tşkler...

elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Evlerimiz var, içinde yaşayan yok.

bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

Pink illaki unutulanlar olacaktır. Zaten hepsini yazsak roman olur.

salçalı ekmeği unutmuşsun:)

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi...

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile,

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

ev tuttum v. s v. s

Gecmiste ballyciydik, simdi ki adimiz geri donusumcu.

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.

Komşumu tanımıyorum

hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

hayır bana ait değil ama, benim anlatmak istediklerimi anlatıyor.

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız,

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl

özledim yahu o günleri

Benim cocuklugum cop atiklarini toplayarak gecti, bunlara deginmemissiniz teessuf ederim.

çok güzel yazılmış size mi ait?

taksidini bitiremediği arabanın anahtarını,

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

bitirdik kpps balşadı kazandık

İyi de neden böyle olduk?

hep dışarda okudum...

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

ömrümüz okumakla geçti...

okuduk üniversite başladı

yurtta okumakla geçti

çocukluğum sıkıntılar içerisinde geçti...

Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Arkadaşlar, çocukken yapamadıklarımız değil, nasıl bir Türkiye'de yaşadığımızı anlatmaya çalışıtım ama pink dışında konuyu anlayan olmadı. Eksik Tükçe mi kullanıyorum. kendimden şüphe edeceğim valla :))

Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.

Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik.

anlatanlar çocuklukllarını içlewnerek anlatırlar...

ama evinin camında, temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

Azar işitip, acillere taşınmazdık.

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

Şuursuz okurken, yaşamadın mı yazılanların hiçbirini. Ömrünün ne yaparak geçtiği değil, gerçerken ne yaşadığındı. Şimdi kendi çocuğun dışarıda senin zamanında oynayabildiğin kadar rahat oynayabiliyor mu? yada oynamak istiyor mu?

saklambaç, körebe..10 yaşımda bmx'ler modaydı.. herkeste vardı.. yaz bitmeden babam bana da almıştı, bisiklet kullanmayı öğrendiğim gün hayatımın en mutlu günlerinden biriydi.. şimdi bisiklete binen çocuk göremiyorum çevremde..

Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.

Kısacası evine gidip gelen... ki ; sadece çişi gelen giderdi evine,

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

Tamam seni bu çocukluk meselesinin dışında tutuyorum. İstisnayım diyorsun. Saygı duyuyorum.

asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker,

yaşamadım işte...

yurtlarda kaldım...

sanmaki yaşıyorum çocukluğumu...

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

Benim değildir bu kültür.

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp,

Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Tuz ruhu:)) evet, hatırlıyorum öyle şeyler, ben ilkokula başladığımda tahta idi, sonradan bide plastik boyalar çıkmıştı, ama ben plastik boyaları da sevmedim. Gerçi resim yapmayı da hiç sevmedim.

küçükken en çok her sene başında alınan 12li kuru boya kalemlerimi özlüyorum..

bu sefer çocukları okutuoruz

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ;

Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder. Nedir bunlar?

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi... .

yaşamadım desem yeridir...

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.