Nafi bin Abdi'l-Haris, Usfan'da Hazret-i Ömer'e rastlamıştı. Ömer -radıyallahu anh- onu Mekke'ye vali tayin etmiş olduğu için:

"-Ben onun için ağlamıyorum. Allah katındaki nimetlerin, Nebiyy-i Ekrem -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz için daha hayırlı olduğunu elbette biliyorum. Ben asıl, vahyin kesilmiş olmasından dolayı ağlıyorum." dedi.

Hiç şüphesiz ki Kainatın Halıkı Allah Teala'ya yakınlıktan daha büyük bir şeref ve bahtiyarlık yoktur. Bu bahtiyarlığa layık olabilmek, Kur'an'a ehil olmaya bağlıdır. Yani Kur'an'ı doğru okumayı bilmek, onun mana iklimine girmek, tefekkür ve tahassüs derinliği içinde gereken ibretleri alarak onun gösterdiği istikamette yürümekle mümkündür. Böyle bir kemalat ile Kur'an ehli olabilen mü'minlere, Cenab-ı Hakk'ın müstesna lutuf ve ihsanları vardır.

Kur'an'dan layıkıyla istifade edebilmek için ona yüreği açmak icab eder. Aksi halde bereketli nisan yağmurlarının üzerinden akıp gittiği kayalara hiçbir faydası olmadığı gibi, istifade kapıları kilitlenmiş kalplere de Kur'an'dan bir fayda hasıl olmaz. Belki Kur'an, böylelerinin hüsran ve dalaletini daha da artırır. Zira Kur'an'ın rahmeti ve hidayeti ile buluşamayanlar, tam aksine büyük bir hüsrana duçar olurlar. Nitekim tabiinin meşhur müfessirlerinden Katade der ki:

Hangi kalp Kur'an'ın nuruyla daha çok aydınlanmışsa, Hak katında o daha muteberdir. Peygamber Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- de ehl-i Kur'an'ı her hususta tercih eder, öncelik ve üstünlüğü onlara verirdi. Nitekim Tebük Seferi'ne çıkarken Neccaroğulları'nın sancağını Umare bin Hazm'a vermişti. Fakat Zeyd bin Sabit'i görünce, sancağı Umare'den alıp ona verdi. Umare -radıyallahu anh-:

Kaynak: Altınoluk Dergisi, Haziran 2009

Bu yazı Dini Yazılar Email Grubu'ndan gönderilmiştir.

Cenab-ı Hak, gerçek Kur'an ehlinin cesedini yememesini yeryüzüne vahyetmiştir.3

"-Ey Allah'ın Rasulü! Onlar kimlerdir?" diye sorunca Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- :

"-Yerine bir azatlıyı mı bıraktın?" suali karşısında ise şu ibretli cevabı verdi:

Abdullah ibn-i Mes'ud -radıyallahu anh- ashab-ı suffe talebesiydi. Orada Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in rahle-i tedrisinde yetişti. Derdi ki:

"Ben her hadis ezberlediğimde, babam bir hediye verirdi. Öyle bir zaman geldi ki, babam hediye vermese bile hadis ezberlemek bende bir lezzet haline geldi."

"-En küçükleri olmana rağmen seni arkadaşlarının başına emir tayin ettim. Kur'an'a temiz olmadığın müddetçe dokunma!"(Heysemi, I, 277)

"-Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- ; «Allah şu Kur'an ile birtakım kimselerin kıymetini yükseltir; bazılarını da alçaltır. buyurmuştu!" (Müslim, Müsafirin, 269)

"-En çok Kur'an bileni önce koyunuz!" buyurdu. (Nesai, Cenaiz, 86, 87, 90, 91)

Kur'an eğitimi için bilhassa yaz tatilleri de iyi değerlendirilmelidir. Evlatlarımızı Kur'an kurslarına veya camilere göndermekle yetinmemeli, anne-babalar olarak onların durumunu dikkatle takip etmeliyiz. Kur'an kültürünün ne seviyede, itikad ve fıkıh bilgisinin ne durumda olduğunu sık sık kontrol etmeli, gösterdiğimiz alaka ile onları daima teşvik etmeliyiz.

Hak Dostlarının Örnek Ahlakından - Kur'an Ehli Olmak

Kur'an-ı Kerim ile ne kadar ünsiyetimiz var? Onu ne kadar duygu derinliği içinde okuyabiliyoruz? Peygamber Efendimiz'in ve ashabın Kur'an-ı Kerim karşısında duyduğu heyecanı ne kadar duyabiliyoruz?

"-Şüphesiz insanlardan Allah'a yakın olanlar vardır!" buyurmuştu.

"Kur'an-ı Kerim okuyanlar, ya kar ya da zarar ile kalkarlar. Ayet-i kerimede şöyle buyrulur.

KUR'AN AZİZDİR, İZZET BAHŞEDER

VAHYİN SEVDALILARI

«-Allah Rasulü -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in hadislerinden ne kadar ezberledin?.. "(Abdülhamid Keşk, Fi Rihabi't-Tefsir, I, 26)

"-Geceleyin kaçırdığın nafile ibadetleri gündüz; gündüz kaçırdıklarını da geceleyin yerine getir." (Razi, XXIV, 93, el-Furkan, 62 tefsirinde)

diniyazilar. awardspace.com

Kur'an-ı Kerim, beşeriyet için Rahmani sadaları işitmek, ilahi nefhayı ruhunda hissetmek ve daha bu dünyada iken Allah ile mükaleme etmenin en feyizli yoludur. Tefekkür, tertil ve edeple Kur'an okumak, Allah ile konuşmak gibidir. Nitekim Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- de şöyle buyurmuşlardır:

Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in yanına kabilemizin temsilcisi olarak gelmiştik. Arkadaşlarım içinde Kur'an'ı öğrenme hususunda en gayretli olan bendim. Bakara Suresi'ni öğrenerek onlara üstünlük sağlamıştım. Bu sebeple Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- bana şöyle buyurdu:

"Evladını iyi terbiye et. Zira bundan mes'ulsün. «Terbiyesiyle ilgili olarak ne yaptın, neler öğrettin? diye hesaba çekileceksin."

Bütün bunlar, anne-babalar için evlat terbiyesinde örnek alınması gereken güzel numunelerdir.

"-Ya Rasulallah! Şehidlerimiz pek çok. Ne yapmamızı emir buyurursunuz?" diye sordular. Rasul-i Ekrem -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz, derin ve geniş kabirler kazılıp her birine ikişer, üçer kişinin defnedilmesini emretti. Sahabiler, kabirlere önce hangi şehidleri koyacaklarını sorduklarında da:

İmam Ebu Hanife de, oğlu Hammad Fatiha Suresi'ni öğrendiğinde, hocasına beş yüz dirhem vermişti. O zaman bir koç, bir dirheme satın alınıyordu. Hocası bu cömertliği fazla buldu. Çünkü çocuk yalnızca Fatiha Suresi'ni öğrenmişti. Bunun üzerine Ebu Hanife Hazretleri şöyle dedi:

Sahabe-i kiramın Kur'an-ı Kerim'e duydukları muhabbet, böylesine müstesna idi. Onlar, Kur'an'ın kıymetini, nasıl okunması gerektiğini ve nasıl hürmet edileceğini bizzat Efendimiz'den görerek öğrenmişlerdi. Bu sebeple de Kur'an'dan apayrı bir istifade halindeydiler. Kur'an-ı Kerim'i çokça okur; onu okumadıkları ve sayfalarına bakmadıkları bir günün geçmesini istemezlerdi. Günlerine Kur'an ile başlar, göz rahatsızlığı olanlara da Mushaf-ı Şerif'e bakmayı tavsiye ederlerdi.1

Yanına vardıklarında Ümmü Eymen -radıyallahu anha- ağlamaya başladı. Onlar, bu ziyaretleriyle Allah Rasulü'nü hatırlatarak acısını tazelediklerini ve bu sebeple Ümmü Eymen'in ağladığını düşündüler. Ardından:

Yine Kur'an-ı Kerim, bizlere eski zamanların, geçmiş milletlerin ibretli vakıalarını anlatırken, hikmetler yağdırmakta, istikbalimize ait nice hayati ve ictimai dersler vermektedir. Fani hayatta bunalan ruhlara kurtuluş ufukları gösteren, çaresizlere şifa reçeteleri veren ilahi hikmet eczanesidir.

