ben bu hikayeyi daha önce de duymuştum sanki. dejavu gibi

Kendini bencillik derecesinde olmadan seviyormusun..

sır insanın esiridir açıklayınca insan ona esir olur

ya derya sen insanlara yardımcı olmayı seviyorsun sanırım... iyi birisine benziyorsun hislerim öyle diyor...

Aklımdan o kadar çok şey geçti ki takip edemedim.

25 yaşındayım 22 yaşıma kadar hayallerimim hiçbirisi gerçekleşmedi...

Bir senfoni vardı kulağımda çalınan,

Tıkandığım o an,

ya ümitsizsiniz ya da ümit SİZSİNİZ...

peki şimdi diceksiniz ki e bize neden anlatıyorsun özelini...

?zamanla bırakmamak?tir..?

ya sen ne ilginç bir insansın. ne yaşadın da bu kadar psikolojin bozuldu. Allah bilir eften püften ne salakça şeylerdir.

Unutulmaz sancısı kalır

kıbrısı bıraktın çünkü çağ üniversitesine gitmek istemiştin ama hain baban göndermemişti :P sen de bu yüzden ondan nefret ettin gerçi hayatına son 2.5 yılda girenlerden biri değil ama olsun. yine de nefret ettin. annenden de nefret ettin çünkü o hain adamla evliydi hem de 2.5 değil 25 senedir :S

Gittiğim eğer bensem, söyle bana kimden gittim?

Köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme.

Ellerim buz gibi, ben harda kaldım.

Geçmiş adı üstünde.. Ama gelecek senin elinde..

zaten böyle saçma sapan bir sebepten ailenle aranı bozman olacak iş değildi. iyi bari hadi geçinin gül gibi aferin :)

Ellerim boşlukta, ben darda kaldım.

Şimdi bana, geçen o zamanın

Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim.

İnsanlara güvenmekle başlamalısın.. Demiyorumki daha sonrasında seni üzüp yıkacakları anlat.. Korktukça esiri olacaksn korkularının.. İnadına inadına üzerine git..

Elimi nereye koyacağımı şaşırdığım o an işte,

Psikologların önerilerinden birisi bir kağıda seni rahatsız eden duygu veya birbaşka şeyi yazıp daha sonra yakmak işe yararmış.. Bunu daha önce bir yerde okumuştum..

Sende yoktum zaten ben, ben yine bende bittim...

?Önemli olan?zamana bırakmak? değil,

Bir meltem olacak rüzgarım dahi kalmadı benim.

Bakış açım belli oldu yine.

23 yaşına kadar kimseye sıkıntımı anlatmadım... elbet umutlarım vardı gerçekleşmemişti...

son 2 senedir insanlarla fazla muhattap oldum...

insanlar konuşa konuşa anlaşılır...

ama hayatta şunu anladım... hiçbir insana hiçbir şekilde zaaflarını, açık yönlerini belli etmiceksin, sıkıntı anlatmicaksın, özel bi takım şeylerini paylaşmicaksın...

insanlarla paylaştım.. benimle sonra hep alay ettiler... kıbrısı bırakmamın sebebi de buydu... derslerim iyi iken bıraktım...

neden anlatıyorum çünkü burası sanal dünya... yazarak rahatlıyorum...

daha neler göreceksin

23 yaşındayken sıkıntılarım boğazıma kadar gelmişti... sürekli ağlıyordum... hatta intiharı düşündüğüm zamanlardı... sıkıntılarımı kendim yenemiyordum artık..

Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim.

sırf insanlardan kaçmak için okuduğum uluslarası ilişkiler bölümünü bıraktım... şimdi 25 yaşındayım.. şunu öğrendim dili insanın en büyük düşmanıymış... hayatıma son 2 senede giren insanların telefon numaralarının hepsini sildim.. facebooku iptal ettim...

Dağlara çarptım her esişimde.

Geride kalan, ardından bakar gidenlerin.

hep şu lafa kulak verdim... sıkıntını paylaş, yalnız kalma...

Geçmişle yaşadığın sürece mutsuzluğa bağlı kalırsın...

bitti artık hepsi...

insanlardan nefret ediyorum... özellikle son 2,5 senedir hayatıma giren insanlardan...

morlale lütfen onları hatırlatma ailemle şimdi aram iyi...

son 2 senedir yaşadığım şeyleri içime sindiremiyorum... hazmedemiyorum...

ama geleceğimi de pek umutlu görmüyorum:(

Bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni.

Karşımdasın işte...

Yollara küfrettim her gidişinde.

minik kuş doğru söylüyorsun...

Demiştim sana hatırlarsan:

insanlarla fazla muhattap olmamak gerekmiş bunu anladım... insan sıkıntılarını kendine saklamalıymış..

Anlamaya çalışalım..

24 yaşında ise 23 yaşımdaki insanlardan kaçtım başka insanlara sıkıntımı anlattım... 23 yaşımdaki insanları şikayet ettim... bu kez 24 yaşımda hayatıma giren insanlar sırtımdan vurdular... 24 yaşımda kıbrısa gittim...

ama yine de mutluydum... çünkü umutlarım vardı... psikolojik sıkıntılarım vardı...

şems gibi ol

23 yaşında ilk defa insanlara kendi hakkımda bişeyler anlattım... özelimi paylaştım... hepsi arkamdan vurdu... sıkıntılarım paylaştıkça azalır sandım daha da çok arttı... zaaflarıma güldüler... moralimi bozdular, gıcık verdiler...

geçmişle yaşamak istemiyorum elbette derya...

Eski üyelerden ismini getiremediğim bir üyesin hatırladım.. En iyisi kendine bir sıkıntı defteri tut.. SOnra açıp okuduğunda rahatlıyor ve sana daha hafif gelebiliyor..

ve ben 25 yaşında silbaştan yaptım...