arkadaşlarımız kendilerini çok güzel ve basit bir şeklde ifade ediyorlar...

Sözün incitiyor beni. Sen benim çektiklerimi ancak hayal ederek anlıyorsun; ben ise onları fazlasıyla duyuyorum. Ben, şu çığlıkları duydum: ?Bir yere tutunamıyordum. Duvarlar üstüme geliyordu. Hiçlik! Hiçlik! diye bağırıyordu her şey!?, ?Geceleri uyanıp da artık hiçbir zaman sabah yüzü göremeyeceğimi bilmek, öldükten sonra kimsenin hatırlamayacağını düşünmek, ah bilseniz nasıl bir duyguydu!?, ?Beni kucakla, vücudumu sar, gözyaşların sanki bir ölünün mezarı üstündeymiş gibi aksın!? feryatlarını işittim, Nuriye kızım. Bu senin doktor tanımlamalarının çok ötesinde bir şey.

önce iman etmiş, sonra imansız olmuş bununla övünenler var. çok ilginç.

Tam olarak ne yapmak istiyordun?

sevgiyle...

-inançsız bir insan yalnızdır. kibir olgusunu kendine vird edinmiştir. yalnızca kendi fikrini beğenir. başkalarının evrensel gerçeğini kabul etmekten uzaktır.

- Niçin yaşıyoruma cevap aramak ya da bulmak kadar önemli olan bir şey daha vardır ki o da bu soruya bulunmuş olan cevapların genel geçer /gerçek bir doğru olup olmadığıdır. Cevabı bulamıyorsanız sorunuzla tekrar dönüp onunla başbaşa kalmanız bir hata değildir. İnanç, farkına varmaktır, inançsızlık farkındalığın farkına varmaktır, inancın sorgusudur. İnancın bir eylem teşkil etmesi, inançsızlığın bu anlamda eylemden yoksun ve çevresine karşı duyarsız olduğu anlamına gelmez. İnançlı ya da inançsız akıl-ahlak-vicdan sahibi her insan bir başka insanı kendinen bir parça olarak görür. En basit canlı türlerinde dahi bu temel duygulara rastlamak mümkündür. Burda verilmek istenen mesajdaki sorun, inançsızlığa onun dışında olabilecek her türlü kötü vasfın da yüklenmek istenmesidir.

Kitabın hazırlanışı ne kadar sürdü diyebiliriz?

-Hazır cevaplarla şişirilmiş bir ruh yerine ruh boşluğunu değil ruh saflığını, yanlış anlamlarla örülü bir yaşam yerine anlamsız bir yaşamı değil yalansız bir yaşamı tercih ederim.

Sesin duyulmayan frekanslarını yoksa bilmiyor musun sen? Sen sezgiyi deneyim sınıfına koymuyorsun galiba? İnsan kim olduğunu kendisine sormadan gece olunca nasıl uyur acaba? Belki de ben bu çabayla eksik parçamı, inançsızı arayıp buluyorum. Artık o noktada inançsız olan benim.

-İnançsızların karanlık içerisinde beklediklerini ve bir ışık özlemi içerisinde olduklarını söylemek, farklı düşünenlere sadece kendi tarafından bakıp, ona göre bir yorum getirmektir. Dinlerin tarihi, gündüz ışığında tanrı uğruna işlenmiş nice cinayete tanıklık ederken, öyle karanlıklar vardır ki insanlık adına sayısız yıldızlar doğmasına yol açmıştır.

Kemal?im, amacına ulaşmış sayıyor musun kendini?

?Beraber ağlamak kadar iki kalbi birbirine bağlayan bir şey yoktur.? diyor bir söz. Var olabilmem için ağlamam önemliydi. Gözyaşlarımın vereceği meyveyi Allah?tan bekliyorum.

Büyük çabalar, emekler, gözlemler, deneyler, arayışlar ve neler neler?

-İnançların var olma koşullarından birisi de çocuk yaştaki zihinlerin fazla düşüme ve sorulamaya fırsatı vermeden kontrol altına alınmasıyla ilgilidir. Bunun yapılmasının dendiği gibi evrende herşeye bakarak sonuç çıkarmak, araştırıcılık yeteneğini kazanmak vs. gibi şeylerle uzaktan yakından bir alakası yoktur. Yapılamk istenen bunların tam tersidir. Asıl bu dönemde başı örtülür filizlenen tohumun, sonra prangalara vurulur gün doğmadan ömrün.

