Bu kalbi dikkat ve rikkat, bu ruhi yoğunlaşma olmadan yaklaşıldığında Kur'an elinden tutmuyor insanın...

Bu hassasiyet çerçevesinde çok açık bir husus ki kalbi hastalık, insanın Kur'an'la doğru buluşmasına mani oluyor. Hatta, Kur'an'ın rahmetiyle, şifasıyla, hidayetiyle buluşamadığı gibi, tam aksine murdarlığı katmerleniyor.

-"Allah'ın ayetlerini yalanlayanlar..." (Bakara, 39)

-"Gerçekte öyle olmadığı halde, insanlar öyle sansınlar diye Allah'ın kitabından okuyormuş gibi dilini oynatan ve Allah'a karşı yalan söyleyenler... (Al-i İmran, 78)

Kur'an Rabbin kelamıdır.

Yani Kitabullah'a arı duru, tertemiz niyetlerle, hesapsız, ivazsız, garazsız, yol kılavuzu edinmek niyetiyle... Bir habl-i metin, bir ilahi pusula hüviyetinde bakarak...

paylaşımın için teşekkürler. bende ilave olarak bu mübarek aylarda bol bol okumalıyız. çünkü bu aylarda sevaplar kat kat artar. Allah bizi okuyan okuduğunu anlayan ve onunla amel eden kullarından eylesin inşallah.

"O kafirler için iç yarasıdır." (Hakka, 50)

"Bir sure indirildiğinde onlardan kimi, "Hanginizin imanını artırdı bu sure?" diye sorar. İman edenlere gelince, onların imanını artırır ve onlar müjdelenmişçesine sevinirler.

Bunların hepsi "Allah'ın ayetleri"yle kurulan negatif ilişki şekilleridir. Safiyet yoktur, küçük hesaplar vardır. Allah'ın kitabından dünyevi çıkarlar süzme hesabıdır bu.

Kur'an, o yüce kelamın Sahibinin beyanınca "rahmettir, şifadır, hidayettir, öğüttür... "

-"Allah'ın ayetlerini küçük bir pahaya değişenler..." (Bakara, 41)

-"Kitabı elleriyle yazıp, sonra az bir değer karşılığında satabilmek için "Bu Allah tarafındandır" diyenler..."(Bakara, 79)

-"Kitabın bir kısmına iman edip bir kısmını inkar edenler..."(Bakara, 85)

amin ecmain

Kur'an, kalbi hastalık belirtilerini de bildiriyor bizlere...

Ona kalbleri arındırarak ulaşmak en az bedeni temizlik kadar önemlidir. Zaten onun sayfaları, kalblerini fethedenlere açılır. İlahi kelam kalblere ulaşmayacaksa nereye ulaşacaktır ve kalbler temiz değilse kalblere nasıl yol bulacaktır?

Mesela, Al-i İmran Suresinin 7'inci ayetinde, "Kitabı sana indiren O'dur" denildikten sonra, Kur'an ayetlerinin bir kısmının "muhkem - anlamları ve kapsamları kesin" olduğu, bunların Kur'an'ın ana yapısını, temelini oluşturduğunu, bir kısmının ise "müteşabih - anlamı kapalı, belirsiz" olduğu kaydedilir ve şöyle denir:

-"Kitabı okuyup, insanlara iyiliği emredip kendini unutanlar..." (Bakara, 44)

"Kalblerinde bir hastalık bulunanlara gelince, onların murdarlığına murdarlık katar ve onlar kafir olarak can verirler."

"Kalblerinde eğrilik olanlar, fitne arayışıyla ve arzularına göre yorumlamak için anlamları kapalı - belirsiz olanlara uyarlar."

Oysa Allah'ın kitabı ile, temiz, arı duru, ivazsız garazsız, muhlisane bir ilişki kurulmalıdır. Kur'an onun da çerçevesini bildirir bize...

"Kitaba bütünüyle iman edenler..." (Al-i İmran, 119) der mesela... Onlar farklıdır. "Onun emirlerine uyma konusunda istekli, şevklidirler" (Muhammed, 20) der mesela... Onlar elbet farklıdır.

Yine Kur'an'dan bir başka ayete göre ise, her inen ayet, birilerinin imanını artırdığı halde, başka bir kesimin de "murdarlığına murdarlık katmaktadır!"

-"Hakem olarak Allah'ın kitabına davet edildiklerinde yüz çevirenler..." (Al-i İmran, 23)

Vakıa suresinin 79'uncu ayetinde "Ona ancak tertemiz olanlar dokunabilir" buyurulur. O Kur'an'dır.

Onu "Allah'tan gelen bir nur, insanı selamet yollarına çıkaran, karanlıklardan aydınlığa kavuşturan, doğru yolu bulduran ve Allah rızası ile buluşturan apaçık bir kitab" (Maide, 16-17) olarak görenlerin bakışı, sarılışı elbet farklıdır.

Hatta bir hadis-i şerif, doğrudan doğruya mü'minleri ilgilendirmesi sebebiyle, daha çetin bir duruma işaret etmektedir. Hadisi şerif şöyledir:

Her ne kadar abdest de aslında "manevi kirlerden temizlenmek" ise de, Kur'an'a temiz, tertemiz yaklaşmanın bir de kalbi manası olmalıdır, diye düşünülebilir.

"Kur'an okunurken ona kulak vermek ve dikkat kesilmek" (A'raf, 204) bir başka kalbi disiplinin meyvesidir. "Gönlü diri olanlar"ın (Yasin, 70) Kur'an'dan alacağı zenginlikler bambaşka olmalıdır.

O yüzden de Allah'ın ayetleriyle bu tarz ilişki kuranlara Allah'ın vadi gerçekten ürperticidir. Mesela Bakara 174'teki gibi "Allah'ın kitabından bir kısmını gizleyen ve onu az bir değere değişenler..." hakkında "... bunlar karınlarına ateşten başka bir şey tıkmış olmazlar; kıyamet günü Allah onlarla konuşmayacak, onları temize çıkarmayacaktır; onlara acıklı azab vardır." denilmektedir.

"O müttakiler için öğüttür." (Hakka, 48)

Dikkat edilirse peşpeşe üç ayet, Kur'an - İnsan ilişkisinde ne çarpıcı bir farklılaşmayı işaret ediyor. Sanki "Seç yerini" dercesine... Müttaki olursan, gerçeğin taa kendisi, yolunu ışıtan bir "öğüt" olur Kur'an, gerçeğin farkında değilsen, gerçeğin üstünü örtmeyi meslek edinmişsen bir "iç yarası" olacaktır senin için... Kalbine taşıyamayacağı bir zulmü reva gördüğün için...

Demek ki Kur'an'la alaka, öyle kolay bir alaka değil. Belirli bir hukuku olan, belirli hassasiyetleri gerektiren bir alaka bu.

Belki abdestin kalbe uzanan boyutu gibi, en çok bu manada bir temizlik lazım.

-"Allah'ın indirdiği kitabın bir kısmını gizleyenler ve onu az bir değere değişenler..." (Bakara, 174)

Demek ki iki davranış, yani fitne arayışı ve keyfine göre yorumlama yönelişi, Kur'an'la ilişkide kalbi bir eğrilik göstergesi olarak not ediliyor.

Tevbe suresi'nin 124 - 125'inci ayetleri şöyledir:

Bu ayetin fıkhi yorumunda, Kur'an'a "tertemiz dokunmak" tan kastın, abdestli olmak anlamına geldiği ifade edilmiştir. Onun için mü'minler, Kur'an'ı abdestsiz olarak ellerine almazlar.

Öyleyse Kur'an'a ulaşmak, onunla buluşmak için kalbi bir temizlik lazım, kalbi hastalıktan arındırmak lazım.

Kur'an'ın beyanına göre de, "Kur'an mü'minlere şifa ve rahmet iken, zalimlerin ziyanını artırmaktan başka bir netice vermemektedir." (İsra, 82)

"O gerçeğin taa kendisidir." (Hakka, 51)

"Aranızda öyle bir grup ortaya çıkacaktır ki, namazınızı onların namazları, oruçlarınızı onların oruçları ve diğer amellerinizi de onların amelleri yanında az göreceksiniz. Onlar Kur'an okurlar, fakat okudukları boğazlarından aşağı geçmez, onlar okun yaydan çıktığı gibi dinden çıkarlar." (Buharı, Fedailü'l - Kur'an, 36)

Kur'an, "kalbinde eğrilik bulunanlar"dan hemen sonra bu ayetlerin gerçek anlamını sadece Allah'ın bileceğini belirtiyor ve farklı bir insan grubundan bahsederken "İlimde derinleşmiş olanlar 'Ona inandık, hepsi Rabbimiz katındandır!' derler" diyor. Bunun ardından da "Bunları ancak gerçeği kavrama özelliği olanlar düşünür ve anlar" tesbiti geliyor. Demek ki Rabbin katında, "İlimde derinleşmiş olmak ve gerçeği kavrama özelliğine sahip bulunmak" Rabbin kelamına sıdk ile teslimiyetin bir göstergesi olarak niteleniyor.

-"Allah'ın kelamını dinleyip kavrayıp, anladıktan sonra, bile bile onda değişiklik yapanlar..." (Bakara, 75)

Rasulullah'ın "Harab evler"e benzettiği Kur'ansız kalbleri taşımak zorunda kalmamak için, Kur'an okuyup, boğazlarından aşağı gitmeyenlerden olmamak için... Kur'an'a doğru aşkla, şevkle bir yolculuğa çıkmalı, bunun için de kalbleri aşk ile şevk ile bu Kutlu Kitabın teşrifine hazır hale getirmeli...

Bunun yanında Kur'an'a baktığımızda, özellikle "Kitab Ehli"nin Allah'ın ayetleriyle ilişkilerindeki sapmalardan yola çıkarak bazı örneklemeler yapılıyor. Bu olumsuz örneklerin bir kısmı Kur'an'daki nitelikleriyle şöyle sıralanabilir:

Ahmet Taşgetiren

-"Aralarındaki hased yüzünden Allah'ın kitabı konusunda ihtilafa düşenler..." (Bakara, 213)

Şöyle bir bakalım bu yönden kutlu metinlerimize...

Oysa Rasulullah Efendimiz bir hadis-i şeriflerinde "Allah şu Kur'an'la bazı kavimleri yükseltir, bazılarını da alçaltır" (Müslim, Müsafirin, 269) buyurur.