?Allah?tan ve Rasulü?nden razıyım!? dedi. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-, bu kadar aziz tuttuğu kızına bir hizmetkar vermekten müstağni kaldı. (Ebu Davud, Harac, 19-20/2988)

Bu hale kafir pek şaşırdı. Hayret ve merakla sordu:

Ehl-i Beyt sevgisi o kadar mühim bir vazifedir ki, Rabbimiz, namazlarda Tahiyyat?tan sonra okuduğumuz salli-barik dualarında?Al-i Muhammed? diyerek Ehl-i Beyt için de dua etmemizi murad etmiştir.

Rasul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-, Muaz -radıyallahu anh-?ı Yemen?e vali olarak gönderirken, onu uğurlamak için Medine?nin dışına kadar beraberinde gitmişti. Hazret-i Muaz binek üzerindeydi, Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- ise yürüyordu. Ona bazı tavsiyelerde bulunduktan sonra:

?Ey Muaz! Belki bu seneden sonra beni bir daha göremezsin! İhtimal ki şu mescidimle kabrime uğrarsın!? buyurdu.

?Ey Ehl-i Beyt! Allah sizden, sadece günahı gidermek ve sizi tertemiz kılmak istiyor.? (el-Ahzab, 33) buyurarak Ehl-i Beyt?i tezkiye ve tebrie ettiğini bildiriyor. Yani Ehl-i Beyt?i bizzat Cenab-ı Hak tervic ediyor.

Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- şefkatle üzerlerine titrediği aile efradının, insanlığa numune olacak seviyede bir takva hayatı yaşamalarını arzu ediyordu. Son derece aziz tuttuğu Ehl-i Beyt?ini, dünyada da ahirette de bu izzet içinde yaşatacak bir tevazu, sadelik ve letafet ile daima ihlas ve derin bir takvaya sevk ediyordu. ?Asıl hayat, ahiret hayatıdır.? buyurarak, bazen mübah olan hususlarda bile, dünya meyli başlar endişesiyle onları başkalarından daha fazla zühd, riyazat ve takvaya yönlendiriyordu.

?Fatıma benden bir parçadır. Onu üzen beni üzmüş, onu sevindiren beni sevindirmiş olur.?2 buyurup onun cennet hanımlarının en faziletlilerinden olduğunu müjdelerken,3 diğer taraftan da Hazret-i Fatıma?ya Peygamber kızı olmasına güvenerek ahiret kurtuluşu hususunda gaflet göstermemesi gerektiğini de her fırsatta tenbih ediyordu:

Yakub -aleyhisselam-?ın on iki evladı içinde Hazret-i Yusuf?a gönlünün daha çok meyletmesi, onda kendi duygu, düşünce, istidat ve hususiyetlerini daha fazla görmüş olmasındandı. Yani dostluk, sevenin sevilende kendi hususiyetlerini görmesinden kaynaklanır.

Nitekim Hazret-i Ali ve Hazret-i Ebu Bekir -radıyallahu anh-?tan gelen bütün tasavvuf silsilelerinin feyiz merkezini de Ehl-i Beyt imamı Cafer Sadık Hazretleri teşkil eder. İmam-ı Azam Ebu Hanife Hazretleri de Cafer Sadık Hazretleri?nin en mümtaz talebesi ve manevi evladı idi. Cafer Sadık Hazretleri?nin kendisi için nasıl bir feyz kaynağı olduğunu, onunla geçen zamanlarını kastederek:

?Ağlama ey Muaz!? buyurdu ve sonra yüzünü Medine?ye çevirerek:

Aile efradı içinde en çok Hazret-i Fatıma?yı sevmesine rağmen, onun dünya nimetlerini asgari seviyede ve bir riyazat hali içinde kullanmasını isteyen Peygamber Efendimiz, fazla imkanların infak edilmesini arzu ediyordu. Gönüllerinde dünyaya karşı en ufak bir meyil doğmasına dahi mahal vermiyordu. Böylece sevgili kerimesini daima Allah?a ve ahirete yönlendiriyordu.

?Ey Fatıma! Kendini cehennemden kurtarmaya bak! Çünkü sizi Allah?ın azabından kurtarmaya benim gücüm yetmez. Ama aramızdaki akrabalık bağı sebebiyle sizinle alakamı kesmeyeceğim.? (Müslim, İman, 348, 351)4

Bu ifade aynı zamanda, aile halkını Peygamber Efendimiz?den daha güzel yetiştiren kimse yoktur, demektir. İşte Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-, Ehl-i Beyt?ine, peygamber ailesi olmaları sebebiyle takva hayatını en titiz ve mükemmel ölçüler dahilinde yaşatarak etraflarına da örnek olmalarını telkin ediyordu.

?Vallahi Ehl-i Suffe açlıktan midelerine taş bağlar ve ben de onlar için harcayacak bir şey bulamazken, size hizmetkar veremem. Esirlerin karşılığında alacağım fidyeleri Ashab-ı Suffe için harcayacağım.? (Ahmed, I, 106)

?Birgün Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-, Mekke ile Medine arasındaki Hum suyu başında ayağa kalkarak bize bir konuşma yaptı. Allah?a hamd ü senadan sonra bize nasihatte bulundu. Sonra da şöyle buyurdu:

-radıyallahu anhüma-, Allah Rasulü?ne gelerek, ehlinden en çok kimi sevdiğini sordular. Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-:

İşte ilahi muhabbetinin bedelini, büyük bir iman vecdiyle ve zevkle ödeyebilen İslam kahramanları içinde Ehl-i Beyt, müstesna bir zirve teşkil eder.

Ehl-i Beyt bahadırı olan Allah?ın arslanı Hazret-i Ali, o an nefsinin galebesinden endişe ederek birdenbire durdu ve elindeki kılıcı yere indirip düşmanını öldürmekten vazgeçti.

Allah razı olsun

Namazlarda teşehhüdün hatimesi kılınan ve?Al-i Muhammed? için yapılan dua, şüphesiz ki onların makamlarının yüceliğini gösterir. Tazim ve hürmetin böylesi, başka bir?aile? için mevzubahis değildir.

Hazret-i Ali şöyle dedi:

sonuna kadar okuyun pişman olmazsınız

Çünkü insanoğlunun bir kimseye duyduğu muhabbetin en tabii neticesi, sevdiğiyle alakalı olan herkes ve her şeyin bu muhabbete dahil olmasıdır. Bunlar, şahıslar da olabilir, eşya da olabilir, davranışlar da olabilir, coğrafya da olabilir. Mesela bir kimseyi çok seviyorsanız, o kimseye mahsus hal ve hareketleri kimde görseniz, sevdiğiniz kişiyi hatırlarsınız. O hal ve hareketlerin sahiplerini de, sırf sevdiğinizi hatırlattığı için muhabbet daireniz içine alırsınız. Bu netice, muhabbetin derecesine göre tecelli eder. Yüksek bir muhabbette sevilenin; oturması, kalkması, hatta giyim-kuşamına ait hususiyetler bile gönülde tesir oluşturur. Nitekim Peygamber Efendimiz?in mübarek sakal-ı şeriflerine ve hırkalarına tazim ve muhabbet de bu halet-i ruhiyenin eseridir.

Bir de manen Ehl-i Beyt?ten olma durumu mevzubahistir. Nitekim Selman-ı Farisi -radıyallahu anh-, her hali ile o kadar güzel bir İslam şahsiyeti sergiliyordu ki, Ensar da Muhacirler de:

?Ey Rasulullah?ın Ehl-i Beyt?i! Sizi sevmek, Allah?ın Kur?an?ında inzal ettiği bir farzıdır. Size en büyük medar-ı iftihar olarak kafidir ki, size salat etmeyenin namazı kabul değildir.? (Muhammed Parsa, Faslü?l-Hitab / Tevhide Giriş, s. 522)

Bunda muvaffak olmamız için Kur?an ve sünnet yanında sarsılmaz bir ortak noktamız daha vardır ki, o da Ehl-i Beyt muhabbetidir. Peygamber Efendimiz?in de bizzat emrettiği bu muhabbet, her müslümanın gönül ufkudur.

İşte Ehl-i Beyt terbiyesinin sayısız bereketlerinden biri? Zira onlar, alemlere rahmet olarak gönderilen Allah Rasulü?nün etrafında muhabbetle kenetlenmiş ve O?nun haliyle hallenmiş gönül insanlarıydılar.

Zira insan en büyük bedeli, muhabbet duyduğu şeyler uğruna öder. Bu fani alemde ödenen en ağır bedel de, ilahi muhabbetin bedelidir.

Bazı kasıtlı kişilerin ve gafillerin ithamlarına karşı: ?Eğer Al-i Muhammed?i sevmek rafızilik ise ins ü cin şahid olsun ki ben rafıziyim.? diyen İmam Şafii Hazretleri, yine bu husustaki duygularını şöyle ifade buyurmuştur:

Ahzab Suresi?nden:

Bizler de o mübarek ecdadın torunları olarak Efendimiz?e layık olabilmek için, O?nun bizlere bıraktığı iki büyük emanet olan Kur?an ve Ehl-i Beyt?in muhabbetiyle kalblerimizi ihya etmeliyiz. Güzel ahlak ve muamelatımızla O?nu örnek almalıyız. Bunun için de en başta Peygamber Efendimiz?in, O?nun al ve ashabının haliyle kendi halimizi mizan etmeliyiz.

Diğer bir rivayette Efendimiz?in şunları da söylediği nakledilmektedir:

Bu hususta diğer bir misal de Üsame bin Zeyd -radıyallahu anh-?tır. Nitekim birgün Ali ve Abbas

Fahr-i Kainat Efendimiz?in, kızı Fatıma validemize apayrı bir muhabbeti vardı. Hiçbir kız, babasını Fatıma validemizin Peygamber Efendimiz?i sevdiği kadar sevemez. Hiçbir baba da kızını, Peygamber Efendimiz?in, kızı Fatıma?yı sevdiği kadar sevemez. Bu sebeple her ailede bir Fatıma isminin bulunmasının, Efendimiz?e yakınlık bakımından bir bereket ve rahmet olacağı kanaatindeyiz.

Tıpkı gül, karanfil ve nadide çiçeklerle bezenmiş bir bahçe üzerinden esen sabah melteminin, gittiği yerlere o bahçenin ferahlığını yansıtan latif rayihalar götürmesi gibi, Allah Rasulü?nün manevi terbiyesi altında kemale eren Ehl-i Beyt de O?nun ruhaniyetini kendisinden sonraki nesillere büyük bir ihlas ve sadakatle tevzi etmişlerdir. Bir mumla, sayısız mumların yakılması misali, Allah Rasulü?nün nurunu asırlar ve nesiller boyunca devam ettiren feyz ve ruhaniyet kandilleri olmuşlardır. Öyle ki, o kandillerden biriyle aydınlanma bahtiyarlığına erenler, o nurun ilk kaynağı olan Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-?a vuslatın hazzını tatmışlardır.

İşte Ehl-i Beyt, Rasul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz?in halini, evsafını, ahlakını asırlara ve nesillere taşımakta müstesna bir zirvedir.

?İnsanlardan bana en yakın olanlar, kim ve nerede olursa olsun, Allah?a karşı takva sahibi olan müttakilerdir.? buyurdu.1

EHL-İ BEYT TERBİYESİ

Zira Ehl-i Beyt, nebevi güzellikleri, yani Hazret-i Peygamber?in yüzündeki nur-i melahati, sözlerindeki fesahati, hareketlerindeki letafeti, beyanındaki fevkalade belağati müstesna bir yakınlık mazhariyetiyle müşahede eden güzide şahsiyetlerdir. Onlar, haliyle hallendikleri, ahlakıyla ahlaklandıkları, terbiyesi altında yetiştikleri Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?in en sevdikleri idi.

Allah Rasulü?nde fani olan Ebu Bekir -radıyallahu anh-, Ehl-i Beyt?e hürmet ve muhabbette de örnek bir şahsiyettir. O, buyuruyordu ki:

EHL-İ BEYT?E MUHABBET

Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- Kur?an-ı Kerim?e bağlılık hususunda bazı tavsiyelerde bulunduktan sonra sözlerine şöyle devam etti:

?Ey Fatıma! Allah?tan ittika et! Allah?ın farzlarını eda et! Ailenin işlerini yap! Yatağına girince otuz üç kere sübhanallah, otuz üç kere el-hamdü lillah, otuz dört kere Allahu ekber, de! Böylece hepsi yüz yapar. Bu senin için hizmetkardan daha hayırlıdır.? buyurdu.

Muhabbet ve dostluk, hislerdeki ve hallerdeki müştereklikten kaynaklanır. Müştereklik ne kadar çoksa, muhabbet de o nisbette artar.

?Ama biz kadınların en sevgili olanını sormuyoruz ya Rasulallah!? dediler. Bunun üzerine de Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- şu karşılığı verdi:

Cenab-ı Hak Kur?an-ı Kerim?de:

Hakim et-Tirmizi, Allah dostlarının da daima zikr-i ilahi üzere bulundukları için manen Ehl-i Beyt?ten sayıldıklarını, lakin bunun sulbi bir yakınlık olmayıp, kalbi ve manevi bir yakınlığı ifade ettiğini bildirir. ?Zira Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Allah?ın zikrini ikame edip insanların kalbine yerleştirmek için gönderilmiştir.? der. (Hakim et-Tirmizi, Kitabu Hatmi?l-Evliya, s. 345-346)

?Hazret-i Peygamber?in Ehl-i Beyt?i kimlerdir ya Zeyd? Hanımları da Ehl-i Beyt?inden değil midir? diye sorunca o:

Bir gazada Hazret-i Ali, bir düşman neferini altına almış, onu öldürmek üzereydi. Ölümün pençesine kendisini kaptıran adam, acizlik içinde iğrenç bir davranışa meylederek Hazret-i Ali?nin nurlu ve mübarek yüzüne tükürdü.

?Selman bizdendir, Ehl-i Beyt?tendir!? buyurarak onu taltif etti. (İbn-i Hişam, III, 241; Vakıdi, II, 446-447; İbn-i Sa?d, IV, 83; Ahmed, II, 446-447; Heysemi, VI, 130)

?Ya Ali! Beni tam öldürecekken niye durdun? Niçin öldürmekten vazgeçtin? Ne oldu ki, şiddetli bir hiddetten tarifsiz bir sükuna geçtin!.. Bir şimşek gibi çakmakta iken bir anda fırtınasız, sakin bir hava gibi duruluverdin...?

?Allah Teala?yı, sizi nimetleriyle perverde kıldığı için sevin. Beni, Allah?ı sevdiğiniz için sevin. Ehl-i Beyt?imi de beni sevdiğiniz için sevin!? (Tirmizi, Menakıb, 31/3789)

?Ehlimin bana en sevgilisi, Allah?ın ve benim nimetime mazhar olan Üsame bin Zeyd?dir? (Tirmizi, Menakıb, 40/3819)

Bir ara Allah Rasulü?ne savaş esirleri getirilmişti. Hazret-i Fatıma, onlar içinden kendisine bir yardımcı vermesini babasından taleb etti. Lakin Hazret-i Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- dünyadaki en sevgili varlığı olan kızı Fatıma?yı yine ebedi saadete yönlendirerek:

Zeyd bin Erkam -radıyallahu anh- şöyle anlatır:

Dipnotlar: 1) Ahmed, V, 235; Heysemi, Mecmau?z-Zevaid, Beyrut 1988, IX, 22. 2) Müslim, Fezailü?s-Sahabe, 93-96. 3) Ahmed, I, 293. 4) Ayrıca Bkz. Buhari, Tefsir, 26/2; Tirmizi, Tefsir, 27/2.

Osman Nuri Topbaş

çıktı alayım bari.. gözlerimden olurum bu kadar uzun yazı okuyacağım derken:)

Bu meyanda ashab içinde yüksek fazilet ve takvasıyla maruf olan Muaz bin Cebel -radıyallahu anh-?ın hali de güzel bir misaldir:

Bu sözleri duyan Muaz -radıyallahu anh- ağlamaya başladı. Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-:

amin ecmain

EHL-İ BEYT

Enes bin Malik -radıyallahu anh- der ki:

?Ey Peygamber?in hanımları! Siz kadınlardan herhangi biri gibi değilsiniz. Eğer korkuyorsanız, çekici bir eda ile konuşmayın; sonra kalbinde hastalık bulunan kimse ümide kapılır. Güzel söz söyleyin! Hem vakarınızla evlerinizde durun da evvelki cahiliyet çıkışı gibi süslenip çıkmayın! Namaz kılın, zekat verin, Allah ve Rasulü?ne itaat edin. Ey Ehl-i Beyt! Allah sizden, sadece günahı gidermek ve sizi tertemiz kılmak istiyor.? (el-Ahzab, 32-33) ayetleri nazil olduğunda Allah Rasulü -sallallahu aleyhi ve sellem-, altı ay boyunca sabah namazına giderken tedbir mahiyetinde Hazret-i Fatıma?nın kapısına uğramış ve:

Hazret-i Hüseyin Efendimiz?in hunharca katli, İslam dünyasında o kadar nefretle karşılanmıştır ki, o devrin hükümdarı olan Yezid?in adı hakaret olarak kullanılagelmiştir. Çünkü o menfur cinayete, hangi mezhepten olursa olsun her müslümanın yüreği feryat halindedir. Buna göre aslında Sünniler ve Şiiler arasında herhangi bir husumet sebebi yoktur. Varmış gibi gösterilmesi, kötü niyetli insanların tahriklerinden başka bir şey değildir. Dolayısıyla bugün her iki taraf da birbirlerine hiçbir şekilde husumetle bakmamalıdır. Bugün bilhassa; ?Mü?minler ancak kardeştirler!..? (el-Hucurat, 10) hükmü etrafında kenetlenmek şarttır.

Fahr-i Kainat Efendimiz?in, aile efradına manevi terbiye vermesi ve onları ebedi hayata hazırlaması hususundaki diğer bir misal de şöyledir:

Allah Rasulü?nün manevi terbiyesi altında yetişerek O?nun ruhani hayatının tercümanı olan Ehl-i Beyt imamı Hazret-i Ali -radıyallahu anh-?ın, nebevi ahlakı aksettiren sayısız faziletlerinden biri şöyledir:

?Namaz ey Ehl-i Beyt! «Allah sizden, sadece günahı gidermek ve sizi tertemiz kılmak istiyor. ? buyurmuştur. (Tirmizi, Tefsir, 33/3206)

Ehl-i Beyt, evveliyetle, Peygamber Efendimiz?in aile fertlerini ifade etmektedir. Bu manada Ehl-i Beyt; Rasul-i Ekrem Efendimiz ve ailesi, Hazret-i Ali, Cafer, Akil, Abbas ve aileleridir. Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?e salat ü selam getirmek, nasıl bütün mü?minler üzerine bir vecibe ise, Ehl-i Beyt?e hürmet ve muhabbetle bağlı bulunmak da bütün mü?minlerin vazifesidir.

MUHABBET ve DOSTLUK

Bu sebepledir ki Allah?a muhabbet, sevme fiilinde nihai bir zirvedir. Bir sonraki zirve ise, yaratılışımıza vesile olması sebebiyle Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz?e muhabbettir. Muhabbet-i Rasulullah ile yoğrulanlar, yukarıda ifade ettiğimiz gerçekler etrafında Ehl-i Beyt?i de sevmenin neşesi içinde, onların güzel hallerine ram olurlar.

Demek ki Ehl-i Beyt?ten olmanın en mühim şartı?takva?dır. Yani zahiri manada Ehl-i Beyt?e mensub olmanın yanında bir de manen ve ruhen Ehl-i Beyt?ten olmak vardır. Bu ise mü?min gönüller için mertebelerin en şereflisidir.

?Son iki yılım olmasaydı Numan helak olmuştu.? sözleriyle ifade etmiştir:

Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-?ın muhabbetle bağrına bastığı, şefkatle öpüp okşadığı, namazlarında bile mübarek sırtına aldığı aziz torunu Hazret-i Hüseyin?e karşı işlenen cinayet, İslam tarihinin gördüğü en acı felaketlerden biridir. Bu cinayetin İslam dünyasının bağrında açtığı yara hala kanamaktadır. Bu vahşiyane cinayeti işleyenlerin her biri, Allah?ın ayrı bir gadabına duçar olmuştur.

İşte Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-, evladını böylesine mütevazı bir yaşantı içinde yetiştirmişti. Zira o Fatıma validemiz ki, Ehl-i Beyt?e, altın silsilelere, yani Şah Geylanilere, Bahaeddin Nakşibendilere, Ahmed er-Rufailere ve daha nice evliya, asfiya, ebrar ve mukarrabine?ana? olacak ve ümmetin hanımlarına da nezih hayatıyla örnek teşkil edecekti.

peydamber efendimize ve al-u ashabına selamların en güzeli ile

SELMAN BİZDENDİR

«?Size bir de Ehl-i Beyt?imi bırakıyorum. Allah?tan korkun da Ehl-i Beyt?ime hürmet gösterin! Allah?tan korkun da Ehl-i Beyt?ime hürmet gösterin! ?

Amin!..

?Ehl-i Beyt?ine karşı edepli olmak suretiyle de Hazret-i Muhammed -aleyhissalatü vesselam-?a hürmet ediniz. Canım kudret elinde olan Allah?a yemin ederim ki, Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?in yakınları, kendi yakınlarımdan bana daha sevgilidir.?

Varlık Nuru Hazret-i Peygamber?in mübarek ev halkı? Nebevi ahlak, ilim, irfan ve faziletlerle yoğrularak şahsiyet kazanmış şerefli neseb? Hazret-i Peygamber?e muhabbet ve bağlılıkta ihlas ve takva abidesi olan ümmetin efendileri, ?Al-i Muhammed? -sallallahu aleyhi ve sellem-?

?Hanımları da Ehl-i Beyt?indendir. Fakat O?nun asıl Ehl-i Beyt?i, kendisinden sonra da sadaka almaları haram olan Ali, Akil, Cafer ve Abbas?ın aileleridir.? dedi. (Müslim, Fedailü?s-Sahabe, 36)

Birgün Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-, kızı Fatıma?da bir gerdanlık gördü. O ince ve zarif hanım, babasının memnuniyetsizliğini kavramakta gecikmedi. Derhal gidip o gerdanlığı sattı ve kendisi de muhtaç olduğu halde müstağni davranarak parasıyla bir köle alıp azad etti. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- kızının bu şefkat ve merhametinden son derece memnun oldu. (Nesai, Zinet, 39)

Bu yüzden o aziz şahsiyetler, Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-?ın sevgisine layık olabilmek, O?nun muhabbetinden hiçbir zaman mahrum kalmamak uğruna, ömürleri boyunca nice ağır bedelleri seve seve ödediler. O?nun geçtiği çile ve ıztırap çemberinin bir benzerinden onlar da geçtiler.

Ya Rabbi! Gönüllerimize Peygamber Efendimiz?in, Ehl-i Beyt?inin, güzide ashabının ve onların izinden giden Hak dostlarının ruhaniyetlerinden hisseler ihsan eyle!

?Ben cihadımı yalnız Allah rızası için yaparım. Buna da asla nefsimi karıştırmam. Sen yüzüme tükürmekle beni kızdırmak ve hakaret etmek istedin. Ben o an hiddete kapılsaydım, seni nefsime tabi olmak gibi, bir mü?mine asla yakışmayan adi bir sebeple öldürecektim. Halbuki ben, gururumu tatmin için değil, Allah için gaza etmekteyim.?

al al oda olur:)

?Kızım Fatıma?yı.? buyurunca bu defa:

İşte böylece; ?Şüphesiz benim dostlarım müttakilerdir.? (Ebu Davud, Fiten, 1/4242) buyuran Fahr-i Kainat Efendimiz, kendisine yakınlığın en mühim şartının, Allah katında da yegane üstünlük sebebi olan?takva? olduğunu beyan etmiştir.

Yanındakiler Zeyd -radıyallahu anh-?a:

Bu hususta ümmet-i Muhammed?in tevhidini, birlik ve beraberliğini bozacak tarzda kuru çekişmelere prim vermek, tartışma ve çatışmalara girmek, en başta o aziz neslin mübarek ruhunu incitecek hareketlerdir. Bilhassa yersiz taassuplar, tarihten beri daima zarar verici olmuştur. Zira en ufak bir sürtüşme bile, ümmet-i Muhammed?i bölmek isteyen İslam düşmanlarının ekmeğine yağ sürmek demektir. Bu hususta sahip olmamız gereken en güzel hal, iman firasetiyle uyanık davranıp, gereksiz yere gıybet ve münakaşalardan uzak durmaktır.

?Selman bizdendir.? diyerek onu paylaşamaz olmuşlardı. Peygamber Efendimiz:

«?Ey insanlar! Ben de bir insanım. Yakında Rabbimin elçisi bana da gelecek ve ben O?nun davetine icabet edip gideceğim. Size iki mühim şey bırakıyorum. Biri, insanı doğruya götüren bir rehber ve nur olan Allah?ın Kitabı Kur?an?dır. Ona yapışın ve sımsıkı sarılın!..

Allah razı olsun iyiki varlar iyiki varsınız

Hazret-i Fatıma -radıyallahu anha- büyük bir teslimiyet ve rıza hali içinde:

Neticede bu ulvi ahlak karşısında o düşmanın gönlü dirildi. Hazret-i Ali?nin bu fazilet dolu halinden hisse alarak imana geldi.

GÖKLERİ TİTRETEN CİNAYET (10 Muharrem, Kerbela)

Yine ebedi hayatın en mühim sermayelerinden biri olan teheccüd namazı için, yorgunluk sebebiyle kalkamamaları ihtimaline binaen, Peygamber Efendimiz bazı geceler Hazret-i Ali ile Fatıma?nın kapısını çalar, teheccüd vaktinin geldiğini hatırlatırdı.

O halde; ?Kişi sevdiğiyle beraberdir.? hadis-i şerifi muktezasınca Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-?a yakın olmak, O?nun dostluk halkasına ve Ehl-i Beyt?ine dahil olmak için, en başta gönlümüzün Allah korkusu ve muhabbetiyle dolu olması, yani kalbimizin Allah ve Rasulü?yle beraber olması icab etmektedir. Bu halin en net alameti de, ibadet ve davranışlarımızda kendini gösterir.

Efendimiz -aleyhissalatü vesselam-:

Cenab-ı Hak, cemali sıfatlarını kendilerinde müşahede ettiği kullarını daha çok sever ve onları, hususi yakınlık ve dostluğuna mazhar kılar.

Hazret-i Fatıma -radıyallahu anha-, zayıf ve nahif bir hanımdı. Ev işleri ise hayli yorucuydu. Hazret-i Fatıma, ocağı yakar, yemek pişirmeye çalışırdı. Bazen ateşi üflerken çıkan kıvılcımlar benek benek elbisesini yakardı. Evi süpürmekten üstü-başı toz-toprak içinde kalırdı. Un öğütmek için değirmen taşını çevirmekten ellerinin, su taşımaktan da sırtının yara içinde kaldığı zamanlar olurdu.

Selam olsun ona onun ehli beytine ve yine selam olsun onu dillendiren hocamıza ve yine selam olsun onu buraya aktarana

Bu sebepledir ki ecdadımız Osmanlı, Ehl-i Beyt?i daima el üstünde tutmuş, saygıda kusur göstermediği gibi, onlara hürmet ve muhabbetin nasıl olması gerektiğine dair, ümmete örnek olacak davranış güzellikleri sergilemiştir. Ehl-i Beyt?e hizmeti kıymetli bir vazife saymış ve onların şeref ve izzetinin muhafazası için Nakibü?l-Eşraflık diye resmi bir müessese geliştirmiştir.

Tıpkı bunun gibi Allah Rasulü -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz?in hal ve vasıflarının en üst seviyede müşahede edildiği mübarek zevat da, O?nun en yakınları olan muhterem ailesi, yani?Ehl-i Beyt?idir.

Bu sayededir ki, Allah?ın bizzat terbiye ettiği Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-, nasıl bütün peygamberlerin efendisi oldu ise, Rasulullah?ın özel terbiyesine mazhar olan Ehl-i Beyt de diğer insanların seyyid ve seyyideleri olmuştur.

?Aile fertlerine karşı Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?den daha şefkatli kimse görmedim.?

Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- de aile efradını candan sever, ümmetinin de onları sevmesini arzu ederdi. Nitekim şöyle buyurmuştur: