eski günler deyince herkes hemen nerdeee diye başlar demeyenlerde içten içe der :) çünkü gelişen teknoloji ile birlikte sosyal bağlar koptu, çocukların oyunları değişti, aşklar çok basitleşti... saymakla bitmez belki geride gelmez ama yad etmek güzel oluyor, özelliklede çocukluk günleri. tv pek izlenmezdi bizim orda. gece saklanbaç oynardık, gündüz yakantopu, 7 tuğla, evden kaçar baraja yüzmeye giderdik. tabi yüzünce insan yoruluyor birazda çevredeki bahçelerden meyve sebze ödün -ç- alardık :) ... bir gün yine oturuyoruz arkadaşlarla herkes birbirine karanlık bi bahçeden bahsediyo kiraz varmış. korkarsınız kiraza dalmaya diyor. tabi gururumuza yedirip diyemiyoruz korktuğumuzu herkes giderim diyo. iyi hadi gidelim dedik o zaman. gittik ama hepimiz korkuyoruz zifiri karanlık, herkes türlü bahane çıkarmaya başlıyo bu bahçede kiraz yok diyen bile vardı :) kapının üstünden çitlerden atladık ağacın yerini zor bulduk herkes titriyo. ağaca çıkıp bir kiraz yapışımız var 4 kişi bir kiraz ağacında o kadarmı hızlı kiraz yapılır. ağaç bi sağa yatıyo bi sola taşıyamıyor kırıldı kırılcak. bi yerden bi ses duyduk biri geliyor deyince ayaklar arkaya değiyordu çitlerden bi atlayışımız var normal zamanda öyle zıplayamam. bide koca dal koparıp kendimizle götürdük. sokak lambasının olduğu yere kadar yaprakları ayıklayıp kirazları seçiyoduk. varınca bi güzel yedik. sabah kalktığımızda herkes bahçeye girmişler çitleri kırmmışlar felan diyodu olay büyümüş baya zahiyat görülünce. bizde çıt yok ama o bahçenin ordan geçerken kiraz ağacına bir göz attım yaza doğru her taraf yemyeşil ama o ağaçta tek yaprak bile kalmamış. korkudan bütün yaprakla beraber dalı çekip süpürmüşüz. bir hafta evden okula okuldan eve ders çalışan uslu çocuklar olduk yapanların biz olduğu anlaşılmasın diye. şimdi naparsam yapayım o kirazın tadını hiç bişey vermezz... :) :)