Masallar bile yeri geldi mi kötü yazılabiliyormuş. Ve masalların bile korumasız olduğunu görünce insan, kahraman olmayı bile istemiyor. Kahramanlar ağlıyor çünkü. Ben de ağlıyorum bazen. Ve kendi masalımızda kahraman olmamayı ne kadar dilediysek, işte o kadar başımıza geldi istemediklerimiz. Bu o kadar üzdü ki bizi, bu o kadar yaktı ki yüreğimizi...

Şimdilerde gerçekliğin içinde dolanıp duruyorum. Hiç de göründüğü kadar karmaşık değil. Bir şey eksik olunca içinde, içi tamamen boşalmış görünüyor. Olmasa da olur dediğimiz onca şeyden biri diye yorumluyorum hayatı.

Nerden geldi, nasıl oldu bilmiyorum. Başımı gökyüzüne doğru kaldırdım. Bir anda kararmaya başladı saymaya bile fırsat bulamadığımız yıldızlar. Etraf bir karanlık bir karanlık? Zar zor seçiyorum seni. Sonra gözlerimi kaybettim; göremiyordum hiçbir şeyi. Sonra ellerimi; dokunamadım sana. Sonra sesin gitti. Ardından da sen kayboldun. İkimiz için yazdığım dünyamız bir anda yok oldu. Nasıl oldu, nerden geldi bilmiyorum. Karanlık bir anda gelip yuttu bizi. Kendi masalımızda doyasıya yaşayamadık. Hep masal olarak kalmayı bir türlü başaramadık.

İyi ya da kötü, bu masalın içinde zaman çok çabuk geçiyor.

Ama boş. Ama anlamsız.

Gökyüzünü ise hiç söylemiyorum. Bir şeyler var yarım yamalak. Solgun, bulanık, sararmış. İnsanı heyecanlandırmıyor bile bakarken. Nasıl bu kadar zevksiz yazılabilir, nasıl bu kadar eksik bırakılabilir, diye sitem ediyorum kendi kendime. Oysa bir suçum yok. Sadece bir başkasının yazdığı masalın içinde küçük bir roldeyim ben. Ama oynuyorum onu. Belki de bu yüzdendir kendime olan sitemim, diyorum.

yazınz cok gusel kendımı buldm:(

diyebilir miyiz?

Masallar bu kadar acımasız olmaz sanırdık ya, öyle değilmiş. Bir masalın içinde sıkışıp kalınca anlaşılıyor bazı şeyler. Kendimi kaybedip, daha doğrusu seni kaybedip bir çıkış yolu aradığım sürede buldum işin sırrını; yanılıyormuşuz.

hepimiz bir masalın oyuncusuyuz.. bir varmış bir yokmuş diye biten...

güzel bir yazı evet, beğenmenize sevindim. ben sadece paylaşanım...

o halde bize düşen;" o boşlukları eksiksiz ve anlamlı bir şekilde doldurmaktır."

Ve zaman geçiyor.

Ama eksik.