Üzerinde turuncu bir tişört var diye laf yemiş.

Ve kendimizi arabaya atıyoruz.

Şaşırıyor, "Ne yapacağız yani?" diyor.

Olmadı.

Nihat Odabaşı?nın fotoğraflardan sonra posta kutuma düşen mesajlardan biriydi: "Soyunmakta ne var, kolaysa örtün güzelim! Örtün de, bu ülkedeki baskıyı, zulmü gör..."

İş, kapanmaya gelince bir hayli zorlandık! Ne giyeceğiz, nasıl yapacağız, nasıl örtüneceğiz, kural nedir, ne yaparsan komik olursun, ne yaparsan ciddiye alınırsın... Bilmiyoruz.

İşte Demet, burada...

Deniz Seki?ye iletilmesi için bir mektup vermek istiyor.

"Önemi yok" diyorum, "Ayşe yarın gelip kapıcıdan alır..."

Duy, duyabilirsen... Ben kendimi uçakta gibi hissettim. Hani basınç değişince kulakların tıkanır ya, o hesap...

Bir ara aklıma düşüyor, "Yoksa bunlar bizimle dalga mı geçiyorlar?" diyorum, anladılar da numara mı yapıyorlar...

Üzerinde bir tişört, bir bermuda, ayağında parmaktan geçme terlikler, Teşvikiye Palas?ın önünde birini bekliyor, yoldan gelip geçenlere bakıyor, bizi de tepeden aşağıya şöyle bir süzüyor. Ona doğru yürümeye başlayınca, yüzünde rahatsız bir ifade görüyorum.

Tüm bunları, alkolsüz kokteyl içerken düşündük.

Herkes cüppeli, sarıklı, sakallı...

Gözlükler deniyoruz, esnafın biri "Bunlar manken!" diyor, ay bir mutlu oluyoruz, yaşasın sonunda biri bizi beğendi, baktı ilgilendi...

Bence 20 liradan yatmalısın.

Neden?

"Tiroid" diyor, "Telefonu kaç? Bir arayayım" diyorum, "Bilmiyorum ki" diyor. "İnsan bu kadar yakını olan birinin telefonunu bilmez mi?" diyorum.

"Gördün mü" diyor, "Mahvolduk!"

Normal tesettür var tamam ama, bunun bir de lüksü var.

Bence şöyle görünüyoruz, "Brasserie?de hep oturmak istemişler ama hiçbir zaman cesaret edememişler, bugün başarmışlar, kırmayalım, onlar da bizim insanımız. Kucaklayalım. Hem zaten asıl müşterimiz Güney?de tatilde, İstanbul da biraz boş, ne olur yani gelseler..."

Biri bir şey söylediğinde, elimle kulağımı dışarı çıkarma ihtiyacı hissediyorum. Cep telefonunu da bonenin içine sokmaya çalışıyorum.

"Sizin rezervasyonunuz akşam üzerineymiş, şimdi geç oldu, artık gece kulübü. Giremezsiniz" diyorlar.

Gözü karayım.

Bir an çıplakmışız gibi bir duyguya kapılıyoruz çünkü öyle bakıyorlar.

Ama yani olabilecek en kibar biçimde, gece kulübüne giremeyeceğimizi söylemeye çalışıyorlar.

"Haldun Bey, benim Ayşe" diyorum.

Kim ne derse desin...

Neyse ne, olan bu...

Şimdi istikamet Ortaköy House Cafe...

Her zaman oturduğun yere oturuyorsun.

En büyük nedeni de ayağımızdaki topuklular.

Ama aldım.

Ülkemde ki İnsanları ayrıştırmak sana mı kaldı.

Demet, evden bir pardösü getiriyor, jean üzerine giyiyor, belini de sıkıyor, kafaya da bir eşarp, aman Allah?ım Fransız gibi oluyor.

Parayı ödemek için içeri Selo?nun yanına gidiyorum.

Dükkanın sahibi, bir tuhaflık olduğunu fark ediyor, "Yeni mi kapandınız?" diye soruyor.

İmdadımıza, Tekbir yetişiyor.

Leman ve iğneler yok...

Bir enerjim vardı, hayat akardı içimden, geçerdi, hissederdiniz, hissederdim.

Ama yine de mahalle baskısı yok.

Acayip bir duygu.

Gazeteci olduğum, beni tanıdıkları için değil, evvel eski bakarlardı.

Bekleyin bizi sokaklar geliyoruz...

Hele, sakallı cüppeli bir adam "Pislikten başka bir şey değilsiniz!" deyince...

Terbiyesiz bir yazı yazmadım.

"Tamam o zaman."

Minibüsle sahil boyu gidiyoruz, otobüsle geri geliyoruz. Neşelenmek için çiçek alıyoruz, kağıt helvalı dondurma alıyoruz, kalabalıkla birlikte meydanda oturuyoruz, gelen geçeni izliyoruz. Bir ara bir ayakkabıcı takılıyor gözüme, ayakkabımı boyatıyorum. Ayakkabıcıyla sohbet ediyorum.

Ortada da meşhur İsmail Ağa Camii.

O mahalle, bu mahalle, hepimiz beğenilmek isteyen kadınlarız aslında...

"Demezsen yarın yine gelecekler, ne b. k yiyeceğiz?"

Yine problem yok. Biraz hüzünlü bakışlar var, o kadar. Bir müdahale, bir aşağılama? Asla. Bir ara bana power pilates yaptıran hocam Hakan?ı görüyorum. Şöyle bir bakıyor suratıma, tanımıyor. Alıştım, birkaç tane daha tanıdıkla karşılaşıyorum, herkes kös bakıp geçiyor.

Üzerimdeki her şey fazla geliyor.

Bana diyor ki, "Kapıcıya bırakmıştım mektubu, aksilik işte, kapıcı da gezmeye gitmiş, buraya kadar boşuna geldiniz, üzgünüm..."

Tamam, belli ki mutaassıp insanlar yaşıyor, tek tük askılı ya da kolsuz elbiseli kadın var.

Personel çok kibar. Çok anlayışlı.

Sonra Der Die Das?a uğruyoruz.

Nihat, benim Nihat, "Michael Jackson anısına siyah ve beyaz giyinmiş iki kadın geldi" diye espri yapmış.

Demet?le göz göze geliyoruz, adımlarımızı hızlandırıyoruz.

Girişteki paniği görmeniz lazım... Koca koca adamlar bizi görünce ne yapacaklarını şaşırıyorlar. Gülmemek için kendimizi zor tutuyoruz.

Şimdi kendimizi daha bir kadın gibi hissediyoruz.

İşte Haldun Dormen en şeker haliyle karşımda...

Dezavantajı o kadar fazla ki, avantajından söz edilemez bile...

"Nasıl yani!" diyor.

Merak ettiğimiz bir şey daha var.

Barbie bebeklerini tahrik edici bulanlar işte onlar...

Gayet bayağı, fos bir hareketi yazı dizisi yapmış.

"Oğlum diyemem... Ayrımcılık bu..."

O nasıl tepkiyle karşılanıyor acaba?

Ne kadar yaratıcılar!

Orada Demet?le kara kara düşünüyoruz... Hiç beklediğimiz gibi çıkmadı...

Birilerinin bağırıp, çağırması lazımdı...

Çünkü merak ettim.

"Hadi" diyor Demet, "Karşıya, alkolsüz kokteyller içmeye, hafiflemeye..."

Fatih?te dolaşırken tanıştığımız çok şeker tesettürlü bir arkadaşımız var, bize diyor ki "Yürürsünüz, Allah?ın izniyle yürürsünüz... Bir arkadaşımızı tokatlayarak sersem ettiler... Siz hiç durmayın, hızlı adımlarla caddeyi baştan başa yürüyün. Bir şey olursa koşabilirsiniz değil mi?"

Önce, spor takılmaya karar veriyoruz. Ben pantolon üzerine tunik gibi bir şey giyiyorum, Demet etek-ceket. Ama asıl değişimi, kafamız kapanınca yaşıyoruz.

