Efendimiz s. a. v.?e sordular bir gün:

Ve buyurdu Peygamber s. a. v.:

O?na duyduğun korkudan diktiğin dağa.

Gönlündeki o koskoca dağa.

Hz. Ömer r. a. da duydu bu konuşmayı, Allah Rasulü s. a. v.?in sözlerini hatırladı. Gözleri dolu dolu olduğu halde dudaklarından şu söz döküldü:

Taşları anlatırsın, senin korkunla titreyen, yarılıp bağrından sular çıkan.

Biliyoruz, bir gün senin huzurunda toplanacağız.

Hz. Ömer r. a. hiddetliydi:

Bir an bir lerze

Korktuğumuz şeye bakmalıyız.

Ve yalnız O?nun karşısında aczini duyurmalı.

Yoldasın

Senin korkundan yuvarlanırlar.

Başka tüm korkular tüm genişliğiyle sana yeryüzünü dar etti.

Bunu bildirdiğin gibi hissettir bir gün.. Taşlardan daha katı kalmayalım.

? Ey Allah?ın Rasulü, saçlarınız ağarıyor.

Savaşlar çıkarıp savaşlar bitirecek kadar tesirli.

?Ya Rabbi, gelmesi muhtemel olan felaketlerden sana sığınıyorum.?

Tufan başlayabilir her an.

Ve biz o bir ana tutunur da kurtuluruz, kim bilir...

Allah Rasulü s. a. v. müsaade etmedi:

Allah Süheyl?in kalbini ısındırdı. Yumuşattı da Süheyl kendini bildi, Rabbini bildi.

Bedir günü esir alındı.

Ashab-ı Kiram?dan Kasım r. a. sabah evden çıktığında ilk önce akrabası Hz. Aişe r. a.?ın evine uğrar, selam verirdi. Bir gün yine evine gittiğinde onu nafile namaz kılıyorken buldu. O şu ayeti okuyor, dua ediyor ve ağlıyordu:

Korktuğun şeye bak

O korku tüm tarihin gözleri önünde tekrar tekrar şereflendirdi.

Sular nasıl durduysa bıçakla kesilir gibi.

Bir böcek görüp de feryat figan eden birini gördüğümüzde deriz ki; ?Korktuğun şeye bak! Şuncacık böcekten mi korkuyorsun?

? Ey Allah Rasulü! Ayette zikredilenler zina, hırsızlık ve içki gibi haramları işleyenler midir?

?Senin Allah?ın Rasulü olduğuna bir kez daha şehadet ederim!?

Bu ayet nazil olduğunda Hz. Aişe r. a., Efendimiz s. a. v.?e sordu:

O her vakit doğsun, hiç batmadan.

Uzağında hep soğuktasındır zira.

Abdullah bin Şukayr r. a. bir gün Rasulullah s. a. v.?i ziyarete gitmişti. Allah Rasulü ibadet ediyordu. Bu arada gözlerinden yaşlar akıyordu.

? Allah bize lütfetti de bizi o kavuran ateşten korudu.? (Tur, 27)

? Hayır, Sıddik?in kızı! Ayette anlatılmak istenen namaz kıldığı, oruç tuttuğu ve sadaka verdiği halde bu ibadetlerim kabul olur mu olmaz mı diye endişe duyarak korkanlardır.

?Ben Allah?ı en iyi bileniniz ve O?ndan en çok korkanınızım.?

Huneyn günüdür.

Yoruluncaya kadar bekledi sonra bazı ihtiyaçlarını karşılamak için çarşıya gitti. İşlerini bitirip döndüğünde Aişe r. a. aynı vaziyette ayakta duruyor, namaz kılıyor ve ağlıyordu.

Efendimiz s. a. v. şu cevabı verdi:

İşte o an bir dağa sığınmak istersin. Asla sulara kapılmayacak, asla yıkılmayacak bir dağa.

Buraya geliniz. Ben Allah?ın kulu ve peygamberiyim!?

?Gerçekten mümin olanlar o kimselerdir ki, Allah anıldığı zaman yürekleri ürperir. Onlara ayetleri okunduğu zaman imanlarını artırır. Ve onlar yalnız Rablerine dayanıp güvenirler.? (Enfal, 2)

Bir gün en yakın arkadaşı Ebu Bekir Sıddik r. a. şöyle dedi:

Durdurdu durman gereken yerde, yürüttü yürümen gereken yerde. Ayağa kaldırdı düştüğün yerde.

