Ve buzlar yavaş yavaş çatlamaya başladı.

Mutsuzluklarımız yerini duyarsızlığa, hayal kırıklıklarımız umarsızlığa bırakıyor.

Abartma bence arkadasım, o kadar uzun değil...

İnsanlık, aşk ve vefa, bu gün ince bir buz üstünde yürüyor.

Kim olduğunu bilmek başka, kim olmadığının farkına varmak başka bir şey.

çok uzun ya. uyumda gelmiş. neyse sorun değil.

Ben duyuyorum, siz de duyuyor musunuz?

Modern zamanların hastalığı bu. Mükemmellik peşinde koşmak değil aslında bu yapt ığımız, hata ve kusurların mükemmelliğin bir parçası olduğuna kendini inandırmak.

Adaletli ölçmek lazım...

Zaman, önümüzden akıp giderken üstümüzden de silindir gibi geçiyor.

Biz biz olmadan başkasını ölçüp biçiyor ve hüküm veriyoruz.

Bir zahmet arkadasım, yeniden oku :D

Bahane bunların hepsi.

Akıp giden zaman, bize kendimiz olmayı mı öğretiyor, yoksa benzemeye çalıştığımız kişi olmanın eşiğine mi getiriyor?

Her doğan günü günahla karşılayan kirli ruhlar, ancak kötülüğün cetveli olabilir.

Biz, kendimizin ölçüsünü bilmeden cetvelliğe soyunuyoruz.

cetvel burda ne manada kullanılmış anlayamadım :D

Kabuk değiştirme sadece sosyal ve ekonomik alanda olmuyor.

Biz değiştirdiğimiz kabuğu, aynı zamanda kendimiz için de kabullenilir hale getirme çabası içinde kıvranıyoruz.

Cetvelimizin nerede olduğunu, neyi ölçebileceğimizi bile bilmiyoruz ve yaşıyoruz.

Samimiyetsizliğimizi unutup samimiyet arıyoruz mesela.

Ruhlarımız, geride kalan senelere, duygularımız geriden gelen esintilere mahkum.

Buna da değişmek değil, gelişmek diyoruz.

Hayat bu kadar basit aslında.

Ağlamalarımız giderek azalıyor, gülüşlerimiz kirli ve sahte.

Vicdanlarımızda kalan kırıntılarla başkalarının vicdanlarını ölçüyoruz.

Sadece bir gerçek var kesin ve net: Kirleniyoruz.

Kendimize bile itiraf edemediğimiz günahların onda birini işleyenleri yüksek sesle eleştiriyor ve mahkum ediyoruz.

yazın çok güzel... bahsettiin kişilikte insanlar o kadar çok ki... Neyin doğru, neyin yanlış, kimin iyi, kimin kötü olduğunu anlayamaz hale geldik...

Kimimiz zamana ve zemine uyum sağlıyor ve kabuk değiştiriyoruz, kimimiz de akıp giden zamana seyirci kalıyoruz.

Hepsi yalan.

Farklı rollerin aynı insanlarıyız.

Geride kalan senelere yanmaktan bu günü kaçırıyoruz.

hem uykunuda getirir bak, bence oku ve uyu :D

Kirlendikçe gardımız d üşüyor, gardımız düştükçe değişim sandığımız döngüye yenik düşüyoruz.

Bu düzende, sanki kendimiz çok doğruymuşuz gibi başkalarının cetvelliğine soyunuyoruz.

Geçmişte yapmadığımız şeyleri şimdi yapmamızın kendimiz açısından bir sebebi var, yoksa da sebep uydurmak o safhadan sonra çok kolay.

Ve en kötüsü de bir saatten sonra tek doğru olarak kendimizi görüyoruz.