Toplumlar zaman zaman gerilse, herkes deli gömleği giyse bile, ne bilim adamları bilime sadakatten uzaklaşabilir, ne din adamları bezirganlığa soyunabilir, ne de devlet adamları soğukkanlılıklarını yitirebilir. Toplumun salim aklı, terazisi şaşmaz vicdanı ve insafı olmak durumundadırlar.

Sefil ve tutarsız bir mantık, ikircikli ve idealizmden uzak bir ruh, objektiflikten uzak çifte standartlarla bezenmiş bir hadsizlik ve kendini bilmezlik, cenaze törenlerini bile sloganlarla nümayişe dönüştüren basitlikle?Çağdaş Türkiye? hedeflerine ulaşılabileceği hayallerine şaşılmaz da ne yapılır!

Aslına bakılırsa, taşkınlığın sınırlarını zorlayan slogancılığın stadyumlarda bile yeterince kötü ve ürkütücü olduğu tartışmasızdır; ne ki sel suları gibi köpüklenen sloganizmin, öfke ile mayalanarak stadyum duvarlarından sokaklara, sokaklardan iş yerlerine, evlerimize; en mahremimize, bilim yuvası dediğimiz üniversitelere kadar sirayet etmesine bakıldığında, insanın adeta kanı donuyor; ?beterin beteri varmış?diyesi geliyor.

Meydanların dili sloganlar olabilir, ama bu üç tip adamın kullandığı dil ciddiyet olmalıdır. Kaldı ki, ?İmam gaz kaçırırsa, cemaat ne yapar!? denmesi boş bir kuruntu ve boş bir kaygı değildir. Sağcısıyla solcusuyla, liberaliyle İslamcısıyla, demokratıyla jakobeniyle bütün bir toplum, sloganlarla konuşur olmuş, yer yer kamplara bölünmüş ve kutuplaşmış, dahası, sloganları savaş baltası gibi kullanmaya başlamışsa, taraftarlığın boyutları, sınırları çoktan aşmış ve holiganizme varmışsa, elbette bilim adamlarının, din ve devlet adamlarının sloganları işaret fişeği gibi kullanmaları bundan etkili olmuştur.

Sloganın nev ́i ne olursa olsun, sokaktaki adamın ağzına yakışabilir, ama üç tür adamın ağzına hiç yakışmıyor: Bilim adamlarının, din adamlarının ve devlet adamlarının?

değişikliği göremiyor musunuz?

görüyoruz tam gaz değişim tam gaz değişenler, değiştirenler değiştirilenler. özden maziden tarihten vefadan koparak en güzel şekilde değişimi gösterdiniz :)

Bir kalp ve damar cerrahı, mesleğini hangi cididiyetle icra etmek durumundaysa, bilim adamları, din ve devlet adamları da aynı ciddiyetle meseleleri ele almak durumundadırlar. Aksi halde, gayri ciddi bir operatör hekimin elindeki hastanın ameliyat masasında kalması nasıl mukadderse, ciddiyetsiz bilim adamının elinde bilimin maskara olması, din adamının elinde dinin yozlaşması, devlet adamının elinde devlet ve milletin ameliyat masasındaki hastanın akıbetine düçar olması kaçınılmazdır.

Modern insan için hayat slogandan ibarettir. Bu nedenle sanırım, ?Modern insanın hayatı slogandır.?demek yanlış olmaz. Kimileri slogan üretmekte mahirdir, kimileri slogan atmakta. Adam vardır, slogansız konuşamaz, konuşurken adeta höykürür. Adam vardır, slogansız yaşayamaz; düğün dernek olsa da şöyle kurtlarımızı bir döksek diyenleri anlamak mümkündür de, eylem olsa da bağırsak çağırsak, hatta cam çerçeve indirip deşarj olsak diyenleri anlamak pek mümkün değildir. Slogan atmak taşkınlığa giden yolda, zembereğin boşalması anıdır.

Ümmet bilinci AB ye yönünü dönmekle gelişmez, sloganik lider ülke olduk, peki ya gerçekte?

Zifiri karanlıkları yaşıyor olabiliriz; ancak bilim ışık, din pusula olmaya devam ettikçe, devlet adamları da, ışık ve pusulayı kullanmasını bilen soğukkanlı kaptanlarımız oldukça, kurtuluş için karamsarlığa kapılmanın da, felaket tellallığının da anlamı yoktur.

Gerçekleri haykırmanın vakti geldi. Bilim sloganlarla konuşmaz. Bilim adamları sloganizmin sığ sularında yüzerse, bilimde derinlik kaybolur. Sağcılar, solcular için? Komünistler Moskova ́ya!? diyedursun?Solcular, sağcılar için?Kahrolsun faşizm!? sloganları atmaya devam etsin?Emekçiler, emekçi oldukları için haklı olduklarını; haklarını söke söke alacaklarını haykıradursun? Ne sağcılar öyle istedi diye Komünistler Moskova ́ya gitti, ne solcular kahretti diye faşizm kahroldu, ne de bunca zamandır emekçiler haklı çıktı, haklarını söke söke aldı. Kervan yürümeye devam ediyor. Durum bundan ibaretken, bilim adamlarının, sloganizmin, kitlelerin gazını almanın, -yoksa kitlelere gaz vermenin mi demeliyiz- dışında bir yararının olmadığı ayan beyan olmasına rağmen, hala sloganizmden medet ummaları anlaşılır gibi değil.

