Bense yorgun bedenimi o ihtişamlı Yeni Cami?nin şadırvanına dayamış, üşümemek için parkama sıkıca sarılmıştım.

Yetmişli yıllar? İlkokulun üçüncü ya da dördüncü sınıfındayım. Son ders zilinin her çalışında koşarak dökülüyoruz yollara. İlk durağımız köy camiinin önü. Bir yokuşu çıktıktan sonra bir süre dinleniyor, iniş için tekrar yola düşüyoruz ve ardından bir yokuş daha tırmandıktan sonra evimize varıyoruz. Önümüzdeki yollar ya yokuştur, ya iniş. ?Düzlük? kelimesi bize köy camiinin bulunduğu yerden başka hiçbir yeri hatırlatmıyordu.

Dallarındaki karın ağırlığından olsa gerek, yola doğru uzanan çamların arasında düşe kalka patika yolu tırmanmaya çalışıyordum.

ya kesin şunları... Yalan bunlar inanmayın... Çok kızdım şimdi... Akşama kadar çalış iki kişi çıksın elinden her şeyini alsın... uvvvv uvvv

O, bir İslam alimi ve mütefekkiriydi.

Halen tazeliğini koruyan bir sürü hatıram canlandı gözlerimde.

Dondurucu bir kıştı.

Bu inançla yeni bir dünyaya yükseltildiğimi hissediyordum. Bu gün de aynı inancı taşıyorum. Elhamdülillahi Rabbil Alemin.?

Ne zaman yolum İstanbul?a düşse o kocaman minarelerinin gölgesinde dinlenir, namazgahında huzurla secde ederdim.

On bir, on iki yaşındayım. Yaşıtlarımla birlikte camiye vakit namazlarına gidiyordum. Camiye gide gele içimde müezzinlik yapma isteği doğdu. Bu istek önüne geçilmez bir arzuya dönüştüğünde, müezzini pür dikkat dinlemeye başladım. Önce kamet getirmeyi, sonra da tesbihat dualarını ezberledim.

Meydanda satış yapan simitçi ve salepçilerin çığırtkanlıkları hoş bir harmoni oluşturuyordu.

O, büyük bir olgunluk ve şefkatle elini omzuma koydu ve: ?Yeğenim, sen yaptığının yanlış olduğunu daha başından anlamışsın. Bu zamana kadar da ağır bir yük gibi o suçu içinde taşımışsın ve benden helallik istiyorsun. Seni tebrik ediyorum ve hakkımı ana sütü gibi sana helal ediyor, senden hiçbir şey de istemiyorum? diyerek birden bire yüreğimdeki dağı kaldırdı sanki. Sarılıp elini öptüm. Bir çuval un parasını alması için ne kadar ısrar ettiysem de parayı almadı. Birkaç kez daha ta yürekten gelen bir ses tonuyla hakkını helal ettiğini söyledi.

Ertesi günü tarif ettiği yere gidip bir Kur`an aldım. Okuduklarım anlamlı geliyor ve kendimi iyi hissediyordum. Bundan sonra okumayı hiç bırakmadım ve orduda görev yapmaya başladığım zaman da, buna aynı şekilde devam ettim. Üç yıl sonra Teksas`a gittim. Birlikte kaldığım arkadaşım Budist idi. Onun kendince yaptığı ibadetleri izliyordum. Ona İslam`la ilgilendiğimden ve Kur`an okuduğumdan bahsettim. Bir gün elindeki bir kağıdı bana uzatarak ilgimi çekeceğini düşündüğünü söyledi. Bu, Müslümanların Cuma günü bir araya geleceklerine dair bir duyuruydu. Ben de bu toplantıya gidip İslam`ın nasıl yaşandığını yakından görmeye karar verdim. O gün Cuma hutbesini dinledim ve anlatılanlar çok hoşuma gitti. Bu hutbede insan davranışları, kadınların giyim tarzı ve evlilik öncesi beraberlik konularına değinilmişti. Duyduklarımdan etkilenmiştim. Burada tanıştığım hanımlar da çok kibardılar. Beni kesinlikle yargılamadılar, hayatımı değiştirmeye çalışmadılar. Bir sonraki toplantıya tekrar davet ettiler. Ben de kabul ettim. Yine çok güzel bir Cuma toplantısına tanık oldum. Bir sonraki hafta yapılacak pikniğe beni de davet ettiler. Bu teklifi tereddütsüz kabul ettim tabi ki.

Kabristanlığa çıkan yol karla dolmuş, Cuma ziyaretçilerine geçit vermiyordu.

Liseyi bitirdiğim yıldı. Bazen çalışıp bazen de aldığım harçlıklarla biriktirdiğim para bir çuval un parası olmuştu ki - o zamana kadar sürekli bir çuval unun kaç paradan satıldığını takip ettim- son kararımı verdim. Köye gidip, bakkal amcaya borcumu ödeyip ondan helallik isteyecektim. Ancak o zaman huzura kavuşabilirdim.

Eminönü her zamanki gibiydi anlaşılan.

Bakkal amcam hala hayatta ve her yaz köyümüzde karşılaşırız elini öperim utanarak. Manalı gülüşünden anlarım yeniden o günü hatırladığını ve bilir ki bir daha incinirim diye bahis açmaz o günden.

Lise ikinci sınıftaydım. Din kültürü ve ahlak bilgisi öğretmenimiz muhtemelen yıllık ders planının ve masasındaki ders kitabının konuları dışına çıkarak ancak birkaç kişinin namazına özen gösterdiği sınıfımızda, namazın ve orucun ehemmiyetinden bahsetti bir süre. Neredeyse her ortamda artık bu mevzulardan bahsedildiği için namaz ve oruç bahsi büyük bir ciddiyetle dinlendi tüm sınıf tarafından. Bir süre sonra hocamız zekat mevzuuna geçti ve zekatın ehemmiyetinden bahsetmeye başladı. Bizi fazlaca ilgilendirmediğini düşündüğüm bu mevzudan sınıfın da sıkıldığını fark ettim ve öğretmenimizle olan muhabbetimden de cesaret alarak soru sormak için izin istedim. Biraz ders hareketlensin düşüncesiyle, biraz da hocamıza bu meselenin aslında bize uzak bir mevzu olduğunu ima için yüz civarında kitabımın olduğunu, kitabın zekatının olup olmayacağını sordum kendisine. ?Şayet, kitabın zekatı varsa nasıl vereceğim, kime vereceğim? dedim. Sınıfta hafif tebessümler oldu. Hocamız biraz durdu, sınıf gevşedi ve ardından gözlerime bakarak, ?İlmin dahi zekatı vardır..? dedi. Sonra kitaplarımın türünü sordu ve eğer çift olan kitabım varsa mutlaka onları kitaplığımın zekatı olarak okuyacağını düşündüğüm birilerine vermemi istedi. Biraz mahcup, biraz da tedirgin oldum.

Ne kadar mutlu bir gündü.

Sohbetlerinde, ?Ehl-i Sünnet alimlerini tanıyabilmek ve aralarında bulunmak büyük bir nimettir. Resulullahın yolu, onların gösterdikleri yoldur. Dünyada ve ahirette saadete kavuşmak isteyen büyüklerin yoluna sımsıkı sarılsın. Devletinize ve milletinize hizmet edin. Asla fitne çıkarmayın? buyururdu.

Renkli alemim, hayal şehrimdi burası.

Kuşbaz arkadaşımın kuşları ne alemdedir bilmem. Ancak bir oda dolusu kitabımın her yıl bir kısmını halen ayırıyorum bir kenara ve vakti geldiğinde yeni emanetçilerine takdim ediyorum keyifle. Çoğu zaman bir dua yükseliyor kalbimden; ancak yüksek sesle söyleyemiyorum: Zekatını verebileceğim tek dünya servetim kitaplarım olsun Allahım?

Karların altında masum bir şekilde yatan ve ziyaretçilerini bekleyen ebedi Eyüp Sultanlılara selam veriyor, caminin avlusunda okumaya başladığım Yasin-i şerifi onlara duyurmaya ve hediye etmeye çalışıyordum.

Cumayı Eyüp Sultan?da kılmaktı niyetim.

hatırlayalım ki, içimizi üşüten zamanlara, çölden esen kutlu bir nefes gibi gelsinler...

Aynı zamanda hocasının emriyle Kimya Yüksek Mühendisliği de tahsil etmiş ve Türkiye?nin ilk yüksek kimya mühendisi olmuştu.

Hele ikindi ezanlarında, Eminönü Camii ile Süleymaniye Camii müezzinlerinin serenatı büyüleyici bir etki bırakırdı üzerimde.

Bir hafta sonra piknikte beraberdik. Piknik yapacağımız yere vardığımızda, erkeklerin yere büyük beyaz bir çarşaf serdiklerini gördüm. Kendi kendime burada oturup yemek yiyeceğimizi düşündüm. Hanımlarla birlikte banklarda otururken, erkeklerden biri ayakkabılarını çıkarıp çarşafın ortasında durdu. Sonra ellerini kulaklarına götürerek şarkıya benzer bir şeyler mırıldanmaya başladı. ?Bu adam ne yapıyor? diye şaşkınlıkla sormuştum. Yanımdaki hanım da onun insanları namaza çağırmak için ezan okuduğunu söyledi. Sünnet namazını kılarken onları izledim. Biri ayakta dururken, diğeri eğiliyor, bir başkası alnını yere koyuyordu. Hepsi bitirdikten sonra başka biri geldi ve tekrar namaz çağrısı yaptı. Fakat bu kez herkes tıpkı bizim orduda yaptığımız gibi düzgün sıralar oluşturmaya başladı. Bir kişi en önde duruyordu, diğerleri ise onun arkasında sıralanmışlardı. Kadınlar da daha arkada yerlerini almışlardı. Ve namaz kılmaya başladılar. Tüm hayatım boyunca böylesine etkileyici bir sahne görmemiştim. Bu insanların inançlarıyla ilgili içimde karşı konulmaz duygular oluşmuştu. Orada anladım ki, ben Müslüman olmak istiyordum.

Hiç saat kullanmazdı. Ama her nasılsa namaz vaktini şaşmazdı.

Göz gözü görmüyordu.

Oğluyla birlikte çalışmaktaydılar. Elindeki aleti bıraktı. Çok üzülmüştü. Çarçabuk köye gitmeli, cumaya hazırlanmalı ve saftaki yerini almalıydı. Oğluna atları arabaya koşmasını söyledi. O telaşla arabaya binecekken düştü. Düşmesiyle birlikte belinde korkunç bir sızı hissetmişti.

Siyasetten hep uzak durmuş, şanı ve şöhreti hiç benimsememişti.

Diyanet Haber sitesi yazarı

bu sayfada onları hatırlayalım istedim.

Hasan Akçay

Birden, okunan Cuma salası ile irkilmiş; artık gitme vaktimin geldiğini anlamıştım.

gönül ve akıl pencerelerimizin yeşile açılması, başlığın da hayırlara vesile olması dua ve niyazıyla...

Talebeliği ve meşguliyeti hiçbir zaman onu Ehl-i sünnet itikadından alıkoyamamış; başarılarının sırrını hep buna bağlamıştı.

Eminönü Camii? Nam-ı diğer Yeni Cami.

Bir gün otobüste Müslüman bir hanıma?Esselamün aleyküm? diyerek selam verdim. O da aynı şekilde karşılık verince, kendisine nereden Kur`an temin edebileceğimi sordum.

Albay rütbesiyle Askeri okullarda hizmet etmiş, binlerce talebe yetiştirmişti. Hocası Seyyid Abdülhakim Arvasi Hazretlerinden seneler boyunca öğrendiği Ehl-i Sünnet bilgilerini, İslamiyet?i ve hakikat ilminin gereklerini öğrencilerine anlatmıştı.

Çocukluk bu ya? Kendisini önceleri pek fark etmemiştim. Çevresindekiler gözlerinin görmediğini söylerlerdi. Küçükken geçirdiği bir çiçek hastalığı görme duyusunu alıp götürmüştü. Fakat o hayata küsmemişti. Büyümüş, evlenmiş, çoluk çocuk sahibi olmuş, işinde gücünde, namerde muhtaç olmadan geçinip giden bir insandı.

Hocası Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerine biat etmiş, Ehl-i sünnet reçetesini bizzat onun elinden almıştı.

Yeterince öğrendiğime kanaat getirince ezberimi bir arkadaşıma dinlettim. Onun da katkısıyla eksiklerimi kısa sürede giderdim. Artık içim içime sığmıyordu. Ta ki birisi bana, ?Sakın müezzinlik yapmaya kalkışma, rezil olursun!? diyene kadar. Hevesim kursağımda kalmıştı. Rezil olmak... Bunu bir türlü aklım almıyordu. Bir suç işlemeye niyet etmemiştim. Sadece müezzinlik yapmak istiyordum. O günden sonra içimdeki Bilal?in boynu büküldü. Aradan kaç gün, kaç gece geçti hatırlamıyorum. Soluğu imamın yanında aldım. Ona durumu anlattım. İmam babacan bir tavırla:

İlk Heyecan İlk Müezzinlik

Birazdan, örnek yaşantısıyla sevenlerine ışık olan kıymetli hocamıza kavuşacaktım.

Hanım kardeşlerim beni tek tek kucaklayıp tebrik ettiler.

Kar taneleri usul usul düşmeye başlamıştı.

Kimi zaman üzmüş, kimi zaman da mutlu etmişti beni bu şehir.

Halıcıoğlu Askeri Lisesinde okumuş, eczacılık fakültesini bitirmişti.

Bir Çuval Un Parası

O, sevenlerinin biricik aşkı ve?ışık?ıydı.

Üsküdar Barbaros Camii İmam-Hatibi

unutulmayan insanlar vardır... unutulmayan anılar.

Telaşlı, heyecanlı, kalabalık?

Cuma namazını eda etmiş, Eyüp Sultan hazretlerinin yüce makamlarından edeple ayrılmıştım.

Böylece müezzinlik yapmaya başladım. İlk zamanlar heyecandan olsa gerek, yanılıp şaşırıyordum. İmamın da desteğiyle bu sorunları da aştım.

yüreği yananlar buzzz gibi rakı votka içmeli, gerisini bana bırak hehhheee

Yağan kara aldırış etmeden süratlice İETT otobüs durağına yönelmiş, bineceğim otobüsün güzergah numaralarını takibe başlamıştım bile.

Ya yüreği kor gibi yananlar ne yapacak, onlar hangi hikayeleri okumalı...?

Kitabın Zekatı Olur mu?

Kar yağdı yağacaktı. İstanbul semalarında kirli bir sis hakimdi.

Bir aşk hikayesi

Abdurrahman KARAL

Soğuğa ve üşümeme aldırmadan?

O gün eve gelir gelmez zaten bir televizyon dolabının iki rafından ibaret olan kitaplarımın önüne geçtim. Çile ve Safahat?ın iki farklı baskısı vardı küçük kitaplığımda. Yıpranmış olan baskıları kendime bırakarak nispeten yeni duran iki kitabı ertesi gün hocamıza götürdüm ve kendisinin bu kitapları uygun gördüğü öğrencilere vermesini rica ettim. Hocamın tebessümünden içime yayılan huzur, halen bu mevzuyu her hatırlayışımda yeniden yayılır içime.

Yine böyle bir okul dönüşüydü. Caminin önünde oturmuş dinleniyorduk. Gözlerimiz de karşımızdaki bakkalın içinde geziniyordu. O sırada bakkal amca dükkanın önünde dikilmiş elindeki paraları sayıyordu. On yüzlük lira ile on çuval un alabileceğini yanındakilere söylüyordu. Paraları sayıp tam cebine koyacakken bir tanesi ayaklarının dibine düşüverdi.

Hüseyin Kaya

Eyüp?e gidecektim.

Bağ bahçe işlerini de pek severdi. Yine böyle bahçesinde gündelik işlerle meşgulken Cuma günleri ezandan bir saat veya 45 dakika kadar önce okunan?sela?yı işitiverdi. Olacak bu ya, o günün Cuma olduğunu unutmuştu. Her nasılsa? Belki de hayatında ilk kez?

? Bugünden itibaren müezzinlik yapabilirsin, dedi. Ben şaşkınlıkla:

Bir süre sonra köy camii, en sadık cemaatlerinden birisini bahçedeki musalla taşından uğurladı.

Heyecanlıydım.

Havada uçuşan martılar çığlıklarıyla kulakları tırmalıyor; boğazın hırçın dalgaları birazdan çıkacak fırtınanın haberini veriyordu.

Benden sonra kuşbaz bir arkadaşımız biraz endişeli biraz da laubali tavrıyla kuşlarının zekatını nasıl vereceğini sordu hocamıza. Dengesiz gülüşmelerden ve peşpeşe gelen ilginç sorulardan hocamızı teneffüs zili dahi zor kurtarmıştı.

Kiliseden pek hoşlanmazdım. Çünkü burası moda şovu yapılan bir yermiş gibi gelirdi bana. Buraya gelirken en iyi kıyafeti giymeli ve yerinize oturup kapıdan giren herkesi kontrol etmeliydiniz. Bazılarının ayin sonrası insanların kendileri hakkında konuşacaklarını tahmin ettiklerinden üzerlerindeki giysilerle rahat olamamaları dikkatimi çekiyordu. Açıkçası bu ağır, kötü, acımasız havadan hiç hoşlanmıyordum.

? Korkma, takıldığın yerden ben devam ederim.

Yaşar Koca

Daha parayı bitirmeden sıkıntısı sarmıştı beni. Onca nasihate rağmen bir suç işlemiştim. Geçen zaman içinde kul hakkı ile ilgili bir yazı okusam, bir nasihat dinlesem o olay gözlerimin önüne geliyor, içimde dayanılmaz bir azap hissediyordum.

Sanki herkesin gözü bağlanmış, yerdeki parayı bir tek ben görüyordum. Daha önceleri ninemin defalarca, ?Sakın ha, size ait olmayan bir şeyi yerde görseniz bile almayın!? deyişlerini birden unutmuşum. Benden küçük kardeşimden bir göz işaretiyle parayı yerden almasını istedim. O da bu isteğimi yerine getirdi.

Ömrünü; ülkesine, milletine ve İslam?a hizmetle geçirmişti.

Üstünde biriken karları temizleyecek, sadece?Hilmi? yazan namsız, nişansız, işaretsiz kabir taşına sıkıca sarılacaktım.

YALNIZDOST, onlar ne yapacağını bilir kardeşim...

Sonra da o yüce sahabeye edeple selam verecek, yolunun yolcusunu ziyaret için, yine ondan müsaade isteyecektim.

Yüz lira... Bir çuval un parası... Elli kiloluk bir çuval un... Aynı mahalleden dört arkadaşla birlikte bir ay boyunca o parayı hızlı bir şekilde tüketmeye çalıştık. Gün sonunda kalan paraları da eve götürmeye korktuğumuzdan dışarıda bir yerde saklıyor öyle eve gidiyorduk. Bir gören olursa hesabını vermek zordu çünkü!

Namazdan önce usul usul yağan kar, birden şeklini tipiye çevirmişti.

Kitaplarında din, astronomi, fizik, kimya, tıp, matematik gibi ilimleri konu almış, İslam?ı anlama ve tanıma noktasında insanlara ebedi saadet yolunu göstermişti.

Onun kalbi sanki mescide asılmış kandil gibiydi?

Kimileri markalı ve sıcak mağazaları tercih ederken, kimileri de bütçesine uygun işportacılarda soluğu alıyordu.

Bir sonraki Cuma ise kendilerine Müslüman olmak istediğimi ifade ettim ve o gün Müslüman oldum.

Ayten YADİGAR

? Nasıl olur? Ya unutursam, rezil olursam?

Hayatımın En Mutlu Günü

Onu beş vakit namazda, yaz, kış, ilkbahar, sonbahar daima cemaatin arasında görürdünüz. Ne kar, ne yağmur, ne dolu onu camiye gitmekten alıkoyabilirdi. Sıcağa, soğuğa aldırış etmez, yarı beline kadar karı, diz boyu çamuru yara yara yola koyulurdu.

yanan yüreklere selam ederim, varsa aramızda...

?ABD`NİN Philadelphia eyaletinde doğdum. Annemle her Pazar kiliseye gider ayine katılırdık.

Babasını incitmemeye çalışarak kucaklayan oğul, onu arabaya bindirdi ama bahçeden eve gelene kadar ıstırabı hayli artmıştı. Yine de Cuma namazına gitmek istiyordu. Zar zor engellediler. Beli kırılmıştı. Camiye devam edememek onu yedi bitirdi. Seyit Dayı o yataktan bir daha kalkamadı.

Kiliseyle ilgili bu şekilde düşünmem nedeniyle evde kendi başıma İncil okumaya karar verdim. Judas isimli havarisinin ihanetine uğrayan İsa`nın bir dağın ardına giderek dua ettiğini okuduğumu hatırlıyorum. O zaman kendisinin Tanrı olduğuna inandığımız İsa`nın, kime dua ettiği sorusu aklıma takılmıştı. Böyle bir durum söz konusu ise bize anlatılanlarda bir yanlışlık olmalıydı. Anneme ve büyükanneme bu soruyu sorduğumda, onun, Baba`ya dua ettiğini söylediler. Böyle bir cevap kafamı daha da karıştırdı ve gençlik yıllarıma geldiğimde kilisenin bana göre olmadığına karar verdim. Bundan sonra dinden son derece uzak bir insan olarak yaşamaya başladım.

Daha sonraları yolda veya otobüste karşılaştığım tesettürlü Müslüman hanımlar dikkatimi çekmeye başladı. Onları ve hayatlarını çok merak etmeme rağmen kendilerine nasıl yaklaşacağımı bilmiyordum. Bir arkadaşım onların birbirleri ile?Esselamün aleyküm? diyerek selamlaştıklarını söyledi. Bir dahaki sefere onlarla karşılaştığımda bu şekilde selamlaşmaya karar verdim. Ayrıca Müslümanların Kur`an adlı kutsal bir kitapları olduğunu ve domuz eti yemediklerini öğrenmiştim. Arkadaşım ve ben onların niçin başlarını örttüklerini anlayamıyorduk. Ancak bu halleri bizde olumlu ve güzel şeyler çağrıştırmaktaydı.

Bazen bir aşka mahkum etmiş, bazen de aşksız bırakmıştı.

Bir suç işlemeye niyet etmemiştim. ne kadar anlamlı

Galiba üç ayların içindeydik zira birtakım dini mevzular bakkalda, kahvede, pazarda ağır usul konuşulmaya, hatta çiçeği burnunda özel televizyon kanallarının kuponla dini kitap veren malum gazetelerin reklamları program aralarında dönmeye başlamıştı.

Dalıp gitmiştim bunları düşünerek.

O, doksan yıllık ömrünü bu dava için yaşamıştı.

Çarşı pazar kışa rağmen halen alışverişteydi.

biz yüreği buz tutmasa da, soğumuş olanlara yazıyoruz bunları.

Kalbi cami ile atan Seyit Dayı

İlkokuldan sonra köyden ayrılmıştık. Ortaokul ve liseyi okumak için ilçeye yerleşmiştik. Ne zaman köye gelsem o bakkal amcayla karşılaşıyor, yüzüne bakmaya utanıyordum ve içimdeki yara yeniden kanamaya başlıyordu. Olup biteni ona anlatmadan, hakkını ödemeden ölürsem halim ne olur diye de korkmaya başlamıştım.

Aradan on yıldan fazla geçmişti. Bir çuval un parası da otuz milyon olmuştu. Para cebimde hazırdı. Her Cuma olduğu gibi namaz çıkışı bakkal amca ile yine görüştük. Bu sefer koluna girip, kendisiyle özel konuşmak istediğimi söyleyerek bir kenara çekilip oturduk. Geçmişte olup biteni, şu anki niyetimi ve çektiğim ıztırabı anlattıktan sonra başımı öne eğip vereceği tepkiyi bekledim.