GERİYE SADECE KENDİSİ KALIRDI.

Bir teselli ararım bakınarak çevreme. Aynılardan bir aynı oldugunu görürüm aslında hayatın. Görünüşte fizik aynı, mutlulukla gülen gözler, kederle çatılan kaşlar aynı. aynı kapılardan girip çıkar insanlar, aynı gözle görür aynı yürekle hisseder. Açlıkta yiyecekler aynı susayınca su. Sokak satıcıları hep aynı bagırır, vitrinlerin dekorları aynı. Dogan bebekteki sevinç, ölenin ardından yakılan agıtlar aynı. Yaşanan mekanlar hep dört duvar, ölünce mezarlıklar aynı. Herşeyin aynı olduğu bu alemde, bu kadar ortak noktada buluşan insan neden her bireyde yaşananlar farklı farklı. Neden anlayamazki insan birdiğerini. Neden esirger insan insana verebileceklerini. Neden hep aydınlığında yürüyeceği ışıgı ararken kendisi ışık olmayı unutur. Neden merhamete şefkate bu kadar ihtiyaç duyarken kendisi bunları unutur. Neden hep versinler diye umarken vermeyi unutur. Neden anlaşılmayı bu kadar isterken anlamayı unutur. neden sevgiye bu kadar ihtiyaç duyarken, başkalarınında onun sevgisine ihtiyacı olduğunu unutur?

ACININ ADI SABIR

Huzura vuslat ne zaman Rabbim? Ne katran rengi geceler bastırır içimdeki karanlığı, nede beklenen güneş doğar ufuktan. Körlerin tutunduğu ipler misali hayat, umarak ama bilinmezliklere yürürüz. Her adımda ümitler ve korkular karışır birbirine. Bir alaca aydınlık belirir zaman zaman ufuktan, kalp işte bu sefer başaracağım inşallah diye heyecanlanırken, ne zamanki aydınlığa ulaşacağı son adımdır, apansız bulurusun kendini karanlık bir çukurda. Ahhh... derim hayat ah... yine yaptın yapacağını. Yine tutunduğum iplerin adresi karanlık çukurlara çıktı. Yine kana kana içmek istediğim musluklar kuru. Bazen bir damlaya bile razı olacagım musluklar akmaz inatla akmaz asla. Ahhh... derim hayat bilseydim bu kadar çekilmez oluşunu gelmezdim sana. sonra acı bir tebessüm belirir dudaklarımda, ne hayata gelirken yetki bendeydi, ne yaşarken yetki bende nede bu yaşamı bitirecek yetki bende. Aciz ve fakir olarak dönerim tekrar kendime.

Ey insan, sevdiklerini kendi eliyle karanlığa ugurlayan, arkasındanda oturup timsah gözyaşlarıyla agıtlar yakan insan. Tarih hep tekerrürle akıp gidiyor hayatımızdan, acılar baki ama asla ders almadan.

HUZURUN ADI, ANLAMAK VE ANLAŞILMAK OLURDU. BİRBİRİNİ ANLAYAN VE HOŞGÖRÜYLE KUŞATANLARA ZATEN DÜNYA CENNET OLURDU...

SOYUNURDU SEVGİ, KENDİSİNİ LEKELEYEN, GÖSTERİŞTEN, YALANDAN, MENFAATTAN, PAZARLIKLI SEVDALARDAN,

RABBİM SABREDENE VE ŞÜKREDENE ZATEN LÜTFUYLA VERİRDİ.

Ahhhhhh hayat yükün böylesine ağır, acıların böylesine çetinmi olur hep? Sen devam edemezmisin tekdüze. Huzurun sırları hangi ücra köşende saklı? Bu sırları çözmeye ömür yetecekmi dersin hayat? Yoksa özlemler içinde herşeye hasretmi kapanacak gözler.

Rabbim ne olurdu insanlar bu denli zalim, yaşam bu kadar acımasız, duygular böylesine çılgın olmasaydı. Düşlerim değişirdi belki o zaman. O katran rengi gecelerimdeki karabasan kalkardıda üzerimden, pembe düşler görürdüm. Bütün nesneler kendi renginde olurdu. Ağacın rengi yeşil bulutta hep maviler. Sular tadına varılan, içtikçe kanılan. Hüznün kasveti kalkardı simalardan. Çocuklar görürdüm çocukluğunu doyasıya yaşayan. sevgiye, dostluğa, hoşgörüye kanmış insanlar her bir sokaktan.

MUTLULUGUN ADI ŞÜKÜR OLURDU.

Nazlı Yenidünya