çünkü allah rızka kefildir. koyun bile kuzulamdan o doğacak olan kuzunun rızki olan otu daha kuzu doğmadan çayırda hazır hale getirirmiş.

sürekli güncellemelıyız...

evet okudum nihayet ve gerçekten değer. empati hoca efendinin mi sohbetinden alıntı? çok güzel bir paylaşm. tşkr edriz. dua ile...

gece bile olsa:=))

tamam yawf rüzgarcıım kızma çıkışta görüşelim başlıga yazdın die seni ödüllendiricem..:))

Hangi İstikbal?..

Diğer taraftan; ölümü düşünüp dünyanın fani olduğunu mülahaza etmek ihlası kazanmanın mühim bir vesilesi olduğu gibi, tul-i emel de sadece bu hayatı gözetmenin, istikbal endişesini yalnızca dünyevi yarınlara hasretmenin, riyanın ve ihlassızlığın en önemli sebebidir.

sagolasın rüzgar gülü..

Evet, her insan az ya da çok gelecek kaygısı taşır; fakat bu, bazı insanlarda vehim ve hastalık derecesine varır. Öyle ki, bazıları, rızkın Rezzak-ı Hakiki tarafından gönderildiğini unutmuşçasına iaşe derdine düşerler ve şayet, birkaç ay, birkaç sene idare edecek birikimleri yoksa telaşlanırlar. Hayatı halk eden Mevla-yı Müteal'in hayat için rızık da yarattığını akletmezler. Yarına çıkmaya hiçbir garantileri olmadığı halde, yarınları, sonraki ayları, müteakip yılları düşünürler. Gerçi, esbab dairesinde yaşadığımız için sebepleri yerine getirmek ve plan-program isteyen meselelerde fıtrat kanunlarını gözetip belli bir düzene göre adım atmak tabiidir ve takip edilmesi gereken bir yoldur. Ne var ki, her canlının rızkını vermeyi taahhüd eden Cenab-ı Hakk'ın vaadine itimat etmezmiş gibi, endişe hissini tamamen dünyevi istikbale harcamak da çok yanlıştır; bir mü'minde mutlaka bulunması gereken tevekkül anlayışına da zıttır.

Hafizanallah, şeytan her zaman birkaç yerde birden çeşit çeşit bubi tuzakları kurar, insanı biriyle olmazsa diğeriyle avlamayı dener; mesela, kendi geleceğini düşünmeyen kimseleri aile fertlerinin istikbaliyle kandırır. Fakat, bu gelecek düşüncesini hep dünya hayatıyla sınırlar, ahiret de bir istikbaldir ama onu akla getirtmemek için uğraşır. Bundan dolayıdır ki, bir mü'min sürekli istiazede bulunmalı ve bu istikamette her zaman "Rabbi euzü bike min hemezati'ş-şeyatin ve euzü bike rabbi en yahdurun - Ya Rabbi! Şeytanların vesveselerinden, dürtülerinden, fitlerinden ve onların hep yanımda bulunup beni yanlış şeylere sevketmelerinden Sana sığınırım!" (Mü'minun, 23/97-98) demelidir.

yüssüzlük çok işe yarıo ya daha öncede yaramıştı..

Gelecek Kaygısı

Hasılı; istikbal endişesi, yerinde kullanılırsa, ebedi istikbalde sonsuz saadete erişmeye vesile olan çok önemli bir sermayedir. Gözlerin görmediği, kulakların işitmediği, beşeri tasavvurları aşkın ne nimetler, ne ziyafetler ve ne mükafatlar ancak endişe-i istikbalin yerli yerinde kullanılmasıyla elde edilebilir. O, Cuma yamaçlarında Cenab-ı Hakk'ın cemalini seyretmeyi mümkün kılacak vesilelerden biridir. Böyle büyük bir sermayeyi gelip geçici dünya hayatının basit arzuları peşinde tüketmek onu boşa harcamak demektir. Bu açıdan, mü'min, çoğu sıkıntılarla geçen elli, altmış, yetmiş seneyi daha iyi yaşamanın kaygısını taşıyacağına, uzak görülen ama aslında yakınlardan yakın olan ahiret istikbalinin endişesini duymalı ve o endişenin gereği olarak acilen hayr ü hasenata sarılıp hayatı değerli kılma yoluna dahil olmalıdır.

Şu halde, bu hakikatlerin her zaman hatırlanması, kalbin bunlarla sürekli cilalanması ve ahiretle alakalı mülahazaların daima canlı tutulması gerekiyor. "İkbalim, istikbalim, mutlu geleceğim..." diyen kimselere, "İlle de bir istikbalden bahsedecek ve ona ait meselelerle dertlenecekseniz, işte size seksen-doksan seneyle de sınırlı olmayan ve hiç sonu gelmeyem bir istikbal.. nimetleriyle bitip tükenme bilmeyen bir istikbal.. istikbal-i ahiret!.." deyip ölüm ötesine dikkat çekmek icap ediyor.

güzel paylaşım tşk empati..

çok uzun fakat okuyun ayırdıgınız zamana degecek...

Evet, en çok düşünülmesi ve endişe duyulması gereken istikbal, beş-on yıl sonraki "yakın gelecek" sayılan günler değil, her an başlaması muhtemel olan ahiret istikbalidir. İnsan, Cennet'e nail olma istikbali, Cemalullah'ı müşahede istikbali ve Allah'ın rızasını kazanma istikbali peşine düşmeli ve her şeyden önce, her beklentiden öte, her arzunun üstünde bunları düşünmelidir. Nitekim, Nur Müellifi, "Ey insan! Bilir misin nereye gidiyorsun ve nereye sevk olunuyorsun? Dünyanın bin sene mes'udane hayatı, bir saat hayatına mukabil gelmeyen Cennet hayatına ve o Cennet hayatının dahi bin senesi, bir saat rüyet-i cemaline mukabil gelmeyen bir Cemil-i Zülcelalin daire-i rahmetine ve mertebe-i huzuruna gidiyorsun." diyor.. diyor ve nihayet yetmiş, seksen, doksan sene de yaşasa, insanın ölüp gideceğini ama ötelere sehayate çıkarken iman gibi bir iksiri azık edinirse tarife gelmez ahiret nimetlerini orada hazır bulacağını hatırlatıyor.

Aslında, ömrünü bütün bütün su-i istimal etmeyen her insanın dünyevi rızkı garanti altındadır; Rezzak-ı Hakiki vaad etmiştir, mutlaka herkesin rızkını verecektir. Asıl üzerinde durulması ve endişe edilmesi gereken husus ahiret hayatıdır; çünkü, ebedi saadet, garanti altına alınmış değildir. Şayet insan, geleceği için tasalanacaksa, öyle ya da böyle, nasıl olsa gelip geçecek olan muvakkat dünya hayatı için değil, kendisinin ebedi saadetine veya sonsuz şekavetine dönüşecek olan ahiret yurdu için tasalanmalı ve hep ölümle başlayıp kabir hayatıyla devam eden, mahşer, mahkeme-i kübra ve sırat gibi durakları bulunan en büyük istikbali düşünmelidir.

Heyhat ki, hususiyle içinde yaşadığımız zaman diliminde ve şartlarda bu duyguyu tetikleme, ihya etme, diri tutma oldukça zor bir meseledir. Bu önce inanmaya, sonra imanda derinleşmeye, akabinde marifete yürümeye ve nihayet müzakere meclisleri kurarak, okunması faydalı eserleri okuyarak, muhavereleri sohbet-i Canan etrafında örgüleyerek, fikir ve duygu alış-verişiyle irfan ocağını iyice kızıştırarak, böylece sürekli köpürüp duran bir marifete ulaşarak Allah aşkını ve O'na iştiyakı yüreklerde canlı tutmaya bağlıdır. Şayet, bu hususta muvaffak olunursa, işte o zaman insanlar, o ebedi istikbal iştiyakıyla, "Vallahi önümüzde öyle bir gelecek var ki, dünyevi ikbal ve istikbal olsa da olur, olmasa da!.." diyeceklerdir. Bu mülahazayla, asıl istikbale im'an-ı nazar edecek ve böylece yoldakilerle oyalanıp gerçek hedefi şaşırma yanlışlığına düşmekten de kurtulacaklardır.

Bir Kalb Hastalığı: Tul-i Emel

Yol Yorgunluğuna Düşmemek İçin...

cidal anlattığım gibi oldu ama

bende biraz okudum ama çok uzun bitmedi;)), sonra yorumlara baktım. Rüzgar misali benden önce yazmış;) oyy çok güldüm."dün biraz okudum ama okumayı bitiremedim." yarın devam edicem. birince yorum yazıcam inşaAllah ;)

empati allah razı olsun...

ama sizde haklısınız yazı baya bi uzun güzeldi ama...

Evet, çoğu zaman şeytan hislerimizin gerçek rengini karıştırıyor, ruh dünyamızın güzel atmosferini bozuyor; biz Allah'a müteveccihen dosdoğru giderken, o niyetimizi bulandırıyor, bakışlarımızı kaydırıyor, bizi yolumuzdan alıkoyuyor ve başka değersiz şeylerle oyalıyor. Fakat, bazen de bir kısım insanlar, bazı beklentilere giriyorlar, "görüleyim, bakılayım, düşünüleyim" mülahazalarına takılıyorlar. Ekserisi havadan nem kapan böyle kimseler, umumiyetle umduklarını bulamıyorlar; kimi zaman da belki bazıları itibarıyla gadre uğramış oluyorlar. Sonunda, gelecek kaygılarıyla ve kendi başlarının çaresine bakma mülahazalarıyla doluyorlar. Bu şekilde istikbal endişesine düşüp o endişeyi kendi başına giderme yolunu seçen kimseler, daha başkalarına da kötü örnek oluyor ve onları da bir yanlışlığa sürüklüyorlar.

Nitekim, bir gün, Rasul-ü Ekrem , Abdullah İbn Ömer'in omuzundan tutmuş ve ona "Dünyada bir garib gibi yaşa veya bir yolcu gibi ol! Daha ölüm gelip çatmadan kendini kabir ehlinden say!" buyurmuştur. Ömrü boyunca bu nasihate muvafık yaşayan İbn Ömer hazretleri de, her fırsatta Allah Rasulü'nün ikazını hatırlatarak şöyle demiştir: "Akşama erdin mi, sabahı bekleme; sabah edince de akşama ulaşacağını umma. Sıhhatin yerindeyken hayırlı işler yapmada acele et; hayatını ölüm ve sonrası için azık tedarik ederek değerlendir."

Ne var ki, insanın zaafa açık noktalarından birisi olan "tul-i emel" duygusu, endişe-i istikbalin yüzünü ahiretten dünyaya çevirmekte ve insanın buradaki arzu, istek ve beklentilerden sıyrılıp ötelere müteveccih yaşamasına mani olmaktadır. Gelecek kaygısının sadece bu hayatla sınırlıymış gibi algılanmasına sebebiyet veren hususların başında "tul-i emel" gelmektedir. Tul-i emel; hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya bağlanmak; sonu gelmez isteklerin, bitmez tükenmez arzuların, önü alınamaz hırsların ve tamahın peşine düşmek demektir.

bkz. aynı kalbe kaç sevgi adlı başlıgım..

aman yarabbi kimse yorum yazmamış...

Adanmışlığın da Dereceleri Var!..

sizlerdende Allah razı olsaun...

selam ve dua ile

Demek ki, tul-i emel meselesinde de insanlar, her an ölümü bekleyip gelecek kaygısına hiç düşmeyeninden yalnızca bir senelik erzak tedarik edip ötesini dünyaperestlik sayanlarına kadar derece derecedirler. Bunların herbiri için nezd-i ilahide bir mükafat ve mertebe vardır; tabii ki, emeli bir aylık olan kimse ile, bir yıl sonrasını da hesaba katan insan bir değildir.

İmam Gazali Hazretleri yolda kalanların haline şöyle bir misal verir: Bir adam Ankara gibi bir şehirden kalkar, İstanbul misali güzel mi güzel bir beldeye gitmek üzere yola çıkar. Bir süre ilerledikten sonra, yol meşakkati ve yorgunluk ağır basar, biraz dinlenmek ister. Müsait bir yer ararken, bir su kenarı bulur. Şırıl şırıl akan su, meyveli ağaçlar, serin gölgelikler, bülbül gibi şakıyan kuşlar, tatlı tatlı öten kuşçuklar, etrafta uçuşan rengarenk kelebekler... bütün bu güzellikleri görünce oraya hayran kalır, adeta büyülenir ve bir ağacın gölgesine otağını kurar. Suyun çağlamasını dinlemeye, kelebeklerin uçuşunu seyre, ağaçların meyvelerinden yemeye ve serinlikte dinlenmeye durur. Çok geçmeden de içinde bulunduğu halin cazibesine vurulur ve dalar gider, İstanbul güzelliğindeki o diyarı unutur. Başlangıçta o beldeyi kastederek azm-i rah etmiş olsa da, önüne çıkan güzellikler sebebiyle maksadından vazgeçer ve yol yorgunu olarak oraya yıkılıp kalır.

Ellerine sağlık. empati

Bu his insana, ahireti düşünmesi, Cennet'e ve ahiret nimetlerine kavuşmak için gayret göstermesi, Cehennem'den korkması ve ölüm sonrasındaki azaplardan kurtulmaya çalışması için verilmiştir. Heyhat ki, insanların çoğu, nazarlarını daha yakın gördükleri zaman birimlerine dikmiş; yarın, önümüzdeki hafta, gelecek ay, ertesi sene, on yıl sonra... hesapları üzerine yoğunlaşmış ve bu hayatı ebedi kabul edercesine, istikbal endişesini bütün bütün dünya ile alakalı işlere yönlendirmişlerdir. Bugün insanlar genellikle, "Yarın ne yaparım?" "Hangi üniversiteyi kazanırım?" "Okul bitince hangi mesleğe atılırım?" "Hangi müessesede iş bulurum?" "On sene sonra bir ev alabilir miyim?" "Emekliliği müteakiben nerede yaşarım?" "Bu çocuk da evlenip gidince bana kim bakar, ne yer ne içerim?" türünden sorularla meşgul olmaktadırlar.

Hususiyle gençlik yıllarında kendini iyice hissettiren gelecek kaygısı, insanı hem kendisinin hem de eş-dostunun, çoluk-çocuğunun istikbaliyle alakalı ümit ve endişeler arasında sürükler durur. İnsanları kandırmak için her türlü hileye başvuran şeytan ve hep kötülükleri dayatan nefis de bu duyguyu devamlı surette körükler; "Ne olacak senin halin.. ne yiyip ne içeceksin.. sonra kim bakar sana?!. Ya çocuklarının durumu, onların yurt yuva kurması, meslek sahibi olması... Aman boşta kalma, el açacak duruma düçar olma!.." gibi endişeleri tetikler. Hadis-i şerifin ifadesiyle, gece vakti sırf Allah rızası için tatlı uykusunu bölmek ve teheccüde kalkmak isteyen kimselerin yüzlerine üfürüp "Uyu, uyu!.." diyen ve onların gecelerini nurlandırmalarını asla çekemeyen şeytan, insanların ahirete müteveccih yaşamalarını da kaldıramaz ve onları şu muvakkat dünyanın değersiz kuruntularıyla oyalamaya çalışır: "Yarınını düşün, geleceğini karartma!" der durur.

İnsanlığın İftihar Tablosu'nun ve Ashab-ı Kiram'ın tul-i emelden uzak durma ve ölüme hazırlıklı olma mevzuundaki tavsiye ve uyarılarından dolayıdır ki, selef-i salihin efendilerimiz istikbal endişesini bütünüyle ahiret yörüngeli olarak anlamış ve bu dünyaya ait gelecekle alakalı beklentilerden olabildiğine arınmışlardı. İmam Gazali Hazretleri'nin naklettiğine göre; onlardan kimisi yazın kış için, kışın da yaz için hazırlık yapar, bir sene yetecek erzakı derledikten sonra artık kendisini ibadete salardı. Bazısı, daha yaz mevsimindeyken kışı düşünmeyi bile tul-i emel sayar; yazlık elbisesi varsa, kışlık alıp bir kenara koymayı asla aklına getirmezdi. Kimisinin ümidi sadece bir gün bir geceydi; onun ötesiyle meşgul olup rızık biriktirmeyi dünya sevgisi kabul ederdi. Aralarında başka bir grup daha vardı ki, onlar bir saat sonraya kalmayı bile düşünmezlerdi; Rehber-i Ekmel'in abdest almak için az ilerideki suya giderken önce teyemmüm yapmasını ve merakla kendisine bakanlara "Suya yetişeceğimi nereden bilebilirim?" demesini delil sayar ve her zaman Azrail Aleyhisselam'la karşı karşıya gelmeyi beklerlerdi.

amin empati hepimizden inşaAllah.

allaha hakkıyla kul olmaya çalışan emir ve yasaklarını yerine getirmek için gayret edende gelecek kaygısı olmaması lazım bence.

empati Allah razı olsun. dua ile...

Haksızlık etme kendinede banada :)

güncelllllllllll

:)) Dün biraz okudum yorum yazacaktım. Ama okumayı bitiremedim sonra da yazmadım..

işte yazıdada bundan bahsediliyor.. gelecek kaygısnın yersiz oldugundan eger kaygı duyacaksak oda dünya için olmaması gerektiğinden..

Yok gerçektende dün akşma okumuştum yazını. Yüzsüzlükle alakası yok..

Hazreti Ruh-u Seyyidi'l-Enam , Muaz b. Cebel'e imanın hakikatini sorduğunda, büyük Sahabi "Ölümü öyle yakın görüyorum ki, her adımımdan sonra ikinci adımı atamayacağımı zannediyorum!" demişti. Evet, selef-i salihinin ekserisi, bu mülahazaya göre yaşamış ve ayaklarının biri hep ahiret yamaçlarındaymış gibi davranmışlardı. Öyle ki, belki her insan tul-i emelden uzak bulunduğunu ve emelinin kısa olduğunu zanneder. Oysa, onlar bunun ancak amellerle belli olacağına inanmış ve insanın sadece senede bir defa muhtaç olacağı bir şeye ehemmiyet vermesini bile uzun emelli oluşuna delil saymışlardı. Bir insanın emelinin kısalığına onun hayır yapmadaki aceleciliğini hüccet kabul etmişlerdi.

Bu itibarla, istikbal endişesi mevzuunda herkes kendi konumu ve hali açısından değerlendirilmeli, insanların tabiatları ve zaafları da nazardan dur edilmemeli ve her insana özel durumuna göre teklif-i malayutak olmayacak bir hedef gösterilmelidir.

Tamam çıkışta bekliyom... UNUTMA!!

Belki adanmış ruhlar arasında zirveyi tutanlar, her an ölüme hazırlıklı olmalıdırlar. Şayet akşama kadar yaşarlarsa, iman dairesi içinde ve mümkün olduğu kadar Allah'a itaat üzere akşamladıklarından dolayı Cenab-ı Hakk'a şükretmelidirler. O günü de imanlı olarak geçirdiklerine, gündüzü zayi etmeyip ondan da nasiplerini aldıklarına, ahiret yatırımı sayılabilecek bazı hayr ü hasenata muvaffak olduklarına ve öteler için biraz daha azık edindiklerine sevinmelidirler. Eğer sabaha ulaşabilirlerse, gündüz için düşündükleri aynı şeyleri gece için de mülahazaya almalı ve kalblerini yarınlar beklentisinden arındırmalıdırlar. Buna muvaffak olamayanlar da, en azından istikbal endişesini dengelemeye gayret göstermeli; onun yüzünü kabirden sonraki hayata ve teminat altında olmayan ebedi istikbale çevirmelidirler. Madem ki, Rezzak-ı Hakiki, dünyada inanan inanmayan herkese rızk vermeyi taahhüt etmiş, ahiret rızkını ise, sadece hakiki mü'minlere tahsis etmiştir; öyleyse, insan, vaad edilen dünyevi rızkın endişesini duyacağına, ebedi şekavetten kurtulma ve sonsuz saadete ulaşma kaygısı, endişesi ve tasasıyla dolu bulunmalıdır.

Evet, Hazreti Ruh-u Seyyidi'l-Enam Efendimiz'in, "Dört şey şekavet alametidir: Gözün kuruması, kalbin katılaşması, tul-i emel ve dünya hırsı." buyurarak ümmetini ikaz ettiği tehlikelerden biri de tul-i emeldir. Allah Rasulü, bir başka zaman da "İnsan yaşlansa da ondaki iki duygu hep genç kalır: Bunların birisi dünya sevgisi, diğeri de tul-i emeldir!" sözüyle, beşeri arzuların bitip tükenme bilmediğine ve nefsin dünyevi güzelliklere bir türlü doymadığına dikkat çekmiştir.

İnsan bazen gençliğine, sağlığına, servetine ve makamına güvenir; rahat ve rehavet içinde yaşayıp gidiyorken ölümü çok uzak görür. O yer yer elindeki imkanların kaçıp gitmesinden korksa da, kendisinin de bir gün göçüp gideceğini düşünmez; hatta ölümü hiç aklına getirmemeye çalışır, ondan bahsedilmesinden bile rahatsızlık duyar. Halbuki, ölümün ne zaman kimin kapısını çalacağı belli değildir; nice genç ve sıhhatli insanlar vardır ki, hiç beklenmedik bir anda, yakınlarına "elveda" bile demeden ebedi aleme irtihal etmişlerdir. Şu halde, mü'min bu dünyada bir misafir gibi yaşamalı ve her an öteler ötesine yürümeye hazır olmalıdır.

Aynen öyle de, adanmışlığın da pek çok mertebesi vardır. Bazı fedakar ruhlardan yarınlarını hiç düşünmemeleri beklenebilir; fakat, bir kısım kimselere de bu konuda daha müsamahalı davranmak ve onların zaaflarını gözetmek gerekir. Çünkü, herkes tabiat-ı hayvaniye, cismaniye ve bedeniyeden sıyrılamaz. Her insan tam bir adanmışlıkla dava düşüncesine konsantre olamaz; bu ululazmane bir haldir, herkese müyesser değildir. Öyle adanmış ruhlar vardır ki, "Gözümde ne Cennet sevdası, ne de Cehennem korkusu var; milletimin imanını selamette görürsem Cehennem'in alevleri içinde yanmaya razıyım!" der ve istikbal hesabına olan bütün endişeleri kalblerindeki iman ateşiyle yakıp kül ederler.. ya da ellerini açar, "Allahım, vücudumu o kadar büyüt ki Cehennem'i ben doldurayım, başkalarına yer kalmasın!" çığlıklarıyla semavatı titretir ve tasa, kaygı, gam, keder, korku hislerinin hepsini şefkat duygusuna kurban ederler.

neyse ben alışkınım kendi başlıgıma yazmaya bilenler bilir bi kere daha olmuştu böyle..:))

buna herkesin ihtiyacı var bence...

İnsan, tabiatına yerleştirilen gelecek kaygısını yaratılış hikmetine uygun olarak değerlendirmeli; bu his sayesinde, dünyanın geçiciliğini farketmeli, imtihan yurdunda olduğunu bilmeli ve ebedi bir hayat için hazırlanmalıdır. O, "Yarın ne yiyip içeceğim?" ya da "Seneye nerede olacağım?" gibi sorulara cevap aramaktan ziyade, "Acaba son yolculuğa hazır mıyım? Mü'mince ölebilmem için en büyük vesile olan tahkiki imanı elde edebildim mi? Azığımda kabrimi nurlandıracak teheccüd aydınlığına da yer verdim mi? Mahşer meydanında Arş'ın gölgesinde serinleyecekler arasında bulunma keyfiyetine erebildim mi? Bütün kul haklarından sıyrılıp geride görülmemiş bir hesap bırakmadan mizanın başına gidebilecek miyim? Rasul-ü Ekrem Efendimiz'in "Livaü'l-hamd"i altında ben de bir yer tutabilecek miyim? Sırat'ı geçip Cennet'e yürüyebilecek ve salih kulların arasına girebilecek miyim? Acaba ben de Cemalullah'ı görme ve rıza-yı ilahiyi duyma şerefine nail olabilecek miyim?" diye düşünmeli ve bu hususların endişesini taşımalıdır.

tabiki bende çok begenmiştim önüme gelene okumuştum reel yaşamd burdaki dostlarımıda es geçemedim...

kaldıki allah inamayan kafirlere bile rızkını yağdırıryor. kuluna niye vermesin ve gelecek korkusu içinde yaşatsın ki

ayrıca böyle yüzsüzlüğe can kurban yaaa...

Bu meselede, öncelikle kendini bir mukaddes gayeye adamış insanlara çok büyük vazifeler düşüyor. Adanmışların, kendi adlarına hep en büyük istikbali, yani ahireti düşünmeleri gerektiği gibi, beklenti içinde bulunan kimseleri de görüp gözetmeleri, beklentilerini belli ölçüde ve meşru dairede yerine getirmeleri ve onların nazarlarını da ahirete tevcih edip sadece iman hizmetini düşünmelerini sağlamaları icap ediyor. Vefalı ve sadık bir arkadaş olmanın gereğini ortaya koymaları, onları nefis ve şeytanla başbaşa bırakmamaları ve kalbi dumura uğratan dünyevi meşgalelere terk etmemeleri gerekiyor. Hazreti Osman'ın ifadesiyle, "Dünyaya ait gelecek kaygısı gönlü karartır; ahiretle alakalı istikbal endişesi ise kalbi nurlandırır." Öyleyse, adanmış ruhların, zaman zaman sendeleyen ve yolda yürürken tökezleyen kardeşleri hakkında böyle bir kalb ölümüne rıza göstermemeleri ve onların endişe hislerini ahiretle ilgili, ulvi ve neticesi açısından çok semereli meselelere yönlendirmeleri lazım geliyor.

evet yazı muhteşem..

tamam çaktırma şimdi başkalarıda isteyecek param yok çok..

okumak ne kelime kopyalayabilirmiyiz...:=))))

yazının kaynağını doğru tahmin ettin cidal..

Haydar-ı Kerrar'ın bu nasihatını duyan bir Hak dostu, onu değerlendirerek şöyle demiştir: "Demek, dünya arkasını dönmüş gidiyor, ahiret ise yönelmiş geliyor; öyleyse, arkasını dönene teveccüh eden ama yönelene sırt çeviren kimseye şaşmalı değil mi!.."

tüm eşe dosta gönderelim...

Şayet, insanlara asıl hedefleri ve varıp ulaşmaları gereken ebedi meskenleri sürekli hatırlatılmazsa, -hafizanallah- herkesin -aynı o yorgun yolcu gibi- şirin bir gölgeliğe, lezzetli birkaç meyveye, cazibedar bir güzelliğe takılıp yolda kalması ve oracığa yığılması muhtemeldir. Dolayısıyla, her insanın bu mevzuda her yeni gün bir kere daha takviyeye ihtiyacı vardır. Gelecek kaygısını, ahirete ait istikbal endişesine dönüştürmek ve bu duygunun canlılığını koruyabilmek ancak müzakere meclisleri oluşturmakla, sohbet-i Canan vesilesiyle kalbleri yumuşatıp gözleri yaşartmakla ve gönülleri ihya eden hakikatleri hemen her gün farklı bir üslupla yeniden mülahazaya almakla mümkündür.

Rasul-ü Ekrem'in "Hakkınızda en çok korktuğum husus heva-yı nefse uymanız ve tul-i emele düşmenizdir. Hevaya uymak hakkın önünü keser, tul-i emel ise ahireti unutturur." buyurduğunu nakleden Hazreti Ali şu sözlerle mü'minleri tul-i emele karşı uyarmış ve istikbal endişesinin hangi yönde olması gerektiğine işaret etmiştir: "Dünya size arkasını dönmüş gidiyor, ahiret ise yönelmiş geliyor. Bunlardan her ikisinin de kendine has çocukları var. Siz ahiretin evladı olun; zinhar, dünyanın çocukları olmayın. Zira, bugün amel var hesap yok, yarın ise hesap var amel yok!"

Bu ruh yüceliği, ufkumuzu aşkın bir haldir ama adanmışlığın bizim seviyemizdeki insanlara gelinceye kadar daha alt perdeleri de söz konusudur. Bazı kimseler, belli ölçüde dünyadan ve dünyanın nimetlerinden de istifade etmek isterler; evlenirler, bir yuva kurarlar, çoluk-çocuğa karışırlar ve Allah'ın verdiği imkanları iyi değerlendirir, mal-mülk sahibi de olurlar. Fakat, imanlarıyla bütün bu nimetleri daha bir nemalandırır ve ahiret azığı olarak amel defterlerine yazdırırlar. Bu gayeye matuf olarak, "Ben bir adanmış olduğum gibi, ailem ve malım mülküm de bu yola adanmıştır; ihtiyaç olduğu zaman hiç tereddüt etmeden bütün varlığımı fedaya hazırım!" derler. İşte, bu da bir çeşit adanmışlıktır ve bunun da umumi manada aynı kategori içinde mütalaa edilmesi lazımdır. Çünkü, İslam, ölümü unutturmayacak, ibadetten alıkoymayacak, harama yer vermeyecek ve bu hayatı ahiretin önüne geçirmeyecek ölçüde dünyalık talebine cevaz vermiştir. Bu hususta, bazı insanlara azimet çizgisi gösterilse bile, bir kısım kimselere de ruhsatlar zaviyesinden muamelede bulunmak gerekebileceği unutulmamalıdır.