Ömer Faruk ÖZBEY

Tarihi inceleyecek aynı dakik nazarlar göreceklerdir ki; insanın teşrif edeceği zaman ve mekanda ne canavarlar mevcuttu, ne de hayatı zehir edecek tabiat şartları. Bilakis, milyarlarca yıl içinde yeryüzü, ihtimamla hazırlanmış, ısı ve ışığı, kara ve denizler, atmosfer ve bitkileri, böcek ve çiçekleri, kış ve balıklarıyla bir döşek rahatlığına kavuşturulmuş ve insanoğluna mesken olacak vaziyete sokulmuştu. Gökler rahmet yağdırıyor, yer ise her çeşit nimeti misafirine takdim ediyordu...

Binlerce hikmet, sır ve muammalarla dolu olan bizim tarihimiz, vahyin ışığında aydınlanmaya muhtaçtır!..

Üçyüz sene, dörtyüz sene beşyüz sene bekler.

Tarihin İlk Sayfaları

Fakat zirveden sonra yol, yokuş aşağıdır. Yükselen büyüyen her fani düşecektir

Giden gelmiyor

?Burası Yemendir

Daha ilk sayfalarda başlayıp devam edegelen bir çatışmanın varlığı inkar edilemez. Fakat bu ne körler doğuşuydu, ne saltanat kavgası! Bilakis, bütün zıtları mahiyetinde cemeden insan, daha ilk günlerde bir ışık ordusuna mukabil, bir sürü muzır haşarata da döl yatağı olmuştu. Mahiyetindeki zıt kutupların çatışması neticesinde duygu ve düşünceleri, hayat tarzları, örf ve adetleri, ceza ve müeyyideleri... Kısacası herşeyleriyle birbirine zıt iki zümre çıktı tarih sahnesine. Ve bir çatışmadır başladı bu zıt kutuplar arasında, bugüne kadar sürüp gelen.. Bu nefisden gelen isyanla, vahiyden gelen Tevhid'in çarpışmasıydı, hükümranlık sevdası değil! Hele yaşama mücadelesi hiç değil!

Gülü çimendir

?Dağı tanıyan nasıl tanımaz uçurumu Madem ki çıkış var, iniş olmaz olur mu.?

Kazım Karabekir Paşa?nın dediği gibi:

Çanakkale içinde aynalı çarşı dedim.

Tarihi inceleyecek dakik nazarlar, daha ilk sayfalardan itibaren, bugünkünden hiç de az olmayan bir şuurun izlerine rastlayacaklardır; mağara duvarlarından, çöllerin koynuna; yerin derinliklerinden okyanus diplerine... Fakat bakışlar bulanık, fikirler ve yorumlar peşin olunca "tanrıların ayak izleri " damgası vurulacaktır. Bilakis onlar şuurlu insanın medeniyet izleriydi. Fakat bu hükmün altında yatan bir efsane vardı. Yıllardır ilim mahfillerini istila ettiği için, ister-istemez haşır-neşir olduğumuz bir "evrim" efsanesi; ve bunun beyinlere nakşettiği insan modeliydi bu: Göz kamaştıran şimşekler, sağır eden gök gürültüleri, dinmeyen yağmurlar ve etrafı çepeçevre saran binlerce canavar arasında; ellerinde topuzla av peşinde koşan, yaşamaktan başka gayeleri olmayan ve bunun için de kendilerini koruyacak bir mağara ve karınlarını doyuracak bir avdan başka şeye ihtiyacı duymayan "insan-hayvan" arası mahluklar. Elbetteki temelsiz, mesnedsiz ve delilsiz olan bu felsefe üzerine bina edilecek her hüküm yanlış, her düşünce sakat ve her yorum efsane olacaktı...

Altın halka ufuk insan'la tamamlanıncaya kadar hep aynı minval üzere akan ve şekilden şekile girerek günümüze kadar gelen bu çatışmanın gaye ve hikmeti ise çatışan zıtlar sayesinde "Hakk'ın hakkıyla görünmesi" ydi.

Acep nedendir.?

Tarih birbirini kovalayan hadiseler ırmağı, insan neslinin zaman içindeki akışıdır. Milletler istikbale bu akışın merceğinden bakarlar. Irmaklar geçen zamanın üstünden. Geçtiği yerlerde herşey kurumuş, yıkılmış, sadece ağıt iniltileri kalmıştır. Öyle ırmaklar da vardır ki berrak mı berrak. Suya düşman olanlar bile hasretle bakmış. Gönülleri şad, şehirleri abad eylemiş.

Milletimiz faziletiyle tarih sahnesinde en hareketli rolü oynarken, insanlıkla başlayan bu kavgada pek şerefli bir mevki elde etmiştir. Hakkın zalimler üzerine kalkan kılıcı haline gelirken, İlahi Fermanda övülen zümre olma vasıflarını uzun bir süre korumuştur.

Acılar, hasretler mukaddes sabırla birleşir, bağrı yanık ananın dudağından dökülen

N. F. K.

Bazılarına göre tarih; bir körler döğüşü, çıkarlar, menfaatler çatışmasıdır. Bazılarına göre de; üç-beş talihlinin saltanat meydanı, beş-on asilzadenin kitlelere tahakkümü... Bizce ne o, ne de öbürü.

Üç gün muharebe nizamı alınıp, üç saat kılıç çekilen, sonra bir ülkenin vilayet olarak vatana katıldığı devirlerin uğultusu gelir türbelerden. Yunus?un mısralarını kanatlandıran iman, Süleymaniyede kubbe, kitapta ilim, kalpte merhamet, kubbede sanat ve çini, Kafkas dağlarında azim ve cesaret halinde tecelli eder. Hatay civarında pek perişan olan haçlı ordusuna yardım elini uzatan haçlı yazar?Ey hiyanetten daha zalim olan merhamet! 0 kadar zalimsin ki bana düşmanımı sevdirdin.? diyordu. İşte budur fazilet ve merhamet.

Faruk DİNLER

Birgün bu muammalar perdesi aralanır ve tarih asıl hüviyetiyle görünürse "karanlık çağı" da olmadığı görülecektir. Bilakis her asrın seması, daha ilk sayfalardan itibaren sayısız ay, yıldız ve güneşlerle aydınlanmış ve insanlara "nurlu ufuk" gösterilmişti...

Tarih milli hafızadır. Mazisini bilen nesil bu bilgiyi şuuruna yerleştirdiği zaman, hayatını bu istikametle düzenler. Kendini tarihinin bir parçası sayar. Hayatını, milletinin hayatı halinde uzamış görecektir. Kendisi gibi inanan, düşünen ve duyanlarla beraber olmaktan zevk duyar. Milli kabiliyetinin hudutlarını tarih sayesinde görür.

namesiyle asırlara malolur.

İhanet ve ateş çemberinin içinde, hasım bir dünyanın ortasında on asır Hakkın nöbetini tutan, düşmanına mağrur ve vakur, dostlarına hami ve halim şanlı millet ağaç gibi budanırken balta seslerini raksına müzik yapanlar da oldu. Haçlı birikmiş, bilenmiş asırlık kinini kustu. Adını peygamberinden alan?Mehmetcik? dört mevsimi bir anda yaşadı. Kah olur kızgın kumun üstünde koşar kah olur hastalık ummanında boğulur. Yeriyurdu belli değildir artık. Sordular adresi ne: Çeşmeye karşı dedim

İnişten sonra tekrar çıkış olabileceğini gösterebilecek nadir milletlerden olduğumuz kanaatındayım. Nitekim, dikenliğe dönen gülistanda, açılan goncalarla ümit var olduk. İhtimamlı bir bahçıvan edasıyla sarfedilen gayret hürmetine rahmet indi güller gülsün diye. Büyüdü güller. Büyüdü, büyüyor, büyüyecek. Tarihiyle iftihar edenler ümit varız ki gülecek.

Cephede yok edilen düşmanın menhus emelleri, cephe gerisindeki bazılarının gözlerini kamaştırır. Baktığını göremeyecek, gördüğü yere gidemeyecek kadar kördür. Aşağılık duygusu içinde olanlar kendi tarihlerini çöplük ve mezbahane telakki etmiş, başkalarının tarihinde nasip aramış. Bu duygu ve düşüncenin tesiri altında köksüz, güvensiz, gayesiz, zevksiz bir nesil gezinir oldu bu topraklar üstünde.

?Bir çınar için toprak altındaki kökleri ne ise ve bu kökler kurudukça çınar nasıl kurumaya başlarsa bir millet için de tarih odur. Tarihini bilen millet, kökü sağlam çınar gibidir. Zamanla eski adet ve ananesini, yaşayış tarzını unutan, tarihini bilmeyen, ecdadının neler yapmış olduğundan haberi olmayan bir millet, kendini ayakta tutan köklerinden birkaçını kurutmuş demektir. Tarih okuyarak onu sulamak lazımdır.?

Ruhum benim oldukca bu imanla beraber,