okuyalım

Bu noktadan hareketle Kur'an düşünce sistemini ortaya koymuş, bütününü ve parçalarını yalnızca ilahi kaynaktan aldığını belirtmişti. Bu düşünce sisteminin tüm parçaları onun insan ürünü olmadığını ifade eder. insan yapısı, bunun gibi eksiksiz evrensel bir düşünce kompleksini ortaya koymaya müsait değildir. Ondan önce de sonra da insanlar onun benzeri bir sistem ortaya koymamışlardır. insanlığın, evrenin oluşumu ve işleyişi konusunda ortaya attığı; bu konuda felsefe, şiir ve diğer düşünce ekollerinde de yer alan düşüncelerin hepsi gözler önünde ve yazılı olarak bulunmaktadır. Bunlar ile Kur'an'ın düşünce sistemi arasında bir karşılaştırma yapıldığında, bu sistemin apayrı bir kaynaktan doğduğu ortaya çıkar. Onun, tüm insani çıkarımlarının üstünde eşsiz bir yapıya sahip olduğu farkedilir...

tefhimul kuran:14. Şerefli bir elçi ile vahy getiren melek kastedilmektedir. Aynı zamanda Allah Teala Rasulin Kerim ifadesi ile Cibril-i Emin'in mesajı kendinden değil, daha üst bir makamdan getirdiğini vurguluyor. Yani Cibril-i Emin Allah'tan Rasulullah'a mesajı aktarmaktadır. Hakka-40'ta şöyle buyurulmaktadır. "Şübhesiz o elbette şerefli bir elçinin sözüdür." Buradaki Rasulin Kerim ifadesi Rasulullah için kullanılmıştır. Bu vahyin Hz. Muhammed'in bir sözü olmadığı, sadece Allah'ın sözünü aktardığı anlamına gelir. Yani Allah'ın Rasulü sıfatıyla, Muhammed bin Abdullah olarak değil.

sonuç:kuran kelamullahtır.. allahın kelamıdır..

"Şüphesiz o şerefli bir elçinin sözüdür. Kuvvet sahibidir. Arş sahibi Allah katında yücedir. Orada kendisine itaat edilir, güvenilir: '

40 Hiç şüphesiz o , şerefli bir elçinin kesin sözüdür.22 41 O, bir şairin sözü değildir. Ne kadar az inaniyorsunuz?

demekki ilk akla gelen belli başlı tefsir kitaplarına baktığımızda burada kastedilen mananın ne cebrailin ne de hz muhammedin sözü olmadığı tam aksine cebarail sadece bu vahyi getirmekle ve hz muhammed'de tebliğle memur olduğu bunun aksi zahiri mananın kastedilmiş olmadığını ifade noktasında hemfikirdirler.

konuyu biraz daha detaylandırırsak önce vahiy nasıl geliyordan başalyalım:

Tekvir süresindeki buyrukta ise çoğunluğun kanaatine göre sözü edilen "şerefli elçi" Cebrail 'dir. Çünkü ileride de geleceği gibi daha sonra gelen nitelikler ona uygundur.

bu saatten sonra mı?

evet vahyi bizim bilmediğimiz keyfiyette ve boyutta alır... ve onu bozmadan-bozulmadan karıştırmadan ""Allah ?tan gelen tecelliler onlarda, geldiği keyfiyet üzere tebellür eder "" de ifade edilene uygun bir şekilde almasının ve nakletmesinin bir lazıme-i zaruriyesi de ""Nebilerin fıtratları safi, ruhları ulvi, iradeleri sağlam ve gönülleri de pırıl pırıldır. Allah ?tan gelen tecelliler onlarda, geldiği keyfiyet üzere tebellür eder "" de işaret edilmiş olabilir.. Allahu alem bissavab.. konuyu açmamdaki amaç Efendimize postacı zihniyetiyle bakanların Allahtan gelen ilahi mesajları alma keyfiyetiyle kuldan gelen mektubu alıp yerine iletme arasında ne derce fark olduğunun bilinmesidir.. bu yanılgıları ve bakışlarıyla Resul hakkında ne derece yanılgıya ve önemli ölçüde gösterilmesi gereken saygıda kusura düştüklerine işaret etmektir.

Tefsirül münirde ise:"Muhakkak ki o , şerefli bir elçinin sözüdür" Yemin edilen husus budur. Kur'an şerefli bir elçinin tebliğidir. Allah katında aziz, kerim ve şerefli Cibril 'ın söylediği bir sözdür. Onu Allah katından Peygamber 'e indirdi. Kur'an beşer sözü değildir. Peygamber 'e, onu Rabbi az-ze ve celle'den alan Cibril getirdi... Çoğunluğun kanaatine göre burada sözü edilen "şerefli elçi" Muhammed 'dir. Çünkü bundan sonra Kur'an'ın bir şair ve bir kahin sözü olmadığı zikredilmektedir. Araplar ise Cebrail'in şair ya da kahin olduğunu söylemiyorlardı. Onlar bunu Muhammed için söylüyorlardı.

