Eleştirileriniz İçin...

Bir sure için çalısın,

burdan çıkarılacak sonuç her üstüne pisleyen sana kötülük yapmaz, seni her pislikten çıkaranda sana iyilik yapmış olmaz..

- ?Bu gördüklerinizden nasıl bir ders çıkardınız? Atılgan bir öğrenci hemen fırlamış:

Bu bir öykü değil, bir Japon mimarın tanık olduğu gerçek bir olaydır. Onun, bir türlü yanıtlayamadığı şu sorusuna, acaba siz yanıt bulabilir misiniz?

Ve hiçbir zaman geri dönmeyin

Yıllar geçmişti, bir gün babasına gidip sordu:

ve gübre vermeye devam ederler.

ARKADAŞLIK

Cin Bambu ağacının yetişmesi, olumlu ısrar için güzel bir örnektir.

Kırlangıcın biri, bir adama aşık olmuş. Bir gün penceresinin önüne konmuş, bütün cesaretini toplamış, röleli tüylerini kabartmış, güzel durduğuna ikna olduktan sonra küçük sevimli gagasıyla cama vurmuş. Tık.. tık.. tık.. Adam cama bakmış. Ama içeride kendi işleriyle uğraşıyormuş. Biraz meşgulmüş! Kimmiş onu işinden alıkoyan? Minik bir kırlangıç! Heyecanlı kırlangıç, telaşını bastırmaya çalışarak, deriiiinn bir nefes almış, şirin gagasını açmış, sözcükler dökülmeye başlamış.

Kırlangıç mahcup olmuş. Başını önüne eğmiş. Ama pes etmemiş, bir süre sonra tekrar pencereye gelmiş, gülümseyerek bir kez daha şansını denemiş:

Nihayet bir gün gelmiş ki hiç çivi çakamamış.

- ?Kavanoz doldu mu? Sınıftaki herkes,

- ?Hayır, tam da dolmuş sayılmaz? demişler.

Sonunda HERHANGİ BİRİ?nin yapabileceği bir işi HİÇ KİMSE yapmadığı için HERKES, BİRİSİ?ni suçladı.

- ?Şu dersi çıkarttık. Günlük iş programınız ne kadar dolu olursa olsun, her zaman yeni işler için zaman bulabilirsiniz.?

Oduncu, baltasını kaybetmişti. Onu komşusunun oğlunun çaldığından şüpheleniyordu.

Zamanın iyi ve üretken olarak kullanıma konusunda zaman zaman kurslar düzenleniyormuş. İşte bu kurslardan birinde zaman kullanma uzmanı öğretmen, çoğu hızlı mesleklerde çalışan öğrencilerine:

Adam kararlı, adam ısrarlı:

- ?Bir şey yapabileceğini sanmıyorum? dedi babası, ?fakat anlaşma kesin, şu anda öğrenemezsin, henüz değil..? Bu derin sır yıllar boyunca gizlendi.

- ?Hiçbir şey yapılamaz mı? diye sordu. Doktor;

Bir gün babası ona çivilerle dolu bir torba vermiş.

yeniden sulanıp gübrelenir. Bambu ağacı ikinci yılda da toprağın dışına

Genç, birinci günde tahta perdeye 37 çivi çakmış.

- ?Hay benim akılsız başım. Ne kadar aptallık ettim! Beklenmedik bir anda karşıma çıkan bir dostluk fırsatını teptim. Niye onun teklifini kabul etmedim ki? Şimdi böyle kös kös oturacağıma keyifli bir vakit geçirirdik birlikte."

Eğer sizinde O öykülerden varsa ve bizimle paylaşırsanız çok seviniim..

- ?Demek doldu ha? demiş hoca. Hemen eğilip bir koca küçük çakıl taşı çıkartmış, kavanozun tepesine dökmüş, kavanozu eline alıp sallamış, küçük parçalar büyük taşların sağına soluna yerleşmişler. Yeniden sormuş öğrencilerine:

HERKES, HERHANGİ BİRİ?nin bu işi yapabileceğini düşünüyordu ama HİÇ KİMSE, HERKES?in yapamayacağının farkında değildi.

Evinde köklü bir onarıma girişen bir Japon mimar, bu onarım nedeniyle duvarlardan birini yıkmak zorunda kalmıştı. Duvarın bir bölümünü yıktıktan sonra ilginç bir görüntüyle karşılaştı. Duvarı oluşturan iki tahta arasında, sıkışıp kalmış bir kertenkele vardı. Biraz daha dikkatle baktığında, kertenkelenin canlı olduğunu gördü. Onu oradan kurtarmaya çalışırken karşısına bu kez, daha da ilginç bir görüntü çıktı: Kertenkele, bir çiviyle ayağından duvar tahtasına çakılmıştı.

Babası sözlerine;

Kimi Zaman Kendimizi Kısa Öykülerde bulur ; Kimi zaman da Hayatımızda unuttuklarımızı O öyküler yardımıyla hatırlarız...

Baba, oğluna söz vermişti; bu hafta sonu parka götürecekti onu ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahane uydurması gerekiyordu.

Masanın altından bu kez de bir koca dolusu kum çıkartmış. Kumu kaya parçaları ve küçük taşların arasındaki bölgeler tümüyle doluncaya kadar dökmüş. Ve sormuş yeniden:

?Ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduğunu düşünmedi değil mi? Gerçek güzellik fiziksel görünüşe bağlı değildir, ancak kalptedir! Gerçek mutluluk gördüğün şeyde değil, asıl görünmeyen yerdedir. Gerçek sevgi, yapıldığı bilinen şeyde değil, yapıldığı halde bilinmeyen şeydedir!? diye devam etti.

ilk soru sudur : Cin bambu ağacı 27 metre boyuna alti hafta da mi Yoksa

miydik?... Bir basarinin şartları her zaman çok basittir.

Ve tabii, herkesin kendi kendisine sorması gereken soruyu sormuş:

Hayatta bazı fırsatlar vardır, sadece bir kez elinize geçer ve değerlendirmezseniz uçup gider.

gübrelenmeseydi ağacın büyümesinden hatta var olmasından söz edebilir

Babasına gidip söylemiş. Babası onu yeniden tahta perdenin önüne götürmüş. Gence

Yeni anne

Cinliler bu ağacı söyle yetiştirir:

- ?Hey adam! Ben seni seviyorum. Nedenini, niçinini sorma. Uzun zamandır seni izliyorum. Bugün cesaret buldum konuşmaya. Lütfen pencereyi aç ve beni içeri al. Birlikte yaşayalım".

Ancak aynı zamana yüreğinde derin bir acıma ve şefkat hissediyordu.

- "Bak soğuklar da başladı, üşüyorum dışarıda. Aç şu pencereyi de al beni içeri. Yoksa sıcak yerlere göç etmek zorunda kalırım. Çünkü ben ancak sıcakta yaşarım. Pişman olmazsın, seni eğlendiririm. Birlikte yemek yeriz, bak hem sen de yalnızsın, yalnızlığını paylaşırım" demiş.

Büyük usta öğrencisini uğurlarken, yaptığı resmi şehrin en kalabalık meydanına koymasını ve yanına da kırmızı bir kalem bırakmasını, halktan beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı iliştirmesini istemiş.

Usta ressam üzülmemesini ve yeniden resme devam etmesini önermiş. Öğrenci resmi yeniden yapmış..

- ?Yok daha neler? Durduk yerde sen de nerden çıktın şimdi? Olmaz, alamam" demiş. Gerekçesi de pek sersemceymiş.

- ?Eğer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir? dedi.

Gerçi işi HERHANGİ BİRİ de yapabilirdi, ama HİÇ KİMSE yapmadı. BİRİSİ buna çok kızdı, çünkü iş HERKES?in işiydi.

- ?Bebeğimi görebilir miyim? dedi.

filiz vermez. Uçuncu ve dördüncü yıllarda her yıl yapılan işlem tekrar

ELLİ YILLIK KİBARLIK

Bir süre sonra duvar boşluğunda bir hareket oldu. Japon mimar, nereden çıktığının ayırdına varamadığı başka bir kertenkelenin geldiğini gördü. Şaşırmamak, hayret etmemek olanak dışıydı: Gelen kertenkele, ağzında yiyecek taşıyordu ve... Bu yiyeceği, duvar boşluğunda çivili duran kertenkeleye getiriyordu.

Hayatta hiç bir şey yolunda gitmiyor diyenlere...

edilerek bambu tohumu sulanır ve gübrelenir.

Her zaman inanın

- ?Kavanoz doldu mu?

Ve nihayet besinci yılın sonlarına doğru bambu yeşermeye baslar ve altı

Adam önce inanamadi ve görmek istedi. Gördügünde de hayretler içindeydi ve ogluna bunu nasil yaptigini sordu.

Tam bunları düşünürken oğlu koşarak geldi ve parka ne zaman gideceklerini sordu.

Öykümüz HERKES, BİRİSİ, HERHANGİ BİRİ ve HİÇ KİMSE adlı dört kişi hakkında.

Renklerin ustası olarak anılan büyük bir ressamın öğrencisi eğitimini tamamlamış.

Kötü karakterli bir genç varmış.

beş yılda mı ulaşmıştır? Bu sorunun cevabi tabii ki beş yıldır.

- ?Annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu oldu? diye fısıldadı babası?.

Eksiklik mi sizCe

Usta yine resmi şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını istemiş fakat bu kez yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde boya ile birkaç fırça koymasını ve yanına da insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmesini rica eden bir yazı ile bırakmasını önermiş. Öğrenci denileni yapmış.

Yeni görünümüyle psikolojisi de düzelen genç, okulda ve sosyal hayatında büyük başarılar elde etti. Daha sonra evlendi ve diplomat oldu.

Kısa bir süre düşününce Japon mimar, olayın gizini çözüverdi. On yıl önce ev yapılırken dışarıdan çakılan bir çivi, o an tahta duvarın iç bölümündeki kertenkelenin ayağına rastlamış ve ayağını delip onu tahta duvarın iç bölümüne?çivilemişti.?

Fakat inatçı tohum bu yılda

Yine?Aferin? demiş hoca. Bir sürahi su çıkarıp kavanozun içine dökmeye başlamış. Sormuş:

Önce ağacın tohumu ekilir, sulanır

- ?Hayatınızdaki büyük taş parçaları hangileri? Onları ilk iş olarak kavanoza koyuyor musunuz? Yoksa kavanozu kumlarla ve suyla doldurup büyük parçaları dışarıda mı bırakıyorsunuz?

Bir sure tahammül edin.

İyi niyetli ve yardımsever bir adam bir gün doğada gezinirken, kozasından çıkmaya çabalayan bir kelebek gördü. Kelebek kozanın lifleri arasından sıyrılmaya çalışmaktaydı. Yardımsever adam hemen kelebeğin imdadına koştu. Dikkatlice kozanın liflerini sıyırdı, kozayı araladı ve kelebeğin fazla çabalamadan kozadan çıkmasını sağladı. Ancak kelebek kozadan kolaylıkla çıktıysa da, biraz çırpındı ve uçamadı. Yardımsever adamın göz ardı ettiği gerçek şuydu: Kanatlar ancak kozadan çıkma çabalarıyla güçlenir ve uçuşa hazırlanır. Kelebek kendini kurtarma çabalarıyla aslında kaslarını geliştirmekte, kendini ayakta tutacak, güçlü kılacak, uçmaya hazırlayacak hareketleri çabalarıyla öğrenmekteydi. Yardımsever arkadaşım işini kolaylaştırarak kelebeğin güçlenmesine engel olmuştu. Kelebek hiçbir zaman özgürlüğü tanımadı, hiçbir zaman gerçekten yaşayamadı.

hafta gibi kısa bir sürede yaklaşık 27 metre boyuna ulaşır. Akla gelen

- ?Genç insanların arasına karışmalısın? diyordu.

toprak hocam sağolun. cok guzel öyküler bunlar.

