Toprak tevazu sembolüdür. Onunu için Hz. Mevlana: "Tevazuda toprak müsamahada deniz gibi ol" demiştir. İran?ın ünlü düşünürü Şeyh Sa?di der ki: "Ey insan! Cenabı Hak seni topraktan

Peygamber efendimiz kral peygamber olmakla kul peygamber olmak arasında serbest bırakılmış, O, kul peygamber olmayı tercih etmişti. Bunun üzerine israfil ona: "Şüphesiz ki

Ölürse, yan gelip yatacak cennetinde Mevla'nin.

Allah tevazu gösterdiğin şeyi de sana verdi. Kıyamet günü ademoğlunun efendisi sensin. Yerin kendisi için yarılıp kabrinden ilk çıkacak ve ilk şefaat edecek olan da sensin." demiştir. (7)

Vazifesi degil; çünkü 'hepsi Allah'tan!'

İnsan mütevazi olması gerekir ne demiş şair;

Bana izin verdi ve :

Ne hükmü var ki, esasen yalanci dünyanin?

Olabildiğince :P

Tevazu kibrin zıttıdır. Kibir; insanın kendisini layık olduğundan büyük görmesi, başkalarını kendinden küçük görerek gururlanmasıdır. Tevazu ise alçak gönüllülük, kendini olduğundan daha aşağı göstermektir. Alçak gönüllü olan kimseye mütevazı, kibirli kimseye mütekebbir denir. Bunlar birbirine zıttır. Tevazuun olduğu yerde kibir, kibrin olduğu yerde ise tevazu olmaz. Tevazuun kıtlığına tekebbür/büyüklenme, aşırı derecesine de yaltaklanma denir. Dinimizde her ikisi de makbul değildir. Dinimizin emrettiği tevazudur, alçak gönüllü olmaktır.

derken, başka bir şairimiz, mütevazı olanlara alemde herkesin başeğeceğini, nitekim yerde serili olan seccade üzerine herkesin secde ettiğini belirterek şöyle der:

Bunun bi sınırı var mı acaba,,?

Durur seccadede yerde lik halkın secdagahıdır. (3)

Şair bir beytinde insanın kadrinin yücelmesi için mütevazı olması gerektiğine işaret ederek şöyle der:

'Kabul ederse cehennem ne mutlu, sana!'

Yikilsa arş-i hükümet, tikilsa kabre vatan,

Fena kuruntu degil! Ben derim, sorulsa bana:

Her acize şefkat et, şefi?ol Mahluka tevazu et refi?ol. (5)

Tevazu'da ifrat ve tefrite kaçmazsak yani bu haslette de orta yolu bulabilirsek yerinde olur. Yoksa samimiyetsiz olur, yakışıksız olur. Amacına ulaşmaz.

Kendisi peygamber olup duası makbul olduğu halde ashabından kendisi için dua etmelerini isterdi. Hz. Ömer dan şöyle rivayet edilmiştir: "Resulullah den umre için izin istedim.

güzelliğine güvenme bir sivilce yeter, zenginliğine güvenme bir kıvılcım yeter...

orta yol şu; "evet, güzelleştim, amma bu güzellik bana/nefsime ait değil, terzinin sanatkarlığı iledir"

yani gerektiği yerde gerektiği şekilde davranmaktır sınırı...

mütevazı değil mütevazi olmayacak mıydı :)

tevazudan başım yere değdi:)düşünün artık yani o kadar mütevaziyim:)...

sınırdan kasıtınız tam olarak nedir?

insan ne oldum değil ne olacağım demelidir...

Fazla alçakgönüllü olmak bazen nefsimize ağır gelecek şeylere sebep olabiliyor.

maharetli ve sanatkar bir terzi sana güzel bir elbise dikse, sen o elbiseyi giysen, görenler "Maşallah, ne güzel" dese, sen de desen ki "evet, var mı benden güzeli-yakışıklısı, kim varmış gösterin" diye artislensen, bu, terziye karşı nankörlük olduğu için kibirdir.

