Ve takvimler 10 Ekim 680 tarihini gösteriyordu. İmam Hüseyin şahadete yürüdüğünde vakit ikindi vaktiydi. Yüz yıllar sonra bir büyük ozan şöyle anlatacaktı Kerbela vahşetini:

Fetih sonrasında İslam peygamberi, Kabe'de ilk hutbesini verdi. Mekkelilerin şüphelerini gidermek için hutbesinde Yusuf Suresi / Yusuf Bölümü 92. ayetini de okuyarak şu sözlere de yer verdi:

İmam Hüseyin bu konuşmanın ardından susuzluk ve açlıktan zaten mecalsiz düşmüş bir halde çadırından çıkıp atı Zülcenah?a binerek savaş meydanına doğru ilerledi. O gün önce Ali Ekber?ini daha sonra Hür?ü, ağabeyi Hasan?ın oğlu Kasım?ı, kundaktaki Ali Asker?i ardından da Celal Abbas?ı şehit vermişti. Bu arada onlarca şehit daha verilmişti. İmam Hüseyin her birinin şehit oluşuyla bir kere daha yıkılmış, acısı kat be kat artarak sonu gelmez bir çileye dönüşmüştü. Adeta bir işkenceye tabi tutuluyordu. Gözlerinin önünde bütün sevenleri ve tüm sevdikleri bir bir katlediliyordu. Hem de en hunharcasına? Düşmanın hürmet ettiği hiçbir insanlık değeri yoktu. Peygamber torunu Hz. Hüseyin?i öldürmeden evvel ona her türlü manevi işkenceyi yapmaktan hayvani bir zevk duyan Yezit ordusu, alçaklık denen çukura battıkça batıyor, zulmü işkence boyutuna taşıyarak münkirlik ve günahkarlıkta adeta şeytana parmak ısırtıyordu.

Zalim içti kana kana,

Ah Hüseyin?im, vah Hüseyin?im!

? Daha ne duruyorsunuz, acımayın, aman vermeyin, öldürün Hüseyin?i!...?

?Lanet olsun sana Şemir!?

Rahmet ve sevgi peygamberi onları Allah?ın selamıyla selamladı. Ve çok kısa belki de bir saniyelik bir sessizliğin ardından onlara şöyle sordu:

İşte Yesrib?in, Yesriblilerin nasibi? İşte Hakk?ın vaat ettiği o büyük ödül ve daha nicesi. Her şey onun rızasına ulaşmak içindi kuşkusuz?

Bu vahşi nidadan sonra daha da kudurmuş bir şekilde saldırdılar Hüseyin?e? Bir kılıç darbesiyle sol elinin parmaklarını kestiler. Ardından bir kılıç darbesi daha? Omzunu kırdılar Hüseyin?in? ? Ahhh!...? diye inledi peygamber çiçeği. Acıdan kıvranıyordu Hz. Fatıma?nın kuzusu?

Sen ey esenlik yıldızı,

Yesrib; Evs ve Hazrec?in şehri? İki rakip Arap kabilesinin yurdu? Görece yoksul ve daha küçüktü ama mağrurdu.

"Size karşı konulmadıkça ve size saldırılmadıkça, hiç kimseyle çarpışmaya girmeyeceksiniz, hiç kimseyi öldürmeyeceksiniz."

Yoksa Ebu Süfyan Müslümanlığında samimi idi de Muaviye ve Yezit?in işlediği günahların onunla hiçbir ilgisi yok muydu?

Sonradan Şam valisi olup Şah? ı Merdan Hz. Ali?ye karşı başkaldıracak olan Muaviye?nin babası Ebu Süfyan?

Senin sevginle doluyuz?

Ya muhacirler?!

Nihayet ufukta göründü o şanlı elçi.

Şükür gerekti bizlere

Hepsi Sardı Kırklara.

Gecenin karanlığında kendisini öldürmek için evinin etrafını kuşatmış olan müşrik suikastçıların arasından Yasin Suresi?ni okuyarak ve Hakk?ın inayetiyle onlara görünmeden çıkmıştı Hz. Peygamber? Yanında Ebu Bekir vardı.

Yani Muhacirler evvelden varmıştı yeni yurtlarına. Onlar da büyük bir heyecanla Hz. Resul?ü bekliyordu.

Kerbela?da sessizlik vardı, bir ölüm sessizliği? Sanki bir anda bir fırtına kopacak ve her şey alt üst olacaktı. Sanki her şey bir kelebeğin kanat çırpmasını bekliyordu. Bir anda karışacaktı yer gök. Bir anda kararacaktı Güneş ve geceye teslim olacaktı gündüz? Gökte uçan kuşlar uçamaz olacak, karıncalar yuvalarını kendileri bozacak ve yılanlar başlarını çıkaramayacaktı topraktaki inlerinden?

O ilahi bittiğinde yüzlerce, belki de binlerce insan efendimize hep birlikte ; ? Hoş geldiniz Ey Allah?ın elçisi, Hoş geldiniz, Hoş geldiniz? diyordu.

Müminlerse tarifsiz bir elem içinde feryat edip mateme gark olmuşlardı. Zeynep feryat figan içinde ağlıyordu. Zeynel Abidin yatağında ateşler içinde yatıyor olmasına rağmen babasının şahadetiyle ıstırabın en feci haliyle kıvranmaktaydı. Peygamber ailesinin içler acısı durumu o peygambere mümin olanların yüreğini lime lime edercesine parçalıyordu. Hüznün, acının ve ıstırabın zirve noktasında matemin en koyusuyla imtihan olunan iman duygusu?Lanet olsun Yezit?e!? haykırışıyla sarsılmaz bir kale gibi tezahür ediyor, bütün hakiki müminleri sarıp sarmalayarak kuşatıyordu.

Sen nur üstüne nursun,

?Ah, ne olurdu gök yere çökseydi de düşmeseydi Hüseyin atından! Ah, ne olurdu yer yarılsaydı da kanlar içinde kalmasaydı Hüseyin! Ah ne olurdu, ölseydim de bu günleri görmeseydim!?

İslam tarihinde artık yeni bir devir başlamıştı. Mümin ile münkirin ayrılmasında yeni bir belirleyici olarak İmam Hüseyin?in şahadeti en temel saflaştırıcı unsur olmuştu. Artık Hüseyin?den yana olanlar mümin, Yezit?ten yana olanlar ise münkirdi.

Ve gün geldi müşrikler, Müslümanlarla anlaşma yapmak zorunda kaldılar. Tarihe Hudeybiye Anlaşması olarak geçen o anlaşmayı da yine müşrikler bozdu.

Bir su verin masum cana,

Savaşıyordu Hüseyin? Dostlarını, evlatlarını, kardeşlerini bir bir yitire yitire savaşıyordu! Hak için, hakikat için, iman ve aşk için, Allah aşkı için savaşıyordu. Gelmiş ve geçmiş bütün mazlumlar için savaşıyordu. Kavurucu Kerbela güneşinin altında açlık ve susuzluktan kırıla kırıla, dili damağı kurumuş, mecali tükenmiş, dizlerinin bağı çözülmüş olduğu halde yine de son nefesine kadar teslim olmadan savaşıyordu Hüseyin?

Bu konudaki gerçeği kuşku yok ki tam anlamıyla sadece Allah bilmektedir.

Geçilmedi de zaten? Zira Hakk?ın elçisi Ahmed? i Muhtar efendimiz, göç için bir gece gizlice o kutsal şehirden çıkarken şöyle diyordu:

Yesrib?in Medine olma vakti gelmişti artık. Ona?Aydınlanmış Kent / Medine i Münevvere? denecekti. Ve Medine, aynı zamanda Hüseyin?in kenti olacaktı. Onda Hüseyin diye bir peygamber çiçeği açacak, bir güzelcik doğacaktı. Hüseyin?in, sokaklarında koşacağı, dedesi Hz. Muhammed?in elinden tutup çarşı pazar gezeceği, oynarken yere düşüp dizini yaralayacağı, ağabeyi ile itiş kakış yaparken ayağının başparmağını kanatacağı, annesinin ve babasının kucağında sevinçle oynayacağı bir kent olacaktı Medine? Hasılı, Hüseyin?in, Hüseyinlerin kenti olacaktı Medine?

Hüseyin atından düşmüş ve güç bela ayağa kalkmış bir halde elinde kılıcıyla savaşmaya devam ediyordu. Bir an durdu ve geriye baktı. Çadırlar ateşe verilmişti. Yanıyordu ehlibeytin çadırları. Çocuklar ve kadınlar ateşlerin ortasında kalmış çığlıklar atıyorlardı. Zalim ve melun Şemir ise o anda o çirkin sesiyle bağırmaktaydı:

Yesrib?in müminleri yani Ensar da gözlerini yola dikmişti. Evlerin çatılarında, ağaç tepelerinde ve sokaklarda yüzlerce, binlerce insan o kutlu konuğu bekliyordu.

?Canımız sana feda olsun Ey Hüseyin! Biz senden ve senin yolundan ayrılmayız! İsterlerse bedenimizi param parça etsinler. İsterlerse bizi işkenceler altında inim inim inletsinler. Biz yine de senden ayrılacak değiliz. Biliriz ki sen Hakk?ın yolundasın. Deden Ahmed? i Muhtar Muhammed Mustafa?nın yolundasın. Baban Ali el? Mürteza?nın yolundasın. Senden ayrılmak Hak?tan ayrılmaktır. Hak bizi böylesi bir vebalden korusun!?

Kemeri kırk pare oldu

Ve Yesrib?

