Bu da konu bakımından anlamlı bir replik sanırsam!!!

sanırım zombileşmiş bir toplum olduk...

Reklam olmasın ama geçende ezel dizisini seyrediyordum şöyle bir replik vardı:

hani midemize bir şeyler indiğinde midemiz asit salgılar ya, işte bu yazıyı okuyunca yüreğinize asitler akar sanki çağlayanlar gibi...

Soru bu! Ya cevap?

açlığın edebiyatı yoktur, onların edebiyatını yapmak da toklara düşer :(

Biz yine öldük işte. Bir gece vakti. Yok olduk, hiç yaşamamış gibi hem de. Ama katlimize kayıtsız kalmayanlar da var bu memlekette. Ki onların yumruğu sıkılı, gözleri fena kara ve dilleri ezgilidir şimdi: "Gün ola, devran döne, umut yetişe...

yazıda söylendiği gibi bizler evet çoğul konuşuyoruz çoğul yaşıyor çoğul ölüyoruz..

öldük öldürülüyoruz..

yani öldürdü yazı itibariyle...

kendini her haliyle burdayım dedirten cinsten bi ablanın sepetinde bir yığın kedi maması köpek bisküvileri yığılıydı..

Belki duydunuz. Başımıza gelenler gazete sayfalarında, TV ekranlarında gözünüze ilişti belki. Belki de bilmiyorsunuz. Çünkü çok görüp işittiniz böylesi haberleri ve kanıksayıp alıştınız. Öyle ya, o kadar çok ölüyoruz ki, artık ölüyor oluşumuz "normal" sayılıyor. Ne de olsa biz fakir insanlarız...

Bir yerden bir yere gidiyorsak, bilin ki ekmek parası içindir. Hele bu mevsimde, o eski kamyonların kasalarında hep üstüsteyizdir. Keyiften değil, mecburiyettendir balık istifi seyahatlerimiz. Çünkü en ucuzu budur. Çoluk çocuk, yorganlar ve bulgurlar, hep beraber gideriz ölüme. Ki "mevsimlik işçi" derler adımıza. Gitmeyip ne edeceksin? Oksford bile olsa Urfa'da, biz yine karadeniz'e fındığa gideriz. Ne de olsa biz fakir insanlarız...

Ve kimsenin aklında kalmayan isimlerimiz, altalta yazılıp sayılır. "Sosyal devlet" tarafından damgalanmış kimlik fotoğraflarımız akar ekrandan. İsimlerimiz de, resimlerimiz de hızlı hızlı geçer. Sanki "rahatsız ettik" der gibidir o fotoğraflardaki bakışlarımız. "Kusura bakmayın" der boynu bükük edamız. Ne de olsa biz fakir insanlarız...

sonuç ne kadar acınası ama çok güzel bir yazı..

evet aynı fikirdeyim..

gariban ölümden korkmaz. geride bırakacağı çok şey yoktur ki, sade bir yaşam ve belkide çoğunun çoluk çocuğuna bırakacağı bir yığın borç.

Fark ettiniz mi, ölümden bahsederken hep çoğul konuşuyorum. "Öldük" diyorum daima. Doğrusu bu çünkü; biz hep çoğul öldük. Azrail bile tane tane almadı canımızı. Tenezzül etmedi buna. Bir ekin destesi gibi, misliyle biçti bizi. Çünkü biz fakir insanlarız. Ölümü bile, şahsa özel cinsinden yaşayamayız. Hayatta hususi bir şeyimiz olmadı ki, ölümümüz özel olsun...

İşte bu haber, piyasaları hiç etkilemez. Biz öldük diye düşmez borsa. Böyle ölüyoruz diye, gece yarısı muhtırası da yayınlanmaz. Çıkarına uyan her şeye müdahil olan, o meşhur patronlar örgütünün umurunda bile değildir ölümümüz. Ne de olsa biz fakir insanlarız. Lafımız bile edilmez o kurtlar sofrasında. Ki o harami sofralarında yenilen hakkımız, içilen kanımızdır daima...

Yok Hocam nerde kelimeleri bu denli ustalıkla dökmek için fiziki ve psikolojik bir takım işkencelerden geçmek gerekiyor heralde bu yazı hapishaneden gelmiş bir yazı yanılmıyorsam Ümit İlter yazmıştı.

O pahalı arabaların güzel kokuların sökmez bana... ben senin alttaki o varoş kokunu alırım ben senin o yamalı gömleğini görürüm delik ayakkabını görürürüm.. niye biliyor musun çünkü kardeşiiim çünkü biz biliriz birbirimizi...

"Acaba niçin ölüm her yerde aynı olduğu halde köylüler ve fakir insanlar ona çok daha metin bir ruhla katlanırlar?..."

cacik_23

dışardada yarı çıplak selpak satan çocuklar kapıda bir selpak satmak için beklerken hayvansever abla en artistinden çekil..!!! yaparak itiverdi ufaklığı...

Bu hayatı yaşayan gençlerin birçoğu sonunda yozlaşır ve tek çareyi gayrımeşru işlerde görür. Umut ediyor ve inanıyorum ki bu böyle gitmeyeyecek...

Kara güneş gözlüğü takan o malum zevat, cenazemize gelip saf tutmaz hiçbir zaman. Forslu arabaların tekerleği, bizim mezarlıklarımızın yolunu da bilmez. Ve ardımızdan, gazetelere taziye ilanları da verilmez. Sahi kaç paradır günlerce süren o ilanlar? Hani, çelenk gönderilmemesini, arzu edenin falanca vakfa bağışta bulunmasını rica ederler hep. Bu kadar da yüce gönüllü alçaklardır yani. Bize gelince, o ilanlara verilen kadar parayı, ömrümüz boyunca görmemişizdir. Ne de olsa biz fakir insanlarız...

hatta geçen gün büyük bir hipermarkette alışveriş yaparken kasada dikkatimi çekti..

hergün ölüyoruz.. öldürüyoruz..

Burjuva orospuların selülit haberlerine geçmeden önce, buz gibi bir ses havadisimizi verir: "Adıyaman'ın Kahta ilçesinden karadeniz'e fındık toplamaya giden işçileri taşıyan araç ile karşı yönden gelen kamyonun çarpışması sonucu, aralarında çocukların da olduğu 24 kişi öldü..."

maneviyat içindeki bir CAN kimin umru ki...?

Gazeteler için, bir günlük haber değerimiz vardır bizim. Hatta az sayıda ölmüşsek, sütunlarda esamemiz bile okunmaz. Ve lakin, çoğul ölürüz hep. İşte o zaman, akşam bültenlerine mozaikli görüntümüz düşer. Parçalanmış cesetlerimizi ancak sansürleyip gösterebilirler. Ama yine de belli olur parçalanmış bedenimiz, ellerimiz ve tenimiz. Bir de sağa sola fırlayan pabuçlarımızın en ucuzundan oluşu, belli olur. Ne de olsa biz fakir insanlarız...

her gün ırakta afganistanda pakistanda toplu katlıamlar yaşanıyor. bombalı eylem 40 kişi öldü.2 dakika sürmez haber. nasılsa ölenler gariba halktır. bu abd de avrupada olsa günlerce sürmanşet olur ıcığı cıcığı tartışılır ekranlarda. bu böyledir. hayatın gerçeği.

İşte o cevabı vereceğim size. Çünkü ben, o fakir insanlardan biriyim. Ve hayatım kadar sade bir cevap vereceğim. Daha doğrusu, ölüm kadar çıplak bir cevap olacak bu. Zaten, başka türlüsü artık mümkün değil. Ölümümüz, ki halden bilen için, yukarıdaki sorunun da cevabıdır...

hocam yazı çok güzel, siz mi yazdınız?

benim demeye çalıştığım şu. bu bir kader değildir olmamalıdır. insanlar hayatın hesabını sorabilmelidirler birilerine.

ya fakirlik garibanlık insanlarımızın ruhuna işlemiş. fakir kültürü ve edebiyatı gelişti son yıllarda bu ülkede. kendiliğinden oluverdi sanki ve herkes kabulleniverdi.

Sahi, siz o sorunun cevabını mı bekliyorsunuz hala? Oysa biz, yaşarken ve ölürken verdik o cevabı. Şimdi sıra sizde! Bakalım, siz ne diyeceksiniz? Çaresizlik mi... Yoksulluğun zindana çevirdiği hayat ile, ölüm arasındaki çizginin ipince olması mı? Yoksa... Ne?

değerli ne var ki eylem adına CAN dediğimiz halka ait olan?

sessizlerin çığlığıdır bu yazı, yine sessiz kalacak bir çığlığın yazısı. aç çığlıklar iniltilidir çünkü, ya duymazsınız ya da duysanız bile anlamazsınız.

CAN sadece madden bir kalıba girmişe değer veriliyor ölene..

CAN ne kadar kıymetli olsada bir kehribar onu geçmişiyle silip geçiyor..

bizim umrumuzda da neşeli asıl umrunda olması gerekenler maddiyata o kadar dalmışlar ki bu insanlara hayvan kadar bile değer vermiyor. evlerinde süs için hayvan beslerken, yada sokaktaki hayvanları bile düşünebilirken sokaklarda tirtitreyen aç insanların yanından nerdeyse tekmeleyerek geçecekler, o kadar verdikleri değer işte!

Ekmek parası için yola çıkarız da, geriye dönen hep tabutlarımız olur. Tabut dediysem, öyle askeri ve mülki erkana has afili tabutlara hiç benzemez bizimkisi. Hayatımız gibi, tabutumuz da ucuzundandır. Hem, ne "şehit" sayarlar bizi, ne de bayrak örtülür üzerimize. Çoğu kez tabut bile yetmez cesetlerimize. Yaşarken görmediğimiz ihtimamı, cesedimiz hiç göremez. Ne de olsa biz, fakir cesetleriz...

Nasıl öldük, biliyor musunuz?

ama zengin öyle mi?çok korkar ölümden. ölürse o kadar mal mülk kime kalacaktır. evler yalılar gemicikler kime kalacaktır.

geçmişi elinden alınarak köleleştirilmiş mankurt kimseler gibi...:(

dirilişten uzak zombileşmiş hayatlardayız..

İNSANIN YÜREĞİNİ BURAKN BİR YAZI.. VE AKLIMA SEL FELAKETİNDE YÜK ARACINA TIKIŞ TIKIŞ SIKIŞTIRILAN KADIN İŞÇİLER GELDİ, ONLARINDA ÖLÜMLERİ ÇOK HABER DEĞERİNDE DEĞİLDİ SANIRIM..

çok güzel bir yazı. aşağıda türk insanı neden bu kadar kolay kanıyor başlıklı yazımla aynı parelelde.