sonuçta tanınmayan varlık onlar..

demem lazım...

içimden geçenler buza çalan..''insan'' denen varlığa yersiz manalar yüklememden herşey...

çekil ve çakılıp olacak

çekil ve çakılıp...

kelimelirn.. cümlelerin.. yinelemelerin vurup yüzüne susturuyor seni..

nar lekesinden mi diye düşünsem... sonucum tebessüm eder mi...

sonuç:tanınmayan ellik yüklüler..

kendi yoltulmuşluklarım

düzülse keşke bu denli uğraşsız.. çabasız.. düzelmez.. yargılardan geri kalan sadece kendi yontulmuşlukları'n'...

hadd aşımı üstelik...

insan her dem aynı oysa... kişiler değersiz olan.. kendilerini değersizleştiren... hak ettikleri şeylerin ölçüsüzlüğü ise bende var olan.. bundan sonramda varlıksız kalacak olan...

2. özneye seslenmelerimi lal kılmıştım... hem artık harfleri de küçük.. bazan unutsam da bunu..

''da'' ya eklik yükleseymişim daha yeğ olacakmış..

yağmurdan olsa keşke.. yağmasa da... değil.. değili bilmek zor...

''oturup bir türkü tuttursam...''

alt tarafı üst tarafı diyemiyorum..

kaçıncı şahsın

''Artık'' vakti geldi... zamanda kalan asılmışlıklardan olmadığını biliyorum çünkü şimdimdekinin...

kendime kalan ''yontulmuşlukların''dan paydama bıraktıkların...

başlangıçta olan sebebin sonradan evriliyor.. ötekilerden yüklenerek kalakalıyorsun.. anlam bekliyorsun.. manalar arıyorsun.. yok.. çabalamak dahi boşa...

tırnaklarım ilk kez acımıyor.. ama ben acıyorum bu kez...

soğuk değil..

pişmanlık kelimeleriyle dolusun

sonranda ''meğer'' geliveriyor kapına.. elleri boş... fiilleri öznenden daha gizli.. anlayamıyorsun bu denli boşluğun orta yerinde durduran nedir.. çeki git diyorsun.. adımlamalar da çalılıp kalmış.. görüyorsun..

1. tekil şahsım...

iki kelimeyle ekle mi değiştireceksin istemediklerini

denerim... olmazsa yine denerim.. olmadı yine...

ve ''düzelse''..

el denen alemden gelenlere katamayınca kapıları''m''ı böyle oluyor..