Çok değerli bir paylaşım, çok teşekkürler:)

Vakitlerini hep ibadet yaparak geçirenMuhammed Üftade, tasavvuf büyüklerinin yolunda bulunmayı arzu ettiğinden, bir velinin yanında yetişmeyi çok isterdi. Bu sebeple, böyle bir veliyi hep arar dururdu. Bir gün Karacabeyli Hızır Dede isminde bir velinin Bursa?ya geldiğini ve Ulu Caminin yanında ikamet ettiğini öğrendi. Huzuruna varıp, talebesi olmak istediğini bildirdi. O da kabul ederek, Muhammed Üftade?yi yetiştirmeye başladı. Muhammed Üftade, hocasının verdiği her vazifeyi en güzel şekliyle yaparak hizmet ediyordu. Nefsini terbiye etmek için, nefsinin istediklerini yapmayıp, istemediklerini yapıyordu. Haramlardan şiddetle kaçıyor, şüpheli korkusuyla mübahların bile fazlasını terkediyordu. Bu şekilde hocası Hızır Dede?nin terbiyesinde sekiz yıl canla başla çalıştı. Onun vefatından sonra da Şeyh-i ekber Muhyiddin-i Arabi hazretlerinin ruhaniyetinden istifade ederek kalb gözü açıldı, kemale gelip olgunlaştı. Her nefes alıp vermesinde Allahü tealaya hamd eder, cenab-ı Hakk?ı bir an olsun hatırından çıkarmazdı. Lüzumsuz hiç konuşmazdı. Konuştuğu zaman da hikmetler saçar, dinleyenlerin herbiri, kabiliyeti kadar istifade ederdi. Onun bu konuşmalarını talebesi Aziz Mahmud Hüdayi Vakı?at adlı eserinde topladı.

eşref ziyanın bu güzel ezgisinin sözleri üzerine peki paylaşımda bulunacağım

Yalnız şunu da unutmayalım. Hadisihatırladığım kadarıyla yazıyorum.

Bir gün Üftade, talebeleriyle kıra çıkmıştı. Talebeler hocalarına takdim etmek üzere, çiçeklerden demet yaparak huzura getirdiler. Herkesin çiçeğini kabul eden Üftade, Aziz Mahmud Hüdayi?nin getirdiği kırık saplı çiçeği görünce; ?Evladım! Bütün arkadaşların demet demet çiçek getirdikleri halde, sen niçin sapı kırık bir çiçek getirdin? diye sordu. Hüdayi de; ?Efendim, zat-ı alinize ne takdim etsem azdır. Fakat hangi çiçeği koparmak için eğilsem, o çiçeğin; Allahü tealayı zikrettiğini gördüm. Ancak, bu gördüğünüz sapı kırık çiçeğin zikredemediğini görünce, onu size getirdim. Kusurumu bağışlamanızı istirham ederim? dedi. Bu cevap, Üftade hazretlerinin çok hoşuna gitti ve Aziz Mahmud Hüdayi?ye hayır dualarda bulundu.

Üftade hazretleri bir gün talebeleriyle kıra gitti. Bir pınar başında oturup sohbete başladılar. Vakit ilerlemişti. Talebelerin bazıları acıktıklarından; ?Hocamız müsaade etse de bir yemek yesek.? diye gönüllerinden geçirdiler. Onların bu düşüncelerini anlayan Üftade; ?Ya Rabbi! Bu talebelerime bir sini yemek ihsan eyle!? diyerek içinden dua etti. O anda ortaya, getireni görünmeyen bir sini yemek kondu. Üftade, talebelerine; ?Haydi evlatlarım, yemeklerimizi yiyelim.? buyurdu. Besmele çekilerek yemek yendikten sonra, sini aniden kayboldu. İleri gelen talebelerinden Kemal Dede; ?Sini, suyun içine girdi!? diyerek sininin peşinden suya girmeye başladı. Üftade; ?Suyun içine sakın girme!? diyene kadar, Kemal Dede suyun içinde eli kılıçlı iki kişinin kendisine doğru hücum ettiğini gördü. Hızla sudan çıkarak hocasının yanına koştu. Hadiseyi görenler şaşırıp kaldılar.

Evet bencede bende gittim... tavsiye ederim.. gül kokusu...

