Soylarım 1944'te sürgünlüğe gitti. 1968 senesinde öldü. Kırım'a köyüne kesin dönüş yapamadı. Ancak misafir olarak geldi.

Alman işgali esnasında partizanlar köyümüzde üç Almanı öldürdüler. Almanlar bunun üzerine köyümüzden yirmi beş tane masum insanı sebepsiz yere kurşuna dizdiler. Hepsi 17-18 yaşlarından oluşan genç çocuklardı. Hepsi bizim köyün delikanlılarıydı. Şimdi onların hatırasına bir anıt yapıldı.

Aman, aman değirmenci

ekonomin, siyasetin velhasılı güçün yoksa, yüzlerce yıldır sana( Türk dünyasına " yapılan zülum -baskı - yok etme çalımalarını görmezsin ya da dünyaya kabul ettiremezsin.

Kırımlı Rus'un Hikayesi

Nazilere yardım ettiklerini unutmamak gerekir

100 bin saldat topladılar

Emel Dergisi / Sayı:205

ozhantozlu bilgiler için teşekkürler.

Benim Kırım Tatarcam çok iyidir. Çünkü Kırım Tatarlarıyla beraber yaşadığımız bir köyde doğdum. Sürgünden sonra, sürgün edilen Kırım Tatarlarıyla hep mektuplaştım. Onlar bana oralardan mektup yazıyorlardı: "Soyumuz, sopumuz nasıl, neredeler?" diye soruyorlardı. Ben de onlara Latince, Kırım Tatarca, Rusça mektup yolluyordum. Şimdi Kırım Tatarcam biraz zayıfladı.

Çıqarayım men türünü

Kırım'da bir hafta kadar bulundum... Sanki çocukların bile yüzlerinde maziden aşina hüznün resmi vardı...:((

Başlık için müteşekkirim...:)Saygılar...:)

Karalez köyünde 1933 senesinde Kırım Tatar mektebinde öğretmenlik yaptım. Zaten bu köyde okudum. Dört sınıf bitirdim, İlk ay Rusça, Latince okudum. Sonra öğretmen oldum ve evlendim. Son olarak 1935 senesinde kolhoz'da çalıştım.

Bu şekilde devam ediyor.

Sürgüne gönderilen Kırım Tatar aqaylarından Tavbadrak köyüne dönenler oldu. Ama onları sonra gene geri gönderdiler.

O zamanlar, yani sürgünden sonra KGB ve idareciler bize pek bir şey yapmadı. Ne zaman ki Kırım Tatarları gelmeye başladılar, onlar da bizi sıkıştırmaya başladılar. Çünkü hükümet onların geri gelmesini istemiyordu.

Halbuki biz senelerce Kırım Tatarlarıyla aynı toprakları paylaşmıştık. Ben Tatarım, yok sen Russun diye bir ayrım yoktu. Zaten bizim köye 2 km. uzaklıkta bir Rus köyü vardı. Ama hiç bir zaman aralarında anlaşmazlık olmadı. İki köy daima çok iyi anlaştı. O vakitlerde toylarda Kırım Tatarlarıyla Ruslar beraber eğlenir, beraber kutlarlardı. İşte o zamanlar bizler de Kırım Tatar türkülerinden bazılarını öğrenmiştik. Bazılarının sözleri birer ikişer aklımda...

kaynak gösterirsen bilgilenmiş oluruz...

Yakılan eserlerinin bir kısmı bile sağ çıkabilseydi, bugün edebiyat ve tarih dünyamız çok daha farklı bir çehrede olurdu diye düşünüyorum.

Velhasıl çileli bir maziye sahip olan bu millet kendi kabuğunda bile rahat bırakılmamış sürgünlere, katliyamlara, yağmalara, işkencelere maruz kalmıştır...

Sürgün gününü hiç unutamadım. Çünkü biz de çok korkmuştuk. 18 Mayıs 1944 günü, köyümüze baskın yaptılar. Bize hiç bir açıklamada bulunmadılar. Gece saat dörtte yapakları bu baskında Rus olanları bıraktılar. Kırım Tatar olanları köyün başına çıkardılar. Bizim de kapımızı çaldılar. "Tatar mısın, yoksa Rus mu diye sordular?"

Kırım türkülerini nereden temin edebiliriz?

Kırım Şer'iyye Sicilleri birer ikişer yayınlanmakta.. Oradaki Türk damgasını ilim dünyasına ispatlayacağız.. Kırım'ı Ruslara ve Ukraynalılara bırakamayız..

ruslara şehrin kapılarını açtılar bağımsızlık uğruna osmanlı askerşeri mermi atamadan teslim oldu sonrada ruslar oradan oraya sürdüler

Kırım Tatarları sürgün edildikten sonra köy bomboş kaldı. Onların sığırı; ab, köpeği, kedisi ortada kaldı. Sonra onları da aldılar. Bizim sığırlarımızdan da alıp gittiler. Sığırlarımızdan biri buzağılayacaktı. Onlara buzağı var, sütü akıyor, danayı alayım dedim. Dinletemedim onu da alıp gittiler.

Men garibin başına

Peki araştırıp ne yapalım? Senin onayına mı sunalım "kaftasçılığa uygun mu, değil mi" diye..

Biz 1944 senesine kadar Kırım Tatarlarıyla hep kardeşçe yaşadık. Bu olaylar olurken, biz de çok üzüldük, çok şaşırdık. Çünkü onlara alışmıştık. Neredeyse köyün tamamı Kırım Tatar ailelerinden oluşuyordu. Köyde yüz yirmi tane aile vardı. Bunların yedi tanesi Rus, yüz on üç tanesi Kırım Tatar ailelerinden oluşuyordu.

dünyada "yahudi -ermeni soykırımı" yapıldı diye bagırıp çagırıyor, Türk dünyasının; bu soykırım veya katliamı yapıldı diye suçlu gösterilmeye çalışıldıgını görmekteyiz..

