bir an ölümü düşünmek yeterli olmaz sanırım.

hergün ölümü hatırlayanlardan olmalıyız.

"Ölüm En Büyük Öğretmen..."

Bir an düşünün ölümü ama sadece bir an.

ölümü düsünmek bile sevaptır.. ancak biz müslümanlar nedense ölüme hep kötü birsey gibi bakıyoruz maaleseff... garip bi çelişki...

en çalışkan öğrencilerden olup, en küçük öğretmenle idare edebilenlerden olmayı tercih ederim, tercih etmeliyiz. tercih bir çözüm mü peki? herşey olmasa da, bir adım denebilir... en uzun yollar da bir adımla başlar.

Ölüm varken siz yoksunuz, siz varken ölüm yok. Varlık ve varoluşunuzun bittiğini düşünmek... Belki bir an bile düşünmek insanın tüm tasavvurunu altüst edebilir. Ölüm düşüncesi herşeyi yeniler, ama bir korku değil bir sevinç anı olarak görebilmek onu... Belki bunu başardığımızda sufilik yolu açılıyor.

üstada power ne güzel ifade etmişsiniz.. ceddinize rahmet.

Ölümle aramızda bir sıgara kağıdı bile yok..

öğrenci en tembel öğrencilerden olunca, en büyük öğretmen ne yapsın? -alınmak isteyene ithafen-