Muhammed Üftade yeni doğduğunda, annesi bir rüya gördü. Çocuğu büyük bir süt deryasında yüzüyordu. Telaşla uyanıp, rüyayı kocasına anlattı. O da; ?Oğlumuz büyüyünce, inşaallah çok büyük bir alim ve veli olacak.? diye tabir etti.

Osmanlı Sultanı Üçüncü Murad Han ileÜftade, bir gün sohbet ediyorlardı. Bir ara Üftade, görünüşte lüzumsuz bir takım el kol hareketleri yapmaya başladı. Mübarek yüzünün rengi, halden hale giriyordu. Sonra eliyle bir yer sıvarmış gibi yaptı. Padişah, aniden yapılan bu hareketlere önce bir mana veremedi. Sonra Üftade?nin elinin siyahlaştığını görünce; ?Efendi hazretleri! Niçin böyle hareketler yapmaya başladınız! Elinizin siyahlaşmasına sebep nedir? diye sordu. O da; ?Sultanım! Tebeanızdan bir balıkçı tayfası Karadeniz?in sularında balık tutuyordu. Tekneleri su alacak şekilde delindi. Bizden yardım istedikleri için biz de imdadlarına yetişerek, teknelerini tamir ettik. Bu sebeple elimiz karardı. Elhamdülillah müslümanların boğulmaktan kurtulmasına vesile olduk.? buyurdu.

Seni gece-gündüz ziyaret edenlere olsun müjdeler!

... nedir?

Muhammed Üftade hazretleri, 1581 (H.989) senesinde Bursa?da hastalandı. Talebelerini başına toplayıp, onlara son nasihatlerini yaptıktan sonra, Kelime-i şehadet getirerek vefat etti. Sağlığında kendi yaptırdığı caminin bahçesine defnedildi

karıca misalini tanırım o beğendiği için güncellemek istemiş bunu söylemek isterim o iyilik için yapmış...

Bir gün rüyada Seyyid Emir Buhari hazretlerini gördü. ?Bizim camide vaz ve nasihat eyle!? emri üzerine, sabahleyin Emir Buhari Camiinde vaz ve nasihate başladı.

Bir kış günü akşamı, Üftade hazretleri talebelerini toplamış sohbet ediyordu. Bir ara; ?Dostlarım! Canımız taze üzüm istedi. Acaba bulmak mümkün müdür? buyurdu. Talebeler içlerinden; ?Bu kış günü, bu karda taze üzüm olur mu? diye düşünürlerken, Aziz Mahmud Hüdayi de kendi kendine; ?Mademki bu sözü hocam söyledi, mutlaka bunda bir hikmet vardır.? diye düşünerek ayağa kalktı ve; ?Efendim! Müsaade ederseniz bendeniz getireyim.? dedi. Müsaade edilince sepeti aldığı gibi Bursa?nın Çekirge mevkiindeki bağa gitti. Bağ, karlar altında idi. Bir asma çubuğunun üzerinden karları temizlediğinde, salkım salkım üzümler gördü. Bunun hocası Üftade?nin bir kerameti olduğunu anlayıp, üzümleri sepete koymaya başladı. Asmadaki üzümler bittiğinde, sepet de ağzına kadar dolmuştu. Sepeti omuzuna alarak dergaha doğru yürüdü. Hızlı hızlı yürürken, birden ayağı kaydı ve bir çukura düştü. Çukur derin olduğundan, çıkmak için çok uğraştıysa da başaramadı. Çaresiz kalınca hocası Üftade?den yardım istemek hatırına geldi ve içinden; ?İmdat! Ya mübarek hocam!? der demez, çukurun başından bir ses; ?Ey Mahmud! Uzat elini de yukarı çekeyim.? dedi. Bu sesin sahibine baktı, fakat tanıyamadı. Çukurun başındaki kimsenin kendisine gülümsediğini gördü. Utanarak elini uzattı. Yukarı çıktığında o kimseyi göremez oldu. Yine sepeti omuzuna alarak dergaha doğru süratle gitti. Hocasının huzuruna vardığında sohbet devam ediyordu. Omuzunda üzüm dolu sepeti gören talebeler şaşırıp kaldılar. Üftade hazretleri, yardım edeninHızır aleyhisselam olduğunu söyledi. Talebeler hocaları Üftade?nin, Allahü tealanın katında yüksek bir veli olduğunu ve Aziz Mahmud Hüdayi?nin hocalarına olan teslimiyetini bir kere daha anladılar.

