Evet... Biz hayata gözlerimizi Sen'sizlikte açtık. Sen'in adını ezberleyerek büyümedi birçoğumuz, büyüdüğümüzde ise çağın gereklerini sürdüler önümüze. Ama yetmedi bütün bunlar, ne de asırlar... Bu yüreklere mesafe konulamazdı. Ruh biliyordu, asırlarca önceki 'kardeşlerim!' hitabını. Silinmiyordu çünkü Sana ait hiçbir güzellik. Şimdi ben kırık dökük ifadelerimle neyi anlatabileceğimi bilmiyorum. Özlemimizi mi, yoksa akıllarımızdan zorla sıyırdığımız ütopyalarımızı mı? Kalem çizemez ki sevginin portresini. Ne söylense Sana dair, eksik kalır şimdi

"Benimle röportaj mı yapmak istiyorsun?" diye sordu Hayat.

Biz hayata gözlerimizi büyük bir boşlukta açtık. Ne yapacağımızı bilemez bir halde, kum gibi dağılıverdik. Vehimlerimizle baş başa bulduk kendimizi, bir aklımız bir de şüphelerimiz vardı. Hiç açlıktan midemize taş bağlamadık, yamalı entarilerimiz de olmadı, kerpiç de taşımadık, ama ezildik batmanlarca manevi yükün altında. Lezzetler eleme, mutluluklar anlamsızlığa davetiyeydi Sen'siz bir hayatta.

Hayat ın içimde dışımda her yerde aktığını hissettim. Kendimizi sevdiğimiz kadar Hayat ı sevebilirdik ancak. Ne daha az ne daha fazla...

Hayat derin bir nefes verdi. Hayatın nefesi kelimelere dönüştü.

Biz hayata gözlerimizi zamanzedeler olarak açtık. Çoktan uzaklaştırılmıştık Sen'den. Yanağına batan zırhın haberini geç aldık, yetim başı okşayan ellerinin merhametini sonraları içti sinirlerimiz. Gözlerinin içindeki muhabbetten içemedik doyasıya, sesini duyup coşamadık bestelerinle. 'Ümmeti!' deyip sahiplendiğini, 'kardeşlerim!' deyip bizi beklediğini, vefanın Sen'de çiçeklendiğini, umudun Sen'de yeşerdiğini söylemediler bize. Sonra biz Sen'den bihaber ne tufanlar yaşadık. Savrulduk çağın gri tonlarında, renkleri bile öyle anlamsızlaştı ki. Yetimler hep ağladı Sen'sizlikten. Gözyaşlarına bile hançer saplandı ümmetinin.

Biz hayata gözlerimizi büyük bir boşlukta açtık. Ne yapacağımızı bilemez bir halde, kum gibi dağılıverdik. Vehimlerimizle baş başa bulduk kendimizi, bir aklımız bir de şüphelerimiz vardı. Hiç açlıktan midemize taş bağlamadık, yamalı entarilerimiz de olmadı, kerpiç de taşımadık, ama ezildik batmanlarca manevi yükün altında. Lezzetler eleme, mutluluklar anlamsızlığa davetiyeydi Sen'siz bir hayatta

varla yok arasında

Oysa yağmur da kar da güzeldi. Ne kadar isterdi yağmurun altında yürümeyi, damlaların etrafında dans edişini izlemeyi, başını gökyüzüne çevirip bulutların nasıl boşaldığını görmeyi, ne çok severdi.

"Senin kendin olmanı istiyorum, yoksa başkası olurdun. Sana bugün ihtiyacım olduğunu bil, yoksa bugün benimle olmazdın. Kendi eşsizliğini ve biricikliğini bil; çünkü ben kendimi tekrar etmeyecek kadar yaratıcı ve zenginim. ve gerçekten TEK değerli olanım. Değerimi bil."

"Benim zamanım Sonsuzluk" dedi Hayat. "Ne sorular var yüreğinde?"

Karların üzerinde yuvarlanıp, her yerinin soğuktan donmasını isterdi. Üşürdü elbet, olsun varsın, hayat buysa, bütünlüğü içinde hissetmeliydi onu.

bitmeyle doğma sınırında

Hayat yanıt verdi.

