sonra küçük bir fısıltama ile adım...

şu ilerideki dönemeç var ya

güzel böyle:)

Kapıya doğru yavaş adımlarla ilerlerken...

araba kaydı birden sonraaçılan kapıdan yola düştüm

bak biz bile karıştırdık:)

ağlaması karşısında dayanamadı ama elinden gelen bir şey yoktu...

Mevsim kış, gün gece, renk siyahtı.

kapıya doğru yöneldi ama içinde tarif edilemez bir korku oluştu...

ilk başlarda utansada önüne getirilen yiyeceklerin hepsini yedi küçük çocuk...

Hüzün, hiç beklemediği bir anda omzuna kondu.

eline en sevdiği kitabı alıp şöminenin yanına oturdu...

tekrara sordu yumşak sesiye:

sessizliği yine kendi bozdu..

küçük kız boynunu büktü ve...

ardından...

küçük kızın önüne koydu ilk başlarda utansada...

kapıdaki kişiyi gördüğünde gözlerine inanamadı

kapıdan bir tıkırtı geldi.. tedirgin elini kapıya uzattı.. kapı hafifçe aralandı..

yazdıklarımız karışmasın die sırayla mı yazsak acaba?

evet:)

-elif dedi...

dışarıdan bir ses geldi...

neler neler düşünmüyordu ki... ama kopuk kopuktu düşünceleri... işine gelmeyince öflüyordu... sıkılmıştı... yeni bir sayfa açmak istiyordu... bunu yapabilir miydi hazır mıydı... emin değildi... henüz yeni bir işe yeni bir başlangıca dermanı yoktu... ya da öyle sanıyordu... ama... bir farketse kendindeki kendini... daldığı derinliklerden sıyrılıp işe koyulacaktı... ama... bilinçsiz şu an... sadece düşünmekle kalıyor...

ve baktıki odada yalnızlığı ile tek başınaydı.

biz anneannemlere gidiyorduk

zaten sıra ile yazmıyormuyuz:)

sonra mutfağa gitti bir kaç yiyeileceği şeyler hazırladı...

ben annemi istiyorum yardım edin nolur diye yalvarmaya başladı küçük elif

içindeki tedirginliğin nedenini ararken aslında hiç olmayan bir düşün içinden çıkamadığını farketti

çocuk yere bakıyor sesini çıkarmıyodu.. durdu düşünde nerden gelebilmiş olabilirdi bu biçare...

kahveyi yudumlarken dalıp gitti derinlere...

dışarıda fırtınanın sesi her yeri inletiyordu...

-annenler nerde elif?

araba uçuruma yuvarlandı

pek acıklı oldu yav

küçük kız hem cevap veriyor hemde ağlamaya devam ediyordu

-yoklar dedi elini yüzüne kapatıp sessizce ağlamaya başladı...

buraya nasıl geldin dedi biraz sakin bir ses tonu ile...

başını önüne eğdi... Gözünden bir kaç damla gelmeye başladı...

haklısın:)

olur..

çocuk hala sessiz.

minicik elleri uzanıp uzanmamakta kararsız yemege uzandı.. nasılda acıkmıştı... ne kadar zamandır açtı acaba.. ona baktıkça kendi küçüklüğü geldi aklına..

kalktı karanlıktan kurtulmak için ışığı açtı ve..

bu küçücük kız çocugun burda ne işi vardı hemde bu havada.. hemen içeri alıp şöminenin başına getirdi onu... yavrucak tir tir titriyordu..

-adın ne küçüğüm nerden geldin sen?

döndü küçük kızı adın ne dedi sana