"Ademoğlunun hepsi de hata yapabilir. Ancak hata yapanların hayırlıları da vardır. O hayırlılar, hatalarından sonra tövbe ile yollarına devam edenlerdir!."

İradesinin hakkını tam veremeyerek yaptığı yanlışlarından dolayı ümitsizliğe kapılan bu genç kardeşimize hemen ifade etmeliyim ki, kıble istikametli yolda yürüyen adamın da bazen ayağı kayabilir, dengesini bozup kirli bir zemine düşebilir. Bu türlü kazalarda mühim olan; 'ben dengemi bozup düştüm, artık benden adam olmaz!..' demeyip hemen ayağa kalkarak yoluna yine devam etmek.. Bu takdirde düşmenin sonucunda fazla hasar yoktur. Çünkü kalkıp yoluna tövbe istiğfarla yine devam vardır.

-Ya imam! Ne zamana kadar bu tövbe? Cevap kesin:

Sözün özü: Tüm bu gerçeklerden sonra başı dumanlı genç kardeşime diyorum ki:

-Kalbine hücum eden düşünceleri incele, ümitsizlik veren şeytani vesvese mi, yoksa ümit veren Rahmani ilham mı, ayırımını mutlaka yap. Böyle bir ayırımdan sonra başındaki vesvese dumanını dağıtır, ümitle kıble istikametli yoluna hem de tereddütsüz devam etme azmi duyabilirsin.. Haydi hayırlı yolculuklar.

teskin edici cevaplar verilmiş. en güzel yeri işte şurası:

Demek ki, kıble istikametli yolumuzda yürürken bazen sürçüp düşmek ademoğlunun beşeriyeti icabıdır. Ancak düştüğü yerde ümitsizliğe kapılıp kalmak, beşeriyetin icabı değil, şeytanın verdiği vesvesenin gereğidir!. Çünkü şeytan da düştüğü yerde ümitsizliğe kapılarak kalmayı tercih etti, sonunda İblis oldu. Adem babamız ise yasak meyveden yeme yanlışından sonra ümidini yitirmeyip tövbe ile yoluna devam etti, o da peygamber oldu.

önemli olanda kalpten bir ürperti ile nasuh tevbesi ile tevbede bulunmak

Öyle ise sürçmelerden sonraki kalbimize gelen duygu ve düşüncelerimizi iyi kontrol etmemiz gerekir. Eğer kalbimize gelen Rahmani ilham ise ümit kestirmez, yola devam etme duygusu verir; şeytani vesvese ise ümit kestirir, düştüğün yerde kal, senden adam olmaz ümitsizliği telkin eder.. Halbuki, biz ademoğluyuz, peygamber babamızın yaptığını yapmalı, hata yapanların hayırlısı olmayı tercih ederek, tövbe ile yolumuza devam etmeliyiz..

-Ama benim günahım öyle çok ki, tövbe ile affedilecek gibi değildir!

- Eyvah, ben dengemi kaybedip düştüm, üstüm başım kirlendi, artık benden adam olmaz.. ümitsizliğine kapılıp hedefine doğru yürüme azim ve aşkını kaybetmektedir tehlike..

Burada tehlike nerede? Tehlike şuradadır:

-Tövbe ettiğin günahı terk edinceye kadar tövbe!..

-Hiç düşündün mü, senin günahın mı çok, yoksa Rahman olan Rabb'imizin affı mı?

-Öyle ise affı senin günahından çok olan Rabb'inden ümidini kesmeden tövbe ile yoluna devam et.

-Henüz tövbe kapısı kapanmadı ki ümidini kaybedesin; tövbe ederek yoluna devam et! derim.

-Ben yaptığım yanlışlarımdan dolayı ümidimi kaybettim, ne dersiniz bana?

Evet, hadis böyle haber veriyor hata yapanların hayırlılarını: "O hayırlılar hatadan sonra ümit kesmeyip tövbe ile yoluna devam edenlerdir!"

Halbuki, maruz kaldığı hatalarından dolayı ümitsizliğe kapılmak kesinlikle yanlıştır. Çünkü Allah Resulü Efendimiz , böyle hata yapanların tekrar kalkarak yollarına devam edeceklerini haber verdiği hadisinde şöyle uyarıda bulunuyor:

Ben İslami bir hayat yaşarken bazen istemediğim hatalar yapıyor, vicdanen rahatsızlık duyduğum yanlışlara düşüyorum.

ayettede geçtiği gibi tevbe edelimki kutuluşa erenlerden olalım.

vettegullah. innellahe tevvebür rahim.

Bu defa da benden adam olmaz diyerek ümitsizliğe kapılıyor, bu hayattan uzaklaşma düşüncesine giriyorum. Benim bu sürçmeli hayatıma nasıl bakıyorsunuz? Benden gerçekten de adam olmaz mı? Böyle bazen sürçüp düşen adam ayağa kalkıp da yoluna yine devam edemez mi?."

-Elbette Rabb'imizin affı çok!.

Nitekim böyle hata yapanlardan biri ile Hz. Ali efendimiz arasında geçen şu ibretli konuşma bize çok net davranış örneği vermektedir. Hatalarından dolayı ümitsizliğe düşen adam soruyor: