"o mahiler ki derya içredir deryayı bilmezler" ne güzel uyar halimize..

hiç ambulansın içinde oldunuzmu?

Ve serin serviler altında kalan kabrinde

benı unı yıllarına götürüdü bu sıır

Hafız'ın kabri olan bahçede bir gül varmış;

işte en önemli mevzu da bu bence...

Yerde çıplak bir gömlek, korkusundan dirilmiş.

Bütün alem gülüyordu bir yanda,

ALLAH kimseye acı tattırmasın...

BİZ ÖLÜMDEN Mİ KORKUYORUZ

esas ölünce kahraman olurmuş dirilerin gözünde

Sadece yakınımızda kol gezdiğini hissettiğimizde hatırladığımız ölüm...

An be an uyanık olmak inşallah mevlana diyor ki ;

Sarkık dudaklarında asılı titrek bir an;

Başka bir ifadeyle son nefes, acı-tatlı hatıralarıyla yaşanmış olan fani hayat sahnesinin son perdesidir. İşte ebedi ahiret yolculuğuna çıkarken, dünya hayatına bakıp söylenen bu?son elveda?nın mahiyeti çok manidardır. Necip Fazıl?ın dediği gibi:

soğuktur yüzü

Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş;

Bedenler yaşlandıkça ruhlar vuslat gününe yaklaşmanın hazzı ile gençleşmeliydi, bakıyorum yaşlanmış yüzlerdeki hallere bir sona gelişin hüznünden öte ifade taşıyanı o kadar azki... Ruhlar günbe gün ölüyor bu dünyada beslenmiyorlar kuruyan bir ağaç gibi sona vardıklarında yaprak dökümü yaşıyorlar tekrar açacakları ve sonsuza selam diyecekleri günleri olacak oysa, ah insan sana desem ki ; kendini kabolmaya mahkum edişine yan...

ve insan evet insan

Adı soğuk gelen bizi buz kestiren ölüm...

Evet bir ambulansın içinde bulundum kendim için çalmadı siren sesi ama gözlerinden ruhundaki acıyı dışa vuran yüzler gördüm başkaları için çalan siren sesleri eşliğinde...

Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter

ölüm yanıbaşımızda... biz mülteciyiz hayata

gelecektir...

her an

Çağlasın gözyaşı halinde cihan arkanda

masalların adamıdır ölü..

saat belki beş belkide onda

dalgın bakışlıdır ölü.

Şair, yaratılış gayesine uygun, huzur dolu, şerefli ve haysiyetli bir hayatı şöyle ifadelendirir:

Yeniden her gün açarmış kanayan rengiyle.

Ölüm yanıbaşınızda durmaktadır sizse ilaç ampullerini kırarsınız büyük bir telaşla..

Allah razı olsun kardesım bu güzel yazı ve hatırlatma ıcın

soğuk tenine sıcacık bi masal

Eski Şiraz'ı hayal ettiren ahengiyle.

Her seher bir gül açar, her gece bülbül öter

sizde bunu duydunuz mu?

Her seher bir gül açar;her gece bir bülbül öter.

Unutmamalıdır ki, arif ve aşık gönüllü Hak dostlarının dünyadaki huzurlu hayatı, kabir alemlerinde de aynı huzur ikliminde devam etmektedir. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- kabir aleminin, onlar için bir cennet bahçesi halinde olduğunu müjdelemektedir. Aşağıdaki mısralar, adeta böyle bir huzuru terennüm etmektedir:

korkularımız ölüme karşı aslında kendi kulluğumuza karşı...

belkide son okunacak selayı duymak gibi birşey...

Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan.

korkulandır...

Yaşanan hastalıklar, beklenmeyen sürprizler, meydana gelen felaketler, nice hayati tehlikeler; ölümle insan arasında ne ince bir perde olduğunu göstermeye kafi değil midir? Bu kadar ikaz ve alametlere rağmen ömür takviminden yaprakların birer ikişer düşüşünü ekseriyetle binbir gaflet içinde ve hissiz bir şekilde seyretmek ne acı!.. Tıpkı üzerinden akıp giden yağmur damlalarından nasip almayan kayalar gibi?

belki beş dakikada belki yıllar sonra

Bu benim KENDİ ölüm, bu benim kendi ölüm;

Sefaletini saadet zanneden gafiller; ?Hayat nedir? sorusuna, ?İşte bu yaşadığımız gündür. O da kabir kapısında bitecektir.? diye cevap verirler. Toprağın rutubeti ve mezar taşlarının katılığında tükeneceği düşünülen böyle gafilane bir hayattan daha acı ne olabilir ki?!

Son nefes; buğusuz, berrak bir ayna gibidir. Dünyaya veda halindeki her insan, bu aynada güzellikleri ve çirkinlikleri ile geride bıraktığı bütün bir ömrünü yeniden seyreder. Son nefesimizin pişmanlıkla seyrettiğimiz bir ayna olmaması için Kur?an-ı Kerim ve Sünnet-i Seniyye?nin feyizli ikliminde hayır-hasenat ve salih amellerle müzeyyen bir kulluk hayatı yaşamamız zaruridir. Zira hadis-i şerifte; ?Kişi yaşadığı hal üzere ölür, öldüğü hal üzere haşrolunur.? (Münavi, Feyzu?l-Kadir, V, 663) buyrulmaktadır.

?Şüphesiz, Rabbimiz?tır deyip, sonra dosdoğru yolda yürüyenlerin üzerine melekler iner. Onlara: «Korkmayın, üzülmeyin, size vadolunan cennetle sevinin! derler.?(Fussilet, 30)

Seni annen doğurup attığı gün ağlıyordun,

o siren sesi sizin için çaldımı?

hazır olabilmek,

Yatıyor yatağında, dimdik, upuzun, ölü;

Osman Nuri Topbaş

Göz kör olmaz gaflet içindeki gönüldür kör olan.

ya salı ya cuma..

Üstü, boynuna kadar bir çarsafla örtülü.

Bezin üstünde, ayak parmaklarının izi;

hangi insan ölümü yakıştırır kendine..

Bu yüzden asıl hayat, Kur?an ve sünnet hakikatlerini ruhaniyet cenneti içinde yaşayarak ebedi saadete nail olabilmektir. Bunun yolu da dünya hayatını, musibetleri ile de, ziynetleri ile de ebedi hayatın ilk merhalesini teşkil eden bir imtihan safhası olarak görmekten geçer.

selam...

Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar.

Benim gibiler için korkarım ki hiç bir zaman şeb-i aruz olamayacak olan ölüm...

O demde ki, perdeler kalkar, perdeler iner,

Azrail?e?Hoş geldin? diyebilmekte hüner?

Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter.

Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde;

soru?

YAPTIKLARIMIZDAN MI...

bir varmış bi yokmuş hesabı

Artık ne bir çıtırtı, ne de bir ayak sesi...

o korkuların ülkesine gitmiştir ölü..,

Gözleri renkli bir cam, mıhlı ahşap tavana.

Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm?

diri insan bakamaz ölünün yüzüne

ölü gelir dirinin aklına büyük adam vesselam :)

Ölüm, asude bahar ülkesidir bir rinde

ne acıdır o anlar ne çaresiz kalır insan karşısındaki azrailin yanında... dünya yaşanası gelir bizlere dünya cazibedar hiç gitmeyecek hiç yol almayacakmışız gibi sonsuza doğru, bağlanırız dünya hayatına, hatırlanmaz ukba...

Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;

"Şimdi öyle bir ömür sür ki, ölürken müjdelerle ölesin"

Aslında bizler, doğduğumuz günden itibaren her geçen gün bir parça daha ölüyor ve farkında olmadan kesintisiz bir şekilde ölüme doğru yol alıyoruz.

"Son nefes; buğusuz, berrak bir ayna gibidir.". Tevhid denizinden birlik havuzuna Hayat akışımız bir berrak aynada son bir Tevhid buğusuyla son bulsun inşallah..

Katrede boğulup deryayı unutuyoruz yer yer..

Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var;

Şimdi öyle bir ömür sür ki, ölürken gülesin;

gelecektir

Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.

heyhat eğer biçilen ömür o kadarsa son dalıda kırılır insanın hayatta ve haşrolunacağı güne kadar elveda...

diri sorar kendine... bi müddet

O halde, gerçek sonsuz hayat, beşikle tabut arasındaki mesafeye sığmayacak kadar ulvi ve ebedi bir hakikattir. Böylesine sonsuz bir hayat karşısında dünya hayatı, deryadaki katre kabilinden değil midir?

hakkıyla kul olabiline ne mutlu Allah'ın sevdiklerinden olabilmek için kapıda kıtmır olmaya razı gelenlere ne mutlu...

Gece; bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış

Ve serin selviler altında yatan kabrinde

Hendek Gazvesi?nde olduğu gibi tahammülün son raddesine dayandığı ve sabırların zorlandığı anlarda Rasulü ümmetine, ?Esas hayat, ahiret hayatıdır.? buyurarak bu dünyanın musibet ve imtihanlarının geçici olduğunu ve bunların istikbaldeki mükafatların sermayesi haline dönüşeceğini tebliğ ediyorlardı. Diğer taraftan Mekke Fethi?nde olduğu gibi büyük bedeller ödenerek ulaşılan muvaffakiyet ve zaferler karşısında da nefsin ve gururun tuzağına düşmemek için yine; ?Esas hayat, ahiret hayatıdır.? buyuruyorlardı.

Sütbeyaz duvarlarda, çivilerin gölgesi;

ölüme yoldaş olmak değil midir esasında?

Sorunuza cevap sayın haydar61 ;

hayata sığınıp ölümden kaçmak...

BEKLEYİN...

Ne kadar doğru, deryada katre olan bir hayatı yaşıyoruz..