kesinlikle, recep ivedik serisinin cia bağlantıları araştırılmalı...

Gündemin bulanıklığı ve aydınların kafa karışıklığı gençleri siyasi ve kültürel konulardan uzaklaştırıyor. Onlar için 70?li yılların anarşik hadiseleri TV dizilerinde rastlanan nostaljik hikayeler. Sağ ve sol örgütler, gerçeklik ile kurgu arasında varlığından şüphe duyulan basit birer tarihi olgu! Askere ve polise silah sıkan fraksiyonları, muhtemelen şimdilerde sokakta imza toplayan ve gazete satan kişiler olarak düşünüyorlar.

"sen benim 35 yıllık bilgi açığımı kapat, ben de senin 55 yıllık..."

izlemedim o filmle ilgili yorum yapamam ama, ah vah etmeninde bi faydası yok... ama şu bi gerçek ki düşünen sorgulayan gençlik yok artık.. saygıdeğer büyüklermiz böyle istedi çünkü sorgulamadan kabullenen üretmeden tüketen bi geçliğimiz pardon toplumumuz var...

?İpod?dan İsmail YK şarkıları dinlerken, başparmağı daktilograflarınkinden daha hızlı dönerek cep telefonu tuşlarına vuruşlar yapıyor. Kimisi hayal aleminde geziyor, kimisi de ar, haya ve namus hislerinden nasibi olmayan argo papağanları gibi aramızda ve evimizde dolaşıyor. Büyüklere saygı gereksiz, milli değerlere bağlılık ilkellik, gericilik sayılıyor. Evleri internet kafe, mabetleri play station olmuş. Zamanını, akıl ve ruh sağlıklarını chat?le, sms mesajlarıyla öldürüyor. Konuşması kısaldı, kelimeleri sesleri yitirdi ve bambaşka bir dille haberleşiyor. Okumuyor, düşünmüyor, vicdanların sesini dinlemiyor. Gerçeğe küs, sanala on-line yaşıyor. Ekrandaki terör, kazalar, deprem vs. onlar için sanki strateji oyunlarından bir sahne.?

adam parayı vurdu umrundamı gençlik kemal sunal gibilere ihtiyacımız var güldürürken düşündürenlere...

Şimdi, yıllarca komünizme ve dinsizlik akımlarına karşı mücadele etmiş biri olarak gençlerin halini görünce, ?keşke komünist olsalar? diyesim geliyor. Bu nasıl bir ilgisizlik, nasıl bir vurdumduymazlık, nasıl bir kişiliksizlik! İstikametler yıkıldı, doğrular devrildi ve vicdanlar sustu!

Terörden dili yanan ebeveynler çocuklarını, kendi korkularını yaşamasınlar diye?sevecen?bir ortamda yetiştirmek istiyor. Duygularında, öfke yerine sevgi ve anlayış olsun diye çırpınırken yeni neslin mantığını kavramanın gerisinde kalıyor. Onları iletişim çağının sansürsüz ortamına donanımsız ve korumasız terk ediyor. İnternetin cinsellik, sapkınlık, şiddet ve argoyla karıştırılan küfür dünyasında rehbersiz bir yalnızlığa mahkum bırakıyor.

İpod?dan İsmail YK şarkıları dinlerken, başparmağı daktilograflarınkinden daha hızlı dönerek cep telefonu tuşlarına vuruşlar yapıyor. Kimisi hayal aleminde geziyor, kimisi de ar, haya ve namus gibi hislerden nasibini almayan argo papağanları gibi aramızda ve evimizde dolaşıyor. Büyüklere saygı gereksiz, milli değerlere bağlılık ilkellik, gericilik sayılıyor. Evleri internet kafe, mabetleri play station olmuş. Zamanını, akıl ve ruh sağlıklarını chat?le, sms mesajlarıyla öldürüyor. Konuşması kısaldı, kelimeleri sesleri yitirdi ve bambaşka bir dille haberleşiyor. Okumuyor, düşünmüyor, vicdanlarının sesini dinlemiyor. Gerçeğe küs, sanala on-line yaşıyor. Ekrandaki terör, kazalar, deprem vs. onlar için sanki strateji oyunlarından bir sahne.

Hesap kitap bilmeyen birine bir baba olarak en karlı şirketi bıraksan o şirketin, aileyi çağdışı bir müessese kabul eden iki genci evlendirsen o ailenin sonu ne olacaksa, Ahmet Ünal?ın dert yandığı gençliğe bırakacağın vatanın, devredeceğin soyadının, emanet edeceğin mukaddesatın da sonu işte ancak o olur!

O gün Ahmet Beyle oturup bu konuyu uzun uzun görüştük. Meğer çok daha acı ve çok daha beteri, yaz madıklarında imiş; dinledim, dinledikçe de irkildim. Göz göre göre bir nesil mahvoluyor, kimsenin umurunda değil. Mahvolmuş nesiller mahvolmamış nesiller yetiştiremeyeceğine göre, bir neslin mahvolması birkaç neslin peş peşe mahvolması demek değil midir? Neslin ve nesillerin mahvı ile devletin dağılması, vatanın parçalanması, lisan gibi maddi, kültür ve din gibi manevi bütün değerlerin sükutu ile eşdeğer olmaz mı?

