İbn-i Hazm, devamla şöyle diyor:

Aynı şekilde Ömer müslümanların biat ve itaati ile imam olmuştur. Müslümanlar Ebubekir'in Ömer hakkındaki vasiyetini yerine getirmediklerini farzedersek, Ömer imam olmayacaktı. Bunun caiz olup olmaması ayrı meseledir. Çünkü helal ve haramlılık, fiillere bağlı bir şeydir. Ama velayet güç ve kuvvetle tahakkuk eder. O da Allah ve Rasulünün sevdiği bir yöntem ile tahakkuk eder. Dört raşid halifenin hilafetleri gibi. Bazen bunun dışındaki bir yöntemle de tahakkuku mümkündür ki, zalimlerin saltanatları gibi.

Ehl-i sünnetin?İtaatkar, sevaba müstahak olmadığı gibi, isyankar da cezaya müstahak değildir. Allah peygamberi cezalandırıp iblisi de mükafatlandırır? dediklerini iddia ediyorsun.

Bunların varlıklarına iman, hiçbir alimin görüşünde vacip değildir. Onlara iman etmenin vacipliğini iddia edenlerin sözleri sizin sözleriniz gibi merduttur. Zahidin bunlar hakkındaki fikrinin gayesi, varlıklarını kabullenenin onları inkar edenden daha faziletli olmasıdır. İnsanları hidayete eriştiren, onları zafere kavuşturan veya onları rızıklandıranın Kutub veya Gavs olduğunu iddia eden ve bu işlerin ancak onların vasıtasıyla insanlara tevdi edildiğine inanan sapıktır. Onun bu sözleri hıristiyanların bu konuda söylediklerine benzer. Bu durum bazı cahillerin?Rasulullah ve kendi şeyhlerinin Allah'ın bildiklerini bilebileceklerini, gücünün yettiğine onların da güç yettirebildiklerini? iddia etmeleri gibidir.

Fakat sen ey Rafizi, arkadaşların gibi bir şeyi zorla iddia edercesine anlatıyorsun. Ehli sünnetin demediklerini demiş gibi kabul ediyorsun. Ehli sünnetin?Allah 'ın zatına bir şey vacip değildir. Ondan kötü bir şey meydana gelmez? sözlerinden yukarıdaki iddialarını çıkarıyorsun. Yani Allah sence kötü olanı işler.

?... Onları hem nimetle, hem de musibetle imtihan ettik ki, gerçeğe dönsünler.? (A'raf: 7/168),

Ey insanlar! Dikkatle dinleyiniz. Halife tayin etme işi sizin işinizdir. Siz tayin etmediğiniz müddetçe bunda hiç kimsenin hakkı yoktur. Her ne kadar önceleri Osman'ı tayin etmede ihtilafa düşmüş isek de, şu anda dilerseniz bu işi uhdeme alacağım. Aksi halde hiç kimseyi zorlamam...? Bu husustaki uzun bilgiyi Taberi 5/156-157 sahifelerinden almak mümkündür. Emirülmü'minin?Halife tayin etme işi sizin işinizdir, onda kimsenin hakkı yoktur. Ancak tayin ettiğiniz müstesna? sözü şiiler'in on üç asırdan beri bu hususta uydurdukları iddiaları tamamen yok ediyor. Bu iddialarım?El-Avasım Minel Kavasım? adlı eserin 142-143. sahifelerinde açıkça görmek mümkündür.)

?Bundan sonra bilinmelidir ki, bu şerefli bir risale, güzel bir makaledir. Dini hükümleri ve müslümanların en şerefli konularından önemli olanları kapsar. Bunlardan biri İmamet konusudur ki, onun anlaşılmasıyla yüce makamlara erişilir. O imanın bir şartıdır ki, imanla ancak ebedi cennetlere hak kazanılır. Rasulullah ?Kim ki, zamanının imamını bilmediği halde ölürse, cahiliyye ölümü üzerine ölür.? buyurur. Bu eserle yüce sultana hizmet ettim. O sultan ki, arap ve acem sultanlarının sultanıdır...

?Rasulullah şöyle buyurdu:

Huzeyfe'nin yanına gittim. O da şöyle dedi:

?Namazı kıldıkları müddetçe hayır, namazı kıldıkları müddetçe hayır. Şunu iyi biliniz ki, kime bir vali tayin edilir de, kendisinden Allah'a isyan nitelikte bir fiil meydana geldiğini görürse, bu işi yaptığı müddetçe, yaptığı işi kınasın. Fakat bir el kadar da olsa itaatten ayrılmasın.? (Müslim İmare: 17)

Ehl-i sünnet, Peygamberlerin tebliğ ettiği risalet konusunda masum olduklarında ittifak etmişlerdir. Diğer konularda kendilerinde hatacıklar sadır olabilir. Fakat onlar asla o hataya ve herhangi bir zelleye devam etmezler. Peygamberliğe zarar getirecek her şeyden uzaktırlar.

(a - Lut b. Yahya, şiilerin en az yalan söyleyenlerindendir. İbn-i Adiyy onun hakkında: ?Şiidir, şiilerin haberlerini uydurur.?, Hafız ez-Zehebi de?Mizanül İ'tidal? adlı eserinde: ?Haberleri uydurma olup, güvenilmez. Ebu Hatim ve başkası haberlerini almamışlardır.? der. 157de ölmüştür.)

İbnul ud el-Hilli şöyle der:

Bu hadis, ırkçılık uğruna savaşanları -ki rafiziler bunların başında gelir- içine alır. Fakat bu yolda savaşan bir müslümanı tekfir etmeyiz, her ne kadar itaattan çıkmış ise de, öldüğünde kafir değil, cahiliyye bir ölüm ile ölür, hükmünün çıktığı bir başka yorumda ifade edilmektedir.

(Ebul Huzayl Muhammed b. Huzeyl b. Abdullah b. Mekhul (134-228) dür. Abdülkays oğullarındandır. Basralı mutezililerin lideri, mezheblerindeki bidatların mucididir. Ancak bazı görüşlerde mutezileden ayrılmış ve tek başına kalmıştır. Mutezileden el Cubai, Ca'fer b. Harb ve El-Murdar ona karşı gelmişlerdir. Cennet ve cehennemi inkar ettiği konusunda, Abdülkadir el-Bağdadi'nin?El farku beynel Firak? adlı eserinin 73. sahifesine bakınız. Ebul Huzeyl uzun bir ömür yaşamış, sonunda da kör olmuş ve bunamıştır)

Denilir ki: Mücerred tayin ile aleme bir lütuf ve rahmet inmemiştir. Üstelik insanlar Onları yalanladılar ve onlara isyan ettiler. Muntazar'dan ne ona inanan ve ne de onu inkar edene bir fayda gelmiştir. Ali'den başka On iki İmamdan geri kalanlara gelince Onlardan edinilen istifade diğer din alimlerinden edinilen istifade gibidir. Ulu'l-Emr'den beklenen menfaat yalnız onlarla elde edilmiş değildir. Böylece?Lütuf? diye bahsettiğin şeyin şüphe ve yalandan ibaret olduğu anlaşılmış oldu.

?Öyle bir fitne olacak ki, O'na karışmayan karışandan daha hayırlıdır.? (Müslim Fiten: 3)

Ehl-i Sünnet ve rafizilere nisbet ettiğin bu nakiller yalan ve tahrifle doludur.

Rafiziler çoktan beri itaatten çıkmış ve cemaatten ayrılmışlardır. İbn-i Abbas'tan rivayet edildiğine göre Rasulullah şöyle buyurur:

Semaların zirvesi O'nun en alçak yerine inmiştir.

Allah zulmü zatına haram kılarken rahmeti de vacip kılmıştır.

Yaratılan şey zulüm ise yaratanın değil onu işleyenin zulmüdür. Allah kullarının ibadetini, haclarını, oruçlarını yaratıyorsa, haccı yapan, orucu tutan o değildir. Aynı şekilde Allah kulların açlığını yaratıyorsa Ona aç denmez. Allah bir yerde bir fiil yaratırsa onunla nitelendirilmez. Böyle olsaydı yarattığı her şeyle nitelendirilecekti.

?... O, kendi üstüne rahmeti yazdı...? (En'am, 6/12) buyuruyor.

- Veya konuştuklarından bir şey biliyor musun?

İkincisi; Allah cezayı ancak mustahakkına verir. Hiçbir zaman iyi adamı cezalandırmaz. Onun için O'ndan gelen bir nimet O'nun iyiliğinden; gelen her bela da adaletinin tecellisindendir, denilir. Yine bunun içindir ki Allah insanları günahlarıyla cezalandıracağını, onlara verdiği nimetlerin kendisinden bir iyilik olduğunu haber veriyor.

Allah 'ın hidayeti mümin ve kafirlere karşı eşittir. Dini açıdan müminlerin kafirlere karşı daha fazla bir nimetleri yoktur. Ebu Cehl'e verdiği hidayetle Ali'yi hidayete erdirmiştir. Bir babanın iki çocuğuna para verip bunlardan birinin payını hayra, diğerinin de şerre harcaması gibi... Allah 'ın dilediği halde olmayan, dilemediği halde olan şeyler vardır.?

Rasulullah Abbas'ı bizzat halife olarak tayin etmiş ve tayinini de ilan etmiştir. Ümmet ise bu nassı inkar ile irtidat etmiş ve inadına devam etmiştir, derken diğer bir gurubu da:

Bunun isbatı biraz önce bana naklettiğiniz bizim o güzel fikirlerimizledir. Dedim ki; Gaye o fikirlerden bizi ilgilendirenlerdir. Bizimle İlgili emir ve yasak olmadığı için yukarıdaki fikirler bize hüccet olamaz. O iddialar hakkında konuşmamız bize bir fayda sağlamıyacağına göre, Muntazara iman etmenin maslahat ve iyilik babından değil, cehaletten geldiğini biliniz.

?İmamiyye mezhebi Allah 'ın adil, İşlerinde hikmetli olduğuna, kötü bir şey yapmadığına, zulmetmediğine, insanlara karşı merhametli olup, onlara faydalı olanı yarattığına inanır...

?Ravendiyye'den bir gurup:

(Buradan işlerinde metanetli ve mü'tedil olan Ebubekir'in hilafete layık olduğu, anlaşılırken, hiç bir zaman ondan sonra halife olacak Ömer'in bu işi yapamıyacağı anlaşılamaz.) .

Bütün bu görüşlerden başka Osman , Ali ve taraftarlarını tekfir eden haricilerin görüşü, Rafizilerin Ali ile savaşanlarla bir çok sahabeyi fasık ve kafir kılan görüşleri, Ali ve taraftarlarını fasık ve zalim kabul eden Nasibi ve Emevilerin iddiaları vardır. Mutezilenin bir bölümü ise Cemel vakasının karşı guruplarından birini -ismini vermeden- fasıklıkla nitelendiriyorlar.

Tabii ki, yalancının şahitliği ittifakla reddedilir.

Din ve dünya maslahatı ancak onunla hasıl olmuştur. Halbuki, Muntazar'la onlara hiç bir maslahat sağlanmış değildir. Onu inkar edenlerden de ne din ve ne de dünya ile ilgili hiçbir maslahat kaçmış değildir. Allah'a hamd olsun.

?Salih kişi Rasulullahtır. birbirlerine bağlanmalarının manası ise Allah 'ın Onunla Peygamberini gönderdiği İslamı tatbik için onların mü'minlere imam olacaklarını ifade ediyor.?

Ebulkasım El-Musevi (Ebul Kasım Ali b. Hüseyn b. Musa'dır. El-Murtaza (355-436) lakabıyla bilinir. Rıza Muhammed b. Huseyn eş-Şair'in (359-406) kardeşidir. Bu iki kardeş Hz. Ali'nin hutbelerini tahrif ederek ziyadeleştirmeyi kendilerine vazife bilmişlerdir. Bu hutbelerde uydurulan herşeyin müsebbibi bu ikisi olup, Hz. Ali bu uydurmalardan uzaktır)

Yukarıdaki hadis, Rasulullah'ın kendisinden sonra Ebubekr'i ümmete halife olarak tayin ettiğinin açık bir delilidir.

Fakat Rafiziler hıristiyanlara benzediler. Cenab-ı Allah , emredildikleri ve haber verdiği hususlarda Peygamberlere itaat ve onları tasdik etmek için emir buyurdu. Fakat hırıstiyanlar o kadar aşırı gitti ki, İsa'yı Allah 'a ortak koştular, dinini değiştirerek Ona isyan ettiler. Bu aşırılıklarıyla dinden de çıktılar. Aynı şekilde Rafiziler de Peygamberler ve imamlar hakkında aşırı gittiler. Öyle ki onları Allah 'tan başka rablar edindiler. Peygamberlerin tevbe ve istiğfarlarını haber veren nassı yalanladılar. Bir de bakarsın ki mescidlerde Cuma ve cemaate engel olup, kabirlerin başında büyük topluluklar meydana getirerek Onları yüceltirler, hacceder gibi yaparlar. Hatta bazıları daha aşırı giderek o kabirleri tavaf etmenin daha büyük bir ibadet olduğunu iddia ettiler.

Elbette Allah ile hesaplaşmaya kalkışanı Allah kolayca ta'zib eder.

(Eser 1321 de Mısırda, El-Emiriyyetül-Küra adlı matbaada?Minhacüs-Sünnetin-Nebeviyye fi nakdi kelamiş-Şiati vel-Kaderiyye? namı ile basılmıştır. Şeyhül İslam İbn-i Teymiyyenin eserlerine isim verdiği az görülmüştür. Eserlerini süratle yazarken, senet ve kaynaklarıyla beraber nassları, imamların sözlerini ve tarihi hadiseleri sağlam bir şekilde ezberleyen güçlü ve benzeri olmayan hafızasına güveniyordu. Sonra alimler ve talebeleri bu eserleri ondan alıyor ve behemahal onları İslam alemine neşrediyorlardı. Eserleri okuyanlar mevzularına uygun bir isimle isimlendiriyorlardı. Bu sebepten dolayı bir eserinin birkaç ismi bulunabiliyordu. Hafız Zehebi Şeyhülislamın özel talebelerinden olunca Onun isimlendirmesine itimad ettik. Bu kitabın başkaları yanında meşhur olan diğer bir ismi de?Minhacüs-Sünne? dir. Böylece kitabı adlandırırken ikinci ismine de işaret ettik)

Rasulullah şöyle buyurur :

Ehl-i sünnetin; ?Allah kullarına mutlaka faydalı olanı değil, zararlı olanı da yapıyor. Çeşitli masiyetler ve küfür gibi. Bunların kaynağı Allah 'tır? dediklerini iddia ediyorsun.

Ehl-i Sünnet devamla; Alemde meydana gelen bütün bozuklukların kaynağı Odur. İtaatkar sevaba müstahak olmadığı gibi, isyankar da mutlak olarak cezaya müstahak değildir. Peygamberi ta'zib eder, firavunu mükafatlandırır. Peygamberler ma'sum değildir. Onlardan hata, isyan ve yalan sadır olabilir. Rasulullah imam tayin etmeden vefat etmiştir. Ondan sonra Ömer'in biatıyla ve Ebu Ubeyde, Salim mevla Ebi Huzeyfe, Useyd b. Hudayr ve Bişr b. Sa'd'ın rızasıyla halife Ebu Bekir'dir. Ondan sonra Ebu Bekir'in hükmüyle Ömer'dir. Sonra Ömer'in emriyle seçilen ve aralarında Osman'ın da bulunduğu altı kişinin -bazılarının muhalefetine rağmen- hükmüyle Osman , sonra halkın biatıyla Ali 'dir.

Allah sever ve rıza gösterir. Bu umumi olan mutlak dilemekten daha hastır.

?Sana bir iyilik gelirse fenalarını gider...? (Tevbe: 9/50),

Ergun'un Olcaytu ve Gazan adında iki oğlu vardı. Her ikisi de siyasi maslahatı, İslama girip idare ettikleri milletlere karşı iyi muamele etmekte buldular. Gazan Ehl-i Sünnet mezhebini seçti. Kardeşi Hudabende 703 de idareyi ele geçirince bir gurup şii ona yardımcı oldu. Rivayet edildiğine göre Hudabende bir gün hanımına kızarak onu üç talakla boşamıştır. Sonra onu tekrar himayesine almak isteyince ehl-i sünnet fakihleri bu durumun mümkün olamıyacağını, ancak bir başka erkeğe nikahlandıktan ve ondan da boşandıktan sonra mümkün olacağını söyleyince, durum kendisine zor geldi. Bunun üzerine yardımcıları olan şiiler, Hille alimlerinden İbnül Mutahhar adındaki zatı meseleyi çözmek için çağırmasını istediler. İşte Şeyhülislam İbn-i Teymiyyenin kendisine reddiye yazdığı adam budur. İbnul Mutahhar sultanın huzuruna gelince ona: Zevceni adil iki şahidin huzurunda mı boşadın? diye sorması üzerine Sultan; hayır dedi. İbnül Mutahhar: Zevceni iki adil şahidin huzurunda boşamadığın için talak vaki olmamıştır. Dilediğin gibi zevcenle muamelede bulunabilirsin; fetvasını verdi.

İkincisi: Rasulullah in bütün tayinleri; Tebukte Ali'yi Hendek'te İbn-i Ümmü Mektum'u, Zaturrika'da Osmanı ve diğerleri için yaptığı bu tür tayinler şümullü ve mutlak tayin değildir. Bundan da anlaşılıyor ki, Rasulullahtan sonraki hilafet ümmetin uhdesindedir. Rasulullah Ebubekr'i nass ile tayin etmeseydi ümmetin Ebubekr'in hilafeti üzerine icma etmeleri muhal olurdu. Bunun gibi sahih rivayette kadın:

Ma'sum imamlar yenilgiye uğramışlar. Mazlum ve aciz kalmış, güç ve kuvvetleri bitmiştir. Aynı şeyi Peygamberin vefatından sonra halife seçilinceye kadar Ali için de söylüyorlar. Allah 'ın, imamlarını güçlü kılmadığını böylece itiraf ediyorlar. Allah şöyle buyuruyor:

Birincisi: Halifeliğinde icma edilmesidir. İcma edenler hakkında Allah :

2)Rafizinin;

?Ebubekir'in oğlu Abdurrahman'ı bana çağırınız. Ebubekir'e öyle bir mektup yaz ki, Onun üzerine ihtilaf etmiyecekler.?

Bu faydalı ve nefis hakikatleri?Minhacül-İ'tidal fi Nakdi Kelami Ehli er-Rafdi vel İ'tizal? adlı eserden seçtim.

İbn-i Nu'man El-Müfid (Muhammed b. Muhammed b. Nu'man b. Abdusselam El-Bağdadidir. (336-413) Mezkur kişi Hille alimlerindendir. İkiyüzden fazla kitap, risale ve makaleyi te'lif ettiği söylenmektedir),

?Ebubekr'e söyleyin namazı kıldırsın.? (Buhari Ezan: 39, 46, 68, İ'tisam: 5, Müslim Salat: 169, Tirmizi Menakıb: 16 )

?Sonra bütün halkın biatıyle Ali İmam oldu.? Sözün, mühassısı olmayan bir tahsistir.

?Onlar sadıklardır? (Hucurat: 49/15) buyuruyor.

?Allah her şeyin yaratıcısı, mürebbisi ve şahididir. Dolayısıyla kullarının fiillerini, ibadetlerini yaratan, iradelerini gerçekleştiren Odur. ?

İbnul Mutahhar Cengiz Han'ın torunlarından Hudabende isminde bir sultana takdim etmişti. Eserdeki deliller nakli ve aklidir.

Ehli sünnet'in "Allah zulmü ve kötülüğü işler? dediklerini iddia ediyorsun.

?İdareciliğin gayesini gerçekleştirebilecek güçlü ve kuvvetli kişiler; kendilerine itaatle emrolunan Amirlerin en layık olanlarıdır. Bu kişiler Allah 'a isyan teşkil edecek bir şeyi emretmedikleri müddetçe itaat edilirler. İmamet hükümdarlık ve kuvvettir. İmam, ister adil ister facir olsun üç veya dört kişinin muvafakati ile hükümdar olamaz. Bunun içindir ki, Ali'ye biat edilince kendisinde bir güç meydana geldi ve imam oldu.

? : ?Ey Rabbimiz! Bizi müslümanlar kıl ve bizim neslimizden de sana teslim olan kimseler çıkar . Bize nasıl ibadet edeceğimizi göster ve tevbelerimizi kabul et. Çünkü sen Tevvab'sın, Rahim'sin.? (Bakara: 2/128)

Ebu Davud'un Süneninde ve Ebi Bekre'den rivayet edilen bir hadiste, Rasulullah bir gün şöyle buyurdu:

Ebu Hureyre den:

?Alimler imamet konusunda ihtilaf ettiler. Bir kısmı; Rasulullah imam tayin etmemiştir, bir kısmı; Ebubekir'i namaza imam tayin edince imamet ve hilafete en layık olanın kendisi olduğuna delildir. Diğer bir kısmı, fazilet bakımından en üstünleri olduğu için Onu öne geçirdiler. Diğer bir kısım alimler de, Rasulullah kendisinden sonra halifenin Ebu Bekir olacağını açık bir nassla ifade etmiştir, dediler. Biz de bu son görüşteyiz. Delillerimiz de şunlardır:

Aksine Ehl-i sünnetin cumhuru şunu diyorlar:

Rasulullah'ı risaletle görevlendirince Rasulullah da o ağır vazifeyi yerine getirdi. Kendisinden sonra halifenin Ali , sonra sırasıyla oğlu Hasan, Hüseyin, Hasanın oğlu Ali, Muhammed, Ca'fer, Musa b. Ca'fer, Ali b. Musa, Muhammed b. Ali el-Cevad, Ali b. Muhamed el-Hadi, Hasan b. Ali el-Askeri ve Muhammed b. el-Askeri olduğuna hükmetti. Aynı zamanda Rasulullah vefat etmeden önce imamet için vasiyyet etti.

Siz ise zannınızca Allah kendisine vacip olanı her kul için yaratması vaciptir, bunun zıddı Onun için haramdır diyorsunuz. Allah 'ın zatına vacip veya haram kılmadığı veya seri bir delille bilinmeyen bazı şeyleri Allah 'a vacip veya haram kılıyorsunuz. Dediklerinizi kabul etmeyenler için de; Onlar?Allah vacibi yerine getirmez? dediklerini iddia ederek, konuyu karıştırıyorsunuz.

Ama biz ona herhangi bir şeyi vacip veya haram kılmayız. Allah için vacip veya haram olan bir şey yoktur, diyenlerin indinde Allah 'ın kötüyü işlemesi veya bir şeyi ihlal etmesi mümteni olduğu gibi, Allah 'ın bizzat koyduğu hükümle onun için vacip ve haram vardır diyenlerin indinde de Allah, kendisi için vacip kıldığını ihlal etmez. Dolayısıyla her iki gurup da Allah 'ın va'dettiğini bozmayacağında, ittifak etmişlerdir.

Birincisi; Mezheplerin bu konudaki nakilleri,

?Allah'ın insanlara emir ve yasakları vardır. Onlara iyiyi yapması Allah için vaciptir. İmam da onlar için iyi bir şeydir. Çünkü, insanların kendilerine iyiliği emredecek kötülükten alıkoyacak bir imamları olması, onların iyiliği yapmalarına daha yakındır. Şu halde, onlar için imamın bulunması vaciptir. Bunun da günahsız olması şarttır ki, onunla gaye tahakkuk etsin. Günahsızlık ise Rasulullah'tan sonra Ali'den başkasına kalmış değildir. Bu hüküm icma ile sabittir. Ali Hasan'ı, O da Hüseyn'i imamete tayin etmiştir. Sıra Muntazar'a gelinceye kadar bu böyle olmuştur.?

Çünkü ondan önceki üç halife için cereyan eden biat ona yapılan biattan çok daha üstündür. Osman'ın şehid edilmesinden sonra henüz kalpler üzgün iken birlik ve beraberlik yokken Ali'ye biat edilmişti. Hatta Talha'yı zorla getirip Aliye biat için mecbur ettiler. Fitneyi çıkaranlar ise Medine'de henüz güçlü ve kuvvetli idiler. Bununla beraber birçok sahabi Ali'ye biat etmemişti. İbn-i Ömer bunlardan birisidir.

?Beni derdiyle hastalandırdı, sonra o da vereme tutuldu.?

?Salih zat, Rasulullah dır. Diğer üç zatın birbirlerine bağlanması ise Allah 'ın Peygamberini gönderdiği hususlarda Onların mü'minlere imam olacaklarına işarettir.?

İbn-i Hazm dedi ki;

?Ehl-i Sünnet Allah 'ın adalet ve hikmetine inanmadılar? sözü, Ehli- Sünnetten nakledilen batıl bir iddia olduğu iki yönden, anlaşılmaktadır.

?Rafiziler hariç bir bid'atçıdan nakiller yapılabilir. Çünkü, onlar yalancıdırlar.? dediğini işittim, der.

Allah şöyle buyurur:

Rafizi müellif İbnül Mutahhar şöyle diyor:

9)Ey Rafizi!

Birincisi: Bu teselsül geçmişte değil istikbalde, yapılacak işlerde oluyor. Binaenaleyh Allah bir işi yarattıktan sonra o işin hikmeti anlaşılmış olur. Bu hikmetten başka hikmet aranırsa istikbalde teselsül meydana gelir ki, bu da Cumhura göre caizdir. Çünkü cennetin nimeti ve cehennemin azabı içlerinde cereyan eden yeni yeni hadiseler olmasına rağmen devamlıdır. Fakat Cehm b. Safvan bunu inkar ederek, cennet ve cehennemin ebedi olmadıklarını ileri sürüyor.

Aslında rafiziler münazarada, delilleri açıklamada ve bunların gerektirdiği metodlarla uygulamada ehil değildir. Nakli delillerde de cahil oldukları gibi. Onların dayanakları isnadi kesilmiş tarihi olaylardır. Bu tarihi olayların çoğu da yalancılar tarafından uydurulmuştur. Lut b. Yahya, Hişam b. El-Kelbi gibi kimselerin haberlerine de itimad ederler.