Kırım'da açılacak olan Üniversite, Kırım'a acılarını az da olsa unuturacak diye umudediyorum.

Sonra Kırım Tatar olanların hepsini kamyonlara yüklemeye başladılar. Bahçesaray'dakileri de sürmek için oraya yöneldiler.

Sürgünden bir süre sonra hükümet Rus halkını Kırım Tatarlarının aleyhine kışkırtmaya başladı. Kırım Tatar halkını faşist olarak tanıttı. "Onlara inanmayınız, onlara yardım etmeyiniz" diyorlardı. Çeşitli provokasyonlar yapıyorlardı. Mesela bir Rus genci öldürüldüğünde, mitingler düzenleyip, bunu Kırım Tatarlarının yaptığını yaydılar. Bunun gibi Kırım Tatar halkından uzaklaştırıcı, soğutucu söylentiler yayıyorlardı.

2 tane Kırım türküsü ekliyorum.. Buyrun arkadaşlar..

Yandı menim yüreciğim

Benim Kırım Tatar akrabalarım var. Eşimin ablası bir Kırım Tatarı ile evlendi. Müslüman oldular. Şimdi hepsinin çocukları var. Kimileri Kırım'a göçüp geldi. Çadır şehirlerde yaşıyorlar. Onlar sürgün sırasında Semerkand'da kaldılar. Ben Rüsum, akrabalarım da Rus, ama onları da sürgüne yolladılar. Çünkü balalarından, aqaylarından ayrılmak istemediler. Rus oldukları için hükümet onları sürgün etmeyecekti. Üç çocuğunu onun yanında bırakacaklardı. Üç çocuğunu ise kocası ile sürgüne göndereceklerdi. Fakat o bunları dinlemedi, "balalarım nereye giderse, ben de oraya giderim" dedi.

Kırım Tatar sözünen aytqanda "Qapımız açıq, torumuz boş!"

Ben burada gördüklerimi, olup bitenleri yöneticilere yazdım. Haberleri olsun istedim. Askerliğe gidenleri, sonra Almanlar tarafından götürülenleri yazdım. Daha önemlisi, köyümde öldürülen balaları, insanları, aileleri onların çocuklarının isimlerini birer birer yazdım.

Biz de ondan sonra kolhoz'da çalışmaya başladık. Böylece zaman geçip gitti.

Bunların üzerine Gorbaçov'a mektup yazdım. Sonra da Gromıko'ya yazdım. Olup biteni bildirdim. Fakat o böyle bir şey duymadığını bildirdi. O zaman ben de "Özbekistan'da o kadar çok Kırım Tatar halkı var, onlara sorabilirsiniz ve bir yalanım varsa bana istediğinizi yapabilirsiniz" dedim. Sonra KGB'den bana bir daha böyle mektup yazmamamı bildirdiler. Ben de onlara doğru bildiğimi ve gördüklerimi yazdığımı, yalanım olmadığını bildirdim. Elimden geldiğince Kırım Tatar halkını savundum.

Ah aneyim tütünü...

Sizin kadar olmasa da ben de ümitvarım bu konuda...

Yaşanılan acıyı hissetemek için Kırım türkülerini dinlemek kafi...

Benim adım Olga Korniyasenko. Ben Kırımlı bir Rus kadınıyım. Bahçesaray'ın Tavbadrak köyünde, 22 Haziran 1916'da doğdum. Ailem ve ben, bu köyde Kırım Tatarlarıyla, onlar sürgün edilene kadar beraber yaşadık.

orhan tozlu, hatırımıza getirdiğin ve unutturmadıgın için teşekkürler. dünyanın neresinde olursa olsun, ırkı- dini-yaşayış biçimi hangi etnik guruba girerse girsin; zülum yapanlara lanet, zülme ugrayanlara rahmet dilerim.

Kırım'ın Türkiye'ye çok ihtiyacı olaracak ilerleyen yıllarda Türkiye'nin de tüm Türk Dünyasına.

Biz Kırım Tatar halkı ile yıllar boyu birlikte kardeşçe yaşadık. Ta ki 18 Mayıs 1944 yılı faciası olana kadar. Ondan sonra da bir araya gelemedik. Ama şimdi bile olsa beni Kırım Tatar arkadaşlarım, komşularım arayıp bulurlar. Benim de onlara evim ve kapım her zaman açıktır.

Ayaqayor, yaraqayor

Canım, közüm değirmenci...

bu tatarlar değilmiydi Ankara savaşında Yıldırım Beyazıtın ordusunu arkadan vuranlar. hatta o zamanlar sırplar kanlarının son damlasına kadar osmanlı ordusu için savaşırken. ya dostlar pazarda görsün diye iş yapılmaz. iyice araştırın sonra başlık açın.

Kırım denilince insanın yüreğine bir acı çörekleniyor sn. Ebruli...:((

Benim eşim tütünde çalışıyordu. Öleli on iki yıl oldu. Ben şimdi torunlarımla yaşıyorum. İki torunum var. Biri Akmescit'te, birisi de benimle oturuyor.

İnşallah Ahmet Hocam...

Kırım Halkı esasında okuma yazma oranı yüksek olan ve birçok ilim irfan adamı yetiştirmiş bir coğrafya... Lakin sürekli baskılar ve dayatılan alfabe değişiklikleri nedeniyle kısırlaştılırmıştır.

Aqyardan da çıqğan