Bu üç durumda insanı içten içe kemiren bir çaresizlik, bıkkınlık ve bezginlik hali oluşturur. Kişi bir noktadan sonra sağlıklı düşünemez olur. Ya içine kapanır ya da çok gergin olur. İki durumda da gereksiz yere, küçük şeyler yüzünden sevdiklerinin kalbini kırar. Sonra da kendine kızar ben ne yapıyorum böyle diye. Ne çare ki ne yaparsa yapsın, bu çemberi kırmadığı müddetçe bu olaylar sürüp gider.

Bu ihtimal üzerinden gidelim. Atanamamak ihtimali biz istesekte istemesekte vardır. Takdir edersiniz ki onu yok etmek mümkün değil. Memur adayı olan bir insan bu ihtimalle nasıl yaşar bir bakalım.

Hayatın yasalarına karşı uyanık olmak en büyük uyanıklıktır:)

''Hayatla aynı safa geçmek demek, ona boyun eğmek demek, kuzu gibi yaşamak değildir. Hayatın yasalarına boyun eğmek, don kişotluktan vazgeçmek demektir. Asıl düşmanlarla savaşmak demektir. İnsanların psikolojik sorunlarının altında, çoğu zaman hayatın yasalarına karşı iç dünyalarında gösterdikleri direnç yatar. Bu yasalara boyun eğmemek yatar.

-Sanki sisler dağılır iç dünyamızdan. Netleşiriz ve daha önce görmediğimiz çözüm yollarını görmeye başlarız.

Dışarı çıktığında o generalle karşılaşma ihtimalin var değilmi, bunu gözardı etmiyorsun.

Kpss sınavı benim için çok önemli. O-ayrıldığı kişi- aklıma gelmesin istiyorum.

Sonuçta iyi geldi çok şükür. Şimdi düşünün, böyle bir ortamda sınava giren bir kişi başarısızlık ihtimalini kabullenmemiş olsa sınavda ne yapardı...? Maalesef bu durumdaki arkadaşlar sinir krizi geçirecek hale geldiler. Sınav bitince bu hali görmemek için hızlıca çıktım gittim...

-Hiç uğraşmayabilir. Kaale almayabilir. E malum savaş hızla devam ediyor. Böyle yaparsa elbette bu çok iyi.

Dışardan bakanlar için ortada hiçbir geçerli sebep yokken bu öğrencimin başvurusu kabul edildi. İnanamıyordu... Hayatında böyle birşey ilk defa başına gelmişti. Hatta servisin güzergahı öyle güzel ki tam evimin önünde iniyorum dedi gülerek. Ailesi bayram etmişti. Bunları bana anlatırken içimden şöyle dedim.

Neticede hayatımızı biçimlendiren araçlar bizim elimizde. Şikayet hep daha kötüsünü çeker hayatımıza. Şikayet başlı başına bir şükürsüzlük halidir. Şükretmeyen kişi ise hayatta hep yalpalıyacaktır.

evet o kitabı ben de duymuştum. Sanırım ben de okumalıyım.

Hayatınıza bakın.

Peki bu adam seni bulduğunda ya da karşılaştığınızda sana neler yapabilir?

Çevrenizde birçok insan olumsuz olaylar ile uğraşmakta.

Dedim ki hiç dişin ağrıdımı? Ağrımıştır muhtemelen. Dişin ağrıdığında, off dişimin ağrımadığı zamanlar ne güzel zamanlarmış, aslında dişim ağrımazken hiçbir derdim yokmuş demedin mi dedim. Neyse sohbet bu minval üzre devam etti.

Bu yaz çalıştığım dersanede, ilk rehberlik dersinde şöyle birşey yaptık. Memur olmak size neler kazandıracak diye bir soru sordum. Cevaplarınızı birer kelimeyle verin dedim. Tahtaya da ''memur'' yazıp bir daire içine aldım. Verilen her cevabı birer ok çıkararak yazdım. Nasıl cevaplardı bunlar bir bakalım:

Bu ihtimalle yüzleşirler, ondan kaçmazlar lakin ona yenilirler. Bu durumdaki öğrenciler genelde bu durumu kimseye anlatmaz kendi içlerinde yaşarlar. Ne kadar çalışırlarsa çalışsınlar içlerinden bir ses '' bu senede olmayacak '' dediğinde ya da '' bu senede olmazsa yandın '' dediğinde bu sese kulak verir ve o hayali başarısızlığı iliklerine kadar yaşarlar.

-Eften püften şeylere kafayı takmamayı öğreniriz.

Daha sonra verilen tüm cevapları kapsayacak şekilde kocaman bir daire çizdim. Şöyle bir karşısına geçtim ve ''vay be, bu memuriyet neymiş ya, hayatımızı kökten değiştirecek '' dedim. Tasdikledi tabi öğrenciler. Bende bu büyük daireye kocaman bir çarpı attım ve gayet ciddi bir şekilde sınıfa döndüm '' demek ki siz memur olamazsanız ayvayı yediniz dedim ''

-Evet gözardı etmiyorum. Lakin eninde sonunda beni bulacağı için dertte etmiyorum.

