yazıyı okuyunca kendimi ağlamaktan alıkoyamıyorum, neden biz buna mecbur değiliz ki neden bu gitmek

günaydın mesajlarımız bitti, bana komik fotoğraflarını da atmıyorsun artık, sesimi duymak için aramıyorsun sensizliğin ilk günleri hayli zor

benide

tanıyan eşin dostun sorularını geçiştirmeye çalışmaktan sıkılmaya başlamıştım.. kendime yediremiyordum yurt dışına gidiyor beni bir güzel terk etti ki sormayın demeyi.. hakikaten ne güzel terk ettin sen öyle tıpkı kendin gibi, terk edişin bile güzel cankuşum.. derken ağlama seanslarım başlıyordu

ölüyüm zaten artık

şu an kanırtıyorum

yeter gayrı

Oysa mutluyduk... Sen bana türküler söylerdin hani,''''Şu karşı ki dağda lambalar yanar. Lambanın şavkına da fadimem.. Sevgilim yazar...''' ne kadar yalanmış her şey

bir yandan iskambil falları bakmalar, bir yandan dualar etmeler çaresizce her gelen aramayı mesajı ondan sanıp telefona koşmalar ve tabi ki hayal kırıklığı... ondan değil hiç mesaj atmıyor aramıyor

Konuştuk son kez kararının kesin olduğunu söyledi, yani hiçbir şey onu vazgeçirmezmiş, peki beni sevmiyor musun diye sordum ona, ağlayarak ''seviyorum ama gitmem gerek'' diye cevapladı, gözlerini kaçırmaya başladığını fark ettim, bir ara beni acıyarak izliyor gibiydi yüzünde hüzün vardı, mecbur değildi ki neden gitmekte bu kadar ısrar ediyordu anlamıyordum, sanırım gerçek sevgi bu değildi.. kendime söylemekten kaçındığım ben aslında sevildiğimi sanmıştım.. ne yapsam vazgeçiremeyeceğimi hissetmeye başladım ve içim kan ağlayarak ayrıldım bende böyle güzel ayrılık mı olur oluyormuş işte'' seni seviyorum ''

artık gözüm sürekli sosyal medya hesaplarındaydı, ne yapıyor birini eklemiş mi ne zaman çevrim içi oldu, bir gün iki gün.. arada mantıklı düşünebiliyor kendimi eleştiriyordum ''n'apıyorsun kızım sen?'' sen bu değilsin toparlan..

artık beraber kitap seçemeyecek, bisiklete binmeyecektik, hatta sokaktaki kedilerimize su ve ciğer alıp huzurla onların yemesini izlemeyecektik, yıldızlarımız olmayacaktı beraber dilek tuttuğumuz, film izlemeyecek sütlü kahve yapmayacaktık.. bu hangi mutluluğun başlangıcı olabilirdi ki..

efe biraz sus diyorum nasıl olur :)

bu kadarı filmlerde bile olmaz artık

öldüm

vize başvurusu yapacak önümüzdeki günlerde, ne kadar acı sevdiğini öylece elinden hiçbir şey gelmeden uğurlamak, kalpten uğurlamak kolay mı peki, keşke diyorum keşke..

ağzından sen çok mutlu olacaksın buna inanıyorum gibi kendinin bile inanmadığı samimiyetsiz cümleler döküldü bir kaç kez.. bana dualarında olacağımı söyledi, ne kadar boş, ben benim yanımda olmayan sevgilinin duasında olmakla mı avunacaktım, bunlar bize yakışmıyordu

beni de ağlattın

keşke bloğunda yazdığın kadar çok sevseydin beni, eğer o kadar sevseydin beni terk edip gitmezdin, gidişine bahane bile bulamıyorsun çünkü baştan sona saçma sapan bir gidiş

ve etrafta sanki senin yanındaymış, sana üzülüyormuş gibi davranan insanları fark ediyorsun, aslında o kadar memnunlar ki bu durumdan gözleri gerçeklerini gizlemiyor

göz pınarlarım kurudu

sonra kendi yazdığı bloguna bana ait bir karartılmış fotoğraf ve yazı eklediğini görüyorum