-"iyiyim teyze siz nasılsınız?"

Bir insan aynı dağlara her gün dakikalarca neden bakar? Üstelik 3-4 yıl boyunca.. istisnasız her gün..

Akşam eve döndük. Kısa süre içinde ona o kadar bağlanmıştım ki, O salondan çıktığında kalbim daralıyor, miğdeme ağrılar giriyordu. Annesi mutfaktan bir şey getirtmek için onu mutfağa gönderdiğinde annesine öfke duyuyordum. İçimden "Onunla asırlarımı geçiririm" diye düşünüyordum. Onun hep yanımda olmasını ve hep bir şeyler anlatmasını istiyordum. Hep dinlemek istiyordum onu saatlerce, yıllarca..

Bu yaşadığım sancılar benim için güzel bir anı mı yoksa yüreğimde derin enkazlar bırakan bir afet miydi bilmiyorum; ama öyle durumlara düşen kimseler için Allah'tan sabır diliyorum.. Zor..

Galiba yazı biraz uzun olacak..

Hiçbir şey yapmak istemiyordum. Sadece onu dinlemek istiyordum.. Onun sesini duymak istiyordum. Ondan bana kalan hiçbir şey yoktu. Kim bilir onu bir daha ne zaman görecektim. 3 günlük bir ziyaret bütün biyolojimi, psikolojimi alt üst etmişti. Hep onu düşünüyordum, onunla geçirdiğim vakitleri zihnimde tekrat tekrar oynatıp içimdeki sızıyı hafifletmeye çalışıyordum ama nafile..

Bu durum böylece 2-3 yıl kadar sürdü. Hani bir diş ağrır ağrır en sonunda sinirler de körelir ve sancısı biter ya, O'nun sancısını çeke çeke artık duyarsızlaşmıştım, ya da kendimi kandırıyordum bilmiyorum.

-"sen nasılsın canım?"

Akşam yemeğinden sonra havadan sudan okuldan öğretmenlerden konuşmaya başladık.. söylediklerimi dikkatle dinliyor, gülümseyerek gözlerimin içine bakıyor, yorumlar yapıyor, onaylıyor, eleştiriyordu. İlk defa bir kız beni böyle ciddiyetle muhatap alıyordu. Tertemiz İstanbul türkçesi ve narin sesiyle kelimeler ağzından öyle güzel çıkıyordu ki, onu dinlerken ellerim dizlerim titriyor, nefesim dalgalanıyordu. Annesi ve babası öğretmendi. Çok iyi yetiştirmişlerdi. Çok çalışkandı, çok iyi kalpliydi, yaşının üstünde bir anlayışa ve olgunluğa sahipti ve müthiş bir hayal gücüne sahipti..

-"nasılsın yavrum neler yapıyorsun"

Aradan yaklaşık 10 yıl geçti. Bir paylaşım sitesinde gördüm kendisini. Ekledim, kabul etti. Hiçbir şey söylemedim kendisine, o da hiçbir şey demedi bana. Bir kaç gün sonra göremedim listemde. Ya engelledi beni ya da hesabını falan dondurdu, bilmiyorum. Zaten artık bir önemi yok çünkü aramızda her yönden dağlar kadar fark var. Muhtemelen bir sözlüsü veya sevgilisi vardır. O bambaşka bir insan. Onun güzelliği, zerafeti, olgunluğu ve şahsiyeti karşısında ben küçücük kalıyorum. O bende saklı bir yara..

Malatya ziyaretinden 3 yıl sonra O'nu Elazığ'da uzaktan gördüm, bir yakınının düğününe gelmişti. 3 yıl önce evlerinin salonunda bana "Hoşgeldin" dediği o günkü sadeliği, zerafeti ve narinliği yine üstündeydi. Aslında onu görürken mutlu olmam gerekiyordu ama onu gördüğüm anda bedenimin her zerresine, iliklerime işleyen bir ağrı belirdi. Ne oluyordu bana anlayamıyordum, sanki bir savaş meydanında onlarca asker kızgın kılıçlarını bedenime saplayıp çıkarıyorlardı. O an neden böyle bir karar verdim bilmiyorum, hışımla düğün salonundan ayrılıp koşa koşa eve gittim ve battaniyeye gömüldüm..

Ertesi gün bana Malatya'yı gezdirdi. Yolda onunla yürürken o kadar heyecanlanıyordum ki dizlerim titriyordu, kalbim o kadar hızlı çarpıyordu ki kan basıncından gözlerim bulanıyordu etrafı miyop görüyordum.. Sokaklardan caddelerden geçiyorduk. Geçtiğimiz yerlerde yaşadığı bir anısı varsa onları büyük bir heyecanla anlatıyor ben de büyülenerek dinliyordum.. Bazen de dakikalarca hiçbir şey konuşmuyor, öylece yürüyorduk.

