baş kaldıran insan mitolojik tanrıları terk etmeli kendi tanrısal gücünün bilincine varmalıydı.

Öte yandan geleneksel bağları, cemaatsel ilişkileri bir bıçak gibi kesip atan modern dünya insanı yalnızlaştırırken, alabildiğine bireysel hüviyetine kavuşturmuştu kavuşturmasına ama yarattığı kitle kültürünün araçları ile dev bir cemaatsel yapının da parçaları haline getirmişti. Geri dönüşsüz bir süreçti bu. Korkuları, kaygıları, gündemleri, söylemleri neredeyse birbirinin aynı olan adı konulmamış dev bir cemaatin fertlerinden müteşekkildi sanki herkes.

Madem ki?mitolojik? tanrıların boyundurluğundan kurtulmuş bir alemde cennetsiz ve cehennemsiz kalmıştık kendi dünya cennetimizi kurmanın da zamanı gelmiş demekti. İnsanın gözlerini göklerden yeryüzüne indirmesinin kazanımları da vardı elbette. Ama gözlerini gökyüzünden yer yüzüne çevirmenin kaçınılmaz sonucu da olmadı yeryüzü cennetleri. O cennetlere doğru atılan en masum adımlar dahi zamanla bir diğerinin cehennemine dönüşüverdi.

Oysa aydınlanma felsefesi ilk ihanetini akla yaptı. Akıl kendisini sınırlayan her türlü aşkın bağlarından kurtulduğunda insanın nefsani doğasının egemenliğine girdi. Artık doğa karşısındaki insan kendisine sunulmuş nimetlerden oluşan bir dünyada günü gelince emaneti sahibine hıyanet etmeden vermesi gereken bir kul değil ona sahip olup ihtiyaçları doğrultusunda boyun eğdirmeye azmetmiş beyaz bir efendiydi.

ya efsane okurken sıkılıyorum bilirsin beni dikketim dağınıktır...

Hurafelere savaş açmış aydınlanmacı düşünce, insanı, hayallerini ve yaratıcılığını tutsak eden zorunlu prangalarından kurtaracak, cemaatsel bağları kopararak hür bireyler haline getirecekti.

Modern çağın düşünürleri güzel bir hayalin peşine düşen bütün fedailer gibi umutla çıktılar yola.

Aynı ekrana bakar aynı ajansların haberleri ile bilgilenir, aynı tarz giyinir, evlerimizi aynı mobilyalar ile döşer hafta sonları aynı alışveriş merkezlerinde hamburger ve kolalarımızı içer aynı popüler filmleri takip ederiz. Hayatı sabah sabah kapımızı çalan kadın programlarından öğrenir, günlük kararlarımıza yıldız fallarına bakarak karar verir, kısmetimizi evlilik programlarında arar, çocuğumuzun adını takvim yapraklarına bakarak koyar, oturduğumuz kafelerde aynı tekno müzikler ile keyifleniriz. Herkesin gitgide aynılaştığı ama aynılaştığı ölçüde de hayattan kopup yalnızlaştığı bir süreçtir bu. alıntı

metindeki hava biraz Kafka'nın Gregor Samsa'sını, birazda Albert Camus'nün Mersault karakterini hatırlatmakta bana.

Aydınlanmaya giden yolda atılacak ilk adım birey olmanın, eleştirel aklın bilincine varmaktı.

kısa ve öz şeyler yazsan