Onun içindir adınla atışı..."

Süveyda; insan yaşamına hayat veren dört sıvıdan biri olan sevda kelimesinden geliyor. Sevda kelimesinin küçültülmüş hali...

Şefkatin soğukluğu kör cellat gibi.

Yüce Dağ Başında Yağan Kar İdim...

Sonuna Kadar...

Tiryakinim...

"Kalbimi oymuşlar, oymuşlar da şimallim;

az kalsın kendimi büyük insan sanacaktım, alt alta görünce

Gönül Yareler İçinde...

demini bırakalım, şimdiye gelelim

Büyük İnsan...

Kıyamadım...

ordaki bir damla kan meğer ne fırtınalar koparırmış

Kapanır baharlar aciz meziyetle

O dengeyi tutturan insan, mükemmel insan oluyor Serpili.. Ben hiç mükemmel olanına rastlamadım...

Kara Gölge

süveydanın ne olduğunu öğrendiğimden beri kalbimde bana acı ve yaşama hevesi veren yeri keşfetmiş bulunyorum

Sarılır bedenime bir evlat gibi

Açılır topraklar bin bir eziyetle

On Dört Bahar...

Kalanların Ardından...

Hayalini, resmini değil,

teslim oldum süveydaya, sevdama..

Aldanırım..

ben de o dengenin olmadığı kesin..

Bu dört unsurun her birini harekete geçiren bir mevsim olduğuna inanılırdı. Sevdanın mevsimi sonbahar... Sevdanın vücutta çok artması ya da azalması, dengeyi bozar. Her zaman dengede olması da pek mümkün olmaz. İnsan bu yüzden bu kadar karışık sanırım...

Seni koymuşlar içine

Şimdi Uzaklardasın...