Ancak bir dinin empoze edilmesine ya da din devletine karşı olduğumuz gibi laikliğin de güç zoruyla empoze edilemeyeceğine inanıyoruz.

Bizdeki?askeri laiklik?... Koruyuculuğu askeriyeye havale edilmiş.

Pratik yararı, Osmanlı Hanedanı'nın elinden iktidarı almak oluyor. Saltanat, babadan oğula geçemiyor. Osmanlı sülalesinin tekelinden çıkıyor.

Anayasalar, sürekli "asker süngüsü" ile yapılıyor. Bu nokta, hem rejimin kimliğini, hem de sahibini belli ediyor.

Üstelik toplum eliyle...

Asırların kökleşmiş teamüllerini ve alışkanlıklarını o dönemde "çoğulcu demokratik" düzenle nasıl aşılabilceğini bir zahmet somut olarak anlatırsanız, memnun olurum.. Hedef tabii ki demokrasidir, o zaman malum 2 partinin kurulması için neden çaba gösterildi? Her oluşumu kendi tarihi derinliği içinde analiz etmek gerekir! Yoksa bugünün değer yargılarıyla geçmişi sorgulamkatan kolay ne var?

Üstelik... Özünde?Müslüman? bir ülkenin hiçbir zaman?demokrat? olacağına inanmadıkları için?laiklik? diye avaz avaza bağırıp, asla ve kat?a?demokrasiden? haz etmiyorlar mı?

Halkımız, 1923 Cumhuriyeti'nin ekonomik rejiminin bugünkü dejeneransı nedeniyle "ekonomik egemenlikten" uzak yaşıyor.

Halk oy verdiği temsilcileri vasıtasıyla, devlet ayrıntının içinde olup bitenleri de deşemedi. Yani kısaca, siyasal egemenliğini kullanamadı.

İkinci Cumhuriyet" Nedir, Ne Değildir?

Ortalama bir kemalist için Türkiye nevi şahsına münhasır demokrasinin yaşadığı kendi başına bir düzendir.

Halk ile devlet, yöneten ile yönetilen arasındaki çelişkinin giderilmesi, ülkenin normalleştirilmesi ancak Cumhuriyet'in demokratikleşmesi ile mümkün olabilir...

Son zamanlarda bu tür izlenceler arttı, her nedense? Ben bunlardan çıkardığım sonuçları sizinle paylaşmak istiyorum, maddeler halinde özetlemeye çalışacağım:

Doğu Ergil-Altan Tan ikilisi, Türkiye'nin çok etnikli-çok dilli-çok kültürlü yapısını ve bu siyasi yapının neden parçalara ayrılması gerektiğini uzun uzun anlatıp durdular, yanındakilerin de desteği tam oldu!

Asker-sivil-otorite ilişkileri Türkiye'de çağdaş ülkelerden çok farklı bir mantık mekanizmasına sahip. Askeriyenin sivilleri bile yargılayan kendi mahkemesi bulunuyor. Dünyada hiçbir örneği bulunmayacak biçimde kendi danıştayın aldığı kararların bazıları idari yargıya kapalı, harcamaları ise sayıştay denetiminden uzak. Mesela Türkiye'de ne 12 Mart'ı, ne 12 Eylül'ü, ne 27 Mayıs'ı, ne de 28 Şubat'ı yargılamak söz konusu olamaz. Generaller savunma konusu dışındaki her konuya müdahil olurken toplum ne savunmayı ne de askeriyenin yapısını tartışamıyor.

4. Vergi vermiyoruz. Dört kişiden biri vergi veriyor. Vatandaşın vergileriyle, devlet hizmetlerinin yapılacağı, bu nedenle de, vatandaşın hizmetindeki devleti, giderlerini karşıladığı için demokratik imkanlardan yararlanarak denetleyeceği gerçeği topluma mal olmuyor.

Bilimin konu ve ilişkisi doğayı çözümlemektir: Toplum ile doğa, insan ile doğa, insan ile toplum arasındaki bağıntılara açıklık getirmek, bilimin kavramsal sınırlarını çizer.

Cumhuriyet, "halkın doğrudan ya da seçtiği temsilciler aracılığıyla egemenliği elinde tuttuğu yönetim biçimi" olarak tanımlanıyor.

Ekonomik egemenliğine son verilmedikçe, devletin yasakçı kural koyuculuğu da sona ermeyecektir tabii ki...

Düşüncesi kırsal..

Asker?sivil gerginliği son yıllardaki gelişmelerle ilk kez bir siyasi anlayış ile ordu arasındaki çatışma görüntüsünün ötesine geçmiş, ülke askerin siyasi ve askeri işlevlerinin toplum tarafından toplumsal gözle tartışıldığı bir noktaya gelmiştir.

Bu iki girişimin önündeki engel, hala kendini sorgulatmayan, saydamlığı tabularla boğmaya çalışan devlet yapısıdır. Onu demokratikleştirip, elindeki para gücünü halka verirsek, bu, "İkinci Cumhuriyet" sayılır.

Yetmiş yıla yakın bir süreyi, demokratik nitelikten uzak bir anlayışın etkilemiş olması cumhuriyetimizin doğuşundaki bu eksiklikten kaynaklanıyor. Devlet yeniden belirlenirken demokrasiden nasibini alamıyor. Askeri nitelikleri ağır basan, Osmanlı'nın yönetim mirasını içinde barındıran bir devlet yapısı oluşuyor.

Bu uygulama, 1923 Cumhuriyeti'nin özelliklerini de saptırır. Onu "demokratik cumhuriyet" anlayışından çok daha farklı kılar. Bu özelliklerini Taha Parla son çıkan kitabında şöyle niteliyor:

1-) İktisadi liberalizasyon, yani yazarın kendi deyimiyle sermayayi devletten halka aktarmak, bu yapıldı yani bir tane KİT bırakmadınız..

3. Benim için üslup, kalite ve seviye her şeyden önce gelir. Argo sözcükler kullanmayı alışkanlık haline getirmiş bir kimseyle değil kemalizmi hiçbir şeyi tartışmam. Çünkü benim için öncelikle farklı fikirlere ve tarzlara hoşgörü gösterebilmek, bunu saygıyla karşılayabilmek gelir?

Çözüm olarak sunulan öneriye bakın:

Askeri, bürokratik, merkezci ve devletçi bir uygulamadan, halk egemenliğinin esas sayıldığı, demokratik, adem-i merkezci ve liberal bir iklime nasıl geçebiliriz?

Vergi verenler, vergilerinin "nereye harcandığını" denetleyecek durumda değildir. Çünkü bizdeki "devletçi ekonomik" anlayış, zaman içinde iyice yozlaşarak, bir "soygun sistemine" dönüştü.

Saygılarımla...

Halk egemenliğinin kabesi sayılan "parlamento", egemenliğini kanıtlayamadı.

1. Devletin görece sivilleşmesi...

2. Yirmi milyon çalışan insanımızın yarısı, yani on milyonu köyde, tarım sektöründe çalışıyor. Bunun da altı milyonu gizli işsiz. On milyon köylü nüfus. 12 AT ülkesindeki toplam köylü nüfusa eşit.

O kadar ağdalı kelimeler-cümleler ki..

Tesettür meselesinin bir cumhuriyet tabusu olmaktan çıkıp, "yasak ve hak mantığı" içinde ele alınması, Kürt sorununun arkasındaki derin toplumsal durum ve taleplerin fark edilmesi, salt asayiş bakış açısının meşruiyetini kaybetmesi bu konudaki açık örnekler...

Toplumu ideolojik bir yapıya indirgeyen, değişimi ancak belirli bir siyasi şemsiyenin sınırları içinde mümkün gören bu bakış, Türkiye'yi, Türkiye'nin geçirdiği değişimi ne kadar anlatır?

Cumhuriyet, pratik olarak hanedanın elinden iktidarı alıyor. Kısacası, bir ülke cumhuriyet ise bu, artık orada iktidar hanedanın elinde değil, babadan oğula geçmiyor anlamına geliyor.

Kemalizm ne? Modernleşme...

3. Siyaset alanının genişlemesi...

Kromozomlarındaki nitelikleri araştıramayan ve buradaki zaafiyetleri gideremeyen bir toplum olarak kaldık.

Devlet liberalleşip demokratikleşmedikçe, giderek nüfusu artan toplumun ve sanayi devrimini yeryüzünün önünde geleceği tıkayan ve kaos ihtimalini arttıran bir barikat oluşturmaya devam edecek.

Bu parti acaba hangi niyetlerle kurulmuştu? Sonuçta bu partinin kurulmasına onay veren, bu metinde üstü olarak diktatör olarak nitelenen Mustafa KEMAL değil miydi?

Verdiği vergiyi ve verdiği oyu denetleyemeyen bir topluluğa, cumhuriyet rejiminde yaşamak fazla bir anlam ifade etmese gerek. Çünkü böyle bir rejim anlayışı Saddam'ın ülkesinde de, Hafız Esad'ın Suriye'sinde de var.

2. Kimlik?tarih karşılaşması

Kendi görüşün varsa yaz.. Sonuna kadar tartışalım..

Bu tedbirler, ekonominin kontrolünü halka verecek, egemenliği de seçilmişlerin ardındaki halka iade edecek.

1-) CHP'ni savunmak gibi bir derdim yok, neden olsun? Bana ne? Savunduğum değerler anlayabilne için ortada..

Mehmet Altan bey Cumhuriyeti'in demokratikleşmesi için iki argüman ileri sürmüş, nedir bunlar:

Siz Cumhuriyeti ve demokrasiyi biliyor musunuz?

1923 rejimi, hükümet programlarında "Kemalist Rejim" olarak niteleniyor.

Bu "tek adam" anlayışı, sistemin kendini denetleyerek özgürleştirme şansını azaltmıştır. Her türlü özgür düşünce sistemin dışına çıkarılmıştır. Rejimin sahibi "ordu" olduğu için, bu, Atatürk'ün ölümünden sonra da, rejimin bir gereği olarak devam edegeldi.

28 Ekim 2003, Salı

Bir batılı olarak...

1. Dindar?laik karşılaşması

Bu "üniformalı" sorulara, Türk demokrasisi cevap getiremedi. Bunları aydınlatmadı.

Seni dikkate almıyorum çünkü alınacak biri değilsin..

Sahip çıkmanın zamanı çoktan geçti... Cumhuriyet'in 80. yılına geldik. Demokrasiye kavuşmak için Cumhuriyet'in daha kaçıncı yılına gelmemiz gerekiyor?

yorumunu okudum sevgili hür ve kabul edilmiş büyük chp li kafadan biatlısı arkadasım

Bu, bizim demokrasilerimizin temel ilkesidir.

Ne var ki, "halkın egemenliği" demokrasi olmadan sağlanmıyor. Ve pekişmiyor.

Sorgulayalım..

6. Evet sizinde dediğiniz gibi her şeyi sorgulayalım ve tartışalım. Ancak en küçük bir Kemalizm eleştirisinde bile geldiğiniz durum ve ruh haliniz buna engel gibi gözüküyor.

2-)Bu programlarda, Kemalist Cumhuriyet'in yerle yeksan olduğu, artık bu ülkeye dar geldiği ve yeni bir "siyasi" yapılanmaya gitmenin bu ülke için hayati olduğu sürekli vurgulanmaktadır! Cumhuriyet Devrim'lerine ilkelerine ve felsefesine üstü örtülü de olsa "sövmek" artık itibar kazandıran bir haslettir!

Katılım mekanizmalarının üretilmesine katkıda bulunarak...

"Cumhuriyetçilik, anti-monarşizm ve anti-teokratizmdir. Bu kadarı elbette ileridir, ilericidir. Ama Kemalist cumhuriyetçilik bundan ibaret değildir. İçi karizmatik şef sistemi, fiilen de resmen de hiyerarşik alt-şefler sistemi, tek-particilik, güdümlü seçim ve millet meclisi vb. ile doldurulmuş, anti-demokratik bir cumhuriyetçiliktir. Geleneksel siyasal kurumların ve meşruiyet teorisinin yerine, ulusal egemenlik retoriği içinde, ulus egemenliğinin yönlendiricisi, hatta belirleyicisi olan şefin partisinin iradesi konmuştur."

Siyasi iktidarın önünde "iki dosya" bulunuyor.

Horzum davasından, Taşar'ın kardeşine kadar bizdeki her türlü siyasal yolsuzluk skandalının menbaı devlet bankalarıdır. Diğerleri de mekanizmanın garnitürü olmaktadır.

Asıl önemli olan birey ve onun sahip olduğu haklardır.

Konuysa malum: "açılım" "saçılım" "özerklik"...

1-) Bu başlığı ben açtım. Tartışmanın gidişatını da ben belirlerim. Buraya kopyala-yapıştır yapılmasını istemiyorum. Varsa düşünceniz kendi kelimlerinizle ifade edin!

Üstelik bu gerçeği sadece Türkiye değil, artık dünya da görmekte.

Anayasa değişikliği...

Toplum ve insanın hem doğayla, hem de birbirleriyle olan ilişkilerine ışık tutan bilimin başarısı için tek koşul kendi yolunun yasaklarla ve tabularla kesilmemesi, sekteye uğratılmamasıdır.

3-) "Amaç üslup sorgulama olsa "bana maval okuma" diyen biriyle bir hiç yazışmamam lazım ama kemalzim eleştirileri karşısındaki ruh halinize verip fazla sorun etmiyorum."

5-) PKK'nın silah bırakmadam muhatap alınması ve çözüm adı altında bazı dayatmalar getirmesi bu, çok demokratik aydınlarımız tarafında eleştirilmemektedir?

Türkiye'nin temel sorunu Cumhuriyet ile demokrasiyi evlendirmemek. Evlendirmeyi başarmadıkça da, rejim normale dönmeyecek.

Siyasi iktidar bu sorunların üzerine yürüdükçe tepkiyle karşılaşıyor ve en beklenmeyen çevreler bile kriz üretimine katkıda bulunuyorlar.

"İkinci Cumhuriyet" kavramı, "rejimin üzerindeki ordu vesayetini" terk etmek anlamına "ikinci" olarak nitelenmiştir. Tartışmalarda, bu noktanın altını sürekli ve çok kalın çizmemize rağmen pas geçilmektedir. Ya Fransa örneği verilmekte, y ada bunun daha önce söylendiği hatırlatılmaktadır.

Görüntü böyle...

İşte, içeride egemen güç tarafından yıpratılmak istenen Kopenhag Kriterleri ve AB süreci bunun için aranan kan. O standartlar cumhuriyetin demokratikleşmesini sağlayacak, halkın isteyip de yapamadığını başaracak bir büyük dünya yardımı. Cumhuriyet'i AB süreci demokratikleştiriyor, demokratikleştirecek. Eğer süreç bıçaklanmazsa...

Ama kopyala-yapıştır yaparak bana maval okuma..

e malumunuz sizin kafa yapısı açtıgını başlıklar ettiğiniz hakaretler hep aynı şeyi hatırlatıor :))

Türkiye'nin toplumsal kadersizliklerinden biri de?cumhuriyet? ile?demokrasi? kavramlarını ayırt edecek ve bunları hayata ruhunu benimseyerek geçirecek güce sahip olmaması...

Meclis'in şu anki işleyişi 1923'ten daha mı demokratik yani?

Saydamlık Yasak

Avrupa'nın çevresinde bir değişim yaşanıyor ve bu değişim Avrupa'yı kuşatacak bir seyir izliyor.

Hoş, demokrasilerden nasibini almamış cumhuriyetlerde bu ilkenin de uygulanamadığına şahit oluyoruz. Örneğin, Hafız El Esad'ın pençesinde yıllarca kımıldamadan duran Suriye'de iktidara oğlu geldi. Halbuki Suriye de bir cumhuriyet... Azerbaycan'da da aynı şey yaşandı.

Doğu Ergil her zamanki gibi ordaydı ve yanında Altan Tan. İki kişi daha vardı, onları tanımıyorum..

Örneğin, "halk egemenliğini" hayata geçirecek olan "seçimler", tek partili bir sistem tercih edilmesine rağmen, olması gerekenden çok farklı bir biçimde gerçekleşiyor.

Siyasal egemenlikten de kolayca söz edilemeyecektir.

Sayın Oraculum :

Bir Kemalistin göremeyecekleri...

Tartışalım hemen çamura yatıyorsunuz.. Olayı kişiselleştirmeyin, tartışalım..

Birincisi, Türkiye kelimenin tam anlamıyla laik değil... Diyanet var... Bu, ?din devleti? olmayalım derken yaratılmış bir?devlet dininin? ifadesi.

yüzde 10 barajı siz iktidardayken neden aklınıza gelmiyordu?

Açıkçası yukarıda geçen metni de anlamadım.. Kemalistim normaldir, değilmi?:D

Kapsamlı ve halkoyuna sunulan, içinde Kürt sorununa, yasaklar meselesine ilkeler ve mutabakatlar açısından çözüm içeren bir sivil anayasa...

1923'ün "demokratik ve üretken" olmayan yapısı, ekonomide ve siyasette demokratik kanalları tıkamasından kaynaklanıyor. İkinci Cumhuriyet, bu özelliği gidermek ve dönüştürmek amacıyla "ikinci" sıfatını kullanıyor. Çünkü bu zaafın giderilmesi, aynı zamanda 1923 Cumhuriyeti'nin kendine has özelliğinin de sonu demek olur.

Bir?modern? olarak...

Ekonomik güç dağılımı bugünkü durumda kaldıkça, devletin yapısını çağdaşlaştırmak da, demokratikleştirmek de olanaklı değil.

5. Benim yazı içeriğim ve tarzımı sorgulamaktan vazgeçip kendi düşüncelerinizi ortaya koymanız daha sağlıklı bir iletişim kurulmasını sağlayacaktır. İsterseniz konuları kişiselleştirmeden ve tarzlarımızıa müdahale etmeden sadece ama sadece konuları tartışalım... Amaç üslup sorgulama olsa "bana maval okuma" diyen biriyle bir hiç yazışmamam lazım ama kemalzim eleştirileri karşısındaki ruh halinize verip fazla sorun etmiyorum.

Korkma tartışmaktan..

Ama gel gör ki AB süreci, tek parti dönemine tapınan ve demokrasiden haz etmeyen Kemalistlerin?modern? ve?Batılı? olmadıklarını sürekli ispatlamakta.

Kemalist rejim, mülkiyet, ferdi mesai ve çalışma kıymetini, ekonomik politikasının esası olarak almaktadır. Kemalist rejim, ekonomiyi bir teknik diye kabul etmektedir.

Başörtülü öğrencileri yüksek eğitim yapma hakkından men ediyorlar. Meslek lisesi mezunlarının yaşadığı ideolojik merkezli sıkıntılar ortada.

Hem üretkenliğin, hem demokrasinin kapısı açılmış olacak.

?Her demokratik modern devlette din ve devlet arasında ayrıma gidilmesinin önemli olduğunu düşünüyorum.

Seçim sistemini Çağlar Keyder şöyle anlatıyor:

Çünkü yasaklar ve tabular bilimi amacından saptırır. Onu ulaşacağı hedeften saptırır, bilim kendi doğasıyla burada çelişkiye düşmesine zorlanır.

1923 Cumhuriyeti de gerçek bir halk egemenliğinin oluşmasını sağlayacak olan "demokratik" özden kopuk olarak ilan ediliyor.

Demokratik açılım sürecinin durmasa bile yavaşladığı ortada. Bu sorunun üzerine gidilmezse biliyoruz ki, sorun sizin üzerinize geliyor.

Kemalistlerin anlamadığı bu...

Kopyala-yapıştır basit kaçıyor..

Demokrasi talebini arttırabilmek ve demokrasi kültürünü derinleştirebilmeyi başarabilmemiz için bir çarpıklığı gidermek gerekir: Bu çarpıklık halk iradesinin yerine ordu iradesini koymaktan kaynaklanıyor. Cumhuriyetin kurucularının tamamının asker olması da bu yüzden bir tesadüf olarak değerlendirilmemelidir.

Bu askeri yapı, parlamentonun üniformalıları denetleme işlevini tutanaksız bırakıyor. Ülkemizde şüphe uyandıran hiçbir iddia, eğer üniformalıları ilgilendiriyorsa sorgulanmadı. Yargılanmadı. Sonuca ulaştırılmadı.

Çünkü birincisinin asli sahibi, sürekli, ordu olmuş ve toplumsal özeleştiriyi iyi gözle görmemiştir.

4. Maalesef Kemalizm ne kadar otoriter, katı, baskıcı, hoşgörüsüz, antidemokratik bir düşünce sistemi ise sizinle tartışma örneğinde görüleceği üzere Kemalistlerde bir o kadar otoriter, katı, baskıcı, hoşgörüsüz, antidemokratik oluyorlar. Galiba düşünce biçiminin üzerinize nüfus etmesinden kaynaklı bir durum bu?

1923'ten bu yana neredeyse yetmiş yıl geçti. Ama hiçbir sisteme dahil edilemeyen "bürokratik ekonomik yapı" ile aldığımız yol pek de doyurucu değil.

Doğu Batı Düşünce Dergisi

"İkinci Cumhuriyet", cumhuriyeti "demokratik" yapma önerisidir.

Aslında sana cevap vermek bile gereksiz..

Irak, Suriye, İran cumhuriyet ile yönetiliyor. Oralarda hanedan yok ama demokrasi de yok. Tersine zulüm var. Buna karşılık, İngiltere'de, Norveç'te, Belçika'da cumhuriyet yok. Sembolik krallıklar var ama demokrasinin en köklü geleneklere sahip olarak uygulandığı ülkeler buraları... Irak gibi cumhuriyet olacağına, İngiltere gibi krallık olsun...

"İkinci Cumhuriyet", tüm toplumsal tabakaların katılımıyla, devlet çatısının üretken ve demokrat olarak yeniden çatılma önerisidir. Bunun için ne Fransa ile ne de kendinden önceki önerilerle benzeşmektedir.

Hükümet, olanlara niye sessiz ve seyirci kalmaktadır?

Bu noktada siyaset mekanizmasına, özellikle siyasi iktidara çok iş düştüğü ortada...

2. Temel hak ve özgürlükler alanının genişletilmesi...

Siyasal Egemenlik Ekonomik Egemenlik

ZIRVA TEVİL GÖTÜRMEZ

1. Halkın hala yüzde 40'ı kırlarda, yüzde 60'ı ise kentlerde yaşıyor. Bu tam iki asır önceki İngiltere'ye tekabül ediyor. Kır-kent dengesi açısından İngiltere'nin iki asır gerisinde bulunuyoruz.

2-) Orak-çekiç'le ulusal ekonomiyi savunmak arasında ne gibi bir bağ var? bu kadar cahil olmayın..

Nitekim, Türkiye'nin kısa "demokrasi" tarihine üç darbe sığdı.

"İkinci Cumhuriyet", bizdeki anayasaları sürekli ordu yaptığı için, yeni anayasaları "yeni bir rejim" olarak görmek eğiliminde değil. Çünkü tüm anayasaları yapan aynı otorite.

Cumhuriyet, demokrasi ile beslenmediği zaman sadece iktidar savaşında "siyasal" bir manevra olarak kalıyor. Nitekim, 1923'de de iktidar genelde askerlerin elinde, özelde de Mustafa Kemal Paşa'nın şahsında toplanıyor. Osmanlı'nın tekelinden çıkıyor.

Bu maddelere, bir de Cemevi'ne ve TÜRK BAYRAĞINA yapılan haince saldırı eklemek istiyorum.. Bu insanlar kimden yüz ve destek bulmaktadır? Kimdir bu insanlar, bu gücü nerden almaktadırlar?

Halk, bu sistemi delerek, ödediği vergilere sahip çıkamıyor. Verilen vergileri "çar çur" eden bu anlayışı mahkum edemiyor. Kısaca, "devletin kendisine hizmet etmesini" sağlamak için verdiği vergileri halk kontrol edememekte.

Lockheed askeri uçak alımındaki rüşvet olayı yeryüzünde sadece Türkiye'de ortaya çıkarılamadı. Aynı şekilde, suç işleyen memuru yargı elinden kurtaran muhakemat yasası bir tek Türkiye'de var.

Değişmeyecek olan bireyin temel hak ve özgürlükleridir. Herkes evrensel hukukun kazanılmış haklarının güvencesi altındadır. Bireyin temel hak ve özgürlüklerde ifadesini bulan alanına kimse dokunamaz. Demokrasilerde bu nedenle Kabe parlamentodur. Parlamento, devlet organları arasında tüm üyelerinin halk oyuyla seçildiği tek kurumdur. Bu nedenle demokratik rejimlerde parlamento üzerinde hiçbir kurum olamaz.

Rejimin koşulları, şartları ve egemeni aynı oldukça, değişen anayasaları yeni bir cumhuriyet ile irtibatlamak, hiçbir anlam taşımaz.

Demokrasilerde halkın oyu, çoğulcu seçenekler arasında belirleyici olur. Sadece tek bir partiye, sadece tek bir adama değil, her türlü akıma hakemlik eder. Şiddet içermeyen her fikrin söylenip yazıldığı, propagandasının yapıldığı, örgütlendiği bir ortamda halk tercihini yapar. Çoğunluğun iradesi devleti yönetir.