Leman?ın sözleri kulağımda o esnada, "Seni okuyan bir sürü türbanlı var, hepsiyle aranı bozacaksın. Sakın bütün hissettiklerini yazma" demişti.

Derken soluğu Akaretler?deki W Otel?de alıyoruz.

Hiçbir şey olmuyor. Yeryüzünde kimsenin umurumda değiliz. Bir bakış fırlatıp hayatlarına devam ediyorlar.

Size ne kadar eğlendiğimizi anlatamam.

Kılık kıyafetimiz hiç sorun olmuyor.

Mısır alıp, motora biniyoruz.

Şöyle bir gözlemimiz oldu; zenginlik, genel olarak insanların sinirine dokunuyor, daha önceki kıyafetleri giydiğimizde bize şefkatle bakanlar, şimdi kaşlarını kaldırıyorlar..

Hayatımda böyle bir şey görmedim. Aklımdan çıkmıyor.

Ben fosforlu yeşil bir el feneri gibiyim.

Bakın, bozulmak, darılmak yok... Ne hissediyorsam yazacağım... Amacım, kimseyi yargılamak değil... Ama size yalan söylemek istemiyorum, lafı kıvırmak da...

"Gidin, defolun, sizi istemiyoruz" demesi...

İsmail Ağa Caddesi?ne gelince...

"Başımızı örteceğiz, sokaklara çıkıp dolaşacağız. Tabii ki, türbanlıların gerçek ruh halini anlayabilmemiz mümkün değil. Zaten bizim iddiamız da, ?karşı mahallenin kadınlarını anladık? olmayacak. Biz sadece şeklen de olsa, neler hissettik, nelerle karşılaştık, onu anlatacağız..."

Aman Allah?ım bu kadar mı değiştim?

Kızlar da yaramaz, anneleri de!

Bizim yediğimiz lafın, haddi hesabı yok.

Demek ki, saç deyip geçmemek gerekiyor, bir bildikleri var ki kadınların kapanmasını istiyorlar, çünkü saç kapanınca, insanın yüzünün anlattığı şey azalıyor, kaba hatları çıkıyor, burnu öne fırlıyor...

Bir top kumaşa dönüyorlar. Kendilerini bir şekilde göstermek istiyorlar.

Sonra hızımızı alamıyoruz, kendimizi başka semtlere atıyoruz. Vapurla şöyle bir Üsküdar yapsak nasıl olur?

Her tarafım terliyor, şıpır şıpır, sırtım, gıdım, ensem, şakaklarım...

ne kadar saçma sapan cümleler... şu konuyla ilgili 4. başlık bu okuduğum. ayşe akıllı kadınmış vesselam morlale sen beğenmemeye devam et.

O şimdi yok. Ben sanki matlaştım.

"Tanışmış mıydık?" diyor.

Reina?ya girmek için kendimize isim uyduruyoruz:

Doğru ya doğru, Nişantaşılılardan bir tepki bekliyoruz, "Hooop!" filan desinler ya da kötü bakışlar fırlatsınlar...

İşte hazırız!

Maruz kaldığımız ilk şey, ses kaybı.

Yolun başında, tek tük görüyorsun, sonra çoğalıyorlar, birden her taraftan siyah çarşaflı kadınlar çıkıyor. Ve arkalarından gelen cüppeli adamlar...

Ne bileyim İzmir?e gidelim, Kordon?da çarşafla dolaşalım...

Kızım ile kızı kanka: Alya ve Lila.

Ve sizi temin ederim en büyük yalan "Türban göze vurgu yapıyor, gözün güzelliğini ortaya çıkarıyor..."

Her zamanki gibi büyük Adaçayı istiyorsun.

Aaaaaa, şurada dikilen Ferzan Özpetek değil mi?

E bir şeyle avutacaklar kadınları!

Şurası kesin ki, hem çok eğlenecek hem de çok şey öğrenecektim.

"Biz alışığız" diyoruz, "Dubai?de gidiyoruz kulüplere... Diet kola içiyoruz..."

Oysa, her şey aynı...

Öyle bir baskı, sıkışıklık, rahatsızlık...

Ama başladığımız işi bitirmek gerek.

Demet, sarılar içinde.

"Tamam" diyor, "Ben varım..."

Korkuyorum, ödüm patlıyor.

Kadınlar çarşaflı...

Servis iyi ve hızlı...

O sırada "Yarın akşam 7?de gelelim o zaman" diyorum ben.

Türbanlılar bu kadar direkt, doğrudan davranmıyor galiba, daha çekingenler, bizim gibi erkeklerin üzerine üzerine yürümüyorlar.

Malum "Karşı mahalle " deneyimi yaşadınız bir de vesikalı iş kadını deneyimi yaşamalısın.

Kafamızı açarsak yeniden nasıl bağlayacağız?

Her zamanki Bebek Kahve?ydi.

Bir de Reina?yı deneyelim...

Köşebaşı Dubai?de açıldı, pek sevdiğimiz bir lokanta, tatil için İstanbul?a gelince, o sevdiğimiz lokantanın denize nazır şubesinde kebap yemek istiyoruz.

Birde karşımıza aydınız diye çıkmaları yok mu.

Kem küm edip geçiştiriyoruz.

Ortaköy acayip kalabalık...

Acıyarak, şefkatle...

Fatihliler için bile marjinal bir yer.

İçine atla o kadar güzel, o kadar serin...

Amerikan seyyahları gibi görülmeye değer, gezilmeye değer bir yer varsa; uzaktan fotoğrafını çekip hahhhh buranında sırrını keşfettik, burada işimiz kalmadı dercesine; başına bir bez parçasını bağlayıp empati kurduğunu sanancak kadar kofti bir hanımcağız.

Boğaz?ın rüzgárı, saçlarımızda gezinemiyor diye hüzünleniyoruz. Üsküdar?da, kalabalıklarda kayboluyoruz.

Pakistan gibiydi.

"Yoo biz şimdi de yeriz, önemi yok" diyoruz.

"Yok yok, Ayşe zahmet etmesin" diyor, "Alya var, işi gücü var..."

Görevlilerin hali o kadar perişandı ki daha fazla zorlamayalım diyoruz. Arabaya biniyoruz ve karnımız ağrıyıncaya kadar gülüyoruz.

Reina?nın kapısında dikiliyoruz.

Sıra Beymen Brasserie?de.

"Madem bizim mahallede türbanlı dolaştık... Bir de karşı mahallede mini etekle dolaşalım... Bakalım ne olacak?"

Hálá tık yok.

Şimdiye kadar hep "Nasıl açılacağız?" diye düşünmüşüz.

"Aaa çok geçmiş olsun ne ameliyatı?"

"Ne demek!" diyor. "Eskiden olsa bu muhitte yadırganabilirdiniz ama artık alıştılar. Ayrıca bunda yadırganacak ne var, benim ailem de sizin gibi kapalı. Ben ve arkadaşlarım, biz herkese aynı muameleyi yapıyoruz. Hepimiz müşterilerimizsiniz. Her zaman gelebilirsiniz..."

Tepkileri görmek istiyoruz.

Fatih genelinde hiçbir şey olmuyor.

Aşağılık ruhu satılmış insan görüntüsü altında pislik deryası içinde çırpınan mahlukat.

Çünkü Fatih?teyiz. Üstelik mini etekliyiz. Kimseyi rahatsız ya da huzursuz etmek istemiyoruz, tahrik etmek için de uğraşmıyoruz, nasıl bizim mahallede tesettürle dolaştıysak, nasıl İzmir?de çarşafa girdiysek, Fatih?te de mini etekle dolaşır mıyız, nasıl dolaşırız, onu merak ediyoruz.

YARIN HÜRRİYET?TE

"Ne işiniz var burada" ya da "Para el değiştirdi, artık bunların parası var" gibisinden.

Laf yok, hakaret yok.