Evimiz Elazığ'ın batı ucundaydı ve oradan Malatya'nın dağları görünüyordu. Okuldan eve gelince her gün o dağlara dakikalarca bakıyordum. Biliyordum ki o dağların hemen arkasında bir şehir vardı ve o şehirde ismi her zerreme işlemiş olan bir dost vardı.. O şehir kutsallaşmıştı benim gözümde.. O insan o şehirdeydi ve bu dağlar o şehre aitti. O insan o dağların arkasındaydı.. Muhtemelen yine sokakta gördüğü bir kediyi besliyor, belediyenin şehir merkezine diktiği absürd heykellerle alay ediyor, çizgi film karakterleri üzerine aforizmalar üretiyordu. O ordaydı..

-"iyiyim amca siz nasılsınız?"

Her gün.. her gün.. istisnasız her gün dakikalarca o dağlara bakıp sancımı hafifletmeye çalışıyordum. O dağlara ait bütün fiziksel değişimleri biliyordum:) O dağların neresinde hangi dere akar, ağaçlar nerelerde yoğunlaşır, yağmur yağınca dağın neresi hangi renge bürünür, hangi deresinde sular toplaşır, karlar ilk neresinde erir, güneş ışıkları dağların hangi tarafına düşer, gölgelerinin konumu hangisinde hangi şekilde değişir... vs... :)

Sancılarım zaman geçtikçe tükendi ama bende derin bir iz bıraktı. Malatya'da geçirdiğim o 3 gün, lise yıllarımı büyük sancılar içerisinde geçirmeme sebep olmuştu.

Neden böyle yapmıştım? Aradan 3 yıl geçmişti, sancılarım yine vardı ama eskisine göre hafiflemişti. Eğer onunla görüşseydim, bu sancılar yeniden başgösterecekti.. Korktum, cesaret edemedim.

Her ne kadar bugün, aşka eskisi kadar anlam yüklemesem de bu duygunun ne merem bir şey olduğununun farkındayım.. Çocukken yaşadığım duyguları blogumda paylaştım, burada sizinle de paylaşmak istedim.

Aradan yıllar geçmesine rağmen otobüsle Malatyanın içerisinde geçtiğim her vakit o hisleri yaşarım, yaralarım depreşir..

Bir gün Malatya'da oturan anne tarafından bir akrabamızı ziyarete gittik. İlk defa şehir dışına çıkmıştım. Çok heyecanlanmıştım, farklı yollar, farklı sokaklar, farklı insanlar.. Kömürhan köprüsünden geçerken kalbim duracak gibi olmuştu. Neyse.. Bizi karşıladılar, eve gittik.. ikram, sohbet muhabbet, eski günlerin yadı, çay, kahve vs.. Ben salonun bir köşesinde öylece oturuyordum. Ara ara yetişkin birinden gelen "eee sen nasılsın evladım" sorusuna "İyiyim teyzecim siz nasılsınız?" cevabını veriyordum..

Bir kaç kez babamla sağlık muayenesi için kısa süreliğine Malatya'ya gittik. Bir insan sokakta yürürken kalbi yerinden fırlayacak gibi olur mu? Benim oluyordu. Sokaklara caddelere kaldırımlara aşkla bakıyordum, biliyordum ki O buralardan geçmiş, bu yollara basmış, bu ağaçlara bakmış, dokunmuş..

Ve zaman tükendi. 3 günlük Malatya ziyaretinden sonra Elazığ'a döndük. içimde öyle derin bir sancı vardı ki.. Neydi bu, ne oluyordu bana.. Tanımlayamadığım bir sızı bütün bedenimi, bütün hücrelerimi kaplamıştı. Tenimde karıncalanmalar oluyor, başım dönüyor, dudaklarım kuruyor, dizlerimde derman tükeniyordu.

Evin dış kapısı açılıp kapandı, eve biri girmişti.. Bir kaç dk. sonra O girdi içeri.. Benim yaşlarımdaydı. Zayıftı, narindi. Önce sarı saçlarını düzeltti, buğulu ela gözleriyle odadakilere bir iki saniye göz attı, kısacık utangaç adımlarıyla babama ve anneme yaklaştı ellerini öptü.. Sonra bana döndü, sanki beni daha önce bir yerlerde görmüş gibi bir kaç saniye gözlerimin içine düşünceli düşünceli baktı, utandım kaçırdım gözlerimi.. Yaklaştı, "hoşgeldin" dedi gülümseyerek.. Gülümsemesi o kadar içtendi ki, o an göğsümde yaşadığım sancıyı o günleri hatırladığımda yine hissederim..

10 yıl kadar öncesi.. O zamanlar 14'lü yaşlardayım. Elazığın Batı ucunda bir apartmanda oturuyorduk. O güne kadar Elazığ dışına çıkmışlığım yoktu.. Sıradan bir çocuktum, saftım, çekingendim, şekilsizdim, sessizdim, utangaçtım, pek konuşmayı sevmezdim, tek tük arkadaşım vardı, kızlar zaten hiç muhatap bile almazdı.

Anneme Malatya'ya yeniden gitme ihtimalimizi veya onların bize gelme ihtimalini soruyordum. Olumsuz.. Bazen bir kaç haftada bir annem hal hatır sormak için telefon açardı, kulağımı ahizeye yaklaştırırdım ve O'nun telefona bakma ihtimali bile beni heyecanlandırırdı.