allah razı olsun koyandan koydurandan...

Bizimkiler de saygıda kusur etmedikleri o teyzenin ricasını kıramamışlar ve onun kızının adını koymuşlar bana,

İsmim Mine ya da Özlem olacakmış.. Allah korumuş beni.

hikayeleridir, senin hikayen nedir?

-Neyse isim tarafını gelelim-

bizim köyün eskiden kalma adetlerinden biri de kişilere asıl isimlerinin yanında takma isimler koyulmasıdır. eşler birbirlerinin isimlerini söyleyemezler, ayıp sayılır. zorda kaldıklarında çocukların anası\babası veya bizimki gibi başka türlü kelimeler ile ikame edilmeye çalışılır. hatta bir teyze vardı Kuran okurken yusuf suresini okuyamazdı eşinin ismi yusuf olduğundan dolayı

eyw dzud dostum ;)

teyzecimle benim hikayem:D

Aynı isimli yan sınıftaki başka bir çocuğu!

veya ismim karakterime uygundur:S yani uyoruz birbirimize

elediği şıktaki isim münirdi, yaşımı da küçük yazdırmış, yıl başına ceza var diye ömür boyu kullanacağım nüfus bilgisinden tasarruf etmiş

Sedef olmasın diye tutturmuş -ona neyse-

isim hikayeleri olarak anşlaşıldı konu zannedersem, olabilir o da,

isimleri isim yapan karakterleridir. Şahsen ben % 500 karşılıyorum :)

zombali'nin günahı ne

deep kulağını çekecem senin, adım teyze kalacak, asimetrik psikolojik yıpratma harekatına maruz kalıyorum

Sedef içimde bir ukte olarak kaldı,

benide allah korumuş:) ve ismim konmuş damdan düşer gibi. bir inat ugruna güzel bir isim...

lithium tebrik ederim, işte aradığımız bu, hayattan küçük kesitler. bana ne kardeşim senin hikayenden demiyor ve okuyoruz, insanı öğreniyoruz

hadşi bagladım başlıkla anlatıyı yine iyisiniz:)

isimleri isim yapan onu hatırlatandır.

O ismi her duyduğumda keşkee, keşkee değiştirmeselerdi derim.. :D

Lise 2 de sınıflarımız birleşmişti. 2 sınıf birleşti yani. Diğer sınıftan pınar diye bir kız gelmişti. Kısa boylu, kırmızı yanaklı biriydi. Hani yolda yürüse 100 kişide 3 kişinin dikkatini ya çeker ya çekmezdi. O 3 kişiden birinin ben olacağımı bilemezdim :) Bir gün önümde oturduğu sırada, ondan kalem istediğim an dönüp bana gülümsediği an aşkın ne olduğunu anlamamıştım ama içime bir şeyler yaktığını biliyordum. Sonraki günler onun peşinde koşmakla geçti. Onun arkadaş ortamına girdim, espri yaparken hep gözüm onun üzerindeydi. Herkes farkındaydı bunun. Ders çıkışı topluca parka gider sohbet ederdik birkaç saat. O saatler benim için hayatın anlamıydı. Her sabah uyandığımda aynanın karşısında bugün pınarla konuşacağım diyordum. AMa onu görünce kelimeler uzak diyarlara kaçıyordu sanki :) Yine günlerden bir gün herkes evine gitmişti en son ben kalmıştım sınıfta. Onun sırasına gittim. Oturdum biraz, düşündüm. Hayallere daldım. O ara bir şey farkettim. Sırasında adım yazıyordu kurşun kalemle kazılmış... O an ki mutluluk ve heyecanımı tarif edemem. Eve gittim ama içim içime sığmıyor artık ertesi gün bu işi bir son vermeliydim. Hem pınar da beni seviyormuş zaten. Artık cesaretli olmalısın dedim. O sabah iyice süslendim, ütüler yapıldı, duşlar alındı, kokular sıkıldı. 2. dersin sonuydu pınara çıkışta seninle bir şey konuşmam gerek dedim. O umursamaz ve şüpheli bakışıyla peki dedi. Ders bitti ve o evet dinliyorum dediğinde. Biraz yürüyelim dedim. Onu nasıl sevdiğimi, onu ilk kez gördüğümde neler hissettiğimi, ama çok aptal olduğumu, sevgimi söylemek için bir kalem parçasını beklediğimizi, gözlerinin dünyanın en güzel gözleri olmadığını, ama benim ona saatlerce bakabileceğimi, vs vs bir çok şey söyledim. Sonra sustum ve onu dinlemeye koyuldum...

bizim başlığımız teyzecim

Ortaokulda Türkçe derslerinde 'okuduğumuzu anlayalım' bölümlerini hep es mi geçtin lithium.. :P

Hala gidiyorum oradan başka bir yere...

Buz gibi soğuk karlı bir kış gecesinin ardından, öğlen güneş kendini gösterdiğinde açmışım gözlerimi dünyaya..

Neyse biz evimize döndüğümüzde bizim komşu teyze,

ve belki daha bir çok şey söyledi ama ben 2. cümleden sonra ne duyduğumu ne düşündüğümü hiç bilemeyeceğim. Oradan iznini isteyip ayrıldım. Nereye gittiğimi bilmeden.

benim ismim murattı, dili geçmiş zaman kullanma sebebini anlatayım, yaş 8-9, ilkokulun sonlarına geliyorum, adım murat fakat nüfus cüzdanım yok, öğretmen durumu idare etmede ama okul bitecek artık, küçük bir baskı ile muhterem pederim nüfus müdürlüğünün yolunu tutmuş, nüfus müdürlüğündeki işgüzar memur, "ohoo bey amca bu murat ismi de amma çok, ilerde kessin mektuplar filan karışır" gibisinden yersiz muhabbetler ile aklını karıştırır, babam da beş dakika müsade diye düşünür, nasıl bir isim koyayım da herkesde olmasın deyu düşünür ve iki şık arasında muallakda kalır, şu anki ismimde karar kılar ve yazdırır.

Beni de öğrenin o zaman.. :D

Benim dünyaya gelmeme yardım eden ebemin adı Sedef'miş, ilk kendi adını vermiş bana,

Şimdi, ismimi bazen seviyorum, bazen ağır geliyor...

teyzecim iki kulağımı birden çek ki simetrisi bozulmasın:))

pınar ismi gibi pınar olmuş akmış gitmiş.

eg. lib şimdi senin ismin sedef mi değil mi anlamadım.

Benim ismimin çok karışık bir öyküsü var.. :)

Beni arkadaş olarak çok sevdiğini,

Gerçek yaşamımdan alınmışdır.

vay zor zamanlar için köşede duran bir başlığım da var,

Evet seviyordu o da seviyordu.

Başbakan gibi konuşuyorsun: ''Doğalgaz da zarardayız.'' Zam var mı yok mu belli değil :))

onun için değerli olduğumu,

ismimi seviyorum:)))

Yoksa ben şimdiki adımdan gayet memnunum.. :)

benimde karakterim uygun ismime. herkes öyleder

Bu da benim hikayem.

kendime isim arasam yine aynı ismi koyardım

Son cümlem sırf acıtasyon da girsin hikayeye diye,

Birazdan yazdığım metinle ilgili sorular soracağım tekrar oku.. :D