Bir güne sığamıyorum

Uykunun yoklaması

Ve derim bir kere uzaklaşmaya gör

Uzun uzun yolculuklar

Yalnızlığın en güzel resmi olsa gerek

Belki belkilerimiz çoğaldı

Duyurmayı çağırıyor

Aynı yerden düşmelere

Hep katılan olmak

Acaba sona kalan ne olsun derken

Belki büyüdük

-Hiçi yazmadan "hiç" hissettireceğim

Demezler mi;

Düşündüğüm yerde inince

Eksikliğini gördüm

Hiçbir masalda gözden düşün gönülden düşen sözleri yok

Çünkü eksiklikleri sözlerimi kesiyor

Tek kelimeye kalacağım

Kırıldıklarımı toplayınca bir bütün edemediğini görüyorum

İlerleyen saatlerin ne rüzgarını ne güneşini hissetmek mümkün

Sesimi nasıl duyayım

Bu insanlığı kim yaşatacak

Hep bütün düşündüm

Çoğaldıkça yokluk belasına düştük

-Dağa kaçmış yanmış bitmiş kül olmuş

Ne dinlendirici olur

Kendime yeterken başkasında taştığımı farkettim

Belki masal tadında yaşamlar olmadığını kanıksadık

Yarın günlerden tatilin öncesi

Katan yok iken

Duyumsanması halinde

Çağırdığı vakit hep aynı nakarat düşüyor

Sabah günün ayazına düşünce

Ne kadar iyi bilinmez bu yetme durumu

"Bana iyi geliyorsun"

Seçenekleri alayım gülümsemesindeyim

Günlerin uzatılması taraftarıyım

Sözlerim azalıyor

Sondan önceki sigaramı yakayım

Daha ne olsun derken

Bu durumun ahmaklığına

Gözlerimde olan kamerayı yanıma bırakmak ne mümkün

Artık ne yakının yakın ne uzağın uzak

Anladım;

-Yok istediğim bu değildi

Ne zaman bütün görmeye başlasam sözlerim azalıyor

Işığı görmeyen insanların efkarına düştüm

Derler daha çok derler

Kalacağın yere geleceksen niye bu kadar uzaklaşıyorsun

Aşağıda gördüğüm manzaradan irkilip düşüyorum

O da uzak olmayan dağa sesim gitmezken

Bu mümkünsüzlükte inancın uzağında

İn/san

Gören gözlerini yanına bırakarak bakıyorlar

Rutine bağlanan herşey uzağıma düşüyor

Dağa kaçıp yandı bitti kül olanlar var

Ama taşan kendini toplamak bir hayli yorucu

Tahammülsüzlüğüm;

Bu bütünlüğün sanı olduğunu

Bunu düşünmek yeterken yaşamak için uykudan çalınmıyor

Bütün gören mi eksik gören mi

Böyle hederlik ne kötü

En iyisi kırılgan yanlarımı toplayayım

benide uyutmuyor masallar

Göğe merdiven dayayınca

Bir adım öteye gitmek ne mümkün

Belki mutlu sonlara inancımızı yitirdik

Hazır benimsemişken

Yaşamak için taşmam gerek

Uykusuzluk için gittiğim doktorun;"nasıl yatıyorsun" sorusuna "yalnız" deyince, doktor kendini tutamayıp ağlamaya başladı

Bir bir düşüyor

Bir defter bir kalem bir müzik

Bir yokmuş diye başlayan masallar artık uyutmuyor