aleyküm selam ve rahmetullah.. evet yazı hocaefendiden.

Evet Ebu Eyyub el-Ensari Hazretlerinin derdi de buydu. O?nun için ta Medine?den kalkmış ve İstanbul önlerine kadar gelmişti. Aylar, haftalar geçmiş fakat fetih müyesser olmamıştı. Şimdi ise O, yorgun ve bitkin bir halde ölümünü beklemekte. Herhalde bütün hastalığı süresince, en çok tekrar ettiği şey: ?Fetihten ne haber? sözüydü. Nihayet ölüm ruhunu sarınca, ordu kumandanı soruyor: ?Ey Allah Peygamberinin Sahabesi, bir isteğin var mı, yerine getirelim? Diyor ki: ?Beni alın götürebildiğiniz kadar ileriye götürün. Hatta imkan varsa surların içine girin ve beni oraya gömün! Biz İstanbul?u fethetmek için geldik, ama bana nasip değil. Ne varki bir gün Efendimiz?in bu haberi mutlaka çıkacak ve bu müjdesi mutlaka tahakkuk edecektir. Ben burada gömülü olayım. Yanıbaşımdan geçen İslam süvarilerinin kılıçlarının, kalkanlarının şakırtılarını işitmek hoşuma gider. Bırakın hiç olmazsa o leventlerin seslerini duyayım.? Aradan 5-6 asır geçiyor, Cenab-ı Hak o muştuyu, yağız Türk Levend?i 22 yaşındaki Hz. Fatih?e nasip ve müyesser ediyor. Çağ açma-kapama, Nebinin iltifatına mazhar olma, Avrupa?ya açılacak Hayber kapısı gibi demir kapıyı kırma ve Muhammedi ruhu tastamam temsil etme, kaderin tatlı cilvesi ona nasip oluyor. Allah?ın takdiri ya; adı bile Mehmet, yani Muhammed Fatih olmuştur. Evet O, Muhammediliği adeta bir Mehdi mahiyetinde temsil etmiştir. Eba Eyyub-el Ensari Hazretlerinin duyduğu nara, Fatih?in narası ve takdirle karşılayıp?Hoş geldiniz? dediği ordu da onun ordusudur.

Ve bir defasında da Efendimiz Medine?den ayrılırken kendi yerine Hatice Validemizin akrabası olan Ümmü Mektum?u bırakmıştı. Demek ki ancak, böyleleri cihaddan geri kalabiliyordu. Gözleri görmüyordu, mazurdu. Hiçbir zaman cihada iştirak etmeyebilirdi, ama, Efendimiz?in vefatından sonra, kendisine?Senin gözlerin görmüyor, sen mazursun cihada gitmeyebilirsin? diye karşı koyan olmadığını değerlendirdi ve dünyanın dört bir yanına cihada gidenlerle beraber o da yola çıktı. Evet, İbn-i Ümmü Mektum bir fırsat yakalamıştı. Kadiseye?ye ordu giderken, çok yaşlı olmasına rağmen o da orduya iştirak edecekti. Rivayetlere göre o gün onu ordunun arka saflarında tutmak istemişlerdi de, bir yerde Sa?d b. Ebi Vakkas?ı yakalayıp şöyle dedi: ?Muğire bin Şu?be benim Allah yolunda cihad etmeme mani olmak istiyor. Eğer Allah yolunda bugün benim ölmeme mani olursanız ben de sizin hepinizi Halife Ömer?e şikayet ederim.? Bakın şikayet mevzuuna! ?Allah yolunda ölüp kanımla yunmama, yıkanmama mani olursanız sizi halifeye şikayet ederim.? ?Ne istiyorsun? diye soruyorlar. ?Gözüm görmüyor ama, ordunun önünde sancağı ben tutmak istiyorum.? cevabını veriyor. İşte Allah yolunda ölme mevzuunda hem de cinnet derecesinde kendini ölümlere atan insanlar!..

Tehbal açınca ruh-u revan-ı Muhammedi.

Bu bezm, Efendimiz?e kadar hep böyle devam edegelmiştir. O?nun yetiştirdikleri ise, bütünüyle rabbanidir. Her sahabi, bir cihad adamıdır. Her sahabi, havari yaradılışlıdır. Geceleri zahidlerden zahid, abidlerden abid olan bu yüce ruhlar, gündüzleri naralarıyla arslanların ödünü koparan birer pehlivan, birer kahramandırlar. En güçlü ordular, onların önünden yaramaz çocuklar gibi kaçarlar, çünkü onlar, başkalarının ölümden korktuğu ölçüde ölümün kara sevdalılarıdırlar.

Halbuki Yemame?de ölüme ne kadar da yanaşmıştı. Kale kapıları açılmayınca burçlara tırmanmış ve kendisini oradan içeriye atıvermişti. Düşman onu ok yağmuruna tutmuş, Bera ölümle burun buruna gelecek şekilde ağır yaralanmıştı; fakat, Yemame dahi ona aradığını vermemişti.

- Herhangibir dinden yada dinsiz olan bir insanın İslamiyet i seçmesi hakikaten günümüz şartlarında oldukça meşakkatli, seçenide alnından öpmek lazım. Niye mi, tvleri açın afganistana arabistana irana suriyeye ırağa bakın anlarsınız. Ayrıca internette dolaşan linç görüntüleride cabası :(( Üzgünüm ama durum bu, bu gidişle işimiz zor :((

?Nice peygamberlerin yanında, pek çok , Rabbe kul olmuş kimseler savaşmıştır. Onlar, Allah yolunda başlarına gelenlerden ötürü gevşememişler, yılmamışlar ve meskenete düşmemişlerdir. Allah, sabredenleri sever. Onların söyledikleri ancak şu idi: Rabbimiz! Günahlarımızı, işlerimizdeki israfımızı bize bağışla, sebatımızı arttır, inkarcı topluluğa karşı bize yardım et.? Bu yüzden Allah, onlara dünya nimetini de ahiret nimetinide fazlasıyla verdi. Allah, ihsan sahiplerini sever?. (Al-i İmran, 3/146-148)

Sanki Efendimiz?in olmayışını İbn-i Ümmü Mektum büyük bir fırsat biliyordu. Zira Efendimiz hayatta olsaydı ona?Sen evinde otur? diyecekti. Halbuki şimdi ona böyle diyen ve diyecek olan yoktu. Onun için de çok seviniyor ve ordunun en ön saflarında cihada iştirak ediyordu.

?Nice saçı başı dağınık insanlar vardır ki, bir mes?elede Allah?a kasem etseler, Allah onları kasemlerinde yalancı çıkarmaz. Bera b. Malik bunlardandır.?

?Mü?minlerden öyle er oğlu erler vardır ki, Allah?a verdikleri sözü yerine getirmiş bu uğurda canlarını vermişlerdir. Kimileri de, bu anı beklemektedirler. Onlar, ahidlerini asla değiştirmediler.? (Ahzab, 33/23) Enes b. Nadr, sözünü yerine getirenlerdendi. Ancak bazıları vardı ki, onlar da o anı, o vakti bekliyorlardı. İşte bunlardan biri de, Bera b. Malik?ti.

Fethetmeliydi alemi şan-ı Muhammedi..

?Sonra bu soru?Allah Rasulünü görenleri gören var mı? ? şeklinde de sorulabilir. Yine?Evet, var? denirse kapılar ardına kadar açılır.

Kaderin mahrem bir sırrıdır ki, bugün dünyanın dört bir yanında, nerede müslüman varsa, orası mutlaka Sahabi döneminde fethedilen yerlerdir. Endülüs, 8 asır müslümanların elinde kalmış olmasına rağmen, gözdoldurur bir şey bulmak çok zordur. Fakat Türkistan?da, Dağıstan?da, Mengücistan?da, Özbekistan?da hala camiler, medreseler vardır. Çünkü buralar Sahabe tarafından fethedilmiştir. Aynı zamanda buralar, Buhari?den, Müslim?e, Müslim?den Tirmizi?ye, ondan İbn-i Sina?ya, Farabi?ye kadar hem ilim sahasında hem de sahasında en muhteşem simaları yetiştiren yerlerdir. İslam buralarda hakkıyla yaşanmıştır.

Hz. Ömer, bütün liyakat ve kahramanlığına rağmen Bera?yı ordu kumandanlığına getirmemişti. Sebebini sordular: ?Cesareti? dedi, ?O kadar cesur ki, orduyu bir tehlikeye sürükler diye korkuyorum.? Cesareti tedbirsizliğe sebep olur diye, Hz. Ömer, Bera b. Malik?i, çok istediği halde ordu kumandanlığına tayin edemiyordu. O, işte böylesine korkusuz bir yiğitdi.

Yeryüzünde anarşi çıkaranlar, ölüme ölümle karşılık verenler, siyasi mes?elelerle halkın karşısına çıkıp onu iğfal edenler, umumun efkarını kendi istikametlerine meylettirebilmek için durmadan slogan üretenler ve bir ateş böceği hüviyetindeki akıllarına güvenerek burunları doğrultusunda gidenler, asla hakiki ma?nada hakimiyet kuramayacaklardır. Bir gün hakikat güneşinin doğması, onların nasıl bir zifiri karanlık içinde yol almaya çalıştıklarını gözler önüne serecek ve onlara da hatalarını itiraf ettirecektir. Bu sebeple diyoruz ki, salahat kazanmadan ulaşılacak neticeye hiç kimse bel bağlamamalıdır. Çünkü bu, ilahi kanuna karşı tavır almak ma?nasına gelir. Halbuki Allah

Sahabi, her zor anda Bera b. Malik?in duasına iltica ederdi. Ahvaz?da da öyle oldu. İranlılarla yapılan bu muharebede, bir ara İslam saflarında dağılma ve çözülmeler meydana geldi. Bera b. Malik?i yakından tanıyanlar, gözünün içine bakmaya başladılar ve ondan nusret adına dua istediler.

?Kasem olsun, Biz, Zikir?den sonra Zeburda da şunu yazdık: Yeryüzüne Benim salih kullarım varis olacaktır?. (Enbiya, 21/105)

Sözlerine töyle devam etti:

Bir mü?minin bin bir çıkın içinde yaşatacağı en mukaddes duygu ve düşünce, cihana hakim olma duygu ve düşüncesidir. Bir zaman biz bütün dünyaya hakim olduk. Bu, dün olmuşsa, bugün de olabilir demektir. Elverir ki azmedelim, dişimizi sıkalım; hiç olmazsa, bu mevzuda bizden istenenleri harfiyyen yerine getirelim.

?Allah?ım bu karanlık deniz karşıma çıkmasaydı, Senin adını denizler aşırı ötelere de götürecektim.?

Ebu Talha iyice yaşlanmış, güçten kuvvetten düşmüştü. Torunlarını çağırıyor?Kıbrıs fethedilecek. Bu sefere ben de katılmak istiyorum. Ama at üzerinde durmam mümkün değil. Onun için beni ata iyice bağlayın.? diyor. Torunları itiraz ediyor ve onun sefere katılmasına mani olmak istiyorlar. ?Sen ihtiyarsın, yaşlısın, mazursun? diyorlar. O diretiyor?Kur?an genç-ihtiyar ayırmadan herkesi malıyla canıyla cihada davet ediyor. Ben bu emirleri mutlak manada anlıyorum.? cevabını veriyor. Nihayet söz dinletemiyor ve ata iyice bağlayarak onu da ordunun içine salıveriyorlar. Daha harbe iştirak etmeden, yolda vefat ediyor. Zaten o kadar uzun ve ağır yolculuğa dayanacak halde de değildi.. Ama, o, dünyada aradığını bulmuştu.. vefat ederken, herhalde: ?Çok şükür Rabbim Sen?den istediğim bu şeyi de bana lutfettin.? diyordu. Ve, Hz. Halid Ebu Eyyub el-Ensari Hazretleri, çok yaşlı olmasına rağmen, ta Yezid?in emir olduğu döneminde İstanbul kapılarına kadar geliyor. O, Efendimiz Medine?ye teşrif ettiğinde evliydi, çoluk çocuk sahibiydi. Hz. Muaviye dönemi ve Yezid?in kumandanlığı zamanına gelinceye kadar en az 40-50 sene geçmişti. Bütün bunlar nazara alınacak olursa o son savaşa iştirak ettiğinde en az 75-80 yaşlarındaydı. Bu yaştaki bir insan, yine torunları tarafından atın üzerine bindiriliyor.. ve at üzerinde ta İstanbul önlerine kadar geliyor. Burada bir noktaya işarette fayda var: Sözkonusu sahabeler ve benzerleri acaba neyin peşindeydiler? Onlar hakkında Kur?an ve hadislerde nice takdirkar ifadeler mevcuddu. Bizzat Cenab-ı Hak onlara Ensar veya Muhacir demiş ve tebcil etmişti. Onlar Tevrat ve İncil?de dahi vasfedilen insanlardı. Bununla beraber Allah Rasulü?nden bir söz duymuşlardı: ?İstanbul mutlaka fethedilecektir? diye başlayan bu sözün sonunda da şöyle deniliyordu: ?Onu fetheden kumandan ne güzel kumandan ve onu fetheden ordu ne güzel ordu!? İşte onların bütün gayesi, Allah Rasulü?nün ifadesindeki bu güzel orduda sade bir nefer olabilmek ve Allah hoşnutluğunu kazanmaktı. Bunca tehalüke katlanmalarının başka hiçbir sebebi yoktu. Allah Rasulü İstanbul?u fethedecek ordunun Allah katında makbuliyetine işaret ediyor, onlar da böyle bir ordu içinde bulunmak için adeta birbirleriyle yarış ediyorlardı.

Deli Petro Ruslar için büyük bir hükümdardır. Hadd-i zatında bir delidir ama çizdiği plan Rus nesli için bir ideal haline gelmiştir. Plan şudur: ?Balkanları aşacaksınız. Osmanlı?nın gelişmesine ve yaşamasına imkan vermeyeceksiniz. İçlerine nifak sokacaksınız. Sıcak denizlere doğru inecek, Afrika?yı ve Basra Körfezi memleketlerini hakimiyetiniz altında bulunduracaksınız. Yer yer Avrupa?yla anlaşmaya gitseniz bile, hiçbir zaman Avrupa?nın Alem-i İslam?ı sizin aleyhinizde kullanabileceği ölçüde gafil davranmayacaksınız.? Deli Petro?nun dillere destan olan bu vasiyeti, çok meşhurdur. Hemen hemen bütünüyle bu istikamette sarfedilmiş bir kısım sözlerden ibaret bu vasiyet, daha düne kadar Rusya için bir ideal ve ümniye olmuş, Komünist Rusya bile bu idealden vazgeçmemittir.

Biz, İslam aleminde zuhur etmiş bütün cihangirlerde aynı ruh halini görüyoruz. Onlar yaşatma arzusuyla, yaşama zevkini kendilerine haram kılmış insanlardır. Bütün dertleri, intisabıyla şeref duydukları dinin i?lasıydı.

Duası makbul bir sahabiydi. Allah Rasulü, bir ara büyük bir cemaatin huzurunda şunları söylemitti:

Bera, Allah Rasulü?nün bulunduğu bütün gazalarda bulunmuş, kılıç çalmıştı. Her mücadelede ölüm kovalayan bir insandı. Onu bulamadıkça mahzunlaşır ve harb meydanlarından çok kere üzüntü ile ayrılırdı.

?Fitne kalmayıp, yeryüzünde yalnız Allah?ın dini hakim oluncaya kadar onlarla savaşın.? (Bakara, 2/193) Fitne ve huzursuzluk kalkacağı ana kadar mücadeleyi devam ettiriniz ki, insanlar, dünyevi ve uhrevi istikballerinden emin olabilecekleri bir seviyeye yükselsinler. Yeryüzünde sulh-ü umumiyi temin edinceye, huzurun ve emniyetin bekçileri oluncaya dek, mücadeleyi bir an için olsun elden bırakmayanız.

