Var var

Ben evvelimi bilmedim ki

Hacı evvelini bilene sor bu soruyu

Öyle uzaktasın ki artık feryatlarım çaresiz...

Ne olduk

hacı sen hiç kendinden bile çok sevdinmi birini :)

Hacı boş ver iç sen de

Kendini mutlu sanırsın ya, kendini kandırışına yanar en çok içim. Gerçek aşkları çocukça bulursun sanki istesen, elini uzatsan tutacakmışsın gibi boş yere avutursun kendini. Oysa ki o aşklar senin yaşadığın loş, tozlu, kirli hayata çok uzaktırlar be gülüm.

evvelini bilmeyen sonrasını hiç bilemez hacı :)

Ne yazık ki olmuyor... Ben senin için gözyaşı döktükçe senin huzursuzluğunu daha da ağır hissediyorum. Felekten günler geceler çalma telaşındayken sen, ben aslında içinin nasıl çaresizce kan ağladığını duyuyorum. Elimden birşey gelmiyor birtanem, elimden bir şey gelemiyor. Ellerimi hiç bırakmasaydın ben sen isteyince mutlu olacağın başka ellere bile seni vermeye hazırdım. Anlamadın, inanmadın ama tek isteğim senin mutlu olmandı. Sen arka sokakların puslu, kimsesiz gecelerini seçtin bense gölgeni bile kıskandığım o yollardan çekip alamadım seni.

hacı ben çaydan başka bişey içmiyorum :)

geçmişini bilmeyende yoktur herhalde :)

yüreğinden çıkmadıkça uzak sayılmaz

Üç gün öncesini bile unutan çok be hacı

Sözlerim ulaşamadı sana, sevgim ulaşamadı, sesim, sessizliğim ulaşamadı. A ma keşke dualarım sana ulaşabilseydi de geceleri ertesi gün nerede olduğunu hatırlayamayacağın yabancı kollarda uyumak yerine akşam sefalarıyla dolu bir bahçede huzurlu bir melodiyle kalbinde gerçek sevgi tomurcukları açtığını müjdeleyebilseydin bana. Ya da boşver söylemesen de olurdu, ben aydınlığa ulaşmış, huzur dolu olduğunu bilseydim...

İçine beni de sürüklerken son anda tutunduğum anılar beni yaşama bağladı belki de kimbilir. Ama sen gitmeyi sevdin, düşmeyi seçtin bir boşluğa. Karanlığın olmayı seçtin...

Gittin... Yanlış yollara gittiğini bile bile durduramadım seni... Duyuramadım sesimi... Gittin ve gittikçe yitmektesin... Gözyaşlarım çaresiz, mesafeler çaresiz...

Ne diyorum biliyor musun? Keşke sevdiğim... Keşke ben olmayacaksam yine olmasaydım hayatında ama sen gün geçtikçe o çarpık yaşamın fırtınasına kapılmış bir yaprak gibi oradan oraya savrulmasaydın. Keşke titrek bir mum gibi sönmek üzere eriyip gitmeseydin. Ben yanında değilim diye mutsuzluğuna incinmez miyim sanırsın. Keşke sabah uyandığında huzurla dolabilseydi için de, gözlerini yavaşça açtığında yastığında yürüyen minicik bir uğur böceğini görüp, benim gönderdiğimi anlayıp gülümseyebilseydin. Keşke pencerene konan bir kuş cıvıltısıyla uyanabilseydin sevgiyle...

:)) deme ya unutmuşlarmı

Şimdi uzak bir kentin uzak şarkılarındasın sevdiğim. Kimbilir hangi sisli sokakta hangi yalan sevdanın peşindesin yine.

Ol dedi

Kimse bilemez

Kendini kandırırsın kimbilir kaçıncı yabancı ten peşinde yanan arzularınla koşarken. Yüreğin yanar bilirim, kendine bile itiraf etmezsin bunu. İçindeki o koskoca boşlukta kendi gölgelerinle boğuşur durursun. Attığın çığlıklar sessizce yankılanır duvarlarında döner sana. Yine de inkar edersin. Mutluyum dersin, ağlayan yüreğini sımsıkı kapatırsın ellerinle ağladığını kimse duymasın diye. Kendinden bile saklarsın ağıtlarını ama ben duyarım. Hani hep derdin ya, içini okurum senin, ruhunu okurum...

Olduk

Hacı ahirini bilen var mı

İç işte ne içiyorsan iç yeter ki iç

Giden gitsin

Sana olan sevgimin sonsuzluğu ve gücü seni o hayattan çıkarıp kurtarmayı başaramadı.