siz bilirmisiniz tüm bu yalnızlıgın ortasına izinden döndükten sonra adapte olmaya calışmanın ne kadar zor oldugunu yaptığınız işi ve çalıştıgınız kurumu sevmeden asla da sevemeyeceğinizi bilerek çalışmanın ne demek oldugunu..

bilemiyorum benim gibi kaç kişi var aramızda ama en iyi beni onlar anlayacaktır..

kelebek yoksam aynı yerde mi yaşıyoruz:P

işte gecen senenin tekrarını yine yasıyorum yine bir izin dönüşü ve yine bir ramazan ortasında tekrar rutine yalnızlıga monotonluga adapte olma cabası ve yalnızlar rıhtımına demir atma zamanının gelmiş olması kim bilir nezaman vira bismillah diyecem bu rıhtımdan bilmiyorum..

yani azı karar cogu zarardır, yalnızlık kalabalıklar arasındayken güzeldir.. hem dışarda hemde kendinleyken yalnızsan işte ozaman cekilmez hale gelir.. cekilmiyorda zaten..

süülemem ama doğudayım uzak doğuda:DD

böyle manevi aylarda maneviyatı yüksek olan zamanlarda beraberliğin kalabalıgın ailenin arkadaş cevrenin yanında olmak istediğin anlarda yasanan yalnızlık en cekilmesi zor olan yalnızlıktır...

hergün iftarı 5'imiz bizim evde yapıyoruz

siz bilirmisiniz iftar hazırlıgı yaparken, iftarda davet edecek kimsenizin olmadığının farkına vardıgınız zamanki duygusal çöküntüsünü

hergün biri 1 saat önceden izin alıp eve idiyor ve iftarı hazırlıyor :)

adige

ister istemez sahurlar tek geçse de iftarlar gayet hoş geçiyor...

sanki kendimi gördüm :(

aslında yalnızlık güzeldir insanı fiziken dinlendirdiği gibi ruhende dinlendirir kendisini dinler kendi kendine konusur söyleyemediklerini sesli olarak söyleyebilir yalnız ken yapmak istediklerini yapabilmekte özgürdür ama bunlar kalabalıkların arasındayken degerlidir anlamlıdır herzaman her an aynı ortamda aynı ruh halinde olunca insan bıkar sıkılır, hayattan nefret eder..

ahhh editim gel beraber geçirelim içim yandıı:)) umarım biter yalnızlığınızz

Nerdesin sen bakem? :DDD

editör

Tek kalan bekarlardan olduğumuz için çözümü şöyle ürettik ;

ben ailemden uzakta bayramlar geçirdim çok batar insanın içine bilirim şimdi de ailemden uzaktayım ama arkadaşım var çok şükür...

tamam:)

tabiki şükürler olsun rabbime ama bende insanım nihayetinde fıtratımızda var nankörlük..

Manevi anlamda yalnız değiliz bence.. Rabbimiz hep bizimle.. bende tek başımayım sahurda iftarda, gerçekten zor ama napalım. en azından diyorum herkes uyurken ben Hayırlı bişi yapıyorum ve Allahımda benimle. Dün ailemi davet ettim kalabalıktık ve ne güzeldi iftar:(

dilerim yalnızlığın biter.

siz bilirmisiniz? ramazanda yalnız sahur ve iftar yapmanın insan bünyesine verdiği hüznü ve yalnızlık hissini son zerresine kadar hissettirişini

ben yalnız oldugum için yalnızım tercihim yalnız olmak yalnız kalmak olduğu için değil

aynı yerde çalışan 5 bekar arkadaşız

yani hayat böyle işte ne bişey tam rayında gidio nede yaşadklarımız bizi tam mutlu ediyo. yanlız deilim biliyorum yaradan yanıbaşımda rahmetiyle ama benimde ne işim ne sevdiklerim beni huzurlu etmiyo bigün biyerlerde ölüm beni bulunca ogün yaradana tertemiz huzurlu varmak için yaşamak gerekiyomuş onu anladım. dünya yanlızlığı bi büyük acı ama ahirette yanlız kalmak allahın sevdiği kullardan olmamak daha bi acıymış. yanlızlığımızı bile bi dünya kalabalığa çeviricek huzuru bulmak ümidiyle inşallah.

iznik arkadaşım, Allah validenize rahmet eylesin mekanını cennet kılsın başınız sagolsun sabırlar ihsan etsin inş..

Edit, adige'nin teklifini tekrarlıyorum. :)

hani dersin ya günler geçse geceler bitse seneler su olup aksa bende ozmandayım sanki.23 yaşındayım ve yıllardır annemin elleriyle hazırlanmış o sahurlara ve iftara oturdum ama şimdi yüreğim yanlız evim yanlız ben yanlız. sahur sofrası sessiz iftarlar huzursuz yemek geçmio sanki boğazımdan. gerçekten büyük bi yanlızlıktayım sanki herşey sıkıcı hayat sıkıcı.15 gün önce başladı yanlzılığım hayatla.15 gün önce bi sabah ezanı huzurunda çöktü annemin ölüm acısı yüreklerimize ve ben hala sabah ezanlarında ürperiyorum. sahur için kalkıyorum ama yapamıyorum sabah ezanını duyuyorum güneşi görmek istemiyorum. aksam iftarı hazırlıyorum yaptığım yemekleri sevmiyorum. galiba ben annemi çok özledim yapamıyorum yanlız. babam bi dağ gibi başımda ama yinede yanlızım ben koynuna yatacağım insan derdimi dinleyen benle ağlayan insan yok dostlar bile vefayı unutur olmuş neyleyim.

Ramazan yalnız geçmez...

forumcak size iftara gelelim mi:))

Burada kadın cinsi olmam avantaj... :)

Üzülme dostum...

bize değilde bana gelebilisiniz iftara seve seve...

belki bir çeşit nankörlük evet hocam ama ne kadar zor olsa da direnmek lazım

mustafa dediğin gibi benimde etrafımda bekar arkadaşlarım olsa bu satırları zaten yazmamı gerektirecek yalnız içerisinde olmazdım..

:( Eşimin mesai saatleri uymadığı icin ben de tek basıma yiyorum. Yemek denmez gerçi ona. İnsanın boğazından geçmiyor. Hele bir de ailesi düşünce insanın aklına :(((

tüm bunların üzerine sevdiginizinde size yüz cevirişine katlanmanın nekadar zor oldugunu..

iznik sonradan gördüm başın sağ olsun:(

Serpil, sen uzak Doğuysan ben uzak uzak Doğudayım tamam mı?:D

yalnız olmadıgımı bılmek sevındırdı ama uzuldumde.

liste oluşturalım hemen

Ben de taşradayım, ilçe görümünde bir İl'de yaşıyorum, ailem uzakta ama komşularım olduğu için kendimi yalnız hissetmiyorum.

3 yıldır taşra da bir ilçede calısıyorum ne etrafımdaki insanları sevdim ne işimi nede kurumumu tüm bunlar bir yana geldiğim gün kadar yalnızım hala..

soframa koyacak ekmek bulduğuma şükrediyorum ve hiçbirimizin yalnız olmadığını düşünüyorum sadece sabırlı olmak lazım bence...

Edit,

1)ben