ideallerin nakış nakış dokuduğu gaye-i hayal olmazsa realist olalım rasyonalist olalım diye diye ruhun kanatları kırılır.. öte yandan hep hayallerin diyarında gezinmekle vakit harcayanlar hayallerindeki hedefe hiç bir zaman ulaşamazlar.

fenafişşeyh-fenefirrasul-fenefillah... bunları açarmısın biraz rica etsem sizden?

Hakkını vermek lazım. Çok kıymet bilmezim. Allah yardımcım olsun. Burhanına uymayı nasip etsin.

Evet, bilerek yaptığımız bu işler şeytana teslim olma ve inkıyat etme demektir. Haddizatında insan unutmadığı halde unutma durumuna düşmekte, unutanlar gibi davranmakta ve hislerine mağlup olmaktadır. Böyle olunca da -hafizanallah- insan kendi benliğinin dışına çıkamamaktadır. Allah ile münasebeti olmayan bir benlikte de hayır yoktur. İşte böyle bir unutmaya da tenasi diyoruz.

""İnsanın bu kısa dünya hayatının gayesi, bu fani ile bakiyi kazanmak, Üstadın ifadesiyle?Fanide bakiye yol bulmaktır.?

İnsanın bu kısa dünya hayatının gayesi, bu fani ile bakiyi kazanmak, Üstadın ifadesiyle

Halbuki her akıl bilir ki, kalem kendi için yazmadığı, göz kendi yolunu görmediği, ağaç kendisine meyve hazırlamadığı, ayak kendi işine koşmadığı gibi, bu insan da kendi için olamaz. O da bir gaye için yaratılmıştır ve bir yere yolcudur.

bu başlıkta özellikle bir mefkure, bir tutku bir özlem veya daha somut haliyle bir davanın vicdanlarda hissedilmesine dair fikirlerimizi paylaşalım istedim.

"Kim Rahman'ın hikmetlerle dolu ders olarak gönderdiği Kur'an'ı göz ardı ederse, Biz de ona bir şeytan sardırırız; artık o, ona arkadaş oluverir."

Bu hale düşen bir insan, gaye-i hayalden yüz çevirerek enesine yönelir, adeta onun etrafında tavaf eder; ona bir kutsiyet vermek gibi çok aşağı ve zararlı bir yola girer.

Bizce kıymet biçilmesi güç bir makinayı bir kuruşluk işde heder etmek doğru değil.

susmuyor sayın mekhul.. ALLAH anlayış versin... idrak versin.

mademki bu beden sahibinden emanet, ALLhın verdiği herşeyi

İlerde hepimizi bekleyen bir yer var, gördüğümüzden görmediğimize görmeyipte bildiğimize varlığını derinimizde hissettiğimize, burada ki kapılarımızı kapatıp yürüyeceğimiz, vakit tamam denileceği, bu dünyadan bu fahri alemden el ayak çekileceği, bilemem ne kadar uzakta yada bir o kadar yakında bir yerde varacağımız bir yer?

İşte, hayalin gayesi olan o ebedi saadet yoluna girmeyen, onu unutan yahut bildiği halde dünya zevklerinin hatırı için onu unutur görünen, unutmuş gibi davranan bir insanın aklı ve fikri, sadece kendi enesini, kendi nefsini düşünür, onun menfaatini gözetir, onun tatminine çabalar, onun zevkini esas alır. Bu hale düşen bir insan, gaye-i hayalden yüz çevirerek kendi nefsine ve enesine yönelir, adeta onun etrafında tavaf eder; ona bir kudsiyet vermek gibi çok aşağı ve zararlı bir yola girer.

O zaman,, İnsan yaşarken ölmeli ki öldüğünde yaşamak başlasın onun adına?Yaşarken amacı dünyaya geliş sebebi ile örçüşmeliki ahiret ateş olmasın ona?nedir gayemiz Allah rızasından başka ne olmalı ki,, Nefsimin kölesi olmak istemiyorum,, ipleri onun eline verip beni istediğini yöne sürmesine izin vereceksem eğer neden verilmiş akıl nimeti,, insan verilenin şükrünü onu kullanabilmekle heba etmemekle de yapar elbette,,, ipleri elimize alabilmek gereklidir ne kadar zorda olsa,, bizi diğer yaratılanlardan ayıran koşulmak yerine, koşabilen olmak vasfını, verilenlerin şükrünü yapmak ve rıza yolunda kullanmak inşallah.

Bunu ehl-i hakikatin "fena fişşeyh", "fena firresul" ve "fena fillah" mülahazalarına veya "seyr ilallah", "seyr fillah" ve "seyr minallah" esaslarına da benzetebiliriz. Bunlara, insanın Allah'a doğru gitmesi, seyr u sülukunu tamamlayıp o müntehaya ulaşması, O'nda fani olduktan sonra dönüp başkalarını da O'na götürmesi diyebiliriz. Halk içinde Hak ile beraber bulunma, insanları Allah'a yükseltmek için onların içinde bulunduğu aynı anda Allah ile beraber olduğunun idrakinde olma keyfiyeti de diyebileceğimiz bu durum, bir nübüvvet cilvesidir.

Gaye-i hayal olmazsa veyahut nisyan veya tenasi edilse; ezhan enelere dönüp etrafında gezerler.?

acıkmış bir mideyi bir tabak yemekle doldurduğunda susturabilirsin ama ebediyeti arzulayan ve ebediyete namzet keyfiyette yaratılmış bir ruhun ebed özlemini bu fani dünyanın fani mükafatlarıyla susturabilirmisin?

Bediüzzaman

yine onun yoluna adamak lazım.. bu canı bu bedeni bu kalbi bu ruhu bu letaifi, duyguları hepsini ona adamak lazım.. bir antika kıymetindeki vucudu dünyanın çamurunda heder etmemeli.. bin liralık makinayı bir kuruşluk iş yaptıra yaptıra sonunda bozulmasına sebep olmak kadar ağır hasar ve maddi kayıp varmıdır?.. o makina ne için teçhiz edilmişse onu o yolda kullanmalı.

her şey geçici bunca yıllık ömrümde şunca onca yıllık ömürlerimizde tecrübe etmedik mi boş sevdalara kapılıp savrulduğumuzu, ömrü yarıladık belki,, belki vadesi doldu yaşamın.. kendimiz bile usandık bizdeki bu bencilliklerden rüzgara kapılan yaprak mıyız ki savrulmaya devam ediyoruz? neden önüne sayılar yahut noktalar yada yıldızlar koyarak kendimize çizdiğimiz yönde bize Allah ?a kul eyleyen maddelerimiz yok yada var ise neden sıkı sıkıya bağlılığımız yok?

Halbuki her akıl bilir ki, kalem kendi için yazmadığı, göz kendi yolunu görmediği, ağaç kendisine meyve hazırlamadığı, ayak kendi işine koşmadığı gibi, bu insan da kendi için olamaz. O da bir gaye için yaratılmıştır ve bir yere yolcudur""

selam ile...

Biz, Allah'ın azametini, şeytanın hakkımızda nasıl tuzaklar çevirdiğini, içimizde nefsin onun hesabına nasıl çalıştığını, beşeri garizelerimizin benlik çarkının tamamen şeytanın hesabına döndüğünü, hatta kuvve-i akliyemizin şeytan hesabına çalıştığını, kuvve-i gadabiyemizin, öfkemizin, kinimizin ve nefretimizin şeytan hesabına hareket ettiğini biliyoruz. İyi veya kötü bildiğimiz bütün bu şeylere rağmen, gidip şeytanın sahiline aborde oluyor ve orada demir atıyoruz. Bence ayette anlatılan husus da işte budur. Bu aslında bir teamidir, görebildiği halde görememektir.

Vallahi çok doğru.

?Fanide bakiye yol bulmaktır.?

Aslında bu mesele başlı başına bir mevzu olduğundan bunu daha uzunca ele almaya ihtiyaç olduğu açıktır. Benlik, benliğin itibari bir hüviyet arz etmesi, benliğin sırları, benliği kazanma ve sonra Allah için benlikten vazgeçme.. bu hususlar hususiyle de ehl-i hakikatin derinlemesine ele aldığı mevzulardandır ki daha fazla uzatmamak için üzerinde ancak bu kadar durmak mümkün oldu. Böyle latif meseleler biraz hususiyet arz ettiğinden ve bunların ıstılah ve tabirleri de ayrı bir ilgi ve bilgi gerektirdiğinden burada noktalamak istiyorum.

bizde olduğumuzdan değil vişnu kardeşim.. ama senin gibi kardeşlerimizle daha fazla haşır neşir olarak o zoru kolaylaştırmaya çalışacağız:)

bir insan, dünyayı veya sadece cismaniyete ait bir zevki ya da ikbal, makam ve mansıba müteallik hususları mefkureleştirse, hayaline gaye yapsa ve bu yolda çalışıp çabalamaya dursa ve zamanla bunları elde etse de, o hiçbir zaman doymayacak beden ve cismaniyeti adına sürekli daha başka şeyler arayacaktır. Aklı, ruhu ve bütün hissiyatıyla yüksek mefkurelere yöneleceği ana kadar da bir türlü doyma bilmeyecektir. Aksine eğer bu insan, Allah rızası deyip ona bağlansa, bu hedef, ancak O'nu bütün cihana duyurup tanıtmakla gerçekleşeceğine inanarak sürekli o namütenahiye doğru yürüyebildiği takdirde benliğin anaforlarına kapılmaktan kurtulacak ve bütün cihanları istiab edecek bir vicdan vüs'atine ulaşacaktır. O adeta daima uçacak, önünde yeni yeni perdelerin açıldığını müşahede edecek, bu salih daire onda yeni şevkler uyaracak, duyduğu her şevkle daha farklı hamlelerde bulunacak ve her hamle onun önüne daha değişik ufuklar açacak ve kendini düşünmeyen bir küheylan gibi hep gayeler gayesine koşacaktır.

Evet, salik, hayalini böyle yüce bir gayeye ve hedefe kilitlediği zaman, onun seyr u süluk yolculuğunun sonu hiçbir zaman gelmeyecek ve bu mübarek yolcu, hep O'nu anma ve O'na yürüme sayesinde iman-itminan arası gelip gidecek ve hep huzur yudumlayacaktır. Bu durumu Cenab-ı Hak şöyle belirtmektedir: "İyi bilin ki gönüller ancak Allah'ı anmakla huzur bulur ve oturaklaşır." Evet, kalbler O'nu anışla huzura kavuşacaktır. Hele insan bir de O'na ait hususlar içinde benliğini tamamen unutup kendinden geçiverse, artık o, sadece hedeflediği şeyi düşünecek ve onunla oturup kalkacaktır. Buna mukabil, Allah'a götürmeyen bir yolda yürüyen ve kendisini yenileyemeyen kimseler ise kendilerinin dışına çıkamayacak ve bencilliğin dar mahbesinden kurtulamayacaklardır.

nefsi emmare-levvame-mülhime... vd. bu makamları nasıl geçicez de fenafillah makamına ulaşıcaz? lütfen açıklarmısınız sayın mekhul?

her insanın hedefleri ve hatta yüksek seviye hedefi olarakta bir hayali vardır.. bu hedefler ya dünyevi bir isteğe veya uhrevi bir neticeye irtibatlanmıştır.. oysaki insanın iç cihazatını ele aldığımızda ona verilen ahsen-i takvim suretindeki zenginliğin ve muhteşem varlığının şu dünyanın limitleri içerisinde karşılanmayacağını görebilir.. acıkmış bir mideyi bir tabak yemekle doldurduğunda susturabilirsin ama ebediyeti arzulayan ve ebediyete namzet keyfiyette yaratılmış bir ruhun ebed özlemini bu fani dünyanın fani mükafatlarıyla susturabilirmisin?

İşte, hayalin gayesi olan o ebedi saadet yoluna girmeyen, onu unutan yahut bildiği halde dünya zevklerinin hatırı için onu unutur görünen, unutmuş gibi davranan bir insanın aklı ve fikri, sadece kendi enesini yani kendi nefsini düşünür, onun menfaatini gözetir, onun tatminine çabalar, onun zevkini esas alır.

Biliyoruz ki günü geldiğinde tüm gidenler gibi bizimde ruhlarımız alıp başını gidecek, eksikliğini duyduğumuz yere varacak, dünyadaki yalnızlığına arkasını dönecek,,

Kısacık çok kısacık bir hayal aleminden geçeceğim ve gerçeğe dönüşeceğim,, gerçeğimize dönüşeceğiz?

değerli kardeşim o tabirler ve Seyri ilellah - Seyri fillah - Seyri anillah gibi diğer mertebeler başka bir başlığın konusu olssa gerek.

Evet, böyle bir gaye-i hayal olmayınca veya değişik bağlantılar onu unutturduğunda o kimse benliğin tasmalı bir bendesi ve şeytanın da karini haline gelir. Allah , "Kim Rahman'ın hikmetlerle dolu ders olarak gönderdiği Kur'an'ı göz ardı ederse, Biz de ona bir şeytan sardırırız; artık o, ona arkadaş oluverir." buyurmaktadır. Böyle bir kimse gözleri varken, görüleceği görmemiştir. Evet, bu bir teami yani görme yeteneğine sahip olduğu halde görememe demektir. Zaten ayette kişinin görememesi, "ya'şu" kelimesi ile anlatılmaktadır ki, bunun manası, gözler görüyor olduğu halde muvakkaten görmeden uzaklaşması ve görmüyor olması demektir.

Hayal ancak sonsuzlukla, ebediyetle tatmin olur. Satın aldığı her şeyin önce ömrünü, dayanma gücünü merak edip soran insan, kendisinin fani olduğunu bildiği halde, bu dünya hayatından nasıl zevk alabilir? Dünya onu nasıl tatmin edebilir?

müslüman realistmi olmalı idealistmi?