hic bir şeyi bu kadar cok istemedim belki de...

şimdi yapmak istediklerimi tekrar gözden geçirip, harekete geçme zamanıydı... oturmaktan pas tutmuş bedenimi harelete geçirmeliydim... ruhum ne kadar kırık olsa da yaşamak için, umut etmeye tekrar hayal kurmaya başlamalıydım... şimdi hayata yeniden sarılmanın ilk çırpınışları içindeyim... ve her şey çok güzel olacak eminim...

doğruları biliyorken, kabullenemiyorsun, kabul etmek istemiyorsun...

bana ters gelen, hatalar yapan insanları hayatımdan çıkarmıştım, düşünmeden hem de... ben de bıraktıkları yokluk hissini başkalarının dolduramayacağını göremedim...

barışmak zorundaydım... benim hatalarım yok muydu? bir sürü hata yapmıştım farkında olmayarak... sonra da cogu zaman suçu karşımdakinde aramıştım...

içindeki savaşçıyı yendiğinde her şey daha kolay olacakmış gibi geliyor...

..35 günde barışmışız kendimle zaten :)

hayat sonsuz, benim ne haddime size yol göstermek ya da şöyle yapın demek... bakalım aldığım kararları uygulayabilecek miyim? bugün barıştım ama yarın tekrar küsmeyeceğim ne malum:))

ipekli kurdela tsk ederim ama bunu anlayabilmem uzun yıllarımı aldı:) pek de takdire şayan bi durum sayılmas:)yine de saol:)

tamam teşekkür ederim:)

bende ateşkes imzaladım fizik. mutabakat yakındır içimle umarım:)

tşk ederim yalnız hissettirmediginiz icin...

sonra da beni üzen, kalbimi kıran hayatımdaki herkesle...

gazifizik`benlede barıştınmı?

misal ben..

soralim ozaman siyah arkadaşlara teoriyi biliyosun ama geçiremiyosan hayatına ne yapmak gerekiyor nasıl kendini tamam hadı başlayalım artık yapıcam bunları diyip bırakmıyor insan,,,

snoopy, içi huzura kavuşuo insanın, en güzel yanı da bu...:)

arife tsk ederim arkadaşım, her şey çok güzel olacak, olumlu düşünelim, evrene pozitif sinyal gönderelim, pozitif karşılık alalım:Pp

.. tebrikler gerçekten gazifizik, ben hala başaramadım kendimle barışabilmeyi..

adem kendinle barıştığın zaman, zaten hayatla barışman çok kolay oluor...

kendi kendinle savaşmak, başkalarıyla da savaşman anlamına geliyor... kendi çelişkilerini, etrafındaki insanlara yansıtıyorsun ister istemez...

simsiyah ben de bir türlü yaşama geçiremiyordum düşüncelerimi... ama öyle bi noktaya geldim ki, daha dip yok... en dipte hissettim kendimi... çıkmaktan başka çarenin olmadığı durumlarda, çözümler daha kolay bulunuyor... çaresizlik güçlendiriyor çoğu zaman insanı...

sanki hayat sınavından kocaman bi sıfır almıştım, aldığım en zayıf not, en önemli sınavdan olmuştu... hayatımın sınavından...

bunu başarabilenlere helal olsun

hayat ne garip

white-black belki de barışma yolundasındır... sorunun ne oldugunu bildigin zaman, çözüm yolları arıyorsun... ama sorun olarak görmezsen, zaten çözüm de yoktur...

her adım kendinden başlıyor.. ve dönüş er geç kendine oluyor

kendimle barıştıktan sonra... annemi suçlamaktan vazgeçtim... kendi başarısızlıklarımı beni yönlendirmeye çalışan ve kendince cocugunun iyi ve mutlu olması için ugraşan bi anneye maledemezdim... çocuk degildim artık... kendi başarısızlıklarımın sorumlulugunu ben yüklenmeliydim... etrafımdakileri suçlayarak bir yere varamazdım... ne kadar çabaladım kendim için? kendim için çabalamadığım gibi, etrafımdakiler için de çabalamadım hiç... hayatım gelip geçiyordu... ellerimden kayan yıllarımın hesabını unutmuştum... nerdeydi benim ideallerim? hayallerim nerdeydi? mezun olduktan sonra yapmak istediklerim nerdeydi?

dipteki balıklarla birlikte yüzerek suyun yüzüne beraber cıkmak istiyorum... keske hepimiz cıkabilsek...

bu sefer suyun yüzeyine cıkıp güneşe bakmak istiyorum...

acı çektim, burnum en dibe sürtündü, istemediğim her şey oldum... mesleğim, geldiğim nokta, yapmak istediklerim, yaptıklarım, her şey çelişki yumağı içindeydi... hiç bir zaman gerçek anlamda ne istediğimi düşünmemiştim, çünkü benim yerime düşünen bi annem vardı... belki de sandığım kadar akıllı bile değildim... sadece sanıyordum, bu sanrıdan kurtulmam gerekiyordu... ondan da kurtuldum... sıradan biriydim ve sıradan, sağlıklı biri olmak da dünyadaki en büyük nimetlerden biriydi... cünkü icindeki ateşi hissettigin zaman, evrende seninle birlikte hareket ediyordu... sen zaten canlılar arasındaki en değerli varlıklardan biriydin... ötesi yoktu, ne birinden üstün olman gerekiyordu ne de kendini onlardan daha aşağı görmen...

barıştım:)

canı gönülden alkışlıyorum seni gazi

kendinle barısmakla da bitmiyor...

kendinle barışmak için önce kendini tanıyabilmeli insan

teoriyi bilip pratiğe dökemeyenler de var,

herkesle barışmak da kolay olmuyor... yine karşına iyi niyetinden şüphe ettiğin, yaptığın her şeye kulp takan, kişiliğini olduğu gibi kabul etmeyip seni yıpratmaya çalışan insanlar çıkıyor ne yazık ki... hepimiz insanız... herkesin kıskanclık duyguları var... eğer duygularımızı engelleyemeyeceksen, bu duygular yüzünden karşımızdakine yanlı yaklaşarak karalama yapacaksak, nerde be bizim insanlığımız... yazık bize... adaletten bi haber, değişken ikiyüzlü davrananlar... belki de farkında degillerdir yaptıklarının? ya da bazı degerlerimiz yokolmuş ne yazık ki.. iyi niyetlerimizi öldürmüşüz belki de... eğer bunları görmezden gelip, tüm sinirine ragmen iyi davranabiliyorsan, o zaman ermiş olmalısın:) bu olgunluk seviyesine erebilecegimizi pek sanmıyorum... zaten bu insan üstü bi durum olur sanırım... sadece elimizden geldigince duygularımızı da egiterek, daha cok aklımızla hareket ederek olaylara yaklasırsak, sanki daha iyi oluyor sonucları...

bakalım suyun yüzeyini görebilecek miyim?

herşey çok güzel olacak tatlım:)

bende bir kendimle barışsam hayatla barışsam:(

anneme bile düşman olmuştum, kendisine göre doğruları vardı ve beni sürekli o doğrulara yönlendirmeye çalışıyordu... uysaldım eskiden, ailemin doğruları benim doğrularım sanıyordum... bunun kişiliğimi geliştirmeyeceğini bilmiyordum... klasik türk toplumun, klasik türk çocuğuydum... annene, babana kendi isteklerini, beklentilerini söyleyebilmenin onlara karşı gelmek olmadığını bilmiyordum... onlar benden daha tecrübeliydi ya, benim için en iyi olanı onlar bilir sanıyordum...