Şehirler ki mutluluğa yansız, acıya mağlup

Ben bana kayıpken bulunması gereken neydi?Acıya yarenlik etmekti nefes almak.

Ve bir mısra can evimden vuruyor beni.

Düşlerimi savurdum uzaklara.

Kalemimden doğru nereye akmıştı?

halsizim, nasipsizim, bi laldir tebessümlerim?

Haydar Ergülen

Nasıl bulamazdı insan içinden çıkıp, kaleminden dökülenleri?

ben bir mektuba gönder, içinden birine

tevekkül penceresine kondugu eski ormanlarda

yok, yoksul oldugum söylenecek yoksa sana

Küllere boyanmış bir umut daha çakılıyor yere.

mektuplarin perileri

açilmayan mektuba

Ben ki henüz nazarı kavuşmamış mutlu kıyılara.

Silkinip, koca bir yükü indirip omzumdan saklanıyorum kimsesiz limanlara. Küflenmiş geçmişimi bırakıyorum kaldırımlara. Ömrün bir kıymığı batıyor bedenime. Yeni yangınlar ekleniyor adresime.

Sancılarıma yabancı eller bulaşmasın diye. Yaşadığım yıllara bir şiirini okuyorum Kaptan.

Rüzgara bıraktım ayrılık tadında şarkılarımı.

Bir solukla bitireceğim hayatın tuzaklarını aşmaya çalışıyorum.

aç beni, baska pulum yok, baska mektubum

Bu nisan da güvercin kanadına bağladım mektuplarımı.

bu hicran uğrunda kaç geceyi sabaha ekleyeyim..?

Vagonlarla ölen hayallerimi gönderiyorum kurşuni şehirlere.

bana suluboya bir orman gönderecegini bile bile,

Hani yüklenmişliğiyle acıyı yaralıydı, kanardı.

Enkaz altında kalan bir hayatı kabullendiğimde; hep düştüm dizlerimin üstüne. Susmak sarsıcı bir çığlık hayata hapsedilen Kendimi affedemeyişim miydi başkalarını suçlu gösteren?

bilseydim, sen gönderseydin, ben o mektuba

Ayağımın takılmışlığıyla, yere düşmüşlüğümleyim.

Vakti geldi diye teselli ettiğimde kendimi; içimden bir ses yıktı tesellilerimi. Biçare gezdim yokluğunda hislerin.

yüzüklerin parmaklarda sessizce eridigine

rüzgari da karistirmiyorum, seni yanlis anlarlar

İçim intiharlara kalkışmasın diye.

Nasırlaşmış kelimeler de kanıyor artık.

ruhuna parmaklarinda dolastiran perinin

perilerin ormanlari biriktirdigine

hangi yüzügünden düstüm bu yolculuga;

'Peri ve Esek' mes'eleni yazdigim bile bile,

Erken sandığım vakitlerde geç kalınmışlığı barındırırdım gözlerimde. Düş tutkunu haykırışlar büyüttüm uçurum kenarlarında.

sehri karistirmiyorum, yelkeni var

Tenha sokaklar çıkıyor şimdi önüme.

Her meçhul şehir benden sınır dışı olan bir şiirimi gizlerdi içinde.

Katlettim bir ömrün abıhayatını.

Kelimelerin kalbine işliyorum sancılarımı.

sonra inanirim

Öldüren bir sözcük daha ekledim sözlüğüme.

Şehirler ki baştan ayağa sükutu ömrün.

yazilacak kadar aransaydim dilinin ormaninda

düşlerim sarardıkca ellerimde... yüreğimdeki heceler ağlar...

Sonra yüzüme atıyorum.

bana orman gönderme, içinden sehir çikar;

Sonra bulamamaktı.

Hani gidecek yeri yoktu, çıkmazlardaydı.

ormanlara dair siirler okumak için

Şehirler ki ben gibi. Ben hangi şehrin muhaciriyim peki?

Sonra saklıyorum kelimelerimi.

ben hangisiyim; sen demekten baska

Eski Ormanlara Mektup

sana ulasamayan zarf efendilerinin,

Oysa kendine yetmemek başkalarına artmakmış nedensizce. Gecenin en koyu vaktinde vuruyorum uykularımı.

inanirim, eski orman tadi sinmistir

Gözyaşlarıma devrettim düşler zindanındaki müebbet mahkumluğumu.

yoluna inmem, ormanlari sisi çökmeden önce

içinden çikacak ormana

ayri ve birlesik sehirler kurdugumuzu bile bile,

Ellerimin arasına alıyorum cam kırıklarını.

Siperlerine yalnızlığımı sürdüğüm günler aklımda kalan.

Ağıtlar ektim çapraz bir savaşta esir alınan yanlarıma.

annemin bir gül olarak terkettiginden beri

beni gönderdigin mektuplar ormanina

Gamzelerimi gönderiyorum mutlu yarınlara;Kalmayı göze alıyorum.

gönderilse de

almamis gibi yaparim, vapura binmem,

Tekrar açtığımda hala bahar denilen ayın son baharındaydım.

Şafağın söktüğü yerde çakılı gözlerim...

Tüm karanfillerimi sökmeli miydim bedenimden?Tanyeri ağarırken sararmış acı motifler sakladım sandığıma.

Adını nisan bildiğim bir dehşete açtım gözlerimi. Sonra kapattım.

şimdi hangi çekmecedeydi o yaralı şiirler neredeydi?

kendimi karistiriyorum, uçmaktan yanayim

gülmeyi hecelerken, ezberden okur ağlamayı kifayetsiz sözlerim?

açmazdim bu sirlara layik olmayan sehri

açmazdim yine, yine yüzükler kazanirdin;

bir mektup göndersen de açip okumasam

Şehirlere vuruyorum kendimi.

Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime su serpecek elin sahibini... Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini? Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan. Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimselerin gitmediği sokaklarım olmalı... İçimi kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra da sessizce gitmeliyim bu dünyadan.

Hüzün ırmağında yıkıyorum suslarımı.

Söyle Ey Gül, kaç zaman aralığı daha böyle bekleyeyim..?

Keskin kalemimle içime sözcükleri kazımaktı yazmak.

Yüzümden elem damlıyor.

Hiçliğe sevdalı ruhum varlığından sıyrılamıyor. Paslı bir demiri ömrüme set çekiyorum.

Bir çekip gitme öyküsü daha hediye ettim bende bensizliği soluyan yanlarıma.

Yetersizliğimin zehrini yudumladım sandım hep.

Yaralı şiirler nasıl ayaklanır da kaçardı?

Askıda geçmiş bir ömür birden yığıldı ayaklarımın ucuna.