Biz hayata gözlerimizi sonbaharlarda açtık. Sarı bir hüzündü kainatın bize hediye ettiği. Yaprak dökümüydü ya, savrulduk biz de, karar kılamadığımız duygu tonlarımızda. Eylül hüzün ayıydı; ama Sen'in adının bestelerini taşımayan kaldırımlar kadar daraltmıyordu içimizi. Mantar biter gibi, çözümsüz sorular üreten aklımız, iyileşemeyen, asla yeşermeyecek olan yanlarımızın fotoğrafını tutuşturuyordu elimize. Yaprak yere dökülünce, çürüyüp kaybolur. İnsan doğar ve ölür. Hepsi bu diyenler, sonra sırf Sen'i gizlemek, bizi Sen'den koparmak için üretilen teoriler... İşte bunlar çürüttü beynimizi, sonbaharda toprağa düşen yaprak gibi. Halbuki Sen dirilişi vaadediyordun. Çünkü Sen ilkbaharda gelmiştin. Nisandın çiçek çiçek açan. Ölümün ardından dirilişi anlatan kainat... Eylülü, yani yaprak dökümünü yaşayanlar, yani Sen'i, yani baharı, yani dirilişi yaşayacaklar bir gün.

"Zengin insanın en çok şeye sahip olan değil, en az şeye ihtiyaç duyan insan olduğunu öğrenmelerini isterdim. Bir sevecen yüreği derinden yaralamanın bir anda olduğunu; ama iyileştirmenin çok uzun sürdüğünü öğrenmelerini isterdim. Seni seven insanların duygularınmı nasıl ifade edebileceklerini bilmedikleri için seni sevmediklerini sanmak yerine onların sevgisini hissetmeyi öğrenmelerini isterdim."

"Hiç kimseyi seni sevmeye zorlayamayacağını, yapabileceğin tek şeyin seni sevmelerine izin vermelerini isterdim. Affetmenin affederek öğrenilebileceğini öğrenmelerini isterdim. Başkalarıyla kendilerini kıyaslamamayı öğrenmelerini isterdim. İki insanın aynı şeye bakıp farklı şeyleri görebileceğini öğrenmelerini isterdim."

ruhun halveti gece saatinde

"Çocukluktan sıkılıp büyümek için acele ediyorlar, sonra yine çocuk olmanın özlemini duyuyorlar. Para kazanmak için sağlıklarını kaybediyorlar, sonra sağlıklarını kazanmak için paralarını kaybediyorlar. Gelecekle ilgili edişelenmekten şimdiyi unutuyorlar. Sonra da ne şimdiyi ne geleceği yaşayabiliyorlar. Deneyim iyi bir öğretmendir diyorlar ama deneyimin faturasını ödemek istemiyorlar. Hayatlarını kazanmak için eğitim alıyorlar ama yaşam ustası olmayı bilmiyorlar. Bu nedenle de, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar, hiç yaşamamış gibi ölüyorlar."

Bütün odayı beyaz bir ışık kapladı? ve Hayat yanıtladı.

Biz hayata gözlerimizi özlemlerle açtık. Önce bilemedik neyi özleyeceğimizi. Baldıran zehri günlerin ardından, düşe kalka tozlu bir yolda bulduk kendimizi. Kirlenmiştik. Ne çareler aradık arınmak için, çağın vebalarından. Katranlara bulanmıştık sanki. Ruhumuza yapışan kenelerden vesilenle sıyrıldığımız günden beri de, darmadağın olan parçalarımızı aradık durduk. Mahveden yalnızlıklarda eridik sonra. Sen bizi kardeş ilan etmiştin oysa.

Hayat yanıtladı.

Bir ara eli pencerenin koluna gitti. Çevirip açtığı pencereden içeriye yanına almak istedi hayatı. Gürültüsüyle, karmaşasıyla... Sonra vazgeçti, ellerini çenesine dayayıp devam etti izlemeye. Geçen günleri düşündü. Küçüklüğünde bu durumlarda ve pencerelerin önünde yaptıklarını hatırladı. Nefesiyle buharlaşan cama adını yazardı. Kuşlar, çiçekler çizerdi yağmurlu ve karlı günlerde. Kimbilir belki o çocuk haliyle bile hayaller kurar, yağmurda kaçanları, kartopu oynayanları izler, imrenirdi onlara.

Neydi korktuğu? Kendini neden, kimden korumuştu ki yüzeyinde kabuklar bağlanmış, etrafında duvarlar örülmüştü yüreğinin? Hayat böyle mi yaşanır, bir ömür böyle mi geçirilir? Böyle zırhlar içinde hayat yaşanmaz ki?

"Söylediklerimi yüreğine kaydet" dedi. Söylediği cümleyi yüreğime kaydettim.

Biz hayata gözlerimizi ikindilerde açtık. Hayatımızın güneşi Sen'din, bunu bilemiyorduk. Güneşin bile farkında değildik. Karanlığa doğru sürüklendik. Sen'siz geceler yıldızsızdı, ay hiç doğmuyordu içimize, ferahlayamıyorduk. Ne uyutan masallar dinledik; Leyla'yı, Züleyha'yı anlatanlar Sen'i anlatmadılar bize. Sonra kızdılar, aşka dair kayıtsız kalmakla suçlandık. Oysa zaten mecazi aşkların dar hendesesinde yorulmuştu kalbimiz.

"Zamanın var mı?" diye sordum.

alıntı

Çok beklemişti o hiç gelmeyecek olanı, gelmeyecek oluşunu bile seviyordu. Özlemini katmer katmer çoğaltmayı... Her yitirme çabasını bir savaş gibi düşünüp, zaferden kaçışını bile seviyordu.

Hayatın tadı tuzu dedikleri, aşkı da acıyı da yaşamıştı. Her ne kadar cesur olduğunu düşünse de, bütünüyle bırakamamıştı kendini yine de hayata. Biraz yüzüyor, hatta dibe dalıp havasız kalıyor, ancak sonra tırsıp kıyıya kaçıyordu. Bir korkaktı o.

Biz hayata gözlerimizi zamanzedeler olarak açtık.

Deva bulamayan bir yaradır Sen'siz muhabbetler. Ne yazar ki kelam, ne söyleyebilir ki yürek Sana dair. Kalb neyi saklamıştır sevgine dair ki, dökebilsin serancamını. Sancımız devasızlığımızdan değil, dertsizliğimizdendir. Özlemler nedendir çağlar ötesine.

ikilemlerin sözcüsü olmuş gibisindir

Pencerenin önünden ayrılamıyordu bir türlü. Dışarıda hayat vardı, özenle giyindikleri maskelerle insanların yaşadığı. Bir beklediği yoktu. Şimdi köşeden görünecek umuduyla her geçeni o sandığı biri...

hakikati devşirme peşinde yarına uzanır geçmişin

Hayatla röportaj yaptığımı gördüm rüyamda.

Hayat elimi tuttu. Bir süre sessiz kaldık. Derin bir nefes aldım. Ona, insanların neleri öğrenmelerini istediğini sordum.

Yüreğim kuş gibi hafiflemişti.

"Başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren".

"Son bir soru daha, Hayat" dedim. "Benden ne istiyorsun?"

"İnsanlarla ilgili en çok neye şaşıyorsun?" diye sordum.

Aradan yıllar geçmesine rağmen yine aynı şarkıyı mırıldanıyordu. Ne zaman bir kar tanesi görünse, dilinin ucuna bu şarkı düşüyordu.

Onsekiz yaşında, her kar yağışında nerede olursa olsun, kar yağışını izlerken, hep aynı şarkıyı söylerdi: Alıcı kuşlar gibi başımın üstünde dönüp durmayın. Kol kola girip yalnızlığı vurmayın yüzüme kar taneleri...

Gülümsedi.

İçindeysen eğer hayatın, ayak izlerin kalıyorsa bastığın toprakta, teneffüs ediyorsan biraz acı da koksa havayı, yüreğini ona açmalısın, ayna olmalı hayata gönlün. İster acıtsın, ister körebe oynar gibi, ellerinle yoklayarak her şeyi böyle pencerenin ardından seyrettirsin... Tercihte bulunmak elinde... Seç içlerinden sana göre olanı, ya da yeni bir formül dene. Ama hiç unutma, hayatta iz bırakmak öyle kolay değildir.

Çünkü onun böyle havalarda dışarı çıkması yasaktı. Hasta olabilirdi. O zamandan öğretmişlerdi ona hayattan kaçıp korunmayı. Yağmurda ıslanırsan üşütürsün, karda oynarsan hasta olursun, akşam sokağa çıkmak tehlikelidir, derlerdi ona.

2. birbir

Biz hayata gözlerimizi kurak bir günde açtık. Sevgisizlikten çöl çöl olmuştu yürekler. Sen'siz medeniyeterin, kalbleri taş kesilmiş yıkıntılarının arasında ezildik. Horlanan, hakir görülen bizdik. Sonra Sen'in adının duyulduğu coğrafyalardan masumların feryadı duyulur oldu. Biz kalpleri sancılı doğanlardık, uzaktık çünkü Sen'den.