Nezaket, zarafet, asalet gibi kavramları hafızaların geri dönüşüm kutusuna gönderdik. Şimdi 13 yaşındaki kız çocukların küfürlü konuşmalarını duyunca yüzümüz kızarıyor. Anaokuluna veya birinci sınıfa prenses diyerek başlattığımız kızlar, ilköğretimi bitirdiklerinde adeta cadıya dönüyor. Ergenlik dönemi şaşkınlıklarını, aklı bir karış havada yaşayışlarını bir yana bırakalım da bu Recep İvedik serileri nasıl olur da gişe rekorları kırabilir. 5 yaşındaki çocuklar ayı gibi böğürüp Recep İvedik taklidi yapmalarını anlıyor ve onların günahsızlığını bildiğimizden içimiz sızlayarak seyrediyoruz. Peki, 15 ile 35 yaş arasındaki genç kesimin böyle bir filmde buldukları şey nedir? Muhteşem yetenekli oyuncu kadrosu, mükemmel efektler, harika espriler midir? Sadece bir eğlence veya hoşça vakit geçirme hevesiyle açıklanabilir mi? Yoksa filmde kendilerinden ve ailelerinden bir parça mı buluyorlar?

benim midem kenan evreni üniversitelerde alkışlarken bulanmıştı...

bilhassa recep ivedik 3 ü çok beğendim,

Biliyorum, can sıkıcı bir yazı oluyor ama başka çare yok. Ahmet Ünal kardeşle yaptığımız sohbette öğrendiğim bir gerçek de, anne babaların, ?Benim çocuğum yapmaz? şartlanmışlığı, hadi şartlanmışlık demeyelim, rehaveti yaşadığını öğrenmem oldu.

kütüphanedeki kadına,

Oysa diyor Ahmet Bey, onun çocuğu da, berikinin çocuğu da yapıyordu, anne babaları inandıramadım.

Aylardır yazmak istediğim ama bir türlü cesaret edemediğim işte o yazıyı yazmıştı o gün Ahmet Ünal.

kaç milyon izlenmiş yorum yapan yok ama...

televoleyide geçti bu ivedik gençliği

Hangi sanat zevki yahut estetik kaygısıyla böylesi lümpen bir kültür biraraya gelebilir? Facebook şarkıları ve MSN kalıpları arasına hapsedilen nesiller, haliyle, yanlarında kitap okumayan, kültürel sohbet yapmayan ana babalarını anlamıyor, öğretmenlerini de dinlemiyor. Her okulda duyarlı birkaç öğretmen ve yönetici dışında, eğitim kadrosu yılmış, köşesine çekilmiş durumda. Okul, suçu veliye, veliler okula atıyor, bir kısır döngüdür gidiyor. Milli Eğitim Temel Kanunu ilkelerine bağlı olarak yetiştirilmesi gereken?iyi insanlar? nerede? Alternatif projeler üretmek için devlet ne yapıyor? Her şeyi gayretli ve fedakar diye sadece belli bir kesimin üzerine yıkmak ne kadar doğru?

?Recep İvedik Gençliği?

Bu satırlar ne kadar acıtıcı ve ne kadar gerçek!

Ve bu işler sinsi organize işler.

ne diyelim bilemiyorum

Çok üzüldüm!

?.. yıllarca komünizme ve dinsizlik akımlarına karşı mücadele etmiş biri olarak gençlerin halini görünce, ?keşke komünist olsalar? diyesim geliyor.? (Recep İvedik Gençliği, Ahmet Ünal, Yeniçağ, 12.3.2010).

Bunların hiç biri senin tahlillerinle örtüşmüyorsa ve sen hala bu çocuk benim çocuğum diyorsan, sen o zaman çocuğu et, kemik, kan ve yatıp kalktığı yer ile, cebi ve midesine girenin kimden geldiği ile eşdeğer bir cisim olarak görüyorsun demektir.

HASAN DEMİR-YENİÇAĞ

ahmet ünal -yeniçağ

Yani ortada ciddi bir yangın var.

orada koptum ben)))))))))))))))

Benim yavrumdur, akşam bizim eve geliyor, cebine harçlığı ben koyuyorum, üzerine elbiseyi ben alıyorum, kurs parasını ve servis ücretini ben ödüyorum, soyadı benim soyadım, öyleyse bu çocuk benim çocuğum, diyor, tahlilde bile kanı benim kanım çıkar diye avunuyorsan, diyeceğimiz bir şey yok. Ama istersen çocuğun için kurduğun hayaller ile çocuğunun kendisi için düşündüğü geleceği bir tahlil et, bakalım çocuk yine senin çocuğun mu? Ruhunu tahlil ettir, senin ruhun mu? Duygularını tahlil ettir, senin duyguların mı? Önem verdiği şeyleri tahlil ettir, senin önem verdiğin şeyler mi? Meşgul olduğu şeyleri tahlil ettir, meşgul olmanı istediğin şeyler mi? Harçlığını harcadığı yerleri tahlil ettir, harcamasını istediğin yerler mi?