Başlık sahibinden Allah razı olsun. Yazılarınızın devamını bekliyoruz inşallah.

Manası:

Muhammed Üftade hazretlerini sevenlerden fakir bir kimse vardı. Her sene hac mevsiminde hacca gitmek ister, fakat gidecek parası olmadığı için de bu arzusuna nail olamazdı. Üzüntüsünden hiç yüzü gülmez, gözleri hep hacca gidenlerin yolu üzerine takılır kalırdı. Hanımı, yüzü gülmeyen kocasının bu haline çok üzülürdü. Yine bir sene parası olmadığı için hacca gidemeyen bu fakir, hanımına; ?Eğer bu sene de hacca gidemezsem, seni üç talak ile boşadım.? dedi. Günler geçti. Kurban bayramı yaklaştı. Fakiri bir düşüncedir aldı. Hacca gidemezse, hanımı boş olacaktı. Bir yerden de borç bulup hacca gidememişti. Ne yapacağını şaşırdığı bir gün, aklına Muhammed Üftade geldi. Hemen huzuruna gidip, ağlayarak durumunu anlattı. Muhammed Üftade; ?Bizim Eskici Mehmed Dede?ye git, bizim selamımızı söyle. O seni hacca götürüp derdine derman olur.? buyurdu. Fakir, sevinerek huzurdan ayrıldı, süratle Mehmed Dede?nin dükkanına koştu. Mehmed Dede?ye hocasının selamını söyleyip, derdini anlattı. Mehmed Dede; ?Ey fakir! Gözlerini kapa. Aç demeden sakın açma!? dedi. Fakir gözlerini açtığında, kendilerini Mekke?de buldular. Mehmed Dede, Allahü tealanın izniyle, fakiri bir anda keramet göstererek Hicaz?a götürmüştü. O gün, Arefe idi, hacılar Arafat?a çıkmışlardı. Fakir ve Mehmed Dede de ihram giyip Arafat?a çıktılar. Ertesi günü Kabe-i muazzamayı tavaf ettiler. Ziyaret yerlerine gittikten sonra, Bursalı hacıları buldular. Onlar, hemşehrileri olanMehmed Dede?yi ve fakiri görünce sevindiler. Fakir, birkaç hediye alıp, bir kısmını götürmeleri için hemşehrisi olan hacılara emanet etti. Vedalaşarak ayrıldılar. Aynı şekilde bir anda Mekke-i mükerremeden Bursa?ya geldiler. Fakir, getirdiği bazı hediyelerle eve gelince, hanımı, birkaç gündür eve gelmeyen kocasını eve almak istemedi ve; ?Sen beni boşamadın mı? Hangi yüzle bana hediye getirerek eve giriyorsun? dedi. Kocası da; ?Hanım ben hacdan geliyorum. İşte bu getirdiklerimi de Mekke?den aldım.? dediyse de, kadın; ?Bir de yalan söylüyorsun. Üç-beş gün içinde hacca gidilip gelinir mi? Seni mahkemeye vereceğim.? dedi. Kadıya giderek durumu anlattı ve; ?Nikahımızın feshedilmesini istiyorum. Çünkü nikahsız yaşamayı dinimiz yasaklamaktadır. Bu sebeple haram işlemek istemiyorum.? dedi. O sırada Bursa kadılığına Aziz Mahmud Hüdayi bakıyordu. Kadı, hanımın kocasını mahkemeye çağırtarak onu da dinledi. Fakir, hacca gittiğini, Kabe-i muazzamada tavaf edip, ziyaret edilecek yerleri gezdiğini, Bursalı hacılarla görüşüp, getirmeleri için emanet eşya verdiğini iddia etti. Bu sebeple boşanmanın vaki olmadığını söyledi. Fakir, Mehmed Dede?yi şahid gösterdi. Mehmed Dede de; ?Şeytan, Allahü tealanın düşmanı olduğu halde, bir anda dünyanın bir ucundan bir ucuna gittiği kabul edilir de, bir velinin bir andaKabe?ye gitmesi niçin kabul edilmez? dedi. Kadı hayret ederek, mahkemeyi diğer hacıların geleceği günlerden birine tehir etti. Aradan günler geçti. Bursalı hacılar hacdan döndüler. Mahkeme gününde de, şahid olarak fakirin hac vazifesini yaptığını, hatta emanet verdiği şeyleri getirdiklerini bildirdiler. Kadı, şahidlerin verdiği ifade ile, davacı hanımın nikahı feshetme isteğini reddetti. Böylece, boşanma hadisesi olmadı.

3-4 gün boyunca her gün bir Allah dostunun hayatını paylaştım elimden geldiğince devam edecektim devam etmem için bir sebep göremedim üstelik eleştiri aldım o yüzden yapmıyorum artık

seviye

Bir günÜftade hazretlerine bir kadın gelip; ?Efendim! Bir oğlum vardı. Hiçbir suçu olmadığı halde iftiracıların şikayeti ile hapse attılar. Hakkımızı arayacak kimsemiz yok. Ne olur bir dua buyurun da, oğlumun suçsuz olduğu anlaşılsın.? dedi. Bunu derken, kadının iki gözünden çeşme gibi yaş akıyordu. Kadının bu haline dayanamayan Üftade, ellerini açarak Allahü tealaya dua etti. Kadına dönerek; ?Evinize gidebilirsiniz.? buyurdu. Kadın, merak içinde eve geldiğinde, oğlunun evde oturduğunu gördü. Oğlunun hasretiyle yanan kadın, evladına sarılıp gözlerinden öptü ve; ?Yavrucuğum! Seni hapishaneden nasıl oldu da bıraktılar? deyince, oğlu; ?Ben de nasıl olduğunu bilemiyorum. Hapishanede otururken, bir anda bir el beni evimize koydu. Şaşırıp kaldım.? dedi. Kadın, bunun Üftade hazretlerinin bir kerameti olduğunu anladı.

Mehmed Efendi, daha küçük yaşta bulunan oğlu Muhammed Üftade?yi, ipek satan bir tüccarın yanına çalışmaya verdi. Muhammed Üftade, orada çalışmaya başladı. Fakat bir hafta içinde, ustası ve babası vefat edince, çocuk yaşta ailesinin geçim yükünü omuzuna aldı. Hem çalışıyor, annesinin ve kardeşlerinin kimseye muhtac olmadan geçinmelerini sağlıyor, hem de boş zamanlarında Bursa?daki medreselere gidip gelerek, zahiri ilimleri öğrenmeye gayret ediyordu. Seneler sonra, zahiri ilimleri öğrenerek, Bursa Ulu Camiinde müezzinlik yapmaya başladı. Sonra Doğan Bey Camiine imam oldu. Senelerce bu vazifeyi yaparak, insanların ibadetlerini doğru yapmasına vesile oldu. MuhammedÜftade?nin, Ulu Camii medheden bir beyti, caminin batı kapısı çevresinde halen yazılıdır. Arabi olan beyt şöyledir:

neden yapmıyorsunuz?hayırdır bir kaç kişi için diğerlerinin bu paylaşımlardan mahrum bırakmak ne kadar doğru?

Bir gün Yalova?dan İstanbul?a bir gemi gidiyordu. İstanbul?a yaklaştıkları sırada, şiddetli bir rüzgar esmeye, dalgalar gittikçe büyümeye, gemiye şiddetle vurmaya başladı. Dalgaların vuruşundan tahtalar gıcırdıyordu. Gemi, koca denizde bir o tarafa, bir bu tarafa yalpalıyor, devrilecek gibi oluyordu. Yolcular ne yapacaklarını şaşırdılar. Herkes geminin bir tarafına birikince, tehlike daha da büyüdü. Kaptan, yolcuları teskin etmeye çalışıyor ve herkesin yerinde oturmasını tavsiye ediyordu. Herkes birbiriyle helalleşiyor ve şimdiye kadar işlediği günahlarına tövbe ediyordu. Bazıları da, kurtulmaları için adakta bulunuyordu. Yolcuların arasındaki bir genç, Fatiha-i şerife ve İhlas surelerini okuyarak, hasıl olan sevabı; Peygamber efendimizin, Eshab-ı kiramın, evliyanın, alimlerin ve zamanın velilerinden Üftade hazretlerinin ruh-ı şeriflerine hediye etti. Sonra da; ?Ya hazret-i Üftade! Himmetinizi, yardımınızı istirham ediyorum.? dedi. O anda, uzaklardan bir karaltı peyda oldu. Yaklaştıkca, bunun bir insan olduğunu, suyun üzerinde süratle kendilerine doğru geldiğini gördüler. Onun yürüdüğü yerlerde dalgalar hemen sakinleşiyordu. Nihayet o zat geminin yanına geldi ve gemiyi eliyle bir mikdar tuttuktan sonra, geminin önünden yürümeye başladı. Yürüdüğü yerlerde deniz durgunlaşıyordu. Bir müddet sonra gözden kayboldu. Kaptan, o kimsenin su üzerinde gittiği istikamete göre, geminin dümenini ayarladı. Bir müddet sonra, selametle sahile vardılar. Herkes bu hadise karşısında şaşırıp kaldı. Sadece o delikanlı şaşırmamıştı. Yolcular sahile çıktıklarında, bir kimse karşılarına çıkıp onlara; ?Ey yolcular! Üftade hazretlerinin selamı var. Sağ olduğum müddetçe, bu sırrı kimseye söylemesinler diye bana emretti.? dedi.

umudu, sevgiyi, özlemlerini ve hasretleri...

karınca misali

Üftade hazretleri, bir gün katırına binmiş evine giderken, önüne ihtiyar bir zat çıkıp, borçlu olduğunu, yaşlılık sebebiyle çalışamadığını, bu sebeple de borcunu veremediğini bildirdi. Sonra da bir miktar para istedi. Üftade, adamın haline acıdı ve; ?Kimseye söylemezsen borcunu vereyim.? buyurdu. Adam söz verince, Üftade; ?Şu taşı kaldır ve altındakileri al!? dedi. Adam taşı kaldırdı. Altındaki bir miktar parayı görünce, hayret ederek hepsini cebine doldurdu. Üftade hazretlerine teşekkür ederek ayrıldı. Parayı saydığında, tam borcu kadar olduğunu gördü. Alacaklıya gidip borcunu verdikten sonra, tamah ederek tekrar o taşın yanına geldi. Büyük bir heyecanla taşı kaldırdığında, hiçbir şey bulamadı. Bu işin, Üftade?nin bir kerameti olduğunu anladı. Huzuruna giderek talebesi olup, sohbetiyle şereflendi.

"Allah rızası için yapılan iyiliğin karşılığında illaki kötülük bekleyin".

Osmanlı padişahlarından Kanuni SultanSüleyman Han zamanında, Bursa?da yaşayan büyük velilerden. 1490 (H.895) senesinde Bursa?da doğdu. İsmi Muhammed olup, babası Manyaslı Mehmed Efendidir. Üftade lakabıyla meşhur oldu. Bursa?nın çeşitli camilerinde müezzin ve imam olarak vazife yaptı. 1581 (H.989) daBursa?da vefat etti.

güncellemenin diğer ifade ediliş şekli.)

?Ya cami?al-kebir ve ya mecma?alkibar, Tuba limen yezurüke fil-leyli vennehar.?

Muhammed Üftade, uzun boylu, müşfik bakışlı, devamlı tebessüm halinde olan bir zattı. Görünüşü ile etrafındakilere güven ve itimad telkin eder, herkesin takdirine mazhar olurdu. Kur?an-ı kerim okurken, güzel sesinde sanki ağlıyormuş hali müşahede edilirdi. Kimsenin kalbini kırmaz, kalb kırarım korkusuyla kendine hakaret edenlere bile hiç karşılık vermezdi. Camiye sabah herkesten önce gider, yatsı namazından sonra orada gece geç vakitlere kadar ibadet ederdi. Bazı geceler evine giderken, ıssız sokaklarda bir sarhoşa rastlasa, ona yardım ederek evine kadar götürürdü. Herkese yardım ettiği için, Bursalılar onu çok severdi.

Çünkü Allah sınarmış. Kul eğer tam manasıyla Allah için yaptıysa üzülmez ve karşılık beklemez. Onun için lütfen üzülmeyelim ve eleştiri olunca da hemen pes etmeyelim.

Taruh hocam haklı...

Öncelikle;

bu zamanda bizim gönüllerimizi terbiye altına alacak biri lazım. o da olsa olsa Üftade Hazretler'i olurdu heralde.. Allah şefaatine nail eylesin...

zaten bir kaç kişi yüzünden artık paylaşım yapmıyorum yüne de beğenenlerden Allah razı olsun

kim eleştirdi olur mu Allah razı olsun... siz kulağınızı kapatın güzel iş yapıyorsunuz bir okuyan etkilenip te onun Allah'A olan vazifesini hatırlatmanız sizce kar değil mi sizin için neden bu fırsatı kaçırıyorsunuz?

Kadı Aziz Mahmud Hüdayi Efendi, bu hadisenin günlerce etkisinden kurtulamadı. Nihayet Eskici Mehmed Dede?nin yanına gidip; ?Beni talebeliğe kabul buyurmanız için gelmiştim.? deyince, o da; ?Nasibiniz bizden değil, Üftade?dendir. Onun huzuruna giderek müracaatınızı bildirin.? dedi. Kadı, evine gitti. Hizmetçisine atının hazırlanmasını emretti. Kendisi de sırmalı kaftanını ve sarığını giyerek, hazırlanan atına bindi. Yanına seyisini de alıp, Üftade hazretlerine gitmek üzere yola çıktı. Bugünkü Molla Fenari Camiinin doğu tarafındaki sokağa geldiğinde, atının ayaklarının, bileklerine kadar kayalara saplandığını gördü. Bütün uğraşmalarına rağmen atı ileri süremedi. Atından indi. Sırmalı kaftanıyla, Üftade?nin dergahına doğru yürüdü. Dergaha vardığında, eski bir hırka giyen ve bahçeyi çapalayan Üftade hazretlerini gördü. Üftade, gelenleri görünce doğruldu ve; ?Ey Kadı efendi! Herhalde yanlış yere geldiniz. Burası yokluk kapısıdır, biz de, fakirlik kapısının kuluyuz. Halbuki sen varlık sahibisin. Bu halde ikimiz bir araya gelip bağdaşamayız. Senin ilmin, malın, mülkün, şanın ve mamur bir dünyan var. Bizim gibi kulların, Allahü tealadan başka hiçbir şeyi yoktur.? buyurdu. Bu sözler, Kadı Aziz Mahmud Hüdayi?ye o kadar tesir etti ki, gözlerinden iki sıra yaş döküldüğü halde; ?Efendim! Her şeyimi mübarek kapınızın eşiğinde terk eyledim. Yeter ki, talebeniz olabilmekle ve hizmetinizi görmekle şerefleneyim. Her ne emrederseniz yapmaya hazırım.? dedi. Bu samimi istek üzerine, Üftade hazretleri tane tane buyurdu ki: ?Ey Bursa kadısı! Kadılığı bırakacak, bu sırmalı kaftanınla Bursa sokaklarında ciğer satacaksın. Her gün de dergaha üç ciğer getireceksin!? Her şeyi bırakacağına, her emri yerine getireceğine söz veren Kadı, derhal kadılığı bırakıp, ciğer satmaya başladı. Aldığı ciğerleri Bursa sokaklarında; ?Ciğerci! Ciğerciiii!? diye bağırarak satıyordu. Bursalıların hayret dolu bakışlarına, kadınların ve çocukların alay etmelerine hiç aldırmıyordu. Onu görenler; ?Bursa kadısı Aziz Mahmud Hüdayi aklını oynatmış, tımarhanelik olmuş!? diyorlardı. Bu şekilde nefsini kırıp, ruhunu yükseltmek için her türlü alaya alınmaya katlanıyordu. Her akşam Üftade?nin huzuruna geldiğinde, hocası; ?Bugün ne yaptın, ciğerleri satabildin mi? diye soruyor, o da, o günkü olup bitenleri anlatıyordu. Üftade, bu şekilde yeni talebesinin nefsini kırıp terbiye ettikten sonra, Aziz Mahmud Hüdayi?yi, dergahta hela temizleme işinde çalışmak üzere vazifelendirdi. Onu hususi sohbetleri ve teveccühleri ile yetiştirmek, evliyalık makamlarında yükseltmek için uğraştı. Nefsini terbiyede, kısa zamanda diğer talebelerden çok ileri geçtiğini gördü. Üç sene sonra ona icazet, diploma verdi. Yerine halifesi, vekili olduğunu bildirdi.

Muhammed Üftade, hocasından sonra talebeleri yetiştirmek üzere dergahta ders vermeye başladı. Onların en iyi şekilde yetişmesi için gayret gösteriyor, hocasının kendisini yetiştirdiği gibi onları irşad ediyordu.

aldırma söylenen o sözlere, sen dağıt etrafa mis kokunu;

Ey Ulu cami! Ey büyüklerin toplandığı yer!

mutlaka ziyaret edilmesi gereken bi yer manevi atmosferi mükemmel...