prensiplerinden hiç bir zaman vazgeçmemeli insan

Insan bazen esnek olmalı. Bir sınır çizip illa bu olacak dememeli. Yeri gelince esnemeli yeri gelince kaya gibi sert olup taviz vermemeli...

Taviz verilecek durum var verilmeyecek durum var...

insanın prensiplerinin olması kötü bişey mi?yapılması istenen şey size ters geliyorsa yine de vazgeçmeli mi insan?ya da inadına savunmalı mı yaptığı şeyi?kendini mi yoksa savunduğunu mu kabullendirmeli?

varlığı şekdir...

Insan geniş düşünmeli. Geniş yaşamalı...

prensipler tıpkı idealler gibidir

Çünkü senin göremediğini o daha iyi görebilir.

esnek olun... lakin nereye kadar? işte buna da siz karar vereceksiniz...

insan bukalemun gibi girdiği ortama ayak uyduruyor malesef çizgisinden kaymayanına rastlamadım hiç.

şüphe karakterin en tehlikeli damarıdır

ideali olmayan bir insanın

vesselam

2, 3. derece önemli olan mevzuular eğer bu "öncelik" dediklerimize dokunmuyor, uyum sağlayabiliyorsa insan niye geniş olmasın...?

"Sizden biri bir kötülük gördüğünde gücü yetiyorsa eliyle düzeltsin, yetmezse diliyle düzeltsin, onu da yapamazsa, hiç olmazsa kalbiyle buğz etsin. Fakat bu, imanın en zayıf mertebesidir."

Mümin, müminin aynasıdır..

taviz vermemenin gerekliliğine inansamda vermek zorunda kaldığım anlarım olmadıda değil içim sızlayarak.. ve her seferinde şunu gördüm ki giden sizden gidiyor siz kaybediyorsunuz...

kendimize karşı taviz vermeyelim ama çevremize karşı pek mümkün görünmüyor. en azından uslubumuzu mümkün mertebe yumuşatabilir veya uygun bir yolla telafi yoluna gidebiliriz. aksi tkdirde kaş yapalım derken göz çıkabiliyor.

Karşındaki insan eğer Allah tan korkan bir insansa taviz verebilirsin.

herkesin hayatta öncelikli değerleri, beklentileri vardır... bunlardan taviz vermesi, kişiden giden olarak kalır...

herşeyin bir sınırı var. inanç ve değer konusunda taviz vermek, kişinin kendiyle çatışmaya girmesi demektir. böyle bir durumda da hoşgörülü olmanın hiç bir mantığı yok...