Girin güleceğiniz ama doyasıya gülemeyeceğiniz, ağlayacağınız ama bütün gözyaşlarınızı dökemeyeceğiniz o mevsimsiz dünyaya.

Size hep işin bir lanet ve çalışmanın talihsizlik olduğu söylendi.

Evler?e Dair:

Çalışmaya Dair:

Suç, insanın kendine karşı işlediği bir hatadır. Onun ilah-benliği kirletilemez olsa da sadece bu kısımdan oluşmaz insanoğlu. İnsanın içinin çoğu insan olsa da, insan olmayan kısmı da vardır ve Ermiş, insan tarafına dair konuşur burada. Hata bireye değil, topluma aittir ve bunu şu cümlelerle açıklar: ?Ve nasıl tek bir yaprak bütün bir ağacın sessiz bilgisi olmadan sararmazsa, / Aynen hata işleyen de hepinizin gizli iradeleri olmaksızın hata işleyemez.? Suçu işleyen kadar, suça maruz kalan da kabahatlidir. ?Ve temiz elli, mücrimin yaptıklarından aklanmış değildir.? İnsanlar haklıyı haksızdan hayırlıyı şerirden ayıramaz ve sadece fiil olarak bir şeyi yapmak kadar bunu ruhen de yapmak aynı şekilde suçtur.

Erimek ve akan bir dere olmak ezgisini geceye söyleyen.

Senin kanın ve benim kanım cennet ağacını besleyen özsudan başka bir şey değildir.?

dilerimm...

Ve siz alanlar? ve hepiniz alıcısınız- minnetin ağırlığını yüklenmeyin, yoksa kendinize ve verene boyunduruk takmış olursunuz.

Fakat eğer korkularınız içinde, sadece aşkın huzurunu ve hazzını aramaksa muradınız,

Çocuklar anne baba vasıtasıyla dünyaya gelirler ama onlara ait değildir. Anne baba çocuğuna sevgisini verebilir ama düşüncelerini veremez; bedenlerini barındırırlar ama ruhlarını değil; onlar gibi olabilir ama kendilerine benzetmeye çalışmamalıdırlar, diyerek ileri doğru akan hayatta kendinden uzağa giden evladı memnuniyetle uzağa göndermeyi tavsiye eder. Çünkü ancak böyle, evlat anne baba sevgisiyle yolculuğuna devam edebilecektir.

Kötü, açlığı ve susuzluğuyla azap çeken iyidir. İnsan birçok bakımdan iyidir, ama iyi olmadığında bu, kötü demek değildir. Sadece aylaklık ve miskinlikten kaynaklanır bu hal. İyilik insanın benliğine duyduğu hayretten gelir ve herkes bu hasreti içinde taşır; ama kiminde bu hasret fazla kiminde de azdır. Ama şu unutulmamalıdır, kimsenin diğerine, neden böylesin deme hakkı yoktur.

Ölümün ak kanatları ömrünüzü savurduğunda birlikte olacaksınız.

Onlara sevginizi verebilirsiniz ama düşüncelerinizi değil,

Çünkü borcunuz konusunda aşırı titizlik, anası eli açık toprak ve babası Tanrı olanın cömertliğinden kuşku duymak demektir.

Ve bir şeyleri alma cesaretinden ve güveninden, hatta hayırseverliğinden büyük fazilet var mıdır?

burdaki düşüncelerin hepsi benim için şaheser...

Aşka Dair:

Akıl ve muhakemenin, tutku ve iştihaların savaş meydanı, ruhtur. Bu ruhun dümeni ve yelkeni ise, akıl ve tutkudur. İnsan bu dümene ve yelkene muhtaçtır. İkisinden biri diye tercih yapılmamalıdır. Akıl, tek başına sınırlayıcı; tutku ise, insanın mahvına neden olan bir ateştir. Birine diğerinden daha fazla hürmet gösterilmemelidir

Kendinden başka bir şey vermez aşk ve kendinden başkasından almaz.

Yemeye ve İçmeye Dair:

Tanımak aşırı muhabbetin sızısını.

