Kimi yorumculara göre öyle. Nitekim onlardan biri olan Akşam yazarı Atılgan Bayar, ?AKP Atatürkçülük bayrağını CHP?den devraldı? diye defalarca yazdı. Ki, partinin bu konudaki duruşunu ortaya koyan, yukarıda özetlemeye çalıştığımız söylemler, bu yorumları doğrular nitelikte.

DİĞER MUHAFAZAKAR MEDYA KÖRÜ KÖRÜNE TAM GAZ DESTEKLE akp ye hiçde iyilik etmiyorlar.

Ayrıca; Böyle düşünen bir AKP ile bir çıkış yolu bulmak mümkün mü?

YALNIZ akp nin yanlışlarını eleştirmektende hiç çekinmiyorlar..

AKP, hangi şartlarda ve ne gibi yöntemlerle uygulamaya konulduğu malum olan Atatürk devrimlerinin, milletin ve TBMM?nin desteğiyle gerçekleştiğini iddia ederek, ?Hedefimiz Atatürk ilke ve inkılaplarını toplumun ortak paydası haline getirmektir? diyebilen bir parti. Anayasanın?değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez? maddeleriyle inkılap kanunlarına dokundurmamadaki ısrarı, bu tavrının bir neticesi olsa gerek.

Devam eden kriz ortamında ticaret erbabının çözüm bekleyen yığınla sorunu orta yerde dururken, İTO?nun?Nutuk basma? işine soyunması ve Başkan Yalçıntaş?ın?Bugün varsak, onu sağlayan en önemli şahsiyet şüphesiz ki Atatürk?tür? gibi, inanç hassasiyetlerini de inciten tuhaf beyanlarda bulunması, ne anlama geliyor?

YENİ ASYA cemaati AKP ye hep mesafeli durdular.

Esasında devlet zirvesinden yatışma ve sükunetin çıkması hepimizi sevindirdi. Lakin galiba sonuç bir tarafın galibiyeti olarak algılanınca Özal'ın meşhur deyimiyle 'kantarın topuzu' kaçırılmıştır ve akla hemen şu tekerlemeyi getirmiştir: İki yanlış bir doğru etmez. Ne yazık ki ortada iki yanlış var ama bir doğru bile yoktur. Madalyonun öteki yüzü kötü de bu yüzü çok mu parlak? O toplantıdaki manzaraya geri dönecek olursak: Masanın öteki ucunda gayet munis bir komutan oturuyor. Sanki kanatları kırılmış gibi bir vaziyette. Elleri masanın üzerinde değil, altında. Elbette bu normal tavrı ise mesele yok. Hepimiz için sevindirici. Lakin bir kırılmayı temsil ediyorsa elbette ki şahsı adına değil ama ülke adına yine de üzücü bir durum. Galiba ortada şöyle bir denklem var. Sanki sivil kanat üzerinden baskı kalktıkça; baskı kuruyor. Bu anlamda 'devlet zirvesi' denilen zirvenin ardından hükümeti temsil eden isimlerin birer ikişer ekran karşısında baskın konuşmalar yapması yine dengeyi kaçırdığımızın resmidir. Önce Cemil Çiçek yargıyı hedef alan bir konuşma yaptı. Bakın ne diyor: Kurumlar siyasetin daniskasını yapıyor. Bu kurumlarla yola devam edemeyiz. Çiçek, akabinde her kurumun kendine göre dengeleri bulunduğunu ifade etti. Çiçek, iktidara göre Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'ndaki bakan ve müsteşarının çıkarılıp çıkarılmama talebinin azaldığını veya arttığını ifade etti. Dolayısıyla Cemil Çiçek de sübjektif adaletten yakınıyor ama kendisi de sübjektif adaletten şaşmıyor. Çünkü farklı bir teklifi yok. Başkalarına göre hareket edeceğinize bize göre hareket edin daha iyi mesajı veriyor. Aynen AKP milletvekili Avni Doğan'ın mantığı gibi. Fişlemeye değil, fişçiye karşılar. Bu bağlamda, 'AKP'ye karşı çıkanların kanı bozuk' diyen bir başka AKP'linin konuşması da bir yerlerden kulağımızı ısırıyor. Sözgelimi, Yekta Güngör Özden de 28 şubat sürecinin karanlık günlerinde 'Atatürkçü olmayana adam bile demem' diyerekten ortalıkta salınıyordu.

Soru: AKP'nin eleştirdiklerimizden ne farkı var?

oldukça dikkat çekici, tıpkı çocuk dergilerinde ki eksik olan beş farklı noktayı bulmak gibi.. göz yanılsa söz eksilse de yazı o farklılıkları hep işaret eder.

Bir de, başında bulunduğu partinin kurumsal tavrına bakarsak?ki işin bu boyutunu evvelce de defaatle işlemeye çalıştık?şunu görüyoruz:

Türk siyasal hayatı chp'leştikten sonra, bir gün chp'ye ihtiyaç kalmayacak..

Livaneli?nin, filmi Başbakanla birlikte izledikten sonra yazdığı yazıda şu cümleler de vardı:

?Dev ekranda Mustafa Kemal Paşanın Fikriye?ye?Lütfen başını açar mısın. Burada sana kötü gözle bakacak hiç kimse yok!? demesini, yanımda oturan Erdoğan ve başörtülü kızıyla izlemek çok ilginç bir duyguydu. Film bitince Erdoğan, kızı ve bütün ekip, çok beğendiklerini, uluslararası bir eser olduğunu söyleyip teşekkür ederek gittiler...? (Vatan, 26 Mart 2010)

Zaten chp'de iktidardan hiç gitmedi ki..

'İleri demokrasinin ayak sesleri'

AKP, sadece hükümetiyle değil, bazı belediyeleri ve etkisi altına aldığı kitle örgütleriyle de, ?Atatürkçülüğe hizmet? yarışını devam ettiriyor.

Erdoğan, geçtiğimiz günlerde Alman Der Spiegel dergisine verdiği beyanatta, hakkındaki?Atatürk?ten sonraki en etkili siyasetçi? yorumları sorulduğunda şöyle demiş:

Esasen basının yandaş sayılan kısmı, konuşmasının sadece bir yönünü aksettirse de yargı meselesinde Haşim Kılıç kitabın ortasından konuşmuştur. Hem nalına hem de mıhına vurdu ve yargıda reform isteyenlerin seçiciliğine dikkat çekti. Yani kendi için yargı reformu isteyenleri yerdi ve ikaz etti. Öbür kısmın ideolojik takıntılarını da ihmal etmeden. Dolayısıyla haklı olarak darbeden yakınan sivil hükümet haksız bir biçimde dikensiz bir gül bahçesi istiyor. Halk bunların ne anlama geldiğini bilmeden alkışçı pozisyonunda safını tutuyor. Taraf tutmaktan dolayı sarhoş olmuş durumda; gerçekleri göremiyor. Erdoğan'ın her söylediğine mazeret üretiyorlar. Halbuki, korkunun olmadığı yerde dengede olmuyor. Erdoğan'ın sözleri herkesin korkuya ihtiyacı olduğunu gösteriyor. Öyleyse korkuya hepimizin ihtiyacı var.

?Atatürkçü? AKP

Daha önce de İsrailli diplomat Alon Liel?in?Erdoğanizm, Kemalizmin güncellenmiş versiyonudur? iddiası için, ?Atatürk?e benzetilmek benim için onur vericidir? yorumunu yapmıştı.

doğrularına destek de veriyorlar.

Klasik Kemalistlerin Anıtkabir?e türbe ve Nutuk?a?kutsal kitap? nazarıyla bakan?çağdaş ve laik? tavırlarını artık kanıksamıştık. Bu tavrın iyiden iyiye marjinalleştiği bir noktada, resmi ideoloji ve sembollerine sahiplenip?Kemalizmin ömrünü uzatma? misyonu AKP?lilere mi kaldı?

Önceki yıllarda İstanbul Bahçelievler Belediyesince üstlenilen?bedava Nutuk dağıtma? faaliyetinin, son dönemde?Nutuk?un tıpkıbasımını yayınlama? şekliyle İstanbul Ticaret Odasına devredilmesi, bunun en son örneklerinden biri.

Sadullah Ergin de Cemil Çiçek gibi şunları söylemiştir: "Tarafsız olmak yerine, sınırsız bir iktidar sahibi olarak, aktif, şekillendirici ve yönetime hukuk üstü müdahalelerde bulunan bağımsız bir yargı, bağımlı bir yargıdan daha kötü sonuçlar doğurabilir. Bu durum, hakimler devleti riski olarak tanımlanmakta ve demokrasinin önündeki en ciddi tehlikelerden biri olarak değerlendirilmektedir. Jüristokrasi ile ilgili en büyük handikaplardan birisi de, halka hesap vermemesi, siyaseten sorumsuz olmasıdır." Burada tarafsız olamıyorsa yargının bağımlı olmasının daha iyi oyacağını söylüyor. Hükümetin bu anlayışı basın için de geçerlidir. Burada bir hazımsızlık göre çarpıyor. Erdoğan adeta doğum gününde basından da rövanş alır gibiydi ve basınla krizi tırmandırmayı ihmal etmedi. Türkiye'de son dönemde yaşananların "ileri demokrasinin ayak sesleri" olduğunu ileri süren Başbakan Erdoğan, "Sancılı bir süreçtir ama 72 milyon adına hayırlı bir olaydır. Herkes yardımcı olmalı" diye konuştu. 'Çankaya buluşmasını bile alıp garip garip köşelerinde yorumluyorlar. Ben de şimdi o gazetelerin patronlarına sesleniyorum. 'Ne yapayım köşe yazarı, hakim olamıyorum' diyemezsin. 'Sen bunun sorumlususun arkadaş' diyeceksin. Niye, çünkü bu ülkeyi germeye, bu ülkede ekonomiyi germeye kimsenin hakkı yok. Buna biz de müsaade etmeyiz. Çünkü bir anda dengelerin ekonomik olarak ne hale geldiği ortaya çıkıyor. O zaman köşende yazı yazanın maaşını sen veriyorsun. Yarın feryat etmeye geldiği zaman da feryat etmeye hakkın yok" ifadesini kullandı. Tamamen sureti-i haktan bir konuşma. Bu kastettiği köşe yazarları acaba hangi köşe yazarları? 'Seni sevsinler!'in muhatabı Fehmi Koru mu? Yoksa Başbakan'ın özel ilgisine mazhar olan Mehmet Tezkan mı? Özal, Erol Simavi gibi gazete sahiplerini Allah'a şikayet ediyordu, Erdoğan ise yazarları patronlarını şikayet etmektedir. Geliştiğimizin resmidir. Dolayısıyla Erdoğanizm tarzı ileri demokraside yargının ve basının yeri bu olsa gerek.

Keza, Atatürk döneminde, Resmi Gazete?de dahi yayınlanmayan korsan bir hükümet kararnamesi ile müzeye çevrilmiş olan Ayasofya Camiini müze olarak devam ettirme?kararlılığı? da yine bu çerçevede aynı yaklaşımın bir tezahürü.

?Kendimi Atatürk?le hiçbir zaman kıyaslamam.? (Eyüp Can, Hürriyet, 30 Mart 2010)

Bunlar, Erdoğan?ın Atatürk?e kişisel bakış ve yaklaşımına ışık tutan kayda değer anekdotlar.

Kazım Güleçyüz- Yeniasya

Ve bu durum, AKP?nin, ?Atatürk yaşasaydı partimizde olurdu. Biz tek parti dönemine dair eleştirilerimizde Atatürk dönemini hariç tutuyoruz? diyen Milli Görüş çizgisini bu konuda da aynen devam ettirdiğini gözler önüne seriyor.

Ama bu tavrıyla, toplumda hiçbir zaman karşılığı olmayan ve tükenme noktasına gelen bir ideolojiye sarılarak, kendi çöküşünü hızlandırıyor.

yeni asya, fena vurmuş..

Bağımsız yargı edebiyatı üzerinden bağımlı yargı ve bağımlı basın istiyorlar. Bu sistemin adı Erdoğanizm olsa gerek.

Oysa bir buçuk yıl önce?Obama gibi geldi, Bush?a benzedi? eleştirisine hedef olduğunda, ?İlla birine benzetecekseniz Atatürk?e benzetin? diye tepki göstermişti (Hürriyet, 9 Kasım 2008).

paylaşım için teşekkür ederim sayın parya..

parya bir zamanlar AKP'YE fena giydirmişsin ama konu ve içeriği hakikaten güzel.

Mustafa Özcan- Habervaktim

Mart'ın son günlerinde, kıyasıya bir rekabet halinde peş peşe vizyona giren, ama gişelerde hiçbiri umduğunu bulamayan?Atatürk? filmlerinden biri olan Livaneli yapımı?Veda?ya gitti Erdoğan.