Artık aylardır süren hasretli ve hüzünlü bekleyişin son anları yaklaşıyordu. Peygamberimizin başı üzerindeki küçücük bulutun birden büyümeye ve ufuklara doğru yayılmaya başladığı görüldü. Kısa zamanda o küçük bulut yerini, bütün gökyüzünü kaplayan kocaman bir buluta terk etti. Dua seslerine birden sevinç çığlıkları karıştı. Yağmurun müjdecisi bulutlar geldiğine göre, rahmetin de gelmesi yakındı. Az sonra sevinç çığlıkları ile ortalık çınladı: "Yağmur!.. Yağmur!.. Yağmur!.."

"Mekke'de oturan bir Yahudi vardı. Allah Resulünün doğdukları gecenin sabahı Kureyşlilerin karşısına çıktı ve sordu:

"Haberiniz olsun, Ahmed'in yıldızı bu gece doğdu. Ahmed bu gece dünyaya geldi."1

Abdülmuttalib, "Ne güzel, ne güzel! Sad ve hilm, iki haslettir ki, dünyanın hayrı da, ahiretin izzet ve şerefi de bunlardadır" dedikten sonra derin bir iç çekti. Arkasından da Halime'ye, "Ey Halime! Yanımda yetim bir çocuk var. Onu, Sadoğulları kadınlarına teklif ettim, kabul etmediler. Bari gel sen ona sütanneliği yap. Belki onun yüzünden bahtiyarlığa, bolluk ve berekete erersin" dedi.

Bütün bu garipliklerden sonra Halime ve kocası yurtlarına vardılar. Artık, nur yüzlü Kainatın Efendisi Sadoğulları yurdundaydı. O sırada Sadoğulları beldesinde müthiş bir kıtlık ve kuraklık hakimdi. Bereketi kesilmiş topraklar, susuz kuyu ve çeşmeler, solgun yüzler ve zaiflikten ayakta duracak mecali kalmamış hayvanlar

Mekke'de mütevazi bir ev, günlerden Pazartesi... Vakit, vakitlerin sultanı, seher vakti. Bu mütevazi evde ve bu eşsiz vakitte muazzam ve eşsiz bir hadise vuku buldu: Kainatın Efendisi Hazret-i Muhammed Sallallahü Aleyhi Vesellem dünyaya gözlerini açtı.

Kendisine yapılan iyiliklerin en küçüğünü dahi unutmayacak ve onu karşılıksız bırakmayacak kadar büyük bir fazilet ve yüksek bir vefa duygusunun sahibi olan Fahr-i Alem Efendimiz, zatına bir müddet süt annelik yaptığı için Süveybe Hatunu hayatı boyunca unutmadı. Onu sık sık ziyaret eder, her gördüğünde kendisine bol ihsan, iltifat ve ikramda bulunurdu.

b) Medayin"deki Kisra Sarayından on dört burç çatırdayarak yıkıldı.

Mekke'ye geç giren sadece bir kadın vardı: iffeti, temizliği, hilim ve hayası, yüksek ahlak ve fazileti ile kabilesi arasında tanınmış bir kadın. Kocasıyla nöbetleşe yaşlı ve zaif merkeplerine bindiklerinden kafileden geride kalmıştı. Mekke'ye girdiğinde, yeni doğmuş Kureyş çocukları, biri müstesna, diğerleri önde giden Bekroğulları kadınları tarafından kapışılmıştı. Ve o, Mutlak Kudret Sahibinin kader ve hikmetiyle, emzirmek üzere kimseyi bulamadı. Kocası Haris de üzgündü. Arkadaşlarının hepsi varlıklı ailelerin çocuklarını aralarında paylaşmışlardı. Sadece işin zahiri bir sebebi olan gecikmek yüzünden eli boş kalan bir kendisi vardı. Solgun ve üzgün bir çehre içine gömülü bu iffetli kadın, İlahi kaderin kendisi için çizmiş olduğu nezih programdan habersiz, Mekke sokaklarında münasib bir çocuk bulamamanın sıkıntısı içinde çaresiz dolaşıyordu.

Hazret-i Ali de Resul-i Ekremi tarif ve tavsif ederken, "İki küreği arası enli, kendisinin peygamberlerin sonuncusu olduğu kürekleri arasındaki Peygamberlik Hateminden belliydi" der.

Mekke civarındaki kabileler arasında Sad bin Bekr kabilesi, bilhassa şerefte, çömertlikte, mertlik ve tevazuda ve Arapçayı düzgün konuşmakta temayüz etmiş ve ün kazanmış bir kabileydi. Bu yüzden, Kureyş ileri gelenleri daha çok bu kabile kadınlarına çocuklarını teslim etmek isterlerdi.

Ebu Leheb Peygamberimizin öz amcası idi. Sonraları Resul-i Ekrem'in risaletini tasdik ve ikrar etmediği gibi, hayatı boyunca da putperestlikten vazgeçemeyerek karşısına en büyük bir düşman olarak dikilmekten geri durmadı. Bu sebeple Allah'ın lanetine maruz kaldı ve cariyesi Süveybe Hatunun bir tırnağı kadar değer kazanamadı. Hatta, Süveybe Hatun sebebiyle ahirette bir nebze lutfa mazhar olduğu anlatılmıştır. Onu ölümünden sonra rüyada görmüşlerdi. Cehennemin şiddetli azabı içinde feryad edip duruyordu. Kendisine sordular:

"Resulullah eliyle başımı sığayıp, bana bereket dua etti. Sonra abdest aldı. Abdest suyundan içtim. Sonra arkasında durdum ve iki omuzu arasında çadırın koca düğmeleri gibi olan Hatem-i Nübüvveti gördüm."3

"Ey Halime, bil ki, sen çok mübarek ve hayırlı bir çocuk aldın."

Demek ki, dünyaya gelen zatın tebliğ edeceği din, şark ve garbı bütün ihtişamıyla kucaklayacak, insanlığın beşte birini şefkatli sinesinde terbiye edip okşayacaktı.

g) Semave Vadisi taşan seller altında kalıp, suya gark oldu.

f) Dünyaya teşrifleri anında, şark ve garbı küçük bir oda gibi aydınlatan bir nur görüldü.

Aradan yıllar geçecek, kendilerine peygamberlik vazifesi verilecekti. Birgün Sahabilerden bazıları, "Ya Resulallah, bize kendinizden bahseder misiniz?" diyecekler; Resulullah da, "Ben babam İbrahim?in duasıyım. Kardeşim İsa?nın müjdesiyim. Annemin ise rüyasıyım. O, bana hamile iken Şam saraylarını aydınlatan bir nurun kendisinden çıktığını görmüştü" dedikten sonra, bahsi geçen hadiseyi de şöyle anlatacaktır:

Yağmura kavuşan halk, aylardır devam ettikleri dualarının kabul edilmeyip, o gün kabul edilişinin sırrını yine de bilemediler. Çünkü, o bir sırdı. Şimdilik bir sır olarak da kalacaktı. Rahmet vesilesi, henüz bir bebekti. Ama insanlar nazarında bir bebekti. Hakikatte, o, Allah?ın ve meleklerin kendisini çok iyi tanıdıkları Allah?ın sevgili kulu, peygamberler peygamberi, iki cihanın güneşi Hz. Muhammed?di .

Kuşluk güneşinin her tarafa pırıl pırıl hayat saçtığı bir güzel bahar günüydü. Nur yüzlü Efendimiz süt kardeşi Abdullah?la beraber evlerine yakın çayırlıkta kuzularını otlatıyordu. Bir ağacın altında çimenden yem yeşil halının üzerine oturmuş, tatlı tatlı konuşuyorlardı. Bir müddet sonra da Abdullah ağacın serin gölgesinde uykuya daldı.

Kainatın Efendisinin doğduğu geceydi! Saatler, doğum anlarını gösteriyordu. Derin bir uykuya dalan Medayin şehri korkunç bir çatırdı ve gürültü sesiyle uyandı. Hükümdarla birlikte halk da heyecan içinde yataklarından fırladı. Manzara korkunçtu ve telaş verici idi. Hükümdar Sarayının o sapa sağlam burçlarından on dördü çatırdayarak yıkılıvermişti.

Evet, bütün bu olup bitenler, nur yüzlü yavrunun, istikbali bütün haşmetiyle kucaklayacağına açık işaretlerdi.

Halime kocasını tasdik etti:

İbni Sad'ın naklettiği konu ile ilgili bir rivayette ise şöyle denilmektedir:

Rahip, Peygamberimizi sütannesinin kucağından aldı ve kalabalığa seslendi:

Artık Nurtopu Efendimiz, gönlünü cezbettiği Halime'nin kucağındaydı. Fakat bu da ne? Günlerdir zorla süt bulan göğüsler, Efendimiz emmeye başlar başlamaz derhal sütle doldu. Sanki, herbir meme bir süt çeşmesi kesilmişti birden.

Kainatın Efendisi Peygamberimiz dünyaya geldiği sırada dedesi Abdülmuttalib, Kabe civarında Kureyş'in ileri gelenlerinden birkaçı ile oturmuş sohbet ediyordu. Kendisine haber verildi. Son derece sevinen Abdülmuttalib, bir anda kendisini nurtopu torununun yanında buldu. Kucakladı, öptü, kokladı... Sonra da oğlu Ebu Talib'e teslim ederek, "Bu çocuk sana emanetimdir. Bu oğlumun şanı, şerefi yüce olacaktır" diye konuştu.

"Biraz sonra bulut gözden kaybolup gitti."1

Aziz anne doğum sonrasını ise şöyle anlatır:

"Muhammed."

Fakat, Peygamber Efendimizin ayak bastığı hanenin manzarası birden değişiverdi. Daha önce yiyecek ot bulamayan hayvanları, şimdi tıka basa doyuveriyorlardı. Memeleri dolup taşıyor, bir Rahmet çeşmesi gibi devamlı süt akıtıyordu. Solgun yüzler yoktu artık Halime'nin evinde.

salat ve selam ona olsun.

Bir Cuma günüydü. Kadınlı erkekli bütün kabile halkı, yanlarına aç develerini, sütsüz koyunlarını alarak bir tepenin üzerine, yine yağmur duasında bulunmak için çıkmışlardı. Putlarına kurbanlar kestikten sonra, duaya başladılar. Yalvarmalar, yakarmalar alemlerin Rabbine yağmur göndermesi için yapılıyordu. Saatlerce dua ettikleri halde, yere bir tek yağmur damlası düşmedi.

"Peygamberlik artık İsrailoğullarından gitti. Kureyşlilere öyle bir devlet gelecek ki, haberi doğudan batıya kadar ulaşacaktır."2

Kalabalığın içinde Sevgili Peygamberimizin sütannesi Halime ve kocası Haris de vardı. Halime, gözlerden sakındığı Kainatın Efendisi yavruyu kalabalığa alıp getirmemiş, süt kardeşi Üneysi?nin yanında evde bırakmıştı.

"Şam yakınında Cabiye'de oturan dayım Satih'de bunlara cevap verecek bilgi vardır."

Fatıma Hatun ise, hatırasında o mesud gecede doğuma sahne olan evin nurla dolduğunu ve gökteki yıldızların adeta üzerlerine salkım salkım dökülecekmiş gibi sarktıklarını anlatmıştır.1

Halime ve kocası bunun gayet iyi farkında idiler. Bu sebeple nur yavruya bam başka bir gözle bakıyorlardı. Adeta onu uçan kuştan, doğan güneşten koruyorlardı. Büyük bir sevgi ve dikkat ile üzerinde titriyorlardı.

"Ey insanlar! Bu, bulunduğu eve bereket getiren Mekkeli çocuktur. Bu hayırlı yavruya olan sevgisi ve lütfu ile yağmur vermesi için alemlerin Rabbine hep beraber dua edelim."

Fikir, Halime?nin de aklına yattı. Çünkü, nur yavrunun bereketli ve hayırlı bir çocuk olduğuna en çok kendisi şahit olmuştu. Koşarak eve vardılar. Peygamberimizi sütannesi kucakladı. Kundakladıktan sonra yakıcı güneşin tesirinden korumak için de yüzünü bir bezle kapadılar ve dışarı çıktılar.

d) İstahrabat'ta bin seneden beri yanmakta olan Mecusilerin kocaman ateş yığınları bir anda sönüverdi.

"Hayır, vallahi, merkep aynı merkep; hatta ben onu sürmüyorum bile. Kendi kendine böyle süratli gidiyor. Bunda bir gariplik var."1

Güneş kızgın oklarını yeryüzüne olanca şiddetiyle saplıyordu. Yerden sanki alev alev ateş yükseliyordu. Evden çıkıp biraz yürüdükten sonra, gözleri garip birşeye ilişti. Bir bulut kendileriyle beraber gidiyordu. Önce mühimsemediler. "Olabilir" diyerek yürüdüler. Fakat, bu küçük bulut kendilerini terk etmiyordu. Adeta onları güneşin kavurucu sıcaklığından korumak için bir şemsiye vazifesi görüyordu. İster istemez hayrete kapıldılar ve şaşırdılar. Bir taraftan da sevindiler. Artık nur yavrunun yüzünü bezle örtmeye de ihtiyaç kalmamıştı. Örtü kaldırılınca, şirin gözler sütannesine tatlı tatlı baktı. Sanki tebessümüyle, "O bulut beni gölgeliyor" der gibiydi.

"Neden feryad ediyorsun? Neyin var?"

Halime şaşırdı, kocası Haris hayretler içinde kaldı. Sağ meme, Kainatın Efendisinin ağzında, sol meme artık ona sütkardeşi olan Halime'nin oğlu Abdullah'ın ağzında. Ve Kainatın Efendisi bundan böyle hep sağ memeyi emecektir.

"Varın, gidin, soruşturun, arayın; bu ümmetin peygamberi bu gece doğdu. Sırtında alameti var.

Rahip, yaşlı kadının bu sözünden rahatsız gibi oldu ve "Biz Ona dua ederiz, ama Onun ne yapacağını bilmeyiz. Doğruyu ve hayırlıyı ancak O bilir" diye konuştu.

"Ey Abdül-Mesih! İlahi vahyin okunması çoğalacak. Asa'nın sahibi peygamber olarak gönderildi. Semave Vadisini su bastı, Farsların ateşi söndü. Artık Şam da Şam değil, Satih için.

İlk bereket

Peygamber Efendimiz iki yaşına basınca sütten kesildi. O ana kadar, Halimelerin ve yayla halkının üzerinde bereket, rahmet ve ihsan yağmuru hiç eksik olmadı. Bu yaşında bile Peygamber Efendimiz, akranlarından çok farklı bir güzellik, bir sevimlilik ve üstün bir ahlaka sahipti. Bir büyük

Kisra, doğru sözlü, bilgili ve adaletli Mubezan'ın bu rüyasını da manalı buldu. Sinirleri fazlasıyla gerilmişti. Bu muammayı çözmek istiyordu. Bilgisine ve irfanına güvendiği Mubezan'a sordu:

Yeryüzü saadetin, sevincin, huzurun kaynağı olan "Tevhid" inancından mahrumdu. Küfür ve şirk fırtınası ruh ve kalbleri kasıp kavurmuştu. Gönüllerde tek mabud yerine, birçok batıl ilahlar yer almıştı. Hakiki sahibini arayan ruhların feryadı ortalığı çınlatıyordu.

Çocukları sütanneye verme adeti

Halime, Nur Yetimi kucağından bir an bile indirmeye razı değil. Hemen Abdülmuttalib ve Hazret-i Amine ile vedalaşarak Mekke'den ayrıldılar. Amine'nin hüznüne göz yaşları da karıştı ve adeta bir bulut olup Nur yavrusunun peşinden koştu.

Tarih Miladi 571, Nisan ayının yirmisi; Fil Vakasından elli veya elli beş gece sonra. Kameri aylardan Rebiülevvel ayının on ikinci gecesi.

Gece Haris ailesi, Mekke dışında rahat bir uyku çekti. Sabahleyin Haris develeri sağmaya koştu. Elini attığı her meme bir süt çeşmesi oluvermişti. Hayretler içinde Halime'ye seslendi:

Bu teklif ve arzu samimi idi. Sanki cümleler dudaklardan değil, gönülden kopup gelmişti. Aziz anne Amine, bu riyasız ve candan yalvarışa karşı koyamadı ve bir müddet daha ciğerparesinin Sadoğulları yurdunda kalmasına razı oldu.

Kureyş müşrikleri, yeryüzünde Allah'ın tek mabud oluşunun içinde ve üstünde ilk olarak abideleştiği Kabe'yi putlarla karanlıklara boğmuşlardı. Ne var ki, henüz Tevhid temsilcisi Resul-i Kibriyanın dünyaya gözlerini açması karşısında bile, çoğu yerlerine kurşun ile perçinlenmiş bu putlar, hadisenin azametine dayanamayarak yerlere yıkılıverdiler.

"Ey Ebu Zueyb'in kızı! Yazıklar olsun sana. Bizi neden beklemiyorsun? Yoksa bindiğin merkep, gelirken beraberindeki merkep değil mi?"

"Bu gece kabilenizden bir oğlan çocuk doğdu mu?"

Derin bir nefes çektikten sonra da ilave etti:

Peygamber Efendimizin bir başka hususiyeti, dünyaya sünnetli ve göbeği kesilmiş olarak gelmiş olmasıydı.2 Sırtında, iki kürek kemiği arasında, tam kalbinin hizasında Nebilik mührü "Hatem-i Nübüvvet" bulunuyordu. Üzerleri tüylü, kabarık, kırmızımtırak inci gibi benlerin bir araya gelmesinden meydana gelmiş ve keklik yumurtası büyüklüğündeydi. Bu mühür, Resul-i Ekrem Efendimizin beklenen son peygamber olduğunun bir alameti idi.

Devenin memeleri sütle doldu

Dünya buna şahid oldu. O Resul-i Zişan, kısa zamanda Kabe'yi cansız putlardan temizlediği gibi, gönüllerdeki putları da İslam imanı ile yok ediverdi.

Saf ve geniş ufuklu çölde hava temiz ve güzeldi. Çocukların çabucak gelişmesine ve sıhhatli büyümelerine oldukça elverişli idi. Sevgili Peygamberimizin büyümesi de diğer çocuklardan farklı oldu. Sekiz aylık iken konuşmaya başladı. Dokuz aylıkken konuşması oldukça düzgün ve pürüzsüzdü. Onuncu ayında ise, artık diğer çocuklarla birlikte ok atacak kadar kuvvetli ve gürbüz olmuştu.

Mektubu alan Numan, işin ciddiyetini anladı ve derhal Abdül-Mesih bin Amr adında bir bilgini Medayine gönderdi.

İnsanlar birbirini yiyen canavarlar misali vahşileşmiş; küfür şirk, cehalet ve zulüm bataklığında boğulmaya yüz tutmuşlardı. Zalimin zulüm kamçısı altında mazlum inim inim inler hale gelmişti.

Kocası Haris, fikrine iştirak etti: "Almanda bir beis yok. Belki de Allah, onun yüzünden bize bereket ve hayır ihsan eder."1

Rabbim Razı Olsun gül-feşan kardeşim. Allah bizleri Resulune layık bir ümmet olabilmeyi ve Efendimiz'in şefaatine nail olmayı hepimize nasip etsin inşallah amin.

c) Kabe'nin içini karanlık ve kirlere boğan putların pekçoğu başaşağı yıkıldı:

Bu hadisenin ifade ettiği mana büyüktü: Dünyaya teşrif eden bu Zat, kendisine verilecek vazife gereği kapkaranlık şirk inancını ortadan kaldıracaktır. Gönüllerde pak, nezih ve saadet dolu Tevhid inancını bayraklaştıracaktır.

Annesinin dilinden

Abdül-Mesih, dağ taş demeden yol alarak dayısı Satih'in yanına vardı. O sırada Satih, hayatının son anlarını yaşıyordu. Şiddetli hastalık içinde kıvranıyordu. Hastalığın şiddeti dudaklarından konuşma kudretini de alıp götürmüştü ki, gelen adamın ne selamını alabildi ve ne de konuşabildi. Fakat, Abdül-Mesih olup bitenleri anlatınca iş birden değişiverdi. Ölüm döşeğinde ecelle pençeleşen Satih gözlerini birden açtı ve sanki kabir kapısına değil, dünya evinin kapısına yeni ayak basacakmış gibi canlanarak heyecan içinde haykırdı:

"Ve Muhammed dünyaya geldi..."

"Derken doğum zamanı gelmişti. Kayınbabam Abdülmuttalib Kabe'yi tavafa gitmişti. Evdeydim. Birden kulağıma müthiş bir ses geldi. Korkudan eriyecek gibi oldum. Bir de ne göreyim? Bir beyaz kuş peydahlanıp yanıma geldi ve kanadıyla arkamı sıvadı. O andan itibaren bende korku, kaygı adına hiçbir şey kalmadı.

Ayrıca, Efendimizin risaleti diğer peygamberler gibi hususi değil, umumi ve cihanşümuldür. Buna binaen elbette dünyaya teşrifleri esnasında birtakım harika hadiseler vücuda gelecekti. Ve bu hadiseler akıl ve basiret sahiplerini düşünceye sevkedecekti.

bu forumun EN GÜZEL paylaşımı gülfeşan Allah razı olsun...

Eller tekrar açıldı ve dudaklar yeni bir heyecanla duaya başladı. Peygamberimiz bir nur yumağı halinde rahibin kucağında duruyordu. Rahip, bütün dikkatiyle nur saçan gözlere bakıyor ve adeta hal diliyle, "Bu güzel çocuğun yüzü suyu hürmetine bize yağmur ihsan et" diye Cenab-ı Hakka yalvarıyordu.

Peygamber Efendimizin göğsünün yarılması

Efendisine kavuşan kainat artık şendi. Beşeriyetin kalbine nur ve huzur sunacak zatı sinesinde barındıran Arabistan'ın kalbi sevincinden adeta duracak gibiydi. Kainatın eşsiz hadisesine sahne olan Mekke, adeta ulvi alemlere uçmak istiyormuşçasına heyecanlı ve mesrurdu.

amin hepimizin inş...

Peygamberimizin Sütanneye Verilmesi

"Adın ne?"

Peygamber Efendimizin gözleri hep göklerde idi. Sanki orada birşeyler keşfedecekmiş gibi dikkatli ve ibretli bakıyordu. Sanki bir el uzanacak ve onu ulvi alemlere alıp götürecekmiş gibi bekliyordu. Bu arada gözlerden kaçmayan bir garip hadise vardı: Peygamber Efendimizin başı üzerinde çoğu zaman bir bulut geziyor ve onu güneşten koruyordu. Artık gözler ondaydı. Dillerde onun güzelliği, gönüllerde tatlı sevgisi vardı. Konuşulan onun dürüstlüğü, terbiyesi ve ağırbaşlılığıydı. Akranları da onun tatlı arkadaşlığına erişmek için adeta yarış ediyorlardı. İşte Sevgili Peygamberimiz Sadoğulları yaylasında günlerini böylesine huzurlu ve sevinçli geçiriyordu.

Yeryüzünü manevi bir karanlık kaplamıştı.

Anlaşılan odur ki, maddi kalbin iman, ilim, hikmet, şefkat gibi maneviyat ile yakın alakası vardır. Aynı şekilde, maddi temizliğin de manevi temizlik ile münasebeti mevcuttur. Bu itibarla Resul-i Ekrem Efendimizin maddi kalbinin yıkanıp temizlendikten sonra ilim, hikmet, İlahi nur ve feyizlerle doldurulmasını akıldan uzak görmemek lazımdır.2

Hazret-i Amine huzurlu ve sürurlu idi. Nurtopu yavrusu tatlı tebessümleriyle, kocasının vefat acısını bir nebze unutturduğu gibi, istikbale ümit ile bakmasını da sağlayan tek teselli idi. Bahtiyar Amine, şerefli yavrusunu ancak bir hafta kadar emzirebildi. Bundan sonra Ebu Leheb'in cariyesi Süveybe Hatun Kainatın Efendisine sütanne oldu ve onu günlerce emzirdi.1

Gelen alimi hükümdar derhal huzura kabul etti. Cereyan eden hadiseleri anlattıktan sonra, kendisinden bu hususta bilgi istedi. Abdül-Mesih, Kisra'ya hadiseler hakkında bir bilgi veremeyeceğini söyledi ve ilave etti:

Abdülmuttalib, "Sen neredensin?" diye sordu.

Abdülmuttalib'e verilen müjde

Gerçekten, Kainatın Efendisi Peygamberimiz Allah'ın, insanların ve meleklerin senasına eşsiz bir surette mazhar olmuş dünya üzerinde tek şahsiyettir. Çünkü, o bu övgüye, bu alaka ve sevgiye ve bu hürmete layıktı. Bu medhi, bu muhabbeti eşsiz imanı, ihlas ve samimiyeti ve en güzel, en üstün ahlakıyla hak etmişti. Bunun içindir ki, onun medih makamına erişecek hiçbir fani olmamış ve olamaz.

Ne yazık ki, henüz kafiledekilerin hiçbiri bu farklılığın nereden ve niçin geldiğini bulabilme basiretine sahip değildi.

Ne çobanlar, ne de efendileri bu soruya cevap bulamıyorlardı. Sadece birbirlerine hayret ve şaşkınlık dolu bakışlarla bakıp kalıyorlardı. Elbette bunun bir sebebi vardı. Ve bu sebebi henüz o zaman Hz. Halime ile kocasından başkası bilmiyordu. Çobanların gelip sebebini sormaları üzerine Halime onlara şu cevabı verdi:

"Peki, bu neye işaret olabilir?"

canım peygamberim s. a. v..

"Kalbden maksad, sanevberi gibi bir et parçası değildir. Ancak, bir latife-i Rabbaniyedir ki, mazhar-ı hissiyatı, vicdan; makes-i efkarı, dimağdır. Binaenaleyh, o latife-i Rabbaniyeyi tazammun eden o et parçasına kalb tabirinde şöyle bir letafet çıkıyor ki; o latife-i Rabbaniyenin insanın maneviyatına yaptığı hizmet, cism-i sanevberinin cesede yaptığı hizmet gibidir. Evet, nasıl ki, bütün aktar-ı bedene maül-hayatı neşreden o cism-i sanevberi, bir makine-i hayattır; ve maddi hayat onun işlemesiyle kaimdir; sekteye uğradığı zaman cesed de sukuta uğrar. Kezalik o latife-i Rabbaniyye amal ve ahval ile canlandırır, ışıklandırır; nur-u imanın sönmesiyle mahiyeti, meyyit-i gayr-ı müteharrik gibi bir heykelden ibaret kalır."1

Tabii ki, çobanlar bu sözlerden pek birşey anlamıyorlardı ve meraklarından da kurtulamıyorlardı.

Yaşlı kadın bu sefer asıl maksadını açıkça söyledi:

Nur çocuğa isim verildi: Muhammed

Efendimizin Dünyayı Teşrifleri Sırasında Meydana Gelen Harika Hadiseler

"Çocukluğumda, teyzem beni Nebiyy-i Ekremin yanına götürüp, "Ya Resulallah, şu yeğenimin ayağında ıztırabı var" dedi.

Evet, ikaz mahiyetindeki iki haftalık bir mahrumiyet içinde kalma, Sadoğullarının dikkatini çekmek için kafi görülmüştü. Nur yavrunun yüzü suyu hürmetine, Sadoğulları yurduna latif, berrak ve tatlı yağmur damlaları Cenab-ı Hakkın rahmet hazinesinden ahenkli ahenkli inmeye başladı. Güya, rahmet, tecessüm ederek damlalar suretinde yeryüzüne akıyor, ümitsiz yüzlere ümit ve tatlılık bahşediyordu. İnsanlar gibi kuraklıktan çatlak çatlak olan yeryüzü de mis gibi kokusuyla sevincini izhar ediyordu.

"Biliyorum, dedikleriniz doğru; ama benim söylemek istediğim şey başka. Bizim komşumuz Halime?nin evinde, Mekkeli bir çocuk var. O, geldiği günden beri Halime?nin evi bereketle dolup taşıyor. Çok hayırlı, çok uğurlu bir çocuk olarak görünüyor. Bir de, onu buraya getirsek. Belki ayağı uğurlu gelir; onun yüzü suyu hürmetine alemlerin Rabbi duamızı kabul eder ve bizi yağmura kavuşturur."

Nebiyy-i Ekrem Efendimizin dünyaya teşrifleri esnasında belli başlı şu harika hadiseler meydana geldi:

Resul-i Kibriya Efendimizin dünyaya gözlerini açtıkları geceydi. Taşan seller Semave Vadisi ve Semave şehrini sular altında bıraktı. Şehir halkı, dehşet içinde kalarak, çareyi dağlara ve tepelere sığınmakta buldu. Sonra da bir mektup yazarak durumu Kisra'ya bildirdiler ve kendisinden yiyecek ve içecek yardımı istediler.

diye haykırdı.

Beldenin sair sakinleri yine kıtlık içinde, yine sıkıntı çemberinde kıvranıyorlardı. Hayvanları hala zaif, nahif ve istenilen sütü veremiyordu. Sanki Peygamberimizi "yetim" diyerek almayanlar, maruz kaldıkları mahrumiyet içinde bırakılmakla cezalandırılıyorlardı. Yayla halkı, gözleriyle gördükleri bu durum karşısında meraklarından çatlayacak hale gelmişlerdi. Olup bitenlere bir mana veremiyorlardı. Kabahatı çobanlarında buluyorlar ve onlara çıkışıyorlardı:

"Bu çocuk çok uğurlu ve hayırlı bir çocuk."

