teşekkür ettim, kolaysa başınıza gelsin aman işte size de kolay gelsin:))

<i>Kavundan bir dilim kesip Lokmana uzattı. Lokman, ikram edilen kavunu iştahla yedi. Efendi bir dilim daha verdi. Lokman, aynı şekilde onu da yiyip bitirdi. Efendi Lokmanın kavunu iştahla yediğini görünce, çok sevdiğini düşünerek, bir dilim kalasıya kadar hepsini ikram etti. Son kalan dilimi ağzına götürüp bir lokma alınca, kavunun tadının zehir gibi olduğunu farketti.</i>

<i>Mesneviden</i>

sebep belli ikili muhabbet:)

ler değil de editör diyelim:)

<i>Kavunun acılığından gözünden ateş çıktı. Boğazı yandı. Dili kabardı. Ağzındaki acılık gittikten sonra, Lokmana, Böyle acı kavunu nasıl iştahla yedin? diye sordu. Lokman, Efendim! Bugüne kadar sizin birçok güzel ikramınıza nail oldum. Acı olduğunu bilmeyerek verdiğiniz bu ikramı, geri çevirmekten utandım. Ayrıca size olan sevgim, kavunun acılığını bana hissettirmedi.</i>

Ancak bu gurura, kibire kaçmayacak şekilde olmalı :)

Fazla takip edemiyorum ama eğer konu dışına fazla çıkmıyorsanız, zaten editörler de bişey yapmazlar diye düşünüyorum. Neyse kolay gelsin size :)

kibir en büyük erdemlerden biridir. Buna rağmen çok az sayıda insan onu aradığını ve hedef olarak seçtiğini itiraf eder. Birçok kadın ve birçok erkek mutluluğu kibirde bulmuştur. Yine de insanların çoğu, alçakgönüllük üzerine dört ayak üzerinde sürünürler.

fakat benim tartışmalarım da böyledir, muhabbet gibi, bence lüzumu var bu işin, sonuç anlamında her zaman ciddi olmaz, arada gülerek yazmak daha iyi gibi:)

Aslında haklılar. Dikkat eder isek eğer, konu gittikce dağılıyor. Her başlıkta muhabbet muhabbeti açınca, asıl konu başka mecralara kayıyor. Muhabbet edilecek başlıklarda var. Fakat, her başlıkta hoş olmuyor, konu başlıkları dağılınca, toparlamakta zor oluyor. Bu yüzden konuya dönmek en iyisi :)

Allah gerçek anlamda sevgiyi içselleştirip yerleştiren ve ona uygun bir hayat sürenlerden eylesin.

İnsan Allah için sevince ve herşeyin aslında O'ndan geldiğini bilince acılar tatlılaşıyor demek ki...

Hayat sevince, sevilince daha güzel tabi. İnsan herşeyden önce kendiyle barışmalı bana göre. Ancak o zaman çevresine sevgiyle bakabiliyo :)

<i>Acılar, sevgiyle tatlılaşır Bakır, yoğurulunca sevgiyle altın olur Bulanmışlar, sevgiyle durulur Dertler, sevgiyle devasını bulur Sevgi, ölüyü diriltir Şahı ise sana köle yapar.</i>

<i>Lokmanı azat etmek için uygun bir fırsat kolluyordu. Efendinin önüne yemek geldiğinde, Lokmanı çağırır, önce onun yemesini isterdi. Onup yiyip içtiklerini zevkle yer, yemediklerine elini sürmezdi. Bir gün, efendiye bir kavun hediye getirdiler. Her zaman olduğu gibi Lokmanı çağırttı.</i>

konu dışına fazla çıkılmıyor, bir kaç cümle de konu dışı olabilir aynen şu şekilde misal:)

birazdan editör gelir

kibirliye kibretmek değil de kibirliye sabretmek zor, hele bir de kızsa:)

<i>Lokman, işinde becerikli, sadık ve sevilen bir köleydi. Efendisi ona oğullarından daha çok güvenirdi. Çünkü o, görünüşte köleydi ama nefsinin efendisiydi. Efendisi, ondaki bu olgunluğun farkındaydı.</i>

demiz oscar wilde, yanlış anlaşılmasın benim fikrim değl ama dikkate değer bir söz sanki:)

evet insan kendini sevmeli-beğenmeli ki diğerleriyle de aynı durum söz konusu olsun

<i> </i>

Zor olan makbulmüş :)

kapatıldı yazar gider:)

Gururu ve kibiri bizler ancak düşman üzerinde dikkate alırız :) Onun dışındaki kibir şeytanidir. Birde Kibirliye kibretmek var tabii :)

Bireysel olgunluk yapılabildiği ölçüde, zihni ve ruhu kemiren olumsuz duygulardan arınmayı başarıp yerine kendine ve tüm yaratılmışlara ve evrene sevgiyle bakabilmeyi becermekten geçiyor. Olumsuz enerjiler dönüp kişinin kendisine geldiği gibi hayatını daha sıkıntılı yaşamasına yol açıyor ve en önemlisi kişiler bunun sebebinin bunlar olduğundan çoğu kez bihaber oluyor.