekani" ona bir ilimden sorulunca onu gören ve dinleyen onun cevapları karşısında bu ilimden başka bir ilim bilmiyor zanneder ve bu ilimde onun denginin olmadığına kanaat getirirdi." der.

Bu konuda söylenecek daha pek çok şey bulunabilir, ülkemizde de konu çok canlı, çok sancılı, yasakları derinleştirmeyi değil, realiteyi kabul edip, sağlıklı çözümleri zaruri kılacak bir gerilim arz ediyor, ama bu yazı çerçevesinde bu kadarla yetinmek ve konunun öteki boyutuna, yani "İslam içinden tasavvufa yönelen eleştiriler"e geçmek istiyorum.

tamam enfal kardeşim ilerde yine paylaşımlara gireriz sen şimdi internet sahibi olmaya bak. bende bir dağdayım ama uğraşa uğraşa getirttim.

Özetle mürşidin bir merkez insan olarak yeterli kıvamda olup olmadığı sorusu sorulabilir, ama yeterli kıvamda bir insanın mürşid olarak gerekliliği tartışılamaz...

Sufilerin yollarında "ser-halka" saydıkları Cüneyd el-Bağdadi (ö.298/910), tasavvuf ilminin Allah Resulü'nün hadis ve sünnetine sıkı sıkıya sarılmak demek olduğunu söylerdi.(14)Bu yüzden, sözünde, iş ve hareketlerinde Kitap ve Sünnete, uymayana uyulamayacağını bildirirdi. Kitap ve Sünnet'in zahirine muhalif olan bir batın ilmiyle konuşmak şanına yakışmaz" derdi.(15)

neticede tasavvuf uzak doğudan getirilme ıslam dini ile özdeştirilmis bir din görüntüsünden ibaret değil mi? Bu görüşe katılmayanlar uzakdoğu dinlerini araştırabilirler

yalnız şunuda söyleyeyim tenkit demek tekfir etmek değildir.

İslam'a göre insanın yapması ve yapmaması gereken prensipler bellidir. Buna farzlar ve haramlar diyoruz. Müslümanın mutlaka yapması veya yapmaması gereken esaslar arasında "tasavvufa intisap etmek" diye bir kaide yoktur. Ama İslam'da şu vardır; "Müslüman Allah'ı seven ve Allah tarafından sevilen bir insan olmalıdır." Peki insan bu noktaya nasıl gidebilecektir? Bunun muhtelif yolları vardır. Yani bir Müslümanın Kur'an'da ifade edildiği gibi takva sahibi olabilmesi için veya hadislerde ifade edildiği şekilde "İhsan sahibi" olabilmesi için belli bir gayret ortaya koyabilmesi gerekiyor ki bu noktaya ulaşabilsin. tasavvuf bu yolda ilerlemek isteyenlere yardımcı olan bir disiplindir. Yoksa Müslüman için olmazsa olmaz bir şart değildir. Sadece yaratılışı, yapısı buna müsait olan insanlara yardımcı olan bir yardımcı müessesedir tabir caizse. Yoksa bunu "tarikata girmezseniz mahvolursunuz Müslüman olamazsanız, " gibi katı bir çerçeveye oturtmak yanlış olur.

Evet, insanlar savruluyor, insanlar çocuklarının savrulduğunu görüyor ve bir sığınak arıyor... bir el arıyor tutunabileceği. Bir omuz arıyor dayanabileceği... Bir gönül arıyor, gönlünü açabileceği...

ben diyorumki tenkide evet tekfire hayır. tasavvufun içine de bir takım yanlışlar katılmıştır ama bu tasavvuf kötüdür pistir anlamını taşımaz

düşün bir alim diğer alimi tenkit ediyor bir cemaat diğerini. bir tarikat diğerini. tenkid hayatımızda var

En korkunç şey, bir insanın iyi, güzel Müslüman olmasından korkmak olmalı...

Batı dünyasının tasavvufla ilgisini kışkırtan bir başka sebep olarak da, Batı'daki İslamlaşma sürecinde tasavvufun oynadığı rol üzerinde durulabilir. Tasavvuf, belli ki Batı'daki insani arayışları etkiliyor ve bu alandaki yoğunlaşmanın artması ölçüsünde toplum planlayıcılarının gündemine yansıyor.

