Allah razı olsun hacim, "müjdeler olsun sana" diyeyim ben de Sahabe Efendimiz gibi:)

?İnsanlardan bir dost edinecek olsaydım, Ebu Bekir?i kendime dost edinirdim. Fakat İslam kardeşliği daha üstündür.? (Buhari, Salat, 80)

«?Şu köyde bir din kardeşim var, onu görmeye gidiyorum. cevabını verdi. Melek tekrar sordu:

?Rasul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-,

Resulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki:

Dipnot: 1) Yar-ı Gar: Mağara arkadaşı manasına gelir. Hicret esnasında Hz. Ebu Bekir?in Peygamber Efendimiz?e Sevr Mağarası?ndaki refakatinden dolayı kullanılan bir tabirdir. Zamanla zor ve meşakkatli anlarda gösterilen samimi dostluklar hakkında da söylenir olmuştur.

?Evde yiyecek ne var? diye sordu.

Bu itibarla din kardeşliği, sırf sözde kalıp icraate geçmeyen muhabbet iddialarıyla değil, fiili ve müşahhas muhabbet tezahürleriyle yaşanabilir. Fiili muhabbete muvaffak olabilen kamil mü?minler, Efendimiz

?Kendi nefsi için arzu ettiği bir şeyi, din kardeşi için de arzu etmeyen kimse gerçek mü?min olamaz.? buyurmuştu. (Buhari, İman, 7)

Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- da kendinden çok ümmetini düşünürdü. Ashabı doymadan kendisi ve ailesi doymazdı. Elinde ne varsa muhtaçlara verir, evinde günlerce ocak yanmaz, ekmek bulunmazdı.

Hasan-ı Basri Hazretleri buyurur:

?Müslümanın müslüman üzerindeki hakkı altıdır: Karşılaştığın zaman selam ver, seni davet ederse git, senden nasihat isterse nasihat et, aksırınca Allah?a hamdederse «yerhamukellah de, hastalandığında onu ziyaret et, öldüğü zaman cenazesinin ardından git.? (Müslim, Selam, 5)

Ayet-i kerime, kardeşlik hukukunun birçok hükümlerini ihtiva etmektedir. Buna göre İslam kardeşliğinden maksat, sırf rahat zamanların ve çay-kahve sohbetlerinin dostluk ve yakınlığı değil, din kardeşinin zor gününde gösterilen yakınlık ve dert ortaklığıdır. Ayrıca kardeşini nefsine tercih edip fedakarlıkta bulunmaktır.

?Onlar aralarında ne kan bağı ne de birbirlerine bağışladıkları bir mal olmadığı halde, Allah?ın ruhu adına birbirlerini sevenlerdir Allah?a yemin ederim, onların yüzleri mutlaka nurdur Onlar bir nur üzeredirler Halk korkarken, onlar korkmazlar İnsanlar üzülürken, onlar üzülmezler

?Giriniz, birbirinizi sıkıştırmayınız!? buyuruyordu. Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- ekmeği koparıyor, üzerine et koyuyor ve her defasında tencereyi ve fırını kapatıyor, aldığını ashabına veriyordu. Onların hepsi doyuncaya kadar, ekmeği koparıp üzerine et koymaya devam etti. Neticede bir miktar yiyecek de arttı. Allah Rasulü -sallallahu aleyhi ve sellem- Hazret-i Cabir?in zevcesine:

Nesep kardeşliği, bu dünyaya ait fani ve izafi bir keyfiyettir. Dünyaya gelirken ana-babamızı kendimiz seçmediğimiz gibi, kardeşlerimizi de kendimiz seçmedik. Bu hususta kula bir tercih hakkı tanınmamıştır. Fakat din kardeşlerimizin kimler olacağını seçmek hususunda bizlere bir inisiyatif verilmiştir. Kişiye fayda verecek olan da, bu husustaki tercihlerinde alacağı isabetli kararlardır.

İşte onların daha nice fazilet tablolarıyla sergiledikleri bu kardeşliklerini Allah Teala takdir etmiş ve ebedi bir mesaj olarak Kur?an-ı Kerim?de zikretmiştir:

Cenab-ı Hak, gerçek İslam kardeşliğinin nasıl olması gerektiğini anlamamız için, bizlere Ensar ve Muhacir kardeşliğini örnek gösteriyor. Onlara bakarak kendi halimizi mizan etmemizi murad ediyor.

Halbuki hidayet rehberimiz Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- mü?minlerin birbirlerini nefislerine tercih ederek samimi bir muhabbet iklimi tesis etmelerini emretmektedir.

İslam kardeşliği öyle ulvi bir bağdır ki, gelip geçici arkadaşlıklarla, hatta ömürlük dostluklarla, dahası ana-babadan gelen kan ve nesep kardeşliğiyle bile kıyaslanamaz.

?Ben kardeş olduğum kimseden gece-gündüz ayrılmak istemem.? deyip Allah için sevginin faziletini anlatan birçok hadis-i şerif okur. Sonra da din kardeşliğinin mahiyetini ve gerçek bir kardeşlik muhabbetinin nasıl olması gerektiğini şöyle izah eder:

Hırkaları alıp Hazret-i Hamza?nın yanına gittik. Yanında Ensar?dan bir başka şehid daha bulunuyordu ve henüz onu örtecek bir kefen bulunamamıştı. Hırkaların ikisini de Hamza?ya sarıp Ensari?yi kefensiz bırakmaktan utandık. Hırkanın birisi Hamza?ya, öbürü de Ensari?ye kefen olsun dedik. Hırkalardan biri büyük, diğeri küçük olduğu için de aralarında kura çektik.? (Ahmed, I, 165)

Hendek kazan sahabiler, Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?e gelerek sert bir kayaya rastladıklarını ve onu kıramadıklarını haber verdiler. Üç gündür bir şey yemeyen ve açlıktan karnına taş bağlamış olan Efendimiz

hakkını verenlerden olalım inşaAllah canım.. bunları duymak çok güzel insan umuda kapılıyor.. Umutlandırdın hacim beni :)

Ensar-Muhacir Kardeşliği

Sahabeden Ebu Hüreyre -radıyallahu anh- birgün çok acıkmış, yiyecek bir şey bulamadığı için de karnına taş bağlamıştı. Bu vaziyetteyken Hazret-i Ebu Bekir?e rastladı ve belki kendisini doyurur ümidiyle ona bir ayet sordu. Hazret-i Ebu Bekir ise suali cevapladıktan sonra geçip gitti. Daha sonra Hazret-i Ömer çıkageldi. O da aynı şekilde davrandı. Zira o an ikisinin de imkanı bulunmuyordu. Derken Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- Ebu Hüreyre?yi gördü ve kalbinden geçeni simasından anlayıp onu evine davet etti. Efendimiz?in evine bir kap içinde biraz süt getirilmişti. Ebu Hüreyre sütü görünce sevindiyse de Peygamber Efendimiz, Ebu Hüreyre?ye, Suffe ehlini çağırmasını emretti. Suffe ehli, İslam misafirleri idi. Onların ne sığınacak aileleri, ne malları, ne de bir kimseleri vardı. Peygamber Efendimiz?e bir sadaka geldiğinde onlara gönderir, kendisi ondan hiçbir şey almazdı. Şayet gelen bir hediye ise, kendisi bir miktar alır, kalanın hepsini yine onlara ikram ederdi.

Zira Rasul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz:

?Allah?ın kulları arasında bir grup var ki, onlar ne peygamberlerdir ne şehidlerdir Üstelik Kıyamet günü Allah indindeki makamlarının yüceliği sebebiyle peygamberler de, şehidler de onlara gıbta ederler?

Herkesin mutlaka okuması gerek. İnşaAllah okurlar, inşaAllah kardeşlikten nasibimizi alırız.

biz de o kutlu kervandan olalım inşallah, bu mübarek gün hürmetine...

Bedir Harbi?ne gidilirken imkansızlıklar sebebiyle bir deveye üç kişi nöbetleşe biniyordu. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- da Hazret-i Ali ve Ebu Lübabe -radıyallahu anhüma- ile nöbetleşe bindiler. Her iki sahabi de sıralarını can u gönülden Efendimiz?e ikram etmek istedilerse de, Efendimiz kendisini onlardan ayrı görmedi ve onlar gibi sırayla deveye bindi. (Bkz. İbn-i Sa?d, II, 21)

?İki nimet var ki beni hangisinin daha çok sevindirdiğini bilemiyorum. Birincisi, bir adamın ihtiyacını karşılayacağımı ümid ederek bana gelmesi ve bütün samimiyetiyle benden yardım istemesidir. İkincisi de, Allah Teala?nın, o kimsenin arzusunu benim vasıtamla yerine getirmesi, yahut işini kolaylaştırmasıdır. Bir müslümanın sıkıntısını gidermeyi, dünya dolusu altın ve gümüşe sahip olmaya tercih ederim.? (Ali el-Müttaki, Kenzü?l-Ummal, VI, 598/17049)

?Otur, iç!? buyurdu. Sonunda Ebu Hüreyre -radıyallahu anh-:

Nitekim Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur:

?Mü?min, başkalarıyla ülfet eder ve kendisiyle ülfet edilir. Kimseyle ülfet etmeyen ve kendisiyle de ülfet edilmeyen kişide hayır yoktur.? (Ahmed, II, 400; V, 335; Hakim, I, 73/59)

Orada bulunanlar sordu:

Kardeşlik hukukunda ufkumuzun çok geniş olması icab eder. Zira kardeşlikteki derecemiz, kalbi olgunluğumuzun da seviyesini göstermektedir. Buna göre:

Dolayısıyla din kardeşiyle ülfetin ilk şartı; külfeti, yani yük olmayı terk etmektir. Yani kardeşine lüzumsuz yere yük olmamak, bilakis onun yükünü hafifletmeye çalışmaktır. Külfeti olmayanın ülfeti , zahmet vermeyenin de muhabbeti devamlı olur.

?Ey Allah?ın Rasulü! Biraz yemeğim var, bir-iki kişiyle birlikte bize buyrun.? dedi. Rasul-i Ekrem Efendimiz; yemeğin ne kadar olduğunu sordu. Cabir -radıyallahu anh- da olanı söyledi. Bunun üzerine:

Allah Rasulü?nün sevgisine ve?kardeşlerim? iltifatına layık olabilmemiz için, ümmetin dertleriyle dertlenip din kardeşlerimizin hizmetinde bulunmamız zaruridir. Zira kuluna hizmet, Allah Teala?ya hizmet; ümmetine hizmet de Peygamber Efendimiz?e hizmet gibidir.

Birgün Peygamber Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-:

«?Nereye gidiyorsun? dedi. O zat:

ALLAH razı olsun.

?Sana ne kadar yemeğimiz olduğunu sordu mu? dedi. Hazret-i Cabir; ?Evet sordu.? deyinde o firasetli hanım; ?O halde telaşa gerek yok!? diyerek kocasını teskin etti. Çok geçmeden sahabiler çıkageldi. Efendimiz, ashabına:

2. İkinci merhale ise; ?Sen onları simalarından tanırsın...? (el-Bakara, 273) ayetinin sırrına ererek muhtaç durumdaki kardeşinin istemesine gerek kalmadan sıkıntısını giderebilmektir. Bu ayet-i kerime, yüksek haya ve iffetlerinden dolayı zaruretlerini söylemekten çekinen din kardeşlerimizi simalarından tanıyabilecek kalbi hassasiyete ermemizi telkin etmektedir ki, bu yüksek bir kardeşlik ufkudur.

Ecdadımız Osmanlı?da din kardeşini düşünme olgunluk ve hassasiyeti öyle yüksek bir nezaket, zarafet ve incelik meydana getirmişti ki, bir evde hasta bulunduğu takdirde o evin penceresine kırmızı bir çiçek konur, satıcılar ve hatta mahallenin çocukları bile oradan sükunetle geçmek gerektiğini böylece anlar ve hastayı rahatsız edecek davranışlardan kaçınırlardı.

1. Durumu iyi olan mü?minin, kendisine müracaat eden zor durumdaki din kardeşine yardımcı olması, kardeşlikte birinci merhaledir. Nitekim ayet-i kerimede buyrulur:

?Yedi sınıf insan vardır ki Allah Teala, onları hiçbir gölgenin bulunmadığı bir günde, kendi gölgesiyle gölgelendirir? birbirlerini Allah için seven, bir araya gelişleri ve ayrılışları bu muhabbetle gerçekleşen iki kişidir? buyrulur. (Buhari, Ezan, 36)

İslam kardeşliği, Allah?ın mü?minler arasına koyduğu öyle ulvi bir hukuktur ki, layıkıyla riayet edildiğinde, ecri muhteşemdir. Fertlerin ve toplumun huzur, sürur ve saadet kaynağıdır. Yine İslam kardeşliği; bütün mü?minleri gönlün muhabbet iklimine alabilmek, samimi ve candan bir dost olabilmek, kardeşinin sevinciyle sevinip derdiyle dertlenmek, zor zamanında teselli kaynağı olup gerektiğinde nefsinden fedakarlıkta bulunabilmektir.

?Bunlar öyle bir kavimdir ki, aralarında ne akrabalık ne de ticaret ve iş münasebeti olmaksızın, sırf Allah rızası için birbirlerini severler. Vallahi yüzleri bir nurdur ve kendileri de nurdan birer minber üzerindedirler. İnsanlar korktukları zaman bunlar korkmazlar, insanlar mahzun oldukları zaman bunlar hüzünlenmezler.? buyurdu ve peşinden şu ayeti okudu:

-aleyhissalatü vesselam-?a kardeş olma müjdesine mazhar olanlardır.

?Bişr-i Hafi seninle kardeşlik olmak istiyor. Bunu açıkça söylemekten çekindiği için, beni size gönderdi. Kendisini kardeşliğe kabul etmenizi diliyor. Fakat kardeşlik haklarına layıkıyla riayet edememekten çekiniyor.? der.

?Oo, hem çok, hem de güzel! Hanımına söyle, ben gelinceye kadar tencereyi ateşten indirmesin, ekmeği de fırından çıkarmasın!? buyurdu. Sonra ashabına:

Yine Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- bir din kardeşini Allah için sevmenin, Allah?ın muhabbetine vesile olduğunu şöyle ifade buyurmuştur:

Bunun üzerine Maruf-i Kerhi Hazretleri:

İbn-i Salim, durumu nakledince Bişr-i Hafi Hazretleri bundan gayet hoşnud olur ve memnuniyetle kabul eder.

Toplumda madde-mana dengesinin mana aleyhinde bozulduğu, iman muhabbetinde hızlı erimelerin ve ruhlarda derin kırılmaların yaşandığı zamanlarda ise bu tablo çok daha vahim bir hal almaktadır. Küçük hesaplar ve dünyevi menfaatler uğruna nice mü?minler arasına dargınlık, kırgınlık ve soğukluk girmekte; cehalet, bencillik ve duygusuzluklar neticesinde İslam kardeşliği zaafa uğratılmaktadır.

«?Hayır, ben onu sırf Allah rızası için severim, onun için ziyaretine gidiyorum. dedi. Bunun üzerine melek:

?Biz öyle zamanlar gördük ki, içimizden hiç kimse kendisinin altın ve gümüşe müslüman kardeşinden daha layık olduğunu düşünmezdi. Şimdi öyle bir devirdeyiz ki, altın ve gümüşü müslüman kardeşimizden daha çok seviyoruz.? (Heysemi, X, 285)

Hazret-i Ali -radıyallahu anh- da şöyle buyurmuştur:

?Annem Safiye, yanında getirdiği iki hırkayı çıkarıp:

Muhammed bin Yusuf İsfehani de şöyle buyurur:

Osman Nuri Topbaş

Uhud?da yaşanan kabına varılmaz bir din kardeşliği manzarasını Zübeyr bin Avvam -radıyallahu anh- şöyle anlatmıştır:

?Eğer senin sıkıntılarına katlanacak, ihtiyaçlarını giderecek birini arıyorsan, bu zamanda öyle bir kardeşi bulamazsın. Ama kendisine Allah için yardım edeceğin, sıkıntılarına Allah rızası için katlanacağın bir kardeşlik istiyorsan, böyleleri pek çoktur.? buyurdu.

?-Malın-mülkün sana mübarek olsun kardeşim, sen bana çarşının yolunu gösteriver, kafi!? diyebilme olgunluğunu göstermişlerdir. Din kardeşliğinin akrabalık asabiyetini aşmasına dair, nice ibretli misaller sergilemişlerdir.

4. Din kardeşliğinde en yüksek derece ise, isar makamıdır ki, mü?min kardeşini kendi nefsine tercih etmek, kendi hakkını ona devredebilmek ve onu kendinden üstün tutmaktır. Gerektiğinde kendi mahrumiyetine razı olup din kardeşinin ihtiyacını kendi ihtiyacından önce düşünebilmektir. İşte bu, sıddikların, müttakilerin, salihlerin mertebesidir ve Allah için birbirini sevmenin zirvesidir.

?Kalkınız!? dedi. Muhacirler ve Ensar hep birlikte kalktılar. Hazret-i Cabir telaşla zevcesinin yanına varıp:

Ebu Davud, Büyü 78, (3527)

Fakat muhabbet de, kuru bir davadan ibaret değildir. Kardeşinin derdiyle dertlenip sıkıntısını paylaşmadan, kusurlarını affedip fedakarlık ve feragat göstermeden, gerçek manada muhabbetten söz edilemez.

Yine Hendek Savaşı günlerinde yaşanan şu hadise de çok ibretlidir:

?Kardeşlerimizi görmeyi çok isterdim. Onları ne kadar da özledim!? buyurdu. Ashab-ı kiram:

Onun yolunda, Onun verdikleriyle, Onun için olsun herşeyimiz...

?Bilesiniz ki, Allah?ın dostlarına korku yoktur; onlar üzülmeyecekler de. Onlar ki Allah?a iman etmişlerdir ve hep takva ile korunur dururlar. Onlara dünya hayatında da, ahiret hayatında da müjdeler vardır. Allah?ın sözlerinde değişiklik yoktur. İşte bu, en büyük kurtuluştur.? (Yunus, 62-64) (Ebu Davud, Büyu, 76/3527; Hakim, IV, 170)

«?Bunları kardeşim Hamza?ya kefen yapasınız diye getirdim. dedi.

şu an yüreğimin en derininden gelen bir iniltiyle inşallah diyorum handan...

Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-:

?Bunlar kimlerdir ve ne gibi hayırlı ameller yapmışlardır? Bize bildir de, biz de onlara sevgi ve yakınlık gösterelim ya Rasulallah!? dediler.

?Bir kimse, başka bir köydeki kardeşini ziyaret etmek için yola çıktı. Allah Teala, adamı gözetlemek için onun yolu üzerinde bir melek vazifelendirdi. Adam meleğin yanına gelince, melek:

?Muhacirlerden önce yurt edinenler ve imana sarılanlar , kendilerine hicret edenleri severler. Onlara verilenlerden ötürü gönüllerinde bir sıkıntı ve rahatsızlık duymazlar. İhtiyaç içinde kıvransalar dahi, mü?min kardeşlerini kendi nefislerine tercih ederler? (el-Haşr, 9)

3. Bir üst merhale, birr?e ermek, yani kendisi için sevip istediği şeyleri kardeşi için de isteyebilmek, kardeşini kendisinden ayrı görmemektir.