Zaten, "devlet kuran parti" olarak nitelenen Cumhuriyet Halk Fırkası'nın da ideolojisini oluşturan "altı ok"da demokrasi yok. Cumhuriyetçilik, milliyetçilik, halkçılık, devletçilik, devrimcilik ve laiklik var ama "demokrasi" yok.

Onun için, işlerin süreç içinde düzeleceğini beklemek iyimserlik olur.

Demokratik bir cumhuriyet kurulabilseydi, çoğulcu bir rejime kavuşulacak, halkın devleti denetleyen egemenliği doğacaktı.

Dindar?laik karşılaşması farklı değer sistemlerinin bir bünyede yaşamaya başlamasının en önemli üreticisi olmuştur. Özellikle, İslami kesim açısından bu gelişme hayatidir. Seküler, dini, geleneksel ve modern değer sistemlerinin aynı kişi tarafından tüketildiği bir yapı yeni ve önemlidir.

Halkın kendini tanıması ve açıklaması için aracı olacak olan medya gibi organlarda Ankara'dan yeterince kopmadığı için bu süreç uzuyor, devlet eksenli yapı köhnemiş olmasına rağmen sahneyi terketmiyor. Günümüzde yaşadıklarımız Türkiye'de derin devleti silahlı bürokrasinin oluşturduğunu ve bu kesimin yargısal denetim dışında kalmaktan dolayı zorlanmadığını gösteriyor.

Laiklikten anlaşılan, din ve devlet işlerinin ayrılmasıysa biz bundan yanayız. Yani demokratik sekülarizmden yanayız.

Başta siyasi iktidar olmak üzere, siyasi mekanizma bu tür politik adımlar atılabildiği takdirde bunu, toplumun eriştiği demokratik olgunlukla kuşatacağına ve destekleyeceğine şüphe yoktur...

Bugün, "İkinci Cumhuriyet" tartışmalarında da, sürekli ve bazen de kasıtlı ihmal edilen en önemli noktalardan biri budur. Demokratik ve çoğulcu bir toplumu oluşturmanın temel şartı, bizim devletin elindeki ekonomik egemenliğe öncelikle son vermek, onu sistemin tek belirleyicisi olmaktan çıkarmaktır. Ekonominin vanalarını elinde tutan ve geleneksel anlayışı itibariyle de bunu bırakmak istemeyen asker-sivil bürokrasi, bu nedenle"devletin küçültülmesi" önerisine iyi bakmamaktadır.

Türkiye'de gelinen nokta, siyaset kurumuyla darbeci zihniyet arasında fazla bir farkın olmadığı gerçeğidir.

1. Başlığı sen açtığın için tartışmanın gidişatını sen belirleyemezsin. İstersen forum kuralları kısmına girip tekrar okuyabilirsiniz?

Kemalistlere Batı dersleri...

Varlıklarını Kapitalist Enternasyonele aç.. Böylece hem demokratik ol hem de üretken:D:D

Bugün de siyasal rejimimiz, 1923 dönemini incelemeye imkan vermemekte. Örneğin, Franco İspanya'sında bile rastlanmayacak türden kararlar, mahkumiyet gerekçelerinde yer alabilmektedir. Bunlardan bir tanesi, Mustafa Kemal'in "insan üstü özelliklerini" zapta geçirip, dönemin sorgulamasını yapmak isteyenleri hapse mahkum edebilmektedir.

Bunların gerçekleşmesine engel olan devlet yapılanmasını dönüştürmeden değişimi yakalama hep bir rüya olarak kalır.

"1923 Cumhuriyeti de gerçek bir halk egemenliğinin oluşmasını sağlayacak olan "demokratik" özden kopuk olarak ilan ediliyor."

Sayı: 1 Kasım 1997

TÜRKİYE GÜNLÜĞÜ

Ekonomik güç kime devredildi, halka mı yoksa...?

4. İstediğim yerde kendi görüşlerimi paylaşırım, istediğim yerde açılan konularla ilgili olarak bu konulara kafa yormuş olan yazarların görüşlerini paylaşırım, bu benim bileceğim iştir. Neyin basit olup olmadığına siz değil müsaade edin ben karar vereyim.

1923, hem Komünist Parti Genel Sekreteri Mustafa Suphi'yi Trabzon'da boğdurtmuş, hem de liberal Maliye Nazırı Cavid Bey'i İzmir Suikasti nedeniyle astırtmıştır.

İnsanı güldürmeyin.. Bu süreçte sermayenin kimlere transfer edildiği ve Meclis'in ne kadar demokratikleştiği ortada..

"Kemalizmde bir tek-parti rejimini meşrulaştıracak hiçbir kalıcı öğenin bulunmadığı savının aksine, halkçılığın ve devletçiliğin bu boyutları, çok partili batılı bir demokrasiye izin vermeyi güçleştiren kalıcı öğelerdir. Devletçiliğin salt bir iktisadi politika ilkesi olmanın ötesinde, "siyasi fikri nazımlık" görevini de içermesi, Kemalizmin Türk toplumunun gelecekte erişmesini tasarladığı hedefler arasında, iktisadi kalkınmaya, ulusal-merkezi devletin güçlendirilmesine öncelik verdiği, demokratikleşme ile "bireysel özgürlük" ideallerinin, konjonktürel dalgalanmalara tabi ikincil bir konuma sahip olduğunu gösterir niteliktedir." (LEVENT KÖKER, Modernleşme Kemalizm ve Demokrasi, İletişim Yayınları, 1990, İstanbul, s.121).

Nasıl mümkün olur bu?

Şöyle söyleyelim:

3-)Bu programlara özellikle Kemalist ve Türk Milliyetçisi aydınlar çağrılmamaktadır! İzlence bir monolog biçiminde cereyan etmektedir. Halk sağmal inek muamelesine eş tutulmaktadır!

O dönemde toplumun %85 i köylüdür. Burjuvazi yoktur. Devletçilik şartlar gereğidir. Devlet küçülmesini isteyen oligarşi lafı tamamen palavradır.

Türkiye'nin siyaset kurumu halka güvenmeyen bu nedenle demokrasiden korkan askeri cumhuriyetin atadığı bir kurul gibi işlemektedir. Ortada en başlangıcından beri seçilen değil atanan bir meclis var. Bu nedenle halkın iradesini devlete taşımak yerine devletin otoriter tek sesli cebberrut kemalist mantığını ve devletçi ekonomik patronluğunu halka dayatmanın dışında pek bir şey yapamıyor.

Ya da farkına varırlar...

Cumhuriyet demokrasiye doğru evriliyor.

Evet bana maval okumayın.. Bana kendi düşüncelerinizle 2. Cumhuriyet'i anlatın, savunun!

"Bu iki girişimin önündeki engel, hala kendini sorgulatmayan, saydamlığı tabularla boğmaya çalışan devlet yapısıdır. Onu demokratikleştirip, elindeki para gücünü halka verirsek, bu, "İkinci Cumhuriyet" sayılır."

Eğitim sistemi de, cumhuriyeti pompalıyor ama aynı oranda demokrasiye asla sahip çıkmıyor.

Demokrasi bir kenara, bu modelde aslında ne insan vardır, ne toplum.

Bu ikili sarmal, birbirini payandalayarak, hem rejimin özelliğini oluşturmuş hem de egemenliğinin rahatça sürdürülmesini, kendini yeniden üretmesini sağlamıştır.

chp nin gayrı resmi propaganda kanalı sayın oraclum

1-)%5 lik bir kesimin görüşü ya da talepleri toplumun geneline kabul ettirilmeye çalışılmaktadır. Ya da insanlar yani Türk halkı, bu taleplere aşina hale getirilmek istenmektedir. Bunda, aydın geçinen kimilerinin ve güdümlü medyanın büyük payı vardır!

7-) Bazı yazarlar var ki bazısını isim isim zikretmek istiyorum, Cunhuriyet'le dertleri nedir? Bu zevat neden her konuşmasında Kemalizm bitti, sloganları atmaktadır? Bu insanların ortak yönü nedir? Amaçları nedir? Mesela; Altan Tan, Mehmet Metiner, Altan-Mehmet Altan, Doğu Ergil, Şerif Mardin, Atilla Yayla, Soner Çağaptay, Taha-Mustafa Akyol, Vamık Volkan, Murat Belge, Ilıcak, Emre Aköz, Çongar.. vb.

Cumhuriyet'in bu "bürokratik" yapısı, onun sadece siyasetin değil, ekonominin de "patronu" yapar.

Askeri vesayet süreci 1925'ten sonra iyice keskinleşmiş. 1. Meclisteki bütün muhalifler topyekün şeriatçı ilan edilmiş ve siyaset sahnesinin dışına itilmiştir. Kemalizm tek resmi görüş haline gelmiş otoriter ve totaliter kimliğiyle üretim biçimi değiştirilmeden üstyapı kurumlarında egemen olunmaya çalışılmıştır.

Türkiye hala halkın oyu ile "seçilenlerin", tayinle gelen "atanmışlar" karşısında, protokolde gereken demokratik yeri almadığı bir ülkedir.

Kimlik?tarih karşılaşması, cumhuriyet döneminin yeniden okunması, gayr?i müslimlerin keşfi, 1915 tartışması üzerinden verili kimliğin demokratikleşmesi ve şeffaflaşması işlevini görmektedir. Toplum siyasetin önünde koşarak ona yol açmaktadır. Farklı değer sistemlerini besleyen bir işlev görmektedir.

Bunun asla Fransa ile alakası olmayıp Cumhuriyet'in askeri yapısıyla "ilişik kesme" anlamına "ikinci" olarak tanımlanmaktadır.

Kemalistler, Türk halkını da Batılı ve modern bulmadıkları için eleştirmiyorlar mı? Halkı bu nedenle beğenmiyorlar mı?

Son 8 yıldır, metinde sayılan anti-demokratik uygulamalar size göre bir bir aşıldı.. Peki T. C daha demokratik ve üretken bir ülke mi?

Fakat Kemalist rejim milli menfaate uymayan, devamlı bir şahsi menfaat kabul etmemektedir ve etmeyecektir." (HÜKÜMETLER VE PROGRAMLARI, Cilt 1 (1920-1966), TBMM-ANKARA, 1988, s.62).

İkincisi, bizde laiklik, sanayileşme döneminde burjuvazinin ortaya çıkışı ile gerçekleşmemiş... Kilise ve aristokratlara karşı halkın savunduğu ve benimsediği bir burjuva ihtilalinin sonucunda elde edilmemiş... Sosyal bir sürecin değil, ?Kemalist devrimin? kazanımı.

1923 Cumhuriyeti, 1937 yılında hala "Kemalist rejim" olarak anılmaktadır.

3. Ne devlet, ne de toplum üretken. 5 milyonluk herhangi bir Batı ülkesi kadar üretiyoruz. Örneğin, Norveç'in GSMH'sı bizden fazla.

ikinci cumhuriyetimizin baragında ORAK ve ÇEKİÇ de olacak mı :))

O zaman merceği değiştirmek gerekir.

Devlet rant kavgası yapmak için halkın ekonomik ve siyasal patronu olmaktan vazgeçebilsin ki, Türk halkı reşit hale gelip yeryüzündeki olması gereken yere ulaşsın...

Bunun temel ayakları şöyle:

Aksi halde bağışıklık sisteminin zayıflamasını bekleyen virüsleri andıran, kapı ardında bekleyen siyasi virüslerin tüm bedeni kaplama riski yeniden doğar...

Otoriter toplumlarda bilim boy atamaz. Çünkü oralarda devletin tüm vatandaşlara zorla kabul ettirdiği resmi görüş vardır.

Türkiye'de Cumhuriyet demokratikleşemedi. Tek parti ideolojisi ve onu sahiplenen etkin güç, demokrasiyi kendisi için bir tehlike olarak gördü.

Türkiye'nin 2002-2007 arasında yaşadığı "değişim süreci", hukuk üzerinden ve "hukuk eli"yle oldu.

Yapılan atamalardan çıkarılacak yasalara, yayınlanacak genelgelerden somut uygulama ve açıklamalara kadar hemen her sorun için toplumsal ve siyasi tartışma kapılarının açılmasını sağlayarak...

7. Gelin her şeyi sorgulayalım. Sadece başkalarının doğrularını değil sorgulamalara kendi doğrularımızdan başlayalım.

Bu yazıların hepsi tez.. Kanun değil..

Bu yolu açmak istemeyen üst düzey asker-sivil bürokrasi ve dışa karşı korunan iç piyasadan nemalanan kapkaççı zengin üçgenin egemenliğini kısmanın çaresi, "İkinci Cumhuriyet"tir.

Jargon racona uygun da anlatılmak istenen gizlenmeye çabalanmış..

Buna göre: "Türkiye müslümanların çoğunlukta olduğu ülkedir ve böyle bir ülkede demokrasinin tek tanımı laik düzen, laik düzenin varlığı ve sürülmesidir. Laiklik varlığını ise İslami baskı karşısında ve ordu güvencesinde sürdürür. Bu durum ordu-laiklik-demokrasi arasında ayrılmaz bağlar oluşturur. Ordunun bu kaçınılmaz, hatta faydalı rolü kalitesini düşürse de bizim demokrasimizi farklı kılar..."

İkincisi, parlamentoyu daha canlı ve doğal hale getirerek, rejimi üzerindeki askeri gölgeyi silmek. Üniformalıların "hukuka üstünlüğü" varmış gibi duran eşitsizliği gidermek.

Bizdeki "devletçiliğin" nasıl bize özgü "özel" bir devletçilik olduğunu, Levent Köker şöyle vurguluyor:

3. Asker?sivil karşılaması

Bu gelişmelerin önemli işlevleri oldu.

Oralar da cumhuriyet ama halkın egemenliğinden söz edilemiyor. Demokrasiden kopuk bir cumhuriyet sadece iktidar kavgalarına yardımcı oluyor. Ama halkı egemen kılamıyor.

Çokuluslu şirketlerde asgari ücretle çalışmaya mahkumedilen halk ise ne ala:D:D

agzından baklayı çıkar yoldaş ne deyon bu duruma de bakammmm

Asker sivil ilişkileri açısından demokrasiye doğru güçlü sesler çıkarılıyor.

Görünen o ki, bunu kendi irademizle pek başaramıyoruz. Halkın iradesi sistemi demokratikleştirmeye yetmiyor. O halde dünyayı yardıma çağıracak çareler bulmalıyız.

Buna?ikinci cumhuriyet? de diyebilirsiniz...

Son yılların öyküsü ortada: Tüm aksaklık ve eksikliklere rağmen Türkiye bugün sadece politik ve ekonomik bölge gücüdür. Ve bunu demokratik istikrar ve ekonomik büyüme arasındaki tetikleyici bağa borçludur.

4-) Adem-i Merkeziyet, yerele yetki devri, anadilde öğretim, kamuoyunu bu süreçte "tava getirme" taktikleri açık açık konuşulmakta, tartışılmaktadır.

Bu yapı, 1992 yılının sonunda bizi şu noktaya ancak taşımıştır:

İkinci mesele, 28 Şubat'tan kalan yasaklarla ve hak gasplarıyla ilgili.

Türkiye'deki her türlü yolsuzluğu bu çember besleyerek, azdırmaktadır. Hiçbir siyasetçi ve siyasal kuruluş bugüne kadar bu "soygun sisteminin" temelini bertaraf etmedi.

Cumhuriyet'i "bürokrasinin" değil, halkın cumhuriyeti haline getirebilmek için demokratikleştirerek değiştirme önerisine "İkinci Cumhuriyet" denmektedir.

"İkinci dosya" ise demokratikleşmeyi sürekli ve düzenli bir hale getirme girişimleridir. AB ile ilişkiler bu açıdan hala son derece önemlidir.

Kemalist rejimin, hem komünizme, hem liberalizme "aynı anda" karşı olması, onun hiçbir sistemden yana olmaması ve iki kutup olan liberalizmle, komünizmi kendine "eşit uzaklıkta" tehlikeli bulması, bizdeki, bize özgü "bürokratik ekonomik" yapının ilginç bir ispatıdır.

2. Sizin açtığınız herhangi bir başlığa karşıt fikirler yazılması sizleri ürkütmesin. İster cevap verirsiniz ister cevap vermezsiniz, o sizin bileceğiniz iştir.

Cumhuriyetin temelindeki çarpıklıkları gün ışığına çıkarıp düzeltmeden, büyük çarpıklıkları nasıl düzeltecekler?

?Halka tepeden bakan?, aslında imkan olsa dışardan?halk ithal edecek? tek parti zihniyeti, zaman içinde iyice dermansızlaştı, köhneleşti ve dünyadan tamamıyla koptu.

Kemalizm ne? Batılılaşma...

"Zaten, "devlet kuran parti" olarak nitelenen Cumhuriyet Halk Fırkası'nın da ideolojisini oluşturan "altı ok"da demokrasi yok. Cumhuriyetçilik, milliyetçilik, halkçılık, devletçilik, devrimcilik ve laiklik var ama "demokrasi" yok."

