Bu ikili "komşularımızla iyi ilişkiler kurmamız lazım" diyerek Ermeni açılımına giriştiler. Ermeniler ile zaman kaybından başka bir şey yaşanmadığı gibi dost ve kardeş ülke Azerbaycan tam anlamıyla kaybediliyordu. Birçok ülke "sözde soykırımı" kabul ettiği gibi Türkiye Cumhuriyeti itibar edilmez bir ülke konumuna düştü. Sonuçta da Azerbaycan ile Ermenistan savaşın eşiğine geldiler. Bizimkiler "iyi ilişki kurmak lazım" derken yılların yaralarını tekrar deşmekten başka bir iş yapmamış oldular.

Terörle mücadeledeki yanlışlardan bir tanesi de, AKP tarafından değiştirilen ya da tamamen kaldırılan terörle mücadele yasalarıdır. Mevcut yasaların caydırıcılığının olmadığı apaçık ortadadır. Belki başlı başına bir tartışma ve polemik konusudur ama idam cezası ve OHAL tekrar gündeme gelmelidir. En azından terör suçluları için idam cezası tekrar yasalaşmalıdır, bu konuda meclis derhal harekete geçmelidir. "İdam cezası bizim zamanımızda kalkmadı ki" şeklinde açıklama yapmak yetersiz ve gereksizdir. Terörün dışarıdan desteklendiğini ima eden bir hükümet, "dışarıdakileri" dinleyerek idam cezasını tekrar yasalaştırmayı reddetmemelidir.

Bir ülke terörle karşı karşıya ise, öncelikli olarak terörle mücadelede kararlı olmalı. Terör örgütünün röntgenini iyi çekebilmeli ve mücadele yollarını ona göre belirlemelidir. Karakolları geçtik daha büyük askeri birlikleri basan, şehir merkezlerinde örgüt liderinin resimlerini on binlere taşıtan, mecliste kendisine sözcü bulabilen, cenazelerini belediyelerin imkanlarıyla kendileri için ayrılan mezarlıklara, hem de törenlerle gömen bir terör örgütüne karşı, açılım safsatalarıyla mücadele edebileceğini düşünen bu iktidar, elbette artık rutin hale gelmiş cenaze törenlerine engel olamayacaktır. Yani hükümet, psikolojik olarak bu mücadeleyi kaybetmiştir. Bu yüzden ilk yapılacak iş tekrar psikolojik üstünlüğü ele geçirmek olmalıdır. Aslında yapılacak işler oldukça kolaydır ama bunların ısrarla yapılmaması ve yanlış politikalara devam azmi, ister istemez akılları karıştırmaktadır.

Unutulmaması gereken bir gerçek var. Bu terör saldırıları hükümetin açılımlarını engelleme amaçlı değil, Türkiye Cumhuriyeti'nin bütünlüğüne karşıdır. Şehit rakamları ve terör saldırılarını yıllara göre incelediğimiz zaman bu gerçek ortaya çıkacaktır. Demek ki, ne Başbakan ne de partisinin üyeleri bu tip imalarda bulunmamalıdır.

Dış politika uygulamalarından biraz bahsetmek gerekirse şunu çok açık söyleyebiliriz ki; maşallah Erdoğan-Davutoğlu ikilisi hangi konuya el attılarsa ellerine yüzlerine bulaştırdılar. Bir de bu işlerin oyun olmadığını anlı-şanlı bir ülkeyi yönettiklerini fark etseler fena olmayacak. Ama yönettikleri bu ülkenin, bedevi kültürlü bir ülke olmadığını, ne şartlar altında yedi düvele kafa tutularak kurulmuş bir ülke olduğunu da birilerinin onlara tekrar tekrar anlatması şartıyla.

"Sen önümde düzgün yürü ben seni takip ederim"...

Halkın büyük çoğunluğunun sahip olduğu birlik ve beraberlik anlayışı yandaş basına ve iktidar partisinin mensuplarına ders olmalıdır. Eksilen her bacağın, görmeyen her gözün, yavrusuz kalan her ananın, babasız kalan her çocuğun ve hakarete uğrayan koca bir milletin vebali, sadece iktidarda değil; terörle mücadeleyi küçümseyen, Barzani muhataplığını kabul eden, iki gün geçtikten sonra şehitleri unutup magazin haberlerine dalan basının da üzerindedir.

Teröre karşı Barzani ile iş birliği tamamen bir uydurmacadır. Barzani PKK'ya karşı kesinlikle Türkiye ile iş birliği yapmaz! Nedeni de çok basittir: Eğer Kuzey Irak'ta peşmerge PKK'ya karşı bir hareket yapacak olursa, bölgedeki düzen kökünden sarsılır. Bir kere, genel olarak bakıldığında Barzani kontrolündeki bölgeler Irak'ın diğer bölgelerine göre terör olaylarının en az olduğu yerdir ve bu da dünyaya karşı Barzani'nin en önemli referansıdır. Bu yüzden böyle bir çatışmaya girerek bölgenin kendileri açısından önemli istikrarını bozmak istemezler. Zaten böyle bir durumda Erbil'de ya da Dohuk'ta meydana gelecek bir bombalı saldırı olayı, zaten her geçen gün yüksek sesle tartışılan Barzani ve ekibinin tahtını sarsacak gelişmelere ve halk hareketlerine sebep olur. Şu an Barzani'nin en büyük kozu milliyetçi Kürt gençleridir ve onlar da PKK'ya sempati ile bakmaktadırlar. Türkiye'deki milliyetçi yapılanmalardan ve gençlikten her fırsatta nefretle bahseden Barzani hayranı Türk basını, Barzani'nin özellikle yaratmak istediği bu gençliğin sebebini umarız bir gün araştırıp, yazar. Kısaca terörü bitirmek isteyen bir hükümet Barzani'den yoldaş olmayacağını bilen hükümettir, aksi harekette bulunanların başka bir hesabı var demektir.

"Terör dış desteklidir, bazı şeyler bizim kontrolümüz dışında" diyen hükümet, terör örgütüne taşeron diyen hükümet, dış destekleri ortaya çıkartıp bunları milletine açıklamalıdır. PKK kimin taşeronu ise açıklamalıdır. Peşinden de iktidar oldukları günden beri bu dış desteği sağlayanlara ve terör örgütünü taşeron olarak kullananlara ne kadar ihale verildiğini açıklamalıdır! Aksi halde söyledikleri havada kalır, her zamanki gibi milleti uyutma taktiğine ve sahte pehlivanlık rollerine devam ettikleri kanısını değiştiremezler.

Ekonominin durumu zaten yıllardır ortada... Borsa rekor kırdı denildikten sonra, üç gün geçmeden dikine bir iniş başlıyor borsada. Ne hikmetse yükseldiği zaman hükümet için iç siyasette prim aracı olan borsa, inişe geçtiği zaman bahsedilmez bir olgu oluyor. Tıpkı ihracatın artışından bahsedilip de ithalatın cumhuriyet tarihinin rekorlarını kırmasından bahsedilmediği gibi bir şey. Sanırım bu durumları anlamamız ve ekonominin iyiye gittiğini görmemiz için sayın başbakan gibi ekonomi mezunu olmamız gerekiyor!

Son bir yıldır AKP'nin icraatlarına bakıldığında yengeç yürüyüşünden başka bir şey görmenin imkanı yoktur. İmkanı nasıl olsun ki? Baba yengecin yürüyüşüne bakan çocuklar da doğal olarak o şekilde hareket ediyorlar. Ekonomide, dış siyasette, terörde, sözde açılım politikalarında uygulanan yöntemler ve peş peşe gelen fiyaskolar da bunun en büyük ispatıdır. Tüm bu politikaların fikir babaları, dik yürümeyi bilmeyen yengeçler olunca, bu politikaları uygulamaya çalışıp ülkeyi itibarsız kılanların da yan yan yürümesi kaçınılmaz oluyor!

Son olarak da, belki de en önemlisidir; terörle mücadele samimiyet işidir. Terörle mücadele kendine güven işidir. Terörle mücadele yapan bir ülkenin Meclis Başkanı, terörü bahane ederek askeri küçük düşürmemelidir. Terör konusunda bu kadar hassas ise Habur Sınır Kapısı'ndaki şarlatanlığı yapanlardan da aynı şekilde "açıklama" bekleseydi bizce inandırıcı olurdu. Hükümet, "zamanında hata yapılmış" diyeceğine zamanında yapılan gibi mücadele etseydi, şu an belki de PKK diye bir örgüt kalmamıştı.

İran'ı dünyaya entegre çabaları da tam bir fiyaskoyla sonuçlandığı gibi yine dünya basınında ve siyasetinde Türkiye'nin güvenilirliği tartışılır oldu. Sonuçta, İran dünyaya yaklaşmadı, biz uzaklaştık.

Neden böyle yan yan yürüyorsun?" diye sormuş baba yengeç oğluna, "Düzgün yürüsene!" demiş...

AB'ye yaranmak için koca bir milletin isteğinin tersine davrandılar, yine yanlış ata oynayıp yanlış adım attılar ve KKTC'de destekledikleri, kazanmasını istedikleri aday seçilemedi. Buna karşılık hala Kıbrıs politikalarında devletimizin lehine ve Kıbrıs Türklerinin isteklerine karşı, AB'nin çıkar ve isteklerine kulak vermeye devam ediyorlar.

"Pekala babacığım" demiş çocuk...

Hafta sonundan beri ülkemizi derinden sarsan terör saldırıları bir kez daha gösterdi ki, bu hükümet durdukça, bu anlayış devam ettikçe, ne yazık ki daha çok sarsılacağız. Her şeyden önce, tabloya bakıldığında terör örgütünün; fikri bağlılık ve eylem kararlılığı, hükümetin teröre yaklaşımından, hem motivasyon hem de uygulama açısından daha güçlü görünmektedir.

Biraz da terör konusunda yapılan yanlışlardan ve aymazlıklardan bahsedecek olursak...

Terör örgütünün lojistik desteği kesilmeden bu mücadele kazanılamaz. Bunun için de örgüte destek verdiği bilinen zihniyetin yönettiği belediyeler sıkı bir takibe alınmalıdır. Sözde açılımları baltalanır, sekteye uğrar diye bu belediyeleri denetime almayı düşünmeyen ya da "denetlemiş olmak için denetleten" hükümet terör örgütünün ekmeğine yağ sürer. Belediyeler, terör örgütünün kaçakçılık ve uyuşturucudan sonraki en büyük maddi desteğidir. Ayrıca örgüt, belediyeler sayesinde reklamını yapmakta, dolaylı olarak da kendisine eleman bulmayı kolay hale getirmektedir.

İsrail ile yaşanan olaylarda bahsedecek pek bir şey yok, tamamen iç politikaya yönelik bir olaydır ve er geç İsrail ile tekrar kanka olacaklardır, bekleyip göreceğiz.