ben "itiraflarım" eserini de okudum.

İşte bana da aynen böyle oldu. Bunun gelip geçici bir akıl rahatsızlığı olmadığını, belirtilerin çok önemli olduğunu ve bu sorulara hemen bir cevap bulmam gerektiğini anladım. Onları cevaplamaya çalıştım. Sorular öyle aptalca, öyle basit ve öyle çocukça görünüyordu ki; ama cevaplamaya çalıştıkça gerçekte öyle olmadıklarını, hatta hayatın en derin sorunlarıyla ilgili olduklarını ve aslında benim bir cevap bulamayacağımı fark ettim.

başka da seçeneği yok zaten.

kendini kandırması gereken insanlar

sonra bir beş paragraf daha okursun

başından sonuna kadar okudum aklıma ölümden başkası yalan şarkısı geldi evet ne yaparsak yapalım nasıl yaşarsak yaşayalım sonunda ölüm var ama ölüm var diye sürekli bunu düşünüp hayatı zehr etmeyede gerek yok diye düşünüyorum ölümden korkanlar için hayat yaşarken kabus oluyor bence böyle.

dünyaya geldiği zaman da uğraşması gereken işlerle uğraşıyor bir şekilde.

neden yaptığını anlasa da anlamasa da; bir şekilde devam ediyor, çaba sarfetmeye, mücadele etmeye

Yemek Yiyebiliyor, İçebiliyor ve Uyuyabiliyordum...

işte çabaladığı tek şey bunlardır:

kısa bir özet geçsen arkadaşım

yaşamın anlamını öğrense ümitsizliğini yenecek

cevabı olmayan sorular

Yaşamım Birden Durdu. Nefes Alabiliyor, Yemek Yiyebiliyor, İçebiliyor ve Uyuyabiliyordum. Ama içimde Gerçek Yaşam Yoktu. Eğer bir şeyi isteseydim, bunu gerçekleştirebilsem bile bir sonuç çıkmayacağını, hala doyuma ulaşamayacağımı önceden biliyordum. Bir peri gelse ve her istediğimi yapacağını söylese, ne isteyeceğimi bilmiyordum. Gerçekten hiçbir isteğim yoktu.

yaşadığı hayatın anlamının ne olduğunu anlayamaması: şöyle ki:

Gerçek şuydu; hayatın benim için bir anlamı yoktu. Her yaşanan gün, yaşama atılan her adım, beni uçurumun kenarına biraz daha yaklaştırıyordu; önümde beni bekleyen yıkımı, felaketi görebiliyordum. Durmak, geri dönmek olanaksızdı; gözlerimi de beni bekleyen acıları, içimin ölmesini görmemek için gözlerimi kapatıyordum. Böylece ben, sağlıklı ve mutlu bir adam olan ben, artık yaşayamayacağımı, karşı koyulamaz bir gücün mezara doğru çektiğini hissediyordum. İntihara teşebbüs edeceğimi kastetmiyorum. Beni hayattan koparan güç herhangi bir istekten daha kuvvetli ve sağlamdı; normal birinin hayata bağlılığı gibi bir histi, yalnız tabii tam aksi yönde idi.

labirentte peyniri bulmaya çalışan fareler gibi...

bu aptalca olan, basit ve çocukça soruların cevapları yok mu? sanırım ve ne yazık ki yok?

Yaşamım Birden Durdu

okul insanlar eğitim alsın terbiye edilsin diye açılmış yani bu okulun amacı iyi insanlar birbirine faydası dokunan insanlar yetiştirmek başka konularada yazdığım için kısaca açıklamk istedim yoksa örnekleri çoğaltabilirim en azından basit bir dille yazıyorum anlayabilelim diye

Her ne kadar, yaşamın anlamını anlayamayacağımı ve bu gibi şeyleri düşünmeden yaşamam gerektiğini düşünsem de, artık bunu sürdüremeyeceğim. Geçen her gün ve gece beni ölüme biraz daha yaklaştırıyor. Bundan başka bir şey düşünemiyorum gerçek olan tek şey bu, geri kalan her şey yalnızca yalandan ibarettir. Beni acımasız gerçekten biraz olsun uzaklaştıran o iki damla bal da benim aileme ve yazdıklarıma karşı duyduğum sevgi idi ve bunlar da yeterince tatlı değildi artık.

Arazimle, oğlumun eğitimiyle, kitap yazmakla uğraşmadan önce, bütün bunları neden yaptığımı bilmem gerekiyordu. Kendi davranışlarımın nedenlerini bilene kadar, hiçbir şey yapamam, yaşayamam. O günlerde kafamı çok meşgul eden, evimin ve arazimin idaresi konusunda detayları düşünürken, aklıma şu soru geldi: "Evet altı bin hissem, üç yüz atım var ama sonra ne olacak?" Oldukça şaşkın ve huzursuzdum, ne düşüneceğimi bilmiyordum. Başka bir zaman da çocuklarımı nasıl okutabileceğimi düşünürken, kendi kendime "Niçin?" diye sordum. İnsanların refahı için ne yapmak gerektiğini aklımdan geçirirken de "Bunun benimle ne ilgisi var?" diye düşündüm.

hepsi 20 paragraf zaten

İleriki sayfalarda, Tolstoy, aşağıdaki bölümde tanımlanan derinliklerden yukarıya çıkışının öyküsünü anlatır ve yeniden doğma süreci için "depresyonun" gerekli olduğunu önerir.

burada o kadar çok tartışılacak konu varki sanırım birazda istek ve ihtiyaçlarda olabilir insanın acaba amaçları bittiğinde ölümemi yöneliyor hani bir şeyler için çabalarsanız elde edersiniz ve o gözünüzde cazibesini yitirir başka bir heyecana açılırsınız böyle böyle hayatınız boyunca bir arayış içerisinde devam edersiniz ve bakarsınız ki hayatınız bir boşluk içinde gitmiş ne için çabalamışsınız ne yapmışsınız belli değildir...

"ölümden korkanlar" sadece ahmaklardır.

ve sonraki kademeye geçiyor.

tolstoyu bu duruma düşüren; bence, varoluşumuzun amacının ne olduğunu bilmemesi.

bence tolstoyun anlamadığı olay senin anlattığın örnek değil

ama genede paylasim icin tesekkurler. biraz daha zahmet yap böl öyle yaz

"bize de bakın böyle bir durum var" diye tecrübelerini aktarmış

"tolstoy yaşamın anlamını anlamamış olabilir ama yaşamın anlamını anlayanlarda var mesela benim anladığım bu dünya bir okul ve bizde burda eğitim alıyoruz konumuzda iyi insan olmak iyi ve ahlaklı bir yaşam sürdürmek ve tıpkı okullarda olduğu gibi bunun sonundada ödül veya ceza var başaranlar ödül alacak başaramayanlar ceza görecek"

madem öleceğiz sonuç yok o halde neden yaşıyoruz demekte ahmaklı değilmidir?tamam insanlar bilinmeyenden korkarlar ölümde tam olarak bilinmiyor ölümlü olduğumuzu biliyoruz evet fakat ölüm anında neler yaşayacğımız bilmiyoruz duyumlar var mesela azrailin can alırken bile ameline göre can aldığını duymuştum ben eğer insanlar ölürken acı çekmeyecklerini bilseler ölümden bile korkmuycaklar sanırım inanan insan içinde ahirette yanmayacağını acı çekmeyecni bilirse bundan emin olursa korkacağını sanmıyorum

Yaşam bizi zehirlediği sürece yaşamak mümkündür; yeniden ayıldığımız, kendimize geldiğimiz zaman da bütün bir yaşamın bir yanılgı, bir kuruntu olduğunu görürüz! Bu hem saçma, hem de zalimce bir şeydir.

o kadar uzun değil; sadece 3 word sayfası o kadar

çabalıyor olmamızın nedenini bazıları:

fiziksel ve ruhsal olarak.

tolstoy, senin örneğindeki "okulun niçin açıldığını" anlayamadığı için; hayatın anlamını kavrayamamış ve huzursuz olmuş

tam olarak bir cevap da bulamamış bu sorularına

bu kadar uzun yazıları okusaydım, yazar olurdum..

bilmediği için kendini huzursuz hissetmiş ve bu huzursuzluğunu kaleme almış

ayrıca tolstoy ellili yaşların başlarında bu duyguları yaşamaya başlamış buda çok olağan bir durum çünkü insanlar yaşlandıkça ölüme biraz daha yakınlaştıklarını biliyorlar ve bu durumda onların üzerinde ruh hallerinde sıkıntılar yaşamalrına sebep oluyor depresyon gibi yani asıl sebep yaşamın anlamını anlamamış olmasından çok bilinmeyene doğru bi göçten korkmasıdır bu duyguların adı

Yaşamım birden durdu. Nefes alabiliyor, yiyebiliyor, içebiliyor ne uyuyabiliyordum. Aslında başka türlü davranmam da olanaksızdı; ama içimde gerçek bir yaşam yoktu. Akla yakın bir tek istek; içimde bu isteği gerçekleştirme amacı yoktu. Eğer bir şeyi isteseydim, bunu gerçekleştirebilsem bile bir sonuç çıkmayacağını, hala doyuma ulaşamayacağımı önceden biliyordum. Bir peri gelse ve her istediğimi yapacağını söylese, ne isteyeceğimi bilmiyordum. Gerçekten hiçbir isteğim yoktu, gerçeği bilmeyi bile isteyemiyordum; belki de gerçeğin ne olduğunu bildiğim için.

Yaşamın bir anlamı olduğunu düşündüğüm zamanlar, bu keyif bana sanat, şiir yoluyla yansıyordu. Sanat aynasına bakmak hoşuma gidiyordu. Ama yaşamın anlamını araştırmaya başlayınca ayna gereksiz ve acı verici bir hal aldı. Aynadan aptal ve ümitsiz bir adam bana bakıyordu.

yazı biraz uzun ama sıkıcı değil. okunabilir; okuyan arkadaşların yorumlarını merak ediyorum. tabi bu yazıyı daha önceden okuyanlar da muhakkak vardır. tolstoy çok enteresan yazmış, gerçi böyle günlük tutar gibi yazılan eserler zaten ilgi çekici olur. fakat üstünde durduğu konular, önemli konular: insanı çok "rahatsız" edebilecek ya da insana çok "huzur" verebilecek konular. "Niçin" sorusu önemli bir sorudur; Tolstoy çocuklarını düşünürken sormuş bu sıruyu...

kurallar:

hiç kimse acı çekmez istemez.

Eğer mutlu ve rahat bir yaşımın tam ortasındayken, birdenbire yaşamayı sürdürmeye bir neden olmadığını, yaşamın anlamsız olduğunu düşünmeye başladıysanız, bu ne anlama gelebilirdi? Tolstoy'un "İtiraflarım" isimli eserinden alınan bu pasajlar, böyle bir deneyimi tanımlamakta ve William James'in "Hasta Ruh" diye isimlendirdiği şeyin bir tablosunu çizmektedir.

sorgulanamayan gerçekler

Önce bu sorular bana boş ve anlamsız geliyordu, ne zaman istesem cevaplarını kolayca bulabileceğimi ama o zaman buna pek vaktim olmadığını düşünüyordum. Ama bu sorular beynimde gittikçe daha sık belirmeye başladılar ve daha büyük bir ısrarla durmadan cevap bekliyorlardı. Her gizli kalmış ölümcül hastalıkta olduğu gibi belirtiler önce çok hafif ve hastanın önemsiz bulacağı kadar belirsizdiler. Ama benim durumumda da olduğu gibi, bunlar sık sık yinelendikçe sonunda hiç kesintisiz bir acı ve ızdırap kaynağı haline geldiler. Çektiğim acılar artıyor ve ben veya hasta bir çare arayacak kadar zaman bulamadan, birdenbire ölümle karşı karşıya olduğumu fark ediyorum.

bir insan neden bu duruma gelir? sorusunu, Tolstoy kendine göre anlatıyor

"bu sorulara hemen bir cevap bulmam gerektiğini anladım. Onları cevaplamaya çalıştım. Sorular öyle aptalca, öyle basit ve öyle çocukça görünüyordu ki; ama cevaplamaya çalıştıkça gerçekte öyle olmadıklarını, hatta hayatın en derin sorunlarıyla ilgili olduklarını ve aslında benim bir cevap bulamayacağımı fark ettim."

kesinlikle "güzel" örnek.

tolstoy yaşamın anlamını anlamamış olabilir ama yaşamın anlamını anlayanlarda var mesela benim anladığım bu dünya bir okul ve bizde burda eğitim alıyoruz konumuzda iyi insan olmak iyi ve ahlaklı bir yaşam sürdürmek ve tıpkı okullarda olduğu gibi bunun sonundada ödül veya ceza var başaranlar ödül alacak başaramayanlar ceza görecek

özet şu:

Yaşamın bir anlamı olduğunu düşündüğüm zamanlar camın üzerindeki ışık oyunları, yaşamın komik, trajik, dokunaklı ve güzel yanlarını gösteriyor, beni rahatlatıyordu. Ama yaşamın hiçbir anlamı olmadığını anlayınca bu ışık oyunları bile hoşuma gitmiyordu. Bal damlalarından tad almıyordum, fareler de tutunduğum dalı kemiriyorlardı. Yine de öylece kıpırdamadan duramazdım. Ormanda kaybolmuş olan bir adamın paniğe kapılıp sağa sola koşuşturması gibi, her adımımın beni kurtuluştan uzaklaştırdığını bile bile yine de ileri geri dolaşıp, koşup, çırpınıyorum.

ne yazıkki kitabı okumadım ama 'itiraflarım' kitabını merak ettim

acı hissetmeyeyim vee huzurlu olayım.

Eski bir Doğu masalı vardır. Vahşi ve öfkeli bir hayvanın saldırdığı, steplerdeki bir yolcuyu anlatır. Kendini kurtarmak için kuru bir kuyuya girer ama kuyunun dibinde, ağzı onu yutmak için açık bekleyen bir ejderha varmış. Zavallı yolcu vahşi hayvandan korktuğu için kuyudan çıkamıyor, ejderha yüzünden de aşağıya inemiyormuş. Bu yüzden kuyunun duvarından uzanan yabani bir bitki dalına tutunmuş. Kolları gittikçe güçsüzleşirken, kısa zamanda karar vermesi gerekiyormuş. Ölüm iki tarafta da onu bekliyorken; birden iki fare görmüş, bir beyaz biri siyah iki fare! Ve bunlar yolcunun tutunduğu dalı kemirmeye başlamışlar. Biraz sonra dal kırılacak ve adam da ejderhanın dişlerinin arasına düşecekmiş. Yolcu da artık kurtuluş olmadığını, yakında öleceğini anlamış. Etrafına bakınırken tutunduğu dalın yapraklarının üstünde birkaç damla bal olduğunu görmüş. Hemen dilini uzatıp onu yalamış...

Akli durumumu şöyle özetleyebilirim: yaşamım aptalcaydı ve kimin yaptığını bilmediğim kötü bir şakadan başka bir şey değildi. "Yaradan?ın varlığını kabul etmememe karşın, bana bu kötü şakayı yapanın "o" olduğunu düşünmek oldukça mantıklıydı. İçgüdüsel olarak bu varlığın, nerede olursa olsun, beni gözlerken, otuz-kırk yıllık mutlu, başarılı bir yaşamdan sonra, bir aptal gibi öylece durup yaşamaya değer bir şey olmadığını aklıma soktuğunu zannediyordum. "Ona çok komik görünüyor olmalıyım... Ama gerçekten öyle bir varlık var mıydı, yoksa yok muydu?" İki durumda da bana bir yararı yoktu. Bu durumun aklıma neden daha önce gelmediğine şaşırıyordum. Bugün-yarın hastalık ve ölüm başıma gelecekti; hem yalnız benim değil, tüm sevdiklerimin başına gelecekti.

yaşamaya başlamamız herkesin de kabul edeceği gibi bir emrivaki, kimsenin birşeyden haberi yok.

tolstoyu huzursuz eden ölüm korkusundan çok

Yaşamım Birden Durdu. Nefes Alabiliyor, Yemek Yiyebiliyor, İçebiliyor ve Uyuyabiliyordum. Ama içimde Gerçek Yaşam Yoktu. Eğer bir şeyi isteseydim, bunu gerçekleştirebilsem bile bir sonuç çıkmayacağını, hala doyuma ulaşamayacağımı önceden biliyordum. Bir peri gelse ve her istediğimi yapacağını söylese, ne isteyeceğimi bilmiyordum. Gerçekten hiçbir isteğim yoktu, gerçeği bilmeyi bile isteyemiyordum; belki de gerçeğin ne olduğunu bildiğim için.

İntihar etme fikri aklıma, daha önce yaşamımı daha iyileştirmeyi düşünmem kadar doğal olarak geldi. Bu fikir öylesine çekiciydi ki, hemen uygulamamak için kendi kendimi aldatmam, avutmam gerekmişti. Acele etmek istemiyordum çünkü önce düşüncelerimi bir düzene sokmam lazımdı, ancak bundan sonra kendimi öldürebilirdim. Mutluydum, yine de evdeki ipleri saklamıştım, çalışma odamda kendimi asma fikrine kapılmaktan korkuyordum; tüfek taşımaktan da vazgeçmiştim, çünkü yaşamaktan kurtulmam için çok kolay bir yoldu tüfekle ateş etmek. Tam olarak ne istediğimi bilmiyordum, yaşamdan korkuyordum ama yine de ümit ettiğim, beklediğim bir şeyler vardı.

vermiş olduğun örneğin "yeterli" olabilmesi için okulun niçin açılmış olduğunu da belirtmen gerekli

Henüz elli yaşıma varmadan, mutlu bir yaşamdan sonra içine düştüğüm durum böyleydi. İyi, sevecen ve çok sevdiğim bir karım vardı, çocuklarım iyiydi, varlıklıydım, gelirim durmadan artıyordu, arkadaşlarım ve tanıdıklarım beni seviyor, sayıyorlardı, yabancıların övgülerini duyuyordum ve ünlü bir kişiydim. Üstelik zihnim bulanık değildi, aklım sağlıklıydı ve benim yaşımdakiler arasında az görülen bir beden ve ruh sağlığına sahiptim; bir köylüyle ekin biçmede yarışabilir ve hiç dinlenmeden on saat kafamı kullanarak çalışabilirdim.

tolstoyun günlüğü gibi, gayet sürükleyici

Ama içimde Gerçek Yaşam Yoktu.

"varoluşumuzun bir amacı olduğunu düşünmeliyiz belki kendimizi kandırmış oluruz ama mutlaka bir amaç vardır.."

... Fakat beş yıl önce tuhaf bir zihin durgunluğu başladı bende. Bazen şaşkınlık anları yaşıyor, sanki yaşam durmuş gibi hissediyorum. Nasıl yaşayacağımı, ne yapacağımı bilemiyordum. Moralim çok bozuktu. Nasıl olduysa bu hal geçti ve önceki gibi yaşamayı sürdürdüm. Sonra, bu şaşkınlık dönemleri çoğaldı ve gittikçe sıklaştı. Bu dönemleri yaşadıkça hep aynı sorular kulaklarımda çınlıyordu: "Neden?" ve "Sonra ne olacak?"

Bütün yazıyı okudum ve benim çıkardığım sonuç hepimiz zaten ölüm gerçeğinin farkındayız ve yaşadığımız hayat içerisinde çoğu zaman bilinçsizce zamanı tüketiyoruz evet yaşam yalan ölüm gerçek ama hiç birimizde çabalamaktan vazgeçmiyoruz ballarımız var ve dilimizi sürdüğümüzde hala heyecan veriyor Tolstoy açısından bakalım olaya manevi doyumsuzluk var buda sanırım inançla alakalı bir durum varoluşumuzun bir amacı olduğunu düşünmeliyiz belki kendimizi kandırmış oluruz ama mutlaka bir amaç vardır..

varoluşumuzun bir amacı var. bu bilgi kesin doğru. %100 doğru.