Cumhuriyet dönemindeki yapılanmada batılılaşma zihniyeti sadece bir yaşam biçimi olarak taklit edilmiş ve algılanmış, bu yaşam biçimini doğuran üretim biçimi ise gözden kaçırılmıştır. İmrenilen batının yaşam üslubunun altında burjuvazi ve sanayileşme tarihi yatar. Türkiye'de böylesi bir tecrübe yaşanmadığından veya eksik kaldığından devrimler halkın hilafına oluşturulmuş ve bunun bekçiliği de silahlı güçlere emanet edilmiştir.

Sayı: 20 Güz 1992

Halbuki AB de şimdi aynı şeyi söylüyor ve Türkiye yirmi yılı kaybetmiş bulunmakta.

Karşılaşmalar şöyle sıralanabilir:

Osmanlı toprak düzeni saray-özgür köylü ilişkisine dayanıyordu. Üretim tarzını belirleyen yapının temeli küçük köylülük'dü. Saray doğrudan küçük köylülüğün ürettiği artığa el koyuyordu. Herhangi bir sermaye birikimi girişimi Osmanlı'nın mevcut toprak düzenine tehdit sayılırdı, kısacası Osmanlı toprak düzeni sermaye birikimine düşmandı aksi takdirde varlığını devam ettirmesi mümkün değildi.

Türkiye'de devletçilik zihniyeti Türk insanının ve Türk toplumunun rekabetçi ruhunu öldürüyor, kendini geliştirmesini, yarışabilmesini cevvaliyetini arttırmasını olanaksız kılıyor. Dünya ile bütünleşmesini neredeyse olanaksız hale getiriyor.

Üstelik, eğer hanedanın elinden alınan iktidar halka devredilmiyorsa, bu da pek işe yaramıyor. Padişahlığı yıkıyorsunuz, halk iktidarının gerçekleştiği propagandasını yapıyorsunuz ama bir de bakıyorsunuz ki, iktidarda bu sefer de bir tek adam, bir diktatör var. Örneğin, 25 yıl iktidarda kalan Saddam'ın rejiminin adı da cumhuriyetti... Ama Saddam dışında yirmi üç milyonluk ülkede kimsenin esamisi okunmuyordu.

Tekrar ettiğimiz husus işte budur...

2-) Asker'in siyasal yaşam üzerindeki göreli etkisi azaltılmalı ve meclis öne çıkarılmalı. Bunu da yaptınız!

Rejim, eski zamanlarını giderip, demokratik kanallardan yararlanarak saydamlaşıp, çağa uyum sağlama imkanlarını reddetmektedir. Anti-demokratik bir "miras" hala demokratik özelliklere ısınmadan yoluna devam ediyor.

Ne 1 Mayıs katliamı, ne askeri darbeler, ne Mehmet Ali Ağca'nın Maltepe Cezaevi'nden kaçması, ne Locheed Rüşvet Skandalı, ne Gladio.

Mehmet ALTAN

Bizi nasıl üretken ve demokrat kılacaklar?

(TAHA PARLA. -Türkiye'de siyasal kültürün resmi kaynakları- Kemalist Tek-Parti İdeolojisi ve CHP'nin Altı Ok'u -İletişim Yayınları, Kasım 1992-İstanbul- Sayfa 325-326)

"1924'ten sonra Kemalist grup gittikçe daha sekter biçimde davranarak önce eski İttihatçıları tecrit etmeye daha sonra da Mustafa Kemal'in muhtemel rakiplerini pasif konumlara itmeye girişti. Bu girişim iki aşamada tamamlandı: 1924'te, Meclis'te Mustafa Kemal'in kişisel yetkisini denetlemeyi ve sınırlamayı, tek başına iktidar olma eğilimini önlemeyi amaçlayan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kurulmuştu. Bu parti, kuvvetler ayrılığı ve Meclis'in hükümet üzerindeki kontrolünün artmasını savunuyor. İstiklal Mahkemeleri'nin temsil ettiği keyfi yargı yetkisine son verilmesini istiyordu. Kemalist kanat Kürt isyanını fırsat bilerek bu partiyi kapattı ve milliyetçi hareketin eski kahramanları olan önde gelen üyelerini yargı önüne çıkardı. 1926'da Mustafa Kemal'i hedef alan bir suikast teşebbüsü, hakim kanat karşısında hala bir tehlike oluşturdukları düşünülen İttihatçıları içine alan bir fesat senaryosunun sahneye konulmasına imkan verdi. Yargılamalar sonucu önde gelen İttihatçıların bazıları asıldı, beraat edenler ise Mustafa Kemal'in ölümüne kadar siyasal hayatı terk etti. Böylece, İttihatçılardan Kemalist gruba girmemiş olanlar tasfiye edildi. 1927'de de, potansiyel rakiplerden bir grup daha sürgüne gönderildi ve bunlar kişisel olarak bağışlanmadıkları sürece ülkeye dönemedi. Kemalist kanat kendini, ancak 1929'da bu baskıları mümkün kılan Takrir-i Sükun Kanunu'nu askıya almaya yetecek kadar ölçüde güçlü hissetti." (ÇAĞLAR KEYDER, a. g. e., s.71).

"Bu yalnız Kemalist rejimin fikirlerde ve düşünce tarzında başardığı muazzam inkılabın değil, Türk tüccarına, adı bu memleketin en yüksek idealinin sinonimi olan şef tarafından verilmiş en şerefli en büyük ve o nisbetlerde mesuliyetli milli vazifenin ifadesidir.

Yönetenlerin oyuna dahil edildiği rejimin adı ise demokrasidir.

Parlamentonun amacı halkın vergilerinden oluşan devlet olanaklarını gönüllerince paylaşmaktır. Türkiye'de siyaset devlet rantlarını bölüşmek üzere yapılıyor. Devlet bankalarından ucuz kredi almak Kit'lere adam sokmak, devlet ihalelerinden pay koparmak, partililere büfe açma hakkı tanımak ve hazine arazilerini ele geçirmek siyasetin temel hedefi olmuştur.

Umarız medyadan siyasete tüm aktörler bu önemin farkındadırlar...

Daha yalın anlatırsanız, ben dahil yazınızı okuyan herkes için faydalı olacak diye düşünüyorum!

Mehmet Altan

Piyasa ekonomisinin hedefi ekonomik kaynakların en verimli şekilde kullanmasını sağlamaktır.

Örneğin, 1 Kasım 1937 tarihinde göreve atanan Celal Bayar Hükümeti'nin programı, "şef"in ekonomi ile ilgili görüş ve direktiflerini şöyle anlatıyor:

Kemalistlerin?kendilerine ait sandıkları? ve bu nedenle halka tepeden baktıkları değerlerin güncel ve gerçek sahibi olarak AB Komisyon Başkanı Jose Manuel Barroso?laiklik? konusunda ne diyor?

"İkinci Cumhuriyet" kavramının önemli özelliklerinden biri. 1923 Cumhuriyeti'nin "saydam" olamamasının altını çizmek için "İkinci" sıfatını kullanmasıdır. Yeni ve saydam bir özeleştiri imkanını toplumun kendi kendine tanımasını sağlamak amacıyla, "İkinci Cumhuriyet" denmektir.

Genel Kurmay Başkanı, Milli Savunma Bakanı'nın önünde olabiliyor.

Öte yandan ülkenin temel sorunlarını birer tabu olmaktan çıkarıp görülür ve konuşulur meseleler haline getirdiler.

Bu bizim cumhuriyette "halkın ekonomik egemenliğinin" olmadığını gözler önüne seriyor. Bu sistem devam ettikçe de, bunun mümkün olamayacağı iyice belli oluyor.

1. Bir başlığı sizin açmanız o başlığa neler yazılıp yazılmayacağına sizin karar verme yetkinizi getirmez.

Hiçbir çağdaş ülkede olmayan Milli Güvenlik Kurulu, bizim ülkemizde hükümete "tavsiye"lerde bulunabiliyor.

Hemen hiç...

Gerek uygulamalar gerek mevzuat açısından elden geçirilmesi gereken onlarca konu bulunmaktadır.

Bir yandan çeşitli grup ve kesimlere, siyaset yapma, kendilerinden farklı olanla karşılaşma ve konuşma zemini hazırladılar.

Kendini?Batılı, modern ve çağdaş? sanırken, şimdi Batı?dan dünyalaşma dersleri alacak kadar geriledi.

Ama halka da yar olmuyor. Çünkü, Cumhuriyet "tek adam" ve "tek parti" yönetimine dayalı bir diktatoryaya dönüşüyor. Halka Cumhuriyet Halk Fırkası dışında bir partiye oy vermek hakkı tanınmıyor. Çoğulcu bir seçim hakkından yoksun bırakılıyor.

Geçmişe örtü örterek, toplumsal dokunun sağlığına yeniden kavuşmasını engelleyen anlayış ile anti demokratik yaklaşıma eşlik eden devletin ekonomik patronluğuna nasıl çare bulacaklar?

Bu sesin ve benzerlerinin artması ve kesilmemesi gerekir.

Bu tezler yani bu yazarların tezleri artık Tarih'in yozlu raflarında..

Neden?

Türk toplumu bugün çağdaş, kalitatif üretim tekniklerinin gerisinde ve kendi emsallerine oranla çok daha az bir üretime sahiptir. Türkiye'de üretim arttıkça pay alma savaşı devletten bağımsız olarak piyasa ekonomisinde gerçekleşir ve sonuç olarak demokrasi talebi artar, demokrasi kültürü de derinleşir.

Rejimin "bürokratik" yapısını vurgulamak için, bir siyasal örnek verebiliriz.

2-) Birşeyden ürktüğüm yok, ürksem bu başlığı açmazdım!

Ancak seçimler sonrasına doğru yol alırken yaptığımız her tartışma, toplumsal meşruiyet açısından yeni anayasanın tartışılması ve önün açılması olacaktır.

Artık önümüzdeki temel mesele ve soru ise şudur:

Bunlardan birincisi, sorunların çözümüne yönelik adımlar atmaktır. Çözüme yönelik adım demek, "sorunların muhataplarını, uzlaşma fikrini ve toplumsal meşruiyet arayışını" hiçbir şekilde ve hiçbir koşulda elden bırakmayacak adım demektir.

Batılı modern devletlerdeki ise?demokratik laiklik?... Çünkü sahibi halk...

1. Devlet Bakanları, 2. KİT'ler, 3. Teşvikler, 4. Gümrük fonları, 5. Bakanlıklarla iç içe çalışan özel vakıflar.

Tek parti rejimini pekiştiren 12 Eylül Anayasası ve 809 yasasıyla hukuku olduğu gibi duruyor. 12 Eylül'ün darbeci yapılanmasıyla içiçe yaşadılar. Parlamento hiçbir zaman darbeci yapılanmayla beraber olmaktan da rahatsızlık duymadı.

Bu seyir ise iki temel eksen üzerine oturuyor.

Türkiye'de devletçilikten sıyrılmış sektörlerin performansı, ekonominin de bu vesayetten kurtulması halinde çok daha zengin verimli ve üretken olabileceğini bize açıkça ispatlıyor. Bu ispat, yeryüzünü bugünkü ekonomik düzeyi sermayeyi kıt kaynak olmaktan çıkarttı. Türkiye'nin kendi beyinsel gücünü geliştirmesi ve bunu yeryüzündeki sermayeyle evlendirmesi halinde gelişmemiz çok hızlanacaktır. Ne var ki, 75 yıllık Cumhuriyet tacının ağırlığını gideremediği gibi ortalama okumuşluk yılını da 3,6 yıldan öteye taşıyamamıştır. Eğitimin niteliğini süratle değiştirmek yeni yetişen nesli devlet bürokrasisine göre değil piyasadaki rekabete göre şekillendirmek, tarımın payını hızla küçülterek küçük ve orta boy işletmelerin dinamizminden yararlanmak. Ayrıca araştırmak; araştırma ve geliştirme harcamalarını gayri safi milli hasılanın yüzde üçüne çıkartmak listelerin acil maddeleridir.

Halkın rejimin sahibi olamaması, bürokratik bir devlet olmaya devam etmemiz, temel çelişkinin sürekli olarak yönetim ile yönetilen arasında seyretmesi hep bundan kaynaklanıyor.

Şimdi soru: T. C bu yapılanlar sonunda daha demokratik ve daha üretken bir ülke mi oldu?

Buna ömrünün yetmeyeceğini bilenler, daha hızlı ve gerekli bir değişimi benimsiyorlarsa, bu da "İkinci Cumhuriyet"tir. Eski geleneklerimizdeki "anti demokratik" gölgeleri temizlemeden, önümüzü açamayız.

"Bunların başında, devletin ekonomik ağırlığının azaltılması geliyor. Ekonomik patronluğu sona eren devletin, ceberüt yaklaşımı da kuvvetsiz kalır."

Din, hangi din olursa olsun biz bu ayrımdan yanayız.

Nasıl Yapmalı?

Oraculum :

Türkiye'nin gelenekleriyle görenekleriyle bir sorunu yoktur. Temel sorun üretim biçiminin geri kalmışlığı, bilim ve teknoloji üretimindeki yetersizliktir. Türkiye'nin üretim biçimini bilgi çağına taşıması için süratle dünyaya entegre olması, çağın şartlarına uygun kriterlere uyma zorunluluğu vardır.

O resmi görüş tartışılmaz, sadece kabul edilir. Oralarda doğrular aranmaz, çünkü neyin doğru olduğuna devlet karar verir.

Hukuk, yerini önemli ölçüde siyasete bıraktı.

Fazlası da var: Bugün Türkiye toplumsal değişim açısından da bölge için bir model güçtür...

Bunların başında, devletin ekonomik ağırlığının azaltılması geliyor. Ekonomik patronluğu sona eren devletin, ceberüt yaklaşımı da kuvvetsiz kalır.

Cumhuriyetin halk açısından yararlı olması için hanedanın elinden aldığı iktidarı bir tek partiye, bir diktatöre değil, doğrudan halka vermesi gerekir. Yoksa iktidar, halkın dışında el değiştirmiş olur. Padişah ya da kral gider, tek parti iktidarı ve bir diktatör gelir. Sokaktaki adam için bir şey değişmez.

"Değişim gerekli" ama "İkinci Cumhuriyet" demeye de gerek yok diyenler, dört soruyu net cevaplamalı.

Üç aylık fikir ve kültür dergisi

Cumhuriyet'in ilanından bu yana seksen yıl geçmesine rağmen, bırakın sokaktaki adamı, okumuş yazmışlar bile hala?cumhuriyet? ile?demokrasi? kavramlarının farkını bir çırpıda rahatça söyleyemiyor. Üstelik bu kavramların on yılı aşkın bir süredir tartışılmış olmasına rağmen.

ve aklıma tek bir atasözü geldi çelişkilerini okuyunca

Laiklik yeni bir din haline getirilmemeli. Kararı toplumlar vermeli.?

Çağdaş Türkiye?nin kurtarıcı formülü olarak hepimize belletilen Kemalist anlayış, halkı ve demokrasiyi dışladıkça Türkiye?ye ağır bir yük olmayı artırmakta.

Yine Cumhuriyet ve O'nun felsefesi galip gelmiştir! Daha da gelecek.. Zaman gösterecek.. Allah idrak edebilen akıl nasip etsin sizlere..

6-) AKP kim ne derse desin, stratejik bir adım atmıştır. PKK'yı muhatap alıp onunla anlaşmış, seçime kadar mütareke imzalamış ve tabanındaki milliyetçi oylarını garantiye almıştır. Karşı tarafa seçim sonrasında görüşürüz, demiştir? Seçim sonrasında ne görüşülecektir?

Osmanlı bu özelliğiyle Batı'nın klasik kapitalistleşme sürecinden farklı bir yol izlemiştir. Cumhuriyet bu mirası devraldı ve korudu. Şimdi de durum bundan farklı bir özellik teşkil etmiyor. Tarım ülkesi olduğumuz ve tarım ülkesi zihniyetini taşıdığımız gerçeğini yadsıyamayız, tarımda küçük üreticilik hakimiyeti devam ediyor ve hala sarayın yerini alan devlet; ekonominin ve siyasetin tek patronu konumunda.

II. CUMHURİYET MANİFESTOSUNUN TARTIŞMALARINA GİRİŞ...

Bu değişim sürecinin üç temel direği vardı:

Rejimin yapısındaki askeri niteliği nasıl giderecekler?

Bu cümleyi kurmak ya Milli Mücadele Tarihi'ni bilmemekten ya da kasıtlı olarak gerçekleri çarpıtmaktan ileri gelmektedir!

Bunlar sayesinde ülkenin önüne yeni kapılar açıldı...

Onlar, halkı batılı ve modern bulmadıkları için aşağılarken...

Sistemin, "eleştirisine" nasıl baktığını, şu satırlardan izleyebiliriz:

Üstelik durumu da kavramlar üzerinden somutlaştırarak.

ALİ BAYRAMOĞLU

Demokratik bir süreçte edinilmiş bir kazanım olsa, zaten halkın laiklik kavramına yaşam biçimi ve zihniyet olarak sonuna kadar sahip çıkacağına inanılır, kimse kendine?durumdan vazife? çıkarmaz...

2. Bu başlığa nelerin yazılıp yazılamayacağına forum kuralları çerçevesinde site yöneticileri karar verir ve yanlış yapılan durumlarda müdahale ederler, siz bu konulara çok fazla kafanızı takmayınız.

Türkiye bir model olacaksa, bu değişimin modeli olacaktır...

Kanalın birine gözüm takıldı, baktım, bir "tartışma" programı..

Bunu bütün ticaret alemimiz, şükranlarla ve çok derin bir huzur içinde karşılamıştır.

Üzerinde yaşadığımız topraklar bu iki eksenli gelişmeyi üç karşılaşma etrafında üretiyor. Ve her bir karşılaşmanın önemi toplum tarafından üretilmesi, toplumsalın öne çıkması, öne çıkan toplumsalın siyaseti kuşatması olarak karşımıza çıkıyor.

Cumhuriyet'in?laik? olduğu vurgulandı ama?demokratik? olması gerektiği pas geçildi.

"1924'te, Meclis'te Mustafa Kemal'in kişisel yetkisini denetlemeyi ve sınırlamayı, tek başına iktidar olma eğilimini önlemeyi amaçlayan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kurulmuştu."

Bu, ta 1924'ten gelen "kötü bir huy"dur. Anti-demokratik bir göz korkutma bizim "siyaset geleneğimize" saklanmış ve çarpıklıkların "eleştirilerek" yok edilmesine hiçbir zaman "yeşil" ışık yakılmamıştır.

? Farklı ve çelişkili çıkarları rasyonellikle bezenmiş tek ayaklı bir değer sistemiyle yöneten "birey" yerine, farklı değer sistemlerini aynı anda tüketen, çok ayaklı, dolayısıyla çoğulcu bir yeniden bireyleşme, daha doğru ifadeyle şahıslaşma süreci ya da "bireyin insana ulaşması süreci"...

3. Cumhuriyet ve İkinci Cumhuriyet konulu bir başlık açtınız ve kendi dünya görüşünüze göre onu yorumlamaya ve tanıtmaya çalıştınız. Bende bu kavramın Türkiye?deki ilk savunucusu olan Mehmet Altan?dan ikinci cumhuriyetin ne olup ne olmadığına ilişkin yazısını aktardım.

Bu geri kalmış yapı içinde halkın ne ekonomik ne de siyasal egemenliği kökleşmekte, suni ve havada kalmaktadır.

Bunun bilincinde olanların sayısı arttıkça, gün ışığına daha hızlı varırız yoksa bunalmaya devam ederiz. Tanımını kolayca yapamadığımız, üzerinde durmadığımız, sanki yönetimlere aitmiş gibi ilişmeden bıraktığımız cumhuriyet ve demokrasi kavramları biz yönetilenler için...

Üçüncüsü, bu halka emanet edilmemiş... Askeri bürokrasiye teslim edilmiş... O nedenle halktan korktukça, çare askeriyede aranmakta.

Batılı, modern, kısaca dünyalı olmanın kurallarını netleştiren AB de Kemalistlerin?batılı ve modern? olmaktan uzak olduğunu her gün haykırıp durmakta.

Geriye tek hamle kalıyor.

Türkiye, halkını dışlayan bir devlet anlayışı ile devam ediyor.

Saçmalanmış...

Meclis'in nasıl ilediğini hepimiz biliyoruz, ya %10 barajı ya partiler yasası?

Defalarca yazdım, bizim Kemalistlerin?laiklik? anlayışı?askeri laiklik?.

Türkiye'nin bu zaafiyetlerini gidermenin yolu temel atılımdan geçiyor.

Halkın ekonomi patronu konumundaki sistemini, tahakküm halinde devam ettiren bir devlet, Osmanlı geleneğiyle göz önüne alarak değerlendirdiğimizde liberalleşmesinin ve demokratikleşmesinin çok zor olduğunu hatta imkansız olduğunu görmekteyiz. Sistemin sağlıklı bir işlerliğe kavuşabilmesi için acilen devletin ekonomik gücünü halka devretmesi gereklidir. Aksi takdirde Türk toplumunun demokratik, insan haklarına saygılı piyasa ekonomisi kurallarına uygun bir iklime kavuşması beklenmemelidir. Demokrasi bireyin parasal ve sosyal hakkını araması ve bu alandaki özgürlüklerini genişletmesi için bir araçtır.

Yirmi yıl önce, ?İkinci Cumhuriyet? derken, daha hızlı bir toplumsal ivme adına?Kemalizmden demokrasiye geçmeyi?, ?cumhuriyeti demokratikleşmeyi? öneriyorduk.

5. Size son kez bir şeyi hatırlatıyorum:Ya belli bir kalite ve seviye içerisinde fikirlerinizi yarıştırırsınız yada kendiniz çalar kendiniz oynar muhatap olarak Kemalist arkadaşlarınızdan başka kimseyi bulamazsınız.

Parlamentonun bu açıdan askeri darbecilerden ayrılmakta pek de heyecanlı olduğu söylenemez.

Cumhuriyet'in kuruluşunda da belirleyici olan ordu'dur. (Taha Parla, a. g. e., s.171)

Bu açıdan mesele sadece atılacak yasal adımlar değildir, aynı zamanda çıkarılacak siyasi seslerdir.

Tabu olmaktan çıkan, tanımlanan ve siyasetin konusu haline dönüşen sorunların çözümünde nasıl yol alınacak?

Siyasi ses, adım, demokratik hamle deyince ilk akla gelen şüphe yok ki önce Kürt sorunudur.

Hafta sonu TV kanallarında öylesine geziniyordum..

? Siyasetin toplum tarafından kuşatılmasıyla gelen bir dinamizm, farklı ve yeni bir "toplumsal"ın yönlendirdiği "siyasal"...

Hür Adam..

Türkiye'nin önündeki asıl mesele...

Kemalist Ankara ona da sövüp saydı.

"Adına seçim denen bir mekanizma yoluyla atanan mebuslardan oluşan bir meclis vardı. İki dereceli seçim sistemi, seçilen bir grup erkeğin kendilerine Ankara'dan yollanan listeyi onaylamaları anlamına geliyordu. Böylece, mebuslar Meclis'te hayatlarında hiç görmedikleri uzak köşeleri temsil ediyorlardı. Bu sıkı kontrole rağmen yasama için mebuslara pek ihtiyaç duyulmuyordu: Hükümet ne Meclis'e karşı sorumluydu ne de yasama inisiyatifine ihtiyacı vardı. Mebuslar çok kısa sürelerle çalışıyorlar, herhangi bir kanunun Meclis'ten geçmesi için on-onbeş dakika yetiyordu. Bürokratlar sınıfı içindeki görünür rakipler tasfiye edilmekle kalmamış, her türlü denetim, muhalefet ve rekabet mekanizması da bertaraf edilmişti. Bu sınıf içi mücadelenin evrimi belki de bürokrasinin ekonomiyi denetlemekle göreli bir hareketsizlik içinde olmasına yol açan en önemli etmendi." (ÇAĞLAR KEYDER. Türkiye'de Devlet ve Sınıflar, İletişim Yayınları, 1989, İstanbul, S.72)

Hala askeri yargı hayattadır. Aynı yasayı, özel bir askeri mahkeme bizde emirle uygulayabilir.

Teokrasilere karşıyız.

Resmi görüşün olduğu yerde ise bilim olamaz. Bütün bir toplumu aynı şekilde düşünmeye zorladığınız yerde bilimin araştırmalarına olanak sağlayan demokrasi yok demektir.

"Demokratik ve çoğulcu bir toplumu oluşturmanın temel şartı, bizim devletin elindeki ekonomik egemenliğe öncelikle son vermek, onu sistemin tek belirleyicisi olmaktan çıkarmaktır. Ekonominin vanalarını elinde tutan ve geleneksel anlayışı itibariyle de bunu bırakmak istemeyen asker-sivil bürokrasi, bu nedenle"devletin küçültülmesi" önerisine iyi bakmamaktadır."

Ve bu anlayış artık sürekli Türkiye?nin önünü kesiyor.

Başlığımı lütfen kirletme..

Bürokrasi, Osmanlı Hanedanlığı'nın elindeki sarayın yerini almış, padişahın egemenliğini ikame etmiştir. O nedenle, bizim cumhuriyetimizi, sadece siyaseten değil, ekonomik olarak da incelemek, birinin diğerine nasıl tutamak yapıldığını görmek gerekir.