Usta ressam şöyle demiş:

Karakışın tam ortalarıydı ve korkunç bir soğuk vardı. Kar ve tipi yüzünden yolu zor seçiyorlardı. Minik Can sürekli babasına 'Baba nereye gidiyoruz?' diye soruyor ama cevap alamıyordu. Öte yandan nereye götürüldüğünü anlayan yaşlı adamsa gizli gizli gözyaşı döküyor oğlu ve torununa belli etmemeye çalışıyordu. Saatler süren zorlu yolculuktan sonra dağ evine ulaştılar. Epeydir buraya gelmemişti. Baraka tipindeki dağ evi artık çürümeye yüz tutmuş, tavan akıyordu. Barakanın bir köşesini temizledi hazırladı ve arabadan yüklendiği yatağı oraya itina ile serdi. Sonra diğer malzemeleri taşıdı. En son da babasını sırtlayarak yatağa yerleştirdi. Tipi adeta barakanın içinde hissediliyordu. Barakanın içinde fırtına vardı adeta. Çaresizlik içinde babasını izledi. Daha şimdiden üşümeye başlamıştı. Yarın yine gelir bir yorgan ve birkaç battaniye getiririm diye düşündü. Öyle üzgündü ki Dünya başına göçüyor gibiydi. O bu duygular içindeyken babası yüreğine bıçak saplanmış gibiydi. Yıllarca emek verdiği oğlu tarafından bir barakaya terk ediliyordu. Gururu incinmişti içi yanıyordu ama belli etmemeye çalışıyordu. Minik Can ise olanlara hiçbir anlam veremiyordu. Anlamsızca ama dedesinden ayrılacak olmanın vermiş olduğu üzüntüyle sadece seyrediyordu. Artık gitme zamanıydı. Babasının yatağına eğildi yanaklarını ve ellerini defalarca öptü. Beni affet der gibi sarıldı, kokladı. Artık ikisi de kendine hakim olamıyor ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Buna mecburum der gibi baktı babasının yüzüne ve Can'ın elini tutup hızla barakayı terk etti.

Delikanlının babası, aile doktoruyla oğlunun sorunu ile ilgili görüştü;

- Babacigim, haritayi düzelttim. Artik parka gidebiliriz! dedi.

"İlkinde insanlara fırsat verildiğinde ne kadar acımasız bir eleştiri sağanağı ile karşılaşılabileceğini gördün. Hayatında resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini karaladı. İkincisinde onlardan yapıcı olmalarını istedin. Yapıcı olmak eğitim gerektirir. Hiç kimse bilmediği bir konuyu düzeltmeye cesaret edemedi. Emeğinin karşılığını, ne yaptığından haberi olmayan insanlardan alamazsın. Sakın emeğini bilmeyenlere sunma ve asla bilmeyenle tartışma."

hocam yazdıklarınız çok hoş hikayeler ama bu sonuncusu çok etkiledi beni. öğrencilerimize rehberlik dersinde anlatabiliriz. teşekkürler

göç eden kuş sürüsü içindeki bir kuş, havadaki ani soğumayla donarak yere düşer. ölmek üzereyken üzerine bir ineğin pislemesiyle pisliğin sıcağından donarak ölmekten kurtulur. kuşun kokusunu alan tilki pisliğin içinden çıkararak kuşu yer.

Japon mimar, evini onarma işini bıraktı, kertenkeleyi izlemeye başladı. Bu kertenkele herhalde havayla besleniyor değildi. O halde bunca yıl nasıl sürdürebilmişti yaşamını?

Arabaya bindiler. Can yol çıktıklarında ağlamaya başladı neden dedemi o soğuk yerde bıraktın diye. Verecek hiçbir cevap bulamıyordu, annen böyle istiyor diyemiyordu. Can 'Baba sen yaşlandığında bende seni buraya mı getireceğim' diye sorunca Dünyası başına yıkıldı. O sorunun yöneltilmesiyle birlikte deliler gibi geri çevirdi arabayı. Barakaya ulaştığında 'Beni affet baba' diyerek babasının boynuna sarıldı. Baba oğul sıkı sıkı sarılmış ve çocuklar gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Oğlu 'Baba beni affet, sana bu muameleyi yaptığım için beni affet' diye hatasını belli ediyordu.. Babası oğlunun bu sözlerine en anlamlı cevabı veriyordu...

Evliliğinden beri evinde kalan babası yüzünden eşiyle sürekli tartışıyordu. Eşi babasını istemiyor ve onun evde bir fazlalık olduğunu düşünüyordu. Tartışmalar bazen inanılmaz boyutlara ulaşıyordu. Yine böyle bir tartışma anında eşi bütün bağları kopardı ve 'Ya ben giderim, ya da baban bu evde kalmayacak' diyerek rest çekti.

Sevginin Böylesi

Sonra düsündü:

uzun öyküler

AFFET BABACIGIM

? Kimse o tepeyi çıkamaz, boşuna uğraşmayın diye!..?

- "Kırlangıçların ömrü 6 aydır..."

- Oh be, kurtuldum! En iyi cografya profesörünü bile getirsen bu haritayi aksama kadar düzeltemez!

gübrelenir.

- ?Hayır? demiş öğretmen. ?Çıkartılması gereken asıl ders şu: Eğer büyük taş parçalarını baştan kavanoza koymazsanız daha sonra asla koyamazsınız.

- "Sen bir kuşsun! Hiç kuş, insana aşık olur mu?"

Öyküler çok güzel. Elinize-gönlünüze sağlık. Bundan birkaç yıl önce rehberlik derslerinde işlenmek üzere 'Mutlu Kedi' başlıklı bir parça verilmişti. Elinde bu öykü olan varsa lütfen buraya yazsın. Aradım ama ben bulamadım. Şimdiden teşekkürler.

Ve ekmeğin kabuklu kısmına yağ sürmüş, diğer kısmını kocasına vermiş. Tahmininin tersine kocası çok mutlu olmuş, onun elini öpmüş ve şöyle demiş:

Ama bu tepe o kadar yüksekmiş ki, kimse oraya çıkmaya ve tırmanmaya cesaret edemiyormuş. Sırf ödülü kazanmak için, hile yapmak niyetiyle bu yarışmaya katılmak istemiş bazı kaplumbağalar, ama katılmaya cesaret edemeyenler ise, dedikodu yapıyormuş kendi aralarında.

Bu şüpheyle, çocuğun hareketlerine, gelişine gidişine dikkat etmeye başladı. Çocuk pek de hayırlı birine benzemiyordu. Yürüyüşü, el-kol hareketleri, hatta bakışları bir hırsızı andırıyordu. Her şey onun balta hırsızı olduğunu işaret ediyordu.

Büyük bir sabırla ve ısrarla tohum beş yıl süresince sulanıp

Biraz daha kabalaşmış ve lafı kısa kesmiş.

- ?Elli yıl boyunca hep kocamı düşündüm ve ekmeğin kabuklu kısmını ona verdim. Sonunda bugün bu tadı bende tatmak istiyorum.?

Kaplumbağalar kendi aralarında yarış yapmak istemişler, zor yokuşlu tepeyi kim çıkarsa ona çok büyük ödül verileceği duyurulmuş.

Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Bir gün okul dönüşü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. Hıçkırıyordu. Bu onun yaşadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı. Ağlayarak;

Çocuk su ibretlik açiklamayi yapti:

KAVANOZ

Adam birden parlamış.

Bazıları gerçekleri duymayı sevmezmiş. Adam bu yalnızlık meselesine içerlemiş. Pek bir sinirlenmiş.

- ?Hadi, küçük bir sınav yapalım? demiş.

'Geri geleceğini biliyordum yavrum. Ben babamı dağ başına atmadım ki, sen beni atasın. Beni bu dağda bırakamayacağını biliyordum

Aradan on dakika geçtikten sonra oglu babasinin yanina kosarak geldi:

- ?Bugünden başlayarak tartışmayıp kavga etmediğin her gün için tahta perdelerden bir çivi sök? demiş.

- "Yok, yok ben seni içeri alamam" demiş.

Pişman olmuş olmasına ama iş işten geçmiş. Yine de kendi kendini rahatlatmayı ihmal etmemiş:

Kucağına yumuşak bir bohça verildi ve mutlu anne, bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağı açtı ve şaşkınlıktan adeta nutku tutuldu! Anne ve bebeğini seyreden doktor hızla arkasını döndü ve camdan bakmaya başladı. Bebeğin kulakları yoktu... Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği, sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu anlaşıldı.

bu öyküyü yazarken çok ciddi değildim kusura bakmayın

Sonra gazetenin promosyon olarak dağıttığı dünya haritası gözüne ilişti.

- ?Hastaneye gidiyorsun oğlum, annen ve ben sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sır? dedi. Operasyon çok başarılı geçti ve adeta yeni bir insan yaratıldı.

Ve masanın üzerine kocaman bir kavanoz koymuş. Sonra bir torbadan irice kaya parçaları çıkarmış, dikkatle üst üste koyarak kavanozun içine yerleştirmiş. Kavanozda taş parçası için yer kalmayınca sormuş:

Eşini kaybetmeyi göze alamazdı. Babası yüzünden çıkan tartışmalar dışında mutlu bir yuvası sevdiği ve kendini seven bir eşi ve bir de çocukları vardı. Eşi için çok mücadele etmişti evliliği sırasında. Ailesini ikna etmek için çok uğraşmış ve çok sorunlarla karşılaşmıştı. Hala onu ölürcesine seviyordu. Çaresizlik içinde ne yapacağını düşündü ve kendince bir çözüm yolu buldu. Yıllar önce avcılık merakı yüzünden kendisi için yaptırdığı kulübe tipi dağ evine götürecekti babasını. Haftada bir uğrayacak ve ihtiyacı neyse karşılayacak, böylelikle eşiyle de bu tür sorunlar yaşamayacaktı. Babasına lazım olacak bütün malzemeleri hazırladıktan sonra yatalak babasını yatağından kaldırdı ve kucakladığı gibi arabaya attı. Oğlu Can 'Baba ben de seninle gelmek istiyorum' diye ısrar edince onu da arabaya aldı ve birlikte yola koyuldular.

- ? Arkadaşların ile tartışıp kavga ettiğin zaman her sefer bu tahta perdeye bir çivi çak? demiş.

HIRSIZ

- ?Büyük bir çocuk bana ucube dedi.?

-Bana verdigin haritanin arkasinda bir insan resmi vardi. Insani düzeltigim zaman dünya kendiliginden düzelmisti!

- Eger bu haritayi düzeltebilirsen seni parka götürecegim! dedi.

Ancak bir gün açığa çıkma zamanı geldi. Hayatının en karanlık günlerinden birinde, annesinin cenazesi başında babasıyla birlikte bekliyordu. Babası yavaşça annesinin başına elini uzattı; kızıl kahverengi saçlarını eliyle geriye doğru itti; annesinin kulakları yoktu.

- "Adam, adam! Hadi aç şu pencereyi. Al beni içeri! Ben sana dost olurum. Hiç canını sıkmam!"

- ?Aferin? demiş zaman kullanım hocası.

Böylece genç bir adam için kulaklarını feda edecek birisi aranmaya başlandı. İki yıl geçti. Bir gün babası:

SAĞIR KAPLUMBAĞA

Rica ederim Öğretmenim ne demek.. ayrıca kullanmak istemenize çok sevindim..

- ?Hayır dolmadı!? diye bağırmış öğrenciler.

İşin sanıldığı kadar basit olmadığını sezmiş olan öğrenciler,

Önce dünya haritasini küçük parçalara ayirdi ve ogluna uzatti:

İYİ NİYETLE

- ?Bilmek zorundayım, bana bu kadar iyilik yapan kişi kim? Ben o insan için hiçbir şey yapamadım?

Ancak, günün birinde adam baltasını bir çukurda unutulmuş halde buldu. Ertesi gün komşusunun çocuğunu sokakta gördü. Çocuğun yürüyüşüne, hareketlerine yine dikkatle baktı. Hayır hayır, fena birine benzemiyordu. Görünüşü ve davranışları da, hiç de bir hırsızınkiler gibi değildi. Bu çocuğun bir hırsız olması imkansızdı.

Birinci yıl tohumda herhangi bir değişiklik olmaz. Tohum

Birkaç gün sonra bakmış ki resmine hiç dokunulmamış. Sevinçle ustasına koşmuş.

bu öyküyü yıllar önce izlediğim bir filmden hatırlıyorum.

Adam, bir haftanın yorgunlugundan sonra, pazar sabahı kalktığında keyifle eline gazetesini aldı ve bütün gün miskinlik yapıp evde oturacağını hayal ediyordu.

Dünyayı Düzeltmek için

madem öykülere meraklı insanlar için link açtınız o halde bende katkıda bulunmak istiyorum bir öyküyle.

Yapılması gereken önemli bir iş vardı ve HERKES, BİRİSİ?nin bu işi yapacağından emindi.

- "İşim gücüm var, git başımdan".

Bambu Ağacı...

Amacımız neydi?

BENİM İŞİM DEĞİL Kİ |

- "Sıcaklar başlayınca, kırlangıcım nasıl olsa yine gelir. Ben de onu içeri alır, mutlu bir hayat sürerim" diye düşünmüş ve çok uzunca bir süre, sıcakların geçmesini beklemiş. Gözü yollardaymış. Yaz gelmiş, başka kırlangıçlar gelmiş ama... Onunki hiç görünmemiş. Yazın sonuna kadar penceresi açık beklemiş ama boşuna. Kırlangıç yokmuş! Gelen başka kırlangıçlara sormuş ama gören olamamış. Sonunda danışmak ve bilgi almak için bir bilge kişiye gitmiş. Olanları anlatmış. Bilge kişi gözlerini adama dikmiş ve demiş ki;

Sonraki haftalarda kendi kendine kontrol etmeye çalışmış ve geçen her günde daha az çivi çakmış.

- ?Sevgilim, bana günün en büyük mutluluğunu verdin. Elli yıl boyunca ekmeğin en çok sevdiğim yumuşak kısmını yiyemedim. Hep çok sevdiğim için o kısmın senin olmasını istedim.?

Peki nasıl olmuştu da kertenkele, bir santim boyu bile kıpırdayamadığı bu karanlık duvar boşluğunda on yıldan buyana nasıl canlı kalabilmişti?

Aradan bir zaman geçmiş, kırlangıç son kez adamın penceresine gelmiş:

Kuştan kendisini yalnız bırakmasını istemiş. Düpedüz kovmuş. Kırlangıç, son denemesinden de başarısızlıkla çıkınca başını önüne eğmiş, çekip gitmiş. Aradan zaman geçmiş. Adam önce düşünmüş, sonra kendi kendine itiraf etmiş:

- ?Aferin iyi davrandın ama bu tahta perdeye dikkatli bak. Artık çok delik var. Artık geçmişteki gibi güzel olmayacak?.

da filiz vermez. Cinliler büyük bir sabırla besinci yılda da bambuya su

Küçük çocuk bu kadersizliğiyle büyüdü. Arkadaşları tarafından seviliyordu ve oldukça da başarılı bir öğrenciydi. Sınıf başkanı bile olabilirdi; eğer insanların arasına karışmış olsaydı. Annesi, her zaman ona;

- ?Evet, doldu? yanıtını vermiş.

Yaşlı bir çift uzun yıllar sonra evliliklerinin altın yılını kutluyormuş. Kahvaltı yaparken kadın şöyle düşünmüş:

Kaplumbağalarının bazıları da, bu sese ve dedikoduya yenik düşmüşler. Ve pes etmişler, içlerinden bir tanesi yoluna devam etmiş, hiç yılmadan ve pes etmeden tepeyi tırmanmış.

BAZI FIRSATLAR BİR KEZ ELE GEÇER

Japonya'da bir çocuk 10 yaşlarındayken bir trafik kazasi geçirmiş ve sol kolunu kaybetmiş. Oysa çocuğun büyük bir ideali varmiş. Büyüyünce iyi bir judo ustası olmak istiyormuş. Sol kolunu kaybetmekle birlikte, bu hayali de yıkılan çocuğunun büyük bir depresyona girdiğini gören babası, Japonya'nin ünlü bir Judo ustasına gidip yapilacak bir şeyin olup olmadığını sormuş.. Hoca: Getir çocuğu.. bir bakalim, demiş. Ertesi gün baba-oğul varmışlar hocanın yanına.. Hoca çocuğu süzmüs ve: Tamam demiş.. Yarın eşyalarını getir, Çalışmalara basliyoruz. Ertesi gün çocuk geldiğinde hocası ona bir hareket göstermiş ve "bu hareketi çalış" demiş. Çocuk bir hafta aynı hareketi çalısmış.. Sonra hocasınin yanına gitmiş. Bu hareketi ögrendim baska hareket göstermeyecek misiniz?" diye sormuş. Hocanın cevabı: - Çalışmaya devam et olmuş... 2 ay,3 ay,6 ay derken çocuk okuldaki bir yılını doldurmuş.. Çocuk bu bir yıl boyunca hep o aynı hareketi tekrarlamış. Hocanın yanına tekrar gitmiş: Hocam bir yıldır aynı hareketi yapıyorum bana baska hareket göstermeyecek misiniz? - Sen aynı hareketi çalış oglum. Zamanı gelince yeni harekete geçeriz.. 2 yıl,3 yıl, 5 yıl derken çocuk judodaki 10. yılını doldurmuş. Bir gün hocası yanına gelip. ..."Hazir ol! " demiş.. "Seni büyük turnuvaya yazdırdım. Yarın maça çıkacaksın!".. Delikanlı şok olmuş.. Hem sol kolu yok hem de judo da bildigi tek hareket var. Ünlü judocuların katıldığı turnuvada hiçbir şansının olmayacağını düşünmüş; ama hocasına saygısından ses çıkarmamış. Turnuvanın ilk günü delikanlı ilk müsabakasına çıkmış. Rakibine bildiği tek hareketi yapmış ve kazanmis. Derken.. ikinci, üçüncü maç... çeyrek, yari final ve final... Finalde Delikanlının karşısına ülkenin son on yılın yenilmeyen şampiyonu çıkmış. ... Tam bir üstat, delikanlı dayanamayıp hocasının yanına koşmuş.. "Hocam hasbelkader buraya kadar geldik ama rakibime bir bakın hele.. Bende ise bir kol eksik ve bildiğim tek bir hareket var.. Bu kadar bana yeter.. Bari çıkıp da rezil olmayayım izin verin turnuvadan çekileyim.." - Olmaz demiş hocası. Kendine güven, çık dövüş. Yenilirsen de namusunla yenil. Çaresiz çıkmış müsabakaya. Maç başlamış. Delikanlı yine bildiği o tek hareketi yapmış ve tak.! Yenmiş rakibini şampiyon olmuş. Kupayı aldıktan sonra hocasının yanına koşmuş: -Hocam nasıl oldu bu iş? Benim bir kolum yok ve bildiğim tek bir hareket var. Nasıl oldu da ben kazandım? -Bak oğlum 10 yıldır o hareketi çalışıyordun. O kadar çok çalıştın ki, artık yeryüzünde o hareketi senden daha iyi yapan hiç kimse yok. Bu bir, İkincisi de o hareketin tek bir karşı hareketi vardir. Onun için de rakibinin senin sol kolundan tutması gerekir.! Bunu anlatan kişi bir de şunu ekledi: "İnsanlarin eksiklikleri bazen, aynı zamanda en güçlü tarafları olabilir: Ama yeter ki bu eksiklik kafalarında olmasin..!!"

- ?Ben yalnızlığımdan memnunum? demiş.

İşte elimden geldiğince yazmaya Çalışacağım..

GERÇEK SEVGİ

Öğrenci birkaç gün sonra resme bakmaya gittiğinde resmin çarpılar içinde olduğunu görmüş. Üzüntüyle ustasına gitmiş.

Günler geçmiş. Bir gün gelmiş ki bütün çiviler çıkarılmış. Babası ona;

Aşağıya indiğinde, o tepeyi nasıl tırmandın diye sormuşlar kaplumbağaya, hiç yanıt vermemiş kaplumbağa. Çünkü sağırmış. Sizde bazı şeyleri duymazdan gelin ve pes etmeden yolunuza devam edin.

Kaplumbağalar yarış zamanı gelince başlamışlar tırmanmaya, aradan saatler geçmiş, tepe varılacak gibi değil, bazıları pes etmeye başlamış, bazıları ise devam ediyormuş ama arkalarından bir ses; ? Boşuna uğraşmayın, çıkamazsınız o tepeyi!.. ?