bu garip varlığın arkasında hep ALLAH var.

Allahu teala istikamet üzeri olan kullarından eylesin hepimizi, amin...

ne kadar uğraşırsa uğraşsın ondan başka hiç biryerde

çok haklısnz elif hanım.

erdemli ve mü'min bir insan olma çabasında hissiyatımız ne ölçüde. artılarımızı görüp gösterdiğimz gibi, eksilerimizi de görüp gösterebiliyor muyuz.

herkes önce kendi kusurunu görseydi halini ıslah etmekten gaflet eder miydi?

zaten insanız farklıyız

varsın güzelliğimiz ibadet nurundan olsun gerisi boş beleş diye düşünüyorum

dünyada en masum şeylerden biri de itiraflardır. itirafların bir kısmı masum bir çocuk gibi. eksilerimizi kendimize itiraf ettiğimz gün, insanlığımızn keyfiyetini daha iyi anlarız. ve o eksiyi artıya dönüştürmede kendimize bir fırsat tanırız..

ruh doğruyu der, haklıyı gösterir... o zaman duyarsın öteleri, dinlenirsin, dem'lenirsin. e nurlanırsın biraz da:)

başka bir bayan da bu boyalı bayanı görüyor. içinden şunu geçirir çokları. özellikle de köylerdeki bayanlar:

aslında hocam çoğu insan itiraf bile edemiyor.

anlatmıyayım korkarsınız:)

yaptıkları ve yapamadıkları arasında kalıyor.

yönelen gerçek huzuru buluyor

bugün yazmıştık, yeniden yazalım:

Sual: ey veli insn nasıl olmalısöyle

insan bakar kendine aynada. biraz dikkatli bakınca o suratın arkasında bir şeyler görünür sanki. sanki gözler konuşur.

ve ALLAH kuluna kaldıramayacağı yük yüklemez.

Nefs ölçüsünde olsa gerek. Doğru olana değilde, bence diye başlayan cümleler üstüne kurulu bir erdem. Bence şöyle bence böyle diye başlayıp devam eden cümleler...

hatalarını bir kenara koyup doğru istikamette yürümeye başlar.

en azından itiraf eden insan farkında olan inandır.

ne kadar sorun yaşarsa yaşasın

farkına varmak çok önemli. peyami safanın bir sözü geldi aklıma."çokları alçaktır. ama alçak olduğunu bilenler daha az alçaktır"

her insan kendi içinde cevaplayacaktır muhtemel.

dede ali şunu söyleyim ben açıkça

Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?

Taht misali o musalla taşında

gizlediğimizi sandığımz şeyleri O'ndan başka kim bilebilir. ayet ne diyor bakın nisa- 108 de:

insan kaçış arıyorsa kaçış ona olmalı.

hatalarımızı hata olarak görüp suratımıza çarpsak, belki hafifletici bir sebep olur o çarpış.

o kaçış ona olmalı

Neylersin ölüm herkesin başında.

kendimizi nasıl buluyoruz hayatın her noktasında. özellikle de iç dünyamızda. ötelere bakış açımız nasıl acep.

nefisse malum... hep şerri ister, harama meyleder, firaridir fitraten. zulüm, terbiye edilmedikçe tek ürünü...

veeeee... büyük bir boşluk...

herkesin vardır itirafları. ama her itiraf da her yerde herkese söylenmez ki. bırakalım başkalarını kendimz farkına varabilirsek ne ala.

Cevap: son anda nasıl olacaksa hep öyle

sonsuzluk ise onda vuku bulacak.

gerçek yalnız şu; ruh durmadan Hakk'ı ister, nefiste hep Ona isyanı... kul bu isteklerin arasında gider, gelir, düşer bazen, sonra kalkar, yeniden düşer, ilerler... böyle gider.

hatayı bir kenara bırakamamak

sankın metroseksüel olduğunu söyleme:))

diyor ya Rabbül Alemin "rahmetim gazabımı geçmiştir"; tövbe edipte, sığınacağımız tek şey bu cümle...

aslında insan kaçış arıyorsa

işte bu çok acı.

Uyudun uyanamadın olacak.

en kötüsü ne biliyor musunuz?

çünkü farkedemediklerimizin bedeli ağır oluyor.

hafif manyak

ahh o son an. acep ne vaziyette olacağız. reşat nurinin dediği gibi:

kalp iki yüzlüdür. dolayısıyla insan...

ama şunu çok iyi yapıyorum yaptığım bir hatadan kesinkez tövbe ettikten sonra nefse ne kadar ağır gelsede kesin dönüş yapıyorum bir daha o yanlışa uğramamak üzere

insan çok garip varlık;

bir yanı ruha bakar, diğer yanı nefse.

ve bu yuzden devam edememek.

sürekli onla meşgl olmak

insan son anda nasıl olacaksa öyle olmalı

son ikisi kullana bayanlar için

orada da insan dikkat etmeli dediğinz gibi.

bir erkekle sarmaş dolaş bir kız görmüş olayım kınıyorum içten içe ve şükrediyorum ama bu şükrün ardında da biraz kendini beğenmişlik hissiyatı seziyorum. bu açıdan çok kötüyüm itiraf ediyorum. ama hakkı olanı yerine getirmeye çalışıyorum hep ne kadar agresif olsamda bana ters düşenlere

Bir namazlık saltanatın olacak,

şu forumda yazarken, bazen oluyor ki içimde bir kibir hissediyorum. şu yazıyı şöyle yazdım diye. nasıl da yazdım amma diye. sanırım bu duygunun kaynağı rıza kapısını kamaktan kaynaklanıyor.

farkında olan insan çoğu şeyi başarmıştır.

bu soruyu hep sormak lazım. bizler nasıl insanız?

genel itibariyle farkında olmalı.

kendini huzurlu ve güvende bulamayacaktır.

başka biri de haline şükreder. belki de hafif bir kendini beğenmişlik."bak ben bu kız gibi yapmıyorum. böyle makyaj etmiyorum...

o Allah evet her şeyi biliyor. tıpkı bir anne baba çocuğunun küçükken bütün kusurunu nasıl biliyorsa, o kusura rağmen o çocuk nasıl kendini anne babasının kucağına atıyorsa, o kusura rağmen ana baba nasıl kucak açıyorsa, kaçışımız da öyle olmalı.

imtihanlarda farklı olacak

kamil hocam, bir gün aldım elime kağıt kalemi dedim bir bakalım neyimiz var neyimiz yok, maddeler halinde sıralamaya başladım eksiklerimi.. ilk önce madde aralarını geniş tutuyordum baktım eksik çoğaldı yazılar küçüldü, anımsadığıma göre 30 civarı birşey oldu madde ve halen kafamda maddeler birikti bekleme yapıyor.. dedim tamam bu kadarı sana yeter, bunları bir hallet...

bazen aynaya bakarız. kaşımıza gözümüze bakarız. saçımız bugün nasıl, dişlerimiz ne kadar beyaz, rimeller akmış mı, ruj dağılmış mı ...

Kamil hoca açıklaman için tenk yu :D

tek olana yönelmeli

nesil edit

farkına varan insan artık daha dikkatli olmaya başlar.

erdemli ve mü'min bir insan olma çabasında hissiyatımız ne ölçüde.

kimi daha ağır yaşar bu sorunları kimi hafif

neyi eleştirelim şimdi?

ve şu soryu sorar:ben nasıl bir insanım. kendimizden utandığımz anların faturasını belki de ayna karşısındaa öderiz.

ya işlememeli ya da işleyince itiraf edip tevbe etmeli.

elif hanım demiş ki:

ama hep bir kanun boşluğu aranıyor ve o boşluklara sıkıştırırlıyor hatalar. kimseler görmesin diye hem de. bu konuda da ayet var halbuki. tam olarak toparlayamadım. birazdan yazarım.

ne saçmalaması. kız ruju sürmüş. rimeli çekmiş. föndoten mi dersin allık mı dersin oje mi dersin, parlatıcı mı dersin... ben tuvali boyarken yanıma gelse hiç palet kullanmam. yüzüne fırçayı sürer sürer çizerim resmi.

nefsinden dolayı yönelemeyende hep endişe içinde.

Biz insan mıyız :)

bu sorunların üstesinden gelecek

hakkaten biz insan olabildikmi, adem olabilmeyi başarabildikmi, kul olmayı başarabildikmi, ben hale kedilik yapıyorum yavvv :((

bu daha en hafifi. daha ne menfiliklerim var benim.

kısacası, öz eleştiriye hayatımızda ne kadar yer veriyoruz.

belki saçmaladım belki de saçmaladım ama mevlananın şu çok sevdiğim sözünü sormak istiyorum:

neyse ben çıkar, selametle...

"bu çıplaklardan, boyalılardan cehennemde bize yer kalmaz"

başlığınız hayırlı olsun.

herşeyin ona döndüğünü bilen insan

insan ne kadar uğraşsada nefsinden fazla uzaklaşamıyor bu belki bazende kibire kadar gidiyor.

kml hoca bir örnek vermiş yukarda rimel ve rujla alakalı bende öyle insanları gördükçe kendimle gurur duyuyorum birden kendimi birşey zannediyorum bunlar nasıl insan diye veyahutta

hep bir bahane ardına saklanış var.

fkkö hanım

herşey bitecek son bulacak

namazdan sonra yazacağım.

insan kendini nasıl yansıtıyor?

İnsanlardan gizleniyorlar da Allah'tan gizlenmiyorlar. Oysa geceleyin O'nun istemediği sözü söyle rlarken O, onlarla beraberdir. Allah, onların yaptıkları herşeyi kuşatmıştır .

en iyisi sen şu ilahiyi söyle hep:ey rahmeti bol padişah, cürmüm ile geldim sana, ben eyledim hadsiz günah, cürmüm ile geldim sana:))