Gittiğin kadar çok kaldın bende

Yorgunum kırık dökük kelimelerle konuşmaktan...

Tozlu raflar kadar ışıksızım

Mevsimin cübbesi ayrılığa işarettir

Kirpiklerim geceye asılmış dururken

Yıkılası gururumdan vuruldum

Haresi üşümüş bakışların dolar delik deşik yanlarıma

Madem ki ancak yokluğumda sevgimi hissedebiliyorsun...

Tebrik ederim.

Madem ki yokluğumla daha mutlusun...

Bunun için mi girdin hayatıma.. Benden yeni bir ben yaratmak için mi? Eski ben bu dünyaya dayanamayacak kadar mı zavallıydı ki bir an önce yok edilmesi gerekiyordu? Görevin bu hayata devamımı sağlamak mıydı? Görevin beni yüreksiz bırakmak mıydı?

Mis gibi? sen? koksun barındığın beden yine. .

Bil ki o avunmaların, dualarımın varlığındandır

Bu umursuz gidişin hangi gözyaşının imzasıdır!?

avuçlarında kurşun ağırlıkları

Alnıma dökülen saçlarımın ağrısı, yüzümü boğar

Yeni birisiyim artık ben. hiç bir şey acıtmıyor canımı. Seninle birlikte duygularım da gitti benim. Gözümden bir damla yaş akmıyor, kanayan bir yüreğim yok artık.

Kaç kez sıksam canımı, içimdeki yara dışarı çıkar!?

Ayaklarına dolanmayacak sevdamın çocukluğu

gözlerinde birikmiş tuzlu denizler

Türkü hançereleri kadar bozlak kokar nefesin

Hangi usta şair yazabilir ki bana seni!?

Kim seni sevdiyse o senin gidişinle öldü..

Çöl gibi, gece gündüz yanan bir asudeyim

Kaç adım atsam yine sana uzak kalırım

Temiz bir ahu bakışı çek içine

Alnımın tam orta yerinde, vurulmuş bir sonbahar

Ceplerime birikmiş çakıl taşları çekiyor beni toprak üstüne

koşarak döner mi sana!?

ne kadar sussam

Gözlerim kadar masumdu bakışlarım

Ağırlığını koy yaşadığın hayata

Yokluğum, varlığına armağanım olsun

Nefessiz kalışım yakındır

Ömrüne değen hiçbir sıfatta

aşk;genç yaşımı benden alan...

Ben sana nasıl yar gibi kokayım!?. . . .

Oysa ince sızılara da, keskin acılara da alışkın benim bedenim...

Korkma gözüm

Kaç söz düğümlesem boğazımda, sensizliğim yine sana çıkar!?

Dayandığın şehir

tuttunmalara geç kaldın

Eskidim

Deniz yıldızının beş kolundan bir tanesi bile saramadı beni...

Ne kadar/sız/lığını, hangi şiir alacası dökebilir gün yüzüne!?

O halde yokluk benim bu aşk için büründüğüm son kimlik olsun...

Bırakıp gidebildin...

Hiçbir umudum yok.. biliyorum... Ama yine de bekliyorum

oluşturduğun yeni ben'in artık ne sana ne bir yüreğe ihtiyacı var..

eyy ömrüm...

Dudaklarımda söylenmemiş sözlerin bestesi

Artık sensizliği umursamıyor muyum nedir? Geceleri hala aklıma geliyorsun ama ne hayallerimde nede rüyalarım da istemiyorum artık seni. Seni hatırlatan her anı, her şarkı, beraber gidilen her köşe başı bana boş ve manasız geliyor.. Kimdi bunlara her baktığında ağlayan? Yüreğinin kanamasından nefes alamayan. ben mi?

Aklım kendinden geçer?.

Kesik ellerin kınası kan damlasıdır

Ama ne oluyor hayret... üstüme yağan yağmurlar daha tenime değmeden buharlaşıp uçuyorlar sanki, gecenin ayazı içime işlemiyor. hiçbir şey söndüremeyecek mi bendeki bu yangını?

Kendimsiz kaldığım güne?gel? demelerimi yollarım

İçimdeki yangının neden sönmek bilmiyor, yokluğunun yangını, kalbimi yakmış kavurmuş ve daha doymamış azgın bir canavar gibi bütün vücuduma saldırıyor. öyle yanıyor ki tenim, alev alacağım diye korkuyorum.. hiç kimse görmüyor mu? Dışarıdan görülmüyor mu bu yangın? Nasıl mümkün olabiliyor, ben böylesine delicesine, delirircesine yanarken hayat nasıl devam edebiliyor.. ?

Dizlerimde dermansız ağlayan ağıtlar

İsmimi bir daha duymayacaksın

Sesimin busesine konan sen olmayacaksın

Suların durulduğu bir denizde oynaşan martıları hiç izlemedim...

Bir söz söyle kendine, tükürdüğün bütün yürekleri geri al

Umarım başarının zaferini yudum yudum içiyorsundur. Umarım aldığın yüreğimi tepe tepe kullanıyorsundur. nasıl olsa o hep senindi.

Gel desem gelecek misin sanki.. Artık gelsen bile bu yangını söndürmeye yetecek mi gücün.? Gelsen bile beni bulabilecek misin.. ?

Karısga soğukları biçen sözlerin şimdi dilimde lal

Yürek kırıntıları uğulduyor kulaklarımda

çok anlamlı dizeler

Yüreğime gömün beni bugün...

Tartsam bu ağır viraneyi

Öyleyse yokluğumla kal sevgili...

