şimdide bunu oynuyos..

ve yeni bir oyun başlıyana kadar

cüneyit nereye ya götür beni de gittiğin yeree:((

ihanet edenlere

her şey buraya kadar mı?

gün gelir herkez için perde kapanır. ama perde kapana dek oyunu oynamaya devam edebilmeli etmeli insan. İnsanlık bunu gerektirir.

"Bana yapılmış olan bütün haksızlıkların yarısını sen yaptın. Beni senin kadar kimse suçlamadı, senin kadar hor gören olmadı.? Birileri bütün kapıları kapıyor sanki değil mi? Ard arda bütün kapıları. Gökyüzüne bakıyor bir adam, geceye bakıyor? Öldüğüne bir türlü inanamadığı annesinin ardından bakar gibi bakıyor gidenlerin ardından. Oysa bir cenazeyi ömrünce kollarında taşımak gibi bir şeydi senin dostluğun.

herkez dahılsın:)

sensiz ben nefes alamam buralarda hiç duramam cüneyitsiz kalamam:)

Şimdi anladım?

SEN HİÇ DOSTUM OLMAMIŞSIN MEĞER

? Çünkü doyumsuzdun sen, hiçbir zaferime zafer gözüyle bakmadım. Ve yetmiyor gibi yaralarımı sarmadın? Çünkü hala seviyor ve güveniyordum sana bir dost diye, kendimi inkar edercesine. Kafam dağınıktı bu yüzden, hatta bütün kusur ve hatalar galiba benim diyordum her defasında kendime, tecrübesiz çocuk sesimle. Senden ve diğerlerinden ne kadar kazık yesem de tecrübe denilen şey ben de bir türlü oluşmuyordu. Oysa sen o kadar sakin ve tecrübe doluydun ki, susarak dünyanın en soğuk maskelerinin arkasında saklandın. Ben hep açıkta, hep ayazda kaldım bu yüzden...

oyun her durumda devam etmeli ta ki perde kapanıncaya dek...

ağlamam artık üzenlere

artık bu oyunun bitmesi gerektiğini görmemde yardımcı olan arkadaşıma saygılar. umarım yazılanları okur ve cevabını yazarsın. bugün burda son günüm herkesin yolu açık olsun bilmedende olsa kalbini kırdığım insanlar varsa beni affetsin. aşağıdaki yazıyı özümseyerek okumanızda fayda var

ağlamam artık bitenlere

ağlamam artık gidenlere

?Sen, dost olarak yaklaşıp her halini biliyor olmayı kullanıyorsun insanların. Sana yaklaşan zavallıların kimseye duyurmadıkları duymuş, kimseye göstermemiş olduklarımı görmüş olmayı?hüner? sayıyorsun kendine. Böyle durumlarda senden kaçamaz, gizlenemez, saklanamazlar zayıflıklarında kurbanların nasılsa, biliyorsun? En sonunda gülüyorsun da kahkahalarla gözyaşlarına!? Böyle anlarda hep büyüklerin himmetine sarılırım ben, sabrın yüceliğine? Biliyorum boş yere vermişim bu kadar değeri sana, bu dünyada ama olsun? Şimdi birazcık inanabilsem sana, veda ederdim bu dünyadaki bütün doğrulara. Veda ederdim herkesin tanıdığı, bildiği kendime bile. Zaten dost bildiklerime karşı bu sonsuz güvenim yüzünden tatmadığım acı kalmamıştır. Ama senin bu hasta yanını tanıdıktan sonra altında ezildiğim iyiliklerinin bile kurbanına yaklaşmak için geçici bir rol olduğunu anladım?

Kimden ve neden kaçıyorsun sen? Kendi içindeki o derin boşluklar senin yanında olduğu müddetçe gidecek yerin yok ki senin, artık anla! Bu yüzden hiçbir şey ifade etmiyorsun artık benim için. Senelerdir sana acı çektiren insanların ağzından konuşmayı, öğüt verip durmayı bırak artık insanlara! Kendine ver en büyük öğüdü. Sen farklı değilsin, özel değilsin. Seni diğer insanlardan ayıran tek şey varsa o da senin hasta ruhlu birisi olman. Ama insan bakınca kızamıyor bile sana. Seni tanıdıktan sonra insanları ve hayatı daha iyi tanıdım ben. Bu yüzden olduğun gibi kabullendim işte seni de. Etrafına toplamaya çalıştığın o kadar zavallıya rağmen seni yapayalnız kılan hasta yanını keşfettim?

belki de oyun değil idi. sen öyle sandın.

her bitiş yep yeni bir başlangıç. ve son diye birşey yok hayatta...

bitiriyor musun bu oyunu, ama bitmesi gerekmiyor du.

ne oldu demiycem isteseydin anlatırdın...

Biraz üzüldüm hepsi bu?

ne güzel oynuyorduk bittimi :((

cüneyit gitme lütfen:(

ben sen olduğun için seviyordum bu oyunu

Senin peşine düşmek, kendini bırakmak değildir? Her şey iyilik ya da kötülük de değildir. Senin bir yarın güya büyüklerin yanında yaşarken, büyük bir yarın kocaman bir hiçlik ve boşlukla savaşıyor. Senin sevgi dediğin sadece hayattaki boşlukları tıkamak değildir, biliyor olmalısın? En zor şey ne biliyor musun şimdi? Sana dargın olmak. Aslında seni affetmek dünyadaki bütün psikopatları affetmek gibi bir şey... Sana dargın olmak sevgi ve dostluk adına bu dünyada sadece büyük bir yük.

?Biliyor musun, benden başkası olsaydı bu denli suçlanan, ölürdü!.. Veya öldürür kurtulurdu! Ama görüyorsun ki, ne öldüm, ne öldürdüm!.. Biliyorum bunun için bile suçluyorsun beni, farkındayım. Çünkü sen kendini sevmen için hep başkalarına muhtaçsın. Kendini sevmen için insanların sana bağlanması, kurtarıcı bir el olarak görmesi ve yokluğunda acı çekmesi gerek, üzülmesi gerek. Bu noktada seni o kadar çok utandırmışlar, öyle çok kendi zavallılığın ile karşı karşıya bırakmışlar ki, kendini sevmen ancak insanlara anlamsızca acı çektirmene bağlı hale gelmiş.

İşte, böylesin sen!.. Şimdi seni dost sanmanın, sana küsmenin hatta affetmemenin bile ne denli anlamsız ve boşuna olduğunu anlıyorum. İnsanlara yardım ettiğin için onlara her şeyi yapma hakkını tanıyorsun kendine. Sen hiç dostum olmamışsın biliyorum ama olsun varsın? Hiç pişman değilim? Demek ki bana da senin gibi bir hastayı anlamanın ve tanımanın o esrarlı yolculuğu düştü?

?Bana yapılmış olan bütün haksızlıkların yarısını sen yaptın. Beni senin kadar kimse suçlamadı, senin kadar hor gören olmadı.. Yelkenimi söndüren, kanatlarımı yolan, motorlarımı bozan sendin, biliyorum. Hızımı kesen sendin? Ben ne çok hata yapmışım meğer? Dostum sanıp aldanmışım meğer? Boşa kalbimi açmışım meğer? Bu dostluk yıllarca sürer sanmışım meğer? Sen hiç dostum olmamışsın meğer? Olsun varsın pişman değilim?