ben seninle mutsuzluğa da varım diyorsun ama evlenince mutsuz olursan boşanırsın altyapısı olan şeylere inanalım lütfen:)

bir topak kan gibi adın

bir de o kahreden gurbet

geceleri, koynuma almadım ihaneti

hiç ateşe tutmadım yüreğimi

bütün şarkılar saçlarını söylemedi

çok seven çok sevdiğimdir:) sevdiğimi ararım merak etme derim

güzelmiş.

görüyorum ; O'yalan

Seni karşılıksız seven insan kimdir, ne halt yersen ye seni bağrına basacak insan kimdir?

Taş atsak bir ikisini düşürebiliriz, neden olmaz diye soruyorum?.. Mutsuz oluruz diyorsun, herkes mutlu olacak diye bir kural yok biz de mutsuz olalım.

evet salaş yalvarmanın korkusunda talan

sonra yine aynı anda bir sessizlik

Bazen yaşamaktır sevmek; soluksuz ciğer gibi sevgisiz kalbin duracağını bilmek?

beni affet

sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı

ama gözlerimi kapatamam...

Sonra o gelmişti biraz mahcup ve çok güzel. Yanıma oturup susmuştu. Öfke olarak sessizlikler görmüştüm. Anlayış ifadesi olarak sessizlikler. Kabulleniş olarak sessizlikler. Pişmanlık olarak sessizlikler. Hayranlık olarak sessizlikler. Ama onun sessizliğini çözememiştim..."

Şu hayatta başın sıkıştığında ilk kimi ararsın?

Sanki az önce, orada bir yerde, kaybettiği anahtarlığı arar gibi...

bir adın kalmalı geriye

ve hiç gitmedi

"Babam fabrikadan aldığı maaşının yarısıyla yirmi sene boyunca taksit ödeyip İnan Yapı Kooperatifi?nden bir daire sahibi oldu. Taksitlerin bittiği ay deprem oldu, ev yıkıldı. Tek yumrukla nakavt. Her zaman böyle olur. Mutlu olmak için bir sürü faktörün bir araya gelmesi gerekir. Mutsuzluk için tek neden yeter."

Bazen dayanmaktır sevmek; hayat nereden vurursa vursun ayakta durabilmek?

Ve bazen hayattır sevmek; birini çok uzaktayken bile, yüreğinde taşıyabilmek...

Hava açık, yıldızlar yere yakın.

evet kaybetmenin o zehirli buğusu

aynaların ardında sır

hele buselik hiç geçmedi fikrimden

aynı anda gülmek

yalnızlığın peşinde kuvvet

Bunu çok az kişi diyebilir..

işte sevmek bu demek..

Hepimizi önemli insanlar olduğumuza inandırdılar, sonra da çekip gittiler...

düşüncelerin bile aynı olduğunu bilmek

dokunmuyorum sana kalbim...

bu sevda biraz nadan

madem sevdin; oyalan.

aynı anda susup

evet kahrolmuş sayfaların arasında adın

Yirmi bir yaşındaydım o zaman, ama çarklar hep döner, her yaşta döner. Büyük bir kentteysen bir sürü gereksiz şey bilmen lazım yoksa kendini salak gibi hissedersin. Sonuçta inmem gereken istasyonda indim. Eve gittim. Herkesin yüzünde aynı ifade. Ölüm haberi vermek zorunda kalanların yaşamaktan duydukları tatlı utanç. Bunlar çehrelere asılı açık kanıtlardır. İlk insanlardan bu yana incele incele bu hale gelmişlerdir. Bir gün öyle bir dil gelişecek ki tek laf etmeye gerek kalmayacak. Herkesin yüzünden anlaşılacak ne demek istediği.

çocuğun ellerinden kaçan uçan balon, fotoğrafı çekilebilecek en hüzünlü andır...

Kurtuluş Parkı?nda yaprak dökümü.

ve say ki

bir ruh ve iki beden

Rüzgar yine kokunu getirdi, Anlayacağın bu gece de, Canım burnumda...

Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç...

evet nihayet

Bazen bir hikaye tutuşmuş iki eldir, kenetlenmiş on parmaktır. şimdi gizlice söyle bana, saklı düşler ne demektir. yağmur ne demektir terk ne demektir. işte o zaman anlayacağız yeniden gitmek ne demektir...

Bazen ağırdır sevmek; sevdiğine layık olabilmek?

bütün şiirler gözlerini

ben hiç ağlamadım

hele nihavent

evet yangın

sevinirim bir adın kalmalı geriye

biraz da hıçkırık tadı

Birbirimizin yüzüne bakıyoruz.

pencere önü menekşelerinde her akşam

sen say ki

bütün kırılmış şeylerin nihayetinde

Babamın öldüğü gün birine aşık olmuştum. Bazen böyle olur, her şey üst üste gelir. Metrodaydım, boş yerler vardı ama en köşede ayakta duruyordum. Onu düşünüyordum, romantik şeyler değil, bir buluşma ayarlayabilmek gibi pratik şeyler ve kaç istasyon sonra inmem gerektiğini de düşünüyordum diğer yandan...

içimin nehirlerinden

evet nisyan