Enteresan niye ikinci ciltte tembellik etmişiz neyse benim bir yüz sayfa okumuşluğum vardı ama unuttum :)

Alınan kitap itina ile kendi kitaplığıma eklenir :) Dönüşü yoktur..

-içim acımaya başladı... gözlerime bişeyler oluyor..(

sen hesaba katmayan, seni görmezden gelmeye çalışan, bir insanlık karanlıkta kalmaya mahkumdur..

Dün kuyulara atılan, horlanan, hakir görülen, toprağa gömülen kız, kısa bir zaman sonra Peygamberin huzuruna çıkıyor ve rahatlıkla hakkını arayabiliyordu. Acaba evleneceği kişi hakkında babası ona zor kullanabilir miydi? İşte o, bunu soruyordu. Birkaç sene evvel, böyle bir hadise olacağı söylenseydi, o günün insanları dinlediğine inanamaz, ya da söyleyenin aklından zoru olduğunu kabul ederdi. Ama, işte, bütün bunlar oluyordu.

Evet, işte o zamanki insanların durumu buydu. Kadının hakk-ı hayatı yoktu. Ve Allah Resulü böyle bir cemaat içinde zuhur ediyor, her şeyi kendi değerine irca ettiği gibi, kadına da değerler üstü değer kazandırıyor.

Iraki, et-Takyid ve'l-izah, s.295; Azimabadi, Avnü'l-Ma'bud, 12/248.

uyanık ediiittttt:))

Al-i İmran suresi, 3/164.

Bunlardan birinde, kızımın elinden tuttum götürdüm; ki kızım, tam da gelişip çarpıcı bir hal aldığı çağdaydı. Çölde iyice uzaklaşabildiğim kadar uzaklaştım. Sonra da bir yeri, kazma ve kürekle kazmaya başladım. Zavallı gafil çocuk, hiçbir şeyden haberi yoktu. Benimle beraber o da kendi çukurunu kazıyordu. Kazma işi bitince geriye çekildim. Küçük yavru ne olacağından habersiz çukura bakıyordu. Aniden sırtına bir tekme indirdim. Başaşağı kuyuya giderken, "Babacığım, babacığım!" diye feryat ediyordu. Allah Resulü, hıçkıra hıçkıra ağlayınca sahabe-i kiram, adama "Resulullah'ı ne diye müteessir ediyorsun!" diye itap etmeye başladılar.

Kenzen bilindi dil madeninden.

İbn Sa'd, et-Tabakatü'l-kübra, 1/169.

İmam Rabbani, el-Mektubat, 1/70 (58. Mektup).

Evet, bidayette büyük çoğunluğu itibarıyla caminin içine bevledecek kadar bedevi ve vahşi bu insanlardan, o ideal cemaati çıkarmıştı. Kim bilir belki de o bedevi, Tarık b. Ziyad, Şurahbil b. Hasene veya Ukbe'nin babasıydı

şığa hamile kapkaranlık bir dünya.. ve Nebi'nin zuhuruna az bir zaman kala müjde ve muştu dolu akisler var ufukta.. vicdanlarda tesiri o kadar fazla ki, birçok Mekkeli gelecek son Nebi'yi anlatmakta.. tavsiyeler ve tavsiyeler: Zuhur eder etmez hemen koşun O'na! Ve bütünleşin O'nun ruhuyla.!

krizalit tembellikte var elbet ama maymun iştahlı olunca araya sokuşturduğun kitaplar oluyor tabi onların arasına sokuşturduklarında ve böylelikle bir sürü yarım kalmış kitapların oluyor bencileyin:)

Nur suresi, 24/39.

Bütün bir beşeriyet canı dudağında ve herkesin umudu gelecek son kurtarıcıda. Ana-babalar bu kurtarıcının kendi nesillerinden olmasını istiyor.. ve birçoğu yeni doğan çocuğuna "Muhammed" ismini veriyor...

siz yine iyi araya falan sokuşturuyorsunuz. ya ben (

O devre ait çirkinlikleri kapkara bir tablo halinde arz edip geçici de olsa ruhlarınıza karanlık bir perde germek istemem. Batılı şöyle-böyle tasvir, zihinleri idlal eder. Ve bence buna sebebiyet de bir cürümdür. Fakat yine de, o devri anlatabilmek için az da olsa, o günün örf ve adetlerinden bazılarına ve sadece bir işaret çerçevesinde temasta yarar görüyoruz; ta ki Allah Resulü'nün, nasıl bütün kainata bir rahmet olarak gönderildiği ve bu rahmetin gönderilişinin nasıl bir ilahi lütuf olduğu daha iyi idrak edilmiş olsun!..

1. Mescitte Bevleden Şahsa Karşı Tutumu

Evet, o gün kadın hor görülüyor, irdeleniyor, yedi kapı kovuluyor, baba ona karşı yüzünü ekşitiyor ve yeni doğan kız çocukları babadan saklanıyordu. Vakıa, o gün istatistik bilinmiyordu ve öyle bir istatistik de yapılmamıştır. Ama, yaşayan kadınlar, zannediyorum yüzde 50, babalarına gösterilmeden, kaçırılan kadınlardı. Belki sadece Hz. Ebu Bekir gibi fıtraten selim olarak doğan ve temizliğe açık olan ruhlar çocuklarını öldürmemişlerdi. Bunun dışında gençliğinde Müslümanlığı idrak edemeyen pek çok kimse mutlaka bir kız çocuğunun katili bulunuyordu. İşte bu cemaat içinde Allah Resulü , kızları en yüksek payeye ulaştırıyordu.

Sığmam dedi Hak arz u semaya

"İçlerinden, kendilerine Allah'ın ayetlerini okuyan, onları temizleyen ve onlara Kitap ve hikmeti öğreten bir peygamber göndermekle Allah, mü'minlere büyük bir lütufta bulunmuştur."

bazen bu forum olmasa okuyacak haalimizde yok yavf.)iyiki forumda konu arayışına giriyoruz. sayelerinde biraz araştırma fırsatı oluyor... bende ikinci cildi yok maalesef. şimdilik netten idare edeceğim.

Onuda hasta ve raporluyken okumuştum, ama tesbitin doğru sevgili edit :) bende yapıyorum aynı şeyleri de şu ara değil... hele bir tatil olsun kitapçıya gidip bir sürü bir sürü kitap alıcam inşallah,, sırasız okuycam :P

Bu devrin adı "Cahiliye"dir. Ancak ilmin zıddı olan bir cehalet değil, iman ve inancın karşılığı olan küfrün müradifi cahiliyet...

dur aklıma getirmişken bugün indireyim onu rafdan:)

1] Örnek olarak bkz.: İbn Sa'd, et-Tabakatü'l-kübra, 1/161-162; Taberi, Tarihu'l-ümem ve'l-müluk, 1/529.

Bakın Nesai'nin Aişe Validemiz'den naklettiği hadise: "Huzur-u risalet penahiye bir kız geldi: 'Ya Resulallah!' dedi 'Babam beni istemediğim halde amcamın oğluyla evlendirdi.' Allah Resulü derhal babasını çağırdı: 'Kızını, istemediği halde bir başkasıyla evlendirmeye zorlayamazsın!' dedi. Adam: 'Nasıl emrederseniz ya Resulallah!' diyerek yaptığından vazgeçti." Zaten, sahabinin başka türlü düşünmesi de mümkün değildi. Adam belki de, kızını vermekle yeğenini bir sıkıntıdan ve zor bir durumdan kurtarmak istiyordu ancak, Allah Resulü'nün emri her şeyden üstündü. O, Allah Resulü'ne teslimiyet ifade eden sözlerini bitirince, kız ayağa kalktı ve şöyle dedi:

sonra sen geri bana gönder yine kargo ücreti senden ama:))

"Ya Resulallah, benim esas maksadım babama muhalefet değildi. Ancak, İslam'da bunun hükmü nedir, baba, kızını birine verme hususunda nereye kadar selahiyet sahibidir, işte bunu öğrenmek istemiştim ve buraya da bu niyetle gelmiştim.

Tekrar ediyorum bu, bazı sahabinin bazı faziletlerde, bazı peygamberlere ulaşması demektir. Aynı şekilde, hususi bazı faziletlerde Şah-ı Geylani, İmam Rabbani, Muhammed Bahauddin Nakşibend gibi zatlar, bir kısım hususi fazilette, "mercuhun racihe rüçhaniyeti" esasına binaen, sahabiyle omuz omuza olabilir. Ancak, dünden bugüne, her zaman din adına sözleri hüccet, akılları kalbine yar, kalbleri de akıllarına yar, sineleri ulum-i diniye, akılları fünun-u medeniye ile aydınlanmış, her asırda İmam Ebu Hanife ve İmam Şafii gibi müeddeb zatlardan müteşekkil cumhurun ittifakıyla, enbiyadan sonra mutlak fazilet, sahabe-i kirama aittir.

Sevgi elçisi, gerçek dost, yaratılmışların en şefkatlisi, en şereflisi,

Yine niye sıfırı tükettiniz bakim siz, çarşıya mı çıkıldı ki :)

benimkileri göndereyim kargo ücreti senden ama:)beş parasızım bu aralar:(

Sahabe, enbiyadan sonra, ittifakla insanlığın en büyükleridirler. Mutlak fazilet enbiyaya aittir ve onlara kat'iyen yetişilmez. Onlardan sonra sahabe gelir, bununla birlikte, hususi bazı faziletlerde, -mutlak fazilette değil- Beni İsrail peygamberlerinden bazılarının seviyesine erişen sahabilerin varlığından söz edilebilir.

O kadar ki, çoklarınca ilk müceddit kabul edilen ve hususi bazı faziletlerde çok önde olan Ömer İbn Abdülaziz Hazretleri bile, bu hususta sahabenin en küçüğüne yetişemez. En büyük velilerden İmam Rabbani de mutlak fazilette: "Ömer İbn Abdülaziz, Vahşi'nin ancak atının burnundaki bir toz olabilir." hükmünü vermiştir.

o olmaz işteee:)

ikinci ciltten örnekler alıntıdır.

aynen bende..))

necip çöllerinde parlayan dolunay. karanlıkları, nura gark eden hakikat.

Nur suresi, 24/40.

birgün okuyacağım. kararlıyım.

Cahiliye dönemi arkada bırakılmış ve o döneme ait her şey artık, ya acı bir teessür ve bir hasretle ya da müstehzi bir edayla anlatılıyordu. Evet, o dönem anlatılırken ya dudaklar geriye gidiyor, ifadeler tebessüme bürünüyor veya bir iç burkuntusuyla kekeleniyordu. Bir gün yine badiyeden gelen bir bedevi, mescitte Allah Resulü'ne bazı şeyler anlatmıştı. Ve anlattığı şeyler arasında bir de şu vardı: "Ya Resulallah! Ben de kız çocuklarımı kendi ellerimle gömmüştüm." demiş ve devam etmişti:

Yarasalara sözüm yok.)

ikinci cilt alıntı. sahabe ve enbiya...

Buhari, Müslim, şu vak'ayı naklediyorlar: "Bir gün Allah Resulü mescitte oturuyorlardı. Bir bedevi içeriye girdi; ihtimal Efendimiz'e bir şeyler sorup öğrenecekti. Fakat bu adam gitti ve mescidin bir tarafına idrar etmeye durdu. Oradakiler, ma ma diye müdahale etmek istediler. Allah Resulü "Adamı bırakın ve idrarını kestirmeyin!" buyurdu. O bir bedevi idi. Kalkıp onu dövebilirlerdi. Ne var ki, bedeviye karşı böyle bir muamele de bedevice olurdu. Allah Resulü'nün ashabı bedevi değildi. Sonra buyurdular ki: "Gidin bir kova su getirip idrarın üzerine dökünüz; su o pisliği alır götürür orası da temizlenir."

2. Kadına Verdiği Değer

2. cildini hala okuyamadığım kitap:)

Fakat O, Hz. İbrahim'den İsmail'e intikalle gelen ve Abdülmuttalip'ten Abdullah'a geçen bir altın silsileden gelecekti; ve gönüller de bu kanaldan gelecek nuru bekliyordu. Hadiseler O'nun geleceğini haber veriyor; karanlığın koyulaşması, sökün edecek şafağın yaklaştığını söylüyordu. O günkü insanlık, hayatı hayat yapacak olan gaye ve idealden mahrumdu. İnsanların bütün yaptıkları işler, "ıssız çöllerde serap kovalamak gibiydi. Susayan onu su zanneder; nihayet ona vardığında herhangi bir şey bulamaz."

Duygu, düşünce ve davranışlar da bundan pek farklı değildi. "Engin bir denizdeki yoğun karanlıklar gibi ki, onu dalga üstüne dalga kaplıyor; üstünde de bulut.. birbiri üstüne karanlıklar.. insan elini çıkarıp uzatsa, neredeyse onu dahi göremez."