Ne mutlu o kişiye ki viraneye dönerek mamur olmuş gönül evinde Sevgili'nin aşkını yaşatmaktadır.

Virane, bilindiği gibi 'yıkıntı' demektir. Şair, bu kelimeyi gönül hakkında kullanmaktadır ki; dünyanın hakikatine bakıldığında gönüller hep yıkıktır. Buraya gelip de, gönlü ebediyen mamur olmuş kimse bulunmamaktadır. Bir gönlün viran oluşu hasret yüzünden, abad oluşu ise vuslat sayesindedir. Vatanından ve Sevgili'den ayrı kalan bir aşıkın harabiyeti elbette onlara kavuştuğu zaman mamuriyete dönecektir. Yani ebedi mamuriyet ancak vuslatla mümkündür. Bu da dünyadaki hayatın viranlık içinde yaşanması ile mümkündür.

İslamiyet'in insan adına 'esfel-i safilin ' olarak tanımladığı bu yurda Hıristiyani gelenekte Adem, günah ile aşağılanmış olarak inip acı çekmeye mahkum edilir. Gerek Batı mistisizmi, gerekse tasavvuf, ebedi hayatta mutlu olabilmek için dünyadan el etek çekmeyi önerir. Budizm'in insanların kurtuluşu için ortaya koyduğu Nirvana öğretisi de bundan farklı sayılmaz. Bütün bu inanışların temel düşüncesi 'ebedi mutluluğu elde etmek için dünyada çaba sarf etmek gerektiği'dir. Dünyanın bir bela yurdu olması ve kötülüklerle dolu bulunması, inanan ile inanmayanın, çaba gösteren ile tembel olanın, iyiliğin peşinde olanla kötülüğü isteyenin farkını ortaya çıkarmak adına anlamlıdır. Nitekim baştan uca iyiliklerle dolu bir dünya, imtihan için elverişli değildir.

di abla :D

bizlerde çilekeşiz))

hiç duman çıkarmadan yanan dal olur mu

:) yumak = çile :)

kafam dağınık zati. bi toparlayamadım gitti.

halveti yanlış yorumladı bizim cebel (:

Beyitte geçen kavramlar tek tek ele alındığında aslında Osmanlı insanının dünyaya ve dünya hayatına bakışının şifrelerini çözmek mümkün. İsterseniz bunu yapalım:

İnsanlıktan çıkarır ve sonunda 'topla kendini' der...

çile bülbülüm çile çileeeeeeeeeeeeeeeeeeeee ahhhhhhhhhh çile :)

saç saça baş başa kavga var halvet için kudurmuş bir ecdad görüyom tv de ya siz :)

sade bi hayat sürmek israf ve savurganlıktan uzak durmak daha gerçekçi gibi

kafayı dağıt valla iyi geliyo

Atalarımız dünyanın fena yurdu olduğuna ve erinde gecinde fena bulacağına dair inanışlarını her fırsatta tekrar eder, bunu sanat eserlerine de yansıtırlarmış. Fanilik hissi elbette insanın dünyaya bakış açısını değiştirecek ve dünya ile ahiret dengesini yerine oturtacaktır. Türk şiirinin klasik zamanlarına ait hemen bütün metinlerde bu düşünceye önem atfedilmiş, mutasavvıf olsun veya olmasın, bir imanın adamı olan her şair değişik vesilelerle dünyanın geçiciliğinden, kötülüğünden bahsetmiş ve onunla başa çıkmanın yollarını aradığını ifadelendirmiştir. Maksadı ise felekten şikayet babında veya rindane eda ile söylediği bu şiirlerin, ortak düşünce ve inanç havuzunda yer alan okuyucunun kalbinde makes bulması, dünyaya bakış açısını dengelemesiydi. Söz gelimi Rami Mehmet Paşa'nın (ö. 1707) şu beytine bakalım:

halvetten uzak durun insanın aklını şeediyo neydi ya hah alıyo:)

Ayrılıklarla böler,

iyiyim ahir, sen nasılsın

oooo butun çılekeşler burda arkadaşşlar aşagıda başlık var oraya not bırakın derdınızı anlatın,,,

Kusursuz birilerini arar dururuz

beden lükse daldıkça ruhun sorunlarının arttığını gördüm

bilmem nedendir

arada sesimi açıyorum kulaklarınızı pamıkla tıkayabilirsiniz:)

hayatın çilesi mide ekşimesiymiş

Gerçeklerle çarpar,

ben bugün bişey daha anladım

Dünya hemen bütün din ve inanç sistemlerinde "kötülüklerle dolu geçici sınav yeri" olarak anlatılır. İnsanlar bu sınavı başarıyla verirlerse öbür dünyada mutluluğa ulaşacaklardır.

Derd ü gam: Şair tıpkı dünya gibi gönlünü de bir misafirhane eylediğini ve orada Sevgili'nin özlem ve ayrılık/gurbet düşüncesini sırayla misafir edindiğini söylemektedir. Bir gün ayrılığın derdi, diğer gün özleyişin çaresizliği onun gönül evini, harabeye dönmüş gönül evini ele geçirmişler, sırayla konaklamaktadırlar. Bu iki halin aşk yüzünden olduğunu söylemeye hacet yoktur sanırım.

ideal ve hayaaller aleminde yaşamayınız please, bence sağlam bi zırh edinmeye çalışın

aaaaaaaaaaaaaaaaaa çile:)seste sınır ötesi yaw:)

Hayatın tatsızlığına bakarak üzülmemeliyiz, lakin dünya böyle yaratılmıştır

Zannederim şöyle çevirebiliriz: 'Gövlümün evi, alemin harabeye dönmüş yurdunda acayip bir viranedir. Öyle ki içinden dert ile gam hiç eksik olmuyor; sanki bir misafirhane.'

ne haber nasılsın :D

cebel, tam senlikmiş bu konu, yazık oldu gülbahara (:

Dünya hayatında aslolan meşakket ve çiledir... artı

Dil, 'gönül' demek ve insan için dünya hayatının önemi gönle yansıyan güzellikler veya kötülükler derecesindedir. Gönül soyut bir kavramdır ve maddi alemden ziyade manevi aleme aittir. Yani gönül, maddeden ibaret olan dünya veya dünyalık peşinde olmamalıdır. Ait olmadığı bir dünyada bulunuyor olmak ona ağır gelir ve içini gamla, özleyişle, hasretle doldurur. Vatanını özlemesi ve bu özlem ile harab olması, onun doğru yolda olduğunu gösterir. Aksi takdirde dünyaya alışır ise manevi hüviyetini kaybeder, tabiatı değişir ve maddileşir. Bu durumda tabiatından çıkar ve yoldan sapar. Onun kendisine yetebilmesi ve kendinden bekleneni verebilmesi ancak gurbet duygusuna yapışması ve asıl vatanın hasretiyle yaşaması sayesinde gerçekleşir. Bu da dünya nimetlerine dönüp bakmayarak, karşılaştığı kötülük ve belalardan dolayı harap olmakla mümkündür.

hayatın çilesi de çekilir gibi değil.

çilebülbülüm çile çile bülbülüm allahhhhhhh çileeeeeeeeee :)

Eksik olmaz derd ü gam güya ki mihmanhanedir

çile bülbülüm çileeeeeee

Dünya eğer imtihan yurdu olmasaydı hastalık ve kederler olmaz, nice peygamber ve iyi insanların hayatları sıkıntı içinde geçmezdi dimi

Dil harab-abad-ı alemde aceb viranedir

evet ya ne kaaa üzücü değil mi

Hayat bizi dört işlemle sınar:

Mihmanhane, 'misafirhane, imaret evi' gibi anlamlar taşır. Eskiden yolcu ve misafirlerin konaklamaları için tekkelerde hücreler ayrılır, külliye çatısı altında imarethaneler kurulur, kimsesiz ve yoksulların, gariplerin ve yolda kalmışların buralarda barınması sağlanırdı. Dünya tıpkı böyle bir mihmanhanedir ki içinde bugün sen, yarın bir başkası kalacaktır. Atalarımız dünyayı bir misafirhane olarak görerek bütün hayatlarını bir misafir gibi yaşamış, bir misafirden beklenen nezaket, zarafet ve teslimiyetle ömür sürdürmüşlerdir. Misafirlik, başkasına ait bir evde oturma fikrini beraberinde taşır. Kim, misafir kaldığı evin sahibi olduğunu iddia edebilir ki? Üstelik dünya evinde misafir olma sorumluluğuna bir de imtihan tedirginliği eklenmiştir. Bu iki tavrı aklından çıkarmayan bir yolcu, elbette dünyaya bağlanmayacak, bilakis gönlünü Sevgili'nin özlem ve ayrılığıyla dolduracaktır. Özlem ve ayrılığın gönle yansıması ise gam ve dert suretinde olmaktadır.

her şey günlük gülistanlık olsaydı bu dünyada yaşamın anlamı olmazdı ki demi abla :D

Harab-abad-ı alem: 'Alemin harabiyeti, yani harabiyet ile mamur olan, yıkılarak yapılan varlık alemi' demek olan bu kavram dünyayı nitelemek ve ona sıfat gibi yapıştırılmak bakımından eskilerin dilinde pelesenk olmuştur. Dünyanın binlerce yıldır eskitiliyor oluşu, içinde var olan bütün mamurelerin sonunda harap oluşları, kimsenin burada mamur olacak kadar bekleyemediği, binlerce erden geri kalmış şu yaşlı dünyanın bir taze gelin kılığında insanları aldatıp durması, hakikatine bakıldığında hiç kimseye mülk olmadığı vb. hep bu iki kelimenin ifade çemberi içinde yer alır.