Rafizilerin bugünkü akli dayanıkları Mu'tezile kitaplarıdır. Kader ve Allah'ın sıfatlarını inkar etmede onlarla hemfikirdirler. Halbuki, Mutezile, Ebu Bekir ve Ömer in halifeliklerine hakaret etmedikleri gibi, onların büyük bir bölümü mezkur halifeleri yüceltip, onları tercih ederler. Şiilerin kelamcılarından Hişam b. Hakem, Hişam el-Ceavliki, Yunus b. Abdurrahman el-Kummi ve benzerleri Allah'ın sıfatlarını maddeleştirmeğe kadar götürüyorlar.

?... Kullar arasında adaletle hüküm verilmektedir, hem onlara asla zulmedilmez.? (Zümer, 39/69)

?Allah alemi lütfundan hissesiz bırakmaması için günahsız imamlar tayin etmiştir.? sözüne gelince, yine onlar diyorlar ki:

?İnsanların ittifakı ve rızasıyla veya kılıç ile halife olup, emirül mü'minin adını taşıyan kimse ister itaatkar, ister asi olsun zekatın kendisine verilmesi caizdir.?

İmami olan bu kişi nakillerimizin çok doğru olduklarını itiraf etti. Ben de devamla ona şöyle dedim:

- Hakkında bizzat bir şey işittin mi?

Kadı Ebu Ya'la da şöyle diyor:

İmam-ı Şafiinin: ?Rafiziler kadar yalan şahitliği yapanı görmedim? dediğini, işittim diyor.

Ehl-i sünnetin?Peygamber kimsenin halifeliği hakkında hüküm vermemiştir. O, vasiyet etmeden vefat etmiştir.? dediklerini iddia ediyorsun.

Hudabende fetvayı alınca çok sevindi. İbnül Mutahharı özel ve yakın adamlarından yaptı. İbnül Mutahharın bu şeytani hareketinden dolayı, Hudabende bütün valilerine emirler göndererek, bundan böyle hutbelerin on iki imam adına okumalarını, isimlerini mescitlerin duvarlarına yazmalarını istedi. İbnül Mutahhar'ın verdiği bu batıl fetva ile Hüdabende'nin devleti şiileşmiş oldu. İşte İran ve Horasan devletinin resmen şiileştiği ilk merhale budur. Bu hadisenin 707 de olduğu rivayet edilmektedir.

Ey Rafizi!, Üstadınız el-Müfid?Meşhedlerin haccı? adındaki bir kitap te'lif ederek, mahlukatın kabirlerinin kabe gibi haccedilebileceğini iddia ediyor.

Allah şöyle buyurur :

Ayrıca İmamiyye mensupları imametin asli değil fer'i konularda gerekli olduğuna inanıyorlar. Halbuki mühim olan asli konulardır. Böylece zamanın imamıyla hiçbir maslahatın elde edilmediğini itiraf ediyorlar. Birinin uzun bir yorgunluk ve çokça dedikodu ettikten sonra, müslüman cemaatten ayrılmasından, geçmişlere lanet ederek kafir ve münafıklara yardımcı olmasından, çeşitli hilelere baş vurarak en sapık yolda yürümesinden, yalancı şahitliğine güvenerek arkasından gelenleri aldatıcı iplerle kuyuya indirmesinden daha sapık bir işi olur mu?

?Allah saldırgana karşı hemen savaşı emretmemiştir. Hem de her sadırganla da değil. Allah şöyle buyuruyor:

?Beni bulamazsan Ebu Bekir'e git? (Müslim Fedail: 10).

Yunus b. Abdil A'la, Eşheb'in şöyle dediğini rivayet ediyor :

?Ben öyle bir adam bilirim ki fitne Ona hiç zarar vermez.? sonra çıktığımızda içinde Muhammed b. Meslemenin tek başına bulunduğu bir çadırı gördük. O'na bu durumu sorduk. O da?Olan oluncaya, herşey açığa çıkıncaya kadar, şehirlerinden hiçbir yerin beni içine almasını istemiyorum.? dedi.

Dördüncüsü; Oniki imam,

?Mü'minler o kimselerdir ki, Allah'a ve Peygamberine iman etmişlerdir; sonra şüpheye düşmemişler ve Allah yolunda mallarıyla, canlarıyla savaşmışlardır. İşte böyle kimseler, imanlarında sadık olanlardır.? (Hucurat: 49/15),

Birincisi, Nazariyecilerin bir çoğu Nassı inkar etmelerine rağmen Allah 'ın adaletli ve işlerinin bir hikmete mebni olduğuna inanmalarıdır.

Hasan'ın yemin ederek Rasulullah'ın Ebubekiri halife olarak tayin etti, dediğini işittim.

Tufuf: ?Tuf?un çoğulu olup bu kelime ile Kerbela toprağı kastediliyor. İçinde kesinlikle kime ait olduğu bilinmeyen bir kabir vardır. Bunlar bu kabrin üstüne kubbe inşa ederek bu kabrin Ebi Abdullah el-Hüseyin 'e ait olduğunu iddia ederek milyonlarca kişiyi oraya doğru çekiyorlar. Şair dinleyicisine ve okuyucusuna bu kabre yedi şavt tavafı emretmekle küfrünü ve putperestliğini de aşılıyor. Ayrıca şiirinde müslümanların tavaf ettiği Kabe'nin, içinde bulunan kabirden dolayı Kerbeladan manaca daha üstün olmadığını da iddia ediyor. Elleriyle inşa ettikleri bu kabrin bulunduğu Kerbelanın en çirkin yeri göklerin en yüce makamına üstün olduğuna da inanmışlardır. Belki de Allah 'ın arşına işaret ediyor. Üstelik hayvanların dahi küfür kabul edecekleri bu şiiri Şiraz fakihi AbdülKerim, emniyet ve ihlasla Farsçaya terceme etmiştir.)

?Her kim de mü'min olarak salih ameller işlerse artık o, ne bir zulümden korkar ne çiğnenmeden ?. (Taha, 20/112),

Halife Ali'dir. Muaviye'den çok hakka yakındır. Her ikisinden de ayrılıp savaşa katılmamak daha hayırlıdır. Çünkü Rasulullah şöyle buyuruyor:

b - Veya Hasan'ın masum olduğuna inanıyorlar. Onun biati da masum bir kişinin amelidir. Fakat onlar bunu kabul etmezler. Masumun uygun gördüğüne muhalefet ediyorlar. Bunu da nesilden nesile aşılıyorlar. Şu halde masuma muhalefetleri küfürdür.

?Allah ve müslümanlar Ebubekir'den başkasını reddederler.? (Müslim Fedail: 11).

Ehl-i sünnetin?Peygamberler, masum değildir? dediklerini iddia ediyorsun. Bu sözün tek kelime ile iftiradır.

Sonra ihtilafa düşerek bazıları imamın Hasan, bazıları da Muaviye olduğunu sözlerine ekledikten sonra, imameti ümeyye oğullarına tevdi ettiler ki, böylece kan dökülmeye başladı.?

?Ey kullarım! Ben zulmü kendime haram kıldım.? (Müslim Birr: 55) buyuruyor.

Birinci mesele: İnsanlar akıllarıyla bazı işlerin doğruluğunu, Allah 'ın fiil sıfatıyla muttasıf olup olmadığını, bazı fiillerin kötülüğünü ve Allah 'ın o fiillerden münezzeh olduğunu bitebilip bilmeme meselesidir. Bunda da iki görüş vardır.

?Sizden hiç biriniz mutlak ameliyle cennete giremez.?

Ey Rafizi! Naklettiğin hadis sahih olsa bile aleyhinizdedir. Sizden hanginiz zamanındaki imamını görmüştür? Hanginiz Onu tanımış veya onu göreni görmüş, veya ondan bir mesele nakletmiştir? Aksine siz, henüz üç beş yıllık iken sirdab a giren ve dört-yüz seneden beri eseri görülmeyen bir çocuğun imametine çağırıyorsunuz. Halbuki biz var olan, bilinen ve güçlü olan imamlara kötülükte değil, iyilikte uymaya emredilmişizdir.

Bu söz, bütün ehli sünnetini sözü değildir. Bazılarına göre Ebu Bekir'in hilafeti nass ile sabittir diyorlar. Bu hususta da Ebu Ya'la, İmam Ahmed bu iki rivayeti naklediyor.

?Ey Allah 'ın halifesi? denildiğinde O?Ben Rasulullah'ın halifesiyim. Bu bana kafidir? buyurmuştur.

? Allah 'ın kötüyü işleyip, vacip olanı ihmal etmesini caiz gördüler.? sözüne gelince:

Ebu Davud, Cabir den şu hadisi nakleder:

Diğer delilleri de: Aişe'ye , Rasulullah halife tayin etseydi kimi ederdi? sorusuna karşı Aişe'nin Ebubekir'i tayin edecekti, şeklindeki cevabıdır. (Müslim Fedail: 8).

Bu rivayetlerin bir benzeri de Salih bin Keysan'ın, Zuhri'den, o da Urve'den, O da Aişe 'den rivayet ettiği bir hadistir ki, bu hadiste Aişe şöyle diyor:

İşte bu son görüş ehl-i sünnetin cumhuru, hadis ehli, Malik, Süfyan es-Sevri, Ahmed b. Hanbel ve daha birçoklarının görüşüdür.

Rafiziler ise?Dinimiz Takiyyedir? demekle yalancı olduklarını itiraf etmektedirler. İşte münafıklık budur. Üstelik, ancak kendilerinin mü'min olduklarını iddia ederek, geçmişleri mürtedlik ve münafıklıkla itham ediyorlar. Onlar şu veciz sözün tam aynasıdırlar.

Bugün tam 10 şehit verdik!.. 20 kadar asker de yaralı!.. Ya EBU İçimiz kan ağlıyor.

?Sonra bazıları Osman'ı seçtiler? sözüne karşı şunu söylüyoruz:

?Aşağıdaki hadis de Ebubekr'in halife olarak tayin edildiğine açık bir nasstır. Sahih rivayette sabittir ki, Rasulullah son hastalığında Aişe'ye şöyle buyurdu:

?Mü'minlere yardım etmek üzerimize bir hak oldu.? (Rum: 30/47).

Hiçbir Müslüman Allah kötüyü işler, gerekli olanı da ihmal eder demez. Fakat siz kaderi inkar edenler, kullara vacip olanı Allah için de vacip görüyorsunuz. Kullara haram olanı da Allah 'a haram kılıyorsunuz. Allah 'ı kullarına mukayese ediyorsunuz. O'nun işlerini de başkasının işine benzetiyorsunuz. Halbuki, kadere inanan Ehli Sünet ve Şiilerin bir kısmı Allah , zatında bize mukayese edilemiyeceği gibi işleri de işlerimize mukayese edilemez. Bize vacip veya haram olan Ona haram ve vacip değildir. Bizce kötü görünen Onun için de kötü olmayabilir. Ayrıca Va'dettiği bir şeyi yerine getirmesi yine Va'dinin hükmüyle vacibtir...

Cumhur ise; Allah kullarına maslahatlı olan işleri emretmiş, zararlısından da nehyetmiştir, diyorlar. Peygamberleri umumi maslahat için göndermiştir. Bunda bazı insanlar için zarar varsa bu bir hikmete mebnidir. Bu fikir aynı zamanda çoğunlukta olan fakih, muhaddis, mutasavvıf ve keramiyeye aittir.

Rasulullah imanı tarif ederken şartlarını da zikretmiştir. Fakat imameti imanın şartları arasında saymamıştır. Kur'anda da böyle bir ayet yoktur. Aksine Allah şöyle buyurur :

İbn-i Mesleme gibi Sa'd bin Ebi Vakkas, Usame b. Zeyd, İbn-i Amr, Ebubekr'e, İmran b. Husayn ve daha bir çok ileri gelen sahabi Ali ve Muaviye'nin karşılıklı savaşlarına katılmamışlardır. Bu durum bir tarafı tutup savaşmanın ne vacip ve ne de müstehap olduğunu gösteriyor.

Bir gurup; Allah 'a vacip veya haram olan bir şey yoktur derken, diğer bir gurup; da Allah 'a vacip veya haram olan bir şey varsa yine kendisi o hükmü vermiştir.

Rafiziler haber nakletmede insanların en yalancısı, akli delillerde de en cahilleridir.

(?El-Avasım Mine'l-Kevasım? adlı eserimizin talikinde şöyle demiştik:

?Bu mükafaatlandırma Allah 'a vacib midir? Bu akılla biliniyor mu? Meselesinde ihtilaf vardır.

Birincisi; bu bir tercihtir. Çünkü Allah şöyle buyurur :

Bunu hiçbir Müslüman söylemez. Allah bundan yüce ve münezzehtir. Ehli sünnet Allah kullarının fiillerini yaratır diyorlar.

?Rafizilerden başka ilmi istediğinden al. Onlar hadis uydurur. Uydurduklarını da din telakki ederler.? dediğini işittim der.

