duası makbul pek muhterem O Hocaya..

Varıp çalmışlar kapısını o mübareğin.. Buyur edilmişler.. Ve mütebessim nur yüzüyle gelmiş, çocuğun yüzünü avuçları arasına almış, gözlerinin içine bakarak;

E şimdi adam tam 40 gün beklemiş, zannediyor ki uzun bir seans olacak fakat 1 cümleyle bitti.. Dayanamamış;

-Al bu çocuğu falan Hocaya götür.. Nasihat etsin, okusun, dua etsin, bu böyle olmaz..

-Siz şimdi götürün bu yavruyu, tam 40 gün sonra getirin..

-Yavrum! Bundan sonra sakın fazla bal yeme!..

-O zaman söyleseydim, TESİRİ OLMAZDI Kİ.. Çünkü ben senelerdir, hergün bir miktar bal yerim.. Kendim bal yerken, başkasına?yeme? desem tesiri olur mu hiç duamın?..

Evet mutlu bir aile yaşarmış vakitlerden birinde.. Bir tane de çocukları varmış.. Epey bir süredir bu aile oğullarının sürekli bal yemesinden şikayetçilermiş.. Bir gün Hanım demiş ki;

Muhterem Zat;

İşte ben, bu 40 gün içinde hiç bal yemedim.. Ki, duam tesirli olsun.

bu da güzel miş

-Efendi Hazretleri, şu bir cümleyi deyivermek için mi bizi 40 gün beklettiniz.. O zaman söyleseydiniz ya..

Gerçekten... O kapıdan çıktıktan sonra çocuk bir daha bal yemez...

empatiye değinmiş sanrım.

O kadar...

Acora, biraz empatiye biraz da önce aynaya bakmamıza değinmiş...

O Gönül ehli, az hüzünlü ve buruk demiş ki;

Adam razı olmuş ve oğluyla birlikte varıp anlatmışlar dertlerini,

Tabii adam şaşırmış çok, yani edeceği bir dua, neden 40 gün bekletir ki diye düşünse de?hikmetinden sual olunmaz? diyerek dönmüş..

Tam 40 gün sabırla beklemiş.. Tabii bu arada çocuk bal yemeye devam ediyormuş hırsla..

Ve bilirim ki, vücuda giren her lokma can olur, kan olur.. Ve vücuttan tam olarak tasfiyesi 40 gün sürer..