Faniymiş hepside, çürüdü teni,

Bu alemde sanki zerre görüldüm,

Nice hikmetle Cennet?ten sürüldüm,

Firak acısını kendi hak etti,

Nefsimin elinde esaretteyim,

Bu ışkı, nuru her şeye derç ettin,

Talep edip bulamadım ben Sen?i..

Perdedeki tecelliyi fark etti,

?Yazık! Bu delikanlı Hakk?a kulluk edeceğine masiva ile meşguliyete dalmış!..? der. Fakat gencin kalbine nazar edince hayretle görür ki, azalar dünyevi meşguliyette, kalb ise Rabb?iyle beraber ve zakir durumda? Bu sefer: ?Maşaallah! El karda, gönül yarda!..? buyurarak genci takdir eder.

Aşk ışıkmış ateş gibi yakarmış,

Sayfa sayfa kainatı çevirdim,

İnsan uçakla yükseldiği zaman, yerde iken peşinden koştuğu ev, araba gibi şeyler gittikçe küçülür. O koca apartmanlar kibrit kutuları gibi, o lüks arabalar oyuncak arabalar gibi kalır. Biraz daha yükseldiğinde ise bunlar tümüyle gözden kaybolur. Onun gibi maneviyatta yükselenlerin nazarında dünya önemsiz görülmüş, onun saltanatına aldanmamışlardır.

Oysa sayısız alemle dürüldüm,

Lem?anın güneşi dedim ben Sen?i..

Kirlendim, bulandım döküle geldim,

Sonra onun da kalbine nazar edince görür ki, bütün dua ve ağlamaları, fani bir dünyalık talebi içindir. Bunun üzerine rakik kalbi, mahzun olur.

Çok yatak dolandım ummana erdim,

Ateşlerden ateşlere yakıldım,

Şah-ı Nakşibend Hazretleri?nin yetiştirdiği büyük velilerden Muhammed Parisa Hazretleri, hacca giderken yolu üzerinde uğradığı Bağdad şehrinde genç bir sarrafa rastlar. Gencin birçok müşteriyle durmadan alışveriş halinde olup zamanını aşırı dünyevi meşguliyetlerle geçirdiğini zannederek üzülür. İçinden:

Esmalarınla tanıdım ben Sen?i..

Adem KAÇAR - 17/12/2010

İşte, dünya da böyledir. İnsan dünyayı kalbine koymadıktan sonra, meşru dünya işleriyle meşguliyetinde bir zarar yoktur.

Hicaz?a vardığında da Kabe?nin örtüsüne sarılmış içli içli ağlayan ak sakallı bir ihtiyarla karşılaşır. Önce adamın yana yakıla Cenab-ı Hakk?a yalvarmasına ve dış görünüşüne bakarak: ?Keşke ben de böyle ağlayarak Hakk?a iltica edebilsem.? der ve adamın haline gıpta eder.

Gördüm ki bir ulu ticaretteyim,

Hece hece hep okudum ben Sen?i..

Firaka düşürdü mahbublar beni,

Çalab her şeyi onunla yaparmış,

Zenginlik menbai bildim ben Sen?i..

Canan razı edemedim ben Sen?i..

Mahlukat ayinesine aks ettin,

ÖNEMLİ OLAN AMEL DEĞİL NİYETTİR

Gönül fani mahbublara meyletti,

Sevmeye değer bir buldum ben Sen?i..

Bilinmek istedin muhabbet ettin,

Deryalardan engin saydım ben Sen?i..

Miratı Mahmud?da gördüm ben Sen?i?

Olmadı onca zincire takıldım,

" Seyyah Oldum Aradım Sen'i .. "

Ellerimle gömdüm birini yeni,

Hiçlikte esmasın dokur satarmış,

Saltanat olsada sefaletteyim,

Seyyah olup şu alemi devirdim,

Ederim bu, elmas değil çakıldım,

Köşe bucak hep aradım ben Sen?i;

KALP SÜREKLİ ZİKİR İLE MEŞGUL OLURSA SADECE DİLDE DEĞİL KALBEN DE ALLAH I ZİKREDERSEK İNŞALLAH U TEALA BİZDE O FANİ SALTANALIKLARA ALDANMAYANLARDAN OLURUZ

Dünyaya çalışma yönüyle değil, kalben terk etmek lazımdır. Mevlana bunu şöyle ifade eder: "Sular geminin altında olursa onu yüzdürür, ama içine dolarsa onu batırır."

Delice çağlayan dereydim, seldim,