Esinbu izninizle ben de bi hikaye paylaşmak isterim,

Saate bakmıştım bir an, üçe geliyordu. "Artık uyumalıyız." diye düşündüm. Sen her gün biraz okuduğun baş ucu kitabından birkaç sayfa okumak istedin. Ben ise tam sana iyi geceler dilemiştim. İşte o an? Ömrümde ilk defa duyduğum o uğultu koptu. Hiç bilmediğim bu uğultu, korkunç bir sallantıya dönüştü. Bu neydi Allah'ım? Sehpanın üzerindeki bardağı bile anında yere fırlatan bu sarsıntı neydi? Evet, Allah'ın Celal isminin bir tecellisi olan bu sarsıntıyı kabullenmek gerekiyordu, bu bir zelzeleydi? Gözlerindeki mananın adı ise acziyetten gelen şaşkınlıktı? Hemen elinden tuttum, ayağa kalkıp kapının eşiğine gittik; ama boşunaydı gayretlerimiz? Sallantı toz bulutu haline gelmişti. Biz dışarı çıkamadan tavan üzerimize çökmüştü. Ben senin üzerine düştüm, portmanto ise benim üzerime? Ve sen acı çekiyordun. Çünkü kırılan camlar bacağına batıyor, üstüne üstlük ben de hareket edemiyor ve sana acı veriyordum. Sen o kadar ince ruhluydun ki, beni üzmemek için, kendi acını unutup bana hissettirmemeye çalışıyordun.

Kendime oturacak kadar bir yer bulduktan sonra, orada ne kadar kalacağımı da bilemediğimden dolayı işime yarar bir şeyler bulabilir miyim diye oturduğum yerden aranmaya başladım. Anladım ki durum sandığımdan da vahim. Ne Gölyaka, ne Bolu, ne de buraya yakın hiçbir yerleşim yerinin ayakta kalmadığını düşündüm. Çok sayıda insanın öldüğünü düşünüyordum. Bu kadar yoğun deprem enkazı içinden beni 5-10 gün sonra ancak kurtarabilirler diye düşünüyordum.

Ben etrafımı yoklarken dolabın başımı koruyacak şekilde oval bir durumda yıkılmış olduğunu farkettim. Yüzü koyun bir şekilde yatıyordum. Ön tarafımda çıkacağım hiçbir yer yoktu. Masam tamamen yatağıma sıkışmıştı. Dolabım yatağım üzerine gelmişti. Diğer tarafa baktığımda duvar ters istikamete yıkılmıştı. Öndeki pencere de ters istikamete yıkılmıştı. Baş ucumdaki kalorifer yerinde duruyordu. Daha sonra bu enkaz arasından sıyrılarak kendime oturacak kadar bir yer buldum. Tabii bunlara hep şükrediyordum. Bina yıkılmış param parça olmuş, ben ise bu enkazın arasında bedenime hiçbir zarar gelmemiş vaziyette bulunduğum için hep şükrediyordum.

17 Ağustos günü seninle alışverişe çıkmış, epey yürüdükten sonra dönüşte annenlere uğramıştık. Onların dualarını almıştık 'iki dünya mutluluğu' adına. Bulaşıcı bir yanı vardı mutluluğun, bizi görenler de neredeyse bizim kadar mutlu oluyorlardı. Eve geç dönmüştük. Yorgun olmamıza rağmen uyumaya pek niyetimiz yoktu. Sen birer kahve yaptın ve uzun uzun sohbet ettik. Önümüzdeki günler hakkında, hedeflerimiz adına, niyetlerimiz adına konuştuk. Etrafımızdaki insanlara daha çok nasıl faydamız olur, bildiklerimizi nasıl daha çok anlatabilir, bilmediklerimizi nasıl daha iyi anlayabiliriz diye, eserleri nasıl okumalıyız diye, düşündük? O gece bir kez daha inandım senin gönül dünyandaki güzelliklere ve bilmenin sevginin başlangıcı olduğuna?

