neyse baya uzun yorum oldu bende sıkıldım:)))

bir misafir ev sahibine ne desin?

lütfen kimse yorum yazmasın paylaşmaya değer güzel bir öykü

Yalnız başıma kaldığım odada, filmi izleyip notlar alıyordum. Sanki sınava tabi olacakmışım gibi çalışıyordum. Film bittiğinde, elimde on sayfalık bir not ile psikologa görüşmeye gittim, yaklaşık bir saat boynca konuştuk. Filmin bende uyandırdığı ne varsa bütün samimiyetimle karşımdaki bu genç arkadaşıma anlattım.

toklugun güzelligi anlaşılsın ayrıca aclıgın sırrı keşfedilsin. bakışını birazdahah genişletsin.

Bazen kendimi gecenin bir yarısı hiç ziyaretçisi olmayan bir çocuk mezarının başında fatiha okurken buluyordum. Onun babası oluveriyordum. Uyması gereken kurallar olduğunu, büyüdüğünde kendi istekleri ile hareket etmesinin mümkün olamaycağını, gideceği her yerde beni temsil edeceğinden babasına yakışır bir şekilde giyinmesi o çocuk mezarına uzun uzun anlatıyordum. Kimi zaman benim babama kızdığım gibi onun bana kızdığını, içimden geçirdiğim''keşke babam olmasaydı''cümlesini onunda bana kurduğunu seziyordum. İşte o zaman oturup da ona babasızlığı anlatıyordum;''Böyle düşüncesizce cümleler kurma, baban olmazsa içinde kocaman bir boşluk oluşur'' diyordum.

Kuşlar yadırgamıyordu Alcatraz Kuşçusu'nu. Ona,''Katil''demiyordu kuşlar, kötü sözler söylemiyor, insanın bir tıkırtıya muhtaç kaldığı o hücrede, ötüşleriyle bu mahkuma sevgilerini sunuyorlardı. Mahkum ise hiçbir karşılık beklemeden kuşlar için gece gündüz çalışıyordu. Filmi izledikten sonra hissettiğim en güçlü duygu pişmanlık oldu. Öldürdüğüm kargaya, kırıp döktüğüm eşyalara, kalbini kırdığım insanlara ve daha nice şeye dair pişmanlık. Kafamdan bunlar geçerken, genç adam yine gözlerimin içine bakıp''Bütün bunları yaptıran şey yalnızlık olabilir mi?'' Kuşlar da mı yalnızdı?Başka bir şey olamaz mı?diye sordu.

sezon finalini ne zaman yapacaksın

Kolumdaki jandarmalar kapısının üstünde psikolog yazayan odaya doğru götürdüler beni. Kapıyı çaldılar, içeri girdim. İçeride genç bir adam oturuyordu. Jandarmalar çıktığında onu önemsemediğimi, senli benli konuşarak sezdirmek geçti içimden:''Beni sana yönlendirdiler'' deyip psikyatristin üzerinde notlar aldığı kağıdı uzattım. Konuşma tarzımın sertliğine aldırmadan yerinden kalktı:''Hoş geldiniz, buyurun, oturun.''dedi Gösterdiği yere oturdum. Önündeki kağıda kişisel bilgilerimi sorup not aldı. Psikyatristin yolladığı kağıdı inceledikten sonra;''Anti-sosyal kişilik bozukluğunuz varmış, ilaç da kullanmak istemiyormuşsunuz''dedi.''Evet, kullanmak istemiyorum''dedim. İstediğiniz şey ilaç kullanmamak mı, yoksa her hangi bir alternatif terapi ya da tedaviyide mi reddediyorsunuz? diye sordu.

devamı varmı aysu

Babam öldüğünde içimde kocaman bir boşluk oluşmuştu. Öyle ki gün geçtikçe babama daha çok benzediğimi seziyordum. Onun gibi gülüyor, onun gibi kızıyor, onun gibi ağlıyor, onun gibi sigara içiyor, onun gibi öksürüyor, yağmur yağdığında onun gibi ıslanmak için onun ceketimi giyiyor, ona benzemek için bıraktığım bıyıklarımı onun gibi buruyordum. Bütün bunları sanki zaruretmişceine nizami bir şekilde yapıyor, babamın bir yansıması olarak yaşamaktan garip bir haz alıyordum;ama garip bir şeyler daha oluyordu. Babama benzemeğe çalışırken;insanlardan, bütün canlılardan uzaklaşıyor hatta onlara zarar vermek istiyordum. Önceleri sadece düşüncede kalan zarar verme steğim, zamanla eyleme dönüştü. Eylem safhası sapanla bir kargayı kanadından vurmamla başladı;onlar çok uzun yaşıyorlar diye duymuştum.''Babamın olmadığı bir dünyada bir karga niye bu kadar uzun yaşasın ki?'' deyip vurmuştum. Ayağımın dibine düşen bu cansız beden rahatlamamı sağlamıştı

