?- Evladım, Allahü Tealayı bilir misin? dedi. O da:

?Kalbinin derdi nedir? diye sordum.

Neden Allah?ı zikretmezler?

Ey kendisine herkesin sağındığı Rabbim!..

?Peki bunlardan kim kurtuldu? diye sordum.

Böyle bir tehlike ve musibetler içinde olmasına rağmen insanlar neden boş şeylerle meşguller.?

?- Bu koyunlar ile? dedi.

O, hiçbir kimseye muhtaç değildir.

Bir grup bedevi Arap ise heyecan dolu anlar yaşıyordu. Büyük bir telaş içerisinde bağırıp, çağırıyordu.

?Peki yalnız halinle korkmuyor musun? dedim.

?Evet kalbimin derdini tedavi edecek bir tabib isterim? dedi.

Bunun için daimi tefekkür halinde ve sükuti bir hayat geçirmeğe gayret ederler. Her an kendilerini Allah Teala hazretlerinin huzurunda bilerek daimi zikir halinde olmağa gayret ederler. Nefeslerini boş yere harcamazlar.

Adamın garip bir hali vardı.

O?na benzeyen hiç bir şey yoktur.

Çobanın verdiği hikmetli cevaba hayran kaldı. Ondan daha fazla istifade etmek istedi ve ona şöyle bir soru daha sordu:

Ey gariblerin yardımcısı!..

Fakir ve muhtaç olduğunu zannederek;

?Sübhanallah! Rabbimin vereceği rızık? dedi.

Halbuki her işin karşılığını Sen vereceksin!..

?Azığım son derece az? dedi.

ecmain

?Azıksız yola gidilmez. Azığın nerede? dedim.

?- Nasıl yani? diyerek onu biraz daha konuşturmak istedi. Çoban hikmet dolu şu cevabı verdi.

Biraz sonra tekrar:

Hem böylesine içten, samimi bir şekilde dua ediyor, hem de yürüyordu. Ben de onu takip ediyordum. Bir müddet gittikten sonra bana doğru dönerek:

?Yolcu musun? dedim.

?Ahirete gidiyorum? dedi.

?Ben yalnız değilim! Rabbimle beraberim? diye cevap verdi.

?- Kul nasıl sahibini bilmez!..? dedi.

Böyle bir ortamda onların karşısında kendi haline göre, yerinden kıpırdamadan bir insan nasıl oturabiliyordu?

?Ya Rabbi!..

?Aleyküm selam? diyerek selamı aldı.

Bir gün kırlara doğru gezintiye çıkmıştı. Yolda birkaç koyun otlatan bir çoban gördü. Ona acıdı ve kendi kendine; ?Zavallı çoban! Allah Tealanın ma?rifetine nasıl kavuşur? diye gönlünden geçirdi.

İslam alimlerinin büyüklerinden, tebe-i tabiin neslinden, abid, zahid ve mücahid bir Allah dostu. Miladi 736 tarihinde Merv şehrinde doğmuş, 797 tarihinde de Bağdat yakınlarında bulunan Hit adlı bir yerde vefat etmiştir.

Oyun ve eğlenceye dalarak niçin O?nu unuturlar?

?Yolculuğun nereye? dedim.

Başka bir kelam etmedi. Bundan sonrasını Ahmed bin Ebü?l-Havari anlatıyor:

Rabbimiz cümlemize bu nasihatlardan ders alabilmeyi nasib eylesin.

Uzaktan insanın dikkatini çekecek kadar sakin ve kabuğuna çekilmiş bir halde görünüyordu.

?Günah musibeti ve ölüm tehlikesi. Ölümden öncesi ve sonrası!?

?- Böyle olduğunu nasıl bildin? dedi. O da:

?Annemden doğduğumdan beri yolcuyum.?

O da hafif sesle:

O, her şeyi işitir ve görür? diyerek arifane bir şekilde cevab verdi.

?- Gönül ilmi şudur ki; bana kalb verdi. Kendini tanımak ve sevmek yeri yaptı. Bu kalb ile O?nu bileyim. O?nun sevdiklerine gönülde yer vereyim. Sevmediklerine yer vermeyeyim ve böylelerinden uzak olayım.

O tekdir, birdir.

Dil ilmi şudur ki; bana dil verdi. Dili zikir etmek, O?nun adını söylemek yeri yaptı. Bununla O?nu hatırlayıp adını söylemeyi, O?ndan bahsedilmeyen sözden onu korumayı, böyle sözden uzak olmayı istedi.

?- Allahü Tealayı nasıl bilirsin? dedi. O da:

O, Abdullah ibni Mübarek rahmetullahi aleyh idi.

Ey acizlerin sığınağı!..

Niçin boyun büküp yalvarmazlar?

?Esselamü aleyküm? diyerek selam verdi.

?- Peki onlar nelerdir?

?- Evladım, önceki ve sonraki ilimler, senin bana bu öğrettiklerindir. Bana nasihat ver!? Çoban şunları söyledi:

?Nereye gidiyorsun? dedim.

?- Bu koyunlar ile O?nu nasıl biliyorsun? dedi. O da şu ibretli cevabı verdi.

?Nasıl korkarım? Niçin korkayım? Sahibimin, Rabbimin mülkündeyim? diye cevap verdi.

?Rabbimdir? diye cevap verdi.

Bu saf ve safiyane gönül sahibi çobandaki Allah inancına gıbta etti ve şöyle dedi:

aminn kardeşim

İnsan için ondan kurtuluş yolu asla yok.

?Allah?ın rahmeti üzerinize olsun insanlar hangi müsibetler ve hangi tehlikeler içinde? diye sordum?

?Tabibin kimdir? dedim.