Eserlerimin kazandığı ün aklıma geldiğinde, kendi kendime, Gogol'dan, Puşkin'den, Shakespeare'den, Moliere'den diğer bütün yazarlardan daha ünlü bile olsam, ne olacak, ne yararı var. Bu soruya cevap bulamıyordum; böyle soruların hep bir cevap beklemelerine karşın, cevap yoktu, bulamıyordum.

Bende aynı şekilde, yaşam dalına tutunmuşum, ölüm ejderhasının beklemekte olduğunu biliyorum ve neden böyle bir acı çekmek zorunda olduğuma şaşıyorum. Beyaz ve siyah fareler yani gündüz ve gece tutunduğum dalı kemiriyorlar. Kaçış yolu olmayan ejderhayı görüyorum; benimki bir masal değil; canlı, inkar edilemeyen bir gerçek ve bu gerçeği tüm insanların anlaması gerekir. Ejderhanın korkusunu gizleyen o mutluluk yanılgısı artık beni aldatamıyor.

"Ailem" diye düşündüm; "ama ailem de yani karım ve çocuklarım da insan ve onlar da benim gibi ölüme mahkumlar. Ya bir yalanı yaşayacaklar ya da o müthiş gerçeği görecekler. Neden yaşamaları gerekiyor? Onları neden seveyim, ilgileneyim, yetiştirmeye çalışayım veya koruyayım? Onları da benim içimi dolduran ümitsizliği tatmaları için mi, yoksa birer ahmak olarak ömürlerini doldurmaları için mi? Onların çok sevdiğim için gerçeği saklayamam bu bilgiyle attıkları her adım da onları o gerçeğe götürecek ve o gerçek de ölümdü."

çok uzun çok

ilk beş paragrafı oku o zaman

"araştırmaya devam edeceğim" şeklinde bir sonu vardı sanırım kitabının

"ilkel yaşama isteği"ne bağlar. şöyle ki:

istek ve ihtiyaçlar farklı sanırım mesela bir amayı düşünün ona göz verirsiniz bu onun ihtiyacıdır ve görmesini sağlarsınız ama istekleri genede bitmez insan oğlu sürekli bir arayış içerisinde hepsi bir yalan kurgudan ibaret asıl gerçek ölüm bunun bilincindeyiz ama gerçeğe gitmek için belli aşamalardna geçmek gerekli bunu biz değil varolmamızı sağlayan yaradan sebbep olmalı boşa çabalıyorum düşüncesi doğrudur boşa çabalıyorsam eyer neden çabalıyorum sorusunun yanıtı yok işte çabalamak senin varoluş nedenidir...

"Yaşamın bir anlamı olduğunu düşündüğüm zamanlar, bu keyif bana sanat, şiir yoluyla yansıyordu. Sanat aynasına bakmak hoşuma gidiyordu. Ama yaşamın anlamını araştırmaya başlayınca ayna gereksiz ve acı verici bir hal aldı. Aynadan aptal ve ümitsiz bir adam bana bakıyordu."

fakat "yetersiz". şöyle ki:

zaten okumaya başlarsan bitirmeden bırakabileceğini zannetmiyorum

Ya sanat, ya edebiyat? Başarılarımın etkisi altında uzun süre kendimi, bunların çalışmaya değer olduğuna, ölümün bile yazılarımı yok edemeyeceğine inandırmıştım. Ama bunun da bir yanılgı olduğunu kısa zamanda anladım. Sanatın yaşamı süsleyen, çekiciliğini artıran bir şey olduğunu açıkça gördüm. İşte, benim için çekiciliğini kaybeden yaşamda güzel, cazip bir şeyler olduğunu nasıl yazabilirdim?

Yaşamım Birden Durdu. Nefes Alabiliyor,

Bizlerden geriye yalnızca pis bir koku ve kurtlar kalacaktı. Bütün davranışlarım, yaptıklarım, başarılarım bir gün unutulacaktı ve ben yok olacaktım. Öyleyse neden bir şeylerle uğraşmak gerekiyor? İnsanlar bunu bile bile nasıl yaşayabiliyorlar?