Allah?tan korkma iddiası büyük, feryat figanı da o denli büyük, telaşı büyük olmalı.

Gözlerini yaşartan şimdi, kalbini titreten soğukta kalmış küçük bir kuş gibi.

Bir an unutmanın bedeli acıdır.

Nasıl ki varlığını birledi o korkuda tüm korkuları da birledi.

? ?Bırak onu ey Ömer! Ben onun uzuvlarına böyle bir zarar veremem.

Kalbimize korkunu lütfet Rabbim.

Yine bir gün şiddetli rüzgar esmiş ve bulutlar gelmeye başlamıştı. Allah Rasulü s. a. v. kaygılandı. İçeri girip çıkıyordu sürekli. Hz Aişe telaşının sebebini sordu. Şöyle buyurdu:

Efendimiz s. a. v. buyurdu:

Ne kadar yakınsan o kadar korkarsın. Ve ne kadar korkuyorsan o kadar yakınsın şimdi.

Çünkü yakan ateş değil gazabındır. Gazabından yine sana sığınırız. Senden korkan yine sana sığınır.

Ki o günde seni bulalım dost ve yardımcı olarak.

Yürüten ve durduran

O sarsılmaz sandığımız dağları yürütebilir, un ufak edebilirsin.

Her şey her an değişebilir. Toprak kayabilir ayaklarının altından, gök devrilebilir. Sesler susabilir.

Elvida ÜNLÜ

Yalnız bırakılmışsındır, aldırmadan şimdi seni yürüten o korkudur.

Adeti kesmek olan bıçak nasıl durdu, kesmediyse..

? ?Ey Allah?ın Rasulü, müsaade buyur Süheyl?in ön dişlerini sökeyim. Bundan sonra hiçbir yerde senin ve İslam?ın aleyhinde konuşamasın.?

Kalbin kadar korkarsın.

Acziyetimizi itiraf ederiz.

Ne kılıçların şakırtısı durdurur, ne düşmanın kaviliği, ne ok yağmurları.. Ne de sarsılan, bozulan arkadaşları.

Bir vakit şiddetli bir fırtına kopmuştu. Allah Rasulü s. a. v. elindeki önemli işi bıraktı ve kıbleye dönerek duaya başladı:

O korku, işte o tek korku, tek olandan duyduğun korku hürriyetini verdi.

İleri sürer atını. Seslenir:

?Ey insanlar!

?Kim bir kötülük yaparsa cezasını görür ve Allah?tan başka ne bir dost ne de bir yardımcı bulur.? (Nisa, 123)

Ateşe yak dersen yakar. Korkumuz ateşin yakmasından değil sendendir.

Ve durduran kimi zaman

Bir an unutarak Bedir gününü..

Yıldızları nasıl üstümüze düşmesin diye tutuyorsan, güneşi nasıl her sabah yeniden doğduruyorsan.. Bir gün ışığımızı alabilirsin.

Senden hakkıyle korkanlar seni en ziyade bilenlerdir.

Küçük dağları ben yarattım edasından kurtarırken, küçücük cüssemizle koca koca dağlara O?nun adına meydan okutmalı.

?Ey Ensar!

Hani o çok az oldukları, yoksun oldukları günü..

Ey Muhacir!

? vallahi ben iyi biliyorum ki bu din güneşle ayın doğuşu ve batışı devam ettikçe dipdiri ayakta kalacak!..?

Allah Rasulü s. a. v. buyurdu:

O korku şu küçücük hücrende alemi ayaklarına getirdi.

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

Sevdiğin için, kaybetmek istemediğin için, büyüklüğünü bildiğin için duyduğun...

Süheyl bu insanlara konuştu konuştu ve dedi ki:

?Ey İman Edenler!

Lakin bıçak emirle; müslüman, gönülden verdiği kararla durur.

Benim bildiklerimi bilseniz şimdikinden daha fazla ağlar, daha az gülerdiniz.?

Unutmuşlardır bir an müslümanlar kafa sayısıyla değil kalp sayısıyla eldedirler.

Allah?tan korkarsanız O size bir Furkan verir. Ve günahlarınızı örter. Sizi bağışlar. Allah çok büyük lütuf sahibidir.? (Enfal, 29)

Seni bilmekten ve seni sevmekten doğan korkunu.

Seni bilemediğimizin bilgisi...

Kalpler O?nun elindedir. Ve konu kalp olunca şaşılacak ne vardır?

? Hud Kavmi?nin uğradığı felakete uğramayacağımızı nerden biliyorsun? Onlar bir bulut görmüşler, bu bulut topraklarımızı sulayacak demişlerdi. Fakat o bulut onları helak etmişti.

Ve dilsiz olanlar konuşabilir şimdi, anlatır.

Şimdi çoktur müslümanlar, donanımlıdırlar tam tekmil.

? İşittiğinde Allah korkusu hissettiğin kimsenin okuyuşudur.

Bize bir bilgi verdin, bir bilgiyle donattın.

O korku..

Sayılarına bakarak kimileri diyordu ki, artık kimse müslümanların önünde duramaz!

Bak esir etti başka tüm korkular.

Başka neden korktuysan seni zayıf kıldı, aciz bıraktı.

Acele etme, gün gelir o, senin hoşlanacağın bir konuşma yapar da seni ve müslümanları sevindirir.?

O korku güçlü kıldı.

Ve buyruldu:

Bir korku ki sonu çıkar sevince

O korkudur şimdi seni güçlü kılan.

Korkumuz küçültür bizi. Korkumuz büyütür bizi.

?Rablerinden korkarak titreyenler, Rablerinin ayetlerine inananlar, Rablerine eş koşmayanlar, Rablerine dönecekleri için kalbleri ürpererek vermeleri gerekeni verenler, işte onlar iyi işlerde yarış ederler, o uğurda ileri geçerler.? (Mü?minun, 57-61)

Korktuğun ne varsa kağıttan gemiler gibi sularda erir birer birer.

Sana uzak kaldığımız için, seni sevdiğimiz ve yalnız senden korktuğumuz için bir an titrese kalbimiz, ümidimiz odur ki sen tüm ömrümüzü o bir anla doldurursun.

Sağına soluna bakmadan. Kim var kim yok bakmadan.

Şaşılacak şey! Süheyl mi yapacak bunu!

Hava açıldığında da hamd etti. Ve her ne vakit bir fırtına çıksa böyle yapardı.

Durman gereken yerde durduran da o korku.

Bilmediğimizi itiraftır

? Kur?an okuyuşu için hangi ses ve kıraat daha güzeldir?

? Evet. Hud, Vakıa, Mürselat, Amme sureleri beni ihtiyarlattı.

Yürümesi gerekiyor ve yürür. Tek başına, sağına soluna bakmadan hesapsız yürür.

Böyle yaptığım zaman peygamber olduğum halde Allah?ın da bana aynısını yapmasından korkarım.

Seni o gün durduran ey Allahın Rasulü, her şeyi yapabilecekken bıçağı kestirmeyendir.

Süheyl bin Amir Kureyşlilerin hatibiydi. Tesirli söz söylerdi.

Ve topladı arkadaşlarını.

Başka neden korktuysan zelil kıldı.

Şimdi sana ve getirdiklerine karşı duranlar var ya... Sen gittikten sonra, işte seni durduran o korku, onların gönüllerine korku salıyor.

Kalbimizi büyütmeli, kocaman etmeli, cesaretlendirmeli.

İşte o anda hiçbir vakit unutmayan biri vardır.

Sarsılırlar, dağılırlar, bozgundadırlar.

Bozgunun ortasında yalnız O?na dayanıp güvenen, yalnız O?ndan korkan...

? O mütevazi, itaatkar ve samimi insanları müjdele! Onlar ki Allah anıldığı zaman kalpleri titrer? (Hac, 34-35)

?Biz bu Kur?an?ı bir dağa indirseydik Allah korkusundan onu baş eğmiş, parça parça olmuş görürdün. Bu misalleri insanlara düşünsünler diye veriyoruz.? (Haşr, 21)

Bir gün alırsan güneşimizi gönlümüzdeki bu güneşle kalalım.

Allah Rasulü s. a. v. vefat etmişti. Bir takım insanlar zekatın peygamber devrine ait bir ibadet olduğunu ileri sürerek zekatlarını vermek istemediler.

Tek olana duyduğun o tek korku.. O korkuda eridi gitti tüm korkular.