Yine de durmadı, duramadı.

-şükürsüzlük duygusunu asla tanımaz. Ve bu yüzden sahip olduğu değerler, nimetler için teşekkür etmez. şükür eden topluluklarında sürü psikolojisiyle hareket ettiğine inanıp, siyasal bir olgu, adet tabiri caizze dini takım tutmak gibi görür.

Peki, ömründe hiç inançsızlık dairesine girdin mi ki, onlar adına değerlendirmeler yapıyorsun? Bir kez inancını, inançsızlığın ile sınaman gerekmez miydi bu işe kalkışabilmek için?

dikkatle izliyorum...

İnançsızlık bir sorun ise, çözüm önerin ne?

Farkında mıydı?

İlk yanılgılar başlıyordu tam da şimdi!

-inançlı olan insanları sevmek bir yana dursun onların başkaları tarafından yönlendirildiğini baskı altında olduğuna inanır. Onlarla bir yerde karşılaştığı zaman, onların aslında bir zavallı olduğunu düşünür. Ve yalnızca kendi benliğini kişiliğini ön planda tutar. Sığınacağı bir liman yoktur. Ve bu yüzden boşlukta gibidir.

Aslında çekiniyordum. Ürperten bir şey vardı içimde. Ama psikolojinin yardımıyla, metotla ona ulaşırım diyordum. Elimde titreyen bir kandille yavaşça yaklaşarak?Güven bana!? diyecek, yalvararak ellerimi uzatıp, kendisini ne kadar sevdiğimi, tek olan hakikati, değişmeyen gerçeği, gözden kaçan nedeni, sonsuzluk şarkısında taşıdığı değeri sezdirecektim ona.

Avucuna baktı, gözlerini kapadı.

Hayatı yorumlayamamak, sonunda kuşkusuz Tanrısızlığa çıkar. Ruh boşluğu, bir yere tutunamama, anlamsız bir yaşama, inançsızlığın meyveleridir hep. İnançsızlık?Niçin yaşıyorum?a cevap aramayış ya da bulamayıştır. İnanç ise, insanın evrendeki konumuna yorum getirmesidir. İnanç, farkına varmaktır. İnanç eylemdir. İnsanın sürdürdüğü yaşamı anlamlı kılacak bir tavır alışıdır.

Uyuşuk kalmak, uyanık olmak kadar acı vermiyordu.

İnançsız olan birinin taşımış olduğu "şüphe" inançlı bir insanın taşıyabileceği tarzda herhangi bir "tedirginlik"ten kaynaklanmaz, bu şüphe sürekli sorgulayan ve araştıran bir konumu ifade eder ki akıl sahibi olmanın da en doğal sonucu budur. Bu merak ve arayış yaşam var olduğu sürece devam edecektir. Bu arayış en olası gerçekliğe ulaşıncaya kadar devam edecektir.

Sorular, yeni sorularla çoğalmıştı.

Bilemedi?

Varlık, var eden yarattı kendine.

şuna şaşıyorum ki :

Ve kendi var ettiğine teslim oldu varlık.

-Tanrsız bir insan neden gizli bir tedirginlik ve korku içerisinde olsun. Ona o tedirginliği ve koktuğu şeyleri yaşatacak bir tanrının olmadığını düşünüyorsa, izleniyormuş tarzında kaygı duymasının en anlamı var. Tanrının varlığına inanan birinin bakış açısıyla olaya bakılırsa ancak o zaman korku ve tedirginlik olacaktır denilebilir. Ne de olsa en büyük korkular salıp azaplar vermek tanrıların en büyük vasıfları arasında yer almaktadır. İnançsız olan birisine sürekli kaçan ya da bir başka canlıya av olacak bir hayvanmış gibi iki de bir anlamlar yüklemek de gereksizdir. Bu yorumu yapan birisinin inançsızlığın aynasında görmekte olduğu şeyler kendi korku ve kaygılarından başka bir şey değildir. Eğer gerçekten de bir çığlık duyabiliyorsan o da bu dünyanın kendi kusurundan başka bir şey değildir.

-İnsan inançsızlığa inançlı olmaktan sonra geçer. Bu yüzden inançsız birisi için yeniden bir inanca geri dönmek pekala mümkündür. Böylesi bir insanın geri dönüyor olması, gittiği yerin asıl doğru yer olduğu anlamına gelmez, bu durum daha çok bildiği ve ilk geldiği yerin orası olmasından dolayı kaynaklanır.

