gözlerinden, ses tonlarından hissedebiliyordum..

çünkü kitap ; üzerindeki baskıya daha fazla dayanamayıp doğu ve batı roma gibi ikiye ayrılmıştı..

Aslında hatun çekiciydi, ufak tefek çıtı pıtı hatta çıtırdı lakin değişik bir tarza sahipti.. o zamanlar tarzı marzı kim bilir annem..

manyah işte manyah olmasa biyoloji okurmuydu..

insanın beynine matkaplayan bir hitabeti vardı ama manyahtı..

yarı pembe yarı yeşil renkteki resimde anlatılmak istenilenle anlanılan çok çok farklıydı..

birisi ''ma'' dese konu evrime geçicek ders maymun olup, şebekleşecekti..

belkide babam lise okusaydı bu kitap ondan tarihi eser olarak bana gelicekti..

içleri acıyordu bu muhabbetten geri kaldıkları için..

gözleri, incecik bir duruşu hayatımın ilk ve tek platonik aşkı olan kızı görür

o zamandan belliydi Ayşen guruda gibi olacakları..

Aynı kaderi paylaşıyorduk nasıl olsa..

''aga 123 aç ahuahhau 123 laaa ahuhaha''

Kitap hep abilerimizden 2. El alındığı için 1. Baskısında idi hala..

Daha kitabın önsöz kısmı okunmadan biz kitabın 123. Sayfasını bulmuş ordaki resimli namelere bakıp kikir kikir kikirdiyorduk..

Günler birbirini kovalamış karşı sınıfta adını sonradan öğrendiğim masmavi

görmez konfiçyusun dediği gibi astalavista beybi olmuştum..

sol lobumun üstünde fazla oturdum.. sıkıldım arkası başka zamana

beyoğlu nevizade kaçkını gibiydi..

hemde sere serpe.. bıngıl bıngıl

Sessizce söylemek istenen fakat içindeki coşkunun tavan yapması sebebi ile keşfetmiş olduğu şeyi tüm ergenlerle seslice bölüşmek istiyorduk..

turuncu saçlar, yeşil beyaz çizgili çoraplar, krem şanti rengi etek çuval gibiydi..

Manyah mı manyah bir biyoloji hocası..

içinde patlamayı bekleyen bir fukişima sonucu konu ile ilgili her 20 saniyede bi yapılan espiri ve muhabbet bilim ışığı adı altında önlerimize serilmişti..

Bizler bu coşkuyu kikir kikir yaşarken kızlarımız? ayyy ne kadar iğrenç pisliksiniz? deselerde

kitaptaki resimler isyean etmiş yanında birde negatif izdüşümü oluşmuştu..

İnce bir ses tonu insanın içine işleyen derin bir bakışı, anlatmak istediğini

mamafih bu sefer öyle olmadı..

aslında biraz araştırsaydık ceylan derisine bile basılmış olabilirdi..

Haftalarca kulak, burun, boğaz, göz, el, ayak, bel kemiği, tırnak, saç konularının bitmesi beklendi.. ama sayfa numarası hep aynıydı bizim önümüzdeki.. 123?

''noluyo yaaa'' diyince

'' yeni eğitim yılımızın falan filan benim adım şu şöyle böyle diye yardırmaya başladı''..

Kitap o kadar uzun süre o sayfada açılı kalmışki, es kaza kitabı açıp kopya falan çekeyim desen hep aynı sayfa açılacaktı..

Gelelim asıl konumuza..

Kızlarada çaktırmıcaz ya onlarda kikirdememize bakıp arkalarına dönüp :

Bizim manyah görünümlü çıtır hocam duruma alışık olduğundan ara ara pis pis baksada anlayışlı kadınmış..

Bu gençlik bilime tepki olarak o sıralara oturmuştu sanki..

hemen kitabı kapatıyorduk..

Yıllar sonra tanıştığım biyolojicilerden sonra kadına hak verdim.. hepsi manyahtı..

aslında anlamamızlıktan gelen safsı bir sıfatla sayfa numarasını öğrenmeye çalışıyorlardı dudakları büzüşesiceler..

üstünde tüm vücuduna yapışan cırt bi fuşya rengi kazakla tarlalara koyulan korkuluk görüntüsü gibi dolaşıyordu..

hiç sesini çıkarmadı sevinsin garibanlar bakışını üzerimizde gezdirerek..