Okul bitince rahat ederim sanmıştım. Oysa hayat yeni başlıyormuş. İş, askerlik, evlilik derken hayat beni kollarına bir aldı ki! Uzak yerlere gittim. Ağır vazifeler yüklendim. Serde vefasızlık da olunca Bekir Ağabeylerle sık görüşemiyorduk. Telefon yaygın değildi. Mektup yazmaya da üşeniyordum galiba. Ancak bu durumdan, benden çok onlar mesuldüler Çünkü onlar iyilik yapıp denize atan cinstendiler. Beni minnet altına sokmak istemiyorlardı. Arayıp sormalarının, "Biz okuttuk, biz adam ettik." şeklinde algılanmasından çekiniyorlardı muhtemelen.

Az sonra Nazım Hoca'nın peşindeydim. Beni iki sokak üstteki bir öğrenci evine götürdü. Orada kalacakmışım. Üniversiteli birkaç genç vardı. Birkaçı da okullar açılınca gelecekmiş. İçeri girer girmez gönlüme huzur doldu. Arkadaşlarla kısa zamanda kaynaştım. Dolup boşalan bir han gibiydi evimiz. Kimine aşhane, kimine kütüphane, kimine otel, kimine mescit.

kaynak sızıntı.com denilmiş.. alan adı ı ile olamayacağı için sizinti.com'a girdim oyunlar, internet, randevu gibi reklamlar çıktı yakışıklı olmayan sarı dişli bir erkek var.. orası mı bunları yazan..

tom. miks. Yanlış yere bakmışınız. Buyrun

sızıntı.com

- Ne demek hocam! Şeref duyarım.

Bazı arkadaşlar mezun olurken, yerlerine yenileri geliyordu. Bu arada bana bir vakıftan burs çıktı. Durumum düzeldi. Şehre intibak ettim. Hayatımda birçok şey değişti. Değişmeyen tek şey Nazım Hoca'yla Bekir Ağabey'in yakın ilgisiydi. Bekir Ağabey'in bir çocuğu da ben oldum. Sık sık evine çağırır, ailesinin arasına alırdı beni. Hususi bir misafir gibi ağırlanırdım. Yenge hanım sevdiğim yemeklerle donatırdı sofrayı. Bekir Ağabey yemeği müteakiben diş kirası olarak, kimseye çaktırmadan, cebime harçlık koyardı. Kaldığım eve arada sırada uğrar, koli koli erzak getirirdi. Nazım Hoca'yla onun çok emeği var üzerimde... Nazım Hoca'nınki ayrıca anlatılmaya değer. En güzel günlerim orada geçti herhalde. Okul bitene kadar orada kaldım.

"Muzaffer Bey'le Nazım Hoca vasıtasıyla tanıştım. Bakkallık yaptığım mahallede bir talebe evinde kalmaya başladı. Muzaffer Bey'in çok iyiliğini gördük, eksik olmasın. O İzmir'deyken bizim çocuklar küçüktü. Onlara tam bir ağabey oldu. Biz ilkokulu zor bitirmiş insanlarız. Çocukların derslerinden anlamıyorduk. Sağ olsun eksiklerimizi o tamamladı. Ya bizzat hanemizi şereflendirerek veya kaldığı evle çocuklarımızı müşerref ederek onlara ders çalıştırdı. Numune-i imtisal oldu. Çocuklarımız bize bakarak değil ona bakarak büyüdüler, onu örnek aldılar. İyi ki de aldılar. Hayırlı evlat oldular. İmtihan olmadılar bize. Üstelik hepsi kendini kurtardı.

tevekkül her kişinin işi değil.. er işini işi...

Bekir Ağabey hiç itiraz etmedi:

Hep vefalıdır Muzaffer Bey. Ama biz onunla gerektiği gibi ilgilenemedik. Tayini çıkınca helallik almaya geldi. Helalleştik, ayrıldı. Bizim onda ne hakkımız olacaksa! Bizimkisi vefasızlık işte. Arkasını aramadık pek. Askerde ziyaretine gidemedik. Düğününde davetiye gönderdi. Gidemedik köyüne. Çocukları oldu, yine gidemedik. 'Allah; Allahlı Peygamberli, analı babalı büyütsün.' diyemedik. Ama o gönül koymadı bize.

Bir ara maddi olarak dara düşmüştüm. Muzaffer Bey'in kulağına nerden çalındıysa çalınmış durumum. Bir gün müşteri beklerken çıkageldi. Olgun bir adam olmuş, bıyığı dudağına yakışmıştı artık. Haddim olmadığı halde elimi öpmeye kalktı. Mahcup etti beni. Kucaklaştık. Öğretmen gibi kokuyordu. Sanki hiç ayrılmamıştı yanımızdan. Sanki hala yukarı sokakta on dört numaranın üst katında oturuyordu.

Rabbim Hizmetden ayırmasın.

Ben olup biteni anlamaya çalışıyordum. Az evvel şadırvan gölgesinde tanıştığım biri ile mahalle bakkalı el ele vermiş, tanımadıkları birine kucak açıyorlardı. Hani şüphelenmedim değil. Adamlar beni kötü emellerine alet etmeye kalkışmasınlar?

- Bekir Ağabey, bu delikanlının adı Muzaffer. Bu kardeşimizi birlikte okutacağız. Masrafların yarısını sen, yarısını ben çekeceğiz. Bu genç hem okumayı hem çalışmayı düşünüyor. Ama okulu zor, ikisini birden başaramaz. Hem talebe adamın inşaatta ne işi var!

Gidebileceğim bir yer yoktu. Öfkeyle kapıyı çarpıp çıkmıştım. Elimde bavulla ortada kalakaldım. Böyle durumlarda ya parka ya camiye sığınılır. Ben camiye sığındım. Namaz kılıp dua ettikten sonra şadırvanın başına oturup kara kara düşünmeye başladım. Nereye gidebilirdim? Kimden, nereden iş bulabilirdim? Ben bir köylü çocuğuydum. Bildiğim, tanıdığım kimse yoktu.

Bu tereddütler zihnime şöyle bir uğrayıp geçti, fazla barınamadılar. Muhteremler öyle fıtriydiler ki, insan aklından geçenlerden utanırdı. Hangi gerekçeyle bu muhtaç halimle onlara "Hayır!" diyebilirdim ki?

Bakkal Bekir Ağabey Muzaffer Bey'i anlatıyor:

Okulların açılmasına on beş gün kadar vardı. "Şu yaban elleri bırakıp memleketime döneyim, anamın dizinin dibine oturayım, iş buldukça çalışır, yiyeceğimi kendim eker biçerim, köyümden bir kızla da evlenir, yaşar giderim." diye düşünmeye başlamıştım. Hayaller hoşuma gitmiş, tatlı bir rehavetin kollarına salıvermiştim kendimi.

Bekir Ağabey müstağni adam, tok gönüllü. Götürdüğüm üç beş kuruşu bile kabul etmedi. Kolumu sertçe çekip Allah adına yemin etti almamak için. "Hocam durumu düzelttik çok şükür. Çocuklar para gönderiyor, sen dert etme!" dedi. Biraz ısrar edince: "Hocam benim ihtiyacım yok. Sen bunu talebelere burs olarak ver!" dedi. Sanki iflas eden, evini, arabasını satmak zorunda kalan o değildi.

Yanında para getirmiş. Öğretmen maaşından artırdıkları olmalıydı. Baktım elindeki zarfı çekmeceye koymaya çalışıyor... Oysa durumum onun sandığı kadar kötü değildi. Buna rağmen o samimiyetle ilave etti: 'Maaşımın yarısını size gönderebilirim, kalanıyla idare ederim ben.' Halbuki biz bunları hak edecek bir şey yapmadık. Ama onun civanmertliği böyle, insanlığı yüksek."

Sonra beni peşine takıp ara sıra tepside İzmir yoğurdu aldığımız bakkala, Merzuk Gıda'ya götürdü. Sahibi Bekir Ağabey'i iyi tanıyormuş. Ayaküstü durumumu ona izah etti. Sonra ekledi:

Onunla ilk karşılaştığım günler benim için zor zamanlardı. Yozgat'ın ücra bir köyünden İzmir'e gelmiştim. Yol bilmem, iz bilmem. Hem çalışıp hem okuyacaktım. Dayım sayesinde inşaat işini az çok öğrenmiştim. Uzak bir tanıdık, kalabileceğim bir bekar evi ayarlamıştı. Ancak evdekiler kafama göre değillerdi. Gün geçtikçe işin tadı kaçmaya başladı. Evin işlerine nezaret eden kişiyle aramızda sık sık anlaşmazlık çıkıyordu. Bir böyle-iki böyle, olmadı. Şiddetli bir tartışmanın sonunda işi kavgaya çevirmeden tahta bavulumu topladım.

Bekir Ağabey, bir mahalle bakkalı... İsteyene "Yok!" demez, geleni boş çevirmez. Veresiye defteri hayli kabarmış. Borçlunun kapısına dayanıp "Borcunu öde kardeşim!" diyecek biri de değil. O veresiye verse de, toptancılar ona vermiyordu. Bekir Ağabey'in eti ne, budu ne... Sonunda adamcağız iflas bayrağını çekti. Elde avuçta ne varsa satıp savdı. Halini de kimseye açamaz mübarek. "Ne yapmalı, nasıl etmeli?" derken arabaya atlayıp yanına gittim. Epeydir görüşmüyorduk. Onu çökmüş vaziyette bulacağımı sanıyordum. Yanılmışım. Eski günlerdeki gibi tevekkül içindeydi.

Yanı başımdan, kadife gibi yumuşak, incitmekten çekinen bir sesle selam verildi. Döndüm, selamı aldım. Orta yaşlarda, sade giyimli biri gülümseyerek beni süzüyordu. Selam-kelamdan sonra tanıştık. Nazım Bey öğretmenmiş. Nasıl oldu da birden kanım kaynayıverdi, dilim çözülüverdi bilmem. Bir çırpıda serüvenimi anlatıverdim.