aldığın hazzı. Nasıl da kıskanırlardı seni,

derin sessizliklerin acı çığlığı bu

artık...

gölgelenmesin, dostlukların son günü gelmesin diye

yumuşak ve hızlı bir serüvendir aşk

bir annenin dilinden dökülmüş gibi bu cümleler.

cellatlara, sevgiler nefretlere karışır... Ve bir

bir sarılış çocukluğuma

gözlerine mi atayım..?

fark edildiği yerde sahiplenilir

ölümünü istemedi mi senden. İstemedi mi... Kabul et

bu kimsesiz sevginden, her yakınlığa hazır oluşundan,

o kirlettiğin yalnızlığını sevsinler diye, dünyanın en

ah more! , bilmiyorum

ilk ismim kadın../.. sonrasında çiçeğim

izmir! ./.. sen benim erkeğim gibisin

çok sert yazılmış... abartı

Yazmak, acılardan, aşklardan, yitirişlerden, itilip

kalırsın...

zararı; karşındakileri değil seni engellerdi o

elimde bira şişesi ayaklarımı denizine uzattığım oldu

ölüm de kirlendi aşk gibi

gecelerin bedenimle şehvet yarışında

etmişsin. O kanlı nehrin kenarına gider ve günlerce,

ardından. Ve sen düşmanlarınla uğraşmaktan bezgin ve

anlamazlıktan gelirlerdi... Ne kadar zevk alsalar da

öylesine derinlerde saklıydı ki sevgileri, seni

ondandı her sıcak öpüşte mum gibi eriyişim

tebrikler suilet. ne kadar da güzel yazmışınız.

öylesine kopmuştum ki insanlardan, öylesine çok

Son kez baktım etrafıma, bir yakın, bir içten ses, bir

tükettim serseri vedaları

bir vapur telaşında kaybettim belki beklemeyi

ne olursa olsun beni hep sevecek gibisin

Bende hiç umut yokken, beni vazgeçilmezin yapmanı

ne olursa olsun bensiz olmaz gibisin

arkasına bakmadan kaçan bir karanfil gördüm

ürkütüyor diye yaralarıma kızardım... Ben en çok beni

Yıllar önce senin olduğun yerdeydim ben de. Tam orta

beni sevdiğin günleri

sevgiliye karşı duyulan bu merhamet ve diğergamlık

senden çıkardım hıncımı

beni şarkı söyleyebileceğim bir yere götürsün sevgilim,

seni terk etmekle tehdit ettim

Seyrederdim seni o uzak odamda, bir şey yapamadan

ne olursa olsun bana sarılacak gibisin

hatırlıyor musun..?

kabullenmeni isterlerdi...

saçlarım uzundu../.. kısaydı../.. uzundu

sabahın en kör saatlerine kadar sana kustum şarkılarımı

gündüzünü de sevdim elbet

anlaşılmaz olur. Haklılar haksızlara, kurbanlar

Safı, çıplağı, koşulsuz seveni, kendisine yitirdiği

başladım... O da yetmedi, yazmaya başladım sevgili.

görmüyor musun,

koşulsuzca koştuğum o yıllar boyunca hep kendi kanımı,

çok isyan ettim

her şey iyi olacak diyen sesin kulaklarımda

ne olursa olsun beni boşaltacak gibisin

zehirleri... Göze alırdım eksik yaşanmış bütün

Pelin ONAY

Gitme karanfil../.. inadına yaşıyor aşk ve ölüm

Saçlarındaki kan kokusunu içime çekiyorum. Yıllar

ama biliyordun

kendilerine duyduğun sevgiyi bile kıskanırlardı...

gecelerin sevişmeme mani../.. özlemle sarılanım yoksa

kolaydın. Kurbanın o doyumsuz şehveti vardı sende. En

kalbini hiçbir zaman böylesine içtenlikle

ama gecelerin başka

tatlı melteminle örtüyorsun üstümü../.. hatta çıplaklığımı

'Hayatın kuralları derdin hep, biliyor musun, bu

benzetmek, dahası yorulmanı, güce ve gerçeğe teslim

bedenimdeki arzuyla seviştin

önceki kendi kokumu içime çekiyorum... Hayır,

Sendeki o çocuk cesaretini, o çıplak sevgiyi

benim için sen dinle,

kokuyu iyi bilirim. Çünkü yıllarca, sevginin peşinden

bir güzelliğin vardı senin... Duygusuzlara göre çok

kardeş kokusu aradım kendime. Bağlanmak istedikçe

Arzuladığım ne varsa her şey karşılıksız kaldı bu

Bedelsiz, acıtmayan, hesap sormayan ve çok savunmasız

yalnızlığımın en karanlık yerlerinde karşıma çıkmasına

Hayatı bitirdiğim yerde sen yeniden başlıyorsun..

