güzel bir yazı, veren el alan elden üstündür herzaman...

Peygamber Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-'in hadis-i şerifinde de buyurdukları gibi:

Yüzleri aydınlık, gözleri sevgiyle gülümseyen nurlu insanlar gelmiş oturmuş sofraya. Derviş:

Cenab-ı Hak cümlemize merhameti şiar edinen, onu sevgiyle yoğurup gönüllere sunan bir kalb nasip etsin. Amin!

"-Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz." diye de şart koşmuş.

Birgün ermişlerden birine sormuşlar:

(Al-i İmran, 92)

Hepsi yerlere oturmuşlar.

"-Bakın göstereyim!.." demiş, derviş.

"Sıçrayıp ufuk değiştirmek bile ancak bir zemine basarak mümkündür." der Ahmet Hamdi Tanpınar. Öyle ise bizler de Rabbimizin bize vermiş olduğu nimetlerini, cananımıza şükrümüzü ifa etmek için, derviş kaşıklarına doldurup, döküp saçmadan kardeşlerimizle paylaşabilmeliyiz. Sevgiyle paylaşmak, toplum nizamımızı da güzelleştirecek ve güçlendirecektir. Muhammed İkbal'in, kalemiyle yüreğimize fısıldadığı enfes inci dizeleriyle:

"-Peki..." demişler ve çorbayı içmeye girişmişler.

Bölüşecek birilerini ararız. Farkında olmaz insan, bölüştükçe küçülürüz sanırız. Oysa ki, her bölünmede gönüller ulanır birbirine. Cenab-ı Hak vücudumuzu küçücük hücrelerden yaratmıştır. Bir bütünde sayılamayacak kadar çok zerrecikler. Bir uzvumuzu diğerine amade kılmıştır. Ağza giden bir lokmaya kaç uzvumuz hizmet etmektedir. Mevlamız milyarlarca zerreden bir bütün yapmış. Her birini diğerine amade kılmışsa; bize de, şu fani hayatın her şeyini ve ahireti kazanmanın külfetini kardeşlerinizle paylaşarak bir bütün olun demektedir, sanki. Her paylaşıma bir sevgi kıvılcımı koyup gönüllerde büyüyerek...

"Çağımızın delirmiş aklına sevginin neşterini vurmalıyız."

Fakat o da ne?

"-İşte, kim hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır. Ve kim kardeşini düşünür de onu doyurursa, o da kardeşi tarafından doyurulacaktır şüphesiz. Şunu da unutmayın ki, hayat pazarında alan değil, veren kazançlıdır her zaman..."

Yeri gelir ilmini paylaşır. Paylaşırken İmam-ı A'zam Ebu Hanife hazretlerinin, "Bilmediklerimi ayağımın altına alsaydım başım göğe değerdi." sözünü unutmaz. Öyleyse bildiklerimle gönülleri okşayarak ihya etmeliyim, der. Sakınmaz bildiklerini. Hazret-i Mevlana'nın sözü yüreğini tutuşturur. "Bir mum, diğer bir mumu tutuşturmakla ışığından bir şey kaybetmez."

"-Sevginin sözünü edenler ile sevgiyi paylaşanlar arasında ne fark vardır?"

Günümzde insanlar artık başkalarına günahını bile vermeyecek boyuttalar. Paylaşmak duygusu unutuldu gibi..

"-Şimdi de sevgiyi gerçekten bilip yaşayanları çağıralım yemeğe." demiş.

Paylaşmak maddi-manevi her şeyi? Varlığımızla bölüşmek. Diğerimizle bütünleşip büyümek. Paylaştıkça dökülüp saçılmadan ihya olmak. Yeri gelir, bir somunu bölüşür insan. Elleri uzanırken yüreğinden gözlerine akseden sevgiyle bütünleşir kardeşinde.

Sevinci paylaşmak isteriz bazen. Bazen de derdimizi. Şairin dediği gibi:

merhabalar!

"Sevdiğimiz şeylerden vermedikçe asla iyiliğe erişemezsiniz."

"Yine gam yükünün kervanı geldi.

Kaşıklar uzun geldiğinden sofradaki hiç kimse bir türlü döküp saçmadan götüremiyormuş çorbayı ağzına. En sonunda, bakmışlar bu iş olmuyor, vazgeçmişler çorbadan. Öylece kalkmışlar sofradan. Onlar kalkınca, derviş:

"Birbirlerine acımakta birbirlerini sevmekte ve birbirlerine şefkat göstermekte, mü'minlerin tek bir vücut gibi olduklarını görürsün. Bu vücudun bir uzvu muzdarip olduğu takdirde, diğer kısımları da uykusuz kalıp ateşler içinde ızdırabını duyarlar."

Çekemem bu derdi, bölek seninle." deriz.

Böylece her biri diğerini doyurmuş ve kendisi de doymuş olarak şükür içinde kalkmış sofradan. Derviş:

Derken, tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından derviş kaşığı denilen bir metre boyunda kaşıklar? derviş:

güzel ama Allahın sevgili kulu olmanında bir bedeli var.

Bir sofra hazırlamış. Sevgiyi dilinden düşürmeyen ama dilden gönüle de indirmeyen kişileri çağırmış bu sofraya.

"-Buyurun bakalım." deyince de her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp karşısındaki kardeşine uzatıp içirmişler çorbalarını.