Güneşi umutla karşılamak istiyoruz, karşımıza kabusla çıkıyorlar; huzur istiyoruz, çok görüyorlar; düzen diyoruz, fazla buluyorlar.

Zaman nehri ne kadar da hızlı akıyor değil mi? Geceler gündüzleri nasıl da kovalıyor! Kopan takvim yaprakları sanki ruhumuza düşüyor

Bütün dostlarımı selamlarım! Umarım, uzun gecenin ardından gelecek olan sabahın kızıllığını hala görebilirler! Ben, çok sabırsız olan ben, onların önünden gidiyorum...

öğretmen sağlıkcı polis yargı harici yüzümüz hiç gülmedi

Meçhule doğru yelken açan bir ruhun tedirgin, çekingen, endişeli ve yılgın olması şaşırtıcı görülmemelidir.

Fırtınanın ortasında dalgaların insafına terk edilmiş metruk bir tekne misali çaresizliğin girdabına doğru yol alıyoruz.

İçimiz alev topuna, bağrımız hazan mevsimine ve yüreğimiz susuzluktan çatlamış çorak topraklara döndü.

Yiyenler, yutanlar, soyanlar, sövenler, satanlar, savsaklayanlar, aldatanlar emanete ihanet edenler bu oyunda başrolü üstlenmiş görülüyor

Acaba huzurun şafağında mıyız, yoksa günbatımında mı? Umuda yelken mi açıyoruz, ya da uçuruma doğru yol mu alıyoruz?

Yarınlar hep güzel olacak denir. Oysa bugünler, dünün yarınları değil midir?

Hiç mi gülmeyeceğiz? Hiç mi mutlu ve huzurlu bir gün geçirmeyeceğiz?

Belki de sır budur, yaşanılmış olan kadar çok yaşam yoktur, bırakın hayat kendi işini yapsın.

Devlet işleri içten gelen bir sevgi, edep ve kamil akıl ile yürütülmezse onun sonu çöküş ve yok oluştur.

Başka bir gerçekliğe geçtiğimiz zamanlar var fakat bunun gerçekliğine teslim olamayız çünkü bunu hazmetmek dayanılmaz olurdu.