Giderken arkada bıraktıklarına son bir kere bakıp da öyle gitmeli insan. Yaşadıklarını, paylaştıklarını gönül heybesine yerleştirmeli. Paylaşılan andır, zamandır, dönüşü olmayandır. Paylaşılan hayattır can!

Sen geçmişi bana bırak can!

Şimdi ayrılık vakti can! Gecenin en karanlık vakti. Vaktin Yaratıcısı, az sonra geceden gündüzü doğuracak. Vakit gitme vakti, bizden aldıklarını gitmesi gereken yerlere iletme vakti...

Beni kışta bırakıp yeni bir diyara gittiğinde baharı bekleyeceksin. Baharı beklemek ne güzeldir, baharda toprağı parçalayan kır çiçeklerini gözlemek...

Güneş bütün gecelerden güçlüdür can! Çünkü güneş vefalıdır, gizlemez sevgisini.

En büyük vefa, Hakk'a götürecek fırsatları yakalamaktır. Bulduğun her fırsatı zamanında değerlendirmektir. Sakın ha! Fırsatları kaçırıp da, Kalu Bela'ya vefasız olma! ?Fırsatlar bulutlar gibidir, gelir ve geçer.? Sakın ha! Fırsatları kaçırıp da, kaybetme bedbahtlığıyla yok olma.

Gülen sen ol, ağlayan ben. Yeşeren sen ol, sulayan ben. Bana saplansın paslı mızrakların ucu, sana dokunmasın. En çılgın isyanlarını, savaşlarını, sırlarını gittiğin diyarlara götürme. Kötüye dair ne varsa benim yanımda kalsın. Benim avuçlarıma bırak. Ben onları dua dua ak kanatlı kuş gibi göklere uçurayım. Benim payıma; ilahi dergahtan, ayrılık sahillerinde anıların gönüllü bekçisi olmak düştü. Hak'tan gelene razıyım.

Ayrılığı, cennetten ayrılan Hz. Adem'e sor. Tufan'da oğlunu dalgaların pençesinde bırakan Hz. Nuh?a, Yusuf'u için inleyen Hz. Yakub?a, içindeki ejderle boğuşan Züleyha'ya, yüreğinin sesini susturmak için bileğiyle dağları oyan Ferhad'a, Şems için kavrulan Mevlana'ya, binlerce evladını gurbete gönderen Anadolu'ya, en çok da Resulü'nü Medine'ye gönderen o kutsal diyara, hasılı gidenin ardından bakıp kalanlara, ocak gibi yananlara sor.

Ben de seni bir ayrılık sonrası baharı gözlerken kucağıma almıştım. Küçücük ellerinle toprağın bağrını parçaladığında karşılamıştım. Ve senin için ne çok savaşmıştım seninle.

Çünkü ben kır çiçeklerinin sesinden uzak kalmaya dayanamam. Çünkü ben bir an bile tomurcuklarımdan ayrılamam. Sonra el ele tutuşup yanıbaşımda eskiden birlikte yaptığımız gibi, ince bir ezgiyle seslenin bütün insanlara. ?Sevda nedir bilir misin? diyerek, sevdayı söyleyin.

Geride kalan, hep inleyendir ana misali, can! Giden hep yardır, ?can?dan?can?dır. Her şeyi alıp götüren de?o?dur, götürdüklerinin iki mislini geride bırakan da...

Olmalı insan, önce kul olmalı. Olmadan evvel ölmeli, ölmeden önce olmayı tamamlamalı. Nasıl mı olmalı? Hak dostları gibi vefa kahramanı olmalı. ?Vallahi O söylüyorsa doğrudur. Ben O'nun veraların verasından haberler getirdiğine inanıyorum.? diyen, sadakat ve vefadan bir lahza ayrılmayan Hz. Ebubekir gibi olmalı.

Sen benim kır çiçeğimsin can, sen benim aşk çiçeğim. Sen benim yüreğimsin.

Vasiyetim olsun sana. Bir gün öldüğümde, kabrimi mutlaka ziyarete gel. Ama yalvarırım yalnız gelme. Baharda derlediğin yüzlerce kır çiçeğiyle gel. Ve başucumda onlara sevgiyi anlat, dostluğu, vefayı, hakiki?Dost?a vefalı olmayı anlat.

?Demet demet sevgi ellerinde

Sonra bütün bir alemi Yunus'ça,

Giderken son bir defa Hakk'ın selamını esirgeme benden. Arkada kalanın gözü yaşlı olur, yüreği yufka, gönlü ince. Ben, içimdeki korla, bağrımdaki volkanla, öylece dağ gibi arkanda kalayım. Yapayalnız hecelerde kaybolan ben olayım. Sen sağlam adımlarla yarınlara yürürken, yıkılan ben olayım.

Olmadan olmaz, bu iş olmaz

Birazdan bulutların ardından Güneş doğacak...?

Vefalıdır; en çok o getirir kainata sevgilinin sesini, neşvesini. Yırtıp atar karanlığın kasvetli perdesini... En vefalı delildir o sevgili adına...

Geceye az kaldı. Ayrılık, gelini götürmeye gelen düğün alayı gibi kapımızda. Kimler ayrılmadı ki canından.

Al can! Bu heybe senin. Sol yanımdan bir parça kopardım senin için; ta özümden, ta közümden...

Vasiyetim olsun:

Allah Resulü?ne; ?Kendisinden meleklerin bile haya etmekte olduğu bir kimseden ben haya etmeyeyim mi? sözlerini dedirten, an-be-an bütün mahlukata edebiyle vefalı olan Hz. Osman gibi olmalı.

Sevmeden olmaz, bu iş olmaz.?

Sevdan ebedi, yüreğinde,

Mısralarıyla sevgisiz bu işin olmayacağını anlatın.

Cömertlik olmayınca malın, vefa olmayınca arkadaşın hayrı yoktur. Ahmet Bin Kays

Billur billur yaş gözlerinde

Bunları unutursan; zaman maddi manevi bütün yaralarının, dertlerinin yok olmasına vesile olur. Eğer unutmazsan, zamanla bunlar seni yok eder. Unutkanlıklar karşısında kimseyi suçlama. Sen?unutma? tuzağına düşüp, unutmaman gerekenleri unutma. Unutulmaması gereken güzellikler karşısında arslan kesil kendi içinde. Asi bir kartal gibi yırt karanlıkların çirkin yüzünü, meydan oku karanlıklara. Çılgın bir küheylan gibi vefayla meydan oku fırtınalara...

Dostlarını daima vefa ile hatırla can! Arayan sen ol, bulan sen; tanıyan sen ol, kucaklayan yine sen. Kula vefası olmayanın Hakk'a vefası olmaz. Git ki, vefanın ter ü taze hüküm sürdüğü yeni bir hayata başla... Haydi daha fazla durma karşımda. Kurşun gibi bir anda al, ellerini benden. Su gibi aksın ellerin ellerimden.

Vefa nedir, bilir misin? Vefa arkanda bıraktığını, giderken yaktığını yabana atmamandır. Vefa; dostluğun asaletine, bir dua sonrası verilen sözlere, hayallere ihanet katmamandır. Vefa; ötelerin sonsuz mükafatı karşısında, cehennemi hafife almaman, ulvi güzellikleri dünyaya satmamandır.

İçte pek çok şeyi hareketi geçiren bu cümleler Sözün iksirini yansıtmış.. Teşekkürler.

Uğurlar olsun can!

Ayrılıklar geceye benzer. Bütün yarınlar da sabaha can!

Hep ama hep vefalı ol. Emanete sahip çık, atana vefalı ol. İdealine sarıl, evlada vefalı ol. Ömrü hakkıyla yaşa, hayata vefalı ol. Düşmanlıkları unut, dostuna vefalı ol. Öfkeyi, kini unut, ruhuna vefalı ol...

Yıldıza, Ay?a ve İbrahim'in Rabbi'ne kasem ederim ki,

?Birazdan son melodi çalacak,

?Yarasaların gözleri kamaşacak diye, Güneş doğmaktan vazgeçmez.?

Vefayla kal can

Birazdan sabah olacak; yağmur yağacak... Ardından gökkuşağı, sonra güneş... Sıcacık, apaydın, pırıl pırıl... Hep böyle oldu, tarihte hep karanlık yenilgiye teslim oldu, güneş kazandı.

?Perde-i gayb açılsa, yine de yakinim azalmaz.? diyerek, vefasını kainata haykıran, evliyalar babası, yiğitlerin şahı Hz. Ali gibi olmalı.

Yüreğini yüreğimde, gözlerini gözlerimde bırak da git. Beklemeden, bir kelime bile etmeden git. Canımı canımdan kopar da git.

Vefalı olmalı insan. Vefanın dersini Kur'andan; alemlerin muallimi, Gönüllerin Sultanı'ndan, O'nun nurlu ashabından almalı.

Vefa, sadece?has?ların vasfıdır can! Nisyan -unutmak- ise?ham?ların... Bedene tutsak olmuş hoyratların nasibi yoktur vefadan. Gönlümüzün kitabında; ?Bize bir defa selam vereni kıyamete kadar unutmayız.? düsturu kayıtlıdır. Biz dersimizi; ?Kabrimize gelip, bir defa Fatiha okuyanlar kıyamete kadar bizimdir. İmanlarını kurtarmadan ölmesinler, ömürleri boyunca fakirlik görmesinler.? diye dua eden, hala büyük bir vefayla Üsküdar'da dostlarını ağırlayan Aziz Mahmut Hüdayi?den almışız. Nice vefa kahramanının manevi huzurunda hürmetle, edeple selama durmuşuz.

Vurulduğunda yarasının ağırlığıyla baygın yatan, ?Eğer daha ölmediyse, onu namazdan başka bir şeyle ayıltamazsınız.? sözlerinden sonra namaza çağrıldığında küheylanlar gibi?Namaz vakti mi? diyerek yaralı bedeniyle kan revan içinde şahlanan, namaza vefalı Hz. Ömer gibi olmalı.