velhasıl şu ölümlü dünyada 1 sn. ye sonrasının bile garanti olmadığı yaşamda 65 yaşın hesabını yapmayın size mutluluk veren huzur verenleri hayatınıza alın gerisine kulaklarınızı tıkayın ve mutluluğu beklemeyin mutluluğu yaratın sizin gbi düşünüp kalbi sizinle aynı atan biriyle... haydi Allaha emanet

sonra insanları hiç umursamayan bir arkadaşım düştü aklıma gıda üzerine bir firmada satış pazarlama işindeydi, eminim o da asgari ücrete çalıştı çok uzun zaman eminim o da ağır koşullarda çalışmak zorunda kaldı belki de tatil bile yapamadan... ama dinlemedi kimseyi kendi gibi mütevazi birini buldu aynı sektörde çalışan zorluklara beraber göğüs germeyi öğrendiler başardılar ve kimseyi dinlemeden umursamadan...

Mezun oldum askerlik ne zaman dediler askere gittim geldim, eee askerlik de bitti iş durumları ne durumda dediler, iş buldum asgari ücretin biraz üstü için mi bu kadar sene okudun dediler iş değiştirdim maaşım arttı cmtesi hatta bazen pazarları ve bayramlarda bile çalıştığım için bu dünyaya çalışmaya mı geldin evlensen ailene bile vakit ayıramazsın bir izin alıp tatile bile çıkamazsın dediler, sınava girdik 87 puan aldık ilk 2 atama atanamadık malum puanlar yüksek mühendislikte, falancanın çocuuu 70 puanla atanmış sen nasıl 87 puanla atanamazsın dediler, sonra nasibimiz sıramız gelmiş atandık çok şükür dedik, biz öyle dedik demesine de hayırlı olsun yolun açık olsun demediler. ne dediler? yahu bunca sene çileyi memleketten kmlerce uzaklara gitmek için mi çektin memur olmak için mi o kadar dirsek çürüttün dediler.

şu anda memleketimden kmlerce uzakta bir devlet kurumunda odamda bilgisayarımdan fotolarına bakıyorum kız çocukları olmuş her fotolarında mutluluk var huzur var çünkü umursadıkları ne sahte akbabaları ne sinsi konu komşu ne işgüzar teyze amca dayı ne de dost görünen ayşe Mehmet.. umursadıkları tek şey birbirleri şimdi de bebekleri... İnsan geç de olsa gerçekleri görüyor işte, memleketten kmlerce uzakta gecenin 3 ünde aslında hayalini asla kurmadığı şartların ve çevrenin onu savurup attığı bir şehirde...

Şu an saat 03:15 ve ben bir devlet kurumunda hala bu saatte nöbet tutuyorum yani sabahın 9 undan beri kurumdayım. 5 yıl özel sektör 3 yıl kamu tecrübesi olan bir mühendis olarak hayattaki tek pişmanlığım çevremdeki gereksiz kuru gürültüleri dinlemek oldu.

velhasıl susmadılar hiç susmadılar beynimi yiyip bitiren bir kemirgen gibi... sonra bir gün bekar evimin yatağımda uzanmışken tavana gözlerimi diktiğimde düşündüm bir gün öleceğimi, koşuşturmanın kovalamacanın sınavların yarışların biteceğini... Oysa daha saçını çekip burnunu ısıracağım mutlu edeceğim edileceğim bir cadı bile girmemişti ki hayatıma... yarı ömrüm koşuşturmayla sınavlarla gelecek kaygısıyla elalem ne derlerle geçmiş onu farkettim...