Birden durakladım, nereden biliyor benim işsiz olduğumu diye düşündüm.

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Dedemin defin işlemi tamamlandıktan hemen sonra, insanlar alel acele başsağlığı dileyerek, dünyevi işleri için koşuşturmaya başlamışlardı, bu durum beni çok etkilemişti, sanki biraz önce hiç kimse toprağa verilmemiş, ölüm onları hiç bulmayacakmış gibi hareket ediyorlardı. İnsanları bu davranışlara iten sebepler ne olabilirdi ki. Dedem de öbür dünyaya sadece bir bez parçası götürebiliyordu.

... hayatınızdan bir kesit bulabileceğiniz roman...

VİCDANIMLA BAŞBAŞA

Liseyi üç yıl önce bitirdim, bu yıl ÖSS sınavına girdikten sonra, hem stres atmak hem de üniversiteyi kazanırsam, bir iş bulur para biriktirim maksadıyla cebimdeki birkaç lira ile İstanbul?a halamlara gittim. Seri ilanları takip ediyor, her gün mağaza mağaza geziyordum. Bir gece kimsesiz sokakların vitrinine ilişti gözüm birden, çok beğendiğim, vazgeçilmezim vardı vitrinde. Mutlaka ama mutlaka sahip olmalıyım diye düşündüm. Cebimdeki üç beş kuruşla sahip olamazdım, kötü düşünceler sardı beynimi. Sahi filmlerde ki gibi taş atıp camımı kırsam, gülümsedim birden. Çünkü en çok dedem öğretmişti bana helal ve harama dikkat etmeyi. Eee. Ne yapmalıyım. Daha yeni daha iyi modeli çıkar deyip avutmalı mıyım her zaman ki gibi kendimi? Acaba piyango mu oynasam? Ya çıkmazsa, üç kuruş param var zaten onu da buna mı vereyim. Kumarda oynamam. Bu düşüncelerle gece hayli ilerlemişti.

? Selamun aleyküm Fadıl kardeş, eve bilgisayar aldım da. Arkadaşlarımı buraya kadar bir kaç dakikalık iş için çağırmak istemedim. Bir zahmet eve kadar gelip kurmama yardım eder misin?

Her zamanki gibi iş aramadan dönüyordum, apartmanın önünde Ubeydullah hocayı birisiyle konuşurken gördüm. Selam vererek, halamlara çıktım. Akşam yemeğini yedikten sonra gazetelerin seri ilanlarına göz gezdiriyordum, her köşesini en az üç kere okumuş, yine de bir şey bulamamıştım. Derken küçük bir yazı ilişti gözüme, şöyle yazıyordu " Neye odaklanırsanız o konuda deneyim kazanırsınız." Pek bir şey anlamadım, devam ettim okumaya. Bir cümle daha dikkatimi çekti, "Allah insanı kalbinden geçen isteklerine kişi farkında olsa da olmasa da yöneltir." düşünmek istedim bu cümleyi ki tam o sırada kapı çaldı. Gelen Ubeydullah hocaydı.

Dedemin ölümüyle içimde büyük bir boşluğun oluştuğunu hissetmeye başladım. Oturduğumuz evin neresine baksam, dedeme ait bir şeyler gözümün önüne geliveriyordu. En çokta namazları etkiledi beni. Özelliklede vefatından sonra, bir insana hangi gücün, ömür boyu ibadet yaptırabileceğini sorgulamaya başladım. Çünkü bende, çevremde ki insanlarda hep bir şeylere sahip olmak çabasıyla bir şeyleri erteliyorduk. Gözümüzün görmediği gücün önünde değil, gördüğü gücün önünde eğiliyorduk. Dedemin yokluğunda bu evde daha fazla duramazdım. Belki bir kaçış, belki bir arayışa ihtiyacım vardı. Ya beynimde sorguladıklarımı unutacak ya da bu suallere cevap bulacaktım.

Sabahleyin halamlardan çıktım, yine her zamanki gibi hem iş arayacak hem de vitrinlere göz gezdirecektim. Kalabalık sokaklarda birçok insanın yalnızlığına şahit oldum, meğer dedemin varlığı, bana kendimi yalnız hissettirmiyormuş şimdi dedemin yokluğu ile birlikte yapayalnız kalmıştım. Kendisine güvenebileceğim, seve seve benim yanımda olacak insanlara ihtiyacım vardı, kendimi sorguladığımda bunu gerçekten samimiyetle istediğimin farkına vardım. Bu düşünceler ile birlikte gezinirken, aklıma oturduğum apartmanın birinci katında ki Ubeydullah Hoca geldi. Ubeydullah Hoca, temiz kalpli, dindar bir tipti. Dindar yapıda olması bana dedemi hatırlatıyordu.

Ubeydullah hoca çay içme önerisinde bulundu. Zahmet etmeyin hocam, dedim. Çay zaten konulmuş, demini alıyormuş. Çayları servis yaparken Ubeydullah hoca şöyle sordu:

Bu gün hava o kadar kasvetliydi ki, sanki bütün gök üzerime çökmüş gibiydi. Omzumuzda tabut, ağır ağır adımlarla mezarlığa doğru ilerliyorduk. Dedem ile yaşadıklarım bir bir gözümün önümden geçiyordu. Dedem kasabamızda çok sevilen, sözü dinlenen, dinine bağlı bir insandı. Torunlarını çok sever ve onların iyi bir Müslüman olarak yaşamalarını isterdi. Bizlere her fırsatta anlattığı o ahiret hayatına doğru, bir daha aramıza dönmemek üzere yol alıyordu. Geride bizlere bıraktığı ise dünyalık şeylerden daha ziyade; diğer dünyaya, ahirete yönelik şeylerdi.

?Fadıl ne oldu iş bulabildin mi?

Tam kapıdan çıkarken aklıma gazetede okuduğum son cümle geldi, gülümsedim birden. Aşağıya indik, bilgisayarı odasına kurduk. Bilgisayarı tam da benim istediğim modeldendi.

?Tabi Ubeydullah hocam, buyur inelim.