Ashab-ı kiram:

Nitekim imanın küfre karşı ilk direnişi olan Bedir Harbi?nde Hazret-i Ebu Bekir -radıyallahu anh- oğlu ile, Ebu Ubeyde bin Cerrah -radıyallahu anh- babasıyla, Hazret-i Hamza -radıyallahu anh- kardeşiyle kılıç kılıca geldi. Yani dini asabiyet, bütün fani asabiyetleri sıfırladı...

Nitekim tasavvufta?yol kardeşliği? demek olan?ihvanlık? da; Allah?a giden yolda yardımlaşmayı, dini ve manevi meselelerde birbirini desteklemeyi, kardeşinin eksikliğini telafi etmeyi ve onun dert ortağı olmayı ifade eder ki, İslam kardeşliğinin çok ince ve derin bir hassasiyetle yaşanmasıdır.

Rabbimiz, bizleri kardeşlik hukukuna layıkıyla riayet ederek kardeşlik mes?uliyetinden beraat fermanı alabilen mes?ud kullarından eylesin! Gönüllerimizi din kardeşliğinin feyz ve ruhaniyetiyle doldursun!

Zevcesi, biraz arpa ile bir de oğlak olduğunu söyledi. Hazret-i Cabir, oğlağı kesti, arpayı da öğüttü. Eti tencereye, ekmeği de fırına koydurup hemen Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?in yanına gitti.

Peygamber Efendimiz?in, Muhacirlerle Ensar arasında gerçekleştirdiği kardeşlik anlaşması, eşsiz bir fazilet tablosudur. Öyle ki Ensar, adeta mal beyanında bulunarak bütün varlıklarını ortaya koymuş, Muhacir kardeşleriyle eşit olarak bölüşmeyi göze alabilmişlerdir. Buna mukabil, gönülleri birer kanaat hazinesi olan Muhacirler de istiğna halinde:

Çok güzel olmuş Suğracığım. Çokta ihtiyaç vardı, böyle güzel bir paylaşıma...

?Bu zamanda hakiki kardeşlikler azaldı. Nerede o, Allah için yapılan kardeşlikler?..? deyince, Cüneyd-i Bağdadi Hazretleri:

Böyle kamil mü?minlerin din kardeşlerine duydukları muhabbetin temel gayesi, Allah?ın rızasına erebilmektir. Din kardeşinin duasından istifade etmek, onunla ülfet ve ünsiyet kurmaktaki tek niyet, Allah?a yakın bir kul olabilmektir.

Yani İslam kardeşliği, dostluğun da zirvesini teşkil eder. Hazret-i Ebu Bekir -radıyallahu anh- ki; Allah Rasulü?nün?Yar-ı Gar?ı,1 üçüncüleri Allah olan iki kişinin ikincisi, Sıddik-ı Ekber!.. ?Bütün kapılar kapansın yalnız Ebu Bekir?inki açık kalsın?; ?Ebu Bekir benden, ben de ondanım? şeklinde nice peygamberi iltifata ve Allah Rasulü?yle devamlı kalbi irtibat halinde olduğu için?nebevi esrarın en yakın mahremi? sıfatına mazhar bir sahabi! Fakat Fahr-i Kainat Efendimiz, bu aziz sahabisiyle olan dostluk mefhumundan bile daha üstün tutuyor, İslam kardeşliğini? Nitekim Hazret-i Ebu Bekir?in hayatında da İslam kardeşliğinin zirve tezahürleri müşahede edilmiştir.

İslam kardeşliğinde mutlaka riayet edilmesi gereken birtakım şartlar vardır ki, bunlara riayet, din kardeşlerimizin üzerimizdeki hakkıdır. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- bunları şöyle hulasa eder:

?Hayır, Sen?i hak peygamber olarak gönderen Allah?a yemin ederim ki, artık içecek yerim kalmadı.? dedi. Nihayet Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- kabı aldı, Allah?a hamdetti, besmele çekti ve kalan sütü içti.? (Bkz. Buhari, Rikak, 17)

Din kardeşini nefsine tercih edip?önce kardeşim? diyebilmek hususunda, asr-ı saadetteki kalbi olgunluğu yansıtan İbn-i Ömer -radıyallahu anhüma-?nın şu sözleri de çok manidardır:

«?Sen onu nasıl seviyorsan Allah da seni öyle seviyor. Ben, bu müjdeyi vermek için Allah Teala?nın gönderdiği elçiyim. dedi.? (Müslim, Birr, 38; Ahmed, II, 292)

Amin. İnşaAllah. Şu mübarek gün hürmetine bir daha kavga etmeyelim.

Amin!..

«?O kardeşinden elde etmek istediğin bir menfaatin mi var? Adam:

?Ey Allah?ın Resulü! Onlar kim, bize haber ver!?

Bir kimse, Hak dostlarından Cüneyd-i Bağdadi?ye:

Hak dostu Bişr-i Hafi Hazretleri, Esved bin Salim?i, Maruf-i Kerhi Hazretleri?ne yollar. Esved bin Salim ona:

?Vay başımıza gelenlere! Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- yanında Muhacirler, Ensar ve beraberlerinde olanlarla birlikte geliyor.? dedi. Hanımı:

Tarihte benzeri görülmemiş bir?uhuvvet, yani kardeşlik? nizamını insanlığa tebliğ etmiş olan Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- buyururlar ki:

?Sizler benim ashabımsınız, kardeşlerimiz ise henüz gelmemiş olanlardır.? buyurdular. (Müslim, Taharet, 39, Fedail, 26)

?Allah?ın kullarından birtakım insanlar vardır ki, nebi değildirler, şehid de değildirler, fakat kıyamet gününde Allah katındaki makamlarından dolayı onlara nebiler ve şehidler imrenerek bakacaklardır.?

Ve şu ayeti okudu: ?Haberiniz olsun Allah?ın dostları var ya! Onlara ne korku var ne de onlar üzülecekler? (Yunus 62)

Bar Olma Yar Ol!..

Hazret-i Ali?yi kendine kardeş yapmakla, onu ilimde kendisine ortak etti. En sevimli kızını ona verdi. Şimdi sen şahid ol, madem ki seni gönderdi; ben de onu Allah için kardeşliğe kabul ettim. O beni ziyaret etmezse de, ben onu ziyaret ederim. Ona söyle, sohbetlerde buluşalım. Halinden hiçbir şeyi benden saklamasın, her halini bana bildirsin?

ben seni Allah için seviyorum gamzecim :)

Görüldüğü üzere İslam kardeşliğinin en mühim şartlarından biri de vefadır. Yani kardeşliğiyle hayatı boyunca muhabbeti devam ettirmek, vefatından sonra da aile efradı ve ahbabıyla muhabbeti sürdürüp onu hayır dualarla yad etmektir.

Ben de "amin" deyim.

?Bizim dost ve kardeşlerimiz, bize aile efradımızdan daha sevimlidir. Zira aile efradımız, bizi dünyada anar. Fakat dostlarımız, mahşer yerinde bizi ararlar.? (İhya, c. II, sf. 437)

Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- buyurur:

umudumuz, korkumuz, hüznümüz, sevincimiz...

?Otur da iç!? buyurdu. O da oturup kanıncaya kadar içti. Kabı ne zaman Efendimiz?e verecek olsa Efendimiz tekrar tekrar:

Allah Rasulü?nün Suffe ehlini davet etmesi, Ebu Hüreyre?nin pek hoşuna gitmedi. Zira süt, Suffe ehline bile yetmezdi ki artıp kendisine de kalsın. Fakat Allah Rasulü?nün emrine itaat etmemek olmaz düşüncesiyle hemen gidip Suffe ehlini davet etti. Peygamber Efendimiz, Ebu Hüreyre?ye, sütü teker teker bütün Suffe ehline ikram etmesini emretti. Kabı alan her sahabi kanıncaya kadar içip kabı geri verdi. Bütün Suffe ehli içtikten sonra Ebu Hüreyre -radıyallahu anh- kabı Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?e uzattı. Efendimiz eline aldığı kabı Ebu Hüreyre?ye vererek:

Bunlar içinde Bezm-i Alem Valide Sultan?ın Şam?da kurduğu vakıf çok dikkat çekicidir. Vakfın hizmet sahası; hizmetkarların yanlışlıkla kırdıkları veya ziyan verdikleri eşyaları, onların haysiyetleri rencide edilmesin diye tazmin etmektir.

İşte bu kardeşlik şuurunun bir mahsulü olarak Osmanlı?da vakıf müesseseleri toplumu bir şefkat ağı halinde örmüştür. Osmanlı döneminde -tespit edilebildiği kadarıyla- 26 bin küsur vakfın kurulmuş olması, ecdadımızın bu husustaki gayret-i diniyyesini ve faziletini göstermesi bakımından çok ibretlidir.

?İnsanın çoluk-çocuğu, salih kardeşliği gibi nasıl olabilir? Çoluk-çocuk, mirasını alıp zevk ile yiyerek vakit geçirir. İyi kardeşlik ise matemini tutar, kabirdeki halini düşünür ve o toprak altında yatarken onun için hayır duada bulunur.?

?Allah?ın sana ihsan ettiği gibi, sen de ihsan et!..? (el-Kasas, 77)

inşallah ablacım. Rabbim hepimizden razı olsun...

İslam Kardeşliği Daha Üstündür...

-aleyhissalatü vesselam- hendeğe indi ve kazmayı vurduğu gibi o sert kayayı un ufak etti. Bu sırada Cabir -radıyallahu anh- eve gitmek için Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-?den izin aldı. Evde hanımına, Allah Rasulü?nün açlıktan dayanılmaz halde olduğunu söyleyip:

Hazret-i Ömer?i sırtında un çuvalıyla gece karanlığında matemlerin ve dertlilerin civarında dolaştıran halet-i ruhiye, yani gönül hassasiyeti de budur.

Ecdadımızın asırlar önce iman vecdiyle sergilediği din kardeşliği hassasiyetleri, bugünkü menfaatperest toplumların hayallerinin bile erişemeyeceği seviyededir.

?Selamı yayınız, fakir ve yoksulları doyurunuz, böylelikle Aziz ve Celil olan Allah?ın size emrettiği şekilde kardeşler olunuz.? (İbn-i Mace, Et?ıme, 1)

Ecdadımız Osmanlılar?ın yaptıkları imaret, kervansaray ve misafirhanelerde, gelen yolcuların önüne, onun kim olduğuna bakılmaksızın yemek konulur, bütün yolcular, buralarda üç gün kalabilirdi. Giderken de şayet ayakkabıları eskiyse yenisi verilirdi. Zenginler, hapishaneleri dolaşıp borcunu ödeyemediği için hapsedilmiş olanları kurtarırlardı. Yine varlıklı mü?minler, bilhassa Ramazan-ı Şerif?te bakkalları gezip borç defterinden herhangi bir yaprağı açtırır, borcun sahibini bilmeksizin hesabı öder, tıpkı sadaka taşlarında olduğu gibi, veren alanı, alan vereni görmeden, sırf rıza-yı ilahi için harikulade bir din kardeşliği yaşanırdı.

Bu fazilet merhalesinin diğer bir misali de, Hazret-i Osman?dır. Zira Medine?de su sıkıntısı çekilirken Osman -radıyallahu anh- büyük bir bedel ödeyerek Rume Kuyusu?nu satın aldı ve müslümanlara vakfetti. Rivayete göre kendisi de bu kuyudan su almak için diğer mü?minlerle birlikte sıraya girerdi.

?Bunu ye, komşularına da ikram et, çünkü açlık insanları perişan etti!? buyurdu. (Bkz. Buhari, Megazi, 29; Vakıdi, II, 452)

?Biz Sen?in kardeşlerin değil miyiz ya Rasulallah? dediler. Efendimiz -aleyhissalatü vesselam- da: