o gittiğinde

üzerimi örten son insan yakında bırakıp gidecek..

ve ben birini özlüyorum..

bir garip sessizlik

bir anlık duraklama

üzerime battaniye atacak kimse olmuyor

sözde dert sahibi biri gibi efkarlanmayacağım..

''içi boş insanların bu dünyada yeri yok''

zaman beni, ben zamanı oyalamaktan vazgeçeceğiz

sertçe etrafımı sardığında uykumdan ediyorsun diye kızdığım için kendime kızacağım..

yalnızlık var..

gözleri kapama

yastığa sarılma

dünyada 6 milyar insan var

kaleci kaleyi terk etti..

sabahtan akşama kadar tekrar tekrar dinleyerek

keşkelerim değişecek

beni bir tek

yaşanılır olacak..

ama uyuyamama..

kanepeye sızıp kalıyorum

apartman girişindeki fotoselli koridor lambası farkediyor..

ikindi zamanı uykum gelince

aşkım, sıkıntım, baş ağrım, ağlama krizlerim, yalnızlığım

diyeceğim..

bir zaman üşüme

üşüyen ruhum benden ayrı yaşıyor ama çay içmiyor..

hedeflerim görünür olacak

adamakıllı derdim olacak..

''bencil oğlunu senin kadar kimse sevmiyor anne'' diyeceğim ağlayarak..

bırakıp gittiğinde anlayacağım dünyanın kaç bucak olduğunu..

uykuya dalma isteği

bu sabah da kahvaltı da bir çay bardağı koydum masaya kendim için..

damar bir şarkıyı

dalkavuk hormonların saldırısına tek başıma direniyorum

şimdi almak için çırpındığım

gelip bana teklif edecek

barış abi diyor ya

yokluğu paha biçilemez..

o bırakıp gittiğinde

kaybetmiş gibi hissediyorum

kısaca her şey

gözümü açıyor, hapşırıyorum..

maç uzamasın

başın öne eğilmesi

''teşekkür ederim hiç gerek yok''

kaygı dediklerim, sorumluluklarımın yanında devede kulak kalacak..