Evet, vefa, Fahr-i Alem Efendimizin dünya yüzüne getirdiği güzel ahlakın temeli idi. Onun ter temiz, nezih hayatında vefasızlığı ihsas eden en ufak bir davranışa rastlanamaz. Onun fazilet ve vefa duygusundan ders alan muhterem zevceleri Hatice-i Kübra da evine sık sık gelip giden Süveybe Hatunu hürriyetine kavuşturmak için bir ara satın almak istediyse de, Ebu Leheb buna yanaşmadı. Ancak, Resul-i Kibriya Efendimiz Medine'ye hicretinden sonra, Ebu Leheb, Süveybe'yi kendiliğinden azad etti.1

"Doğdu ol saatte, ol Sultan-ı Din

"Şunu iyi bil ki, zaman üzerinde hükmü geçerli olan mutlak Hakim, böyle istedi ve gelen peygamberle nebilik ipinin iki ucunu düğümledi."

O ana kadar görülmemiş bu hadiselerin Resul-i Ekremin doğumu sırasında meydana gelmeleri elbette tesadüfi değildi. Ezeli kudretin kader kaleminin tayin ve tesbitiyle vücuda geliyorlardı. Ve dünyaya Ahirzaman Peygamberi Hazret-i Muhammed'in zuhurunu haber veriyorlardı.

Merkep aynı merkepti. Bir farkla, şimdi üzerinde biri vardı: Kainatın Efendisi. Onu taşımanın şerefi, o zaif, nahif hayvanı da coşturmuştu.

e) Takdis edilen meşhur Save Gölü bir anda kuruyuverdi.

Bu da, gelen zatın, Allah'ın izni ile olmayan şeylerin takdis edilmesini yasaklayacağının ifadesi idi.

"Gördüm ki yüzlerce kükremiş deve, önlerine şaha kalkmış Arap atları olduğu halde Dicle suyunu geçti ve İran topraklarına yayıldılar."

Kadın, "Beni Sad kabilesi kadınlarından" cevabını verdi.

"Vallahi, ben de öyle olmasını ümit ediyorum."1

Umumi ziyafetten sonra nurtopu Efendimize ne ad koyduğunu dedesinden sordular. Şu cevabı verdi:

İşte, o zat geliyordu. Dünyanın manevi şeklini beraberinde getirdiği nur ile değiştirecek eşsiz insan, Allah'ın son peygamberi geliyordu. Cin ve inse ebedi saadetin yolunu gösterecek Hazret-i Muhammed geliyordu.

Biri çocuk bulamamanın ıztırabı ile bitkin ve mahzun; diğeri, kadınlar tarafından reddedilen Nur Yetim. Kader ikisinin de alemini sevinçle doldurdu.

amin Allah hepimizden razı olsun

Yayla kuraklıktan kurtuluyor

Çobanlar, efendilerinin bu çıkışlarında haksız olduklarını adları gibi biliyorlardı. Halime'nin çobanının koyunlarını otlattığı yerin, kendilerinin otlattığı yerden hiçbir farkı yoktu. Bunun için de itiraz ediyorlardı. Ama, itirazları hiçbir fayda vermiyordu. Efendilerinin bu sefer şu sözlerine muhatap oluyorlardı:

Sadoğulları yurdunun yüzünü güldüren rahmet, aralıklarla tam bir hafta devam etti. Toprak yağan yağmuru iliklerine kadar içerek doydu. Otlar yeniden fışkırdı, ağaçlar yem yeşil körpe filizler verdi. Ekinler boy attı, koyunların memeleri sütle dolmaya başladı. Yağmura kavuşanlar arasında ancak birkaçı rahmete vesile teşkil eden sebebi bildiler. Kendi aralarında şöyle konuştular:

Peygamberimizin annesine getirilişi

"Neden atalarından birinin ismini takmadın da bu ismi verdin?" dediler. Cevabı şu oldu:

Bu cümleler, Satih'in dudaklarından dökülen son sözler oldu. Sanki bu gerçeği dile getirmek için bekleyip durmuştu. Sözlerini bitirir bitirmez gözlerini kapadı ve ruhunu Yüce Allah'a teslim etti.

Demek ki, gelen zat, putperestlik gibi, ateşperestliği de bir çırpıda ortadan kaldıracak ve yeryüzünü Tevhid meşalesiyle aydınlatacaktı.

Bunun üzerine Kisra, Abdül-Mesih'i gidip Satih'ten hadiseler hakkında bilgi almak üzere vazifelendirdi. Meşhur Şam kahini Satih kemiksiz, adeta azasız bir vücud, yüzü göğsü içinde bir acube-i hilkat ve çok yaşlı bir kahindi. Daima sırt üstü yatardı. Bir yere götürülmek istendiği zaman bohça gibi katlanırdı. Gaipten verdiği doğru haberler, o zamanın insanları arasında meşhurdu.

Süt çocuklarını geri verme mevsimi gelip çattı. Bununla birlikte Efendimiz üzerinde kol kanat geren, onu öz evladından daha fazla seven Halime?nin de gönlünü bir hüzün bulutu kapladı. Çünkü, ondan ayrılacaktı. Çünkü Nur Muhammed?in Cennet?i hatırlatan gül kokusundan uzak kalacaktı. Fakat Mekke?ye getirilip annesine teslim etmekten başka çaresi de yoktu. Öyle yaptılar. Nur Muhammed?i alarak Mekke?ye geldiler ve annesine gönül gözyaşları arasında teslim ettiler.

"Kureyşliler varıp soruşturdular ve gelip Yahudiye haber verdiler: "Bu gece Abdullah'ın bir oğlu dünyaya geldi, sırtında bir nişan var."

Alem mahzun, varlıklar mahzun, gönüller mahzun ve simalar mahzundu. Akıl, ruh ve kalbleri manevi kıskacı altına alıp olanca kuvvetiyle sıkan bu küfür ve şirke, bu dalalet ve cehalete, bu hüzün ve sıkıntıya beşerin daha fazla katlanmasına Allah'ın sonsuz merhameti elbette müsaade edemezdi. Bütün bunlara son verecek zatı şefkat ve merhametinin bir eseri olarak elbette gönderecekti.

Peygamber Efendimiz Sadoğulları yurdunda

Bu hadise ile Peygamber Efendimizin mübarek kalbi, İlahi bir nur ve Cenab-ı Hak tarafından bir sekinet ve bir ruh ile genişletilmiş oluyordu. Aynı zamanda Resulullah Efendimizin nefsi o yaşından itibaren kudsi duygular ve İlahi nurlar ile teyid edilerek, her türlü vesvese ve şüpheden temiz hale getiriliyordu. Burada şunu da hatırlatmak gerekir ki, kalb sadece çam kozalağı gibi bir et parçası olarak düşünülmemelidir. O, bir latife-i Rabbaniyedir. Meseleye ışık tutması bakımından Bediüzzaman Hazretlerinin kalb ile ilgili şu açıklamasını da nazarlara arzetmekte fayda vardır:

Şifa ve Fatıma Hutu'nun müşahedeleri

Abdülmuttalib, bu mesud hadisenin hatırı için Kainatın Efendisinin doğumunun yedinci günü develer, davarlar kestirerek Mekke halkına üç öğün ziyafet çekti. Ayrıca şehrin her mahallesinde develer kurban ederek insan ve hayvanların istifadesine bıraktı.

"Halime."

Kainatta en büyük hadise hiç şüphe yok ki, Kainatın Efendisi Peygamberimiz Hz. Muhammed'in dünyaya teşrifleri hadisesidir. Çünkü, hilkat ağacının çekirdeği odur. Kàdir-i Zülcelal, onun gelişini takdir etmemiş olsaydı, kainat da, insan da olmayacaktı. Dolayısıyla imtihan dünyasının kapısı da açılmayacaktı. "Şu gördüğün büyük aleme büyük bir kitap nazarıyla bakılırsa, Nur-u Muhammedi o kitabın katibinin kaleminin mürekkebidir. Eğer o alem-i kebir, bir şecere tahayyül edilirse, Nur-u Muhammedi hem çekirdeği, hem semeresi olur. Eğer dünya mücessem bir zihayat farzedilirse, o nur onun ruhu olur. Eğer büyük bir insan tasavvur edilirse, o nur onun aklı olur."1

Doğduğu anı her okuyuşumda tüylerim ürperiyor:(

Ağacın serin gölgesinde uyumakta olan Abdullah bu sırada uyandı. Manzarayı görünce olanca hızıyla telaşlı telaşlı eve vardı. Gördüğü manzarayı anne ve babasına anlattı. Heyecan ve telaşlarından, evlerinden nasıl çıktıklarının farkında bile olmayan Halime ile kocası, bir anda Peygamberimizin yanına vardılar. Fakat, Abdullah?ın anlattıklarından eser yoktu. Ortalıkta kimseler görünmüyordu. Zira, gelenler memur edildikleri vazifelerini bir anda bitirip, gözden kaybolmuşlardı. Sadece ayakta duran Kainatın Efendisinin benzi uçuktu ve hafiften gülümsüyordu.

"Vallahi, bu iş ne ot, ne de otlak işidir. Bu iş, Rabbimin sırlarından bir sırdır. Herşey Mekke'den dönüşümüzle birlikte başladı."

Ebu Leheb, "Neyim olacak; susuzluk beni ateşten kavuruyor! Hayatımda hiçbir hayır görmedim. Sadece bir tek hayır buldum: Muhammed'i emziren Süveybe'yi azad ettiğim için bana da şuradan emip sulanmak imkanı bağışlandı" diyerek şehadet parmağını gösterdi.2

Süveybe Hatun daha önce de Hazret-i Hamza'yı emzirmişti. Böylece Resul-i Kibriya Efendimizle muhterem amcası arasında bir de süt kardeşliği bağının kurulmasına vasıta olmak gibi bir bahtiyarlık ve şerefe erişmiş oluyordu.

Resul-i Zişanın meşhur şairi Hassan bin Sabit bu hususu şöyle anlatmıştır:

Meşhur kahin Satih, bu sözleriyle açıkça Ahirzaman Peygamberinin dünyaya gelmiş olduğunu haber veriyordu. O ana kadar bir benzeri görülmemiş bu hadise, dünyaya o gece şeref veren zatın beraberinde getirdiği sönmez nur ile Mazdeizmin2 karanlık inancı içinde kıvranan İran saltanatını ortadan kaldıracağına işaretti. Nitekim, tarih buna şahid oldu ve hadiseler Satih'in haber verdiği gibi cereyan etti: İran Devleti, 67 yıl süren on dört hükümdarın idaresinden sonra, Kadisiyye'de Hatemül-Enbiyanın ordusu tarafından İslam topraklarına katıldı.

Aynı gece Hz. Amine bir nur görmüş ve bu nurun aydınlığında Şamın saray ve köşklerini seyretmiştir.2

"Allah'ın ve insanların onu övmelerini istediğim için."

"Yahudi gidip peygamberlik alametini gördü. Ve aklını kaybetmişçesine şöyle haykırdı:

"Ben sekiz yaşlarında var yoktum. Biliyorum, bir sabah vakti, Yahudinin biri "Hey Yahudiler!" diye çığlık atarak koşuyordu. Yahudiler, "Ne var, ne yırtınıyorsun?" diyerek adamın başına üşüştüler. Yahudi şöyle haykırıyordu:

Mevcudat, beşerin zulüm ve vahşetinden adeta mateme bürünmüştü. Gözyaşı döken gözler değil, ruh ve kalblerdi. Kalb ve ruhların keder, elem ve gözyaşına alem de iştirak etmiş, sanki umumi yas ilan edilmişti.

Kainatın Efendisi ise, oturduğu yerden kainatı kuşatan eşsiz güzelliklerin Yaratıcısını düşünmeye koyuldu. Bu sırada kuzular yayıla yayıla epeyce uzaklaşmışlardı. Onları geri çevirmek için Peygamberimiz, Abdullah?ın yanından ayrıldı. Bir müddet gittikten sonra, karşısına beyaz elbiseli iki kişinin çıktığını gördü. İkisi de güler yüzlü ve sevimli idiler. Birinin elinde içi karla dolu altın bir tas vardı. Nur yüzlü Efendimizin yanına usulca yaklaştılar. Onu tutup İlahi bir halı gibi duran yem yeşil çimenlerin üzerine uzattılar. Efendimizde ne ses, ne seda, ne de telaş vardı. Bu güler yüzlü, bu temiz simalı ve bu sevimli insanların kendisine kötülük yapmayacağını biliyordu.

Resul-i Ekrem Efendimizin Dünyaya Teşrifleri

Bunun üzerine dönüp Abdülmuttalib'in yanına geldiler. Abdülmuttalib, Halime'yi alıp Sevgili Peygamberimizin nurlandırdığı Hz. Amine'nin mütevazi evine götürdü.

Mecusiler bu ateş yığınını kendilerine ilah kabul etmişlerdi. Efendimizin dünyaya teşrifleri ile birlikte bu kocaman ateş, sanki okyanusların istilasına uğramış basit bir ateşmiş gibi sönüverdi.

h) Gök kubbeden salkım salkım yıldızlar döküldü:

İşte, "Sen olmasaydın, ey Habibim, felekleri yaratmazdım" kudsi hadisi, bu sırra işaret etmektedir.

Allahume salli ala seyidine Muhammed ve ala ali seyidina Muhammed...

Hadise gerçekten ibret vericidir. Kainatın Efendisine hayatı boyunca kötülük, eziyet ve hakaret etmekten geri durmayan Ebu Leheb gibi azılı bir İslam düşmanı, sadece onu emziren Süveybe Hatunu azad ettiği için böylesine İlahi bir kerem ve lütfa mazhar oluyor ve Cehennemde azabı bir nebze hafifliyordu. Demek ki, sadece sevgili Peygamberinin zatına değil, zatına hizmet etmiş olanlara yapılan iyilikleri de Cenab-ı Hak lütuf ve keremiyle karşılıksız bırakmıyordu. Bunun yanında, dünyada Kainatın Efendisini kendilerine her hususta mutlak imam ve rehber kabul edip, sünnet-i seniyyesine ittiba etmekten şeref duyan gerçek müminlere ebedi alemde ne büyük ikram ve İlahi ihsanların hazırlanmış olduğu düşünülsün.

Fazlasıyla telaşa kapılan Halime ve kocası, "Ne oldu sana yavrucuğum?" diye sordular.

"Kureyşliler, "Bilmiyoruz" cevabını verince, adam sözlerine devam etti:

Kainatın Efendisi şunları anlattı:

"Allah'ın Resulü doğdukları zaman ben oradaydım. Hemen yetiştim. Kulağıma bir ses geldi: "Allah'ın rahmeti Onun üzerine olsun." Maşrık ile mağrib arası nurla doldu. Hatta Rum diyarının bazı saraylarını gördüm. Sonra Allah Resulünü kucağıma alıp emzirmeye başladım. Üzerime öyle bir hal geldi ki, vücudum titremeye başladı ve gözlerim karardı. Yavrucağı gözden kaybettim. Bir ses, "Nereye gitti?" diye sordu. "Doğuya götürdüler" diye cevap verildi.

Demek gökkubbe pırıl pırıl yıldız kandilleriyle Resul-i Kibriya Efendimizin gelişini alkışlıyordu.

Resul-i Ekrem Efendimiz Süveybe Hatun tarafından emziriliyordu. O sırada Sadoğulları yurdunda o ana kadar pek az görülmüş şiddetli bir kuraklık hüküm sürüyordu. Kuraklığın netice verdiği kıtlık, kabile halkını yoksul ve perişan bırakmıştı. Öyle ki, yiyecek birşeyler bulmada bile zorluk çekiyorlardı. Develeri, koyunları zayıflamış ve sütleri kesilmişti. Bu şiddetli kıtlık ve kuraklık yılında da Beni Bekr kadınları, emzirecek çocuk bulmak ve bu suretle bir nebze geçimlerini temin etmek maksadıyla Mekke'ye oldukça kalabalık bir kafile halinde geldiler.

Kainat, hürmet ve haşyet içinde efendisini beklemekte idi. Her varlık, kendisine mahsus diliyle, hal ve hareketiyle bu emsalsiz insana hoşamedide bulunmak üzere sevinç içinde hazır durumda idi.

Ebelik vazifesinde bulunan Şifa Hatun o andaki müşahedesini şöyle anlatır:

Buluttan şemsiye altında yollarına devam edip, kalabalığa karıştılar. Önce yapılan tekliften rahatsız olan rahip, bu sefer onları güler yüzle karşıladı. Çünkü, o da Halime ve arkadaşının evden çıkar çıkmaz, bir bulut tarafından gölgelendiklerini uzaktan görmüştü.

Beni Bekr kabilesi kadınlarının Mekke'ye gelişi

Ashabdan Saib bin Yezid, Resul-i Ekrem Efendimizin "Nübüvvet Mührü" ile ilgili olarak şöyle der:

"Bu sözler hiç zihnimden çıkmadı: O zamana kadar ki, Allah Resulü peygamberliğini ilan eder etmez hemen koştum ve ilk Müslümanlarla beraber iman dairesine girdim."3

İşte buna binaen, o sırada Kureyş eşrafı ve ileri gelenleri daha sıhhatli ve gürbüz yetişmeleri ve ayrıca düzgün, aslına uygun Arapça öğrenip konuşabilmeleri için Mekke'nin dışında çölde yaşayan kabile kadınlarına ücretle emzirmek üzere çocuklarını teslim etmeyi bir adet haline getirmişlerdi. Çocuk 2-3 sene, bazen daha fazla sütannenin yanında kalırdı. Bu sebeple de yaylalarda yaşayan birçok kabile, bilhassa Sad bin Bekr kabilesi kadınları senede birkaç sefer kafile halinde Mekke'ye inerler ve yeni doğan çocukları emzirmek üzere yanlarına alıp tekrar yurtlarına dönerlerdi.

Nebiyy-i Ekrem Efendimizin dünyaya teşrifleri gecesinde hazan yaprağı gibi gök kubbeden yıldızlar döküldü.1 Bu hadise de şuna işaret ediyordu: Bundan böyle şeytan ve cinlerin gökten haber almaları son bulmuştur. "Madem Resul-i Ekrem Aleyhisselatü Vesselam vahiy ile dünyaya çıktı, elbette yarım yamalak ve yalanlar ile karışık, kahinlerin ve gaipten haber verenlerin ve cinlerin ihbaratına set çekmek lazımdır ki, vahye bir şüphe iras etmesinler ve vahye benzemesin. Evet, bisetten evvel kahinlik çoktu. Kuran, nazil olduktan sonra onlara hatime çekti. Hatta çok kahinler imana geldiler. Çünkü, daha cinler taifesinden olan muhbirlerini bulamadılar."2

Bu göz açışla birlikte alem, sanki birden elem ve matemini unutarak sürura gark oldu. Karanlıklar anında nurla yırtılıverdi. Kainat sevinç ve heyecan içinde adeta,

MUHTEŞEM...

Kainatın yegane sahibi olan Allah, en sevdiği insan olan Peygamberimizi evlerine misafir etme alicenaplığını gösterdiklerinden dolayı Halimelerin evine Rahmet hazinesinden bol bol ihsan ve ikramda bulunuyordu.

Kainatın Efendisi dünyaya teşrif buyurdukları sırada, aziz annesinin yanında Abdurrahman bin Avfın annesi Şifa Hatun ile Osman bin Ebul-As'ın annesi Fatıma Hatun da vardı.

Rarely Allah sendende razı olsun güzel olan güzel bakışın, bu güzel bakışların kalbine nur olsun inşallah

Halime, Efendimizin başucuna vardı. Nurtopu Efendimiz, yünden beyaz bir kumaşa sarılı, yeşil iplikten bir örtünün üstünde mışıl mışıl uyuyordu. Etraf misk gibi kokuyordu. Halime, hayret içinde kaldı. Nur yüzlü Efendimize anında içi ısınıverdi. Öylesine ki, uyandırmaya bile gönlü razı olmadı. Artık hüzün ve ıztırap bulutu Halime'yi terk etmişti. Sevincinden uçacak gibiydi. Çocuk bulamamanın sıkıntısı içinde kıvranıp dururken, birden böylesine güzel bir yavru ile karşı karşıya gelmek, ne büyük bahtiyarlıktı.

"Peki, öyleyse sizin sürülerin koyunları açlıktan kendilerini zar zor taşıyorlar da, onunkiler neden tıka basa tok, hem de memeleri sütle dolu olarak dönüyor?"

"Gidin, görün bakalım. Halime'nin çobanı koyunlarını nasıl doyurmuş? Yürürken memelerinden şıpır şıpır süt damlıyor. Kimbilir koyunlarını nerede otlatıyor? Siz de onun gittiği yere gidip koyunları orada otlatsanız ya!"

Halime arkadaşlarına cevap verdi:

"Yanıma bir göz attım. Bana bir ak kase içinde şerbet sunuyorlar. Kaseyi dikip içer içmez, beni bir nur sardı.

Mekke artık gerilerde kalmıştı. Halime dişi merkebinin üstünde, kucağında ise Kainatın Efendisi vardı. O zaif, güçsüz ve arkadaşlarından geride kalan merkebe de ne oluyor? Bu ne sürat, bu ne hızlı yürüyüş? Sanki gelişinde bindikleri merkep değildi. Kafiledeki bütün hayvanları geçip geride bırakınca, Halime'nin yol arkadaşları şaşırdılar ve hayretler içinde sordular:

a) Teşrif ettikleri gece bir yıldız doğdu.

Herkes Yüce Allah?a yalvarırken, Peygamberimizin nur saçan gözleri ümitle gökyüzüne dikildi. Rahip ise, nur yavrunun iri ve bebekleri pek siyah, güzellikte eşsiz gözlerine kendini kaptırmış ve adeta herşeyi birden unutuvermişti.

Halime, fazla dayanamadı. Kainatın Efendisinin başucuna iyice yaklaştı. Yorganın ucunu hafiften kaldırdı. Pamuktan yumuşak, kar gibi beyaz, gül gibi kokan ellerinden, mübarak alınlarından sevgi ve bir anne şefkatiyle öptü. O anda Peygamber Efendimiz de gözlerini açtı ve Halime'nin busesine tatlı bir tebessümle cevap verdi. Anlaşmışlardı.

Duanın sonuna gelinmişti. Herkes ümitsiz ve bitkindi. Artık dönmeye hazırlanıyorlardı. Bu sırada Halime?nin komşusu bir kadın, duasını bitirmek üzere olan rahibe yaklaştı ve rahip duasını bitirince de, "Rahip efendi, biz bu kadar dua ettik. Fakat bir netice alamadık. İçimizde hayırlı, uğurlu biri olsa, belki alemlerin Rabbi duamızı kabul ederdi" dedi.

"Hamileliğimin altıncı ayında bir gece rüyada karşıma bir zat çıkıp dedi ki: "Ya Amine! Bil ki, sen alemlerin hayrına hamilesin. Doğurunca ismini Muhammed koy ve halini hiç kimseye açma!"

Halime muradına ermişti. Arzusunun kabul edilişinin sonsuz hazzı içinde Efendimizle birlikte tekrar yurduna döndü. Kainatın Efendisi, artık süt kardeşi Abdullah?la birlikte kuzuları gütmeye de çıkıyordu. Kuzular, onun tatlı tebessümlerine melemeleriyle cevap veriyorlardı.

Kisra, bunun üzerine derhal Hire Valisi Numan bin Münzir'e bir mektup yazdı. Mektupta, "Bana orada bulunan alimlerden, suallerime cevap verebilecek kudrette biri varsa gönder!" diyordu.

"Sasanilerden, yıkılan burç sayısınca hükümdar gelecek ve sonra hüküm yerini bulacaktır."1

Yahudiler arasında birçok alim vardı. Bunlar, kitaplarında Allah Resulünün geleceğini görüp, öğrenmişlerdi. Yıldızlardan hüküm çıkarmada da usta sayılırlardı. Efendimizin doğumu gecesinde bir yıldız parlamış ve Yahudi alimler bu yıldızdan Ahirzaman Peygamberinin dünyaya teşrif ettiklerini anlamışlardı.

Sadoğulları yaylasında aylardır hüküm süren kuraklık ve kıtlık hala son bulmuş değildi. Yayla halkı her hafta kendi inanç ve geleneklerine göre yağmur duasına çıkmaya devam ediyordu. Fakat, her seferinde de elleri boş ve mahzun dönüyorlardı.

Gelen kadınların biri müstesna hepsi kendilerine münasib birer çocuk buldular. Gariptir ki, hiçbiri yetim oluşundan dolayı Sevgili Peygamberimizi almaya yanaşmadı. Çünkü, pek fazla bir ücret ve yardıma kavuşmayacaklarını düşünüyorlardı.

Bir ara görünüşü ile etrafın hürmetini celbeden munis simalı yaşlı bir zat ile karşılaştı. Bu zat, Kainatın Efendisinin dedesi Abdülmuttalib'di. Sanki birbirlerinin derdine derman olmak için dolaşıp duruyormuşlar gibi bakıştılar. Sonra da konuşmaya başladılar.

Sütannenin alemi hüzünle, gerçek annenin dünyası ise sevinçle dolu idi. Biri öz yavrusuna kavuşmanın saadetini yaşıyor, diğeri ondan ayrılmanın ateşinde tutuşup yanıyordu. O anda Sütanne Halime?ye, sanki bir ilham geldi ve yalvarırcasına, bütün samimiyetiyle şu teklifi yaptı:

Bu haber, Kisra'nın korku ve heyecanını daha da arttırdı. Bu sırada toplantıda bulunan İran başkadısı Mubezan söz alarak gördüğü bir rüyayı anlattı:

Yayla halkının akıl erdiremediği sır şuydu:

Nura gark oldu semavat ü zemin"

"Ne olur, oğlumu biraz daha yanımda bırakamaz mısınız? Hem ben, ona Mekke vebasının bulaşmasından da korkuyorum."1

Rahip önce tereddüt geçirdi. Kadın ısrar edince, Efendimizin getirilmesine razı oldu. Yaşlı kadın Halime?yi arayıp buldu ve rahibe yaptığı teklifi kendisine anlattı.

Başkadının cevabı kısa ve öz oldu: "Araplar tarafından çok önemli birşeyler olacağına işaret olabilir."

Halime beklenmedik bu teklif karşısında önce tereddüt geçirdi. Fakat yurduna eli boş dönmek istemiyordu. Bunun için tereddüdünü yendi ve teklifi içinden kabul etti. Ancak, kocasına sormadan ve ondan izin almadan cevabını izhar etmek istemedi. Hemen kocasının yanına döndü. Olup bitenleri anlattıktan sonra, "Emzirecek çocuk bulamadım. Arkadaşlarım arasına eli boş dönmeyi de hoş görmüyorum. Vallahi, ben de gidip o yetimi alacağım" dedi.

"Gördüm ki, doğuda bir bayrak, batıda bir bayrak ve Kabe'nin üstünde bir bayrak. Doğum tamamlanmıştı. Yavruya baktım. Secdede, parmağını da göğe kaldırmış. Hemen bir ak bulut inip yavruyu kundakladı ve kapladı. Bir ses işittim: "Doğuları ve batıları dolaştırın, deryaları gezdirin, ta ki mahluklar Muhammed'i ismiyle, sıfatıyla, suretiyle tanısınlar."

Geceyi korkular içinde geçiren Kisra sabaha çıkar çıkmaz memleketinin dini reislerini derhal bir toplantıya çağırdı. Toplantıda, cereyan eden hadisenin neyin nesi olduğunu görüşeceklerdi.

"Ben, Sad bin Bekroğulları yanında emzirilip büyütüldüm. Birgün süt kardeşimle birlikte evlerimizin arkasında kuzuları otlatıyorduk. O sırada yanıma beyaz elbiseli iki kişi geldi. Birinin elinde içi karla dolu bir altın tas vardı. Beni tuttular, göğsümü yardılar. Kalbimi de çıkarıp yardılar. Ondan siyah bir kan parçası çıkarıp bir yana attılar. Göğsümü ve kalbimi o karla temizlediler."2

Mekke'nin havası sıcak ve sıkıntılı idi. Çocukların körpe vücudlarına yaramazdı ve onların sıhhatli büyümelerine ve gürbüz yetişmelerine elverişli değildi. Çölde ise hava güzel, su tatlı ve temiz, hayat serbest, iklim ise mutedildi. Ayrıca çölde yaşayan bazı kabilelerin dilleri de çok daha düzgün ve pürüzsüzdü. Asliyet ve tazeliğini koruyordu. Ahlakları da temizdi.

Yeryüzünde hiçbir anneye nasip olmayan eşsiz şerefe mazhar kılınan aziz anne, Hz. Amine, o mesud anı şöyle anlatır:

Kisra tacını giymiş tahtına oturmuştu. Henüz müzakereye başlamamışlardı ki, doludizgin yaklaşan bir atlı, elinde bir mektup getirdi. Mektupta, İstahrabat'ta binlerce seneden beri ışıl ışıl yanan ateşlerinin söndüğü haber veriliyordu.

"Yanıma beyaz elbiseli iki kişi geldi. Birinin elinde içi karla dolu bir tas vardı. Beni tuttular, göğsümü yardılar. Kalbimi de çıkarıp yardılar. Ondan siyah bir kan pıhtısı çıkarıp bir yana attılar. Göğsümü ve kalbimi o karla temizledikten sonra ayrılıp gittiler."1

Peygamberimiz yine Beni Sad yurdunda