Seni gördüler kalbim

At sürdüler denize

Günlerce beklediler

Ayrılmak bu atlardan

dibini aydınlatır mum sadece,, malum,, hikmetde bundadır zaten.

Önden giden atlardan

Bir gün benim adım, güneşin doğup battığı her yere ulaşacaktır, diyor. Mevlam bizleri vesile kılsın hayırlı bir şekilde.

Bir mum diğer bir mumu tutuşturmakla ışığından bir şey kaybetmez.

önden giden atlılar,, bize örnek olan herşeyi bıraktılar,,

Sahabe atlar bunlar

Gemilere aldılar

bu yazıyı okuduğumda aklıma Osman Sarı nın önden giden atlılar şiiri geldi... okumak isteyenlere...

Yaktılar gemileri

Kayboldular uzakta

Çaresiz kalıp birden

Atlarsa bu kıyıda

Issız sıcak çölleri

gittiler, arkalarına bile bakmadan..

Sanki sevgili gibi

Gittiler hep gittiler

Çiçek çiğnemediler

takılmadılar, biliyorlardı ki takılıp düşebilirlerdi..

Karşı kıyıda yeni

Önden giden bu atlar

Kızgın bir çöl arkada

Güzel atlar buldular

Asıl içlerindedir

göl değildi, onların işi.. hep okyanusa taliptiler... ve boğulacaksa bile okyanusta boğulmalıydılar..

Onları beklediler

Çoktan aşıp gittiler

Denize ulaştılar

Bense geride kaldım

Atlar duramadılar

Gülle karşılandılar

köy, kasaba, şehir yetmezdi--başka ülkeler olmalıyıdı ve oldu..

Aştılar kızgın çölü

Vardılar Kurtuba?ya

Sevgiliden daha zor

Kendileri dursa da

Teknik değişti diye

Ne güzel atlar bunlar

Zaptedilmez bir deniz

türk milletinin, bizlere yabancı olmayan, atalarından aldıkları bayrağı kıtalar ötesine götürdüler..

Önden giden atlılar

sırf ALLAHIN ismi güneşin-doğup battığı heryerde anılsın diye..

MAV! , bu tadı alan başka tadı bilmez zaten..

Bunca yol çiğnediler

Çektiler dizginleri

İşleri aceledir

Geri dönüp onları

Bıraktılar atları

NUR IŞIĞINI tamamladı ve bir asır daha bu ışık yanacaktır...

bir asır yanmasın. birkaç asır yansın.

Yaptıkları gemide

Buğulanmış gözlerle

Çok uzundur yolları

Yeri yırtar ayaklar

Bizi ayıracaklar

gerçekten göl-deniz-okyanus derlerdi..

Yetişemedim size

bizi bu yolda, geleceği görerek hareket ettirenlerden allah razı olsun..

bayrak inş. bir asır devam edecek,,

OKYANUSLARA TALİP nurun evlatları asla ama asla unutlmayacak..

Karşı karlı dağları

Dünyanın beklediği

Üç gün duramadılar

Nerden çıktı bu deniz

İnmediler atından

Mana köküyle gidip ta "Darü'l-Erkam" lara dayanan nurun mekanları, bir yakın geçmişte, yine aynı safvet, aynı keyfiyet, aynı ruh ve aynı heyecanla, hem de eskinin tad, rayiha ve lezzetiyle birer mütevazi çardak, birer minik kulübe halinde ortaya çıkmış ve ideal sinelerin hüzünleriyle; imanın, ümidin, aşkın birleştiği sınırda bir çağlayan sesi vermeye başlamıştı. Bu ses yıllarca duyup dinlediğimiz, yeis ve hasretle buruk bir ızdırap iniltisi değil; tatlı bir hicran sesi ve zevk ritimli bir "dau's-sıla" avazıydı. Bu avazın ulaştığı her yerde cephe sistemleri bahara kayıyor, cemreler "ba'su ba'del-mevt" naraları atıyor; çiçekler kemer kuşanıp bezme koşuyor, güller heyecandan mosmor kesiliyor, nergisler gözlerini açıp-kapayıp hayat solukluyordu.. hemen her şeye dirilme ruhunun sindiği bu esnada nurun mekanları, ledünni derinliklerinde şevk-tasa, neş'e-inilti, keder-safa buğularını karıştırıp macunlaştırarak bembeyaz bahar bulutları gibi imrendirici, çeşitli dalga boyundaki ışık tayfları gibi bütün varlığın ufkunu sarıcı ve en mahir ellerle en has ibrişimlerden örülmüş dantelalar gibi gözleri, gönülleri okşayıcı düşünce sistemleri, aşk ve heyecan meltemleri ve fecir şakıyan beyanları ile ruhlarda silinmez izler bırakan mesajlar sunuyorlardı...

Ben burada kaldım böyle

Toprak tükendi bir gün

Göğe fırlar başları

Önlerinde okyanus

Allah Resulü :