sorabılırız cevabı da var kontrol devamlı bizde kalır sandılar fakat dış güçleri hesaba katmadılar

Marjinal bir örgüttü. Mesela Özgürlük Yolu, -Kürdistan Sosyalist Partisi idi gerçek adı- çok daha kitleseldi. Diyarbakırbelediye seçimlerini kazandık biz 1977'de. Mehdi Zana bizim adayımızdı. PKK yeni yeni sahneye çıkmıştı. 78'den itibaren silahlı eylemlerle sesini duyurmaya çalışıyordu. Biz, 1978 ve 79'da Ağrı belediye seçimlerini kazandık. PKK ortaya çıktı ve bizi hedef gösterdi. Bizimle ittifak kurmak için uğraşabilirdi ama bize karşı şiddet kullandı. Arkadaşlarımız öldürüldü PKK'lı militanlar tarafından. Başka örgütlerden öldürülenler de oldu. Ama şiddeti hiçbir zaman yöntem olarak görmedik.

MİT-PKK görüşmesinin bilinmeyenleri

cok basit kendi elimizle yaptık ve sonrdan basa cıkılmadı ya da cıkılmak istenmedi...

Kemal Burkay: "Cunta "12 Eylül" öncesinde şiddeti bahane edip bizi, barışçı Kürt Siyasi hareketini ezdi. Büyümemize engel oldu." dedi.

Derin devlet bize karşı PKK'yı kullandı

Neden? Karşı şiddeti neden doğru bulmadınız?

?PKK'nın bir Kürt sorunu yok ama Kürtlerin ve Kürt meselesinin artık ciddi bir PKK sorunu var? yorumuna katılır mısınız?

Aksi durumda PKK'yı yaratan ve denetleyen bu gücün yani Devlet'in, bu gücü neden tasfiye etmediğini sormak durumundayız!?

İlgili arkadaşlar için detay haber

Sanki memlekete barış geliyormuş gibi karşıladı Türkiye şair-yazar-siyasetçi Kemal Burkay'ı. Büyük acılar, açık yaralar ama büyük umutlar, taze heyecanlarla kucakladı, ömrünün 31 yılını İsveç'te sürgünde geçiren 74 yaşındaki oğlunu. ?İklim değişti? diyerek memleketine döndü. Geldiği günden beri onlarca meslektaşım gibi ben de Kemal Bey'in görüşme talebime?evet? demesini bekledim. Beklediğime değdi, cevapsız sorum kalmadı. Bu röportaj Kemal Burkay'ın yazılı basına verdiği ilk röportaj.

Kürt kimliği ve haklarını 60'larda ilk TİP dile getiriliyor. Siz Kürdistan Sosyalist Partisi'ni kuruyorsunuz. Sonra PKK çıkıyor ortaya ve şiddeti yöntem olarak seçiyor. Ki, devletin Kürt hareketini kontrol için PKK'yı devreye soktuğu, sonra da kontrol edemediği söylenir. Siz söyleyin, nasıldır?

Ama tamamen Devlet kontrolünde olduğunu da iddia edemeyiz.

MİT-PKK arasında geçen görüşmenin ses kaydının yayımlanmasından sonra, farklı kesimlerden farklı sesler çıkmaya başladı. Kimine göre bu teşhirin iyi tarafl arı var, kimine göre ise devletin PKK ile bu şekilde görüşmesi kabul edilebilir değil. Ama ağır basan görüş 'eğer çözüm getirecekse görüşmelere devam edilsin' şeklinde. Ses kaydı ve görüşmenin muhtevası ile sızma şekli tartışmaya açık konular...

Görüşme nasıl yapılmıştı, bir sonuç çıktı mı ve ses kaydını kim sızdırdı? Her şeyden önce belirtmek gerekir ki, PKK ile devletin resmi organları ilk kez görüşme yapmıyor. Yıllardır birtakım görüşmeler hem Öcalan hem de PKK'nın dağ kadrosu üzerinden gerçekleştiriliyor. Merhum Cumhurbaşkanı Turgut Özal döneminde de yapılan bazı görüşmeler olumlu sonuç vermiş hatta çözüme ramak kalmıştı. Özal bir jest yaparak Öcalan'a kravat gönderip "Barış istiyorsa bunu taksın." demişti ve toplantıda o kravat Öcalan'ın boynundaydı. Ama barış istemeyenler 33 erin şehit edilmesiyle (1993, Bingöl) bu olumlu havayı bir anda tersine döndürdü. AK Parti'nin iktidara gelişinden iki yıl sonra 1 Haziran 2004'te PKK yeniden şiddeti tırmandırma kararı aldı. 'Ergenekoncu' askerler ile PKK, Öcalan arasında sıkı bir ilişki ve görüşme trafi ği vardı. Ülkede bir kaos ortamı isteniyordu. Nitekim PKK etiketli saldırılar yeniden başladı ve karanlık günler dönemine girildi. Bunu önlemek için AK Parti, Turgut Özal'ın başlattığı yoldan ilerleme kararı aldı.

Bu sorunun cevabı kusura bakmayın ama "ihanete" çıkar!

MİT-PKK görüşmesi çok eskilere dayanıyor. Önce Öcalan ile görüşüldü, daha sonra dağkadrosuyla. Ancak tarafl ar anlaşamayıncapürüz çıktı. İşte olayın perde arkası...

?Ekmeğimiz silahımız 3 yıl derin devletten'

Türkiye gibi kritik bir?sınır müttefiki', ?Topraklarımızda avcı füze istemeyiz? ve?Sistem herhangi bir ülkeyi tehdit olarak görmemeli? gibi kaygılar ortaya koydu ve avcı füzelerinin?sınırlara' değil, iç kesimlere yerleştirilmesi mümkün olabildi. Nitekim dün Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, sisteminİranbaşta, herhangi bir ülkeye karşı olmayacağını ve Türkiye topraklarından tek bir füze ateşlenmeyeceğini söyleyerek bu tavrı teyit etti. Türkiye ile NATO arasındaki pazarlıklara bakılırsa, Türkiye, bu iki koşulu ortaya koyarak, ?sistem, bütün müttefikleri tam korumalı? diye özetlenebilecek üçüncü koşulunu kendi eliyle ortadan kaldırmış oldu. Uzmanlar, etki alanının darlığına vurgu yapıyor. Sistemin, bir düşman füzesini bertaraf etme şansının azlığı üzerinde duruyor. Bu sorunun çözümü için iki seçenek var: İlki, Türkiye'nin radarla yetinmeyip avcı füzelere de topraklarını açması. Mevcut hükümet buna sıcak bakmadığına göre, ikinci seçenek akla daha yakın. O da Türkiye'nin sıkı bir miktar bütçe ayırıp kendi hava savunma sahasını kurmak. Radarının ABD menşeli olduğunu da dikkate alırsak, sistemin satın alınacağı tek kaynak ABD olacak gibi. Anlaşmayı imzalayan ABD'ninAnkaraBüyükelçisi Francis Ricciardone'nin ABD Kongresi'nde soruları yanıtlarken, Türkiye'deki din özgürlükleriyle ilgili sorunun, radar anlaşması gibi ABD için olağanüstü büyük bir başarının yanında önemsiz kaldığını ima etmesi bu çerçevede okunabilir.

Yazı çok ilginç detaylarla dolu... Okumanızı tavsiye ederim..

Röportaj için:

Tabi, çok rahat koşullar düşünseydim gelmemem lazımdı. Ama benim açımdan dönüş koşulları vardı. En azından görüşlerimi serbestçe açıklayabileceğim bir ortamda dönebileceğimi düşündüm. Nitekim öyle de oldu. Mesajlarımı serbestçe verebiliyorum.

Kitlesellik bakımından nasıldı?

Kürtler açısından bugün durum nasıl sizce?

Kanımca 60'lardan başlıyor, solun canlanması, TİP'in kurulması, sol yayınevlerinin devreye girmesi, Türkiye'de gerek işçi hareketinin gerekse Kürt hareketinin canlanması. Mesela ilk doğu mitingi 1962'de oldu. Bunlar oldukça kitlesel eylemlerdi. 1970'lerde ortaya çıkan Kürt gruplar ve sol partiler henüz yoktu. TİP vardı, doğu mitingleri yapılıyordu. Ve daha o zaman bu hareketi bastırmak ve yanlışa yönlendirmek için bir takım girişimler oldu. Devlet kanalıyla. Biliyorsunuz kontrgerilla örgütlenmesi 50'lerde başlar, 6-7 Eylül olayları ve sonrakiler. Bunlar bölgede de varlıklarını 60'larda göstermeye başladı. Kontrgerilla eylemleri, halka yönelik baskılar, bir bakıma barışçı biçimde gelişen mücadeleyi şiddete yöneltmek için yapıldı. Bu 70'lerde de devam etti. Ben o dönemde devletin -devlet mi dersiniz, derin devlet mi bilmem- hem sol, hem Kürt hareketini bastırmak için devreye girdiğinden eminim.

Kürt hareketi terör?dür diyebilmek için hareketi şiddete yöneltti. Meydan PKK'ya kaldı.

?İklim değişti' dediniz ve 31 yıllık sürgünü sonlandırıp memleketinize döndünüz. Hoş geldiniz. Nasılsınız, iyi ki geldim mi diyorsunuz, ahir ömrümde bunca sıkıntıya telaşa üzüntüye ne gerek vardı mı?

Kürt sorununun tartışılması, Kürtçe kitapların gazetelerin serbestçe çıkması ve bir devlet televizyonunun her gün her saat Kürtçe yayın yapması önemli. Fakat yapılması gereken daha çok şey var. Kürt sorunu serbestçe konuşuluyor. Legal biçimde, Kürtler tarafından örgütlenmiş, Kürt sorununu ana ekseni kabul etmiş partiler var. Böyle bir ortamda sorunları dile getirmek için şiddet pek anlamlı görünmüyor. Şiddetin sahneyi terk etmesi gerekiyor.

NATO Türkiye'yi koruyacak mı?

Cuntanın baskıları Kürtler ve demokrasi güçleri üzerinde çok ağırdı evet. Buna rağmen biz silahlı eylemlerin yarardan çok zarar getireceğini düşündük. Süreç de bizi doğruladı. 4 bine yakın köy boşaltıldı. Milyonlarca insanımız büyük kentlerin varoşlarına yığıldılar, çok acılar çektiler, hala çekiyorlar. Bunlar büyük şehirlerin sorunlarını da ağırlaştırdılar. Ve zamanla metropollerde Kürtlere karşı tepkiler oluştu, Türk kamuoyunda. Halbuki tüm bu çatışma, dökülen kan, 40-50 bin ölü -ki çoğu genç insanlar, 17 bin faili meçhul, toplumun karşılıklı olarak kirlenmesi, devletin çetelerle kirlenmesi. Eğer bizler, solcular ve Kürtler, hakları yenen toplum kesimleri, mücadelemizi daha akıllıca sürdürebilseydik bunlar yaşanmayabilirdi. Egemen güçlere bu fırsat verilmeyebilirdi.

Bu kadar basit olamaz. Devlet'in yetkili kurum ve kurullarının PKK'dan bihaber olması beklenemez. Yani Devlet'in bu işte dahli mutlaka vardır.

NATO'nun Malatya'ya inşa edeceği Füze Savunma Sistemi'nin ne kadar etkili olacağı soru işareti. .

Sistem koruyabilir mi?

"Ki, devletin Kürt hareketini kontrol için PKK'yı devreye soktuğu, sonra da kontrol edemediği söylenir."

Biliyorsunuz PKK sahneye çıktığı 1970'den beri biz PKK ile ilgili sorunlar yaşıyoruz. Bizim hareketimiz -ki Özgürlük Yolu olarak bilinir- o tarihlerde gayet kitleselleşmişti. Yanımız sıra başka gruplar vardı. Kürdistan Demokrat Parti'nin yandaşları KUK diye nitelendirilen bir grup ve başkaları... PKK bizden sonra sahneye çıktı ve bizleri hedef gösterdi. Kürt halkının kurtuluşu amacına yönelik olduğunu iddia ediyordu. Keskin sloganlar kullanıyordu.