?Bunun üzerine Meryem, çocuğu gösterdi. Dediler ki: «Biz beşikteki bir çocukla nasıl konuşuruz? ? (Meryem, 29)

Söz işlemez yüreklere

Onlar çocukla konuşamayacaklardı. Ama çocuk, onlarla hayatlarında bir daha asla unutamayacakları bir biçimde konuşacaktı. Keşke O?nu gerçekten duymuş olsalardı.

Meryem de ayağa kalkacaktı yeniden? Bütün atalet kabuklarını kıran bir emrin muhatabı, tevekkül omzunun gözü yaşlı, yalnız bir misafiriydi o..

? nihayet O?nu taşıyarak kavmine getirdi.

Ve yine bir emir?

«-Ey Meryem!.. Hakikaten sen iğrenç bir iş yaptın! Ey Harun?un kızkardeşi! Senin baban kötü bir insan değildi; annen iffetsiz de değildi. ? (Meryem, 27-28)

Bir yıldızla konuşurum,

İsa -aleyhisselam-?ın doğuşu ile, kavmin arasında büyük bir iftira ve dedikodu furyası baş gösterdi. Ne bilsin, yarasa, güneşin doğuşunu hiç görmemiştir ki? Kendi karanlık mağarasında durduğu yerden, aydınlıklar ülkesine savurmaya başlar iğreti çığlıklarını?

Sancı dolu demler? Artık söylenecek hiçbir söz kalmaz? Meryem konuşur sadece, yüreği ve gözleriyle... İzleyelim ve görelim, Mevla ne gösterecek bu seyirde?

Meryem? Şükür içinde döktüğü gözyaşları, ?ruhullah?ın saçlarına rahmet olmuş yağıyor. Anneciğinin umudu süzülüyor, minik yanaklarından damla damla? Meryem?in gözyaşları, sükut misafirinin gönül evine konuktur artık?

Sükutum dağlar gibi?

?Hurma dalını kendine doğru silkele ki, üzerine taze, olgun hurma dökülsün.? (Meryem,25)

Peki ya, Meryem, konuşsa ne olacaktı? Kime söz geçirecek, neyi değiştirebilecekti ki sanki? Kucağında, Rabbinin takdiri minicik bir çocuk, karşısında taassubundan zerre ödün vermeyen Beni İsrail? En güzeli susmaktı? Susmanın verdiği sükunetle, münkirin hiddetine galebe çalmak? Emri yerine getirmenin ferahlığına, susamışcasına susmaya koşmak..

Kıyamete kadar muhayyilede yaşayacak abidevi bir tablo?

Beni İsrail dehşet içinde? Sözlerin tükendiği yer!.. Mucize apaçık ortada? İsyan edenlerin çığırtkanlıkları ise, tam bir hezeyan? Yarasaların kaçışıp gittiği an..

Sükut bir örtüdür, şimdi Meryem?e?

Rivayete göre, Hazret-i Meryem?in kavminde yiyip içmeden oruç tutulduğu gibi, konuşmamak suretiyle de oruç tutulurdu. Yahut oruçlu iken yeme içmeden kaçınıldığı gibi, konuşmaktan da sakınılırdı..

Kurumuş hurma dalı eğivermişti, başını öylece? Sadece bir dokunuş, bir silkiniş kendine getirmişti susuz bedenini... Bazen ne olduğunu hatırlamak böylesi bir silkinişin derinliğinde gizliydi. Bu eller Meryem?in her şeye rağmen hayata tutunmasını bilen, ümit ufkuna dua dua açılan elleriydi. Bu yüzden «dalı silkele buyuruyordu Rabbi? «Dalı silkele!..

İçimizde yankı olup iliklerimize kadar işlemeli bu ifade? Uyuşan yerlerimize biraz iğne batırmalı belki de? Neden mi? Ne vakit önümüze bir mani çıksa? Ve ne zaman yüreğimizin zorlandığını hissetsek, büsbütün bırakıveririz kendimizi? Olmadıysa bir kez, ne de çabuk yitiriveririz umutlarımızı? Zafer yelkenlisi vurmayıversin ümitsizlik sahiline? Ne de zordur aczi her nefeste çekmek sineye?

O kupkuru ağaç, nelere şahitti. O zorlu imtihana karşı kulluğunu muhafaza etmeye çalışan Meryemciğin kucağındaki?Hayy? tecellisini doya doya seyretmenin hazzı... Dipdiri bir kalp, elinde ıtır ıtır cennet kokan bir diriliş muştusu? Tarifi yok? Tahayyüllerin ötesinde bir manzara...

?Ye, iç! Gözün aydın olsun! Eğer insanlardan birini görürsen de ki: «Ben çok merhametli olan Allah?a oruç adadım. Artık bugün hiçbir insanla konuşmayacağım. ? (Meryem, 26)

Aczi duymak güzel? Ama asıl maharet, yılgınlığa sürüklenmekten kurtarmak yüreğimizi? Zayıflık, kulluğun icaplarından birinden değil midir zaten? Mesele, acze rağmen ümidi kesmemekte? İçimizin sağlam taraflarına tutunup ayağa kalkmak belki de?

Susmuşum Meryem gibi

?Doğum sancısı, O?nu bir hurma ağacına sevk etti."Keşke bundan önce ölseydim de unutulup gitseydim!"dedi.?(Meryem,23)

?Ben Allah?ın (seçilmiş bir kuluyum! O, bana Kitab?ı verdi ve beni peygamber yaptı!.. Nerede olursam olayım, O beni mübarek kıldı. Yaşadığım sürece bana namazı ve zekatı emretti. Beni anneme saygılı kıldı;beni bedbaht bir zorba yapmadı. Doğduğum gün, öleceğim gün ve kabirden diri olarak kaldırılacağım gün bana selam olsun.?(Meryem, 30-33)

Sabırla bekledi Meryem? Ağır bir imtihan? Hayatı boyunca içli gözyaşları dökerken içinde bir nilüfer çiçeği gibi büyüttüğü, iffeti? Bunca korunmuşluğa rağmen, ne de büyük bir imtihan sebebiydi. Hassasiyetiyle sınanıyordu Meryem? Güzelliğinin tam zıddı bir duruma maruz kalan Meryem, şimdi büyük bir mucizeyle aklanacak ve safiyeti bir kez daha onaylanacaktı.

? aşağısından O?na şöyle seslendi: "Tasalanma! Rabb?in Senin alt yanında bir su arkı vücuda getirmiştir.? (Meryem, 24)

Sözlerin bittiği yer? Ve ardından gelir Rabbinin ihsanı?

Kavmin münasebetsiz tavırları artınca, Allah?ın inayeti erişti ve:

Derken bir emir?

Dediler ki:

Konuşmayacaktı Meryem? Ne bir terennüm, ne bir fısıldama? Her sancı, sükutu bu kadar çabuk mu getirir ardı sıra... Ya ne yapacaktı? Öyle hiç konuşmadan sus-pus? Karşısına dikilip kimbilir neler söyleyeceklerdi?! Ne iftiralar savuracaklardı o kadife simanın perdeler ardına gizlenmişcesine bakan, puslu, ama berrak gözlerine..

İsa -aleyhisselam- beşikte iken, Allah?ın izniyle dile geldi ve şöyle söyledi: