ve titrek bir anlam oluşuyorsa da satırlarda

Dayanmak?mümkün.. yeter ki yorgunluğa bakan yanım a değmesin?

tükenen bir söz yığını, kaskatı bir duruş..

adıma kayıtlı olan kente yol alıyor yüreğim.

sessizliğe hüküm sürüyorum

ellerim bir kalem ötesi

mavinin tonlarına yaslıyorum tutkularımı

Bekleyen yanıma yüklüyorum tüm umutlarımı..

okunası bir yazı..

çünkü İlahi noktada sabır, hayra, güzelliğe ve huzura meylederken; insani noktada ise, dayanma gücüne yüz sürer.. bilirim..

savrukluğumun deli yansımalarından...

korkularımı avucuma, suskunluğumu ahir zamana çeviriyorum...

kahırlandığım ne kadar an varsa yazgımda ümmeti bir duruşla sabra yazılıyorum..

yazmaya güç yetiremiyor

serkeş adımlarım, kesik kahkahalarım,

hüzne uğrak diyarıma sığınıyorum yine

varım diyorsan işte o an anlamını yitiriyor tüm varlık.

tutunduğum dala yüklüyorum yitik anlamlarımı,

tutunduğum kocaman dala bırakıyorum kalbi kırıklarımı..

yol bilmez yüreğimden akıtıyorum dağınık tümcelerimi kaderimin bulanık satırlarına...

bir durak geriden başlıyorum güne yine

Yok olabilmekse zor olanı mı zamanımızda...

yarım ağlayışlarım, tutunamayan bakışlarım

Allah razı olsun cok guzel yazmıssın.. kalemıne saglık.. devamını sahsen beklerım ve de yok olan herkesın yok oldukları yerden varlıgı boyle anlamalarını, kendılerıne cekı duzen vermelerını nıyaz ederım..

savrukluğum, en güzel mirasıdır yazgımın

kesin adımlar yüklenemiyor olabilir kaldırımlara

susuyorum her defasında,

her türlü şatta bulunabilir Yaratıcı. varlıkta da yoklukta da. Gece de gündüz de.

güneşin doğuşuna şahit olan bir geceden başlamanın duasında yöneliyorum yeni bir güne..

kendimi bilmezsem konuşmuşsam savrukluğa bilenmişimdendir.

yol gibi duramıyorum belki

ipi gerilmiş çılgınlıklarımı,

dağ gibi susuşum savrukluğumdan

bedenimin duruşuna kalem kırıyorum

yüzümü gerçeğe dönüyorum işte..

yordam bilmeyen umutlarımı...

güncel

Varlık yada yokluk, var olmanın ağırlığı içinde yokluğa duyulan özlem yada yok olmanın kabusunda varlığa olan hayranlık bu sorunun çözümü varmı bilinmez ama her yokoluş bir varoluşa, her varoluşta bir yokoluşa muhtaçtır.

kederime katık olan ezici bir susuşla..

yoklukla var olmak duasıyla...

ellerim yaşanmışlığın ağırlığında dua iklimine doğru yol alırken, gözlerim sağaltıcı bir korkunun istikbale yaslanan diliminde ıslanıveriyor...

amin Rabbim cümlemizden razı olsun inşallah, umarım herkes bir pay çıkarır, beğendiğinize sevindim, devamı sizlerden olsun..

duruşuma kattığım değerle bir ömür yaşar ım?

yok olduğum yerden varlığa anlam bulur muyum?

bitişin arefesinde...

yönümü kıbleye, gözyaşımı geçmişe

anlamı yok olduğun yerde buluyorsun zaten...