80 sonrası, ben henüz doğmamışken, babamın üç ay gözaltında kalmasının ardından, ailemin ilk sürgün yeri Isparta olmuş. Komşuları içinde tek Kürt aile olduğunu söylememe gerek yok. Yan komşusu CHP'li, apartmanın tamamı Adalet Partili ve karşı apartmanda da Türkeş'in ailesi. Sıkıyönetim kararıyla, eşyaları bile olmadan, evinden, şehrinden kopartılan annem, babam ve iki abim; ekonomik anlamda hayatlarının en zor günlerini geçirirlerken karşı komşuları; yani evlerinde kocaman bozkurt olan, bayraklar sarkıtılan Türkeş'in ailesi destek olmuş onlara. Kürt olduklarını bilerek, sürgün edildiklerini bilerek, dahası siyasi kimliklerini de bilerek? Ve onurlarını, gururlarını kırmamaya da özen göstererek. En büyük siyasi çatışmaların olduğu, sağ-sol ayrışmalarının cinayet sebebi olduğu günlerden bahsediyorum. Ne onlar annem ve babamın Kürtlüğünden, çocuklarının Kürtçe konuşmasından, solculuğundan bir rahatsızlık belirtmiş; ne de annemler onların bozkurtlu evleriyle komşuluk ilişkisi kurmaktan imtina etmiş. ?Biz onları bilirdik, onlar bizi? cümlesi ile özetlemişti annem hayata dair birçok şeyi öğrendiği günleri anlatırken. Son birkaç haftadır ben de hayata dair birçok yeni şey öğreniyorum. Annemden farklı olarak canımı acıtan, umudumu kıran hikayeler biriktiriyorum. Gezi Parkı eylemleri ile yaklaşık bir aydır çok başka bir siyasal iklimde nefes alıyoruz. Toplumsal talep, sivil itaatsizlik, polis şiddeti, yürütmeyi durdurma kararı, hükümetin cevabı, vali, cumhurbaşkanı, belediye başkanları, Bülent Arınç, gaz bombası daha birçok etkenli yeni bir tartışmanın içindeyiz. Hayatımda ilk kez herhangi bir toplumsal sorunla ilgili konuşurken?benim gibi, benim söylediğim zamanda, benim söylediğim şekliyle? tavrıyla şahsıma söz söyleme hakkı bahşedildi. Bugüne dek Kürt meselesi ile ilgili en yakıcı tartışmaları yaptığımız milliyetçi kesimlerden dahi?Sus artık, insanları kışkırtıyorsun? gibi bir ifade duymamışken, Gezi Parkı ile ilgili bir eleştirimde en yakınımdan bu cümleleri duydum. En can alıcı sorunları bile epeyce makul bir çerçevede konuşabildiğimiz halde bu konuda konuşamadık birbirimizle. Sosyal medya agorasında, herkesin önünde, bir daha yüz yüze bakamayacak şekilde konuşup dostluklarını sonlandıranlar dahi oldu. Bugüne kadar, tahammül sınırının bu kadar düşük olduğu bir tartışma zemininin üzerinde konuştuğumuzu hatırlamıyorum. Roboski/Uludere katliamı sonrası annemle birbirimize sarılıp?Bu ülkenin vatandaşı değiliz gerçekten? diye ağlamıştık. Ama yanımızda sözümüzü birlikte dilediğimizce haykırabileceğimizi ve haykırışımızı kesmeyenleri gördükçe umudumuz artmıştı; Roboski/Uludere'yi duymayan milyonlara rağmen. 90'lı yılların faili meçhul karanlığında, beyaz Torosların gölgesinde, ölüm haberleri, gözaltı ve cezaevleri içinde geçen günlerde tartışmalar yürütülürken?söz?ün tek güvencesi eş-dost-arkadaş çevresiydi. Bugün ise o güvence?söz?ün sınırı oldu. En azından benim için. İlk kez konuşmaya korkar oldum. Ve ifade özgürlüğü konusunda devletten daha zorlayıcı faktörler olduğunu öğrendim. Onu devlet değil, bireyler engellediğinde?özgürlük? kavramı üzerine yazılmış / okunmuş sayfalarca kitabın anlamsız olabildiğini anladım. Son bir ayda anladığım şu oldu; konuştuğumuz konuların can yakıcılığı sadece içinde tattığımız acılardan ibaret değilmiş; sözünü sakınmadan söyleyebilmek bile büyük bir nimetmiş. Ve baskı devletten geldiğinde ettiğin tüm o mücadele, aslında cesur olduğunun kanıtı sayılmazmış. Baskı arkadaşlarından geldiğinde sinmek de varmış. Hayata dair umudunun kırılması insanın, Terörle Mücadele Kanunu'nun değiştirilmesi, kaldırılması mücadelesinde devletle çarpışmaktan çok başka bir yere tekabül ediyormuş. Arkadaşlarının tahammülsüzlüğü, taraftarlığı ve sorgulanmaz coşku ile hakaret edebilme hakkı tüm sivil toplum mücadelelerinin gerisine düşmekle birlikte, hayatın bin kilometre ötesindeymiş. Sayısını bilmediğim kadar meselenin tarafı oldum; aktif bir biçimde. Derdim vardı, ve derdimi anlatacak kelimelerim çok kıymetliydi. Derdim vardı, çok da haklıydım üstelik. Ama o derdin taraftarı olmadım. Tıpkı karşıt fikirde olanların da taraftarlıkla?kapa çeneni? muamelesi yapmadığı gibi? Devletin çizdiği?özgürlük sınırları?na karşı mücadele ederken hiçbir kaygı taşımamışken, arkadaşlarımın sınırları ile korktum. Korktum çünkü 31 Mayıs'ı 1 Haziran'a bağlayan gece emniyette; ertesi gün de adliyede gözaltına alınanlara hukuki güvence sağlayabilmek için ifadelerinde hazır bulunmuş olmama rağmen bir arkadaşım bana; Dolmabahçe'ye yönelik saldırıların Gezi Parkı eyleminin amacı dışında olduğunu düşündüğüm ve bunun Gezi Parkı eylemine zarar verdiğini söylediğim için?yazdıklarına tahammül edemiyorum? diyebildi. Kürt meselesi, Ermeni meselesi, Suriye meselesi, çeşit çeşit insan hakları meseleleri? Bugüne dek tartıştığım kim varsa, hepsine minnettarım. Sözümün peşinde koşarken umudumu yitirmememi sağladıkları için. Gezi Parkı ile ilgili?tahammül edemediği?ni ifade eden arkadaşlarıma da çok minnettarım. İnsanın esas boğulma hissini, dostları tarafından ağzı kapatıldığında yaşayacağını öğrettikleri için. GÜLÇIN AVŞAR

oluşturulan ortamı güzel anlatmış.

güzel, içten bir yazı.