"Elhamdülillahi Rabbi'l-Alemin" derken bütün zerrelerinin eridiğini hissetti. Yok oldu sanki... Damla deryaya gark oldu. Ve yoklukta asıl varlığı buldu.

"İyyake na'budu ve iyyake neste'in."

"Ancak Sana kulluk eder ve yine ancak Sen'den yardım dileriz." diyerek Rabbi'ne niyaz ediyor.

"Allahu Ekber" dedi.

Hafız, sanki ete kemiğe bürünüp, Yunus diye görünenlerdendi. Yunus gibi hakikat ilminin peşinde idi. Bunu anlamak için onu tanımak, onu tanımak için de Kur'an'ı biraz olsun anlamak gerekli...

Adeta vücudundaki bütün uzuvlar dile gelmiş, hep birlikte koro halinde duaya "Amin" diyorlardı.

Eşiğinde durdum ya Rab!.. Nefsim, kalbim ve bütün varlığım Sen'in ellerinde. Sen şekil ver kalbime... Suretimi de, siretimi de Sana döndür. Kendi boyanla boya. Kalbime tecelli et cemalinle... Aman, celalinle değil!..

Rabb'im razı olsun.

Hafızın nefsi, namaz süzgecinde ezildikçe ezildi, kalbine boyun eğdi. İnsan denen muamma çözülüverdi, gönül aynasında belirdi. Bir büyük Hak dostunun söylediği gibi, "Hayat, beşik ile tabut arasında dar bir koridor"...

Namaz kılmayanlar, gözünün önüne geldi. Merhameti coştu. Namaz kılmamanın cezasını yüreğinde duydu.

"Cibril hadisi"nde olduğu gibi.."İhsan nedir?"diye sorunca Ruhul-Emin,"Allah Teala'yı görür gibi ibadet etmen!" diye buyurmuştu Alemlerin Efendisi -sallallahu aleyhi ve sellem-... "Her ne kadar sen O'nu görmüyorsan da, O, seni hep görüyor." diye de tamamlamıştı mübarek kelamını...

Bir günde en az beş kere miraca çıkmak ne müthiş şey!

"Rahman ve Rahim olan"ın merhamet ummanına dalmışken bir anda silkiniverdi. Şimdi "din gününün sahibi"nin huzurunda, hesap için mahşere çıkmış gibi kıyamda idi.

"Kullukta zirve namaz, namazda zirve secde"... O, şu anda zirvedeydi. Zirveden alemleri seyrediyordu. Rahmani kokular duydu. Melekler, hayran hayran ona bakıyorlardı.

"-Namaz, namaz!.." diye buyurmuştu.

Her bir kul, bizzat Rabbi tarafından hesaba çekilecekti. Kulluğun mahcubiyetinin yanında Rabbi'nin kelamına muhatab olmanın yakıcı sıcaklığını hissetti kalbinde... İhsan duygusu ile namaz kılmak ne güzel!

Belki de marifet basamaklarını tırmanıyordu. Namazı, büyük bir sır ve hikmet kapısı görenler için pek çok kapı aralanır elbet gönül aleminde... Ve pek çok sır, namazın içinde çözülüp, Hak ile ayan olur.

"-Eyvah, Ümmet-i Muhammed!.." diye ağladı, ağladı!

Ardından uzunca bir sure okudu. Kıyamda durmaya doyamıyordu. Allah'ın huzurunda bir "Elif" gibi dimdik duruyordu. Eğildi, "dal" oldu. Boyun eğdi, nefsine teslimiyeti sevdirdi.

Şimdi ise dua makamında...

Allah'ım, bu ne güzel bir kul! Ne güzel bir namaz! Yine doğruldu, "Elif" oldu. Secdede tam bir "ha-mim" oldu. Kıyamıyla rükusuyla, secdesiyle şimdi tam bir Kur'an ayetiydi. O, zaten hafızlığını tamamladığı andan beri "yürüyen Kur'an"dı. Onun gibi namaz kılan az idi.

O'nun hürmetine kim bilir kimler affediliyordu. O secdedeyken başına kulluk tacı taktılar. Bir de kalbine, gönlüne baktılar. Ne gördüler dersiniz? Masiva adına, dünya namına hiçbir şey kalmamış. Tek ve yegane olan varlık, sadece ve sadece Allah!..

Allah'ım, huşulu namazı sevdir ve o huşuya erdir bizi!.. Namazda miraçtan hediyeler doğsun kalplerimize!.. Hafızın namazı gibi.

O bir kuldu! Omuzlarındaki ağır yükün farkındaydı. Ve namaz kılıyordu. Allah'ın Rasulü, son nefesini verirken:

"-Hak!" diye feryad etti.

Tenha bir köşe bulup namaza durdu. O, zaten "hep musalli olanlardan"dı. Ellerini kaldırdı ve dünyayı bütün ağırlığına rağmen arkaya atıverdi. Tekbir aldı.

Azze ce Celle...

Hafız, namazını bitirmeye kıyamıyordu.

"Bizi dosdoğru yoluna ilet, nimet verdiklerinin yoluna. Gazaba uğrayanlarınkine değil!.."

Allah'ın büyüklüğü karşısında nahif olan bedeni, daldaki yaprak gibi titriyordu. Fatiha'nın ayetleri, bir bir sıralandı gönül semasında.

"İşte size vaad edilen cennet! Ki o, Allah'a yönelen, emirlerine riayet eden, göremediği halde Rahman'dan korkan ve «kalb-i münib ile gelen kimselere mahsustur." (Kaf, 32-33)

İşte şimdi, o dar koridorun başından sonu görünüyordu. Hafız, namaz kılıyordu. Adeta yer-gök bir olmuş, zaman-mekan kaybolmuştu. Secdede ne kadar kaldı, kaç kere "Sübhane Rabbiye'l-A'la" dedi, bilemiyordu.