Ama bir gün öyle bir giderim ki;

sen say harflerini

Sen bir kere gittin,

İsmini ben söylemedim ki.

Gazetede bir resmini gördüm,

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş küçük bir çocuğun nefreti kadar. Sorun atlı karıncalar değil, arkamda dönen dönme dolaplar...

Parmak izlerinden tanıdılar seni,

Sırtından beline kadar

Ona o kadar şeye rağmen, o kadar değer veririm ki, Hergün yaptıklarına utansın diye.

Her yazdığım okuyana bıçak.

dudaklarımı ıslatmadan affetmiycem seni!!!

söyleyim sana; P İ Ş M AN L I K

ıslanacağın bir yağmurun altında

Adımların emin,

Dönersen eğer

gidenler hep terminallerden mı uğurlanır sanırsın ey sevdalı bazen kalanda gitmiş olur

Kaybedeceğim hiçbir şey olmaz!

Artık Hepsi Benim...

O kişi vazgeçilmez olduğundan mı? Hayır.

Bir sokak lambasını söndürdüler,

Sarı rengi çıkardılar hayatımdan.

Ben kimseye ''GİT'' de demem, diyemem.

Ve bil ki nerde güzel bir şiir duysan...

Sen biliyorsun bu duramayışımın sebebini. Kuslar tüyleri soğuğa dayanamadigi icin göç eder. Kim soyledi seyahat etmeyi sevdiklerini...

Hani bütün sokak duymuştu sensizliğimi,

bir ömür boşa gitti.. evimin yokuşunda artık sevmek neye yarar pişmanlık olduğunda

Nasıl üşüdüm?

Sevmek, hayal kurmak kadar kolay bir bakıma fakat unutmak; kurduğun hayallerin gerçekleşmesi kadar zor aslında...

Ben hergün uğurluyorum seni.

Her yağmur ağlatmazdı beni. Gidişin olmasaydı...

Başkaları zaten yabancı.

Ellerim birbirine düşman.

Bu kadar geçmezdim kendimden. Çoluk çocuk bile tanır oldu kederimden...

Gitmeseydin de hep ağlasaydım. Adam demesinler bana sensiz.

Çenen yukarıda yürüyordun belli