Hepimiz artık şunun bilincinde olmalıyız. Bizler bu ülkede hangi görüşü savunuyorsak savunalım, her şeyi bu ülkenin daha iyi noktalara gelmesi için istiyoruz. Vatanı kurtarmak adına yaptığımız, her fevri ve zarar verici adım bizi, hayalini kurduğumuz ülkeyi ve dünyayı bir adım daha geriye götürmeye yetiyor.

Ahmet Türk?ün yüzüne gelen yumruğu gördüğümde, kendisinin vereceği tepkiyi inanın merak etmiştim. Açıklamasını duyunca çok rahatladım. ?Halklar arası kavgayı körüklemek isteyen kişiler var? dedi Ahmet Türk. Çok sağduyulu ve temkinli olmaya çağıran bir söylem. Hemen olayların akabinde birçok parti lideri de açıklama yaptı ve en dikkat çekeni MHP lideri Devlet Bahçeli?ninki oldu. Bahçeli yapılan saldırıyı kınadı. İşte ülkemiz adına büyük bir gelişme. Büyük oranda milliyetçi duygularla yapılmış olan bu fiilin failine aslında bir tokat niteliği taşıyan cevap tam da bu olmalıydı. Hem de bu cevap ülkemizdeki Türk milliyetçiliğinin en önde gelen savunucusu olan partinin liderinden geldi.

Hepimiz artık şunun bilincinde olmalıyız. Bizler bu ülkede hangi görüşü savunuyorsak savunalım, her şeyi bu ülkenin daha iyi noktalara gelmesi için istiyoruz. Vatanı kurtarmak adına yaptığımız, her fevri ve zarar verici adım bizi, hayalini kurduğumuz ülkeyi ve dünyayı bir adım daha geriye götürmeye yetiyor. Birçok alanda açılım yapmaya çalışılıyor. Her ne kadar geç kalınmış olsa da artık sorunların bir yerinden tutulmaya çalışılıyor. Türk, ?Türk?e yumruk atarak aslında içinde biriktirdiği, çeşitli konulara ve kişilere öfkesini kusmuyor. Atılan yumruk aslında Kürt açılımına da isabet ediyor. Bu olaydan şu çıkarılmalıdır ki bizler çoğunluk olarak göstermemiz gereken olgunluğa erişemeden, ülkemizde yaşayan insanları dinlemeyi öğrenmeden, onların hislerine kulak vermeden, fevri hareketlerden kaçınmadan, bayrağımızın nasıl, hangi şartlarda ve kimlerin çabalarıyla oluştuğunu unuttuğumuz takdirde kimin için açılım yaparsanız yapın bu açılımlar hep havada kalacaktır. Ülke olarak kavga etmek yerine, özlediğimiz, kol kola girerek, aynı çatı altında, bu ülkeyi her noktada en ileri noktaya götürme zamanı çoktan geldi de geçiyor bile.

Karşılıklı uyumun ortaya konabilmesi ve anlaşmanın yegane temeli en azından ufacık da olsa empati kurabilmektir

Halil Emre Deniş: Öğr. Gör. Zirve Üniversitesi

Bizlerin artık çoğu şeyi aşacağını düşünürken, bir anda böyle olayların olması, terör denen belayı, sadece terör olarak kabul ettiğimizde çözülecek sanmamızdan ileri geliyor. Bizler elimizden gelen çabayı gösterdik mi? Elimizi uzattığımızda, elimizin tutulup tutulmadığını gördük mü? Önyargılı davranışlarımız, yıllarca hayalini kurduğumuz kardeşçe yaşanılan toplumun hayalini, yine hayal olarak bırakmıyor mu?

Sorular soruyorlar insanlara? ?Huzurlu musunuz?, ?Bu hayatta huzurlu olabilmek için ne yapmanız gerekiyor? Daha sonra cevaplar geliyor? ?Huzurlu değilim!?, ?Siz huzurlu musunuz?, ?Huzuru yakalayabilmek için şehirden uzaklaşıp bir dağın yamacına yerleşmek istiyorum. Hem de kimsenin beni bulamayacağı ve iletişim kuramayacakları bir yerde yaşamak istiyorum!?

Akıllar bir anda bulandı. Trabzon?da yaşanan olaylara bir anda Samsun da eklenmiş oldu. Bilindiği üzere Trabzon?da 2000?li yıllarda başlayan olaylar zinciri mevcut. 2004?te McDonald?s bombalandı. 2005?te TAYAD?lı gençlere, bildiri dağıtırlarken saldırıldı ve linç girişiminde bulunuldu. Yine 2005?te 3 PKK?lı yakalandı ve yine linç girişimi oldu. 2006?da Rahip Santoro cinayeti gerçekleşti. 2007 yılında ise Hrant Dink Trabzon?lu Ogün Samast tarafından öldürüldü. Hatta 2004?te McDonald?s bombalamasını gerçekleştiren Yasin Hayal ile ilişkisi bulundu. Bu olayların da hepsi?milliyetçi duygularla? gerçekleşmişti.

Bu vatanın bağımsızlığını kazandığı günden bu güne kadar, her zerresinde ve her evresinde bu ülkenin üzerinde yaşayan herkesin bir hakkı var. Ancak çoğunluk sahibi olarak, azınlık olarak gördüklerimizi dışlayamayız. Bizler 80 öncesinde de Kürtlerle, Ermenilerle ve başka başka birçok etnik yapıdaki kardeşimizle birlikte yaşıyorduk. 80?lerde PKK?nın hortlamasıyla bir anda ortaya çıkmadı ki Kürt kökenli vatandaşlarımız. Bu günlere kadar birlikte geldik. Ama yaşanılan olaylar karşısında iğneyi hep başkasına batırmaya devam ettik. Hiç karşımızdaki insanın konuşmasına fırsat vermedik. Biz ne dersek o olacak dedik. Burası Türkiye, buradaki herkes Türk?tür ve burada yaşayacak olan herkes Türkçe konuşacak dedik bağıra bağıra. Bundan yine bizler?gurur duyduk!? Çünkü güç bizim elimizdeydi ve illa ki bizim istediğimiz olacaktı. İnsanın bencillik duygularının tavan yaptığı anlardan birisi tam da budur. Kendini bir anda güçlü hissetmek. Elindeki gücü iyi şeyler için kullanmak dışında, şiddete doğru yöneltmek. E biz bu hissettiğimiz güç sayesinde ve bizim istediklerimizin olması için bağırdığımızda, ana dili Kürtçe olan kardeşimiz bizi anladı mı? Hayır. Biz kendimizi daha kardeşimize anlatamıyorken tüm dünyanın bizi anlamasını nasıl bekleyeceğiz? Hep biz saygı görmek istedik başkalarından. ?Bizden olmayanlara? hiç saygı göstermedik. İkinci plana ittiğimizi bile görmezden gelmeye devam ettik. Peki, şu an soruyorum: Aynı duruma kendinizi koyun ne yapardınız? Açık söylemek gerekirse, doğduğumuzda anne ve babamızın konuştuğu, normal olarak kendi anadilimizi konuşamasaydık, kendimizi ifade edemeseydik, Türkçe bilmeseydik, bir ülkenin doğusu ile batısı arasındaki uçurumun en kör noktasında bizler bulunsaydık, bundan eminim bizler de dağa çıkmak isterdik. Herhangi bir haksızlığa gelemediğimiz zaman feveranlarımızı göklere çıkartan bir toplum olarak, aynı şeyleri bizler yaşasaydık kendimizi yakarak sokaklarda bile koşardık. Bundan emin olun.

Peki, ama bizler neden böyle düşünüyoruz? Neden hep bir ağızdan aynı şeyleri söyleyip duruyoruz insanlara? Neden kaçmak istiyoruz umarsızca? Neden? Neden? Neden? Herkes bu hayatta farklı kimliklerle, farklı sosyal statülerle, meblağı değişen paralarla, farklı iletişim kanallarıyla yaşamaya devam ediyor. Ancak yaşarken biz buna yaşamak demiyoruz. Herkesin kafasında yaşanılabilir bir Dünya kuruluyor, ancak herkesin kurduğu Dünya farklı oluyor. Ama bizler, yaşanılabilir olan bu Dünyayı, yaşanılamaz hale getirdiğimizi kabul etmiyoruz. Hep bizler masum, hep karşımızdakiler suçlu hale geliyor.

Türk Türk'e saldırırsa ne olur?

Bulanık olaylarının davası Samsun?a sevkedildi. 12 Nisan günü Samsun?da görülen davaya kapatılan DTP?nin Genel Başkanı Ahmet Türk, Diyarbakır eski Milletvekili Aysel Tuğluk, BDP Muş Milletvekili Sırrı Sakık da katıldı. Duruşma çıkışı basın açıklaması düzenlendi ve akabinde o beklenmedik olay gerçekleşti. Bir saldırgan Ahmet Türk?e yumruk attı. O kadar gazetecinin ve polisin etrafını sardığı sırada, arabasına yönelmişken, o kalabalığı yararak yumruk atabildi. Ahmet Türk?ün burnu kırıldı.

Bu ülkede yaşayan her bireyin farklı kimlikleri olduğu açık bir gerçek. Farklı kimlikler, her ne kadar ülkeler için zengin bir yapı sunsa da sadece dışarıdan bakıldığında durumun böyle olduğu ortada. İçimize baktığımızda farklılıklara karşı verdiğimiz reaksiyonlar bambaşka duruma geliyor. Ermeni komşu ile görüşmüyor, Kürt kökenli esnaftan alışveriş yapmıyor, Alevi yurttaş ile oturup iki lokma ekmek yiyemiyoruz. Bazı insanların duyarlı davranışlarını ya da elinde olmayan nedenlerini kabullenemiyoruz. Korku denen duyguyu içinde barındıranlar, Kürt çocuklara eğitim vermek ya da sağlık hizmeti sağlamak yerine, torpil denen mekanizmayı kullanarak kaçıyorlar. Açık açık etnik kimliğini gizlemeyen insanlar, hazmedemeyen insanlar tarafından öldürülüyor. Dinini istediği gibi yaşamak isteyene devamlı surette müdahalede bulunuluyor. Alevi bir kızı seven, Sünni erkek ayıplanıyor, evlatlıktan reddedilir duruma geliyor. Peki bizler neden düşünemiyoruz ki herkes en nihayetinde birer insandır? Herkes aynı yaratan tarafından yaratılmamış mıdır? Bizler mi istedik acaba şu an sahip olduğumuz anne ve babamızdan olmayı? Yaratanın takdiri değil miydi, bazılarının Sünni, bazılarının Alevi, bazılarının Türk, Ermeni, Rum, Çerkez ya da Kürt anne babadan olması? Önemli olan insan olmanın ne demek olduğunu kavramak değil midir?

Bizler artık sorun değil, çözüm üretmeliyiz. Ülkemizin içindeki kültürel çeşitliliği görmemiz gerek. Bir ülkede ya da toplulukta, azınlıkta olanların sorunları sadece azınlıkların kendi çabalarıyla çözülemez. Çoğunlukta olanlar bu sorunları çözebilir. Çoğunluğu oluşturan insanlar ellerini taşların altına koymalılar ki artık sorun olarak gördüğümüz şeyler azalsın. Artık farklı şeyler için çabalar sarfedelim. Ancak ne yazık ki bu böyle olamıyor. Tam da işte artık işler yavaş yavaş rayına oturmaya başlayacak gibi derken, bir adam çıkıyor ve her şeyi sıfırlayabiliyor. Karadeniz?in bu güzide şehirlerinde neden oluyor bu işler? Eskiden sol oyların çoğunlukta olduğu bu bölgede, 1995?ten sonra hızla sağ oyların yükselişi göze çarpıyor. Özellikle milliyetçiliği ön planda tutan partilerin oyları 1999 seçimlerinde hem Trabzon?da hem de Samsun?da büyük artış gösteriyor. Bizlerin ülkesini sevmesi elbette doğaldır. Bu ülkenin içinde yaşayan insanları sevmemizden öte hiçbir şey olamaz. Ama bunu ırkçılık boyutuna getirdiğimiz takdirde, karşımızda çoğu zaman sesini duymaktan bile kendimizi men ettiğimiz topluluğun milliyetçilik duygularını da bizler kabartmış oluyoruz.

güzel bir makale yazısı?yorumlarınızı almak istiyorum. siyaset bilimci bir hocam yazmıştır. kursta dersimize giriyor.

Dağdan inin siyaset yapın diyenlerimiz oldu. Ama çoğunluk dedi ki dağdan inip siyaset yapmasınlar, yoksa iyice bölünmeyi kafalarına koyacaklar. Ne yapalım peki? Cam bir fanusa mı kilitleyelim bu insanları? ?Dilini konuşma, benim dilimi konuş. Kültürünü bizim kültürümüze yaklaştır. Kusura bakma sizlere eğitim vermek için öğretmenim bu bölgeye gelmek istemiyor. Kusura bakma şu an sizi tedavi edemiyoruz çünkü doktorumuz da gelmek istemiyor. Su, elektrik, yol, çok zor oluyor. İş yok, istihdam edecek işyerleri yapamadık sizlere. Ama siz böyle kalın? dedik bu insanlara. Dağa çıktıklarında da ne hakları var dağa çıkmalarında diye düşündük. Aynı şekilde yaşasaydınız, siz dinler miydiniz bu sözleri?