İmam-ı Malik hazretleri buyuruyor ki:

"Tasavvuf insanı-sufi", kalb sorununu çözmeden hiçbir şeyin sağlıklı çözülemeyeceğine inanıyor ve bir kere kalb sorunu çözüldüğü zaman da, her şeyin insan için en olumlu noktada çözüleceğini düşünüyor. Tasavvuf ikliminde yoğrulmuş bir insan açısından bakıldığında belki de şöyle söylemek mümkün: Keşke Türkiye'de her siyaset insanı, her devlet insanı, her ekonomi insanı, elhasıl her insan işe önce kalb sorununu çözerek başlasa... Yani 70 milyonluk Yunuslar ülkesi olsa Türkiye...

Allah insanı takva ile değerli kılarken tasavvuf belli bir hiyerarşi şeklinde insanları sınıflandırır.

kısacası kitap ve sünnet dışındak her söz özneldir. kişiye göre doğru olur yanlış olur..

Bu tartışma konularını tek tek sıralamak ve izah etmek bu yazının vüs'atini aşar. Ama genel bazı değerlendirmeler sunulabilir diye düşünüyorum; şöyle ki:

"kuran ve sünnet dışındaki tüm sözlere itibar edilmez, dileyen kabullenir dileyen kabullenmez"

Aslında problem, gerçekten mürşidin kendisinden beklenen, sorumluluğuna uygun vasıfla donanmış bulunup bulunmadığı noktasında odaklanıyor.

tasavvuf bir ruh eğitimidir. Onun için mühimdir. Onun için toplumda her zaman varolması gereken bir sistemdir. Biz tasavvufa karşı olalım olmayalım, bugünkü pedagojiyle uğraşanların mutlaka okuması, incelemesi gereken konulardan biridir tasavvufi kültür. Çünkü o da bir tarz insan eğitimidir

İslam dışından gelen eleştirilerde, bazı tasavvufi ekollerin "İslam'a aşırı bağlılığı"ndan söz ediliyor. Bu eleştiri şöyle kurgulanıyor: Modernizm tüm dünyada islami oluşumları etkiliyor, radikal hareketler bile zaman içinde ve başarısızlıkla karşılaştıkları ölçüde bir biçimde sekülerleşme sürecinden payını alıyor. Ancak bazı tasavvufi ekoller dışa kapalı tarikat yapıları sebebiyle hala "şeriat bağlılığı"ndan taviz vermiyor.

"Daha ötesi" yani, bir siyasi örgüt değil mesela...

bende ahmet taşgetiren gibi tasavvufun bütününü savunmuyorum yeri geldiğnde elşetiriyorum tasavvuf hakka sarılmak bağlanmaktır

Çünkü insanların kalbini emanet etmeleri, kendisi ile bütünleşme çabası içine girmeleri, teslimiyet diye nitelenebilecek bir bütünleşme arayışı içinde olmaları söz konusudur. O zaman böyle bir insanın, bu misyona layık bir kalbi donanım bir kişilik yapısına sahip olması beklenir. Mürşide böyle bakar tasavvuf. Eğer mürşid böyle ise, o, Allah karşısında sorumluluğunu en diri biçimde hisseden, Allah'a saygısı en ileri seviyede bulunan insan olarak, kalben iletişimde bulunduğu insanın ne akidesini zorlayacak, ne hayatını İslam ölçüleri dışına çıkaracak bir etkide bulunamaz.

tasavvuf Allaha ulaşmanın başka bir yoludur. kimisi bunu mezheplerle kimisi cemaatlerle yapar kimisi kendi kendine yapmaya çalışır. kimisi ise çok kötü durumdadır sarılacağı bir alan bulmak zorundadır tasavvuf buna muktedirdir.