Tüm benlikleri öç ile doluydu. Diğerleri de gelip sürüklediler Hüseyin?i. Yetmedi; atlara çiğnettiler dakikalarca? İmam Hüseyin?in o mübarek bedeni şimdi kanlar içinde ve çırılçıplak olarak Kerbela çölünün kızgın ve sarıya kesmiş kumları üzerinde bir o yana bir bu yana sürüklenerek çiğneniyor ve hunharca eziliyordu?

?Lanet olsun sana Ziyad oğlu Übeydullah!?

Peygamberimizin amcası Hz. Hamza?nın bir vahşet örneği biçiminde ciğerinin sökülerek şehit edilmesinin azmettiricisi Hint?in kocası Ebu Süfyan?

?Çok şükür ki öldürdük Hüseyin?i!? dedi Ömer. Ve atından inip yere kapandı da şükür secdesi yaptı görülmemiş bir hayasızlıkla?

Yüce bir davetle geldin,

Muhammed bile girdi

Hüseyin?in Dedesi İle Yezit?in Dedesi

Kırklar ile Semaha.

Yesrib iken Medine olmak, kent iken devlet olmak, kabileler halinde bölük pörçük iken İslam kardeşliği düşüncesiyle şerefli ve varsıl bir toplum olmak?

Elinde bir hançer vardı. Tuttu Hüseyin?i kanlı saçlarından ve dayadı hançerini boğazına? Kesti Hüseyin?in başını bir koçu boğazlar gibi? Bir elinde kanlı hançer, bir elinde Hüseyin?in kan fışkıran mübarek başı olduğu halde göklere doğru bağırdı melun Şimr:

?De ki; gerçek olan gelmiş ve yalan ortadan kalkmıştır. Zaten, yalan yok olmak zorundadır.?

Bir tarafta Hakk?ın peygamberinin sevgili torunu ve Allah için?Zibh? i Azim? yani büyük kurban olan Hz. İmam Hüseyin?in iman ve İslam ordusu diğer tarafta ise Ebu Süfyan?ın torunu, Muaviye?nin oğlu Yezit?in inkar, münafıklık ve zulüm ordusu?

İşte böylece rahmet ve sevgi peygamberi Hz. Muhammed, kendisine onca zulmü yapan, onca haksızlığı reva gören ve hatta hicrete mecbur bırakan Mekkeli müşrikleri emsalsiz bir yüce gönüllülükle affediyordu. Hiç kuşku yok ki bu ona Hakk?ın emriydi. Zira kafirin küfrü ne denli büyük olsa da, günahkarın günahı ne kadar çok olsa da Allah?ın lutuf ve ihsanı, af ve mağfireti, rahmet ve merhameti hiçbir şeyle kıyas edilemeyecek kadar hudutsuzdu, nihayetsizdi?

Ah, Kerbela ah!... Sen aslında ne büyük bir sınavsın. Seni başarıyla geçenler, İmam Hüseyin?in yoluna bende olanlardır. Seni başarıyla geçenler, ehlibeyt için gözyaşı döküp matem tutanlardır. Seni başarıyla geçenler, her vesileyle?Lanet olsun Yezit?e!? diye haykırabilenlerdir.

Zira büyük veli, yüce ozan Şah İsmail Hatayi?ye ait olduğu belirtilen miraçnamenin bir bölümünde açıkça şöyle denilmektedir:

Biat ederken yani Hz. Resul?e söz verirken ellerini üst üste koymuşlardı da Allah da elini uzatmıştı sanki göklerden? Zira Zafer Bölümü / Fetih Suresi 10. ayette bu durumu anlatmak üzere şöyle denilmekteydi:

Ya ortada kalanlar?

Evet, nedir bunların hali? Mümin midirler, münkir midirler? Aslında İslami vicdan bu konudaki kararını zaten yüzyıllar öncesinden vermiş değil midir?

Veda tepelerinden

Mekke? Yeryüzünde Allah için yapılan ilk mabet olan Kabe?nin kenti.

Mahşeri kalabalık büyük bir coşku ve heyecanla hep bir ağızdan yanıt verdi:

? Allahu Ekber! Allahu Ekber! Allahu Ekber! Hamdolsun Allah?a ki Hüseyin?i öldürdüm! Asiyi öldürdüm. Halifemiz Yezit?e isyan eden eşkiyayı öldürdüm!?

?Vah Hüseyin!?

Zira Mekkeli müşriklerin müttefiki olan Bekir oğulları / Beni Bekir kabilesi anlaşmaya aykırı bir biçimde Müslümanların himayesindeki Huzaa Kabilesine saldırdı.

?Allah?tan başka ilah yoktur ve Muhammed Allah?ın elçisidir?

Zaten Ensar?ın temsilcileri daha önce Akabe?de ona biat ederken söz vermişlerdi; Allah?ın elçisini kendi canlarından daha aziz bileceklerine ve onun yolunda gerekirse canlarını feda edeceklerine dair.

İşte Hz. Hüseyin?in dedesi Hz. Muhammed ile Yezit?in dedesi Ebu Süfyan karşı karşıya idiler ve Ebu Süfyan mecburen şöyle diyordu:

Ay doğdu üstümüze

Acaba Ebu Süfyan?ın bu yenilgisinin intikamı Muaviye ve Yezit tarafından yıllar sonra Hz. Hüseyin?in hunharca şehit edilmesiyle mi alınacaktı?

Bizimle gelenler gelsin,

?Lanet olsun sana Yezit!?

İslam peygamberi Hz. Muhammed, Mekke'ye haber göndererek, öldürülenlerin kan bedellerinin ödenmesini veya Beni Bekir kabilesiyle olan ittifakın sonlandırılmasını, aksi halde Hudeybiye Anlaşması'nın bozulmuş sayılacağını ve savaşa mecbur kalacaklarını bildirdi. Mekkeliler, teklifleri reddettiler ve savaşa hazırlanacaklarını bildirdiler. Mekkeliler daha sonra fikir değiştirip Ebu Süfyan?ı Müslümanları bir barışa ikna etmesi için Medine'ye gönderdiler. Ancak görüşmelerden hiçbir sonuç alınamadı.

?Ey Ulu Allah?ım!

Çetin ve meşakkatli bir yolculuğun ardından günler sonra vardılar Yesrib?in habercisi Kuba kasabasına. Orada Hz. Resul, yiğitler şahı Ali?yi beklemeyi karar buyurdular.

Hz. Hüseyin'in Şahadeti

Düşmanın takibine karşı mağaralarda saklanarak yol aldılar Yesrib?e doğru?

Çünkü o, tövbeleri kabul edendir.?

kardeşim yazarın ismini en başta hiç dokunmadan kopyaladım.

Sen güneşsin, sen aysın,

Ey bizden seçilen elçi,

Emsalsiz ve büyük bir acıdan, tarifsiz bir kederden ve dayanılmaz bir çileden dolayı bütün dillerin lal olduğu o bir kaç dakikanın ardından gökleri titreten bir feryatla inlemeye başlamıştı Kerbela çölü?

?Lanet olsun sana Sa?d oğlu Ömer!?

Allah?ın yardımı ve zafer geldiğinde,

Bu zafer, aynı zamanda?Yardım Allah?tandır ve zafer yakındır...? ayetinin tecellisiydi.

Mekke? Alemlere rahmet olarak gönderilen Hz. Muhammed Mustafa?nın ana yurdu.

Başıma gelen bütün musibetlerden yalnız sana sığınırım. Tüm dostlarım, arkadaşlarım beni terk etse de ben yalnız sana yönelirim. Sen benim tek dayanağım, tek güvencimsin. Her türlü şikayetimi yalnız sana arz eder ve yalnız senden yardım dilerim. Senden başka herkes ve her şeyden yüzümü çevirir ve yalnız sana iltica ederim. Yolunda çektiğim çileler kalbimin en büyük kıvancıdır. Kanımın akışı, başımın kesilmesi, canımın alınması, damarlarımın koparılması, derimin yüzülmesi ve maruz kalacağım her çeşit işkence hep sana olan aşkımdan dolayıdır. Aşkınla doğdum, aşkınla yaşıyorum, aşkınla öleceğim. Şahadetimi kabul eyle ey ulu Rabbim!?

Böylece günahı, zulmü ve küfrü için secde eden bir melun olarak tarihe geçti Ömer. Şimdi rezalet nöbeti Kufeli askerlerdeydi. Atlarını koşturup yaklaştılar Hüseyin?in cesedine. Bazıları inip elbiselerini parçalayarak soydular imamın mübarek bedenini. Çırılçıplak kalmıştı Hüseyin. Askerlerden biri imamın parmağındaki yüzüğe uzandı. Çıkaramayınca bir hançerle kesti parmağını? O yüzük, Hz. Fatıma?nın kendi elleriyle oğluna taktığı yüzüktü. O melun asker yüzüğü alıp çekilince Şemir ile Sinan adlı bir asker imamın cesedini tekmelemeye başladılar. Güçleri tükeninceye kadar tekmelediler Hüseyin?i?

Bütün Hüseyniler imamlarının etrafında toplanmıştı. Yapacağı son konuşmayı bekliyorlardı:

Peki, kimdi boyun eğen?

"Gerçek şu ki, sana bağlılık sözü verenler, Allah'a bağlılık sözü vermişlerdir. Allah'ın eli onların elleri üzerindedir. Kim sözünden dönerse, kendi zararına dönmüş olur. Allah'a verdiği sözü yerine getirene ise büyük bir ödül verilecektir."

Allah yezite ve tüm emevi ailesine lanet etsin

Senin derdin bağrım deldi,

Yürüdüler bir gün tekrar geri gelip aydınlatmak için o şehri.

işte bu sayfadan aldım ben bu yazıyı saygılarımla.

Gidiniz; sizler serbestsiniz?

Ey Resul sana söz verdik,

Kan ağlıyordu Zeynep?

Allah?a duyulan aşk?ın kenti Mekke?

?Esirgeyen, Bağışlayan Allah?ın Adıyla?

Bu feryat ve ağlayışlar arasında Sa?d oğlu Ömer, Şemir?e seslenip Hüseyin?in başını getirmesini istedi. Zira süfli bir zafer sarhoşluğu içinde Ziyad oğlu Übeydullah?a götürecekti Hüseyin?in başını?

Mustafa Cemil Kılıç

Kerbela faciasında İmam Hüseyin?le birlikte 78 can şehit düştü. Pek çok kaynakta bu sayı 72 olarak verilse de doğrusu 78?dir. Yezit?in ordusundan ise 80 civarında kişi öldürüldü. Bu facia ile peygamber soyu yok edilmek istendi. Ama İmam Zeynel Abidin sağ kurtularak ehlibeyt neslini devam ettirdi. Zeynel Abidin, on iki imamlar silsilesinin dördüncüsü olarak imamet vazifesini yüklendi. Artık müminlerin önderi İmam Zeynel Abidin oldu.

Yerdeydi. Sırtüstü uzanıvermişti kızgın çöl kumlarının üzerine. Kan revan içinde son nefesini vermek üzereyken bir mızrak daha deldi sinesini. Ciğerini söküp çıkardılar Hüseyin?in? Ve melun Şemir o anda en vahşi, en zalim ve en hunharca eylemini gerçekleştirmek üzere kudurmuş bir köpek gibi koştu Hüseyin?e doğru?

Hepiniz benim gözümün nurusunuz. Hepinizden razıyım. Allah da sizden razı olsun. Biraz sonra kanlı ve büyük bir savaşa gireceğiz. Öyle görünüyor ki, bu çatışmadan hiç birimiz sağ çıkamayacak. Hepimiz şehit olacağız. Allah şahit ki, içimde hiçbir korku ve kaygı yoktur. Daha evvel söylediğim gibi şimdi tekrar söylüyorum: Eğer buraya bana uyup da geldiyseniz, hepinize izin veriyorum, hürsünüz. Çekip gidebilirsiniz. Bundan dolayı size karşı en ufak bir gönül kırıklığı duyacak değilim.?

Peygamber bu ayeti okuyarak Hz. Ali ile birlikte putları birer birer devirip kırdı ve parçaladı. Daha sonra yanındaki Müslümanlarla birlikte Kabe?yi tavaf etti. Tıpkı Kırklar Ceminde olduğu şekliyle semah döner gibi?

Evet, O Yesribliler yani Ensar, ellerinin üzerinde Allah?ın da eli bulunan kutlu bir topluluktu. Bundandır ki Allah onları zafere ulaştırmış ve o şerefli elçiye gösterdikleri bağlılığa karşı büyük bir ödülle ödüllendirmişti.

Bir tarafta on binlerce asker, bir tarafta ise sayıları ancak yüzü bulan bir avuç mümin vardı. İnsaf, adalet ve şeref ayaklar altındaydı. Yezit?in ve kölelerinin ayakları altında eziliyordu tüm insani kıymetler?

Mekke? İslam?ın doğduğu kutsal belde.

Tıpkı Emevi geleneğinde olduğu gibi?

İşte o anda yüzlerce insanın diline birden bire bir şarkı düşmüştü. Öyle bir şarkı ki sonradan ilahi olup yüzyıllarca coşkuyla söylenecek emsalsiz bir zafer türküsü misali?

Cibril, git haber ver sultan? ı enbiyaya?

O sırada ağabeyinin başına gelenleri çaresizce müşahede etmek zorunda kalan Hz. Zeynep gökleri yırtarcasına feryat ediyordu:

Aradan yıllar geçti. Yaklaşık sekiz yıl? Bu sürede Mekkeli müşriklerle pek çok savaş yapıldı. Bedir, Uhud ve Hendek bunların en büyükleri idi. Yüzlerce insan hayatını kaybetti ama müşrikler İslam karşısında daima geriledi. Hiçbir güç İslam güneşini söndüremedi. Hiçbir düşman peygamber nurunun ziyasını gideremedi.

? Evet, Ey Allah?ın elçisi, Seni çok seviyoruz. Anamız, babamız, canımız sana feda olsun?

Bir bekleyiş ki, uzun bir gebeliğin mayalandığı müşerref bir rahmin bekleyişi misali! Onda döllenecekti nice hakikat, zahir olmak için? Onda kurulacaktı örnek İslam toplumu ve onda dalgalanacaktı ehlibeytin ak yeşil sancağı?

Zafer, inananlarındı. Zafer, Allah elçisinin ve mazlumların zaferiydi.

Allah elçisinin, bir gece yatağına Hz. Ali efendimizi yatırarak müşriklere görünmeden gizlice evinden çıkıp Yesrib?e doğru gidişinin ve hicrete mecbur edilişinin üzerinden yaklaşık on yıl geçmişti.