Tüm varlıklar uyum içinde bir ağızdan şarkı söylerken dilsiz ve sessiz bir kamış olmayı isteyecek çıkar mı aranızda?

Ve bırakın göklerin rüzgarları dans etsin aranızda.

Yeryüzüne ve yeryüzünün ruhuna ayak uydurmak için çalışırsınız.

İbadet?e Dair:

Kuyunuz suyla doluyken susuz kalmaktan korkmak, asıl giderilemez susuzluk değil midir?

dediğini yapscağım,,,

Fakat mesafeler bırakın birlikteliğinizde,

Elbiseler güzelliğin çoğunu örten ama güzel olmayanı saklayamayandır. Kıyafetler, mahremiyet özgürlüğüdür ama aynı zamanda bir prangadır. Çünkü edep, saf olmayanların gözlerine karşı bir kalkandır. Saf olmayan kalmadığında edep bir zihin kirlenmesinden başka bir şey değildir. Asıl elbise?haya?dır der kısaca.

Kabuklarınızı elemek için kalburdan geçirir.

Neşe ve Keder?e Dair:

Bir hayvanı öldürdüğünüz zaman gönlünüzde ona deyin ki:

Suç ve Ceza?ya Dair:

Şafak vakti kanatlanmış bir yürekle uyanmak ve minnet duymak aşkla dolu yeni bir güne;

Vermek Üzerine:

İş, gözle görülür kılınmış aşktır.

aynen!

Çünkü gönülsüz pişirilen ekmek acı olur ancak yarısı gider açlığınızın.

İnsanlar genellikle sıkıntı ve ihtiyaç halinde ibadet ederler, pür neşe ve bereket günlerinde değil. İbadet, benliğin canlı esir içinde yayılışından başka bir şey değildir. İnsanın, görünmez mabedi ziyareti yalnızca vecd ve hoş sohbet için olmalıdır. Amaç sadece bir şey istemek olursa, onu alamayacaktır. Kendini hakir kılmak için oraya girerse, yükselemeyecektir. Ermiş, kelimelerle nasıl dua edileceğini öğretemeyeceğini ifade eder. Duadaki kelimeler için: ?Bizzat kendisi onları sizin dudaklarınız vasıtasıyla ifade ettiği vakit hariç Allah kelimelerinize kulak vermez.? der. Duada öyle bir teslimiyete dayanır ki Ermiş, Hz. İbrahim?in ateşe atıldığı zaman, Cebrail?e verdiği cevap gibi bir cümleyle karşımıza çıkar: ?Senden hiçbir şey talep edemeyiz; zira sen bilirsin ihtiyaçlarımızı, onlar içimizde daha doğmadan.?

Ve senin geleceğinin tomurcukları benim yüreğimde çiçek açacak,

Tam tersine verenle birlikte hediyelerinin üzerinde yükselin kanatlanırcasına;

Bir de aza sahip olup hepsini verenler vardır.

Sanki alıkoyabileceğiniz bir şey var mı?

Ve sonra sizi atar kutsal ateşine, Tanrı?nın kutsal şölenine kutsal ekmek olasınız diye.

Bahçeyi tarumar eden kuzey rüzgarı gibi darmadağın etse de düşlerinizi sesiyle.

Çok şeye sahip olup çok azını verenler vardır?bunu şan olsun diye yaparlar ve bu gizli arzu hediyeleriniz yoz eder.

İnsan düşünceleriyle barışık değilse konuşur veya kalbinin inzivasına daha fazla dayanamıyorsa ve konuşma başladığında düşünme kısmen sona erer. ?Zira düşünce bir sema kuşudur ki kelimelerin kafesinde kanatlarını gerçekten açabilir ama uçamaz.? Konuşma bazen yalnız kalma korkusundandır. Kimi insan bilmeden ve farkına varmadan konuşurken bir hakikati ifşa eder, kimi ise içindeki hakikati kelimeler olmadan dile getirir. Konuşma, karşılaşılan birini selamlama bile olsa, ruhtan gelmelidir.

Birbirinizin tasını doldurun ama aynı tastan içmeyin.

Çünkü mal mülk, bir gün gerekir endişesiyle alıkoyup sakladığınız şeylerden başka nedir ki?

Ve bütün kutlu ölülerin çevrenizde durup sizi izlediğini bilmektir.

Evler, korkularıyla ataların insanları bir araya topladığı ve onları vadilerden, ormanlardan, çayırlardan uzaklaştırdığı, sürgülü kapılarla insanı refah ihtirasına ve efendi?liğe sahip kılan mekanlardır. Diriler için ölüler tarafından inşa edilen türbelerdir. Ruhun tutkusunu öldüren, sırrı kuşatmayan, hasreti dindirmeyen ve insanın içindeki sınırsıza ulaşmada engeldir evler. Bu yüzden, rahat içinde rahatsız olanlar, bu tuzağa düşmemeli ve ehlileştirilmeye karşı koymalıdır.

Şu vadideki mersin ağacının kokusunu havaya saçması gibi verirler.

Dostluk?a Dair:

Alım ve satım sevgiyle ve müşfik bir adaletle olmalıdır, bu olmadığında kimi insan tamaha sürüklenecektir. Değer, değerle mukayese edilmeli, terazi doğru olmalı ve herkes dolu ellerle pazardan ayrılmalıdır.

Tüyleri arasına gizlenmiş kılıç sizi yaralayacak olsa da.

Çünkü kendi düşünceleri var onların.

Neşe maskelenmiş kederdir. Önce keder veren şey, sonra insana neşe verir. Kederli olduğunda, insan, daha önce mutlu olduğu şey uğruna gözyaşı döker. Ne neşe kederden büyüktür, ne de keder neşeden. Ayrılmaz bir bütündürler ve birlikte gelirler. Burada bu ayrılmazlığı şöyle ifade eder : ?Birlikte gelir onlar ve biri sizinle sofranıza tek başına oturduğunda hatırda tutun ki diğeri yatağınızda uyumakta.? İnsan terazi misali kederi ile neşesi arasında asılıdır ve yalnızca insan boş olduğunda durgun ve dengeli olur. Ama bu terazi, neşe ve kederin yükselip alçaldığı bir terazidir.

Yemek yemek için hayvanların kullanılması Ermiş?in çok istediği bir şey olmasa da, madem öyle, bu bir ibadet eylemi olmalıdır, demektedir. Yemek için öldürürken, öleceğini bilmelidir insan ve yediği şeyin, bedeninde yaşayacağını fark etmelidir. İnsan, kendi bedeninin de tıpkı bir bağdaki üzümler gibi derleneceğini ve bu şarap gibi ezeli fıçılarda saklanacağını anmalıdır yerken ve içerken.

Tüm sahip olduklarınız bir gün verilecek;

Akşamleyin eve şükranla dönmek;

Çünkü bir tek Hayat avucunda tutabilir yüreklerinizi.

İyi ve Kötü?ye Dair:

Çünkü aslında hayata bir şeyler vermek hayata mahsustur? kendini bağışın kaynağı olarak gören sizler sadece birer tanıksınız.

Ve aşk sizinle konuştuğu zaman, ona inanın,

Fakat eğer ıstırap çekip dururken, doğduğunuz güne lanet edip bedeninizin yükünü taşımayı alnınızın kara yazısı sayıyorsanız, o zaman size cevabım şudur, yazılanı ancak alın terinizle silebilirsiniz.

Zaman?a Dair:

?Ben de bir bağım ve benim meyvelerim de cendere için toplanacak,

Evliliğe Dair:

İstenince vermek iyidir fakat istenmeden, ihtiyacı anlayıp da vermek daha iyidir;

senin suçun çok uzun yazmak

Harman yerinde dövüp çırılçıplak bırakır.

Sevinçle verenler vardır ve o sevinç onların ödülüdür.

Ve birlikte durun ama yapışmayın birbirinize:

Ne meyve bahçenizdeki ağaçlar böyle der ne de çayırlarınızdaki sürüler.

