Vesselam "ham olmak" için dahi "bir şey" olmak lazım. Buradaki "Bir şey" ise, aslında "çok şeydir." Örneğin, olgunluğa erişmemiş bir meyvenin öncesi, ham meyvedir. Daha öncesi ise meyve ruhu..

yaş kemal'dedir artık, olgunluk asumanda.. 86'ına dayanmıştır Sinan.. Edirnede öyle bir eser ortaya koyar ki; eseri görenler: Yusufu gören Züleyhaya döner.. Aşık olmamak için ya akıl olmayacak insanda ya kalp yada her ikisi birden..

nar-ı şita

YANMIŞlığın eseri Selimiyedir bu.. anlıycanız etiketi "Ustalık eseridir"..

ben de az çok biliyorum ama değişik açılardan görmek istiyorum.

Mimar Sinan hocam;

Yanan; Ustadır aşk ocağında;

Eğer o ruhu taşımıyor isek, Ham bile değilizdir.

Cevabende galu bela deriz ya..

Hani küçükken sorarlarya:-ne zamandan beri müslümansın? diye;

Ruhen yaratılışımız Ga'lu bela'ya dayanır.

Ham olan; Çıraktır 40 yaşında;

40 yaşına kadar birçok eser inşa etmesine, bir çok başarılı işe imza atmasına rağmen; kendisi "HAMDIM" der ve başmimarlık görevinde iken yaptığı efsane Şehzade camiine "çıraklık eserim" etiketini vurur..

"Ham olmak" lafzı genellikle meyve/sebze gibi zerzevatlar için kullanırız. Aklıma gelmişken, hatta böyle bir türkü vardı: "ham meyveyi kopardılar dalından" diye..

sık sık kullandığımız öldüm bittim mahvoldum sözü bundan esinlenmiş olamaz :))

Eğer dünyaya gelişimizi galu bela olarak görüyorsak, orada hem hamızdır, hem pişmişizdir hemde yanmışızdır.. Sahip olduğumuz, ve yaratıcının Rabliğini kabul eden Ruh hepsine birden müktedirdir.

1538 yılında çıkılan bir seferde ordunun prut nehrini geçmesi için bir köprü inşa edilmesi görevi Sinana verilir. Sinan 10 güne kalmaz Prut nehri üzerine bir köprü inşa eder.. bu olay sonunda sultan süleymenın takdirini kazanır ve Yüce Osmanlının Başmimarlık görevine getirilir 40 yaşında iken...

Hamdım piştim yandım.. Lafzına gelirsek; Ham olmak için dahi, insan olmak gerek, insan ruhu taşımak gerek; yaratılışta "elestibirabbüküm" sualine verilen "ga'lu bela" yanıtına sahip ruha ve anlayışa sahip olmak gerek.

diyen Osmanlı tebabetine devşirme olarak giren ve Türk Tarihinde önemli bir yere sahip olan Mimar Sinan, uzun yıllar Osmanlı ordusunda değişik görevlerde bulunmuştur.

Bu söz tasavvufi bir sözdür. Yunus Emre'nin dir. Taptuk Emre'nin dergahına ham olarak girip orada piştiğini ve yanmış olarak çıktığını anlatmak ister. Allah sevgisi ile dolduğunu ifade etmek ister.. İlahi aşkı anlatır.

Vay be ben Yunusun biliyordum. Aynı manada söylenmiştir ama.

Ben hamdım ama yavaş yavaş pişmeye başladım, ama daha yeni başladım. daha çiğim İnşallah pişerim.

yorumlarınız çok güzel.

Ama bedenen, fiziki olarak doğumumuzla dünyaya gelişimizi kast ediyorsak; O vakit Ham bile değilizdir. Akli melekemiz dahi yerinde değildir. Ne var ki, Yaratıcının ezelde ve ebedde ki Rab'liğini kabul edene kadar ham dahi değilizdir.

neçirvan, yorumlarınız için teşekkür ederim ama bu veciz söz Mevlana'ya aittir, zaten kime ait olduğundan çok sözün ne anlattığı önemli,

İnsan denilince hatırlanmayan ne pişer ne yanar vesselam.

"Bu değersiz kul, Sultan Selim Han'ın saltanat bahçesinin devşirmesi olup, Kayseri sancağından oğlan devşirilmesine ilk defa o zaman başlanmıştı. Acemi oğlanlar arasından sağlam karakterlilere uygulanan kurallara bağlı olarak kendi isteğimle dülgerliğe seçildim. Ustamın eli altında, tıpkı bir pergel gibi ayağım sabit olarak merkez ve çevreyi gözledim. Sonunda yine tıpkı bir pergel gibi yay çizerek, görgümü artırmak için diyarlar gezmeye istek duydum. Bir zaman padişah hizmetinde Arap ve Acem ülkelerinde gezip tozdum. Her saray kubbesinin tepesinden ve her harabe köşesinden bir şeyler kaparak bilgi, görgümü artırdım. İstanbula dönerek zamanın ileri gelenlerinin hizmetinde çalıştım ve yeniçeri olarak kapıya çıktım "

Merdiven gibi, nefsini yendikçe basamak basamak yükselmek gibi..

Hz. Mevlana'ya aittir bu söz..

Pişen; Kalfadır hak kucağında;

Aşktır her kelimesi.. yanmak yandıkça olgunlaşmak.. Velhasılı derin bir konu sayın Mimar sinan..

yani herşeyi zamanla öğreniyorsun ama iş işten geçior:) demiş üstat:)

güzel bir açıklama, ama dünyay gelişimizde ham olarak kabul edilmiyor muyuz, olgunlaşınca da tıpkı bir meyve gibi dalından kopup işe yarar hale geliyoruz yani bu dünyadan göçüyoruz, ne dersin?

Dünyaya gelişimiz/Yaratılışımız iki şekilde vukuu bulur. Birincisi, ruhen; ikincisi ise bedenen.. Bedenen dünyaya gelişimiz/yaratılışımız: ana rahminde şekil alındığı veya doğum olarak söylesekte;

zaman ilerler.. belkide dünyada eşine benzerine şimdi dahi rastlayamayacağımız muhteşem Süleymaniye camiini inşa eder.. PİŞMİŞTİR Sinan pişmesine ama Süleymaniye camiine büyük bir tevazu örneği göstererek, "Kalfalık eserim" der..