gelen yarınlar bir hediyedir bize. mevlanın hediyesi... güne başlarken ellerime bakarım. her geçen gün kırışan ellerime. ve.. toprak olmaya hazır gibi görürüm bedenimi... haz almaya bakarım yaşadığım günden...

herşey ölçülü olduğu taktirde keyif veriyor insana. o halde dün ve yarını da ölçülü yaşamak lazım. bir hafta önce pişirdiğimiz yemeği yemekte zorlanırız ama on yıl önce yaşadığımız bir olumsuzluk hala acı veriyordur bize. söyleyemeden edemeyeceğim. geçenlerde benimle dertleşen komşum onüç yıl önce yeni evlendiği dönemden bahsederken sinirlerine hakim olamıyordu. sanki az önce cereyan etmiş gibi olayı yeniden yaşıyordu. ona''abla bir hafta önce pişirdiğin yemeği yermisin''dedim. aldığım cevap ayna misali bizi yansıtıyordu.''ekşimediyse yerim''... maşallah yaşanan olayları öyle bir difrizde saklıyoruz ki ne ekşitiyor, ne kokutuyoruz...

ne dünü ne de yarını hiç düşünmeyen kaygısız insanlardan değilim elbet. ama hep dünle veya hep yarınlarla yaşayan, gününden bihaber,

dün beni sırtımdan vuran biri bugün dostum değildir artık! bugünüm dünden farklı olmalı benim için...

kimine göre girdiği sınavdan iyi bir puan almak, hayatın tadı. kimine göre terkeden sevgilinin geri dönmesi. kimine göre bir türlü nasip olmayan bebek... nedirki hayattan keyf almak?nedir bu değişkenliğin sırrı?

sağlıcakla...

yarış halindeyiz insanlarla. sebebini kestiremiyorum. nedense geçmeye çalışır bir halimiz var karşımızdakini... adına kıskançlıkmı desem, hased mi?aslında kendimize konduramadığımız ahlaklar... ama kim arıtabilmiş ki yüreğini.. bazan kurnazlık adı altında, bazan uyanıklık.. kendini gözü açık zannedenlere sesleniyorum;yanılıyorsunuz... aç gözlülüğünüze kılıf mı arıyorsunuz?

ya geçmişte yaşadığı sıkıntıların kolleksiyonunu yapanlara ne demeli?..

kısacık ömürlere neler sığdırıyoruz...

ekşimiş bir yemeği hiç tereddütsüz çöpe nasıl boşaltıyorsak, çehremize ekşilik katan bütün yaşanmışlıklarıda çöpe atmalıyız.

sığ görüşlülerden de değilim. dünlerimde yaptığım hatalarımın ışığını kullanıyorum bugünlerimde... dünden ancak böyle istifade edebilirim.

hayat... kimi zaman uçan bir güvercinin kanadında.. kimi zaman acıkan bir bebeğin ''inngaa''sında.. kimi zaman ümitsiz, kırık bir gönülden süzülen gözyaşında... kimi zaman birleşen ömürler için ''evet''nidalarında...

genellikle ekmek sıralarında, hastahane kuyruklarında... herkes işini çabuk halletmeye yoğunlaşır. kimse için önemli değildir birilerinin sırasını almak. aksine uyanıklık yaptığımız zehabına kapılır mutlu oluruz. reklamımızı bile yaparız yanımızdakine 'ben olmasaydım sen akşama kadar halledemezdin işini'diye. nedir ki hak meselesi... ooo... ben öleceğimde, kıyamet kopacakta, hesap kitap görülecek... ne kadar da uzak görünüyor, değil mi?oysa her toprağa verdiğimiz insanın arkasından'sanki hiç yaşamamış gibi!' diyerek, hayatın ne kadar hızlı akıp gittiğini itiraf edenler biz değil miyiz?

bize acı veren duyguları resetlemenin zamanını yarınlara bırakmayalım:))

ya da yaşanması muallakta olan on yılın çetelesini tutup hep gelecek kaygısıyla yaşayan zavallılara...