Sanki caglayan bir seldi

kendimi, kendime tercihim bana çok koyuyor bazen.

Hz. Ömer?e?beni ne kadar seviyorsun ey Ömer? dediğinde,

... bu yüzden ki Efendimiz aleyhissalatu vesselam zamanında yaşamış olan Veysel Karani hazretleri, Sahabe efendilerimizin makamına erişememiş ancak onlardan sonra en kıymetli mertebeyi kazanmıştır.

Sahidim olsun secdeler

Allah'ı sevmenin en kolay ve en kestirme yolu O'nun sevdiklerini sevmektir. Allah'ın en sevdiği varlı ta "Habibim" iltifatına mazhar olan, alemlere rahmet olarak gönderilen Aleyhisselatü vesselam'dır.

Kader yazmışsa elden gelmez fayda

hasreti bilmiyoruz, Allahu ekber demeyi bilmiyoruz, Muhammed demeyi bilmiyoruz... bilmiyoruz da bilmiyoruz. "bilmeden" sevda kahramanı nasıl olunur? "hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?"

Kursun oldu kalbi deldi

yooo yooo güzel olmuş, bu arada gözaçık olduğunuzu da anladık :)))

Şimdi 3-5 kuruşumuz eksilecek diye inancımız uğruna kitap almaktan imtina ediyoruz biz. Aramızdaki farkı buradanda anlayın.

Bir insana bu kadar hasret fazla

Evet poor kardeşim, sohbetteki insibağ:

biz kıymet bilmiyoruz ya...

Hz. Ebu Bekir'in babası Ebu Kuhafe biat etmek için Rasulullah'a elini uzattığı zaman Hz. Ebu Bekir ağladı. Rasulullah:

Allah Resulu de?İşte şimdi oldu ey Ömer? der.

Sefaat ya Resulallah

Gözlerde 1,5 derece miyoptan başka sorun yok, elhamdülillah.

Gözlerinize ne olmuş hocam? göz nezlezi mi :))

1960?larda Karadenizin yeşil bir kasabasında piri fani bir vefalı dost, Bilal gibi aşıktır Allah Resulune. O da hasretini Ezan-ı Muhammedi ile teskin etmektedir. Fakat nasipsiz ruhlar ezanın aslını bozmuş, anlamsız ve manasız bir hale getirmiştir. Hasret yürekte kabardıkça kabarmış ve bir gün yasağın kalktığını duyunca herkesten önce metrelerce yükseklikteki minareye o yaşlı haline bakmadan tırmanmış ve başlamış Allah Resulünün bülbülü gibi şakımaya. Fakat gel gör ki hasret o kadar büyüktür, yürek o kadar büyüktür ama o yüreğin içinde bulunduğu beden ona çok küçüktür. O da Bilal gibi Eşehedüenne Muhammeden Resulullah diyememiş, y6aşlı bedeni iman dolu o yüreği taşıyamamış ve olduğu yere yığılıp kalmıştır.

Alıntı.

Bir insan düşünün ki İran'da zenginlik, bolluk içerisinde babası kendisine aşırı özen gösterirken sırf inancı uğruna yollara düşüyor ve hatta bu uğurda köleliği bile göze alıyor!

... Ve beş duraktan sonra başlıyor asıl yolculuk. Medine?den gelen tüccarlar?İbrahim soyundan bir adam?dan söz ediyorlar hararetle. Mabih heyecanla Medine?ye gitmek istediğini söylüyor kervancıya. Kervancı bunun karşılığında ne vereceğini soruyor Mabih?e. ? Sana verecek bir şeyim yok. Fakat kölen olurum.?diyor Mabih. Kervancı teklifi kabul ediyor. Mabih?in sırtında ve göğsünde yaralar çıkıyor çalışmaktan hurma bahçelerinde. Şikayetçi değil, çünkü arıyor. Yaşlı bir Farisi kadından?Peygamberliğini açıklayan adam?ın yerini öğreniyor sonunda. Sonunda biraz hurma toplayıp koşuyor ona. ?Nedir bu? Sadaka mı hediye mi?diye soruyor ALLAH?ın elçisi. Sadaka olduğunu öğrenince yemiyor ondan, ancak ikram ediyor ashabına. Ertesi gün yine koşuyor Elçi?ye Mabih. Bu kez hediye hurmalar var elinde. Hediyeyi kabul ediyor Elçi ve yiyor ondan. Dahası Mabih?in sırtındaki mühre bakmaya çabaladığını görüp, ridasını çıkarıyor. İşte mühür! Mabih öpüyor mührü ve sarılıyor Nebi?ye. Nebi: ?Git ve özgürlüğünü satın al!?diyor ona.

Tarihler faklı fakat hasret aynı, özlem zamanın tam tersine gün geçtikçe artmaktadır. 1990?lı yıllardır. Ortaysa Rusya?nın esaretinden yeni yeni kurtulmaya başladığı dönemde Gürcistan?ın bir kasabasında bir zat, bütün hazan rüzgarlarına rağmen, hasret türküleri söylemiş ve o özlediği Muhammedi sesi bir gün duyacağı hayaliyle her gün evinin ikinci katına beş defa on defa bazen otuz defa çıkar, yönünü Türkiye?ye çevirir, içindeki hasret ateşini söndürecek Muhammedi esintiyi duymaya çalışır ve yalvarır. ?Allah?ım ne olur şu dünyadan göçmeden bir kere hiç olmazsa bir kere Ezan-ı Muhammediyi duyayım? der. Fakat gel gör ki ecel buna izin vermez. Aradan çok değil on iki gün geçer. Türkiye? de bir avuç insan Allah Resulü?nün? Benim kardeşlerim benim ismimi dünyanın dört bir tarafına götürecekler.? müjdesine nail olabilmek için içlerindeki iman coşkusunu hasret manileri söyleyen gönüllerle paylaşmak için yolara düşerler. İstikamet Azerbaycan/Bakü? dür. Yolları Gürcistan?dan geçer. Manzara hiçte iç açıcı değildir. Harabe hale gelmiş bir cami, kapısı kilitli, minaresi yok, mihrabı yıkılmış, mimberi örümcek bağlamış, camii ezana hasret, insanlar camiye. O yiğitlerden birisi kırar caminin kilidini, diğeri hem caminin hem de kulakların paslarını temizlercesine ezan okumaya başlar. ?Allahu ekber, allahu ekber? İnsanlarda bir telaş, bir heyecan. Yılar sonra Bilal?in okuduğu ezanı duyan sahabelerin?Acaba Allah Resulu dirildi mi? heyacanıyla mescide koştukları gibi insanlar camiye koşuşurlar. İçlerin de yaşlı bir teyze, gözleri yaşlı. Başında beyaz bir örtü. İçinde yılların hasreti. İnsanların arasından sıyrılır ve ezan okuyan yiğitin yanına gelir. ?Evladım hoş geldiniz. Neden bu kadar geç geldiniz? der ve içindeki acıyı nispeten merhem olacak gönül doktorlarına arz eder. ?Kocam on iki gün önce vefat etti. O hep sizleri bekledi. Her gün evin üst katına çıkar. Yönünü Türkiye?ye döner. Elini kulağına götürü ve dinler. dinler. dinler. Sonrada inlerdi. Ona nasip olmadı ezanı bir daha duymak. Ama ben sizin geleceğinizi ümit ederer onun elbiselerini daha yıkamadım ne olur benim evime gelin hiç olmazsa onun hatırasına bir ezan okuyun? der. ?Ne demek ana sen iste yeter ki? Beraber iki katlı evin üst katına çıkar anayı karşısına alır, evin dışında insanlar bir ezan daha, bir ezan daha okur.

Ebu Ubeyde, hocalarımız bahsettiğin "SIRRI" Peygamber Efendimiz'in sohbetinde bulunup, kalbinden yayılan feyzleri almak şeklinde yorumluyorlar. Eskilerde bunu böyle bildiriyor.

Enes rivayet ediyor:

Gözü açık derken güzel ahlak? Anlamadım espriyi :)

İşte şu sırdandır ki, en büyük veliler Sahabe derecesine çıkamıyorlar. Hatta Celaleddin-i Süyuti gibi, uyanıkken çok defa sohbet-i nebeviyeye mazhar olan veliler, Resul-i Ekrem ile yakazaten görüşseler ve şu alemde sohbetine müşerref olsalar, yine Sahabeye yetişemiyorlar. Çünkü, Sahabelerin sohbeti, nübüvvet-i Ahmediye nuruyla, yani nebi olarak onunla sohbet ediyorlar. Evliyalar ise, vefat-ı nebeviden sonra Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselamı görmeleri, velayet-i Ahmediye nuruyla sohbettir. Demek, Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselamın, onların nazarlarına temessül ve tezahür etmesi, velayet-i Ahmediye cihetindedir, nübüvvet itibarıyla değil. Madem öyledir; nübüvvet derecesi velayet derecesinden ne kadar yüksek ise, o iki sohbet de o derece tefavüt etmek lazım gelir.

""Sohbet-i nebeviye öyle bir iksirdir ki, bir dakikada ona mazhar bir zat, senelerle seyr ü süluka mukabil hakikatin NURLARINA mazhar olur. Çünkü, sohbette insibağ ve in'ikas vardır." Malumdur ki, in'ikas ve tebaiyetle, o nur-u azam-ı nübüvvetle beraber en azim bir mertebeye çıkabilir. Nasıl ki, bir sultanın hizmetkarı ve onun tebaiyetiyle öyle bir mevkie çıkar ki, bir şah çıkamaz.

Bugün fazla duygusalım galiba..

O'nu sevmek insanı Allah'a yaklaştırır. O'nu sevmek insanı insan eder. O'nu sevmek hayatı tatlandırır. O'nu sevmek ruhun gıdası olan sevmek fiilinin anlamıdır.

Hasretle ilgili bir simge koyayım istedim sadece. Tepkiye bakılırsa pek olmamış sanırım.

Bu "Güzel İnsanı" hatırlattığın için Allahü teala razı olsun ülküm. Gerçektende Peygamber Efendimiz'in dediği gibi hepsi birer YILDIZ. .

kpss ye girecek kardeşlerinizin durumlarının verdiği bir endişemi acep :)

selmani-farisi-atesten-nura-mabih?den Selmanu?l- Hayr?a adlı bir yazının son bölümünü aldım. Uzun olduğu için hepsini almadım. Selmani Farise'deki teslimiyeti anlatıyordu. Ağlamamk mümkün değil.

Onu kendine tercih edenler... ve en büyük örneği.

Hasret diken gibi sineye batsa da

Hz. Ömer?Seni anamdan, babamdan ve canımdan fazla seviyorum Ya Resulallah? der.

hasret ateşidir sevgiyi körükleyen..

Yuregim bak param parca

- 'Niçin ağlıyorsun?' diye sorunca:

Allah ve Resulüne olan sevgide kahramanlaşmış insanlar, hasretlerini gönlüne gömmüş, sabır dikeni yutmuş ve en hafif GÜL kokulu bir esintide yüreklerini dizginleyemeyecek kadar da duygu yüklülerdir. Bu sevda kahramanları dün vardı. Bu gün de var yarında olacaktır. Bu sevda kahramanlarından biri de niçin biz olmayalım.

acaba bu sahabinin islamla tanışıklığı kaç yıldı?.. Kısacık zamanda islam bir iksir olup gönüllerini akmış ve kendinden başka kimseyi düşünmeyen, birbirlerini öldüren, çocuklarını diri diri gömmek caniliğinindeki her türlü haram fiili işleyen bu bedevi yapıdan onları yıldızlar seviyesine yükseltmişti..

Efendimiz?in vefatından ezan okumayı bırakan o bülbül sesli güzel insan ısrarlar üzerine tekrar ezan okumak için yüksek bir yere çıkar fakat bir türlü?Eşhedüenne Muhammeden resulullah? diyemez. Sözcükler boğazına düğümlenir, hatıralar gözünde perdelenir, yüreği hasretle közlenir ve dizleri iman dolu o bedeni taşıyamaz hale gelir ve olduğu yere yığılır kalır.

Bu ne güzel bir paylaşım olmuş böyle. ALLAH razı olsun.

Başka bir yıldız. İdam sehpasındadır. Kendisine? şu an yerinde peygamberin olsa sende özgür olsan ister miydin? diye sorulduğunda? değil burada idam sehpasında O?nun saçının seher yeliyle dağılmasına bile gönlüm razı olmaz.? diyerek ölümü düğün bilmiştir.

Su gunahkar olan nasa

Cana sindi Rasulallah

Her makamını günde beş kez "duyduğumuz" ezanları hakkıyla "dinlemek" bize de nasip olsun..

Selman-ı Farisi'nin hayatını anlatan bir kitap okumuştum. İnsan okudukça: "Yahu ne insanlar yaşamış!" diyor gerçekten. Diğer Sahabeler gibi, kendisine hayranım. Hatta kendisine özel hayranlığım vardır.

- O'nun elinin yerine amcan Ebu Talib'in eli olup Müslüman olması ve bunun neticesinde senin sevinmen beni bu olaydan daha çok sevindirirdi dedi.

cık :)

Ezan okunmaya başlar ve ana daha?Allahü ekber? der demez olduğu yere yığılır kalır.

Sefaat kil sen bir parca

"Kervancı bunun karşılığında ne vereceğini soruyor Mabih?e. ? Sana verecek bir şeyim yok. Fakat kölen olurum.?diyor. İşte aşk, işte sevgi, işte teslimiyet. Bu kadar hasret gerçekten çok fazla. tabii benim gibilere göre.

Allahü teala sizlerdende razı olsun..

Sahabe efendilerimiz O'nu aşk derecesinde sevmişler, çünkü Allah, sevgisini O?nun sevilmesine bağlamıştır. Öyle bir sevmiştir ki, O?nun için anadan da yardan da candan da maldan da vazgeçmişlerdir.

O yıldızlardan birisi, Taif?te nasipsizlerin attığı taşların Efendimiz?e gelmemesi içim kendini o taşlara siper etmiş başı, gözü, ayakları kanlar içerisinde kalmıştı.

Bir gün bitecek özlem kalmayacak yara

Candan öte hasret, candan öte sevgi...

Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddik efendimiz babası müslüman olmaya giderken sevinçten yolda bütün eşyalarını fakirlere dağıtmış. Ağlaya ağlaya gitmiş. Sonrasında ise "ülküm" ün naklettiği gibi davranması gerçekten manidardır.