Ve kan ağlamak isteyerek ve sevinçle.

Yaralanmak kendi aşk idrakinizle;

Onlar gibi olmaya çabalayabilirsiniz ama onları kendinize benzetmeye çalışmayın.

Apak edinceye kadar öğütür sizi.

Kumaşı yüreğinizden çekilmiş ipliklerle dokumaktır, sevgiliniz giyecekmişcesine.

Uykunuzda konuşur gibi şunları söylediğinizi çokça duydum: ? Mermeri işleyen ve taşta ruhunun şeklini yakalayan, toprağı sürenden daha soyludur. Ve gökkuşağını yakalayıp insanın sureti olarak kumaşa yerleştiren, ayağımıza giydiğimiz sandaletleri yapandan daha değerlidir.?

İnsan kendi hazinelerini ölçemez, çünkü benlik uçsuz bucaksız bir ummandır. Bu yüzden, insan hakikati buldum değil, bir hakikat buldum demelidir. Ruhun yolunu buldum değil, benim yolumda yürürken ruhla karşılaştım demelidir. Ruh katman katmandır, sayısız taçyaprağına sahip bir nilüfer gibi. Ruh büyüyen ya da tek bir çizgide ilerleyen bir şey değildir.

Ve tüm dürtüler kördür, bilgi olmadığı zaman,

Evi muhabbetle inşa etmektir, sevgiliniz oturacakmışcasına.

Eğer üzümleri istemeye istemeye ezerseniz, gönülsüzlüğünüz şaraba zehir katar.

Hazz?a Dair:

Ve çalışmayı sürdürmekle aslında hayatı sevmiş oluyorsunuz,

Aşk bütün bunları yüreğinizin sırlarına ermeniz ve bu bilgiyle Hayat?ın yüreğinin bir parçası olabilmeniz için yapacaktır.

Fakat ben size diyorum ki, çalışırken yeryüzünün en ırak düşünün, daha o düş doğarken sizin payınıza düşmüş parçasını gerçekleştirmiş oluyorsunuz,

Ve tüm bilgiler boşunadır, aşk olmadığı zaman;

Ve sonbaharda bağlarınızı bozup cendere için üzüm toplarken, gönlünüzde deyin ki:

bu suçun cezası

Siz önce bakın, veren olmaya ve vermenin aracı olmaya layık mısınız bakalım.

Güzellik?e Dair:

Kanatları sizi sardığı zaman, ona teslim olun,

Öğleyin dinlenmek ve aşkın coşkusunu düşünmek derin derin

Ve sonra da uyumak yüreğinizde sevgiliye bir dua ve dudaklarınızda bir şükran şarkısıyla.

Okçunun elinde gerilmek size mutluluk versin

Malınızdan mülkünüzden verirken pek fazla bir şey vermiş sayılmazsınız.

Sizler yaysınız ve çocuklarınız bu yaylardan fırlatılan canlı oklar.

?Göğsümün bir tarafında İsa, diğer tarafında Muhammed oturur.?

Ve aşk ile çalışınca kendinizi nefsinize ve birbirinize ve Tanrı?ya bağlarsınız.

Ve hayatı çalışmak yoluyla sevmek hayatın en derin sırrına erdem demektir.

Mısır demetleri gibi derer aşk sizi.

Kendini Tanıma?ya Dair:

Onlar sizinle gelirler ama sizden değil.

Ve hayat ummanından içmeyi hak etmiş olan, sizin küçük derenizden tasını doldurmayı hak eder.

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil.

Birlikte doğdunuz ve sonsuza kadar birlikte olacaksınız.

Yumuşayana kadar yoğurur;

Birbirinizi sevin fakat aşkı pranga eylemeyin:

özet çıkar yaz :)

Özgürlük?e Dair:

Konuşma?ya Dair:

farkındayım ilk fırsatta

Eğer melekler gibi şarkı söyler ama şarkı söylemeyi sevmezseniz, insan kulağını günün ve gecenin seslerine kapatırsınız.

