Sarılırlar birbirlerine.

Gelen babasıdır.

O heybetli adam gitmiş yerine psikolojisi bozulmuş, sağlığı kaybolmuş bir adam dönmüştür.

Daha oturur oturmaz?fazla kalmayacağım, Sadık'ı almaya geldim, onu da dağlara götüreceğim? der.

?Senin bir suçun yok anacığım, o gün o adam, babama daha bir yumuşak davransaydı, sırtımıza dağlar gibi acılar binmeyecekti.

Sadık ve Can?

Anası, ?daha o çok küçük, silah bile tutamaz, ne yapar dağlarda? diyerek karşısına dikilse de; babası kararlıdır.

Bir gün Can'ın babası ziyarete gelir.

Hiç kimse araya girmeye cesaret edemez.

Geçmişin o acı günlerini, güzel gözlerinde irileşen göz yaşlarında seyreder:

polis ferdiyi yazmayan yazılı basının satılmış yandaşı görsel basın eruhta sözüm ona şenlik diye kutlanan pkk nın ilk eylemlerinin sunumunu dakikalarca verdi tvlerde ANALAR ÇOK FERDİ DOGURUR BU VATANA vatan sagolsun demek isterdim ama diyemiyorum rant için akp, dtp pkk hizbullah yan yana oldugu sürece VATAN SAG KALAMAYACAK!!

Can dosttular.

Mahya ışıklarıyla bir birine bağlı iki minare gibi bir yücelik vardı hallerinde.

İnananların gönül yamaçları, kutlu ayın, tatlı esintilerinde dinlenmekteydi.

Bu toprak insanının kaderi bu.

1989 kışı, dev adımlarla doğunun karlı dağlarından köyün sokaklarına iner.

Sadık okur ve öğretmen olur. Canı gibi sevdiği arkadaşı Can'la bir ev tutarak birlikte kalmaya başlar. Şimdi, karşısında Can'ın babası olarak duran adam yıllar önce babasını sokaklarda tekmeleyen adamdır. Sadık'ın can düşmanı, can dostunun babasıdır. Hiçbir şey demeden evi terk edişi bundandır.

Anasının yanına döndüğünde, Sadık, eski Sadık değildir artık.

Doğuda kış erken gelse de baharlar bir hayli ağırdan alır, geceler hala soğuktur.

Ramazan'la birlikte, varlıklı insanların gönüllerinde harlaşan cömertlik ateşi, Sadık ve Can Öğretmenlerin mütevazı evini de ısıtıyordu.

Ama kader.

Kapıya koşar, yanılmamıştır.

Ama gelir, mutlaka gelir.

? Biliyorum kardeşim, geleceğini biliyordum.?

Kendisi olanca hızıyla sınıra, Küçük Sadık da askerlere doğru koşarken, korkunç bir ses yırtar, gecenin karanlığını.

Baba oğul kaybolurlar gecenin karanlığında.

Derken evin tahta kapısı çalınır.

Küçük Sadık'ın elinden tutuğu gibi çıkar evden.

Sadık ve kardeşleri, soğuğun her bir yarıktan sökün ettiği bu evde, analarının sıcak kanatları altına sığınarak ısınmaya çalışırlar.

Babası, bir fırsatını bulup, Sadık'ın elini sıkıca kavrayarak sınıra doğru koşmaya başlar.

Uzaktan görenler bu şehir halkının bütününü bir ailenin fertleri sanırdı.

Can'ın babasının geldiği gün, Sadık, eşyalarını valizine yerleştirerek sessizce çıkar, gider evden.

Bir bahar esintisi gibi toprak evin içersine doluverir.

Bir gün köye gelen dayısı alır, götürür, Sadık'ı.

Baharın uç vermeye başladığı bir gece, evlerinin tahta kapısı gıcırdar.

Teselli etmeye çalışır anasını;

Yüzleşecektir.

Konu komşudan gelen yardımlarla hayata tutunmaya çalışırlar.

Korkudan irkilip yerinde çakılıp kalan küçük Sadık, geriye dönüp baktığında; babasının bedeninden kopan parçaların alacakaranlıktaki korkunç gölge oyunlarını seyreder. Mayına basmıştır babası.

Dayanamamış, ihbar etmiştir, ?yavrumu kurtarın? diye yalvarmıştır, yavrusu için kocasını feda etmiştir.

Kararlı ve candan bir ses, ?Sadık? diye seslenir. Sımsıcak güneşin bağrında boyunlarını bükmüş fidanlar, can suyunun şırıltısını duyunca nasıl gözlerini o tatlı şırıltıya dikerlerse Sadık ve anası da o tatlı sese kulak kesilirler.

Tam sınıra geldiklerinde, ansızın durur babası, oğlunun, Sadık'ının gözlerinin içine bakar.

Anası, bir başkasıyla evli olmanın ruh haliyle hep gözlerini kaçırır oğlundan.

soleil

Günler geçer haber alamazlar babasından.

Yarınlar daha aydınlık, daha güzel olacak. Minareleri birbirine bağlayan mahya ışıkları gibi, samimi yüreklerden yükselen ışıklar, ülke insanını bir birine bağlayacak.

Babası, Türkçe bilmediği için Kürtçe cevap verir. İri yapılı adam iyice öfkelenir. Caddenin ortasında, zavallı babasını kalabalığın korkulu bakışları arasında yere yatırıp tekme tokat dövmeye başlar. Küçük Sadık?ne olur dövmeyin babamı? diye yalvarsa, ağlasa da, dinlemezler. Kanlar içinde kalmıştır, babası. Sonrada kelepçeleyip götürürler.

Henüz on üç yaşındaydı. Babası seyyar el arabasında kaset satarak, evine ekmek götürmeğe çalışıyordu. Sadık da okul çıkışlarında babasına yardım ediyordu. O gün, yeni çıkan bir kaseti tanıtmak için arabanın bir köşesinde duran, kapağı kopuk eski teyp, Kürtçe bir eser çalıyordu.

Gelenler askerlerdir.

Gecelerde teröre doymayan dağlardan kurşun sesleri gelir. O kurşunlar Sadık'ın minik yüreğini deler geçer. ?Eyvah! Babamı vurdular? diye kabuslarla uyanır.

?Bu kaseti dinlemek yasak, bölücülük yapıyorsun.?

AMA;BİZİMDE BİLDİGİMİZ BİR ŞEY VAR Kİ ULUSALCILARDA BUNLARIN HESABINI SORACAK

Sadık Öğretmen Doğu'lu, Can Öğretmen Ege'liydi?

Bir kayanın siperinde dinlenirler.

Ruhaniyat dolu Ramazan gecelerinin ışık yağmurlarında birlikte ıslanıyor, sahura birlikte kalkıyor, yüksek binaların arasında ki, ruhaniyata bürünmüş küçük mescide birlikte gidiyorlardı.

Harun TOKAK- Yeni Şafak

Hem de geride bir sürü soru bırakarak?

Kışlar erken gelse de doğuda ağırdan alır baharlar.

İstanbul geceleri yine ışıl ışıldı?

Gelen Can'dır. Yüzü, sahura kalkan evlerin camlarından sızan ruhani bir ışık gibi tebessüm etmektedir.

Minik bacaklarında derman kalmadığında; ?çok yoruldum babacığım? der.

Küçük Sadık, karanlıkta düşe kalka babasıyla saatlerce yol yürür

Birkaç gün sonra da hiçbir şey demeden bir hayalet gibi evden çıkar gider.

Sadık çok duygulanır;

Anası da bu arada bir başkasıyla evlenir.

Karşı tepelerde, gecenin siyah saçları, şafağın ışıklı elleriyle usul usul çözülürken, babası; ? Haydi! Şafak söküyor, daha bir hayli yolumuz var? diye doğrulduğunda; ?Dur! Yoksa vururuz.? sesi, bir bomba gibi düşer, gecenin bağrına.

Can'ın babasını görür görmez, Sadık Öğretmen'in yüreğinde küllenmiş korlar yeniden alevlenir.

O yaz, okullar kapanınca, Sadık doğruca köyüne gider.

Kömür karası gözlerinde, kızıl-siyah sislerin arasından gittikçe belirginleşen bir korku resmi büyür.

Yüzünü okşar, öper, sarılır, sonra; ?geri git, baban seni çok seviyor, git, çabuk uzaklaş.? der.

Anne yüreği işte?

paran yoksa yeni şafak abonesi yapabilirim seni))))

Her geçen gün biraz daha artan sefalet ve yoksulluğa dayanamayarak köylerine geri dönerler.

Adanada dağda değil şehrin ortasında hemde hunharca bıçaklanarak katledilen polis Ferdi ÖZKANı yazmıyor. ne muhafazakar basın nede aydın doğan medyası. polis asker zaten ölmek için var. öylemi gazete sahipleri müdürleri yazarları çizerleri

Can'ın sesidir, bu.

Babası, kayaları siperine alarak ateş etmeye başlar. Askerler ateş etmezler, yanında Minik Sadık'ın olduğunu bilirler.

Anasının, soğuk kış gecelerinde çığlıklaşan duaları nihayet kabul olur ve babası suçsuzluğu anlaşılarak altı ay sonra serbest bırakılır.

?Sensiz yapamadım kardeşim?

Sen çok ağladın, istiyorum ki başka analar ağlamasın, anacağım. Ben babasız büyüdüm, başka çocuklar, babasız büyümesin.?

Hayır hayır yanılmıyordu, bu kesin oydu.

Dünyaya küser baba...

ufkun açılır

Sadık bir serseri gibi sokaklardadır.

Birden üniformalı birkaç adam peydahlanır. Başlarındaki iri yapılı, uzun boylu adam, babasına kükrer;

Acı da olsa o hatıralar, onundur.

Ya anasının babasının yanına dönemeyen öğretmenleri, askerleri, polisleri, masum insanları da yazabilir mi bu gazete?