kırgın, en yaralı insanları bile bir cellat yapardı o

gözleri kanlı bırakan terk edişler

değme çil yavrusu göz yaşlarından beterdir,

seyrederdim seni yazarken...

yaralarımı bir sen gördün

kimse senin gibi yüreği bilmedi

bak bu da hayat, bu da kuralları; bak, insanlar seni

anlaşılmaz, tuhaf, hatta bulaşıcı bir hastalığa

ah! sevişmek diyorum../.. sevişmek değil sadece bedenle

yazı yoruyor gibi okuyunca

içimden zavallı bir intikam duygusu çıkartıp, o yaralı

derinden sarsardın... Senin bu sınırsız hazzı, bu

akıttım göz yaşlarımı sularına

alnımda unutulmuş ve kurumuş öpüşler

kollarına alıp yatağıma yatırıyorsun savunmasızlığımı

wayyy yakışmış sana dostum :))

hayatta. Saçlarımdaki kan kokusu şimdi içimde sahipsiz

Kötülüklerin yok muydu, yok muydu hırsların... Vardı

bilmezdim, ama hep yersiz kanayan o zavallı saçlarıma

ağladım

meteliksiz dolaştığım oldu sokaklarında

Yalnızlığınla birlikte düşersiniz boşluğa. O çok

karşılığı, diyemem. Seni sevginden uyandıramam...

kuralları yok... Kendine nasıl derinden ve katıksız

olmanı, onları bütün o kayboluşlarında,

kendimi nasılsa. Gördüm anısız ve habersiz öldüğümü...

arkamda senin gözlerini bırakarak

dokunmasaydı, yenseydin karşına çıkanları, yenseydin

inadına yaşar mı..?

İzmir.. sen benim erkeğim gibisin

kıskandıkları gibi... Sen o çıplak, o bedelsiz

benim o yaralı, o kimsesiz gençliğimdin...

yorgundum../.. yorulmuştum,

acımıyorum sana, sendeki kendimi özlüyorum en çok.

kötülüklerin bu hayat karşısında öylesine çaresiz ve

Senin için bir şey yapamayışıma, seni bu dünyada

inanıyorsan, bu hayata, bu insanlara da öyle

Yazmaya... Ne hissedersem, ne hissedeceksem, hayatımda

intihara meyilli sevgilerim

tükenişlerinde, yani her durumda, her şekilde

beklersin... Bu bekleyişin sonu yoktur. Çünkü

umutları sürsün diye, göze alırdım kalbime akıtılacak

sevgili.

Gitme diyemezdi dilim

ne olursa olsun beni koruyacak gibisin

yakışmadı üstüme kararsız bakışlar../.. unutulmak ağır geldi

şehvetle değil../.. şefkatle yaklaştın

sevdiği şeylerden korkar mı..?

Çünkü bugünün insanı kimden korkuyorsa, kim ona yok

kahretmesin..! ., bütün denizler mavi,

saçlarıma geçirip ellerini beni kendine çektin

bir nefrete dönüştü...

yararı olacaksa söyleyeyim,

bu yüzdendi...

Ezginin Günlüğü,

o son sözde saklı olmayacaktı hayatımızın gerçeği:

not:yazı bana ait değil.. alıntıdır..

bilmiyorum, içimden bir kötülük, bir acımasızlık;

ısıtmayacaktı.

kalbinde yatıyor benim tek ve gerçek sevgim...

kanayan ve ağrıyan bir bedenin arzularına tutunuyorum

Rabih dinlemiyorum artık,

doğru olabilir mi..? .. imgelerin altında kalmaktan korkuyorum..

seni anlar anlamaz ölümcül bir ürküntüye kapılmaları

Uykunda öpüyorum seni... Korkmadan ağlıyorum

başka şehirlerin gelini olmayı düşledim,

karanfil..! Geri dön

çocukluğumdan kalma özlemleri bekliyorum kuytu yalnızlıklarda

Bu şehri ebediyen terk edip giderken, bana söylediğin

kokardı.

sevilmeyi seviyordu yüreğim

söz mü veriyorum

kimse bilmedi aslında ne çok ağladığımı

Onları her halleriyle kabul ettiğinde ise senden

Ben onlardan hiç olmadım. Ben gözümü senden hiç

yerde. Benim de saçlarım sevecen bir kardeşlik

ellerim temizlik çabasından, yorgun..

ve hiçbir yalnızlık unutulduğu yerde bulunamaz

o günden beri ayrılamadım senden

ne kadar kısaysa sunabildiklerin,

sevdiğin o kadın bendim

Uykunda ağlıyorsun...

şimdi söyle bana,

geçmiş ve gelecek bütün kötülükleri... Sevginin

vedalarını kutsar mı..?

şeyi çamurunda gizler.. Gün gelir, artık hiçbir şey

seninle...

bir tek sen görmedin

başka şehirlerle aldattım seni

üstüme alırdım bütün günahları, bütün yanılgıları,

bırakıyorum o rutubetli evde... Senin o affedemediğin

Lal olurdum, susardım...

şairim, sevgilim!

bakarsın, sen de bu acımasız hayatın hakemliğini kabul

ateşe koşan kelebekler gibi koştum sana

ama sen,

Sırf sevgiler bitmesin, sırf hayatın sevinci

kimsesiz sevginle uğraşmaya dayanamaz, öylece

kahretmesin../.. inanıyorum sana

ben minnacık Giritli bir kadınım

başka şehirlere koştum,

insanlığını hatırlatanı öldürmek ister...

Herkese koşarken açıkta kalırdı öldürülmeye en açık,

unuttuklarını arar mı..?

gözlerimin kahvesinden içtin

parmaklardan geçen saçlar gibi,

Senin için gerçeklik yok, bu hayat, bu hayatın

değil sadece senden../.. her şeyinden

ayırmadım. Çünkü sen benim saf çocukluğumdun. Sen

üşüyorum

düşmanlarının sonu yoktur... Biri biter, diğeri gelir

insan,

Yıllar sonra şimdi sen o boşluktasın. O yaralı, o

Anla artık, seni değil, en çok kendimi yalnız

kimsesiz öfken... Kötülüklerinin zararı sonunda sana

öylesine masum kalırdı ki, sonunda yine sana dokunurdu

suskunluğuyla vuranlar görünmez katil oldu

Buruk bir sevinçle izlerdim cellatlarınla sevişirken

kimsesizliğin... Uyumsuzluğun. Tek çıkışım senin bu

ettiği kendisini hatırlatıyorsa onu öldürmek ister

Dokunurken içimi acıtan başında benim kanım var...

tüm şehir gördü beni,

sevginle bütün dengelerini bozardın onların. Aldığın o

trajik komik ayrılıklar en çok alkışı aldı

terkedilmişliğin loş ışıklı sahnelerinde isyan ettim aşk?a

hatta yıllarca oradan düşmanının cesedinin geçmesini

kimsesiz sevginle bir zamanlar benim olduğum yerdesin.

Pelin Onay

ne istediğimi kimse sormadı

bakıyorum yazılarımı yazdığım bu soğuk, bu uzak

korktuğun boşluğa... Öyle kirletirsin ki yalnızlığını,

ne varsa, her şeyi yazmaya başladım...

yaşanan bütün sevgileri, gerçek adına ne varsa her

çıplak sevgiyi, bu derin ve çılgın bağlanışı onca

kendimi, beni ben yapan o kimsesiz sevgimi o boşluktan

geçmişini bekler mi..?

bu ayrılık yazdığın en muhteşem şiirin..

silüet:S

kalbini, hayat senin için hiçbir zaman böyle

sen biliyorsun her şeyi../.. evin yolunu bile neden şaşırdığımı

yakalanmış, tehlikeli biri gibi görmeye başlarlardı...

bir sen bastırdın

izmir! ../.. sen benim erkeğim gibisin

senin kadar kimse okuyamadı beni

samimiyetsiz insanlarına, kardeşim, diye sarılırsın...

elbet. Ama öylesine acemiydi ki hırsların;

olmayacaktı... O kutsal, o hiç sönmeyen ışık nereye

İçten içe akardı damlalar,

Tek umudum senin bu savunmasız halin. Senin bu

Kabul et artık, kimi sevsen, kimin özgürlüğünü istesen

Biliyor musun, sen benim o çok eski halimsin... Sana

o kadar çabuk tükenir

Gözlerim gülerken yüzüne

kakılmalardan kurtulmanın en geçerli yolu oldu benim

şiir kokan ellerimi tuttun

O çıplak, o sahipsiz sevgin yıllar önce terk ettikleri

Bence sende bi değişiklik yok dostum sen hala aynısın :))

omzunu yasladın

hayatta hiçbir şeyi başaramadım ben...

yalnızlık bir barda unutulan sigara paketi gibidir

tepeden tırnağa sevgiye inanan kendimi özlüyorum...

aslında nasıl görüyor, yok bu hayatta duygularının

sevgilerin tanığı ve sürgünü olmayı...

odadan. Bana umutsuzca sevdalanmanı seyrediyorum.

yaralı, o parçalanmış, o kimsesiz sevgimi, kötülükle,

bir iyi geceler öpücüğü dudaklarıma

sevişme sonrası içilen sigaralar gibi yorgun ve uykuludur yüreğim

Kimse elimden söküp almasın diye o yaralı, o kimsesiz

saf, o gerçeküstü sevgin...

sevgimi ve bir daha o karanlık boşluğa düşmemek için

Seninle sevişirken aldığın o inanılmaz hazzı

inanıyorsun... Bunu sana ben anlatamam. Bak bu sensin,

hala karmakarışık mı diyorsun kesir:))

onlara. Çekiciliğine kapılıp yanına geldikleri anda ve

heyecanlarını anımsatıyor

kesir sana gerçekten teşekkür borçluyum.. sayende tanıdım bu arkadaşı..

senin bir parçan değildim ama beni aldın

yapayalnız, kimsesiz bırakışıma ağlıyorum...

seyrediyorum... Seni seyrediyorum sevgili, seni...

sevişmelerimizi

çabucak bağışlamandan, yine de seni kendilerine

korkmaya başlarlardı... Çünkü öylesine korunaklı,

aradığım ama bulamadığım bir sevdaydın

en savunmasız yanlarım. Nereme bıçak saplanırdı

çekip aldım... Aldım onu ve korumaya başladım.. O

küfürler yağdırdım dili bozuk geçmişin,

yüreğimin sevgiye acıktığı ihtiras kokan kollarda

dostluklara gölge düşürüyor, diye kızardım... Umudu

bir sen sardın

yazmaya başladım...

hep bu kokuyu koklamak zorunda kalmıştım...

yürekle../.. gözle../.. elle../.. ve ruhla

Saçlarındaki kan kokusunu buradan duyabiliyorum. Bu

çoğunu omuzlamak için kendimden vazgeçerdim...

temizlensin kırgınlıklarımın acıyan gülüşleri

deli, bu çıplak sevdan

yitirişler, onca göze alışların sonucunda kazandığını

Kin öyle bir şeydir ki sevgili, her şeyi; yaşanmış ve

ben bu sevdayı hangi denize atayım..?

aşk?ı temizleyeceğim ölüm gibi

ne olursa olsun beni bırakmayacak gibisin

törpüledin korkularımı

kalplerini, düşlerini, inançlarını hatırlatırdı

sevmiş, öylesine çok inanmıştım ki, nasıl oldu

gitsen ardından gelmeyecekti... O sevinçli ıstırap

eridim../.. gittim../.. gönderildim../.. geri geldim

? beyinsel sevişmelerin üretken kadını? diye fısıldıyor kulağıma bir dost

acımasızlıkla, hırsla, kıskançlıkla korumaya

özlüyorum. Sendeki o kanayan, o kimsesiz, ama saf, o

yaralayanlara koşar; bir suç, bir yanılgı varsa,

Sonra baktım kimsesiz ve tesellisiz ölüyorum... Gördüm

Düş Sokağı,

hazla kendilerine duydukları o bütün sahte güvenlerini