Beni kurtaracakları ana kadar, burada yaşamak zorunda olduğumu biliyordum. Kendimi bile bile ölüme bırakamazdım. Mevlam beni bu felaketten kurtardığına göre, yaşamak zorundaydım. Su aramaya başladım. Bildiğiniz gibi o günlerde havalar oldukça sıcaktı. Bununla birlikte çöküntü esnasında ortaya kalkan toz duman arasında yediğimiz tozlar yüzünden susuzluk hissi de çok geçmeden başlamıştı. Hemen önümde duran kaloriferin peteklerini ve borularını milim milim yokladım. Hiçbir sızıntı yoktu. Halbuki bu kalorifer en ufak sarsıntıda su damlatırdı. Çok uğraştım, eğdim, büktüm, burktum tüm imkanlarımla vanayı sökmeyi başardım ama, içinden tek damla su akıtamadım.

On sekiz saat bizi fark etmelerini, feryadımızı duymalarını bekledik. On sekiz saat birbirimizin ellerini tutup birbirimize teselli verdik. O durumda iken bir aralık bana 'Eğer ölürsem, seni orada bekleyeceğim.' dedin. Ve on sekiz saat, kim bilir belki de on sekiz ölümü bekledin.

Aradan bir müddet daha zaman geçti ve enkazın üzerinden gelen konuşma seslerinden kurtarma amacıyla gelen askerlerin seslerini duydum. İçeriye doğru seslenerek, ?içerde biri var mı? Sesimi duyan varsa duvara vursun? diye bağırıyorlardı. Ben sağımda solumda bulunan tuğlalarla duvarlara vurarak sesimi onlara ulaştırabildim. Çıkardığım seslerle içeride biri olduklarını farkettiklerinde çıkardıkları sevinç seslerini unutamam. Daha sonra benimle konuşa konuşa bulunduğum yeri tam olarak tespit ettiler. Asker olduğunu farkettiğim çıktıktan sonra da öyle olduğunu gördüğüm kişi?Seni çıkaracağız merak etme? diye sesleniyorlardı. Sonradan öğrendiğime göre beni çıkarmak için 4-5 saat mücadele vermişler. O kadar kalın kirişleri o kadar kısa sürede kırıp bana ulaştıklarını hala anlayamadım.

Sarsıntılar hafif hafif artmaya başladı ve gittikçe çoğaldı. Binanın yatmaya başladığını hissettim. Binanın yıkılacağını anladım. Binada önce kuzey, sonra güney, ardından da doğu istikametine doğru yatmalar oldu. Sonradan öğrendiğime göre fay hattı yurdumuzun altından geçiyormuş.

Bina yıkılırken oluşan tozlardan yutmuş olmamdan dolayı içimde sıkışma hissediyordum. Ama şimdi hem suyu bulmuş, hem de vitamin haplarıyla bir müddet idare edebilme fırsatı yakalamıştım. Suyu sürekli yalıyor ve elimle ağzımı ıslatıyordum. Gömleğimden yırtarak onu ıslattım ve ağzımı onunla silmeye başladım.

Henüz üç aydır seninle aynı evi paylaşıyordum. Henüz üç aydır seninle kitap okuyor, çay içiyor ve hayata aynı pencereden bakıyordum. Evet, henüz üç aydır inanç ve ideallerimizi birlikte paylaşıyor ve henüz üç aydır 'yaşıyordum.'

Hikmet Aker şöyle anlatıyor:

Liseli yıllardan beri izcilik yapıyordum. Onun için izcilik çantamı hiç yanımdan ayırmazdım. Çantamın içinde bulunduğu çelik dolabın yatağımın üzerine yıkıldığını farketmiştim. Fakat ya kapağı kapalı olabilir, yada büyük ihtimalle kapaklarının üstüne doğru yıkılmış olabilirdi. Ortalık karanlıktı. Sürünerek dolaba doğru ilerledim ve elimle dolabı yokladığımda kapaklarının bulunduğu yerin elimi sokabileceğim kadar genişlikte açıklık olduğunu farkettim ve ey yordamıyla çantamı buldum. Eşyalarımdan bazıları saçılmış etrafa, fakat o karmaşada çantamı bulabildiğimi için Rabbime şükrettim. Sonra çantamı açtım ve içindeki malzemelerden sargı bezlerinin, vitamin haplarımın ağrı kesicilerim ve kremlerimin çantamın içinde bulunduğunu farkettim. Çantamı yanıma alıp sürünerek tekrar daha genişçe olan eski yerime geçtim ve çantamı elimi attığımdan bulabileceğim bir yere koydum. Sağlam bir yere uzanmak ve yatmak istedim ama yapamadım. Yerin sürekli sallanması ve eşyaların sarsıntının şiddetiyle üstüme gelebileceği düşüncesiyle uzanmaktan vazgeçtim.

Bu arada depremden bir müddet saat sonra o akşam birlikte olduğumuz mahallenin gençlerinin enkazın başına gelerek?Hikmet Hocam? diye bağırdıklarını duymaya başladım. ?Oh çok şükür Allah?ım, arkadaşlarım yaşıyor, beni buradan kurtar ve yeniden onlarla birlikte olmayı bana nasip et? dedim. Ben onların sesini duyuyordum ama onlar beni hiç duymuyorlardı. Bağırıyordum; ?buradayım, sağım, iyiyim? diyordum ama duymuyorlardı.

Binanın sağa sola öne arkaya yatmaları bittikten sonra hafiften bir durur gibi oldu. Sonra alttan gümbürtüyle birlikte burkma oldu. Gümbürtü, burkma hepsi birlikte bir anda binayı yıktı. Alttan gelen gümbürtü sesiyle duvarlar yerlerinden söküldü. Ben söylediğim gibi ara kattaydım.

Su damlama sesi ise gelmeye devam ediyordu. El yordamıyla aramaya başladım ve suya ulaştım. Kaloriferin bir yeri delinmiş, tertemiz su akmaya başlamıştı. Halbuki aylardır kaloriferler yanmadığı için içindeki su pas kokulu olur diye tahmin ediyordum. Kurtulduktan sonra oraya tekrar geldiğimde, kaloriferden akan suyun kirli ve paslı olduğunu farkettim. Halbuki içtiğim zaman bana tatlı ve mis gibi gelmişti. Bundan temiz su nasip ettiğinden dolayı Rabbime ayrıca şükrettim.

Seni tanımak, bana hayatı tanımak gibi geldi. Seni tanımak ve senin ideallerini hayata taşıma yolunda beraber olmak için söz vermiş ve bu beraberliği, ömür boyu sürdürme kararımızı nikahla noktalamıştık. 'Daima mutlu olacağız ve bir gün gelip ölüm muvakkaten ayırsa bile, birbirimizi unutmayacağız.' diye nikah memuruna söz verdik. Önce kilometre taşımdın, şimdi ise hayat arkadaşım?

Çıkabilmem için bulunduğum istikamete doğru yer açmaya çalışıyorlardı. Asker bana bir fener uzattı. Feneri odanın içinde doğru uzattığımda yatağımın paramparça olduğunu gördüm. İlk yardım çantama ait eşyaları toparladım ve içine koydum. Beni dışarı çektiler. ?Çantam da var, lütfen onu da alır mısınız? dedim. Çünkü dışarıda benim gibi kurtulmayı bekleyen daha birçok insan olabileceğini düşündüm ve lazım olabileceği kanaatine vardım. Eğer sağ kurtulursum yapacağım ilk işlerden birisi, diğer ihtiyaç sahipleri için koşturmak olacaktı.

eyvallah kardeşim, güzeldi. Rabbimize ne kadar şükretsek az...

Mutluydun? Bunu biliyor ve görüyordum. Senin mutluluğun beni de mutlu ediyordu. Seninle sevginin tılsımını çözmüştük. Evet ebedi bir sevginin kaynağının 'birbirine bakmak' değil, 'birlikte aynı yöne bakmak' olduğunu anlıyorduk... Senin baştan beri kalıcı güzelliklere olan bağlılığındı seni bana sevdiren. Allah'ın kalblerimize koyduğu muhabbetullah hissi ve oradan yayılan varlık sevgisi etrafa dalga dalga yayılıyordu. Gece ve gündüzümüz hep o sevgiyle aydınlanıyordu sanki. Huzurluyduk? Ve yuvamızın huzur kaynağı belki de senin geceleri sessizce yaptığın o dualardı. Ta ki o geceye kadar?

