En güzel şiirleri de ben yazıyordum oysa

Bu olup bitenler karşısında, temiz Anadolu halkı, ya kendine has sabit ve tahammül içinde beklemede veya hüsn-ü niyetin verdiği duru anlayışla, bütün bu acaiblikleri?suskunlukla karşılamaktaydı.

Altı-üstü bir siyaset. Seçim zamanı hangisi daha iyiyse oy veririz. Sonrasında oturup memleketimiz için dua ederiz. Varmı daha fazla yapacak şey.

Ama bazıları kendine en az iş düşen afaki siyaset dairesine kendini kaptırıp hem kendisini, hem ailesini, arkadaşını ihmal eder.

Sürekli ülkücü düşmanlığı ile başlıklar arka arka saydırıyorsun, maşallah siyasete hiç kaptırmamışın kendini!

Birer ruh sefaleti ve aşağılık duygusu timsali, zavallı entelijansiyamızın durumu ise, tamamen yürekler acısıydı. Ona göre şahsiyet gamzeden öze ait her nağme ordubozanlık; müstağriblik hesabına söylenen her türkü, Türke yücelik kazandıran bir madalyaydı.

kimseye hırsım ve garazım yok):

Bu mücadeleler karşısında onun sarsılmadığını iddia edemeyiz. Bu ulu ağaç bir kaç defa hazan gördü ve kurtlanan koca gövdesi bir kaç defa kabuğunu yeniledi; ama o, hiçbir zaman devrilmedi. Semasının kararıp, bağrına üst üste hançerlerin saplandığı günlerde dahi, milli - ruh kadranınada, kendine ait zaman anlayışı ve onu gösteren rakamlar daima duru ve seçkin olarak okunabiliyordu.

Ağzımızdan dumanlar çıkıyordu konuşurken

ABD İSRAİL askerleri için el açıp dua eden gözü yaşlı şahıs! nur der ama yüzünde nur kalmamış simsiyah içini karartır!

Aslında İbrahim Sadri, gençlerdeki bu ruh halini çok iyi incelemiş.

Anadolu yıllar yılı, kendine bağlı dünyalara karakolluk vazifesini gördü. Geçmiş asırlarda, dünya emniyet ve muvazenesinde, en şerefli vazifenin ona ait olduğunda hiç şüphe yoktur.

Düşünüyorum da bu forumda okuduğum en aklı başında yorum bu. Teşekkürler

Karakol, sükunet?in, huzur?un ve emniyetin remzidir. Orada düzen, orada huzur ve onda gözlerin uyanık oluşu, umumi emniyet ve muvazenenin en büyük teminatıdır. Orada kargaşa ve bunalımlar ise, arkasındaki topluluklar için en büyük felakettir.

Hayat kısa, değmez onu kısır fikirlere harcamaya..

Sonra sırasıyla, onun livaları, sancakları birer birer kopup gitti. Fakat o, bütün rasanetiyle mevcudiyetini muhafaza etti ve yerinde kalabildi. Değişen bayraklar, yırtılan sancaklar yanında, asalet ve özünü koruma sadece ona müyesser oldu.

Bu kısa hayatta bir adama biatmı edelim! irademizi ona teslim edip ona tapalım mı? cemaatçı önce sen kendi ideolojini sorgula! Bu kısa hayatta masonlara hizmet etmeye airetini satmaya değer mi!

Ve, işte şimdi, binbir ümit ve sevinç içinde, asırlık bekleyişin tuluu saydığımız, bu son dirilişi, son karakolun varlık ve bekasına alamet sayıyor; ümidimizin tükendiği yerde, Hızır gibi imdadımıza yetişen Mehmetçiğe bir kere daha selam duruyoruz.

Dün bir şaşkınlık içinde Mehlika Sultana aşık toy delikanlılar yerinde, bugün eli kan üstü kan, bağrı kan ve ne yaptığım çok iyi bilen kanlıdeli bir nesil vardı. Artık dıştaki kargaşa ve hercümerce başka sebep aramağa gerek var mı? Tatmin edilememiş, doyurulamamış ve hatta terkedilmiş bir neslin, çeşitli kamplara ayrılması ve birbirini kıran kırana öldürmesi gayet normal değil mi?.. Bu güne kadar onun iç inkırazını sezebildik mi? Onu soysuzlaştıran sebeplere inebildik mi? Halbuki, ona canavarlık öğreten tiranlar karşısında, siyanet meleği gibi onun yanında olmalı değil miydik.. Heyhat!. Binbir vahşet senaryosunun sahnelendirilmesi karşısında, sessiz ve infialsiz kaldık.. Evet.. Bütün bir millet olarak arenalardaki kavgayı seyreder gibi, bu kanlı boğuşmadan hiçbir şey anlamadık.

Dünyada en büyük hak yaşamaktır. Binlerin uğrunda öldüğü ülküde muhakkak bir ululuk vardır.

Yetmişdokuzun kışıydı

ooo, iyiymiş :)

Herkes beni seviyordu

Sızıntı

Kısacık Hayatımızı Siyasi Bir İdeolojiye Harcamak

Bir ağacın dalından yere düşen yaprağın düşeceği süre kadar kısa olan hayatımızda siyasete ne kadar zamanımız var?

Büyüklerin şöyle bir sözü var: Irmak kenarına oturda ömrün akışına bak. Çünkü bize, bu fani dünyanın geçiciliğine şu işaret kafi gelir. Sadi-i Şirazi

Ama eleştiri herkesin hakkı.

Ne var ki, yıllardan beri, binbir saldırı ile rehnedar olmuş bir bünye, böyle hemen bir mualece ile iyi edilemeyeceği de muhakkaktı. Daha köklü ve daha gönülden bir hareket gerekliydi ki, milli bünyeyi kemiren yıllanmış seretanlar (5) berteraf edilebilsin.

Öyle hırs yapmışınki, önce kendi hırslarından kurtul bu kısacık hayatında ona buna laf atıp millet yargılamak gereksiz...

İşte Ergenekon

İstanbul?a kar yağıyordu

"Herkesin, kendisi, ailesi, mahallesi, ülkesi ve dünyası var. Aslında bunları içten dışa birer daire olarak düşünürsek, en fazla mesuliyeti en küçük dairededir. Daire genişledikçe işi azalır.

Herkes kadar filinta delikanlı

İşin garibi, bu tür siyasi hareketler şahıslar üzerine bina ediliyor. O vefat ettiğinde hareket çıkmaza giriyor. Erbakan ve Yazıcıoğlu gibi.

sigaranın dumanı & siyaset.

hayrat sen bu şiirden başka şiir biliyor musun :)))

En güzel ben yazıyordum duvarlara yazıları

Coğrafya defterimin arkasına

Ama bazıları kendine en az iş düşen afaki siyaset dairesine kendini kaptırıp hem kendisini, hem ailesini, arkadaşını ihmal eder."

Sizin ağa babanız siyasetin kralını yapıyor ideolojinin en daniskası var gelmiş burada sinsi sinsi konuşuyorsunuz!

Siyaset, biraz cazibeli, biraz da heyecanlı. Kendini kaptıran bir daha kurtulamıyor. Bazıları daha çocukken içine düşüveriyor ansızın. Milli Görüş, Milliyetçi Hareket, Dev-genç? Rengi ne olursa olsun.

Peki, kendimize hiç soruyor muyuz? Görüşü ne olursa olsun, kısacık hayatımızda siyasi cereyanlara kendimizi kaptırıp hayatımızı bu uğurda harcamak ne kadar mantıklı? Siyasi fikirleri kendimize dava edinmek ne kadar tutarlı?

fuzuliden, nefiye, mevlanadan yunus emreye bilirim.):

Özellikle gençlerimizin heyecanlı hislerinden bu noktada çok istifade ediyorlar. Çünkü gençlerde hissi davranışlar biraz fazla etkindir.

Sahnenin bu rengarenk aldatıcılığı, ortalığı inleten valsin korkunç uyutuculuğu ve kostümün göz bağlayıcılığı karşısında, oynanan oyunun gerçek yüz ve vahşetini ilk sezen, son karakolun kahraman bekçileri oldu. Bu sezme, ümit dünyamızla yeniden kendimize gelmemizi ve kendi kendimizi idrak etmemizi temin etti. Aslında, buna bir demekte uygun değildir.

Tam bu binbir kabusun kol gezdiği dönemde idi ki; ortalığı bütün şiddetiyle beşincikol faaliyetleri kapladı. Erotik (1) düşünceye masumiyet hil?ati giydirildi. Şehvet, en merğub bir meta haline getirildi ve gençlik bir hezeyan topluluğu oldu. Artık kendi ruh köküne bağlı olanlar?dogmatist ve formalist (2) olarak damgalanıyor; millet ve vatanını sevmek ayıp sayılıyordu. Bir?Şirzime-i kalil? (3) Allahın günü, çalakalem, milli ruhu ibtizal (4) edici yazılar yazıyor, milleti kendinden kaçar ve kendine yabancı hale getiriyordu.

Gece adamı içine çekiyordu

Harca onu, sonsuz bir hayat için, dipdiri kal Allah yolunda..

Bu türlü kendinden kaçışlar ve harici asimilasyonlarla iç değişiklikler, endişe verici buudlara ulaşmıştı. Ve artık millet teknesi, sağa sola yalpa yapan bir vapur gibi, batması her an mukadder görünüyordu. Dillerde binbir yabancı türkü, dudaklarda binbir öldürücü şarap.. Kimi erotizmle sarhoş; kimi libido ile kimi existansiyalizmden meded umuyor; kimi hezeyan felsefesine dilbeste. Durmadan mihrab değiştiriliyor ve mabuddan mabuda koşuluyordu. İşte tam bu esnada, yabancı bir kısım eller, hipnoz? görmüş bu ruhları metrolara bindirip harıl harıl kendi dünyalarına taşımağa başladılar. Cinnet nöbetleri içinde bütün bir nesil, Hasan Sabbahın yalancı cennetlerine benzeyen bu cennetlere davet ediliyordu.

güzel..

Biz geceyi içimize çekiyorduk

Durum bu iken, ömrü siyasete harcamak savurganlıktan öte birşey değildir. Ha sigaranın dumanına vermişin ha siyasete.

Meydanlarda toplanıp bağırıyordum

Haliç?in arkasında toplanıyorduk

79'un kışıydı..

O?nun bu heybetli görünümü az dahi olsa ruhuna cemre düştüğü ve köküne yabancı bir kurdun, bir?dabbet-ül arz?ın musallat olduğu ana kadar devam etmişti. O günden sonra ise, artık o, içten içe yanan ve kömürleşen bir ulu çınar haliyle, kendini yenileyemiyor ve dirilemiyordu. Yaşlanmıştı. Vefasız dostları, amansız hasımları vardı.

Herkesin, kendisi, ailesi, mahallesi, ülkesi ve dünyası var. Aslında bunları içten dışa birer daire olarak düşünürsek, en fazla mesuliyeti en küçük dairededir. Daire genişledikçe işi azalır.

Yok eğer ben memurlar net i seviyorum diyorsan... senin yerin dini forum... orada git bol bol dua et!

Ve herkes kadar buralı

Sertti soğuktu

Bu efsanevi ruh, asırlarca, bünyesini tahrip etmek isteyen binbir paradoks karısında, yerinden oynamamış ve hep Malazgirt?teki, Kosova?daki ve Çanakkale?deki aşılmaz ve anlaşılmazlığıyla kendini korumuştu.

Bu düşman kıskıvrak yakalama.. Ve bir zaferdir. İçtimai bünyenin harici bir kısım eracifden temizlenme, arındırılma düşüncesiyle onu aslına irca zaferidir. Bu zafer, kendinden ümit edilenleri getirdiği takdirde, Türk?ün zaferler hanesinde en mualla yeri işgal edecektir. Böyle bir ilk tefahhüs ve sezişe, bir evvelki sene selam durulmuş ve gaziler ocağının yiğit eri Mehmetçik?e teşekkürler sunulmuştu.

Darbeci Fetullah Gülen Hocaefendi'nin 1980 yılı Ekim ayına ait Sızıntı Dergisi'nde yazılan ''Kenan Evren ve darbecilere düzdüğü methiye''

İnsan şerefi için ve Muhteşem saydığı gaye ideoloji yada ülkü için ölmesini bilen yaratıktır.

Bu dumana kapılıp neleri ihmal etmiyoruz ki. iş, aile, arkadaş, kendimiz...

Herkes gibiydim

Bunu kimse bilmiyordu.

Sen burada ona buna sataşacağına otur evinde duanı et ne işin var ozaman siyaset formunda?

Herkes kadar cesur

ne zaman görsem bir başlığa bu şiiri yazıyorsun da :))

Herkes kadar korkak

Haçlı zihniyetinin hortlatılmasından, Cizvit papazlarının zehirleyici ve öldürücü gayretlerine kadar, bu karakolu yıkma ve karakol erkanını uyutma adına ne kadar hareket varsa hepsi denendi; fakat hasımlarımız hesabına beklenen netice elde edilemedi. Düşman cefadan usanmıyor; karakol da?bu can bu uğurda? deyip dayanıyordu.

Son Karakol

gülen-türkeş ilişkileri de var. işinize gelirse hoca işinize gelmezse başka değilmi.

?Dost bivefa, felek birahm, devran bisükün, Dert çok, derman yok, düşman kavi, talih zebun?

Bütün bir geçmişiyle, ellibin defa, temiz bünyesine mikroplar saçıldı. Ve gülendam kameti yüzlerce defa ırgalandı; ama o, hiçbir zaman tamamıyla yerinden sökülemedi ve mağlup edilemedi.

yalnız şu 93 bin yiğidimizin de donarak öldüğü boşu boşuna telef edildiği sarıkamış için de aynı düşüncedemisin.