Durmadı, yılmadı, vazgeçmedi.

Bu hafta sizi taptaze bir kitapla tanıştıracağım: İnançsızlığın Anatomisi. Şule Yayınları?ndan daha dün çıktı. Mürekkep kokusu henüz üzerinde. Yazılışının tüm aşamalarına tanık oldum. Yazarının onu doğurma sancılarını ben de yaşadım. Tamamlansın da bir an önce okuruna kavuşsun diye dua ettim. Adının, kapak düzeninin seçiminde heyecan çektim. ?Susuzun suyu aradığı gibi, su da susuzu arar? demişti ya Mevlana, bu kitabın su olduğunu düşündüm. Gündelik yaşamdan yorgun düşmüş, aşkın olanla kucaklamamış, onu arama enerjisi toplum tarafından çalınmış, kendini inanmayan ve hatta inanan diye tanımlasa bile, susuz kalmış insanlara aksın istedim. Kendini?Dünya gezegeninde bir yolcu? olarak tanımlayan yazarını bütün genlerimle sevdim. ?Beraber ağlamak kadar iki kalbi birbirine bağlayan bir şey yoktur.? sözünü bana hatırlatan bu adamın, birlikte ağlamaya hazır olduğu öteki insanları bir kez daha sevdim. O adam Kemal Ural. Benim babam. Kaderin bana bir armağanı. Bugün Sultanahmet Kitap Fuarı?nda Şule Yayınları standında saat 14.00?16.00 arasında imza günü var. Kardeşim Ali Ural ve ben de onun yanında kendi kitaplarımızı imzalayacağız. Bizi yalnız bırakmazsınız değil mi?

doğadaki, insadaki hatta devirlere göre ayırırsak çağları... bir değişim sürecinde olduğunu yani bir başlangıçla başlayıp bir yere doğru yol aldığını görmemek, ya da bir yaratıcının bu sistem hakkında yarattığı- düşünebilen varlık olan insanlara- mahlukatlara bilgilendirme yapmasaydı asıl o zaman bir problem olurdu...

Sezgilerini kullanmayı tercih etti.

Annesi vefat etmiş bir çocuğa "senin annen bir inançsızdı şu anda kaynar kazanda haşlanıyor" deyin bakalım nefes alabilecek mi?

İçten içe inançsıza acıyorsun galiba. Sana?Ne hakla? dememe izin ver.

-Duvarların üstüne geldiği insanlar tam anlamıyla inançsız olan insanlar değildir, inandıklarının birbir hayatın gerçekleri karşısında bu denli kolayca yıkılıp gitmelerini bir türlü sine çekemeyen, bu yıkılışı asla kabul edemeyenlerdir. Kim olursa olsun uykudan uyanmış olsa da cenet rüyasının sona ermesinden dolayı asla mutlu olmaz.

Peki ama Kemal Ural, seni biraz daha sıkıştırayım. İnançsızlık neden ille de acı çektirsin ki insana, belki de bu senin hüsn?ü kuruntundur.

İlk Yanılgılar...

Varlık var mıydı? Var olmak neydi? Ya da niye VARdı?

-Özgeçmişinde insanın rolü, inanç boyunduruğu altında binlerce yıl geçmişe gidip orda yaşamak değildir, var olduğu çağda özünü hür kılıp yalansız bir yaşamı sürdürmektir.

-Mesele farklı bir düşünceye sahip olan insanları sezgi yoluyla anlayıp onlara yardımcı olmak mıdır yoksa insanın kendi kendini asla kandıramayacağı gerçeğinden hareketle, en büyük korkularıyla yüzleşmek yerine başkalarının korkuları karşısında kahraman olmayı mı yeğlemektir, iyi düşünmek lazım. İnançsız olan sözde kahramanlar dize getirdikçe yalnızlaşır, inançlı olan yalnız insan buldukça sözde kahramanlaşır.

Sonu yoktu, büyüktü, karışıktı, belirsizdi?

Evet, aynen öyle. Kitapta konunun öbür yüzünü göstermeden olmazdı. İnsan inancın gereğinden kaçarak diğer insanlara karşı vebal ve sorumluluk taşır. İnsan, bir başka insanı kendinden bir parça olarak görmüyorsa, ıstıraba seyirci kalıyorsa kendini nasıl tanımlarsa tanımlasın inanç yoktur orada.