Fotoğraflarını çekebileceğim daha değerli bir şeyler arayıp durdum. Sonunda buldum;insanların terk ettiği, değersizleştirdiği ne varsa, gözümde ölümsüzlüğün sırrını çözmüş eserlere dönüşüyordu. Bu, kimi zaman pazar yerinden arta kalan çürük bir domates oluyordu, kimi zaman paramparça olmuş bir ayna, kimi zaman uzunca bir süredir ziyaretçisi olmayan bir çocuk mezarı...

Beni ikna etmeğe çalıştı ama sırada başka hastalar olduğu için fazla uzatmadı;''Seni psikologa yönlendiriyorum, bu ilaçları kullanman gerek dedi. Neden bilmem, tamam dedim

linki kopyala gereksiz vakit harcamasın arkadaşlar

zaten kalcagı süre belli biraz düzene uysun ki gözünü açsınki ev sahibini tanısınki RAHAT etsin.

hiç bişe anlamadım:))

neyse iyi yazılar. kusura bakma...

Ama bütün bu başarılarına rağmen o dönemdeki amerikanın en en tehlikeli suçlularının konulduğu olağanüstü güvenlik önlemlerinin alındığı Alcatraz cezaevine gönderilir. Bunları anlattıktan sonra gözlerimin içine bakıp''Gözünü kırpmadan cinayet işleyen bir adamı, kuşlar ölmesin diye bilimsel bir kitap yazdıracak seviyeye getiren şey ne?''diye sordu.''Yalnızlık..''dedim.''Başka''dedi,''Başka bir şey yok mu?''. Yok dedim. Peki, deyip sustu''Eğer görüşmek ve filmi izlemek isterseniz, istediğiniz zaman gelebilirsiniz.''dedi ve görüşmemizi sonlandırdı. Hiçbir şey demeden odadan çıktım

Aslında hasta olmadığımı, hasta olanın ben değil, insanların ve onların saçma değerlerinin olduğunu biliyordum ama bu genç adamın alternatif terapi dediği şeyi çok merak ettim ve tuhaf bir şekilde içimden kendimi anlatmak geldi;ona babamın ölümünü, çektiğim fotoğrafları, öldürdüğüm kargayı, dövdüğümçocukları, insanlar hakkındaki düşüncelerimi anlattım. Hiç not almadan, gözlerini yüzümden ayırmadan beni dinledi ve''Film izlemeği sever misiniz?''dedi. Hayır dedim.

Gün geçtikçe insanların vicdan dedikleri o duygu, o kavram, o her ne ise benliğimden silinmeğe başladı. Benden güçsüz birini gördüğümde ona acı çektirmek, insanların faydalandığı her şeye zarar vermek, benim olmayan bir şeyi benimmiş gibi sahiplenmek bana tarifi imkansız bir mutluluk veriyordu. Zamanla yalnızlaştım, yalnızlaştıkça insanlara daha da düşman oldum. Ürkünç, tuhaf, güvenilmez, zararlı geliyordum onlara. Onlar da bana... Bu duygularım, çok uzun sürmeden meyvesini verdi. Birgün, bir aksesuar gibi taşıdığım bıçağı hayatımda ilk kez gördüğüm bir adamın karnına sapladım. O günden sonra dışarıda geçirdiğim her anı ellerim keleğçeli, iki kolumda bir jandarmayla geçirir oldum. Cezaevine bir türlü uyum sağlayamıyordum. Beni psikatriste götürme gereği hissettiler. Psikyatr, bir kağıda bir iki ilaç ismi yazdı;''Bunları kullanmalısın dedi'' Yan etkileri vardır kullanamam dedim

Beni koğuşa götürdüler. Ne kadar süre düşündüğümü hatırlamıyorum. Avucumda sıkıca tuttuğum, psikatristin verdiği ilçlara baktım. Psikologun anlattığı filmi düşündüm. Çok garipti. Gözlerimi kapatıp, izlemediğim o filmde kendim oynuyormuşum gibi hissetmeye çalıştım. İçimi tuhaf bir merak kaplamıştı. İçimden bir ses, bu filmin, benimle ilgili bir şeyler barındırdığını, bunu keşfetmem gerektiğini söylüyordu. İçimdeki merak günler sonra beni psikologun kapısına geri götürdü. Beni görür görmez yine ayağa kalktı.''Hoş geldin''dedi.''Sen dediğim psikologa bu kez''Hocam''diye hitap ettim.''Hocam o filmi izlemek istiyorum''dedim. Tamam dedi dolabından filmi bulup çıkarıp bana verdi bunu izleyin konuşalım dedi

başta deseydiniz ya

çöpten toplanan artıklar olcak toplayanlar olcak hatta çöp arayan gariplerde olcak. olcakki zenginler fakirlerde olcak olcakki paylaşma olsun bazen olmasın oluncada hikmet anlaşılsın. hangi insan yokki yoklugu görmesin sonra tıoklugu yaşamasın.

akabinde doktor jivago nun dramını paylaşırsan müteşekkir olacam

Ağzımdan sadece bir kelime çıktı:''Sevgi''.

sonra beraber sustuk.

aysu o mahkuma de ki siyahlarda olcak zorluklarda olcakki özgürlügün tadı bilinsin

aysuyken fırtına gibiydin:)

Değersiz ve terk edilmiş olan ne varsa ölümsüzleşiyorken, ben bu ölümsüzlüğü belgeleyen tek insan olmak için bütün zamanımı elimde bir fotoğraf makinesi ile şehir çöplüklerinde, pazar yerlerinde ve mezarlıklarda hiç düşünmeden harcıyordum. Özellikle pazar yerlerini seviyordum;insan en çok orada insan oluyordu. Pazar yerlerinden geriye çürük domatesler, biberler ve bunlara muhtaç insanlar kaldığında ;her şey ve herkes daha anlaşılır oluyordu. O dillerden düşmeyen sosyal devlet naraları, her gün ülkenin en magazin kokan gazetesinin bile manşetlerini süsleyen insan hakları, kutsanan ahlaki değerler, hırsızlar, imamlar domatesler, biberler, insanlar... Her şey ve herkes daha anlaşılır oluyordu.

yemek yedikten sonra finali yapıyorum az kaldı zaten en can alıcı noktasını okuyun istiyorum

link falan yok bu yüzden yazmak vakit alıyor

Seninle''Alcatraz Kuşçusu'' filmini izleyip o film üzerinde konuşak istiyorum dedi ve anlatmaya devam etti:''Otorite kavramıyla barışık olmayan ve gözünü hiç kırpmadan cinayetler işleyebilen bir adam, ceza evinde işlediği cinayetler yüzünden tecrit edilir ve ömür boyunca hücre cezasına çarptırılır. O hücrede yapayalnızdır. Etrafında yüz yüze konuşacağı tek bir kişi bile yoktur. Yemekleri yalnız yer hücresinde ve avluda yapayalnız yürür, bir gün avluda yürürken aniden, ağaçların dallarını bile kıran bir fırtına çıkar ve yağmurun sesine bir kuş yavrusunun ötüşünün karıştığını farkeder. Kırılan daldaki yuvasından kuşu alıp hücresine götürür. Bir anne gibi onu yedirir, büyütür ve eğitir Zamanla bu mahkum kuşlar için tek kişilik hücresinde küçük bir dünya oluşturur. Bir gün kuşlar ötmez olur, kısa süren bir sessizlikten sonra kuşlar teker teker ölmeye başlar. Mahkum kuş hastalıkları ile dergileri kitapları araştırmaya başlar. Sonunda kuşların hastalığının ;tedavisi olmayan, bulaşıcı ve öldürücü''Septik ateş''hastalığı olduğunu anlar. Var olan tıbbi manzaranın çaresizliğine karşın, kendi kendine ilaç denemeleri yapar, en sonunda geliştirdiği formülün kuşlar üzerinde olumlu etkiler oluşturduğunu gözlemler. Yıllarca kuşların her bir hareketi, hatalığı ile ilgili okuduğu tıp kitapları yaptığı gözlem ve deneyler sonucunda kuş hastalıkları konusunda o güne kadar yazılmışolan en kapsamlı ve bilimsel kitabı yayınlamayı başarır

Sizinle sinematerapi terapi diye bilinen bir teknikle çalışmak istiyorum dedi. Bu tekniğe evet demek geçmedi içimden, ama daha temkinli konuştum ve biraz daha bilgi verirmisiniz diye sordum

inan ikincisinden sonrasını okumadım

Annemle babamın birlikte çekilmiş tek bir fotoğraflarının bile olmadığını, babam öldüğü gün farkettim. O gün önüme çıkan bütün çiftlerin fotoğraflarını çektiğimi hatırlıyorum. İçimin acıdığını, bu eksikliği başkalarının fotoğraflarıyla dolduramayacağımı yine o gün anladım. İnsanların özellikle kadınların fotoğraflarını bir daha hiç çekmedim

sultanlık sana yaramamış çok yavaşlamışın