"bir umut öldürür insanı, bir de vicdan"...

acaba yıllar sonra bir gün, açtığım bu başlığı tebessüm ederek okuyacak mıyım?

hayatın acımasızlığı karşısında hepimiz ne kadar aciziz.. bunlar yaşanmalı mı? yaşadıklarımız bizim seçimlerimiz mi? acı çekmeyi kim seçer ki bilerek? bir söz geldi aklıma, herkes kötü olabilir, zor olan iyi olmaktır.. hiç kimseye kin büyütmedim kalbimde, kimseden nefret etmedim.. küçük kızgınlıklarım oldu ve hepsini unuttum zamanla.. sadece bilmek istediğim, bir gün gerçekten mutlu olabilecek miyim? ailem gibi görebilecek miyim bir gün birini? arkamı döndüğümde daima beni sevdiğini ve seveceğini hissedecek miyim? uyandığımda kırgın ve yorgun olmadan, hayata sımsıkı sarılabilecek miyim? ailem dışında biri var beni annem gibi, babam gibi seven biri, diyebilecek miyim? kimseye beni değişmeyecek, ve kimse için beni üzmeyecek biri..

iyi geceler..

Seni hayata bağlayan birinin olduğunu düşündüğün andır...

Bazen kalmak gitmekten daha zordur...

yaşamak ne kadar ağır geliyor insana bazen.. gerçekten hayatı paylaşacağın bir yol arkadaşın olmalıymış, anladım.. evlenmekten de korkmaz insan o kişiyi bulunca.. sadece tek temennim kendim için ve benim gibi acı çeken bütün kalpler için, umarım bugün sabah umutla uyanırız..

Aslında hayatın en güzel anı...

kalbine göre versin rabbim

Herşeyden vazgeçtiğinde...

herşeyin bir zamanı vardır,