Alimlerle haşrolunursunuz inşaAllah, Allah muhabbetinizi ve ilminizi artırsın.

imam Efendi aradığı mürşidi artık bulduğunu anlar. O akşam Mahmut Samini Hazretleri'ne intisab ederek teslim olur. Palu'daki günleri bitince Çemişgezek'e dönerler. Erzurum'dan kendisiyle birlikte gelen birliğin ayakkabı tamircisini arar fakat bulamaz. Onun Erzurum'a döndüğünü öğrenir. Bir anda dünyada yanlız kaldığım zanneder. Sonradan Samini Hazretleri aklına gelir ve rahatlar.

Bu savaş esnasında Erzurum cephesine savaşmaya gelen bir çok veli zatlarla tanışır. 93 Harbi Hafız Osman Bedrettin'in hayatında önemli bir dönüm noktası olmuştur. Burada askerin ayakkablarını tamir eden bir eskici, ona büyük ilgi gösterir. Bu kişinin dini ve tasav-vufi bilgisi oldukça yüksektir. Bir ara bu gönül dostuyla birlikte Rus ordusuna esir düşerler. Kısa bir süre sonra arkadaştan ile birlikte kaçarak esaretten kurtulurlar. Erzurum'a geldiklerinde yeniden eski görevlerine dönerler. Çok geçmeden Sekizinci Alay Diyarbakır'a kaydırılır. Onun "imam Efendi" sıfatı bundan sonra başlar. O, her an bir mürşid aramayı sürdürmektedir. Taburdaki tamirci arkadaşı onun yanhzlığmı bir an olsun unutturur. Bir tek onunla gönlü ferah olur.

Evliyanın anıldığı yere rahmet yağar; sel gibi...

Evet o, şeyhinin Ölümünden sonra 1909 yılında emekli olup Çemİşgezek'ten Harput'a gelir. Harput'un alimleri ona burada bir ev salın alırlar. Onu sevenler akın akın Harput'ta ziyaretine gelerek elini Öperler. Dini sohbetlerde etrafına hep ışık saçmıştır. Bir gün büyük islam alimi Ömer Nasuhi Bilmen Harput'a geldiğinde imam Efen-di'nin sohbetine katılmıştı, imanı Efendi sohbet sırasında bir Ayet-i Kcrime'yi açıklıyordu. Bu açıklama bir kaç saat sürünce, oturanlardan birisi Ömer Nasuhi Bilmen'e dönerek: "Efendi, biraz uzun olmadı mı?" deyince, Ömer Nasuhi Bilmen kendisine yakışır bir şekilde cevap verdi: "isteyenler istediği yeri alsın." O, Harput'tan başlayarak, Keban, Ağın, Çemişgezek, Arapkir, Kemaliye , Divriği, Kemah, Pertek, Hozat pbı büyük bir alanda halkı irşad etmeye çalıştı. Sık sık buralara gide-u-k vaazlar verdi ve sohbetler yaptı. Hayatı boyunca on binlerce kişi nn. ı intisap etti. insanlar ondan feyz almaya çalıştılar, imam Efendi. ir nk Harput'un dini cephesinde önemli bir isim olmuştu. Büyük Nakşı mutasavvıfı Samini Hazretlerinin ölümünden sonra onun en sadık müridi, sır katibi Mustafa Naci Efendi Harput'a gelerek imam Efendi'nin yanında yer aldı. tmam Efendi'nin Erzurum'da başlayan hayatı, Diyarbakır, Çemişgezek, Tunceli'nin Pah Nahiyesi ve Harput'ta son buldu. Çemişgezek'e ilk geldiğinde "Burası benim Vatan-ı Sa-nim" demişti ama emir büyük yerden gelince mecburen Harput'a gelmek zorunda kalmışa. Onun Erzurum'dan beri topladığı ilmi, Elazığ'ın Palu ilçesindeki Samini Dcrgahı'nda kemale ulaştı. Şeyhi Samini Hazretleri'nin ölümünden sonra Palu ile olan bağını hiç kesmedi. Sık sık şeyhinin kabrini ziyarete giderek dua okur, onun Palu'daki çocukları ile hemhal olurdu. Her gittiğinde Palu'ya girmeden atından iner, ziyaretini yapaktan sonra Palu'yu terke-derken tekrar atına binerek dönerdi. O, öleceği güne çoktan hazırlanmıştı. Ölüm onun için hasretliğin bitişi, sevgiliye kavuşmaydı. Vasiyetini ölümünden bir kaç gün önce yazarak yastığının altına koymuştu. Hastalığı onu yatağa düşürdüğünde beklemesi fazla uzun sürmedi. Harput uleması onu bu hastalığında hiç yanhz koymadılar. Vefat edeceği gece yine tmam Efendi'de toplanmışlardı. Ama bu sefer sohbet yoktu. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu, imam Efendi hepsini tatlı bir tebessümle süzdü. Bir müddet sonra onlara: "Beni yanlız bırakın" dedi. O sırada odada bulunan büyük alim Müftü Kemal Efendi, Hacı Tevfik Efendi, Hacı ibrahim Efendi ve diğerleri önce birbirlerine baktılar, sonra odayı boşaltarak dışarı çıktılar. Bir süre bekledikten sonra odaya önce Müftü Kemal efendi girdi: arkasından diğerleri, imam Efendi artık dünyasını değişmişti, Bir kaç gün önce yazdığı vasiyetini yastığının altında buldular. Onun ölüm haberi bir gecede her tarata yayıldı. Ertesi günü Harput'ta görülmemiş bir kalabalık toplandı. Müritleri ağlıyordu. Onu büyük bir huşu içinde Meteris Mezarlığı'na defnettiler. Arkasından bıraktığı boşluk Harput'ta her geçen gün daha çok hissedildi. Mezarı günlerce ziyaretçi akınına uğradı. Bugün dahi mübarek türbeleri hergün dolup dolup taşmaktadır

harputta çok evliya olduğu söylenir Allah şefaatlerine nail eylesin

imam Efendi çaresiz dördüncü günde Palu'da kalır. Beşinci gün tekrar dönme hazırlığı yaparken, Mahmut Samini Hazretleri imam Efendi'yi tekrar çağırır: "Hafız, bahçeden biraz sebze topla getir ki, akşama yemek pişirsinler." imam Efendi önce: "Bahçeyi dün su-ladım, sebzelerin hepsi çiçekteler." der ama, Samini Hazretleri: "Sen hele in bak" diye ısrar eder. imam efendi çaresiz bahçeye iner. Bakar ki, hakikaten domatesler, patlıcanlar, biberler dallannda olgunlaşmış vaziyette sallanıyor, işte o zaman imam Efendi anlar ki Mahmut Samini Hazretleri büyük bir mürşid ve makam sahibi bir velidir. Artık hiç bir şüphesi kalmamıştır. Beşinci gün izinleri bittiği için döneceklerdir. Mahmut Samini Hazretleri ile vedalaşmaya giderken Samini Hazretleri: "Hele durun bakalım, beş on gün daha buradasınız, biraz bekleyin." der. Arkasından Mustafa Naci Efendi elinde bir telgrafla gelir. Telgraf imam Efendi'ye gelmiştir. Gelen bu telgrafı açarak orada okur. Telgrafta, birliklerinin Çemişgezek'e gideceği, bu sebeple on gün yol izni verildiği yazılıdır. Önce şaşırırlar. Palu'ya gelirken ara-kadaşlarına kendilerinin Palu'da Samini Hazretleri'nin yanında ola-caklanm söylememişlerdir, işte bu telgrafı Diyarbakır'dan arkadaşları çekmiştir. Bunun üzerine mecburen bir kaç gün daha kalmaya karar verirler.

Harput'ta Meteris Mezarhğı'nın üst kısmında medfundur. Türbesi kare planlı olup, üzeri büyük bir kubbe ile kapatılmıştır. Aydınlatması küçük bir pencereden ibarettir. Tek mekanlı olan bu liirbede makam bölümü demir cağlarla ayrılmıştır. Türbe etrafında Harput'un yetiştirdiği önemli zatlar yatmaktadır.

Mahmut Samini Hazretleri Mustafa Naci Efendi'ye dönerek: "Bu gece ben de bir rüya gördüm." dedi. Mustafa Naci Efendi: "Hayırdır" deyince, Mahmut Samini Hazretleri gördüğü rüyayı anlatmaya başladı: "Murat kenarında bir bostan tarlamız var. Bu tarlaya su bağlamak için Murat'tan ark açıyoruz. O sırada hiç görmediğimiz biri bizden daha yukarıda bir bostan yeri hazırlıyor. Ben sana: "Mustafa, şu garibe söyle oraya su çıkmaz. Bostanını bizim bostanın yanına yapsın ki, bu arktan ona da su verelim." diyorum. Sen o garip kişiye durumu anlatıyorsun. Önce gelmek istemiyor. Ama sonunda o da gelip bizim bostanın yanını kazmaya başlıyor. Samini Hazretleri rüyasını anlattıktan sonra devanı ediyor: "işte senin rüyanda gördüğün o zat, benim rüyamda bostan yapan zatür. Şimdi Gülüşkür'ü geçerek bize doğru gelen iki kişi vardır. Sen yukarı düzlükte bunları karşıla, bir bak. Şayet senin rüyanda gördüğün ipe sarılan kişi onlardan biri ise geriye dönerek onlardan önce gel ve bana haber ver. Öyle anlaşılıyor ki, bu zat bize bağlanmakta biraz zorluk çıkaracaktır, ilmimizi de alıp gidecektir." Bunun üzerine Mustafa Naci Efendi ata binerek Palu'nun üst tarafındaki düzlüğe çıkar, ileriden iki kişinin Palu'ya doğru gelmekte olduğunu görünce atını mahmuzlayarak onların yanına vanr. Selam verdikten sonra bakar ki gelenlerden biri kendi rüyasında gördüğü zattır. Hızla geriye dönerek Şeyhi Mahmut Samini Hazretleri'ne haber verir, imam Efendi'nin Harput toprağındaki hikayesi işte bundan sonra başlar.

Tasavvuf disiplininde veli kişiler mecbur kalmadıkça keramet göstermeyi sevmezler. Çünkü keramet, müridin mürşide kolay yoldan bağlanmasını sağlar. Oysa, müridin mürşidine bağlanabilmesi için bir imtihandan geçmesi gerekir. Ayrıca mürit, zekasını kullanarak iradesini sergilemelidir. Mahmut Samini Hazretleri'nin tmam Efcndi'ye gösterdiği kerametler, bir görevin yerine getirilmesi içindir. Burada iki görevli vardır. Birincisi, Mahmut Samini Hazretleri, ikincisi, tmam Efendi'dir. imam Efendi sonradan verilecek görev için hazırlanacaktır. işte onu sonraki görevlerine hazırlama işi Mahmut Samini Hazretlerine verilmiştir. Samini Hazretleri bunu bildiği için keramet göstermek zorunda kalır.

Onlar henüz Palu'ya varmamışken, büyük Nakşi mutasavvıfı Mahmut Samini Hazretleri yıllardır yanından ayrılmayarak hizmetini gören Mustafa Naci Efendi'yi çağırarak: "Hani sen bir kaç yıl önce bir rüya görmüştün hatırlıyor musun?" dedi. Mustafa Naci Efendi gördüğü rüyayı hatırlayamadı. Mahmut Samini Hazretleri onun gördüğü rüyayı anlatınca, Mustafa Naci Efendi birden hatırlayıverdi. Mustafa Naci'nin gördüğü rüya şöyle idi: "Bir şehir meydanında gök yüzünden aşağıya doğru bir ip sarkıtıl m iş ti. O sırada bir nida yükseldi: "Kim ki, bu ipi sıçrayarak tutarsa, o kurtuluşa erecektir ve cennete girecektir." Meydanı dolduran herkes ipi tutmak için sıçnyordu. Ama hiç kimse ipin ucunu yakalayamıyordu. O sırada kalabalığın içinden biri sıçrayarak ipi tuttu. Kendisini aşağıda seyredenlere seslenerek: "Benim cübbemc sarılın sizi de çıkarayım." dedi. Meydanda bulunan herkes o kişinin cübbesine tutunmaya çalışıyordu, işte Mustafa Naci Efen-di'nin gördüğü rüya buydu. Bu rüyayı o zaman Şeyhi Samini Hazretlc-ri'ne anlatmıştı.

