Gözyaşının yalnızlıklar ülkesindeki saltanatıdır hasret.

Islanır ruhum, hasret bulutlarının kırkikindi sağanağında. Yedi renkli ebem kuşağının altında hasretle ıslanan yediveren gülleriyim.

Hasret; gönüllerde açan bir yaradır, her dokunuşta kanayan... Yürekte taşınan paslı bir hançerdir, gözyaşlarıyla arınan. Günler ızdırapla kararır, gece dayanılmaz kızıllığa bürünür... Yürekteki paslı kilitler çözülür gözyaşlarıyla hasret kuşağında.

Gündüzünde gözyaşı bestelediğim, gecesinde hıçkırıklar eşliğinde Rabbime sunduğum, gecenin asudeliğine hasretim...

Hasretin yorgunluğu omuzlarımda.

Kaybolmuş yılların hasretiyle yanmaktayım nicedir. Hasret ipini omuzladım, vurdum kendimi yollara. Ayrılık acısını, kavuşma ümidini besteledim bülbülün soluklarında. Yalnızlık mahkumuyum kimsesiz loş sokaklarda.

beni böyle yazrınsız koyma..

Hasretin kucağında yorgunluğumu atmaya çalışıyorum. Üşüyorum sensizliğin kuytuluğunda. Özgürlük gemisinin hasrete tutsak mahkumuyum çaresiz.

Beni, iç dünyamdan koparıp başka dünyalara götüren yarım kalmış bir şarkıdır hasret.

Bazen hasretimden yanar gözlerim, bazen prangalar eskitir yüreğim.

beni böyle sensiz beni böyle yarısız

Ve ben, bir şarkının titrek ve gözyaşı yüklü mısralarında, okuduğum bir kitabın hasret kokulu sayfalarında yaşarım hasretin dayanılmaz sıcaklığını. Ve üşürüm sensizliğin soğukluğunda.

bırakıp kaçmak sana yakışır ancak..

Çelik dinle abi iyi gelir

Hasret türküsü hep uzaktakilere mi yakılır? Yoksa omzuna başımı dayadığım, gözlerinde gözlerimin hasretini dindirdiğim yakın hasretlere de türküler yakmalı mıyım?

Gecenin maviliğinde düşlerin misafirine, gündüzün beyazında hayallerimin vefasına hasretim.