bir zamanlar Allah lafsı benim içimi bu kadar titrettmezdi..

en lüks araclar altlarında... en taze kızlar nikahlarında...

bir zamanlarr...

kimsenin kimseden yana olmazdı derdi tasası

bir zamanlar sevgi diye bildiğim o duygu yanıltmış beni, sevginin yeniden tanımının yapmanın gerekliliğini bir zaman sonra öğrendim:)))

Yere bile tükürmezdik. Hatta, Osmanlı askeri teşkilatını Avrupa?ya tanıtmasıyla meşhur Comte de Marsigil, yere tükürmedikleri için atalarımızı şöyle eleştiriyor:

beni çevirip benden para isteyen birine güvenemz oldum söyledikleri doğrumu diye?

bir zamanlar ben, bedenen var olup ruhen ateşlerde olduğu halde kendini gül bahçelerinde sanan bir yitikmişim...

ama belkide en acı yanı artık gözyaslarımız kurudu.. ağlayamaz olduk içten hıckırıklarla

alışveriş yaparken neden tüm esnafları "kandırıkçı" görmeye başladım..

adres sormak için yaklaşan bir

ama şimdi artık dünya bizim için amaç... sanki ebediyyen yaşayacakmışız gibi türlü türlü planlar ve yatırımlar yapılan yer...

Hala insanız..

bu niyeler niye bu kadar uzun?

biz bir zamanlar meger ne

cebimizi kısa yoldan doldurma denen şey bizim için muhald..

dostumuza değil canımızı feda edbilmek en küçük dünyalık karsısında bie satar olduk onu...

enayi imişiz

bize hep iyiliği emreden bir dinin mensuplarıysak ve biz bu dine iman ettim diyorsak bu değişim neden?...

bir zamanlar içimizden bole ırz düşmanları çıkmazdı...

Harama el sürmezdik:

asla ve asla namazlarımızı ve diğer dini ibadetlerimiz aksatmazdık..

saygıyıda sevgiyidi en okkalısından ögretirdi bizlere gercek allah dostları...

"Türkler hiçbir zaman yere tükürmezler. Daima yutkunurlar. Bunun için de saçlarında sakallarında bir hararet olur ve zamanla saçları, kaşları, sakalları dökülür."

bir zamanlar bizi biz yapan değerlerimiz vardı ve önem verirdik. zamanla bu değerlerimiz değişti maalesef.

bir zamanlar dünya bizim için bir araçtı bir konak...

ne kötü Ya Rabb...

islam hizmeti için bekar kalabilen yiğit oglu yiğitlerimiz vardı...

bir zamanlar dostumuz için canımızı verbiliyorduk... cengaverlerimiz en ön saflarda gülerek ölüme kaşardı.. ben arkadasımdan önce ölüp şehadet mertebesine ereyim telaşesiyle...

sonra değiştik...

Nasıl kısa yoldan köşe dönülür bunun püf noktalarını,

ama şimdi allah dostu diye gecinen insanlara bakıyorsunuz göbeklerinin yarı çapları bir baklava tepsisinden farksız oldu..

Ya da İSLAM DİNİ insanı eşref olmadaki tüm özellikleri kendinde barındıran bir güçtü de ondan ayrı düşmenin hezeyanlarını mı yaşıyoruz?

analarımız bizi güvenle gönderirdi her yer

"Türk dükkanlarında hiçbir zaman tek meteliğim kaybolmamıştır. Ne zaman bir şey unutsam, hiç tanımadığım dükkancılar arkamdan adam koşturmuşlar, hatta birkaç kere Beyoğlu?ndaki ikametgahıma kadar gelmişlerdir."

adres sormak için yaklaşan birine refleks olarak elimi çantama veya cebime atışım niye?

anadolulu idik

çocuklar bayrma geldiğinde bir coşku bir neşe ile dolardı...

Hala topluluklar halinde yaşıyoruz, hala ihtiyaçlarımız ölçüsünde beşeri ilişkilerde bulunuyoruz...

Kurak günlerde ücretle adamlar tutup sokaktaki ulu ağaçları sulatır, göçmen kuşların yorgunluk atması için saçak altlarına kuş sarayları yapardık. Bunlara öyle çok örnek var ki, saymakla bitmez.

efendimizi anımsatan harika bir resim

hala aç kalmamak için yiyor, üşümemek için giyiniyorz...

vel hasıl..

Bir zaman yaşamış soydaşlarımdan bahsediyor yazar... Benim atalarımdan... Ne değişti o zaman diliminden günümüze kadar...

en küçükten en büyüğümüze en derin manevi atmosferlerin kuşattıgı bir iklimde yetişirdik...

Din kardeşime güvenemiyorum...

sag_duyu... resim çok güzel kardeşim...

bir zamanlar daha gözümüz açılmamıstı...

CÜMLELERİM BİTMEDEN GİTMEK İSTEDİ:))YANLIŞLIKLA OLDU EFENDİM:)

Çevreciydik:

bir zamanlar kısacası biz adamdık adam...

ve belkide en derin teessürlerle baktıgımız yıldızlar bu kadar mat değildi...

insan değerleriyle bir bütündür, vicdanını ayrı tutamazsınız ondan, merhamet ya da şefkatini...

revaha hocam için güncel...

İnsanı organizma olmaktan çıkarıp eşrefi mahluk yapan özelliklerimizi kaybettiğimize mi delil şimdi bu yazıdaki atalarımın yaşantılarıyla olan farklılıklarımız..

bir zamanlar tanımıyordum Allah resulunu... niye gelmişti dünyaya, çırpınarak neyi anlatmış neden bu kadar sevilmiş ve neden hala kimilerinin gönlünde taht kurmuş bilmiyordum...

Ve şimdi onlara her işteki hilenin 70 çeşitini,

bizim için şan şeref herseydi

BU duygulardan mahrum bir birey insan sıfatına layık mıdır değilmidir tartışılır...

bu zamnki halimize kıyasla

saftık

günler bu kadar kısa değildi..

Devlet nasıl soyulur bunun yollarını bizler en iyi bilen bir millet olarak nam saldık:((

Fransız müellif Motray, 1700?lerdeki halimizi şöyle anlatıyor:

O günleri yaşıyor olamasak da hepimizin içinde o günlerin özlemi var şüphesiz... ve o günlere geri dönmenin hayali...

kadın erkek ilişkileri bu kadar rezil değildi

bir zamanlar iyiydim ama iyiliğim de Allahın rızasını kazanma isteği yoktu.. sanki hayatımda bir yaratıcı, gözetleyici yokmuşçasına sorumsuzca yaşardım...

bir zamanlar sevgi diye gönlüme koyduklarım maskeli güzellermiş...

değiştik...

İnsan olmayı biyolojik bir farklılık olarak görüyorsak evet hala insanız...

sokakta kalmış birini evimde gönül rahatlığıyla niçin misafir edemiyorum.. beni alıkoyan ne bundan?

bir zamanlar günlerce aç kalan evliyalarımız vardı...

Temizdik:

şimdilerde dini gelişmekte engel gören zihniyetlerin artık ondan uzaklaştıkça menfi olarak değiştiğimizi görmezden gelmemeleri dileğiyle...