Diyarbakır'dan başlayıp Palu'ya uzanan yolun sonunda, Mahmut Samini Hazretlerinin kapısına varırlar. Önce arkadaşı, sonra da imam Efendi şeyhin elini öper. imanı Efendi, Samini Hazretleri'nin yanına zahiri ve batini ilimlerle dolu olarak gelmiştir. Bu sebeple Mahmut Samini Hazretleri'ni incelemeye başlar. Uzun bir yol katederek geldikleri Şeyh Mahmut Samini Hazretleri, kara kuru, dişleri dökülmüş ve çürümüş biridir. Üstelik içtiği tütünden dolayı sakalı ve bıyığı sarıya dönmüştür. O, içinden "Tütün içen §eyh olur mu?" diye düşünür. Bir müddet sonra kahve gelir, tmam Efendi kahvesini içerken her nasılsa beyaz olan cübbesine bir miktar kahve dökülür. Üzgün bir şekilde: "Mahvoldu cübbe." diye düşünür. Mahmut Samini Hazretleri: "Hafız, cübbeni çıkar da Mustafa temizlesin." der. O, cübbenin temizleneceğine inanmaz ama, yine de çıkarıp verir. Cübbe birkaç dakika sonra geri geldiği zaman bakar ki, kahve lekesinden eser kalmamıştır. O gece imam Efendi garip bir rüya görür. Rüyasında dünyadaki bütün nebatlar yüce Allah'a ibadet etmektedirler. Ne var ki tanımadığı bir bitki Allaha bir türlü secde etmez. Sabah uyandığı zaman Samini Hazretleri kahvesini içmektedir. Bir süre sonra imam Efendi'ye: "Hafız bir ateş getir de şu Allaha ibadet etmeyen otu yakalım" deyip ateş ister, imam Efendi rüyasında gördüğü nebatın tütün olduğunu anlar, iş bununla da bitmez, imam Efendi'ye: "Hafız, biz bu tütünü şunun için içiyoruz: buraya tütün içen birçok ihvan gelmektedir. Şayet ben içmemiş olsam, tütün içen ihvanların çoğu beni dinlemeyip tütün içmek için dışarı çıkacaklar. Halbuki şimdi hem tütünlerini içiyor, hem de oturup beni dinliyorlar. Bunun keyifçisi değilim. Sırf bunun için içiyorum." der. O gün cemaate imam Efendi namaz kıldırınca, ihvanlar arasında bir fısıldaşma başlar. Bunlardan biri, Samini Hazretlerinin ileri gelen müritlerinden Miyadmh Mehmet Efendi'ye misafirin niçin imamete geçtiğini sorar. Miyadmh Mehmet Efendi: "O daha mürşid görmeden ilk devreyi kendi güzel ahlakı ve istidadı ile bir hamlede atlatmıştır." diye cevap verir, imam Efendi ve arkadaşı Samini Dergahında tanı üç gün misafir kalırlar. Dördüncü günü dönmeyi düşünürken Samini Hazretleri imam Efendi'ye: "Hafız, misafirlik üç gün olur. Bahçedeki sezbeler kurumak üzeredir. Havuzu sal da sebzeleri bir sula." der. imam Efendi bir şey demeden bahçeye iner. Sebzelerin yansını sulamıştır ki, havuzun suyu biter. Samini Hazretleri'nin huzuruna vararak: "Efendi, sebzelerin yansı sulanmadı."der. Mahmut Samini Hazretleri: "Niçin" diye sorunca, o, havuzdaki suyun bittiğini söyler. Samini Hazretleri: "Hafız sen ne diyorsun?" der ve "O havuz bahçenin tamamını suluyor!. Bir yanlışlık var. Sen git havuza bir daha bak." der. imam Efendi tekrar inip bakar ki, havuz ağzına kadar doludur. Onun Samini Hazretleri hakkındaki düşüncesi yavaş yavaş değişmeye başlar.

O, şeyhine zor bağlanmıştır ama, bağlandıktan sonra da ona hiç mi hiç kusur etmemiştir. Elinden geldiğince ziyaretine gitmiş, her seferinde gönlünü cilalayarak dönmüştür. Onun Samini Hazretleri'nden aldığı feyz imam Efendi'yi rütbelerin en üstüne çıkarmıştır. Samini'nin sır dolu dünyasını bir seferde değil, her gidişinde yeniden keşfetmiştir. Murat suyu kadar gür akan ilim pınarından bostanına yeterince su bağlayarak yeni yeni meyveler sunmuştur. Samini onun içini kavuran bir köz, önünü aydınlatan bir ışık olmuştur.

O, Çemişgezek'te kaldığı süre içerisinde Çemişgezek'teki meşhur filozof ve şair Nu/het Dede ile tanışır. Dostluğunu ilerleterek onu Palu'ya Şeyhi Mahmut Samini Hazretleri'ne götürür. Nüzhet Dede'yi Mahmut Samini Hazretleri'ne intisap ettirdikten sonra döner, imam Efendi, Samini Hazretleri'nin dergahında 18 gün sulukta kalır. Suluk bittikten sonra Mahmut Samini Hazretleri imam Efendi'ye: "Senin günlerin tamam. Bundan sonra tuttuğun bu yolda Allah senin yardımcın, Hızır yoldaşın olsun. Senin icazetini hazırladım. Mustafa Naci Efendi getirsin. Yalnız Harput'ta kalacaksın." diyerek imam Efendi'ye Samini dergahından gerekli icazcl verilir.

"Hocan seni iyi yetiştirmiş. Ama Hafız şunu bilesin ki ilmin çeşidi çoktur. Bunlar inanan herkesi Hakk'a ulaştırır. Bizim sana vereceğimiz ilim tasavvuf! ilmidir. Bunun da merhaleleri vardır. Biz ancak seni belli bir yere getiririz. Bu uzun yolu çabanla ve mürşidinle birlikte gideceksin. Unutma ki, meşakkatli bir yoldasın." deyip önündeki yolun çok zor bir yol olduğunu anlatmaya çalışır. Bir süre sohbet ettikten sonra çalışma günlerini belirleyerek Ahmet Meramı Hazretle-ri'nin yanından ayrılır.

Diyarbakır'daki görevi sırasında bir arkadaşı Palu'ya gideceğini söyleyince, imam Efendi bunun sebebini sorar. Arkadaşı orada büyük bir şeyhin bulunduğunu, amacının bu büyük şeyhi ziyaret etmek olduğunu belirtir, tmam Efendi önce: "Öyle şeyhleri ben çok gördüm." der. Arkadaşının ısrarı üzerine imam Efendi de gitmeye karar verir. Ve ikisi birlikte Palu'nun yolunu tutarlar.

Tarikatta emirler makamların en üstünden gelir. Nerede görev verilirse oraya gidilir, işte Osman Bedrettin'in bu duası Hakkı ilahide değer bulur. Ona Buhara'dan Ahmet Meramı adında değerli bir veli, hoca seçilmiştir. Onun aldığı bu görev, Osman Bedrettin'i kaldığı yerden devam ettirme görevidir. Ahmet Merami Hazretleri kendisine ilahi yoldan bildirilen bu görevleri yerine getirmek üzere, bir gece habersizce Buhara'dan ayrılır. Görev yeri olan Erzurum'a gelerek, Hasankale'nin Bevelkasım Köyü'ne imam olur. ilmi ve takvası sayesinde kısa zamanda şöhrete kavuşur. Onun bu şöhreti Hafız Osman Bedrettin'in kulağına kadar ulaşır. Bunun üzerine Hafız Osman Bedrettin Hasankale'nin yolunu tutar. Bir namaz vakti köye gelerek camiye gider, imamlık görevi yapan Merami Hazretleri, yetiştireceği gencin bu olduğunu anlar. Namaz bittiğinde Osman Bedrettin'e yaklaşarak: "Hafız Osman, hoş geldin." der. Osman Bedrettin hayretler içerisinde onun elini öper. Ahmet Merami Hazretleri'ne: "Sizden ders almak istiyorum." der. Merami Hazretleri: "Ya Hafız, biz Buhara'dan buraya boşuna mı geldik!" diyerek Osman Bedrettini alıp evine götürür. Onu, evinde kendi usulünce imtihana çeker. Maksadı bilgisini yoklamaktır. Ahmet Merami Hazretleri onu yetiştiren hocayı överek:

O, Bevelkasım Köyü'ne sürekli giderek derslerini hiç aksatmadı. Rivayete göre bir kış günü hocasına gitmek için yola çıktı. Yolun yansına gelmişti ki, şiddetli bir tipi ve sis onu iyice bunalttı. Osman Bedrettin elini açarak Hakk'a yalvarmaya başladı. O, her başı darda kaldığında bunu yapardı. Üzgün bir halde iken, yanında beyaz bir atlı gördü. Gelen bu atlı Osman Bedrettin'e: "Tut elimden" diyerek onu atın terkisine aldı. Bir müddet sonra Bevelkasım Köyü'nün girişinde Osman Bedrettin'i alından indirerek kaybolup gitti. Hocasının kapısını çaldığında, Merami Hazretleri ellerini kaldırmış onun için dua ediyordu. Onu bir-den karşısında gören hocası, AHaha şüfcretmeye başladı. Hafız Osman Bedrettin yolda başından geçenleri Hocasına anlatınca: "Ya Hafız, o atlı Hızır'dı" dedikten sonra o gün Hafız Osman Bedrettin'e son dersini verdi. Ders bitince: "Benim görevim burada tamamlandı. Bundan sonraki yolu yeni bir mürşidle alman gerek. Sen artık kendine o mürşidi ara. Hak teala o mürşidi sana nasip edecektir. Benim Buhara'ya dönmem gerek. Oradakiler beni bekliyorlar." dedi. Hafız Osman Bedrettin hocası Ahmet Merami Hazretleri'nin bu sözlerinden dolayı oldukça üzüfdü. Bevelkasım Köyü'nden ayrılırken Ahmet Merami Hazretleri onu köyün dışına kadar uğurladı. Hafız Osman Bedrettin yine hocasız kalmıştır. Erzurum'a döndükten sonra yeniden bir mürşid aramaya koyulur. Yıl 1877'dir. Tarihte "93 Harbi" dediğimiz Osmanlı-Rus savaşı patlar. Ruslar Erzurum önlerine kadar gelirler. Erzurum'u müdafaa eden Gazi Ahmet Muhtar Paşa, Aziziye'de tabyalar hazırlamaktadır. O sabah tan yeri ağarırken Ayaz Paşa Camiinin minaresinden bir ezan sesi yükselir. Bu ezan-ı şerifteki efsunlu hava bütün Erzurum'da duyulur. Ertesi günü halk toplanarak silahlanır. Topluca Gazi Ahmet Muhtar Paşa'nın yanına giderler. O gün Aziziye tabyalanndaki savaşı anlatmak mümkün değildir. Ruslar Aziziye tabyalarına karşı denedikleri bu saldırıda Erzuruma giremezler. Gazi Ahmet Muhtar Paşa o sabah Ayaz Paşa Camiinden kimin ezan okuduğunu sorar. Cephe Komutanı Kurt ismail Paşa: "Ben o sesi tanıyorum. Miralay Bahri Bey'in kumandasında bulunan biridir. Onu düşmana saldırırken gördüm, elinde silahı yoktu. En önde hücum ediyor, taşlarla saldırıyordu. Paşam, attığı her taş düşmana değiyor ve taşın değdiği düşman askeri, ölüyordu," deyince, Gazi Ahmet Muhtar Paşa: "Onu bana getirin." der. Hafız Osman Bedrettin'i bularak Paşanın karşısına getirirler. O değerli Paşa Hafıza iltifatlarda bulunur. Sonra da Hafız Osman Bedrettin'i 28. Alayın, üçüncü taburuna "Tabur imamı" olarak tayin eder.

