İnsanlara hiçbir nedeni yok ama nefret doluyum sanki beni dövmüşler gibi geliyor o yüzden insanlarla ilişkim sıfır. Neden bilmiyorum bunun böyle olmasını istemiyorum ama nasıl bu davranıştan döneceğim bilmiyorum. Hep beniazarlayıp sonra da alay edeceklermiş gibi geliyor. Çok yakın zamanda da aile büyüklerimi kaybettim. Üzülüyorum, hayattan zevk alamıyorum hep teyakkuzdayım. Rahat olamıyorum, rahat konuşamıyorum, içe kapanık biriyim. Gelecekten çok beklentisi olmayan biriyim. Ne yapabilirim bu durumdan kurtulmak için? Çocukluğumu özledim en azından sevdiklerim vardı, bayramları özledim. Hayat çok değişti ben isemazide kaldım. Aklım, nefesim, beklentilerim ve hislerim. Gelecek zaman hissizleşti. Örneğin, çok sevdiğim öğretmenimi yanımdan geçerken görsem ve tanısam çekinirim konuşmaya hatta çünkü zaten onunla karşılaştığımı şimdiden düşünüyorum olay zamanı bi heyecanı kalmıyor çünkü o durumu daha önceden kafamda yaşadım. Böyleyim dostlar. Hayatta bir çıkmaza girdim. Ne yapacağımı bilememek ama bi şeyler yapma isteğim kuytu köşedeki yerinden rahatsız ediyor beni. Sağlıcakla, günleriniz değerlensin efenim.

ruh halim