SÜNNETE SARILMAYI GEREKLİ KILAN AMİLLER

Resulüllah'ın çağrısına uyma gereğini bildirmek de sünnete i'tisamı emretmek demektir."Ey iman edenler! Sizi, size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman Allah'a ve Resulü'ne uyun." (Enfal/8: 24) ayetindeki "Peygamber'in çağrısı"nda bir sınırlama olmaması, O'nun her emir ve yasağına uyulması lazım geldiğini gösterir. Hz. Peygamber'in çağrısı, tabii ki sünneti de kapsamaktadır.

İnanmayanlar.

Alıntı...

Bununla beraber, O , Kur'an dışında da vahiy aldığını, buna rağmen teşri' yetkisini kabul etmeyip sünneti inkar edenler olacağını, sünnete karşı çıkacak grupların türeyeceğini, hadisleri önemsemeyen, her meseleyi Kur'an'da aramak gibi bir temayül gösterecek bozuk zihniyetlerin belireceğini haber vererek ümmetini ikaz eder ve böyle kimseleri, şu sözleriyle uyarır: "Benim emrettiğim veya nehyettiğim bir konu kendisine iletildiğinde sakın sizden birinizi, koltuğuna yaslanmış biri olarak 'biz, onu bunu bilmeyiz. Allah'ın Kitabı'nda ne bulursak ona uyarız, o kadar" derken bulmayayım."23 Hz. Peygamber , böylece sünnetin, dinin iki kaynağından biri olduğunu inkar edenleri teşhir etmiş,24 sünnet inkarı ve sünnetsiz İslam arayışlarının olacağını haber vererek ümmetini uyarmış, İslam Dini'nde sadece Kur'an'la yetinmeyi tasvip etmemiştir. Hz. Peygamber'in bu kimseleri kınaması, bu iddiada bulunanların Kur'an'a sarılmakta da samimi olmadıklarını gösterir. Konunun önemi, hadisin başka rivayetlerine de yer vermeyi gerekli kılmaktadır.

İslamiyet'te meşruiyetin olduğu gibi gerekliliğin de asıl kaynağı, Allah'ın Kitab'ı ve Resulü'nün sünnetidir. Her alanda gerekli ve geçerli olan bu kaide sebebiyle "Sünnete sarılma"yı, Kitab ve sünnet nassları ile incelemek şüphesiz tabii bir durumdur.

Senin kafanın almayacağı kadar çok fark var...

mezheple fırka arasında fark mı var?

Hz. Peygamber , "Sözlerin en güzeli Allah'ın Kelamı, yolların en doğrusu, en güzeli ise Muhammed'in yoludur."16 buyurarak, sünnetten daha doğru ve üstün yol olmadığını belirtmek suretiyle ona i'tisamı teşvik etmiştir.

Resulüllah'a iktida da sünnete i'tisamı gerekli kılar. "Bana iktida eden bendendir."14 hadisinde Hz. Peygamber , açıkça kendisine uyulmasını emretmektedir.

Sünnetin kaynağının vahiy olduğuna delalet eden "O, arzusuna göre konuşmaz." (Necm/53: 3) ayetinin sünneti de ihtiva ettiği, alimlerce de kabul görmüş bir hakikattir.9 Bu ayet, sünnete i'tisamın önemli bir delilidir.

İbn Hibban, Resulüllah'ın sünnetine itaati; "uydurma gerekçelerle sünnetin def'i için yol arayanların söylediklerine aldırmaksızın, Allah'ın dini konusunda ileri-geri görüş belirtenlerin görüşlerini bir tarafa iterek, kemmiyet ve keyfiyetine bakmadan sünnete boyun eğmekten ibarettir" diye tanımlar.36

Kuran mealen diyor ki fırkalara bölünmeyin bu elde bir. Peygamberimiz için de onun fırkacılarla bir ilişi olmadığını bildiriyor. Buda ikincisi.

Allahu Teala insanları sadece Müslüman olarak mı tanımlamış...

İnananlar,

"Allah'a ve Resulü'ne itaat edin." ayetlerinde Allah'a itaatin farzlarda, Resul'e itaatin ise sünnetlerde itaat edin demek olduğunu belirtmişlerdir.7

Bütün bu ayetlerden ve yorumlardan anlaşılacağı gibi "Sünnete bağlılık ", herşeyden önce Kur'an-ı Kerim'in müekked emridir. Kur'an, sünnete uymayı herhangi bir ayırım yapmadan bir bütün olarak tavsiye eder. Hz. Peygamber'e iman edilmesi emri ve O'a inanmanın imanın şartları içinde yer alması, O'nsuz imanın tamamlanmaması, sahih olmaması, Resulüllah'ın konumunu belirler ve O'na uymayı gerekli kılar. Sünnete i'tisamı emreden Kur'an, Hz. Peygamber'i mutlak olarak Müslümanlara örnek göstermiştir. Çünkü İslam, insan hayatının bütün kısım ve yönlerini birlikte değerlendirir. Hz. Peygamber'in üstlenmiş olduğu misyon, tabii olarak O'nun bir sünnetinin bulunmasını gerekli kılar. Peygamber'in teşri' yetkisi vardır. Ayrıca sünnetinin vahye dayanması veya vahyin onayından geçmiş olması, Sünnetin kaynağının vahiy olduğunun göstergesidir. Kur'an'ın, O'na karşı gelmeyi ve emrine uymamayı yasaklaması da sünnetin asıl kaynağını gösterdiği gibi, O'nun yolu olan sünnete itaati de farz kılar.

neden kuran'a sarılmıyosunuzda doğruluğu tartışılır sünnetlere sarılıyorsunuz?

Hz. Peygamber'in teşri' yetkisi de, sünnete bağlılığı gerektirir."O ümmi Peygamber'e uyanlar , işte o Peygamber onlara iyiliği emreder, onları kötülükten meneder. Onlara temiz şeyleri helal, pis şeyleri haram kılar" (A'raf/7: 157) ve"Allah'ın ve Resulünün haram kıldığını haram tanımayan, hak dinini din olarak benimsemeyen kimselerle zelil bir vaziyette tam bir itaatle cizye verecekleri vakte kadar savaşın." (Tevbe/9: 29) ayetleri, Hz. Peygamber'in bu yetki ve görevini ortaya koymaktadır.

Konuyla ilgili başka bir rivayet ise şöyledir: "Sizden birinin dayanmış olarak beni yalanlaması umulur mu? Benden bir hadis rivayet edilir de 'Resulüllah bunu söylememiştir' der."26 Buna göre Hz. Peygamber , hadis inkarının kendisini yalanlamak sayıldığını belirtir. Başka bir rivayette ise inkarcıları şöyle anlatır: "Benden bir hadis rivayet edildiğinde 'Resulüllah bunu söylemedi. Bunu bize garanti edecek kim var?' der."27 Bu ifade, hadis rivayetlerinin incelenmesiyle ilgili olmayıp, esasen sünnet inkarcılarının tavırlarını, onların kendilerinden başka kimseye güvenmediklerini teşhir etmektedir. Hz. Peygamber , sünnet inkarcısına hadis ulaştığında, o koltuğuna gerine gerine oturmuş olduğu halde, hadisi zikreden kişiye "Bizimle sizin aranızda Allah'ın Kitab'ı vardır! Bu Kitab'da neyi helal bulursak onu helal kabul eder ve neyi haram bulursak onu haram kılarız." diyeceğini haber verdikten sonra, "Oysa Allah'ın Peygamberi'nin haram kıldığı şey, Allah tarafından haram kılınan şey gibidir."28buyurarak meselenin önemine ve sünnetin kaynağına dikkat çeker. Resulüllah , yine bir başka sözlerinde, sünnet inkarcılarının, "Bu Allah'ın Kitab'ı, onda bulunan helali helal sayarız, onda bulunan haramı haram sayarız." diyeceklerine dikkat çeker ve, "Dikkat edin, kime bir sözüm ulaşır ve o kimse sözümü yalanlarsa Allah'ı, Resul'ün kendisini, Resulüllah'ın sözünü de yalanlamış olur." buyurur.29 İnkarcı bu sözlerle, Allah'ın Peygamber'ine verdiği yetkiyi inkar etmekte, dinde Peygamber'in kendi kendine hareket ettiğini ve O'nun sözlerine güvenilemeyeceğini belirtmiş olmaktadır. Sünnet inkarcıları, hadiste bulunanlarla Kur'an'da bulunanları sanki tıpatıp aynıymış gibi düşünerek Hz. Peygamber'in emri veya nehyi kendilerine ulaştığında, "Allah'ın Kitab'ı yanımızda, bu onda yok." derler."30 İslam alimlerinden Şatıbi, konuyla ilgili olarak "Sünnet, Kitab'ı tefsir eder. Kim sünneti bilmeden Kur'an'ı alırsa, sünnette sürçtüğü gibi Kur'an'da da sürçer." diyerek, İslamiyet'ten önceki milletlerin bundan dolayı dalalete uğradığını belirtir.31 Begavi de, yukarıdaki hadislerle ilgili olarak "Bu hadisler, hadisin Kitab'a arzına ihtiyaç olmadığına delildir. Sünnetin, kendi başına hüccet olduğu sabit olmuştur. 'Bana Kitab ve benzeri verildi.' hadisi de bunu gösterir." mütalaasında bulunur. Hadiste geçen koltuk ifadesi ile Hz. Peygamber'in , din ve ahiret konusunda endişesiz, rahat düşkünü, ilimle meşgul bulunmayan ve refah içinde olanları murad ettiği belirtilmiştir. Bu kimseler, rahat ve rehavet içinde bilmedikleri konularda konuşan kimselerdir.32

Hz. Peygamber'e ittibaı emreden ayetler de sünnete uymayı gerektirir."Allah'a ve ümmi Peygamber olan Resulü'ne -ki o, Allah'a ve O'nun sözlerine inanır- iman edin ve O'na ittiba edin ki, doğru yolu bulasınız." (A'raf/7: 158) ayetinde Peygamber'e ittiba, Peygamber'e imanın devamı ve gereği sayılmıştır."De ki: Allah'ı seviyorsanız hemen bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın." (Al-i İmran/3: 31)ayetinde ise Allah'ı sevmenin ve O'nun tarafından sevilmenin şartı, Peygamber'e ittiba olarak gösterilmiştir. Sevgi konusunda ittibaın şart koşulması, diğer konularda Peygamber'e ittibaı, tabii olarak gerekli kılar. Ayrıca Allah Teala'nın, Resulü'ne tabi olmayı kullarına farz kılması, Resulüllah'ın sünnetinin Allah Teala tarafından kabul edildiğini gösterir.

Sen mezhepleri kabul ediyormusun?...

dede ali kapağı iyi sık hava kaçırmasın:))

Sünnetin, sünnete sarılmayı emretmesi Hidayet rehberi ve tek örnek olarak gönderilmiş olan Hz. Peygamber'in , Allah'ın yoluna çağırıcı niteliğiyle kendisine uyulmasını istemesi pek tabiidir. Kur'an'ın sünnete ittibaı emretmesinden sonra, sünnetin de aynı emri tekrarlaması, onun Kur'an'dan aldığı gücü ifade ve te'yid etmektedir.

Ümmetin fırkalara ayrıldığı zamanlarda "kendisinin ve ashabının yoluna uyanlar"ın kurtulan grup olacağını belirten Hz. Peygamber 13her devirde ve her durumda olduğu gibi -özellikle zor zamanlarda- sünnnete i'tisamın kurtarıcı niteliğine dikkat çekmiş olmaktadır.

Selam.

inançalarına şirk katanlar,

Siz kalbinizi açın hele oraya çok şey sokarız biz...

Hz. Peygamber'in teşri' yetkisinin olduğunu belirtmesi, konuya ait önemli delillerdendir. O, ileride sünneti inkar edenlerin çıkacağını belirttikten sonra "Dikkat edin! Allah'ın Resulü'nün haram kıldığı, Allah'ın haram kıldığı gibidir." buyurmuştur.21

Hz. Peygamber , bu vasiyet ve tavsiyesi ile Kur'an yanında sünnete sarılmayı da teşvik etmiş ve ona uyulmasını istemiştir. Teşri' yetkisini hatırlattığı hadiste, i'tisamın gereğini, sünnetin gücüyle ve konumuyla te'yid etmiştir. Hz. Peygamber yine vasiyet niteliğinde kendisinden sonra sünnetine i'tisamı tavsiye etmiştir. O , "Ben sizi, gecesi gündüzü gibi apaydınlık olan bir din üzerinde bıraktım. Benden sonra ancak helak olanlar, o dinden sapanlar olur. Sizden kim yaşarsa birçok ihtilafa şahit olacaktır. Onun için bilip tanıdığınız sünnetime ve hidayete erdirilmiş olan raşid halifelerin sünnetlerine yapışınız. Bunlara sımsıkı sarılınız."12 buyurmuştur.

Kur'an-ı Kerim'de, Hz. Peygamber'e isyan etmek ve O'na uymamak yasaklanmıştır. Bu yasaklar, dolayısıyla Hz. Peygamber'e bağlanma gereğini ortaya koyar:"Kim Allah'a ve Resulü'ne isyan eder ve O'nun koyduğu sınırları aşarsa Allah böylesini, devamlı kalacağı bir ateşe sokar." (Nisa/4: 14). "O'nun emrine aykırı davrananlar, başlarına bir bela gelmesinden veya kendilerine çok elemli bir azap isabet etmesinden sakınsınlar." (Nur/24: 63) ve "... Resul'e karşı gelenler, Allah'a hiçbir zarar vere-mezler. Allah, onların yaptıklarını boşa çıkaracaktır." (Muhammed/47: 32) ayetleri, konuyla ilgili ayetlerden birkaçıdır. Son ayette, Hz. Peygamber'e karşı gelmenin Allah'a karşı gelme sayıldığı açıkça görülmektedir. Buradan, "Sünnete i'tisam etmemek, Kitab'a i'tisam etmemektir." sonucunu çıkarmak da mümkündür.

İslam alimleri, konuyla ilgili ayetlerden hareketle Peygamber'e itaatin, O'nun sünnetine sarılmak ve getirmiş olduğu emir ve yasaklara boyun eğmek olduğunu söylemişler,6

Peygamberimizi fırka haline gelenlerden birini övmesi mümkün değil. Övse övse fırka dışında duran fırkaya katılmamışları över, o Allah'ın elçisidir, getirdiği beyan ettiği söze bağlıdır. Biz buna inanır ve güveniriz.

Resulüllah , kendi getirdikleri dışında başka dinlere ait bilgilerle ilgilenilmesine ya da kendi yerine bir başka peygamberin konulmasına kesinlikle müsaade etmemiştir. O'nun bu tavrı, i'tisamın gereğini ortaya koyan güçlü delillerdendir. Mesela O , "Yemin olsun ki ben size kusursuz bir din getirdim, Ehl-i Kitaba bir şey sormayın; kendileri sapmışken sizi hidayete erdiremezler, onlara sorarsanız ya bir batılı tasdik eder ya da bir hakkı yalanlarsınız. Musa hayatta olsaydı, bana tabi olmaktan başkası ona helal olmazdı. Musa aranızda olsa, beni bırakıp ona tabi olsanız dalalete düşersiniz. Siz ümmetlerden benim payıma düşensiniz, ben de nebilerden sizin payınızım." buyurmuştur.41 "Kendilerine okunan bu Kitabı sana indirmemiz onlara kafi gelmedi mi?" (Ankebut/29: 51) ayeti de, bu hadiste ifade edilen gerçeğe parmak basmaktadır.42

müslüman memleketlerin hal-i pür melali Kurana sarılmıyor olmalarından kaynaklanıyor...

Hz. Peygamber , kendisine itaati emreden (Nisa/4: 13, 80) ve isyanı yasaklayan (Nisa/4: 14) ayetleri tekrar ve te'yid mahiyetinde kendisine itaati emretmiş ve isyanı yasaklamış; "Kim bana itaat etmişse, Allah'a itaat etmiştir; kim bana isyan ederse Allah'a isyan etmiştir." buyurmuştur.33 Aynı şekilde, "Ümmetimin hepsi Cennet'e girecektir; ancak imtina edenler giremeyecektir." hadisinde Resulüllah , imtina edenlerin kimler olduğunu, "Kim bana itaat ederse Cennet'e girecektir, kim bana isyan ederse, o imtina etmiştir."34 buyurarak açıklamışlardır. Bu hadis, Resulüllah'ın sünnetinden imtina etmenin, O'na isyan35 sayıldığı anlamına gelir.

"Size bir şeyi yasaklarsam ondan derhal uzaklaşın. Bir şeyi emredersem, gücünüz yettiği kadar onu yerine getirin."15 hadisi de, her konuda sünnete i'tisam gereğini ifade etmektedir. Görüldüğü üzere, Hz. Peygamber , genel bir ifade kullanmıştır. Buna göre O , her konuda uyulması gereken bir kimsedir. Zaten, bilhassa evrensel bir misyonla gelen bir peygamberin tek bir alanda örnek ve ölçü olması, bir alana sıkışıp kalması mümkün değildir.

Dipnotlar

Naa işte vaziyetiniz bu...

İnanları Allah sadece müslüman olarak tanımlamıştır

sokaktaki tincerci ağzı ile konuşan kimse ile muhatap olunmaz. uslubul lisan ayniyle insan. hadi sana bol oksijenli günler.

Hz. Peygamber'in Kur'an'ı açıklama görevi, O'nun Kur'an dışındaki söz ve uygulamalarına da i'tisamı gerektirir. "Kur'an dışında, Hz. Peygamber'e vahiy veya ilham ile bilgi gelmesini inkar etmeye imkan görünmemektedir. Kur'an'ın açıklaması O'na verildiğine göre, bu açıklama herhalde Kur'an'dan ayrı birşey olmalıdır."10 Ayrıca beyan yetkisi, açıklama şekillerinin tamamını kapsar. "İnsanlara kendilerine indirileni açıklaman için ve düşünüp anlasınlar diye sana da bu Kur'an'ı indirdik" (Nahl/16: 44) ayeti, Peygamber'in açıklamalarının, Kur'an kaynaklı olduğunu gösterir.

Hz. Peygamber , "Sünnete sarılma"yı, Veda Hutbesi'nde ümmetine vasiyeti olarak açıkça ilan etmiştir. "Size, kendilerine sarıldığınız takdirde ebediyen sapıtmayacağınız iki şey bırakıyorum. Allah'ın Kitab'ı ve Nebi'sinin sünneti. Bunlar , havzda bana ulaşıncaya kadar ayrılmayacaklardır."11

"Sizden biriniz koltuğuna yaslanarak, Allah'ın şu Kur'an'da haram kıldıklarından başka şeyleri haram kılmadığını mı zannediyor. Dikkat edin! Vallahi ben öğüt verdim, emrettim ve yasakladım. Bunlar , Kur'an'dakiler kadardır, hatta sayıca ondan da fazladır."25

Bütün bu ayetler, Resulüllah'ın değerini göstermesi yanında sünnetinin de değerini gösterir. Allah Teala, Kur'an'a uymayı nasıl farz kılmış ise, Peygamberinin sünnetine de uymayı emretmiştir.

Resulüllah'ın, "Burada bulunanlar bulunmayanlara duyursun."37 ve "Allah, sözümü duyup ezberleyen, sonra da onu duymamış olana nakleden kimsenin yüzünü ağartsın!"38hadisleri gibi, sünnetinin tebliğ edilmesine ve yayılmasına teşvikine dair emirleri de sünnete i'tisamı amirdir. Bu arada Resulüllah'ın kendi sözünün diğer sözlerden farklılığına işaret etmesi de sünnetin ve sünneti tebliğin önemini göstermektedir. Hz. Peygamber'in , mesela Veda Hutbesi'nde, tabii ki hepsi Kur'an'da en azından açık olarak bulunmayan bazı hususları da anlattıktan sonra, "Dikkat edin, tebliğ ettim mi?"39 diye sorması ve farz ibadetler dışındaki ibadetleri de duyurma emrini vermesi,40 yine sünnete bağlanmak gereğini ortaya koymaktadır.

açıkla farkı dede ali bekliyoruz:)

Kur'an-ı Kerim, Hz. Peygamber'in hükmüne kayıtsız-şartsız kabul ve teslimiyet ile, zerre kadar şüphe duymadan, kalpten inanıp razı olmak gerektiğini emrederken de hiç şüphesiz sünnete bağlanmayı da emretmiş olmaktadır: "Allah ve Resulü bir meselede hüküm verdiği zaman inanmış bir erkek ve kadına, o meselede kendi isteklerine göre bir tercih hakkı yoktur. Her kim Allah ve Resulü'ne karşı gelirse, apaçık bir sapıklığa düşmüş olur." (Ahzab/33: 36) ve"Hayır, Rabbine andolsun ki onlar, aralarında çıkan anlaşmazlıklarda seni hakem tayin edip verdiğin hükmü içlerinde hiçbir sıkıntı duymadan kabul edip ona teslim olmadıkları sürece iman etmiş olmazlar." (Nisa/4: 65) ayetlerinde sünnete i'tisamın gereği açıkça vurgulanmaktadır. Zira bilinen bir gerçektir ki, Hz. Peygamber'in Kur'an dışında verdiği birçok hüküm bulunmaktadır."Allah ve Resulü'ne inanıyorsanız, anlaşmazlığa düştüğünüz konuları, Allah'a ve Resulü'ne arzediniz." (Nisa/4: 59) ayeti de sünnete müracaat emrini tekid eder. İlk dönem İslam alimlerinden Meymun İbn Mihran, "Allah'a arz edin" kısmının Allah'ın Kitab'ına, "Resulü'ne arz edin" kısmının ise, O hayatta iken kendisine, vefat ettikten sonra da "sünnetine arz edin" demek olduğunu söylemiştir.8

Müslümanlığın tanımnı sadece Kuran yapmıştır filanca kişi veya guruplara göre müslüman tanımlaması yapılamaz.

"Kim sünnetimi ihya ederse beni seviyor demektir. Kim beni severse, Cennet'te benimle beraberdir."17 hadisinde ise Peygamber Efendimiz , hem sünneti yaşatma emri vermiş, hem de sünnetine sarılmayı kendisiyle iliş kilendirmiştir."Kim benim fıtratımı severse, sünnetimi yol edinsin."18 hadisi de aynı doğrultudadır. O , kendisine duyulan sevginin de imanla ilgisi olduğunu belirtmiştir."Allah'a andolsun ki, hiç biriniz beni babasından ve evladından ve bütün insanlardan daha çok sevmedikçe iman etmiş olamaz."19 hadisi bunu açıkça ortaya koyar.

Hz. Peygamber , Kur'an ile sünnetin birbirinden ayrılmayacağını belirtmiştir.22

İnsanın inanlardan olbilmesinin şartıdır Kuran. Bunu müslüman desede böyledir, inanmayan desede böyledir.

Sünnetin kaynağının vahiy olduğuna işaret eden hadisler de, sünnete i'tisamı teşvik eder. Hz. Peygamber'in "Dikkat edin! Bana Kitab ve onun misli verildi. Dikkat edin! Bana Kur'an ve onun misli verildi."20 hadisi sünnetin önemine ve konumuna, kaynak göstererek dikkat çekmektedir.

gerçi kapalı bir kafaya hiç bir oksijen fayda veremez orasıda ayrı.

Resulüllah'a itaat edilmesi emri de sünnete i'tisamı gerekli kılar. Bilindiği gibi, peygamberlere karşı ye-rine getirilmesi gereken vazifelerden ve onlara uyma şartlarından biri itaattir. "Kim Resul'e itaat ederse Allah'a itaat etmiş olur." (Nisa/4: 80) ayeti, peygambere itaatin neden gerekli olduğunu ve itaatin zorunluluğunu ortaya koyar. Ayetler, Resulüllah'a itaati, Allah'a itaat saymıştır.4

Netice olarak Peygamber Efendimiz'in , kendi sünneti ile ilgili bu hadisler, sünnet olmadan İslam Dini'ni yaşamanın mümkün olmadığının ifadesidir. Dinimizin iki kaynağı vardır. Kur'an-ı Kerim ve Peygamberimiz'in sünneti. Sadece Kur'an ile dinin gereklerini yerine getirmek mümkün değildir. Kur'an'ın hayata geçirilişi, yaşanışı Hz. Peygamber tarafından gösterilmiştir. Resulüllah'ın , bir Müslüman olarak nasıl yaşadığını gözardı ederek müslümanca yaşamak mümkün değildir. Peygamber , dini yaşarken şüphesiz bu hayat tarzını kendi kendine uydurmamıştır. Zaten bir peygamberin, Allah Teala'nın tasdikinden geçmeden din adına bir söz söylemesi, bir icraatta bulunması imkansızdır.

Kur'an-ı Kerim'in sünnete sarılmayı emretmesi Kur'an-ı Kerim'de sünnete sarılmak gerektiğini , sünneti bir bütün olarak kapsayacak tarzda çok genel ve öz bir biçimde şu ayet ifade eder: "Resul size ne getirdi ise onu alın, ona tutunun; sizi neden nehyettiyse ondan kaçının!" (Haşr/59: 7). Sahabiler, bu ayetin sünneti kapsadığı inancındadır. Mesela, Abdullah İbn Mes'ud, kendisine dövme yapma ve kadınların kaş tüyleri gibi bazı tüylerini alma yasağının Kur'an'da bulunup bulunmadığı sorusuna, Peygamberimiz'in ilgili hadisiyle cevap vermiş ve bunu Kur'an'a ait bir nehiy gibi değerlendirme sadedinde de bu ayeti okumuştur.1 Mevdudi, fey' taksimi münasebetiyle inen bu ayetteki hükmün umumi ve asıl maksadın, tüm münasebetlerde Hz. Peygamber'in emirlerine teslimiyet olduğunu belirtmiş, bunun sebebini de şöyle izah etmiştir:"Resul size neyi getirdi ise onu alın" denirken, cümlenin devamında "size neyi getirmediyse" değil, "neyi yasakladıysa ondan kaçının" şeklinde bir ifade kullanılmıştır. Bu hüküm sadece fey'e ait malların paylaşımını ihtiva etseydi, o zaman "neyi getirmediyse" denirdi. Fakat, "neyi yasakladıysa" denilmesinden anlaşıldığına göre kastolunan, Hz. Peygamber'in emir ve yasaklarına uyulmasıdır. Nitekim, bizzat Hz. Peygamber de, "Size emrettiğimi mümkün olduğunca uygulamaya çalışın, yasakladığımdan da kaçının." 2 buyurmuştur.

fırka ile mezhep arası fark nedir?

Hz. Peygamber'in Müslümanlar için en güzel örnek olduğunu belirten"Andolsun ki, Resulüllah'ta sizin için, Allah'a ve ahiret gününe kavuşmayı umanlar ve Allah'ı çok zikredenler için güzel bir örnek vardır" (Ahzab/33: 21) ayeti, bağlanılması gereken sünnetin "üsve-i hasene " olduğunu belirtmekte, dolayısıyla i'tisam teşvikinde bulunmaktadır. Zira "üsve", bütün fiillerinde O'na uymayı ve değer vermeyi, bütün ahvalini önemsemeyi ihtiva eder.3 Ayrıca ayetler, her devre hitap ettiği için, bütün Müslümanlar onun muhatabıdır. O , her devirde örnek alınmalıdır.

sadece iki fark yaz yeter. çok farka gerek yok.

(1) Buhari, libas 82, 84, 85, 87, tefsir 59/4. (2) Mevdudi, Tefhimu'l-Kur'an VI, 191. (3) Kurtubi, Cami', VII, 5237. (4) Kurtubi, Cami', I, 32. (5) Bkz.: M. Yaşar Kandemir, İki Cihan Güneşi, s. 245. (6) Kadı Iyaz, Şifa, II, 17. (7) Kurtubi, Cami', II, 1445; V, 3042; IX, 6473; Kadı Iyaz, Şifa II, 18. (8) İbn Abdilber, Cami', II, 190. (9) Bkz.: Kurtubi, Cami', IX, 6255; Elmalılı, Hak Dini VII, 4572; Mevdudi, Tefhimu'l-Kur'an VI, 13-14. (10) Hüseyin Atay, "Kur'an'ın Anlaşılması", Erciyes Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, s. 26. (11) Muvatta', kader 3; İbn Abdilber, Cami', II, 24, 110, 180; Hakim, Müstedrek, I, 93. Bu konudaki önemli bazı rivayetlerde sünnet yerine "Ehl-i Beyt" geçmekte ise de, Bediüzzaman hazretlerinin ifade ettikleri gibi, Ehl-i Beyt'ten de maksat sünnettir. Bu bakımdan, hakiki Ehl-i Beyt, sünnete uyan ve sünneti yaşatandır. Ehl-i Beyt'in en önemli fonksiyonu sünneti yaşamak ve yaşatmaktır. (12) Darimi, mukaddime 16; İbn Mace, mukaddime 6. (13) Bkz.: Tirmizi, iman 18. (14) Müsned, V, 409. (15) Buhari, i'tisam 2; Müslim, ilim 2. (16) Buhari, tefsir 34/2, 111/2; Müslim, cum'a 43. (17) Tirmizi, ilim 16. (18) Abdurrezzak, Musannef, VI, 169; Beyhaki, Sünen, VII/77. (19) Buhari, iman 8; Müslim, iman 69-70. (20) Ebu Davud, sünne 5; İbn Hibban, Sahih, I, 173. (21) İbn Mace, mukaddime 2; Tirmizi, ilim 10. (22) Bkz.: Darakutni, Sünen, IV, 245; Hakim, Müstedrek, I, 93. (23) Darimi, mukaddime 49; Ebu Davud, sünne 5. (24) İsmail Lütfi Çakan, Hadislerle Gerçekler -2-, s. 138; (25) Ebu Davud, harac 31(33). (26) Abdurrezzak, Musannef, X, 453. (27) Abdurrezzak, a. g. e., X, 453. (28) Tirmizi, ilim 10. (29) Taberani, el-Mu'cemu'l-evsat, VII, 313; İbn Abdilber, Cami' II, 189. (30) Müsned, VI, 8; İbn Hibban, Sahih I, 174. (31) Bkz.: Şatıbi, İ'tisam, I, 59. (32) Bkz.: Begavi, Şerhu's-sünne, I, 201. (33) Buhari, ahkam 1, cihad 109. (34) Buhari, i'tisam 2. (35) Bkz.: İbn Hacer, Fethu'l-bari, XV, 180. (36) İbn Hibban, Sahih, I, 180. (37) Buhari, ilim 37, 39. (38) Darimi, mukaddime 24. (39) Bkz.: Müslim, küsuf 1. (40) Bkz.: Ebu Davud, tatavvu' 10. (41) Abdurrezzak, Musannef, VI, 113, 114; X, 313-314; Müsned, III, 387, 338, 471; IV, 266. (42) Darimi, mukaddime 42

İnsanların inançları üç hal üzerindedir..

Hz. Peygamber'in tebliğ görevi de sünnete i'tisamı gerektirir. Sünnet, Resulüllah'ın Rabbi'nden aldığı risaleti tebliğden ibarettir. Allah O'na, bu risaleti tebliğ etmesini emrederek şöyle buyurmuştur: "Ey Resul! Rabbinden sana indirileni tebliğ et. Eğer bunu yapmazsan O'na elçilik vazifesini yerine getirmemiş olursun" (Maide/5: 67). Hz. Peygamber , dini tebliğ ederken sadece Kur'an'ı duyurmakla kalmamış, Kur'an'ın yanında sünneti de bildirmiş, Kur'an ve sünneti içiçe yaşamış ve ashabına bu şekilde öğretmiştir.

Peygamber'e itaati, sadece "Kur'an konusunda Peygamber'e itaat gerekir." şeklinde anlamak mümkün değildir. Zira bu şekilde anlamayı gerektirecek nassi bir delil bulunmamaktadır. Hz. Peygamber'e itaat mecburiyeti, O'na itaatin Allah'a itaat etme sayılmasındandır. Çünkü Hz. Peygamber, Kur'an'ın ifadesiyle, sadece Allah'ın yolu sırat-ı müstakime götürmekte (Şura/42: 52) ve yalnız Allah'tan kendisine vahyedilene uymaktadır (En'am/6: 50). Şayet Resul'e itaatten sadece Allah'a itaat murad edilmiş olsaydı, "Allah'a ve Resulüne itaati" emreden ayetler bulunmazdı. Ona itaşat, Kur'an'da bulunan hususlarda farzdır denilecek olursa bu, Resul'e mahsus bir itaat sayılmaz. Allah ve Resulü'ne itaat, ayrı ayrı zikredildiğine göre, Hz. Peygamber'e mahsus bir "itaat" alanı vardır ve O, Kur'an'da yer almayan konularda hüküm veriyor demektir. "Allah Teala, 'Peygamber'e itaat edin.' sözüyle 'Peygamber'le gönderdiğim ayetlere itaat edin, ama Peygamber'in bunun dışındaki açıklamalarına ve yorumlarına bakmayın' demeyi murad etseydi, bunu açıkça söylerdi. Aksine mutlak bir ifadeyle, hiçbir şeyle kayıtlamadan 'Resulüllah'a itaat edin.' buyuruyor. Öte yandan, 'Resulüllah'a itaat edin' buyruğunun anlamı, Allah Teala'nın O'nunla gönderdiği ayetlere itaat edin demek olsaydı, o takdirde, ayetlerin başındaki 'Allah'a itaat edin' sözü gereksiz bir tekrardan ibaret olurdu. Allah Teala'nın emrettiği bu itaat, sadece Resulü'nün getirdiği ayetleri kapsamamakta, ayetlerle birlikte sünnetine, hatta şahsına itaati de içine almaktadır."5

Hz. Peygamber'e iman edilmesini ve O'na uyulmasını emreden ayetler, Hz. Peygamber'in ve sünnetinin konumunu belirlemek bakımından i'tisamın gereğini de ortaya koymaktadır. "Allah'a ve ümmi peygamber olan Resulü'ne -ki o, Allah'a ve O'nun sözlerine inanır- iman edin ve O'na uyun ki, doğru yolu bulasınız" (A'raf/7: 158) ayetinden anlaşıldığı üzere Resulüllah'a iman ve O'na uyma, Allah Teala'nın istediği yola uymuş olmak için şarttır. Resul'e iman, O'nun getirdiği vahye ve ortaya koyduğu sünnete i'tisamı gerektirirken, bunları tasdik etmemekten kaynaklanan i'tisamsızlık da imansızlığa delildir.