inceldikçe çizgü üstünden geçmek zor olur. ama vazgeçmek yok...

yedik mi diosun?

böyle yılgın cümlelere hiç yer vermemek gerekir

bazen gücümü sınamak gereği hissediyorum.. mesela el freni çekilmiş bir arabayı iteklemeye çalışıyorum.. genellikle ya plakası ya da bir aksağamı elimde kalıyor.. ama araba kımıldamıyor.. neden ki..

yaşanmamış hatıralar.. bir umudu bile çok görenler var.. yolda beğendiğin kişi yüz vermez.. birşey desen tacize girecek.. günü karakolda geçirmek var.. teşhir olmak var.. savunmada kalsan giden gidiyor.. sanalda ayrı bir muamma.. tanışma merasimlerinde kalan yarım sevdalar.. tanımak karşındakini evereste çıkmak kadar.. hep bir yok edebiyatı.. biri toprak atsın üstüme yafff..

bi ince.. çizgi halinde işte..

her manyağında bir takipçisi vardır.. kendinize iyi davranın ve ne olursa olsun bulduğunuz gibi bırakmaya da özen gösterin.. bağlaçların yazılışına da özen gösterin.. tuvaletiniz geldiğinde hiç çekinmeden söyleyin.. inşaatlar bunun için vardır.. geceleyin her bizim tabi ki.. kadınlar bu sözlerimi siz dikkate almayın..

sandalyelerin neden ortası delik diye düşünürdüm hastahanelerde.. sol ayak bileğim kırıldığında anladım o sandalyenin ortasındaki deliği.. hayat bazen bir şeyi yaşatarak öğretebiliyormuş.. :P