Hayat işte tam da bu; kazığın nereden geleceğini asla bilemezsin.

Yıllardır mutluluğu denize çıkıyor diye yanlış sokaklarda arayıp durduk, oysa mutluluk belki bir çıkmaz sokakta, kim bilir.

benim sonlarım mutsuzdur.

Umursadığım o kadar az şey var ki; eğer bilseydin, benim için üzülürdün.

yukarıdaki cümleyi 52 yaşındaki bir adam 75 yaşındaki annesine söylüyor romanın sonunda.

Okuduğum herhangi bir romanın bitmesi benim için doğal olarak zaten bir hüzündür

5 kardeşten en büyüğü (en küçük kardeş 27, en büyük ise 39 yaşında), anne ve babasına söylüyor son cümleyi, kendisi ve kardeşlerini göstererek:

Mutlu son mu mutsuz son mu

Bak sana, o küçük, sevimli parmaklarım ne hale geldiler.

Yukarıdaki son ise sadece hüzünlü değil, bilinç açısından çok ağır bir son

yaşlanmış ellerini annesine gösterirken

okudun ve bitti tıpkı hayat gibi.

Ona göre cümle kurcam

Değerli yorumun için teşekkür ederim, benzer şekilde düşünüyorum seninle, yukarıdaki cümle ile ilgili

Tek bir kişi tarafından olsa bile anlaşılmış olmak; insanı gerçekten iyi hissettiriyor.

"Kişileri travmalar büyütür.."

Bir şeyi gerçekten yaşamışsan ya da hissetmişsen ve detayı dikkat çekici bir şekilde vurgulayabilmişsen; karşılık göreceğini düşünüyorum. Belki bu şekilde sanata bile dönüşebilir.

Bir romanın son cümlesi olmayı hak eden cümleler

"Ne kadar çok acıya sebep oldunuz."