Sloganlar, hadi meydanların dili, kalabalıkların coşkunluğudur. Anlaşılır. Bütün dünyada, meydanlar bu dili kullanır. Fakat dünyanın neresinde, düşün dünyasının sloganizm temelleri üzerinde yükseldiği görülmüştür!

Yasak duvarları içinde, içine kapanmış, geriye dönmüş bir Türkiye, nasıl?Çağdaş Türkiye!? olabilir ki!

Alelade ve pespaye bir bayağılık olduğunda hiç kuşku bulunmayan bütün bu taşkınlıklar ve basitliklerden utanıp sıkılmak gerekirken, sınırları içinde kalan, gayet normal ve meşru deşarj olma hali gibi değerlendirilmesi de çarpıklığın bir başka tezahürüdür.

Sloganların savaş baltası gibi kullanılması, toplumlar için gerçek bir tehlikedir. Biz yakın bir zaman önce bunları yaşadık; daha dün gibi, ne çabuk unutuldu!

Geleceğimizden endişe duymakta haklıyız! Çünkü bilim adamlarımız özgürlükten değil, yasakçılıktan medet umuyor. Üniversitelerde yasak duvarları örmeyi marifet sayıyorlar. Allah var, cinsel tercihlere saygılılar; ama nedense dinsel tercihlerden kaygı duyuyorlar. Kara cüppeleri içinde, kilise engizisyon cellatlarına ne kadar da benziyorlar! Bir taraftan irticadan heyulalar yaratıyorlar; ve kendi yarattıkları heyulalardan öcü gibi korkuyorlar.

Siz stadyumlara koşan hergelelerin futbol izlemeye gittiklerini mi zannediyorsunuz? Sadece futbol izlemeye giden biri için; kasap bıçaklarının, taş ve sopaların gerekli olduğunu düşünmüyorsunuz değil mi? Doğrusu yakası açılmadık küfürlerin de, iyi bir taraftarın ağzına yakışan tezahürat şekli olduğunu söylemek zordur. Mahalle kopuklarının, sokak serserilerinin, yeni yetme hergelelerin al görmüş boğa gibi kendilerinden geçerek, ağızlarını doldura doldura sloganlar atmasını, taşkınlık yapmasını ve küfürler savurmasını, belli psikolojik nedenlere bağlayıp izah etmek mümkünse de, okumuş, iyi terbiye görmüş, oturmasını kalkmasını bilen, hiç değilse kılık kıyafetleri, hal ve hareketleriyle beyefendi tanımlamasını hak eden nicelerinin, kalabalığa girip meydan coşkusuyla kendilerinden geçtiklerinde, ite kopuğa öykünerek o yakası açılmadık küfürlerin alasını savurmaları karşısında ağzınız bir karış açık kalmaz mı?

Doğrusu bilim adamlarımızın haline bakınca, geleceğimizden endişelenmemek mümkün olmuyor. Kara cüppeleri giyip, ?Çağdaş Türkiye!? sloganları atmanın?Çağdaş Türkiye? hedefine ulaşmak için yeterli olduğu sanılıyor.

Ne yazık ki, artık bilge bilim adamlarının nesli tükenmeye yüz tuttu. Ve bunun, toplumlar için ne büyük bir kayıp olduğu daha tam anlaşılamadı. Aydını olmayan bir toplum karanlıklara mahkum değil midir?

Öbür taraftan 1930 ́ların tek partili Türkiyesine özlem duyarak, irtica hayalleri kurduklarını unutuyorlar.

"Ümmet bilinci gelişmeli, Türkiye Lider ülke olmalı"

Ancak ne var ki, stadyumlarda, sloganların taşkınlığa vardırılması, taşkınlığın sloganlaştırılması, artık vakayi adiyeden olduğu için pek yadırganmıyor.

Bilim adamlarımız, sloganlaşmış bazı nakaratları papağan gibi tekrarlaya tekrarlaya, acaba asgari bilimsel tutarlılık ilkesini de mi unuttular? Sloganlarla gündelik hayatı sürdürmek bile mümkün değilken, düşünsel hayatı sloganik kalıplara sığdırmak nasıl mümkün olabilir?

Selami Güdener

?Ölmeye ölmeye!? sloganları ile savaş yapılabilir; ne sanat, ne bilim, ne tartışma! Sloganlarla düşünülemez ki konuşulsun; konuşulamaz ki tartışılsın. Ancak kavga edilir, kavga için de bilek ve yürek yeter; slogana ne gerek! Bütün bunlar gerçekse de şu da bir başka gerçektir: İdeolojiler öldü, sloganlar yaşıyor!