Onların bedenlerini barındırabilirsiniz ama ruhlarını değil,

Zaman ölçülemez ama insan, onu akışını seyredebildiği bir dere gibi görmek ister. İnsanın içindeki zamansız olan, hayatın zamansızlığından haberdardır ve dün, bugünün hatırası, yarın da bugünün rüyasıdır. Zaman, sevgi gibi parçalanamayan ve arşınlanamayandır. İnsan düşüncelerinde zamanı parçalara ayıracaksa, bunu maziyi hatırayla ve istikbali hasretle kucaklayarak yapmalıdır.

Şarkı söyleyin ve dans edin birlikte ve eğlenin, fakat birer başınıza olun ikiniz de,

Ve acıyla verenler vardır ve o acı onları arındırır.

Ve eli açık olanlar için, alacak olanı aramak vermekten daha büyük bir sevinçtir.

?Seni öldüren o güç beni de öldürendir ve ben de tüketileceğim.

Fakat ben, uykuda değil, öğle güneşinin tüm uyanıklığı içinde derim ki, yel, dev meşelerle en çelimsiz otlarla konuştuğundan daha tarlı dille konuşmaz; Ve aşkıyla rüzgarın sesini daha da tatlı bir şarkı haline getirenden yücesi yoktur.

merhametli bir dünyada yaşamaktansa adaletli bir dünyada yaşamayı yeğlerim.. der üstat..

?Veririm ama sadece hak edenlere? dersiniz sık sık.

Ne sahip olur aşk ne de kendine sahip olunsun ister.

Haz, bir özgürlük şarkısıdır ama özgürlük değildir. Bu şarkıyı herkes söylemelidir ama söylerken kalbini kaybetmeden. Kimi gençler hazzı, her şeymişçesine arar; kimi yaşlılar sarhoşlukla işlenen hatalar gibi hayıflanarak hatırlar; kimi de ne arayacak kadar gençtir ne de hatırlayacak kadar ihtiyar. Onlar, hazdan korkarak kaçarlar. Bunun sebebi ruhu ihmal etmek ya da ruha karşı kusur işlemektir. Bu hal de bile haz vardır. İnsan kendisini hazdan mahrum bırakması, sadece varlığının kuytularında arzu istiflemesine neden olur. Beden ruhun arpıdır ve ondan güzel sesler çıkarmak ya da karmakarışık sesler çıkarmak kişiye bağlıdır.

Peki aşk ile çalışmak nedir?

Onlar yaşayabilmek için verir, çünkü vermekten kaçınmak yok olmaktır.

Önünüzde göğüslerini bağırlarını yırtıp itibarlarından soyunmaya, böylece size çırılçıplak değerlerini ve gizlisi saklısı kalmamış gururlarını sergilemeye kim adına zorlayabilirsiniz insanları?

Kanunlarımız?a Dair:

Bilge, kendi bilgeliğinin evine davet eden değil, kişiye kendi zihninin eşiğine kadar rehberlik edendir. İnsanın basireti kendi kanatlarını başka bir insana ödünç veremez. İnsan Allah?ın ilminde yapayalnız durur, bu yüzden kişi kendisinin Allah tasavvurunda ve dünya telakkisinde yalnız olmak zorundadır.

İnsanlar için güzellik kavramı hakikatte ona dair değil, aksine tatmin edilmemiş ihtiyaçlara dair şekillenir. Oysa güzellik bir ihtiyaç değil, bir vecddir. Güzellik, gözler kapalıyken bile görülebilen; kulaklar kapalıyken dahi duyulabilen bir şarkıdır. Güzellik insanın kendisidir, kendisini görmesi gereken.

Ve sofranız bir sunak olsun, o sunakta ormanların ve ovaların saf ve masumları, insanın içindeki daha saf ve masum olana kurban edilsin.

Çünkü seni benim elime teslim eden yasa, beni de daha güçlü bir ele teslim edecek.

derviş.. eren.. filozof..

Çünkü geri geri gitmez yaşam, dün ile oyalanmaz.

