Amacım asla moral bozmak ya da kalp kırmak değil, olaylara gerçekçi yaklaşmaktan yana tavır takınıyorum. Benim anlattıklarım bir hayal ya da kurgu değil, bir hatırlayın 2010 KPSS'de yaşanan gerginlikleri akabinde öğretmen atamalarındaki durumu. Karamsar olduğum bir gerçek, çünkü beni mağdur konuma düşüren pekçok durumla karşılaştım, Tarım Kredi Kooperatiflerinin personel alımıyla ilgili yaşadığım mağduriyet, Tarım ve Kırsal Kalkınmayı Destekleme Kurumu personel alımıyla ilgili yaşadığım mağduriyet, sınavlarda iyi netler çıkartmama rağmen yaşadığım mağduriyet v. s. sonucunda bu duruma geldim, onun için hiçbirşey sebepsiz değil! Benim 13 ay önce felç geçirmiş bir annem var, yarında kalp ameliyatı olacak, çok değil bundan 15 gün önce nezle olamama rağmen Tarım ve Kırsal Kalkınmayı Destekleme Kurumu sınav başvuru için ta Ankara'ya gittim, Ankara'nın soğuğunda ayazında sırf bir evrak teslimi için saatlerce kuyrukta bekledim, verdiğim yol paraları ve yaptığım masraflarda cabası, sonucuysa koca bir sıfır, bu benim yaşadığım mağduriyetin ne ilkiydi ne de bu şartlar altında sonuncusu olacak! Tabiki tek mağdur olan ben miyim asla! Sözkonusu pozisyonun 988 kişilik bir kontenjanı vardı ve bunun için 50 bin kişi başvuru yaptı ancak 4500 kişi sınava girmeye hak kazandı, bu durumda sınavda barajı aşma limiti 100 üzerinden 70 puan yani 70 puanı aşan atanmaya hak kazanıyor, sınava girecek olan 4500 kişinin varsın hepsi 80 ya da 90 puan alsın, belirlenen kontenjan 988 kişi olduktan sonra diğer 3512 aday öyle ya da böyle elenecek, durum bu kadar basit, kaldı ki bu sadece bir tane pozisyon için oluşan durum, bunun gibi bir sürü pozisyon için milyonlarca insanımızın yaşadığı durumları bir düşünün! Sadece KPSS'den 90-100 almakta yetmiyor akabinde başka sınavlar hatta mülakatlar çıkageliyor, elene elene ancak 3-5 kişi atanabiliyor, yaptıklarımızda yanımıza kalıyor. Mülakatlarda torpil dönüyor, arkası sağlam olanlar istediği yerlere çok rahat atanıyor v. s. Ben açıksözlü bir insanım, sadece tecrübelerimi böyle bir platformda paylaşma gereği duyuyorum, lakin doğru söyleyeni dokuz köyden kovuyorlarsa o ayrı bir mesele! Daha önceki değindiğim özel sektör konusunda zaten baştan sona mağdurum, işvereniymiş, müdürüymüş, yöneticisiymiş her zaman kendi çıkarına göre davranıyor, beni kullanıyor, hakkımı gereğinden az veriyor, işi bitincede beni bir anda siliveriyor, işte özel sektör mantığı ya da kapitalist zihniyet bu! Ama devletimiz bize sahip çıkmalı, benim dedemde memurdu, annem babamda memurdu, annem tam 25 yıl insanına hemşire olarak hizmet verdi, babam kadastro teknisyeni olarak devlete hizmet verdi, bir dedem ptt memuruydu, diğer dedemse orman muhafaza memuruydu. Bir dedem ilkokul mezunuydu memur olabildi, bir dedem ortaokul mezunuydu memur olabildi, anne ve babam lise mezunuydu memur olabildi, bense üniversite eğitimimin üzerine 10.500 TL lık maliyeti gözden çıkartarak yükseklisans eğitimi aldım fakat memur olamadım, bunun suçlusu ben miyim! Genç bir insanım hayatta belli bir çizgim var, buna paralel olarak hayattan birtakım beklentilerim var, fakat mağdurum.

ciddi bir mevzumu şimdi bu?

