insanlar eskiden bu duruma çözüm olarak savaşırlardı. zaten hastalıklar ve savaşlarda insanların fazla çoğalmasını önlerdi. ama hastalıklardan ölümlerin azaldığı, insan ömrünün uzadığı ve savaşların hemen hemen bittiği modern dünyamızda kıt kaynakların besleyebileceği kadar bir nüfusa sahip olmak artık sadece doğum kontrolüyle mümkün.

rekabetin nedenide insanoğlunun bencilliği ve kötü nefsi. insanoğlu olarak doğanın/dünyanın kıt kaynaklarıyla paralel üremiş olsak nimetlere ulaşmak için bu denli rekabet içine girmemize gerek olmazdı. aynı şey hayvanlar içinde geçerli, nüfus artışı doğal kaynakların besleyebileceğe oranı geçince bu kaynaklara daha önce erişebilmek için aralarındaki rekabette şiddetleniyor.

insanlar sadece ben dedikleri için.

sanırım sorunun yanıtı çalışma dediğimiz şeyin insanın doğasına uygun olmaması. bizler doğada evrimleşmiş canlılar olarak diğer canlılar gibi gereksinimlerimizi doğadan elde etmeyi bırakıp uygarlıkla birlikte yapay hayatlar kurduktan sonra bu durum doğaya uyum sağlayarak gelişmiş yapımıza pek uymadı. sonunda da iş hayatı denen bu yapay ve zorlayıcı ortamlar tüm insanlar için stres ve gerginlik kaynağı oldu.

işini sevmiyodur

Neden olacak tam işe kaptırmışım biri geliyor yırtık dondan çıkar gibi bütün konsatreyi bozuyor

iş hayatında rekabet esas olduğu için

iş yaşamı dışında gayet iyi niyetli ve tavırlı olan insanlar çalışma hayatında neden kırıcı, sinirli, stresli ve hırçın oluyorlar?

bugün bunun yapmayan toplumlarda iç savaş, terör, hır-gür eksik olmuyor ya da zaman zaman afrika'da olduğu gibi toplu açlıktan ölümler görülüyor.