"Ne demek tanışmış mıydık!"

İnanmayacaksınız ama kayınpederim benimle konuştuğunun farkında değil!

Demet, pembe bir eşarp seçiyor kendine, ben mavi...

"Çarşaflılarsa unutun, giremezler!"

Fatima Abbas ve Rana Ebubekir...

Ama azimliyiz, öğreniyoruz.

Demediler...

"Benim ben!" diyorum, "Ayşe..."

Bir de alkollü içseydik!

Bu da çok anlaşılır, çok insani...

TÜRKİYE de ne kadar ABAZA erkek varsa

Oraya girmeye çalışalım...

Kimse, benimle göz göze gelmek istemiyor. Yokum sanki.

Uzaktan bizi izleyen fotoğrafçı arkadaşımız Levent bile tırsmış durumda.

Rezervasyon tamam. Gazeteden bizim için yapıyorlar. Fakat bir ültimatom var:

Ama yargılayarak değil...

"Abi bunlar Dubaili, orası acayip bir yer, sen direkt de ki, İstanbul?da türbanlılar giremiyor böyle yerlere..."

Uzun uzun Louis Vuitton?un önünde dikiliyoruz, vitrine bakıyoruz.

Sen ve senin gibi düşünen mahluklar yüzünden ülke BOK gibi oldu.

House Cafe?de latte?mizi içiyoruz.

Cama yansıyan görüntümüze bakıyorum ve "Bu, ben miyim?" diye şaşırıyorum.

Haşemayla yüzelim...

Yalnız ücret konusunda ekonomik durumu iyi değerlendir ki tüm erkekler senden faydalansın.

Kaymasın diye. İşte o bone, kulakları kapatıyor. Bir de tepesine türban... Etti mi sana iki kat...

Her yer bize benzeyen insan dolu.

Hem "eski manken" demedi...

Brasserie, Nişantaşı?nın sembolü...

Şimdi bu lafları siz duysanız ne yaparsınız? Korkmaz mısınız?

Pislikten başka bir şey değilsiniz!

Bir başka deyişle "abiye tesettür".

Bir sürü şeye balıklama atlarım. Benim tehlike çanlarım bir türlü çalmaz.

Byeeee İsmail Ağa Caddesi!

Kendini"baskı ölçer"zannedip kılıktan kılığa girerek toplumun değişik kesimlerindeki yaşam tarzlarına karşı duruşlarla onların tepkilerinin ne olduğunu öğrenmeye çalışmak ancak halka tepeden bakan bu tür gazetecilere yakışır. Herkes karakterinin gereğini yapar.

Şaşırtıcı bir tespit, eskiden yolda yürürken insanlar bana bakardı.

Farklı olan tek şey, kafandaki türban...

Hayat boyu ayrışmaya, farklı olmaya çalışmışım. O da şimdi yok.

Algıda seçicilik bu olsa gerek, bir eşarpçı görüyoruz, güzelleşebilmek için tek şansımızın farklı renkte eşarp takmak olduğunu biliyoruz, dükkanın sahibi çok kibar, "İçeride oğlum var, söyleyeyim çıksın, siz deneyin eşarpları" diyor...

Biz, iki kadın, çok eğleniyoruz.

Aralarında konuşuyorlar, "Abi giremez bunlar, içeride isyan çıkar, baksana tamamen kapalılar, olmaz... Söyle... Bir şey uydur!"

Benim kolumda çakma bir Louis Vuitton var, "karşı mahalle"nin bir kısmı da çok meraklı hem marka çantaya, hem da eşarba... Longchamp, Hermes, Dior tercih ettikleri markalar... Ama en çok Burberrys eşarp seviyorlar...

Varız ama yokuz.

Bedenim bile sanki benim değil.

Normal bir semt.

Dubailiyiz ya güya, İngilizce konuşuyoruz, "Ama rezervasyonumuz vardı" diyoruz, defterden adımızı bulmak için uğraşıyoruz.

Aklımda bunlar, Abdi İpekçi?yi boydan boya yürüyoruz, Beymen?in yanından arka caddeye geçiyoruz...

Bütün toplu taşıma araçlarına binecektim.

Abi, bu ayrımcılık ne b. k yiyeceğiz?

Muhtemelen ondan alışveriş yapalım diye ama olsun hoşumuza gidiyor.

"Yok yok deniyor, misafirlerimiz modern tesettürlü."

"Duyamıyorum seni Demet!"

Al sana mahalle baskısı!

İnsan, tek başına eğlenemiyor!

Bari elden alayım...

Bize biraz tuhaf bakıyorlar ama içimdeki tehlike çanları çalmıyor.

Önümüze bakarak yürüyoruz.

Demet?e "İstanbul?da benimle birlikte birkaç gün İslami hayat tarzına uygun takılır mısın?" diyorum.

Fatih?te minik etekle dolaşma fikri de o anda ortaya çıktı...

O herkesin diline düşmüş, milleti de birbirine düşürmüş "bez parçası"nı kafama bağlayıp, şehri İstanbul?da bir o semte, bir bu semte gidecektim.

Biri gerekiyor, bir arkadaş.

Direkt içeri giriyoruz, bara çıkıyoruz, hiç sorun olmuyor.

"Özcan nerede?" diyorum.

Tesettür giyimin önde gelen markalarından. Çok yardımcı oluyorlar, kıyafet yolluyorlar.

Tabii alışmamış başta, türban adam gibi durmuyor, rüzgár yüzünden bazen saçma sapan hallere giriyor. Birbirimizin örtüsünü kolluyoruz.

Ortaköy Four Seasons?da limonata içiyoruz... Herkes güler yüzlü...

Kılık değiştirlmeyle anlaşılacak şey değil zaten anlayamazsında...

Kocandan izin alarak hepsiyle yatmalısın sayın AYŞE ARMAN.

Benim onunla bir hukukum, bir arkadaşlığım var. Gözlerini, yüzümde gezdiriyor, tanıdık bir şey arıyor; bulamıyor. Deli mi ne, gerçekten tanımıyor.

Almak istemiyorlar ama nasıl kıvıracaklarını bilmiyorlar. Bütün trafik durdu herkes bize bakıyor.

Hep "Bir şey olmaz!" derim. Dere tepe düz giderim.

Parayı ödüyorum.

"Bugünün en heyecan verici alkolsüz kokteyli ne?" diye soruyorum.

O yüzden zaten "karşı mahallenin kadınları" kafalarına renkli renkli baş örtüleri takıyorlar.

Mesajı atan kişinin herhalde aklına gelecek son şey, benim bu sözleri ciddiye almamdı.

Yooo, gerçekten tanımıyorlar.

Ama o kadar.

Mahalle baskısı yok.

Müthiş ikililer.

Bebek Kahve?ye gidiyorsun, bin yıllık Selo seni tanımıyor.

Gözümüze kalem-malem de çekiyoruz.

"Yok" diyorum, "Olmadı. Bizimkilerin örtüsü bu kadar Avrupai değil. Başka bir çözüm bulmak lazım..."

Yaradana sığınıp, yürümeye başlıyoruz.

Ortaköy Meydanı?na yürüyoruz, hava da nasıl sıcak, pişiyorum.

Kebaba da çok meraklıyız.

Hüsrev Gerede?ye giriyoruz, kayınpederimin evine doğru yürüyoruz...

İşte her şey, bu kışkırtıcı mesajla başladı.

Daha zengin bir görüntümüz var, zavallı gibi durmuyoruz.

Leman, sağ olsun, kafamızı hediye paketi haline getiriyor, ilk iğne boynumuzun altına... Ötekiler çeşitli yerlere...

arkadaşım lütfen terbiyeli olalım beğenmiyorsak tepkimiiz başka türlü ifade edelim edep dışı şeylerle değil. Beğenmiyor olabilirsin beğenmediğin noktaları yazarsın.

Demet siyahlara bürünüyor, ben beyazlara.

Caddeye dalıyoruz.

Abiye tesettür olayına da girdik

Nişantaşı Abdi İpekçi?de şöyle bir baştan aşağı yürümeye karar veriyoruz.

Hayatımda ilk defa "Yapmayalım, değmez!" diyorum.

"Hangi Ayşe?" oluyor.

Mahalle baskısı sıfır... Yandık... Bunun haber değeri yok... Ya da var mı?

"Ameliyat oldu."

Karşı mahalleymiş.

Kafelere, barlara, gece kulüplerine girecektim.

Gidip en öne kuruluyoruz, salata ve diet kola söylüyoruz. Bakalım ne olacak? Bir iki masa biraz acayip bakıyor. Çok az bir küçümseme...

Bebek Kahve?deyiz

"Ablacığım" diyor, "Çok alkol var içeride... Neydi bunu İngilizcesi... Too much alcohol... Gelmez sana..."

Nihat Odabaşı, Aslı Altan, Deniz Akkaya, Mahmut Anlar, Ender Sanal, Murat Patavi bir ekip halinde oradalar.

Bir süreliğine, "karşı mahalle"ye geçecektim.

Şöyle ki, türbanın altına bir "bone" takılıyor.

Ortaköy meydanına gidiyoruz, Levent arkamızda gölge gibi takip ediyor bizi. Bir süre kayıkların üzerinde oturuyoruz, geleni geçeni izliyoruz.

Bir ara garsona soruyoruz, "Çok rahat ettik burada, teşekkür ederiz!"

Kim olduğumu söylüyorum, şaşkınlıktan küçük dilini yutuyor, "Hiçbir şekilde tanımadım" diyor, ekliyor "Ama ikinizin de beden dilinde bir tuhaflık var, tam kapalılar gibi değilsiniz. Sonradan kapanmış gibi duruyorsunuz. Kocasının baskısıyla filan..."

Selo, ona sürekli sorular soran türbanlı kıza sinir oluyor, numarayı veriyor ve "Hadi işim var hadi, hadiiiii..." diyor.

Bu halimizle bir sürü yere gidiyoruz.

Ama tanımamış!

Ayşe hanımın davranışıyla kıyaslanamaz bile.

Bir Mohito geliyor ki...

Yanımda yürüyen Demet?le konuşabilmek için, kafamı çevirmem yetmiyor, tüm bedenimle dönmem gerekiyor, dünyayı 180 derece algılayamıyorum...

Tanımıyor.

Dubailiyiz.

Şu anda da kafamı cendereye sokulmuş gibi hissediyorum.

Reina komedisi

Sonra House Cafe, Beymen Brasserie, Allah ne verdiyse...

Hayvan desenli olduğu için Versace tercih edilmiyormuş.

Haşema ile denize girince ne hissettik? Ege?deki tesettür tatil köylerini ve butik otelleri bir de bizden dinleyin... Kadınlara ait havuzda topless güneşlenen ve mayokini giyenler vardı. Sonra hepsi kıvrak Arapça şarkılarda göbek attı... Biz de olan biteni şaşkınlık içinde izledik. Kadından çok Ninja kaplumbağalara benziyorduk...

Olmaz demeyin oluyor...

Yanlış anlaşılmasın, kim ne isterse giysin ama orası Türkiye gibi değildi, İstanbul?da gördüğüm hiçbir yere benzemiyordu, zaman sanki gerçekten durmuştu.

Biz "Hop! Burası size uygun bir yer değil! İkileyin" türünden itici bir tepki bekliyorduk.

Boğaz?ın en güzel yerindeki kafeye girince, "Oh be" diyoruz, bir güzel bara kuruluyoruz. Her çeşit insan var içeride, kimse kafasını bile kaldırmıyor.

Sağlı sollu hacı yağı satan dükkanlar var, dini kitaplar, Kuran?lar, antika köstekler, tesettür kıyafetleri, aksesuvarlar...

Benim türbanla uyum sağlayabilmem mümkün değil. Bir kere yakıştıramıyorum kendime, olmuyor, aynada başka biri çıkıyor karşıma...