Saydıkça çoğalan,

Herkes kendi düşünü kurar,

Şimdi,

Hatta unutmak isterken hiç düşünmüyoruz, ki onlar vazgeçemediklerimiz oldukları için hiç durmayan bir yara haline gelmiş bizde. .

Kararlar var. .

Mahalleler bekçili olurdu.

Sokaklar karanlık,

Ağaçlara tırmanılırdı.

güncel yapimde boşa gitmesin

Arkası yarın gibiydi,

Yoğun,

İsimleri konulur,

Yönetici seçilmezdi.

Çoğaldıkça can acıtan,

Tek başına?

Evlerde soba yakılır,

Kızlara ninelerinin, erkeklere dedelerinin

Pencere camımıza yaslanır,

Ajans radyodan dinlenir,

Bizde pişen komşuya düşerdi.

Çünkü ; seviyoruz. .

Yorgun

Geceler ayaz,

Güz yaprakları bahçemize düşerdi.

Çember çevrilir,

Evler badanalı,

Kesintisizdi.

Su musluktan içilir,

Çizgi roman okunur,

Aidat ödenmez,

Herkes

Evde yapılır,

Acıttıkça kanatan.

Bize?

Aslında her derdin dermanı var biliyoruz,

Yıldızlar parlak olurdu.

Çünkü tek bir kişide kalsın istiyoruz herşey,

Hayat,

Kış gecelerinde masal anlatılırdı.

Komşuda pişen

Erik ağacının çiçeği,

Kardan adam yapılır,

Çünkü unutmak istemiyoruz Aşkı,

Defterlere kenar süsü yapılırdı.

Fakat kalbimizin bize verdiği dertleri Bin(1000) dermana değişemiyoruz.

Ve kanattıkça derinleşen yaralarımız var bu yüzden.

Silahlar tahtadan,

Asla çıkılan yoldan geriye dönülmez bir karar alınınca.

Dönmek değil ya, geriye bakmak bile büyük hata olur o zaman.

Resimler kömür karasından yapılırdı.

Karpuz kuyuda soğutulurdu.

Kendi hayatını oynardı.

Yaralarımızı sarmak isterken,

Her gün yaşanacak bir şey vardı.

Sokaklar lambasız,

Çünkü aşığız. .

Bebekler bezden,

Turşu, salça, mantı

Günler var. .

Saatli maarif okunurdu.

Merdiven çıkılır,