Pol ve Virjini'deki gibi ben gelmiştim ama o gitmişti.

Doktoru inançlı biridir;

Hoca donar kalır.

Ülkemizde her gün katliamların işlendiği, insanların cinnet geçirdiği, ruhsal bunalımların çok yaygın olduğu şu günlerde tek ihtiyacımız Allah'a sığınmak ve Peygamber Efendimiz i anmak aslında.

?Siz... dindar... bir... insanmışsınız... Niçin... bana... da, Allah'ı... ölümü... ve ahireti... anlatmıyorsunuz? der.

Bilet bulamadığı için otobüsle gitmeye karar verirse de bindiği otobüs kaza yapar ve altı saat karda mahsur kalır.

Ve Serap Hanım, bir veda niteliği taşıyan bu son görüşmesinde son sorusunu sorar:

Son günlerinin birinde:

Bütün ev halkı hayretten donup kaldık. Ve Kelime-i Şahadet getirerek tekrar yatağına uzandı ve son sözlerini söyleyerek gözlerini yumdu.?

?Senin durumun çok özel, Kelime-i şahadet getirmek sana uzun gelir. O anı fark edince "Muhammed" de yeter.?

O gece rüyasında salı gününe kadar yaşayacağına dair emareler sezer.

Serap Hanım, göğüs kanseridir.

Dinle ve dindarla alay edildiği, din adına bir araya gelen birkaç kişinin bile der-dest edilip götürüldüğü yıllardı.

Serap Hanım, bir saat önce oksijen cihazını attı ve 'yataktan kalkması imkansız' denmesine rağmen kalkarak abdest aldı, iki rekat namaz kıldı.

Allah sizden razı olsun.

Anadolu'nun?ışığı yanan evler?inde büyür.

O haliyle tebessüm ederek yine başını sallar.

?Doktor Bey'e selam söyleyin, Azrail, onun söylediğinden de güzelmiş.?

?Ya morfinin tesiriyle ölüme uykuda yakalanır ve son nefeste 'Muhammed' diyemezsem?

Aldığı cevap ürperticidir.

Haluk Nurbaki?

okuyup yorumladığınız için

?Doktor... Bey!... Azrail... bana... nasıl... görünecek?

Ailesi Mevlevi olduğu için daha çocuk yaşlarda gönlüne ilahi aşkın kıvılcımları düşer.

O sessiz ve sakin yatışında muhteşem bir görkem vardır.

Çöl yolcusunun suya koştuğu gibi, Nurbaki Hoca'nın sohbetlerine koşan o yılların yaralı gençliği ona olan minnettarlığını asla unutmayacaktır.

Kanser Hastanesinde başhekimken bir gün, genç bir bayan gelir.

Ertesi gün:

Haluk Nurbaki Hoca sık sık evine gidip gelmektedir.

Hoca hemen Serap Hanım'ın evine gider. Hasta acılar içinde kıvranmaktadır.

Her bir eşyanın üzerine hazan çökmüştü.

Ailesi perişandır. Kimse de konuşacak mecal yoktur.

Yaralı ruhuyla dinler anlatılanları.

Gönlünde ağır ağır yanan o ateş, gençliğin içine düştüğü buhranlar anaforunda gittikçe harlanır ve onu dur durak bilmeyen coşkun bir küheylan haline getirir. Nurlu bir kandil gibi seccadesinin üstünde karanlık gecelere nur saçan bu derviş ruhlu doktor, Anadolu'yu karış karış dolaşır ve bir dönemde imanlı gençliğe büyük moral olur.

?Hiç korkma, iğneyi vurdurabilirsin.? der.

Sen 'Muhammed' de yeter...

Derdi veren Allah şifayı da verir ya; genç kadın kısa bir süre sonra iyileşir.

yazıyı daha öncede okumuş olmama rağmen yine ürperdim.

Hoca, salı günü Serap'ın ağırlaştığı haberini alınca hemen evine koşarsa da artık çok geçtir. Serap Hanım, sanki melekler bir başka alemde yıkayıp da kendisini geri dünyaya göndermişler gibi beyaz örtüler arasında nurani bir şekilde asaletin ve inancın yüceliğinde yatmaktadır.

Hayat mumu sönmek üzredir.

?Doktor... Bey! Ben... ölürken... ne... söylemeliyim?

İşte ne olursa o anda olur.

Ancak Serap Hanım da, bütün diğer kanser hastaları gibi, ilk beş yıllık süreyi çok dikkatli geçirmelidir.

ey resuluuuum öyle çok acı çekiyorum ki yardım et aileme ve bana o beni yine çok kırdı bu sefer çok feci niye sevdim ki onu öyle iğreniyorum ki onu sevdiğim için kendimden öyle ya ben kimim ki onu seveyim şöyle söyleyeyim asla senin gibi yüreksiz olmayan mert olan ve... senin kuş beyninin almayacağı kadar senin...

Kısa bir süre sonra kanser, kemik ve akciğerlere yayılır. Serap Hanım, bacak kemiklerindeki metastaz dolayısıyla yürüyemez hale gelir, hastalığın akciğerlerindeki tahribatı sebebiyle de devamlı olarak oksijen cihazı kullanmaya başlar ve söylediği her kelimeden sonra ağzını o cihaza yapıştırarak nefes almak zorunda kalır.

?Doktor Bey! Ben... size... dargınım.?

Allah son nefesde demeyi nasip etsin

Bir ara solunum cihazını ağzından ayırarak;

Salondaki çiçekler bile, her yaprağına ölüm kokusu sinmiş mezar çiçekleri gibidir.

Serap Hanım artık kendisini gayet sağlıklı hissetmektedir.

İnançlı insanın güçlü olduğunu ve hastalıklara karşı daha dirençli olduğunu söyler.

?Doktorlara ulaşmak kolaydır, parayı bastırdın mı istediğine tedavi olursun. Ancak iman tedavisi için gönülden istek duymalısın.? der.

?Kızım! O bir melek değil mi? Hiç merak etme, sana yakışıklı bir prens gibi gelecektir.?

Ömrünün ilk baharı göz açıp kapayıncaya kadar gelmiş geçmiş olan bu soylu kadın ömrünün son günlerinin birinde yine güçlükle konuşarak;

Kendisini yakından görmek hiç nasip olmadı. Ama onu önceleri TRT'den sonraları da özel televizyonlardan, radyolardan dinleme ve yazılarını okuma bahtiyarlığına erdim.

?Doktor... bey, ben... ölürken... ne... söylemeliyim? dedi ve yine cihazı hemen ağzına yapıştırdı.

Aynı yıl, yaklaşık bir ay sonra, ben de İstanbul'a yerleşmiştim.

Döndüğü bir gün, annesi telefon eder:

Serap Hanım'ın dini inançlarının çok zayıf olduğunu bilen Hoca, bu teklif karşısında oldukça şaşırır.

İzmir'de bir ihaleye katılmak için doktorundan izin ister. Kış olduğu için Nurbaki Hoca ancak uçakla gitmesine izin verir.

O, gönlündeki ilahi aşk ve peygamber sevgisiyle, inandığı şeyleri izah etmekte zorlanan bir dönemin gençliğine bir umut feneri olur.

Bu soylu kadında, bütün asil ruhlarda olduğu gibi acılarının dillendirilmesine engel olan bir utanma duygusu varsa da çok ıstırabı olduğu her halinden bellidir. Onun için sürekli morfin yapılır ve uyutulmaya çalışılır.

Eriyip tükenmiş, ölgün bir gülümsemenin belli belirsiz canlandırdığı o güzel yanaklar çökmüştü.

Artık ümitsiz bir tıbbi tedavinin yanı sıra, sonsuz hayatın ve saadetin reçetesi olan iman dersleri başlar ve son günlerini yaşayan Serap Hanım için bu dersler "hızlandırılmış öğretim"e dönüşür.

Salondaki çiçekler bile, her yaprağına ölüm kokusu sinmiş mezar çiçeklerini andırıyor, camlarda ölümün soğuk rüzgarları uğulduyordu.

?Niçin?

Otuz beş yaşlarındadır.

Nurbaki Hoca, Nevşehir'in, zümrüt yeşilliklere gömülü küçük bir kasabası olan Nar'da, 1924'ün soğuk bir şubat günü dünyaya gözlerini açar.

Bir iş seyahati sebebiyle hoca birkaç gün Serap Hanım'ın evine uğrayamaz.

paylaşım için tşkler

Adı Serap'tır.

?Doktor Bey! Biliyor musunuz, bu evde biraz önce bir mucize yaşandı.

Onu üzmemeye çalışarak:

Bu arada hocadan istihareye yatmasını ve eğer daha vefatına birkaç gün varsa son gün uyanık kalacak şekilde kendisine morfin yapmasını rica eder. Hoca hiç adeti olmadığı halde son günlerini yaşayan bu nurani kadının arzusunu kabul eder.

?Senin durumun çok özel, Kelime-i şahadet getirmek sana uzun gelir. O anı fark edince 'Muhammed' de yeter.? diye cevap verir.

Zirvelerden aşağılara doğru coşkun akan bir ırmak gibi akıp giden her bir insan ömrünün, sonsuzluk okyanusuna kavuşmadan önce Sonsuzluğun Sahibini ve onun biricik sevgilisini tanıması için çırpınır durur ve hemen bütün hastalarına inancın gücüne dayanmalarını tavsiye eder.

İlaç gibi yazılar, çok teşekkürler.

İşkadınıdır.

?Serap, bir haftadır morfin yaptırmıyor, sabahlara kadar inliyor ve çok ıstırap çekiyor.?

O, aramızdan ayrılalı tam on iki yıl oldu. İlk yaz sıcaklarında, çok arzuladığı Sonsuzluğun Sahibine koşarken günler, 2 haziranı gösteriyordu.

İlk tedavinin arasından dört yıl geçer. Hastalığın seyri oldukça iyidir.

Hoca iğne yaptırmamasının sebebini sorar.

Başından aşağı sevgi yağmurları dökülen bir peri gibidir.

Teşekkür ederim hepinize bir bir

Konuşmaya mecali olmadığından "ben o isteği duyuyorum" manasında başını sallar.

O yıllarda Nurbaki Hoca gibi dini yüksek yerlere taşıyarak anlatanlara hava kadar su kadar ihtiyaç vardı.

Haluk Hoca bu yeni hastasına özel bir ilgi gösterir.

1970' li yıllarda bir onkolog doktorun müsbet ilimlerle, manevi ilimleri mecz ederek anlatması pek görülür şey değildir. Üniversitelerde imandan söz etmenin yadırgandığı, konuşanların da?gerici, yobaz? diyerek yaftalandığı yıllardır.

Bakıcı kadın;

Evin camlarında, akşam güneşinin son ölgün ışıklarının dansı vardır.

Allah imanından korkusundan, sevgisinden ayırmasın tüm insanları, inşallah.