Aman Allahımm

gerçekten artık kanıksamak zorunda oldugunuz çaresizlikleriniz oldu mu hiç?

Yüzyıllardır oynanmasına rağmen, hiçbir seyirci sahneye fırlayıp, Romeo'nun zehirli iksiri içmesine engel olmamıştır. Sonunda geminin batacağı bilindiği halde, Titanic filmi defalarca izlenmiştir. Bitecektir korkusuyla aşktan kaçanlar, eğer dünyaya gelmeden önce kendilerine danışılsaydı, sonunda öleceklerini bildikleri için hiç doğmamayı seçerlerdi. Böyle yaşanmaz. Romeo ölmeli, Titanic batmalı Ve aşk Herşeye rağmen yaşanmalı.

forrest gump dan bir alıntı

daha ileride yaşayacakların için, deneyim kazanıyosun.

galatasaray en kaliteli kadro ile bile kadıköyden galibiyet çıkaramıyor buna da alıştık malesef!!!

-Herşeyin varken herşeyini kaybetme hissini yaşadınız mı hiç?

şimdi mi söylenir bu

neden ölüyorsun anne?

bazen yukarıya çıkabilmek için tamamen dibe inmek gerekir

çok hoş bir alışılmış çaresizlik yazıtı daha

minnoş benimdir benden başkası iltifat etmesin şımarır.

-Bir adım ötede olduğunu bile bile ayaklarınızın gitmediği oldu mu peki?

herşeyi olanın kaybet riski herzaman vardır be :)

bir alışılmış çaresizlik perspektifi olarak yılmaz erdogandan ETME şiiri

vakit varken tomucukları topla zaman hala uçup gidiyor ve bugün gülümseyen bu çiçek yarın ölüyor olabilir

ve tecrübe yaşandıkça elde edilir.

heye nickli kullanıcı çok hızlı düşünme yetisine sahip güldüm :D

mutsuzluktan ölürsün önce, sonra yavaş yava duruma alışıp kendine gelirsin

Hakikaten bazen ne yaparsan yap olmuyor bazen..

basiretin bağlanması deniyor sanırım buna.

ah hayır sakın korkma bir tanem ölümde hayatın bir parçası,

her kötü durum, diğer kötüsü için bir güç kaynağıdır belki de

bak vakit doldu, sıram geldi...

o söylenene hiiiç gerek yokk

bence yanlış giriş yapmışsın olaya.. yüreğini mavi tut.. baştan birdaha değerlendir..

not : giriş teki yorum bana ait değil sadece çok hoşuma gittiği için kopyaladım

- veya Beynininde kalbininde işe yaramaz değersiz olduğunu hissettiğin oldu mu?

ve daha güçlü olursun

yaşadıklarının da tek iyi yönü budur.

ve iyi olan şu ki, dibe indiğinde bundan daha derini yoktur.

beni o kadar güzel anlatmışsın ki!

alıntı yazsaydın sonuna bari

bazen

hiç bozuntuya vermeyelım :))

öyleyimki uzun süredir hemde çok uzun süredir.. bir kafesteyim beşgen bir kafeste gidiceğim beş köşesi olan ama parmaklıkları da olmıyan bir kafes ama beş köşeyede yaklaştıkça nefessizleştiğim bir kafes.. arkadaşların mı ailen mi sevdiğin mi? yoksa Sen mi! dedirten iğrenç bi yer burası uzun süredir kararsızlığım ve inanabilirliğimin kaybolması ve farkındayım cümlelerim bile saçma, o kadar alışılmış bir durumki bu kendimi ifade edemicek kadar alışmışım ve memnun gözüküyorum ama içimdeki fırtınalar derin yapamadığım şeyler var, yapmak isteyipte yapamadığım değil.. yapabilecekken yapamadığım şeyler.. insanları mutlu etmek artık umrumda bile değil. Kimselerin maskesinede bakmıyorum artık biliyorum ve oyunu oynuyorum, oyuna dahil olmak istemesemde o kadar alışmışımki bu oyuna ısrarla içindeyim bir çıkış almak imkansız olmuş, adım atıcak o kutudan kopucak cesaretim yok, bağımlıyım ben o kutuya beş köşesinede bağımlıyım, beş köşede beş insan olsa ama ben yine kendi dünyamda yalnızım... umutsuzluğuma isyanım çevreme değil tamamen kendime.

arkasından koşmaya devam

o mahkumu olduğun ve başkalarının mutluluğuna kanalize ettiğin hayatın dışına çıktığında mutlu olmak için garantin var mıı

neyse bari bugün kupayı aldık şükür

hosuna gıtmesı de hos degıl ya.. onlar kötü dusunceler... ee onlar..