sufi değilim ama sen bütün sufileri bu katagoriye koyarsan yanlış olur. ben bilmem şeyhim bilir anlayışı benimde hoşuma gitmez ona derimki bilmiyorsan öğren. ama sende tasavvufu bu kadar baiste indirgeme. tarikat bir yol biçimidr. kimisi kendini tarikatte ifade eder kimisi cemaatte. kimisi ise kendi kendini ifade eder. şahsım olaraktarikat ve cemaate mensup olamsamda onların aktivitelerini biliyorum

Mesela, İslam akaidinin en hassas alanının tevhid olduğunu biliyoruz ve tasavvufun da "kalbi sadece Allah'a has kılma" noktasında bir tevhid terbiyesini öngördüğü açık. İşte bu noktada anlayış farkları ortaya çıkıyor. Bazı tasavvufi simaların, gene tevhid hassasiyeti çerçevesinde dile getirdikleri görüşler, cumhur ulemanın görüşleriyle uyuşmuyor ve asırları aşan tartışmalara kaynaklık ediyor.

Tasavvuf, sanırım "tasavvufa karşı oluş"un da değerlendirmesini yapmalı. Eleştirileri görmeli, kendi çizgisini yoklamalı, doğru eleştirilere göre çizgisinde düzeltmeler yapmalı, yanlış eleştirilere karşı cevapları bulmalı. Bu, bir tür "sağlama ameliyesi"dir ve her fikri-ameli oluşum için zaruridir.

İnsanın ürettiği her fikir tenkide açıktır. tasavvuf denen ilmin esaslarını, usulünü ortaya koyanlar da insanlardır. tasavvuf hakkında bütün söylenenler doğrudur diyemeyiz Mutasavvıflar da insandır çünkü. Onların da bu tespitleri doğru olmayabilir. bunu bizzat sufiler söylüyor ama söylermisin tevhid hocam yani tenkit edilmeyen ne varkı.

Mezheb imamlarının ortak görüşüde şöyledir

Tasavvufa yönelik eleştirileri iki grupta toplamak mümkün: Bunun biri İslam dışından, diğeri İslam içinden geliyor.

Bende demedim ama imkansız birşey buraya internetin gelmesi. 3g çıkarsa olur o zaman. hocam sizde dgs ye gireceksiniz herhalde sizi Allah a emanet ediyorum. simdilik bana müsade...

dolaysıyla imam malik in sözünü bu kapsamda değerlendiriyorum.

tevhid kardeşim benim düşüncemde böyle olmasa ne diye ahmet taşgetirenden yazayım değil mi. görüşlerim onunla birebir örtüşüyor

şeyhle mürid arasındaki ilişki aynı gassal ile ölü arasında ki ilişkiye benzer"

-Evet, tasavvuf bir tevhid eğitimidir. Kalbte Allah dışında herhangi bir gücün belirleyici etkisi olmaması yönünde bir eğitimdir. Ancak, tasavvufun ana çizgisinde, şirke düşmemek için gene tevhid hassasiyeti ile ifade edilen "La mevcude illallah-Allah'tan başka gerçek varlık yok" yaklaşımı, bazı tasavvufi değerlendirmelerde, Allah-kainat, Allah-insan bütünleşmesi anlamına gelecek biçimde değerlendirilmiştir. Yalnız, bu değerlendirme çizgisi, gene tasavvufun ana çizgisinde, en azından bilinç dışı söylenmiş, kabul edilemez sözler olarak görülmüştür. Bu ana çizgi, "La mevcude illallah"ı, asla ittihada yer olmayacak bir çerçevede, "Allah'ın mutlak varlığı yanında, bizim varlığımızın sözü mü olur!" tarzında anlamışlardır. Yani tasavvuf, kendi içinde doğan aykırı çizgilere, yine kendi hassasiyeti ile cevaplar oluşturmuştur.

Öte yandan, Batı toplumlarında meydana gelen tasavvuf ilgisi karşısında bir "İslamlaşma kaygısı - allerjisi" oluşturmak da sağlıklı değil. Çünkü seküler gidişin derin kişilik bunalımlarına doğru savurduğu bir insan bilincinin, yaratılıştaki insani değerlere doğru arayışa yönelmesini, hele küresel iletişim ortamında önlemek, kısa sürede "İslam-terör" denklemleri ile mümkün olsa da, uzun vadede mümkün değildir. Çünkü insan zihni şartların buz katmanlarını delip, gerçeğin iklimine kavuşmayı başaracaktır.

şimdi bana söyle enfal kardeşim cüneydi bağdadi ve nakşibendi nin üstte yanlış söylediği bir kelam var mı?

tasavvuf ehline daha yakındır. talepler şeyhe bildirilir. şeyhte Allah a bildirir.

-Tasavvufa ne gerek var sorusu her zaman sorulabilecek bir sorudur. Gereklilik aslında "tasavvuf" diye bir kelimeye değildir. Gereklilik, İslam'ı bir Müslümandan beklenen dirilikte idrak etmek ve yaşamaktadır. Bu da ancak, sağlıklı bir "Allah bilgisi-Marifetullah" ile, yani Allah'ın bize yakınlığını idrakle mümkün olabilir. Sorun, "Bize şah damarımızdan daha yakın olan Allah"ın yakınlığını hissedebilme sorunudur. Çünkü güzel Müslümanlık kıvamı bununla yakından ilgili. Bunu nasıl hissedeceğiz? Fark, bunu önemseyenlerle önemsemeyenler arasında... Bir kısım insan diyor ki "Bu önemlidir, kişiliğimi bu yönde bir disiplin içine almalıyım." Oradan islami bir mektep doğuyor. Adı da zaman içinde tasavvuf mektebi oluyor. Belki de bir başkası, aynı disiplini yaşayıp, başka bir mektep oluşturabilirdi. Önemli olan Allah'ın seveceği bir insan olmak... Keşke bu alanda birbiriyle yarışan islami disiplinler olsa... İnsanlar birbirinin yolunu keseceğine, birbiriyle Allah'a yakınlık konusunda yarışsa...

Büyük mutasavvıflardan Cüneyd'in dayısı ve üstadı olan Seriy Sakati (0.257/874) "Sünnet içinde yapılan az amelin, bid'at karışan çok amelden daha hayırlı olduğunu; çünkü sünnetin takva demek olduğunu; takvada ise azlığın söz konusu olamayacağını" belirtirdi.(11

aslında ibn teymiyye tasavvufi bir yoldan ilerlemiştir. ama kaynaklarda sufileri şirklede itham eder. o zaman burdan şu çıkıyor kimileri sufilik adı altında ibadet ve taati bırakmış ben artık ermişim demiştir. kanımca ibn teymiyyenn eleştirdiği bunlardır ama ehli kıblenin tekfir edilemeyeceğini biliyoruz

kimi sufiler kalkıp diyor ki insanoğlu bir makama yükseldiği zaman onun için artık namaz oruç, hac zekat gerekli değildidiyor Bunu ispat etmek için kendine göre Kur'andan ayetler hadislerden deliller getirip şerh ediyor böyle bir şeyi bir insan kendine koyamaz dini emirleri ve prensipleri zorluyor Aşıyor hırpalıyor ve kendine göre adeta bir din üretiyor tasavvuf diye başlıyor tasavvuftan kalkıyor ama ulaştığı yer farklı oluyor işte bende bunu vurguluyorum tasavvuf özde iyidir ama onun yaşayabilmek önemlidir

İbn Teymiyye aynı zamanda vera, takva, kanaat ve zühd sahibi bir insandı. Talebesi Hafız Bezzar onun bu özelliklerini şu sözleriyle anlatır: "İbn Teymiyye'nin güzel hanıma, tatlı bir cariyeye, iyi eve, bir hamiye, bostan ve bahçelere rağbet ettiği duyulmamış; para pul için gayret etmemiş, bineklere hayvanlara, nimetlere ve güzel elbiselere meyletmemiş; makam elde etmek için boğuşmamış; mübah olan birtakım kazançlar elde etmek için de aşırı bir gayret göstermemiştir." Söze şöyle devam eder: "Biz onu dünya lezzetleri ve nimetlerinden bahsederken, dünyalık sözlerle meşgul olurken ve maişeti için insanlardan bir şeyler isterken hiç görmedik. Bilakis bütün himmetini ahiret için ve Allah'a yaklaştıracak şeyler için sarfederdi

