bu kadar kararsız olacak ne var istemedığın bır şey olsaydı zaten sınavlara gırmezdın bende o yaşta unıye başladım şimdi mezunum ve görevdeyım farkı benım kı açıköğretimdi ve aynı zmanda çalışma fırsatım vardı masraflar konusunda aileme yuk olmadım... madem bu kadar emek verdın sonuna kadar gıt...24 yaş o kadarda geç değil...

Yaş takıntısı yapmayın, planla olmuyor..

taş ocağında pc yi bulman güzel başarılar evlat

:))neyin peşindesin:)

olsamda..

okumanın kölesi olanın..

Genellikle,"Herşeyi olacağına bırak düzelir elbet yeni bir başlangıç hala mümkün" diyerek geçiyordu zamanım. Henüz 24 yaşındayım ve hayatımda hiç kazandığımı hatırlamıyorum. Ne zaman baltayı elime alsam hep taşa vuruyordum. Artık alışmıştım ama bu sefer taştan sekip ayağıma değiyordu?

Arkadaşlar merhaba ; Öncelikle biraz kafanızı şişireceğim için kusura bakmayın. Artık içimdekilerden kurtulmak ve vereceğim kararla ilgili sizlerinde fikirlerini almak istediğim için yazıyorum...

90ınmda..

kader ortağıyım..

geçen gün aynı konuyu açtın bizlerde dilimiz döndüğünce yorum yaptık. Daha kararını veremedin mi?

2. öğretimsen bi de harç vercen:))

sabahları okula gidip öğleden gece 11-12?ye kadar çalışıp 19 yaşında liseyi bitirdikten sonra artık bir şeyleri değiştirmek zamanının geldiğini fark ettim. Çünkü böyle yaşanılmıyordu. İnsanın kendisi için yaşamadığı bir hayatı yaşamak çok zordu. Çünkü hergün hep aynı rutinlerle geçiyordu. İşe gitmek, işten gelmek ve tekrar gitmek? Kendi hayatını yaşayamamak gibi mesela? daha sonra Taş ocağında işe girdim ve günde 16 saat hem bekçilik yaparak hem geceleri ders çalışarak zamanım geçti. Aslında hiçbir konu hakkında bilgim yoktu ama kendimi geliştirmek istiyordum ve ilk Don Kişot Kitabıyla başladım okumaya ve böyle devam ettim. Bu süreçten sonra hayatımdan çok memnundun çünkü taş ocağında hep yalnız kalıyordum ve buda benim için kitap okumak ve ders çalışmak demekti. Özellikle kitap okumayı çok seviyordum. Neyse Daha sonra çeşitli sınavlara girdim ama yine kazanamadım. . Ve şimdi yaş 24 ve İstanbul üniversitesini kazandım Ama bu sefer korkuyorum gitmeye. Yaşım geçti sayılır açıkçası gençlerin arasında okumak ve 24 yaşında üniversiteli olup ve 28 de mezun olduktan sonra o yaşta hayata atılmak gözümü korkutuyor. Sizce ne yapmalıyım? İnsanın eline bir defa geçen bu fırsatı değerlendirmeli miyim? önerileriniz ve yazacaklarınız benim için çok değerli olacağını belirtmek istiyorum?. Şimdiden teşekkür ederim?.

okumanın kölesiyim..

Henüz 15 yaşında çalışma hayatına girmem ve hem okulu hem de aile sorumluluklarını üstelemem zorladı beni ama hiçbirşey başarısızlık kadar koymadı. Anne baba ayrıldıktan sonra kendimi hep eksik hissettim, tamamlayamadım. Daha sonraki dönemlerde ortaokul bitti lise bitti ama ben hiçbir şeyin farkında değildim. Kendi içine kapanık, her şeyden uzak yaşıyordum. tecrübesiz ve bi o kadar da aptaldım. Hep başarızlık ve hüsran. Neden bu kadar çaresiz hissediyordum kendimi bir türlü anlamıyordum. Ama bir şeylerin eksik olduğunu biliyordum ve sonradan anladım Neden yaşamımın böyle olduğunu. Çünkü kimse bana yaşamayı öğretmemişti ki. Gözlerimi açtığımda ben, kapattığımda yine ben vardım?