1.5 senede tüm dersleri verdiğimi sayabilirim.

Tutamadığımız zamanlar, kaçan fırsatlar, bir yığın keşkeler sarar en zayıf anımızda dört bir yanımızı; kendi gölgemize basıp sendeleriz kimi zaman da... Tüm bu anlara inat bir ışık huzmesi ararız yeniden şahlanmak için yeni bir heyecan belki bir hayal tutunası hayata... Şimdi düşünme vakti bizi hayata bağlayanlar tam bitti dediğimizde yeniden bahara durduranlar kısacası en mutlu anlar...

Her şeyde var bir hayır:)

Zaten insan sonradan bunların da hayatın bir rengi bir farklılığı olduğunu fark ediyor ama o an biri size bu da geçecek bir gün buna güleceksin dese size boş lakırdı olarak geliyor tüm hayatın yükü sizdeymişçesine bir iç çekiyorsunuz sanki bu sıkıntı bittiğinde gün güneş olacak her yer gibi...

Çoğu zaman boşluğa düşeriz, hiç olmadığı kadar sorgularız hayatı... Ben nerdeyim, ne yapıyorum, ne çabuk geçti yıllar diye...

bunları yaşamadan hayat hayat olmaz ki zaten yhau

ünvde 5. senemde hala 2. sınıf dersleri aldığımda

Benim mezun olamayacağımı düşündüğüm o anda finalleri hocanın hastalanması hasebiyle başka bir hocanın okuması ve kalma ihtimalimin %99 olduğu dersten mucizevi bir şekilde geçip mezun olmam en mutlu anlarımdan biriydi... :)