Cemal SÜREYYA

Birgün kendi evladım olduğunda anladım babamı... Yakında bir daha göremeyeceği oğluna hasretindenmiş meğersem... Şİmdi ne zaman oğlumun yanına gitsem ben diyorum ona; "oğlum sık bakalım, daha sıkı sarıl bana..."

Yıkadılar aldılar götürdüler

Allah rahmet eylesin.

Bazen geceleri yanıma gelir, beni uyandırır ve kendisine sarılıp iyice sıkmamı isterdi.. "neden baba?" derdim, "ağrılarıma iyi geliyor" derdi. bende 8 9 yaşının zekasıyla sıkı sıkı sarılırsam gerçektende ağrılarına iyi geleceğini düşünürdüm...

subay abi başın sağolsun

Allah rahmet eylesin... sizede sabır versin..

Henüz 10 yaşındaydım ben, babamı kaybettiğimde... Akciğer kanseriydi... Son zamanlarında ağrıları o kadar artmıştı ki, morfin kesmez olmuştu..

toplumun babaya biçtiği rol bu.. zamanla değişiyor zannımca...

teşekkür ederim...

üzülme ALLAH sana ve çocuklarına eşine uzun ömürler versin.

babamı ösledim

ağlamaya yer arıyordum zaten sagol...

babanıza nasıl davranırsanız çocuğunuzda size öyle davranacaktır. :)

güzeldi...

Sizin hiç babanız öldü mü?

Kardeşim hiç hatırlamıyor onu...

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun babanın:(

Ailemden ayrıyım şimdi görev icabı, inşallah temmuzdan itibaren kavuşuyoruz..

Acı yaşam...

Allah rahmet eylesin yeri cennet olsun.

Benim bir kere öldü kör oldum

:( Allah rahmet eylesin...

teşekkür ederim, sağolun...

oglunuz nerde ki?

Babamdan ummazdım bunu kör oldum

hep bir mesafe var aramızda, hep bir çizgi... o çizginin ardından seviyoruz birbirimizi.. ne çizer ki insan bu çizgiyi?

hüzünlü, ne desem zor.