Gülüşlerimden öperek uyandır beni.

Hayatı Tekelinde Taşıyacak Kadar Güçlü Değiller...

Tanyeri ağarırken çiğ taneleri üzerinden şavkını paylaştırdığı zamanlardan sesleniyorum sana. Güneşin, karanlıkla aydınlığın üzerine tüllendiğinde "imkansız sevdamı " yolluyorum sana. Durgun suyun dibinden görünen beyaz çakıl taşların üzerine adını yazıp sana geliyorum ve bu sevda mektubunu kelebeğin kanadında sana yolluyorum.

Sana mutluluk nameleri döktüreyim yüreğimden için için

Ne yalan söyleyeyim sensizlik bana çok koyuyor.

Gözlerimde ayrılığın acıları

Uzun Zamandır Dinlemediğim Bir Şarkının Önsözü Örselenmiş Hatıraları Gibiler...

Bir ''An'' Önce Büyümek İsteyen Çocukluğum Misali...

İçimden çığlık atarak susuyorum... Susuyorum... İçimde o kadar güzelsin ki... Sana susuyorum...

Hiç bu kadar koymamıştı

Sırf bir gülücük uğruna yakayım bu şehri de benle beraber

Aynı Notada Ve Bir Aralıkta Harcanmış...

Sensizlik boğazıma geçmiş ip gibi

Düşlerinde uyut beni.

Ayrılığın boğazımda bin düğüm.

Ama ne olur

Kırık Dökük Bir Sağanak Başucumdaki...

Duası ıslak, yarınları aydınlık cocukların düşlerinde büyüttüm seni. Karakışlara sürgüledim dudaklarına acıyı süren ayazları. Kaç kez dualarıma kattım o narin yüreğini. Kaç kez iç geçirdim alnımdan dudaklarıma yuvarlanan damlaların gözyaşı değil, senin gül kokulu terin olmasını bilemiyorum?Sen uyanmadan rüzgarı giyinip üzerime, nice uçurumları aştım saçlarına iğde kokuları bırakmak için. Gelincik tarlalarının üzerinde gezinen çardak kuşlarının kirpikleriyle sildim alnının terleyen çizgilerini.

Sakın kederlenme sen. Kozasından hayata gülümseyen kelebeğin kirpiklerinde öğüttüm arsız acılarını. Çünkü sen, doğan güne? umutla " uyanmalısın. Ne olur düşünme içinde kanattığın sancılara. Yüreğin irin toplasa da ne olur ağlama. Ben sen uyanmadan gül kokulu yağmurlarla yıkarım kanayan dudaklarını. Cünkü sen, her soluğunda? baharları? solumasın.

Ağlama küçüğüm.

Anlıma acı diye ayrılık yazıldı.

Sessizliğim çığlık olur okyanus ötesi sevdama

Dolunayda çığlık atan bir gecede sevdim seni. Göremesem de gülüşlerini, seher yelinde yapraklarını güneşe açan ciceklerin yüreğinde bildim gözlerini. Sırtımı sıvası dökülmüş duvarlara yaslayıp seni anlatırım karanlıkla inatlaşan yıldızlara. Her sabah papatyanın ayak uçlarında uykuya dalmış ceylanları kaldırıp onlarla nice selamlar yollarım sana?

Ben boğulayım boz bulanık kederlerinde dertlerimin

Yakası Kirlenmiş Mevsimlerin...

Ve her yakaladığımda kaybettiğimi hissetmemden öteye gitmeyen bekleyişler... Ve her kaybettiğimde yeniden yakalama çabam...

Her yağmur sen olursun yüreğimde

Perdelerini güneşe aralayıp aynalara gülümse. Karanlıklarda ezilmiş bu topal şehir senin varlığında ayağa kalksın. Ve güneş ısıtmadan karlı tepeleri, memleketimin mahzun yüklü çocuklarına sevdanın umutlarını uzat. Uzat ki ; yetim uçurtmalar karanlık göğü aşıp vuslat yağmurlarını getirsin kurak bozkırlara..

Göz yaşlarımı bırakıyorum avucuna, göğsüne yattığımda tenine yağdırdığım göz yaşlarımı bırakıyorum sana. Nefesini, atışı varlığının en büyük kanıtı olan kalp sesini dinlerken, gidecek olmanın yaşını bırakıyorum tişörtüne. Buharlaşıp kuruyacak daha ben gitmeden! Taze anılar bırakıyorum sana. Kokusu beynimize kıvrılan yeni anılar. Ve güzel güneşli günler bırakıyorum ardımda. Mutluluğu yansıtmanın çok yakışacağı çakmak gözlerine...

Ağlama küçüğüm

Ve ben?

Terlemiş yüreğimi

Bir eylül sabahı gibi yalnızlığım.

Oysa hiçbir acıda kalbim bu kadar ağırlaşmamıştı

Zaman sustu

Sis Giyinmiş Tüm Kelimelerim...

Yaslandığım yüreğin yok yüreğimde

Beli kırık virgüllerle uzattım senli cümleleri. Susamış karanfillerin dudaklarına sundum ıslak kirpiklerini. Ve birazdan tüm şehir uyanacak. Kaldır üzerindeki hüznün ağır yorganını. Pencerelerini aç ve hayatı solu bir an. Ilık nefesinden bir yudumunu uzat şehrin titrek tenine. Yüreğinin sıcaklığını avuçlarından akıtıp yetim güvercinleri emzir terinle..

Gönlüme kalın kalın kilitler düştü

? Sana baharları getirirken

Ağlamalarım gözükmesin diye yağmurda buğulanır gözlerim

Kader sana da gösterir güler yüzünü kim bilir

Ağlama...

Yetmiyor Sözcükler...

Böylesine Apansızca,

bu orjinal sidas mı taklit mi :/

Kaldırımlar ya da karanlık olsun tek dostum bundan sonra

Kapattı tüm baharlar kapılarını

Şimdi neden yaşıyorum bilemiyorum.

Ellerimdeydi Düşlerim...

Yaktığım resimlerin değil, kalbim

Ne olur

Her ıslandığımda içimdeki sokaklarını hüzün kaplar, sel basar

Yüzümde çizgileri

Sahipsiz Bir Kaç Şehrin Yollarında...

Kaybetmek İstemezdim...

Titreyen ellerime sözüm geçmiyor artık

Her soğuk üşütemediği gibi, her ateş de yakamazmış insanı... Üşüyorum; alev alev üşüyorum... Hani saatlerce sessiz, tek kelime etmeden sana bakışlarım var ya; gözlerinde beni ısıtacak olan anlamları yakalamaya çalışma çabamdan başka bir şey değil...

Bir gün vuslat denizinde buluşturur Allah aşık ile maşuğu

Nefesinin sıcaklığıyla sar.

Avuç içlerinde uyurken

İkimizde cesaret edemiyoruz. Öylesine alışmışız ki içimizde büyüttüğümüz yalnızlığımıza. Seviyoruz onu. Belki de yaşandığında yok olacağı korkusu bizi tereddütte düşüren. Kaybetmekten korkacağımız bize ait bir şey oluşturma kaygısı...

Senden bana bir ızdırap kaldı ki tarifsiz

Kalemim ayırılıklara küstü

Yapraklar düştü

''A''cının Baş Harfiyle Adını Nef ledim...

Zihnim boş bakışlarım öteleri soluklar

Aynı S te;Aynı Nef ler...

Üşüyen tenimi

Senden sonra?

Sevdanın kundağına sarıp

Suskunuz... Hem de çığlık çığlığa bir suskunluk bizimkisi...

İçimde sızı..

Sen yapamadığın hamlenin, hayatın boyu inanmak istediğin değerlere sahip gibi gördüğün düzeni yok etme girişiminden Başka bir şey olmayacağını düşündün hep... Bense yılların verdiği bir alışkanlıkla içinde var ettiğim bana daha fazla acı vermemek için susmayı tercih ettim...

Yaşananlar bir düştü

Sana baharları getirirken

Ilık nefesinle kurula.

sidasın taklitleridemi var :)

Gönlümde hazan iklimleri

Demiştim ya "yüreğim susmayı öğreniyor". Aslı yok. Sevdiğini anladığında içinde duyduğun çığlığın yankısı hiç bitmiyor. O hiç susmayacak... Her gün, her saat bana haykıracak, bağıracak, parçalayacak içimi. Benimse yüzümde o gülümsemem yer edinecek tekrar...

İçimdeki ağaçlar yıkıldı

Hüznü İki Mısra Arasında Sobelemiş...

İsterdimki gözyaşlarının çilesi beni de sarsın

Bu konuşacak bir şeyimiz olmadığından değil. Konuşmaya çalıştığımız şeylerin, alıştığımız yalnızlığımızdan uzaklaştırması aslında bizim korkumuz...

Zemheri bir fırtınaya gebe gelecek günlerim

Yüreğim üşüyor, canım yanıyor

Titreyen kalbime teskin olamıyor hiçbir ümit şarkısı