İmam Hüseyin bu konuşmanın ardından susuzluk ve açlıktan zaten mecalsiz düşmüş bir halde çadırından çıkıp atı Zülcenah?a binerek savaş meydanına doğru ilerledi. O gün önce Ali Ekber?ini daha sonra Hür?ü, ağabeyi Hasan?ın oğlu Kasım?ı, kundaktaki Ali Asker?i ardından da Celal Abbas?ı şehit vermişti. Bu arada onlarca şehit daha verilmişti. İmam Hüseyin her birinin şehit oluşuyla bir kere daha yıkılmış, acısı kat be kat artarak sonu gelmez bir çileye dönüşmüştü. Adeta bir işkenceye tabi tutuluyordu. Gözlerinin önünde bütün sevenleri ve tüm sevdikleri bir bir katlediliyordu. Hem de en hunharcasına? Düşmanın hürmet ettiği hiçbir insanlık değeri yoktu. Peygamber torunu Hz. Hüseyin?i öldürmeden evvel ona her türlü manevi işkenceyi yapmaktan hayvani bir zevk duyan Yezit ordusu, alçaklık denen çukura battıkça batıyor, zulmü işkence boyutuna taşıyarak münkirlik ve günahkarlıkta adeta şeytana parmak ısırtıyordu.

Zalim içti kana kana,

Abdurrahman Bin İbni Mülcem günlerdir peşindeydi. Fırsat kolluyordu, planlar yapıyorlardı. Evliyalar şahını ortadan kaldıracaklardı.

? Daha ne duruyorsunuz, acımayın, aman vermeyin, öldürün Hüseyin?i!...?

-Ey İmam! Ben senin yolunda kardeşimle birlikte canımızı feda etmeye geldik.&amp;#8221; Hür&amp;#8217;ün gözlerinden yaşlar pınar olmuş akıyordu. Rahatlamıştı, haklının yanındaydı.

Ağlar sana mahşer, Hacün ve Rükün ey yar,

Gör ki zalim Yezit bize neyledi

Dedim ki: Senin hüznünü anmak, sevinçten iyidir.

Verin hesabınızı özünüzdeki Hakk&amp;#8217;a&amp;#8230;

Dedim ki, kağıdın üzerine aşkı çizsene...

Arsa-i mahşerde bedeli var bu cürmünüzün

-Bırakmayın, saldırın!&amp;#8221;

Senin aşkın beni hayran eyledi

Yiğitliğin, mertliğin, yüceliğin destanı Kerbela.

Medet Allah... Medet Ya Muhammed! Medet ya Hüseyin!&amp;#8221; .

Garibin çilesi zaten hiç dolmaz

Kanında şüphem var vallahi

Müminlerse tarifsiz bir elem içinde feryat edip mateme gark olmuşlardı. Zeynep feryat figan içinde ağlıyordu. Zeynel Abidin yatağında ateşler içinde yatıyor olmasına rağmen babasının şahadetiyle ıstırabın en feci haliyle kıvranmaktaydı. Peygamber ailesinin içler acısı durumu o peygambere mümin olanların yüreğini lime lime edercesine parçalıyordu. Hüznün, acının ve ıstırabın zirve noktasında matemin en koyusuyla imtihan olunan iman duygusu?Lanet olsun Yezit?e!? haykırışıyla sarsılmaz bir kale gibi tezahür ediyor, bütün hakiki müminleri sarıp sarmalayarak kuşatıyordu.

Hz. Muhammed göz yaşlarına mani olamaz ve ağlamaya başlar.

İslam tarihinde artık yeni bir devir başlamıştı. Mümin ile münkirin ayrılmasında yeni bir belirleyici olarak İmam Hüseyin?in şahadeti en temel saflaştırıcı unsur olmuştu. Artık Hüseyin?den yana olanlar mümin, Yezit?ten yana olanlar ise münkirdi.

Müslüm, sözlerini zor bitirdi, nefes almakta zorlanıyordu. Acıları okunabiliyordu yüzünden. Ama, &amp;#8220;aman&amp;#8221; dileyecek korku yoktu. Aldığı ağır yaralar ızdırap veriyordu. Sürüyerek kapıya çıkardılar. Cellat başını gövdesinden ayırmak için hazır bekliyordu. Tamam işareti verilince elini kaldırdı ve eli öylecene kaldı. &amp;#8220;Ne duruyorsun?&amp;#8221; dediler. &amp;#8220;Hayır, yapamayacağım, karşımda siyah elbiseli biri var, bana bakıyor.&amp;#8221; Cellatın elinde ki kılıç yere düştü. Başka bir cellata başını kestirdiler.

Yetim yavrusundan körpe kızından

Zeyneb?in figanı arşa dayandı

Cevap;

- Şunun içindir ki, biz bir orduyuz karşımızda bir avuç aile, bunlara saldırmak mertliğin şanına yakışır mı? Hüseyin haklıdır, yiğittir, haksıza boyun eğmemiştir. Canı pahasına Muhammed yolunu korumaya çalışıyor, ben kılıç çekemem, bunlara kıyamam kardeş, kıyamam!

-Ey kardeş! Şu anda en büyük savaş benim yüreğimde, vicdanımda oluyor. Hak ile batıl çarpışıyor.&amp;#8221;

Vacib iken Hazreti İmama biat eylain

İmam Hasan ve İmam Hüseyin yalın ayak fırladılar. O yiğitler Şahı yerde yatıyordu. Her şey bir kaç saniyede olup bitmişti, yüzü kan içindeydi. Kapı önünde pusu kuran melun münafık İbn-i Mülcem ve iki adamı amaçlarını gerçekleştirmişlerdi. İmam Ali&amp;#8217;nin evinde feryatlar şafağın karanlığına karışıyordu. Eve taşıdılar, başına kılıç darbesi almıştı. Kan durmuyordu.

-Ey amca! bana da izin ver, şehitlik şerbeti bizim için kurtuluştur. Çadırların önü şehitlerle doludur izin ver bana.?

İmam Hüseyin?in büyük oğlu Ali Ekber karşısındaydı, henüz 18 yaşındaydı. Gençti, yakışıklıydı, büyük dedesi Hz. Muhammed?e benziyordu.

Kahpece tuzak kurup yaraladılar. Kanlar içindeydi, çadırlara döndü baktı. Atını dolu dizgin çadırlara doğru sürdü. Kaçtığını sanıyorlardı. O, İmam Hüseyin&amp;#8217;in önünde durdu. Atın üzerinde sendeliyordu. İmam Hüseyin koştu tuttu atını yere indirdi. Hür diz üstü oturdu elleri İmam Hüseyin&amp;#8217;in ellerindeydi.

İmam Hüseyin&amp;#8217;in bayraktarı idi. Bütün yakınlarının Ehl-i Beyt dostlarının tek tek şehadetini görmüş ve yaşamıştı. &amp;#8220;Su! Su! feryatlarını duyuyordu. Yüreğinde kopan o büyük acıya ve isyana karşı duramaz olmuştu. Küçücük yavruların susuzluk feryatlarını, kadınların çaresizliğini, yaralıların;

- Ya Ayşe maksadın nedir?&amp;#8221;

Ahh Kerbela&amp;#8230; Can Kerbela&amp;#8230; Yan Kerbela&amp;#8230;

Çölün ortasında, tek ve yalnız bir ağaç çizdi...

-Ey yaşama doymamış oğul! Büyük kardeşimin adı seninle anılır. Onun kokuları gelir senden.? Dedi Hüseyin.

Kasım çadırdan çıktı, çölde ölüm kol geziyordu. Muhammed evlatlarına ölüm vardı, feryat vardı, ağıt vardı, çölde zulüm vardı.

?Çok şükür ki öldürdük Hüseyin?i!? dedi Ömer. Ve atından inip yere kapandı da şükür secdesi yaptı görülmemiş bir hayasızlıkla?

Annelerini kaybettikten sonra tek dayanakları, umutları, sevdaları olan o büyük şahların şahı gönüllerin sultanı babaları da yoktu artık. Hiç beklemedikleri anda hunharca şehit etmişlerdi. Ondan da mahrum kalmışlardı.

İmam Hüseyin&amp;#8217;in kavgası hilafet kavgası değil; &amp;#8220;Emanetin ehline verilmesi&amp;#8221; olayının kavgasıdır. İmam Hüseyin, Kerbala&amp;#8217;da, güneş gibi insanlığın gönlüne yeniden doğmuştur. O, insanlıkla birlikte sonsuza kadar yaşayacaktır. O&amp;#8217;nun değerleri tüm insanlığın dostluğuna, kardeşliğine, barışına, birliğine ve dirliğine vesile olacaktır. Geliniz, o sevgi selinin etrafında el ele verip bir olalım, iri olalım, diri olalım. O sevgi hepimize yeter.

İmam Hüseyin yüzüğünü çıkardı dudaklarına değdirmeye çalıştı. Ali Ekber titriyordu, yüzündeki kanlar akıyor, durmuyordu. Güneş çölü yakıp kavuruyordu. Güneşinde isyanı vardı bu zulme. Ali Ekber?in kanlı bedeni babasının kucağındaydı.

-İmam Hüseyin&amp;#8217;e benim sonumu bildirin. Bu gurbet diyarında kimsesiz kalan iki küçük yavruma sahip çıkın.&amp;#8221;

İmam-ı Şafli; &amp;#8220;Ey Resul Ehlibeyt&amp;#8217;i! Sizi sevmek, Allah tarafından Kur&amp;#8217;an&amp;#8217;da farz edildi. Bu size yeter övünç olarak ve size salat ve selam getirmeyenin namazı geçerli olmaz.&amp;#8221; Rafizi oldun diyorlar bana. Benim yüzüm, önderlerin ve ermişlerin en hayırlısına dönüktür. Resul&amp;#8217;ün varisi Ali ve yavrusunu sevmek Rafizilikse, bilsinler ki en büyük Rafiziyim.&amp;#8221;

-Susadık! Susadık! Allah Aşkına Susadık!

Kara toprak kapamadan üstümü

Kur&amp;#8217;an&amp;#8217;da Mübahele adlı bir olay vardır. Hicretin 10. Yılında Hz. Muhammed&amp;#8217;in gayri müslümlere tartışması vardır. Necran halkına mektup yazar ve İslam&amp;#8217;a çağırır. Necranlılar bir heyetle gelirler ve sorarlar;

-Ben Barak Baba&amp;#8217;ya değil, o zaten aradığını buldu, ben yaşadığım dünya onun gibi bir veliden mahrum kaldığı için feryat ediyorum,&amp;#8221; der.

Cevap: &amp;#8220;O kelimeler Muhammed, Fatıma, Ali, Hasan ve Hüseyin&amp;#8217;dir.&amp;#8221;

Ya hürmet etmek böyle midir Hazreti Peygambere

-Ya gelmezsem.&amp;#8221;

Düşündü, Taha&amp;#8217;nın dört köşe toprak kabrini çizdi...

Cevap verir;

Verdiğini dönüp yine alıcı

Körpe yavruların boyuncukları

- Ya Fatıma niçin mahzunsun?&amp;#8221;

Savaş meydanına geldiğin de künyesini okudu. Karşısına er diledi, savaş tecrübesi yoktu, yiğitti, ölüme korkusuzca meydan okuyordu. Korkacak bir şeyleri artık kalmamıştı. Yüreğindeki isyan ve öfke onu zaptedilmez bir yiğite dönüştürmüştü. Şehadet anı ona gelmişti. Sıra ondaydı. Karşısına çıkan zalime öyle bir vuruş yaptı ki yer gök inledi. Unutmuştu varlığını. Hançer yaraları almıştı. Başına aldığı bir darbeden de kanlar akıyordu. Bir yandan gözüne akan kanları siliyor bir yandan da çadırları son kez bakmak istiyordu.

Bu görüşün hiçbir anlamı yoktur. Çünkü Hz. Muhammed&amp;#8217;in eşleri ölüp gitmişlerdir. Geriye kalan sadece Ali &amp;#8211; Fatıma ve neslidir. Yani Ali &amp;#8211; Fatıma soyundan gelen imamlar zinciri olan on iki imamlardır. Baki olanlar da bunlardır.

Ateş ve ağrı içinde inim inim inlemektedir. İmam Hüseyin de kardeşinin yanındadır, çaresizdirler, umutsuzdurlar. Arap çöllerinin cevr-ü cefası üzerlerindedir.

İmam Hüseyin, Kerbela çölünde bu son vasiyeti hatırladı. Kerbela çölü kandı, zulümdü, karanlıktı, feryattı. Ehl-i Beyt ailesinin figanı hiç dinmiyordu.

Dedim ki: Nefes bu mudur?

Her yıl Muharrem ayında bu destan sayfaları yeniden açılır ibreti alem için çevrilip - çevrilip okunur.

İşte o destanın yazıldığı gün Muharrem ayıdır. Muharrem denince gözümüz yaşarır, gönlümüz mahzunlaşır. Özümüzde aynı sevgiyi, aynı hüznü ve aynı kederi paylaşırız. Bu gün yiğitler şahı Hz. İmam Hüseyin&amp;#8217;i ölümsüzlüğe, Hakk&amp;#8217;a uğurladığımız gündür.

Nameler kapatır isimler siler

Sökülmüşte gider İmam Hasan&amp;#8217;ım

Ah çekip ağladı, Zeyneb-i Kübra&amp;#8217;yı çizdi...

Kurumuş dilleri kanı çekilmiş

Felek benim bey babamı neyledin?

İmam Hüseyin&amp;#8217;in şahadeti, bütün edebiyatçılara, bütün şairlere, felsefecilere ve tüm insanlığa verimli bir alan yaratarak günümüze kadar taşınmıştır. Yüzlerce, binlerce kaynak yaratarak, insanlık için, insanlığın ders ve ibret alması için kaynak olmuştur.

-Kendine güvene er çıksın karşıma.&amp;#8221; Diye nara atmıştı.

Ali Sefam bulur gene dostunu

Ağlar sana İslam, çok garip kaldı,

Bütün Hüseyniler imamlarının etrafında toplanmıştı. Yapacağı son konuşmayı bekliyorlardı:

Fırat suyu ileride nazlı nazlı akıyordu Günlerce çöllerde aç ve susuz yol almışlardı. Kervanda yaşlılar, çocuklar vardı. Bitkin düşmüşlerdi, çabalayacak mecalları kalmamıştı. Muhasara altında aç ve susuz günlerce bekletildiler. Komutanlığa Ömer getirilmişti. Beklemek sorunu çözmüyordu. İmam Hüseyin biat etmiyordu. Yolda bir avuç sevenlerini toplamış; canından korkanları geri göndermişti. Artık bir avuç insan kalmışlardı. Yapılacak her şey yapıldı ve Hüseyin ikna edilemedi.

