yorumlamışız sen çapla yarıçapla bunu bağdaştırıyorsun.. madem kaldıramıyorsun ne demeye işi hakarete götürmeli..

duyuyormusun? hayır

Neşeli, o senin beyninin çapı ile alakalı birşey, kusura bakma...

Birbirimizi ön kayıtsız kabul etmemiz çok mu zor? Ancak Anadolu çoktan daha çok zor bir coğrafya. Anadolu?nun ayrılığa gayrılığa tahammülü yok. Mukaddes Anadolu. Neden mukaddes Anadolu? Mehmet Akif?in?Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda? Şüheda fışkıracak toprağı sıksan, şüheda? diyerek en güzel şekilde tarif ettiği coğrafya Anadolu da ondan. Anadolu?da yaşamak feragat ister, fedakarlık ister? Ecdat yüzyıllarca fedakarlıkta bulundu ve Anadolu şehit tarlası oldu. Menfaatten, akıldan ziyade kalptir ve ancak sevgiyle yaşar, Anadolu. Amerika?da, Kanada?da, Avrupa?da oluşan ekonomik manifaktürden faydalanmak amacıyla insanlar -menfaati gereği- oralarda yaşarlar. Bu insanlar maddiyat eksenli bir topluluk oluşturur. Maddiyatın verdiği konformizm bu toplulukları bir arada tutan temel unsurdur. Manifaktür sonlanınca bu menfaat grupları da çil yavrusu gibi dağılırlar ve yeni manifaktür alanlarına yönelirler. Çünkü bu madde temelli bir motivasyondur. Ancak Anadolu kalptir dedik ya. Biz ise buradan gidemeyiz, burada doğduk burada öleceğiz ve şüheda kokan toprakları örtüneceğiz. Anadolu anlaşılamaz ancak hissedilebilir.

ben dev aynasından uzağım.. çapım bana yetiyo hamdolsun.. sana büyük gelmiş ama pardon..!!

sen madem okudun;veya yazdın yani yazılı olanları anladın;

Okumak iyidir Tunaca, ister birisi okusun dinleyelim, ister kendimiz okuyalım... Ama bazı şeyleri insan yanlız okur, yanlız çalışır...

Ya ol akademisyenlik kötü birşey mi?

bundan sonra hiç bir yazını okuma eylemine girmmem gerektiğini şu yorumunla aksettirdin..

?Sevdiklerimizin sevgisini hissetmek hayatımızı besleyen yakıttır. Ama bilmediklerimizden gelen sevgiyi hissetmek. . . daha görkemli ve daha güzeldir. . .? diyor, Pablo Neruda.

bu yazı boyunca en doğruca kelimeler olmuş bence...

İmamı azam neden büyük sanıyorsun?

ayrıca sen şimdiye belki on kere o yazıdaki derdini anlatmıştın..

hissetmek?

mesela bir köyde;

sormazdım..

anlamadığı yer olanlar sorularını sorarlar;

Anlamıyor musun? -Hayır

herkes anladığını söyler;

Tunaca, kimseye zorla okutmuyoruz... İster okursun iiter okumazsın; o senin sorunun... Ama şunu da bil ki, gelişmiş toplumlar da her fert günlük bunun on katına yakın bilgiyi okuyor... Japonya ileri diyoruz, japonya 500 yıldır okuyor ki ileri...

okumaya ara verir;

Tunaca, şahsi okumalar, birisinin okuyup ta anlatmasından daha çok şeyler katar insana... Sen bir cümle oku ve onun heyecanı seni sabaha kadar okutmasın... Ben buna okumak derim... Okuyup, hissetmez isek toplumca halimiz duman... Allah, Kur'an-ı Kerim'de ilk olarak "oku" diyor... Oku, oku, oku... Çünkü; "kabirde okuyacak vaktin olmayacak"...

Hissediyorum? hayır

anladi?

ilgili bölüm bittiğinde;

sonra da o en bilgili kişi okunan kısmı açıklar..

