savunma mekanizmalarını da zaten o anki buhranı atlatabilmek rahatlamak için kullanırız. ben de rahatlamak için kullandığımız için hayırlısı buymuş, bunda da vardır bi hayır, halimize şükredelim, rabbim beterinden saklasın gibi cümlelerin kurulduğunu düşünüorm. yoksa insan isyaneder ki isyanetmek dini açıdan kötü bişeydr. tabi kabullenmek gerk ama pasif bi boyuneğmeden bahsetmiyorm ders alıp, çözüm aramak herşeye rağmen çabalamakta şart bence.

'Türkiye Ruhunu kaybetti. Toprak mı? En değersiz şeyimizdir belki de! Belki de en değersiz şeyimizi kaybedince her şeyimizi kaybettiğimizi anladık, ruhumuzu...'

Kaybetmeden anlayabilsek birçok şeyin kıymetini...

dini açıdan değerlendirince de bunun nedenini insanın isyanetmesinin istenmeyen bi olgu olmasına bağlıyorm.

Arkanabakma dinin rahatlatıcı yönüdür kadere bağlamak şükretmek vs. amaç mutlu ve huzurlu olmaksa gayet güzel bir yaklaşım, hırslarından arındırır insanı, yoksa kariyer, para, itibar vs. mücadelemizde yaşadığımız her başarısızlık pozitif düşünmemezi engeller... Elinden geleni yapacaksın olmuyorsa da kabullenmek lazım.

Asıl kaybettikten sonra şükredilir geride elimizde kalanlar için.

Bir an gözlerimi kapadım ve hayatımın vazgeçilmezi, uğruna ölebileceğim tek insan annemin... söylemesi bile acı!!!

kabulllenmek için kabullenmeyi kolaylaştırmak için insan beyni bişeyler üretir ve bunlara inanır ve acının dozu azaltılır.

Hep bardağın dolu tarafından bakmaya çalıştım hayatım boyunca.

en değersiz şeyi bile koruyamadığımızın farkına varınca...

çok hoş bir başlık

üstad ne kadar öz söylemiş..

Havalıgüzel nefes alıyorsan birşeyler kalmıştır.

ders alınsa aynı hatalar tekrar yapılırmıydı sence...

bişeyin kıymeti kaybedince anlaşılır derlerdi de inanmazdım :))))

Önemli yada önemsiz şuan hayatımızdaki mevcut şeylerin bir şekilde bize katkısı vardır. Analiz edip yani iyi ve kötü olanı ayrıştırıp yararlı olanı almamız ve ona sımsıkı sarılmamız gerekir diye düşünüyorum.

Kaybettikten sonra zaten şükredilmez ki.

bence kaybedincede şükrediyorz kazanıncada.

gözlerim doldu izlerken 5 yada 6 dinliyorum şuan nekadar etkileyici bi söylem.

Çok büyük pişmanlıklar yaşayarak bu konuda acı çekmedim.

Öldüğünü düşündüm. Düşünürken bile ağlamaklı bir haldeyim inanın.

Allah onu bizden çok seviyomuş ki onu yanına aldI denir

İnsanoğlu herşeye alışır ve mutlu olacak birşeyler bulur.

Ben olayı dini açıdan değil insan psikolojisi açısından değerlendirdim, ders almaya olayına gelince yaşanılanlar bilinçaltına yazılır zaten, ders almama diye bir şey yoktur aslında, menfaat kaybının bir hazza değişilmesi vardır.

TÜRKİYE'NİN RUHU-CEMİL MERİÇ

ozamanda kaybetmemişsek en azından sağlıklıyız diye şükrediyorz

Elimizdekilerin kıymetini bilmemiz gerekir derken şükürden bahsettim. Kaybettikten sonra zaten şükredilmez ki.

ben şükrü şu şekilde algılıyorum belki dini açıdan yanlış düşünüyorum kaybetmenin verdiği buhranı atlatabilmek için bi savunma mekanizması gibi geliyor bana şükür.

havalı

yada endeğersiz şeyini enson kaybediyor insan

şükür tabiki önemlide

zamanla acına tuz basılıp gerçeği kabuletmek için yine başka savunma mekanizmaları kullanıyosun

Yaşam devam ediyor ve ben yaşıyorum. Yaşamak denirse...

nefis kendini eleştirmekten acizdir zaten şükürde buna sebebiyet veriyormş bu şartlarda gibi algılıyorm ben.

çorabımın tekini kaybettiğimde çok üzülmüştüm :)

değersiz olsada sonuçta bizimdir.

o cennette şimdi denir

güzel bi olaydan sonra gidip şükür namazı kılıyorz, yada kaybettiğimiz bişeyden sonra rabbim buna da şükür beterinden sakla diyorz.

Şükür bunun neresinde!!!

normalde şükretmek tabi çok önemli ama kaybedince şükretmek kendini eleştirmeyip sorgulamadan ve ders almadan olayı kadere bağlamak zaaflarımızı hatalarımızı görmemek istememekmiş gibi geliyor bana.

genelleme yaptım belki de yanlış oldu ama. Sizin genellemenizde yanlış. Bazen kaybedilen şeyin ardında '' hiçbir şey '' kalmaz...

Burda '' şükür '' devreye giriyor. İnsanın elindekinin önemini bilmesi ve kendini şanslı hissederek şükretmesi gerekiyor.

çorabımın tekini kaybettiğimden beri dünyam karardı yüzüm gülmez oldu

ben de psikolojik açıdan baktığımda savunma mekanizması olarak değerlendiriyorm. dediğim gibi dini açıdan bakış açım yanlış belki.