Annesi Şehribanu bırakmak istemiyordu evladını. Annesinin ve halasının ellerini yüzüne sürdü, atına atladı, doludizgin sürdü. Annesinin, halasının ve diğer Ehl-i Beyt kadınlarının feryatlarını duyuyordu. Figan arş-ı alayı kaplamıştı.

Ettiğiniz yanınıza kalır mı sizin

Yan yana dizilmiş de yatar şehitler

Ali Ekber?in bindiği at başındaydı, bırakıp gitmiyordu. Babası başındaydı; ?Yetiştim oğul, yetiştim? Kucakladı yüzündeki kanları sildi, başını kucağına aldı, artık dayanamıyordu.

&amp;#8220;Ehlibeyt&amp;#8217;im ümmet için bir kurtuluş garantisi ve ümit aracıdır.&amp;#8221;

-Ehlibeyt uğrunda feda edeceğim canımı şu kanlı vücudumu ayaklar altında koymayın gömün.

Ah imamlar derde eylerim feryat

Bu da ne ki Kerbela&amp;#8217;nın yanında

Kasım dönüp bir kez olsun Fatıma?nın yüzüne bakamamıştı. Titriyorlardı.

Hz. Muhammed ; &amp;#8220; Ben sizlere iki emanet bırakıyorum. Allah&amp;#8217;ın kitabı Kur&amp;#8217;an ve Ehli beyt&amp;#8221; Bu iki emanete sahip çıkın.

Varıp kademinde bir an durmağa

İmam Hüseyin, ruhlar aleminde kurban olmayı kabullenmiştir. Ne yazık ki, Rabbin sevgilisini ve Kerbela&amp;#8217;yı tam olarak unutturabilmek için neler neler yaptılar.

Hısım akrabası bacı gardaşı

- Baba çocuklar elbise isterler.&amp;#8221;

Bir tarafta on binlerce asker, bir tarafta ise sayıları ancak yüzü bulan bir avuç mümin vardı. İnsaf, adalet ve şeref ayaklar altındaydı. Yezit?in ve kölelerinin ayakları altında eziliyordu tüm insani kıymetler?

Bağrım döver gözyaşlarım taşarak

Çakılmışta gider İmam Hasan&amp;#8217;ım

Gün, dara durup, içsel yolculuk yapmanın zamanıdır.

Ağlar sana gökleri toprak ve taşlar,

İmam Hüseyin sordu:

Hür çaresizdi. Atından indi. Yönünü kervana çevirdi, gidenlerin sefaletini dehşet içinde seyretti. Yere kapaklandı, uzun süre öylecene hareketsiz kaldı. Sonra ağır ağır başını kaldırdı, kervan ilerlemeye devam ediyordu, artlarından bakmamak için gözlerini yumdu.

Kasım delikanlıydı, henüz gençliğini yaşayamamıştı. Yüreğinde bahar rüzgarları esiyordu... Yaşama ve gençliğine doymamıştı...

O sırada ağabeyinin başına gelenleri çaresizce müşahede etmek zorunda kalan Hz. Zeynep gökleri yırtarcasına feryat ediyordu:

- Renkleri niye ayrıdır?&amp;#8221;

Katın ki yüzyıllardır lanetle anılan namertliğin timsali Yezit olmayasınız.

Atlarına bindiler, doludizgin sürdüler Hüseyin&amp;#8217;in otağına. Toz bulutları içinde attan indiler.

Evin en büyük evladı İmam Hasan sorumluluk bilinciyle tüm ailesine siper olmaya çalışıyordu. Kara bulutlar sarmıştı her yanı, feryatlar figanlar dinmiyordu. Evin cefalı kızı Zeynep canını siper edercesine kardeşlerine sahip çıkmaya çalışıyordu. Her gün anasızlığından dolayı bütün sevgisini verdiği, her derdini anlattığı, saçlarını ördürdüğü, kucağında uyuduğu babası da yoktu. O yiğit Zeynep, kardeşlerinin de başında felaketlerin döndüğünü sezinliyor, baba acısı yetmiyormuş gibi şimdi de kardeş acısı ve korkusu içini yakıyordu.

Oklar yağıyordu Hüseyin?in üstüne. Her biri delici, zehir gibi yakıcı oklar? Kimi koluna kimi babacığına saplanıyordu. Kan sızıyordu Hüseyin?in bedeninden. Peygamberin okşadığı mübarek baştan sımsıcak ve kıpkırmızı bir kan sızıyordu. O kan peygamber torununun kanıydı. O kan ehlibeytin kanıydı. O kan, peygamberin ve İmam Ali?nin kanıydı. Ahmed - i Muhtar?ın; ?Canı, canımdır, eti etimdir, ruhu ruhumdur ve kanı kanımdır. ? dediği Ali?nin kanıydı Hüseyin?in başından sızan o sımsıcak kan? Kaşı yarılmış, dişleri kırılmış ve ağzına kan dolmuştu Hüseyin?in? Kılıç yaralarından dolayı yüzü, kuraklıktan şerha şerha olmuş bir toprak gibiydi. Ve yüreği yanıyordu Hüseyin?in? Susuzluktan ateşler içinde kavruluyordu. Yanından gürül gürül akarken Fırat Irmağı, bir yudum bile su verilmiyordu sararıp solmak üzere olan Peygamber çiçeğine?

Peygamber durur ve bu anda ayet gelir. Ali İmran Suresi ayet 61 &amp;#8220;Sana İsa&amp;#8217;nın, Allah&amp;#8217;ın kulu ve resulü olduğuna dair bilgi geldikten sonra bu konuda seninle tartışmaya girene de ki; Gelin oğullarımızı ve oğullarınızı, kadınlarımızı ve kadınlarınızı, bizleri ve sizleri çağıralım. Sonra hepimiz niyazda bulunup yalvaralım da Allah&amp;#8217;ın laneti yalancıların üzerine olsun.&amp;#8221;

-Ey cehennem lanetullahı. Nasıl kıydın babama?&amp;#8221;

-Mecburdum. Bana bu görevi vermişlerdi, görevimi yaptım.&amp;#8221;

İmam Hüseyin o sabah başına, dedesinden babasına, babasından da kendisine kalan çizgili yeşil sarığını sarmış, üzerine de boz renkli bir cübbe giymişti. Boynunda dedesinin kılıcı, elinde ise babasının sancağı vardı. Kerbela?ya gelirken yol boyu bu sancak Hz. Celal Abbas?ta idi. Ama o sabah İmam Hüseyin sancağı son bir kez daha eline almak ve yakınlarıyla o şekilde helalleşip vedalaşmak istiyordu. Sonra bu sancak tekrar Hz. Celal Abbas?a tevdi edilecekti. Celal Abbas iki kolunu da kaybedip ardından şehit oluncaya değin o şanlı sancağı taşıyacaktı.

Serini meydana koysun,

Ey yalancı felek yüze gülücü

Musa Nil&amp;#8217;e daldı elinde asa

Bunlar Hasan ile Hüseyin&amp;#8217;dir. Bunlar benim yavrularım ve yavrumun da yavrularıdır. Allah&amp;#8217;ım, ben bunları seviyorum. Sende sev. Onları sevenleri de sev.&amp;#8221;

Kara bulutlar her yeri sarmıştı. İmam Ali&amp;#8217;nin evine etten duvar örülmüştü. Üç gün geçmesine rağmen bir gelişme yoktu. Kılıç zehirliydi, zehir bütün vücudunu kapsadı, o çakmak çakmak gözler açılmaz olmuştu. Konuşmakta zorlanıyordu. Herkes içerden bir haber bekliyordu. Ama iyi müjdeli haber gelmiyordu. İçeride yoğun telaş vardı.

Artık iki kolu da yoktu. Abbas amcası Cafer-i Tayyar&amp;#8217;ı hatırladı. Mute harbinde ordu komutanı iken onunda iki kolunu koparmışlardı. Peygamber efendimizde &amp;#8220;Kolları yerine cennette ona kanat verildi.&amp;#8221; diye buyurmuştu. Metanetini kaybetmedi.

Sefer ayının yirmi dokuzuncu gecesidir. Geceler karanlıktı, geceler acımasızdı, geceler haindi. İmam Hasan&amp;#8217;ın cansız vücudu İmam Hüseyin&amp;#8217;in kucağındaydı. Feryatlar gecenin karanlığında kayboluyordu.

Dedi ki: Sakla canını. Can senin hüzünlendiğin yerdir.

Gözlerinde kanlı yaşları döken

aşure ayının anlamı böyle büyükken özellikle de bir kesim yurttaşımız için bizim bunu tatlı ile anmamız da ayrı bir garip.. kendimi de bunlar içine koymak isterim çünkü hz. hüseyinin kerbela olayını her sene yediğim onca aşure tatlısının ardından yıllar sonra öğrendim..

-?İnna lillah inna ileyhi raciun?

Biri var nişanlı murat almamış

Onu da getirdiler çadıra. İmam Hüseyin Kasım?la göz göze geldi. Kasım titriyordu.

Mührü Ehlibeyt&amp;#8217;tir aşıka nişan

Ehl-i Beyt?in figanına yer gök şahit olmak istemiyordu artık. Kara bulutlar sarmıştı çölü.

Dedim ki, Allah adamlarının resmini çizsene...

Virani&amp;#8217;yem murg-ı dili salarım

Hz. Fatıma, Hz. Muhammed&amp;#8217;in can ve teninden bir parçadır.

&amp;#8220;Sizler, ey Allah&amp;#8217;ın kulları. Sizler, Allah&amp;#8217;ın emir ve yasakları üzerine bekçileri, dininin ve vahyinin taşıyıcılarısınız. Sizler, kendi benlikleri üzerine Allah&amp;#8217;ın eminlerisiniz. Sizler, diğer milletlere de hakikat tebliğcilerisiniz. Ve sizler, Allah&amp;#8217;ın, aranızdaki hakkının, ahdinin, emanetinin de koruyucularısınız&amp;#8230;&amp;#8221;

?İslam?da lanet okumak ve matem tutmak yoktur.? diyerek Yezit?e lanet edilmesine mani olmaya çalışıp Hüseyin için matem tutulmasını da İslam dışı saymaya yeltenenler?

Hey Allah&amp;#8217;tan korkmaz, kuldan utanmaz

Kanlarımız pahasına kurduğumuz İslam?ın nimetleri uğruna zalimler ne kanlar akıtıyorlar.. Ne kanlar... Nimetleri onlar paylaşıyor, zulmünü ise bizler paylaşıyoruz. Ey dedem Muhammed Mustafa, şefaat eyle bizlere... Sen şefaat eyle... Medet ey Allah?ım medet... Medet...

Ona söylenen peygamber sözü, ikinci bir insana söylenmemiştir.

-Ya İmam fırtına geliyor.&amp;#8221;

İmam Hüseyin bu yanıt karşısında gözyaşlarını tutamamış ve sicim gibi yaşlarla yanağı ve sakalı ıslanmış bir halde titreyen bir ses tonuyla Allah?a şöyle yakarmıştı:

- İzin ver gidelim.&amp;#8221;

- Dünyanın kötü zamanına kaldık oğul! Görmüyor musun! Resul&amp;#8217;ü Ekrem&amp;#8217;in Ehl-i Beyt&amp;#8217;ine neler yapıyorlar oğul, neler!&amp;#8221;

Nesimi&amp;#8217;nin derisini yüzdüler

İşte Kasım bu haldeydi.

- İşte sizin deveniz de benim...&amp;#8221;

El ele vermiş de yatar şehitler

Masum yavrulardan susuz dillerden

- Nerelisin, necisin?&amp;#8221;

Bu derde düşeli aklım perişan

Nerdesin ey Allah Resulü nerde?

Oysa tüm halk huzurlarına gelip ;

- Ey Müslüm! ev sarılmıştır kurtuluş yok teslim ol.&amp;#8221;

Ey Allah?ım!

Ey yüce Allah?ım! Sanki karşısında abisi Hasan vardı. Ne kadar benzerlikti bu.

-Hayır..!

Yürü zalim mahşerde buluşuruz

O gün güneş Küfe&amp;#8217;ye bir başka doğmuştu. Feryatlara o da tanık ediyordu. Kufe halkı ayaktaydı. Şehrin dış bağlantısı kesilmişti. Ehl-i Beyt dostları her tarafı didik didik arıyorlardı. Şam yönüne doğru bir devenin hızla uzaklaştığını tespit ettiler.

&amp;#8220;Ey insanlar! Yaptıklarınız Allah&amp;#8217;ın gözü önünde oluyor. Ve ben, size acıklı bir azabı da haber vermiş olan bir nebinin kızıyım. Yapın yapacağınızı. Biz de yapalım yapacağımızı. Ve bekleyin sonucu. Biz de bekleyelim!...&amp;#8221;

Secde-i şükrümü ana kılarım

Muharrem: Zalim karşısında mazlumların ölümcül suskunluk ve durgunluğunu, zalimi kahredici bir çığlığa, yok edici bir volkana çeviren bir özgürlük destanın adıdır.

Hindistan&amp;#8217;ın kurucusu Gandi; &amp;#8220;Hasan ve Hüseyin sadece İslam aleminin değil, tüm dünya insanlığının azizleridir,&amp;#8221; deyip, dünya insanlığının bu değerlerden ders aldığını belirtiyor.

Çadırın önünde yol gözleyen İmam Hüseyin feryadı duymuştu, atına atladı. Yıldırım gibi sürüyordu. İnen darbeler Abbas&amp;#8217;ı at üstünden düşürmüştü. Etrafını sarmışlardı. Sürdü Hüseyin atını kalabalığın üzerine. Kendinden geçercesine atladı yere. Ahh Abbas! Yiğit kardeşim, bir damla su için kollarını, kanatlarını veren yiğit Abbas&amp;#8217;ım, ne hale getirmişler seni böyle. Abbas kanlar içinde kolsuz kanatsız yatıyordu. Aldı kucağına, gözleri kapanmıştı Abbas&amp;#8217;ın. Yüzünün kanını sildi, bağrına bastı. İmam Hüseyin&amp;#8217;in feryadı Kerbela çöllerinde yankılandı.

Yezitlerce ciğerciği bağrında

İmam Ali yattığı yerden ter içinde uyandı. Gördüğü rüyanın etkisiyle etrafına şuursuzca bakındı. Rüyasında Hz. Resulullah ile beraberdi. Hasretlik bitti diyordu. Resulullah&amp;#8217;la kucaklaşacak iken; &amp;#8220;Aman ya Resulullah&amp;#8221; feryadıyla uyandı. Boncuk boncuk ter akıyordu yanaklarından. Karanlıktı. Kalktı oturdu. Çocuklarının tek tek yanına gitti, doyasıya yüzlerine baktı. Hasan ve Hüseyin uyanmıştı babalarının yüzünü solgun görünce;

?Hüseyin?i elbette ki severiz ama Yezit?in hilafetine de saygımız vardır.? diyenler?

Hani benim Şah babamı neyledin?

Sevgiyi ve sessiz münacatı çizdi...

Kahramanı; Alemlerin rahmeti Peygamber efendimizin torunu Hz. İmam Hüseyin&amp;#8217;dir.

Kendisi ve Ehlibeyt&amp;#8217;iyle beraber cehennem korkusu onlar için yoktur.

İmam Ali&amp;#8217;nin yiğit oğlu Celal Abbas deveye yetişmişti. Devenin üzerindeki melunu yere düşürdü, İbn-i Mülcem&amp;#8217;di bu. Celal Abbas kendinde değildi, melunu oracıkta parçalamak istedi ama, gerekliydi, hangi kılıçla yaralamıştı babasını, bilmeleri gerekiyordu. Hiddetine mani oldu. Halk doludizgin melunu parçalamak için koşuyordu. Korumaya aldı ve babasının huzuruna getirdiler. Halkın linç etmesinden zor kurtarmışlardı. Sokaklarda galeyan vardı, ağıt vardı. İmam Hasan sordu :

Ve takvimler 10 Ekim 680 tarihini gösteriyordu. İmam Hüseyin şahadete yürüdüğünde vakit ikindi vaktiydi. Yüz yıllar sonra bir büyük ozan şöyle anlatacaktı Kerbela vahşetini:

Ressam, kalemiyle derya sahilinde bir köpük çizdi.

Dedim ki: Bu yarım canı, benden kabul et.

Onlar, canları pahasına, Hakk için, adalet için, insanca ve korkusuzca yaşamanın onuru için, kul hakkının korunması için, şahadet şerbetini içmişlerdir.

Ciğerine hançer batan şehitler

-Beni bilenler bilir bilmeyenler de bilsinler ki ben Muhammed Resulün torunu, Aliyy?el Murtaza?nın ve Hüseyin?in oğluyum. Benim büyük analarım Hatice?tül Kübra, Fatime?tül Zehra?dır.?

- Hangi yüzle gideyim!&amp;#8221; dedi.

Bu ayetler Peygamber hanımlarının Ehlibeyt olmalarından değil, onlara gelecek kir, lekeler ve arın Ehlibeyt&amp;#8217;e gelmiş sayılacağındandır.

Çocuklarına rüyasını anlattı. Hakk&amp;#8217;a ulaşacağı günlerin yakın olduğunu söyledi. Çocuklar hüzünlendiler, kederlendiler.

Pekala! Neden ve niçin Matem&amp;#8217;i ve Kerbela şehitlerinin şehadetlerini anlatma gereği duyduk? Tüm İslam aleminin bilmesi gerekir ki, Kerbela çölünde bir destan yazılmıştır. Bu destan yiğitlik destanıdır. Bu destan, İslam&amp;#8217;ın sancaktarlarının, Muhammedi İslam&amp;#8217;ı canı pahasına nasıl savunduğunu ve vazgeçmediğini gösteren bir destandır. Ben İslam&amp;#8217;ım, ben Müslüman&amp;#8217;ım, diyen her inananın bu olayı bilmesi ve idrak etmesi gerekmektedir. Çünkü;

Susuzluğun, güneşin, çölün ve ihanetin &amp;#8220;ölüm tuzağı&amp;#8221; kurduğu mekan Kerbela.

Cebrail nazil olur ; Gayb aleminde iki köşk gösterir Biri yakuttan, biri de zümrüttendir.

Yavrusunu seven anne babalar

Ruhuna demine gülbeng dilerim

İmam Hüseyin bu feryatlara dayanamaz, çadırların arkasına çekilir, gözyaşı dökerdi.

Dedi ki: Sen oldukça.

-Kızım Fatıma?ya gelinlik giydirin.? Dedi.

-Ya Hür, Cenab-ı Hak ve Ceddim Muhammed Mustafa sizden razı olsun. Benim için canlarınızı feda eylemeyiniz, sizler bizim mihmanımızsınız buyrun oturun.&amp;#8221;

Bu fani dünyada olmadım abad

- Hüseyin?in oğlunu öldürürsen Musul valiliği senindir denilmişti.?

Dedim ki, hayatım hep sıkıntı ve zorlukla geçti...

Çadırına girdi. Eşi Şehribanı ve kardeşi Zeynep oradaydı... Yüzlerine tek tek baktı.. Hepsi solmuştu, hepsi yıkılmıştı, hepsi perişandı. Felek cevr-ü cefasını bütün Ehl-i Beyt?e vermişti.

Kıyımdan sonra insanların topluca oturup ağlayıp yas tuttuğu, gözyaşı döktüğü Kerbela. Yüzlerce yıl geçmiş olmasına rağmen acıların taptaze yaşandığı, kanayan yaraların dinmediği Kerbela.

İmdat senden yerin göğün sahibi

Haram süt emmişsin bozuktur kanın

Ah dedem Muhammed Mustafa, Ahh yiğit babam!

HZ. İMAM ALİ&amp;#8217;NİN ŞEHADETİ

Görmesem Dünyada huzur ve neşe

Kavm-ı Süfyan kastedip cem oldular bir yere

Bu yiğit komutan cevap vermemişti, düşünceliydi.

Kasım?ın başında bir kuş dolanır

-Zalimlere ahd&amp;#8217;ım yoktur. Yalnız Ehl-i Beyt dostlarına 3 vasiyetim var;

Hz. Peygamber efendimiz de buyurmuş ki; &amp;#8220;Ben sizlere iki emanet bırakıyorum; biri, asla delalete düşmeyeceğiniz Kur-an Kerim, diğeri, Ehlibeyt&amp;#8217;imdir...&amp;#8221;

Ağlar sana ey can, Mekke, her diyar,

Yetmişiki milletin etmediğini siz ettiniz

Savaşıyordu Hüseyin? Dostlarını, evlatlarını, kardeşlerini bir bir yitire yitire savaşıyordu! Hak için, hakikat için, iman ve aşk için, Allah aşkı için savaşıyordu. Gelmiş ve geçmiş bütün mazlumlar için savaşıyordu. Kavurucu Kerbela güneşinin altında açlık ve susuzluktan kırıla kırıla, dili damağı kurumuş, mecali tükenmiş, dizlerinin bağı çözülmüş olduğu halde yine de son nefesine kadar teslim olmadan savaşıyordu Hüseyin?

- Aç ve susuzum, Allah rızası için bana biraz yiyecek verin.&amp;#8221;

Göğüs gerdi bunca kahra zulüme

Dinsiz olur ama bu kadar olmaz

İmam Hüseyin&amp;#8217;in kardeşi Abbas kahramanlığıyla tanınıyordu. Uzun boylu, geniş omuzlu, karşıdan bakınca babasına, yani İmam Ali&amp;#8217;ye benziyordu.

Tükenen asırlar geçen seneler

İmam Ali doğrulmak istedi doğrulamadı, kan durmuyordu. Gözlerini tek tek çocuklarının üzerinde gezdirdi. İki damla yaş sakalına doğru süzülmeye başladı. Duyulur duyulmaz bir nidayla son sözlerini söylüyordu: &amp;#8220;La ilahe illallah, Muhammed&amp;#8217;en Resulullah&amp;#8221;

Kasım amcasına sarıldı, ikiside ağlıyordu Ehl-i Beyt kadınları da hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.

Kasd eyleyib abir ettiniz fesad-ı din

Atın üzerindeydi Ali Ekber, yiğitçe savaşıyordu. Hamleler yapıyor, kılıç darbelerini savıyordu. Bir yandan da çadırlara bakıyordu. Anası ve babası sanki karşısındaydı. Dayanamadı ve döndü, atını sürdü çadırlara doğru. Viran olmuştu her yan, kendisi kanlar içindeydi. Atın üzerinde tutunamadı ve düştü yere, bağırdı:

Kafilenin üstünde bir hüzün vardı, adı konulmamış tasa vardı, herkes yaslı ve elemliydi.

Kurdunuz satrancı Şah&amp;#8217;ı şehidin canına

Tüm benlikleri öç ile doluydu. Diğerleri de gelip sürüklediler Hüseyin?i. Yetmedi; atlara çiğnettiler dakikalarca? İmam Hüseyin?in o mübarek bedeni şimdi kanlar içinde ve çırılçıplak olarak Kerbela çölünün kızgın ve sarıya kesmiş kumları üzerinde bir o yana bir bu yana sürüklenerek çiğneniyor ve hunharca eziliyordu?

- Ben hiç kimseyi, kimse aleyhine zorlamadım. Sadece Ehl-i Beyt&amp;#8217;in hak ve hayatını korumak istedim, o kadar.&amp;#8221;

İmam Hüseyin büyük bir tefekküre girmişti. Kasım?ın sesini duydu. Atını şuursuzca topluluğun üzerine sürdü. Kasım ortadaydı, attı kendini onun üstüne.. Kasım?ın gözleri açıktı, kanlar akıyordu her yanından. Yüzündeki gülümseme donup kalmıştı.

Bu yiğit kadın, Müslim Bin Akiyl&amp;#8217;i misafir eder yatırır, günlerin yorgunluğu üzerindedir. Tava ananın oğlu geç vakit gelir ve misafirin kim olduğunu öğrenince, sabahı zor eder. Doğruca Kufe valisi İbni Ziyad&amp;#8217;a gider. Müslüm Bin Akiyl&amp;#8217;i ihbar eder ve karşılığını da yüklüce alır.

Hanedan-ı Ehlibeyt&amp;#8217;in hakkında kıldınız gulu

Rum&amp;#8217;uz kutbu idi ol Şah-ı Veli

Bir karanlık sardı ışık yerini.

-Ey Ömer, Hüseyin&amp;#8217;le savaşmak muhakkak mı?&amp;#8221;

Mevla&amp;#8217;nın arkasında koşan, bir hançeri çizdi...

Yüzlerine miski amber saçılsın

Kerbela sahrasını zulüm ile al kan ettiniz

Ali Ekber?in acıyla söylediği bu laflar düşmanın üzerinde etki yapmıştı. Herkes pişmanlığın acısını yüreğinde hissetmeye başlamıştı. Karşısına kimse çıkmıyordu. Tarık denilen bir güruh çıkarıldı karşısına. Çünkü:

Dedim ki, Hüseyin&amp;#8217;in yüzünü de çizer misin?

Halası Zeynep ve annesi Şehrübanu, Ali Ekber?in savaş elbisesini giydiğini görünce, feryada başladılar. Sarılmışlardı Ali Ekber?lerine?

Hz. İmam Hüseyin öyle bir destan yazmıştır ki, o destanın sözleri kılıç kadar keskin, kıyamete kadar kanayan bir yaranın destanıdır.

İsyan ettiniz mi zalimin zulmüne?

İnsan, insan olmanın dersini alır. Zalimler de zalim olmanın karanlığını yaşarlar. İnsanlık, yiğit İmam Hüseyin&amp;#8217;in haklı davasını zalimlere ve karanlığa kendilerini hapsedenlere haykırır; hem de vücut Kerbelası&amp;#8217;nda yezitlik yapabilecek nefsimizi, o rahmani ruhumuz olan Hüseyin&amp;#8217;e boyun eğdirip, hürlüğü kazandırır.

O gün, Yahudilerin bayramıydı. Renk renk elbiseler giymişlerdi. İmam Hasan ve Hüseyin&amp;#8217;in elbiseleri yoktu. Fatıma üzgündür. Babası alemlerin efendisi Hz. Resulullah sorar:

- Bir baksana biz kaç kişiyiz. Bir de Hüseyin&amp;#8217;e bak, onlar kaç kişi. Bir avuç inanmış bu masum insanların üzerine bu kuvvetle saldırmak insanlığa ve yiğitliğe yakışır mı? Üzerlerine çullanacağımız bu insanlar kendisinden şefaat beklediğimiz Hz. Muhammed evlatlarıdır. Bu zulüm reva mı? Hangi yüzle dedesinden medet bekleyeceksin, söylesene Ömer?

Ali Sefa&amp;#8217;m kederle yarışırız

Var mıdır böylesi zulümü çeken

ALİ EKBER?İN ŞEHADETİ

Dedi ki, işte bu bir taneyi, tek olan Allah çizdi..

İşte bizler de yaşadığımız dünyanın İmam Hüseyin gibi, Ehl-i Beyt gibi değerlerden mahrum kaldığına göz yaşı dökeriz. Işığın söndürülüp, karanlıkların hakim olmasına ağlarız. Kaybolanlar insani değerlerdi. Onlar zaten bilerek ve isteyerek o şehadeti kabul etmişlerdir. Kaybeden ise insanlık olmuştur.

Ali Ekber?in saçları kana boyanır

Bizimle gelenler gelsin,

Çıralar yakılsın koçlar kesilsin

Böyle gördük hemde dillerden beli

Nice sabretsin Zekai ehl-i aşki giryan ettiniz

Hz. Fatıma babasından sonra mutlu olmadı. Babasının mirasına yapılan haksızlıklar, ailesine yapılan haksızlıklar onu yıkmıştı. Bu haksızlıklara karşı Mescid-i Nebevi&amp;#8217;de uzun bir konuşma ile dile getirdi.

Yiğitlerin kurban olduğu Kerbela&amp;#8230;

?Lanet olsun sana Sa?d oğlu Ömer!?

Çekilmişte gider İmam Hasan&amp;#8217;ım

Vermesin muradın Rabbim İlahi

Hür dalgındı, gözlerini tek tek bu mazlum ve sefil ailenin üzerinde gezdirdi, iyice mazlumlaştı. Görev gereği gelmişti ama yüreğinde tufanlar kopuyordu.

Böylece günahı, zulmü ve küfrü için secde eden bir melun olarak tarihe geçti Ömer. Şimdi rezalet nöbeti Kufeli askerlerdeydi. Atlarını koşturup yaklaştılar Hüseyin?in cesedine. Bazıları inip elbiselerini parçalayarak soydular imamın mübarek bedenini. Çırılçıplak kalmıştı Hüseyin. Askerlerden biri imamın parmağındaki yüzüğe uzandı. Çıkaramayınca bir hançerle kesti parmağını? O yüzük, Hz. Fatıma?nın kendi elleriyle oğluna taktığı yüzüktü. O melun asker yüzüğü alıp çekilince Şemir ile Sinan adlı bir asker imamın cesedini tekmelemeye başladılar. Güçleri tükeninceye kadar tekmelediler Hüseyin?i?

