şiirlerimin neden tozlandığını anladım

sokakları seni hatırlatıyor diye koca şehre kırıldım bir zaman. sonra ona da alışıyor işte insan.

harbi benden geçmiş yaa

ondandır aşk artık aşk olmaktan çıkmıştır

büyükçe yerlere sığdıramadığım seni bir zamanlar taşıyabildiğimi düşündüm yollarda anılarla konuşmamak adına...

ne zamandı seni uzaklaştıran ne de sendin senden beni alan...

yastığım sen kokar ben seni içime çekerim bir sabah güneşinin üzerimize ayrı doğmasına inat...

bu kim?

ne ellerin kaldı şimdi ne gülüşler, bomboş duran sehpamda son fotoğrafın da yangın yeri...

bu yaştan sonra geçti diyoruz

bir parfümle son vedayı sana atfediyorken hissettiğim yığınlar buz kesiyor. sessiz hissizlik koşturuyor ardımda senden kaçarken.

otobüslere küstüm bazıları sen kokuyor diye. çok değil bir zaman sonra onlarla da anlaştım elbette...

sen değilsin ne düşlerimde ne hayallerimde sevdiğim sevda bakışlı kadın...

söylenen sözler kalbten çıkmamıştır artık

Şimdi uzaktaki bir leyli yardan bahseder gibi hem soğuk hem de boynu bükük aşk cümlelerin...

ne gülüşlerin ne hapsolduğum gamzelerin şimdi aklımda...