Okulumuzdan birileri öldüğünde artık içimden rahmet okumak gelmiyor. Uğraşanlar ve uğraşılanlar olarak ayrıştığımız için kimsenin bu ülkede geleceği yok. Ayrıca öğrencilerin sırtından para kazanıp bir de onların zamanlarını boşa harcayan hocalara da... Neyse zaten zamanında ölsem de gam yemeyecek kadar küfrettim. Ben kaybettim, benle alay edenler kaybetti. Hepimiz ya kaplumbağalar ya da kaplumbağalara taş bağlayıp denize atanlar gibiyiz. Sosyal medya yüzünden insanlar sığlaştı. Ben artık sosyal medya denilen ortamda insan denilen pisliği görmek istemiyorum.

Uykum kacti biraz basliklari dolasayim kimse yokken:))

Ekşisözlük googlede her çıktığında ecburen okuyorum. Yan tarafa da gözüm kayınca meraklanıp açıyorum. Bazen kendimin anlatıldığını bile düşünüyorum. Hayatım 5-6 yıl içinde bu ülkeyle beraber yayından çıktığı için "senelerdir psikolojisi ileri derecede bozuk olan, topluma tutunmaya çalışan ama artık istenmeyen, uyum da sağlayamayan, bunlar oldukça daha da kafayı yakan, daha fazla alay edilen birinin bütün bu yaşadıklarının farkında olmak ve 6-7 yıllık süreçte hayatının kayıp gidişine, ara ara sosyal medyadaki çırpınışlarına tanık olmak. yarın bir gün intihar ettiği duyulsa şaşırmayacak durumda olmak, ama elden de hiçbir şey gelmemesi." entrysini bile okumak bir tuhaf yapt beni. Böyle ağzına geleni söylemenin özgürlük olduğunu sanan pisliklerin bulunduğu bir ülkede internet yasaklanmalı. Ayrıca hayatımı düzeltebilecekken bana iş vermeyen hocalarıma, ALES sınavında soruları çalanlara, yoluma taş koymak için uğraşanlara meleklerin her istenileni yerine getirdiği Perşeyi Cumaya bağlayan bu gecede beddua ediyorum.