her gece yorganımın altında sakladığım

ödünç hançer öldür mez beni

kork benden sevgilim

istanbul arkamdan gelir

kendimi kötü kurulmuş bir cümle sanıyorum

bütün şiirlerimi yakacaktım

gecenin en serseri yanını alırım günceme

SİSLER BULVARI

kendimi sende kalabalık buluşum belki de bundan

annem nihavent bir çığlık oluyor

gece yüklü bir kamyon uykularımı solluyor

yağmurlarla inseydin içime

babam her gece ölüyor şimdilerde

evime gitmekten korkuyordum

O gün bana yalaşırken ey ilahi yar,

sonra babilin asma bahçelerine asıyorum kendimi

belki kaçarken vururlardı

arkanda kaldı seni ilerde bekleyenler

bütün bir sonbahar ağlamıştı

elinden tutup getirecekler

kör eder hançerini içimin gücü

birbirimizin gözlerini arıyorduk

sisler bulvarı'ndan geçmediğin gün

deniz fenerleri sönmüştü

içime uzanan koridorların ortasından

Hasretinle geçiyorken bu gençlik çağım,

en serseri yanımız olur kimi zaman

elinin arkasında güneş duruyordu

bir bardak şarapta kayboluyordum

Esirgeme gözlerimden bir son buseni,

her köşe başında öpüşüyorduk

KAHRAMAN TAZEOĞLU

terkedilmiş bir çocuk gibiydim

durup durup şiirler yazmak yoluna

gece bekçilerine saati soruyordum

yağmurun altında yalnızım

ağzım elim yüzüm ıslanıyor

ey, izini sürdüğüm ruhumdaki kara gölge,

geciken sevdalar yıkık kentlere benzer bilirsin

sen bende her şeyken

aklımı fikrimi çeliyorlar

sende hiçbir şeydim

hep gülerdin beni görünce

kendine varlaşıp bana yoklaşan biri yapar seni

ne ben yenebiliyorum seni

ölüm aşkın işidir

hep sevil

ve ne kadar kaçsan o kadar yakınsındır aslında kendine

akdeniz değil

yüzümdeki işgaller senden karaydı

Sen benimsin büsbütün terk olunduğun gün...

ismi bilmiyorum ne olacak

bana en çok sensizlik koyuyor

ben seni

murathan mungan ın şiiriydi:)

yeni bir yaşam biçimim oldu son günlerde

ne sen öldürebiliyorsun beni bu cenkte

bir gemi beni afrika'ya götürecek

sol kasığımdan vuracaklar

sisler bulvarı'nda seni kaybettim

eski bir aşkını anlatıyorken bana

dördüncü yılında kaçardım

sokak lambaları öksürüyordu

sesinin ardında yüzün sessiz bir tabanca gibi duruyor

dokunsanız ağlayacaktım

sisler bulvarı'nda öleceğim

kesik birer kol gibi yalnızdık

sisler boğazıma sarılmışlardı

büyüttüğüm oğullarımı bir bir elimden alan hayat

senin kirpiklerinden bir satır hatırlayacağım

boşalmış yeminlerin bileği

ağzıma bir bulut bulaşsa da yokluğundan yapılmış

kayış dilini ver

hep kendine mi saklarsın çocukluğunu

yazıldığın mevsime çok su ver kendi izinden

içimde biber gibi bir kahır

gücümdü güçsüzlüğüm

ben sandığın sözcüklere vuran aksimdir

ah, bu kadar aşk herkesi yanıltır

eğer bu şehirde bu bulvar olmasa

limanda vapurlar uğuldayacak

oysa ben senden bir bardak su istedim

her katilin aşkı

çığlık çığlığa uyanacaksın

lodos'tan bir satır yağmur'dan iki

yalnızlık bana dokunuyordu

omuzlarımıza çoktan çökmüştü

aksaray'da ışıklar yanıyor

bense sana hep geç kalırdım

giden yolları suçlarından arındır

yastığının altında yalnızlığın var biliyorum

ıslak kaldırımlar parlıyordu

tren düdükleri iç içe giriyorlar

Ben bir beyaz saçlı aşık, sen bir ihtiyar...

