Allah rızasının en yoğun olduğu noktada icra-yı faaliyet eylemek, azami verime ulaşmak demektir. Lakin bu nokta neresidir?

Durur düşünürdü: Yaratılan varlıklar -ki, her biri bir mucizedir- akılları zorluyor, yüksek heyecanlar veriyor. Bu, kalbin etkilenmesi olayıdır. Her kalb aynı evsafta olmadığına göre, etkilenme de aynı olmayacaktır. Ressamda, şairde, müzisyende, evliyaullahta, Peygamberlerde teessür farklı farklı olacaktır. Bu teessürle bu insanlar, ortalama insanlar dünyasının neresine düşüyorlar? Heyecandan heyecana, hüzünden hüzüne sürüklenen bu insanlar yine de toplum içinde kalmak durumundalar. Görevleri var çünkü. Bu da onların her nevi etkilenmeyi zabt-u rabt altına almalarını gerektirir. Kolay olmasa gerek. İçten kaynayan bu insanlar düşünceleri ve duygularıyla Arş-ı Ala meydanlarında savrulurken, bedenleriyle bizim aramızda sakin bir şekilde vazife icra etmektedirler. Yüksek evsaflı bu insanlar, bizim dünyamızın şartlarına nasıl katlanırlar? Şöyle de düşünülebilir: Dikkatleri yüceliklerde olduğundan basitlikleri teğet geçiyorlar.

O, uzun yürüyüşlerde zaman zaman durup, ?hayatın temel meselesinin ne olduğunu kendi kendine sorardı. ?Yirmi dört saatte en çok hangi mesele bizi meşgul etmeli? diye düşünürdü. Mevlana?nın pergel misalinde olduğu gibi, bizim sabit noktamız neydi? Peygamberlik öncesi Rasulullah, Hira?da uzun uzun neleri düşünmüştü? Akl-ı selim ve tahrib edilmemiş fıtrat insanın dikkatini nerelere çekiyordu?

Uzun yürüyüşlerde durur düşünürdü: Evvela hak ve hakikate dost olmak gerekiyor, sonra dostu tanımak ve hizmetine girmek. Daha sonra da kalbi gayeye, gözü hedefe kilitlemek. Güç merkeziyle irtibatı kesmemek. Bunlar işin olmazsa olmazıdır.

?İnsan ciddi ciddi düşünür, temel meselesini bulur.? diye çağdaş Amr İbn-i Hişam?ların ödü kopuyor. Hele bir de Kur?an eksenli düşünmeye başlarlarsa...

flo anamızı ağlattın be ya bu ne?

ALLAH TA zaten bunu istiyor...

bütün meşguliyetlerimizin yanında başarılı olmamız elzemdir, gereklidir...

insanın başarısı bu dünya hayatında kendini ebedi ateşten korumaktır..

Modern zamanların Amrlarından ziyade Ömerleri tarafına bakardı O. Ya Ömerlerin dikkati dağılırsa, kalbleri gayeden gözleri hedeften kayarsa... İşte o zaman aziz şehitlerin oğulları, şeytanın değirmeninin gönüllü su taşıyıcıları haline gelebilirler. Allah muhafaza buyursun. İşte o zaman şaşırır kalırız; aziz şehitlerimiz için mi yas tutalım, yoksa modern Taiflerde eriyip giden oğulları, kızları için mi?

Ne güzel haber, ne güzel müjde.

?Kıyamete kadar Kur?an ve sünnet eksenini takib eden bir grub bulunacak.? diye hadis de var. Kur?an da kıyamete kadar korunacak.

Durup düşünürdü: Yüce Allah sürüp giden yaratmasıyla bize kendini tanıtmak istiyor. Hesaba kitaba sığmayan yaratma olayları hadsiz bir mevcudat ve dinmeyen ihtişam. İnsan idrak edebildiğince yüksek heyecanlara ulaşıyor. Allah?a hiç bir hususta sınır çizilemeyeceğine, esma-i hüsnanın yansımalarında bir tıkanma, bir tükenme olmayacağına göre cennette de Yüce kudretin sınırlarına varılmış olmayacaktır. Evet gözlerin görmediği, kulakların duymadığı, hiçbir beşer gönlüne doğmayan ihtişamlar yaratılacaktır ama yaratma gücü sonsuzdur. Yaratma gücü bir başka dünyaya, ahiret ötesi bir ahirete bırakılmıyacaksa -ki böyle bir haber yoktur- cennet de sonsuz olmalı. Esma-i hüsna bütün şiddetiyle yansıyıp durmalı.

?Soğuk demirle sıcak demir biraraya geldiğinde, soğuk demir soğukluğundan, sıcak demir de sıcaklığından çok şey kaybedermiş. ?Bu demektir ki, yüksek insanların bulunduğu toplum yükselir. Sıcak demir benzeri yüksek insanlar ise sıcaklıklarından birşey kaybetmezler, çünkü hararetin merkeziyle irtibat halindedirler.?

yolculuk ebede, Hazreti Muhammed Mustafa rehberliğinde

yoksa, bir prof. olmuşsun icat yapmışsın, alim olmuşsun amma sonuç önemli...

hayatın temel meselesi yaradanın rızasına ulaşmaktır

?Soğuk demirle sıcak demir biraraya geldiğinde, soğuk demir soğukluğundan, sıcak demir de sıcaklığından çok şey kaybedermiş. ?Bu demektir ki, yüksek insanların bulunduğu toplum yükselir

Durur düşünürdü uzun yürüyüşlerde. ?İşimiz çok zor!? derdi. Bu zorluğu yüreğinin ta derinliklerinde hissederdi. Vampir kana doymaz, kurbanını bırakmak istemezdi. Yılan sütün tadını aldıysa süt veren memeden vazgeçmezdi. Zorluk burada, mücadele bu noktadan başlıyordu. Zaaflar da bir başka problemdi. Ne varki insanı yaratan da, olayların akışından haberdar olan da Allah?tı. Ve Allah nihayetsiz bir kudretti. İlahi inayet yağmur gibi hep samimiyete, şuura, usule yağardı. Samimiyete, şuura, usule...

temel meselemiz bu dünyaya ne için geldiğimizi bilmek ve buna göre yaşamaktır

Yüce Allah sürüp giden yaratmasıyla bize kendini tanıtmak istiyor. Hesaba kitaba sığmayan yaratma olayları hadsiz bir mevcudat ve dinmeyen ihtişam. İnsan idrak edebildiğince yüksek heyecanlara ulaşıyor.

İnsan bir yolcu, lakin yolculuk nereye? ?Fe eyne tezhebun.? ?Hal böyleyken nereye gidiyorsunuz? (Tekvir-26)

?Allah heyecanı, her halde gönül ve ruh dünyamızın ana meselesi, temel gıdasıdır.? diye düşünürdü. Hasretini çekmek harekete geçmek, bitmek bilmez bir sabırla aramak, bulmak, hayretlere gark olmak ve tadına doyum olmayan heyecanlar...

Uzun yürüyüşler tefekkürü geliştirir. Kırda bayırda, derede tepede Yaratanla başbaşasınız demektir. Her biri bir ayet olan nice varlık düşünce ve hayranlık konusudur. İnsanlardan uzak oluşunuz düşüncenin yoğunlaşmasına imkan sağlar. Tadına doyum olmaz uzun yürüyüşlerin.

varış noktamız Cennet olur inşallah..

insanın bu imtihan sürecinde soruları iyi cevaplaması doğru cevap vermesi, işte en büyük başarı ve muvavfakiyeti kendini ve ehlini ateşten koruması ve kurtarmasıdır..

Saadetin formülü, zamanlamada başarı, sır ve sınıra riayettir. İnsan insanken, ruhla beraber beden de varken, sırf manaya da, sırf maddeye de indirgenemez. İşin gönül boyutu da var, akıl boyutu da; haz boyutu da var sükunet boyutu da; fizik boyutu da var, metafizik boyutu da. İnsan kendisini sadece hayatın zaruretleriyle sınırlandıramadığı gibi, sadece gönül atmosferiyle de, sadece ahiret düşünceleriyle de sınırlandıramaz. Vazifeden vazifeye, halden hale, duygudan duyguya geçip durmak zorundadır insan. İşte burada zamanlama ve dengelemenin önemi ortaya çıkıyor.

tefekkürle gerçek kulluğa varmak...

İnsanlar neyi konuşuyorlar? Yüzbin kere konuşulmuş meseleyi. ?Laf da lazım ya...? diye başlıyorlar, tekrar tekrar aynı şeyleri konuşuyorlar. Sürüp giden bu durumlar O?nun gönlüne ferahlık vermiyordu. Gerçi konuşulan mevzuda doğru bildiklerini söylüyordu ama, bu O?nun gönlüne yüksek heyecanlar vermiyordu. O, Allah heyecanının yoğunlaşmasına talipti. Toplum ise böyle bir talebe cevap verecek durumda değildi.

bu dünyada insana başarı gerekir..

İnsan bir yolcu, lakin yolculuk nereye? ?Fe eyne tezhebun.? ?Hal böyleyken nereye gidiyorsunuz? (Tekvir-26) Önemli olan bu sorunun cevabı. Mevcut şartlarda insan mukaddes hasreti nasıl duyacak, nasıl harekete geçecek, merhaleden merhaleye koşa koşa ilahi heyecana nasıl ulaşacak? Bir sürü zaafı da bertaraf edememişken. Binbir tuzakla, dikkati ısrarla başka noktalara çekilirken insan istikametini nasıl doğrultacak? Doğrultamazsa hali neye varacak? Neler yaşanıyor, neler olup bitiyor insan eksenli dünyalarda. ?Yetki gasbı.? nelere mal oluyor? ?Dünya bizden sorulur!? diyenlerin elinde insanlık neler çekiyor?

yani bütün mesele millet cennette sefa ederken sen cehennem zebanileriyle muhatap olmamandır...