Cemal Kutay, insana insanlığı sevdiren, insan olmanın hazzını ve saadetini yaşatan masala benzer menkıbelerin bir benzerini de Ebu?l Ula Mardin Hoca?dan dinlediğini söyler, ?Ramazan günlerinde çoğunlukla kılık kıyafet değiştirmiş, yani eski söyleyişle tebdil-i kıyafet giyinmiş zenginler, hiç tanımadıkları mıntıkalara giderler; bakkal,... manav dükkanlarına girerler, tenha zamanları seçerek sorarlarmış: ?Zimem defteriniz var mı?

?Onların yapmış oldukları amellere mükafat olarak gözaydınlığından nelerin gizlenmekte olduğunu şimdi hiçbir kimse bilemez.? (Secde, 17)

Tevazuyu, nezaketi?

Zimem defteri, o esnaftan borcuna yani veresiye mal alan mahalle sakinlerine ait hesap defteridir; borçlu ile borcunun miktarı yazılı olan defter? Umumiyetle, o günlerde de bugünkü gibi veresiye alan varmış. Esnaf bu defteri çıkarınca, gelen şöyle dermiş: ?Lütfen baştan, sondan veya ortadan, söyleyenin tercihine göre, şu kadar sahifenin yekununu yapar mısın? Esnaf hesabı yapar, söyler, gelen de kesesini çıkarır, ardından da?Silin borçlarını? Allah kabul etsin? der, çeker gidermiş. Borcu ödenen borcunu ödeyenin kim olduğunu, borcu sildiren, kimi borçtan kurtardığını bilmezmiş. Çünkü hepsi sadece ve yalnız Allah rızası içinmiş.?

şimdilerde insanlar çoğu şeyi başkalarına gösretiş için yapıyorlar.. zaten en ufak bır olaydada yapılan iyilikler başa kalkılıyor. ALLAH kötü huylarımızı düzeltmeyi nasıp etsin cümlemize inş

çok şükür...

Selam.

Devlet denilen sistem; milletin güvenliğini sağlarken, aynı zamanda sosyal adaleti sağlamak, fakir fukaraya bakarak, milletin millete faydasını gerçekleştirir. Onları iş ve güç sahabi olacak şekilde eğitir. İnsanlara yardım ulaştırmak isteyenler, devletin kurumlarını iyi işletmek ve onların işleyişlerini kontrol etmek lazım geldiğini unutmamalıdırlar.

Semerkand Yayınları

İki metre boylarında mermer bir sütun. Üstünde bir çukur var.

Sadaka Taşları

Veren vermenin gururundan uzak. Alan almanın ezikliğinden uzak.

güzel günlermiş...

İstanbul'dan Hicaz'a yaşanmış bir sadaka hikayesi İstanbul Atatürk Havalimanı'nda hiç tanımadığım bir kşi umrede dağıtmam için sadaka verdi. Hira'daki taş ustalarından Medine'de Afgan öğrencilere kadar onlarca insan 100 dolardan nasibini aldı. Günlerdir beklediğimiz umre yolculuğumuz artık başlamıştı. İhramlarımızı giymiş uçağa alınacağımız salona doğru ilerliyorduk. Dillerde 'lebbeyk' duası, gönüllerde heyecan vardı. Her adımda kalp ritmimiz artıyor, ayaklarımız hızlanıyordu. Gruptan kopmamak için acele ederken, karşıdan gelen orta yaşlı biri, aniden önümüzde durdu. Cebinden 100 dolar çıkardı ve uzattı. "Rica etsem, sadaka olarak dağıtabilir misiniz?" diyordu. Kısa süren şaşkınlığın ardından adını sorabildim. "Önemli değil, Allah rızası için Kabe'nin etrafındaki garibanlara dağıtırsanız çok memnun olurum." dedi bu kez. Israrlarım üzerine sadece ismini ve Laleli'de bir esnaf olduğunu söyledi. "İnşallah" deyip emaneti kabul ettiğimde, Zafer Bey tebessüm eder vaziyette ve "Allah razı olsun!" dualarıyla uzaklaşıyordu. Açıkçası sadaka konusunu hiç düşünmemiştik. Kime, nerede, nasıl verilirdi? 'Hayırlısı' deyip yolumuza devam ettik... Mukaddes beldede, o eşsiz mekanların hakkını vermeye çalışırken, aklımın bir kenarında Zafer Bey'in emaneti vardı. 100 dolarını, riyale çevirmiştik... Mescid-i Haram'da geçirdiğimiz ilk gecenin sonunda sabah namazını Davudi sesli imamın arkasında eda ettik. Sonrasında otele doğru yola koyulduk. Hava yeni aydınlanıyordu. Dış avluda ilerlerken, yanımızda siyah giysili, yüzü peçeli bir kadın belirdi. Bir şeyler söylüyordu. Dikkatli dinleyince "Ya hacci, sadaka!" dediğini anladık. Galiba, Zafer Bey bu kişileri kastetmişti. O halde emaneti teslim etmenin tam zamanıydı. Önemli bir görevi ifa etmenin huzuru ve gururuyla çantadan 10 riyal çıkarıp uzattım. Kadın, hiç kesmediği dualar eşliğinde parayı alırken, peşinden ona benzeyen birisi daha geldi. Olsun, nasıl olsa Zafer Bey'in 100 doları 370 riyal etmişti. Ona da 10 riyal uzatıyordum ki, arkasından bir kadın daha... "Acaba az önceki kişi miydi?" Bu arada sayıları artmaya başladı. 4, 5, 6..15 derken etrafımız sarılmıştı. Hepsi birden makineli tüfek hızında sadaka istiyordu. "Aman Allah'ım, ne olacak şimdi?" Ama bir kere başlamıştık, hepsine vermeden olmazdı. 'Sadaka' almadan bırakacak gibi gözükmüyorlardı. Sayıları iyice artmıştı, en az 15 kişiydi. Ortak ifade, "Ya hacci sadaka!" idi. Bir ara eşimin, "Yanlış yaptın, hiç başlamayacaktın!" dediğini duydum. Galiba haklıydı. Artık kaçmaktan başka çare kalmadı. Yoksa, değil Zafer Bey'in sadaka parası, kendi harçlığımdan bile olabilirdim... Servise ulaştığımda rahat bir nefes aldım ve hemen Zafer Bey'in riyallerine baktım. 90 riyal eksikti, yani 9'uncu kişiden sonra kurtarmıştık paçayı! Sadaka işi böyle olmayacaktı. En iyisi kurumsal bir muhatap bulup meseleyi oraya havale etmekti. Rehberimiz Suudi devletinin yetiştirdiği kurraları işaret etti. Kafamıza yatmıştı; ama çok geçmeden Zafer Bey'in "Garibanlara dağıtın!" sözleri çınladı kulaklarımda. Aksi halde, emanetin hakkına halel gelebilirdi. Herhangi bir irtibat numarası olmadığı için de soramıyorduk. Bu durumda 'garibanlara' dağıtmaktan başka çare yoktu. Ama bu sefer daha tenha mekanları seçtik. Zafer Bey'in sadakası çok bereketliydi. Hira ve Sevr dağlarının eteklerinde Türk hacıları gözetleyen garibanlardan tutun, Mescid-i Nebevi'deki temizlik görevlisi fukaralara, oradan Medine'de okuyan Afgan öğrencilere kadar pek çok kişinin hayır duasını aldı. Onlar Zafer Bey'i bilmiyordu, haliyle dualar bize ediliyordu; ama yerdeki ve gökteki her şeyden haberdar olan Zat hem vereni, hem alanı, hem aracıyı, hem de niyetleri biliyordu..

Bu çukura hali vakti yerin de bir adam aldığı nefesin şükrünü eda edercesine sadakasını bırakıyor.

Ey iman edenler! Allah?a ve ahiret gününe inanmadığı halde malını gösteriş için harcayan kimse gibi, başa kakmak ve incitmek suretiyle, yaptığınız hayırlarınızı boşa çıkarmayın. Böylesinin durumu, üzerinde biraz toprak bulunan düz kayaya benzer ki, sağanak bir yağmur isabet etmiş de onu çıplak pürüzsüz kaya haline getirivermiştir. Bunlar kazandıklarından hiçbir şeye sahip olamazlar. Allah, kafirleri doğru yola iletmez.(BAKARA 264)

Yapılan yardımların insanlara gösteriş yapmadan vermek, yardımlaşmak güzeldir.

yine günleri güzelleştirecek güzeller var içimizde... inşallah.

O mermer taşlar merhameti fısıldıyor.

Gözyaşartan sadaka hikayesi

Bir başkası gelip; ?Allahım senden bilirim. Vesile olandan razı ol..? duasıyla ihtiyacı kadarını alıyor.