hasta olmamış bir insanla, çekmediği sıkıntı kalmamış bir insanın hayatı kavrayışı aynı mıdır?

insan eğitmiş, gönüller yapmış kaldığı süre içinde orada... Bunun için hapishaneye?Medrese-i Yusufiye? denmiş, ?Yusufiye okulu? anlamına.

Dertler ve sıkıntılar insanı hayata bağlıyor, pes ettirmiyor, teslim olmuyor insan, direnci ve azmi artıyor, neredeyse güç üzerine güç kazanıyor.

Hiç dert görmemiş,

Ama bununla da kalmamış, her konuda zirvede olduğu bir sırada, maddi ve manevi feraha ve refaha ulaştığı bir esnada dünyanın geçici nimetleri tatmin etmemiş onu; bitip tükenmeyen sonsuz saadet nimetini istemiş, Rabbine kavuşmuş. Ebedlere geçmiş, bekaya ulaşmış.

hayattan beklentilerini tüketiyor, yaşamanın cezbesini, cazibesini, bütün çekiciliği törpülüyor.

En büyük nimetler ve saadetler çok çeşitli ve büyük musibetlerin arkasından gelmiş.

görmediği cefa kalmamış.

gecesi gündüzü aynı geçen bir gün,

Birisi şok ve panik yaşarken,

Ancak bilse ki, musibetler ne olursa olsun geçicidir, ilk anlardaki, ilk günlerdeki gibi ağırlığı kalmaz, azalır.

?Allah beterinden saklasın, daha acısı ve daha dayanılmazı olabilirdi?

Mısır?a sultan olmuş,

Üçüncüsü:

hüzünlü sevinçli,

Ama orayı bir okula çevirmiş,

Bütün bunlar nasıl olacak, diyebilirsiniz?

Veya bir bahçe kenarında otururken az ilerideki ağaca baktıkça ve rüzgarın çarpmasıyla ağacı sallanır halde gördükçe, ağacı, üzerine doğru gelen bir canavar zannetmeye başlar.

Musibetin içinde boğulup kalmamalı, bir çıkış yolu aramalıyız. En kestirme çıkış yolu da, musibeti küçültmektir.

Her şeyden önce başa gelen her musibetin ve içine düştüğümüz her derdin daha büyüğü vardır.

Kurtulduk diye sevinmişler üstelik...

Her sıkıntının ardından bir rahatlık mutlaka vardır.

Büyük değil de, küçüğünün başa gelmesi bir yerde nimet bile olabiliyor.

İftiraya kurban gitmiş Yusuf Peygamber, ama iffetine sahip çıkmış, sonunda kendini zindanda bulmuş.

Evet, musibetler içinde ne saadetler gizlenmiş, musibetleri Vereni tanıyınca...

dertleri,

tekdüze bir ömür,

Huzuru, mutluluğu, saadeti ve sevinci hepimiz hoş karşılarız.

?Ağrısız baş, sancısız diş olmaz? derler ya hani, bu alemde her şey arzu ettiğimiz gibi olmuyor.

Haklı olarak kıskanmışlar kardeşleri onu...

Karşılaştığımız her musibetin içinde saadetin varlığını, derdin içinde dermanın bulunduğunu, hastalığın önünde şifanın yer aldığını, belanın içinde sefanın, cefanın içinde vefanın olduğunu görebiliyor muyuz?

Sıradan bir hayat,

destek olmuş ve sonunda peygamberlik şerefiyle şereflenmiş. Herkes ona koşmuş, ona ulaşmış, onun eline el vermiş.

Yola çıktınız, gidiyorsunuz, diyelim ki, arabanızla bir kaza geçirdiniz, bir iki hasarla atlattınız,

Aklı,

Hayat musibetlerle, sıkıntılarla, hastalıklarla pekişiyor, güçleniyor; insanın dayanma gücü artıyor, olgunlaşıyor.

?Cana geleceğine mala gelsin? dediniz.

Zaten dertsiz baş olmuyor; sıkıntısız, üzüntüsüz, elemsiz, ıstırapsız bir insan yoktur, önemli olan bütün bunlara hazırlıklı olmak, gelecek için bir atlama taşı olduğunu kavramaktır.

Bunun için başa gelen her musibeti küçültmeye çalışmalı, basitleştirmeye gayret etmeli, bütünüyle hayatımızı etkisi altına almasına müsaade etmemelidir.

Hepimizin hayatı biraz inişli çıkışlı,

?Bu kadarına şükür? diyesi geliyor insanın.

Gençliği hapishanede geçmiş.

idrakı, babasına bağlılığı, efendiliği, fizik ve ruh güzelliğiyle kardeşlerinin önüne geçmiş.

ülkenin hazinesi eline geçmiş,

İkincisi:

mücadele gücünü arttırıyor,

Ama musibeti,

ötekisi soğukkanlılıkla karşılıyor başına gelenleri...

acılı tatlılı,

diğeri için sıradanlaşıyor.

Cana da zarar gelebilirdi, ama atlattınız. Veya bir iki sıyrıkla geçiştirdiniz, daha kötüsünden kurtuldunuz.

tek söz sahibi olmuş her konuda memlekette...

Birincisi:

olgunlaştırıyor,

İnsana ve insanlığa hizmet etmiş,

sabah kalk, akşam yat felsefesi insanı tembelleştiriyor,

Başa gelen musibetler de öyle. Gözde büyütüldükçe büyür, geleceğini karartır, ümidini yitirir, korku ve telaş içinde hayatını alt üst eder.

çok zaman istediği hedefe bile ulaştırıyor.

Önemli bir nokta da şu: musibeti gözümüzde büyütmemeli, küçük görmeliyiz.

Halbuki ne o ip yılandır ve ne de o sallanan ağaç canavardır. Olayı gözünde büyütmüş, sonunda boş yere kendi kendini korkuya kaptırmıştır.

Varlık da öyle, servet de öyle.

On dört sene hapiste kalmış.

Çekmediği eza,

hastalığı,

sıkıntılı neşeli...

demek, musibeti küçültüyor, neredeyse,

Her şey planladığımız gibi gitmiyor.

Ama sonunda ne olmuş Hazret-i Yusuf?

Gözden düşürmek, aralarından uzaklaştırmak istemişler bir an önce...

Dertler insanı pişiriyor,

Kuyudan çıkartılmış, esir pazarında köle diye satılmış.

İşte o zaman hayat kolaylaşır, sıkıntılar azalır, musibetler küçülür, hastalıkların acısı ve elemi hafifler.

Yattığı yerden kim ne kazanmıştır?

Birgün alıp götürmüşler, kuyuya atmışlar.

hatta bir adım ötesi belayı hoşça karşılayabiliyor muyuz?

Hani, bazen gece vakti, karanlık bir ortamda insanın gözüne bir hayal ilişir. Bir köşede sallanan bir ipe bakar durur, baka baka o ipi yılan sanmaya başlar, sonunda kendi kendini korkutur.

Ve gele gele bir insanın dünyada ulaşabileceği en yüksek saadete ve nimete kavuşmuş.

Sonunda yıllar boyu görmediği, göremediği ve hasretleriyle yandığı annesiyle babasıyla ve kendisini yok etmeye çalışan kardeşleriyle buluşmuş. Kardeşlerini ise bağışlamış severek...

Saraya alınmış, bu sefer sarayın hanımı göz koymuş güzelliğine...

Birisi için felaket olan bir olay,

Şükür etmek, nimeti değil nimeti vereni görmektir...

başarısını kamçılıyor,

Biraz cesaret göstererek gidip o ipi eliyle tutsa veya o ağacın yanına gitse, ne bir korku kalacaktır üzerinde, ne de bir endişe?

Yusuf Aleyhisselam bunun için çok çarpıcı bir örnek.