İmam Hüseyin o sabah başına, dedesinden babasına, babasından da kendisine kalan çizgili yeşil sarığını sarmış, üzerine de boz renkli bir cübbe giymişti. Boynunda dedesinin kılıcı, elinde ise babasının sancağı vardı. Kerbela?ya gelirken yol boyu bu sancak Hz. Celal Abbas?ta idi. Ama o sabah İmam Hüseyin sancağı son bir kez daha eline almak ve yakınlarıyla o şekilde helalleşip vedalaşmak istiyordu. Sonra bu sancak tekrar Hz. Celal Abbas?a tevdi edilecekti. Celal Abbas iki kolunu da kaybedip ardından şehit oluncaya değin o şanlı sancağı taşıyacaktı.

Hicaz?ın Mekke?den sonraki en önemli bir diğer kentidir Yesrib ki daima gizli bir rekabet içindeydi Mekke?ye karşı. Ama işte şimdi rakip gördüğü o kentten kutlu bir konuğu bekliyordu.

Sen bu şehre şeref verdin,

Oklar yağıyordu Hüseyin?in üstüne. Her biri delici, zehir gibi yakıcı oklar? Kimi koluna kimi babacığına saplanıyordu. Kan sızıyordu Hüseyin?in bedeninden. Peygamberin okşadığı mübarek baştan sımsıcak ve kıpkırmızı bir kan sızıyordu. O kan peygamber torununun kanıydı. O kan ehlibeytin kanıydı. O kan, peygamberin ve İmam Ali?nin kanıydı. Ahmed - i Muhtar?ın; ?Canı, canımdır, eti etimdir, ruhu ruhumdur ve kanı kanımdır. ? dediği Ali?nin kanıydı Hüseyin?in başından sızan o sımsıcak kan? Kaşı yarılmış, dişleri kırılmış ve ağzına kan dolmuştu Hüseyin?in? Kılıç yaralarından dolayı yüzü, kuraklıktan şerha şerha olmuş bir toprak gibiydi. Ve yüreği yanıyordu Hüseyin?in? Susuzluktan ateşler içinde kavruluyordu. Yanından gürül gürül akarken Fırat Irmağı, bir yudum bile su verilmiyordu sararıp solmak üzere olan Peygamber çiçeğine?

Hırsızlıkta üstünüze yok. Biraz emeğe saygı olarak yazının kaynağından okuyunuz ya da linki verin.

Serini meydana koysun,

Vahyin, imanın ve direnişin kenti Mekke?

?Şehit Hüseyin!?

Gökte yıldız paralandı,

bir tarafta ebu talip-hz muhammet-hz fatma-hz ali-hz hüseyin diğer tarafta ebusüfyan-hinde-muaviye-yezid ne mutlu ki bizler hakkın yanındayız

11 Ocak 630 sabahı Hz. Peygamber, İslam ordusuna savaş pozisyonu almasını emretti. Orduyu 4 kola ayırıp ardından şöyle bir söylev verdi:

O nasıl bir görünüş, nasıl bir ihtişam ve nasıl bir vuslattı aman Allah?ım! Öyle ki, yer gök inliyordu zılgıtlardan. Ellerindeki hurma dalları ile çiçekleri sallayarak ve sevinç nidaları atarak karşılıyordu Yesribliler yüce elçiyi?

Allah?a davetinden?

?İslam?da lanet okumak ve matem tutmak yoktur.? diyerek Yezit?e lanet edilmesine mani olmaya çalışıp Hüseyin için matem tutulmasını da İslam dışı saymaya yeltenenler?

? Beni seviyor musunuz?

İmam Hüseyin bu yanıt karşısında gözyaşlarını tutamamış ve sicim gibi yaşlarla yanağı ve sakalı ıslanmış bir halde titreyen bir ses tonuyla Allah?a şöyle yakarmıştı:

Ah o nasıl bir gidişti, nasıl bir hicret!

Ey sevgili hoş geldin?

Düştü Hüseyin atından sahra? yı Kerbela?ya,

Yesrib bir dönüşüme hazırlanıyordu. Kutlu konuk yola çıktığında dağlarını, tepelerini, sokaklarını, bahçelerini heyecan ve tatlı bir sevinç bürümüştü. O gün Yesrib?te gökyüzü en saf haliyle berraktı, bulutsuzdu. Güneş bir başka parlıyordu; sanki sevinç içindeydi ve her yer ışıl ışıldı. Yerde karıncalar, gökte kuşlar ve bütün börtü böcek görkemli bir şölene hazırlanmıştı. Zira gelen aşkın ve sevginin peygamberiydi.

Mümin Müslim yana yana,

Kerbela?ya pür bir siyasi hadise gibi bakanlar?

Tacı başından düştü

Yürüdüler karanlığın içine doğru?

Doğruluktan ayrılmayız,

Ayrıca link vermek oluyorsa bakın linki veriyorum sizin verdiğiniz linkten almadım onu bilmenizi isterim.

