Gözlerine sakladım sevda Cennetini.?

Gülüşlerinde yaşlarımı kurutup

pööff bu ne ya..

Her şeyi unutup varlığını soluyorum kuytu köşelerde. Vakitli vakitsiz seni özlüyorum.. Sıcak yüreğin diye güneşe sarılıyor, senin gözyaşların diye yağmuru öpüyorum. Zamanı durdurup yağmur misali sana yağmak istiyorum.. Hasret cümlelerini gözlerimdeki ateşle küllendirip saçlarına bir cemre ıslaklığında düşmeyi istiyorum. Saçlarından yuvarlanıp yanaklarında soluklanmak.. Varlığımın son nefesini senin gamzelerinde yitirmek. Senin yüreğinde hayata son kez bakıp sonsuzluğa senin avuçlarından kanatlanmak. Ruhumu yüreğine yaslayıp ılık nefesinde baharları solumak.

Gözlerini ilk kez uzaklardan gördüğümde yıldızlar dargındı geceye. Yüreğine usulca dokunduğumda güneş küskündü bulutlara. Hatırlar mısın kalbimizde büyüyen kelimelerin vuslatla öpüştüğünde umuda gülümsemişti yetim çocuklar? Ay, yaralı dudaklarıyla karanlığı emerken, imkansız sevdamız gecenin ardındaki şebnem şafağına serildi boylu boyuna. Gözlerimiz gözlerimize değmeden çiğ tanelerinde yıkandı güneşimiz. Güllerin kokularıyla bezendi ıslak tenimiz. Sınır boylarına çekili dikenli tellerin gölge boylarında imkansızlığa inat büyüdü sevgimiz.. Büyüdükçe adımız yazıldı bir yaralı ceylanın gözbebeğine. Bu imkansız sevdaya gökyüzünde yıldızlar, toprakta çiçekler ve satırlarda ıslak cümleler şahit?

Sana kanatlandırdım cümlelerimi.

Ne vakit seni düşünsem, sıvası dökülmüş odama düşüyordu ılık nefesin. Ayazların ortasında tenim üşüse yüreğinin sıcaklığına sığınıyordum.. Ne vakit gülüşlerini çizsem gökyüzüne, gelincikler raks ediyordu yakamozlarda. Ne zaman gözlerimi kapatsam geceye, düşlerinin peçesini kaldırıp dudaklarından yüreğine yuvarlanıyordum. Yağmurlar düşerken avuçlarına, ılık nefesimle gözlerindeki saklı Cenneti soluyordum. Her soluğunda ben Ay`sız geceye sevda yıldızlarını diziyordum. Çünkü sevdanın huzurunda yaşıyordum.

Şehrimin ıslak toprak kokusunda sevdanı solurken satırlara düşüyor yavan kelimelerim. Hasretinin terli sırtını siliyor soğuk rüzgarlar. Duvarlarda asılı duran yoksul kelimelerim sevdanla bereketleniyor. Yüreğine anlamsızca dalıp dalıp giderken bilinmezliklerde susuyor gözlerim. Her şey susuyor sen konuşurken.. Rüzgar bile senin kelimelerinde suskunluğa bürünüyor. Dilim sussa da, yüreğimin nabzı, nefesimin sıcaklığı konuşuyordur belki de... Sustuğumda aldırma sen. Delicesine soluduğum ve avuçlarıma umutları doldurduğum sendin cünkü?

? Her nefes alışımda,

Sustum.. siz sebebini bilmeseniz de olur... konuştuğum zamanlarda da tanırdım ben sizi... "Bir ben vardı içimde çok sevdiğim Kaçtım kendimden çok uzaklara Baka kaldım ardından umarsızım..! Yakmış başımı düşmüş uzaklara.." oysa söyleyeceğim ne çok şey vardı hayata dair.. daha çok gülecektim, daha çok sevinecektim ve mutluluk olacaktı gözyaşı sebebim ama sustum.. sebebini sormayın, siz çok iyi bilirsiniz.. sustum.. kanayan yaralarıma tuz bastım yani... sızladı tenim.. o kadar çok yandı ki canım.. ama siz bilmezsiniz.. sizin kanayan yaralarınınz olmadı hiç, kanattıklarınız oldu hep.. tuz bastıklarınız değil, bastırdıklarınız.. bu yüzden yanmadı canınız sizin.. can yakmaktan fırsat kalmadı... "Başka bir denizde yüzüyorum artık Derinlere dalmaktan korkuyorum! Herşeyi olduğu gibi kabullendim Neden incittiniz diye sormuyorum.." evet sustum.. acılarımı anlatmamak için..!! bilmeyin ne denli ağır yaralarım, kaybettiğim kan ne denli çok görmeyin..! sustum konuşmuyorum.. zehirdir kelimelerim duymayın!! öyle kolay değildir beni dinlemek.. can yakarım konuşursam, kanatırım, kapatılamaz yaralar açarım.. ısrar etmeyin... ben yine sizin için sustum.. anlayamazsınız.. nefret değil suskunluğum.. kin asla değil.. ben o kadar basit duygular beslemedim hiç..! sustum.. size sustum, kendi içime kan kustum.. yoruldum gidiyorum.. Taş duvarlar ördünüz Beni kime döndürdünüz..! İçimde yanardınız Nihayet söndürdünüz..

Yağmurun sesiyle uyandığım bir sabahtan yazıyorum bu satırları. Dün, zamanı durdurup mevsimlerin koynunda seni andık gül kokulu Melek`lerle. Yüreğinin güzelliğini kazıdık bakır renkli bulutların gözlerine?Geceyi mumla aydınlattığımız vakitlerde gül yüzünü işledik yeni filizlenecek tomurcukların göğsüne.. Karanlık gökyüzüne ince ince motifledik yüreğindeki sevda kelimelerini.. Yağmurların avuçlarında yıkadık güneşli sabahlarını. Ve sabah olmadan kangren geceyi ve yıldızları deniz kenarında bırakıp usulca gözlerindeki birikmiş yaşlarını içmek için kirpiklerine uzandım. Gizlice geçeceğin yolları senden önce gözyaşlarımla silip üşüyen parmak uçlarına tenimin sıcaklığını serdim...

Her şeyi unutup varlığını soluyorum kuytu köşelerde. Vakitli vakitsiz seni özlüyorum.. Sıcak yüreğin diye güneşe sarılıyor, senin gözyaşların diye yağmuru öpüyorum. Zamanı durdurup yağmur misali sana yağmak istiyorum.. Hasret cümlelerini gözlerimdeki ateşle küllendirip saçlarına bir cemre ıslaklığında düşmeyi istiyorum. Saçlarından yuvarlanıp yanaklarında soluklanmak.. Varlığımın son nefesini senin gamzelerinde yitirmek. Senin yüreğinde hayata son kez bakıp sonsuzluğa senin avuçlarından kanatlanmak. Ruhumu yüreğine yaslayıp ılık nefesinde baharları solumak. Sevdalı iki serçenin birbirlerinin omuzlarına dayandığı gibi senin varlığına dayanıp yokluğunu alevlendirmek. Anlatılacak o kadar çok cümle var ki içinden? Varlığın en büyük mutluluğum? cümlesini alıp imkansızlığın içinde bile gözlerinle bahar sabahlarına uyanmak. Bir ırmağın başında ayaklarımı suya değdirip gökkuşağından yağan umut taneciklerinde seni aramak. Ve her an yanımdaymışsın gibi ılık nefesinde üşüyen tenimi ısıtmak.