Eğer anlatılanlar doğruysa işimiz zor, bir düşünsenize memurlarnet'te yayınlanan memur pozisyonlarını, şu puandan en az 80 ya da 90, kontenjanı 20 ya da 30 gibisinden sürekli ilanlar yayınlanıyor, hadi puanı tuttursak kontenjan kısıtlı, araya giren mülakat ya da sınavlar işin diğer bir boyutu, bu durumda 30 kişinin alınacağı bir pozisyon için eğer 1000 kişi başvuru yapıyorsa alınan puanın hiç bir değeri yok demektir. Çok az kişinin istihdam edileceği bir pozisyona yüzlerce insan umut bağlıyorsa bunda çok ciddi sorunlar var demektir ve bu yüzlerce insanın çok önemli bir bölümünün çalışan insanlar oldukları hatta bunun içinde önemli mevkilerde yüksek kazançlar elde edenlerin olduğuda bir gerçek, tabi kimseninde günahına girmeyeyim bu çok önemli bir bölümün dışında işsiz, belli bir kazancı olmayan fakat her yolu denemek uğruna mücadele veren insanların varlığınında bilincindeyim. Öyle ya da böyle amaç kamusal alana girebilmek, bir devlet memuru olabilmek ve yüzlerce insanda buna odaklanmış durumda, bunun için mücadele veriyor, insanımız eskiden kazanç fırsatı daha çok diye özel sektöre yönelirdi şimdiyse kamusal alana doğru bir odaklanma sözkonusu, bunun nedenini hiç düşündünüz mü acaba?

Nasıl anlarsınız?

Arkadaşlar, aldığım bazı duyumlara göre 2012 KPSS'ye 3 milyon kişi girecekmiş artı sınav sorularıda bayağa zorlaştırılacakmış, buna karşılıkta kadro sayısı 90 binle sınırlı tutulacakmış. Acaba siz ne diyorsunuz bu işin aslı var mı?

sosyal normlar dışında davranıyorsa o kişi delidir

Bu ülkede 30 yaş altı genç nüfus olarak yaklaşık 25 milyon vatandaşımız var, bunu varsayarak 2012 KPSS'ye varsın 25 milyon insan girmiş olsun, sonuç olarak kamunun istihdam edeceği belli bir limit var ve bu limitte ne bir eksik ne bir fazla,90 bin ya da olsun olsun 100 bin. Gerek sınavlar, gerek alınan puanlar, gerek tercihler, gerek başvurular, gerekse kadrolar için belirlenen kontenjanlar hepsi ama hepsi bürokratik yapının belli süreçleri, herşey belli kural ve yasalarla açıklanmış. En azından kendi adıma bir değerlendirme yapacak olsam sınavlarda alacağım gerek A grubu gerekse B grubu puanlarım 95-100 arası olsa bile yukarıda sıraladığım hususlar dikkate alındığında belli bir önemi kalır mı?Ben toplumda belli bir özelliği ya da ayrıcalığı olmayan sade bir vatandaş sıradan bir insanım, tamam üniversite mezunuyum hatta mastırım var, yabancı dil biliyorum ve çeşitli meziyetlerim var ama yinede bunlar günümüz şartlarında bir üstünlük kabul edilmiyor, gerçek olan bu! Sonuç olarak bu ülkede yaşayan milyonlarca vatandaştan hiçbir farkım yok ve milyonlarca insanla da aynı kaderi paylaşıyorum!

Hangi davranışları bir deliyi ele verir?