Onlar, zulüm ve işkenceden kurtulmak için evlerini, işlerini, tarlalarını, hayvanlarını ve hatta kimi akrabalarını da bırakıp sığınmışlardı Yesrib?e?

Hz. Peygamber kente girişinin ardından içinde 360 put bulunan Kabe?ye yöneldi. Bu sırada İsra Suresi / Gece Yürüyüşü Bölümü?nün 81. ayetini okuyordu:

İmam Hüseyin?in bu samimi konuşması herkesi üzmüş ve son derece duygulandırmıştı. Lakin daha evvel olduğu gibi müminler şimdi de aynı yanıtı veriyorlardı:

?Mekke, güzel yurdum benim. Bir gün sana geri döneceğim!?

Saçlarını yoluyordu ehlibeytin kadınları. Feryatları göğü deliyordu sanki. ? Ah Hüseyin, vah Hüseyin!? diye ağlaşıyordu şimdi bütün canlar?

Şehriban ana karalandı,

Ey Allah?ım!

Bir mızrak fırlatıldı Hüseyin?in sinesine doğru? Saplandı ciğerine de düşüverdi güzel İmam, Zülcenah?tan? Yüzüstü yerdeydi şimdi cennet gençlerinin efendisi. ? Allah?ım yardım et!? diyerek ayağa kalktı Hüseyin. Al kanlar içindeydi ama yine de bir hamle eyledi Yezit ordusunun askerlerine doğru? O anda dilinde; ?Allah?ın adıyla ve Hak ile!...? sözleri vardı.

Muhammed?im coşa geldi

İnsanların bölük bölük Allah?ın dinine girdiğini görürsün.

?Yiğit Hüseyin!?

Kerbela çölüne çakal sürüsü toplanmış. Hepsi kana ve insan etine susamış halde ölümümüzü bekliyor. Burada senin kuzuların var. Sen bizim sahibimizsin! Kuzularını o çakal sürüsünden koru ey rabbimiz! İsmail dedem gibi ben de sana adanmış bir kurbanım. Senden geldim, sana döneceğim. Zira dönüş ancak sanadır.

Müslümanlara karşı daima kuru bir mağrurluk, süfli bir kibir, iflah olmaz bir inkar içinde bulunan Mekkeli müşriklerin lideri Ebu Süfyan?dı?

hiç emek hırsızı olmadım tek satır benim olmayan yazının altına tek satır yazı yazmadım yazmamda.

Ve o Mekke ki, müminlere dar edilip müşriklere yar edilen kent. İşte oradan kovuldu inananlar. Zulme uğradılar, işkence gördüler, şehit edildiler ve sonunda hicrete mecbur bırakıldılar. Hicret bir vazgeçiş değildi asla. Hicret bir yenilgi de değildi. Ve hicret ne bir kaçıştı ne de bir terk ediş? Hicret, öz yurda yeniden kavuşmak için gidip bir yerlerde çoğalmak, birikmek, gürleşmek ve güçlenmekti. Mekke, Hz. Muhammed?in öz yurdu idi. O halde nasıl vazgeçilirdi ki memleketten, vatandan?!

Hz. Muhammed, Mekke?ye girer girmez genel af ilan edildiğini bildirdi. Ebu Süfyan?a bildirdiği şekilde hiç kimseye dokunulmayacağını duyurdu.

Beklenen geldiğinde daha ileride, Yesrib?te bekleyenleri daha da fazla bekletmemek için yeniden düştüler yola?

İslam ordusu Hz. Peygamberin verdiği buyrukla Mekke?ye girmeye başladı. Peygamber de bu sırada Fetih Suresi?ni / Zafer Bölümünü okuyarak kente giriyordu. Sekiz yıl önce bir gece gizlice ayrılmak zorunda kaldığı öz vatanına giriyordu. Mekke?sine, güzel yurduna kavuşuyordu. O artık İslam ordusunun muzaffer fakat mağrur olmayan komutanıydı. Zira zafer Allah?tandı.

Hüseyin?le şehit olsun,

Dediler ki Allah Allah

Dilinden Yardım Bölümü / Nasr Suresi dökülüyordu inci taneleri gibi:

Çölde kum tepelerini aşarak, dağları, tepeleri geçerek yürüdüler.

Öyleyse rabbini övgüyle yücelt ve ondan bağışlanma dile.

Ey sevgili, Ey Resul?

