benim düşündüğüm başka barışçı fikirler de var onları da yazacağım daha sonra...

din dil ırk vb. gibi farklılıklar aşılıyor artık tüm dünyada...

Yakalamak için nereden başlamalıyız?

haydi arkadaşlar ülkemizin kanayan yarası bu büyük soruna bir çözüm bulmak adına güzel fıkralar yazmaya çalışalım ve öğrencilerimize aktaralım...

yazı çok güzel. tesadüfen gördüm ve burda paylaştım. yazarının adını henüz bulamadım ama ülkemizin düşünen aydın insanlarından birisi olduğunu düşünüyorum.

Belki de en iyisi alfabeden başlamak.

farklı renkleri bir arada kardeşçe yaşatmanın en büyük ZAFER olduğunu bütün insanlığın anlaması lazım...

ben teşekkür ederim ereğli arkadaş.

Avrupa ise?öteki ile birlikte yaşama?yı deyim yerindeyse laboratuvarda deney yapa yapa üretiyor.

Farklılıklarımızı hiç çıkmamacasına belleğimize kazıyacak ders üniteleri, araştırma konuları mı koysak ders kitaplarımıza?

Hani?Ne mozaiği lan, mermer? deyişi vardı ya... İşte o.

Farklılıklarımızı fıkralaştırmak...

hatta insanlar melez ırk ve kültürlerde olacak gelecekte. ve en sonunda herşey evrensele bağlanacak. bilim felsefe ve teknoloji bunun önünü açacak ve herşey değişecek...

zaten herşey tek tip olursa dünya çok sıkıcı olur. farklılıklar güzeldir. farklılıkları öyle kabul edip sevmek ve barış içinde yaşayıp hep birlikte gelişmek çok güzeldir...

18.05.2010

?Kürt, Türk bir de Ermeni üç arkadaş yolda gidiyorlarmış...? diye başlarmışız birbirimizi?Ti?ye alacak denli atışmaya, sevişmeye. Hey gidi günler hey... Farklılığımıza

kızacağımıza, farklılığımızla eğlenirmişiz.

aslolan devletler değil insanlardır. devlet sadece bir organize olma aracıdır. doğada devlet diye yaşayan hisseden bir canlı yoktur. devlet bir semboldür, araçtır.

bize böyle özgün ve barışçı fikirler lazım bunlardan bulmak ve hayata geçmesi için uğraşmak lazım. hemen şimdi olamayacak olsa da gelecekte mutlaka işe yarayacaktır. çünkü bizler gelip geçiciyiz ama insanoğlu kalıcı. güzel şeylerin tohumlarını atarsak hasat da güzel olur gelecekte. hatta belki de biz yaşlanana kadar bu ülkedeki bütün insanların kaynaştığını ve böyle bir sorun unutulup gittiğini görebiliriz. bu bir süreçtir. sadece bir süreç. diyalektik düşünmek ve eylemde bulunmak lazım. mucize beklememek ve bişeyler yapmak lazım. hala şansımız var. akıllı ve iyi insanlar nasılsa birgün kazanır. bu dünyada daha binlerce yıl yaşam olacak...

?Kürt, Türk bir de Ermeni üç arkadaş yolda gidiyorlarmış...? diye başlayıp birbirimizi?Ti?ye alacak denli atışılıp, sevişilen fıkralar...

bizim ve bütün toplumların artık çok kültürlülüğe alışması lazım.

eğer kullanışlı bir araç olmazsa herkese zararı olur.

guzel yazi tsk paylasim icin

o yazıdaki şu parağraf da çok önemli,

Ama sonra... Gün gelmiş, birbirimizden korkmuş, fıkralarımızı dahi anlatamaz olmuşuz.

Böyle olmasına rağmen. ?Bizde çokkültürlülük zaten var, yenisine ne gerek var ki? tavrından da bir gıdım taviz verdiğimiz yok.

Köklü bir çokkültürlü yaşam geleneği olmadığı için de bizim için sıradan sayılan türban gibi bir konuda apışıp kalıyor, ne yapacağını şaşırıyor.

ben gelecekte şimdiki devletlerin kıtasal devletlerin veya bir evrensel devletin eyaletleri olacağını düşünüyorum ve böyle olacağını biliyorum...

Tekrar o günlerimizi yakalayabilir miyiz?

?Ali topu Veli?ye at?ın yanına bir de?Ali topu Hagop?a at?ı eklemek.

Beyoğlu gazetesinin Azınlıkları buluşturan bir toplantısında da sormuştum bu soruları, orada da yinelemiştim önerilerimi.

?Ali topu at diyorsun ama ya bu topu Ali bir başka top anlar da askere gittiğinde topu ele geçirdiğinde Hagop?a nişanlarsa ne olacak? Bana ilkokulda böyle öğrettiler demez mi?

?Vallahi başına iş açacak laf ediyorsun? diyerek esprisini patlattı.

Bir farklının diğerine endeksli travmatik ya da paranoyak ruh halinin hangi boyutlarda gezinebileceğini gösterse de, yakalamamız gereken birliktelik işte bu.

Apoyevmatini gazetesinin Genel Yayın Yönetmeni Mihail Vasiliadis dostum, espriyle takıldı bu?Ali Topu Hagop?a at? sloganına.

Çokkültürlülük kavramına antipati duyan çevrelerimiz hayli kaygılı. En büyük kaygıları da, ön plana çıkmaları halinde farklılıkların giderek fıkralaşması ve birliğimizin, bütünlüğümüzün bozulması.

karadeniz bölgesi insanını anlatan fıkraların önemini şimdi çok daha iyi anlıyorum...

Rivayete göre bir zamanlar birarada yaşama muhabbetimiz o denli güçlüymüş ki farklılıklarımızı fıkralaştırır, birbirimizle oynaşırmışız.

Ama adamlara bir diyecek yok çünkü tecrübeleri olmasa da tekkültürlülükten çokkültürlülüğe, teklikten birliğe doğru iyiniyetle gün geçtikçe daha iyisini beceriyorlar.

Yan yana geldik mi bir Türk, bir Kürt, bir Ermeni, bir Yahudi, bir Rum, gayrı tutmayın bizi gitsin.

?Tek?lik adına birçok zenginliğimizi yitirdiğimiz gibi neşemizi de kaybetmişiz.

Gülüştük bir iyice.

bunu Türk Kürt diye adlandırılan ve Anadoluda yaşayan insan grupları da anlayacak birgün...

Batı, çokkültürlülükle gerçek anlamda henüz yeni tanışıyor. Çeşnilikte en farklı kültürlere sahip Amerika?nın geçmişi dahi sadece iki asırlık.

Fransa tipik bir örnek. Dini simgelerin okullarda kullanılmamasına yönelik yasanın kabulünde yaşanan sancı halen kıvrandırıyor.

Farklılaşsak da fıkralaşsak

?Siyaset, politika? gibi ürkütücü lafları bıraksak da eğitimden mi başlasak yoksa?

dünya artık küçülüyor. toplumlar birbirini tanıyıp kaynaşıyor. dünyada eski ilkel ve fanatik anlayışlar yıkılıyor. her toplum ve her insan buna destek vermeli ve verecek. bu değişimin ve küreselleşmenin önünde durulamaz.

Birliğimizle, bütünlüğümüzle örtülmeye çalışılan ise aslında tekliğimiz.

İçimden?İşte bu? diyordum?İşte bu?.

Farklılığı eğlenceye dönüştürmek... İnsanoğlunun uygarlaşmasının gerçek göstergesi belki de bu.

Bizde ise tecrübe var, lakin niyet yok.