Hani nerede?tebliğ? ve?hizmet aşkı? Öğrendiklerimiz lafta mı kaldı? Ne olacaktı herkesi delirten sudan biraz da biz içelim, alemin tek akıllısı biz miydik? Yoksa deliler içinde aslında akıllı olan biz, deli mi görünüyorduk? Yum gözünü, kapa ağzını, salla başını, al maaşını? Bu muydu yaşamak? Bazıları dayanamadı, bunalımlara girdi; bir kenara çekildi. Bazıları sustu, hiçbir şey söylemedi; bazıları da kendilerine deli damgası vurulmasına rağmen hala gerçekleri söylüyorlar.

Evde yaşayan yaşlı dedenin elleri o kadar titriyordu ki yemek yerken sürekli üstüne başına döküyor, sofra örtüsünü kirletiyor, tabak çanak kırıyordu.

Evin küçük torunu dedesinin bu durumunu tam anlamamış da olsa uzaktan izliyordu.

Bu yolun başı incinmemek, sonu incinmemek!.. Bunu öğrendiysen, gayri gam çekme?

Anne ve baba bir süre sessizce birbirlerine baktı ve yaptıklarından utandılar, Babalarına kendi rahatları uğruna ne büyük bir utanç verdiklerini anladılar.

Yaşlı dede tahta çanakla çorbasını içerken son derece mahcup bir şekilde etrafına bakıyordu.

İşte asıl cesur olan onlar? Kıymetleri sonradan anlaşılacak olanlar? Onlar da olmasa kime tutunacağız; kim yol gösterecek bize?

Öyle bozulmuştuk ki, nereyi tutsak dökülüyordu. Düzeltmeye... nereden başlayacağımızı şaşırdık. Cevabı belliydi; önce kendimizi, sonra çevremizi ve halkalar şeklinde yayılarak bütün dünyayı?

Helal olsun!.

Dost O?ymuş, yar O?ymuş, gerisi hep boşmuş. İnsan, elden boşuna destek beklermiş. Herkesin derdi kendine yetermiş. Kimsenin kimseye ayıracağı zamanı yokmuş. Takılmışız kendimize, etrafı görmemecesine, kuyudan çıkmaya çalıştıkça batmışız?

Ama biz daha?elif?i bilmeden daldık insanların içine; sonu malum, boğulduk? Bu sefer bir ümitsizlik dalgası kapladı içimizi, ağladık, ağladık? Duyan olmadı sesimizi? Anladık ki, bizi tek işiten, Rabbimiz?miş.

Anne ve babası eve gelince ne yaptığını sorduklarında 'tahta çanak yapıyorum; siz yaşlanınca ben de size vereceğim' dedi.

Son zamanlarda sofrada bu tür kazalar artınca bundan rahatsız olan anne ve baba bir çözüm düşündüler; Dedeye tahta çanak, kaşık-çatal alındı.

Selam olsun, gönlü güzel olanlara ve içinde kin tutmayanlara!..

Çok güzel bir paylaşım helal olsun böyle insanlara ve bu yazıyı buraya taşıyanlara, cümlesine selam olsun.

Önce gözlerimiz alıştı, sonra ruhlarımız? Yapılan her hataya üzülmemiz gerekirken, gülüp geçer olduk. Unuttuk Allah -celle celalühu- ve Rasulü?nü? Her şey, bu dünyadan ibaret sandık. Haz vardı, fazlası vardı; ama gönül yoktu, ruh yoktu. Hele insanın küçük kıyameti olan ölüm hiç yoktu hayatımızda. Binmiştik bir alamete, gidiyorduk kıyamete?

Kolay değil, ama mecbursun gayret etmeye, karınca gibi yolunda ölmeye?

Ne zaman güzel bir insan gitse, bil ki kıyamet yaklaşıyor. Ama şimdi?Dünya iyilerin yeri değil!? diyerek bir köşeye çekilme zamanı değil. Elimiz, dilimiz, kalemimiz, malımız ve canımızla içimizde ve dışımızda savaşma vakti? Her şeye rağmen hizmete devam? Derviş olmak istiyorsan çileye mecbursun. Eğer anlayabiliyorsan, her çekilen dert, seni, O?na daha da yaklaştırıyor. Gören göz ol, bakan değil. Eşyayı dinle, bütün varlıklara O?ndan ötürü hürmet et. O zaman bulacaksın şu herkesin aradığı huzuru?

Bir gün anne ve babası dışarıdayken Hasan eline geçirdiği bir tahta parçasını oymaya başladı.

Hergün kendime sormaya çalıştığım "BU GÜN ALLAH İÇİN NE YAPTIN?" sorusuna karşılık yaptıklarımı gözden geçirdiğimde hep "acaba?" sorusu ile karşılaşıyor kendimi avutuyorum. Öylede olsa bu notu seviyorum :)

Helal olsun bunu yapabilenlere!

Artık dede yer sofrasında ayrı yiyor, hiç bir şey kırmıyor dökmüyordu. Böylece anne de daha az çamaşır yıkıyo... r, değerli tabaklar da kırılmamış oluyordu.