Son 2-3 haftadır geçmişte yaptığım bütün hatalar olsun gerek aileme yaptığım yanlışlar gerekse kendi hatalarım, gelecek kaygısı bir yandan, askerliğimin bitmesini bekleyecek sevgilim var ki onunla da çok uzak kaldık bir birimize... Bu aralar beynim tamamen bir çöp kutusuna döndü, hiçbir şeye odaklanamıyorum, gece geç yatsam da sabah 6 da istemsizce uyanıyorum ve bir daha uyuyamıyorum. Kız arkadaşım paramedik kadroya geçtikten sonra 4500-5000 tl maaş alacak acaba ben ona denk bir iş bulabilecek miyim gibi sorunlarım da var. Her şey üst üste eklenerek koca bir dert küpüne çevirdi beni geçen haftaya göre ruhsal sıkıntılarım biraz daha hafifledi diyebilirim ama bitmiyor .

Tecili bozdurmadan önce kendi isteğimle 12 ay seçmiştim şimdiyse daha şafak başlamadan gideceğim günün şafağını saymaya başladım ki bu aşırı zor. Kimle konuşsam kafaya takma diyor ama bu öyle bir şey değil ki durduramıyorsun beyninde kurulan şeyleri, ruhum daralıyor, üzerinde gitmek bilmeyen karabulutlar var. Şuanda buraya yeni taşındık (2 sene kadar oluyor) arkadaşlarımın hiç birisi yok ilk kez de yalnız kaldığımı hissettim.

Merhaba dostlar, bu konuda daha önce askere gitmiş olan arkadaşların çok değerli fikirlerine ve desteklerine ihtiyacım var. Kasım 1'de yola çıkıyorum 4'ünde birliğe teslim oluyorum (ki daha 1.5 hafta var zaman durdu geçmez oldu). Özellikle son 2-3 haftadır üzerimde öyle bir baskı oluştu ki bu anlatılmaz yaşanır bir duygu o yüzden beni anlayabilecek kişilere seslenmek istedim. Normalde hayatım bir yerlere taşınmakla, yeni çevre edinmekle geçti bu tip durumlara alışkınım ama böylesini ilk kez yaşıyorum.

Bu kasvetli, beter durumdan kurtulmanın bir yolu var mı geçici midir sizce sanki hiç bitmeyecekmiş gibi? Bu konuyu açmamak için çok uğraştım ama araştıra araştıra iyice işin içinden çıkamaz oldum. Allah bir daha yaşatmasın kimseninde başına vermesin böyle bir psikolojiyi.