otobüs şöförlerine gıcığım.. güneş gözlüğünü takıp havalı havalı direksiyon sallıyorlar.. o kadarki nerdeyse kızlara hava atmak için otobüsün önünü kaldırıp iki teker üzerinde sürecekler..

yanındakine merhaba dersin ona bile cevap yok öcümü var ya.

Bir de eskiden otobüste sigara içmek serbestti. Ohh mis gibi dumanaltı :C

güzel yazmış arkadaş.. bir ilave de benden..

tren yolcuğuluğunu tek geçerim kompartmanda bacaklarını uzat yat dedikodu yap arkadaşlarla okey tavla off offff nerde eski günler.

"bütün renkler hızla kirleniyordu, birinciliği otobüslere verdiler." bugün öylesine mutsuz, öylesine hüzünlüyüm ki anlatamam sevgili kankulyonlar. dün gece yine bir şehirler arası otobüste vazgeçtim çocuk olmaktan. teknoloji canavarının yaşamamıza soktuğu teknobus denen taşıta binerek hayatımın en sevimsiz günlerinden birini geçirdim. oysa çocukluğumuzda otobüs yolculukları adeta bir şölen havasında geçerdi. o zamanlar belki ergonomik koltuklar ve koltukların arkasına yerleştirilmiş son teknoloji televizyonlar yoktu;ama en azından samimiyet, bir çeşit aile dayanışması vardı otobüslerde. yan koltuktaki teyze, yediği börekten bir parça koparıp hemen bitişiğindeki koltukta oturan ailenin kucağında ağzını vinç kepçesi gibi açarak, avazı çıktığı kadar ağlayan çocuğu sustururdu. kimse kulaklıkları takıp önündeki televizyon makinasına hipnotik bir şekilde odaklanmazdı. misal;midemiz bulandığında muavin sanki onun öz çocuğuymuşuz gibi siyah poşeti yetiştirir ve kusmukla dolan poşeti alıp çöpe atmaktan zerre şikayet etmezdi. şimdiki zibidi hostlar burnundan kıl aldırmıyorlar. arka koltukta oturan teyzenin oğlu ve ben adeta kardeş gibi olurduk. annelerimiz bizi koridoro yatırır ve muavini, üzerimize basmaması için sıkıca tembihlerlerdi. hele bir de otobüsün tavanına asılı televizyona, şaban filmini koydular mı, işte size mutluluğun resmi. arkada ki amcanın şaban espirilerine verdiği insanlık dışı gülme reaksiyonları ile sosyalleşmenin dibine vururduk. şimdi öyle mi?artık otobüsler mekanik, soğuk taşıtlar oldular. insan sesine hasret kaldık. herşey de bir resmiyet, bir samimiyetsizlik var. sırf dün otobüste karizma yapmak için, ikram sırasında acı kahve istedim. oysa kahvenin yanındaki kola tüm iştihamıyla beni bekliyordu;ama otobüste öyle bir ambiyans vardı ki, zannedersin otobüsün tüm yolcuları ingiliz kraliyet ailesine mensup. eee... ! hal böyle olunca, evde 2 litrelik kola şişesini kafasına diken adam, bir anda acı kahve almak zorunda kaldı. bir ara o kadar sıkıldım ki, ön koltukta oturan kızı kesmek için kafamı iki koltuğun boşluğuna yapıştırdım. yapıştırmamla kızın koltuğu 180 derece yatırması bir oldu. az kalsın burnum kopuyordu. lanet gelsin böyle yolculuğa. bana çocukluğumu verin, teknolojiniz size kalsın.