sadece soludugun havayı soluyabilmek için sehrine yerlestim...

ben ve bizde seni kıskanmıyoruz

sevgimizin taskin sularinda birbirine karisirdi.

Hala seninle geçirecegim anlarin telasiyla tüketir gibi yasiyorum sensiz geçen günlerimi.

Yillar geçti, hala seni görecek olmanin

için kalemi eline alip da yazdigin mektuplarca sevdim.

dostum ruhunu öldüremessin

Öylece karsinda oturup seni seyretmeyi, sana yemek hazirlamayi, seninle sohbet etmeyi, dostlarini agirlamayi, seninle birlikte uyumayi, yani paylastigimiz ne varsa

Her yeni ilişkiyle içimdeki boşluğun biraz daha derinleştiğini bildiğim halde bu hayatı neden sürdürdüğümü sorardım kendime..

İlişkimizdeki alışkanlığın açtığı her boşluk, başkalarının sevgisine duyduğum özlemi biraz daha artıyordu"

.. beni daha çok kırmasınlar diye kendimi adamalarım olmadık insanlara. Yanındaydım onların, yan yanaydım. Ama hiçbir zaman onlarla birlikte olmadım. Hiçbir zaman kabullenmedim varlıklarını.

.. içinde senin olmadığın bir hayat beni hiç cezbetmiyordu.

cennetimdi.

sanat herseyi hayata dönüstürüyor degil mi?

siirlerce yakinindan sevdim. Seni dünya üzerinde sanki ilk kez benim

Seni sevmek, o gece raki içtigimiz köhne meyhaneden çikip yürüdügümüz sokaklarda, Nisan ayinda bir mucize gibi gökyüzünde dans eden kar tanelerinin Tanri'nin bu ask için gönderdigi bir isaret olduguna inanmakti...

Huzurla huzursuzluk, hasret ve kavusma, ask ve öfke, merhamet ve acimasizlik, kirginlik ve bagislama her sey ama her sey

Bense seni hep inkar ettim, elimde kalan son sevgiyi, son masumiyeti koruyabilmek için..

kelime kelime içime sindirir gibi, soluk soluga hissederek yasiyorum...

ruh ölümsüsdür

Kendim deyince aklıma o sahipsiz sızı geliyor. Kendim deyince, sen artık yaşama, sen artık duygularını yitirdin, bir daha hiçbir zaman eskisi gibi sevemeyeceksin, diyen o ses geliyor aklıma.

Yalniz kalmak istedigini daha sen söylemeden yüzündeki bulutlardan hisseder, çikip giderdim... Özür diler gibi bir sesle, onun gelecegini söylediginde, sessizce çikip giderdim... Karsinda ben otururken, onunla saatlerce telefonda konustugunda çikip giderdim... Hep giderdim...

Hayatin içinde seni barindirdigi her karesinde uzun uzun soluklar alarak, o günlük, o siradan ayrintilarini alabildigince büyütüp, içinde kaybolarak severdim seni... Odanin içinde, varligina yillardir asina oldugun bir esya gibi sessizce kaybolarak seni izlemek ve basinin üzerinden sonsuzluga akip giden düs bulutlarinda sekillenen her sözü, yüregimde senin için büyüttügüm siire misra yapip eklemekti seni sevmek...

hoşgeldin

Ruhlarimizin biryerlerde bulustuguna, düslerimizin biryerde kesistigine inanmak istedigim bu hayattan çalinti anlari, beni bunun aksine inandirmaya çalisan bir sesle ve ilk önce hep sen bölerdin...

Sevgi deyince ölüm aklıma geliyor hemen, yenilgi, yıkım..

"Ona duyduğum o tutkulu istek çözülmeye başlamıştı.

Sensiz geçen gecelerde yüregimde biriken kiskançligin, öfkenin, kirginligin ve hasretin hummali karanligi, sana kavustugum anlarda sevinçten çildirmanin esiginde tarifsiz bir hazza dönüsürdü... Sana yeniden dokunmak, sanki bulutlara öpücükler kondurmak gibiydi...

onun canı mevlanın nefesiyle verildi

ondan başka kimse ruhu öldüremez

hepsini bir daha asla okuyamayacagim bir siiri

Birbirinden nefret eden ve birbirinin varlığına tahammül edemeyen bu iki benlikle yalnız kaldığımda çıldıracak gibi oluyor, ağır ağır ruhumu öldürüyordum..

vallahi sizofrenleri kıskanıyorum

Uykunda sadece ikimiz vardik. Askima dar gelen sevgi sözcüklerine

:(Öyle büyüktü ki özlediğim sevgi, ona kavuşabilmek için hep bir başkası gibi yaşadım. Yıllarca sevgiyi özlerken, sanki ona hiç ihtiyacım yokmuş gibi davrandım.

Seni yollarca, sehirlerce uzagindan sevdim. Seni kelimelerce,

Neden dürüst olmak için beni seçmistin sanki... Gerçegin acimasiz zindanlarinda neden beni kilitli birakmistin...

sayili dakikalarindan an çaliyorum.

Hep bir yanim yarimlik, hep senden uzaktalik, hayattaki tek 'kimse'mden yoksunluk, yani kimsesizlikti.

kalp çarpintilariyla, yalniz senin için giyiniyorum en güzel giysilerimi.

"Bir şizofrendim artık.. Yalanlar söylüyordum, hem sana hem de ona.. Kendimi tanıyamaz olmuştum. Hangisi bendim?

ihtiyacim yoktu artik.

ihtiyacim yoktu orada. Sana sevgimi anlatmaya, ispat etmeye

tüm duygulari biz o kisacik anlarda soluk soluga yasardik...

Sadece sana sarilarak uyudugumda nefes alabiliyordum.

Hayatımda olmasan da, yalnız uzaktaki varlığının düşüncesiyle..

Iki kalbin bir ömre sigdirabilecegi

Çünkü ne zaman aşkla büyülensem, o çok eski korkum bana yaralı kendimi hatırlattı..

Seninle geçen zaman bir daha tekrari olmayan, dogaçlama bir melodi gibi benim için... Sanki birlikte yazilmis kaderimizin

Sorardım, senden değil, neden hep kendimden kaçtığımı..

Çünkü cennet sadece ikimizin olabildigi yerdi benim için.

hayırlı olsun şizofrenin

Sen güzel bulasin diye geçiyorum aynalarin karsisina.

Beni kollarina aldiginda, yüzümü masumiyetinin yurduna, o kimsesiz boynuna dayadigimda, kokunu kalbimle soludugumda... Uykun benim

Kendi yalnızlığıma bakmaz, başkalarının yalnızlığını çözmeye çalışırdım.