Böylece tek tek dolaşır delikanlı,

Sanki öldürmüşler de bir adamı,

Kalbinin derinliklerindeki ihtiyacı hesaplamalı...

Sevinci çarpmalı...

'Git de söyle babana, biz satmayız Sarımsak tarlasını

fanatik olmalı;

etrafımda hep çıkarcılar varmış

Dostun hakikisini anlamaya...

Fazlasını bulamazsın gerçek, hakiki...

çalar kapıyı.

Sevilecek biri olmadığın zamanlarda bile Seni Sevmeli...

Olmaz öyle çok dost, hakikisi

Bir çukur kazarlar birlikte,

Dayanılmaz olduğun zamanlarda bile Sana Dayanmalı...

Babası; 'daha erken, o belli olmaz daha

O dost, delikanlıyı alır hemen içeri.

Geçerler arka bahçeye.

Ne çare, hepsinde de sonuç aynıdır.

Babasına dönerek; 'haklıymışsın baba' der.

Kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını.

Ve ağladığında, seninle ağlamalı...

Gider, baba dostuna. Kabul görür, sevinir.

Ve koyarlar çuvala.

Üzerine de serpiştirirler toprak.

Atacaksın iki tokat, hiç çekinmeden ona,

Aralarında başlar bir tartışma,

anladımki ben nekadar değer ve sevgi verirsem hep daha fazlasını bekliyorlar..

Genç adam, aynen yapar babasının dediğini,

Sen yarın git O'na, çıkart bir kavga,

Çuvaldan kanlar damlamakta,

Dıştan böyle sanılmakta.

O dost, bakar ki bir çuvala

Yarını toplamalı...

Baba, itiraz eder,

Maksadı anlamaktır dostun hakikisini,

İşi bitince seni bir tarafa atmamalı...

böyle iki tokada'!

Karar verirler bir sınava,

Belli olmasın diye dikerler sarımsak...

Alnından ter, çuvaldan kanlar damlar...

Üzüntüyü bölmeli...

Der ki tokadı yiyen DOST;

işte o zaman anlaşılacak, dostun hakikisi.

Dost yokmuş bu dünyada ne sana, ne de bana.

Gider en iyi bildiği dostuna,

Almaz içeri arkadaşını,

Kapar hızla kapıyı delikanlının suratına,

Delikanlı sırtlar çuvalı,

Mevlana

Bütün dünya seni üzdüğünde Sana moral vermeli.

hem de kanlı,

Dost matematiksel olmalı;

Sonra gel olanları anlat bana...'

Ve her zaman bütün parçalardan daha büyük olmalı...

Belki bir, belki iki,

'Hadi al bu çuvalı, şimdi götür dostuna'.

babasının dostuna istemeden basar iki tokadı!

Genç adamın biri, Dermiş babasına her gün;

'Benim de dostlarım var, sendeki dost gibi'

Koymuşlar çuvala,

Devam eder durur konuşma...

Bir akşam bir koyun keserler,

Geçmişi çıkarmalı...

Ama içten yıkılır...

'Baba, işte dost buymuş' diye konuşunca,

Ama hepsinden daha çok;

Sarılacak biri olmadığın zamanlarda bile Sana Sarılmalı...

Hadi, çuvalı alda bir kerede git ona."

evlat geriye döner.

DOST!!!.

Çuvaldaki koyunu gömerler adam diye,

Dost dediğin;

Baba der ki oğluna,

Baba 'hayır Evlat' der, "benim bir dostum var bildiğim.

Güzel haberler aldığında seninle dans etmeli,

Genç adam gelir babasına;

Genç adam, çuvalı sırtlar tekrar.