Büyümenin ve sonrasında yaş almaya başlamanın bu kadar acı vereceğini bilseydim; çocukluğumun en güzel yıllarından birisini Azrail e rezerve ettirip fantastik bir şekilde intihar ederdim.

Ben yaş aldıkça onlar çok daha fazla almış oluyorlar adeta ben bir yıl yaş alırken onlar aynı yılın üç katını almış oluyorlar.

Yürek meselesinde de babamı geçemedim, babamın yüreği benim yüreğimden çok daha büyükmüş.

Oysa mesele bu değilmiş.

Gençlik yıllarımda ki haykırışlarım kulaklarımı tırmalıyor çok para kazanacak zengin olacaktım çocuklarımın gözleri hiç bir şeyde kalmayacaktı.

Şimdiler de terk etmeyi hayal ettiğim evin dibinden ayrılamıyorum sorumluluklarım izin vermiyor. Üzülüyorum anne ve babama.

Anlıyorum ki hiç bir evlat anne ve babasını hiç bir konuda geçemiyor hep daha eksiğini yapıyor.

çok acıklı yazmışsın

Ve Aşk diye yırtınan gönüller Aşk ı ancak kitaplardan okurmuş, Aşk kavramı saf bir insan olduğun yıllar, çocuk olduğun zamanlar başının üstünde esen yellerin kavaklardan geldiğini sandığın zamanlar anlamlıymış.

İtiraf edilen her Aşk esrarını kaybetmiş basitleşmiş bir duyguya dönüşüyor ve geçmişte ki Aşkların yanı başında yer alıyor.

Orta yaşa doğru ilerleyen ömrümün ilk demlerinde anladım ki ince belli bardaklarda içilen çayın tadı hayatta ki sorumlulukların arttıkça azalıyormuş.

Mesele hayata boyun eğmemek için parayı kullanmaktan geçmiyormuş. Onurlu bir hayatı yaşamak için kocaman bir yürek gerekirmiş.

Neden mi?

UsTa büyüksün :)

Benim babamın Aşk a ayıracak vakti yokmuş, annem bu yüzden babam dan bir tatlı cümle gelecek diye ömrünü harcamış o tatlı cümle gelmediği için evli ve Aşık kalmış.

Çocukluk yıllarımda ki aşklarım daha bi güzeldi lezzetliydi acısı bile tatlıydı.

Sorumsuzca yaşamaya devam etmenin verdiği inanılmaz hazzı o dönemler hemen büyüyerek evi terk etme hayaliyle heba ettiğimi hatırlıyorum.