Sen güzel bir ahlak üzereydin.

?Her milletten bir şahit getirdiğimiz ve onlara da seni şahit getirdiğimiz zaman kafirlerin hali ne olacak? (Nisa, 41) ayetini okuduğunda Efendimiz s. a. v. ?şimdilik bu kadar yeter? dedi.

Zira merhameti olmayanın gözü yaşarmazdı.

? Ümmetim için ey Ebu Bekir! Ümmetimin önünde uzun ve çetin bir yol var. Omuzlarında ağır yük ve birçok günah... Bu sebeplerden ya azaba uğrarlarsa!..

Halleri ne olacak?

Lakin merhametin, Allah?ın bir emrine isyan söz konusu olduğunda dimdik duruşuna engel değildi.

Zira Allah?ın vaadi haktır.

Allah?ın Rasulü s. a. v. şöyle dedi:

Ve Abdullah b. Revaha da şehit düşüyor.

Abdullah b. Mes?ud r. a. Nisa Suresi?ni okumaya başladı. Okudu okudu...

O kara küçük gözlere bakmak...

Sen her halinde ölçülüydün.

Gözlerine Bakmak

Bir yetimin gözlerine bakmak,

Efendimiz s. a. v.?in gözleri yine yaşarmıştır.

Ordunun başında Zeyd r. a. vardır. Eğer o öldürülürse yerine Cafer r. a., o da öldürülürse şair Abdullah b. Revaha r. a. geçecektir.

Toprakla barışırım o an.

Şu küçük kara gözlü kız mı?

Kureyş?in yakışıklı, zengin, gözde delikanlısı.

Şimdi Cafer aldı sancağı. O da şehit olana kadar savaştı.

Peygamber s. a. v. ve ordusu Mekke?ye yürüyor.

Ama gözleri hep aynı, lakin daha ışıklı bakıyor.

Ve Uhud Günü şehit düşmüştür Mus?ab.

Şimdi yollarına diken atanların, taşlarla kovalayanların halleriyledir.

Şimdi Medine?dedir ve bir Suffeli?dir. Her anını Allah Rasulü s. a. v. ile geçirmek, O?nun ilminden bir kelime alabilmek peşindedir.

Dağlar kadar hatta dağlardan daha kararlı dururdun.

Savaş meydanında arkadaşların geri çekildiğinde sen zerre kadar kımıldamaz, hatta ilerlerdin.

Kendimle barışırım.

Merhametin yumuşatırdı gönülleri. Allah?a ve kendine yaklaştırırdı.

Benim gönlüm.

Ey Allah?ın Rasulü, şimdi çocuklar senin merhametini özlüyor.

Alemde her ne varsa nefes alıp veren O?nun merhametinden yudumlamıştı.

Okumayı bırakan Abdullah b. Mes?ud r. a bir baktı ki Efendimiz s. a. v.?in gözleri nemli.

Şimdi sıra Abdullah?ta. Düşmana ölüm saçıyor.

? Kur?an sana indi ey Allah?ın Rasulü. Şimdi ben mi sana Kur?an okuyayım?, diye sordu. Efendimiz s. a. v.:

O zengin ailenin oğlunun, o güzel şehidin bir kefeni yoktur. Ve arkadaşları vücudunun bir kısmını elbisesinden artakalanla, bir kısmını otlarla örterek gönderirler Rabbine.

Yoksa dünya nasıl ayakta duruyor?

Peygamber s. a. v. üç bin kişilik bir ordu hazırladı ve Gassanlılar üzerine gönderdi. Zira onlar Allah Rasulü s. a. v.?in elçisini yolunu keserek öldürmüşlerdir.

?Ya şimdi Cenab-ı Hak bana peygamberlik vazifesini ifa için kuvvet verir yahut ben bu uğurda feda olurum!?

Kim özler onu, kim?

Ve Cuayl r. a. tüm ordu geçene kadar orada bekliyor.

Dikenlerdedir, taşlardadır.

Şimdi Nasıldır Mus?ab?

Ve Allah?ın Rasulü s. a. v. elinde beyaz sancakla Zeyd r. a.?ın ilerlediğini, cesurca savaştığını görür. Savaşır savaşır her zerresiyle ve düşer toprağa. Allah?ın Rasulü s. a. v. Medinelilere anlatır.

Bir Yetimin

Banaydı, bizeydi.

İki ordu Mute?de karşılaşır. Ve o anda Medine ile Mute arası mekan ortadan kalkar. Şimdi meydan Peygamber s. a. v.?in gözlerinin önündedir.

Dağlar Nasıl Durursa...

Geliyor aç.

? Kalbini yüce Allah?ın aydınlattığı şu adama bakın. Anne ve babası ona en iyi yiyecek ve içecekleri sunuyorlardı. O Allah için her şeyi terk etti. Onu bu hale getiren Allah ve Rasulü?nün sevgisidir.

Adamlarından birinin onu rahatsız etmesinden endişe ediyor ve Cemreli Cuayl r. a.?dan köpek ve yavrularının başında beklemesini istiyor.

Efendimiz s. a. v. damadı Ali r. a. ile oturuyordu. Bu sırada Mus?ab b. Umeyr r. a. geldi.

Zeyd r. a.?ın ailesi Peygamber s. a. v.?in evindeydi ve onlara şehadet haberlerini önceden vermişti. Evine dönerken Zeyd r. a.?ın küçük kızını sokakta ağlarken gördü.

? Ey Allah?ın Rasulü, neden bu kadar üzülüyorsunuz. Nihayetinde öldürülenler müşrik çocuklarıdır, dediler. Allah Rasulü s. a. v. cevap verdiler:

Gözleri yaşlı Allah Rasulü s. a. v.?in.

Kararlılığın silerdi gönüllerden korkuları.

Peygamber s. a. v. çocukları öper öper, koklar cennet çiçeklerini koklar gibi ve gözleri yaşlarla dolar.

Efendimiz s. a. v. arkadaşı Abdullah b. Mes?ud r. a.?a?Kur?an oku? dedi. Arkadaşı şaşırmıştı:

Senin gözyaşının düştüğü yer burası.

Şahit Olduğunda...

Baba mıdır, arkadaş mı?

Yalnız çocuklar mı; bir ağaç, bir kuş, yavrularının başındaki bir köpek...

Ve dünya o dualar ve o merhametle ayakta duruyor.

Geliyor elbisesi yamalı.

Rahmetle barışırım.

Peygamber s. a. v. namazı kıldırır ve her zaman cemaate döndüğü halde şimdi arkasına bakmadan sessizce mescitten çıkar.

Merhametinle birlikte adaletini, dik duruşunu.

Lakin Ey Allah?ın Rasulü, bu toprağa senin gözyaşından daha bereketli tek damla inmedi.

Onları Sa?d b. Ubade r. a. gördü. Teselli edecek söz aradı, bulamadı. ?Ey Allah?ın Rasulü, bu da ne? diyebildi sesi titreyerek. Peygamber s. a. v.:

Gidişlerini gördü, gözlerinin önündeydi olan biten.

?Muhammed Allah?ın Rasulü?dür. O?nunla beraber olanlar kafirlere karşı çok çetin, kendi aralarında çok merhametlidirler...? (Fetih, 29)

Şimdi yükü ağırdır.

Şimdi başka alemlerdedir.

Elvida ÜNLÜ

?Bu sevdiğini arzulamayı seven biridir.? dedi.

O ve arkadaşları gizlice çıktıkları şehirlerine muzaffer olarak dönüyorlar.

Tek destekçin amcan bile gün gelip tereddüt ederdi.

Sancağı son kez Halid bin Velid r. a. almış müslümanları güven içinde Medine?ye getirmiştir.

Allah?ın Rasulü s. a. v. yolun kenarında yeni doğmuş yavrularını emziren bir anne köpek görüyor.

Senden hız alırdı arkadaşların, cesaret alırdı da toparlanırdınız.

Gözlerin merhametinden yaşarırdı.

Bir babayı düşerken görmek;

Yetim bir çocuğa, muhtaç bir arkadaşaydı.

Ardına son kez baktığında?sana emanet? dediğini okumak gözlerinden.

Seven kimdir şimdi, sevilen kim ey Allah?ın Rasulü?

Bir babanın gözlerine bakmak, gidiyorken.

?Bir elime güneşi bir elime ayı verseler vazgeçmem.?

Merhametten yaşarırsa gözlerim bir gün senin mübarek yaşlarına karışır.

bereket başlı başına Sana uymak mıydı da ben bilemedim...?

Gün gelir dağlar bile yürürdü, fakat sen dururdun.

? Oku. Zira ben Kur?an?ı başkasından dinlemeyi de severim.

Çocuk Peygamber s. a. v.?i görünce koşarak kollarına atıldı. Peygamber s. a. v. küçük kıza sarıldı ve onunla ağlamaya başladı. Çocuğu göğsüne bastırdığında tüm vücudu hıçkırıklarla sarsılıyordu.

Gidişini izlemek bir babanın.

Efendimiz s. a. v. Mus?ab r. a.?ın bu haline içlenir ve gözyaşlarını tutamaz. Sonra şunları söyler:

Bir yetim kızla ağlayan, gözyaşları yetim bir kızın yaşlarına karışan mı?

Nice yağmurlar yağar.

?Daha sonra Allah?ın kılıçlarından biri aldı sancağı ve Allah onlar için yolu açtı.?

Cafer r. a.?ın evine gider. ?Ey Esma bana Cafer?in çocuklarını getir.?

Senin mutluluğun dudaklarından, merhametin gözlerinden okunurdu ey Allah?ın Rasulü.

Bizlere Kur?an?la birlikte merhametini de emanet ettin.

? Anam babam sana feda, niçin ağlıyorsun?

Bu umut ve arayış oldukça dünya dönüyor...

Emeğinize sağlık, çok güzel bir paylaşımdı. Büyük bir iştiyakla okuyoruz.

?Baban gitti? demek, ?artık gelmeyecek.?

? Çocuklar masumdur, müşrik çocukları olsalar da. Dikkat ediniz, çocuk öldürmeyiniz. Zinhar çocuk öldürmeyiniz. Her can tertemiz yaratılmıştır.

Hele çocuklar...

Bir savaş esnasında müşrik ailelere mensup birkaç çocuk iki ateş arasında kalarak öldürülmüşlerdi. Allah?ın Rasulü s. a. v. bu faciayı öğrenince çok üzüldüler. Arkadaşları O?nun bu derece üzülmesine bir mana veremediler:

Bu ümit ve bekleyiş;

Gözlerinin önünde düşüyormuşçasına canlı..

Bir gün Hz. Ebu Bekir r. a. Allah?ın Rasulü s. a. v.?i gözlerinden yaşlar akar vaziyette buldu. Sordu:

O alemlere rahmetti.

Bugün sırf merhametinden gözleri yaşarıyorsa birilerinin, bir başkasına dualar ediyorsa birileri ve o merhamet ve dualar vesilesiyle yüzü gülüyorsa çocukların, bu toprak hala o damlayla sulanıyor.

Merhametindendi ağlayışın.

Çocuklar, Kuşlar...

Elini son bir kez sallarken; mutlu, huzurlu...

O sokağa çıktığında kızlar yollara dizilirdi. Bir an onu görmek ya da ona görünmek için.

Allah teala razı olsun, çok güzel bir yazı...

Ve bu gökler senin tebessümünden daha güzelini görmedi.

Alaya alan sözlerdedir.

Ve tereddüdünden kurtulurdu gönüller.

Bize Kur?an?ı emanet ederken merhametini de emanet ettin.

Senin canından kaç can giderdi şimdi ey Allah?ın Rasulü.

Allaha isyan edenlere üzülmen, ?halleri ne olacak? diye tasalanman onların karşısında dimdik, kararlı, sabit duruşuna engel değildi.

Kendine değildi.

Bu toprağa senin gözyaşından daha bereketli tek damla inmedi. Ve bu gökler senin tebessümünden daha güzelini görmedi. Bugün sırf merhametinden gözleri yaşarıyorsa birilerinin, bir başkasına dualar ediyorsa birileri ve o merhamet ve dualar vesilesiyle yüzü gülüyorsa çocukların, bu toprak hala o damlayla sulanıyor.

O sözlere, o dikenlere, taşlara şahit olacak olmanın ızdırabındadır.

Lakin düşman çok, sayıca çok, silahça güçlü...

Ve biliyorlar. Bir yerlerde senin merhametinden damla damla içmiş olanlar var.

Ve Sen Hepsine