sonbahar gibiyim

tek mevsimi yaşar derler..!

gözlerinde yağmur

yeşillerle sarılar birbirine girmiş

ben kendi öykümü yazmanın derdindeyim

Ellerim

bulutlar iniyor gözlerine

havadaki 'kasvet' yeter bu mevsime dair,

bir şehre yağmur yağdı... kalabalıklara karışıp ıslanmak istedim ki günahlarım serinlesin...

kasvetli

oluyorsun

başka bir şey yazsan şaşardım :)

daha çok sinirleneceğini sanmıştım (:

bilmiyorum ki saat

güneydoğu :(

doğusu batısı güneyi kuzeyi ne fark eder. yeter ki bizim yüreğimiz aklımız yaşadığı yeri bilsin yeterki anlayabilsin.

öcü sen sonbahar olamazsın..!

soluyormuyum açıyor muyum belli değil

geceyi kaç geçiyor

avuçlarında hüzün...

hoş geldin sonbahar, hoş geldin Ankara'ya..!

olabilir

insanı sürükleyen uzak diyarlara mistik bir iklimin temsilcisi,

süpürülemeyecek tek mevsim imiş sonbahar,

sonbahar kokuyorsun

güneydoğu...

bir tek kisi degişen yüzündeki hüznü sevdi

belki gercek askla, belki degil

burası

ama bir tek kisi senin ruhunu sevdi

sonbahar-ki doyumsuz bir aşkın sonudur."

sonbahar kokuyorsun sevdiğim

artık acıtmıyorsun...

ben başından beri biliyorum

bakışının pasıyla zırhlanan dünya,

soğuk muyum sıcak mı belli değil

gözlerime yağıyorsun.

orası?

ne istiyordunki başka

yürürken yolda önüne düşen her bir yaprağın belki de

ısıtmayan güneşinin güzelliğini yaşamak ve belki de aşık olmak...

yeniden can buluyor

bütün ömrüm oluyorsun

doğuda aynen devam..

dünyadan bir beşer'in daha göçüp gittiğini düşündürecek denli

son demlerinin yaşandığı muazzzam güzellikteki bir süreç,

biliyorum ya sevdiğim

sende de var mı "güneydoğu öyküleri" çokça?

öykülerim başlayacak bu sonbaharla

ne alaka

uzaklara yağıyorsun...

öyküler sana küsmüş :))

ölüm korkusunu insana işleyen..

zaten şehir merkezindeyim, çokta öykülük bişeylerinde olduğu yok

yavaşça kayıyor

öykü sahibi olmama yetecek kadar uzun zamandır burda değilim

tiriyorum kollarında

Sen sonbahar kokuyorsun

sen sonbahar kokuyorsun...

ayrılık kokuyorsun

başımı göğsüne yaslıyorum

bende ben oluyorsun

savrulur her yana kavruk kelimelerle,

güneş bir çıkıp bir kayboluyor

yüreğini acıyla buruşturur.

avuçlarının arasından

insan kıyabilir mi gazelleri toplamaya..

güneydoğu bizim değil mi. oralarda olmak o havayı tenefüs etmek ne güzel.

sevdiğim;

öyle bir bakıyorsun

uzaklar iniyor

kuş olup uçuyorsun

Hayır diyemiyorum

kac kisi guzelligini sevdi

sonbahar, benim mevsimim

öykü sahibi olmak için zaman değil "yaşamak" icap eder,

bir şehrin renginin gri olmadan önceki

teşekkürler:))

eylül, ekim, kasım kokuyorsun

sesinin solgun göğünde

yokluğunla yok sanıyorum..

doğduğum mevsim :(

gözlerinde ise yağmur

" sonbahar -ki acının değişmez dipnotudur-

her öykü değişimin kendisi olmak ister,

burası hala sıcak

dayanamıyorum

ama mevsim hep aynı,

küçük bir yıldızla bir harfi tutuşturur.

bütün ömrüm oluyorsun ya;

sonbahar dökülen yaprakları ile her türlü görkem ve ihtişamın bir an gelecek ve yok olacağını göstermekte insan hayatı gibi. dün güzelliklerle bezenmiş olan bir hanfendi sonbaharla kurur ve düşer.. sonbahar yok oluşların mevsimi

... aldanıyorum...

seviyorum bu mevsimi, bu mevsimde yaşadığım şehrimi...

sen zamana böldüğün için hayatı

gözlerimde yaş

değişmeli insan -ki öyküsünü yazabilsin.. :)

haberlere göre sıcaklıklar batı'da düşüşte,

kimbilir kac kisi seni sevdi

bir metin altıok şiiri, sonbahara dair..

varlığınla var

saçlarında sararmış yapraklar

derin derin çekiyorum içime

doğduğum mevsim gibiyim

binlerce pıtrak yapıştırır yüzünün kumaşına

dudağımda hayat bulan üç-beş kelam

Yüreğimde dua