Bu gazeteci 2. dünya savaşı başlamadan önce Japonyada çalışmaktadır. Savaş patlak verincede Japonyadan kaçamaz. Bir otele saklanır. Saklanma sebebi Amerikalı olması değil ondan hiçte hazzetmeyen bir Japon generalin, savaşı bahane ederek O'nun peşine düşeceği ve öldürmek isteyeceği korkusudur.

-Kurşuna dizdirebilir. Evet olabilecek en kötü şey beni gördüğü yerde kurşuna dizdirmesi.

Bir öğrencimin yaşadıkları ise anca bu kadar olur kabilinden şeylerdi. Öss sınavında, önündeki bayanın sara krizi tutmuş. Bende ilkyardımı bildiğimden müdahale ettim ve sınavın yarım saati gitti dedi. O süreyi maalesef telafi de etmemiş salon görevlileri.

Lokanta sahibinin karısı isteksizce?peki tamam? diyerek mağazayı arar. ?Yeni güzel elbisemin kumaşımı ısmarladınız biliyorum; ama kocam zor günlerin geldiğini söyledi, o yüzden kemerlerimizi sıkmalı ve tutumlu olmalıyız. Elbise siparişimi iptal etmek zorundayım.? Der.

-Hapse attırabilir. Bu nispeten iyi. Savaş bittiğinde evime dönme umudum olur.

''Hayatla aynı safa geçtiğinizde, hayat size yardım etmeye başlar. Çoğu zaman nasıl bir yardm aldığınızı bile anlamazsınız. Ama şartlar, olaylar ve kişiler seferberlik ilan edilmişçesine, sizin amacınıza ulaşmanız için, siz istemeden çalıştıklarını görünce de bıyık altından gülersiniz:) ''

Bir akrabımızın komşusu uzun zamandır ağır bir depresyon geçirmekteydi. Artık nerdeyse antidepresanlar bile etki etmeyecek hale gelmişti. Zaten o ilaçlarında bağımlısı olmuştu. Niye...?Düşünmemek için tabi...

Peki öğrenciler bu duruma nasıl tepki verirler bir bakalım.

ÇÖZÜME ODAKLANMAK

Dersanede bir öğrencim vardı.18-19 yaşlarında hanım hanımcık bir kız. Hayatı boyunca Onu çok mutlu edecek bir olay yaşamamıştı. Bu mevzuları konuştuk. Hayata bakış açısını değiştirmekle aslında çekim noktasını değiştireceğini, olayları hayatımıza aslında bizlerin çektiğini, bu çekimin bir yasa olduğunu falan anlattım.

Mimar, kadının söylediklerini düşünür. Genç ressamı arar. ?zor günler geliyor ve bir porteye para harcamak için doğru zaman değil. Porte siparişini iptal etmeliyim.?der.

Ben de okudum hepsini sınavlar konusundaki tespitlere katılıyorum ve şunu diyorum hep. Bişeyi ne kadar çok istersen o inadına olmuyo. KPSS ye yüksek lisansa ara verip 1 yıl deli gibi çalışarak hazırlandım. Denemelerde 114 nete kadar çıkmıştım. Mutlaka kazanmalıyım. Ben en iyiyim. Kesinlikle başaracağım. Kaybetme ihtimali yok. Bu benim son şansım... vs dedim. Sonuç kpss de ancak 90 net yapabildim. Kafam o kadar başka yerkerdeydi ki. Türkçeden 10 yanlış yapmıştım ve sınavı kaybettim. Şu an o bıraktığım okula geri döndüm. Sınavı kaybettiğim için sorunlar yaşıyorum tabi mutsuzum. Ama bu kadar odaklanmasaydık ve olayları kafamızda büyütmeseydik bu kadar yıpranmayacak ve belkide kazanacaktık. Benim kpss deki tespitim şu. Sınava çalışın ama sadece sınava çalışmayın başka işlerle de uğraşın. Yoksa benim yaşadığım gibi daha beter sorunlar ortaya çıkıyor.

Dağıldığı gibi toparlayabilirim.

Astsubaylık sınavını kazandım, 17 Ağustos depremi oldu dedi. Apar topar gelmiş izmite ama nafile. Komutanlardan fırça yiyip geri dönmüş. Millet ne derdinde sen ne derdinde diye. Hatta biraz kaldım ve ordakilere yardım ettim dedi. Memlekete döndüm ama bizim astsubaylık işide yattı.

saygınlık

Böyle geçen bir haftanın sonunda silkindim ve kendime geldim. Ben ne yapıyordum böyle...? Geçtim daktilomun başına ve yazmaya başladım.

Bu noktada şöyle itirazlar yükseliyor. Hocam siz benim durumumun ne kadar kötü olduğunu bilmiyorsunuz ben nasıl bunu önemsemem. Bizde cevap olarak diyoruz ki, durumunuz çok çok kötü olabilir. Maddi manevi bir sürü sıkıntınız olabilir. Bu sıkıntıların geçmesi için memur olmayı istiyorsunuz, eyvallah. Bizde bunu istiyoruz ve bunun için uğraşıyoruz ve de diyoruz ki başarısız olma ihtimalinizi şimdiden kabullenirseniz, bu durum aklınıza geldiğinde buz gibi kesilip kitlenmezseniz, onu yok saymazsanız, ona yenilmezseniz, içinize atıp onu büyütmezseniz başarılı olma ihtimaliniz artar. Size kendinizi başarısızlığa programlayın demiyoruz. Sadece bu ihtimale karşı bir duruş sergilemeniz gerektiğinden, bunun ne kadar önemli olduğundan hatta başarıya ulaşmak için kırılma noktasınında burası olduğundan bahsediyoruz.

Kendime sorular sordum :

Bir öğrencim çok güzel çalışıyor fakat kendini çok kasıyordu. Teşhis belli, başarısız olma ihtimalini kabullenemiyordu bir türlü. Kpss'ye hazırlanmak için işindende ayrılmıştı. Ayrıca evliydi ve bir de çocuğu vardı.

Ya ailem dağılırsa?

Hepimizin bu uyanık hali yakalamamız temennisiyle...

Benim başımdan çok ilginç birşey geçti. Türkiyede bir örneği varmıdır bilmiyorum.28 Haziran Kocaelinin düşmandan kurtuluşunun yıldönümü imiş. Biliyorsunuz Kpss 2008 de 28 haziranda yapıldı. Sınav başladı ve gürültü de başladı. Hoppalaa dedik bu ne şimdi. Herhalde bir kortej geçiyordur ve polisler de uyarır dedik. Nerdeee, hiç susmadılar. Bando sesleri, mehter marşları, şiirler, halkoyunları neler neler.

Ya ünvanımı da kaybedersem?

'' Aman be abi yeter dedi ya. İlk dört üniversitede ne kadar umutluydum hep fos çıktı. Yoruldum artık. Bu son başvurumuda hiiiç takmıyorum artık. Olursa olur, olmazsa olmaz dedi''

Ya evimi kaybedersem, ya tüm malvarlığımı kaybedersem?

Bu arkadaş herşeye rağmen artık şikayetçi değil. Hatta keşke işsiz olsam der demez hatasını gördü. Hani derler ya keşke demek şeytandandır diye. Artık O da, bende şikayet etmemizin, hep başkalarını suçlamamızın bize bir yararı olmadığını ve bu tutumun kökten yanlış olduğunu idrak ettik.

O sırada lokanta sahibi gelir. ?size bir kadeh daha şarap veya yiyecek bir şeyler getireyim mi? Diye sorar. ?hayır, bana sadece hesabı getirin, hemen gitmeliyim.? Der ressam. Lokanta sahibi, ?bir sorun mu var?diye sorar. Ressam, ?zor günler geliyor, şimdi zamanımı ve paramı boşa harcamanın sırası değil, işimin başına gitmeliyim.? Diyerek yanıt verir.

Bu bir yasadır. Bu yasaya karşı çıkmak ise anca bizi yıpratır ve başarısızlığı üstümüze çeker. Kendi elimizle kendimizi yakarız yani. E boşuna dememişler insan ne ederse kendine eder diye. Ama suçu başkalarına atmakta da, şikayet etmekte de üstüne yoktur insanoğlunun. Sıkışır ve topu taca atar yani:)

Güngörmüş, işinin ehli çok muhterem bir psikoloğa gitmiş tavsiye üzerine. İlginç olan ise bu doktor diğer meslektaşları gibi ilaçlara devam et dememişti. Onu dinledikten sonra ilk söylediği şey bu ilacın zararları olmuştu. Hatta onu şurdan yakaladı. Dedi ki ''Kızım, sen bu ilaçlara devam ettikçe beynin uyuşuyor. Yavrun senden ilgi, alaka, sevgi beklerken sen tepkisiz bir insan olup çıkıyorsun. Böyle yapmakla yavrunu yalnızlığa ve sevgisizliğe mahkum ettiğinin farkındamısın. Onun ikinci bir annesi yok ki gidip ona sığınsın''

Hayatın bir yasasına boyun eğiş aslında gerçek düşmanı tanımaya sebep olur. Gerçek düşman takdir edersiniz ki binbir vesveseyle bizi esir almaya çalışan, bizi şükretmekten alıkoymaya çalışan, bizi hayatın yasalarına baş kaldırmaya teşvik eden, tüm bunların sonrasında geçireceğimiz depresyonuda memnuniyetle izleyen şeytandır.

Beşinci ve son üniversiteye başvurduğunda tam da başvurusunu yapmış, okuldan çıkmış yürüyorken aradım. Durum nedir diye sordum?

