? Şimdi şuraya çık, üç defa kös vurdurduktan sonra ordunu hücuma kaldır, talimatını verir beyaz atlı veli ve ekler: ?Allah?ın izniyle zafer senindir!?

? Fetih için Şeyh Ahmet?ten destur iste. Şeyh Ahmet, bu asrın tasarruf sahibi kutbu olan Semerkand?daki Ubeydullah Ahrar k. s. hazretleridir.

Ubeydullah Ahrar hazretlerinin türbesinde bir de çinilerle kapıya nakşedilen bu ayet, Sadat-ı Kiram?ın velayetine işaret yanında bizim gibi kafası modernizmle bulanmışlara Kur?an?la sabit bir hakikati, ?velilik? makamının varlığını hatırlatıyor. Ayetin, ?iyi bilin, dikkat edin, gözünüzü açın, iyice anlayın? mealinde bir ikaz edatıyla gelmesindeki hikmet bu olmalı diye düşünüyoruz. Kelime-i tevhidin?la?sını yeterince çekemediği için kuru aklın dar cenderesinde tereddüde düşenlere, ?Cenab-ı Hakk?ın Kadir-i Mutlak olduğunu unutmayın? diyor bu ikaz.

Demek ki kulun Allah?a yönelişi arttıkça Allah?ın da kula icabeti artmakta, dostluğun mertebesi giderek yükselmektedir. Üstelik bu mertebe, ?Kulum bana bir karış yaklaşırsa ben ona bir arşın yaklaşırım. O bana bir arşın yaklaşırsa ben ona bir kulaç yaklaşırım. O bana yürüyerek gelirse ben ona koşarak giderim.? haberiyle sabit olduğu üzere, kulun gayretinin kat kat fevkinde ilahi bir ikramla mukabele edilerek yükseltilmektedir.

Külliyeyi gezerken bu büyük velinin?Reşehat?ta, ?Nefehatü?l-Üns?te okuduğumuz menkıbelerini, kerametlerini birbirimize hatırlatıyoruz. Onun hiçbir dünyevi makama sahip olmadığı halde hem doğunun hem batının en kudretli sultanlarına söz dinletmesini, yenilmez bir büyük ordu gibi onların yanında tek başına tarihin akışına müdahalesini aklımız almıyor doğrusu. Bunlar gerçekten yaşanmış olabilir mi? Anlatılanların ne kadarı hakikat, ne kadarı efsane?

Fatih, heyecan içinde?Destur ya Şeyh Ahmet!? nidalarıyla atını rüzgar gibi karargahına doğru sürerken, beyaz bir atın üstünde uzun boylu, gür sakallı, esmer, güleç yüzlü bir süvari belirir yanında.

Dostun dosta ikramı

Öyle yapılır. Bu seferki hücumda surlar aşılır, Bizans düşer, fetih müyesser olur.

Semerkand ve Buhara çevresindeki sadat türbelerinde, yan yana bitiştirilen iki taş üzerine aynı hatla yazılmış, muhtemelen Timurlular zamanından kalma Arapça eski mezar kitabeleri de muhafaza edilmiş. Orada medfun tasavvuf büyüğünün, emaneti aldığı mürşidi ve teslim eylediği halifesiyle birlikte isminin anıldığı, vefat tarihinin verildiği bu bir örnek kitabelerin hepsinde metne Yunus suresinin 62. ayeti ile başlanıyor.

:)Tebessüm

Bir veli İstanbul?dan çağırır, diğeri Semerkand?dan icabet eder ona. Semerkand?dan İstanbul?a göz açıp kapatıncaya kadar kat edilecek yollar vardır onlar için.

İnanıyor ve tasdik ediyoruz ki Hace Ubeydullah Ahrar, Allah Teala?nın hem bu dünyada yücelttiği, hem kendisine yakınlaştırıp?veli? kıldığı seçilmiş kullarından biridir. Mezarın ve mescidin bulunduğu alanın dışında, sağ tarafta, diğer yapılara açılan büyük kapının alınlığında ise bu defa evliyaullaha işaret eden bir ayetle, Yunus suresinin 62. ayetiyle karşılaşıyoruz:

Sultan II. Beyazıt, saltanat yıllarında İstanbul?a kendisini ziyarete gelen Ubeydullah Ahrar?ın oğullarından Hace Abdülhadi ile görüşmesinde, babası Fatih?ten dinlediği bu harikulade olayı hatırlar. Hace Abdülhadi?ye Ubeydullah Ahrar hazretlerinin simasını, kıyafetini, atının rengini sorar. Aldığı cevaplar, babası Fatih Sultan Mehmet?in gördüğü mübarek kişinin tarifine aynen uymaktadır. Bu büyük veli vasıtasıyla atası Sultan Fatih?i ilahi yardıma mazhar kılan Cenab-ı Hakk?a bir kere daha şükreder.

bu arada neslihan hangi rumuzun geçerli şu an :D

? Türk sultanı kafirlerle harp ediyordu. Benden yardım istedi, ona yardıma gittim. Allah Teala?nın izniyle galip geldi, zafer kazanıldı, buyurur.

Allahu teala sizlerden razı olsun...

İstanbul?un manevi fatihi

Yeterince?La? çekmeyince

İstanbul?un fethindeki rolünden başka, yetiştirdiği halifeleriyle Nakşiliği ilk kez Anadolu topraklarına taşıyan Hace Ubeydullah Ahrar hazretleri, hizmeti öncelemesiyle, zahiri ve batıni edebe riayetteki titizliğiyle, zamanın sultanlarına himmetiyle bilinen tasavvuf büyüklerinden.

İstanbul?da 1453 yılının baharıyla birlikte Fatih Sultan Mehmet Han?ın sabrı da bitmek üzeredir. Kuşatmanın 53. gününe girilmiş ama Bizans hala düşmemiştir. Genç Sultan ilk kez, kendisinden önceki 29 kuşatmanın akıbetine uğrama endişesiyle telaşa kapılmıştır. Akşemseddin?e gelir, ?Hocam? der, ?Himmet eyle artık. Himmet eyle de fetih müyesser olsun!? Akşemseddin gözlerini kapatıp bir zaman murakabeye dalar. Bu istiğrak halinde iken şu sözler dökülür dudaklarından:

? Endişe etme, Bizans senindir, der. Fatih şaşkın:

?İyi bilin ki Allah?ın dostları üzerine korku yoktur; onlar mahzun da olmazlar.?

? Nasıl endişe etmeyeyim, şunca zamandır ne yaptıysak surları aşamadık, diye şikayetlenir.

Söz konusu ayet-i kerimede?Allah dostları? manasına?evliyaullah? terkibi geçiyor. Evliya kelimesi?veli?nin çoğulu. Veli ise?birine veya bir şeye yaklaşan, yakın olan? demek. Muhabbet eseri bu yaklaşma yahut yakınlaşma, muhataba güvenmeyi ve yardımı, onu himayeyi, onun rızasını ve hayrını gözetmeyi gerektirdiğinden?veli? kelimesi?dost? manasını yüklenmiş.

etkileyici, gerçekten... teşekkur ederiz bu paylaşım için...

?Allah sizden iman edenleri ve ilim verilenleri derecelerle yükseltir.? (Mücadele, 11)

Şüphesiz ki hem Bakara suresinin 257. hem de Al-i İmran suresinin 68. ayetinde beyan buyurulduğu gibi?Allah, müminlerin dostudur.? Bu Allah?ın şanındandır; kuluna sevgisinin ve merhametinin eseridir.

yalnız ben himmet istediği ahmed in fakih ahmed diye yine akşemseddin sanıyordum. demekki eksik biliyormuşum bunu bildiğim iyi oldu...

Fakat dostluğu tesis eden yakınlaşma madem ki karşılıklı bir fiildir, dostluk da derece derecedir. Evliyaullahın Kur?an?da muhsin, ebrar, sıddik, mukarreb gibi isimlerle tasnifi bunu gösterir.

Nitekim Yunus suresinin 62. ayetindeki?evliyaullah?ı Vakıa suresinin 88 ve 89. ayetleriyle irtibatlandıran bazı müfessirler, bunların?mukarrebin? olduğuna hükmetmişlerdir.

Dostlukta ya da velayette mutlaka iki taraf vardır. Yakınlığın inşa ve idamesi, tarafların dostluğu irade etmesine, bunun icaplarını yapmasına bağlı. Tabii ki dostluk iktizası haller, tarafların niteliğine göre değişir. Allah?ın kuluna dostluğu; kulunu sevmesi, koruması, nimetlendirmesi, hayra yönlendirmesi şeklinde tecelli eder mesela. Kulun Cenab-ı Hakk?a dostluğu ise çok büyük bir dikkatle O?nun rızasını gözetmeyi, dostluğundan emin olmayı, O?na güvenmeyi, tam bir teslimiyeti ve ibadetleri aksatmamayı gerektirir. Zaten Allah Teala ile ünsiyetin kula taalluk eden şartları bir sonraki ayette, yani Yunus suresinin 63. ayetinde?iman? ve?takva? olarak belirlenmiş.

Öte yandan İstanbul kuşatmasında yukarda anlattığımız olayın vuku bulduğu saatlerde Semerkand?da yaşananlar hayli ilginçtir. Hace Ubeydullah Ahrar?ın torunu Muhammet Kasım?ın naklettiğine göre, Hace hazretleri o gün aniden beyaz atına binip hızla Semerkand?ın dışına, Deşt-i Abbas denilen çöle doğru sürmüştür. Sofilerinin telaşla peşinden geldiklerini görünce durup onlara geri dönmelerini söyler ve tek başına ilerlemeye devam eder. Mevlana Şeyh isimli bir talebesi takipte ısrar etse de Hace?nin atını hızla birkaç defa farklı istikametlere sürdükten sonra birdenbire kaybolduğunu görüp vazgeçer. Epey bir müddet sonra döndüğünde talebelerinin meraklı bakışlarıyla karşılaşan Hace hazretleri:

Nihayet yine bir kudsi hadiste haber verildiği gibi taatle, farzlarla, nafilelerle Allah?a yaklaşan müminler, Cenab-ı Rabbü?l-Alemin?in sevgisine, ?Ben onların işiten kulağı, gören gözü, tutan eli, yürüyen ayağı olurum.? ikramına mahzar olmaktadırlar. Dostluğun en yüce merhalesidir bu. Velayet makamıdır. Yegane Dost?un dost edindiklerine ikramı keramettir bu makamda. Olmaz diye bir şey söz konusu bile değildir.

paylaşım için teşekkürler yazınızdan esinlenerek, bende akşemseddin'in biyografisini aldım hocam:)

dede allah razı olsun...

Hace Ubeydullah Ahrar?ın eski Semerkand şehristanında bir mahalle olan Kefşir bölgesinde mezarının da bulunduğu külliyeyi dolaşırken aklımızda bunlar var. İstanbulumuzun manevi fatihi bu büyük veli 1403?te eski adı Şaş olan Taşkent?te, Bağıstan köyünde doğmuş. Ay takvimi hesabına göre 89 yaşını bitirmek üzere iken de Semerkand?da vefat etmiş. Mezarı, vefatından hemen sonra evlatlarının yaptırdığı imaretin önündeki geniş ve açık bir alanda bulunuyor. Buraya farklı tarihlerde bir medrese ile minaresi tuğladan örülmüş bir de mescit eklenmiş ve mezar çevresinde hayli karmaşık bir yapı topluluğu oluşmuş.

İslam?ın kuvvet bulması ve müslümanları zalimlerin şerrinden koruması için vazifelendirildiğinden, irşat faaliyetlerinde daha ziyade devlet idarecilerini gözetmiş. Mesela Fatih?e yardım ettiği gibi Timurlulardan Ebu Said Mirza Han?ın Semerkand?ı almasına, Horasan ve Maveraünnehir?de hakimiyet kurmasına da yardım etmiş. Ehl-i sünnet akidesine bağlı devlet adamları karşılaştıkları her badireden O?nun himmetleriyle kurtulmuşlar. Bölgedeki hanedan mensuplarının yahut müslüman emirlerin aralarındaki çekişmeleri büyümeden gideren Hace Ahrar, kardeş kavgalarına da mani olmuş böylece.

Kafamızdaki acabalar çoğalırken, gözümüz yapı topluluğunun en üst noktasındaki küçük firuze kubbenin hayli yüksek kasnağına yazılmış ayet-i kerimeye takılıyor ve cevabımızı alıyoruz:

Meçhul atlı kolunu kaldırır, hırkasının bol yeninden içeri bakmasını söyler ona. Mana aleminin perdeleri aralanmış, yardıma gelen büyük ve zinde bir ordu Sultan Mehmet?e gösterilmiştir. Yakındaki bir tepeyi işaret edip:

Hakikat mi, efsane mi?

biz teşekkür ederiz kardeşim...

Bu makamdakilerden biri İstanbul?dan çağırır, diğeri Semerkand?dan icabet eder ona. Semerkand?dan İstanbul?a göz açıp kapatıncaya kadar kat edilecek yollar vardır bu makamdakiler için.