alkol kafalarını picasso tablosu gibi güzelleştirmişti. gecenin ilerleyen saatlerinde evlerinin yolunu tuttular. omuzları birbirine değerek yürüyorlardı. sokak lambalarının arasında mesafe uzundu. sokağın karanlık noktalarında konuşmaya başlıyorlar. aydınlıkta saçma sapan konuşuyorlardı. komik değildi. gülüyorlardı. adam, sendeledi. kadın tuttu kolundan. dengelerini sağlayıp devam ettiler. dış kapıyı açar açmaz sanki yataklarına dökülmüşler gibi düştüler yere. rahat değildi tabi yatak kadar. adam cebinden anahtarı çıkarmayı akıl etti. eve kolkola girdiler. banyoya girdiler. ihtiyaçlarını edepsizce giderip çıktılar. soyundular döküldüler. bunu iyi becerdiler. eve her zamanki geldikleri gibi davranıyorlardı. alışkanlık belki. giysilerini giydiler. yatağa uzandılar. uyku bi aslan gibi ağzını açtı. aldı ikisini gırtlağına kadar. yuttu. uyumaya başladılar. evde biri mi vardı. sese uyandılar irkilerek. konuşmadan bakıştılar korkuyla. hırsız olabilir mi. adam salona çıktı. kadın peşinden geldi. salonda kimse yok. mutfak banyo boş. odalar boş. kimse yoktu. hırsızın olmayanı makbuldür deyip bi rahat nefes aldılar. uzandılar. kadın, ellerini adamın göğsüne uzattı. başını omzuna koydu. az önceki gibi uyuyacaklarını sandılar ama olmadı. gök gürültüsü yağmur rüzgar derken. evdeki tablo düştü. camı kırıldı. ödleri kopmuş halde uyandılar. uyku haram. kalktılar. ne yapacaklarını şaşırdılar. oturdular. ya bu ne yazıyor kendi kendine dediler. bana diyolar. susun dedim. yazının sonuna geldik. uykunuzu kaçırdık. kusura bakmayın.

şüphesiz