Kafirin attığı oklar salına

Ademi Safiyullah Rabbinden bir takım kelimeler hürmetine af diledi ve bağışlandı. Sordular: Nedir bu kelimeler?

Ağlar sana dağlar, kurtlar ve kuşlar,

Figanımız arş alayı boyladı

İnsan olarak yaratılıştaki soylulukla mı yaşamınıza renk vereceksiniz? Yoksa nefsin esaretinde bir ömür mü geçireceksiniz?

Bela çölünde susuz, bir alemdar resmi çizdi..

-Ey Hür! Ceddim ve ben senden razıyız. Senin adın Hür idi. İki cihanda da Hür olasın, &amp;#8220;Hür Şehit&amp;#8221; olasın.&amp;#8221;

Kan ağlıyordu Zeynep?

Kerbela sizlere vatan şehitler

Bu feryat ve ağlayışlar arasında Sa?d oğlu Ömer, Şemir?e seslenip Hüseyin?in başını getirmesini istedi. Zira süfli bir zafer sarhoşluğu içinde Ziyad oğlu Übeydullah?a götürecekti Hüseyin?in başını?

Kerbela faciasında İmam Hüseyin?le birlikte 78 can şehit düştü. Pek çok kaynakta bu sayı 72 olarak verilse de doğrusu 78?dir. Yezit?in ordusundan ise 80 civarında kişi öldürüldü. Bu facia ile peygamber soyu yok edilmek istendi. Ama İmam Zeynel Abidin sağ kurtularak ehlibeyt neslini devam ettirdi. Zeynel Abidin, on iki imamlar silsilesinin dördüncüsü olarak imamet vazifesini yüklendi. Artık müminlerin önderi İmam Zeynel Abidin oldu.

İçinden şöyle diyordu Hz. Hüseyin;

Hz. İmam Ali bunu sezinledi ama akacak kanın önüne nasıl geçebilirdi ki, koruması yoktu halkla iç içeydi. Halka bir kötülüğü yoktu ki, halktan da korkusu olsun.

Yerdeydi. Sırtüstü uzanıvermişti kızgın çöl kumlarının üzerine. Kan revan içinde son nefesini vermek üzereyken bir mızrak daha deldi sinesini. Ciğerini söküp çıkardılar Hüseyin?in? Ve melun Şemir o anda en vahşi, en zalim ve en hunharca eylemini gerçekleştirmek üzere kudurmuş bir köpek gibi koştu Hüseyin?e doğru?

Ah Kerbü-bela ah!

Müslüm derin bir tefekküre dalmıştır. Bir can değil, bin can feda olsun kutlu yoluna.

Fitne-i engiz şekavet oldunuz hep kavmein

Usame anlatıyor;

İmam Hüseyin feryadı duymuş oğluna doğru koşuyordu. Evladını son kez görmek ve bağrına basmak istiyordu. Annesi Şehrübanu toprağa kapaklanıp kalmıştı. Ağlayamıyor, bağıramıyordu.

Cibril, git haber ver sultan? ı enbiyaya?

- Medet! Medet Ey Allah&amp;#8217;ım Medet! Bana Yardım Eyle..

Kur&amp;#8217;an&amp;#8217;ın Allah sizden kir ve kötülüğü temizleyip gidermek ister&amp;#8221; ayetinden sonra Hz. Muhammed, Hz. Ali, Hz. Fatıma, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin&amp;#8217;i çağırır abasını üzerlerine örterek; &amp;#8220;İşte benim Ehlibeyt&amp;#8217;im bunlardır Allah&amp;#8217;ım bunlardan kir ve kötülüğü uzak tut ve onları tertemiz kıl&amp;#8221; diye dua eder.

Kerbela&amp;#8217;da zulüm arşı alaya doğru yükseliyordu. İmam Hüseyin bu yiğit insanın başını bağrına bastı kanlar her yanında akıyordu.

Kanlı Mervan mahkum etmiş ölüme

-Ey yüce İmam! Ben de Hür İbn-i Riyah&amp;#8217;ım. Seni tutuklamaya memur edildim. Yarın sabah seni Küfe&amp;#8217;ye götüreceğim.&amp;#8221;

- Bir şey söyleyecek misin?&amp;#8221;

Müslüm kendine gelir İbni Ziyad sorar ;

Çaresizler yasta, yetim kederde

?Şehit Hüseyin!?

-Ey çileli yiğit kardeşim; Çocuklarımı gözü yaşlı bırakma, sana emanet ediyorum. Oğlum Kasım kızın Fatıma&amp;#8217;yı ister onu da sevdalı bırakma.&amp;#8221;

-Ey amca! Öyle mahsun olma. Biz kanımızla and içtik. Büyük dedemiz Muhammed Mustafa?nın, dedemiz Aliyy?el Murtaza?nın, Babam Hasan-ül Müçtebanın kanları pahasına kurdukları yolu koruyacağız. Alemin kurtuluşu bizim kanlarımızla olacak.?İnna lillah, İnna ileyhi raciun?

-Ben melun Yezit&amp;#8217;e biat etmem.&amp;#8221; Son söz söylenmişti. Savaşartık kaçınılmazdı ve karar verildi. Savaşacaklardı. Bir avuç insan ve karşılarında bir ordu. Hür komutan savaşı önleye bilmek için çok çaba harcadı ama olmadı. Sonunda komutan Ömer&amp;#8217;in karşısına dikildi:

-Ey Allah?tan korkmaz, Resulu Ekrem?den haya etmez insanlar! Babamın yanında bir tek ben kaldım. Beni de öldürün, babam İmam Hüseyin?in şehadetine tanık olmak istemiyorum. Bir canım var o da feda olsun Hakkın yoluna. İşte karşınızdayım.?

Onun bu halini gören İmam Hüseyin;

Bu da yetmiyormuş gibi havada fırtına bulutları vardı.

Gökte yıldız paralandı,

Yüreğinizde iz bıraktı mı?

-Çocuklarım sana emanet, onların boynunu bükük bırakma. Onlara sahip ol. Oğlum Kasım, Kızın Fatıma?ya tutkundur. Onları da sevgilerinden mahrum eyleme. Şeref ve iffetimizi koru.?

- Ey Yiğit kardeş.! Sen vicdanının sesini dinle.&amp;#8221;

Alevi gülbanglerinde ve zikirlerinde Hz. Fatıma&amp;#8217;nın yüzü suyu hürmetine bağışlanma ve affetme yaradandan istenir.

-Ah dedem! Ah Babam! Ah şehitler serdarı kardeşim Hasan! Nerdesiniz. Ne haldesiniz?

Dedi ki: Hicap sendedir, yoksa yüzüm açıktır.

Harcanan emekler bunca çabalar

İbrahim attırdı kendini ateşe

Hz. Hüseyin?in kimsesi kalmamıştı. Eli silah tutan herkesin şehadetini tek tek yaşadı. Her şahadette bin kez onlarla birlikte şehit oldu. Ölümün karanlık yüzünü binlerce kez tattı.

- Ben Resulü Ekrem&amp;#8217;in torunu, İmam Ali&amp;#8217;nin oğlu Hüseyin&amp;#8217;im, sen kimsin?&amp;#8221;

- Niçin?&amp;#8221;

Allah&amp;#8217;a muhabbet arttımı, hüzünde artar. Göz yaşıyla içiniz yıkanır ve temizlenir. Hüzün, inananları Allah&amp;#8217;a yakınlaştırır. Bedenin abdesti su ile, nefsin abdesti göz yaşı ile, aklın abdesti ilim ile, ruhun abdesti ise aşk ve muhabbetledir.

Hangi dinde görülmüştür katl-i evlad-ı Resul

-Ah amcam, ne haldesin şimdi. Fatıma ne haldedir acep...? Gücü tükenmişti, yirmi yedi yara almıştı. Atın üzerinde dengesini kaybetti, tutunmaya çalıştı ama başaramadı. Attan düşecekken feryadını çadırlardan duymuşlardı.

Hüseyin&amp;#8217;in kutlu kanının Kerbela&amp;#8217;da niçin döküldüğünü bilmek ve Hüseyin&amp;#8217;i öyle sevmek gerekiyor.

Dedim ki ressama, hayatın bir fotoğrafını çiz...

İmam Hüseyin?in bu samimi konuşması herkesi üzmüş ve son derece duygulandırmıştı. Lakin daha evvel olduğu gibi müminler şimdi de aynı yanıtı veriyorlardı:

Allah, sevenlerini, Ehl-i Beyt ve Kerbela şehitlerinin himmetlerine nail eylesin.

Durun Mansur gibi dara.

Kimine kılıç değmiş, alnı yüzülmüş

-700 dirhem borcum var devemi satın ödeyin.

Kerbela çölüne çakal sürüsü toplanmış. Hepsi kana ve insan etine susamış halde ölümümüzü bekliyor. Burada senin kuzuların var. Sen bizim sahibimizsin! Kuzularını o çakal sürüsünden koru ey rabbimiz! İsmail dedem gibi ben de sana adanmış bir kurbanım. Senden geldim, sana döneceğim. Zira dönüş ancak sanadır.

Dedi ki: Tek sözüm budur.

Abbas&amp;#8217;ın gözleri de görmez olmuştu. Karanlıklar alemi bu muydu? Abbas atından düşerken bağırdı;

İmam Hüseyin gözyaşlarına mani olamamıştı. Kerbela çölünde insanlık dramı vardı. İnsan olmanın kavgası vardı. Canları uğruna destan yazacaklardı. Hür, gözlerini çadırlara kaydırdı. Su feryatları işitiliyordu. Zulüm yeri göğü sarmıştı. Yiğit insan Hür bu manzaraya fazla dayanamadı, yıldırım gibi atına bindi ve savaş meydanına sürdü. Komutanlık ettiği düşman safları önündeydi, haykırdı saflara doğru:

Yiğitlerin şahı, Şah-ı Merdan ağır yaralanmıştı. Hekimler başındaydı ama yapacak birşey yoktu, çünkü kılıç zehirliydi. Zeynep&amp;#8217;in gözyaşları dinmiyordu. Ehl-i Beyt ailesi yastaydı, altın halka kopuyordu.

İmam Hüseyin ve yarenleri bir kuyunun başında konaklamışlardı. Komutan Hür kervana doğru ilerledi. İmam Hüseyin gelen orduyu gördü ve onları karşıladı, adet üzere kendini tanıttı ve sordu:

Dedim ki: Senin izin nerededir, kimden sorayım?

Ey dinsiz kavim bina-i din-i viran ettiniz

Balım der ki ; yandı sinem yandı

Demek ki Hüseyinleştiniz, ona benzemeye başladınız.

İmam Hüseyin ve bir avuç mümin, Kerbela meydanında aslında tüm insanlık için savaşıyordu. İnsanlık, zulme, adaletsizliğe ve insafsızlığa boyun eğemez, teslim olamazdı. Can korkusuyla, Yezit?in bütün insani değerleri çiğnemesi karşısında asla sessiz kalınamazdı. Böylesi bir durumda ölmek değil aslında Yezit?e biat ederek yaşamak, yok olmak demekti. Şayet İmam Hüseyin, savaşmayıp Yezit?e biat etseydi ne İslam kalırdı, ne iman ne de insanlık değerleri? İşte bu nedenledir ki İmam Hüseyin, bütün insanlığın ortak vicdanı, ortak şehidi ve ortak kahramanı olmuştur.

. Sevenleri duymuştu. Kara haber çabuk yayılmıştı, herkes sokaklardaydı. Küfe&amp;#8217;yi kara bulutlar kaplamıştı, sokaklarda figan vardı, feryat vardı. Gün doğmuyor, aydınlık gelmiyordu. Aydınlık bu olaya tanıklık etmek istemiyordu.

Muharrem?in onuncu gününün Güneş?i doğmuş ve git gide sıcaklığını artırarak Kerbela çölünü kavurmaya başlamıştı. Kum taneleri öyle bir kızışacaktı ki dokunanın parmakları yanacaktı. Biraz sonra kıyamet kopmaya başlayacak ve sarı çöl kumları kızıl kanlara boyanacaktı. Hayli zamandır akmak için damarlarda birikip duran kanlar boşalacak, göz pınarlarındaki bütün yaşlar sel olup adeta taşan bir nehir gibi kirpiklerin arasından fışkıracaktı.

Ve sonra hepsinin birden oturup ağladığı, yas tuttuğu kutsal divan Kerbela.

Bir tek Şemir?in sesi duyuluyordu. Her şey ve herkes susmuştu. Gökte uçan kuşlar, yerde yürüyen karıncalar, Fırat Irmağında yüzen balıklar, çöldeki yılanlar, çıyanlar, böcekler? Hepsi susmuştu. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu. Çıldırtıcı bir sessizlik içinde kainatın en büyük şokunu yaşıyordu Kerbela çölü? Adeta zaman durmuş ve hayat donup kalmıştı. Bir tek Şemir bağırıyordu süfli bir zafer sarhoşluğu içinde? Şemir?in sesi, sessizlikten çıldırmak üzere olan Kerbela çölünün görünmeyen duvarlarına çarpıp yankılanıyor ve dönüp yırtıyordu kulaklarının zarını? Şemir?in kulaklarından kan boşalmıştı o anda!

Bir gece bir işim için Allah Resulünü ziyaret ettim. Elbisesi altına birilerini almıştı. Sordum: Ey Allah elçisi, elbisenle sarıp sarmaladıkların kimler?

İşte Kerbela, işte Hüseyin!

Dedim ki: Hüznümü artır.

Şah Hüseyin yaralandı,

Esrarı hüdadır erenler remzi

&amp;#8220;Ve siz ey Ensar! Allah&amp;#8217;ın Resulü babam: &amp;#8216;Kişinin varlığı evladında korunur&amp;#8217; demez miydi? Ne kadar çabuk unuttunuz, ne kadar acele olarak yeni şeyler icat ettiniz&amp;#8230;&amp;#8221;

İmam Hasan şahadet şerbetini içmeden önce kardeşi Hz. İmam Hüseyin?e son vasiyetini söylemişti:

Öyle acılar vardır ki! Yüzyıllar geçse de değerinden hiç bir şey yitirmez. Dün olmuş gibi, dün yaşanmış gibi taptazedir. O acı etrafında milyonlarca insan birlik olur, o acıyı da yüreklerinde hissederler ve yine o acı etrafında kenetlenirler. Belki de farkında olmadan o acı insanların kardeşliğine vesile olur. Altına sığınılacak şemsiye olur.

Ah Hüseyin?im, vah Hüseyin?im!

Yıkılmışta gider İmam Hasan&amp;#8217;ım

Hak aşkına hak için çalışırız

Tulumunu doldurdu, sol omzuna astı. Yüzüne su serpti, suyun serinliğini ta yüreğinde hissetti. Fırat&amp;#8217;a baktı. Hüzünlü hüzünlü akıyordu. O da utanır olmuştu amaçsız akmasına.

&amp;#8220; Bırakın medet dileyene el kaldırılmaz. Korkmuştur kendisine süt verin. Bana ne verirseniz ona da yedirin. Eza, ceza etmeyin ölürsem aynı kılıçla kısas uygulayın.&amp;#8221;

-Ya İmam benden razı mısın? Sana önce ben karşı çıktım yolunda önce ben şehitlik şerbetini içeceğim.&amp;#8221;

Bu vahşi nidadan sonra daha da kudurmuş bir şekilde saldırdılar Hüseyin?e? Bir kılıç darbesiyle sol elinin parmaklarını kestiler. Ardından bir kılıç darbesi daha? Omzunu kırdılar Hüseyin?in? ? Ahhh!...? diye inledi peygamber çiçeği. Acıdan kıvranıyordu Hz. Fatıma?nın kuzusu?

Kılıç yaraları o kadar çoktu ki, takati kalmamıştı, sendeliyordu. Kılıç tutan elini kaldıramaz olmuştu. Hz. İmam Hüseyin&amp;#8217;e haber gönderememişti. Evlatları yoktu, neredeydiler. O küçücük bedenleriyle ne yapıyorlardı. Gözlerinin önüne evlatları geldi, tebessümle gülümseyip el sallıyorlardı. Kapı ardından açılmıştı, Müslüm sırt üstü yere düştü. Kalkıp dikleşmeye çalıştı. Leşkerler üleşmişti üzerine. Rast gele kılıç sallıyorlardı. Artık karşılık vermiyordu. Dudakları kıpırdadı:

Çünkü, Hz. Adem, İblis&amp;#8217;in, insanlığa düşmanlık edeceği ve Hüseyin&amp;#8217;in örnek şehit olarak &amp;#8220;yüce kurban&amp;#8221; seçileceği bildirilmişti.

Şimr-i mel-un hançeri vurdu Hüseyin&amp;#8217;in gerdanına

Bir damla su için kollarını, kanatlarını veren yiğit Abbas&amp;#8217;ın toprağa düştüğü Kerbela&amp;#8230;

Birinin gül benzi dahi solmamış

Cennet kapıları bir gün açılsın

-Yezid&amp;#8217;in hüküm sürdüğü her yer bizim için tehlikelidir. Geri dönmek neye yarar ki!&amp;#8221;

- Sende öleceksin. Senin efendinde ölecek, zalimler de ölecek. Çünkü Dünya fani, önemli olan doğru olana hizmet edip, amel kazanmaktır. İnsana lazım olan budur, bende bunu yaptım.&amp;#8221;

Ah susuzluk ah!

Yuvarlanırken son feryadı çöllerde yankılanmıştı.

Bin bir figan ettim kalpten sineden

HZ. İMAM HASAN&amp;#8217;IN ŞEHADETİ

Ağlar, hasret onu gurbete saldı.

Kerbela?da sessizlik vardı, bir ölüm sessizliği? Sanki bir anda bir fırtına kopacak ve her şey alt üst olacaktı. Sanki her şey bir kelebeğin kanat çırpmasını bekliyordu. Bir anda karışacaktı yer gök. Bir anda kararacaktı Güneş ve geceye teslim olacaktı gündüz? Gökte uçan kuşlar uçamaz olacak, karıncalar yuvalarını kendileri bozacak ve yılanlar başlarını çıkaramayacaktı topraktaki inlerinden?

Bu ne bitmez çile ulu Allah?ım

?Ah, ne olurdu gök yere çökseydi de düşmeseydi Hüseyin atından! Ah, ne olurdu yer yarılsaydı da kanlar içinde kalmasaydı Hüseyin! Ah ne olurdu, ölseydim de bu günleri görmeseydim!?

İmam Hasan Medine&amp;#8217;de dedesinden dinlediği bu kıssayı anımsar. Zalimin zulmü hep ailesinin üzerindedir.

Bir var çocuk yüzü gülmemiş

Bir su verin masum cana,

-EyRabbim affeyle beni! Onlar susuzluktan feryat ederlerken ben nasıl içebilirim ki!

- Öyleyse ana beni bu cehennemde kurtar. İki küçük evladımla geldim.&amp;#8221;

- Nicedir, nerededir onlar?&amp;#8221;

-Yezit&amp;#8217;in korktuğu çekindiği benim. Bir saldırı olursa beni öldürürler, gerisine zarar vermezler.&amp;#8221;

-Ey Yezit köleleri, ben Hür İbn-i Riyah&amp;#8217;ım. Biraz önce bende sizin gibi batılın peşindeydim. Ama şimdi haklı bir davanın peşindeyim. Ey İslamiyet iddiasında bulunan zalimler! Kime kılıç çekiyorsunuz? Karşınızdakiler Peygamber kanından ve canından hasıl olmuş suçsuzlardır. Bir taraftan Peygamber ve evladına salavat getiriyorsunuz bir taraftan da öldürüyorsunuz. Buna hangi kitap hangi vicdan dayanır. Bu cinayetlerden vazgeçiniz yoksa önce beni öldürmeniz gerekecektir.&amp;#8221;

Bozulur mu levhde yazılan yazı

?Lanet olsun sana Ziyad oğlu Übeydullah!?

Hür&amp;#8217;ün rengi solmuştu, vücudu bu adaletsizliğe karşı tir tir titriyordu. Kardeşiyle karşı karşıya geldi:

Ok atıldığını bile hissetmemişti. Al kanlara bürünmüştü; çöl yakıyordu, acılar yakıyordu umudu kesilmişti.

Şura Suresi ayet 23: De ki ; Ben bu teblig ve hizmetime karşılık sizden ücret istemiyorum. Ehlibeyt&amp;#8217;ime medevvet istiyorum. Bu ayette &amp;#8220;KURBA&amp;#8221; = yakin akraba kelimesi kullanılmıştır. Birileri bu kelimeyi &amp;#8220;Allah&amp;#8217; yakınlık&amp;#8221; olarak yorumlamışlarsa da hakim görüş Ehlibeyt&amp;#8217;tir. Yakın akraba sözcüğü Kur&amp;#8217;an&amp;#8217;da 16 yerde geçmektedir. (Bakara 863, 177 &amp;#8211; Nisa 8, 36 &amp;#8211; Enfal 41 &amp;#8211; Rum 38 &amp;#8211; Haşra)

Seher vakti esen badı sabalar

-Nedir baba yoksa rahatsız mısın?

Geldi gitti anı her can bilmedi

İmam Hüseyin ve Ehl-i Beyt taraftarları İmam Hasan&amp;#8217;ın mübarek cesedini dedesi Hz. Muhammed&amp;#8217;in kabri civarına defnetmek istemişlerdi.

İmam Hüseyin&amp;#8217;in ve masumların kanının çöllere aktığı ve her kum tanesinin savrularak yüreğimize ateş düşürdüğü Kerbela&amp;#8230;

- Ey baba ben o kadar zulüm, o kadar kan gördüm ki, benden başka eli silah tutan kimse kalmadı. Senin de şehadetini görmek istemiyorum, senin şehadetine ben dayanamam baba, izin ver bana, meydana ben çıkayım?

Nasıl bir yaşam, nasıl bir insan?

Elinde bir hançer vardı. Tuttu Hüseyin?i kanlı saçlarından ve dayadı hançerini boğazına? Kesti Hüseyin?in başını bir koçu boğazlar gibi? Bir elinde kanlı hançer, bir elinde Hüseyin?in kan fışkıran mübarek başı olduğu halde göklere doğru bağırdı melun Şimr:

Mehdi&amp;#8217;nin resmini çizdi. Hem de ne güzel çizdi...

Dedim ki: Senin sevginin, gizli ateşi yaktı beni, ayrılık ne zamana dek?

Görmedim sen gibi çok diyar gezdim

Resuller sultanı göçtükten beri

İmam Hüseyin kaldırdı başını gök yüzüne:

Ya ortada kalanlar?

Evet, nedir bunların hali? Mümin midirler, münkir midirler? Aslında İslami vicdan bu konudaki kararını zaten yüzyıllar öncesinden vermiş değil midir?

-Ey Abbas! Ahıret derecelerini elde etmek kolay olmaz ve cefa çekmeden Tanrı yoluna girmiş olanlardan hiçbiri meramını elde edemez.&amp;#8221;

&amp;#8220; Medet ey Allah&amp;#8217;ım medet! Allah Muhammed Ali aşkına bir yudum su&amp;#8221; diye feryat edip ağladıklarına tanık oluyordu.

Ümmü Seleme anlatıyor;

Ahhh Abbas&amp;#8217;ım ahhhh!

-Burası Kerbü-bela denilen yerdir.&amp;#8221;

Ben müslümanım diyen cevabın versin sözün

Yıllar Kerbela?dan haber getirin

? Allahu Ekber! Allahu Ekber! Allahu Ekber! Hamdolsun Allah?a ki Hüseyin?i öldürdüm! Asiyi öldürdüm. Halifemiz Yezit?e isyan eden eşkiyayı öldürdüm!?

Marifet: Veliyullah olup, Ali gibi görünmekten çok Hüseyin olup, Ali&amp;#8217;ye layık olmakta gizlidir. Ali&amp;#8217;ye layık olmaksa onun doğruluğuna inanıp can verdiği yolu yaşamak ve sürmektir.

Hz. Fatıma Ehlibeyt&amp;#8217;tendir. En üstün yaradılışlı hanımdır.

Mah-ı Muharremde derdi hicranda

Tahammül kalması, sabrım tükendi

- Ey Resulullah! Zümrüt köşk İmam Hasan&amp;#8217;ındır. Çünkü onu zehirleyecekler, rengi zümrüt gibi olacaktır. Gül renkli köşkte İmam Hüseyin&amp;#8217;indir. Onun da başı kesilip kanlar içinde bu köşke gelecektir.

?Lanet olsun sana Yezit!?

?Ey Ulu Allah?ım!

- Ey Hatun sen Ehl-i Beyt&amp;#8217;i sever misin?&amp;#8221;

Kerbela denilince, bir yiğitlik, zalime baş eğmemenin destanı gelir akla. O destanın kahramanı yiğitler şahı Hz. İmam Hüseyin&amp;#8217;dir. O, bu destanı kanıyla yazmıştır. Zalime, zulme ve haksızlığa karşı bir yiğitlik destanıdır. Fuzuli; &amp;#8220;Zalimin zulmünü, ancak inanmışlığın direnci yener&amp;#8221;diye buyuruyor.

Hür atının üzerinde bütün azametiyle duruyordu. Korkusuzdu, yiğitti. Vicdanının sesini dinleyip rahatlamıştı. Vicdanı rahat olarak can verecekti.

Nida geldi ki:

Ali Ekber?in karşısına gelince adını, şanını saydı. Ali Ekber:

Hz. Resulullah yerinden kalkar ve elbise alıp gelir; aldığı elbiselerin renkleri yeşil ve kırmızıdır. Yeşil&amp;#8217;i İmam Hasan beğenir, kırmızı&amp;#8217;yı da İmam Hüseyin giyinip sevinirler. Dedesine koşup &amp;#8220;Ey dede diğer çocukların develeri var bizim yok&amp;#8221; derler. Alemlerin Rabbinin Resulü alır çocukları sırtına ;

Yeller Kerbela?dan haber getirin

Şah Hüseyin al kanlara boyandı

İmam Hüseyin ellerinden tutarak kaldırdı. Uzun uzun cemallarına baktı. Bu yiğit insanları bağrına bastı. Duygulanmıştı&amp;#8230;

Emsalsiz ve büyük bir acıdan, tarifsiz bir kederden ve dayanılmaz bir çileden dolayı bütün dillerin lal olduğu o bir kaç dakikanın ardından gökleri titreten bir feryatla inlemeye başlamıştı Kerbela çölü?

Terk eylemiş vatanını yurdunu

Hz. İmam Hüseyin Kerbela&amp;#8217;ya gelmişti, Fırat suyu yakındı. Yezit, İmam Hüseyin&amp;#8217;in Mekke&amp;#8217;den ayrıldığını öğrenmişti. Yezit&amp;#8217;e biat etmemişti. Onca baskılara rağmen evet dedirtememişlerdi. Gitme, diyenler çoğunluktaydı. Küfe&amp;#8217;lilerin ikrarlarına inanılamayacağını çünkü babasını da şehit ettiklerini söylediler. Mektuplar geliyordu, davet ediliyordu gitmemek olmazdı. Müslüm Akiyl&amp;#8217;den de bir haber gelmemişti. Karar verilmişti. Ehl-i Beyt kervanı yollardaydı. Yolda Müslüm Akiyl ve oğullarının şehadetinin haberini aldı. Geri dönmek için ısrar edenlere;

- Üzülme bacım Zeynep! Babamızın şehit olduğu buraları bırakamayız.&amp;#8221;

Haktan iletildi buna bu yasa

Hz. İmam Hasan gözlerini aralar kardeşine bakar ve şöyle der:

Henedan-ı Ehlibeyt&amp;#8217;i Şam&amp;#8217;a alıb gittiniz

Büyük Moğol hükümdarı Ehl-i Beyt dostu Muhammed Olcayto, Barak Baba&amp;#8217;nın şehadeti üzerine hüngür hüngür ağlamaya başlayınca sorarlar:

Kerbela çölleri inliyordu, feryatları duyuyordu. Ali Ekber gözlerini açmaya çalıştı, açamadı. Sadece:

Öyle ki &amp;#8220; Resul geldiğinde Fatıma kalkar onu öper, yerini ona verirdi. Fatıma gelince de Allah Resulü kalkar, kızını öper ve yerini ona verirdi. Bir yıl sonra Resulün evladı olacak soy, ilk meyve Hz. Hasan dünyaya geldi.

Halk galeyandaydı, lanetullahı parçalayacakları sıra ;

- Sana da kurban olayım oğul.&amp;#8221;

Değerlerinize Hüseyin&amp;#8217;in soyluluğunu katın.

Dedim ki;

Vurma zalim vurma Müslüm Akiyl&amp;#8217;e

Hep birden hücum etmişlerdi. Müslüm kapıya arkasını dayamış can havliyle vuruşmaktaydı. Bazen gür sesiyle naralar atıyordu:

Elbet Yalan Dünya bizi de beler

Sızladı mı ar damarlarınız?