Bu özellikler aslında hep yukarıda yazdığım 1. grup öğrencilerin ruh halleridir. Bu öğrenciler maalesef bu şekilde düşünüp hissederek, başarısızlığı kendilerine çekerler. Bir paratoner gibi...

Bu durumdaki öğrencilere hep şöyle derdim. Öncelikle sevinmen lazım, bak aşkı tatmışsın. Bu herkese nasip olmuyor. Tamam ayrısın, ayrılmışsın bu da zor bir durum kabul. Şimdi yapman gereken ise sınav çalışmalarını yaparken arada o aklına geldiğinde kendini ksama. Offf yine aklıma geldi yaa deme. Aklına gelecek elbette bundan daha doğal bişey yok. Kendini şöyle disipline et. Onu düşünmeyi molalarına kaydır. Yani ona niye geldin deme, az bekle de...! Zaten sen böyle yaptıkça sana gelme sıklığıda düşmeye başlar.

Okuduğum bir kitapta Amerikalı bir gazetecinin yaşadıkları bu anlamda çok dikkatimi çekmişti.

Okumanızı şiddetle tavsiye ederim kardeş. Yalnız ''secret'' isimli kitapla karıştırmayalım. Genelde bahsettiğim kitabın ''secret'' isimli kitap olduğu sanılıyor.

Kaybettiğim gibi geri kazanabilirim

Evet hayat böyle işliyor. Tasavvufta bir söz vardır. Derler ki bir işe elini koy ama gönlünü koyma. Yani o işin olması için elinden geleni yap ama daha en baştan sonucun ne olacağına kafanı takıp kendini yorma. Sen çalışmana bak, gerisine karışma demek isterler :)

Peki ne diyorsun bu ihtimale?

-Birgün öleceğiz nasılsa. Bu otelde hergün öleceğime, kurşunları yer gerçekten ölürüm.

Yüksek lisans yapmak isteyen bir arkadaşım vardı. Gözüne 5 tane üniversite kestirdi ve başvuralarını yapmaya başladı. Kendince en umutlu olduğu üniversiteye ilk başvurusunu yaptı. Baya umutluydu ama olmadı. Sonra diğer başvurular...

Daha da iyi olan, bu olayın üstüne kaçmanın bir yolunu bulması ve ülkesine geri dönmesi.

güncel

Sınava kadar bu aşkı bir kenara koymak istiyorum.

tınnnnnn :)))

Konuştuğumuzda ise iyi kötü bir işi vardı. Evliydi, iki de çocuğu vardı. Konuşurken mevzuyu şıp diye kavradı. Aslında daha önce yaşadığı talihsizliklerin biraz da kendi eseri olduğunu farketti.

iş güvencesi

Dışarıdan baktığımızda da kadına hak vermiyor değildik.5-6 yaşlarındaki yavrularının başına Allah düşmanımın başına vermesin diyeceğimiz türden bir olay gelmişti. O olaydan sonra kadın bir daha toparlanamamıştı. Ta ki İstanbulda bir psikoloğa gidene kadar.

Acı çekmek istemiyorum çünkü acı çektikçe hayattan soğuyorum. E sınavdanda tabi.

Ressam gidince lokanta sahibi?zor günler mi geliyor? diye düşünmeye başlar. Düşündükçe telaşlanır, kaygılanır. Karısına telefon acar ve ona şunları söyler: ?sevgilim, bu seneki şölen için ısmarladığın elbise sadece bir kez giymek için çok pahalı. Sanırım zor günler geliyor belki de mağazayı aramalı ve şimdilik siparişini iptal etmelisin.?

Tam 2 saat boyunca bu gürültü devam etti. Hemde çok yakınımızda olduğundan sanki kulağımızın dibinde gibiydi sesler. O yüzden normalde 20 dakikada yaptığım türkçe de 45 dakika harcadım.45 dakikada matematikte harcamıştım. Geriye 30 dakikalık bir zaman kaldı ve genel kültürdeki 60 soru beni bekliyordu:)

Moral bozmakta çok mahir insanlar vardır. Felaket tellallığı yapmayı çok severler. Bu insanların iletilerini okuyunca şu hikaye buna denk düşer diye düşündüm...

Gelelim hocamıza. Hocamızın hayatı en son verdiği cevaptan sonra olumlu yönde değişmeye başlar. İftira atanların foyları bir bir meydana çıkar. Hakkında ki asılsız iddaalar çürütülür ve davalar düşer. İlginç bir şekilde hocamız aslında bunların olması için reel olarak çokta birşey yapmaz. Olaylar kendiliğinden gelişir. Sanki gizli bir el olaya müdahale etmiş ve olayların seyrini hocamızın lehine olacak şekilde ayarlamaya başlamıştır. Peki neden böyle oldu?İşte cevap:

Tamam hepsine evet diyorsunda ne yer ne içersin bu durumda, nasıl para kazanırsın?

Bir kasabada yaşayan mimarın portesini yapmak üzere tutulan genç bir ressam vardır. Ressam çok heyacanlıdır. Kendini çok iyi hissetmektedir; çünkü bu aldığı ilk büyük iştir. Aldığı işi kutlamak ve bir kadeh şarabın tadını çıkarmak için en sevdiği lokantaya gider. Orda oturup içkisini yudumlarken, yan masanın sandalyelerinden birinin üstünde duran gazeteyi görür. İlk sayfanın üst tarafında kalın harflerle şu sözler yazılıdır: ?zor günler geliyor!? gazete başlığına baktıkça telaşlanır, kaygılanır.

PAZARDA LİMON SATARIM...! ONUDA ELİMDEN ALACAK DEĞİLLER YA!

-Çevremizdeki diğer insanlar bile bu halimizi farkeder ama adını koyamazlar. Sana birşeyler olmuş ama ne olduysa iyi olmuş derler.

Sınavdan sonra haber alamadım ama inşallah iyi bir puan almıştır.

Hayatla aynı safa geçmek demek, ona boyun eğmek demek, kuzu gibi yaşamak değildir. Hayatın yasalarına boyun eğmek, don kişotluktan vazgeçmek demektir. Asıl düşmanlarla savaşmak demektir. İnsanların psikolojik sorunlarının altında, çoğu zaman hayatın yasalarına karşı iç dünyalarında gösterdikleri direnç yatar. Bu yasalara boyun eğmemek yatar.

Bu düşüncelerin ne kadar yanlış olduğunu görebiliyormusunuz?Aşık olduysan, hele ki ayrıldıysan, aşkın doğası gereği elbette aklına gelecektir. Buna direnç göstermenin bir faydası yok hatta çokta zararı var. Siz direnç gösterdikçe bu savaşı hep kaybedeceksiniz ve her defasında onu daha da güçlendirmiş olacaksınız.

Kaybettiğim gibi geri kazanabilirim.

3)Memur adayı bu ihtimalle yüzleşir. Atanamzsam ne yaparım diye sorar kendine. Temeli sağlam, okkalı cevaplar veremez bir türlü. O sağlam cevapları veremediğinden bu yüzleşmelerin sayısını azaltmaya çalışır. Kendini başka şeylerle meşgul eder. Polyannacılık dedikleri şey aslında budur. Varolan gerçekle yüzleşmek ama ona eninde sonunda yine yenilmek ve bu yenilgiyi bertaraf etmek, görmemek içinde mutluluk oyunu oynamak.

Bu ihtimalin olduğunun idrakindedirler fakat bu ihtimal her akıllarına geldiğinde ondan kaçarlar. Onunla yüzleşmezler. Genelde onunla yüzleşmemek için daha fazla ders çalışmayı seçerler. Böyle yapmakla üstüne düşen görevi yerine getirdiklerini düşünürler.

-Panik hali son bulur.

Başarısız olma ihtimalini daha yolun başında iken kabullenmek çok önemli bir noktadır. Daha öncede dediğim gibi başarıya giden yolda da kırılma noktasıdır.

Bir arkadaşım var. O da bizim gibi esnaf şu anda. Hayat şartları onuda benide memuriyete itti. İkimizde hazırlandık sınava. Geçenlerde konuşuyoruz; dedim işsizlik zor, insanlar çok yıprandı. Güldü ve keşke bende işsiz olsam dedi. Beterin beteri var dedikleri şey bu olsa gerek. İşsizseniz, iş yoktur, para yoktur. Ama batmakta olan bir işi yapıyorsanız, elinizdeki herşey eriyip gidiyorsa, başınızdaki babanıza amcanıza bunu anlatamıyorsanız, ruh halinizi bir düşünün. Üstelik müşterilerle yaptığınız ağız dalaşları, ödeyemediğiniz çeklerin ve senetlerin alacaklıları ile yaptığınız tantanalar, gururunuzun her Allahın günü ayaklar altına alınması, daha neler neler.

Teşekkürler arkadaşlar.

Yukarıda ki cevaplara benzer cevaplar geldi. Kendilerini memur olmuş gibi düşündükleri için o an tüm sınıfın gözleri ışıl ışıldı.

Daha sonra çok güzel bir kıyaslama yaptı. Eskiyi bir düşünsene kızım dedi. İnsanlar ne acılar, ne sıkıntılar, ne felaketler yaşamışlar. Şimdi bak ne güzel bir sürü imkanlarla dolu yeryüzü. O zamanlar bu imkanlarda yoktu ve çekilen acışar daha bir katmerli idi. Düşün bakalım, o zaman antidepresanlarmı vardı?Yoktu tabi. Ne yapıyordu insanlar? Başına gelenleri kabullenip sabrediyorlardı. Tabi ki sabretmek mücadele etmemek değildir. Ama düşmanı iyi seçmek gerek. Atalar boşuna dememişler olanla ölene çare yok diye. Olmuş bitmiş şeylerin kahrıyla ne kadar yaşayabilir ki insan?

Tek başıma kalırım evet, ünvanımda gider evet, tüm malvarlığımda gider evet.

2)Memur adayı bu ihtimale karşı savaşır. Hem de ne savaş... Sonu antidepresan ilaç kullanmaya varan bir savaş. Bu savaş çok şiddetli geçer. Hayatın içinde bir yasa olan bir ihtimalle boğuşmak insanı gün be gün yiyip bitirir. Her gün bir azap, her saat çekilmez bir asır gibi geçer.

Bu ablamız İstanbuldan döndü ve ilaç kullanmayı bıraktı. Depresyon mepresyon hak getire. Buharalştı gitti sanki bu melun hastalık. Bu olaydan sonra şöyle bir fikir oluştu bende.

Ressamın yaşadıkları gibi olumsuzluklara odaklanırsanız, düşündükleriniz ressamda olduğu gibi tekrar size dönecektir. Hayatınızdan şikayet etmektense sorunları nasıl çözmelisiniz, buna odaklanın. Başarılı mutlu insanlar sadece çözümlere odaklanır. Sizin tercihiniz başarı ve mutluluk mu yoksa başarısız insanlar gibi sorunlar ile uğraşıp kendinizi aciz ve zavallı duruma sokmak mı?

Olay hep aynı, pek değişmiyor. Çok çalışıpta başarısız olan kardeşlerimizin bu başarısızlıklarının altından hep başarısız olma ihtimalini şimdiden kabullenmemek çıkıyor. Siz bu ihtimali bastırmaya çalıştıkça, on yok saydıkça o daha da büyüyor ve dediğimiz gibi ya sınavdan önceki gece, ya sınav sabahı, ya da sınav esnasında hortlayıveriyor.

Onun yok saymasıyla bu ihtimal yok olmayacağından dolayı beyhude bir görmezden gelme çabasıdır.

Başlığın taşıdığı ifade toplumun önde gelen pek çok bireyini etkilemiştir.

4)Memur adayı atanamama ihtimalini '' kabullenir''Ne bu ihtimalle savaşır, ne onu yok sayar, ne de ona yenilir. Sadece kabullenir... Basit bir kelime gibi dursada ''kabullenmek'' içinde barındırdığı potansiyel güçle bir anda hayat geminizi kayalıklara çarpmaktan kurtarabilir.

sağlık güvencesi

İlk başta bocaladı tabi. Zorlandı biraz. Haksız yere ailesinden gördüğü muameleyi kabullenmek onun için kolay olmadı ama başardı!

Geçende ev arkadaşımla konuştum. O kpss işlerini pek bilmez ve hep bana kızmıştır niye bunlarla uğraşıyosun evli değilsin ailenle yaşıyon, paraya da ihtiyacın yok. Gir özelde ufak bi işe çalış derdi. Ben de ona kızardım. Oğlum çok önemli bu sınav. Yine geçende konuşuyoruz dedim 90 puanla anbar memurluğu yazıyolar oralara atnmak bile çok zor. Bana aynen dediği şu. Ya sen delimisin. Ortada bi sınav var ne zaman ne kadro açılacağı belli değil ve sen o sınavdan 90 alacan ve yine bi sonuç olmayacak. Ya git işine ya dedi. Haklıydı.

-Uykularımız düzene girer ve kabuslar sona erer.

Bu adam seni eninde sonunda bulacağına göre bu otelde pineklemenin bir faydası var mı sana?

Yani demek istediğim olayları kafamızda büyütüyoruz malesef. Ama ben hala kabulenme moduna sokamadım hayatımı ve hep üzülüyorum. Sanırım memur olmaktan önce hayata bakış açımızda bazı değişiklikler yapmamız gerekiyor.

_ferhatça...

kıvılcım@000

Çekim yasası isimli kitabı okumasını önermiştim-yazarı Joe Vitale, Pegasus Yayınları- ona. Kitabın daha ilk sayfalarını okumuşken yanıma gelip, ellerini yumruk yapıp''hocam bu neymiş yaa'' diyerek hayatındaki belkide en umutlu bakışı fırlattığı o anı hala unutamam. Daha kitabı tam olarak okumadan, içindekileri uygulamadan öyle bir ruh haline girdiki çekim yasasını işleme koydu aslında:)

KABULLENMEK

-Evet, çember daralıyor.

İşte kırılma noktası burası idi benim için. Başarısız olma ihtimalini kabullendiğim için o kalan 30 dakikayı dert etmedim. Vitesi beşe aldım :) Okuma hızımı artırdım, oku işaret, oku işaretle. Son sorunun cevabını optiğe işaretledim ve süre bitti :) Saliselerle yetiştirdim yani.

Şöyle bir yoklayın kendinizi. Değiştiremiyeceğiniz birşeye karşı savaş veriyormusunuz...?