?Bir kavim kendini değiştirmedikçe, Allah da onları değiştirmeyecektir? (Ra?d, 13/11) buyurmaktadır.

Hz. Osman ?ın halife seçilmesinin üzerinden henüz 5 sene kadar geçmişti ki, Kuzey Afrika, baştan başa İslam?ın hakimiyeti altına alındı. İslam orduları, bir yandan da Hazar Denizi?nin arkasına sarkmış ve Taberistan?ı fethetmişti. Ardından, Maveraünnehir de fethedildi ve İslam daha Hz. Osman devrinde Çin Seddi?ne varıp dayandı. Bugünkü Türkiye?nin 50 misli büyüklük ve genişlikte bir devleti Cenab-ı Hakk, 15 sene içinde o devrin müslümanlarına lutfetti. Çünkü onlar, hayatı istihkar etmiş ve her zaman ölümü gülerek karşılamışlardı. Siz de ne zaman hayatı istihkar eder, rahatınızdan fedakarlıkta bulunur, dini duyguları hayatınızın gaye ve ideali haline getirir ve?İslam hayata hakim olmadıktan sonra ölüm daha yeğdir.? derseniz, Allah , işte o zaman size de lutufta bulunacak, sizi de yeryüzünün hakimi haline getirecektir. Taşıdığı bayrağı en yüksek burca dikebilme derdiyle dertli, yeryüzünü bitirirse, bu defa göklere bayrak dikmeye de azimli bir cemaattir ki, Cenab-ı Hakk?ın lütuf ve keremine liyakat kazanmış demektir. Ve cihan hakimiyeti, böyle bir cemaatin ferdlerinin canlarını harç edeceği temeller üzerinde yükselecektir.

Hayber?e çıkılırken Hz. Ali?nin gözleri ağrıyordu. Allah Rasulü onu, bu mazareti sebebiyle Medine?de bırakmak istedi. Ama Hz. Ali buna razı olmadı. Ve?Beni kadın ve çocuklarla beraber mi bırakıyorsun ya Rasulallah!? dedi. Nitekim daha sonra Hayber O?nun eliyle fethedildi.

?Rabbim! Ben ancak kendime ve kardeşime söz geçirebiliyorum; artık, bizimle yoldan çıkmış bu milletin arasını ayır? dedi. (Maide, 5/25)

Ebu Kubeyl anlatıyor: Abdullah bin Amr bin As`ın yanında idik. `Önce hangisi fethedilecek, Kostantina mı Roma mı?` diye soruldu. Abdullah bir sandık getirtti. Ondan bir yazı çıkardı ve dedi ki: `Biz Resulullah sallallahu aleyhi ve sellemin etrafında oturuyor, söylediklerini yazıyorduk. Bu soru O`na soruldu. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdular ki: `Önce Kostantina fethedilecek.`

Mü?minin elinde, ona daima doğru yolu gösteren, izzet ve şeref kaynağı bir Kitap; önünde de mukteda-yı kül bir rehber olan Hz. Muhammed vardır. O, bu ikisiyle yeryüzünün en talihli insanıdır. Dolayısıyla, yeryüzü hakimiyetinin tek namzedi odur. Kur?an?ın mü?mine öğrettiği budur. Cenab-ı Hakk da mü?minden hep bu neticeyi bekler. Başka türlü nasıl olabilir ki, mü?min: ?Allah benim Rabbim, Hz. Muhammed muktedabihimdir; Kur?an düsturum, cihad yolum; bu uğurda ölmek ise, en tatlı ümniye ve idealimdir? diyen insandır. Onun kafasında, sabit bir fikir halinde daima şu düşünceler vardır: ?Ben, kendi milletimi yeryüzündeki bütün milletler arasında bir muvazene unsuru haline getirme mecburiyetindeyim. Şayet yüryüzünde, tabakat-ı beşer çapında verilecek kararlar içinde benim reyim esas olmazsa, yeryüzünde nice zulümler işlenecek, azizler zelil, zelil olması gerekenler de aziz olacaktır. Onun için, hükmü ben vermeli, muvazene unsuru ben olmalıyım. Devletler bir araya geldiklerinde benim parmağıma bakmalı, söz söylendiğinde benim sözüme öncelik vermelidirler. Ve benim reyim alınmadan, kimse rey kullanmamalıdır.? Mü?min işte bu seviyede bir anlayış, duyuş ve şuur seviyesini yakaladığı zaman, değişecek hiç bir süper güç müslümanları sömüremeyecek ve onlara ambargo uygulayamayacaktır. Eğer bir ambargo uygulama söz konusu olacaksa, bunu mü?minler kafirlere karşı yapacaktır. Zaten, Cenab-ı Hakkın bizden istediği de böyle bir yeryüzü hakimiyetidir:

Allah Rasulü hiç kimseden takatının fevkinde bir talepte bulunmuyordu. Bununla beraber sahabi her fırsatta takat sınırını zorluyor ve adeta yükün altına biraz daha girebilmenin kavgasını veriyordu.

Bir millet azizken, Allah onları zelil kılmaz. Bir millet, başlara tac iken, Allah onları ayaklar altına aldırmaz. Ama millet kendini değiştirirse, Allah da onları değiştirir. Bu müsbet ma?nada da, menfi ma?nada da böyledir. Öyle ise, evvela?Nefsinizi koruyun!? , yani, nefsinizde derinleşin. İçinizi fethetmeye çalışın. Eğer fatih olmak istiyorsanız, evvela işe nefis kalesini fethetmekle başlayın. Buudlarınız, iç aleminizde gelişsin, genişlesin ve derinleşsin. Her tarafınızda Allah mütecelli olsun.

Koray abi bu allahın vaadidir.. bu olacak.. nasılmı olacak:)?Allah büyüktür.

?O ki, Rasulü?nü bütün dinlerin hepsine galebe çalsın diye hak din ve hidayet kaynağı ile gönderdi.? (Fetih, 48/28 )

bu fetih tekrar geri gelebilir. bunu efendimize sadakatla bağlanarak yapabiliriz

Biraz sonra düşman hezimete uğramış ve kaçmaya başlamıştı. Müslümanlara Allah nusret nasip etmişti. Herkes zafer çığlığı ile ortalığı inletirken bir köşede, yaralı bir arslan, mütebessim bir çehre ile bu tabloyu seyrediyordu. Dünyaya ait seyrettiği son tablo müslümanların zaferi olan bu yaralı arslan, hiç şüphesiz Bera b. Malik?di. Belki de duasındaki ikinci talebin vaktini bekliyordu. Biraz sonra, canından aziz tuttuğu dostuna, Allah Rasulüne kavuşacaktı...

Kur?an, rabbanileri işte böyle anlatıyor; hayatı, hayata ait lezzetleri, dünya ve dünyaya ait herşeyi hakir gören ve gece gündüz Allah yolunda kıyasıya mücadele veren Rabbanileri... Onlar, Allah?a gönül vermiş, Hakk?a dilbeste olmuş kimselerdir. Rableriyle kavi münasebetleri vardır; mücadeleleri çok gönüldendir. Zaten, mücadeleyi Rabbani olanlar verir. Onlar ki, Allah yolunda başlarına gelen her gaile, dert ve musibete katlanırlar, gevşeklik göstermezler. Gök şak şak olsa başlarına dökülse, zemin yarılsa onları yutmaya hazırlansa, binbir musibet değirmen taşları gibi başlarında dönüp dursa, ihtimal ki onların azmine zerre kadar tesir etmeyecek; onlar, hak bildikleri yolda azm-i rah edip yürüyeceklerdir. Çünkü onlar, sabır kahramanlarıdır; sabır, onlarda bir ittah, bir iştiyaktır. Bu iştah ve iştiyak ise, Cenab-ı Hakk?ın rahmetini celbeder, çünkü Allah sabredenleri sever. Bir de onlarda günah ve kalplerinin ölmesi endişesi vardır; çünkü günah ve kalp kasavetinin, düşman karşısında azim ve sebat duygusunu zaafa uğratacağını bilmekte ve içlerinde hep bu endişeyi taşımaktadırlar. Bu sebeple onlar, Rabblerine iltica eder, günahlarının ve işlerinde gösterdikleri israfın affedilmesini isterler. Günah ki, Rahmetle rezonans olmaya manidir. Öyle ise, evvela o günahtan tevbe edilmelidir. Ayette tevbenin öne alınıp, yardım talebinin sona bırakılmasında bu hikmet gizlidir.

İşte, onlar tarafından kurulan bu muhteşem ve şanlı devletin her devirde dünya muvazenesinde bir ağırlığı vardı. Herkes ona bakıyor ve kendisini ona göre ayarlıyordu. Evet, böylesine Hak yolunda tehalük gösterme, O?nun dışında herşeyi hakir görme, Allah?ı daima birinci planda mütalaa etme, ve bu yüce dava, yüce mefkurenin delisi olma sayesinde, Cenab-ı Hakk sınırlarımızı daima korudu, biz de aziz olarak yaşadık. Bu ruhu kaybedince de bizi dört bir taraftan sardılar ve, aheste aheste çürütüp, ruhumuzu aldılar. Evet, biz evvela ruh planında, sonra haysiyet ve şeref planında, daha sonra da madde planında öldük. Şimdi de süper güçlerin ağzına bakıyor ve desteklerini bekliyoruz. Hatta onlara karşı borçlarımızı erteletmeyi, biraz geciktirmede muvaffak olmayı çok büyük başarı sayıyoruz.

Evet, şimdi tam maddi cihad zamanıydı. Kılıcını kapan meydana atıldı. Öldürdü veya öldürüldü. Fakat meydanı terkeden olmadı. Her cebhede, kendilerinden beklenenin çok üstünde muvaffakiyetlerle gidip Çine-Maçine ulaştılar. Onlar hem toplum olarak hem de teker teker ferdler olarak destanlara mevzu insanlardı...

Murad Hüdavendigar, ?Allah?ım ordunu muzaffer ve beni de şehid eyle!? diye dua etmiş ve harbe öyle çıkmıştı. Duası makbuldü. Ordu muzaffer o da şehid olmuştu. Bağrından yediği hançerle upuzun yatarken, etrafındakiler son buyruğunu sordular. Dudaklarında bir cümle söyleyecek kadar ancak derman vardı.. ve onu söyledi sonra da gözlerini yumdu. Son cümlesi: ?Attan inmeyesüz? olmuştu.

Çok üzgünüm ama şöyle bir yorum yazacağım;

Her devirde, hangi toplum salih amel işler veya diğerlerine göre daha fazla salih amelde bulunursa, yeryüzünde hakimiyet o toplumun hakkıdır. Ancak bu mevzuda şu hususa dikkat edilmelidir: Salih amel, sadece ibadetten ibaret olmayıp, temelde nebi ahlakıyla ahlaklanma demektir. Bu ahlakta, eşya ve hadiseleri anlama, insan ve kainat arasındaki münasebeti kavrama da vardır. Yine bu ahlakta, iç derinliği ile dış tefekkürü aynı ritimde koruma kabiliyet ve meziyeti mevcuttur. Böylece sonsuzu yakalayabilen insan, hakiki ma?nada salahı yakalamış olur.

Gelecek, hem de yakın gelecek İslam`ındır. Çünkü küfür sırasını devirdi. Batıl sistemler bir bir çöktü, çöküyor. Müslümanlar bir dönemlik gafletlerinin bedelini ödediler. Yükseliş sırası İslam`dadır. Genç birikim İslam`dadır. Hayata en kapsamlı bakış sahibi Müslümanlardır. Emel yüklü nesil Müslümanlardır.

Hz. Ali, Allah Rasulü hicret esnasında Mekke?den ayrılırken O?nun yatağına yatmıştı. Bu, kılıç darbeleri altında paramparça olmayı baştan kabulleniş demekti. Müşrikler elleri havada kaldılar. Zira yataktaki Efendimiz değil, Hz. Ali?ydi. Ellerinin havada kalması ise hayrettendi. Bu işe akıl erdirememiş ve donup kalmışlardı. 17 yaşındaki bir genç, nasıl olur da hayatını hiçe sayarak böyle bir fedakarlık yapardı? Ebu Cehil dahil bütün Mekke müşrikleri küçük dillerini yutmuşlardı. Ve, yine Ebu Cehil, Abdullah İbni Cahş?ın damının üzerine çıkıyor, içerde koyunların melemesini, kedilerin miyavlamasını duyuyor ve dehşetten dehşete düşüyordu. Çünkü evde insan adına hiç kimse kalmamıştı. Dostun kendisi Medine?ye gidince, herkes de arkadan koşup gitmişti. Ebu Cehil, Hz. Abbas?a hitaben: ?Hayret! Bu senin yeğenin, aramıza öyle bir iftirak attı ki, bunu ne izah etmek ne de anlamak mümkündür!..? diyordu.

?Müslüman? kelimesi, Türkçemize Farsçadan geçmiş bir kelimedir. ?Müslim? kelimesini acemler, kendilerine göre cemileştirmek için?-an? harflerini ilave etmiş, ?müslüman? demişlerdir. Biz de öyle kullanıyoruz.

Bu söz, bir peygambere karşı söyleniyordu. İsrailoğulları, senelerce Arz-ı Mev?ud?a girme ideal ve düşüncesiyle yaşamışlardı. Halbuki şimdi fırsat önlerindeydi; biraz gayret ve biraz fedakarlıkla maksadlarına erme imkanını elde edeceklerdi. Halbuki mefluç idiler. Rahat ve rehavete gömülmüşlerdi. Yerlerinden kımıldamaya niyetleri yoktu. Kavga ve mücadeleden korkuyorlardı. Elde etmek istedikleri şeyin bedelini ödemeye yanaşmıyorlardı. Hz. Musa'nın elinden ise hiçbirşey gelmiyordu. Rabbine iltica etti ve:

Hz. Osman, Allah Rasulü?nün kerimesi Hz. Rukiye validemizi dahi yanında götürememişti. O Rukiye ki, onun hanımıydı ve iki cihan serverinin gözünün nuruydu. Bizden kime: ?Rukiye için bir can lazım? denseydi zannediyorum herkes bin canıyla onun imdadına koşardı. Fakat gel gör ki, bu Rukiye Mekke?de kalıyor ve Hz. Osman Medine?ye hicret ediyordu.

İslami geçmişimize bakınca bütün tarihi vak?aların, Efendimiz?in bu ifadelerini doğruladığını görürüz.

« Allah 'in, yarattiklari içinde en nefret ettigi varlik, dünyadır, yarattigindan beri onu hiç tarafina bakmamistir.

Musa Bin Yesar'in rivayetine göre: Peygamber'imiz buyuruyor ki:

Evet, Hz. Ebu Bekir Mekke?den Medine?ye hicret ederken, yanında hiç kimseyi götürmüyordu. Hanımını, babasını ve canı kadar sevdiği evlatlarını Mekke?de bırakıyor, öyle gidiyordu.

1300 SENE GİBİ UZUN ZAMAN YAHUDİ VE HRİSTIYAN DÜNYASI TARAFINDAN MAĞLUB EDİLEMEYIŞİNİN SEBEPLERİNİ ANLATIR MISINIZ? AYRICA BUGÜNKÜ MAĞLUBİYET VE HEZİMETİMİZİN SEBEBİ NEDİR?

Allah, ittika eden ve ihsan sırrını kavrayanlarla beraberdir. Bu sırrı kavrayanlar, maiyet-i ilahiye?ye girmiş demektir. Nedir ihsan sırrı? O, Mevla?yı görüyor gibi kulluk yapma şuurudur. O, iç aydınlığıdır, duyguların derinleşmesidir, ummanlaşmaktır, mes?eleleri satıhtan ele almaktan kurtulup, içe nüfuz etme melekesini kazanmaktır; dış fethi içten başlatmak ve fethin her merhalesinde bu keyfiyeti korumaktır. Bir ma?nada o, salaha ermektir.

Her nebi, ümmeti içinde kendini temsil edecek Rabbanileri yetiştirir ve cihad bayrağını onlara teslim eder. Her nebinin az veya çok böyle bir Rabbaniler kadrosu vardır.

Bu, ?Bıktım artık bunlardan; utandım ve usandım bu dertsiz, gayretsiz rahat ve rehavet düşkünü, cihad aşkından nasipsiz ölü ruhlardan? demekten farksız bir ifadedir ki, ?Bizimle bu fasık kavmin arasını ayır? diye dua edilmektedir.

Temim ed-Dari radıyallahu anh Resulullah sallallahu aleyhi ve sellemden şöyle işittiğini söylemiştir: `Bu din, gece ve gündüzün ulaştığı her yere ulaşacaktır. Kıl çadırdan veya yün çadırdan yapılmış olsa bile her eve Allah bu dini sokacaktır. Onurlu veya onursuz; İslam`ın onuru ile onurlanarak veya küfrün zilleti ile zelil olarak...`

Allah Rabbanilere hem dünya, hem de ahirette yaptıklarının karşılığını kat kat vermiştir; çünki O, ihsan ehlini sever.

Alparslan?da bu vardır, Kılıçarslan?da bu vardır, Murad Hüdavendigar?da bu vardır, Fatih?te, Yavuz?da ve daha nicelerinde hep bu ruh, hep bu şuur mevcuddur...

Zikir, öğüt ve nasihat demektir. Burada ya Tevrat, ya da daha şümullü bir ifade ile?Levh-i Mahfuz? ma?nasına gelir. Bu takdirde, ayete şöyle bir izah getirmek mümkündür: ?Biz Levh-i Mahfuz?a yazdıktan sonra, Davud?a gönderdiğimizi Zebur?da da, Levh-i Mahfuz?dan istinsah ile şöyle yazdık ki, yeryüzüne ancak benim salih kullarım varis olacaktır?.

Efendimiz, sahabinin ruhunda işte böyle bir ideal çerağı tutuşturmuştur. Onlar, dini hayatın ikamesini her zaman şahsi hayatlarının önünde tutmuşlar ve dini hayatın yeryüzüne hakim olmasını hayatlarına gaye edinmişlerdir. Allah da, cihan hakimiyetinin kapılarını açmak suretiyle onları aziz kılmıştır. Zaten Allah Rasulünün risaletinin ma?na ve hedefi de buydu. Cenab-ı Hakk, O?nu yeryüzündeki bütün sistem ve dinlere galebe çalsın diye hak bir din ve hidayet kaynağı Kur?an ile göndermişti. Ayet, bu hususu anlatırken şöyle diyordu:

Cenab-ı Hakk, kendi hak da?vasını ve dinini yücelteceğini va?d ediyor. Allah?ın dinine sahip çıkanlar, ona el atmakla aziz olacaklardır. Allah, bu ülkede olmazsa bile bir başka yerde bu dini mutlaka yüceltecek ve payidar kılacaktır. Bu, Allah?ın va?d-i sübhanisidir. Ama O, bunu, bir cemaatin yeryüzünden fitne yok oluncaya kadar mücadele aşk ve azimini göstermesine bağlamıştır. Kur?an, şöyle buyurmaktadır:

?Allahım şunların yaptıklarından Sana sığınır, tebrie ederim? dedi. İşaret ettiği kafirlerdi. Onlar ki, Allah?ı, Peygamberi tanımayan karanlığın çocukları yarasalardı. Enes b. Nadr onların yapıp ettiklerinden kendisinin beri ve uzak olduğunu ilan ediyordu. Sonra, bir de panik içindeki müslümanlara baktı. Gözleri buğulandı. Bu, kendisine çok ağır gelmişti. Düşman, ona birşey yapamamıştı ama, İslam saflarında gördüğü çatlaklık, zağlı bir ok, bir hançer gibi sinesine saplanmıştı.

Sahabi çok kısa bir zaman içinde cihanı fethe muvaffak olduysa her halde bunun kendine göre bir hesabı ve değerlendirmesi vardır. Sahabi ki, teker teker hepsi, İslam davasını birer mecnunu idiler. Evet, dıştan ve zahiri gözle bakanlar onlara deli derdi. Çünkü onların yaptıkları aklı durdurup, hayali donduracak çapta şeylerdi.

YERYÜZÜNDE HAKİMİYET MÜ?MİNLERİN HAKKIDIR

Alparslan, Malazgirtte üzerine giydiği beyaz urbasıyla ordusunun karşısına çıkıyor ve irad ettiği hutbesinde bu cübbenin ona kefen olmasını niyaz ediyordu. Yani o harp meydanında muzaffer olmaktan daha çok şehid olmak için gelmiş bulunuyordu. Ve bunu, giydiği kefeniyle de bizzat gösteriyordu. Onun için de kendi ordusunun birkaç misli düşmanla tereddütsüz yaka-paça olabilecekti. Ve olduda.. oldu ama, günün sonunda içi biraz buruktu. Zira şehid olmak istemiş, fakat olamamıştı.

Enes b. Nadr bunlardandır. Bedir?de bulunamamıştı. Ailesi, topyekün nura koşmuş, nura kavuşmuş, nurlanmış, nur olmuş ve sonra hakikatı neşretme yoluna girmiş bir aile idi. Ama her nedense Enes b. Nadr, Bedir?e iştirak edememişti. Öyle hayıflanıyordu ki!.. Bedir?in aslanları geri dönünce ellerini dizine vurdu ve?Yazık bana, Allah Rasulüyle bu ilk muharebede bulunamadım. Bulunup da, canımı can pazarına salamadım. Şehid olma fırsatını kaçırdım. Ama bir daha Allah bizi kafirlerle karşılaştırırsa, onların benden çekeceği var? dedi...

Harb, yine müslümanların lehine neticelendi. Düşman, verdiği ağır zayiat ve bıraktıkları ağırlıklarıyla çekip gitmişti. Buna kaçıp gitme de denebilirdi. Zira daha sonra Allah Rasulü, yanına aldığı bir grup insanla onları takip etmiş, ancak düşman geriye dönmeyi göze alamamıştı.

Yolda takılıp kalanlar, ?Bizim Calut ve ordusuyla başetmeye gücümüz yetmez? derken, o küçücük fedailer grubu, ?Nice az topluluk vardır ki, çok kalabalıklara Allah?ın izniyle galebe çalmıştır.? diyerek, ölümü istihkar ile Calut?un karşısına dikilmiş ve Cenab-ı Hakk da, onları bu inançlarında yalancı çıkarmamış. Talut?un ordusu, netice de Calut?u hezimete uğratmıştır. Ancak bu yolladır ki, Amerikalılar esir alınmış ve İsrailoğulları?nın senelerdir içlerinde yaşattıkları Kudüs?e girme ümniye ve ideali tahakkuk etmiştir.

Raşid Halifeler devri bütünüyle 30 senedir. Bununla beraber daha Hz. Osman döneminde Müslümanlar dünyanın dört bir yanına yayılmışlardı. Bir taraftan Erzurum?a kadar varmış, diğer taraftanda Aral gölüne uzanmışlardı. Halbuki o devirde ihtilaflar doruk noktadaydı. Buna rağmen, cihad ruhu onlarda devamlı hamle şuurunu besliyordu. O dönemde Afrika, bir baştan bir başa fethedildi. Ukbe b. Nafi, oraya giren ilk müslüman kumandan olarak, koca Afrika?nın fethini kendi hayatının günlerine sıkıştırabilmişti. Vefat ettiği zaman 50 yaşındaydı. Bu elli senelik dar zaman dilimi içinde bir baştan bir başa bütün berberilere sözünü dinletmiş, o günkü arapların karanlık deniz dedikleri Atlas Okyanusuna dayanmış ve atını yarı beline kadar suyun içine sürüp yeryüzünde ideal bir insanın söyleyebileceği en güzel sözü söylemişti: ?Allah?ım bu karanlık deniz karşıma çıkmasaydı, Senin adını denizler aşırı ötelere de götürecektim.? Onların transatlantikleri, uçak gemileri, hatta fırtınalı zamanlarda, denizlerde yüzecek vapurları da yoktu. Bu uzak ülkelere atın, devenin sırtında taşınıyor, deniz aşırı ülkelerede sallarla ulaşmaya çalışıyorlardı. Buna rağmen dünyanın dört bir bucağında hem de çok kısa zamanda at oynatabilmişlerdi. Meseleyi riyazi olarak arzetmek icabederse, dört Halife döneminde İslam adına, gönüllerin fethedilmesini hedef alan fütuhat, daha sonra ki bütün Emevi, Abbasi, Selçuki ve Osmanlı dönemlerinde fethedilen yerlere denk idi, belki daha da fazladır.

