dolaşıyorum

o son teknede

inciler de saçıldı biraz..

bu senden bana kalan son hatıraydı

sonra sinirlenip

hüzünlendim

bir çocuğun gökgürültüsünde saklandığı perde gibi korunaklı sıcak bir tren yolculuğu.. kömür sıcağı ve elimzi yakan bir cay hazzı gece saat üç olmuş kimin umrunda..

şimdi onsuzluğa alıştım...

çoktan

açmaya vakit bulamadan yok olmuştun,

her akşam üzeri

bir gece sen uyurken

hiç haber vermeden

parisi terketip

sensiz,

selam!! incim değerinin farkındamısın?

küsüm sana

yok onun bir önemi yok benim için artık.

bir sen yoksun

şimdi gel desende gelmem o yolculuğa

kıbrıstab başka yurtdışım yok demiştin

yollarda

şimdi gözüm hep gökyüzünde.

içindeki sese kulak ver şimdicevap verir)))

sadece saplanan bıcağın yeri gibi acıyor içimm..

ikimizde acı çekiyorduk

duvarlara daha az siniyor sessizliğim..

Lyona yerleştim

en az senin kadar

sana kal diyemedim

iyi olur sandıydım

önce baktım onlara

bana verdiğin

caba dedim

herkes gibi biri..

şimdi bir incim var dertten büyüyen..

sessizce

bir solukta tüm merdivenleri aşıp

lamba öyle loştu ki

sana benzettim

son mektubu

arka bahçemde

sadec ahşap iskeleme sığınsam

hangi o sokak lambasının altında

her fularlı ve pipoluyu

tüm bu sözlerinin kurabiyene dair olduğunu belirt..

hangi sokak lambası ne zaman karsıma cıkacak

kocaman oldular

sen benim gözlerimden!!!!

gözüm yok hiç birinde..

sokağa daldım

dayanamadım parise geri döndüm

hepsi benim..

şimdilerde daha az attila ilhan dinliyorum..

karşı kıyılarda bir yerlerde

giderken

güneşe küsümm

masallarla uyuduk biraz..

saat tam 4 de suların veren...

o zaloğlu değil abdurrahman çavuştu sanki

lakin tüm sözlerim iskeledeki kadınıma..

gördüğüm

ilk zamanlar

kıyamadım

bir gün ben o yardan düştüm..

hala hiç gelmeyecek sevgiliyemi

hangi taş kaçıncı adımda karsımda bilirim.

kırıldı sonrasında özendiğimiz ne varsa,

gülümse artık

parise nezaman gitin yaa

gel dedin geldim zaloğlu.

kolaydı nasılsa

kranlık sessiz bir tren yolculuğu

oysa ben onunla köhne bir tren yolculuğunu özledim..

bugünlerde tavana daha az iz yapıyor bakışlarım..

ben olmalıyım diye düşünmüştüm

tüm ışıklar içinde ihtişama inat.

aklımda son kalan

ilk yılları ne de olsa

henüz ayrılığın

kabuğumla koruduğum paha biçilemeyen..

Lyon unutmak için

beni senmi kaçırmışsın forumdan ha?

ben içimden yanar

geçenlerde

sen giderken

arkandan bakakalmıştım,

indiğini hayal ederek

birgün yine yeniden,

sonra uçurum büyüdüde büyüdü.

ağlıyorsun gözlerim

fırtına olsa

sardunyalar vardı ya

uzaklaşırken dalgalarla

yalnız akşamlarda yürüdüğüm yolları kaç kez adımladımm..

biri daha cesaretli olmalıydı

ama alışmalıydım

paris sokaklarında

hani en son bana aldığın

yağmur yağsada ıslansa her yer..

yazdıklarını okuyamıyordum

pencereden sokağa fırlattım

herseyi kapatabilen bir sihir gibi geldi belki sana..

evi havalandırırken

yanağıma kondurduğun öpücüğün,

ben içimden özlerim

içim acıdı

bunu ilk yapan

tüm lüx yatlar alabora olsa

makosenlerin geçti ellerime

Sein nehrine yolculuğa çıkmıştın,

sonralarda sen yalana alıştın..

pariste son gecemizi hatırla

sonra eve döndüm