Ölümün hatırlatıcılığı gelip bulmalı sizi. Eğer bulmuyorsa, eğer varlığını hissettirmiyorsa, yaşantınızda yer edinmiş olan bir takım olumsuz etkenler var demektir. Çünkü ölümün bir hatırlatıcı, bir uyarıcı olduğu defalarca açıklanmış, vurgulanmıştır evrensel inancımızda. Bu nedenle sık sık yolunuzu ölülerin toplandığı mekan olan kabirlere düşürmelisiniz. Kabirler, mezarlıklar; ölüm ürpertisini anlatan, öğreten, hatırlatan merkezlerdir, adreslerdir, beldelerdir. Orada korkuyla karışık metafizik bir ürpertiyle donanırsınız. Bu korku ve ürperti, size insan olduğunuzu bütünüyle hatırlatılır.

bihaber dolaşıyoruz dünyada.

Ölüm, bir avdır, onu yakalamak için asıl pusu kuran sensin.

Bu nedenle tabutlarla, mezarlarla ne denli yakınlık kurulursa o denli ölümün korkutuculuğundan uzaklaşılmış olur. Tabutların hep başkalarının ölümlerine değil de, kendi ölümlerimize de taşıyıcı olacağını düşünmek bilakis korkutmak yerine rahatlatır insanı. Ölüm eyleminin kaçınılması mümkün olmayan bir gerçeklik olduğunu insan kendi kendine telkin ederek hem ölümle dostluk kurmuş, hem de onun korkutuculuğundan kendisini kısmi de olsa kurtarmış olur. En azından bu durum dahi ölümü unutmaktan daha iyidir.

Ey ebedi hayata sahip insan!

Onu asıl öldüren imansızlıktır.

Ölümle dünyadaki sürgünlüğümüz sona ermiş, gurbet bitmiş ve öz yurda kavuşmak için bir yolculuk başlamıştır. Bu nokta da en büyük tehlike öz yurdumuz olan Cennete gitmek yerine Cehenneme buyur edilmektir. İşte asıl tüyleri ürpertmesi gereken ve eylemlerimize yön vermesi gereken gerçeklik, işte bu noktada gizlidir.

mutsuzlukla ilgili bi başlık vardı.. abah akşam ölümdür şudur budur düşünürseniz tabii ki mutsuz bir hayatınız olur... eninde sonunda ölcez ya çok fazla takmamak lazım..

Sen ufuklara sığacak varlık değilsin..."

içerikte renk sorulmasada ölüm güzeldir...

yaf korkutmym diom yumuşak davranıom anlamıyolar, munchi beni dinden çıkarcak nerdeyse, birazda korkutym bakalm nolcak :) kendileri istedi :)

Hayatımız cennete açılan bir köprü olsun...

Ruhlar bütünüyle bedende bir sürgün hayatı yaşarlar. Ölümle birlikte bu sürgünlük bitip ruhlar özgürleşir.

mevlana hz şebi arus diyor ölüme.

ya bizler?

"İnsana verilen can bir daha geri alınmaz.

Şu ufuklardan harice bir adım at.

ölün de görün ölümün kaç renk olduğunu :) tek renkle kurtulcanı mı zannedıosun, kabri ayrı renk, haşri ayrı renk ebediyeti ayrı renk... rengarenk

ölümün rengi güzel bire soru...

gerçek rengi bence kırmızı veya beyazdır.

genelde ehli dalalet için siyah diye düşünülsede

Ölümden korkuyorsun ha!

ölümü hasretle bekliyor.

Ölümlü olduğunuzu, ölümü koynunuzda taşıdığınızı...

çok gafiliz.

Aminnn. Nasıl yasarsan öyle ölürsün.

Öyleyse ölümü bir fidan gibi düşüne düşüne büyütelim içimizde. Kimi zaman da öldüğümüzü hayalleyelim. Ölüm ürpertisinin gelip bizi bulmasından, kıskıvrak yakalamasından önce aklımızda sürekli olarak yer etmesi için çabalayalım da, tavır ve davranışlarımız inancımızla bir uyum, bir paralellik arz etsin ve hayatımız anlamlansın...

allah sonumuzu hayretsin.

Fakat ölümü yaşarken, yaşamak gerekir. Yaşıyor gibi yaşamak gerekir. Mü'minseniz buna zorunlusunuz. İster bir coşku ya da sevinç anında, ister hüznün meteorunda, ister acının gergefinde... Bu yüzden ölümle kavi bağlar, kavi dostluklar kurmalısınız.

hilal ne korkutuyon milleti yaaauuu sadece masum bir soru :)