Oh beeee :)

Sonra ne mi oldu.4-C li personel alımı vardı tıp fakültesinde. Gidip başvurmuş. Başvurduktan sonra yanıma geldi. Hocam galiba şansım yok dedi. Ne bir tanıdığım, referansım var ne de başka birşey. Ağzımda pek öyle laf yapmaz. Benle beraber mülakata girenler takır takır konuştular ben pek konuşamadım dedi. Şöyle bir arkama yaslandım ve ne biliyorsun belkide öyle takır takır konuşmayan birini arıyorlardır dedim:)

Ne oldu peki? Ne sınavda gürültü oldu ne de başka bişey.91 puan aldı. Hatta sınavdan hemen sonrada iş buldu ve çalışmaya başladı. Demiştik ya hayatla aynı safa geçti ve hayatın yardımı sadece sınavda değil sonrasında da kendini gösterdi.

Sınıf bir anda buz gibi oldu. Rehberliği moral, motivasyon, kazanacağına inanmaktan ibaret sandıkları için şaşırdılar bu hamle karşısında. Kısa süren bir sessizlikten sonra kimi evet memur olamazsak yandım dedi(1. grup); kimi de dünyanın sonu değil dedi (2. grup).

evlilik

Hocamız herşeyin aleyhine döndüğü bu dönemde, çok bunaldığı bir anda kendini toplar ve düşünmeye başlar. Sorular sorar kendine.

Genç ressam durumu anlar, her şey tam beklediği gibi olmuştur. Kendisini reddedilmiş hissederek üzüntüsünü bir şişe şarapla boğmak için lokantaya gider. Orada oturmuş içerken yaklaşık üç metre uzağındaki sandalyeye bakar. ?zor günler geliyor? başlığı atmış olan gazetenin durduğu sandalyeyedir bu. Kalkıp gazeteyi alır ve haberi yakından inceler. Gazete on yıl öncesinin tarihini taşımaktadır. Biri onu lokanta için sarılmış tabak çanakları boşaltırken orada bırakmıştır.

Bu ihtimali yok sayarlar. Bu ihtimali inanmışlık düzeylerini sürekli artırarak ortadan kaldırmaya, perdelemeye çalışırlar.

Peki dışarı çıksan ve burdan kaçmanın başka yollarını araştırsan; bu daha mantıklı olmazmı?

Şimdi oldu işte dedim. Daha öncekilere çok umut bağladın olmadı. Buna ise olursa olur, olmazsa olmaz diyorsun ve asıl başarıyı getiren de bu tutumdur. Hayatın istediği kıvama geldin. Bana öyle geliyor ki yüzde doksandokuz burası olur inşallah dedim.

Bu ihtimal karşısında hiçbirşey olmamış gibi davrananlar ise (yani 2. grup öğrenciler) doğru olanı yapanlardır. Yani bu ihtimal akıllarına geldiğinde bunu '' önemsemezler ''. Ne bu ihtimali yok sayarlar, ne ondan kaçarlar ne de ona yenilirler. Bu ihtimali yenmenin tek yolu onu önemsememek, aklımıza bu ihtimal geldiğinde şöyle diyebilmektir '' dünyanın sonu değil, ucunda ölüm yok ya ''

ellerine sağlık okudum sabah sabah yazıları güne güzel başlarım artık tesekkürler...

Bir üniversitede profesör olan bir hocamıza bir anda karalama kampanyası açılır. Atılan iftiralar ve açılan davalarla, bu hocamızın hem kariyeri tehlikeye girer. Üstelik davalar malvarlığına da yöneliktir ve malvarlığını kaybetme tehlikeside başgösterir.

Nitekim oldu da. Kazandı ve bu olay ona büyük bir ders oldu.

''Sihirli bir kelime var hayatın içinde. KABULLENMEK... İnsanlar bunu hakkı ile yerine getirebilseler psikologlara pek iş kalmaz sanırım''

Her aradığımda abi öncekiler olmadı ama bu sefer umutluyum diyordu. Bu şekilde dört üniversiteye başvurdu ve sonuç hüsran oldu.

Aşık bir genci ele alalım. Sevgilisinden ayrılmıştır. Acı çekiyor haliyle. Kpss sınavıda kapıda, kaldı iki arada bir derede. Ne yapar, ne ister bu genç?

Allahın işi işte, o gece sabaha kadar dişi ağrımış :) Hanımıda bizim dersanede çalışıyordu ve gülerek anlattı durumu. Neyse efendim, bu arkadaş istediğimiz boyutu yakaladı çok şükür. Teslimiyet ve şükür halini... Hatta birgün deneme sınavı yapılırken aşağıdan çok fena müzik sesi geliyordu. Sınavdan sonra hocam güzel bir tecrübe oldu dedi. Ben hep sessiz ortamlar arardım, sestende çok rahatsız olurdum. Hatta korkardım sınavda gürültü olursa ben ne yaparım diye. Şimdi ise böyle bir durumu yaşamış oldum ve güzel bir tecrübe oldu dedi. Aslında yaptığı şey sınav esnasında gürültü olması ihtimalini şimdiden kabullenmekten başka birşey değildi.

