?Korkuyorsa neylesin?

yok daha neler:)

Siz, korkuların bile bir gün korkacağını çoktan unuttunuz."

İçinizde kor yangınlar yerine, buz kokulu ayazlar var artık...

acımadı ki:)

?Derdi olan neylesin?

salça o salça

... non dole...

buradaki kadın olmayı istemezdim

Acımadı kiiii versiyonu vardır bir de bunun

hımm.. cesaret..

"Oysa sizin canınız acıyor...

varol yoldaş ferhat...:)eve ekmek götürmek de aşk kadar kutsal:)

vayy be dedirten bir hikaye daha..:)

Çeliğin ateş kokan soğuğu içinizi üşütüyor...

Korkunun elinde parıldayan o bıçağı alıp, kendi etinize saplamak bir yana, o bıçağa dokunamıyorsunuz bile.

:))çağrışım süpersin..

güzel hikaye güncellicem yine:)

Akşam çadırına gelip de yatağının üzerinde küçük bir kağıt parçası bulan Yavuz Sultan Selim Han, kağıdı okuyunca

Arenada toplanmış yüzlerce insanın bakışları arasında, bir kadın arenanın ortasına doğru yürür. Komutanın korku ve şaşkınlık dolu gözlerine bakar, onun elindeki bıçağı alır, kendi karnına saplayıp çıkarır ve tekrar komutana uzatır...

başlığı"ÜFF HATUNA BAK YAA" diye açmalıymışım:)

CARİYENİN AŞKI

Siz ateşe, soğuğa, çileye, gözyaşına, bıçağa ve kana dokunmak istemiyorsunuz...

Kocasının yüzlerce insanın önünde korkmasına, aciz duruma düşmesine dayanamayan, komutanın cesur karısıdır o kadın...

Roma geleneklerine göre, arenada yüzlerce insanın gözleri önünde, kendi yaşamına kendi elleriyle son verecektir...

ama güzelim hikayenin ana fikrini de mefta ettik

Kağıdı aynı yere bırakır. Sabah olunca da çıkıp gider. Bir müddet sonra Cariye temizlik için çadıra geldiğinde ilk iş olarak kağıdı arar. Kağıdı bıraktığı yerde duruyor bulur. Kaparcasına kağıdı alıp okuduğunda heyecanı bir kat daha artar. Halifenin cevabından cesaretlenen cariye, kağıdı çevirip dünkü notunun altına şu cümleyi ekler:

Akşam olur. Halife çadıra döner. Kağıdı okur ve cevabı yazar:

vay be dedim..

Boşver bunlar hemen kabul edılsın dıye anlatılan hıkayeler zaten destıkce daha fazla hayatın gerceklerı ortaya cıkıyor

:)tşk ederim silüet..

Komutan, o son anda bıçağı kendi vücuduna saplayamaz. Korku, gelir ve yerleşir yüz çizgilerine...

?GERÇEK AŞKI ŞU CARİYEDEN ÖĞRENİN. ZİRA AŞIK, MAŞUKUNUN YOLUNDA OLUR VE O YOLDA ÖLÜR.?

bazen hikayeler, böyle aşkların olabilitesine inandırıyor:)

bu notu yazanın, çadırını süpüren cariye olduğunu anlar. Ve kağıdın arkasına cevabını yazar:

Abartmamak lazım azizim.

"Non dole" der... "Bak, acımıyor."!!!!

?Hiç korkmasın söylesin.?

?Derdi neyse söylesin.?

ne o kadar cesur kadın ne de öyle komutan... yok artık.. tükendi bitti..

muhtemelen ben imparatora isyanımı devam ettirip oracıkta askerler tarafından öldürülen biri olurdum..

"Non dole" diyebilecek cesaretiniz yok... Çünkü, sizin canınız acıyor...

Bence örneğin ferhat da yol işçisiydi, eve ekmek parası goturmek ıcın dag deldı

hanım ikidir sokuyon o bıcagı karnına bir gün hakkaten ölüp gitcen haybeye...

Romalı komutan, imparatora isyan ettiği için ölümle cezalandırılır...

Sabah bu cevabı okuyan cariye artık kararını vermiştir: Aşkını bu akşam halifeye söyleyecek. Ne olacaksa olsun artık. Ve o gün temizliği bitirdiği halde gitmeyip Halifeyi beklemeye başlar. Yavuz Sultan Selim Han akşam çadıra dönünce cariyeyi kendisini bekler bulur. Cariye, Halifeyi görünce hemen ayağa kalkıp temenna durur. Yavuz Selim Han "Buyurunuz, sizi dinliyorum" deyince, cariye tüm cesaretini toplamaya çalışırken, titreyen ellerini gizlemek için elleriyle dirseklerini tutarak kollarını kavuşturur. Heyecandan yüzü kıpkırmızı olmuştur. Kalbi yerinden fırlarcasına atarken, titrek ve mahcup bir sesle: "Efendim...? der. ?Cariyeniz... Size..." ve cümlesini tamamlayamadan yığılıp kalır. Kalbine sığmayan aşkını söyleyemeden ruhunu teslim eden cariyenin, bu tertemiz aşkı karşısında Koca Halife gözyaşlarını silerek etrafındakilere şöyle der:

sayın pia.. güzel bir yazı sunduğunuzda o yazıya ilgi beklemeyin derim.. haaa... işin içine cıvıklıkta katsaydın işin daha kolay olurdu:))

Yavuz Sultan Selim Han, Mısır'ı fethettiğinde bir süre orada kalır. İdareyi eline alıp kendi hakimiyetini yerleştirmek için bu elzemdir. Bu sırada bir çadırda kalıyor. Çadırı süpürüp temizleyen, yemeği yapan Mısırlı bir cariye vardır ki, Yavuz Selim Han sabah çıkınca, cariye geliyor, akşama kadar çadırı temizleyip yemekleri hazırlayıp gidiyor, akşam olunca da Yavuz Selim Han çadırına dönüyor. Cariye nasıl olduysa bir kaç defa Yavuz Sultan Selim Hanı görür ve Ona aşık olur. Lakin umutsuz bir aşk. Zira bir tarafta koskoca Cihan Padişahı Halife-i Ruy-i Zemin, diğer tarafta basit bir cariye... Fakat cariyenin aşkı dayanılmaz boyutlara ulaşıp da kalbine sığmaz hale gelince, ne yapacağını bilemez halde Halifeye açılmaya karar verir. Lakin aradaki uçurum cariyeyi iyice çıkmaza sokar ve kararsız hale getirir. Bir yandan aşkının dayanılmaz baskısı, diğer yandan aradaki devasa farkın kendini engellemesi arasında bocalayan cariye Halifenin karşısına çıkma cesaretini kendinde bulamadığından, yazıyla ilan-ı aşk etmeye karar verir. Ve üç kelimelik bir not yazarak Halife hazretlerinin yatağına bırakır. Notta sadece üç kelime yazılıdır:

"güçlü kadın" bu olsa gerek:)