--ula niye geliysun o zaman...-lehçeleşmeye başlar-

yıllar önce yüksek kalabalık bir caddede yürürken turustin birinin bana güvenpark'ı sorması...

buralım değilim..

teşekkürler mavi ladin paylaşım için..

birden ciddileşmenin hatsafhası..

işin asıl kötü tarafı da proficiency'yi veremediğimden yüksek lisans için bir üniversitenin ingilizce hazırlık bölümünde okuyor olmam ve okuldan henüz çıkmış olmam...

güney amerikanın yerlisiyle konuşmadan yol tarifi alan Serdar kardeşim..

metroyla akşam üzeri yolculuk yapmamı sağlayan tamirhaneci idris abiye teşekkürlerimi sunarken..

... ben bu yola kurban olam.. kara toprak ver yarimiiiii

işte ingilizceyi o günkü utançla bi hale yola koydum ben, o turist arkadaşa da burdan teşekkürlerimi sunuyorum ahahaha

<i>olabilir..</i>

olaydan sonra.. dönüşünde bir tiyatro sahnesinin tozunu yutmadan giriş yapmıştır..

<i>güdülenmiş fiiller..</i>

--hönk

-müsade eder ve binayı tarif ederseniz memnun olurum.

-bilmiyorum- un asilliğinin tavan yapacağı en güzel durumdur belki de..

--afedersiniz..

nereye bakıyor bu adamlar?

buranın yabancısıyım..

kucağında sıkıca tuttuğu siyah iş çantası ve siyah çerçeveli gözlükleriyle sekreter olacağı düşüncelerini sadece ben de mi uyandırdı bilmiyorum.

kendime gayet güvenli bir şekilde go straight demem, sonra biraz duraksayarak ask again deyivermem, sonra da birlikte gülmeye başlamamız ahahhaaa

nerdeydi yaaa ıııı..

merdivenlerden çıkarken arkamda beni takip eden birini dönüp bakmayarak bütün merakımın o akşam için iyi bir adrenalin olacağını düşünerek hareket halindeyim..

--hımm evet o oteli diyorsunuz..

kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür..

-olsun benim kendisiyle işim yok zaten.

--tarif edeyim yerini ama karantinalık ne yaptı arkadaşın?

tam hatırlamıyorum..

-- ben züttürü oteli soracaktım.. gümüş sokaktaymış..

<i>gerçi bazan direk sorduğum da oluyor..</i>

<i>özgüven eksiliği varmış ''afedersiniz'' ile başlayan cümlelerin bilincinin altında...</i>

-ama orada bakkal var evladım.. ben onu sormuyorum.. kasabın üstü

oturacak bir yer bulamadığım için bir köşeye sıkışıp yolcuları izlerken gözüme takılan genç kız şimdi nerelerdesin?

iki durak kaldı.. iniyorum.. iniyor.. iniyoruz hımm..

-a be küçük güsteririm dimi.. erkişler üyle der bizim üseyin inanmaz.

-rektörümüz tatilde.. demez mi.

cadde üzerindeki tezgahtar amcaya, kölaynak cafeyi sorduğum günü hatırlıyorum da.. o nasıl bir bakış.. dublörlük yaptığını aklımdan geçirirken, 'ne yapacaksın o cafeyi? ' sorusuyla düşüncelerimi toparladım.

afedersiniz diye adres sormak yerine genelde bakarmısınız diye cümleye başlıyorum..

<i>sanırım şu yaşımın büyük bir bölümünde ''afedersiniz...'' ile başlayan adres sorma cümlelerim vardır..</i>

adres mevzusu geçiyordu aralarında.. pazarcı alın terini silerken yaptığı işin değil de teyzeye tarif çabasının yorgunluğu olduğunu anladım.

-gel bi de çayimuzu iç bi dedikodi yapalum sonra.. valla bırakmam..-laçkalaşmaya başlar-

--teyzecim canım ciğerim, bakkal kasaba devretti dükkanı.. hacıların hüsnü onun üstünde işte.

-serçekanadı parkı nerede hemşerim biliyor musun?

-şunu bir yazıver hemşerim.. ya da çizebiliyorsan çiz..

-güzlerini dört açacaaan bu sokakta.. er yerde bizimkiler vardır.. mavi gül alıp vereceksin dimi gacıya.

rica ederim. öyleymiş, ben de bilemezdim :)

du bi'tane de ben anlatıcam:

--hoppalaaa

-üniv. ler üzerine bir bildiri... tamamlayamam

idare etmenin lügatinde yer almadığını bu kadar hissettiremez..

--biliyorum... oraya giden geri dönemiyor.

-hem domatesin kilosu nasıl 3 lira oluyor bakayım hıı!

el, göz hareketleri ile sessiz filmin en kısasını çevirmesine ayaklarının neden olduğu o söyleşi geldi aklıma..

tam kovulmaya müsait bir çalışan :)

--evet. biliyor musunuz yerini?

minibüs şoförü en iyi yol tarif uzmanıydı gözümde o güne kadar..

Melahat'in sokak arasında ilk yol tarifi..

--tamam kardeşim sağol.

--şimdi şuradan sağa gir, sonra karşına çıkan ilk dönemeçten dön.. şey göreceksin.. hemen sola şeyedince solda göreceksin..

--bir arkadaşa bakacaktım.

özgüven eksikliği olduğunu düşünmüyorum fakat, adres sorduğunuz kişilere bağlı da olabilir.. nihayetinde çocukluktan bu yana bizlere adreslerin polislere.. askerlere.. vs sorulması gerektiği öğretildiği için.. istemsizce.. alışılagelmiş bir saygıyla o kelimeyi kullanmaya başladıysak.. sanırım alışkanlıklara bir yenisine de kazandırmış oluyoruz.

baş ve işaret parmağımı çenemde gezdirdim.. sol gözüm yukarıya bakarken kaşımın kalkma ihtimali karizmanın çıtasını yüksellti..

<i>ben yön özürlüyüm..</i>

teyzenin gözlüklerinin üzerinden konuşarak heyecanla ne anlattığını merak ederek yaklaştım pazarcıya..

olaya müdahele etmemem gerektiğini düşünürek meyve fiyatlarının hiç de ilgimi çekmeyen kısımları bana gülümsüyordu sanki.

arabayı güvenlik kapısına yanaştırıp görevliye rektörlük binasını sorduğumda şüpheli addeder bakışlarla;

nihayet..

hatırı sayılır bir turistmiş :)

--hayırlı işleeeeer

astanenin küşesindeki apartımanı dersin sen bilirim..

gideceği mekanın araba kullanmaya müsait bir yol üzerinde mi sorusunun anlatımı kolay da.. iş motorsiklet bisiklete gelince..

en güzeli direkt sormak.. sonra yakınlık.. muhabbet derken.. nereye gideceğinizi unuttururlar.

<i>ne derece teoride kalıyor bilemiyorum..</i>

acaba şurasımıydı yok canııım..

--buyrun.

... klasik sözlerinin üzerine bir şaplağı hakettin dercesine;

tarif etmekte zor aslında, benim başıma bikaç kez geldi bildiğim halde adama bende buralı değilim diye yalan söylemek zorunda kaldım, :s

-şimdu soldan ilerliyisun ikinci aradaki pinadur. eyi günler.

orası tam olarak sulda kalır be ya