Herşey hissedebilmekle başlıyor. Bütüne doğru koşmanın yolu da hissedebilmekle mümkün. İnsanların hüznünü, sevincini, yalnızlığını? Kuşların cıvıltısını, kedilerin miyavlamasını? Baharın sonsuz neşvesini, yazın kemale ermiş güzelliklerini, sonbaharın; yaprak yaprak dökülen hüzünleri gönlümüze taşıyıcılığını, kışın ezici yalnızlaştırıcılığını? Anı, maziyi ve müstakbeli sonra bütünü hissedebildiğimiz ölçüde anlarız. Zaten anlamak ve anlatabilmek de hissetmekten başka nedir ki. Bir kimseyi, birşeyi hissedemiyorsak onu anlamamız da mümkün gibi gözükmüyor. Onun için hissetmek, anlamaktan önce başlar... Çünkü hissedebilmek derin duyguların paylaşımıyla ortaya çıkar. Kalbin ayağıyla yürüyüşe geçmek demektir.

çünkü ;

bir cümle okundu;

Sana göre... Bütünden yoksun hiçkimse bir yere varamaz... Bütünü oku...

beğenmek zorundamıyım..?

okunulan metnin tam anlaşılması sağlanır;

bizi ne uğraştırıyon;bir olmadı iki cümleyle anlat;

ben bu kadar yazıyı okumaya niyetli olsam akademisyen olurdum.

dinlemek; farz.

kuranı okumak; sünnettir;

o zaman ilk cümlemi gene yaziim izninle..

tümevarım yöntemi değil tümdengelim ile okuyorum ben

sağından solundan tepeden alttan ;

bilsem;

saolasın..

görüyormusun? hayır

bu arada;

ama anlayış işte bence asıl sen kendi yapıştırdığın bu yazıyı iyi idrak edememişsinki beni çapla kendi ÇAPINDA ufaltmaya çalışmışsın..

Hissetmek...

akademisyen olurdum yaf...

benim zamanımdan ve gözümden daha kıymetli diil

ki beğenmedim demedim..!

akademisyen olurdum..

neyi hissetmek?

YUKARID AKİ 4 SORUYAD AHAYIR DEDİM VE KURTULDUM

bi yazı asmışsın yoruma açık

İnsanlarımızın çoğu yeterince takdir edilememekten şikayet ediyor. Burada da sözkonusu olan hissedilememek. Fert yaptığı işlerle, duygu ve düşünceleriyle ben varım değil mi sorusuna güncel hayatta bir karşılık arar. Alacağı karşılığa nazaran kendisinde bir saygınlık hisseder. Evet, seni seviyoruz şeklinde bir kabul ve takdir görmesi ise fert için hayatın dinamosunun çalıştığına işarettir. Pablo Neruda da yukarıda bunu söylüyor. Ancak biz sevgisini zor söyleyen bir toplumuz. Üzerimizde, birisine sevdiğimizi söyleyince sanki bütün varlığımızın açığa çıkardığımız sevgimizle beraber akıp gittiği gibi bir inanç hasıl olmuş. Bencilce, sevgimizi saklıyoruz. Sakladıkça da çoğalamıyor daha da azalıyoruz. Behçet Necatigil?in Sevgilerde adlı şiiri aklıma geliyor. ?Sevgileri yarınlara bıraktınız, Çekingen, tutuk, saygılı. Bütün yakınlarınız, Sizi yanlış tanıdı. Bitmeyen işler yüzünden, Bir bakış bile yeterken anlatmaya herşeyi, Kalbinizi dolduran duygular, Kalbinizde kaldı. ? Maalesef hala sevgi toplumu olmaktan yoksunuz. Bazen boğuk bazen sayhalaşan sesimize bir aksiseda bulamıyoruz. Boğuluyoruz. Pencerelere ise çokça muhtacız.

her ne kadar gözlükçüler bu durumdan zarar etsede;

kısacası;

Neşeli, öncelikle sen parçaya sadık kalmadan kendi beynindekini yazmışsın, ben de buna tepki gösterince kızıyorsun, kızmaya hakkın yok... Senin beynindekini yazacak isem, burada ne işim var, zaten sen varsın... Seni üzmek istemiyorum, sen de üzülmek isteme...

yani benim dediğimi yaparsan daha çok sevap alırsın...

.. sen şahsi olarak birşey yapmazsan, hiçbirşey olamazsın... ;

O zaman bi zahmet oku yada beni meşgul etme...

ayrıca forumda bilgisi kendinden menkul birçok üye var ve herşeyi bildiklerini zannediyor, yazık...

ben her gün bu kadar yazı okuyacak olsam,

sana sanırım türklerin ve önemli bir kısım müslümanların kitap okuma şekillerini anlatmak gerekecek.

kitap okumak isteyenler toplanırlar köy odasına;

Tunaca dediğini zaten yapıyoruz, anacak yine sen şahsi olarak birşey yapmazsan, hiçbirşey olamazsın... Sonuçta sormakta çokşey bilmeyi gerektirir...

okyanusyaca;

senin ne dediğini ben nereden bileyim?

diyalektik materyalizmde, ne kadar birbirine bağlı olsalarda bu yazıda yoksul olan tümevarım sn okyanusca..?

idrak sorunu yaşamışsın okyanus..

zihne takılan sorular ortadan kaldırılır;

?ANLAMIYOR MUSUN? - ?HAYIR. HİSSEDİYORUM?

insanı çok daha nitelikli yapar..

gözlük camı imalatçı firmasından hisse senedi mi aldın?

herkes herşeye pozitif bakmak zorunda değil ki şu yazını okuyup yorum yapmışım nezaketimi koruyarak..

mümkünse tek cümleyle derdin ne?

Demek ki biliyorsun ki soruyorsun :))

bir cümleyi okuyup hemen kabul etmiyor;

madem olayı dini alana çektin ;alak suresinden bahsettin;

o kitabı okur;

İnsan hissedebiliyorsa aynı zaman da hissediliyordur da. Karşılıklı bir muhatabiyet söz konusudur. İlişki özne- özne düzleminde gerçekleşmektedir. Peki ya ilişkinin seyri özne- şeklinde ise, ortada bir muhatabiyet yoksa. Burada kısmi bir hissetmekten sözedebilsek bile hissedilmekten bahsedemeyiz. Zaten bir ilişki de sözkonusu değildir. Değil midir ki, tüm aşıkların şikayeti ya firaktan yahut da sevdiğinden karşılık görememesinden kaynaklanmaktadır. Ayrılık acısı sevildiğini hissetmekle aşılır. Ancak muhatabsız kalma duygusu neyle aşılabilir ki. İnsanın hissedilmekten yoksun boş bir devinim halinde olması acıların en büyüğüdür. Daha ileride insan kendini bir anlamsızlığın sarmaladığını hisseder. Onun yapabileceği bir şey yoktur. Hem ne için ne yapacaktır ki? Anlayan mı var? Hayat da anlamsız ve boş. İnsan böyle anlarda yaşadığı anın içerisine gömülür ve o andan çıkamaz. Bir trenin içerisinde olduğunu bilir ama kendisini bulunduğu kompartmanda mahpus hisseder. Trenin tamamını kavrayamaz ve böylece bütünün genişliğinden mahrum kalır. Böylesi anlar, insan hayatı için bir kilit gibidir. Burada kilit takıntılı bir ruh halini yansıtır. Kilit açılmadan o insan hayata müsbet bir şekilde devam edemez. Bundan kurtuluşun çaresi ise hayata daha motive edici bir gayenin biçilmesiyle mümkündür. Geneli ve bütünü hissedebilmek?

Yaaa tunaca tamam ben böyle bir başlık açamdım, sen de yorum bile yapmadın :)))

başlık sahibi;

benim dediğim okuma tarzı;

?Faşizm, atılan ilk bombalarla başlamaz. Her gazetede hakkında bir şeyler yazılabilecek olan terörle de başlamaz. Faşizm, insanlar arasındaki ilişkilerde başlar.? diyor, Ingeborg Bachmann. Herkesin herkese bir şeyler biçtiği bir toplum oluyoruz. Devlet, toplum, insan insana bir şey biçiyor. ?Adam olanlar? ve? adam edilmesi? gerekenler var? ?İlericiler var? ve?ileriye götürülmesi gereken gericiler? var? ?Özgürler var? ve?özgürleştirilmesi gerekenler? var? ?Laik olanlar var? ve?laikleştirilmesi gerekenler? var.. Var oğlu var? Maşallah yok yok? Her var şuurumuza derin yarıklar ve yaralar açıyor. Herkes, hiçbir şeyden memnun değil ki her şeyi değiştirmeye çalışıyor. İnançlar, değerler, kurumlar, kurallar arada önemsizleşiyor ve kayboluyor. İşimize gelmiyorsa atalım gitsin inancımızı, hem o kurumlar da işimize gelmiyorsa yıkalım gitsin? anlayışı dört bir yana yayılmış yada yayılmaya çalışılıyor. Cumhuriyetten beri yıkıyoruz, deviriyoruz da elimize toplumun daha da kırılganlaşmasından başka ne geçti. Fert fert, grup grup ve devlet olarak şu don biçme işine son vermezsek? Diyorum ki şu ferdi faşizanlığımızı bırakalım da kabul edelim birbirimizi, hissedelim ve hissedilelim. Aşalım şuurumuzda açılan derin yarıkları da kavuşalım birbirimize. Karşılıklı anlayışla daha demokratik ve daha hukuki bir yaşama, fert olarak adım atalım. Kimsenin hakkını gasbetmeyelim. ?Kanunlar çiğnenmek için vardır?, ?Kanunlar küçük balıklar içindir, büyük balıklar ağa takılmaz? vb. gibi anlayışlar silinsin. Ayrıca artık anladık ki sorunlar pozisyon kazanmakla da çözülmüyor. Yani siz ister cumhurbaşkanı olun ister başbakan, elde ettiğiniz makam sorunları çözmek için yeterli olmuyor. Bize lazım olan A partisinden, B partisinden birilerinin makamları kapması değil, fert fert hukukun üstünlüğünü kabul ve demokrasiyi sindirerek devleti de bu partileri de bunlara uymaya zorlamak. Yoksa bu devlet millet ayrışması bizi parça parça edecek. Kendimizle barışamayacağız, millet olamayacağız? Hani Mehmet Akif Safahat?ında diyor ya; ?Bir zamanlar biz de millet, hem nasıl milletmişiz: Gelmişiz dünyaya milliyet nedir öğretmişiz!...? İşte böyle milletmişiz.

eee niye yaşıyorum öyleyse? tek tip insaa modelinin ortalıkta DALTON KARDEŞLER GİBİ DOLAŞMASINA TAHAMMÜLÜM KALMADIGI İÇİN!!

bende şahsi olarak bir şey yaptım ve sana sordum işte...

yanlış anlamalar engellenir...

bir konu 40 kişinin süzgecinden geçipte sonuca bağlandığı için...

ben günde bu kadar yazı okumak istesem;

mesela ilk kez benim dediğim tarzda bir kitap okumaya katıldığını düşün..

Hayat hissedebilmek ile başlar. İnsan hissettiği ve hissedilebildiği ölçüde insanlaşır. Hissettiklerimi paylaşmak istedim. Zira anlayamadığım çok şey var?

içlerinden en bigili kim ise;

;o konudaki aklına gelen-gelmeyen soruları ve cevaplarının öğreniyorsun..

okumak iyidirv e kıymetlidir;

?Adam olanlar? ve? adam edilmesi? gerekenler var? ?İlericiler var? ve?ileriye götürülmesi gereken gericiler? var? ?Özgürler var? ve?özgürleştirilmesi gerekenler? var? ?Laik olanlar var? ve?laikleştirilmesi gerekenler? var...

birbirinden farklı insanlar tarafından nasıl değerlendirildiğini görüyorsun..

bu yazıyı okursam akademisyen olurum demedim..

belirtilen hükme bakabiliyorsun...

hissedebilmek bu farklılığı yakalayabilmekle anlamaya gider..

daha doğrusu varsa sorunu sor;