Yurdun boya badanasını yeni halletmiştik. Battaniyeler tertemiz yıkandı. Her şey pırıl pırıl, tertemiz oldu. Bir eksiklik göze çarpmıyordu. Eksiksiz bir sezon geçirmek istiyorduk. Tüm hazırlıklar tamdı. Yurdumuz 4 katlı idi. Daire sisteminde 1 katta 3 daire vardı. Gölyaka?nın en güzel binalarından biriydi.

Deprem olduğu gece yurtta tek başıma idim. Normalde yurdumuzu yeni sezona hazırladığımız için genelde 5-10 kişi muhakkak bulunurdu.

İmtihanın bu en zor anında sabır diliyorum Rabb'imden. Ne olur, seni sevdiğimi, her an dua ettiğimi ve sana kavuşacağım günü şafak sayar gibi beklediğimi bil.

1999 Marmara Depremi?nde yaşanmıştır gerçek bir hikaye

?Son hafta içimde büyük bir sıkıntı vardı. Başında bulunduğum yurdu yeni eğitim sezonuna hazırlamak için yapılacak çok iş vardı ve ama hadiseler boşuna uğraşma der gibi gelişiyordu.

Şimdi mezarının başında seninleyim. Bu bize yeter?

Susuzluk içimi yakmaya başladı. Namazın sonlarına doğru yine aklıma geldi. Su işini nasıl yapabilirim diye düşünürken yere su damlar gibi bir ses duyduğumu farkettim. Namazımı tamamlarım, dualarımı yaptım. O karanlık ortasında, Peygamber Efendimizin kabrinin gözlerimin önünde canlandığını farkettim. İçimden kurtulabilme ümidi hiç eksik olmadı ama, bunun ne zaman gerçekleşebileceğini tahmin etmek mümkün değildi. Sarsıntının şiddeti bende, etrafta büyük bir yıkım olabileceği kanaati doğurmuştu. Gelirler ama, bunun ne zaman olacağı elbette değildi. Ben Rabbime devamlı şükrediyordum. Binanın aldığı hal karşısında hiçbir yara ve çizik almadan içinde bulunduğum rahat ortamı bana sağladığından dolayı ne kadar şükretsem azdır diye düşünüyordum.

Aradan dört gün geçmişti. Şehir o şehir değildi. İzmit bambaşka bir mekan olmuştu. Ben felaketi biraz olsun atlatmıştım. Senin durumun ise kötüydü. Doktor, bacağının kesileceğini söyledi. Bunu duyar duymaz ikinci bir zelzele ile dünya başıma yıkıldı sandım. Ama sen hala gülümsüyordun. Sen nasıl bir insandın? Ne dünyaya ne de dünyalığa önem veriyordun. Senin için maddenin ve kaybedecek olduğun bir bacağın hiç önemi yok muydu? Hatta hayatta kalmanın bile?

Çok duygulandım, Rabbim ne kadar büyük..

Geçen zaman içinde sabah namazı vaktinin de artık girmiş olabileceği aklıma geldi. Su olmadığı için abdest işini nasıl yapabilirim diye düşünürken aklıma teyemmüm geldi. Teyemmüm yapıp abdestimi aldıktan sonra kıblenin nasıl olabileceğini düşündüm. Kıblenin ne tarafa olduğunu elbette biliyordum ama, binanın yakılırken döndüğünü farketmiştim. Sonra, her zaman döndüğüm istikamete dönerek namazımı kılmaya karar verdim. Bulunduğum yerde ayakta durma imkanı yoktu. Kalkabildiğim kadar ayağa kalkmaya çalıştım ve rüku vaziyeti kadar ancak yükselebildim ve namazımı başımı iyece öne eğerek kılmayı başardım. Şunu itiraf etmek isterim ki, hayatımda en haz aldığım namazlarımdan birisi oldu.

teşekkürler güzel bir paylaşım..

Vekillerin En Güzeli'ne emanet ol...

1999 Marmara Depremi sırasında Gölyaka Eda Eğitim Şirketinde çalışan Hikmet Aker?in kurtuluş öyküsü.. buyrun...

Fakat sadece bacağın gidecek derken, sen birlikte olacağımız ebedi aleme gittin, geride dolu dolu yaşanmış üç ay ve ideallerini yaşatma azmi kaldı? Elimde, senin en çok sevdiğin çiçek, naif bir kırmızı gülle mezarının başındayım. Artık sen yoksun yanımda, ne de gönül pınarının heyecanları? Sen gittin, geride hüzün, geride ben, gaye-i hayallerimiz? Şimdi omzumu sıvazlayan yakınlarım, 'Bırakma kendini. Unutur, yeni bir yuvayla yine mutlu olursun.' diyorlar. Asla!.. Sen bana o zor dakikalarda ne demiştin? Biz seninle " ötelere" sevdalandık.

Yatağımda tamamen sıkışmış durumda değildim, rahattım. Olayın şiddetine rağmen bulunduğum konuma şükrediyordum. Bina yıkıldı ama bedenimde hiçbir ezilme yok, sıkışma yoktu. Bir müddet sonra, serbest hareket edebileceğim daha rahat bir yer bulabilir miyim diye ellerimle sağı solu yokladım. Ellerimle yokladım çünkü, ortalık zifiri karanlıktı. Ortalıkta büyük bir toz duman vardı. Çok toz yuttum. Üzerimde kiriş vardı. Kirişin ikiye çatladığını orda gördüm. Üzerimdeki kirişte hasır beton tavan ikiye ayrılmıştı. Ben bunlara şükrediyordum. Çünkü bunlar olağan şeyler değil. Normalde benim üzerime doğudan düşmüş olsalardı beni tamamen ezebilirlerdi ve ben oradan kesinlikle sağ çıkamazdım.

Sekizinci gündü? Bir kibrit kutusu gibi yıkılan evler, evlerin altında kalan canlar, ümitler... Çığlıklar, 'Sesimi duyan var mı?'lar... İsyanlar, sabırlar? Nice hikayeler, mucizeler ve gönüllerde derin bir fay hattı? Şehirde keskin bir ceset kokusu ve insanlarda büyük bir hüzün hakim? Boş arsalar kireçlenmiş toplu mezarlarla dolu? Evini, annesini, kendisini kaybetmiş insanlar? İnsanların dilinde tek kelime: Deprem. Kaynakwh webhatti.com:

Sarsıntı bitip hareketler durduğunda üzerimde kapı olduğunu farkettim.

Her şey güzel olacaktı. Sen, ben ve hayatımız... Hayallerimiz ve hedeflerimiz... Seni tanıyıp sevdikten sonra hayatıma dair verdiğim sözler? Hepsi çok güzel olacaktı, sen de olsaydın? Kaynakwh webhatti.com:

Sonra üzerime kapı düştü. Kapı hiç bir tarafımı ezmedi. Ben bunlara şükrediyorum. Binanın o gümbürtü sesiyle birlikte yıkılacağını anladım. ?Allah?ım? diye bağırdım. Sonra şahadet getirdim. Ben bu karmaşa içinde şahadet getirdiğime sevinirken ve şükrederken baktım bina tamamen yıkılmış.

Ey benim ötelerdeki eşim ve eş ruhum, bana 'unutursun' diyenlere sadece acı bir tebessümle bakıyorum. Biz seninle sürekli "öteleri" aradık. Sen buldun aradığını. Ben ise yoldayım hala.

Dışarıya çıkartıldığımda önce beni kurtaran askere sarıldım. Baktım ki, dışarıda en az 50 kişi var ve benim kurtulmamı seyreden mahalleli enkazın yanında bekliyorlarmış. Şöyle geriye dönüp baktığımda, büyük bir enkaz yığınının altından çıkarıldığımı farkettim ve beni tekrar hayata döndürüp kalan ömrümde yeniden hizmet etme fırsatı verdiği için Rabbime şükrettim.?

Yine yurdun işleriyle meşgul olduğum için geç yatıyordum. Deprem gecesi de saat 1.30?da yattım. Masamda küçük bir saatim vardı, ilk sarsıntılar başladığında birden saate baktım ve saatin 3 olduğunu gördüm. Odam küçüktü. Ben yurdun ikinci katında ranzada yatıyordum. Ranza çift katlıydı, ben onu teke kata indirmiştim.