Garip bülbül gibi yatan şehitler

Geceleri uyumaz kardeşlerini beklerdi. Daha fazla dayanamadı, ızdırablarını kardeşi İmam Hasan&amp;#8217;a açtı :

Hepiniz benim gözümün nurusunuz. Hepinizden razıyım. Allah da sizden razı olsun. Biraz sonra kanlı ve büyük bir savaşa gireceğiz. Öyle görünüyor ki, bu çatışmadan hiç birimiz sağ çıkamayacak. Hepimiz şehit olacağız. Allah şahit ki, içimde hiçbir korku ve kaygı yoktur. Daha evvel söylediğim gibi şimdi tekrar söylüyorum: Eğer buraya bana uyup da geldiyseniz, hepinize izin veriyorum, hürsünüz. Çekip gidebilirsiniz. Bundan dolayı size karşı en ufak bir gönül kırıklığı duyacak değilim.?

Ondan sonra şehitler sultanı Hz. Hüseyin doğdu. Bu çocukların doğumu üzerine Hz. Muhammed&amp;#8217;in huzur köşesi kızının evi olmuştu. Onları bağrına basar, sırtına bindirip gezdirirdi. Öyle bir sevgi ki bu Medine sokaklarında şunun bunun seyretmesine aldırmadan sırtında gezdirirdi. Mescit&amp;#8217;te secdenin uzun sürmesi üzerine, bunun sebebini soran sahabeye, &amp;#8220;Değişen bir şey yok. Yalnız bu küçükler secde sırasında boynuma biniyorlar, onların inmesin bekliyorum.&amp;#8221; Ve bu yavrulara bakarak; &amp;#8220;Ben sizinle harp edene harp, sulh içinde olanlara da sulh ilan ettim.&amp;#8221; Ve ayakları üzerine alarak oynar ve yalvarır ki; &amp;#8220;Allah&amp;#8217;ım! Ben bu yavruları seviyorum. Onu sende sev bunları sevenleri de sev.&amp;#8221;

İmam Hüseyin sararmıştı, elleri titriyordu. Dudakları çatlak çatlak, alev alev yanıyordu. Sendeledi ve düştü, kalkmak istedi kalkamadı. Ali Ekber geldi babasının ellerini aldı yüzüne sürdü. İmam Hüseyin kanlı yaşlarını için için akıtıyordu.

&amp;#8220;Ey peygamber hanımları! Evlerinizde oturun. Daha önceki cahiliyye kadınlarının kırıla &amp;#8211; döküle, süslerini göstererek, yürümeleri gibi yürümeyin. Namazı dosdoğru kılın, zekatı verin. Allah&amp;#8217;a ve Resulüne itaat edin. Allah sizden kiri gidermek ve sizi tertemiz kılmak ister ey ehlibeyt.&amp;#8221;

Hicretin 10. Yılında (609) Mekke&amp;#8217;de bir yıldız doğmuştu. O yıldız Medine&amp;#8217;de sönüyordu. Ve geride çocukları yetim bırakarak, babasından 6 ay sonra, annesinden de 13 yıl sonra ve Ehlibeyt&amp;#8217;in ikinci nuru da gidiyordu Hakk&amp;#8217;a...

Adem ayrı düştü Havva anadan

- Medet ya Allah! Medet ya Resulullah! Medet ya Ali!&amp;#8221; Avazı Kufe sokaklarını çınlattı. Melun Yezit askerleri yüreklerinde korku hissettiler. Bu korku karşılarına çıkacak bir tek kişinin korkusu değil, adaletsizliğin, zulmün korkusuydu. Zulmedenlerin saflarında olma korkusuydu. Müslim elinde kılıcı korkusuzca, adeta meydan okurcasına kapıda mağrur bir şekilde dikiliyordu. Bu halinde meydan okuma vardı.

Bükülmüşte gider İmam Hasan&amp;#8217;ım

Babasının yeşil sarığını başına giydirdi, saçlarını düzeltti, zırhını giydirdi.

Felek benim Şah babamı neyledin?

Şafak sökmüştü. İmam Ali çok az uyurdu şafak sökmeden kalkar ibadetini yapardı. İbadetini mescitte yapmak için dışarı çıktı. Kapı önündeki ördekler feryat ediyorlardı. Etrafında dönüyor, eteklerine yapışıyorlardı. Onları elleriyle sevdi, okşadı.

Atına atladı, düşman saflarına doğru yıldırım gibi sürdü. Arkasındaki feryatları artık duymuyordu. Fatıma gözlerinin önüne geldi.

Ali Sefa gider dosta koşarak

Ve o yasın halen devam ettiği ve insanlığın vefa borcu olarak gözyaşı döktüğü Kerbela.

Yeni tayin olan komutan Ömer hızla kervana yaklaştı ve etrafını sardırdı. Artık bir adım ileri gitmelerine izin yoktu.

&amp;#8220;Evlatlarım! Ben Hakk&amp;#8217;a yürüdüğüm zaman yüzleri yeşil nikaplı ve sırtları matem libası ile örtülü bir kişi gelecek beni yıkayıp, kefenleyip bir ceviz tabuta koyup deveye saracaktır. Suyumu, Hüseyin sen dökeceksin. Hasan&amp;#8217;da ısıtıp taşıyacaktır. Diğer yavrularımda kendilerine düşen görevi yerine getirsinler. Sakın ola ki yüzü nikaplı kişiye soru sorup taciz etmeyin. O cenazemi götürüp Necef diyarında defnedecektir.&amp;#8221;

Yüzler kan içinde gözler süzülmüş

İnsafsız elinden usandım bezdim

Atın üzerinde titriyordu. Dengesini sağlayamıyordu, gücü bitmişti. Çadırdakiler gözünün önüne geliyordu.

-Medet Ey Allah&amp;#8217;ım Medet!&amp;#8221; Sesini işiten yoktu. Hareketsiz kalmıştı, gözleri açık, yüzü kandan gözükmüyordu. Bütün ızdırapları bitmişti. Karşıdan bir gölgenin kendine doğru koştuğunu hissediyordu. Gölge yakınlaştı, kainatın efendisiydi O. Gözlerinden yaşlar akıyordu. Sardı Müslüm&amp;#8217;ü, Müslüm artık rahattı. Kavuşmuştu kutlu dedesine. Nefes alıyordu.

-Ya Hüseyin! Size ilk karşı çıkan, yolunu kesen ben oldum. İzin ver de yolunda ilk şehitte ben olayım, destur almaya geldim.&amp;#8221;

Bahçeyi gözden geçirdi, herkes uykudaydı. Diğer günlerden farksız bir gündü. Etrafında bir şeylerin olduğunu sezinledi. Kılıçlarını çekip üzerine gelmedikleri taktirde kılıcını çekemezdi. Çünkü, karşısındakiler ya masum iseler. O yüksek adaletin temsili İmam Ali, masuma elini kaldıramazdı. Bahçeden çıktı ve dış kapıyı açtı. Kapıyı açar açmaz bir feryat duyuldu. Bu feryat İmam Ali&amp;#8217;nin feryadıydı.

Şah-ı Merdan evlatlarını topladı ve şu öğütte bulundu;

İçleri kan ağlayan Ehl-i Beyt taraftarları şehidin tabutunu almış yürümüşlerdi. Kılıçlar çekildi, oklar gerildi, yine vahşet kopmuştu. Oklar cansız cesede saplanıyordu. İmam Hüseyin öne atıldı ;

-Lanet olsun, lanet olsun&amp;#8221; diyebildi.

Kullar Kerbela?dan haber getirin

Dedim ki: Güzel yüzün, niçin benden gizlidir?

Hılkatta Muhammed Mürvette Ali

Kanlı yaşlar döker göz pınarında

Dökülmüşte gider İmam Hasan&amp;#8217;ım

Dedi ki: İste bizden

Biz Muhammed ümmetiyiz dersiniz Yezit gurubu

- Yarabbi! bu ne haldir ki Ehl-i Beyt&amp;#8217;e bir damla su nasip olmaz.&amp;#8221;

Hayat, ölüm ve şehitler diyarı Kerbela&amp;#8230;

İmam Hüseyin gelenleri tanıdı, yerinden kalktı onlara doğru yürüdü. Hür atından çevik bir hareketle indi ve koştu imamın önünde diz çöktü:

HÜR İBN-İ RİYAH&amp;#8217;IN ŞEHADETİ.

-Ya İmam ne yapmamı istiyorsun?&amp;#8221;

Dedim ki, beni maksada kavuşturacak bir yol çiz...

Cenaze alayı dönmüştü. Bakiy mezarlığında, anası Hz. Fatıma&amp;#8217;nın yanındadır artık. Acıları, ızdırabları bitmiş, yüreğindeki sevgi bitmemiştir İmam Hasan&amp;#8217;ın.

Kerbela?ya pür bir siyasi hadise gibi bakanlar?

Bu vesile ile siz değerli canlarla birlikte, Kerbela şehitlerini anarak ve hepimize birer ibret olacağını düşünerek her bir Kerbela şehidinin şahadetini sizlerle birlikte paylaşacağız. Bu olaylardan ders alanlar, zalim olmamışlardır. Cana kıymamış, Yezit&amp;#8217;in yaşamını örnek almamışlardır. Göz yaşlarıyla o olayın faillerini lanetlemişlerdir. Çüünkü göz yaşı rahmettir. Göz yaşı riyasızlıktır. Göz yaşı teslimiyettir.

Kullar Kerbela?dan haber getirinKASIM?IN ŞEHADETİ

Sabahın aydınlığı Müslüm&amp;#8217;e karanlık doğmuştur. Evin etrafı sarılmıştır:

Özümüzün sorgulanma zamanıdır şimdi. Kaldırın başlarınızı durun dara; fırsat eldeyken, can nefes alıyorken, dil konuşuyorken, ayak tutuyorken, kaldırın onurlu başlarınızı. Yaşam nedir ki, göz açıp kapanıncaya kadar gelip geçiyor.

Saçlarını yoluyordu ehlibeytin kadınları. Feryatları göğü deliyordu sanki. ? Ah Hüseyin, vah Hüseyin!? diye ağlaşıyordu şimdi bütün canlar?

Allah, Hüseyin&amp;#8217;in kutlu kanının Kerbela toprağına akacağını elçileri ve velilerine bildirdi. Ama ne yazık ki zahir uleması bunu da kıskandılar, yüce kurbanı büsbütün unutturmak için de gökten indirilmiş hayali bir kınalı-telli koç getirip yüce kitabımızı da tahrip edip, Hz. Muhammed&amp;#8217;i de ağlattılar.

Ey göz, yaşlarının yıkılsın bendi

İmam Hüseyin&amp;#8217;i sevmek demek, dedesi Muhammed Mustafa&amp;#8217;nın ve babası İmam Aliyy&amp;#8217;el Murtaza&amp;#8217;nın yakmış oldukları ışığın sönmemesine destek vermektir.

Bir dirlik dürüldü her giz olmadı

-Medet ya Allah!&amp;#8221;

Bir mızrak fırlatıldı Hüseyin?in sinesine doğru? Saplandı ciğerine de düşüverdi güzel İmam, Zülcenah?tan? Yüzüstü yerdeydi şimdi cennet gençlerinin efendisi. ? Allah?ım yardım et!? diyerek ayağa kalktı Hüseyin. Al kanlar içindeydi ama yine de bir hamle eyledi Yezit ordusunun askerlerine doğru? O anda dilinde; ?Allah?ın adıyla ve Hak ile!...? sözleri vardı.

Ayağı tozuna yüzler sürmeye

Evet İmam Hüseyin?in bütün yakınları, bütün sevdikleri, ona ölüm bile olsa ikrarından dönmeyen sevenlerinin tek tek kanlı çölde şehadetlerini görüyordu...

Sonuç olarak diyebiliriz ki; bu ayeti geniş anlamda tutup &amp;#8220;ayette adı geçen Ehlibeyt&amp;#8217;ten maksat aslen yüce Peygamberle kızı Fatıma, damadı Ali, torunları Hasan ve Hüseyin, ikincil olarak peygamberin hanımlarıdır.&amp;#8221; Ehli sünnetin görüşü budur.

Hz. Ali&amp;#8217;yi ve çocukları yetim bırakarak. Kabri Medine&amp;#8217;de Baki mezarlığındadır.

Çocukların su feryatları kulaklarını tırmalıyordu. Kat kat sarılan Yezidin ordusunu yardı geçti. Fırat&amp;#8217;a vardıklarında altındaki atı Ukap&amp;#8217;tan kanlar damlıyordu. Cins Arap atıydı. At, Fırat nehrine girdi, Abbas&amp;#8217;ın susuzluktan dudakları çatlak çatlaktı. Çöllerde günlerdir susuzluk çekiyorlardı. Ciğerleri parçalanıyordu, avuçlarını doldurdu dudaklarına kadar götürdü gözlerinin önüne İmam Hüseyin&amp;#8217;in mini mini kızı Sakine geldi. Diğer yavruların feryatları geldi, susuzluktan taşların soğukluğuyla susuzluğunu gidermeye çalışan yavrular geldi. İnim inim inleyen hastalar geldi.

Ne merhamet vardır nede insafın

- Öyleyse kardeş! Ben Hüseyin&amp;#8217;in tarafına geçiyorum istersen sende gel.&amp;#8221;

Muhammet İkbal; &amp;#8220;Hüseyin, Hakk ile batılın arasını kanı ile ayırdı&amp;#8221; demiştir. Devamla; &amp;#8220;Ve Hüseyin, Zıbh-i azim&amp;#8217;in manası olarak, benim gözlerimi de yüce kurban sırrına açtı&amp;#8221; deyip, Kerbela sırrına vakıf olmanın önemini arz etmiştir.

Abbas kucağındaydı, metanetine hakim olamıyordu. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Ağzında halen su tulumunun ipi vardı. Abbas, artık kardeşinin feryatlarını ve çocukların &amp;#8220;su&amp;#8221; feryatlarını duymaz olmuştu.

Bir mum misali eriyerek ışık verin, yoksa geldiğiniz gibi yok olur gidersiniz!

Bugün matem günü geldi,

O baş eğmeyen, bunca şehadete rağmen inandığı ışıklı yolu korumaya çalışan, ikrarından dönmeyen İmam Hüseyin çökmüştü... Etrafındaki masumların?Su? feryatlarına dayanamıyordu artık. Bu ne bitmez çile idi...?Sen yardım eyle bana Allah?ım, sen yardım eyle..?

Rübab, Şehriban, Sakine ve diğerleri?

Abbas kan akıtmış çöle belenir

?Ah Hüseyin!?

Bacı gardaş ile helalleşerek

Abbas unutmuştu kendini, tek bir amaca kilitlenmişti; Masumlara su yetiştirmek. Bir haramzade pusudan çıktı, bir kılıç darbesiyle sol kolunu kopardı. Matarayı sağ omzuna aldı atını mahfuzladı. Atı da sanki suyu yetiştirmek için şahlanıyordu. İkinci bir kılıç darbesi diğer kılıç tutan kolunu kopardı.

Çadırda ki feryatlar duyuluyordu. Kasım?ın feryatları geliyordu. Kardeşi Abdullah?ın kanlı cesedi kucağındaydı. Abdullah?ın feryadına savaş meydanına koşmuş, kardeşine ulaşmış çılgınlar gibi onu kurtarmaya çalışmıştı. Kardeşi Abdullah yaralı halde dönüp bakınca, abisi Kasım?ı görünce düştüğü yerden doğrulmaya çalışmış, doğrulamamıştı. Kan içindeydi, ölümcül yaralar almıştı. Kasım?ın yüreğindeki acıya cümle alem titrer olmuştu.

Yanındakilerin şaşırdığını görünce şöyle buyurur; &amp;#8220;Merhameti olmayan, merhamet bulamaz.&amp;#8221; Ehlibeyt kelimesinin anlamı &amp;#8220;Ev halkı&amp;#8221; demektir. Öyleyse Hz. Muhammed&amp;#8217;i ev halkı kimdir? Ahzab Suresi Ayet 32 &amp;#8211; 33 &amp;#8211; 34.

Yan Kerbela...

-Baba Su! Su!? diyebilmişti.

İmam Hüseyin körpe fidan oğluna sarıldı, göğsüne bastı. Acısını ta yüreğinde hissetti. Sarsıldı. Biraz sonra bu yiğit oğlunun da kanlı şehadetini görecekti. Yüreğine bastığı evladını belki de son kez bağrına basıp kokluyordu.

Alevi Cemlerinde Fatıma darı vardır. Makamı dolayısıyla böyle yüceltilir.

?Lanet olsun sana Şemir!?

On iki imamın hatırı için

- Elbette.&amp;#8221;

Nuh nebi ağlardı tufan iken

Dü çeşmim hüzünle giryan eyledi

Niceler müştaktır yüzün görmeye

Bu sözler üzerine Müslüm sorar:

-İsa&amp;#8217;nın babası kim?

Dedi ki: Bizim yolumuzda hüzünlenmek de, sevinçtir.

&amp;#8220;Lütfettiği nimetler için Allah&amp;#8217;a hamd, ilham ettikleri için şükürler, takdim ettikleri için övgüler&amp;#8230; Bütün nimetleri için ki önümüze serdi, bütün lütufları için ki bize ulaştırdı, bütün bağışları için ki, peş peşe geldi. Onun nimetleri sayılamayacak kadar çok, karşılığı verilemeyecek kadar fazla, idrak edilemeyecek kadar sonsuz&amp;#8230;&amp;#8221;

Hüseyin olun, Ali Ekber olun, Abbas olun.

-Ey Hükümdar! Sen o kadar savaş görmüş ve bir çok yiğitlerini kaybetmiş bir kahraman olarak neden bu kadar feryad edersin?&amp;#8221;

ANALARIN ANASI HZ. FATIMA

Zemini asuman bütün matemde

Muharrem: Bu ay bütün peygamberlere kurtuluş ayı olan ama Hz. Muhammed ve Ehl-i Beyt-i Hanedan&amp;#8217;a matem olan ayın adıdır.

Çöller Kerbela?dan haber getirin

- Ey Ana, bende Ehl-i Beyt hanedanlığından Müslüm&amp;#8217;i Bin Akiyl&amp;#8217;im.&amp;#8221;

Nida gelir ki; binen de, bindiren de ne güzel yakışmış.

- Edrikni baba... Edrikni!

Gece Gündüz dinmez feryadım ahım

-Yarab! çocuklara söz verdim bana yardım eyle! diye inledi. Tulumu ağzına aldı, atını doludizgin sürmeye çalışıyordu. Bacaklarında serinlik hissetti, su delinmişti.

-Yarab yardım eyle Abbas&amp;#8217;ıma.&amp;#8221;

Hem ciğer pare-i Zehra nur-i çeşm-i Hayder&amp;#8217;e

İmam Hüseyin yerinden kalktı, Kasım?ın elinden tuttu, kızı Fatıma?nın eliyle birleştirdi. Nikahlarını kıydı.

Hüseyin&amp;#8217;in onurlu ve yiğit duruşunu sembol alın

Dedi ki: Kimden soracaksın, benim izim belirsizdir.

- Gel Kardeş Küfe&amp;#8217;den gidelim. Babama neler yaptılar, sizlere de bir kötülük yapacaklar diye gecem gündüzüm zindan oluyor bana.&amp;#8221;

Hani benim bey babamı neyledin?

-Sizleri dünyanın kan ağladığı bir günde birbirinize nikah ediyorum. Biliyorum ki biraz sonra sizinde şehadetinizi göreceğim. Sevginiz cennet gibi temiz olsun. Yarın, Arş-ı alada birbirinize kavuşursunuz.?

Muharrem ayını farklılaştırın.

Karanlığı tanımayan ışık, tam ışık değildir. Bu ışık tam olsa da onun büyüklüğü fark edilmez, ta ki karanlıkta görülünceye kadar. İşte Ehlibeyt böyle bir ışıktır.

Hüseyin atından düşmüş ve güç bela ayağa kalkmış bir halde elinde kılıcıyla savaşmaya devam ediyordu. Bir an durdu ve geriye baktı. Çadırlar ateşe verilmişti. Yanıyordu ehlibeytin çadırları. Çocuklar ve kadınlar ateşlerin ortasında kalmış çığlıklar atıyorlardı. Zalim ve melun Şemir ise o anda o çirkin sesiyle bağırmaktaydı:

Karanlık bir geceydi. Korkunç bir fırtına kopmuştu, nereye gittiklerini bilmiyorlardı. Geceler haindi, geceler karanlıktı, yol ve iz yoktu, gidilecek sığınılacak bir yer gözükmüyordu. Gecenin karanlığında bastıkları yerleri göremiyorlardı. Gündüzleri gözükmemek için yolculuk yapmıyorlardı. Geceleri yol alıyorlardı. Kervanda çocuklar ve yaşlılar vardı. Ehl-i Beyt kervanı, meçhule doğru yol alıyordu. Açtılar, yorgundular. İnkılabı yapıp İslam&amp;#8217;ı kuranların çilesi bitmiyordu. Nimetlerini başkaları paylaşıyordu. Zulüm ve külfet ise Ehl-i Beyt ailesinin üzerindeydi. Zulüm bitmiyor, gözyaşı dinmiyordu. Çekilen çileler sona ermiyordu.

Hz. Muhammed Bir gün yolda giderken, yolda oynamakta olan Hüseyin&amp;#8217;i görmüş. Onun yüzünü ilk mübarek ellerinin içine almış, &amp;#8220;Hüseyin benden, ben Hüseyin&amp;#8217;denim, Allah&amp;#8217;ım Hüseyin&amp;#8217;i sev.&amp;#8221;

Hangi adalette yazılmıştır bu şeni usul

?Canımız sana feda olsun Ey Hüseyin! Biz senden ve senin yolundan ayrılmayız! İsterlerse bedenimizi param parça etsinler. İsterlerse bizi işkenceler altında inim inim inletsinler. Biz yine de senden ayrılacak değiliz. Biliriz ki sen Hakk?ın yolundasın. Deden Ahmed? i Muhtar Muhammed Mustafa?nın yolundasın. Baban Ali el? Mürteza?nın yolundasın. Senden ayrılmak Hak?tan ayrılmaktır. Hak bizi böylesi bir vebalden korusun!?

Yetmiş üç masumla kimsesiz şahım

- Yetiş ya amca!

Dedim ki: Hacetim var.

Başında okunsun türlü İlahi

- Ey Ayşe! Kimse dediğin kişi Hz. Resul&amp;#8217;ün göz bebeklerinden biridir. Bir vakitler deveye bindin babam Hz. Ali&amp;#8217;ye muhalefet ettin. Şimdi de katıra binip bu şehidin önünü kesersin.&amp;#8221;

Ahhh Kerbü Bela ahhhh!

Bu cihanda gerçi anlar kalmadı

Yatmış gaflet uykusundan uyanmaz

- Biri İmam Hasan&amp;#8217;ın diğeri İmam Hüseyin&amp;#8217;indir.&amp;#8221;

Göz yaşı çeşmimi eyledi berbat

Çöl sıcaktı, çöl bunaltıcıydı. Çadırın arkasını döndü ve haykırarak ağlamaya başladı. Her taraf şehit kanlarıyla sulanmıştı.

Emevi zihniyeti bu yakın akraba kelimesini saptırmış &amp;#8220;Kurba&amp;#8221; sözcüğünü Allah&amp;#8217;a yakınlık deyip zalimlerini de bu ayete sokmaya çalışmışlardır.

Müslüm, onca zulme, çaresizliğe ve açlığa üç gün dayanabilmişti. Gecenin karanlığında saklandığı yerden çıktı. Küfe sokaklarında korku vardı, vahşet vardı, Ehl-i Beyt hanedanlarına düşmanlık vardı. Oysa ki kendileri davet etmişlerdi. Davetleri üzere Hz. İmam Hüseyin&amp;#8217;i temsilen gelmişti bu bela diyarına. Halk korkudan sinmişti, her yeri korkunun bulutları kuşatmıştı.

Bir tarafta Hakk?ın peygamberinin sevgili torunu ve Allah için?Zibh? i Azim? yani büyük kurban olan Hz. İmam Hüseyin?in iman ve İslam ordusu diğer tarafta ise Ebu Süfyan?ın torunu, Muaviye?nin oğlu Yezit?in inkar, münafıklık ve zulüm ordusu?

Saldınız zulmü fesadı Kerbela meydanına

- Öyleyse ben Hüseyin&amp;#8217;le savaşmak istemiyorum.&amp;#8221;

Ah, Kerbela ah!... Sen aslında ne büyük bir sınavsın. Seni başarıyla geçenler, İmam Hüseyin?in yoluna bende olanlardır. Seni başarıyla geçenler, ehlibeyt için gözyaşı döküp matem tutanlardır. Seni başarıyla geçenler, her vesileyle?Lanet olsun Yezit?e!? diye haykırabilenlerdir.

- Ben bir iş için geldim, kapılar kapandığı için dönemedim.&amp;#8221;

Hanedan-ı Ehlibeyt&amp;#8217;i kıldınız beyt-ül hüzün

-Ya Hür! Ben senin gibi yiğit bir insanı hiç bir savaşta böyle solgun görmedim sebebi nedir?

- Bu köşk kimlerin?&amp;#8221;

İmam Hüseyin çadırından kardeşi Abbas&amp;#8217;ın sesi duymuştu, ayağa kalktı.

-Ey Müslim! Halkı niçin Yezid&amp;#8217;e karşı gelmeye zorladın?&amp;#8221;

HZ. ALİ OĞLU ABBAS&amp;#8217;IN ŞEHADETİ

Sende çektin susuzluğun derdini

İmam göz yaşlarına mani olamıyordu. Hür kılıcına dayandı zoraki atına bindi, düşman safları üzerine atını sürdü. Üzerine mızraklar yağıyordu, kılıçlar altında kanlar içinde cansız yere yuvarlanmıştı.

?Vah Hüseyin!?

&amp;#8220;Ey insanlar! Biliniz ki ben Fatıma&amp;#8217;yım ve babam Muhammed Mustafa&amp;#8217;dır. Sözün ilkini ve sonunu söylerim, konuşmamda lüzumsuz, davranışımda münasebetsiz bir şey yoktur. Şimdi siz tutup, benim kendi babama varis olamayacağımı söyleyebilir misiniz? Cahiliye ahlakıyla mı hükmediyorsunuz, yoksa bilmiyor musunuz durumu? Hayır, biliyorsunuz. Şu parıldayan güneş ne kadar açık biliyorsunuz ki ben Muhammed&amp;#8217;in kızıyım. Ey Ebu Kuhafe&amp;#8217;nin oğlu , Allah&amp;#8217;ın Kitabı&amp;#8217;nda senin için &amp;#8220;babasına varis olur&amp;#8221; yazılı iken benim için &amp;#8220;varis olamaz&amp;#8221;mı yazılı. Çok çirkin bir iş yapıyorsun. Allah&amp;#8217;ın Kitabı&amp;#8217;nı göz göre göre bir kenara mı itiyorsun? Yoksa Kur&amp;#8217;an&amp;#8217;ın hükümleri benim için geçerli değil mi? Benimle babam arasında veraset ve akrabalık işlemiyor mu? Mirasla ilgili ayetler size mi özgü? Babam onların hükümleri dışında mı kalıyor? Yoksa iki din var da ben ve babam bunların ikincisinden miyiz? Yoksa Kur&amp;#8217;an&amp;#8217;ın inceliklerini siz babamdan ve onun amca oğlu Ali&amp;#8217;den daha iyi mi biliyorsunuz?&amp;#8221;

Oysa az ilerde su feryatları vardı, ağıtlar vardı, ölümler vardı, tarihin karanlık sayfalarına yazılacak mezalim vardı. Abbas atını mahfuzladı, çadırlara doğru yıldırım gibi gidiyordu. Yezit askerleri görmüşlerdi, bağırdılar:

Bu teklif Mercanlıları endişelendirdi, süre istediler. Ertesi gün Hz. Muhammed kucağında Hüseyin, elinde Hasan, arkasında Hz. Ali ve Hz. Fatıma ile buluşma yerine geldi. Böylece bu ayet çocuklarım Hz. Hasan ve Hüseyin, kadınlarımız Hz. Fatıma, biz demekle de kendisi ve Hz. Ali&amp;#8217;yi kasdetmiş oluyor. İşte yine Ehlibeyt. Ve bu olay Hz. Muhammed&amp;#8217;in nübüvvetine ve onun Ehlibeyt&amp;#8217;inin üstünlüğüne delildir.

Muharrem: Bu kahramanın zalime boyun eğmeyerek onursuzca yaşamaktansa, hayatı pahasına da olsa onurluca ölmeyi seçtiği ayın adıdır.

İlhami dervişin nazı niyazı

KERBELA&amp;#8217;NIN İLK ŞEHİDİ MÜSLÜM AKİYL

Abbas elinde kılıcı başında daireler çizerek düşmanı yarmaya çalışıyordu.

Nasıl layık gördünüz o cism-i paki hançere

Hz. Hüseyin'in Şahadeti

- Fakat bu boş dava uğruna ölüp gideceksin?&amp;#8221;

Figanlarımızı duyuyor musunuz? Acılarımızı görüyor musunuz? Ne haldeyiz.. Ne hale getirdiler bizi. Dünya menfaatleri uğruna zalimler neler yaptılar bizlere...