Fakat aşıksanız ve tutkularınız olacaksa mutlaka, şunlar olsun tutkularınız:

Çocuklara Dair:

Çalışırken bir ney olursunuz, saatlerin fısıltısı müziğe dönüşür neyin yüreğinde.

Çünkü boş gezmek, mevsimlere yabancı düşmek, sonsuzluğa doğru görkemle ve gururlu bir tevekkülle yürüyen hayat kafilesinin dışında kalmaktır.

Çalışmak, sonsuzluğa doğru haşmetle ve vakur bir tevazuyla seyreden hayat kafilesinin içinde kalmak, uyum içinde olmaktır; lanet ya da felaket değil, alın teridir. Alınteri ile çalışmada Allah?a ulaşan bir yol vardır: ?Her işi kendin için yapıyormuş gibi? çalışmak. Bu noktada mermeri yontmakla tarla sürmek arasında hiçbir fark yoktur. İnsan işi aşkla yapmalıdır, kerhen çalışmamalı ve işi yarım yamalak yapmamalıdır.

Ve taze şarap gibi sonsuzluk küplerinde saklanacağım?

Yaptığınız her şeye kendi ruhunuzdan bir soluk katmak,

herkese saygılar :)

Ve dişlerinizle bir elmayı parçalarken ona gönlünüzde deyin ki:

Tohumları sevecenlikle ekmek ve hasatı sevinçle kaldırmaktır, mahsülü sevgiliniz yiyecekmişcesine.

Fakat değil mi ki yemek için öldürmek, susuzluğunuzu gidermek için yeni doğandan ana sütünü çalmak zorundasınız, o halde yiyip içmenizi bir tapınma eylemine çevirin.

Aynı müzikle titreseler de ayrı ayrı duran telleri gibi lavtanın..

Ve o şarkıda hazan günlerinin, bağın ve üzüm cenderesinin anısına yer olsun.

Keşke toprağın rayihasıyla yaşayıp, yerin üstündeki bitkiler gibi ışıkla beslenebilseydiniz.

Dostluk bir ihtiyaçtır, sevgi ve şükranla devam eder, insana huzuru sunar. Dobraca her şeyi konuşabileceğiniz ve ret ve kabul cevaplarını çekinmeden iletebileceğiniz kişidir. Onun susması, onun kalbine kulak vermeyi sona erdirmez, çünkü dostluk sadece kelimelere dayanmaz. Dosttan ayrılmak kederden çok, onun varlığının daha belirgin hale gelmesidir, onda en çok sevdiğiniz şeyin. Dostluktaki tek niyet, ruhun derinleşmesi olmalıdır. ?Zira kendi esrarının ifşasından başka bir şey aramayan sevgi, sevgi değil; ileriye fırlatılan ağdır: ve yalnızca işe yaramaz olandır yakalanan.? Dosta düşen, ihtiyacı karşılamaktır, boşluğu doldurmak değil.

Evlilik, birlikteliktir ölüm gününe değin ama bu birliktelikte insan araya mesafeler koymalıdır. Bunu da şöyle açıklar: ?Birbirinizi sevin, ama aşkı bir sözleşmeye çevirmeyin? Birbirinizin kasesini doldurun ama aynı kaseden içmeyin. Şarkı söyleyin ve raks edin birlikte ve pür neşe olun, fakat bırakın her biriniz bir başına olsun. Tıpkı, aynı nağmeyle titreşiyor olsalar da bir udun tellerinin tek başlarına olmaları gibi. Gönüllerinizi verin, fakat diğerinin himayesine değil. Çünkü gönüllerinizi ancak Hayat?ın eli kavrayabilir? Birlikte olunmalıdır ama nasıl bir mabedin sütunları ayrı ayrı duruyorsa, evlilik mabedinde de sütunlar aynı mabedin içinde ama ayrı ayrı olmalıdır. Ruh ve gönlü ancak daha yüce bir el kavrayabilir. Meşe ağacı ile selvi nasıl birbirinin gölgesinde serpilemezse, insan da araya belli bir mesafe koymak zorundadır

Rayihan benim nefesim olacak,

Elbiseler?e Dair:

Kanunları koymak insan için keyifli olsa da, onları çiğnemek daha keyifli gelir. Kanunlar asla hayatın eğlencesini kaçırmak olmamalı ve kanunlar, kişilere ait bir boyunduruk anlamına gelmemelidir. Bu tarz insanlar, güneşe sırtını dönen, sadece kendi gölgelerini görüp bu gölgeyi kanun kabul edenlerdir. Ve güneşin işlevi sadece gölge yaymaktır, yani hayatı sadece kendi çizdikleri kanunlar çerçevesinden görenlerdir. İnsan bu boyunduruğa kendini hapsetmemeli ve önünde eğilmemelidir.

Ve kışın, şarap alırken, her tas için yüreğinizden bir şarkı geçsin

Çünkü ruhları geleceğin evinde yaşar; düşlerinizde bile gidemezsiniz oraya.

Çünkü O dengeli yayı da sever, uçan oku sevdiği kadar.

İnip sonra aşağı, sarsar toprağa tutunmuş köklerinizi.

Akıl ve Tutku?ya Dair:

Birbirinize ekmeğinizden verin ama aynı somundan yemeyin.

Çünkü aşk hem taç olur başınıza hem çarmıha gerer sizi. Hem besler büyütür hem de budar sizi.

Sizlere hayatın karanlık olduğu da söylendi ve sizler bezginlik içinde bezginlerin söylediklerini tekrarlıyorsunuz.

Onlar Hayat?ın kendine duyduğu hasretin oğulları ve kızları.

Aşk sizi çağırdığı zaman, onu izleyin,

Sizinle birlikte olsalar da size ait değil.

?Tohumların benim bedenimde yaşayacak

Eğer aşkla çalışamıyor ve hoşnutsuzluktan başka bir şey duyamıyorsanız, işinizi bırakıp tapınak kapısında oturmak ve sevinçle çalışanların sadakalarını almak yeğdir.

Çünkü aşka aşk yeter.

ne kadar net bir ifade bu...

Evet, Tanrı?nın sessiz belleğinde bile birlikte olacaksınız.

Yücelerinize tırmanıp okşar sever güneşte titreyen en körpe dallarınızı

Bunlar yaşama ve yaşamın cömertçe verilmiş bir ödül olduğuna inananlardır ve onların sandığı hiç boş kalmaz.

Gerçek vermek mal ile değil, insanın kendisinden vermesidir. Mal, yarın onlara ihtiyaç olabilir kaygısıyla insan tarafından saklanan ve korunan bir şeydir. Korunan bu mallar, bir köpeğin izsiz kumlara kemik gömmesinden başka bir şey değildir Ermiş?e göre. İhtiyaç kaygısı ihtiyacın kendisinden başkası olmamalıdır. Vermek kiminde şöhret içindir, kimi neşeyle verir, kimi ıstırapla, kimi de ne ıstırap duyar ne neşe ne de erdem için verir. İşte bu veriş, Allah?ın elleri aracılığıyla konuşmasıdır ve Allah bu insanların gözlerinin ardından gülümser. Vermek güzeldir, ama gecikmeden ve istenmeden. Verirken verdiğiniz kişi buna layık mı diye düşünmek yerine, vermeye layık mıyım şeklinde düşünerek. Veren insan değildir çünkü.

Öğretme?ye Dair:

Ve aşka rota çizebileceğinizi sanmayın, çünkü, sizi layık bulursa eğer rotanızı aşk çizer.

O zaman çıplaklığınızı örtüp aşkın döven yerinden çıkın daha iyi,

syın : @ysuc@ ,

Tanrı böylelerinin elleri aracılığıyla konuşur ve onların gözlerinden dünyaya gülümser.

Istırap?a Dair:

Yüreklerinizi verin fakat teslim etmeyin birbirinizin eline.

Yolları zorlu ve dik olsa da.

Gerçekten vermek kendinden vermektir.

İnsan kendine ve özgürlüğüne tapınır ve bu özgürlük kişinin boyunduruğu ve takındığı kelepçe olur. İnsan ancak özgürlükten bir hedef ve tatmin olarak bahsetmeye son verdiğinde özgür olabilir. İnsanın özgür hale gelebilmek için atmak istediği kendi benliğinin parçalarıdır. Özgürlük farklı durumlarla karşımıza çıkar ve bu, bir kanunu ortadan kaldırmaksa, bu kanunu yazan gene insanın kendisidir. Tahttan devirmek istenen bir despotsa, önce kişi kendi içinde o kişinin tahtını yıkmalıdır. Bir zorba, özgür ve gururlu birine hükmedemez, eğer o kişinin kendi özgürlüğünde bir zorbalık yoksa ve kendi kibrinde bir utanç. Aslında her şey, arzu ve korku, iğrenilen ve aziz tutulan insanın varlığının içindedir. Yani, bir şeyi def etmek istiyorsa kişi, onu önce kendi içinden yok etmelidir.

Çünkü ayrı durur tapınağın sütunları

Yokluk korkusu yoksunluğun bizzat kendisi değil midir?

Ve birbirinin gölgesinde büyümez meşeyle selvi.

bu güzel, eşsiz düşünceleri vakit buldukça okumanızı

Alıcılar ise -herkes alıcıdır-, minnetin ağırlığını yüklenmemeli, kendine boyunduruk vurmamalıdır. Almak, topraktan ve Allah?tandır. İnsan bunu hediye olarak kabul etmelidir.

Ve yarın, yarın ne getirir, kutsal kente giden hacıların peşine düşmüşken, iz tutmaz kumlara kemikler gömen aşırı tedbirli köpeğe?

Sevdiğiniz zaman?Tanrı yüreğimde? değil, ?Ben Tanrı?nın yüreğindeyim? demelisiniz.

Günler ve geceler bahşedilmeye değer bulunmuş olan, sizin vereceklerinizi almaya da layıktır kuşkusuz.

Aşkın kendini tamama erdirmekten başka bir tutkusu yoktur.

Okçu sonsuzluk yolundaki hedefi görür ve okları tez gitsin, ırak gitsin diye var gücüyle gerer sizi O.

Ve veren ve verirken acıyı bilmeyen, sevinç aramayan, faziletli olmayı düşünmeden verenler vardır;

Ve ben diyorum ki hayat gerçekten karanlıktır, dürtü olmadığı zaman,

Alım ve Satım?a Dair:

Istırap, idraki bürüyen kabuğun çatlamasıdır, bu yüzden insan, ıstırabı tanımalıdır. Istırapların çoğu insanın kendi tercihidir, bu tercih insanın benliğini tedavi eden kekre bir iksirdir. İnsan sessiz ve sakince ıstırabı kabul etmeli ve onu Görünmeyen?den bilmelidir.

İnsanı üryan kılan, taçlandırırken çarmıha geren, insanın, kalbinin esrarını öğrenebilsin ve Hayat?ın kalbi olabilsin diye Allah?ın kutsal ziyafetine kutsal ekmek kılan ateştir aşk. Aşkın sadece hazzını arayanların denememeleri gereken bir alandır. Korkarak varılamayacak olan. Çünkü aşk, kendinden başka hiçbir şey almadığı gibi kendinden başka da hiçbir şey vermez. Ne sahip olabilirsiniz ne de o size sahip olur. Aşkta hedef,? Allah benim kalbimde, değil; ben, Allah?ın kalbindeyim?, demektir. Aşk, yönlendirilemeyen, ancak layık olursanız, sizin seyrinizi yönlendiren, sadece kendisini gerçekleştirmek isteyendir. ?Zira aşk kafidir aşka?[

Öyleyse şimdiden verin de, size ait olsun verme mevsimi, mirasçılarınıza kalmasın.

Ve birlikte sevineceğiz bütün mevsimlerde.?

Bırakın ruhlarınızın kıyıları arasında dalgalanan bir deniz olsun aşk.