(b - Hişam b. El-Kelbi 204 te ölmüştür. Hakkında en doğru sözü İmam-ı Ahmed söylemiştir: ?Neseb sahibi olduğu için çokça gece toplantıları düzenlerdi. Kendisinden hadis nakledeni görmedim. Dinle alakası olmayan haberlerin kaynağıdır. Sünnetle ilgili haberlerde müslümanlar ona aldanacak kadar akılsız değildirler.? Hafız b. Asakir onun hakkında: ?Rafizi ve güvensizdir? der.)

a - Ya oniki imamlarının masum olduklarına dair olan iddiaları yalandır. Ki böyle bir iddia ile bütün inançları sarsılmış olur. Çünkü masumiyet onlarda esastır.

?Hilafet nübüvvettir -yani nübüvvetin işlerindendir, bu da kalkınca- sonra Allah mülkü dilediğine verir.? .

?Emire itaattan çıkıp, cemaatten ayrılan ve sonra ölen kimse cahiliyye ölümü ile ölür.? (Buhari Ahkam: 4; Müslim İmare: 13, Nesai, Tahrim: 28)

?Kadının biri Rasulullah'a geldi. O da tekrar kendisine gelmesini emretti, kadın, bir daha geldiğimde sizi bulamazsam -vefatını kastediyor- demesi üzerine Rasulullah şöyle buyurdu:

Bu hadisi İbn-i Ömer, zamanın emiri Yezid'in hal edildiği bir zamanda nakletmiştir. Hadis, Ululemre itaat etmeyenin, onlara karşı kılıçla çıkanların cahiliyye ölümü üzerine ölecekleri hükmünü ifade eder. Bu ise rafizilerin durumuna taban tabana zıttır. Olar amirlere uymayan veya istemeyerek uyan insanlardır.

Bunlar gerçek alimler indinde cahil zümre olarak addedilir. Bunlar vasıtasıyla dine sokulan batıl inançları ancak Allah bilir. Nusayriler, İsmaililer, Batiniler kapılarından geçerek, İslam beldelerini istila etmiş ve Harem-i Şerifte kan akıtmışlardır.

Veya dörtyüzaltmış küsur seneden beri bilahere çıkmak üzere Samarrada sirdab a gizlenen Muhammed b. Hasan el-Muntazar'ın imametine inanmak Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine ve cemalinin müşahede edileceğine inanmaktan nasıl daha önemli olur?

Kudsi hadiste de:

Ehl-i Sünnet ise bütün bunların aksini iddia ederek şöyle diyorlar:

12)Ey Rafizi!

Bütün bunlardan başka rafizilere göre bu imam sirdab'a girerken iki, üç veya beş yaşında idi. Böyle bir çocuk Kur'anın nassı ile yetim hükmünde olup, bakılması ve malının korunması gerekir. Yedi yaşına gelince namaz, ile emredilir. Abdest almayan, namaz kılmayan bir kimse nasıl yeryüzünün imamı olur? Ve nasıl; uzun zaman boyunca imamet maslahatı yok edilir?

Şüphesiz ki yukarıda saydığımız Ehl-i sünnetin görüşleri, hilafet hakkı Ali veya Abbas'a ait olduğu nass ile sabittir diyenlerin görüşlerinden daha isabetlidir. Bunların bilinen yalanlarından başka hiçbir delilleri yoktur. Elbette ki bu iddiaları tamamen batıldır. İslam tarihini ve Rasulullah'ın yaşadığı günleri bilen bunu pek iyi bilir. Delilleri olsa da delaleti kafi olmayan bazı hadislerdir. Tebük seferinde Ali'nin Medine'ye vekil tayin edilmesi gibi.

Üçüncüsü; Ali'nin imametine dair deliller,

Muhakkak ki, Allah bir kimseyi cezalandırırsa günahlarıyla cezalandırır. Muhakkak o zulümden uzaktır.

Mutezile ve Eş'arilerin çoğu ise: Sevgi rıza ve irade aynı manaya gelir diyorlar.

buradan sonra yazılanları numaralandırarark devam edeceğiz ki herkes kaldığı yerden okuyabilsin...

Rasulullah 'in:

Hayır dedi.

El-A'meş'in (Süleyman b. Mihran el-Kufi'dir. (64-148). Kıraat ilmi ve hadis hafızlarının ileri gelen alimlerindendir. Süfyan b. Uyeyne onun hakkında: ?Kur'an-ı en iyi okuyan, ezberleyen ve manasını bilen bir zat idi.? der. Bunun üzerine kendisine?El Mushaf? deniliyordu):

?İmamet meselesi en önemli konudur? iddiası, icma ile yalandır. Çünkü iman daha önemlidir. Rasulullah zamanında kafirler müslüman olduklarında haklarında İslami hükümlerin icra edildiği, onlara imametin hatırlatılmadığı bilinmektedir. O halde imamet nasıl en önemli mesele olur?

İkinci görüşe göre: Akıl ister kullardan, ister Allah 'tan sadr olsun, bütün fiillerin iyi veya kötülüğünü bilir. Bu görüş Mutezilenin görüşü olduğu gibi, Keramiyenin, Hanefilerin bir çoğu, Maliki olan Ebu Bekr el-Ebheri, Hanbelilerden Ebul Hasan et-Temimi ile Ebul Hattab'ın da görüşüdür

Şeyhimiz İbn-i Teymiyye diyor ki:

- Onlara aykırı olanlar da nerede ve hangi zamanda olursa olsun ve kimin tarafından uydurulmuşsa uydurulsun cahilidir).

?Semadan indirilen bir terazi gördüm. Siz ve Ebubekir karşılıklı tartıldınız ve siz ağır geldiniz. Sonra Ebubekir ve Ömer tartıldılar, Ebubekir ağır geldi...?

Yezid b. Harun (Yezid b. Harun es-Sülemi el-Vasiti olup, meşhur hadis hafızlarının ileri gelenlerinden ve İmam Ahmed'in üstadlarındandır. Yetmişbin kişi dersini dinlemiştir. Hicri 206 da vefat etmiştir):

?Allah, yahudi ve hıristiyanlara lanet etti. Onlar Peygamberlerinin kabirlerini mescidlere çevirdiler. Allah Onların yaptıklarını yasaklıyor.? (Buhari Enbiya: 50, Müslim Mesacid: 22, Nesai, Mesacid: 13)

Ali bin Zeyd bin Cud'a'nın Abdurahman bin Ebi Bekre'den O da babasından rivayet ettiği hadiste de Rasulullah bir gün:

İbn-i Sirin, fitneye düşüp de akibetinden korkmayan bir kişi varsa, o da Muhammed b. Mesleme'dir. Çünkü Rasulullah in O'nun hakkında?Fitne ona zarar veremez? buyurduğunu işittim.

Ehl-i sünnetin?Sonra imamette ihtilafa düştüler. Bazısı Ali'den sonra imam Hasan'dır. Bazısı da Muaviye'dir? dediklerini iddia ediyorsun.

Muhammed b. Said el-İsfahani (Muhammed b. Said el-İsfahani, Şüreyk'in talebelerinden olup, Buhari ondan rivayet etmiştir. H. 220 de vefat etmiştir),

?Allah mahlukatı yarattıktan sonra, yanında ve arşın üstünde bulunan bir kitapta şöyle yazdı: ?Muhakkak rahmetim, gazabımı kuşatmıştır.? (Buhari Tevhid: 15, 22, 28, 55, Bedu'l-Hak: 1, Müslim, Tevbe: 14/6, Ahmed: 2/242, 258, 260)

Hal böyle iken ey Rafizi!

Cabir dedi ki:

O bir yerdir, fakat tahkim edilmiş yedi gök Ona eğilmiştir,

?İmamın kim olduğunu bilir misin? İmam, imametinde bütün müslümanların ittifak ettiği kimsedir.?

Evet bu söz bir kısım ehli sünnet ve şiilere aittir. Ama Ehli sünnetin cumhuru bu sözü kabul etmezler.

?Hilafet nübüvvetin bir parçasıdır. Sonra Allah -Hilafet kalkınca- mülkü, gücü, saltanatı, dilediğine verir.? ibaresi de vardı.

Ebu Muaviye (Ebu Muaviye Muhammed b. Hazim ed-Darir (V. 195) büyük alimlerden ve el-A'meş'in talebelerindendir),

Kim ki: ?Allah 'ın hidayeti kafire değil yalnız mü'mine tahsis etmesi zulümdür.? diye inanırsa bu itikad iki açıdan yanlıştır.

?Gördüm ki, gökten bir terazi sarkıtıldı. Ebu Bekir'le tartıldınız, Ebubekir'e karşı ağır geldiniz. Sonra Ebubekir'le Ömer karşılıklı tartıldılar. Ebubekir ağır geldi. Sonra Ömer ve Osman tartıldılar. Ömer ağır geldi. Sonra da terazi kaldırıldı.? buyurdu. (Buhari Tefsir Sure: 7/3).

Bu sözüne cevap olarak şöyle diyoruz:

?Kim de zerre miktarı bir kötülük işlerse onun cezasını görecektir.? (Zilzal, 99/8)

(Yani Ali'nin hilafeti nass ile sabit değildir. Çünkü bu hususta nass yoktur. Ali , Osman'ın şehid edilmesinin altıncı günü olan Cuma gününde, halka karşı irad ettiği bir hutbede şöyle demiştir:

İkinci Mesele: Allah bir şeyi nefsine vacip veya haram kılar mı, kılmaz mı meselesidir.

Hasan hakkında da şöyle buyuruyor:

İlletin gerekli olduğunu iddia edenler de kendi aralarında ihtilaf ediyorlar. Onlar şöyle diyorlar:

?Allah canlıların hiçbir fiilini yaratmamıştır. Onların fiilleri Allah 'ın kudreti ve yaratması dışındadır. Allah bir sapığı hidayete erdiremez. Hidayete ermiş birisini de zorla saptırmaz. İnsanlardan hiçbirisi Allah 'ın hidayetine muhtaç değildir. Belki Allah -onlara iyiliği ve kötülüğü göstermekle- insanlara rehberlik etmiştir. İnsan Allah 'ın yardımıyla değil kendi arzusuyla hidayeti bulur...

?İmamiyye ihtilaf ettiğinde iki görüşe ayrılırlar. Birincisinin kime ait olduğu bilinmektedir. İkincisinin ise kime ait olduğu belli değildir. İşte Muntazar ikinci guruptan olduğu için, ikinci görüş haktır.?

?Ey kullarım ben zulmü zatıma haram kıldım.? (Müslim Birr: 55)

Avf b. Malik'in rivayetine göre Rasulullah şöyle buyurur:

Görülüyor ki, Allah c. c. imameti zikretmemiştir. İslamın şartlarından da değildir.

İmamiyye mezhebine mensub birisi kendisiyle konuşmamı istedi. Ben de kendisine onlara ait aşağıdaki sözleri naklettim. Şöyle ki:

Şüreyk (Şüreyk b. Abdullah en-Nehai (95-177) Küfe kadısı olup, Abdullah b. Mübarek ve zamanındaki alimlerin üstadıdır. Ebu Hanife ve es-Sevri'nin muasırlarındandır) in:

Allah zulmetmez. Zatı için zulüm, zıd iki şeyin bir araya gelmesi gibi muhaldir. Olması mümkün olan bir şeyin yapılması zulüm değildir. Bunlara göre Allah itaat edenleri cezalandırır, asileri de mükafatlandırırsa bu zulüm değildir. Çünkü zulüm bir kimsenin sahip olmadığı şeyde tasarruf etmesidir. Halbuki her şey Allah 'ındır. Yukarıdaki görüşler kadere inanan bir çok kelamcılar ile bir kısım fakihlerindir.

Ebubekir'in hilafeti gizli bir nass ile sabittir diyenlerin dedikleri şunlardır :

?Bu gece salih bir zat rüyasında Ebubekir'in Rasulullah'a, Ömer'in Ebubekir'e, Osmanın da Ömer'e bağlandığını gördü.? .

Diğer bir gurup da o zaman müslümanların umumi bir imamlarının olmadığını, belki o zamanın bir fitne zamanı olduğunun görüşünde idiler. Bu görüş bir kısım Basra ehli muhaddislerinindir.

Birincisi: İllet kabul edilirse bu durum teselsülü gerektirir. Çünkü Allah işi bir sebebe binaen yaptığını farzedersek, o sebep de hadis olup bir başka sebebe muhtaç olur. Eğer her hadis için illet kabul edilecekse, hadis olan Allah 'ın işleri için illete gerek yoktur.

