Ömrün gecesinde sükun, aydınlık

kendi aklığında

Esirden dudaklar okşasın sevsin

Sen akşamlar kadar büyülü, sıcak

Ne varsa hepsini boyun, saç, meme,

ince bir yüzü

Baktıkça azalırdı

ayrılışında onu görürken de

Bir masal meyvası gibi paylaştık

Olan vücudunu ondan gizleme.

Yiterdi

Beyaz, beyazdı bulutlar/Gölgeler buğulu, derin /Ah o hiç dinmeyen rüzgar/Ve uykusu çiçeklerin.

düşünürdüm

Sessizliğinde

Uçsuz

Garip, güzel, sonra mahzun

vardı ki...

Serin rüzgarlara pencereni aç!

Mehtabı kırılmış dal uçlarından

Mahmur gözlerinde süzülsün uykun.

Veya kestane dibinde;

Ve sen gülünce açan güller

Rüyaların kadar sade, güzeldin,

Gümüş çıplaklığı bir başka bahar

Boşanan bir seldi avuçlarından

Karşında fecirle değişen ağaç,

Bir türkü ki gamlı, uzun,

Işıkla yağmur beraber,

bucaksızdı düşü

Bırak saçlarınla oynasın rüzgar.

Severdim onu geceleri

Düşünürdüm

Mor aydınlıkta bir çınar

Aydınlık taşlar sanki uyurdu

Bak, seyret ağaran rengini ufkun

Severdim

Mahmur süzülen bakışlar...