bunları diyerek anlaşılmıştır sanırım ;etrafımdakiler ideal, mukemmel kişilerle örülü değildir, hayat dediğin gibi bunu öğretiyor, tamm zorluklar elem ve eğlenceler olgunlaştırıyorda, bu kadar sizin demeniz gibi sanırlıyım, tahamül ederim, zrluk ve sataşmalarda umursamaz geçerim demek işin doğasına aykırı. eğer böyleyse affınıza sıgınarak bi yorumda bulunacam demekki insanoğlundan umudunuzu yitirmişsiniz demektir, insan neden tepki koyar, açıklık getirmeye çalışır bi kere kendi kendi için o tamam, sonrasıda ikna edip kendince doğruları nı görecek bozulmuş çarkı düzelteceğini düşündüğünden, hata etrafta insan kırıntıları kaldıgını umut eden kişi müsadele eder

teşekürler sohbet için kal sağlıcakla

görünüşe bakılırsa heraman yanıltıcıdır çünkü tanımadan anlamadan yargılara varılır... ama karşımızdakini tanıyorsak anlıyorsak içeğini biliriz... keza bir önceki yorumumda belirtmiştim... ben bilen bilir diye... bilmeyen tanımayan için bu yargının olması düşünülmesi gayet doğrudur...

bana öğretilen kağıt üzerinden olmadı... babam... benim en büyük öğreticim olmuştur... kurtarıcım olduğu gibi öğreticim olmuştur... o yüzden hiç bir zaman kağıt üzerinde yazılanları okumadım... gerek kalmadı... gerçi okusaydım orda okumamdan ibaret olurdu... uygulamam olmazdı... gösterilen yolda rehber olmadan gitmeyi bilmek gerek... ha elbetteki yolda şeşbeş olunur... yokuşlarda yürülür yorulunur... pes ettiğin of dediğin anlar olur... ama... yine de azimle sabırla hoşgörüyle yol devam edilir... son nefesini verene dek...

bu denilenlerin hepsi kağıt üzerinde oldugu ;bize öğretilenlerin gerçekle tam örtüşmediği bi gerçek, bi akademik olarak eğitiliyoruz, birde hayatın mekdebinden geçiyoruz, ikisinin ortaklığından mükemmel bişi çıkar evet, ama öğretilen ile yaşan arasında durmadan çatışma yaşarsa insan bocalıyor işte aşikar bi şekliyle ortada önümdeki tablolardan

ama şimdi iyi güzel tespit de ;felsefe yapmaya gerek yok karmakarışık olur konu, elbette benim dediklerimin yada herşeyin bi zıddı bi karşıtı vardır, madem burada münazara tadında fikirleri tartışıyoruz. dediklerim benim fikrim, karşıtı elbet vardır ve katılmadıgım noktadır, muhakkak biri çıkar karşı safa geçer ben şu an birikimlerimle bu safda durmayı tercih ediyorum

ben tatlı tecrübelerimden şunu öğrendim ki ;

her şey benim vereceğim izne kadar nihayetinde

ayrıca anlayışınız için teşekürler

ve hayatta yaşanılan acılar durumlar kayıplar kişiyi sabırlı olmayı güçlü olmayı en önemlisi otokontrollü olmayı öğretiyor... yokssa hayata tutunamazsın... düştüğün gibi kalkamazsın... ahlar vahlar içinde yok olursun... elbetteki ben buyum şuyum demekle lafta kalmıyor... uygulayabilen için böyledir...

bu iki anlam içerir... birincisi ya gizli hayranlık duyuluyordur... ya da taşlanmaya maruz kalınıyordur... gizli hayranlıksa bırak hayran olunsun... ama maruz kalınıyorsa atılan taşları tutup güle dönüştürülebilirsin... ve bu olunca karşımızdaki bir sonraki atacağı taşı muhtemelen o da bırakıp gül atacaktır...

şu var ki ; madalyonun bir de diğer yüzü vardır... yani senin düşüncelerinin bir diğer yüzü vardır tersi yani...

önyargı bencede eğitimin, becerin, düşüncelerin de de önünde, malesef mekteplerde öğretilmiyor, ve herkez aynı puanla mezun olmuyor.

:) meyvemde yok ama

sigortası olmalı insanın evet dediğin gibi şahsi olamayacak olayları görecek v. s. de uygulamada çok zor çookkkk

ama gerçek anlamda kağıt üzerinde olması olgusunu gerçektende okumak anlamı olarak algılamak yanılgısına düşmüşsün bu yazdıklarınla

camı çerçeveyi indirmişler demek vah vah vah :)))

zamanı geldiğinde de anlarsın

dün bir şey demiştim sidas...

bende şimdi bunca sözden sonra diyecem sabırlıyım anlayışlıyım, beklemeyi dinlemeyi bilirim de ne derece

ETKİYE TEPKİ Mİ ACABA:)

başka birşeyin vardır belki..

sözüm meclis dışı...

beni bilen bilir... keza burdaki arkadaşlarım da bilir... inanılmaz bir sabrım vardır... sakinliğim vardır... istediği kadar taş atsın... evet kırılırım feci incinirim.. ama asla otokontrolümün dışına çıkmamaya meyilliyim... şirretliği polemiği sevmiyorum... ben car car atışsam neye fayda ki... sabrımı tüketsem neye fayda ki... olan yine bana olur... o yüzden sabırlı olmak iyidir... eliyle diliyle ahkam kesmek hayr olmaz...

kampateşi... herkes istediği gibi düşünür hürlükten yana... yeter ki içerisinde yargı olmasın... yani önyargı... önyargıda bilinir ki anlama tanıma bilme yoktur... ama düşünce, fikirden yana bilgi içerik paylaşım birikim oluşturur...

rica ederim... istediğin gibi yazabilirsin...

kendine edersin zaten

ben izin vereden bana ne iyilik yapabilirsin ne de kötülük

mesela yalan dimi, kötüdür bunla ilgili nasihat ve tembihler vardır hatta güzel örneklerle de anlatılır, dahi bir de evin sokak kapısından çık ve o samimi, safiyane hisler ile insanlarla iletişime geç, anında yalan dolan, sonra insan afallamazmı, ama ama ama bana anlatılan öğretilen böyle değildi diye.

hem nolur ki kötülük yapınca

üzülmek yok ideal söylemler sarf ediliyor edilmeyede bu sabrı, bu iradeyi gösterecek kudret nerde hemen "kendi içinde " deme lütfen hayatın içinde gerçeğin alevi vurdugunda yüzüne hiç kimse bu kadar hoşgörülü olamaz, kaldi bu saldırılar hiç bir zaman bitmez, birini tamm yola getirirsin ya diğerleri durmadan, usanmadan devam ederler

esasen ; iletişimde hoşgörü varsa inanın en zıt en uç fikirlerde dahi saygınlık sağlanır... ortam asla bozulmaz... hararetli bir şekilde tartışılsa fikirler yine de ortam gerilmez... çünkü hoşgörü kolkanat germiştir fikirlere önyargıların polemiklerin oluşmaması için...

öyle bir durumla karşılaşmadım... yani bana öğretilen buydu bu nedir diye dediğim olmadı... hayat madalyonun her iki tarafından bakılırsa çatışmalar şüpheler karamsarlıklar umutsuzluklar hasıl olmaz... dahası güçlenirsin... olgunlaşırsın pişerek...

kimin ne deiğinin ne önemi var

öğretilen derken, okulda, ailede, büyüklerin gözetiminde nasihat vari direk yaşamadan anlatılan söylenen şeylerin öğretisinden bahsetmiştim, kişi o anlatılanları sahaya inip yaşamadıgı müddettce asla ne anlatılıyor ne deniyor bilemez.

sidas... özelden de olsa taşın gül olması seni anladıklarının tespitidir... hayranlığın gizlilikten aleniliğe geçişidir... varsın genelde taşlar atılsın... sonucu anlamaktan yana gül oluyorsa iletişim sağlamdır... geneldeki taşlaşmalar da kimi kez varılan istenilen sonucun bilinmesindendir...

iyiyim de der insan kötüyüm de

gizli hayranlık evet aynen öyle genelde taş yağmuruna tutanlar özelde gül yağmuruna tutuyorlar hocam :)

iyi olsa ne kötü olsa ne

kampateşi düşüncelerine saygım sonsuz... belirttiğim gibi bazı şeyler özellikle karşımızdakiler hakkında fikir sahibi olmak için yani fikrimizin olduğu gibi bir de zikrimizin de olması gerek... sizlere iyi muhabbetler... esen kalın... muhabbetiniz bal tadında olsun...

bunun bir yolu ne bilir misin... asla ve asla şahıs baz almayacaksın duruma takılmayacaksın... amacın sadece düşünsel olmalı... budur sabr ve otokontrol...

dilinde ben buyum ben şuyum, asla "örnek olsun diye söylüyorum" yalan söylemem diyenede lanet okuyan kişilerin dediklerinin tam zıddını yaşadıklarınıda bilirim, şahsınıza inanmadıgım için bunları söylemiyorrum, lakin lafa bakıyorum laf mı diye, sonrada adama bakmak gerek, onun adıda yaşamak, bu kadar kontrol sahibi birini düşündüm de ;üzüntüden derbeder olur, soğur, küser, yalnızlaşır ne bilim bana gerçekçi değil bu sizin bahsettiğiniz betimlemeler.

istersen yap kötülüğü önlemimi alırım