İbn Abdülvahhab'a o da tasavvufu reddetmemiş, tasavvufi bir muhitte yetişmiştir. Oğluna aid Tevhid risalesinde şu ifadeler yer almaktadır: " Biz tasavvufi tarikatleri kitap ve sünnete bağlı olduğu sürece reddetmeyiz" Öyleyse sufiyye ile selefiyye arasındaki bu çekişmenin esaslı bir dayanağı yoktur. Selefiyye ile sufiyyenin İslam düşmanları karşısında bir araya gelerek güç birliği yapmaları mümkündür. Çünkü bu iki kuvvetin çekişmesinden en çok istifade edecek olan pek tabii ki İslam düşmanlarıdır.

-Mürşid, tasavvufun merkez-eksen insanıdır. Ne garip, eleştirilerin büyük kısmı da mürşid eksenlidir. Bu alandaki eleştirilerde, mürşidin gerçekten örnek mürebbi olup olmadığı gündeme geldiği gibi, mürşide bağlılığın kişinin akidesini etkileyip etkilemediği, kişinin kişiliğini silip silmediği konuları da gündeme gelmektedir.

Bu arada, tasavvufa karşı, "İslam dışı" bir yönelişle geliştirilen tavrı İslam ülkelerinde de gözlemek mümkün oluyor. Bunun bireysel tepkiler tarzında sergilenen örnekleri olduğu gibi daha çok hakim iradeler nezdinde ortaya konan boyutu anlamlı. Ancak bunun Batı'dakine benzer kaygılara dayanması garip. Çünkü Batı-Rus karar merkezlerindeki tasavvuf kuşkusu bir toplumun sömürgeleşmeye açılıp-açılmaması sorusu ile bağlantılı.

Çünkü kalb eğitimi önceliği var ve o önceliğin önüne geçecek her şey, tasavvufun mahiyeti ile çelişiyor.

hadisler bile sahih ve değil denmiyor mu.

Ayrıca kendisine bağlanan, terbiye için kişiliğini emanet eden kişinin kişiliğini silmek de söz konusu olamaz. Çünkü tasavvufi terbiye, bir kişilik silme ameliyesi değil, aksine kişiliği "Allah bilgisi" ile donatıp daha diri hale getirme işidir. Allah'ı bilen, ve bunu her an canlı olarak bilen bir şuur halini yakalar tasavvuf insanı...

Eyvallah derim. fakat bu elmanın sağlam tarafını yemeye benzer.

-Tasavvufa yönelik eleştirilerden birisi de, bu disiplinin insanları mistisize, daha ötede pasifize ettiği iddiasıdır. İnsanların daha deruni bir ibadet heyecanı içine girmelerinde, her zaman toplumdan ve dünyadan tecrid olma durumu söz konusu olabilir. Asrı Saadet'te de, böyle Rasulullah'ın benimsemeyeceği ölçüde ibadet-yoğun şahsiyetler çıkmıştır. Rasulullah'ın ibadete yönelik teşvikleri öyle anlaşıldığı için olmuştur bu. Ancak daha sonra Rasulullah'ın uyarısı ile söz konusu simalar, daha ölçülü bir ibadet-dünya-hayat ilişkisine yönelmişlerdir. Tasavvufta da böyle yoğunlaşmalar olabilir. Ancak gene merkez insan, tıpkı Rasulullah'ın önder mürebbiliği gibi, bağlılarını, İslam'ın, dünyayı Allah için imar, insanlara hizmeti ibadet telakki eden hassasiyet çizgisine yönlendirecektir. Nitekim tarih içinde tasavvuf, doğru algılandığı ölçüde hayatın içinde inşa edici, imar edici, hizmeti büyütücü, İslam toplumlarının zaruri ihtiyaçlarına omuz verici bir duruş içinde yer almışlardır. Bugün de, tasavvufun asli çizgisinde seyreden sufi ekoller, hem kendi ülkelerine güzel, diğergam, başkalarına zarardan kaçınan, haramdan kaçınan, emanete hıyaneti nifak alameti bilen, hizmet ehli, imar edici, zamanın her anını emanet olarak gören insanlar kazandırmakta, hem de evrensel planda misyon üstlenen insanlar için bir pota hüviyeti taşımaktadırlar. Belki de hizmet hassasiyetinin en yoğun olduğu yerler, gene sufi yürekleridir. Çünkü o yürekler yoğrulmuştur, insanın ve evrenin bir Allah emaneti olduğu şuuruyla...

Batılı-Rus karar odaklarının bu yaklaşımını anlamak mümkün. Çünkü onlar İslam coğrafyasını, "ne kadar kontrol edilebilir?" sorusu çerçevesinde değerlendiriyor. Nüfuz edilemez alanları da "direnç odağı" olarak görüyor ve "kırmızı nokta" ile işaretliyor.

yani kısacası tasavvuf aracısız, Allah a ulaşılamıyor.

Oysa bu yaklaşımın dayanakları sağlıklı değildir. Evet tasavvuf, özel bir İslam duyarlılığı demektir, tarikatlar da bu duyarlılıktaki insanların bir merkez insan etrafında birbirlerini eğittiği bir ortak kalb alanıdır, ama daha ötesi değil.

"büyük mutasavvuflardan süleyman kotku hazretleri kendi kitabında şöyle bir ifade kullanıyor.

tasavvufta Allah a ulaşmak için ille de birilerine aracı koyma zorunluluğu vardır fakat ıslamda Allah kişiye şah damarından daha yakındır. Tasavvufta ise allah tasavvuf ehline daha yakındır. talepler şeyhe bildirilir. şeyhte Allah a bildirir.

Asla kollektif bir siyaset tercihi yok tasavvufta.

Burada belki, tasavvuf eksenindeki örgütlenme, yani tarikat yapılanması, sistemin kontrol alanı dışında bir oluşum olarak görülmekte ve "tehlike" kapsamı içine alınmaktadır.

Tasavvufun tüm İslam coğrafyasında yabancılaşmalara, dönüşmelere, başkalaşmalara karşı kimlik bilincini diri tutan bir disiplin olduğu doğru. Bir tür savunma refleksinin yansıması bu. İnsanlar, bir savrulmaya karşı sığınak arıyor ve tasavvufi iklimi buluyor. Bu kaçınılmaz bir şey. Bunu direnç odağı olarak görmek, ancak İslam coğrafyasına karşı dizginsiz bir sömürgeciliğin, İslam toplumlarına yönelik doymaz bir asimilasyon hesabının sonucu olabilir. Bu doymazlık ne kadar artarsa, İslam toplumlarının kendini koruma refleksinin de o derece duyarlılıkla harekete geçmesi kaçınılmazdır.

mesela ibn teymiyye büyük bir alimdir hatta müçtehid diyende vardır ama o tenkidi biraz ileriye götürmüş tasavvufu şirkle itham etmiştir.

-Denebilir ki, bizzat tasavvufun kendi içinde bir ayrışma söz konusudur. "Şeriat -yani İslam'ın kurallar bütünü" belirleyici ana çerçevedir. Dolayısıyla bu konuda, şeriat'ı aştığını, şeriatın avam için söz konusu olduğunu, belli bir seviyeye gelen kişinin artık şeriat çerçevesinden muaf bulunduğunu ifade eden çizgiler, reddedilmiştir. Çünkü tasavvufun temel hassasiyetlerinden birisi, Rasulullah ile bütünleşmek, aynileşmek, O'nun boyasına boyanmak, O'nun ahlakı ile ahlaklanmaktır. Allah Rasulünün muaf olmadığı bir disiplinden, onun ümmetinden herhangi birisinin muaf olması söz konusu olamaz. Nitekim tasavvufun bilinen simaları, "Muhammed'in ayağının tozu olmayı en büyük şeref bilmişler", hayatlarında, İslam'ı en üstün değer olarak kabul etmişlerdir. Tasavvufun ibadet-yoğun insanlar yetiştirmekle suçlanması da, tasavvuf insanının İslam'ın kimi kurallarını görmezden geldiği yolundaki değerlendirmeleri anlamsız kılmaktadır.

İslam ülkesindeki hakim irade hangi kaygıyla tasavvuftan kuşku duyacak?

Tasavvufta bir kalb-gönül savunması kaygısı var...

İnsanların bu konuda hassasiyet göstermesi de, olumsuz örneklerin çok dikkat çekmesi de tabii.

görüldüğü gibi ibn teymiyyede bir tasavvuf erbabıydı. şimdi tasavvufun ibn teymiyyeye bir zaraerı olmuş mu enfal

Bir ekonomik yapılanma da değil.

İslam içinden gelen eleştiriler, özellikle fikriyat planındaki tartışmalardan kaynaklanıyor. Yer yer akide boyutuna kadar varan tartışmalar söz konusu.

evet gireceğim sende Allaha emanet ol Allah yardımcın olsun

-Ayrıca tasavvuf, "Allah'ı görüyormuş gibi kulluk-ibadet etmek" anlamına gelen "ihsan" kıvamında bir kalbe ulaşma eğitimi olduğu için, kulluk sınırını aşacak hiçbir görüş, tavır ve davranış tasavvufun özgün çizgisi içinde yer almamak gerekir. Kişiyi kulluk dışına çıkartan yaklaşımlar, tasavvufun özüne aykırıdır.

Hakka sarıl hocam, bu konu ile ilgili kendi görüşlerini yazsaydın cevaplama ihtiyacı doğacaktı. yazmış olsaydım ahmet tasgetiren ile muhatab olurdum. Seninle değil çünkü kopyaladığın yazı ona ait.

Hakka sarıl hocam, tasavvuf bir boyun eğistir ama bu eğis Allah a değil kuladır.

Sözü uzatmadan, önümüzde "Allah'ı seven, Allah'ın sevdiği, Allah'ın hoşnudluğunu kazanan, Allah ile ilişkisinden hoşnud, nerede olursa olsun Allah'la birlikteliğini idrak etmiş, hayatını Allah'ın gözetimi altında tanzim eden, hayatı ve ölümü Allah için olan, kalbi Allah zikriyle doymuş güzel Müslümanlar" olmak gibi bir ufuk bulunuyor. İster tasavvuflu ister tasavvufsuz, o ufka koşmak görevi çağın Müslümanlarını bekliyor. Ahmet Taşgetiren

bir mürşid başlığım var ordada mürşidin kim olduğunu yazdım.

ahmet taşgetirenin bazı bölümlerde eleştirisel yazdığı alanlara bende katılıyorum tasavvuf eğer usulunce yapılırsa hiç bir zararı yoktur faydası vardır. önümüzde çok örnekleri vardır bağdadi. geylani. mevlana. yunus şahi naksibend rifai

Nakşbendi tarikatı piri Muhammed Bahaeddin Nakşbend (ö.791/1389) şöyle konuşur: "Allah yolunun yolcusu bütün hallerinde ayağını emir ve nehy seccadesine koyup sünnete bağlanmalı, amelleri tam olarak yerine getirmeli, bid'atlerden uzaklaşarak Rasulullah'ın hadislerini rehber edinmelidir."

Siyaset ise, gündelik anlamda ciddi bir kalb tuzağı niteliği arz ediyor.

kaynak şamil islam ansiklopedisi

Bu değerlendirme, özellikle Amerikan istihbarat raporlarına giriyor. İslam ülkelerine araştırmacı gönderen Batılı pek çok kurum, tasavvufla İslam toplumları arasındaki ilişkinin bu boyutunu araştırıyor. Aynı hassasiyetin kontrol alanı içinde önemli Müslüman nüfusun barındığı Rus karar merkezlerinde bulunduğu da düşünülebilir.

yazacak daha çok çürük elmalar var ama malumunuz cepten yazdığım için yazma olanağım yok. açmış olduğum baskılarda bulabilirsin.

orayıda okursan daha iyi anlaşılır mürşid önce kendini irşad edendir. sonra avamı