Nenen bilmesin ki onları,

Daha öncede değindiğim gibi, eskiden kazanç fırsatları daha fazla olduğundan özel sektöre doğru bir odaklanma sözkonusuydu, çok değil bundan 20-25 yıl öncesinden insanlarımız fabrika ve holdinglerin kapılarını aşındırmaya başlamıştı, çünkü daha çok para daha çok kazanç sözkonusuydu. Kapitalist düzen içinde varolan özel sermaye, özel girişim, işverenler, işçiler, ilerleyen yıllarda kurumsallaşma, kariyer gelişimi, yöneticilik, ceoluk v. b. unsurlar literatüre girmeye başladı. Herşey özeldi patronlar, genel müdürler, bölüm müdürleri, insan kaynakları yaşamımızın önemli bir bölümünü oluşturuyordu, genç nüfus sürekli artmakta, eğitimini tamamlayan gençlerimiz iş hayatına doğru yönelmekteydi. Bugün çeşitli iş arama kanalları var, bitirdiğimiz okulları, iş tecrübelerimizi, diğer bilgi ve yeteneklerimizi içeren özgeçmişlerimizi bu kanallar yoluyla irili ufaklı yüzlerce firmaya jet hızıyla ulaştırabiliyoruz, günümüz teknolojisi buna çok elverişli, özgeçmişlerimizi ulaştırdığımız yüzlerce firmadan birkaçı bizi iş görüşmesine davet ediyor, bizde kendimizi ona göre hazırlayıp büyük bir şevk ve heyecanla gidiyoruz, karşımıza özel sektörün belirgin aktörleri olan daha doğrusu bu sahnede ilk teması kurduğumuz insan kaynakları uzmanları, bölüm yöneticileri v. s. çıkıyor, sonuçtada son kararı daima onlar veriyor,10 dk lık bir mülakat süreciyle sözkonusu pozisyona uygun olup olmayacığımıza hızlı bir şekilde karar veriliyor, işe kabul edildiğimizde, en iyi performansı sağlayabilmek için olağanüstü bir mücadele sarfediyoruz, icabında birtakım fedakarlıklara göğüs geriyoruz fakat bu bile yetmiyor, en sonundada başımıza bir işveren ya da yönetici gelip işimize son verebiliyor ve herşey biranda bitiveriyor, keyfi birtakım uygulamalara maruz kalıyoruz, benim uğrunda herşeyimi feda ettiğim şeyler onlar için çok basit ve sıradan şeyler oluveriyor, bu durumda benim hiçbir kıymet ve önemim kalmıyor, buradanda şu sonuca varabiliriz çalışma çağındaki tüm gençler ya da tüm insanlar için aynı durum ve aynı tehdit sözkonusu, çünkü iyi bir eğitimim, iyi bir tecrübem ve iyi bir performansımda olsa özel sektör için bir tüketim malıyım, nasıl olsa kaynağı bol, işleri bitince beni çöp gibi fırlatıp atabilirler. Benim 10 yaş büyük bir ablam var, kendisi 23 yaşında çalışma hayatına başladı,15 yıllık bankacı, pekçok özel bankada çalıştı,2 yıl önce şube müdürü olmasına 1 yıl kalmışken aksi bir müdür yüzünden işine son verildi yaklaşık 1 yıl işsiz kaldıktan sonra tekrar bankacılığa döndü fakat hep diken üstünde, içinde hep bir korku var. Bende bir muhasebe firmasında çalışıyorum aynı korkuları yaşıyorum, bu bakımdan hep korkuyoruz ve korkmalıyızda! Özel sektörde bugün maddi anlamda belki çok iyi imkanlarımız var ama bunun yarınlara asla bir teminatı yok ve hepimizde bunun farkında olduğumuzdan dolayı kamusal alanı son çare olarak düşünüyoruz, düşünüyoruz ama ne varki bu seferde kamusal alana doğru bir yığılma başlıyor, yığılma oluncada işimiz doğal olarak zorlaşıyor.

o zeki delilerden sana bi zarar dokunur mu peki

Diğer bir hususta, hiçbirşey baştan net ve olduğu gibi açıklanmıyor, böyle oluncada her seferinde birtakım sürprizlerle karşılaşmak durumunda kalıyoruz, her kafadan ses çıkıyor, bir takım dedikodu ve söylentiler ortaya atılıyor, sonuç olarakta mağdur olan bizler oluyoruz. Haksız mıyım?

Hatta kimi o kadar zekidir ki, akıllı taklidi yapar, hiç anlamazsınız..

Muri30 ben de bir umut delilikle ilgili bir yazı kopyaladın sandım..

niye soruyorsun tam olarak?

belli eder zaten.

eger gözlerinden ateş başından duman çıkıyorsa hiç durma topukla derim:)))

nasıl bir önlem almayı düşünüyorsun?

İşi özetleyecek olursam, ben geçmişi o kadar fazla irdeleyenlerden değilim hatta uyumlu ve ılıman bir insanım, kimsenin zannettiği kadar da huzursuz değilim, sadece gerçekçi ve açıksözlüyüm. Bizler sefaletten yokluktan bugünlere geldik, rahmetli dayım yıllar önce henüz 27 yaşındayken verem hastalığından vefat etti, o yaşına kadar tek ideali öğretmen olabilmekti, daha 16 yaşında yatılı öğretmen okulundayken verem hastalığına yakalanıyor ve okuldan ayrılmak zorunda kalıyor,11 yıl tedaviyle ancak yaşatılabildi, bahsettiğim 40 lı 50 li yıllardı, yokluk ve sefalet yıllarıydı, annem hep anlatırdı, verem o yıllarda çok yaygın bir hastalıktı, tedavisi neredeyse imkansızdı. Rahmetli dayım yaşamış olsaydı pekala öğretmen olacaktı, sonraki yıllarda annemde vereme yakalanmış fakat şans eseri sağlığına kavuşmuştu ve bu hastalığı sonucu hastanede tedavi görürken hemşirelik mesleğini seçmeye karar vermiş. Demem o ki eskiden yokluk vardı, imkanlar kısıtlıydı ama herşey çok daha kolaydı ve insanlar çok daha temiz ve dürüsttü, şimdiyse hertürlü imkan var ama hiçibirşeye sahip değilim, üniversite okudum, üzerine 10.500 TL verip mastır yaptım ama hiçbirşey olamadım, şimdi bu yozlaşmışlık değilde ne! Bunları anlatmaya çalıştığım için mi suçluyum?Benim dedelerim de mi, dayımda m, babamda mı, annem de mi yargıdan, datadan, yediiklimden hazırlanarak, dershanelere giderek, KPSS?ye girerek memur olmuşlar?

Deli biriyle karşılaşırsam önlemimi alayım diye.. :P

aynı kişimiydiniz siz :)

cumhurbaşkanımızı sor

Benim bahsettiğim kızgınlıktan deliye dönemk değil, bildiğin psikolojikman delirmek..

Nasıl davranıyorsa mesela?

Bazı deliler senden benden daha zeki olabiliyor,

Dershane konusuda işin başka bir boyutu, tamam dershaneler bu işin olmazsa olmazı ama takdir edersiniz ki işin temelinde ticari bir mantık yatıyor, artık buna ister özel sektör mantığı deyin isterseniz kapitalist bakış açısı deyin sonuç değişmez. Yanlış anlamayın ben asla kötülemiyorum! Sadece kişisel tecrübemi paylaşıyorum çünkü bununla ilgili bazı tecrübeler yaşadım.

Nikim kp:S:S olduğu için mi benim başlığımı seçtin?

sen kimseyle kavga etme çözüm ehli ol yeter:)

ha delisin ha dahi.

Size tavsiyem istatistiklere bir bakın bu ülkede 20 milyon çalışan nüfusun yarıya yakınının kayıtdışı yani sigortasız çalıştırıldığını göreceksiniz. Sigortasız çalışmak ne demek yasal olarak işsiz olmak demek, özellikle şahıs firmalarında patronlar sigortasız eleman çalıştırmaya bayılıyorlar fakat sigortasız eleman çalıştırmanın vergi kaçırmak hatta bir nevi vergi kaçakçılığı olduğu kimin umurunda! Burası Türkiye.

Özel sektörle ilgili anlatılan bunca eleştiri ve yorumdan sonra kamusal alana odaklanmanın nedenleri çok iyi anlaşılıyor, devlet memuriyetinde de açığa alınmak vardır ama o da ender durumlarda gerçekleşir hatta çok ağır durumlar olmadıkça hiç gerçekleşmez, bunun dışında en sık karşılaşılan durum sürgündür, ama Hakkari olur, ama Urfa olur, ama Kars olur, ama Erzurum olur, ama v. s. doğu olur ama neticede görevini yapar maaşını alırsın, üstelik ben doğunun ücra bir köşesinde memur olarak çalışmayı, özel sektörde ucunda 10 bin TL maaş olan bir işe tercih ederim, bu düşüncemi kimileri bir çılgınlık olarak niteleyebilir ama asla abartmıyorum, geçmişte yaşadığım ve yakın çevremde gördüğüm deneyimlerimi ortaya koyuyorum! Eminim ki burada bulunan pekçok arkadaşta benden farklı düşünmüyor ve anlaşılıyor ki kamusal alana girebilmek uğruna mücadele veren milyonlarca insanımızın varlığı sebepsiz değil! Kimileri önümüzdeki KPSS'ye 3 milyon-5 milyon insanın gireceği gibisinden birtakım söylentiler ortaya atıyor, belki çok abartılı, belki çok tepeden inme, belki de çok yanlış bir söylenti olabilir, bilmiyorum ama ateş olmayan yerdende duman çıkmaz çünkü ileride birgün elbetteki bu sayı milyonları hatta on milyonları bulacak, nüfusumuz gitgide artıyor, genç nüfus hızla çoğalıyor, gençlerin büyük çoğunluğu üniversite hatta yükseklisans, doktora mezunu, bir düşünün bundan 30-40 sene öncesine kadar, annemin tabiriyle konuşacak olursam lise mezunu bile parmakla gösterilecek kadardı, bugünse tahsili olmayan insanlar parmakla gösterilecek kadar hatta tahsili olmayan insanlara makam mevki sahibi olarakta rastlamak mümkün! Şu an geleceğe yönelik bir değerlendirme yapıyorum, bizden sonraki kuşağın durumu çok daha zor! Şu an 5-6 yıl öncesinde olabilmek için neler verirdim, neden diye soracak olursanız 5-6 sene önce herşey çok mu daha iyiydi, elbetteki hayır, ama en azından 5-6 yaş daha gençtim, delikanlılık vardı en azından. Sonuç olarak başlığın amacından sapmış değiliz, benimkisi sadece uzunca bir değerlendirmeydi, çünkü sebepler engin ve derin! Diğer bir ifadeyle de görünen köy kılavuz istemiyor.

mesela deli gömleği

deliliğinin tedavi edilmesini istemeyenlere selam olsun, gerisinin vur beline kazmayı

mesela huni

gerçi delilik ile dahilik arasında ince bir çizgi vardır

Sizlerle bir olayı daha paylaşacağım, bundan birkaç yıl önce bir arkadaşımın kardeşi askerden yeni gelmişti ve iş arıyordu derken birgün isim vermeyeyim büyük bir kurumsal firma tarafından iş görüşmesine çağrılmış ve aynı gün işe kabul edilmiş, işe kabul edildikten bir hafta sonrada şirket içi eğitime gönderiliyor, eğitimini tamamlayıp şirkete döndüğü gün kendisini işten çıkartıyorlar. Arkadaşım söylüyor, kardeşinin bu firma tarafından işe kabul edildikten 22 gün sonra hiçbir sebep yokken işine son verildiğini, kaldı ki 22 günlük sürenin 10 günü eğitimle geçmiş, üstüne üstlük kendisine baskı zoruyla istifa dilekçesi yazdırıp imzalatmışlar. Anlayacağınız kardeşinin başına gelen olay pişmiş tavuğun başına gelmez, düşünün ki görüşmeye gittiği gün prestijli bir firma tarafından şevk ve heyecanla işe kabul ediliyor fakat 22 gün sonra hiçbir sebep gösterilmeksizin işine son veriliyor, birde kendisine zorla istifa dilekçesi yazdırılıp imzalatılıyor, düşünün ki bu nasıl bir adalet yani mağdur olma hakkını bile elinden alıyorlar. Kardeşini bende iyi tanırım, dürüst, ahlaklı, halim selim duygusal bir çocuktu gerçi biraz sakin tabiatlı ve içine kapanıktı ama çalışmayı ve çevresine faydalı olmayıda seviyordu, hem içine kapanık dedimsede ağırbaşlı, gereksiz yere konuşmak istemeyen, ona buna sataşmayan, ahkam kesmeyen ve yerli yersiz atıp tutmayan bir yapıya sahipti. Zaten özel sektör dendi mi hele ki büyük bir firmaysa dedikodunun ve entrikanın her çeşidine rastlamak mümkün, dürüst olanları, işini iyi yapanları daha doğrusu yararlı olmaya çalışanları çok rahat harcıyorlar, hele ki bölüm müdürleri allah muhafaza ekibindeki en başarılı personelinin bile yerine göre ileride kendisine rakip olabilir korkusuyla işten çıkartılmasını sağlayabiliyor, yani çok başarılı olmakta işe yaramıyor bunun gibi makam mevki çatışmalarınada rastlamak mümkün. Yöneticilerin bilmiş tavırları, kendilerini erişilmez ulaşılmaz gösterebilme çabaları, genel müdürlükle, insan kaynaklarıyla olan ilişkileri, personel arasındaki tertipçilik, güç yarışı ve dedikodular kurumsal yapıya özgü tipik özellikler. İşten çıkartılmak durumunu allah düşmanımın başına vermesin, ama özel sektörde çalışmak tercih edilecekse buna her an ve her saat hazırlıklı olmak gerekecek, özel sektörde çalışan bireyler olarak biliriz ki kararlar çok hızlı alınır ve uygulamaya dönüşür yani onlar için bir saat önce herşeyken 1 saat sonra hiçbirşey olunuyor, ben iş hayatında öyle durumlarla karşılaştım ki işe alındığının ertesi günü çıkartılanınıda gördüm.

Kahya Yahya

O kızmıştır ama,

bunlar varsa yani üzerinde :)

aman en fazla öldürür psikopatlar :) bi şey olmaz korkma:D

seni görünce çomağını saklamasından anlarsın- derdim seni tanısam ama tanımıyorum espri boşa gitmesin;D

Büyük firmaların pekçoğu işten çıkartmaya karar verdikleri personele istifa dilekçesi yazdırma yoluna başvurur, istifa dilekçesi yazdırılınca ne olur, hem tazminat alma hakkı yanar, hem de olayı mahkemeye intikal ettirme hakkı kaybolur. Böyle durumlarda işler o kadar ince ve hesaplı planlanıp uygulanır ki insan bir anda istifa dilelçesini yazıpta kurtulayım diye düşünür. Bu durum genellikle iş hayatına yeni başlayan, belli tecrübesi ve donanımı olmayan elemanların en sık karşılaştığı durumlardan biridir!

başkentimizi sor

Belirtileri nelerdir mesela?

Nikim seni yanıltmasın..

bunları bilemez

Üniversiteyi daha yeni bitirmiştim, hem kariyer. net'ten, hem yenibiriş.com'dan, hem de secretcv'den günde belki 50-60 yere cv gönderiyordum, onlarca firmaya iş görüşmesine gidiyordum ve bazen öyle ilginç durumlarla karşılaşıyordum ki bir keresinde çok büyük prestijli bir firmadan aranıp iş görüşmesine davet edilmiştim, çağrıldığım pozisyonda tam yapıma uygun bir pozisyondu, bu pozisyon için tam 4 mülakat geçirdim,3 mülakatı başarılı olarak atladıktan sonra 4. mülakatta beni eleyiverdiler, mülakatlarda çok başarılı bir profil çıkartıyordum, fakat beni eleyebilmek için işi adeta yokuşa sürüyorlardı ve buna benzer çok durum yaşadım. Her görüşmeye çağrılışımda büyük bir şevk ve heyecanla en şık elbiselerimi giyip görüşmeye gidiyordum fakat sonuç hüsranla bitiyordu, görüşmeye giderken ki verdiğim yol paralarına şimdi çok acıyorum, öyle ki verdiğim yol paralarıyla şimdi 2. el yerli bir otomobil alırdım!

Kendi kendine konuşanlar deli midir mesela?