Bence bu düzenlemenin hem işçinin hem de işverenin hukukunu gözeterek gerçekleştirilmesi gerekirdi, duruma bir işveren gözlüğüyle baktığımda derim ki ben sermaye koymuşum o bakımdan da ayakta kalmak, gemimi yürütmek ve gelişim sağlamak durumundayım bu çerçevede de istihdam ettiğim personelden verim almalıyım sonuçta ben personelime maaş veriyorum ama bir işçi gözlüğüyle baktığımda da ben hizmetimi ve sorumluluklarımı en zor şartlarda bile yerine getirmeye karşılığında evime aileme ekmek götürmeye çalışıyorum ama birtakım mücbir sebeplerden dolayı belli sosyal ve yasal baskılar altında kaldığımdan dolayı birtakım engellerle karşıkarşıyayım derim, nitekim profesyonel iş yaşamı, özel sektör ve herşey belli bir döngü içerisinde yürüyor, personel bağlı olduğu şirkete belli bir verim sağlayacak ki işverende sağladığı verimden personele belli bir pay ayırsın, ciddi bir salgın durumu da olsa hayat devam ediyor işçide olsa işverende olsa ayakta kalabilmek için gemisini yürütmek durumunda. Şirketler, fabrikalar, atölyeler, mağazalar, dükkanlar v. s. işverenin mülküdür, işveren işçisini zorla tutamaz maaş veremez bu şuna benzer bir mecburiyet sonucunda tanımadığım bir insanı insaniyetlik için evimde yatırmaya yemek vermeye benzer yoksa mantıksal açıdan bakıldığında birincisi tanımadığım istemediğim bir kişiyi mülkümde barındırmaya ona konfor yaratmaya mecburmuyum ikincisi içinde bulunduğum şartların ve durumun bir önemi yok mu, üçüncüsüyse sahip olduğum şeyleri elde edebilmek için verdiğim emeklerin bir anlamı yok mu? Bende insanım ayakta kalmak durumundayım sahip olduğum şeylerin belli bir sınırı var, şayet böyle olursa da bende belli bir desteğe ihtiyaç duyarım. Değer verilmez yaratılır, değeri yaratabilmek için mücadele edilir, bu da akılla, mantıkla, belli bir eforla olur, yakınımızdaki insanları ve yardıma ihtiyacı olan insanları bunun sonucu olarak faydalı olabiliriz. O bakımdan da devletin birtakım dengeleri çok iyi ayarlaması gerekir.

Koronavirüs pandemisi nedeniyle 3 ay süreyle işverenin işçisini işten çıkartması yasaklanıyor gerekirse bu süre 6 aya kadar uzatılacak ancak bu durumun dahada açıklığa kavuşturulması gerekir ve bu durum ne tür şartlarda geçerli olur? Örneğin gerekli performansı gösteremeyen işten kaytaran personeller içinde geçerli olabilirmi? Sonuçta bu bir döngü işvereninde ayakta kalabilmek için işçisinden verim alması gerekir elbetteki herkes için zor bir süreç ancak bu konuda da devletin ne tür tedbir ve uygulamaları olabilir? Eğer işveren işçiyi işten çıkartmaya karar vermişse bunu her şartta her şekilde gerçekleştirir ücretsiz izin istifaya zorlama v. b. gibi... Böyle durumlarda işçinin ya da devletin yapması gerekenler nedir? İşin diğer bir boyutuda bu durum işverenler için önemli bir baskı unsuru yaratacağı için dolayısıyla mevcut işsizler açısındanda önemli bir sorun teşkil edecek, işverenin mevcuttaki personelini dahi işten çıkartabilmenin çeşitli yollarını aradığı bu dönemde şirketine yeni personeller almaya yanaşmayacaktır, bu dönemde bir işverenin şirketine yeni işçi alması ağır bir sorumluluk ve yük olacaktır.

Bu düzenlemede ücretsiz izin gibi önemli bir olguda göze çarpıyor yani bu durum işverene işten çıkartmanın yerine bir alternatif sağlıyor, işçinin yasal olarak kağıt üstünde personel statüsü devam etse de fiilen şirketle bağı ve hakları kesiliyor, bu durumda da maaşın yerine devlet tarafından işçiye kısa süreli çalışma ödeneği gibi oldukça kısıtlı imkanlar sağlanıyor öyle ki ciddi bir salgın durumu var diye şirketler hem personellerine izin ya da home ofis düzenine geçirip hem de maaş ve haklarını devam ettirerek iflas mı etsin? Ücretsiz izne çıkartılan personel aldığı çok cüzzi bir destekle kendisini ve ailesini nasıl geçindirebilecek?

Devletin, gerek iş arayan işsizlere yönelik gerek mevcut çalışanlara yönelik gerek işverenlere yönelik gerekse iş hayatının ve ekonominin dinamizmini koruyabilmeye yönelik sorumlulukları geliştirmesi gereken alternatifleri hiç mi yok?