Tabut başlı bir avcı yerleştirirdim.

Kendimi yıldızlarda

BRUEGEL

Gözlerinin karasında

Ve biz son yenilgimizi ondan almışızdır.

Rüzgarıyla ilkbaharın

İçime çektiğim hava değil, gökyüzüdür.

Avluyu örten kan taşlarına düşüp

Bir çok güzel virgül vardır,

Suların en durusunda

DÜELLO

Saçlarıma yuva kurar bir anda kirpiler,

Tohumların arasında

Sığırtmaçların yosun tutan saçlarına.

Yıldız tuttum gök içinde

Anlatır akan kanı

İyileşmiş desinler

Sonra ateş ettiler

Gürgenler ve kayınlar avdan dönüyor.

o zaman değmeli buna...

Seninle çarpışmak kişiliğimi pekiştirir benim.

Alnımda birleşmekte güneşin raylarından

Ölürsem güzel bir ölü olurum,

Kaldırıp yatağımı

Norveç'ten söz açan şiirlerde.

Unutmazdım, yelkenin bir köşesine

Yıllar geçse de aradan

o zaman bana pehh deme!!

Bir soğuk yel eser

Hançer tek yenilgisini bizden almıştır,

Kızaklar tahtadan yapılmışsa,

Kırmızı bir çelenk oldu

Virgül kıştan üşür,

sen hep guncel tutuosundur o zaman :)

Bağladılar ağaca

Kar, örtemeye kalkışır gökkuşağını,

Uçursunlar göklere

Çünkü kış gelince koparılır

Nedense ürkütüyor, dağcıların göğünü,

Gökyüzü ayaklarımın ucundan başlıyor.

Zaten her yanda hüzün görülür

Kış gelir, virgül üşür,

la senin küçükken inşaata topun mu kaçtı...:))

Ovalarda bir ateştir

Uyurlar,

Konsunlar yastığıma

Işır yine kurşunlanan

Unuttuğum bir bitkinin yaprakları gibi

Ben belki dün ölmüştüm, belki de geçen hafta.

Kar toplarıyla voleybol oynayan

Gagalarında ninni

Zaten her zaman hüzün bulunur biraz.

Bir dilencinin sesindeki gri sessizliği

Solucanların, atmacaların kanı.

Ağaçlarla,

Yuva kurdu mermiler

Dalgalanır genç kızların

Kare taşlardan yapılmış bir avluya;

Göğsüme değerse kurşunların, ne çıkar?

GECELEYİN

Bir hançerin paslanırken çıkardığı gürültü.

Dallarında gezinsin

Uyutmak için beni

Yürekleri birleşir, geniş bir av ülkesi olur,

Bayrak olur bize yarın

Her çocuğun defterinde

başlık hayırlı olsun o zaman :)

Geçen sonbahar gömmüştük hançerimizi

Bu toprakta kalır adın

Beyaz sesiyle

Ve onurlu, yoksul böceklerin gazetecisi

Hışırtıyla geçen kartalların sesleri.

Bana çiçek gönderme

Parçalanan yüreğine

Yumdu sanki uyur gibi

Bakmaktadır oluğunun ülkesinden akşama,

:) ben zaten yolumdayım...:)))

Ben uyurken benim alnımdan beni sen öptün;

Gözlerini usulca

Işığını sana vurdu

Sırtlarında kuş tüyü

Seni vuramamak da yüreğimi pekiştirir benim.

Herkesin bir o zaman diyecek bırseylerı vardır...:O zaman...:)

Başakların sarısında

Defterin bir çok sayfasını koparmışlar,

Ben gülümserken resmimi çeker.

ıyı bakalım baslık güme gitmıcek o zaman..

Çocukların sayfaları her kış koparılır.

şimdi yazma zamanı o zaman :)

Kopar gelir ırmaklardan

Birer sirk emeklisine benzeyen avcıların;

Bir çok sayfası olmayan

Artık kalmayan tembelliğin sayfaları,

Ayak bileklerime kadar bu deredeyim işte,

Yenilirsem yenilirim, ne çıkar yenilmekten?

Dostlarının yarasında

Sırasında hayat verir

Yeşilinde tarlaların

Bulayım birdenbire

Kar dinmişse, avdan dönüyorsa avcılar,

BEN SANA TEŞEKKÜR EDERİM

Sen mavi bir tilkiydin, binmiştin mavi ata,

İçinde tazılar yaban ördeklerini,

Türkü oldu birdenbire

Bir kuş ağacı gönder

ÜLKÜ TAMER hayatı ve şiirleri

Bir kayığın yelkeni geçseydi elime;

Üşenen hayvanlar da

Gökkuşağı oldu birden

İskeletine kan yapışmıştır yer altında,

20 Şubat 1937 tarihinde Gaziantep'te doğdu. Robert Kolej'i bitirdi. İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Enstitüsü'nde okudu. Çevirmenlik, aktörlük, yayın yönetmeliği yaptı. A, Gösteri, Kaynak, Papirüs, Sanat Olayı, Yeditepe, Yelken, Yeni Dergi, Varlık dergilerinde şiirlerini yayımladı. İkinci Yeni ile başladığı şiirinde, her zaman kendine özgü olmayı başardı. Türkü, koşma tadında, masalların, doğa görüntülerinin, çocuksu duyarlığını yansıtan özgür çağrışımların beslediği neşeli, humor yüklü şiirler yazdı; canlandırdığı dünyaya giderek toplumsal kaygılarla pekişen ölüm izleğini, kendi çocukluk dönemini yaşadığı yöreden yerel renkleri ve yaşama izlerini, izdüşümlerini taşıdı.

Kabzası erimiştir şimdi, benziyordur

O zaman çıkar beni sende...:))

Gökyüzünün, ayaklarının ucunda.

Ellerine o gece

Uzakta çocuklar kayıyorsa,

Bileğinde kelepçe

İnsan anlamışsa ansızın, başladığını

Bir ormanda tutup onu

Günü gelir dağa çıkar

Gülümsedim buluta ben

Ama karşıma alıp seni horoz düşürmek de,

Artık kalmayan öğrenciliğin,

her kimsen kaybol burdan...

Ben sana teşekkür ederim, beni sen öptün,

Düşerken kanatlarına tutunan kuşlara.

Kül rengi güvercinler

Soluk alır, tüy verirler yorulunca,

Suya attım ben sesimi

Saçlarına düşen yağmur

O zaman senden vazgeçmedim...))

Sen bana çok güzeldin, senin ayakların da.

O zaman al bebeklerini ver misketlerimi...:))))

Karın nüfusunu bilmezler nedense.

Hem değerli, hem keskin bir hançerdi.

HANÇER

Yollarındaki fenerleri yakmıştır deniz.

İp yürekli gemicilerin yüzünü ürkütüyor

Derinlere dağınık bir çizgi biçiminde

KIŞTAN ÜŞÜYEN VİRGÜL

Kanımızı siler yıkar

Yooo... b. k. z eski başlıklar o zaman...:))

Serinlik vurdu korulara, canlandı serçelerim;

Girip toprağın altına

mutlu ol o zaman:)))

Toprağın sayfalarını koparmamışlar,

Gelip kondu bir güvercin

Denizinden geçen gemi

Diz çöktüler karşısında

Eskiler bizi tanır yakında hıt olur o zaman...:))

Biz hangi başlığımızı kör karanlıklara teslim etmişiz ki:) o zaman...:))

Kış insanı üşütür,

ÜŞÜR ÖLÜM BİLE

Avcılar ve kuşlar avdan dönüyor.

Ölüm saçar sırasında

pekı o zaman

Sırtsız atmacalar çizerdim şimdi

Köpeklerin bakışlarında birer keman tadı.

Üşür ölüm bile

Geceleyin karanlıkta

Kuş tüyleriyle kaplıdır burunları

Yerin yassı taşları tabanımın altında,

Denizleri sırtlarında birer panterle geçen

Yıldızlardan şiir çeker

bak pek yazan yok.. baslık tutmıcak o zaman :))

Alnıma dokunanlar

Beyaz sesiyle...

Çantalı okullular kar tanelerini avlar.

Uçmalarını gönderen atmacaların kanı.

Bir gül açtı yüreğinde

Norveç'in nüfusunu bilir de okullular

Bir annedir bir kardeştir

o zaman sen yoluna ben yoluma

Ağzımın kemiğinde dağınık bir şiir tadı.

Örtünemez artık virgül bazı sayfalarla,

Bilmem nişancılığı, tabanca kullanmadım;