GüzeL 1 anLatım oLmuş

Aynı mantıktaki cümleler dizisi.

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

O da ayrı 1 meseLe

YapıLandırmanın büyük payı var sanırım

Biz büyüdük bak kirLendi dünya diyordu

Günaydın Gleaning,

sen düşünme güzel insan. Ben senin yerine de düşünürüm. Düşündüm, paylaştım. Sen saygı nedir bilmezsin belki ama ben sana zavallı demek istemiyorum.

Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki...

Fransız kaLdım biraz konuya

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

YanLışını kendi buLmaLı

hele bayramlar...

bab, yazdıkların çocukca paylaşılacak bir yanı yok, ama dikkat çekici bir durum var, hiç terlemeden ihaleyi gavurlara kesmek bu toprakların kaderi, başıma bişi gelmicekse kendimde dahil türkleri sevmiyorum, sebebini söyledim,

gün/AYDIN diyeyim öncelikle..

Yapılandırmanın etkisi var demişsin ama bizim hiç direncimiz de yok.

Gleaning,

dolu dolu harçlıklar çiçekli mendiller içinde

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi...

Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.

sonra uzunca yazınızı okuyayım sayın bab :)

çocukluğum bir başkaydı benim..

akşamüstü kapı önünde sohbetler çay keyifleri

Gün/AYDIN

Susayınca girer evlerine su içerdik.

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

iyiki vardınız.

çünkü biliyorum paylaştığımız sadece yaşadığımız sokak değil, hayattır

beğendiyseniz mühim değil yazan...

TeknoLojinin iLerLemesininde payı büyük

yAZI SANA MI AİT BAB :)

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.

ortaokulu bitirdiğim sene ailem istanbula geldi ben ve kız kardeşim evde kaldık 1 ay koca mahahlle bizle ilgileniyordu

Herkesin doğru yanLış kavramı farkLı

Akraba ziyaretleri yok artık. Komşularımızı tanımıyoruz. Komşu çocukları oyun oynamıyorlar bizim gibi. Paylaşmak nedir hiç bilmiyorlar.

muhallebiler sütlaçlar çorbalar çukulatalar muzlar

İnsan kendini sorguLamaLı

Komşu ziyaretLeri yerini artık intenrnette sörf aLdı

ama hallac cidden ne demek istiyo bende anlamadım..

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

Nedir bunlar?

içten ve de samimi..

Hatta Babamım bile anahtarı yoktu.

hallac,

başımıza taş yağsa, tuvallette kayıp düşseniz gavurlardan bileceksiniz, hiçbir halta yaramayan bir toplumun üyeleri nasılda kolayca sıvışıyor işin içinden,

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

TeknoLoji iyi ama kuLLanmayı biLmiyoruz

Evet Bab demek istediğim buydu

Yoksa teknoloji kendi dünyamızı mı kurar?

Neden geçmişe bu kadar uzak kaldık? Bu değişim nedir? İyiye değil sanki bu gidiş...

Sizce doğru mu?

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

İyi de neden böyle olduk?

Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi.

güzel yazı

raporlu, bu defada toplum mühendisi olmuş,'savaş alanında yapamadıklarını masa başında güzel yaptılar,'

Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

'Her toplum hakettiği gibi yönetilir'derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi?

Dark,

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

komşularımız vardı

SosyaLLeşmeden uzakLaşıyoruz asosyaL oLma yoLundayız

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

Şimdi üst komşumuzu tanımıyoruz

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında, temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

komşularımız...

Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

hastalanmaya bayılırdım komşular sayesinde...

Ya bu düzene uy ya da yok ol.

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Biz mi istemiştik?

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye

şimdi benimde var

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

Günaydın Dark,

HaLLaç sen niye sevmiyorsun TürkLeri

Bizim çocukluğumuzda annelerimiz çalışmazdı.

Ben kapılarında 'vale'lerin, 'bady'lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

tamam kızma sen yaz başlığında ben gidiyorum

Yoksa birileri mi böyle istedi?..

Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

Benim değildir bu kültür.

ÇOK KISKANDIM NE DİYİM..

Tabiyki değiL;)

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

hallac olaya öyle yaklaştın ki.

Bana 1 şarkıyı çağrıştırdı kim söyLüyordu hatırLayamadım

güzel günlerdi haşlen devam edenler var ama az

Asla tasvip etmediğim bir mantığın savunucusu yaptın beni.

Şarkıyı ben de hatırlayamadım.

Ya ayakta kal ya da öl.

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Herkes kendi dünyasında, sanalda oluşturduğu ortamlarda gezer ama en yakınından bihaberdir.

bunlara dayanamdılar savaş alanında yapamadıklarını masa başında güzel yaptılar

Raporlu aynen dediğin gibi masa başı işler iyi organize ediliyor.

Sorgulamayalım bize sunulanı. Doğrularımızı ve yanlışlarımızı başkaları belirlesin. Bizler sadece yaşayalım hoyratça...

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

Teknoloji sosyal yapar mı insanı?

Kısacacı evine gidip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

yapçak bir şey yok. değişime ayak uydur yada yokol düzen bu. duygusallığa yer yok acıda olsa yok.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

Öylesine bir teslimiyet var ki doğru yanlış demeden, herhangi bir süzgeçten geçirmeden yozlaştık ve hızla devam ediyoruz sanki.

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

Dark'a yürekten katılıyorum..