Bu destan, kul hakkı yenmemesinin, Tanrı sevgisinin, onurlu yaşamanın destanıdır.

Bir mum yakın onların aşkına&amp;#8230;

İmam Hüseyin&amp;#8217;e bu onurlu yaşam, babası İmam Ali&amp;#8217;den kalmıştır. O da canı pahasına haksızlığa boyun eğmemiştir.

Çarkı felek geçemedi nazından

O Yiğitler şahı elini kaldırdı ve zor duyulan bir sesle ;

&amp;#8220;Fatıma, mahşerde bütün kadınların sultanı olacaktır.

Bal ile zehiri katan şehitler

Başıma gelen bütün musibetlerden yalnız sana sığınırım. Tüm dostlarım, arkadaşlarım beni terk etse de ben yalnız sana yönelirim. Sen benim tek dayanağım, tek güvencimsin. Her türlü şikayetimi yalnız sana arz eder ve yalnız senden yardım dilerim. Senden başka herkes ve her şeyden yüzümü çevirir ve yalnız sana iltica ederim. Yolunda çektiğim çileler kalbimin en büyük kıvancıdır. Kanımın akışı, başımın kesilmesi, canımın alınması, damarlarımın koparılması, derimin yüzülmesi ve maruz kalacağım her çeşit işkence hep sana olan aşkımdan dolayıdır. Aşkınla doğdum, aşkınla yaşıyorum, aşkınla öleceğim. Şahadetimi kabul eyle ey ulu Rabbim!?

Dağlar seda verir ahu zarında

- Ey Oğul benim canım Ehl-i Beyt yoluna kurban olsun.&amp;#8221;

Evet, Hüseyin sevgisinden yoksun olan kimse, zahirde Müslüman, batın da münafık olan kimsedir. İlk peygamber Adem&amp;#8217;den, Resulü Ekrem&amp;#8217;e kadar bütün Allah elçileri Hüseyin&amp;#8217;i biliyorlardı. Niçin mi?

Kerbela demek göz yaşı demekti, figan demekti, ağıt demekti, kan ve zulüm demekti. Bu zulmü İmam Hüseyin ta yüreğinde hissediyordu. Çünkü bunlara sebep kendisiydi. Şuna inanmıştı; bu zulmü durdurmanın yolu kanlarını canlarını vermekten geçiyordu. Güç yetmiyordu zalim oğlu zalime. Herkes yağlı kemikten yana olmuştu. Doğruluk, haklılık kimseyi ilgilendirmiyordu.

- Ey oğul senin gördüklerini ben yaşamadım mı. Her şehidin şahadetinde ben milyon kez şehit oldum. Oğul, hani nerede Abbas, hani nerede Kasım, hani nerede Hür? Hepsi kefensiz şurda yatıyorlar oğul!?

&amp;#8220;Bizler de sizlerin yolunda gideceğiz. Ehlibeyt uğruna canımızı da, serimizi de vereceğiz.&amp;#8221; diye ikrar veriyorlardı. İkrarsızın ikrarına ne kadar güvenilir ki! Akın akın insanlar gelip İmam Hasan&amp;#8217;a biat ediyorlardı. O biat verenlerin bir gün yağlı bir kemik uğruna nasıl biatlarından vazgeçtiklerine en ağır şekilde tanık olacaktı İmam Hasan.

- El&amp;#8217;ane inkeser zahri..

Ayşe bir katıra binerek taraftarlarıyla birlikte cenaze alayının önünü kesmişti. İmam Hüseyin:

Hakka biat etmeyib küfrü kıldınız kabul

yazılan sözler güzel ve anlamlı ama çok uzun olmuş sanki..

Evet! Zeynep&amp;#8217;in korkuları boşa değildir. Melun Firavun Muaviye İmam Hasan&amp;#8217;ın şahadetine eşi Cude&amp;#8217;yi görevlendirmiştir. Bir iki kere zehir vermiş, tesir etmemiştir. Kerbela&amp;#8217;da büyük yiğitlik gösterecek olan Zeynep artık kardeşinin evde gölgesi olmuştur. Su testisinin ağzını tülbentle bağlayıp mühürlüyordu, geceleri de kardeşinin yanında kalıyordu. Adeta onun gölgesi olmuştu. Kara bulutlar, Resul evladının üzerinden dağılmıyordu. Cude, İmam Hasan ve Zeynep&amp;#8217;in uyuduğu bir saatte gizlice içeri girip testinin içine tülbentten zehri boşaltmıştı. Felek yine cevr-ü belayı Ehl-i Beyt üstüne örmektedir. İmam Hasan uyanır; çöl sıcaktır, çöl bunaltıcıdır, su içmek ister. O vefakar bacı Zeynep fırlar yerinden testinin mührünü kontrol eder, dokunulmamıştır. Doldurur verir. İmam Hasan&amp;#8217;ın rengi zümrüte dönmektedir. Nefes almakta zorlanmaya başlanmıştır. Ehlibeyt&amp;#8217;ten bir ışık daha sönmek üzeredir. Zehir, tesirini göstermiştir, ciğerleri parçalanmaktadır. Yine, Ehl-i Beyt&amp;#8217;in evinde feryatlar yükselmektedir.

Dedim ki, Leyla ile Mecnun&amp;#8217;un bir resmini çiz...

Senin derdin bağrım deldi,

Ertesi sabah kervan yollardaydı. Hür&amp;#8217;de arkadan geliyordu. Dört nala bir atlı yaklaştı. Hür&amp;#8217;e bir mektup uzattılar aldı okudu. İbn-i Ziyad onu görevden almıştı.

- Niçin.&amp;#8221;

- Ey Allah&amp;#8217;tan korkmaz, Resulullah&amp;#8217;dan utanmazlar, bir şehidin cenazesine bile ok atıyorsunuz. Hangi dinde görülmüştür bu zulüm. Peygamberin ravzai pakine kimseyi gömdürmeyiz diye güya ona saygı gösteriyorsunuz. Onun ailesinin cansız cesedini de oklatıyorsunuz, saygı bu mu? Ehl-i Beyt&amp;#8217;e düşmanlığınız ne zaman bitecek? İslam arasındaki bu bozgunculuk ne zaman sona erecek? Ben kimsenin kanının dökülmesini istemiyorum bizi seven peşimden gelsin.&amp;#8221; Dedi ve yürüdü

Açtı, bitkindi, rastgele bir kapıyı çaldı.

Mustafa Cemil Kılıç

Kerbela, bu destanın yazıldığı çölün adıdır.

Çok zulümler gördü Hazreti İsa

Bu bir yalan Dünya sana da kalmaz

Yezit ordusunun başında ki komutan Hür İbn-i Riyah üç gündür çöllerdeydi. Yezid&amp;#8217;in görevlendirdiği askeri müfrezenin komutanıydı. Hz. Hüseyin&amp;#8217;i arıyordu. Akşama doğru çölün sakin ve tenha ufuklarında Ehl-i Beyt kervanını görmüşlerdi.

SONUÇ OLARAK

-Ey Hür! Ey Muhammed ümmeti! Yezit beni tutuklatmak istiyor suçum nedir? Yezit&amp;#8217;e biat etmem isteniyor. Ben dedem Hz. Muhammed&amp;#8217;in, babam Hz. İmam Ali&amp;#8217;nin, şereflerini ayaklar altına aldırmam. Şehit olmuş Ehl-i Beyt dostlarının kanlarına ihanet edemem. Çünkü Yezit gibi bir fasık Firavuna ben biat edemem. Söyler misin ey Hür, bizler ne yaptık? Biz halkı isyana mı davet ettik, dünya malı önünde mi eğildik, ne yaptık ki bu zulüm bize reva görülüyor? Biz Ehl-i Beyt hanedanı bu zulme dayanamadığımız için sefil halde bu çöllerdeyiz. Bırakın bizi başımızı alıp Türkistan&amp;#8217;a sığınalım. Allah katında bu zulüm revamı ey Hür? Adın ne de güzel, ama kendin hür olmayıp zulme taraf olmuşsun ey komutan Hür?&amp;#8221;

Dedim ki, bu zamanın namerdinin resmini çiz

Oysa Cenab-ı Allah, öyle bir kurban istiyordu ki; dedesi alemlerin rahmeti Muhammed Mustafa olsun, babası velilik ve imamet makamının emir-il mümini olsun, anası cennet seyyidesi Fatıma-ı Zehra ve kardeşi de cennet kuzusu Hz. İmam Hasan olsun. Ve bu kurbana melekler bile yas tutsun.

Ağlayıp sızlasam bütün dört köşe

&amp;#8220; Medet! el aman ya Ali!&amp;#8221;

Biz işte o kaybolan insanlığa ağlarız. Oysa onlar için ölüm nedir ki Bütün şehitlerin ve döktüğümüz göz yaşlarımızın yüzü suyu hürmetine bağışlanma dileriz.

Kurret-al ayn-ı Habib-i Şab-ı servere

- Ravzai mutahhara civarına kimseyi defnettirmem.&amp;#8221;

Kur&amp;#8217;an Peygamber&amp;#8217;in tebligatına karşılık ücret olarak onlara sevgi ve saygıyı emrediyor.

O konuşma bittiğinde ağlayanlar, feryat edenler, bağrışanlar. Ortalık mahşer yerine dönmüştü. Ve Fatıma oradan ayrılıp evine kapandı.

Ciğerleri bölük bölük ağzından

İmam Hasan ve İmam Hüseyin ellerinde kılıçları sokaklardaydılarüHHHhh

Kapıyı açan Tava isminde Ehl-i Beyt dostu bir kadındı. Müslüm&amp;#8217;e yiyecek verirken de sorar:

Aksın kanın, bir şey kalmasın geri.

Ciğerim hun döker ateşi efşan

- Var git zırhını getir seni kendi ellerimle giydireceğim oğul.?

Görseydin, ah, senini nur minberini

Soyup bu cismimi üryan eyledi

Ses kesildi, gözler kapanmıştı. Boyun eğmeyen o mübarek baş yana düşmüştü. Kan halen akıyordu&amp;#8230;.

Can Kerbela...

Su, toprak, rüzgar ve güneş Kerbela&amp;#8230;

Levhi kalem bunu böyle yazdılar

Düştü Hüseyin atından sahra? yı Kerbela?ya,

Suçu olsa idi hiç gam yemezdim

Mümin Müslim yana yana,

Muharrem : Erdemli, ilkeli, dürüst; şefkatli, mert ve yiğit bir kahramanın, zamanın zalimleri tarafından altı aylık süt emen çocuğuna varıncaya kadar bütün yakınlarıyla birlikte acımasızca, susuz olarak şehit edildikleri ayın adıdır.

&amp;#8220;Fatıma&amp;#8217;nın evine gitmiştim. Tüm aile yemek yiyorlardı. Yedikten sonra Ali, Fatıma, Hasan ve Hüseyin&amp;#8217;in üzerine Hayber imalatı abayı örterek şöyle dedi. &amp;#8220;Ey Allah&amp;#8217;ım! İşte bunlar benim Ehlibeyt&amp;#8217;im ve Ali azamdırlar. Sen onları rızana aykırı şeylerden uzak tut.&amp;#8221;

Şah Hüseyin derde yanar ağlarım

Hz. Peygamber, Hz. Fatıma&amp;#8217;nın sevinciyle sevinen, onun üzüntüsüyle kederleneceğini belirtmiştir. Hz. Peygamber en çok anam diyerek Hz. Fatıma&amp;#8217;yı sevmiştir.

Hz. Abbas&amp;#8217;ın da dayanası kalmamıştı. Kardeşi İmam Hüseyin&amp;#8217;e gidip izin istedi. &amp;#8220;İzin ver şu yavrulara biraz su getireyim düşman ordularını yarar geçerim&amp;#8221; demişti. İsyan halindeki kardeşi Abbas&amp;#8217;a karşı duramazdı. İzini aldı, atına atladı onca zulüm yaşamıştı ki, onca şahadet görmüştü ki; ölüm nedir ki, kurtuluş olmuştu adeta.

Bu gün yüreğimiz Kerbela da yanmakta&amp;#8230;

Muharrem: Mazlumun zalime, öldürülenin öldürene ve kanın kılınca galip geldiği ayın adıdır.

Vermediniz masuman-ı mazlumlara bir için su

Kimi ikrar verip ikrar bozdular

Dedim ki, gurbeti, mazlumluğu, cefayı çizsene...

Rub-u Nebi&amp;#8217;yi çeşm-i pür giryan ettiniz

Şehriban ana karalandı,

Hz. Muhammed&amp;#8217;in Gönlündeki sevgili evladı Fatıma idi.

Kiminin kafası, gözü ezilmiş

Cennet ve cehennem Kerbela&amp;#8230;

Yetmiş üç masumdan düzmüş ordunu

-Ya Ahi! Edrik ehak.

&amp;#8220; İnna lillah ve inna ileyhi raciun&amp;#8221; dedi.

?Yiğit Hüseyin!?

Müslüm, yerinden fırlar. Ölüm korkusunu çoktan yok etmiştir. Ölüm artık ona kurtuluştur ama, ya çocuklar. Masumları nerededirler acaba?&amp;#8221;

KASIM?IN ŞEHADETİ

Ali&amp;#8217;nin resmini, Zehra&amp;#8217;nın yanında çizdi...

Dedim ki, dertlerimi kime anlatayım ey refik?

Evet, bir gün gelecek Hz. Muhammed&amp;#8217;de göçecekti. Hz. Fatıma bunu kabullenmekte çok zorlandı. Öyle ki;

Güller Kerbela?dan haber getirin

Hüseyin?le şehit olsun,

-Burası neresidir?&amp;#8221;

İshak kendini kurban eyledi

Dedi ki: Hüzün parasızdır.

Müslim&amp;#8217;in lime lime olan vücudunu bir katıra yükleyerek İbni Ziyad&amp;#8217;ın huzuruna getirirdiler. İbni Ziyad Müslüm&amp;#8217;ü konuşturmak ve bir şeyler öğrenmek için doktorlardan Müslim&amp;#8217;e bakmalarını söyler.

?Ey canlar,

Acılarının kendi acıları olarak kabullenilip figanların, ağıtların yakıldığı Kerbela.

Yezitlerden gizlemedi kastını

Ali Ekber karşısındakini yere sermişti, dalmıştı Yezit ordusunun içine. Aldığı yaraların acısını duymuyordu.

Yezit ordusunun önüne geldi ve durdu. Atın üzerinde yükseldi ve seslendi.