Baba öyle değildi diyemedim.

değil, varlıklılığın daha utanılası olduğunu yazarlığa

'Ağlama oğlum, ben sana daha iyisini alırım? dedim.

Hiç bir zaman:

. Annem haki renkli kalın bezden bir çanta dikti bana.

?Çantan nerde? diye sorup da kolunun altında göremeyince çantayı, başladı ağlamaya?

Yolda, soğuktan elim uyuşmuş, parmaklarım duyarlığını yitirmiş, çantanın düştüğünden haberim bile olmamış.

Sağlam çanta?

olana dek?

Soğukta elim üşüdüğünden çantayı tutamazdım, kolumun altına sıkıştırırdım; soğuktan korunmak için elimi de çantanın altına alırdım.

utanırız.

Üç gözü vardı çantanın?

Dileğini olmuş sanıp, inanarak anlatıyordu.

Paltom yok?

Üşüyorum, ellerim donuyor

Ben de yıllarca yoksulluk ayıbımdan utandım, taa yazar

Babam bu olayı, sonraları çok başka türlü anlatırdı: ?

AZİZ NESİN

elleri üşüyüp de?

Dönüp baktım, aradım geçtiğim yolları; çanta yok?

Yepyeni bir çanta almıştım?

çok pahalı bir çanta?

Daha güzel bir çanta aldım?

Çok güzel bir çanta?

Eğilip kolumun altına baktım, çanta yok?

Bir akşam, eve geldim yine, annem: ?

Okul dönüşü eve gelince ellerim sızım sızım sızlar?

Çoğunluğun yoksul olduğu ülkede, yoksulluğun

Babam, içinden geçenleri, dileğini anlatıyordu.

Kitabımı, defterimi çantama koyuyorum.

&#129300;"Mahalle Mektebi uzak?

Çoğumuz kendi suçumuzmuş gibi yoksulluğumuzdan

Vah benim oğlum?

Kış, soğuk, kar?

Çantan nerde? dedi.

O güzelim çantayı taşıdığı ilk gün yolda düşürmemiş mi

Hem de kilidi vardı çantanın?

Babam böyle anlatırdı; anlata anlata, bu anlattıklarına iyice inanmıştı.

başlayınca anladım."

O, gülerek anlatırdı, ben de gülerek dinlerdim.