ilkokulda iken..

daha şanslısın bizimki kısa sürdü senin önünde koca bi hayat var

ezan okunana kadar sokakta oynardık en sonda akşam böcee sende kalsın diye birbirimizi kovalardık:)))

Hatta Babamın bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç

bizim çocuklugumuzda annem çalışırdı çünkü o çalışmasa biz aç kalırdık

kural tanımamazlık beni çok üzüyor ama ne yapabilirim ki

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de

o kadar yaşlı mısın sen_?

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi...

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin

biz çocukken

oyuna dalardık.

Susayınca girer evlerine su içerdik.

diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri

biz çocukken toprak vardı toz vardı

koyar oyuna bile dalardık.

binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

alırdık.

Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var,

ben şımarık büyüdüm ama fakırdik ilk okul 3 sınıfta çalışmaya başladım onun için çocuklugumu sevmiyorum

parçası gibiydi, hep evdeydi.

Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady '

içinde oynayan çocuk yok.

inanmam yalan

mutluluk çocuklukta kaldı unutuldu gitti...

hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

cüzdanıma hitap eder.

demmekki herkesin çocuklugu farklı

aynen benim çocukluğumu anlatmışsın

Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar,

Nedir bunlar?

senin önlüğün siyah mıydı?

yıllar geldi aradan. elbiselerimiz pırıl pırıl oldu.

bir yer yoktu ki...

Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek

bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

yaş dediğin nedirki The M...:))

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

İyi de neden böyle olduk?

der konuşurum.

'Her toplum hakettiği gibi yönetilir'' derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi?

Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi.

ne güzel günlerdi bee ahh nerde o günler..

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara

Mavi miydi?

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

üzerime binseydin bari

girmezdik.

gönderirdi.

Yaş demediğin birşey sanırım senin

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya,

camında, temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin

taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek

Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi?..

Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine

çocuklugumu hiç özlemiyorum yoksukluk içinde geçti

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin

Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de

açmadım.

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks

ters gelir bana.

lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

Bizim çocukluğumuzda annelerimiz çalışmazdı.

yıllar geçti hiç mutlu olmadım o zamanlardaki gibi...

Kısacacı

onlara dede, nene diye

kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla

Çocukken babamdan izin almak için arkadaşlarımı çağırırdım eve gelin siz izin alın diye babam başkasının yanında hiç olmaz diyemezdi gerçi hala aynı... Günümüz gençleri evin yolunu bulamıyor bizim devrimiz kapanmış anlaşılan(:

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

seninde yetişkinliğin güzel olmuş işte

Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp,

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,

zıplaya yürüyerek gelirdik.

yağan yağmur vardı çamur vardı

insanlar olduk.

bu gün okuduğum ve hoşuma giden bir yazıyı paylaşıyorum sadece :))

evine gidip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç

aaa ruşen amcanın oğlu sedat:))

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

aynı çağı yaşamışız:)

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız,

Ne güzel anlatmışsın kardeş hatta benim annem öyle evine sağdıkki çocukken bir kaç defa eve geldiğimi annemi evde bulamayınca çok korkmuştum hey be ne günlermiş(: