Acizim...

Evet bir bedene sahibim diyorum ama nasıl oluyorsa sahip olduğum şeyler hakkında çok kısıtlı bilgilerim var. Örneğin kalbimin görev ve fonksiyonları hakkında çok az şeyler biliyorum ve bildiklerimin çok üstünde vazifeleri olduğuna inanıyorum. İşte en önemli sorumda burada oluşuyor;hakkında fazla bilgiye sahip olmadığım birşeye nasıl benim diyebiliyorum. Bu soruyu bişey ispatlamak için sormuyorum. Bütün samimiyetimle söylüyorum mesele inanmak ya da inanmamak meselesi değil. Şu hayat dediğimiz alemde kendime ait sandığım şeyler hakkında derin şüpheler içindeyim ve bana ait bişey ispatlayamıyorum...

Ölmez isek; bu gençliğin sonuda onun gibi olacak!

Kuru bir iddia değil istediğim

Kendimi, yaptıklarımı, yapamadıklarımı, yapabileceğim halde yapmadıklarımı vs vs...

Biraz da kendi elinde..

Zaten unutulmak istenen bir geçmişim var:(Yapmayın böyle başlıklar açmayın. Ortaokul arkadaşlarımı görmek bile istemiyorum. Çocukluğunuza artık bir el sallayın vedalaşın:((

Gelelim iddia ettiğiniz;önceki yaşamdan boyut değiştirip başka bir yaşamla yeni bir hayatın varlığına ve bu hayatın sonsuz bir şekilde devam ettiğine. Buna örnek olarak rüya kavramını kullanmışsınız. Kendi rehber aldığınız bilim ile ters düşüyor bu düşünceleriniz. Bilim bu dünyanın sonu ile ilgili tarihlerden bahsediyor.

Çaresizim... Evet bunların farkına vardığım için çok şükrediyorum. Lakin beni terketmesinden

Evet baştan başlamak gerekirse en çok kafama takılan soru;"ben neyim diyorum. Hemen akla insanım cevabı geliyor ama benim aradığım cevap bu değil. Ruh ve bedenden, duygu ve hislerden, korku ve endişeden, sevinç ve hüzünden, sevgi ve nefretten ne bileyim buna benzer bir takım varlığı kesin ama ispatlanamayan bir oluşumla adına yaşam dediğimiz bir hayat ile varlığımı şimdilik devam ediyor. Ve ne olacağıyla ilgili kimsenin bilmediği gibi bende yaşıyorum.

Aslında mesele çocukluğun ya da gençliğin terketmesi değil. Bunu kimsenin elinde tutamayacağı kesin! Asıl olan misafirlerin yanında getirdiği sorumlulukları...

Hayıy biyaz:)Doğru söylüyorsunuz ben o kadar büyük sorumluluğu almamak için biraz diyorum sanırım..

bence biraz değil, tamamen o sorumluluk kendi ellerimize verilmiş durumda.

Bilim benim için gerçek bir yönlendirici olamaz. Çünkü bilim bu sene iyi olur dediği şeyi, seneye şu daha iyi olur yada bu gerçekten iyi değilmiş gibi kanaatlere sahip kurum. İddia ettikleri herhangibir şeyi gün geliyor yine bilim adına birisi çıkıyor bunu ortadan kaldırabiliyor.. Bunun çok örnekleri var bilim dünyasının yanıldığı şeyler derseniz bir sürü ispatla karşılaşırsınız.

Beni terk etmedi edeceğe de benzemiyor..

diye bir şarkı yapmış Uğur Işılak :)

Uykudaykende gördüğünüz sizin gerçek siz olmadığınızı bazı durumlar hariç ayırt edemiyorsunuz.. öldükten sonra boyut değiştirdiğinizdede bir önceki yaşamın rüya olduğunu idrak edebilirsiniz.. bilimde bunu söylemiyormu. aslında gerçekte varolan birşey yok.. zihinlerimizin içinde yaşıyoruz.. dokunduğunuzu düşündüğümüz hiçbirşeye dokunmuyoruz aslında.. durum böyleyken ben algıda bir yanılsamadan ibarettir diyorum...

güzel bir konu olmuş. bunları görünce dünyanın gelip geçici olduğunu anlıyorsun. bu da çok ürkütücü geliyor.

Sorguluyorum hayatı alabildiğimce.

Fakirim...

Bu şekilde düşünmek ürkütüyor beni.

Hali hazırda daha kendi oluşumuyla adeta bir çelişki içinde olan bilimi kendime rehber etmem "hayat ve yaşam gibi" önemli bir meselede bana saçma geliyor. Çünkü hayat bittiği zaman geri dönüp düzeltme şansı olmuyor, onun için riske atılacak mesele değil. Ha bu düşüncem bilimin karşısında olduğumu da göstermez, bende çalışmalarını ibretle izliyorum. Onlar da benim gibi bir şeylerin ispatı yönünde çalışıyor...

Belkide benim dedğimiz herşey bir yanılsamadan ibaret..

Bazen dikkatimi çekiyor bazı hallerim şöyle ki;bugün şunu yapacağım bunu yapacağım diyorum, neticede alakası olmayan şeylerin içinde buluyorum kendimi. Hani ne oldu neden istediğim şeyleri yapamadım diye sorguya çekiyorum kendimi. İşte tam da ozaman farkına varıyorum acizliğimin.

Korkuyorum...