Gölgemizin bile bize ait olmadığını bu demlerde anlarız. Ayaklarıyla kalbimize tutunarak siyah kanatlarını dalga dalga yeryüzüne yayan alaca bir kuştur belki de akşam dediğimiz.

Telaşlı cıvıltılarını üzerimize dökerek bin bir heyecan ve endişe içinde habire konar kalkarlar yuvalarının bulunduğu ağaçlara, saçaklara. Bazen çığlığı bazen ağlayışı andıran sesleriyle kim bilir neler söyler, neler niyaz ederler. Böcekler kuşların tedirginliğini abartılı bulurlar biraz; fakat onlar da kendilerini alamazlar bu telaştan, heyecandan. Mahcup bir ilahinin ürkek nağmelerini terennüm ediyor gibidirler taşların, çiçeklerin, otların duldasında. Irmakların, dalgaların bile sesi değişir bu vakitlerde. Gün boyu gölgesinde misafir ağırlayan ağaçlar, yapraklarında rüzgarın ipekten saçlarını hisseder hissetmez unutuverirler tüm yorgunluklarını. Son ile başlangıç arasında, ölümü ve yeniden dirilişi bir kez daha yaşatır akşam, gün boyu yürüyüp de kendine ulaşan herkese.

İkindinin ağabeyi gecenin küçük ve hüzünlü kardeşidir akşam, her güneş batımında aheste dokunuşlarla çalar ruhumuzun kapısını.

Güneş doğuyor ve batıyor, gün başlıyor ve bitiyor; galiba her gün yeniden dirilen ve ölen; başlayan ve biten biziz. Saatler, günler, haftalar mevsimler değil kapımızdan gelip geçen, bizim parçalarımız. Habire kendimizi buluyor, tekrar yitiriyoruz saatlerin tik taklarında, takvimlerin savrulan yapraklarında, günün aydınlığında ve akşamların alacakaranlığında. Akşamın siyah tülü bizden koparak düşüyor yeryüzüne. Bu yüzden her gün batımında, ufukta yahut dağların arasında kalbimiz kan revan.

Akşam, içime düşen korku, pişmanlık, hile.

Akşam olur, bir sayfası daha çevrilir ömür defterinin.

Hüseyin KAYA

Birbirinin aynı gibi peş peşe gelip geçseler de hakikatte akşamların asla biri ötekine benzemez. Zira her gün doğan gün bir başkadır ve her akşam batan gün bir başka... Akşamını hissetmediğimiz, yaşamadığımız günler aslında yaşanmamış günlerimizdir. Aynı durgun sularda ritmi yavaşlasa da kalbimizin, sızlayan daima başka başka köşeleridir.

Yoksulluk bu vakitlerde bir yara olduğunu hissettirir. Gurbet, ayrılık bu vakitlerde oturur insanın içine. Hastanelerde, hapishanelerde yahut yatılı okulların koğuşlarında akşam; şiirlerin, türkülerin kolunda gelir ağır aksak.

Gün akşamlıdır.

Bir hatıra zevki var kederde.

Eğer mevsimlerden yaz ise önce kuşlardan alırız haberini akşamın.

Akşam kapanınca perde perde,

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

Günün sonbaharıdır akşam.

Sabahın derdi akşama kavuşmaktır daima ve yürür durmadan akşama ulaşmak için. Akrep ve yelkovan birbirini akşam olsun diye kovalar, dünya akşama ulaşmak için döner bir kez daha ve gün içinde bütün yollar düğümlenmiştir akşama. Akşamdan önce bitirmek isteriz işlerimizi ve akşam olmadan gelsin isteriz beklediklerimiz uzaklardan. Akşamın duruluğunu kendimize, sevdiklerimize, sevdiğimiz şeylere ayırmak isteriz.

Doğdu bir renk akşamı.

