Anne, 7 yaşındaki oğlunun duygusal ihtiyaçları karşısında çaresiz. Çocuktaki baba sevgisini, baba ihtiyacını giderme imkanı yok!.. Bunu şöyle anlatmış:

Ayy içim parçalandı okurken. 10 gün önce bir arkadaş bana anlatmıştı bu olayı, o da bir yerde okumuş. Sonra bana gönderdi, burada paylaşacaktım, unutmuşum. Okulda böyle öğrencilerin olduğunu öğrendiğimde kalbim daralıyor. Hikayedeki çocuk gibi hırçınlaşanlar var, dalgın dalgın düşünenler var. Öğrencilikleri genelde iyi gitmiyor, başarıları düşüyor ya da okulu bırakıyorlar. Ayy yazık gerçekten ya.. Olduğu gibi yapıştırıyorum aşağıya:

Sanırım ilk defa hocamla aynı fikirdeyiz :D

Bunu bir yerden mi yapıştırdın? Herkes aynı şeyi zöylüyor ezberlemiş gibi. Ama hiç çocukların ruh dünyasından bahseden yok.

7 yaşında bir erkek çocuk.. Haftada bir gün babasının yanında kalıyor, diğer günler annesinin yanında. Babası son zamanlarda yeni bir evliliğin hazırlığı içinde. Evleneceği yeni kadının da çocukları var.

Duygu görülmez zaten, yansımalarını görürsün. Dersten kaytarmak ve haylazlık neden oluyor sanıyorsun?

Cocugunu birakip calisan ananin yuzde 1 milyon gaddar olmasini yazan cocuk gelisimci hikayeleri devam ediyordu :)

Nerden yapistirayim yahu? Herkes boyle soyluyorsa vardir bir bildikleri o zaman. Cocugun dunyasindan bahsettim zaten ben de. Ayrica senli benli konusacak kadar samimi oldugumuzu bilmiyordum.

Hocam biz anlayamayiz. Bizim egitimimiz ne ki bu konuda? :) Burada 2 satirla cocukluguma inen yüce bir sahsiyet var. Biat edelim. :)

Bu durum çocuğun hissiyatı kadar annenin kaygiları ile de ilgili. Anne çocukta kendi kaygılandıgı davranışlara dikkat ettiği için o yönde tepkiler gözlemliyor. 7 yaşında bunları söyleyen çocuk, emin olun anne boşanmayıp sıkıntısı devam etseydi 20li yaşlarında?keşke boşansaydın anne? diyecektir. Annesine üzülse de böyle diyecek tepki gösterse de. Hangimiz annemiz eski sıkıntılarını anlattığında iyi ki katlanmışsın diyoruz ki? Sadece sabretmek zorunda olanlar öyle diyor. Yoksa ömür birdaha yaşanmayacak hiçbir sorunu olmayan ailelerde de birçok sorun çıkabiliyor Allah başka dert vermesin çocuk bu işin içinden çıkar sonuçta babası sağ. Anne kendi sağlığını koruyup önüne baksın. O bir anne, babanın yerine de kendini yıpratirsa çocuk annesiz de kalır. Asıl sorun o zaman başlar

Yakin arkadasim bosandi. En sevinen cocuklari oldu. Biraz orda biraz burda. Yasiyor hayatini. Anne de egitimci. Hic ajitasyona girmeyin :)

Seni anlıyorum. İyi bir çocukluk geçirmemişsin anlaşılan. Senin acını da paylaşıyorum. Ailen bir hata yaptıysa, bunu normal görerek rahatlamak yerine, farklı bir yol deneyebilirsin.

Aile olarak destek aldilar, cocuklari da aldi. Her seyi guzellikle hallettiler. Anlasamiyorsan anlasamiyorsundur. Cocuk icin kagit ustundeki nikahin zerre faydasi yok. Evdeki soguk ortam olacagina anam babam mutlu olsun diye dusunuyor cocuklar.

Ben de sizin gibi düşünüyordum ve çevremdeki birçok kişi de böyle söylüyordu ancak bu hikaye beni çok sarstı, çocukları anlamak, onların ruh dünyasına inmek çok farklı. 10 gündür bu olay aklımda. Rüyalarım giriyor. Eğer bir gün evlenemezsem, sebebi bu hikaye olur. Olur ya, herifin teki çapkın çıkar ve boşanırsak, çocukların çekeceği acıya katlanamam.

<i>".. şuan bile davranışlarında değişimler var, hırçınlıklar var."</i>

Bir gün babasının kucağında, evleneceği yeni kadının küçük kızını görüyor. Babası onunla oynuyor, ilgileniyor ve onu seviyor. 7 yaşındaki erkek çocuk bu durumu kaldırmakta zorlanıyor. Konuyu annesine ancak şu cümlelerle anlatabiliyor: <i>"Babam çok yoruldu küçük kıza bakmaktan.."</i>

2 satirla karakter analizi yapabilen yuce sahsiyetsiniz. Tebrikler :)

<i>"Ben babasız da çocuklarımı büyütebilirim, ondan fazla bi beklentim yok, ancak çocuklarımın duygusal dünyasına çare olamazsam bu beni üzer."</i>

Bosanmadan da aci cekilebilecek bircok olay var. Boyle yazip yazip insanlari istemedikleri evliliklere mecbur birakinca da cocuklarin psikolojisi bozuluyor. Bosanmanin tek sebebi capkinlik degil. Her sey biz insanlar icin. Hayat ne getirir bilemeyiz. Yasamadan fikir belirtilemez. Biri etkilenir, biri etkilenmez. Yani bu cocuk gelisimci hikayeleri de sıkıyor. Tam tayin zamani. Gundem tayin. Ozel hayatin tartisildigi forumlar baska forumlar. Kk var mesela reklami yapilan. Orada daha cok etkilesim alinabilir bu konuyla.

<i>".. anne olarak bazı şeylere dokunamamak, ulaşamamak.."</i>

Yabancı filmlerde izlediğimiz parçalanmış aile sahnelerini ülkemizde de görmeye başladık. Sadece filmlerde olacağını düşünürken, gerçeği dibimize kadar geldi. Alıştıra alıştıra, yedire yedire öğrettiler bunu halkımıza.. Ama olmuyor işte, gitmiyor, çocuklar asla normal olmuyor.

<i>"Oradayken aradı, sesini duymak istedim diye.. Sesinden cümlelerinden belliydi çok etkilendiği."</i>

Dünyanın altı üstüne gelse, küçük bir çocuğa bu kadar acı yaşatmaya değmez. Boşandıktan sonra alacağınız uzman desteğini keşke aile içinde ilk tartışma olduğunda alsaydınız. Insan gibi geçinmenin yollarını araştırsaydınız keşke. Çok değil, 5-10 yıl sonrasını ve çocukları düşünseydiniz biraz.. Bu olaydaki kadının pedagog ve çocuk gelişimci olması da ayrı bir trajedi. Onlar böyle yaparsa ya diğerleri?

Başka bir gün babasını daha farklı bir şekilde görüyor. Evleneceği yeni kadın, babasını öpüyor.. Evet, annesinden farklı bir kadın, babasına karşı yoğun bir sevgi gösteriyor ve çocuk bunu anlamlandıramıyor.. Boğazı düğümleniyor.. Yüreği parçalanıyor.. Aklına annesini arayıp, içindeki o anlam veremediği parçalanmayı ifade etmek istiyor. Ama 7 yaşındaki bir çocuk bunu nasıl anlatacak ve annesi nasıl anlayacak? Annesi çocuğun o andaki hislerini şöyle anlatmış:

<i>"Babama evlenme demiştim ama evleniyor."</i>