Tahammülsüzlük, saldırganlık, kavga... Hepsinin ardında haksızlıktan çok sadece ve sadece kendini, kendi keyfini önde tutmak yok mu?

İnsan kendine soruyor: Bunlara hazır mıyım? Değilim. Niye hazır olayım ki, koyun muyum ben, hakkımı savunmak suç mu? Bu iç sesler hepimiz için tanıdık olmalı. Hatta ihtimal ki bıkmışızdır bu iç konuşmalardan, savunmalardan.

Herkesin derdi kendine mi

İnsan hep kendini kayırıyor. Kendini kayırınca da hep haklı çıkıyor, yani haklı olduğuna inanıyor. Tartışmalarda bize yapılan hakaretler aklımızda kalıyor. Hiç fark etmeden kırdıklarımızı unutuyoruz.

Sinir düşündürmüyor tabii, acele ediyor.

Bu yolda düşüp kalkmak da var. Bir kere tutamadım diye vazgeçmek yok. Çok kolay konuşuyor psikologlar, konuşarak aşabilirsiniz diyorlar. İnsanı tanımıyorlar galiba, kimse hakkından vazgeçmiyor. Meşhur veli Sehl b. Tusteri k. s. Hazretleri demiş ki: ?Biz hanımla çok iyi anlaşıyoruz, o deli olunca ben veli oluyorum, ben deli olunca o veli oluyor.? Bir yerde hepimiz deli değil miyiz, veli olmadan bizimle başa çıkılmıyor.

sende böyle dersen eski ve eskimemiş editörüm :)))

Başkasının değil parmağına bir şey batması, kafası kırılsa belki sadece üzülürsünüz. Çünkü herkesin kendisi için daha önemli şeyleri var, değil mi?

herkesin derdi kendine gibi görünüyor..

KOYUNMUYUM BEN HAKKIMI ARAMAK SUÇ MU?

İnsan kendini yaşar, başkalarını sadece düşünür. Keyfimiz yerinde olunca kırmışız dökmüşüz, pek umurumuzda da olmaz. Ama moralimiz bozulunca herkesin keyfi kaçsın isteriz.

Kim bilir kaç kere kırdık? Ama sorsalar mazeretimiz var. Mesela çalışmış yorulmuşuz, haliyle hırçınlaşıyoruz. Başkaları da çalışıp yorulur mu acaba?!.

İlahi terazinin başında bekliyoruz insanlar haklarımızı versinler diye. Lakin terazi onların da hakkını tartıyor. Elbette tartacak, terazi bizim terazimiz değil ki...

başlığı okuyunca bu türküyü hatırladım.

Hakkını mı aramak istiyor içimdeki o durmak bilmeyen yanım? Hiç emin değilim. Sadece keyfimi düşünüyor. Aslında haksızlık dediği şey keyfinin kaçması; ona saldırıyor. Biraz sükunetle düşününce evde, işte olan şey bu.

Hakkımızın yendiğine çok çabuk emin oluyoruz. Hemen sinirleniyor, saldırganlaşıyoruz. Hesap soracak gücü bulamazsak kin besliyor, beddua ediyoruz. İyi de hışımla harekete geçmeden önce biraz düşünmemiz gerekmez mi?

Parmağınıza bir şey batsa bütün varlığınızla hissedersiniz acıyı. Sanki bütün vücudunuz yaralanmıştır. Acınız geçene kadar aklınız, fikriniz başka bir şeyle meşgul olmaz olur.

herkesin bir derdi var durur içerisinde..