(?Huda?, farsçada Allah, ?Bende?; Kul anlamındadır. Hudabende; Allah'ın kulu manasına gelir. Hudabende İlhanlıların sekizinci, Cengiz hanın altıncı torunlarındandır. Asıl ismi Olcaytu'dur. Olcaytu (680-716) Ergu'nun (-, 690), O da Abğa (-, 681) nın, O da Hulagu'nun (-, 663), O da Toli'nin (-, 628), O da saffah olan Cengiz Han'ın (549-624) oğludur. Cengiz'in bir başka lakabı da İlhan'dır. Devletlerine de İlhanlılar deniliyor. Hudabendenin babası Ergun putperest idi. Ergun Horasan'da amcası sultan Tokodar'a isyan ederek siyasi maslahatı İslama girmekte bulmuş ve ismini Ahmed Tokodar olarak değiştirmiştir. Hudabendenin babası Ergun daha sonra tekrar Tokodar'a hücum ederek altıyüzseksen üçte öldürmüş ve memleketini istila etmiştir. Ergun babası olan Abğanın veziri Şemseddin el-Muhammediy'ye iftira ederek babasını zehirlemiş iddiasıyla öldürmüştür. Onunla beraber dört oğlunu da öldüren Ergun, daha sonra şehevi arzularının peşine düşerek idari mekanizmayı doktoru ve yahudi asıllı olan Sa'd ed-Devle'ye bırakmıştır. Yahudi tabip idareyi kötüye kullanıp, fesad çıkarmaya başlayınca, devlet adamları ve memurlar ona karşı ayaklanarak onu öldürmüşlerdir. Daha sonra Ergun kahrından öldü. (690).

Rasulullah buyuruyor ki:

Ebubekr'in halifeliğini isbatlayan nass Buharinin Cübeyr bin Mut'imden rivayet ettiği hadistir. Cübeyr bin mut'im şöyle diyor:

Allah 'ın zulmetmesi mümkündür. Fakat adil olduğu için zulmetmez. Adaleti ile zatını övmüştür.

?Bana babanı ve kardeşini çağır ki, Ebubekir'e bir mektup yazayım.?

İbn-i Batte, Müberake bin Fudale'den rivayet ettiğine göre İbn-i Fudale şöyle diyor:

Rasulullah 'ın hastalandığı günde Onu ziyaret ettim. Bana şunu söyledi:

Devamla şöyle buyurdu:

?Allah Adem'e bütün isimleri öğretti? (Bakara 30) ayetini de delil olarak getirirler.

Yani insanlar arasında hak ve adaletle hükmetmek, insanları Allah 'ın yolundan başkasına saptırmamak için seni halife tayin ettik. Mülhidlerin dediği gibi Davud , mutlaka Allah 'ın yerinde değildir.

Rasulullah şöyle buyurdu:

?Her kim, hak ve batıl olduğu bilinmeyen karanlık bir davanın bayrağı altında kavmiyet ve asabiyete çağırarak, yahut kavmiyet ve asabiyete yardım ederek öldürülürse onun bu ölümü tam bir cahiliye ölümü olur? (Müslim Kitabül İmare 13).

?İçimden şu geliyor, babanı ve kardeşini çağırayım, bir mektup yazayım, bir de yemin vereyim ki, biri kalkıp da ben daha layıkım demesin, diğer birisi de bir temennide bulunmasın. Allah ve mü'minler Ebubekir'den başkasını reddederler.? (Müslim Fedail: 11).

Bu sözlerin de Ehl-i sünnete yaptığın açık bir iftiradır. Ehl-i sünetten hiç birisi Allah , peygamberi cezalandırıp iblisi de mükafatlandırır demez. Ehl-i Sünnet:

Beşinci bir gurup da şöyle diyor:

O?Tufuf?tur, layıkıyla yedi şavt tavaf et,

Ey Rafiziler! Şayet elinizdekiler dini yönden yeterli ise, Muntazar'a ihtiyaç yoktur. Yok yeterli değilse eksikliğinize ve bedbahtlığınıza hükmetmişsiniz. Çünkü, saadetiniz ne emrettiğini bilmediğiniz bir amirin emirlerine bağlıdır.

?Peygamberlerden zelleler -küçük hata- meydana gelebilir? diyenlerin umumu onların bu hatacıklara devam etmediklerinde müttefiktirler. Hiç şüphesiz ki, Davud . ın istiğfardan önceki hali, sonraki hali kadar faziletliydi.

İkimiz ilme, hakka ve doğruya talibiz. Halbuki, İmamiler?Muntazar'a inanmayan kafirdir.? diyorlar.

Hiç de senin iddia ettiğin gibi değildir. İnadına Ebubekir'in imameti müslümanların icmaı ve rızası ile tahakkuk etmiştir. Halbuki, Ali'ye sahabi ve tabiinden sayılarını Allah 'tan başka kimsenin bilemediği birçok kimseler biat etmemiştir. Bu da hilafetinde mütecaviz midir? Ehl-i sünnete göre imametin gayesi tahakkuk etmesi için güçlü kişilerin muvafakati gerekir. Bunun için de şöyle diyorlar:

Cerh ve ta'dil kitapları tetkik edildiği takdirde, rafizilerin diğer bütün zümrelerden daha çok yalancı oldukları görülür. Hariciler dinden uzaklaşmalarına rağmen insanların doğru olanlarındandır. Hatta rivayet ettikleri hadislerin en sahih hadislerden olduğu söylenmiştir.

(Rasulullah ?ın sünnetine - O sünnet ki, ashab tarafından zaptedilerek tabiin'e onlar da daha sonra gelenlere tevdi etmişlerdir. Allah cümlesinden razı olsun - aykırı olan her iş cahiliyye işlerindendir. Çünkü, her zaman ve mekanda bulunan bütün sistemler ikiye ayrılırlar:

?Peygamberleri onlara dediler ki: Evet, biz de sizin gibi ancak bir insanız; fakat Allah, Peygamberlik nimetini kullarından dilediği kimseye ihsan eder. Allah'ın izni olmadıkça da size bir mucize getirecek değiliz. Ve mü'minler ancak Allah'a tevekkül etmelidirler.? (İbrahim: 11)

Müslümanlar Allah 'ın hikmet sahibi olduğu konusunda ittifak etmişlerdir. Bir kısmı bunun manası Allah 'ın kullarının neyi ve ne şekilde yapacaklarını bilmesi ve istediği istikamette yapılmasını istemesidir, diyorlar. Ehli Sünnetin Cumhuruna göre bunun manası, Allah 'ın yarattıkları şeyleri bir hikmete mebni olarak yaratmış olmasıdır. Çünkü Hikmet, mutlak dilemekten ibaret değildir. Böyle olsaydı dileyebilen herkesin Hakim olması gerekirdi. Bilindiği gibi irade iyi ve kötü olmak üzere ikiye ayrılır. Hikmet ise Allah 'ın yaratmasındaki neticenin medhe medar olmasıdır. Tabii ki, bu meselenin imametle hiçbir ilgisi yoktur.

?Yüzlerinizi doğu veya batı yönüne çevirmeniz birr değildir. Birr; Allah'a, ahiret gününe, meleklere, kitaplara ve nebilere iman etmek, sevilen mallardan akrabalara, yetimlere, miskinlere, yolda kalanlara, dilencilere, köle lere vermek, namazı ikame etmek, zekatı vermek, söz verdiğinde sözünde durmak, fakirlikte, kıtlıkta, hastalıkta ve savaşta sabretmektir. İşte doğru olanlar bunlardır. Muttaki olanlar da bunlardır.? (Bakara: 2/177)

Kaderiyyenin bir gurubu bunu iddia etmektedir. Onlara göre, Allah 'ın yaratması yalnız dilemekten ibaret olup bir maslahata mebni değildir.

?Sonra, onların arkasından sizi arzda halifeler yaptık.? (Yunus: 10/14)

İmamiyyeye göre Muntazar'ın babalarından nakledilenler doğru ise ve saadeti gerektiriyorsa, Muntazar'ı beklemeye gerek yoktur. Ama Muntazar'ın dedelerinden nakledilenler kurtuluşa ve saadete vesile olmayacaksa, Muntazar'ın hiç bir faydası olmayacaktır. Üstelik emirlerini yapıp, yasaklarından kaçınmadan mücerred olarak zamanındaki imamı tanıyıp veya görmek insana bir yücelik bahşetmez. Bu imamın Rasulullah'tan daha iyi olması da mümkün değildir. Kaldı ki, İmamı bilip de farzları yapmayan, aksine yasakları işleyen bir kimsenin hali çok vahim olur. Halbuki onlar Hz. Ali'yi sevmek kendisine günahın zararı dokunmadığı bir iyiliktir, derler. Şayet Ali'yi sevmekle günah işlemenin zararı yoksa, masum imama da ihtiyaç yoktur.

Cündüb b. Abdullah el Beceli'nin rivayet ettiği diğer bir hadiste de Rasulullah şöyle buyurur:

Böylece o halifenin Allah gibi olduğunu saçmalıyorlar. Şüphesiz ki Allah benzerlikten ve başkasının kendisine halef olmaktan münezzehtir. Çünkü hilafet kaybolmuş, birisi adına yapılır. Allah ise her zaman hazırdır, kulların işlerini görür ve halkı idare eder. O, ehlinden ayrı kaldığı zaman kulunun halifesi olur.

?Rabbim, beni ve soyumdan gelecekleri namazı dosdoğru kılanlardan eyle! Duamı kabul et." (İbrahim: 14/40)

?Hişam b. Abdülmelik'in divanında okuduğuma göre, Hişam Nasr b. Seyar'a yazdığı mektupta O'na şöyle diyor: Senin civarında dehrilerden Cehm isminde bir adam parlamıştır. Gücün yeterse Onu öldür.?

Yine Ebu Davud'un Zuhri'den, O'da Amr b. Eban'dan, O'da Cabir'den rivayet ettiği hadiste Cabir , Rasulullah 'in şöyle dediğini naklediyor:

Geri gelip de seni görmezsem? -vefatını kastediyordu- dediğinde Rasulullah :

İbn-i Mesleme, hiç savaşa iştirak etmemiş, Rasulullah in haber verdiği gibi fitne de O'na zarar verememiştir.

?Şüphesiz ki Allah, insanlara hiç bir şekilde zulmetmez. Fakat insanlar kendi kendilerine zulmederler.? (Yunus, 10/44)

Fakat Allah , dilediği kimseyi -İtaatkar veya isyankar- dilediği şekide mükafaat veya cezaya tabi tutarsa kim ne diyebilir?

?Mü'minlerin Ebubekir'de ihtilafa düşmelerinden Allah'a sığınırım.? (Müslim Fedail: 11).

?Allah 'ın yarattığı her işte sebep olursa teselsül meydana gelir? diyenlere de Ehli sünnetin Cumhuru iki cevap veriyor.

Biz de bu iki şıktan hangisinin onlara uygulanacağını bilmiyoruz. Ama üçüncü bir şıkkın olmadığını da kesinlikle biliyoruz.)

Hadisin taraftarları ile Nasr b. Seyar'm arasında meydana gelen bir savaşta Haris öldürülmüş, Cehm de esir olarak ele geçirilmiş. Nasr, kuvvet komutanı Selem b. Ahvaz'a verdiği emirle Cehm'in öldürülmesini istemiş, O da dinde yaptığı dinsizlik hareketlerinden dolayı Cehm'i 128 de öldürmüştür. Hafız ez-Zehebi?Mi'zanül İ'tidal? adlı eserinde şöyle diyor: Sapık ve bid'atçı Cehm b. Safvan, Cehmiyyenin başıdır. Tabiinin gençleri zamanında helak olmuştur. Hadisten bir şey rivayet ettiğini bilmiyorum. Aksine büyük bir kötülük ektiğini biliyorum)

(Cehm b. Safvan Rasib oğullarındandır. Rasib oğulları da Hazrec kabilesindendirler. Küfede büyümüştür. Çok güzel konuşan ve ilimde rakibi olmayan bir alim idi. Küfede zındıklarla işbirliği yaptı. Allah 'ın, sıfatlarını inkar edecek kadar onu sapıttırdılar. Cehm b. Safvan, insanın işlerinde mecbur olup bu işleri icra etmede hiç bir gücü olmadığını iddia etti. Daha sonra Irak'tan Horasana gidip Haris b. Sureycin yanında Nasr b. Seyar'a karşı mücadele ederek bu sapık fikirlerini etrafa yaymıştır.

?Benim katımda söz değiştirilmez ve ben bunlara zulmeden değilim.? (Kaf, 50/29)

Allah 'ın fiillerinde adalet ve hikmet aranmaz. O'nun kötülüğü işlemesinin caiz olduğunu, işlerinin bir hikmete mebni olmadığını, zulüm edebileceğini, kularına yararlı olanı değil de hakikatte bozuk olanı -asilik ve küfür gibi- yaratmasının caiz olduğunu söylediler.

?Bütün insanları anladım. Yalancıları hariç? dediğini işittim. Bu yalancılarla da Rafizi Muğire b. Said ve etrafındakilerini kastediyordu.

?Şia'nın, Ali'nin tayini nassla sabittir, şeklindeki iddialarını te'yid edecek hiçbir delilleri yoktur. Ravendiyye'nin hilafet nass ile Abbas'a aittir demeleri gibi.?

?Kim ki, emirinde sevmediği bir hareketi görürse sabretsin. Muhakkak ki cemaatten bir karış uzaklaşıp da ölen, cahiliyye ölümü ile ölür.? (Buhari Ahkam:4, Fiten: 2, Müslim İmaret: 13)

Aynı şekilde Allah bir koku, renk veya bir kişide ilmi yaratırsa o yer kokulu, renkli veya o kişi alim olur. Şu halde Allah bir yerde kelamı yaratırsa mütekellim orası olur.

Binaenaleyh ey Rafizi!

Ayetlerini delil getirerek Allah 'ın olması mümkün olmayan değil, mümkün olan bir işten dolayı zatını övdüğünü söylüyorlar. Rasulullah den bir rivayetle Cenab-ı Allah bir Hadisi Kudside de şöyle buyuruyor:

Ebubekir Rasulullah'ın hastalığı boyunca namazı kıldırdı. Hatta vefaat edeceği gün kapının perdesini aralıyarak cemaata baktı. Ashabın Ebubekir'in arkasında namazı kıldıklarını görünce buna çok sevindi.

Denilse ki: İmamları tayin etmekten maksat insanların kendilerine itaat etmelerini vacip kılmaktır. İnsanlar onlara itaat ettikleri takdirde hidayete kavuşurlar. Fakat onlara isyan ettiler.

?Şüphesiz Allah va'dinden dönmez.? (Al-i İmran 9)

İbn-i ebi Hatim, Salih b. Ahmed b. Hanbel'den rivayet ettiğine göre, Ahmed b. Hanbel şöyle demiştir:

Gökten bir kova su indirilmiş, Ebubekir gelerek kovanın kulpçuklarından tutup biraz içti. Sonra Ömer gelerek kulplarından tutup kana kana içti. Sonra Osman gelerek kulaklarından tutup kana kana içti. Sonra Ali gelerek kulplarından tuttu ve kulpları koptu. Üzerine biraz da su döküldü.?

?Allah insanlara mutlaka iyi olanı yaratmaz? sözüne gelince:

?Benden sonra gelecek iki kişiye yani Ebu Bekir ve Ömer'e uyunuz? buyuruyor. (Tirmizi Menakıb: 16, 37, İbni Mace Mukaddime: 11, Ahmed: 5/382, 385).

Beşincisi; Ebu Bekir, Ömer ve Osman'ın halifeliklerinin geçersizliği hakkındadır.?

Bu cehalete bakınız ki, Muntazar'ın şu sözü söylediği bilinmemesine ve hiç kimse o sözü kendisinden nakletmemesine rağmen onun kendisine ait olduğunu nereden bileceğiz. İşte bunların dini meçhuller ve yokluklar üzerine kurulmuştur. Kendilerince imamdan maksat emrine itaattir. Emrini bilmeye gerek yoktur. Bunda da aklen ve naklen de fayda yoktur. Muntazar'ın varlığına ve onun günahsız olduğuna inanmayı vacip kılarak dediler ki:

İbn-i Teymiyye, reddiyesine devam ederek Rafiziye şöyle diyor:

Allah şöyle buyuruyor:

İbnül Mutahhar, eserine?Minhacül Kerame fi ma'rifetil imame? adını verdi.

?Müminler, ancak o kimselerdir ki: Allah anıldığı zaman kalbleri korkar ürperir; onlara Allah?ın ayetleri okunduğu zaman, imanlarını arttırır; ve onlar yalnız Rablerine tevekkül ederler . Mü'minler o kimselerdir ki, namazı gereği üzere kılarlar, kendilerine rızık olarak verdiklerimizden infak ederler. İşte bunlar gerçek mü'minlerdir.? (Enfal: 8/2, 3, 4.)

Rafizilerin başta gelen inançlarından biri Hasan'ın , babasının, kardeşinin ve kardeşinin soyundan gelen dokuz kişinin masum olduklarına inanmaktır. Onlara göre yukarıda saydıklarımız kişiler asla hata etmezler. Onlardan sadır olan her şey haktır. Halbuki hak olan şeyler hiçbir zaman mütenakız değildir. Halbuki Hasan 'dan sadır olan en önemli şey Onun kendi isteğiyle babasından sonra ( Ali'nin vefatından sonra) emiru'l mü'minin Muaviye'ye biat etmesi olmuştur. Onların da bu biata iştirak etmeleri hak olduğuna da inanmaları gerekirdi. Çünkü bu biat masum olan bir zattan sudur etmiştir. Halbuki onlar bu biati inkar ederek masum olan imamlarına muhalefet ediyorlar. Bu durum ancak iki şekilde izah edilebilir:

(Ebubekir Muhammed b. et-Tayyib el-Bakillanidir. , (v. 403) Mutezileye karşı gelebilmesi için hocası Ebu Hasan el-Eş'ari'nin ilmi dirayetine varis olmuştur. Mücadele yollarını gayet iyi bilen bilgili bir zat idi. Birçok eserleri olup bazıları basılmıştır. ?İ'cazül Kur'an ve't-Temhid? bunlar arasında sayılır.)

Ashabtan biri gördüğü rüyayı anlatmaya başladı:

bu başlık altın 'şia'nın iddialarını çürüteceğiz allahın izni ile...

?Ya Rabbi Kabrimi tapılan bir put yapma, Allanın gazabı peygamberlerinin kabirlerini mescid yapan kavime karşı şiddetlendi.? (Muvatta Sefer: 85, Ahmed: 2/246, Ebu Nuaym Hilye: 7/317)

Söylediğinin tam aksine Osman'ın hilafetinde hepsi ittifak etmiş, hiç birisi ihtilaf etmemiştir.

Aynı ekolden olan Ebul Huzeyl el-Allaf'da cennet ve cehennem ehlinin hareketleri kesilerek durgun bir halde yaşarlar. Onlara göre mazideki hadiselerde de teselsül mümkün değildir.

1)Rafizi müellif şöyle diyor:

?Benim şu oğlum Seyyiddir. Allah Onunla iki büyük müslüman gurubun arasını Islah edecektir.? (Buhari, Sulh: 9, Fedail: 22, Fiten: 20, Ebu Davud Sünet: 12, Tirmizi, Menakıb: 30)

- Şu halde ona iman etmemizin faydası nedir?

?Her kim itaatten bir el kadar ayrılırsa, kıyamet gününde Allah'a fiili hususunda lehine hiç bir hücceti olmayarak kavuşacaktır. Her kim de boynunda biati olmayarak ölürse cahiliyyet ölümü ile ölür:? (Müslim Kitabül İmare 13).

Eseri bölümlere ayırdım.

?Kim biatsiz ölürse, cahiliyyet ölümü üzerine ölür.? mealindeki hadisin açıklaması Ahmed bin Hanbel'e sorulduğunda şu cevabı verdi:

Ehli sünnetin cumhuru Allah 'ın işlerinin hikmetli ve bir sebebe mebni olduğuna inanırlar. Ehli sünnetten bunu kabul etmeyenler ise iki delil ile davalarını ispat etmeye çalışırlar.

?Ya Rabbi sen seferde arkadaşım, ehlimde vekilimsin.?

Sonra Rasulullah 'in vefatıyla peygamberliği imametle devam ettirdi. Böylece hata ve unutkanlıklarından emin olmaları için insanlara ma'sum imamlar tayin etti. Ta ki, Allah alemi lütuf ve merhametinden paysız bırakmasın.

Bu sözüne cevabımız da şudur:

Onlar'a göre Davud Allah 'a nisbetle, gözün insana nisbet edilmesi gibidir. Daha ileriye giderek Davud'un esma-i hüsnası olduğunu iddia ettikten sonra;

Üçüncü bir gurup da mutlaka Ali'nin halife olduğunu, Talha ve Zübeyr gibi O'na karşı gelenlerle savaşmada isabet ettiğini söylüyorlardı. Halbuki Talha ve Zübeyr de isabet edenlerdendir. Ebu'l-Huzeyl, Cübbai, O'nun oğlu, İbnü'l Bakillani ve Eşarilerin bir kısmı bu görüştedirler. Bunlar aynı zamanda Muaviye'yi de isabet eden bir müctehid kabul ederler.

?Sana gelen her iyilik Allah'ın lütfudur.? (Nisa: 4/79)

Rasulullahın yanından kalkacağımızda şöyle dedik:

?Hanginiz rüya gördü? diyerek rüyasını şöyle anlatır:

Haddi zatında kader meselesinin temelinde ihtilaf vardır. Mutezilenin kabul ettiği görüşler üzerinde imamiyyenin son imamları, sahabe tabiin ve Ehl-i beytin bir çokları ihtilaf etmemişler, Allah 'ın adaleti ve hikmetinin tefsirinde ve tenzih edilmesi gereken zulüm konusunda münakaşa etmişlerdir. Allah 'ın fiil ve hükümleri konusunda bazıları şöyle derler:

Rasulullah şöyle buyurur:

- Acaba sen onu gördün mü?

3)Rafizi'nin

?Amirlerinizin en iyileri sizin onları, onların da sizi sevdiği, sizin onlara onların da size dua edenlerdir. Amirlerinizin en kötüleri sizin onlara onların da size buğzettiği, sizin onlara onların da size lanet edenleridir.?

Kaderiyyeciler: Allah 'ın yarattığı bazı şeylerde zarar varsa -günahlar gibi- mutlaka bunda bir hikmet ve maslahat vardır, sözünü de fikirlerine ekliyorlar.

Ehli sünnetin Cumhuru da şöyle diyorlar: Allah küfrü sevmediği gibi ona rıza da göstermez. Ancak diğer yaratılmışların bir hikmete mebni olarak Allah 'ın iradesi çerçevesinde olduğu gibi küfür de O'nun yaratmasıyla olur. Allah 'ın hoşuna gitmese de küfür hikmetten hali değildir. Aksine yarattıkları şeylerde Allah için bizce bilinmeyen bir çok hikmetler mevcuttur.

?Ya Resulullah:

?İmamet imanın şartlarındandır? sözünüz tam bir cehalet ve iftiradır.

Allah 'ın mülkünde olan bütün varlıkların serbest olmadıklarını söylüyorlar. Peygamberlerin, meleklerin ve salih kullarının itaati gibi. Onlara göre bunların bu iyiliklerini Allah yaratmamıştır. Allah onları iyilikte istihdam edemediği gibi iyiliği de onlara ilham etmez. Onları zorla da hidayet etmeye muktedir değildir. Bunların görüşlerini de şu ayetler çürütüyor.

Ebu Bekir'e, Ömer ve bir gurup müslümanlar biat etmiştir, diye farzedilirse bununla imam olmaması gerekirdi. Durum hiç de böyle değildir. Ebubekir cumhurun biatıyla imam olmuştur. Bu biatta Ömer'in acele ettiği deniyorsa, şüphesiz ki, her biatta önde olan biri olacaktır. Eğer bazıları bu biati istemeyerek yaptıklarını iddia ediliyorsa bu da imamete zarar vermez. Çünkü imamete müstehak olduğu şer'i delillerle sabit olmuştur.

Kitabın müellifi Şeyhü'l İslam İbn-i Teymiyye'dir. Allah Ona rahmet etsin.

Bazıları da şöyle diyor:

Onun manası kadar Mekke'nin manası yoktur,

Kötülük yapmada yahudilere, aşırılık ve cehalette hıristiyanlara benzeyen rafiziler selefleri olan İbnül Mutahhar'ın yolunu takip etmişlerdir. İbnül Mutahhar'ın, selefleri olan:

İbn-i Teymiyye de şöyle diyor:

?Eğer yeryüzünde halil edinseydim, Ebubekir'i edinirdim. Ebubekir'in penceresinden başka mescide bakan açık pencere kalmasın. Hepsi kapatılsın.?

İbn-i Ebi Müleyke, Aişe'nin şöyle buyurduğunu rivayet ediyor:

- Onu gören birisiyle karşılaştın mı?

El-Karacuki (Muhammed b. Ali b. Osman El-Karacuki (-, 449) olup, Şeyhi Mufid'in talebesidir),

Dolayısıyla Allah , nefsine vacip veya haram kıldığı şeyi yapar. Yapmıyacağı bir şeyi de kendisine ne vacip ne de haram kılar. Bu görüş de ehl-i sünetin cumhuru ile kaderi isbat eden hadis, fıkıh, kelam ve tasavvuf ehlinin görüşüdür. Bunların görüşlerinden de anlaşıldığı gibi Allah 'ın adalet ve ihsanını kabul edenler ta kendileridir. Kaderiyeciler gibi; Kebire işleyenin imanı gitmiştir, demezler. Aslında bu, Allah 'ın kendisinden tenzih ettiği zulmü O'na isnad eden kaderiyenin görüşüdür.

?Allah, O'dur ki, sizi arzın halifeleri yaptı.? (Enam: 6/165),

Başka bir rivayette de şöyle buyurulur:

Ya EBU;

?Allah 'ın günah işleyeni affetmesi, büyük günah işleyenleri cehennemden çıkararak tevhid ehlinden hiçbirisini orada ebediyyen bırakmaması caizdir? diyorlar.

Böylece Allah için mutlak irade ve kudreti, her şeyi içine alan yaratmayı kabul etmezler. Bunlar da mutezile görüşlerinin temelidir. Bundan dolayı şiiler bu hususta iki ayrı görüş ileri sürerek ihtilafa düşmüşlerdir.

Müemmil b. İhab (Müemmil b. İhab er-Rub'i (V. 254) olup, Ebu Davud ve Nesei ondan rivayet etmişlerdir)

Ehl-i sünnet bu konuda hiç ihtilaf etmemiştir. Onlar şunu iyi biliyorlar ki Irak ehli babasının yerine geçmek üzere Hasan'a biat etmişler, fakat Hasan imameti gönül rızasıyla Muaviye'ye teslim etmiştir.

Ahmed ne doğru söylemiştir. Abdurrahman O'na biat etmiş, fakat Ali, Talha, Zübeyr ve diğer güçlü şahsiyetler O'na biat etmemiştir, diye farzedilirse o zaman imam olamazdı. Çünkü Ömer , imametle ilgili işi altı kişilik bir şura meclisine havale etmiştir. Sonra Talha, Zübeyr ve Sad istekleriyle çekilince, Osman, Ali ve Abdurrahman b. Avf kaldı. Bunlar da kendi aralarında Abdurrahman'ın halife olamıyacağı, Halifenin geri kalan bu iki zattan birisi olacağı üzerine ittifak ettiler. Bilahare Abdurrahman yemin ederek, üç gündür uyumadığını, Ensar ve Muhacirlerle istişaresi neticesinde Osman'ın imamete gösterildiğini ifade etti. Bunun üzerine Osman'a biat ettiler. Bu biat ne bir mükafat ve ne de bir korku neticesinden olmuştur.

Alah şöyle buyurur:

11)Ey Rafizi!

Sonra şunu buyurdu:

Rasulullah, ? Ebubekr'i tayin etmemiştir.? Diyenlerin delilleri Ömer'in:

Dalaletten kurtaran Hakka çağıran, dilediğini doğru yoluna kavuşturan Allah'a hamdolsun.

Bu hadisi kim rivayet etmiştir? Senedi nerededir? Vallahi Rasulullah hadisi bu şekilde buyurmamıştır. Bilinen şu ki, Müslimin rivayet ettiği bir hadisle, Harre mevkiinde cereyan eden bir hadise üzerine İbn-i Ömer, Abdullah b. Mutin'e geldiğinde; Ebu Abdurrahman ?a bir döşek seriniz otursun; demesi üzerine İbn-i Ömer: ?size oturmağa değil, bir hadisi nakletmeğe geldim. Rasulullah ?in şöyle buyurduğunu işittim:

Cabir dedi ki, Rasulüllahın huzurundan ayrılırken şöyle dedik:

Ebubekir'in Ömer hakkındaki vasiyeti ise Ebubekir'in vefatından sonra müslümanların Ömer'e biat etmeleri ile gerçekleşmiş, böylece Ömer imam olmuştur.

?Ey Davud! Biz seni yeryüzünde halife kıldık.? (Sa'd: 38/26)

Birincisi Ebu Bekir'in hilafeti seçimle tahakkuk etmiştir.

İkincisi; İmamiyye mezhebine uymanın vacipliği,

Bununla beraber bu sapık kişi gayesinin kendisini Allah'ın hükümlerine davet edecek bir imam olduğunu iddia ediyor. Oysa ki, bu hareketinden dolayı bir menfaat ve maslahattan ziyade kendisine ancak hasretler, hatalara sapmalar, mağaraya giripte -Rafizinin inancına göre- ne işi ve ne de konuşması olmayan birisi için Muhammed ümmetine düşmanlıklar kalır. Muntazardan bir fayda geleceği inanılır bir şey olsaydı, bu ümmetin akıllıları nasıl olurda rafizilere kalacak tek şeyin, iflas olduğunu söylerlerdi. Zaten Muhammed b. Cerir et-Taberi, Abdulbaki b. Kani ve diğer neseb alimlerinin ifadelerine göre Hasan b. Ali el-Askeri'nin çocuğu da yoktu.

Bu tarihten üçyüz sene sonra İran'ı ikinci defa uçuruma götüren hadise, Safavi devletini kurup ilk şiiler'in?Aşırı? diye bilinen şii akidelerini yaymak olmuştur. Halbuki, daha önce ilk şiilerin rivayetlerini aşırı kabul ederek onları inkar ediyorlardı. Safavi devleti istikrar bulunca bütün şiiler aşırı ve bozuk inançlara kaydılar. Öyle ki, şiilerin bile daha önce aşırı diye nitelendirdikleri görüş ve akideler mezheplerinin zaruri inançlarından oldu. İkinci alimleri olan El-Mekani (1290-1351) ?Tenkihul Mekal? adlı eserinin bir çok yerinde bunu itiraf etmiştir. Mezkur kitap, şiilerin cerh ve tadil de en büyük kitapları sayılır.)

Ahmed b. Hanbel, Hamdan b. Ali'nin?Osman'ın imameti kadar sağlam bir imamet yoktur. O'nun imameti cümlesinin ittifakı ile gerçekleşmiştir.? dediğini rivayet ediyor.

İbn-i Hazm devamla şöyle diyor:

Adalet ve kader konusunu bu mevzulara sokmak, hem ehl-i sünnet hem de rafiziler açısından da doğru değildir. Çünkü bu mevzuda her iki gurubun bazı kimseleri ileri geri konuşmuşlardır. Şiilerden bazısı kadere inanır fakat adalet ve kudretini inkar ederler. Ebu Bekir , Ömer ve Osmanın halifeliklerini kabul eden şiilerden bazısı Allah 'ın adalet ve kudretini de kabul ediyorlar. Bu ihtilafın kaynağı Mu'teziledir. Rafizilerin Mufid, Musevi, Tusi, Karaciki gibi üstadları bu fikirleri mu'tezileden almışlardır. Halbuki ilk Şiilerin bu hususta fikirleri yoktur. Bundan dolayı müellifin kader konusunu imametle beraber zikretmesi doğru değildir. İmamiyyeden naklettiklerini de açıklamamıştır. Halbuki imamiler şöyle diyor:

?Eğer mü'minlerden iki birlik çarpışırlarsa, hemen aralarını düzelterek barıştırın. Eğer Onlardan biri tecavüz ediyorsa, o vakit tecavüz edenle Allah 'ın emrine dönünceye kadar savaşın.? (Hucurat 49/9)

(Meşhedlerle ilgili olarak büyük üstadları el-Müfid'in te'lif ettiği Menasik kitabından başka, putlarının te'lif ettikleri daha birçok menasik kitapları vardır. Bunlar mushaflar gibi elden ele dolaşmaktadır. Bunlar meşhedlerini Mekke, Kabe ve göklerden de üstün saymaktan çekinmezler. On Muharrem 1366 tarihinde?Perçem-i İslam? adı altında fakihleri Abdül Kerim Şirazi'nin İran'da neşrettiği gazetede, Farsça satırlar arasında sardedilmiş bir Arapça şiirinde şöyle dediğini okudum :

? gördüm ki, kuyu başındayım. Ondan su çekiyorum. Ebu Kuhafe'nin oğlu kovayı alarak bir veya iki kova su çekti. Yalnız suyu çekmekte metanet gösterdi. Allah onu bağışlasın. Sonra İbnül Hattab, kovayı aldı. Fakat kovayı sertçe çekince, su etrafa saçılmaya başladı. Onun yaptığını gerçekleştirecek bir kimse dahi görmedim. Ve etraftakiler kenara çekildiler?.

Müstahak olup olmaması meselesine gelince, Ehl-i sünnetin dediği şudur:

?Evet ben de. Ancak Cenabı Allah Rahmetiyle beni gark ederse? buyurdu. (Müslim Sıfati'l-Kıyame: 17)

?Ömer ve Aişe'nin sözleri yukarıda zikrettiğimiz iki hadis ve sahabenin icma'ı ile mütenakız değildirler. Ömer ve Aişe'ye bu durum kapalı kalmış olabilir. O ikisi tayinin yazılı bir fermanla olmasını istiyorlardı.?

4)Ey Rafizi!

Bu hususta da müslümanların iki görüşü vardır. Bazıları, Ondan başka her şey sonradan olmakla beraber Allah , istediği zaman konuşur ve yaratır. Alemde Ondan başka ezeli bir şey yoktur. Filozofların dediği gibi, felekler de ezeli değildir. Hem de Filozoflara göre Allah feleklerin varlığı için tam bir illettir. Bu ise tamamen sapıklıktır.

Aynı hadisi Ebu Davud Hammad b. Seleme, O da İbn-i Cüd'a'dan, O'da Abdurrahman İbn-i Ebi Bekre'den, O'da babasından aynısını rivayet etmiştir. Bu hadiste:

İbn-i Hazm diyor ki:

Harmele (Harmele b. Yahya et-Tüceybi (V. H 243) olup, Mısır'ın iftihara medar alimlerinden ve İmam-ı Şafii'nin talebelerindendir. İmam-ı Malik'ten rivayet ettiği yüzbin civarındaki hadisi Mısır'a nakletmiştir),

- İslami ve

?Bu gece salih bir kişiye rüyada Ebubekir'in Rasulullah'a, Ömer'in Ebu Bekr'e, Osman'ın da Ömer'e bağlandığı gösterildi.?

- Ashabtan aldığımız sünnetler, hükümler ve bütün Muhammedi mesajlar, İslami;

?Kimin başına bir iyilik gelirse Allah'a hamd etsin, kim de bir kötülüğe duçar olursa nefsinden başkasını kınamasın.?

Gerçek olan Rasulullah 'ın doğrudan halife tayin etmeyip, bir çok işlerde Müslümanları Ebubekir'e yönelmelerini istemesi, Ona rıza göstermesi, halife tayin edilmesi için bir vasiyyeti yazmak için azmetmesi, sonra müslümanların Ebubekir'in hilafeti üzerine ittifak edeceklerini bilmesi, Onun halifeliğini istediğine bir işarettir.

Halifenin lügattaki manası; kişinin tayin ederek geride bıraktığı kimsedir. Tayin etmeden yalnız geride bıraktığı kimse anlamında değildir. Lügatte bu manadan başkası caiz değildir. Falan adam, falanı tayin etti. Yani Onu yerine geçirdi, denilir. Tayinsiz olursa, buna o kişinin halifesi değil halefi denir. Rasulullah henüz hayatta iken Ebubekir'e namaz kıldırdığı için Rasulullah'ın halefi demek muhaldir. Ancak Rasulullah'ın tayin ettiği kimse denilir. Bundan da anlaşılıyor ki Rasulullah'ın Ebubekir'i tayini namazın dışında bir istihlaf, dir.

Sen de mi ya Rasulullah? diye sorulması üzerine:

İkincisi gizli bir nass ve işaret ile sabit olmuştur. Hasan el Basri ve bazı hariciler ikinci görüştedirler.

?Sizden hanginiz rüya görmüştür?

?Allah yolunda cihad edecek olanı techiz edecek kimse, bizzat gaza etmiş gibidir. Gazaya giden kimsenin ailesini görüp gözeten kimse de bizzat gaza etmiş gibi sevaba erişir.? (Buhari Cihad; 38, Ebu Davud Cihad: 21)

Bu hadis ile O'na?Islah = Sulh? sıfatını vermiştir. Kital vacip veya müstehap olsaydı. Rasullullah Onu terkedeni methetmezdi. Bunlar devama şöyle dediler:

- Bunu bilmemiz için de hiçbir yol yoktur. Halbuki, İmamiler gücün yetmiyeceği şeylerin emredilmesine diğer insanlardan daha çok karşıdırlar. Acaba gücün yetmiyeceği işlerin en açık misali bu değil midir?

7)Ey Rafizi!

Kaderiyye mezhebi mensupları ise:

Rasulullah hilafeti Abbas'a ve kıyamet kopuncaya kadar çocuklarına vermiştir? diyorlar.

Yine ehli sünnet kaderin hak olduğuna inanarak onu?Allah 'ın dilediği olur, dilemediği de olmaz.? şeklinde tarif ederek hidayetin Allah'tan bir nimet olduğunu açıkça söylüyorlar.

?O, her şeyin yaratıcısıdır.? (En'am: 4/102)

?Oysa biz İbrahim ailesine kitab ve hikmeti vermiştik. onlara büyük bir hükümranlık da bahşettik." (Nisa 4/54)

İbn-i Hamid, Rasulullah'ın Ebubekir'i namaza imam tayin etmesiyle ilgili hadisler yanında, dereceleri sıhhate varmayan daha birçok hadis rivayet etmiştir.

Sıfat nerede tahakkuk eder se, o yerin sıfatı olur. Allah bir yerde hareketi yaratırsa, hareketlilik Allah 'ın değil onu işleyenin sıfatı olur.

İmam Ahmed bin Hanbel, Abdus el-Attar'a yazdığı mektubda şöyle diyor:

- Cahili.

?Rabiniz size, rahmet ve merhamet vaad buyurdu.? (En'am: 6/54),

ve Et-Tusi nin yollarını izlediği gibi. (Et-Tusi Muhammed b. Muhammed b. Hasan El-Hoce Nasiruddin et-Tusi (597-672)dir. Putperest Hülagu'nun İslam başkenti Bağdadi istila ederken (655 H) giriştiği katliamın müsebbiplerindendir. Çünkü, et-Tusi, Hülagu'yu bu işe teşvik etmişti. Daha önce bu hain adam dağlık bölgede bulunan dinsiz İsmaililerle işbirliği yapıyordu. Tusi, Nasirilerin lideri Nasiruddin adına?El-Ahlakun-Nasiriyye? adlı bir kitap te'lif etmiştir. Nasiriler, Kohestan bölgesinde yaşıyorlardı. Tusi, İsmaililerin kralı olan Alauddin Muhammed b. Celal Hasanın en berbat adamlarından idi. Bütün bunlarla beraber Tusi'nin münafıklığını açıkça gösteren delil Onun Abbasi halifesi?EL-Mu'tasım? a yazdığı ve onu öven kasidesidir. Şüphesiz ki, Tusi Bağdad'ı yıkmak, İslamı ortadan kaldırmak için Hülagu'yu kışkırtmıştır. Şiiler ise bu vahşice hareketi kendileri için en şerefli bir olay addederler. Şiilerin?Ravdatül Cenne? adlı eserinin 578 ci sahifesinde bu durum açıkça görülmektedir. İslama ve tabilerine büyük düşmanlığı olan Tusi'nin diğer hainliklerini Hülagu da keşfetmişti. Ona ihtiyacı olmasaydı öldürecekti)

?Size bir iyilik dokunursa onları üzer ve kederlendirir. Başınıza bir felaket gelirse, onunla ferahlanır ve sevinç duyarlar...? (Al-i İmran: 3/120)

Allah c. c. şöyle buyurur:

?Ebubekr'e git? buyurdular. (Müslim Fedail: 10).

Ali'ye yapılan biat ondan öncekilere yapılan biattan daha umumi olduğunu nasıl iddia edebiliyorsun?! Kaldı ki sen, Ali'nin imameti nass ile sabit olduğunu iddia ediyordun. Şimdi ise halkın çoğunluğu ile tahakkuk ettiğini söylüyorsun. Bu nasıl olur?!

?İnsanların en şerlileri hayatta iken kıyameti görenlerle, kabirleri mescid yapanlardır,? (Ahmed: 1/435, İbn-i Hibban Mesacid: 340)

Cenab-ı Allah önce barıştırmayı emretmiştir. Onlardan biri tecavüze devam ederse, Allah 'ın emrine dönünceye kadar Onunla savaşılır. Bunun için her iki birliğin de savaşması maslahat değildir. Allah 'ın emrettiği ve mütecavize karşı olan savaş da şüphesiz ki mefsedete tercih edilen bir maslahattır.

?De ki: Eğer Allah, meryemin oğlu Mesih'i, anasını ve arzda bulunanların hepsini yok etmek isterse, Ondan kim bir şey kurtarabilir? (Maide: 5/7)

İbn-i Hamid diyor ki:

Yukarıdaki iddialara birkaç yönden bakacağız :

Birinci görüşe göre: Akılla iyilik ve kötülük bilinmez. Bu durum Allah için söz konusu ise zaten kötülük O'nun zatına mümteni'dir. Yani uygun değildir. İnsanlar için söz konusu ise bir şeyin iyi veya kötülüğü ancak dini bir delil ile bilinir. Bu görüşü Eş'ariler ve bir kısım fakihler, ileriye sürüyorlar. Bunlar bir şeyin dini bir delil ile iyi veya kötü bir sıfatla nitelendirildikten sonra, ancak akıl onun iyiliğini veya kötülüğünü bilir, diyorlar. Binaenaleyh hüsün ve kubuh akılla bilinip bilinmediği hususunda münakaşa etmezler.

?Tayin edersem benden hayırlı olanı - Ebubekir'i kastederek- tayin etmiştir. Tayin etmezsem, yine benden hayırlı olan -Rasulullahı kastederek- tayini terketmiştir.? sözleridir.

Müellif, eserini kendi zamanında İbnül Mutahhar namında bir rafizinin, ilmi ve dini açıdan cahil olan İmamiyye mezhebi ve kurucularına davet edici nitelikte olan bir kitabının kendisine getirilmesi üzerine O'na bir reddiye olarak te'lif etmiştir.

Dördüncü bir gurup da Ali'nin imam ve içtihadında isabetli, onunla savaşanın hata etmiş müctehid olduğunu söylediler. Bu görüş de Hanefi, Maliki, Şafii ve Hanbeiilerden bir bölümünün görüşüdür.

6)Ey Rafizi!:

8)Ey Rafizi!

Muhatap şöyle dedi:

Şüphesiz ki övgü yapılabilen bir kötülüğün ve fakat yapılmayıp terkedilmesine karşı yapılır Bunlar:

Bu konuda da anlaşıldığı gibi, Allah 'ın başkasında yarattığı kelamdan başka bizzat kelam sıfatı yoktur ve kendisinden ayrı olan fiilinden başka da fiili yoktur diyen mutezile ve tabileri bu konuda hataya düşmüşlerdir. Onlar, Allah 'ın zatında kaim olan kelam ve fiil sıfatını kabul etmiyorlar. Onlar Allah 'ın melekleriyle ve peygamberleriyle olan kelamını peygamberlerine kitaplar halinde indirdiği kelamın başkalarında yarattığı bir kelam olduğunu iddia ediyorlar. Onlara da şöyle diyoruz:

Ey Rafizi!

?Eğer sadık kimseler iseniz sizi imana hidayet ettiği için Allah sizi minnetkar kılar." (Hucurat: 49/17),

Rafizilerin durumuyla ilgili olarak İmam Malik'e bir soru sorulması üzerine; Onları konuşturmayın, haberlerine inanmayın, onlar yalancıdırlar, cevabını verdi.

(Söz konusu olan Mülhidler, Mümkin-i Vücud ile vacibul vücud un varlığını birleştirenler ve?Vücut birliğini? iddia edenlerdir. Böyle bir Vahdet-i Vücutçuluk Yaratıcı ile yaratığın vücudu bir olması demektir. Buna göre kainat Allah'tır. Aslında bu itikat Brahma inancının bir gereğidir. Brahmanist Tağur'un eserleri bu inanç sistemi üzerine kurulmuştur. Bu inancıyla doğu ve batının bütün dinsizlerini etrafına çağırıyor. Bu dinsizlerden en zararsız olanları küfürleri açık olan ve insanları aldatamıyanlardır.)

İkincisi: Kim ki, bir sebebe binaen bir iş yaparsa o sebebe muhtaç olur. Çünkü sebebin varlığı yokluğundan daha iyi olmasaydı sebep olmazdı. Başkalarıyla tamamlanan ise bizatihi noksandır. Bu da Allah için caiz değildir.

Ehl-i sünnet?Rasulullah'tan sonra imam, Ömer'in biati ve dört kişinin rızası ile Ebubekir'dir.? dediklerini iddia ediyorsun. Deriz ki:

Yani kavuştuğun iyilikler, zaferler, rızıklar; bunlar, Allahın sana bahşettiği nimetlerdir. Sevmediğin şeylerin başına gelmesi de işlediğin günahların neticesidir. Burada söz konusu olan iyilik ve kötülükler, nimetler ve belalardır.

onlarla bozuşmayalım mı? dememiz üzerine şöyle buyurdu:

Binaenaleyh Peygamberlerini ve velilerini cezalandırmaz, belki onları haber verdiği gibi cennetine koyar.? hükümlerinde müttefiktirler. Fakat iki meselede ihtilaf etmişlerdir.

Nasıl olur da Ali için?Bütün halk biat etmiştir? diyorsun ve fakat bu sözün aynısını ondan önceki üç kişi hakkında söylemiyorsun? Üstelik ) Ali'ye (r. a. biat edenlerin bir bölümü onunla bozuştular, bir bölümü de Ona karşı harp ilan ettiler. Şam ehli de Osman'ın öcünü alıncaya kadar biat etmediler. Hatta bazıları Ali ve Muaviye'nin beraberce halifeliklerinin sıhhatine kail oldular.

Ebubekir açık nassla halife tayin edilmiştir, diyenlerin dayanakları sahabelerin onu?Rasulullah'ın halifesi? şeklinde tesmiye etmelerindendir. Bu tesmiye de ancak başkası tarafından tayin edilen kimse için yapılır. Bu da mutlak olarak böyle değildir. Çünkü başkalarının tayin ettiği kimseye?Filanın halifesi? denildiği gibi, başkasına vekil olana da aynı tabir kulanılır.

?Kulun hiçbir zaman Allah 'tan isteyecek bir hakkı olmaz. Ama itaatkarı da mükafaatlandırır, çünkü Allah va'dini bozmaz.?

(İbn-i Cerir et-Taberi H. 302 yılında meydana gelen bir hadiseyi naklederek şöyle diyor: Adamın biri çeşitli hilelerle halife Muktedirin yanına çıkarak kendisinin Muhammed b. Hasan b. Ali b. Musa b. Ca'fer olduğunu iddia ettikten sonra, Ebu Talip oğullarının huzuruna çağrılması için halifeye emrediyor. Bunun üzerine Ebu Talib oğulları başlarında başkanları Ahmed b. Abdissamed-ki İbn-i Tomar diye tanınıyor-olmak üzere hazır oluyorlar. Ancak İbn-i Tomar, Hasan b. Ali el-Askerinin çocuk bırakmadığını söylemesi üzerine Haşini oğulları bağırarak bu adamın halka teşhir edilerek en ağır cezaya çarptırılmasını istediler. Onu bir deveye bindirip tevriye ve arefe gününde halka teşhir ettikten sonra hapsettiler. Taberi bu hadiseyi Hasan el-Askeri'nin çocuk bırakmadığına delil olarak zikretmektedir.)

- Allah c. c. ne emrettiğini ve ne yasakladığını bilmediğimiz bir şahsa iman etmekle bizi nasıl mükellef kılar?

Bu konuda imamların masum olmadıklarına dair bir çok hadisler vardır.

Yine rivayet edilir ki, Ebubekir'e :

Yine Ebu Davud Hammed b. Seleme'den, O'da Eş'as b. Abdurrahman'dan, O da babasından, O'da Semure'den rivayet ettiğine göre, bir zat. Ya Rasulallah şu rüyayı gördüm:

İbn-i Hamid bir kaç hadis daha zikrederek bunların Ebu Bekr'in hilafetine nass teşkil ettiklerini söylüyor. Huzeyfe den gelen hadiste Rasulullah :

Binaenaleyh Ebu Bekir es-Sıddik müslümanların icma'ı ile imamete müstehaktır. İmamete Allah ve Rasulünün rıza gösterdiği cinstendir. Sonra güçlü ve kuvvetlilerin biatıyla imam olmuştur.

?Kim ölür de zamanının imamını tanımazsa cahiliye ölümü üzerine ölür? mealinde olan hadis hakkında da sana şu soruları tevcih edeceğiz:

(İbnül Mutahhar Hasan b. Yusuf. b. Ali b. El - Mutahhar el-Hilli'dir. 648-726 yılları arasında yaşayan bu adam Şii zındıklarından biridir. Küfrün yardımcısı olan en-Nusayr et-Tasi'nin (597-672) talebeliğini yapmıştır. Sahabe, Tabiin ve onlara tabi olanlara karşı kalbini kinle doldurmuşlar, O da, O şekilde yetişmiştir. Bu yüce zatlardan sudur eden ve tarihin müşahede etmediği bütün iyiliklerine düşmanca bakıyordu. Bu düşmanlığına delalet eden delilleri ve Şeyhülislamın onları nasıl çürütüp, Rafizinin gizliliklerini teşhir ettiğini göreceksin. Öyle ki, Onu gelmiş ve geleceklere de ibret kılmıştır.)

?Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım.? (Bakara: 2/30)

?Muntazar'a imanımız diğer iyi kullara olan inancımız gibidir. İlyas, Hızır, Kutb gibi varlıkları, emir ve yasakları bilinsin veya bilinmesin.? diyecek olursanız, size şöyle deriz:

Sadakatla isimlendirilen bu mü'minler, Ebubekr'e ?Allah Rasulünün halifesi? ismini vermekte ittifak etmişlerdir.

Şu'be, Eş'as b. Süleym'den, O'da Ebu Bürde'den, O'da Sa'lebe b. Dabi'a'nın şöyle dediğini rivayet ediyor:

5)Ey Rafızi!

İkincisi, Bütün Ehl-i Sünnet arasında?Allah hikmetli iş yapmaz, kötü iş de işler? diyen yoktur. Müslümanlar arasında böyle bir iddiada bulunanın cezası ancak ölümdür.

Rasululuh in hastalığı ağırlaşınca şöyle buyurdu:

10)Ey Rafizi!

?Hesabı soran Allah ile hesaplaşmaya kalkışan cezalandırılır?,

Rasulullah, arzu ettiklerinin ümmet içinde ihtilafa yol açacağından şüphe etseydi, bunu bertaraf etmek için o hükmü kesin bir şekilde açıklayacaktı. ?Allah ve Mü'minler Ebu Bekir'den başkasını reddederler? gibi sözleri Ümmetin Rasulullah'ın rızasına uygun olarak ittifak edeceklerini gösteriyor. Bu da vasiyyetten daha açıktır.

Bu nass Rasulullahın Ebubekir'i ümmete halife olarak tayin ettiğine delil değil de, belki Rasulullahın halife olması için Ona rıza gösterdiğine ve ümmetin onun üzerine ittifak edeceklerine bir delildir. Allah 'ın bu ümmeti Ebubekir'in hilafeti üzerine birleştireceğini bildiği için, bununla iktifa ederek açık bir nass söylememiştir.