Unutmayalım ki iki cihan saadeti, ilahi bir emanet olan evlatlarımızı Kur'an kültüründen nasiplendirmekle mümkündür. En merhametli anne-baba, evladını Kur'an terbiyesiyle asıl istikbal olan ahirete hazırlayan anne-babadır. İnsanın, evladına verebileceği en büyük hediye, güzel bir terbiyedir.

Peygamber Efendimiz'in Kur'an'ı talim hususundaki gayretini örnek alan sahabe nesli de Medine'yi Kur'an üstadlarıyla doldurdu.

Amin!

Osman bin Ebi'l-As -radıyallahu anh- da şöyle anlatır:

Dolayısıyla fırsat elden gitmeden evlatlarımızı Kur'an'ın feyz ve ruhaniyetiyle yetiştiremezsek, yarın kabrimizde ağır bir nedametle baş başa kalacağımızı unutmamalıyız. Bunun için de evlatlarımızla vaktinde güzelce alakadar olmalı, onların tertemiz yüreklerine Allah ve Peygamber sevgisini, Kur'an ve Sünnet kültürünü aşılamalıyız. Marifetin iltifata tabi olduğu gerçeğinden hareketle, yavrularımızda manevi güzelliklerin neşv ü nema bulması için onları hediye ve iltifatlarla teşvik etmeliyiz.

İşte ahirette bu nebevi itaba duçar olmamak için O'na ümmet olmanın gerektirdiği şekilde Kur'an-ı Kerim'i mahrecine, tecvidine riayetle bol bol tilavet etmek, derunundaki manalara aşina olmak ve duygu derinliği içinde hassasiyet ve muhabbetle tatbik etmeye gayret göstermek gerekir. Yani Gazali Hazretleri'nin tabiriyle; "dil, okumalı; akıl, firasetiyle tercüme ve tefekkür etmeli, kalp ise hazmedip ders almalıdır." (Bkz. İhya, I, 816)

Kur'an'dan layıkıyla feyiz-yab olabilmek için, bedeni temizlik kadar kalbi temizliğe de riayet edilmelidir. Aksi halde kalbi hastalıklar, insanın Kur'an'la doğru bir şekilde buluşmasına mani olur. Bu sebepledir ki Hazret-i Osman -radıyallahu anh-:

Hazret-i Ömer -radıyallahu anh- bir gece Kur'an-ı Kerim okuyamamıştı. Ertesi gün Allah Rasulü -aleyhissalatü vesselam- ona:

Sahabe efendilerimiz için vahyin nüzulü, gökten inen ve tadına doyum olmayan, ilahi bir ziyafet sofrasıydı. Ne zaman bir ayet nazil olduğunu duysalar, hemen o ilahi ziyafete iştiyakla koşar, büyük bir heyecan içinde; "Acaba Cenab-ı Hakk'ın rızası nerededir?" sualinin cevabını, yeni gelen talimatlardan öğrenmeye çalışırlardı.

"-O, Allah'ın Kitabı'nı okur ve farzlarını da iyi bilir."

Yavrularımıza esas tahsil olan Cenab-ı Hakk'ı tanıma tahsilini verebiliyor muyuz? Kur'an'ı gönüllere taşıma, onunla istikametleri düzeltme hususunda ne kadar gayret içindeyiz?

Ne mutlu evlatlarını Kur'an'ın feyz ve ruhaniyeti içinde yetiştirerek Kur'an'ın ve Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in şefaatine nail olan anne-babalara!..

Kur'an-ı Kerim, kaynağı Cenab-ı Hak olan dört semavi kitabın sonuncusudur. Rüşdünü ikmal etmiş insanlığa Rabb'imizin son çağrısı ve son mesajlarıdır. Hak Teala, gönderdiği kitaplardan yalnızca Kur'an-ı Kerim'i kıyamete kadar koruyacağını taahhüd etmiştir. Bu sebeple bir harfi bile değişmeden aslını koruyan tek ilahi kitap, Kur'an-ı Kerim'dir. Bu noktada bizim asıl meselemiz, Cenab-ı Hakk'ın bu taahhüdüne ne kadar vesile olabildiğimizdir. Halimizi bir gözden geçirmeliyiz:

Kur'an'ın engin mana kevserinden kendisi tatmadığı için evladına da tattıramayan anne-babalar büyük bir vebal altındadırlar. Zira manevi tahsil hususunda cahil bırakılan, Kur'an ve Sünnet'in ruhaniyetiyle terbiye edilmeyen evlatlar, kıyamet günü anne-babalarından davacı olacaklardır. İbn-i Ömer -radıyallahu anh- der ki:

Allah Rasulü -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in, Kur'an ehline nasıl ihtimam gösterdiğine dair misalleri artırmak mümkündür. Ümmet-i Muhammed olarak bizler de Kur'an-ı Kerim'i nasıl ki aziz tutmak, rahle ve kürsülerin üzerine koymak, onu bel hizasından yukarıda tutmak mecburiyetinde isek; Kur'an'ı kalbinde taşıyan, yani canlı bir Kur'an olan gerçek hafızları ve Kur'an ehlini de aziz tutmak ve baş tacı etmek mecburiyetindeyiz. Zira onlar, her iki cihanda da ilahi rahmet vesilesidirler.

Hazret-i Ömer:

"Kur'an'ın manasını, ancak heva ve hevesini ateşe verip kül etmiş, böylece Kur'an'ın önünde eriyip kurban olmuş ve ruhu Kur'an kesilmiş kimseler anlar."

Yine Kur'an, Rabb'imizin mucize hitabıdır. Kainattaki esma tecellilerinin kelamdaki tezahürüdür. Lakin onun nurunu yudumlamak ve hakikatlerinden faydalanmak, ancak temiz bir kalp ile marifetullah'tan nasip almış mü'minlere mahsustur.

İmam Malik Hazretleri der ki:

"Kur'an'ı çok okumalı ve manasını düşünmelisin. Okurken Allah'ın sevdiği kullarını vasıflandırdığı güzel sıfatlara dikkat et ve onlarla vasıflan! Kur'an'da zemmettiği, Allah'ın gazabına uğrayanların vasıflandığı o mezmum sıfat ve huyları da gör ve onlardan kaçın! Çünkü Allah, kitabında bunları ancak amel etmen ve gereğini yapman için, indirip zikretmiştir. Onun için Kur'an okunduğunda, muhtevasını iyi anlaman için, Kur'an'la ol!"

"-Onlar Kur'an ehli, Allah ehli ve Allah'ın has kullarıdır!" cevabını verdi. (İbn-i Mace, Mukaddime, 16)

"-Ya Rasulallah! Bana kızdınız mı? " diye sordu. Peygamber Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- :

Nitekim Hak dostu Mahmud Sami Ramazanoğlu -ks-, Adana'da bu vasıfta vefat etmiş bir hafızın, 30 sene sonra yol geçme zarureti sebebiyle nakil için kabrinin açıldığını, ancak o kimsenin cesedinin hiç bozulmamış olduğunu, üstelik kefeninin dahi pırıl pırıl durduğunu, bizzat müşahede ettiklerini nakletmişlerdir.

Rasulullah -aleyhissalatü vesselam- :

Kur'an-ı Kerim'i hayatımızın her safhasına intikal ettirebiliyor muyuz? Aile hayatında, komşuluk ve kul haklarında, ticari hayatta, onu ne kadar kendimize kıstas alıyoruz? Kendimizi zamanın ve toplumun akışından ne kadar mes'ul görüyoruz?

"-İbn-i Ebza'yı!" dedi.

"-Hayır! Vallahi kızmadım! Fakat, siz de Kur'an'ı tercih ediniz! Zeyd, Kur'an'ı senden daha çok ezberlemiştir. Burnu kesik zenci köle bile olsa, Kur'an'ı daha çok ezberlemiş olan kimse, başkalarına tercih edilir!" buyurdu...2

"-Ey Hattab oğlu, Allah Teala senin hakkında bir ayet indirdi." buyurdu ve:

"Çocuklarınızı üç hususta yetiştirin: Peygamber sevgisi, Ehl-i Beyt sevgisi ve Kur'an kıraati... Çünkü hamele-i Kur'an , hiçbir gölgenin bulunmadığı kıyamet gününde, peygamberler ve Hak dostları ile birlikte Arş'ın gölgesindedirler." (Münavi, Feyzü'l-Kadir, I, 226)

Kur'an istikametinde bir hayat yaşamak, her mü'minin vazifesidir. Aksi halde ahirette Rasul-i Ekrem -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'in şefaat-i uzmasını beklerken O'nun bizden şikayetçi olması da muhtemeldir. Nitekim Kur'an-ı Kerim'in hilafına bir hayat yaşayanlar hakkında ahirette Peygamber Efendimiz'in Rabb'ine şikayette bulunacağı, ayet-i kerimede şöyle bildirilmektedir:

Bu sebeple Kur'an okunurken ona karşı kör ve sağır davranmamak icab eder. Kur'an'ın ruhani dokusundan hisse alan Hak dostlarının halini, ayet-i kerime şöyle ifade eder:

KUR'AN'A KARŞI MES'ULİYETİMİZ

"-İbn-i Ebza kimdir?" diye sorunca Nafi:

Dolayısıyla evlatlarına Kur'an ruhaniyetiyle güzel bir terbiye verebilmek, salih mü'minlerin en mühim meselelerinden biridir. Nitekim devrin siyasi çalkantıları içerisinde zindana düşmüş olan Emevilere, 2. Abbasi halifesi Ebu Cafer Mansur:

Hak dostu Mevlana Hazretleri de şöyle der:

"-Niçin ağlıyorsun? Allah katındaki nimetlerin Efendimiz için çok daha hayırlı olduğunu bilmiyor musun?" dediler. Ümmü Eymen:

Unutmamak gerekir ki, Kur'an-ı Kerim, bir faninin eseri değil, Kainatın Halıkı'nın kullarını dünya ve ahiret saadetine erdirmek için lutfettiği hidayet rehberidir. Bu yüzden Kur'an-ı Kerim'den layıkıyla istifade için Mushaf-ı Şerif'in kapağı, hürmet, tazim ve edep duygularıyla açılmalı, onu insanlara Rahman olan Cenab-ı Hakk'ın öğrettiği şuuruyla ve yeni nazil oluyormuşçasına bir şevk ve iştiyakla okunmalıdır.

Ashab-ı kiram:

"Mü'minler ancak, Allah anıldığı zaman yürekleri titreyen, kendilerine Allah'ın ayetleri okunduğunda imanlarını artıran ve yalnız Rab'lerine dayanıp güvenen kimselerdir." (el-Enfal, 2)

Ümmü Eymen -radıyallahu anha-, Peygamber Efendimiz'in dadısıydı. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- yüksek vefa duygusu sebebiyle onu ziyaret eder, hal-hatırını sorar ve ona değer verirdi. Efendimiz'in vefatından sonra Hazret-i Ebu Bekir, Hazret-i Ömer'e:

Abdullah ibn-i Mes'ud -radıyallahu anh- anlatıyor:

Allahu teala razı olsun kardeşim, hizmetiniz makbul olsun inşaallah...

"-Yavruma öğrettiğin sureyi küçük görme! Eğer yanımda bundan daha fazlası olsaydı, Kur'an'a hakkıyla hürmet edebilmek için onu sana hediye ederdim."5

Yani Kur'an'dan gereken feyz ve ruhaniyeti tahsil için, onu okurken kalbin gafil olmaması gerekir. Kur'an, asıl kalple okunur. Gözün vazifesi, kalbe bir nevi gözlük olabilmektir. Avam-havas bütün mü'minler aynı rahle önünde diz çöküp Kur'an okurlar, fakat herkes kendi kalbi durumuna göre ondan bir nasib alır.

Hadis-i şerifte de şöyle buyrulur:

Yani Kur'an-ı Kerim, kesafetten arınmış ve nuraniyete bürünmüş bir gönle sırlarını beyan eder. Bu yüzden, takva ölçüleriyle kalbi zarifleştirip Kur'an'a o hissiyatla yönelmelidir. Zira Cenab-ı Hak:

"Bir sahabi, evine geldiğinde hanımı ona ilk önce şu iki suali sorardı:

"Eğer gönüller manevi kirlerden temiz olsaydı, Kur'an'ın zevkine asla doyamazdı." buyurmuştur.

Mü'minin ve toplumun saadeti, Kur'an ve onun tatbikatı olan Sünnet'in hayatın her safhasına intikal ettirilmesiyle tahakkuk eder. Kur'an, mü'minin iç ve dış dünyasına huzur veren bir nurdur. Hikmetler, ibretler, dersler dolu bir nasihat ve mev'izadır. Hakka götüren yegane rehberdir. Kur'an ayetleri; tarihi karanlıklara ışık tutan, çözülmez muammaları açan, dünya ve ahiret hayatının huzur ve saadet baharını yaşatan mucizeler ülkesidir.

Hazret-i Ömer'in:

« ibret almak veya şükretmek isteyenler için gece ile gündüzü peş peşe getiren O'dur. (el-Furkan, 62) ayet-i kerimesini tilavet eyledi. Sonra da şöyle buyurdu:

Ümmetinin Kur'an-ı Kerim ile nasıl ve ne kadar alakadar olduğunun ve kendisinin bu hususta sorgulanacağının endişesi içerisinde olan Peygamber Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- de bu sebeple en çok Kur'an talebeleri olan ashab-ı suffe ile meşgul olurdu. Açlık ve yokluk zamanlarında bile karnına taş bağlayıp onlara Kur'an talim ederdi.

"Sizden birisi Rabb'i ile münacat ve mükalemeyi severse

Sahabe-i kiram, vahy-i ilahi ile o kadar hemhal idiler ki, Efendimiz'in ebediyete irtihalinden sonraki en büyük kederlerinden biri de, vahyin kesilmesi olmuştu. Şu hadise, bunun çok manidar bir misalidir:

Muhyiddin-i Arabi -ks- şöyle nasihat eder:

ALLAH İLE KONUŞUR GİBİ

"... Allah'tan korkun Allah öğretir!.." (el-Bakara, 282) buyurmuştur.

"Bize Allah Rasulü'nden öyle haller in'ikas etti ki boğazımızdan geçen lokmaların zikrini duyuyorduk." (Buhari, Menakıb, 25)

Selahaddin-i Eyyubi de, kışlada dolaşırken babasının önünde Kur'an okuyan bir çocuğa rastlamıştı. Çocuğun okuyuşunu beğendi ve ona yaklaşarak kendi yiyeceğinden bir parça verdi. Ayrıca kendisine ait olan tarlanın bir kısmını o çocuk ve babası için vakfetti.6

İşte Kur'an-ı Kerim, ilahi talimatlarına göre yaşayanların dilinde ve gönlünde bambaşka letafet, zarafet, incelik, güzellik ve feyizler tecelli ettirdiği gibi, kabirde, mahşerde ve mizanda da huzur ve saadet bahşeder.

Uhud'da Ensar:

"Peygamber der ki: Ey Rabbim! Kavmim bu Kur'an'ı büsbütün terk etti." (el-Furkan, 30)

Bunun üzerine Hazret-i Ömer -radıyallahu anh- hayranlık içerisinde şöyle dedi:

huzur-i kalp ile Kur'an okusun." (Süyuti, I, 13/360)

"-Zindanda size en zor gelen şey nedir?" diye sordurur. Onlar da:

Dipnotlar: 1) Bkz. Heysemi, VII, 165. 2) Vakıdi, Meğazi, Beyrut 1989, III, 1003. 3) Bkz. Deylemi, I, 284/1112; Ali el-Müttaki, I, 555/2488. 4) İbrahim Canan, Kütüb-i Sitte, I, 381. 5) Ebu Gudde, Fethu Babi'l-İnaye, s. 19; Muhammed Nur Süveyd, Peygamberimizin Sünnetinde Çocuk Eğitimi, s. 119-120. 6) Bundari, Ebu'l-Feth Ali, en-Nevadiru's-Sultaniye , s. 9; Muhammed Nur Süveyd, a. g. e, s. 120.

Yani insanların kimisi Kur'an okuduğu halde, okuduğu boğazından aşağı inmez, kalbinde akis bulmaz ve amellerine yansımaz. Böylece nefsine zulmeder, en büyük nimeti ziyan eder. Kimisi orta yoldadır, kah amel eder, kah ihmal eder. Kimisi de Kur'an'ın feyz ve ruhaniyetiyle hayırlarda mesafe kat eder.

Nitekim hadis-i şerifte buyrulduğu üzere

"-Azad ettiğimiz kölelerden biridir." dedi.

Cenab-ı Hak, Kur'an-ı Kerim hususunda gaflete düşenlerle, onun feyzinden güzelce istifade edenleri şöyle beyan buyurur:

"Sonra Kitab'ı, kullarımız arasından seçtiğimiz kimselere verdik. İnsanlardan kimi kendisine zulmeder, kimi ortadadır, kimi de Allah'ın izniyle hayırlarda öne geçmek için yarışır. İşte büyük fazilet budur." (Fatır, 32)

Vahy-i ilahi hasretiyle dolu bu sözleriyle, Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer'i de duygulandırdı. Onlar da Ümmü Eymen'le birlikte ağladılar. (Müslim, Fedailü's-Sahabe, 103)

"-Mekkelilerin başına kimi bıraktın?" diye sordu. O:

«-Bugün Kur'an'dan kaç ayet nazil oldu?

ALLAH'IN YAKINLARI: EHL-İ KUR'AN

«Biz Kur'an'dan, iman edenler için bir şifa ve rahmet kaynağı olan ayetler indiriyoruz. Zalimlerin de ancak hüsranını artırır. (el-İsra, 82)"

"-Çocuklarımızın terbiyesinden mahrum kaldık." cevabını verirler.4

Rabbimiz, Kur'an'dan nasipsizlik sebebiyle harabelere dönen kasvetli kalplerin ağır yükünü taşımaktan bizleri muhafaza buyursun. Cümlemizi, Kur'an'ın şifa, hidayet ve rahmetiyle buluşup huzur içinde vuslat-ı ilahiye koşan bahtiyar kullarından eylesin...

"-Kalk, Allah Rasulü'nün yakını olan Ümmü Eymen'e gidelim, Rasulullah'ın yaptığı gibi, biz de onu ziyaret edelim." dedi.

Kur'an ayetleri, 23 senelik nebevi hayatı ilmek ilmek dokuyan ilahi mesajlar suretinde peyderpey nazil olmuştur. Her nazil olduğunda da Allah Rasulü -aleyhissalatü vesselam- Efendimiz'i ve O'nun can yoldaşları olan ashab-ı güzini, bazen tarifsiz bir sürura, bazen dehşete ve her halükarda takvaya sevk etmiştir. Allah Teala'dan gelen bu mesajlarla, mü'minlerin maneviyatları takviye olmuş, azimleri artmış, gönüllerindeki iman muhabbeti ve heyecanı zirveleşmiştir.