Bugün bir Yunan İstanbul demiyor Konstantinopolis diyor. "Trabzon"da kendini Lozan'a rağmen ekümenik/evrensel/tüm Ortadoksların lideri gören Rum patriği Trabzon'un tam da fetih gününde "Türkiye" devletinden izinle ayin düzenliyor. Türkiye Cumhuriyeti başbakanı bunu tenkit edenlere " yaptılar da ne oldu" diye cevap veriyor. Ders kitabında Pontus maddesi işleniyor!

nerde o şuur?

Bence tarihi konuşmak kaynak ister. Bundan ötürü Sayın Gaspirinski'ye şükranlarımı iletiyorum.

1922. Büyük Tarruz bekleniyor ancak Ağustosun sonu geliyor bekleniyor. Ve büyük emir "26 Ağustos" 1922'de veriliyor büyük komutan tarafından büyük mehmetçiğe. " 26 Ağustos" 1071'in seneyi devriyesi! Bizans'ın torununa Yunanistan'a, yeni Bizans hyalinde topraklarımızı işgal eden Yunan'a Türk ordusunun nihai cevabı Malazgirt Savaşı'nın seneyi devriyesinde büyük komutan tarafından veriliyor. Lise yıllarından beri gururla büyüyen bir Türk tarih şuurunu taşıyor ulu önder. Tarihsel simgelerle tarih bilincinin mükemmel bir örneği örülüyor. Tarih kitaplarımız sessiz!

1860'lardan ve Fransa'dan ayrılmadan Vefik Paşa'nın buradaki bir hadisesini daha konu çerçevesinde anlatmadan geçemem. Paris'te bir tiyatroda Hz. Peygambere hakaret-amiz bir tiyatro oyunu sergilenecektir. Paşa bizzat tiyatroya gider ve seyirciye bir konuşma yapar. Oyun sahnelenmeden kaldırılır. Danirmaka'daki karikatür krizinde beceriksiz kalan tüm halkı müslüman ülkelerin diplomatlarını düşününce aklıma geldi.

Açıkçası haklısınız Türkav. Diplomasinin geldiği nokta ortada ama biz kendi anlayışımız içinde tarihi örnekler vermeye devam edelim.

Sayın Gaspirinski

1860'lar. Fransa'nın Osmanlı'ya verdiği borçtan sonra Fransa'nın İstanbul büyükelçisi sultanın saltanat kayığının aynını yaptırma ve Boğaz'da bu kayık ile dolaşma imtiyazı almıştır. İstanbul halkı her defasında elçinin kayığını sultan kayığı zannedip saygı gösterileri ve alkışlarla karşılamaktadır.

Ancak yeni okuduğum bir olay daha var ki bu Lehistan/Polonya konusundaki tarihi şuurun, simgenin II. Dünya Savaşında da devam ettiğini gösteriyor. Osmanlı dönemindeki elçi hadisesine benzer bir olay da İkinci Dünya Savaşı yıllarında Ankara da meydana gelmiştir. Hitlerin meşhur diplomatı Von Papen, Almanya, Çekoslovakya yı işgal edince Ankara daki Çekoslovakya Elçiliği binasının artık Alman malı olduğunu ileri sürerek binanın kendisine tahsisini ister. Durumun nezaketini gören İnönü bunu kabul eder ve binayı Almanlara tahsis eder. Papen binaya yerleşir. Almanya daha sonra Polonya yı da işgal eder. Yine aynı şey. Papen hemen 150 metre ilerisindeki binayı da ister. Ancak bu sefer iş başkadır. İnönü tıpkı Osmanlı Sultanının yüzyıldan fazla Lehistan işgalini kabul etmeyişi gibi bu işgali de kabul etmez ve "Biz geçmişte Polonya elçisini 150 yıl bekledik. Bu kısa müddet için dostlarımı kıramam" diyerek Von Papen'i Ankara da bulunduğu süre boyunca Polonya bayrağını her gün görme eziyetinde bırakır. Yani yolda müşkilat olsa da "Lehistan elçisi yoldadır".

Paylaşım için teşekkürler.

Anlaşılan o ki Lehistan elçisi hala yollarda...

Ermeni patriği ve Ermeniler Van valisinin ihtiramı ile gözyaşları içerisinde kutsal Ararat dağına bakarak Aktamar kutsal adalarında "Türkiye" devletinden izinle ayin düzenleyip barış için 1915'te öldürülen Ermeniler için, Türkler için dua ediyor. Ermenistan, yetmez ama ah işte demekle yetiniyor. Ders kitaplarında Ermeni olayları ve sarı gelin türküsü çalıyor.

1920 Temmuz. Türk Milleti bir taraftan işgaller karşısında mukaddes direnişini verirken öte yandan içerideki hainlerin ayaklanmaları ile de uğraşmak zorunda olduğu günler... Duyduğum ilk günden beri içimi yakan bir tablodur. TBMM hainler ile boğuşma halinde iken Yunan ordusu 8 Temmuz 1920'de ecdadın en kıymetli yadigarlarından Bursa'ya girerler. Yunan prensi bizzat Osman Gazi türbesine giderek kılıcıyla sandukasına vurarak tarihe geçen hakaretlerde bulunur. Kendince Osmanlı'dan Bizans'ın yok edilişinin intikamını almaktadır. Mukaddes değerler ayaklar altına alınır Osmanlı payitahtında .

Çok etkilendiğim bir olaydır bu. İlber Ortaylı'dan okumuştum ilkin. Türk devlet sisteminde tarih şuurunun çarpıcı bir örneğidir. Bütün baskılara rağmen 1848 ve 1863 Lehistan milliyetçi ayaklanmarını da destekler Osmanlı. Bu ayaklanmalardan kaçan pekçok Leh devlet adamı ve komutan Osmanlılara sığınarak Müslümanlığı seçer ve pekçok hizmet verir. Gn. Jozef Bem/Murat Paşa, Konstantin Borzecki/Mahmut Celalettin Paşa, Kont Michal Czajkowski/Mehmet Sadık Paşa bunların en önemlileri. İstanbul Polonez Köy de bu mültecilerden yadigar bir isim. 1918'de tekrar ortaya çıkan Polonya yeni Türk Devleti'ni Lozan imzalanmadan bir gün evvel tanır!

Osmanlı devletinin temellerinde kurulu olan pederşahi sistematiği yani monarşi anlayışı hanedan istikrarına keskin bir mizan kazandırmakla birlikte günümüzde tarihin dokusunu incelemeye yeltenen araştırmacı veya yazarların elini kolunu bağlamıştır. Oysa tarafsızlığı ilke edinen, tarihe merak uyandırabilen bu insanların uğraşları bizleri müteşekkir kılacağı yerde mutaassıplığı bir yere bırakamayan çevrelerden dolayıdır ki; elde avuçta bir dirhem kalan tarih şuurumuzuda ortadan kaldırmaya meyil vermiştir.

rahatsız etmeyin...

Sağolun sayın editör. Umarım değişik örneklerle konu genişler.

Yine Osmanlı'dan bir örnek verirken cumhuriyet döneminde II. Dünya Savaşına uzanan bir tarih şuuru örneğini daha paylaşmak ve bilgilere, ilgilere sunmak istiyorum. Yıl 1792. Lehistan/Polonya, Rusya-Avusturya ve Prusya/Almanya üçlüsü tarafından tarihinde üçüncü kez parçalanır. Polonya tarihinde karanlık günlerdir. Osmanlı Devleti ise bu paylaşımı asla kabullenmez devletarası arenada. Osmanlı padişahları bundan sonra bütün elçilerin katıldığı muayede/bayramlaşma vb. törenlerde her elçinin duyabileceği şekilde Lehistan'ın parçalandığını bilmesine karşın "Lehistan elçisi gelmedi mi?" diye sorar, Rus, Avusturya ve Prusya elçilerinin öfkeli bakışları altında sadrazamlarımız da "Lehistan sefiri/elçisi yoldadur, lakin yollardaki müşkilat yüzünden geçikmiştir" diye cevap verirlermiş.

Kanuni Sultan Süleyman, kendisine Kutsal Roma-Cermen İmparatoru diyen ve dolayısıyla Roma mirasında hak iddisında bulunan en büyük rakibi Habsburg hanedanı üyesi Şarlken'e her daim gerçek kökenlerine binaen İspanya Kralı Karlos diye seslenip hitap ederek küçümsemiştir. Zira İstanbul'u fetheden Osmanlıların Roma'nın devamı olduğu anlayışını dedesi Fatih Sultan Mehmet'ten beri tevarüs etmişti. Tüm Avrupa'ya kanıtlama iddiasındaki bir diplomatik meşruiyet çabası içerisinde Büyük Türk muhteşem bir tarih şuuru kesiti sunuyordu.

uluslarası ilişkilerin yekününün mefaat ve çıkar ilişkisine dayanan bir dünya düzenin de yazılan tarihi vesikalar ortada iken Türkün yıllardır yattığı gaflet uykusundan kaltığını kimse söyleyemez...

Teşekkür ederim Türk-İslam dostum, burada önemli bir konuyu böyle ele almaya çalışıyoruz, umarım ilgi görür. Bu arada yare söyle dostumuz da nerde o şuur diye hayıflanarak düşüncemize iştirak ve teşrif etmişler.

Güncel

Biz tarihçiler olarak tarih bilincinde ayakları yere sağlam basan kişiler yetiştirmeliyiz. Ancak bu hiçbir iş ve başarı elde etmeden kendimizi övmekle kalmamalı fiiliyata dökülmeli. Tarihten örnekler vererek kendimizi tanıyalım amam bugünde nerde olduğumuzu unutmayalım. Çalışmamız ve üretmemiz gerek lafla kuru vatan millet sakarya diyerek bu işler olmuyor. İş kendimizden başlıyor herkes bir şey yaparsa çok iş çıkar. Çöpçü çöpünü toplar, öğretmen öğretmenlik, işçi işçiliğini, doktor doktorluğunu vs.

Gaspıralı, ellerine sağlık...

HOCAM tarihi artık güçlüler ile yüzsüzler yapıyor...

Bursa'nın düşmesi TBMM'de ve Ankara'da öylesine büyük bir keder ve matem havası doğurur, öylesine kasırgalar yaratır ki, "Gazi Meclis" aldığı kararla Bursa tekrar Türklerin eline geçinceye kadar meclis kürsüsüne bir puşideyi siyah örtülür. Düşünün Bursa'nın Yunan işgalinde kaldığı 2 yıl, 2 ay, 2 gün müddetince bu örtü meclisin her celsesinde kürsüde kalmış ve milletin vekillerine bu meşum işgali hatırlatmış geri alınması için milli şuurun devamlı açık kalmasını temin etmiştir. Irak'ta Türk askerinin kafasına geçirilen örtüler karşısında da böyle bir şey yapılabilirdi demek acaba çok bağımsızca söylenmiş bir söz mü olur diye sorarsak Atatürk'ün "Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur" ya da "Hürriyet ve istiklal benim karakterimdir" aforizmaları, Türk'ün şanlı tarihi karşısında hicap gerektirmez mi?

Türkün lider ve güçlü olduğu devri zamanlarda uluslararası ilişkiler böyle rezil rüsvamıydı.

Tarih bilinci ile mücehhez bir önderin kurduğu Türkiye Cumhuriyeti tarihten bihaberlerin elinde oyuncak! Milletimiz ortak bir tarih şuurundan yoksun. Herkes bir tarafa çekiyor. Biz en yakın milli mücadelemizde anlaşamıyoruz. Anlaşmak gerçeği olduğu gibi anlatmakla olur. Biz hakikatte uzlaşamıyoruz. Hakikatın tekliği şuursuzlukla dağıtılmış zihinlere parçalanmış, bölünmüş ve çoğalmış. Ders kitapları, milli eğitim nereye çekersen oraya gider havasında. Öğretmenlerin insiyatifinde milli tarih! En belirgin hakikatler gizlenmiş, saklanmış, aptalca hallere bürünmüş. Türk gençliği Albay Reşat Bey'den de Çiğiltepe'den de habersiz kısacası!

Durum Fransa'daki büyük elçimiz Ahmet Vefik Paşa'nın malumu olunca paşa at arabasını Fransa imparatoru III. Napolyon'un imparatorluk arabasının rengi olan beyaza boyatır. Paris'te dolaşmaya çıkan Vefik Paşa halk tarafından imparator sanılıp büyük saygı gösterileri ile karşılanır. Fransa hükümeti derhal bunun sona erdirilmesini ister. Paşa İstanbul'daki elçinin yaptığını misal gösterir. Bunun üzerine Fransa hükümeti İstanbul elçisinden gezi kayığını değiştirmesini isteyerek geri adım atar. Vefik Paşa da arabasını eskisi gibi tekrar siyaha boyar.