Sen, büyük sevmeleri yürek ifşası

Alıp kendini gittiğinden beri, hasretinle sürekli savaş halinde. hangisi kazanacak bilmiyorum ama bir ben kan kaybediyorum.. Bir ben eksiliyorum.. Hiç kimse ve hiç bir şey usandıramadı beni, seni yokluğunda beklemek kadar..

Susmaktı/r yazgım

ince bir kum tanesi olmak istiyorum...

Ve çocuk solumaları gibiydi nefesim. .

Beyaza çalan düşler uçurtmaları salınırdı gökyüzümde

Sigara ücralarında çürüttüğün diri nefesin kadar keskindir sözlerin

Korkma,

kaldırımlara çarptığın tövbeler

Geri gelmez hatıraları yaşan/a/maz hallerime biçtim

şimdi nerdeler!!?

Gelmeyeceğini bile bile ümitlenişler!?

Dağlara çarpan rüzgarlar mı mıhladı seni ömrüme!?

Kaç çeker ki yüreğim!?

Ve boğulmak kendi mavilerimde...

Güldüğümü gösteren tek resim sende kalmış.

Seni şimdi avutuyorsa

Aşkın aşık'a ait olduğunu öğrettin bana sevgili... kalbimi söküp yerinden verirken sana, ellerine... sen beni bırakıp gidebildin sevgili... elinde yüreğim, teninde tenim...

Ama ben susarım

Aşk bendim, yürek bendeydi... duygu bendim, bedenim sen... gözündeki ışık bendim, göz sen... sen baktın sevgili, sana duyguyu yükleyen hep ben oldum... sandım ki benim çağlayanlarım var seni içine alacak. Sandım ki beni aşan aşkım seni de saracak, hapsedecek... sandım ki yüreğimdeki sevda yükünü sende sırtlanacaksın... sandım ki aşk iki kişiliktir sevgili... aşk gelir alır gider...

Dalları bakışlarımı yırtan ağaç gölgeleri

O yere çaldığın zavallı ben, hangi vaktinin ç/alıntısıdır!?

Dinçtim

Çektiğim acılar yastığıma batsa da geceleri

Yorgunum?.

Olduramadığım vakitler muammasından geçtim

Yorgunluğum kadar benliğim

güneşi topladığın o gün yüzlüler

Gözlerim karanlıklar içer

ve ne kadar konuşsam

o kadar mı susar gönlüm!

Kalb atışım kadar aksak bir halin içindeyim

Ellerim hep aynı tazelikte

Bedenim, bu kadar hissiz kalmayı nerden öğrendi!?

Evrenin bütün güzelliklerini kutsayan yüzümü gömün yüreğinize...

Öyle çok giderim ki yıkıldığım yüreklerden

Bilmiyorum nerdeyim, ne haldeyim, ben kimim

Dönmek istediğim yollar kısa kaldı adımlarıma

Usandım kendini tekrarlayan başlangıçlardan...

Kendine bir çekidüzen ver

aşk;üç harflik koca bir yalan

H/eyy yar, beğendin mi yaptığını!?

?Gidiyorum? der gibi yapmam ben

Üstüne iyilik neferi giyinmiş yüzler bile avutmuyor kimliksizliğimi

Ara sıra senden haberler geliyor, gözlerime bakarak anlatıyorlar. Acımı görmek için, bundan zevk almak için.. Onlara bakıyorum. anlattıkları sana deli gibi aşık olan bana değil ki. kime anlatıyorlar seni? Ben seninle vardım, ben sende kayboldum, ben sende yok oldum.. yerime gelen seninle ilgilenmiyor ki.. Ufak da olsa bir ipucu arıyorlar gözlerimin içinde.. Ama artık bulamazlar.. Kim seni sevdiyse o senin gidişinle öldü..

Deniz?im yok ki şehrimde, intiharlarımı şehrinden alayım

Neden bu beceriksiz bekleyişler!?

Dalgaların kıyıya vurup, savurup koynuna aldığı

Bir daha yüzümü bulamayacaksın

Sözlerim ağzımda karalanır

Özüne döndüğünde bir yudum ben bulamayacaksın

Yorgunum boş yüzeylere dolu kelimeler yazmaktan...

Yokluğunu bu kadar dayanılmaz kılan nedir? Sen hep yanımda mıydın sanki benim bunca yıllık hayatımda?

Ardına doladığım yaşlarımı gün batımlarından toplarım

İşte sen de bundan nasibini alacaksın

kıyamam ölmesin içip içip sızmıştır sadece ölmes o:Pp

Omuzlarımda karga tulumda başlar

Çıkmak istiyorum dışarıya, sokaklara atasım geliyor kendimi.. hani buz gibi ayaza çıkayım yada deli dolu yağan yağmurun altında durayım saatlerce. içimdeki yangını söndürmeye belki yeter dışarısının karı, buzu, ayazı..

Yoruldum sivri çakıl taşlarına benzer aşkların üzerinde yürümekten...

Yüreğinize gömün beni bugün...

Bir nöbet geçer üstümden, kan revan

ve suya anlattığın düşlere kandın

Tebessümü yüzüme çok görüyor matemim

Etrafıma üşüşmüş çığlık senfonileri

Belki de ömründe öldü/rül/dü/ğüm gün huzurunu bulacaksın. .

An?lık değil, asırlık sevmelerin adamısın sen

Üşümelerim mi ısıtıyor seni, bilmem ki

Kaç kez geriye baksam seni bana uğurlarım!?

o kadar mı uzar ömrüm!

Ayrılırken kimliğim, adresim sende kalmış.