şuan okuduğum kitaptan begendigim kısımlar..

Çocuk soruyor adama; Neden Mekke'ye şimdi gitmiyorsun?

"nar ağacı-nazan bekiroğlu"

"settarhan onun halı üzerinden verdiği bu gözdağına, bu ezici kibre ürkerek baktı. ürktüğü şuydu ki bu özgüvende de bu kendini beğenmişlikte de hatta bu kibirde bile hakkı vardı Azam'ın. Hlısında övdüğü kendisiydi ve bir kadın eğer kendisini övüyorsa karşısındakini övmüyor demekti. Övmüyorsa da değer vermiyor demekti." nar ağacı.

"hayret" diye geçirdi içinden Zehra. Celil Hikmet Bey nasıl olup da tam istediği rengi bulup bir yerden çıkarmıştı?"bir erkek" diye düşündü tekrar,"ismail e benziyorsa , resim yapabiliyorsa ve hele böyle bir griyi bir yerlerden bulup cıkarıyorsa, onunla sevdalıktan da öte evlenilebilirdi."

hemi dağem, hemi derdem"

"Because it's the thought of Mecca that keeps me alive. That's what helps me face these days that are all same, these mute crystals on the shelves, and lunch and dinner at that same horrible cafe. I'm afraid that if my dream is realized, i'll have no reason to go on living."

"hemi aşkem, hemi suzem

Yeni Hayat

"ömrümün sonuna yaklaşmış olan ben, insanların yaşamlarında karşılaştıkları çoğu sorunun çözümünün sevgi olduğuna inanıyorum. bu basit, bayağı bir fikir gibi gelebilir, ama yine de pratikte kimse uygulamıyor, çünkü sevmek çoğu zaman güçtür."

henüz okumamışım kitabın o kısmını sanırım.. ya da hatırlamıyorum:)

böyle bir şarkı var mı gerçekten diye aradım, bulamadım :)

cin ali o gün okula geç kalmıştı

"bizler gündüzleri toplumsal yaratıklarız. ama gece olunca doğanın hüküm sürdüğü, cinsellik, acı

Hayalimin bir gerçekleşmesi halinde yaşamak için hiç bir sebebimin olmayacak olması beni korkutuyor.

Kürk Mantolu Madonna

tercümesini de alabilirsek sevinirim:)

"Gerçekten sevmeyi arzulamayan insanlar olduğunu söyleyebiliriz. hatta kimilerinin sevilmemek için ellerinden geleni yaptıklarını bile görüyorum"

üst ederek, nesne ve kişilere sanatçının gözünden bize gösterilen tekinsiz havayı vererek kaybolur"

"bu ruh da bu beden de benim olsun!" bu kadarını söyleyemedi elbet ama "bu rengin farkındasınız demek. fazla insan göremez bu rengi" demeye cesaret edebildi."siz farklısınız" demek istemişti.

camille paglia/ nefertiti'den emily dickinson'a sanat ve çöküş

Bu tamamen benden:)

Arabayı satıyorum artık zamanı geldi.. İlan verdim eşe dosta duyurdum. Neyse vatandaşın biri aradı. Aslında hoşuma gitti önce... Dedi ki kullanma kılavuz kitabı duruyor mu.. Evet duruyor deyip Hiç düşünmeden sordum.. Neden kitapçığı okuyacak mısın? Yooo dedi.. Alışkanlık olmuş işte.. Kitapçığı duruyor mu diye. Eğer boya yoksa kitapçık kalabilir :D

gündüzün kendisi de demonik gecenin istilasına uğrar. an be an erdem ve düzen çabalarımızı alt

"yönetimin basiretsizliği, İngiliz ve Ruslara verilen bunca imtiyazı, halkı açlıktan ölürken ve toprağı istila altındayken debdebeyle Avrupa seyahatine çıkan şahları meczubun bir türlü aklı almıyordu ve bu yüzden en fazla incindiği yerden başlıyor, en fazla yara aldığı yerden vuruyordu."

aynı kitaptan bir söz

"neyse, o delikanlı fabrikanın demir kapısının ardındaydı. megafonla dışarı çıkmasını söyledik. önce kararsız kaldı. biraz zorlayınca razı oldu. kapıyı aralayarak çıktı. elinde bir tabanca vardı ama silahı yere doğru tutuyordu. silahını at demeye kalmadı, yanımdaki polis, soru bile sormadan ateş açtı. delikanlı da paniğe kapılıp karşılık verdi. daha ilk atışta vuruldu meslektaşımız. bizimkiler hep birlikte asıldılar tetiklere... rüzgara tutulmuş yaprak gib sarsıldı delikanlı. sanırım daha ayaktayken ölmüştü... boş bir çuval gibi yıkıldı bedeni. yanına gittim. geniş alnının altındaki iri, menekşe rengi gözlerinde yarıda kalmış bir hayatın derin kederi değil, bana bunu nasıl yaptınız diyen, genç bir adamın şaşkınlığı okunuyordu. kimliğini aldım, ışık sarıcanyazıyordu. doğum tarihine baktım. daha on altı yaşındaydı."

"kimileri kötüdür, cünkü kendilerini sevmezler. kimileri ise güç insanlardır. cünkü çok acı çekmiş ve bu acıyı herkese ödetmek isterler. insanlarca aldatıldığından, hoş olmayan bir tutum takınıp kendilerini koruyacaklarını sananlar vardır. bazıları başkaları tarafından öyle hayal kırıklığına uğramışlardır ki, ancak onlardan birşey beklemediklerinde gelecekteki hayal kırıklıklarından kurtulacaklarını düşünerek kalplerini kapamışlardır. diğerleri bencildir, çünkü herkesin bencil olduğuna inanırlar ve ancak onlardan daha bencil olurlarsa mutlu olacaklarına inanırlar. bütün bu insanların ortak noktası şudur ki, eğer onları severseniz şaşırtırsınız, çünkü bunu beklemezler. zaten bu onlara öyle anormal gelecektirki çoğu başlangıçta bu sevgiyi reddedecektir. ama siz ısrarcı olursanız ve örneğin karşılıksız davranışlarla bunu onlara kanıtlarsanız, bu onların dünyaya bakışını, ilaveten de sizinle olan ilişkilerini altüst eder."

gülümsedi Celil Hikmet, manasını böylesine selametle sırtında taşıyan cümle içini titretmişti. Güzelliği bir kez fark edince sebepleri olur olmaz sıralayan aşkın en güzel demindeydi.

sıkılmadın mı hala kısa cümleler kurmaktan?

Evden çıktıktan sonra bir şey unuttuğunu fark ederek duraklayan,

yoktu.

öğleden sonra resim öğretmeni geldiğinde, "gri" dedi Zehra soluk soluğa.

1912 yazının son günleri.

her gün onlarca rengi fark etmeden yaşayıp giden yüzlerce insanla karşılaştığını düşündü Celil Hikmet, eğer bir kadın bu griyi tanıyorsa ve onu böyle tarif edebiliyorsa onunla evlenilebilirdi.

Bu başını yazmamışım,

Adam: Çünkü Beni hayata bağlayan Mekke'ye gitme düşüncesi. İşte o düşünce birbiri ile aynı her güne, sessiz kristallere ve o korkunç kafede ki öğle ve akşam yemeğiğine katlanmamı sağlıyor.

fakat unuttuğunun ne olduğunu bir türlü bulamayarak hafızasını ve ceplerini araştıran, nihayet, ümidini kesince, aklı geride, ileri gitmek istemeyen adımlarla yoluna devam eden bir insan gibi üzüntülüydüm.

"Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti. Daha ilk sayfalarındayken bile, kitabın gücünü öyle bir hissettim ki içimde, oturduğum masadan ve sandalyeden gövdemin kopup uzaklaştığını sandım. Ama gövdemin benden kopup uzaklaştığını sanmama rağmen, sanki bütün varlığım ve her şeyimle her zamankinden daha çok sandalyede ve masanın başındaydım ve kitap bütün etkisini yalnız ruhumda değil beni ben yapan her şeyde gösteriyordu. Öyle güçlü bir etkiydi ki bu, okuduğum kitabın sayfalarından yüzüme ışık fışkırıyor sandım: Aynı anda hem bütün aklımı körleştiren, hem de onu pırıl pırıl parlatan bir ışık. Bu ışıkla kendimi yeniden yapacağımı düşündüm, bu ışıkla yoldan çıkacağımı sezdim, bu ışıkta daha sonra tanıyacağım, yakınlaşacağım bir hayatın gölgelerini hissettim. Masada oturuyor, oturduğumu aklımın bir köşesiyle biliyor, sayfaları çeviriyor ve bütün hayatım değişirken ben yeni kelimeleri ve sayfalan okuyordum."...

bi kaç cümle yazsaydınız iyi olurdu.

"tam olarak bu mu istediğiniz?"

bi de kitapların isimleri ve yazarlarını da yazarsanız harika olur:)

Zehra gözlerini kocaman açmış -ne renkti bu kızın gözleri?Kuru yaprak rengi, atlas yorgan kadifesi-,"siyah yok mu bu karışımda?" diye soruyordu.

gibi birşey..

Bir önceki Simyacı'dan bir parça idi..

"hani o kar yapmadan, fırtına kopmadan evvel gökleri ve denizi dolduran sessizliğin buz mavisi var ya! sizin getirdiğiniz boyalar o rengi elde etmeme yetmiyor"

masızlık ve değişimden başka bir yasanın olmadığı düşler dünyasına dalarız.

teşekkürler filiz ve unconfined:)

çok güzel yazdıklarınız, vaktiniz oldukça yazarsanız sevinirim.