Şairin yalnızlığın da yalnız kaldığı yer, dediği yer: "Onu yerinde bulamamışsın gibi/Kendini yalnız hissettiğin yer,/Yalnızlığın da yalnız kaldığı yer.../İşte orası, o köşedir belki,/Seninle beraber her şeyin bittiği/Ve Tanrı'nın başladığı yer.

Binler perdeler, berzahlar içinde hakikati taharri ederiz bu dünyada. Bazen berzahları geçemeyiz, takılır kalırız perdelere.

Bütün örtüler, bütün perdeler bir bir kalkacak.

her ayrılık bir kavuşmanın başlangıcıdır.

O'ndan geldik, O'na döneceğiz.

zor anda Allah zülcelalin yetişmesi.. ve senin bunu idrak edebilmen.. nasıl güzel bir lutuf.. hamdolsun..

ben biliyorum o yeri..

Kendimizle, onunla ve senin aranda.

İyi ki hayat kısa...

Yükümüze başka birinin el atmasını, ucundan kıyısından tutmasını istedik.

Hangi barış gelirse gelsin, onarılamayan yıkıntı, kapanmayan yara.

ayrıldık. özledik. vuslata ereceğiz birgün!!!

Dünya sürgününden azad olacak, O'nun ebedi yurdunda yaşayacağız.

Biz başka şehirlere gittik. Onlar başka ülkelere. Yediğimiz, içtiğimiz ayrı düştü. Kalbimize ayrılığın ateşi düştü.

yalnız kalsada benliğim ruhum savrulyor gene..

Emaneti sahibine vermiş olacağız çünkü.

Ancak O'na kavuşunca, O'na dönünce bitecek olan yalnızlıktır varoluşsal yalnızlık.

İnsan için bir savrulma az olmalıydı. Dağların bile teslim alamaya çekindiği, taşımaya çekindiği "Emanet-i Kübra"yı biz sırtlanmıştık ne de olsa.

Hangi el bizi kaldırırsa kaldırsın, ayağımızın altında kalan boşluk.

Hakikatin bile uzağına düştük.

İşte bu da varoluşsal yalnızlıktır.

Birini, birilerini aramaya koyulduk, yakınlaşmak için. Tek başına olmak, tek atan yürek olmak, yorucu mu yorucu, ağır mı ağır geliyordu insan ruhuna.

Ama varoluşsal yalnızlığın soğuk nefesi ensemizdedir hep. Bizi takip eder nereye gidersek gidelim. Hep durur kalbimizin en mümtaz köşesinde.

Aradığımız bazen kendimizdi. Kendimizden bile uzak düşmüş, gurbete yuvarlanmıştık.

Hangi kalp bizi ısıtırsa ısıtsın, kalan soğukluk.

Varoluşsal yalnızlık insanı insan kılan şeylerden biridir. Emanet-i Kübra'nın içimizde bıraktığı izdir. Bu emaneti taşıdıkça taşıyacağımız yalnızlıktır.

Ne kadar sevsen de, ne kadar sevilsen de, belki biraz azalan ama bitip tükenmeyen yalnızlık.

İnsanın kendisiyle arasındaki kapatılamayan uçurum.

Bu dünyada bu yalnızlık dinmez. Az buçuk teselliler buluruz belki. Bir an unuturuz belki.

Matematikçiler derler ki: Ne kadar uğraşırsan uğraş, "bir" olamazsın, biz olamazsın. Bire, bir oluşa yakınlaşabilirsin ancak. Bir yere ulaşmak için derler, her seferinde yolun yarısının gittiğini düşünün. Menziline yakınlaşırsın ama varamazsın. Birin limiti derler, 0,99999... dur, sonsuza kadar gider bu dokuzlar. Arada kapanmaz bir mesafe kalır hep.

Hangi savaş biterse bitsin, geride kalan husumet.

Bir meydanda şaşkın şaşkın, bir o yana, bir bu yana dolanıp duruyoruz, o gün bu gündür.

Dünyanın hakikatiyle bile aramızda berzahlar vardı. Dünya sebepler alemiydi ne de olsa. Bizimle O'nun arasında yetmiş bin nurani perde vardı.

2 şey arasında karar vermek zorunda kalmak..

Tüm ayrılıklardan o zaman ayrılacağız.

Gerçekten güzel bir yazı..!

İmtihan zordu, ayrılık daha bir zordu. O hatırlayamadığımız ama hep özlemini duyduğumuz alemin izlerini bu dünyada arar olduk.

Çünkü ancak ebedi hayat yurdunda berzahları aşacağız. Hakikat de bize kendini saklamayacak artık.

Ruhlar aleminden rahme düştük ilkin.

muallak ne kadarda kötü bi durum..

O'nun bize sonsuz yakınlığı.

hayat kısa

yalnızlık insanı korkuturmu beni korkutuyor.

belki anlık belki yıllık

vuslat belki yarın belki değil

Bizimle O'nun arasındaki mesafe.

Hangi kol bizi tutarsa tutsun, düştüğümüz yer.

Bir kere ayrıldık ya, bin kere daha ayrılmalıydık. Oraya buraya dağılmalıydık.

Rahmin rahat ve güvenli döşeğinden, dünya denilen imtihan meydanına yollandık ağlaya ağlaya. Sürüldük adeta, anne denen o güvenli ülkenin topraklarından, bu alemin karmaşasına.

gene savruluyor ruhum ordan oraya...

Aynen öyle... güzel bir yazı...!

"İnsanlar arası" yalnızlık değildir bu, insanın bizatihi kendi içindeki yalnızlığıdır.

İşte o zaman yalnızlık diye bir şey de olmayacak.

Bizim O'ndan sonsuz uzaklığımız.

Bir başkasının bize elinin yetişemediği aralık.

Gurbet, gurbet içinde.

kendim saklanmalıyım artık..

Savrulduk. Oradan oraya.

Mustafa Ulusoy