tüm forum meraktan çatlıyor :)) yapsana o açıklamanı :))

herşey bizim için:(

Koridora çıktım korkuyla, oğlum odasından, eşim salondan fırlamıştı ve bi an koridorda birbirimize baktık... Şaşkınlığı attım üzerimden, "gelin" dedim, duvara yanaştık, sarılmıştım ikisine de, ev zangır zangır titriyor, garip ürkütücü bir uğultu yerden yukarılara yükseliyordu. Binanın içinden "kaçın, boşaltın" çığlıkları gelmeye başladı; "çıkalım mı" dedi eşim; "Hayır, bekleyeceğiz"... Sarsıntı bitmiyordu ve ben artık dua ediyordum; "Allah ım bitsin, Allah ım bitsin..."

Tuzu biberi olacaak okadar..

askerlerin hayatı göründüğü kadar parlak ve muhteşem değil:?

başlık sahibi uyudu kaldıgaliba:)

yarım yarım yazmayın şu hikayelerinizi sonra forumda sabahlıyoruz :)

kısa olabilir ama yaşanan bazı şeyler gerçekten tiksintili olabiliyor

başlıkla ilk yorum arası 19 dakika, hakkaten sabahlamak gerek hikayenini tamamı için :)

Hayat tiksinti duygusunu yaşamayacak kadar kısa...

Şahit olduklarındandır sebep, ne olacak?

Bekleyin biraz aa toparlasın bi cümlelerini.. :)

ayy depremde kaldın öldün ailen kurtuldu yani öylemi

:)beni güldüryor sunuz yorumlarınızla çok yaşayın

Askeri lise hazırlık ve 1. sınıf, hayatımın en rezil günleriydi. Mesleğimin 4., ilk üsteğmen olduğum yıl da çok berbattı...

ben vakit bulamadım yada aklıma gelmedi

Deprem başladığında üstümü çıkarıyodum tam...

Allah bir daha yaşatmasın:(bilirim az çok ne yaşandığını

:))çatladık nasıl okuyacağız ki:)))

Ama ben hayatımdan bu seneki kadar çok tiksinmemiştim hiç...

huzur islamdadır..

bunu iyi biliyorum

hayırdır inşaAllah, ne oldu ki..?

gerisini getirmene gerek yok az çok tahmin ettik dermişim..:)

Normal bi pazr günüydü. sabah kahvaltısını hazırlamıştım, ailece kahvaltımızı yapmıştık ve içerde oğlumla çizgi film izlerken 1 saat daha kestirmiştim. Öğlen oldu, dışarı çıkacaktık, oğlum ve annesi üzerlerini giydiler, "hadi sende giyin çıkalım" dedi eşim.