Ebu Süfyan, Mekkeli müşriklerin lideriydi. Kent kuşatıldığında son kez gidip Hz. Peygamberle görüşmek istedi. Hz. Peygamber bu isteği kabul etti. Yıllarca Müslümanlara karşı savaşan, yüzlerce, binlerce insanın ölümünden doğrudan ya da dolaylı olarak sorumlu olan Ebu Süfyan, İslam ordusunun şehre girerken kimseye dokunmamasını istiyor ve şehri savaşmadan teslim edeceklerini bildiriyordu. Zira artık müşrikler yolun sonuna gelmişlerdi. Artık direnmenin, savaşmanın hiçbir faydası olmayacaktı. Hak gelmiş ve batıl zail olmaktaydı. Ebu Süfyan işte bu çaresizlik içinde, karısı Hint?in tüm itirazlarına ve kendisini aşağılamalarına rağmen Müslüman olmak istediğini söyledi Hz. Peygamber?e? Bazılarınca bu istek, çaresizlik sonucu ve siyaseten verilmiş bir karar şeklinde görüldü. Yani aslında Ebu Süfyan, Müslüman olmayı gönülden istiyor değildi. Yapacak başka bir şeyi kalmadığı için istiyordu. Ama bu, yine de çok önemli bir olaydı. Zira bu bir teslim oluştu, Hakk?ın elçisine ve?Allah katında tek din olan İslam?a? karşı bir boyun eğişti.

İmam Hüseyin ve bir avuç mümin, Kerbela meydanında aslında tüm insanlık için savaşıyordu. İnsanlık, zulme, adaletsizliğe ve insafsızlığa boyun eğemez, teslim olamazdı. Can korkusuyla, Yezit?in bütün insani değerleri çiğnemesi karşısında asla sessiz kalınamazdı. Böylesi bir durumda ölmek değil aslında Yezit?e biat ederek yaşamak, yok olmak demekti. Şayet İmam Hüseyin, savaşmayıp Yezit?e biat etseydi ne İslam kalırdı, ne iman ne de insanlık değerleri? İşte bu nedenledir ki İmam Hüseyin, bütün insanlığın ortak vicdanı, ortak şehidi ve ortak kahramanı olmuştur.

?Hüseyin?i elbette ki severiz ama Yezit?in hilafetine de saygımız vardır.? diyenler?

Muharrem?in onuncu gününün Güneş?i doğmuş ve git gide sıcaklığını artırarak Kerbela çölünü kavurmaya başlamıştı. Kum taneleri öyle bir kızışacaktı ki dokunanın parmakları yanacaktı. Biraz sonra kıyamet kopmaya başlayacak ve sarı çöl kumları kızıl kanlara boyanacaktı. Hayli zamandır akmak için damarlarda birikip duran kanlar boşalacak, göz pınarlarındaki bütün yaşlar sel olup adeta taşan bir nehir gibi kirpiklerin arasından fışkıracaktı.

?Benim halimle sizin haliniz, Yusuf'un kardeşlerine dediğinin tıpkısı olacaktır. Yusuf'un kardeşlerine dediği gibi ben de diyorum ki;

Bugün matem günü geldi,

Bir tek Şemir?in sesi duyuluyordu. Her şey ve herkes susmuştu. Gökte uçan kuşlar, yerde yürüyen karıncalar, Fırat Irmağında yüzen balıklar, çöldeki yılanlar, çıyanlar, böcekler? Hepsi susmuştu. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu. Çıldırtıcı bir sessizlik içinde kainatın en büyük şokunu yaşıyordu Kerbela çölü? Adeta zaman durmuş ve hayat donup kalmıştı. Bir tek Şemir bağırıyordu süfli bir zafer sarhoşluğu içinde? Şemir?in sesi, sessizlikten çıldırmak üzere olan Kerbela çölünün görünmeyen duvarlarına çarpıp yankılanıyor ve dönüp yırtıyordu kulaklarının zarını? Şemir?in kulaklarından kan boşalmıştı o anda!

?Size bugün hiçbir başa kakma ve ayıplama yok. Allah, sizi bağışlasın. O, merhamet edenlerin en merhametlisidir?

Hz. Peygamber ve inananlar Medine?de? Peygamber Secdeliği / Mescid? i Nebi? adıyla bir ibadethane inşa ettiler. Bu bina, yeni kurulan Medine Devleti?nin merkeziydi. Her türlü dinsel, siyasal ve askeri konu orada müzakere ediliyor ve karara bağlanıyordu.

Sen süreyya ışığısın,

Rübab, Şehriban, Sakine ve diğerleri?

?Ah Hüseyin!?

Şah Hüseyin yaralandı,

?Ey canlar,

Cümlesi de el çırpıben

Lakin insanoğlu nankördü ve her zaman kıymet bilmezlik çukuruna yuvarlanmaya meyyaldi. Yine öyle olacak, inkar, nifak zırhına bürünüp mümin görünen münafıklarla tezahür etmeye devam edecekti.

Kimdi Müslüman olan?

Peygamber çiçeği, Kerbela meydanının boyun eğmez kahramanı, emsalsiz İslam şehidi Hz. Hüseyin?in katlini emredecek ve bunu Şimr adlı bir maşanın eliyle gerçekleştirecek olan sefiller sefili, zalimler zalimi, melunlar melunu Yezit?in dedesi Ebu Süfyan?

? Lailahe İllallah? Muhammed?ür? Resulüllah?