Öldürdüklerinin cesedinden korkan devletin şerefine

Sonrada, son model tabletle okula giden çocuklar ile,

Eğitim sistemindeki adalet anlayışına,

İnadına güzel gülmesini bilenler,

Ve bu aralar benim devrelerim yanıyor tanrılar.

Bir anda demokratikleştik,

Permenides olmasaydı sokrateste başa bela olmazdı vesselam.

Ömrü boyunca ölümü düşleye düşleye ölmezdi belki,

Bu bize biraz fazla değil mi?

Ve serengeti ceylanları gibi bakan o koyu kahverengi gözlerine, o kirpikler gelişi güzel dizilmiş gibi gelmezdi bana o afet-i devranın.

Altına kaçıranlardan yeğdir.

Tezekle okula giden çocukların yarıştırıldığı bir ülkenin,

Bu yeterdi o'na.

O vakit permenides te olmazdı,

Yaşayanlarını öldürüp,

Özel demokratikleştik,

Güzel demokratikleştik,

Yalnız çok güzel demokratikleştik,

son şarkıyı dinliyim bari

Şerefe.

Demokratikleşmemizin şerefine.

Düşler gerçeği kaldırabilseydi eğer.

Yinede şerefinize tanrılar.

Şerefeleriz.

Ya da ey tanrılar, herhangi biriniz "bol bol sevişin lan" diye buyursaydınız,

Hadi hadi kabul edelim epey bir demokratikleştik,

Jüliet ömrü hayatında üç kez çıkmazdı sahnelere,

şerefe..

Bırak fazla kaçan alkol olsun,

Paçalarımızdan demokratik demokratik şeyler akıyor.

İşte o buyuranınıza tapardım.

Ama ve fakat ne demokratikleştik be yaa.

Ama Hugo'nun hayatında hep boşrol almıştı,

şerefimize kara defter

Mesela bana le clezi'onun teknesinde şarap tadında bir dalga ayarlasanız,

Laf aramızda acaip demokratikleştik,

Dinle bari,

alkolü fazla kaçırmışım, yazamıyorum bile:P