Oruçlu için bir günün değil, sabırla surları önünde beklenen bir şehrin fethidir akşam vakti. Yalnızlıklar, ayrılıklar ve diğer bütün insani acılar gibi hastalıklar bile bu vakitte daha bir başka hatırlatır kendini. Tekrarı yoktur yaşanan acıların, ağrıların; ya her şey biraz daha eksiktir bir önceki akşamdan ya fazla.

Varamadığım deniz, suyu çekilen ırmak.

Yaşadığımız her günün akşamı, içinde bizim de olduğumuz bir fotoğraftır ve ebediyen kalır dünyanın zihninde.

En ruhsuz şehirlerde bile akşamın rengi rahmetten bir örtüye dönüşür; caddelerin, çarşıların gürültüleri, sokak lambaları ve kocaman ışıklar, bu örtünün altında kalır. İlla evimize ulaşmak, evimizde olmak, sevdiğimiz herkesi yakınımızda bilmek arzusu bürür içimizi.

Öteki vakitlere benzemez o, ne öğlen kadar durgun ne de gece kadar sessizdir. Her şeyi önce sadeleştirir sonra kendi renginden bile uzaklaştırarak dinginleştirir ve uçurur gecenin pencerelerine. Gün, uzak tepeler arasından kaybolup giderken usul usul ya da ufku kızıla boyayarak gömülürken sulara, eskittiğimiz tüm günlerin hüznü faniliğimizi fısıldamaya başlar. Yalnız giden günün hüznü değildir bu demlerde ruha dolan. Elimizden kalbimizden kayıp düşen ne varsa hepsinin yokluğu alevden libaslarla birer birer geçer zihnimizden.

Günün vardığı son duraktır akşam, susma ve bekleme ve çokça tefekkür etme durağı. Akşamın ardından yeni bir sefer başlar bambaşka vakitlere. Gün boyu peşinde koştuğumuz serabın hakikate döndüğü yerdir akşam. Nasıl ölüm kendisinden başka her şeyi anlamsız kılıyorsa misafir olduğu mekanlarda, akşam da bazen öyle anlamsız kılar gün boyu peşinde savrulduğumuz ümitleri, hayalleri ve elmaslarımız cam parçalarına döner avuçlarımızda.

Altın kulelerden yine kuşlar

Yeryüzü gölgelenir ve yorulan, ağırlaşan kalpler hızlı okunan bir ezanın dirilten sesiyle ebedi yurduna duyduğu hasretle titremeye başlar. Tez vakit sonra telaş ve endişe biter. Sanki bir eşikten geçilir, bir kapı kapanır her şeyin üzerine. Kuşlar susar, böcekler susar, ezan biter, pencerelerin perdeleri çekilir. Kuşlar yuvalarında derin bir sükuta bürünür, babalar omuzlarında günün ve dünyanın yorgunluğuyla evlerine ulaşır. Biter hasreti pencere önünde bekleyen küçücük çocukların. Annelerin ömrü biraz daha eskir mutfaklarda. Aceleci yıldızlar gökyüzünün tamamen kararmasını beklemeden kınalı keklikler gibi suya iner. Ay bir kandil olur, asılır gökyüzüne. Kimi çiçekler uykuya dalarken, gün boyu güneşle söyleşmenin verdiği yorgunlukla sarmaşıklar ve gündüz yüzünü göstermeye utanan bütün mahcup çiçekler gözlerini ovuşturarak uyanır sessiz sedasız. Akşam olur, şairin kalemine can gelir, kalbine gün doğar.

Tekrarını ömrün eder i?lan.

Güneş çekildi demin,

Gün boyu peşinde koştuğumuz serabın hakikate döndüğü yerdir akşam. Nasıl ölüm kendisinden başka her şeyi anlamsız kılıyorsa misafir olduğu mekanlarda, akşam da bazen öyle anlamsız kılar gün boyu peşinde savrulduğumuz ümitleri, hayalleri. Ve elmaslarımız cam parçalarına döner avuçlarımızda.