Belkide hayat, bu kadar acı vermekten vazgeçerdi insanlara...

sevdiğin acı vermiyo yani

umarım senin ve ailen içinde hayat yumuşak bir hal alır ve dertler kederler üzüntüler birer birer yok olur. geriye yüzüne garip ve bir o kadar huzurlu tebessümler kalır. inş.

hep sevdiğine.. sevdiğine.. hayat sadece sevdiği ilemi yürütülüyor?

belki yine kesinlik yok.

ailem ve benim için hayat bi nebzede olsa yumuşak çünkü ben onlardan zalimliği değil insanlığı öğrendim...

Aslıda hayatı bir suçu yok acıyı da kederide isanlar kendi verirler bir birine çünkü sevdiğine gerçek sevgiyle bakmıyorlarki ondadır bu acı...

insan... içi o kadar dolu bir sözcük ki... öze bakmak lazım...

kolay değil tabi... denemeye değer ama...

bu durumda insana iç huzur veren sevindiren mutlu eden neşe katan "insan" dır sonucuna ulaşabiliyormuyuz?

ama şu zamanda o duyguyu yaşamak ve diğer inssanlara yaşatmak biraz zor gibi... dediğiniz gibi çoğu duygu yerini yersiz hırslara bırakmış durumda...

oysa insanların çeşit çeşit topraklardan yaratıldığğını unutuyoruz! dünü bugüne uyulmadığınıda biliyoruz nankör biri olduğunuda biliyoruz... bütün bunları bilmemize rağmen halende bize iç huzur saadet insanda olduğunamı devam edecez?

egoistlik, bencillik, para hırsı, kariyer hırsı, aşağılanma kompleksinden kurtulmaya çalışma, ben daha üstünüm hissi gibi hep ben duygusu içimizdeki biz duygusunun yerine ben duygusunu monte etmiştir. hiç bir şeyi umursamıyoruz artık. tepki vermiyoruz. bize dokunmayan yılan bin yaşasın mantığı beynimizde öyle yer etmiş ki artık yılan bizi ısırmadı ise gözümüzü kapatıyoruz görmüyoruz hissetmiyoruz.

kültür..

Eğer bu hayatta illa kıymet bilmek gerekiyorsa, Sadece kendi kıymetini bil... Boşver be... nasılsa her rüya güneşle sona eriyor...

bizi biz yapan bizlik duygusunu geri getirmenin yolları aranmalı bence

insanın kendi başına gelmedikten sonra hiç kimse kimsenin bir derdini anlamıyor umursamıyor. hayat o kadar zalim olmuş ve insanlar o bir o kadar vurdumduymaz. iğne kendine batarsa ancak acının varlığını hissedebiliyor. aslında dediğin gibi at gözlüğünü çıkarıp baksalar hayata belkide çok şey kökten değişecek ve acı kavramı belki daha bir yumuşak kavram olacak.

pc çok güzel yazmışsınız gerçekten... en büyük sorunumuz da bu zaten zalim olmak... aslında daha iyi niyetli, önyargısız bakabilirsek hayata ve insanlara daha yumuşak olacak herşey...

yapamıyoruz tabi... ama denenebilir bir söz :) sağol bu arada:)

Kimse kimsenin yarasına inanmıyor artık.. Ötesi yok..

verir tabi... ama en azın dan acı vermediği zamanlarda güzel baksak hayata...

bakmak kolaysa bak bakalım.

Hepimiz kendi acımızla öleceğiz...!

keşkee yapabilsekk... çok güzel bir söz olmuş yine konuştrmuş kültürlüğünü kültürcümm:)

yinede çok güzel temenni dilerim hepimiz için olsun...

tabi...

evet maalesef...