İnanmak istiyordu.

Hiç bitmeyeceğini düşündü. Huzur bulmayı düşündü.

Yoksa?Teslim? olup, huzur dolu yaşamak mı?

bu kainatta kendiliğinden sebebsiz yaratılmış değildir...

Yanlış mı anladın? ?İnançsızdan her çeşit olumsuzluk beklenir.? dediğimi mi sandın? Binlerce defa hayır. Ruhi bir kaçış tasviri var burada. İnsanın gerçekten kaçabilmesi için gerekçe ve cesaret arayışıdır, çaresizlik içinde söylediği bu sözle inançsızlığın kollarına atılış anıdır bu. Yola çıkmış denge bozulmuştur bir kez. Kendine yaptığı bu telkinle?Rolümü sonuna kadar oynamalıyım!? der.

Başladığı noktaya daha çok soru larla dönmüştü.

İnsan ruhunu inciten her şeyin uzağında kalarak, tabir yerindeyse kılı kırk yararak bir metot yakaladım. Gizemli tek aracım sevgiydi. Aslında metodu bulan da oydu. Sevmediği insana bir şey veremez insan. İnançsızı öylesine sevdim ki, güneşin ışığını, çiçeklerin güzelliğini görmek istemiyor, kuşların şarkısını duymak istemiyordum onsuz.

İnsanın içindeki ihtiras atını kamçılayan sadece inançsızlık mıdır?

-Hayatı yorumlayamamak, tanrısızlığa çıkmaz, hayatı sorgulayıp bu zamana değin getilirmiş yorumların gerçek anlam da doyurucu bir cevap olamayışı tanrısızlığa yol açar. Aradığınız cevabın bulunmayışı sizin yorumlama kabiliyetinden yoksun olduğunuz anlamına da gelmez.

Sınırsız uzayan zaman içinde bir nokta bile sayılır mıydı?

insan gayesini anlayamazdı.. bu da bir çok soruna yol açabilirdi..

Huzur doluydu.

İnanç bir yandan iyiliğe güzelliğe sebep olmak istese de diğer taraftan kendine adamış olduğu kurabanları ve akıtmış olduğu insan kanıyla elleri kirlenmiş konumdadır. Hiçbir inanç geçek anlamda sonsuzluğun garantisini veremez, sonsuzluk yaşanmadığı sürece varlığı ispat edilemez. Ana mesele sonsuz bir hayatı kazanmak ya da kaybetmek değildir, asıl mesele sonu olan bir hayatın ne ölçüde insanca yaşanabilmekte olduğudur.

Evet, Her şey keşmekeşten ibaretti.

Bir cevabın iç huzurunu hissetmekti istediği.

Sadece sezgilerini mantığa bürümek için aklını kullanıyordu.

Sakın sen de farkına varmadan onların sözlerinden işine geleni alıp, onlara haksızlık etmiş olmayasın?

İşte ilk yanılgıların doğurduğu ilk yanlış soru bu oldu.

Uyuşturan cevaplara sarıldı.

-Elindeki kandille bir başkasına verebileceğin şey evrendeki gerçek hakikatlerden çok, sadece kendince doğruluğuna inanmış olduğun önermelerden oluşur.

?Nasıl olabilir?

sözün özü şudur ki "inançsızlık nefes alamayan almayan bir inançtır"...

Bu soruyu hep sordum. Biraz daha derine indiğimde gördüm ki, inançsızlık denen şey aslında, gecenin içinde gizlenen sabah gibi, bir önceki evreydi. İnsanın ruhunda yaşattığı acılar, aslında bir müjdeydi. Fakat onu soru sormaktan uzaklaştıran ortam, nefes aldırmayan ümitsizlik, olumsuz örnekler ondan gerçeği saklıyordu. Sonuçta, alışkanlıkları insanın irade gücünü elinden alıyordu.

Dıştan nasıl görünürse görünsün, bu kişiler de evrende her şey gibi, istemese bile gerçeğe tanıklık yapıyorlar. İnsanın ilginç serüvenidir bu. Bir an başkaldırı izlenimi verirken, az sonra yine kendi ifadesiyle yakalanır gerçeğe. Gerçek, evrenselin dilidir. Hepsi de bir ucundan tutarak yükseltiyor gerçeği.

Kahreden sorulara inat,

herşeyin bir tesadüf olduğuna inanmak gibi bir ihtimal söz konusu değildir.. nasıl bir insan çalışmadan başarılı olamıyorsa yani sebepsiz yere başarılı olamıyorsa..

Sadece inanmak.

Uyuşturan cevaplar, tüm vücuduna yayıldı.

Artık çok mu geçti?

Akıl alan/çıldırtan sorular mı?

Her şey birbirinin devamı ve tamamlayıcısıdır. Bitmeyen bir süreçtir bu. Başlangıç son, son başlangıçtır.

-inançsız bir insanın yeniden bir inanca dönmesi çevresindeki inançsız ateist, satanist, kemalist ve bir takım sembolik şeylere tapınan kişiliklerden kurtulmasıyla mümkündür..

Kitabın girişinde özgeçmiş olarak?Dünya gezegeninde bir yolcu? ifadesi yer almış. Bu seni anlatmaya yetiyor mu?

Aramayı bıraktı varlık.

Aksine

İki yol ayrımına girdi.

-özgeçmişini hiçe sayıp tarihini araştırmanın ilkellik olduğunu düşünür. sadece bugünü yaşayacağına inanır ilerisini düşünmez. nerden geldim? nereye gidiyorum? beni kim yarattı? rızkımı kim verdi? gibi sorularla uğraşmaz

-ilk insanın yaşayışını incelemez. Tarihsel bütün verileri kabul eder. Ama insanlık için gönderilen peygamberleri masal, hikaye, öykü gibi görmeye çalışır. insanın varlık nedenini ve teknolojinin neden çağ atlayarak gittiğine asla aklı almaz. Daha doğrusu bunu düşünmeyi irdelemeyi istemez..

William James

Nasıl oldu, ne zaman oldu, nerede oldu, niçin oldu?

?Varediliş?in sonsuz huzurunu yaşıyordu artık varlık.

Ayrıca, belki sürüye karışmış insanları zavallı olmasa da daha kötü durumda görebilirler ama en azından onları sırf o konumda oldukları için ateşe atıp canlı canlı haşlayacakları bir cehennemleri bulunmamaktadır. Farklı olana karşı kimin sevgisi daha çoktur, tartışılır.

Kitabında Tagore?la Camus, Tolstoy?la Nietzsche bir araya geliyor, sanki el ele tutuşup, senin okura anlatmak istediğin?gerçeği? savunuyorlar.

-sürekli şüphe içindedir. hep kendisine farkında olmadan "acaba" sorusunu sorar. Ve bu kısır döngüde bocalar durur. gönlü rahat bir şekilde yaşayamaz. birşeyler hayatında hep eksiktir. o eksikliği giderebilmek için farklı insanlarla tanışmayı ya da çeşitli aktivitelere katılmayı dener. Ama eksiklik yerini bir türlü dolduramaz.

İnanç neden bu kadar önemli?

Artık bu değildi varlığın aradığı.

Nasıl kuruntu olabilir? Tanrısız insan gizli bir tedirginlik ve korku içindedir. Aldanışı arada bir nefes aldırsa da, nerede ve ne olduğunu bilmediği bir göz sanki sürekli izlemektedir onu. Ormanda bir geyik gibi... Hem kaçar hem de kendini izleyen gözü görebilir miyim diye sürekli arar durur. İnançsızın, eğer işitilebilse hiçliğin oklarıyla açılan yarasından gelen çığlıklar duyulurdu!

Bu bir devlet politikası. Bir eğitim süreci içinde yer alırsa, ümit her zaman vardır. Bireyin azmi, coşkusu, kendi yapay hayatına başkaldırısı da, başlangıcı olur bu büyük başarının.

utopya, fikirlerinize saygı duyuyorum.. benimle aynı görüşü paylaşmak zorunda değilsinz...

İnançsızlıktan muradın Tanrısızlık mı?

Aksine, ben onların gizli ve gizemli yönlerini açığa çıkarmak istiyorum. Biliyorum ki, onların da yaradılışları gereği inançlı olmaya ihtiyaçları var. Sonsuz olmayı acaba kim istemez? Onların satırları dikkatle okunursa bu susuzluk görünür. Nitekim Nietzsche bir yerde?Susamaya susadım. Dinmeyen, dinme bilmez bir şey var içimde.? diyor ve devam ediyor: ?Rüzgarın üfleyişi ile sönmeyi beklemeyip yorgun ve kendine doygun ölen bir lamba gibi mi söneceğim, yoksa, içindeki bütün gazı yakıp bitirmiş bir lamba gibi mi? Ya da son olarak, sonuna kadar yanmamak için kendi kendimi mi söndüreceğim?

"Pek çok kişi, kafalarındaki önyargıları başka bir şekilde düzenlerken düşündüklerini zannetmektedir."

İnançsıza ulaşmak için nasıl bir yol seçtin peki?

Sorular avucundan dökülüp tüm vücuduna taşmıştı bile.

Nasıl yol aldın peki?

Varoluş acısı bitiyordu.

İnançsızlığın Anatomisi, ilk kitabın Küçük Şey Yoktur?un devamı mı?

-?Bir insanı ağlatmak kadar bir tanrıyı alaşağı eden başka bir şey yoktur?

Bilirsin her şey sürekli bir gelişim, değişim içindedir. İnançsızlık dediğimiz şey de, ne kadar süreceği bilinmeyen bir görüntü, bir yansımadır yalnız. İnançsızlık aslında nefes alamayan inançtır. Sadece bir adım atması gerekiyor. Elbette ümitliyim.

Hayır! Asla! İnsan ruhuna en aykırı gelen şey kendine acınmasıdır. Ben kendimin yardımına koştum. Onun uzağında ve hareketsiz kaldığım için boğulan ve nefes alamayan bendim. Ona koşarken kendime koşuyordum. Her şey birbiri içindir. Ve hiçbir şey kendiliğinden var değildir. Karşıtı olmasa hiçbir şey var olmazdı. Gece gündüz için, ışık karanlık için vardır. Zıtlardaki ahenk bu.

Sezgilerini iç tutarlıkla birleştirmek için aklını kullanıyordu.

Yanıldı varlık.

Ama avucuna dokunan, huzur taşıyan cevaplar değildi.

Kitapta?Hiçliğin koynunda, hiçliğin şarkısı söylenebilir ancak? deyip inançsızın?Tanrı yoksa her şey yapılabilir? dediğini yazıyorsun. Bu çok büyük bir iddia değil mi?

İnançsız bir insan en azından teknolojinin çağ atlamasını bizzat yaşayıp gördüğü halde geçmişin mitolojik efsaneleriyle kendisini avutamaya devam edecek kadar bir ironiyi içinde barındırmaz. Teknolojinin gerçekliği daha kolay ispat eder konuma gelmesiyle birlikte dinsel mucizeler çağı da ne gariptir ki sona ermiştir. Bu bitiş geçmiş hikayelerin ne ölçüde doğruluk payı taşıdığını da sorgulamamız için yeterlidir.

Konu çok boyutluydu. Labirentler birbirine açılarak uzadı ve bu çok zaman aldı. Dikkat, sezgi, bilgi, sabır gücü gerekti. Tekrar tekrar silindi, düzeltildi, yeniden kaleme alındı. Küçük Şey Yoktur, 1994 yılında çıkmıştı. O andan itibaren de İnançsızlığın Anatomisi yazılmaya başlandı diyebiliriz.

Kaos!

vurgu çok güzel.

Varlık, ?ben güçsüzüm? diye düşünmeye başladı.

Akla güveni hiç kalmamıştı neredeyse.

Başladığı noktaya dönmek mi?

Değil tabii. İnsanı olumsuzluklara iten birçok etken var. Bu nedenle ihtirasların tek kaynağı inançsızlık değil. Örneğin günah işlemek mutlaka inançsız olmayı gerektirmez. İmam Gazali?nin dediği gibi?Nasıl bir ateşli hasta zararlı olduğunu bildiği ve tıp ilmini inkar etmediği halde, sabredemeyip soğuk suyu içerse? bir kısım insanlar da, inançlı olmalarına ve istememelerine karşın sonucu düşünse de günaha yenik düşer. Kaldı ki insanın kendine dönüşünde bu olumsuzlukların önemli bir rolü var.

İlk yanılgılar!

Peki bu hayal ümit getirdi mi sana?

Her ilerleyiş başlangıca varıyordu, üstelik yeni sorularla.

?İnanç eylemdir? demek, biraz da?İnandım demek yetmez? demek mi?

Çok zor bir yükün altına girmiş olduğum doğru. Ama inançsızlığa duymuş olduğum ilgi, beni bu zor görevi kabul etmeye itti. İnançsız diye tanımlanan insanların hiçliğe çevrilmiş bakışları hayallerimde beni hep tedirgin etmiştir. O bakışlar gözümün önünden hiç gitmedi. Onların karanlığın içinde bekleyişleri, ?ışık!? özlemleri çok sarsmıştı beni. Anatomi bildiğin gibi Yunanca keserek parçalara ayırmak anlamına geliyor, biyolojide canlıların biçimini ve yapısını inceleyen bilim. Ruhun karmaşık anatomisini anlayabilmek için derinlemesine bir inceleme gerekti.

-İnançsızlık gerçekten kaçış değil, gerçekle başbaşa yaşama zorunluluğunun en açık şekilde itirafı, gerçek ve acı olanla yaşama cesaretidir. Ne yazık ki her daim hiçliğin şarkısı tanrının ninnisini bastırmaktadır. Kaldı ki her hangi bir rol üstlenme ve bunu sonuna kadar sürdürme görevi, inançsızlıktan çok dinsel senaryoların dönüp dolaştığı inanç dünyasına daha çok uymaktadır.

Kemal Bey, onlar hasta da sen doktorluğa mı soyundun yoksa?

"mavigeceben" son yazdıklarında söylemiş olduğun iddaalar çok basit ve gerçekten uzak. Asıl kendi insanlık geçmişini sorgulamayan milyonlarca yıl süregelen canlılar ve insanlık tarihini hiçe sayıp, herşeyin varoluşunu sadece 2-3 binlik yıla sığdıran inançların ta kendisidir.

Aklını mı yitiriyordu?

sevgideğer utopya, siz bir yaratıcınızın olmadığına ve size din göndermediğine inanıyosanız bu sizin kendi kişisel tercihinizdir... ve sizin ilminiz doğrultusundadır...

Sanırım bu söz son yazdıklarını daha iyi özetleyecektir.

Tutunmak istedi.

-İnançlı olan birisi inançsız olan birisini bu denli sevebiliyorsa, inançsız olan birisi de aynı şekilde inançlı olan birisini bu şekilde sevebilir. Peki böylesi bir sevgiyi içinde barındıran bir inançsız, herhangi bir inançlıyı kendisi gibi inançsız kılmak için bu sevgisini bir metot olarak kullanır mı. Sevgide uzlaşılabilir ama çıkarlar söz konusu olduğunda uzlaşmak zordur. Dürüstlük çıkarsız bir sevgiyi ister, inançsızın inananın elinde adeta şımarık bir çocuğun oyalanmaktan bir türlü vazgeçemediği bir oyuncakmış gibi kendini tatmin aracı haline dönüştürülmesini istemez.

sizin fikirleriniz sadece bir İDDA.. yani bir dayanağı yok...

ama bilimsel gerçeklerde de belirtildiği gibi bütün bu kainatta yaratılan nebatatın ve doğadaki güneş, ay yıldızlar da dahil olmak üzere insan ve insanlığa hizmette bulunduğunun açık göstergesi değil midir..

Çok yanıldı.

önceden inançlı sonradan inançsız biri olaraktan diye başlayan sözler...!!!

güzel başlık.. özellikle nefessiz kalmışların okuyup inançsızlık nefessizliğinden kurtulması ümidiyle:)

?Nasıl oldu?

Hazin bir yenilgi!

Kemal Ural, seni inançsızlığın anatomistliğine iten duyguyla başlayalım istersen. Bu kadar iddialı bir işe girişmeye cüret ettirecek kadar güçlü olmalı o duygu.

Çözüm, çocuğa yönelmek. 0?6 ve 6?12 yaşlar dönemleri kaçırılmaması gereken bir fırsat. Bu dönemde kazanılır köklü alışkanlıklar. Bu dönemde filizlenir ağaç olacak tohum. Bu dönemde açılır zihinde derin izler. Ve o izlerle kurar yuvasını örnekler. Bu nedenle, düşüncenin, duygunun, hayran olmanın, araştırıcılık yeteneğinin, özetle evrende her şeye bakmanın, sonuçlar çıkarmanın tohumları çocuğun zihnine dikkatle işlenmeli.

Soru sordukça, cevaplar gelip avucuna dokunacak sandı.

-Zıtlardaki ahengi anlamlakla zıt olan herşeyi kendinden yapıp, sevabına coşmayı yeğlemek aynı şeyler değildir. Her inanç sahibinin bir tek telaşı vardır ki o da kendi iman duvarını sıvazlayacak daha çok sayıda insana bulmaktır. Bu arzunun altında yatan temel kaygı, tercih edilen yolda yalnız kalmayıp, uğruna inanılan şeylerin daha çok destek bularak pekiştirilmesidir. Bunların hiçbiri inanılan şeylerin doğruluğunun ispatlamay yönelik çabalar değildir.

Özgeçmişinde nedir insanın rolü? Yüzünü, doğduğu yeri, anne ve babasını seçemeyen bir insan için, bu ifade yeter de artar bile.

Sezgilerini önemsiyordu artık varlık.

Kuzum Kemal Bey, insan neden inanamıyor?

İnançsız bir insanın sadece kendi fikirlerini beğeneceği yönünde ise asla bir kaide yoktur. Böoylesi bir insan hem inançlı hemde daha sonradan inançsız kalmayı tadmış biri olarak, farklılıklara karşı daha açık görüşlü olmayı, putçu cellatlara kıyasla eminim daha iyi becerecektir.

Evrendeki konumu, farklılığı, düşünce yeteneği, arayışı sonunda insan inançla kucaklar. Olumsuz dış etkenlere karşı güçlü dayanağı, kederli anlarında büyük sığınağı insanın inancıdır. İnsanı dengede tutan bir regülatördür inanç, sosyal bir dayanışmadır. İnsanlar sevdikleri oranda birbirinin iyiliğini isterler. Bunu inanç başarır. İnanç, insanda tükenmez bir enerjiyi harekete geçirir ve hayalin bile uzanamayacağı parlaklıkta bir güzelliği gözler önüne serer. İnanç hayata erdem olarak yansır. İnançla bin bir hayra, iyiliğe ve güzelliğe yol açılır. İnsanın tek ana meselesi, evren sahnesindeki konumudur, sonsuz bir hayatı kazanışı ya da kaybedişidir. Bunu inanç sağlar.

İnançsızlığın anatomisini yazabilmek, aslında ruhta cereyan eden olayı saptamaktı. Neydi inançsızlık denen şey. Nasıl bir birikimdi bu? Niçin inanamıyor, neler hissediyordu insan? Neydi insanın içinde gizlice olup biten? Onun acılarını ben yaşamalıydım önce. Çok zor olmasına karşın olayı köklerine inerek kavrayabilmek, kendini gerçekten soyutlamış bir kalbin gizli atışlarını yakından duyabilmek için, inkar gibi yaralayan okların acısına kendimi bırakarak, yapacağım gözlemin yardımı gerekliydi.

Bulacağını sandı, kolay olacak sandı.

Düşünmek istemiyordu artık.

Ve kendini, bilinmeyen bir zamanda, cevapsız ama soruları/sorunları çok, bir kara/su/hava parçası üzerinde buldu bir varlık.

-Hiçbir inanç asla bir kişi de sınrılı kalmaz, her daim yeni bireyler, toplumlar katmak ister kendine ve insan savaşla kucaklaşır. Bir yönüyle de inanç sürü psikolojisinin gelişmesini olanaklı kılar, iktidarın ekmeğine yağ sürer, sosyal bir kaynaşma ile insanca yaşama dair her türlü hak arayışının buhar olup uçmasını sağlar. İnanç kendinen farklı olan şeylere karşı sürekli olarak bir nefret tohumu eker. Hazır cevaplar bulunup baş tacı edildiği için inanç en başta aklın sınırlarını çizip onu yasaklamak ister. Hiçbir inanç vaatsiz yapamaz ve bezdirici yaşamın renksizliği karşısında pırıltılı rüyalar alemine kapı aralar. İnanç kurallar bütünüdür, alt-üst ilişkisidir, bu yüzden inancın hayata biat kültürü ile katabildiği anca bir kölenin efendisi karşısında sahip olabileceği erdem kadardır.

O yaş dönemini kaçıranlar için yapacak bir şey yok mu yani?

-İnançsızlık nefes alamayan bir inanç değildir, kimbilir belki de başkalarının üfürüğünden kurtulup gerçek anlamda bir tek kendi havanı soluyabilmektir.

Hayır, durum daha kötüydü.