Kerhanede anarşi, Sf : 5

Yeni başladığım kitaptan alıntı.

Birincisi de, kimyada var zaten dolayısıyle icat edilemez.

Bu durumda, tüm aşkların içine ettiğimiz ve insanlığı öldürdüğümüz konusunda hepimiz hemfikir isek;

da ayrı

Gerçi ikincisi teolojik oldu biraz ama olsun.

Ne eşsiz, ne bulunmaz nimetler bunlar, öyle değil mi? Ama yaşamaktan zevk aldığım bu anlardan sonra, yine bir adam üzerimde hızlı hızlı birşeyler yapıyor. Bunu bazen gülünç buluyorum, bazen de dramatik. Bundan zevk alıyor olamaz, öyle değil mi? Ama öyle zannediyor, benim ona gerçekten bir şeyler verdiğimi zannediyor. Bu bir yanıyla komik, bir yanıyla da acınası değil mi?

Alain Badio'nun "aşka övgü"sünde, "karşılama mefhumu"yla spinoza'ya,

Sonra burdaki herkesi yanıma aldıracam.

Dışarıda bir hayat var oysa, yolda yalınayak yürümek var mesela. Ama ben yapacak olsam bunu, benim ayaklarım yok ki. Omuzlarım, burun deliklerim, ellerim, boynumdan sırtıma ulaşan saçlarım, hiçbir şeyim yok. Öyle olsaydı yanıma her gelen adam tek bir organıma sarılmazdı benim. Bende bulabilecekleri tek şey oymuş gibi davranıyorlar. Ve bende kanıksıyorum artık bunu. Şöyle bir bakıyorum da, başka nerem işe yarar ki? Saçlarımla, omuzlarımla, ellerimle sürdürebilir miyim yaşamımı? Benim derdim yaşamaktı oysa bir zamanlar. Evet, yaşıyorum. Nefes alıyorum, nefes veriyorum. Bir adam üstümde hayvanca devinmedikçe yemek yiyorum, çay içiyorum, sigara dersen gani. Aslında bazı zamanlar yaşamaktan zevk bile alıyorum. Ne güzel diyorum, hava hafiften nemli, çayım var, sigaram var ve ben özgürce bir yudum çay alıp bir nefes sigaramdan çekebiliyorum.

Sonra kadın soruyor ;

arada bir böyle seviyeyi yükseltin lan

Afaroz rengi bir emirgenlikten kaçmaya çalıştıkça, kahperengi bir buyurganlığa tutulduk.

Yan masaldaki kadının yarıladığı kadehine ölümseyerek bakışından "gel bu gece bana, dudakların ensemden kalçalarıma kadar uzun bir yolculuk yapsın ve ben şarabını kürek kemiğimde sunayım sana" davetini çıkarsayıp davete icabet edeceksin.

Hiç beklemediği bir yerde, hiç beklemediği bir anda, hiç beklemediği bir yerinden öpeceksin.

Üçüncüyle de felsefe yapıp racon kesmek abes.

O zaman dön müziğini dinle mal mal sorgulama diyorum kendime.

Aklıma takıldı da.

"süre mefhumu"yla da bergson'a sık sık gönderme yapıyor ya hani.

Doğru bak. Haklısın.

Rosa Balisteri dinlerken de aklıma şu geldi.

Yani sabitlenmiş her rastlantı, kendi içinde bir kuru inadı taşır.

1-Aşkı yeniden icat etmek elzem değil midir?

millet yazıyı okurken mundar olmuştu zaten.

Hadi ya. Tüh. Mundar oldu bütün yazı.

Teğetsiz geçen paralel hayatların, iç burkan bükey yalnızlığına kovalent bağ ile bağlı olduğunu bile bile iyonik bağlara göz koymamızdan geldi başımıza her ne geldiyse.

2-İnsanın yeniden doğması gerekmez mi?

Emirgenliklerden ve buyurganlıklardan uzak, yadsınan ya da yadsınmayan kuytularda, gülüşmüşlüğünüz, sevişmişliğiniz, susmuşluğunuz olacak.

Ben çok mu meraklıyım sanku bunu yapmaya? İnsan bir defa düşmeye görsün bu lanet olası yere, bir daha istisi de çıkamıyor dışarıya.

böyle müzik dinleye dinleye entel olacaksınız

Yazık bunlarada bi yerde.

de'de ayrı:(

3-Eski biz ile yeniyi kurmak mümkün müdür?

"Rastlantıyı sabitlemek" fikri de Nietzche'nin "zar atmak" ile "yazgı-kader" arasında kurduğu analoji diyelim.

Seviyeyi yükseltecem hocam.

Sonra ayrılınca detone duygulara bağlar, bir zahmet üzülebilirsin.