Her iki yerde de, şerefli bir elçinin sözüdür ifadesi kullanılmıştır. Bir yerde şerefli elçi ile Allah'tan peygambere mesajı aktarması dolayısıyla Cibril-i Emin kastedilirken, Hakka 40'ta da şerefli elçi'nin Rasulullah olduğu beyan edilmiştir. Buradaki ifade Rasulullah'ın Kur'an'ın kendi uydurduğu anlamına gelmez. Şerefli elçi ifadesinin kullanılmasının nedeni, peygamberin bir Rasul olarak Allah'ın sözünü aktarmasıdır, Muhammed bin Abdullah olarak değil. Yani 'şerefli bir elçinin sözü' ile birinde Rasulullah, diğerinde Cibril-i Emin kastedilmektedir. Kısaca Cibril-i Emin Rasulullah'a aktarmakta, Rasulullah'ta insanlara tebliğ etmektedir. (Daha fazla izah için bkz. Hakka. an; 22)

22. Burada kerim olan Rasül'den kasıt Muhammed'dir . Tekvir Suresi 19. ayette ise bundan murad Cebrail'dir . Buna delil olarak şöyle söylenebilir: Bu Kur'an'ın, kerim olan Rasul'ün sözü olduğu söylendikten hemen sonra bunun bir büyücünün ya da kahinin sözü olmadığı vurgulanmaktadır. Ve açıktır ki, Mekkeli kafirler Cebrail'e değil Hz. Muhammed'e büyücü ve kahin demekteydiler. Fakat Tekvir Suresi'nde, bu Kur'an'ın, Rasul'ün sözü olduğu söylendikten sonra "O Rasul güçlüdür, arş sahibinin yanında makamı yüksektir, orada kendisinin sözü dinlenir, emindir, Muhammed onu apaçık ufukta görmüştü" denilmektedir. Hemen hemen aynı konu Necm Suresi 5 ila 10. ayetler arasında Cebrail için beyan edilmektedir.

Şiir ise coşkun hislerden ve duygusal varyasyonlardan ibarettir. Hayata hiçbir zaman belirli bakış açısı getirmiş değildir. Şiir, kızgınlık, üzüntü, içe kapanıklık sevgi ve nefret gibi psikolojik hallere göre etkilenir ve sonuçta da değişken bakış açılarını dile getirir.

Nebilerin fıtratları safi, ruhları ulvi, iradeleri sağlam ve gönülleri de pırıl pırıldır. Allah ?tan gelen tecelliler onlarda, geldiği keyfiyet üzere tebellür eder ve kendi buudlarıyla görülür ve sezilir. Onlar güneş şualarını aksettiren ve aynen yansıtan bir sızıntı, bir reşha gibidirler; onların gönüllerinde ışık kırılması veya renk istihalesi olmaz.!

Müşriklerin Kur'an ve Peygamber'e karşı uydurdukları sözler arasında "O şairdir", "O kahindir" ithamları da bulunuyordu. Bunları yüzeysel bir şüphenin etkisi ile söylüyorlardı ki; dayanakları, bu sözün yapısı açısından insan sözünden üstün olmasıydı. Sanılarına göre şairin cinlerden bir yol göstericisi olur ona üstün sözü o getirirdi. Kahin de onun gibi, cinlerle ilişki kuran kişiydi. Ki onlara gizli olan bilgiyi cinler ulaştırıyorlardı. Bu, Kur'an ve peygamberliğin yapısı ile şairliğin ve kahinliğin yapısının çok az irdelenmesi ile ortadan kalkacak bir şüphedir...

yani Süleyman Ateşin bu yorumu doğru değildir. isabetsizdir.. verdiğim tefsirlerde hiç te öyle olmadığı ifade edilmiştir... geçmişten günümüze bu ayetler tefsir edilirken kendisi gibi açıklama getirenin olup olmadığı ise doğrusu bir merak konusudur... öte yandan vahyin gelmesi ve onun alınması öyle sıradan ve haşa herkesin becerebileceği bir şey değilki onu alan sadece postacılık vazifesi kadar bir fonksiyonu olsun. bir haberin iletilmesinde ve karşı taraftan doğru olarak alınmasında ve gerekiyorsa çözümlenmesinde bir çok farklı yöntem vardır.. örneğin şimdiki mesajım kablolar ile iletilip karşıdaki bilgisayarda nasıl tekrar gönderdiğim şekle dönüşüyor.. bunu bile nasıl oluyor diye sorulsa küçüklere ifade etmede zorlanırız vede tam anlamıyla ifade edemeyebiliriz.. öyleyse vahyi nasıl ifade edelim.. o bu mesajın gönderilmesinden ve alınmasından daha basit bir olaymıdır ki?haşa...

ibni kesir tefsirinde:Bu söz Hz. Peygambere izafe edilmiştir, çünkü peygamberin gönderilmiş elçi olarak görevi tebliğ etmektir. Keza Tekvir suresinde de elçi olan meleğe izafe edilerek: «Bu Kur'an, Arş'm sahibi katında değerli, güçlü, sözü dinlenen ve güvenilen şerefli bir elçinin getirdiği bir sözdür. (Tekvir, 19-21) buyurulmuştur ki, burada bahis mevzuu edilen Cebrail dir.