Gün gelip de değişik imparatorluklar, İslamiyetin yayılışını engellemeye ve mücahitleri durdurmaya kalkınca; müslümanlar da kılıca başvurma zorunda kalmışlardı. Zira onlar hakikatı neşredip cihanı aydınlatacaklardı.. hasımlar maddi güç ve kuvvetle karşılarına çıkınca, onlarda aynı silahı kullanma mecburiyetinde idiler.

İslam ordusu bir beldeye gelir ve oranın ahalisi, ?Sizin içinizde peygamberi gören var mı? diye sorar. Eğer?Evet, var.? denilirse kapılar ardına kadar açılır.

?En hayırlı nesil benim içinde bulunduğum nesildir. Sonra onları takip edenler, sonra da onları takip edenleri takip edenlerdir.?

Abi birgün bakmışsın gavur dediklerimiz elde Kuran bize onu okuyorlar.. azmı duymuşuzdur hollandalının bişri müslüman olmuşturda yine aynı üğlked sadece dünyalığını arayana ve ibadetini aksatana sen cuma müslümanısmısın dediğini?

Ve Allah da onları tam 40 sene Tih sahrasında şaşkın ve baygın bir halde dolaştıracaktır. Bilahere Hz. Yuşa bu işe hız verecek ve aynı mücadele, Hz. Davud?la devam edecektir.

İşte, Rasul-i Ekrem ?in ashabı içinde tutuşturduğu mefkure meşalesi budur.

Gök, nura garkolur nice yüzbin minareden,

Mü?min için de Rasul-i Ekrem?den kalma bir vasiyet vardır. O, mü?mine büyük bir da?va ve ideali emanet ve vasiyet olarak bırakmıştır. Bu mukaddes emaneti afak-ı alemde taşıma vazifesi, bugün bir borç olarak mü?minin boynundadır. Mü?min hayatı boyunca hep bu idealle yaşayacak bu ideal uğruna sıcak denize de, soğuk denize de açılacak, Sibirya?yı da, Güney ve Kuzey Amerika?yı da hakimiyeti altında bulunduracaktır. Zira Allah , mü?minin kafirlerin hakimiyeti altında yaşamasına razı değildir. Bir mü?min, kafirin tasallutu altında yaşamaya razı olmuşsa, o, İslam?a ve imana ait herşeyi kaybetmiştir ve esasen onun yaşamaya hakkı da yoktur. Zaten yaşaması da bir mezellettir. Ahireti de, mezellet olacaktır.

Ama inan bunca olumsuz propoganda ve örnek varken işimiz zor diyorum. Belki zor olması bu işin güzel yanıda ne bileyim :(

İslam ve iman kelimeleri üzerine farklı farklı mütalaalar yürütülmüştür; ama biz burada o hususdaki nüanslara girmeyeceğiz. İslamı imanla beraber ifade edecek olursak, müslüman Allah?a ve inanılması gereken esaslara, hem de aksine ihtimal vermeyecek şekilde inanmış ve Allah?a teslim olmuş insandır. Yani müslüman, Cenab-ı Hakk?ın ona şahsi, ailevi, içtimai hayatını düzenlemesi adına ne kadar emirleri varsa, hepsini yürekten samimiyetle, ihlasla temsil eden insandır. Bazı devirlerde, müslümanlar İslamiyeti, elifinden ye-sine kadar temsil etme fırsatını bulamamış olabilirler, onu temsil aşk ve iştiyakıyla yanar, onu yaşama arzusuyla kıvranıp dururlarsa, inşaallah mes?ul olmazlar ve muaheze de edilmezler. Zira bir kere boyunduruk yere konmuştur. Bir hamlede onu kaldırıp yerine koymak mümkün değildir. Düşünce, plan, azim ve karar yeter.. evet eğer onlar, fevkalade bir iştiyak ve cinnet derecesinde bir arzuyla bu işin arkasına düşmüş ve ölesiye onu takip ediyorlarsa mes?uliyetten kurtulurlar. Zaten mes?uliyetten kurtulmak içinde, ya İslamı bütünüyle yaşamak ya da yaşamak arzu ve iştiyakıyla yanıp-yakılmak şarttır.

Seyyidina Hz. Musa, terbiye ettiği cemaatine bu hedefi gösteriyordu. Ama o cemaatin buna liyakatı yoktu; Tur?da Rabbinin tecellileriyle başbaşa kalıp mest ve sermest olan yüce bir ruhtan, ?Kelimullah?dan nebean eden hakikatlara karşı gözleri kör, kulakları da sağır idi. ?Ey Musa! Onlar orada oldukça biz asla oraya girmeyeceğiz. Sen ve Rabbin gidin savaşın, doğrusu biz burada oturacağız?. demişlerdi.? (Maide, 5/24)

Bir sene geçti. Müslümanların 5-10 katı kefere, Bedir?in intikamını almak için ne kadar hoyratlık ve yobazlık varsa onunla Medine?nin kapısına kadar geldiler. Ve Medine?ye 5-10 km mesafede bulunan Uhud dağında toplandılar. Bu dağın adına izafeten bu harbe Uhud Harbi dendi. Bedir?de bulunamayan Enes b. Nadr, şimdi Uhud?daydı. Harb, iyiden iyiye kızışmıştı. Enes b. Nadr, sağa sola koşuyor ve karşısına aldığı her düşmanı püskürtüyor, Allah?ın yüce adının hakimiyetini gösteriyor, Rasul-i Ekrem uğruna hiç tereddüt etmeden ölümün üzerine yürüyordu. Fakat ölüm, bu ateşten insanı yutamıyordu. Harb, bitmek üzereydi. O melul, mahzun geriye dönmeye hazırlanıyor ve yine diri dönüyorum diye üzülüyordu. Tam bu esnadaydı ki, Halid b. Velid hadisesi meydana geldi. İslam saflarında yarılmalar, dağılmalar oldu. Bir ara, Efendimizin vefat ettiği şayiası duyuldu. Bu şayia paniği daha da arttırdı. Bir adam vardı ki o, geriye tek bir adım dahi atmamıştı. Hala düşmanın üzerine yürüyor ve bir taraftan da?O?nun öldüğü yerde siz niçin yaşıyorsunuz? diye bağırıyordu. Bu adam, Enes b. Nadr?dı, ölümün kara sevdalısı Enes b. Nadr.. şehadet şerbetini içmeyi kendine gaye edinmiş olan Enes b. Nadr.. nihayet bir ara ellerini açtı ve:

Bazen cihanın şarkında ve garbında, Allah?ın hoşnud olmayacağı şekilde zuhur eden sistemler; Firavun, Karun ve bunlara benzer mütemerrid insanlar, belli bir süre, fakat geçici olmak kaydıyla hükmü ele geçirmiş olabilirler. Bu, Levh-i Mahfuz?da ve Zebur?da yazılı olan, Kur?an?a da haber tarikiyle kaydedilen söz konusu kanuna muhalif değildir. Zira ayette kasdedilen devamlı ve uzun süreli hakimiyettir. Halbuki, diğerlerinin hakimiyeti gelip-geçicidir ve müslümanların kendilerine gelip toparlanmalarına sür?at kazandırmak hikmetine mebnidir. Halbuki ayette anlatılan, ilahi bir kanundur. Bu kanunu değiştirmeye de hiç kimsenin gücü yetmeyecektir.

