genciz, sağlıklıyız, güzeliz, yakışıklıyız vs. bunlar bi daha geri gelmiycek, kaçımız bunun farkında olarak yaşayabiliyoruz, dertleri unutabilmenin bir formülü var mıdır?

herkes ne kadar dertli, biraz olsun unutamaz mıyız sıkıntılarımızı

kpssden fena almadım.. atanarım gibi me geliyor en kötü 2 ya da 3. atamada. ancak çalıştığım 1 sene boyunca kaçırdığım şeyler ne olacak, acaba deydi mi? ya hayatımın geri kalanını birlikte yaşıyabileceğim birini kaybettiysem.. acaba bu mu önemli yoksa hayatının geri kalanını memur olarak standart yaşamak mı önemli? Şu an içimi yiyen bir pişmanlık belirdi.. sürekli bir seçim yapmak zorunda kalıyorum ve sürekli yanlış mı seçim yaptım diye düşünüyorum.. sürekli diğer yolda ne olacağını düşünüyorum. memur olsam bile bu tercihlerimden dolayı memnun olamayacağımı düşünüyorum.. Zamanında yaptığım seçimler düşündükçe gözümde büyüyor.. Kaybettiklerimi düşündükçe gözümde büyüyor...

belediyeye meslegime ve universitede uzerine calistigim bi pozisyona basvuru yaptim yeterli butcemiz yok deyip geri cevirdiler eyvallah. dun ogrendim ki orada is oldugunu haber alan baska biri oraya yerlestirilmis. hem bransi farkli hemde kpss puani 62 imis(benim 78). boylece ilk hezimeti yasadim

Var kardeşim, hepimiz öleceğiz birgün ve bu dünyada kpss ile niye atanamadın diye değil de nasıl yaşadın diye hesaba çekileceğiz. Bu fikir rahatlamak için bire bir.