"Oldugu kadar" cümlesi,, girip yerlesir hayatına.

Yüzün kızarır böyle zamanlarda...

Yeni bir seylere baslama hevesi yasamından uzaklastıkça...

Hayat güçlüdür..

Sen hayattan bir sey beklemezken...

Herkes kendi gücüne inanmak ister.

Hayata karsı...

Sonra bir anda Sessiz bir sabaha gözlerini açarken,,

Baloncuklar teker teker patlarken herseyi kaybettiginin farkinda olup da,,

Kimse senden bir sey beklemesin istersin,,

işte bu benim...

Ve KAYBEDERSİN...

Bırakıp kaçma, yeni hayaller kurma,,

Asla bitmeyecek yorucu yokuslar gibi isteksiz bırakır seni,,

Her seyi oldugu gibi bırakmak,, ayak uydurmak istersin..

Beklentiler,, hayaller bos gelmeye baslar artık.

Yasadıgın her seyin sabun köpügü oldugunu anladıgın,,

Yorgunlugun, yılgınlıgın arttıkça zincirler seni,,

Kendine çagrılarını bile mesgule aldıgın...

Ve kimseyle konusmak istemeyip,,

Hiç Bir Şeye Yetemediğin Anlar Vardır..

Oldugu kadar yasamaya baslarsın,, oldugu kadarıyla..

Sessiz bir kabullenmislige bürünürsün...

Tüm kavgalarından.

"Olmali" kelimesi terk edip gider cümlelerini..

"Çabalamanın anlamı yok daha fazlası için" dersin

"Hayır" dersin..."güçlü falan degilim bennn."

"Ben buyum" dersin,,

Bir anda tüm mücadeleden vazgeçersin...

Hiç bir sey yapamadıgın...

"Oldugum kadarım"

"Ben güçlüyüm" yalanını her söylediginde aynaya,,

Gerçegi bilmek kimseye bir sey kazandırmayacagından,,

Binlerce cevapsız soru içinde, hayata cevapsız kaldıgın...