saat yirmibir demesin içim çöl

Elde var hüzün

gözlerimi mumlar gibi söndürüyorum

o boşluk, boşluk olarak yaratılmış insanın içinde o boşluğu doldurmanın tek yolu onu görmemek, unutmak, yok saymak.

Başlığını güzel, gizemli ve biraz da hüzünlü buldum.

bilmemnedendir...

birikip yeniden sıçrayacak ve yine bi boşluğa düşeceksin.. kendi içindeki boşluğu kendin doldourmadığın sürece bu döngü sürekli yenileyecek kendini...

başka bir karanlığa kan veriyorum

Fakat yazacak birşeyler bulmam için beynimim çalışmayan kısımlarını çalıştırmak için çabalamam lazım...