Burada, "Kur'an, Hz. Muhammed veya Cebrail'in sözüdür" den ne kastedilmektedir" diye bir soru sorulabilir. Buna şöyle cevap veririz: Yani insanlar bu Kur'an'ı Rasul'ün ağzından duyuyorlardı. Allah Rasulü de onu Cebrail'den öğreniyordu. Bu yüzden bir bakıma Allah Resulü'nun, bir bakımdan da Cebrail'in sözü olmaktadır. Fakat daha ileride de açıklanacağı gibi bu aslında Cebrail vasıtasıyla Hz. Muhammed'e, ve onun vasıtasıyla da bütün insanlara aktarılan Alemlerin Rabbi tarafından nazil olan bir kelamdır. Rasül kelimesi bile bu kelamın onların olmadığı, onların sadece haberci Peygamber oldukları ve bu haberleri veren tarafından vazifelendirildikleri hakikatini açıkça göstermektedir.

Elmalılı tefsirinde de :... Çünkü elçinin sözü, onu gönderenin sözüdür... yani yüce Allah katında ikrama layık, saygın bir elçinin getirdiği kelamdır. ... şeklinde açıklanmıştır.

Şiirde üstün akılcılığa dayanan, güzel tasvir ve çağrışımlara yer veren melodik dokunuşlar elbette vardır. Fakat o, asla Kur'an'a benzemez, uyumluluk göstermez. Zira aralarında köklü farklılıklar vardır. Kur'an değişmez gerçeklere dayanan, bütünsel bir bakış açısı getiren, Allah'ın Rabb lığı düşüncesinden doğan, evrene ve hayata hükmeden olağanüstü bir sistem getirmiştir.

Allah tan geldiğine hiç şüphe duymadığımız bu yüce kitaba gönül verip,, evlerimizin en yükek yerlerinden alıp gönüllerimzin en yüksek makamına yerleştirenler olalım inşallah.

Vahiy ise, bambaşka bir konuşma tarzıdır. Hz. Peygamber?e , vahiy geliyordu. Efendimiz dışında kimse hiç birşey duymuyor ve anlamıyordu. Eğer bu maddi kulağa gelecek birşey idiyse, yakınında bulunan kimselerin de duyması gerekirdi. Oysa ki, bazan zevcelerinden birinin dizine başını koyup yatarken, veya mübarek dizini birinin dizine koyduğu halde vahiy gelirdi de, O, duyardı ama, öbürleri ne birşey duyar, ne de hissederlerdi. Rasul-ü Ekrem , o vahyi, harfiyyen beller ve onlara anlatırdı. Bu da başka bir ses, başka bir konuşma tarzıdır...

Şüphesiz bu Kur'an ve ahiret günü bu şekilde tanıtılması değerli bir elçinin sözüdür. Bu elçi Cebrail'dir. Kur'an'ı taşıyor ve O'nu tebliğ ediyor. Bu Kur'an'ı O getirip tebliğ ettiği için onun sözü olmuştur.

muhammed esed tefsirinde ise aynı paralelde bir izah vardır:... bakın, bu , gerçekten soylu bir elçinin sözüdür

fizilalil kuranda ise bu iddiaya değinilmez:"Yoo, yemin ederim; bildiklerinize ve bilmediklerinize ki; o elbette şerefli bir peygamberin sözüdür. O, bir şairin sözü değildir. Ne de az inanıyorsunuz? Bir kahinin sözü de değildir. Ne de az düşünüyorsunuz? Alemlerin Rabbinden indirilmiştir."

tekvir 19. ayeti bakınız Prof. Süleyman ateş nasıl yorumlamış:ilahi, soyut manaları, insan sözü kalıplarına döken melek elçi olduğundan kuranın melek elçinin sözü olduğu belirtilir:"andolsunki o değerli bir elçinin sözüdür..." gerçek din bu1 sayfa 158..

tabiki de deildir

Evet, öyledir; mantıken de öyle olması gerekir. Çünkü nebiler, tebliğ vazifesiyle aramızda bulunurlar... Onların varlık gayesi, sadece ve sadece tebliğdir. Yani, Cenab-ı Hakk?ın emir ve buyruklarına ilk muhatap onlardır.. ve aldıkları emirleri insanlara olduğu gibi aktarırlar. Eğer peygamberler, böyle dupduru bir ruh yapısına sahip olmasalardı, gelen İlahi mesajları, geldiği gibi intikale muvaffak olamazlardı. Hem de, İlahi vahiy onların saydam olmayan mahiyetlerine, duru olmayan gönüllerine, saf olmayan vicdanlarına çarpar, adeta ışık gibi kırılır ve ışığın kırılıp başkalaşması misüllü, bu mat satıh ve bünyeler her şeyi kendi his, duygu ve düşüncelerinin alaca karanlığında değerlendirir, isteyerek veya istemeyerek çarpıtırlar. Böylece Cenab-ı Hakk?ın istek ve emirlerine uygun keyfiyeti de kaybolur gider.