Evet, mü?min için ancak iki yol vardır. O, ya en mualla mevkiye çıkacak, Ulubatlı Hasan gibi sancağı oraya saplayacaktır; veya sinesinden binlerce ok yiyecek ve neticede Rasulullah?a vasıl olacaktır. Bizim yolumuz budur, dolayısıyla, başka yol bilmeyiz.

İSLAMİYETİN KISA ZAMANDA YAYILMASININ,

Yurt-yuva, mal-menal, evlad-u iyal herşey terkediliyordu. Bunu müşrikler nasıl anlayabilirdi ki?

Hz. Adem ile başlayıp, diğer peygamberlerle sürdürülen cihad, her devirde meçhul Rabbanilerce temsil edilegelmiştir. Kur?an, bu rabbanileri bize şöyle anlatır:

Aksi davranış ise, hem dünya hem de ahiret mes?uliyetini kaçınılmaz kılacaktır. Dünyada hep zillet çekecekler; zira İslam?dan kopuk yaşamaları onları içtimai, iktisadi, ticari ve askeri hayata ait bütün saha ve ünitelerde küfrün sultası altında kalmaya mahkum edecektir. İlim ve teknik planda da mağlup düşeceklerdir. Ahirette ise, bunun hesabını verecek ve orada can yakıcı bir azapla karşılaşacaklardır.

Kur?an bize bir yol gösteriyor: Allah tarafından sevilmek, O?nun rızasına nail olmak istiyorsak işte yolu: Rabbanilerden olmak...

Kardeşi Enes?e bir veda bakışıyla baktı. Fakat sevinçten gözlerinde şimşekler çakıyordu. Kalkanını attı ve elde kılıç düşman saflarına dalıverdi.

Ben olmayacak demiyorum sevgili duhan,

Roma ile kastedilen nere ise sırada o var:?

Davud, Talut?un ordusunda bir nefer gibi Calut?a karşı kavga verecek ve onu harb meydanında öldürecektir. Ama bütün bu neticelere ulaşma kolay olmamıştır. Talut?un ordusunda bulunanlardan niceleri yolda takılıp kalmış ve ancak çok küçük bir fedakar ve hasbiler grubu Calut?a karşı çıkabilmiştir.

"Hesap ortadadır.

İşte Sa?d b. Ebi Vakkas Mekke?de sıtmaya tutulmuş ve tir tir titrerken, üzülüyor, teessür izhar ediyordu. Efendimiz ?Niçin üzülüyorsun? buyurunca da, ?Ya Rasulallah! Hicret ettikten sonra Mekke?de öleceğim diye korkuyorum.!? cevabını veriyordu. Yani Senin böyle melekut kokan, mübarek ikliminde Medine?de ölmeyeceğim de burada öleceğim, bu yüzden de hicretim eksik olacak diye üzülüyorum. Efendimiz Medine?ye yerleşip ve hep orada kalmayı düşündüğü için onlar da Medine?ye o kadar bağlılık duyuyorlardı. Aslında insan Medine?ye ne kadar bağlansa değer. Ve, onlar, Medine?ye değdiği kadar bağlıydılar ama, bir gün dünyanın dörtbir yanına gidip İslamiyeti neşredeceklerine dair emir sadır olunca, hiçbiri en ufak bir tereddüt geçirmeden?evet? demişti. Onlar hakikatın delisiydi, delice İslam hakikatına bağlanmışlardı. Leyla?nın peşine düşen Mecnun?un hali neyse, İslam hakikatını cihana neşretme ve Allah?ın rızasını, Rasulullah?ın hoşnutluğunu kazanma mevzuunda, onların hali de oydu. Evet, emir gelince hemen Tebük?e azmirah eden, Yemen?e koşan, Hadramut?a yönelen ve dünyanın dört bir bucağına, tebliğ için çıkan bu Hak sevdalıları cennete gidiyor gibi güle-oynaya gidiyorlardı.

Sultan Selim-i evveli ram etmeyip ecel,

Yerin hakiki ve uzun süreli hakimi, sadece salih kullardır. Diğerlerinin hakimiyeti bir şimşeğin çakıp sönmesi gibi geçicidir ve izafidir. Gözünüzü kamaştırsa, gözünüzün ferini alıp götürse bile, bu böyledir. Yeryüzünde, daimi bir yenilenme ile hakimiyeti devam edenler, ancak salih kullar tarafından temsil edilme durumuna gelebilmiş salih milletler ve salih topluluklar olacaktır. Levh-i Mahfuz?da bu bir kanun olarak tesbit edilmiş, sonra da, oradan alınarak Zebur?a kaydedilmiştir. Hz. Davud?un eline verilen orijinal Zebur?da böyle ilahi bir kanun vardır.

Gönlünde bu aşk ve heyecan tutuşan insan, bunu hayatının en büyük gayesi ve en büyük ideali haline getirir. O, bu uğurda ölmeyi cana nimet sayar. Zaten yok olmadıktan sonra, varlıktan dem vurmak mümkün değildir. Varlığa giden yol, yokluktan geçer. Her gündüz bir geceden, her bahar bir kıştan sonradır. Şahsi hayatlarında kışı ve gecesi olmayanlar, ne baharı yaşayabilirler, ne de neharı.

İşte, ister irşad ve tebliğ, isterse maddi cihad adına, böylesine delice kendisini bu işe adamış kimseler, cihanı fethederler ve fethettikleri yerleri de asırlarca ellerinde tutabilirler. Efendimiz?in bir hadislerinde buyurdukları gibi, daha sonra, müslümanların ruhunu?Vehen? yani?ölüm korkusu? sarınca, elde edilen herşey, teker teker kaybedilmeye başlar. Bizim 2-3 asır öncesine kadar insanlık tarihinde ağır ve büyük bir yerimiz vardı. Bugün ise bu durumu kaybetmiş bulunuyoruz. Bu meselenin tek izahı vardır: O da üstün olduğumuz zaman İslami bir ruh taşıyor Allah?a inkiyad ve teslimiyetimizi sağlam tutuyorduk. Gerilediğimiz dönemde ise ruhlarımızı?Vehen?in, korkunun, zaafın, hayat sevgisinin ve istikbal endişesinin sardığını görüyoruz.

?Allahım, şunların yaptıkları adına da Sen?den özür diliyorum.?

?Daha sonra ise?Sahabeyi görenleri, yani tabiini gören var mı? diye sorulur. Cevap?Evet, var? olursa, yine kapılar açılır ve fetihler sürer gider.

Bu dönem, Efendimiz?e sadakatla bağlanmaların dönemiydi. Gerçekten, onlar öyle sadakatla bağlandılar ki, Hudeybiye?de Sehl b. Amr, Efendimiz ile bir anlaşma akdedip Mekke?ye döndüğünde aynen şöyle dedi: ?(Sehl henüz İslam?a girmemişti. O İslamiyete en son girenlerdendir. Yumuşak, mülayim bir insandı. Orada Efendimiz ?a karşı da hırçınca davranmamıştı. Allah?ın lütfuyla kalbinin yumuşaklığının mükafatını görmüş, daha sonra İslam?ın nuruyla nurlanmış ve hayatının son senelerinde ?ın mübarek halkasına girmişti.) Beyhude uğraşmayın! Siz O?nunla başa çıkamazsınız. Ben Kisra?ların, kayserlerin saraylarında bulundum, her tebaanın büyüklerine karşı ihtiramına şahid oldum. Fakat benim bu Zat ve etrafındakilerde gördüğüm şeyi hiç bir yerde görmedim. Abdest alıyordu, uzuvlarından damlayan suların bir damlası bile yere düşmüyordu.. herkes ellerini tutuyor, ellerine damlayan damlacıkları yüzlerine gözlerine sürüyordu.? Evet, Sahabeler Efendimiz?e karşı o derece tazimkar ve bağlılık içindeydiler! Halbuki Efendimiz kendisine ayağa kalkanlara şöyle diyordu: ?La tekumu kema tekumul eacim? ?Acemlerin büyüklerine ayağa kalktığı gibi ayağa kalkmayın.? diyordu ama yine de kalkıyorlardı. Tevazu gösterdikçe büyüyor büyüyor ve başı meleklerin bulunduğu makamları dahi aşıyordu. Efendimiz?in Hz. Cibril?i görünce korktuğu rivayet edilmektedir. Vahyin bidayetinde öyle olmuştu. Fakat, bir Rasulullah aşıkının dediği gibi?Eğer Cebrail hakikat-ı Ahmediyenin perde arkasını müşahede etseydi, kıyamete kadar bayılır kalır ve bir daha da kendine gelemezdi.? Efendimiz Allah ile irtibatının kuvveti nisbetinde daima büyüyordu. Ama her büyüme, onda katlanıp katlanıp daha derin tevazua bürünüyordu. Evet O kendisini insanlardan her hangi bir insan sayıyor, ondan öte muameleden de rahatsız oluyordu.

allahın ince bir hikmetidirki yeryüzü coğrafyasında nerde bir müslümanlık varsa genelde oraya sahabelerin elleriyle taşınmış bu din.. islam coğrafyasının çok büyük bir kesiminde sahabinin mübarek eli vardır.

