Bugün de geçti işte... Ve bütün günlerim hep böyle geçecek sonra ne olacak sanki!

Yavaş yavaş hislerim kütleşmişti. Hiçbir şeyden müteessir olmuyor, hiçbir şeye sevinmiyordum.

yaşadığımı zannettiğim oldu. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra,

Ve hep kendi kendime soruyorum: Beni bu dünyaya bağlayan nedir?

Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu?

Demek ki hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi...

ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim...

uyandığım zaman onu görüyordum...

Bana öyle geliyor ki, hakikaten yapabileceğimiz bir tek iş vardır, o da ölmek.

Tamamen yalnızım... Bütün dünyada yalnızım... Küçükten beri...

Bu hal beni müthiş bir yalnızlığa mahküm etti. Hiçbir şeyi, kendimi erkeklere beğendirmek için öğrenm

Hiçbir zaman erkeklerin önünde kızarmadım ve onlardan bir iltifat beklemedim. Bu hal beni müthiş bir

Şu koskocaman dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba?

Seni göğsümden kalbimi söker gibi sökerek bıraktım...

Buna rağmen yaşadım... Eğer buna yaşamak demek caizse, yaşadım.

Halbuki ben onun için bir hiçtim; gelmiş ve geçmiş birisi.

Hayatımda yalnız o vardı. Gözümü kapadığım zaman

Lüzümsuzluğuma, faydasızlığıma bu andan itibaren inandım. Ara sıra hayata tekrar döner gibi olduğum,

onu, açtığım zaman onu, uyuduğum zaman onu,

Kendisinden daha dün ayrılmış gibi taze bir hasret duydum.

Gönlümü avutamadım, seni söküp atamadım, ben bahtımı tutamadım, yar seni unutamadım.

ne kadar isterdim... Başka türlü olmayı ne kadar isterdm...

Sevip sevip yari ele kaptırmak kara bahtın bana eski işidir...