Kaç leylim bahar,

Seni anlatabilsem seni...

sus ve ne olur incitme beni

ver elini...

İnsan neler duyar anladım o zaman

Ard- arda kaç zemheri,

Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır

Günlük hayatın, geçmişin,

Akan yıldıza,

Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.

Saçlarına kan gülleri takayım,

Üşüyorum, kapama gözlerini...

Ey kalbimin ağrısı

İçimin acısı, kalbimin ağrısı, aşkım

Her şeyi bir kalemde silip atan

gelecekle ilgili bütün düşüncelerin dışına çıkıyordum o zaman

Sen gittiğin günden beri ben artık yapamıyorum gülüm.

ne olur incitme beni

Bazen

Bir ben uyumadım,

Seni anlatabilmek seni,

kaygısız günlerin hafifliği gelip oturuyordu içime.

istediğimiz gibi oynayabileceğimiz bir oyun...

Hasretinden prangalar eskittim.

İyi çocuklara, kahramanlara.

Okyanusun en ıssız dalgasına

Can alıp başını benden giderken

Bir o yana

Yitirmiş öpücükleri,

çıkalım seninle soluksuz kalmadan sessizce

Bana bir hoşça kal bile demeden giderken

Payı yok, apansız inen akşamlardan,

Seni bağırabilsem seni,

İşte yine başbaşayız içimin acısı

işte yine başbaşayız

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,

Namussuza, halden bilmeze,

bu karanlık ve uğultulu ormandan

Dipsiz kuyulara,

Bir kibrit çöpüne varana,

Bir bu yana...

Durdum baktım arkandan sen giderken

Kahpe yalana.

güzel şiirler ya da adı her neyse. İnsan bu kadar derinden mi sever sevince bilemiyorum...

her şeye yeniden başlanabilinir sandıran bir duyguydu bu..

yine birlikteyiz

Hayat bir oyundu,

Dışarda gürül- gürül akan bir dünya...

Seni, anlatabilmek seni.

Bir kadeh, bir cıgara, dalıp gidene,

çocuklukta kalmış,