ALIP GÖTURDUGUN GUNDEN BERİ

DOLANIP DURUYORUM SADECE

KALPSIZ

BUTUN VAROLUŞLARIMI ALIP

ÇIRILÇIPLAK BIR BEDENIN RUHSUZ SÖYLEŞİLERİNE KATILDIĞIM.

Ve sen?

Ah! Sen... Aldın, bütün hüznünü katıştırdın gülümsememe. Bundandır sana öfkem, kızgınlığım. Ben yorgun argın bir dere kenarında, ıslık çalıp hayallere dalmayı düşledim sana gelene kadar ve ıslığımda senin melodilerin olsun istedim; neşeli, cıvıl cıvıl, akan suların sesinin karıştığı bir melodi...

SEN SEVDİĞİM

AH SEN...

AH SEN

bunları gerçekten yaşayarak mı yazıyosunuz... öleyse helal olsun... bu materyalıst dunyada bu kadar maddesel çıkarcı lışkıler içinde kalbınızden böle şeyler kopup ta yazabılıyosanız

EKSİK OLAB BİR ŞEY VAR

BEN SE

Ah! Sen... İçimi kanatan türküleri koydun önüme. Çığlık çığlık ağlatan ağıtlar doldu kulaklarıma canhıraş? Sen söyledin ben ağladım, ben söyledim sen ağladın ve bir kuş uçarken direnemedi yorgunluğuna, bırakıp kanat çırpmayı, sonsuzluğa?Mavi? dedi...

tarz tayfun talipoğlu ama bilemicem:)

o kalbe sahıp çıkın... kaybolursa bır daha yakalayamıyosunuz

SENİ KAYBEDİŞİM

Ve sen...

basit ve sığ düşünceli insanlar olmayın

Arsız duygularımı yok sayamıyorum ki bu aralar? Ya oradayım ya burada; koyu bir gelgit içinde çalkalanıp duruyorum pervasızca? Ayak sesleri hiç susmuyor beynimde. Bir gürültünün sessizliğini bekliyorum, kaderine razı gelmeyen berbat bir asilikle...

ALIP GÖTURDUKLERIN ERTESINDE

Ah! Sen... Hiç bu kadar eksilmemiştin birileri vurup kapıyı çıktığında...

Her çırpınışta biraz daha mı batıyorum? Farkında değilim?

YENI BIR SEN...

Ah! Sen... Hiç bu kadar üşümemiştin odaların çıplaklığında. Şimdi her yer mahşer yeridir bizim için. Artık her yer kuytu bir orman? Ne sen sen olalı bu kadar yalnız, ne de ben ben olalı bu kadar kalabalığız kendi çaresizliğimizde...

BIÇARE

ŞİMDİ SEVGİNİN ŞEFKATINDEN BI HABER YALINAYAK KALMIŞIM SANKI YALPALLIYORUM SOKAKLARDA BAŞIBOŞ

SEN DİYE YOLLARA DÜŞÜP SENSİZ KALIŞLARIM

ŞİMDİ SEN YOKSUN

KENDI KUYTUSUNDA SAKLAYAN

RUHSUZ

BUTUN SEVGİMİ SANA VERİP ŞİMDİ

AŞKI KAYBEDİŞİM

Sel vurup geçecek, yakıp yıkıp ne varsa ve ben, bana kalanların ardından farkına varacağım neresinde olduğumun bu batıklıkta... Bir tek gülümsemem kaldı dudaklarımda bozulmayan ve yorulmayan... Ne varsa takıştırıp duruyorum ondan gayrisinde kendimce. Bir gülümsemem kaldı bana; el değmemiş, korunaklı...

İMKANSIZ:((((

AH SEN... AŞKI ALIP AVUÇLARIMDAN ÖYLECE ÇEKIP GIDEN SEN

Şimdi her yanım yara bere? Nereye elim değse selam ediyor sızılara, sızlamalara. Gözlerimdeki yorgunluk korkutuyor çevremdeki herkesi. Uğultular sarıyor dört yanı. Üzülmüş, yardıma hazır, timsahla akraba duygularla?

Ben hiç bu kadar çaresiz kalmamıştım bu berbat hayatın içinde bütün kahpeliklerine karşı. Ben hiç bu kadar kaçmamıştım kendimden koşar adım. Ben hiç bu kadar hızlı düşmemiştim, çıkmayı başardığım o heybetli yükseklikten...