Elbette ki çok kültürlü toplumlarda birçok problem ve anlaşmazlık ortaya çıkmıştır. Birilerinin özgürlüğünün başladığı yerde diğerinin özgürlüğünün bitmesi normal hale gelmiştir. Karşılıklı uyumun ortaya konabilmesi ve anlaşmanın yegane temeli en azından ufacık da olsa empati kurabilmektir. Empati kurulabildiği ölçüde insanların hangi etnik kökenden, hangi sosyal ya da kültürel yapıdan olurlarsa olsunlar, bir arada huzur içerisinde yaşayabilmeleri sağlanacaktır. Huzur ortamının sağlanabilmesi için şehirden uzaklaşıp, kimsenin bizi bulamayacağı dağ eteklerine gitme düşüncesine gerek yoktur. Önemli olan herkesin öncelikli olarak insan olduğunun bilincine varmaktır.

Geçtiğimiz yılın Aralık ayında Muş?un Bulanık ilçesinde yaşanan olaylar herkesi derinden sarstı. DTP?nin kapatılmasını protesto etmek ve basın açıklaması yapmak isteyen bir grup, aynı partinin binası önünde toplandı. Bir süre sonra olaylar çığırından çıktı, protestocuların bir kısmı etraftaki bazı işyerlerini, arabaları tahrip etmeye başladı. Bu sırada orada bulunan kalaşnikof marka silahlı bir kişi ateş açtı ve iki kişi öldü. Ateş açan kişinin iddiası arabasının ve işyerinin tahrip edilmesiydi.

Kürt açılımının gerçekleştirilmeye çalışıldığı, üzerine birçok çalışmaların yapıldığı son günlerde Samsun?da böyle bir olayın gerçekleşmesi ister istemez Trabzon?daki olayları hatırlattı. Peki, bizler millet olarak neden bu kadar infial yaratmaya meyilliyiz? Bir noktada haklılık payımız var mı? Biliyoruz ki 80?li yıllardan beri bu ülkede gözle görülür hale gelmiş kanayan bir yara var. Kürt sorunu diye bağırdığımız, teröre bu kadar canların verildiği bu ülkede bu tip olayların yaşanmasını normal ve haklı gören birçok vatandaşımız mevcut. Bu eylemleri gerçekleştirenlere, ?ellerine sağlık, ne de güzel yapmış? diyenlerimiz de var. Tıpkı son eylemi gerçekleştiren, o yumruğu atan gencin patronunun söylediği gibi: ?Gurur duyuyorum!?

Biz insanlar içimizdeki bencillik duygusunu maalesef yenemiyoruz. Hep bana hep bana derken diğer insanları unutup gidiyoruz. Artık yere çöp atanı uyardığınızda, verilen cevap?bu attığım küçük kağıt parçasıyla mı Dünya temiz kalacak!? oluyor. Otobüse bindiğinizde yanınıza oturan kişi, oturuşuyla sizi rahatsız ettiğinin farkına bile varmıyor. Gençler yaşlılara yer vermiyor, erkekler kadınlara gün geçtikçe eziyet etmeye devam ediyor. Apartmanımızda çatı katında oturan kişinin tavanı akarken, o kişinin mağduriyeti bizleri ilgilendirmiyor. Kişilerin aç olması, kapı komşumuz olan adamın birinin karısını dövmesi, çocukların eziyete uğramasına kulak tıkıyoruz. Peki hani komşu komşunun külüne muhtaçtı? Peki hani bizler ev almayıp komşu alacaktık.

Halil Emre Deniş: Zirve Üniversitesi, Öğretim Görevlisi

tüm herkesin yorumu almak istiyorum. sizlerle paylaşayım dedim. empati yapın okurken...

Küresel anlamda Dünya?da demokratik yaşam biçimlerini savunurken, kendimizin demokratik olup olmadığı konusunda şüphelerimiz uyanıyor ya da en demokratik kendimiz oluyoruz ve çevremizdekiler demokrasinin ABC?sini bilmiyor diyoruz. Bizler demokrasinin ABC?sini öğrenmeden önce acaba empati kurmayı öğrensek daha iyi olmaz mı? Empati kurabilmek sadece kendimizi karşımızdakinin yerine koymak mıdır? Aynı havayı solurken, aynı topraklarda yaşarken, aynı yemeklerden haz alabilirken bu yarattığımız kavga ortamının nedenini sorgulayanımız var mıdır acaba?

Huzur bulmak... Peki ama nasıl?