Hayvanları seviyorum.

Bir güvercin pencereme kondu, soğuktan korunmak için.

Fakat boşvermişliğimle aramız iyi.

Mutlu aile babasının kullanacağı kelimeler bellidir, diğer her şey gibi.

Mutlu bir aile babası asla "Pislik" gibi negatif bir kelime kullanmaz.

Bir hatıra:

İnsanları gördükçe, onları tanıdıkça; hayvanları daha çok seviyorum.

Hayvanlardan biraz daha çok sevdiğim çok az sayıda insan var.

Bunlara benzeyen net cümleler içeren bir roman.

Pislik içinde yaşayan domuzlar gibiyiz.

Annenin haberi var.

Dışkısını yemek, çamurda yuvalanmak bir tek domuzlara mahsus değil.

"Pislik içinde yaşayan domuzlar gibiyiz."

Niye en çok ben?

Nedir bu domuzların insanlardan çektikleri yaa!

İstesem şeytanı bile kendisini yakması için kandırabilirim.

Kış günü. Kar yağıyor.

Yetişkin kızları mahallenin serserisinin evine babasından habersiz gittiği gün.

Mesela hangi insan bir köpek kadar sadık olabilir ki?

Hiç var olmamış olmayı dilemesin.

İki cümlesi:

Eşine söylüyor.

Uçup, kardan, soğuktan zarar görmesin diye pencereyi açmamıştım uzun bir süre, içeride havasızlıktan rahatsız olmama rağmen.

Eminim yorum konuyla alakasız. Ama ilk cümleyle direkt alakalı, ki sadece onu okudum.

Aşağılamaktan vazgeçip sevebilirsiniz, sevmek günah olmuyomuş!!

Keskin cümleler.