Allah Yükseltir Peygamber efendimiz bir hadis-i şeriflerinde: "Allah?ın kullarına karşı tevazu göstereni Allah

amma, "yok canım, güzellik nerde ben nerde, ne güzeli" filan deyip sahte tevazuya meyletsen, bu da o terziye karşı haksızlık olacağı için zulüm olacak.

yaratmıştır. Toprak gibi gönülsüz mütevazi ol. Madem ki topraktan yaratıldın, ateş gibi haris, cihanı yakıcı, inatçı olma. Korkunç ateş başçekti, yükseldi, sivrildi. Toprak ise tevazu gösterdi. Ateş yükseldiği için ondan şeytan yaratıldı. Toprak tevazu gösterdiği için ondan Adem yaratıldı. (4) Bunu şair şöyle belirtir:

mazhar olmayacağını, mütevazı olanı Allah?ın rahmetinin büyüteceğini belirterek: Mazharı feyz olamaz düşmeyecek hake nebat Mütevazı olanı rahmet-i Rahman büyütür.

AA her şeyi de açıklattırmayın canım, anlayın işte :)

metre ve kilometre olcaktı heralde, kilo? :)

şeriflerinde peygamber olarak gönderiliş gayesinin güzel ahlakı tamamlamak olduğunu beyan etmiştir. (1) Dinimizin emretmiş olduğu güzel ahlak esaslarından biri de tevazudur. Nedir tevazu?

Taş yeşermez gelmiş olsa nevbahar Toprak ol da bak nasıl güller açar. Abdullah Vasıf ise bunu şöyle ifade eder:

'Yarin' nedir? Onu bilmez, yatar dönüp sagina.

yükseltir. Büyüklük taslayanı ise zelil kılar" buyurmuştur. (2) Peygamber efendimizin bu ve benzer hadis-i şeriflerinden ilham alan edib ve şairlerimiz tevazuun güzelliğine, ibrin/büyüklenmenin kötülüğüne dikkatimizi çekmişlerdir. Bunlardan Muallim Naci: "Hak, tevazu edenin kadrini terfi eyler" demiştir. Bir şairimiz, bitki tohumunun yere düşmeyince Hakkın feyzine

evet güzel. tek kelimeyle alçakgönülülük olarak betimlenebilinir...

Bugün nasibini yerleştirince kursagina;

Tevazu ehline alemde herkes serfuru?eder

mütevazi olmak=alçak gönüllü olabilmek

mütavazılık yanlış algılanabiliyor.. gereğinden fazalsı ii değil bence..

mesela ben çok alçakgönüllüyümdür:)

Alçak gönüllü olmak bir fazilettir, olgunluğun, güzel ahlakın alametidir, insanı yüceltir, kemale erdirir. Cenab-ı Hakkın ve halkın sevgisini celbeder. Mütevazi insanları Allah da sever, insanlar da sever. Büyüklenmek ise insanı alçaltır, aşağıların aşağısına çeker. Makam, mevki veya servet sahibi olup da mütevazi olanlar pek azdır. Genellikle insanları makam, mevki, servet şımartır. Özellikle geçmişte saltanat sahibi olup devlete hükmedenler içerisinde tevazu sıfatına sahip olanlar yok denecek kadar azdır. Hz. Peygamber?in Tevazusu Yüce Peygamberimiz alışılmış olan bu hale iltifat etmemiş, daima kibir ve yüklenmeden uzak durmuş, tevazuun en güzel örneklerini vermiştir. tevazu /alçak gönüllülük onun en belirgin sıfatlarından biriydi.

buna da tahdis-i nimet denir. hakiki tevazu da bu.

kendini gerçekleştirdiğimiz ölçüde tabiki...

3 metre yok yok 2,5 metre.. hatta 2 kiloyu geçmesin...:)

İrtifa-ı kadr için lazım tevazu ademe Şemsi gör kim sayesin salmış ayaklar altına Yüce dinimiz İslamiyet ahlaki güzellikler manzumesidir. Sevgili Peygamberimiz bir hadis-i

"-Kardeşciğim, bizi de duadan unutma." buyurdu. Bana öyle bir söz söylemiş oldu ki onun yerine bütün dünya benim olsa o kadar sevinmezdim." (6)