Belki 1300 sene değil ama, en az 1000 sene müslümanlar, manevi helezonlarla hep yükselişten yükselişe sıçradı ve başdöndürücü zirvelerde dolaşdılar. Bilhassa Raşid Halifeler devrinde bu yükseliş, adeta semavi bir keyfiyet kazanmıştı. Zaten Allah Rasulü?de, bu gül devriyle alakalı şöyle buyuruyorlardı:

Eğer bu millet, tekrar eski ihtişamına kavuşmak istiyorsa, onu mazide haşmetli kılan faktörleri, hem de hiçbirini ihmal etmeden hepsini yerine getirmelidir. Zira?İnsan için ancak çalıştığı vardır. Ve o çalışmasının neticesini muhakkak görecektir? (Necm, 53/39).

Biz, mü?miniz dolayısıyla, bizim için daima iki neticeden biri mukadderdir. Ya dünya muvazenesini elimizde tutarız veya bu yolda ölür, Cennet?e gideriz. Üçüncü bir netice bizim için söz konusu olamaz. Zira, üçüncüsü zillettir, imkansızdır. Öyle ise biz, bir Arap şairinin dediği gibi diyecek, -Türkçeye mal olmuş şekliyle- ?Ya devlet başa, ya kuzgun leşe? sözünü kendimize düstur edineceğiz.

bu bir dizi halinde yayılır.. geometrik olarak artan yani habire katlanarak artan.. nasılki efendimiz zamanında ilk 13 sene bırakın yayılmayı kendi meleketlerinden bile hicret edip ayrılmak zorunda kalmış ama sonra özelliklede hayberden sonra ilahi rahmet öyle yağmışki sağnak sağnak.. mekke döneminde yılların kaşarlanmışlığına inat bu dönemde dokunduğun insan kelime-i şahadet-i aşku şevk ile getimiş.. yakın o dönemler.. havada rahmet bulutları sabırsızlanıyor.. kirlenmiş dünyamızı bir kez daha asrı saaadet rengine boyamak için..

Kısa zamanda, dünyanın dört bir bucağına yayılan müslümanlar, takriben 1000 sene kadar, en yüksek bir idare şeklini dünyada hakim kılmışlardı. Bu muvaffakiyet, müslümanların maddi manevi herşeylerini Allah yoluna adamış olmalarından başka ne ile izah edilebilir ki?

Bu dönem, Ashabın, Efendimiz ile kaynaşıp bütünleştiği dönemdi. Ruhları, gönülleri kalpleri ve kalıpları o kadar birbirine yaklaşmıştı ki, Efendimiz onlara?Kanınız kanım, canınız canım? yani?Siz Benim uğrumda öleceksiniz, Ben de sizin uğrunuzda? diyordu. Öyle bütünleşmişti. Bu sözler sadece onların gönlünü almak için söylenmiş sözler değildi. Aslında var olan böyle bir bütünleşmeye, tercüman oluyordu. Gün gelip de İslamı neşir ve temsil için, dünyanın dört bir yanına hicret bahis mevzuu olunca, ?niçin ve neden? demeden yukarıdan gelen emre uyup İran?a-Turan?a dağıldılar. İslam uğrundaki bu hicretten sonra da, bir daha eski vatanlarına dönmeyi düşünmediler; düşünmek şöyle dursun; o samimi hicret niyetine gölge düşürme endişesiyle, eski yurtlarında ölüp, oraya gömülmek korkusuyla tir tir titrediler.

Milletinizin içinden bir nehar bekliyorsanız, gece hayatı yaşayacak, kendinizi zora koşacak; fırtına, tipi demeden mehaliki iktiham edecek, kandan irinden deryaları geçecek, arkada pekçok Uhud?ları bırakacak ve sonra Mekke fethiyle, Çaldıran zaferiyle selamlaşacaksınız. Ama bütün bunlar bir kıştan, bir geceden sonra, binlerce derdin şakaklarınızı zonklatmasının ardından olacaktır. Her doğum, mutlaka sancı ve ızdırapla meydana gelir. Doğum neş?esini tatmak isteyenler, böyle bir sancı ve ızdıraba razı olmalıdırlar.

Şimdi, ihlasla temeli atılmış, samimiyetle tohumu saçılmış ve harcında Sahabenin kanı olan bu yerler inşaallah bir gün yeniden İslamın?yed-i beyza?sına teslim olacaktır. Evet, milletçe, bu eski ülkelerde yeniden varlığımızı hissettireceğimiz günleri bekliyoruz. Ve inanıyoruz ki, gün gelecek oralarda kaybolan İslami hava, İslami ruh ve şuur mevce mevce yeniden dalgalanacaktır. Bu ayrı bir fasıldır ve aynı zamanda bizim de bam telimizdir. Şimdilik bu konuya bir nokta koyup geçiyor ve sadede dönüyoruz.

bu bir akımdır, çığ gibi küfrün üzerine düşecek inşallah..

bazı şeyler vardırki birden bomba etkisiyle patlar tsunami gibi büyük dalgalar halinde yayılır.. bazen şartlar öyle elverirki bir kıvılcım herşeyi tutuşturur ve küfrü cehenneminde yakar..

Uhud?da müslümanlar yetmişe yakın şehid verdiler. Aralarında Enes b. Nadr da vardı; 80 küsur yara almış ve sonunda şehadeti yakalamıştı. Kur?an onu ve onun gibi olanları destanlaştırırken şöyle diyordu:

Yahya Kemal, Yavuz?un ruhaniyatına sığınırak şöyle der:

Daha sonra Enes B. Nadr, ardına bakmadan tek başına düşman saflarına daldı. Lugattan bir kelimenin kaydı düşmüştü; bu kelimenin adı, korkuydu. Enes b. Nadr korku denen şeyi bilmiyordu. Çünkü O, hayattan çok ölümü seviyordu.

O da, ellerini kaldırdı ve?Allahım, düşmanımızı hezimete uğrat, bize nusret ver ve beni bugün Nebine ulaştır.? diye dua etti. Binlerce insan, bu duaya?Amin? demitti.

Selam.. Güzel yazı kardeş. Üslup bana Hocaefendi'yi hatırlattı.

Zaten başka bir hadiste Efendimiz bu üç devreyi en hayırlı devreler olarak vasıflandırmakta ve şöyle buyurmaktadır:

Cenab - ı Hakk, O?na Mekke?nin fethini va?d etmişti; Allah va?dinde durdu ve Mekke fethedildi. Bundan da anlaşılıyor ki, Cenab-ı Hakk, cihanın fethini de O?na vakti geldiğinde nasib edecektir. Zira O?na cihanın fethi de bizzat Cenab-ı Hakk tarafından va?d edilmiştir. Yeryüzünde tek ve yekta hakim din, İslam olacaktır. O İslam ki, insanlığa huzur ve saadet getirecek tek sistemdir. Allah, Habibini böyle bir dinle göndermiştir. Göndermiştir ki, yeryüzü O?nun nuruyla aydınlansın; bütün harabeler O?nun getirdiği hidayet kaynağı ile mamur hale gelsin..