Bu korku beni öyle bir sarmıştı ki diyor gündüz vakti dahi odamın perdelerini açmıyor ve odamdan dışarıya adım atmıyordum. Gece-gündüz hepsi birbirine girmişti. S ürekli kabuslar görüyor ve sıçrayarak uyanıyordum.

Kendini bu kadar heder ediyorsun ama bir daha düşün bakalım, burdan kaçmanın gözden kaçırdığın başka bir yolu varmı?

Hayat yasalardan oluşur. Psikolojik rahatsızlıkların altında ise genellikle varolan bir durumu kabullenememek yatar. İhtimallerde dahil buna. Mesela atanamamak ihtimali.

'' En kötü olabilecek olan sonucu şimdiden kabullenmek hayata kafa tutmaktan vazgeçip onun safına geçmektir''

İşte başarının ve başarısızlığın kendi el yazımızla yazıldığı ilk yer burası. İnsanlar birşeye ulaşmak, başarılı olmak istediklerinde kazanacaklarına, başaracaklarına inanmalıdırlar. Bunda sorun yok. Lakin bildiğiniz üzre hiçbirşeyin garantisi yok. Siz ne kadar inanmış olursanız olun neticede başarısız olma ihtimaliniz var. Bir düşünün, yok mu...?

BİO85 kardeş, bu konuda çok haklısın. Kpss hayatımızda bir geçiş noktasıdır, bir sebeptir, bir vesiledir. Yani mutluluk sebebi olamaz. Mutluluk memur olmakla ya da olmamakla kazanabileceğimiz birşey değil ki. Mutluluk ancak ve ancak yaşadığımız şartları kabullenip, şükredip daha iyisini istemekle olur.

1)Memur adayı bu ihtimali yok sayar. Bu ihtimalin gerçek olmayacağına dair fikirler üretip bunlara inanmaya meyleder.

Neyse, biz bunları konuştuktan sonra ailevi bir mesele yüzünden ağır bir imtihandan geçti. Sanki sınanıyordu. Bir nimet gelecek ama önce bir imtihanı vermesi lazımmış gibi hissettim.

İşte bu cevapla beraber hocamız aslında zaferini ilan etmiştir. Çünkü en kötü sonucu şimdiden kabullenirsek

''dur bakalım, bu daha başlangıç'' :))

emeklilik garantisi

kariyer

Hepsi iyi hoş güzelde, aileni tekrar toparlayamayabilir, kaybettiklerini geri kazanamayabilir, ünvanınıda geri alamayabilirsin. O zaman ne yaparım?

Peki sen bu otelde saklanıyorsun ama bu adam şimdiden seni aramaya başlamıştır. İzini illaki bulmayacakmı?

-Müthiş bir psikolojik rahatlık ile başarıyı kendimize çekmeye başlarız.

-Düşündüm ve bulamadım. Kaçma yolu yok.

özgüven

Dükkan sahibi, ?bunu duymaktan kesinlikle hoşlanmadım ama sizi anlıyorum.? Diyerek kadını yanıtlar. Duyduklarını düşünmeye başlar ve düşündükçe telaşlanır, kaygılanır. Mimarı arar ve?anladığım kadarıyla zor günler kapıda. Mağazamı iki kat büyütmek için kötü bir zaman. Şu anda bu tür yükümlülüklerin altına giremem.? Der.

-Evet, doğru.

Bu öğrencim, özgüveni yüksek güçlü klorik kişiliğe sahip olduğu için rehberlikte biraz uğraştırdı beni. Birgün gene konuşurken şükür boyutuna vurgu yaptım. Zaten başarısız olma ihtimalini kabullenmek şükür boyutunu yakalamak değilmidir ki?

-Hayır, yok. Aksine zararı var, aklımı kaybetmek üzereyim.

hepsi harıka yüreğine sağlık hızlıca okudum:)))) bır nefeste bıttı sağol ferhatca

Bu konuşmamızdan sonra bu arkadaşın lakabı '' tınnnn '' oldu :) Onu ne zaman görsem, bende tınnnn diyordum artık. Ara sıra yokluyordum tabi, bu sınavı kazanamazsan ne olur diye. Eliyle bir yarım daire çiziyordu, hocam cevabı biliyorsun diyordu gülerek.

konu başlığı/içeriği seçtiğiniz nick e özgü bütünlüğüyle hoş olmuş. Varsa devamı, gelsin.

Gol atmak lazım goool :)))

Çalıştığım dersanede, bu mevzu ile ilgili olarak şahit olduğum birkaç şeyi paylaşmak istiyorum.

Evet, bu gazeteci kendi kendine yaptığı bu konuşmadan sonra aldığı karar gereğince dışarı çıkar ve kaçmanın yollarını aramaya başlar. O bunlarla uğraşırken, bu gazeteciye diş bileyen generalle de karşılaşırlar. General uzun uzun bana baktı diyor ve hiçbişey söylemeden, hiçbişey yapmadan gitti. Galiba en iyi ihtimal gerçek oldu :)