Yoruldum artık... Gerçekten yoruldum. Ruhen de bedenen de yıprandım. Ruhen yoruldum; işsizlik psikolojisi yeteri kadar yıpratıyorken, günlük hayatın hay huyundan yoruldum sürekli ders çalışmalıyım diye düşünmekten yoruldum, kimseyle görüşmüyorum, artık arkadaşlarımla bile konuşmak gelmiyor içimden, hiçbir sosyal faaliyete katılmak istemiyorum, bütün gün uyuyayım, hiç uyanmadan uyuyayım, kimsenin konuşmasını, derdini, kendi dertlerimi bile dinlemeyeyim, hiç birşey düşünmeyeyim istiyorum... Bedenen yoruldum; gözlerim kayıyor artık, en sevdiğim yemeğin bile tadını alamıyorum, iştahım yok, yemek yiyemiyorum, ayağımı sürümeye mecalim yok, başım dönüyor, kafamda arı vızıltısı gibi sürekli bir ses var, sadece masanın tepesine oturup sağ elimi kullanmaktan başka hiçbirşey yapamıyorum. O derece vücudum yorgun... Daha ne kadar böyle devam edecek? İllaki en dibe çökmem gerekiyorsa vallahi de billahi de çökmek üzereyim, çekildiğimi hissediyorum karanlığa. Gerçekten yoruldum ben ağlamaktan da yoruldum, çalışmaktan da, düşünmekten de. Daha ne olması lazım ışığa ulaşabilmek için ya Rabbi!