Allah dostlarından Ahmed bin Ebü?l-Havari hazretleri bir gün çöle doğru yürüyüşe çıkmıştı.

O?nun eşi benzeri yoktur.

?- Hiç bir şeye benzetmeden bilirim? dedi.

Horasan bölgesinde, özellikle Merv?de hadis-i şerifleri tedvin eden, kitab haline getiren ilk alim olarak şöhret bulmuştur. Zühd, takva ve tevazusuyla tanınmış büyük bir gönül sultanıdır.

Buradan anladım ki, bir çoban koyunlarına benzemezse, elbette Allahü Teala da hiç bir kuluna benzemez.

Uzaktan garip görünümlü bu insan hep zikir ve murakabe halindeydi. Belli ki Rabbısıyla beraberdi.

?Yol neresidir? diye sormaya devam edince; ellerini açıp şöyle yalvarmaya yakarmaya başladı:

?- Ey efendi! Alim olduğun yüzünden belli oluyor. Eğer ilmi, Allah rızası için öğrendiysen insanlardan bir şey isteme! Onlardan bir şey bekleme! Yok, dünya için öğrenmişsen, o zaman, Cennet arzu ve isteğini kalbinden çıkar.?

Halbuki ölüm onların peşinde. Her an onları takip ediyor.

Büyük bir merakla yanına giden Ahmed bin Ebü?l-Havari rahmetullahi aleyh ona:

Bunun üzerine ben de:

?Bir şey ister misin? dedim.

Huzurunu bozmak istemedim. Sessizce yanında oturup istifade etmeye çalıştım. Bir hayli zaman geçtikten sonra başını kaldırıp bakışlarıyla beni şöyle bir süzdü. Sonra konuşmaya başladı:

Bu binlerce çeşit yaratıkları korumaya gücü yeten, onların yemesi, içmesi için gökten su indirip, yerden ot bitiren, beni ve seni türlü gıdalarla besleyen, her şeyi görüp gözeten Allahü tealadan başkası değildir. İşte bu koyunlar ile, Allahü Tealayı böylece bildim.?

?Yanında yiyeceğin nedir? dedim.

Ey azı çoğaltan!..

?- Ancak şu üç ilmi bilirim? diye devam etti.

Rabbimiz bizlere de onların hayatından güzellikler lutfeylesin. Amin.

Bir müddet sessizce oturdum. Gönlüm huzur doldu.

?- Ben bu sahralarda, nasıl okuyup, öğrenebilirim ki? dedi. Sonra:

?- Ben çobanım. Sabahtan akşama kadar onlarla beraberim. Onları otlatır sularım. Zararlı şeylerden, dış tehlikelerden korumaya çalışırım. Onlar görünüşte benim korumam ve tasarrufumdadırlar. Fakat onlara şöyle dikkatle bakıyorum ki; ne onlar bana benzerler ve ne de ben onlara benzerim.

Beden ilmi şudur ki; bana beden vermiştir. Onun ile kendine hizmet olan her şeyi yaparım. Hizmet olmayan şeyi ise bedenimden uzaklaştırırım.?

Hayretini gizleyemedi. Tekrar sordu:

Sonra benden uzaklaşıp gitti. Arkasından baktım kaldım. Gözden kayboluncaya kadar onu takip ettim. Ağlayarak geri döndüm.

Senin rızan olmadan dünya ve ahiret güzel olmaz.?

Araplardan bir grup insanın sahrada deve koşturduklarına şahid oldu. Onlar bir tarafta develerini koştururken biraz ilerde köşeye çekilmiş kendi halinde oturan bir köylü gördü. Onunla sohbet etmek arzusu gönlüne düştü ve ona doğru yöneldi.

?- Bunlar nelerdir?

?Allahü Tealanın razı olduğu kimseler? dedi.

?- Yine bu koyunlardan? diye cevap verdi.

?- Gönül ilmi, dil ilmi ve beden ilmi.?

?- Bu birkaç koyun bile nasıl çobansız olmuyor, başlarında onları gözetecek, onlara su ve ot verecek, onları kurttan kuştan ve diğer tehlikelerden koruyacak birisi lazım geliyorsa; bundan anladım ki, bu alemdeki her şey, dağlar, taşlar, ovalar, yer ve gökler, insanlar ve cinler, bu hayvanlar, canavarlar, kanatlı kuşlar bir koruyucusuz olamazlar.

ellerine sağlıkk

İnsanların çoğu seni unutmuş başka şeylerle meşgul!..

Şaşıyorum şu insanlara?!..

Güzel..

?Allah Tealayı zikretmek ne kadar tatlı bir şey!.. Gönüllere huzur, kalblere şifa veriyor...

Ey sapmışları hidayete erdiren!..

Allah dostları ahiret endişesi ile dolu bir hayat sürerler. Az ve öz konuşurlar. Zira ağızdan çıkan her sözün kiramen katibin melekleri tarafından kayıt altına alındığını bilirler. Hesab verme korkusu onları sükuta bürümüştür. Onlar katında en lezzetli şey Yüce Rabbı zikretmektir.

?Kabiredir? dedi.

?Neden yapayalnız duruyorsun? diye sordum.

?- Peki Allahü Tealayı ne ile biliyorsun? dedi. O da:

?Allah?ın rahmeti üzerine olsun!.. Senin için benden daha hayırlı olan bir kimseye git!.. Beni meşgul etme!..? dedi.

Sonra ağlamaya başladı. Ben de onunla birlikte ağladım.

?Günahlar...? dedi.

?- İyi söyledin. Ama ilim olarak sen bir şey okuyup, öğrendin mi? Çoban:

Senin ihsanını ve rızanı isterim...

Gidip çobanla bu konuda sohbet yapmağa karar verdi. Yanına geldi ve ona şöyle dedi:

Şöyle cevapladı: