Ama son bir dilegim var senden su gaybana dünyada

hep aynı sürgünlerin kahramanı

Şimdi ben de yürüyorum CAN, avuç avuç içerek hatıraları. Süleyman Çelebi'nin kabrinden geçer, Hacivat'la Karagöz'e misafir olurduk. Biraz soluklanır sonra kalkardık. Gün boyu öğrencilerinle yaptıklarını anlatırdın. Zaman nasıl geçerdi anlayamazdık ayaklarımız bildik istikametleri yürürken. Sonunda Hüdavendigar'ın huzurunda bulurduk kendimizi. "Sen dua et, ben?amin? diyeyim, sonra ben dua edeyim sen?amin? de!" derdin. Benim duam hemen biterdi. Ardından sen başlardın. Gözlerinden göğsüne gözyaşlarıyla hiçbir hattatın meşk edemediği bir hatla "Bismillahirrahmanirrahim" süzülürdü. Sonra titrek dudaklarından "Elhamdulillahirabbilalemin" dökülürdü. Bütün zerrelerin amin diye sarsılırken, ben hiçbir delilin anlatamadığı bir katiyette, "Ey alemlerin Rabb'i sen varsın, olmayan bir şey halden hale sokar mı insanı böyle" derdim. İsim isim dua ederdin öğrencilerine onlar mışıl mışıl uyurken. Şimdi Hüdavendigar mahzun, gençlere dua edenleri beklerken.

Bir zaman çırpınır yüreğim,

Hep gitmelerden korkardım...

güz artığı saçlarımda oynaşan sensizlik

ne bir uçurum kenarındayım şimdi

gözlerime senden düşler sürüyorum

azgın hüzünlerle körlüğüme göçüyorum

Seni hayallerin, Beni gerçeklerim bekler...!

yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma

Yabancıyım senin cennetine

hep aynı...

beni içinden kaç

ve kentsizliğimin isimsizliğini

ve neye inandığını anlamadan yüreği yağmalanan

Elimde değildi, Bi kere incinmiştim, ikincisinden korktum! Yine de sevdim seni, Hemde gidenlerden daha çok sevdim! Hep ayak seslerindeydi kulağım... Çizdiğim sınırlardan öte bi ayak sesi duyunca irkilirdim, Koşardım tutmak için seni.! Oysa sen gitmeyi değil benli hayalleri düşlüyor olurdun o zamanlarda... Sadece düşlüyordun, Benimde 'Sen'li hayallerim olsun diye hiç yardımcı olmadın bana, Korkularıma...! Sadece sevmekti... Beklemekti çabasız sevmek...! Bense çırpındım durdum karşında, boşa kanatlarımdan oldum, Uçmayı unuttum... Çok anlatmak istedim sana, Ama o kadar kaptırmıştın ki kendini hazır hayata 'Dur' dedim duymadın...!

biraz ihanet bırakıyorum

Kırgınım!

Ve biliyorum ki o baharın güneşinde tenim esmer olmayacak hiç. Bana susmak düşecek, payıma kilitlenmiş bir yürek kalacak. Kaderi önceden belirlenmiş konuşmalar, paylaşmalar, bakışmalar olacak. Bir yerde aykırılığım tutup sarılsam da içimde sana, sen bunu hiçbir zaman bilemeyeceksin...

diyorlar ki; kendini dinleme hiçbir şey söylemiyorsun.

Yürüyorum arkama bakmadan yürüyorum

bu kentte her yağmur kendini ağlar

ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir

Seviyorum seni ama gitmeliyim...

Hasılı canım, hasılı sen yoldaş değil CANDIN. Ruhum feda olsun sana.

ben kanıyorum

HEP AYNI

artık her şey kımıltısız bir geceye dönüşüyor

Şurası el ele tutuştuğumuz yer."

Durur yüreğimin kumbarasında.

Seni hayallerin,

Yokluğun uyutmuyor CAN. Aklıma geldikçe uzuyor gecelerim. Tekmeliyorum yorganı fırlayarak yatağımdan, beraber dolaştığımız sokaklara koşuyorum. Bin bir hatırayla sekerken kaldırımlarda ancak şimdi anlıyorum şairini; ?Kaldırımlar?ın:

Gideni izlemek...

cüzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben

Sonra yeniden dirilirim sende.

ne hızla yaklaşan bir trenin raylarında

Sonra toz olur dolanır saçlarına.

Unutmaya çalışırım bazen gidişini,

düş satıcısı ispiyoncu bir ihtiyarın insafına kalıyorum

ama artık hiçbir göğü içmiyorsun dudaklarımdan

Ben seninle, aynı coğrafyada yaşayabilme ihtimalinden huzur buluyordum.

Araz'a uyak düşüyorum

İnsanoğlu ne tuhaf.! Her sevgi de ayrı hüzünler, Ayrı mutluluklar ama sadece farklı iki sonuç var;

gövdemi düşürüyorum güz yavrusu duraklara

ve ben hep aynı ben de

yıkılıyorum şarkılara

boş kentlere

ne yana gitsem SEN

Varını, yogunu al, hepsini al da...

kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz

Birden mavi gözlerinde denizleri yutacak anaforlar oluştu. Şimşek şimşek çaktı bakışların. Elin bir sesle indi kalbimin üstüne, sonra avuçlayarak elbiselerimden kendine çektin ve o güne kadar senden duymadığım bir tonda, "Ben rahip miyim?" dedin. "Gelip bana günahlarını kusuyorsun, sonra günahlarından azat olmuş gibi gidip aynı haltları karıştırıyorsun. İradenin hakkını ver. Sihirli bir değnek veya efsunlu bir havuz yoktur mükemmelleşmek için, yalnızca yolların ayrımında iradeyi ortaya koymak vardır. İşte o kadar!" dedin ve yakamı bırakarak arkana bakmadan çekip gittin. İşte böyleydin, kaç kere karanlık umutlarıma ışık saçarken sevgiden sözlerle, kaç kere de böyle ensemden akrepler topladın.

"gel" desen gelirdim

İnsan sevdiğini bi kere kaybedince,

Hatırıma gelir yine zamansız gidişin.

Anlayamazdım bazen park kuytularında, bazen de durak köşelerinde dua ettirişlerini. Şimdi anlıyorum kardaşım, şimdi anlıyorum öyle işlemişsin ki ruhuma, şehrin her köşesinde öyle hatıralar bırakmışsın ki, çağrışımları günahlardan alıkoyuyor beni. Bir dostluktu ki seninkisi, hatıraları muallim şimdi bana.

Dertler derya olunca, özlem uyutmayınca insan kaldırımlara koşarmış. Ve anladım, 'Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi'ymiş. Sesler kesilince ıstıraplı bir kunduranın seslerinde kaldırımlar dillenirmiş.

ASYALI:

bazende imkansızdır aşk mavi sevdam

artık kendini yakan bir ateşim

"Şurası göz göze geldiğimiz yer

ve ben...

Ben, suretine değil, aslına dokunma ihtimallerinde mutlu oluyordum.

hep aynı inanan

Beni benimle bırak

Gİtmek...

ayrılığın saati kaç geçiyor bilmiyorum

evet ben...

Alev olur, duman olur,

Kimi zaman üstünden kocaman bi yükün kalkması...!

düşünce

sayın ışılay ve sayın kedi paylaşımlarınız için teşekkürlerimi arz ederim efendim :)

yalanlarımla bir hiçlikteyim

gün düşlerime dönüşlerimde

Hayal di...!

uysal yalnızlıklar satın alıyorum

Şimdi, bilinci küflerinden kurtulmuş bir yürekle, süresi diğer aşklardan çok daha uzun olacak bir aşkın ömrünü anlatıyorum, Sana dair yazılanlarda...

yazan:kapkarakedi

Şimdi kaç akşam geçti. Kaç güneş, gündüz hayata erip gece kabristanlığında can verdi. Sensiz uykusuzluk nöbetlerinde geçirdiğim bu kaçıncı gece.

Seni Çok Sevmiştim...

ve içimde yalancı bir katil taşıyorum

ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime

, Sen; içinde baharı gizleyen kışımsın benim...

Öylece durur yaşananlar taze dalında.

Onun için senden önce benim gidişim...!

Şimdi ben, dağıldıkça kurulan yeni düşlerde Sana bakıyorum. Umut; hep var olacak çünkü.

ve sen gidiyorsun

gülüşümle ödeyerek

yorgun Haliç'e biraz inat

Kendine öncelik tanıyıp beni ve hayallerimi sonsuza dek ertelemek zorunda bıraktığın için... Artık gelenlerin gitmemesi için değil, Onlardan gitmemem için savaşacağım belkide... İnsanoğlu ne tuhaf.! Her sevgi de ayrı hüzünler, Ayrı mutluluklar ama sadece farklı iki sonuç var;

bana en büyük tehdit yine ben oluyorum

teşekkür ederim sayın kedi mutlu ettiniz beni :)

Sonumuzdu haykırışlarım, Dinlemedin...!

hep aynı yağmaların arta kalanı

Şimdi dolaştıkça sensiz bin bir hatırayla, dudaklarımda aynı beste farklı nakaratlarla:

Cuma geceleri mutlaka okulunun bahçesine giderdik. Öğrencilerine bir daha dua ederdin yaşlı akasyanın altında. Yine bu akasyanın altındaydık seni çekemeyenlere kurtuluş temenni ederken. Senin gibi olamayanlar bıktırmışlardı seni. O akşam onlara beddua etmeni beklerken: "Eğer cennete gidersem Rabb'imden bu okulu isteyeceğim." dedin ve ekledin: "Benimle uğraşanlar da içinde olsun ve isterlerse yine uğraşadursun, ben her şeye rağmen öğrencilerime sonsuza kadar ilim içireceğim." O akşam bir abide gibi yükseldin yüreğimde bunları söylerken. Ve o akşam bakışların enginlerden derindi okyanuslar yaş olup gözlerinden damlarken. Bu halini bir ben bilirdim, gece ağlayışlarını bir ben görüyordum. Geceleri niye öyle oluyordun bilemiyorum. Gündüzleri nereden bulurdun o enerjiyi? Hiç üzüldüğünü görmezdim. Dudaklarının gerildiğini asla. Gündüz semadan düşen yıldızlar gözlerine mi inerdi? O nasıl parlaklıktı öyle? İçi gülerdi gözlerinin, ki gözlerim gözlerine deydiğinde içime hayat akıyordu. Ya sözlerin... Açık, mert, samimi... İsrafil'in Sur'u olurdu bazen ümitsizlik üzerime ölü toprağı serperken, bazen Cebrail'in sesiydi sözlerin kelime kelime ruhuma istikamet verirken. Cennet tüllenirdi bazen ifadelerinde bazen de cehennem. Nasıl dengeliydi anlattıkların öyle. Ne insanı şımartan bir ümit, ne de kahreden bir yeis. ! Kaç kere bedbinliğin kararttığı ruhuma ışık oldun, kaç kere ümitsiz düşüşlerimde kol kanat oldun hatırlayamıyorum. Ama beni bir sarsışın var ki, nefes aldığım müddetçe unutmayacağım. Bu ırgalayış aklıma geldikçe seni en güzel hislerle anacağım. "Alnıma sürdüğüm bu karalar temizlenir mi?" dediğimde. "Temizlenir elbet tevbe kurnalarında." demiştin. "Hangi kabule mazhar olurum ki bu kadar günahla." dediğimde, "O'nun, O'nun kabulüne" demiştin. Bir sonraki kirlenişimde yanına gelerek, "Yine sürçtüm!" dediğimde, "Olur." dedin, "İnsan sukutların ve suudların çocuğudur. Alçalışların ve yükselişlerin. Hakk?a bağlılık esastır. Zincirin uzunluğundan bazen insan yasak bölgelere de girebilir, el verir ki boynundaki kulluk zincirini koparmasın." Kaç kere böyle geldim sana. Kaç kere ümitle şahlandırdın yüreğimi. Ta ki bir gün yine aynı dertle sana gelmiştim. Söylediklerim aynı şeylerdi, ama ferasetin bu seferki ifadelerimde nefsin sinsi yorumlamalarını sezdi, ben henüz kuruntularımı bitirmemişken.

sevdiğin sonbahar geçiyor üstümden

sonra bir kente

üşüyorum

Ne olur benden artık uzak dur

Kimi zaman 'Dur' demekle dememek arasında binlerce kez ölmek,

dağ gibi bir ihanetten düştüm

Hatırıma gelir saçlarının kokusu,

Onun içindir senden kalan yanlızlığımıda sevmem..!

bakışın içiyor beni gözlerimden

Hangi aralıkta girmiştin içime anlamadım. Tüy gibi hafif, usul usul inivermiştin yüreğime. Kabullenemedim önce. kocaman yalanlar söyledim kendime. Ben dışımda tutmaya çalışırken seni, meğer içerde hakimiyetin çoktan başlamıştı. Kuşatmıştın dört yanımı; ve kendim için çok geçti. Yerle bir olmuştu her şey. Olmazsa olmazlarım; ilkelerim, yargılarım...

Kül olur, savrulur durur.

Kimi zaman bi aşkı tamamen silercesine..!

aklıma düşsen yalnızlık oluyorum

gittiğin uzakta bendim

Şimdi ayaklarımı yere öyle sert vuruyorum ki, Çabalarımın bi anlamı olmadı, Gidişimin bi anlamı olsun diye..! İz bırakmak değil niyetim, Farkedilmek geçte olsa...! Bütün anıları topladım, Derli toplu bıraktım sana... Sen hazırı seversin diye, Üşenirsin de anıları karıştırmazsın diye, Hatalarını belki anlarsın diye öyle bırakıyorum...! Niyetim acıtmak değildi seni...! Bilirsin bi sana kıyamazdım.. Kıyamam da...! Sen gerçeklerle hayalleri ayırt edemedin hiç bi zaman..! Artık gidiyorum hayatından bu gerçek, Senin beni sevdiğinse Koca bi yalan değil,

"kimseler biliyor"

Git diyorum sana, kalma yüreğimde, bu kadar özleteceksen kendini. Bir bakış; gözüm gözüne değiyor; hissediyorum... Gitme diyorum. Kal geldiğin yerde. Ne gitmelerin bitiyor; ne de benim sana kal demelerim...

ne yana baksam SEN

Benim hiç gözüm yok, hepsi senin olsun

göz karana yenik düşüyor en korkak yanlarımdan

Şimdi, bozgun sonrası imkansız bir zafer kazanan bir orduyum, bir yenilgide zafer ne kadar anlam taşıyorsa o kadar anlamlaşıyorum...

Nasıl bir şeydi, bu beni böyle yağmalayan. Şimdi karşı durmuyorum Sana, nasılsa buluyorsun bir yolunu ve sarmalıyorsun içimi dışımı. Ayak seslerini duyuyorum hangi yöne gittiğini bilemeden. Ben yaşanmış bir aşkta eski yaralarıma yanıyorum, Sen yaralarına benden sevda sürüyorsun. "Belki"lerden, "ihtimal"lerden, "keşke"lerden medet umuyorum, Senin belki de yabancısı olduğun düşler büyüterek...

Bir günahım varsa isledigim, o benim borcumdur

sonra bir durağa yaslanıyorum

Sersefil bir akşamda yakar kendini,

ilk defa bir yazınızın hepsini okudum sayın mavi sevdam

Ama neylersin Erzurum soguguna yenik dusecegini kim bilebilirdiki CAN

oysa "gel" desen gelecektim

çaresizliğimin tam ortasındayım

Şimdi ensemde kaç akrep kol geziyor, neredesin? Turladığımız sokakları dolaşıyorum şimdi sen neredesin. Hayatıma yeni bir düzen getirmeseydin, gecenin bu saatlerini farklı besteleri söyleyerek geçirirdim:

"Şurası dua dua yalvardığımız yer

hep aynı terkedişlerin terk edileni

Sevilen bi kere gidince diğerleri de hep gider diye korkuyor, Sevmeye...! Seni korkularımla sevmiştim...

göbek çukurumda sobelere karanlık uyutuyorum

Ruhum senden çok uzak

Sen varını yogunu al, hepsini al da...

Şimdi, bir sayfa dolusu cümlelerle; bir imkansızlığın mucizeye dönüşünü anlatıyorum...

hep aynı hüzünlerin ağlayanı

kızgın değilim sana...

Sonra ağlar yalnızlığına.

nerde kimi üşüyorsun

kirli sözlerimi temize çekme

alıntı

kendimi yitirdikçe sana gidiyorum

Güneşi gizlenmiş yüz-göz olduğum bu ölüm?.

senler hep farklı sen...

düşüyorum

Gittiğinde gurup vaktiydi. Gözlerin bulutluydu. Denizlerden rengini alan mavi gözlerin. Dudağında eşsiz bir tebessüm vardı, bu tebessümün ardında da bir sevgi cicegi ciddiyeti ve nokta nokta ayrılığın burukluğu. Demek sen de gidiyordun. Ardından el sallarken akşamın karanlığı sarıyordu her yeri, sanki güneşi uğurluyordum.

kendimi suçüstü yakalıyorum

Beni benimle bu cehennemde

aklıma düşüyorsun

ıslak bileklerim kan bayramına yatıyor

Beni gerçeklerim bekler...!

Al bu dünya, al senin olsun

uzaklığına uzanıyorum

ellerinden bir tedirginliği bir tehdidi avuçluyorum

Sana dair ne varsa,

yalnızlık dostumdu

körlüğün ve sağırlığın gölgesinde tükenen şu hayatta,

Şurası gözyaşları döktüğümüz yer."

hep aynı yaraların kanayanı

hiç göremeyeceğim SEN!!!

hep aynı susuşların susanı

Kimi zaman ayakların geri gidercesine,

Sevdandı,

bu kendime son gelişim

şimdi boş duraklara yaslanıyorum

Sokaktayım kimsesiz bir sokak ortasında

Aşkınla eziyet edip durdun bana yıllarca, Kimselere bişey diyemedim! Yüreğimdeki yaraları sordular;Söyleyemedim, O yaptı diyemedim! Kimse kalbini kırsın istemedim, Korktum seni kaybetmekten! Gidersen bikere daha yaşayamam zannettim.

oysa "gel" desen gelirdim biliyorsun

şimdi korkum oluyor