Sakarya, saf çocuğu, masum Anadolu'nun,

Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader;

Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin?

Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan;

Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;

Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan;

Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!

Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun!

Oluklar çift; birinden nur akar, birinden kir.

Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna;

Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya,

Sen kıvrıl, ben gideyim, son Peygamber kılavuz!

Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine;

Kafdağı?nı assalar, belki çeker de bir kıl!

Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.

Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek;

Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!

Bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl!

Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?

Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat!

Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;

Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya! ..

Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;

Rabb?im isterse, sular büklüm büklüm burulur,

Eyvah eyvah, Sakarya?m, sana mı düştü bu yük?

Ne ağır imtihandır, başındaki, Sakarya!

İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su;

Sakarya

İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;

Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?

Rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız!

Akışta demetlenmiş, büyük-küçük kainat;

İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal;

Arkadaşlar sizlerden de şiirler bekliyoruz...

Sen ve ben, gözyaşıyla ıslanmış hamurdanız;

Bu dava hor, bu dava öksüz, bu dava büyük! ..

Mermerlerin nabzında hala çarpar mı tekbir?

Sakarya, kandillere katran döktü geceler.

Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz;

Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu;

Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne,

Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!

Bin bir başlı kartalı nasıl taşır kanarya?

Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?

Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu an;

Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.

Bulur mu deli rüzgar o sedayı: Allah bir!

Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için.

Necip fazıl Kısakürek

Sırtına Sakarya'nın, Türk tarihi vurulur.

Herşey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;

Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.

Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal.