klasik kalıplaşmış sözler dökülür ağızadan - nasılsın -iyi sen ve en okkalı yanı, patlatırız o anda bende iyiym. sonra kendimiz bile acırız halimize. zaten eğer aradığımız samimi olduğumuz biriyse ki hep öyleleri aranır önce dökülür kelimeler ağzımızdan bir bir

e başlar o kapıyı açan ilk sözler çıkmaya -aslında ii dediğime bakma CANIM SIKKIN :) ve fişe takılmışçasına anlatırız bi çırpıda tüm can sıkıntımızı. sonra bittiğini farkeder susarız sıra karşımızdakindedir sanki o zamna kadar yokmuş gibi bizi dinlediği için varlığını pek hissetmeyiz konuşurken. seside çıkmaz çoğu zaman. kısa cümleler kurar. bizim için en anlamlısı olan ANLIYORUM dur. dünyalar bizim olur anlıyo beni deriz. ee sen nasılsın diye muhabbet artık ona kayar. o bahseder kendinden

öyle ferahlatmıştır ki içinizi gönül rahatlığıyla dinlersiniz. hem zaten dinlememk elde mi sizi CAN SIKINTISINdan kurtaran melek o :) kendine ii bak üzülme sıkılma cümleleriyle biter görüşme her iki tara da memnundur halinden iyi varsın denir snra bu o kadar samimidir ki. . .

bu bayan ne anlatıyor yahu biri ban anlatsın:))

İYİKİ BENİMSİN. ..

herkeste var elbet yalnız benim başıma musallat değil bu illet. bazımız çaresizCe geçmesini bekleriz bazımız çabalar dururuz kendimizi oyalayacak şeler bulmak için bazımız da kolaya kaçıp basar isyanı sonunda töbekar olacağını bile bile. başlarız birilerini aramaya

senin heralde hiç canın sıkılmamış