son yalnızı benimdir bu kentin

Ey sevdiğim, ben ümitsiz değilim gene

içim senden yanaydı

çok yanılmış kalplerin sağlamlığıyla sevdim

ağaçları yatıyordu yoksuldu

imlası buzuk, üşümüş ve kirli bir çocuk olurum seni düşünürken

hiç kimse beni anlıyamazdı

ağlamayacaksın! ağlamayacaksın!

ahretin olurum senin

beni görünce taş kesileceksin

Böyle her gün yollarımdan geçsen de süzgün

kent suskun

imtihanlar ve intiharlar üzerine kurulu hayatlardan

uyanmak için

durup dururken gözlerim dalıyordu

bu kadar çok seven öldürmesini de bilir

öl desen belki ölecektim

bir öncekinin faili

Ak düşünce saçların kumral rengine

ölümü göze alan yaşamasını da bilir

seni sevmek en gizli ağlama biçimimdi

konuştuklarından yapılma bir sessizlik oluyor ağzım

ya bırak başkasının ellerine

işte bu yüzden

O mukadder günü, bilmem, düşündün mü sen?

her aşkın katili

kolay değil ödenmiş hayatın katili olmak

binlerce kez açıklasam da

sona kalırdım

ömrüme iliştirdiğim martı leşleri yamalı bir geçmişi oynar

gel bir daha bende dene kendini

bulvar durağında düşeceğim

hep ben ölürüm

sisler bulvarı bir gece haykırmıştı

yukarda bulutlar yürüyordu

kayadan seken kurşun

sisler bulvarı'ndan geçtim sırılsıklamdı

ağlayan sanki istanbul'du

ey hüznü yüzünde gülücük diye taşıyan kız

sisler bulvarı'na akşam çökmüştü

sen uykudayken

ve istasyonlar ayrılık için var bu şehirde

seni hatırlatanın çenesini kıracağım

Ey başında şimdi sevda rüzgarları esen,

SON AŞIK

hep ben olurum

sisler bulvarı'nı hatırlayacağım

on beş sene hüküm giyerdim

ödünç hançer öldürmez beni

ve ben

sen hep sevil

ya başka bir silah seç kendine

rüzgarlı bir tepenin yamacındayım şimdi

kendine yazdığın yaşam öyküsü!

aylardan kasımdı üşüyorduk

eğer sisler bulvarı olmasa

şüphesiz bir delilik yapardım

Ki hiç kimse benim kadar sevmemiş seni!

yenikapı'da bir tren vardı

dilini çözemediğim ihanet

sevil

Kirpiğinden yavaş yavaş bir damla aksın,

şehrin camları kaygısız gülüyordu

hiçbir zaman kullanamadığın hatıralarla

ağacın biri bulvarda ölüyordu

yanıltma beni, beni bana yakıştır

sisler bulvarı ayaklanıyor

Kollarında son aşıkın ben olacağım.

sabah kapını çalacaklar

bir küfür gibi kara

kırlangıç sürüleriyle geliyorum sana

son darbeden önce ilk sözü söyleyemeyen!

sabah ezanında yağmur yağmasa

artık kalbimi susturamıyorum

bütün yaprakları sararmıştı

Faruk Nafiz ÇAMLIBEL

Çünkü, ruhum, sen de o gün anlayacaksın

unutkan şiirler, kopmuş alıntılar

sana yazacaklarım sil sil bitmezdi

gelme üstüme

ve ben hep kendimi terk ederim senden

dağlarda ateşler yanmıyordu

sen rüyasını göreceksin

kaç kez kanıyorum bir bilsen

gözlüklerim kırılacaklar

kazablanka'da bir gün kalacağım

kırmızı melek şarkısından bir satır

Atilla İlhan

ve sevgisizlik alır bir gün seni benden

Her Aşk Katilidir Bir Öncekinin

canım yastığının altında biriktirdiğin yalnızlıklarım

sisler bulvarı öksüz ben öksüzüm

sonra kanardım