Allah razı olsun

imam Efendiye atfedilen pekçok keramet vardır. Bunlardan bazdan şunlardır. Harput ulemasından Müftü Kemal Efendi gözündeki bir rahatsızlık için istanbul'a gider. Onu hastaneye yatırırlar. Hastalığı bir türlü iyleşmez. Büyük acılar içerisinde iken bir an için uykuya dalar. O, kısa uyku anında bir rüya görür. Gördüğü bu rüyada, imam Efendi elinde bir tepsi ve üzerinde bir fincan kahve ile hastahanedeki odasından içeri girer. Kemal Efendi'ye: "Hafız, kahveyi özlemişsindir. Sana kahve getirdim." der. Müftü Kemal Efendi şaşırır, heyecandan kahvesini zorlukla içer. Kahve bittikten sonra imam Efendi: "Telvesini gözüne sür, hiç bir şeyin kalmaz." der. Müftü Kemal Efendi denileni yapar, tmam Efendi fincanı alarak kapıdan çıkar. Kemal Efendi hızla kapıya koşarak uğurlamak ister ama, koridorda kimseyi göremez. Bu sırada da rüyadan uyanır. Gözündeki ağrının kesildiğini hisseder. Birkaç gün sonra da hiç bir şeyi kalmaz. Doktorlar bile şaşırmışlardır. Onlara: "Kahva telvesi iyileştirdi." der. Yine tstanbulda iken bir rüya daha görür. Rüyasında Har-put'tadır. Kendisine, imam Efendi'nin Ziyaeddin isminde bir oğlunun olduğunu söylerler. Sabah kalktığında istanbul'dan bir telgraf çeker. Bu telgrafında, imam Efendi'nin bir oğlunun olup olmadığını, olmuş ise ne zaman doğduğunu ve isminin ne olduğunu sorar. Gelen cevapta, rüyayı gördüğü gece imam Efendi'nin bir oğlunun olduğunu, kendisinin Ağın'da bulunması nedeni ile henüz isminin verilmediğini bildirirler. Müftü Kemal Efendi Istanbuldan Harput'a döndüğü zaman, ilk olarak imam Efendi'nin doğan oğluna hangi adın konulduğunu sorar. Hayretler içinde "Ziyaettin" koyduklarını öğrenir, tmam Efcndi'nin elini öpmeye gittiği zaman imam Efendi, Müftü Kemal Efendi'ye: "Hoş geldin Kemal Efendi, maşallah telve gözüne iyi gelmiştir" diyerek tebessüm eder. O, bu ziyaretten sonra imam Efendi'ye intisab etmiştir/3)

Oğlu Ziyaettin Uz beyden aldığımız bilgiye göre imam Efendi aslen Erzurumlu'dur. Asıl adı Osman Bedrettin'dir. Çemişgezek nüfus kayıtlarından alman bilgiye göre, 1858 yılında Erzurum'un Abdurrahman Ağa Mahallesi'nde dünyaya gelmiştir. Baba Adı Selman Sukuti, anne adı Esma Hanımdır Bedrettin dünyaya geldiğide adet üzere kulağına ezan okunur. O, okunan bu ilk ezanı duyduğu zaman elini havaya kaldırarak ezanın bitimine kadar indirmemştir. Doğumunda meydana gelen bazı hadiselere bakarak, bunları ileride büyük bir zat olacağına işaret saymışlardır. Babası o küçükken vefat eder. ilk derslerini Erzurum'daki hocası Mehmet Tahir Efendiden alır. Dokuz yaşında iken Kur'an-ı Kerim'i ezberler ve hafız olur. Gittiği medresede sarf ve nahiv dersleri alarak Arapçayı öğrenmeye başlar. O, Arapça'yı öğrendikten sonra tefsir, hadis ve fıkıh ilimlerine yönelir. İlk defa "Hucurat" suresinin tefsirini okuyunca, bilmeden işleyeceği günahlardan korkarak az konuşmaya başladı. Hocası ve arkadaşları tarafından çok sevilirdi. Onun islami ilimlere olan meyli kısa zamanda kendisine çok şeyler öğretti. Bir gün hocası Mehmet Tahir Efendi: "Molla Hafız, bütün bildiklerimi sana öğrettim. Ayrıca bilmediklerimi de öğrettim. Çünkü sana öğretmek için ben de okudum. Bundan ötesine gidemiyorum. Artık senin benden fazla İlme sahip olan bir hocaya ihtiyacın var. Bugünden itibaren sana daha ders vermeyeceğim." der. Bunun üzerine Hafız Osman Bedrettin yeni bir hoca aramaya başlar. O, ilme doymak bilmeyen bir hırs içindedir. Hocasının bırakmasından sonra bir boşluk içerisine düşer. Bir gün Allahü Teala'ya söyler yalvarır: "Yarabbi, dertliyim. Derdime derman için sana geldim, ya muin." diyerek yüce yaratandan yardım ister.

Akşam Samini Hazretleri imam Efendi'ye bir konuşma yapar. Der ki: "Hafız, bir insan mağrur olmam ilidir. İlim alçak gönüllülük gerektirir, tlim bir mürşide tam teslimiyettir. Bir insanın başına, dişine değil, gönlüne bakacaksın. Gönlün kırılacak ama, gönül kırmayacaksın. Bu çileli yolda çileni doldurup, insan-ı kamil olmak için çok çalışacaksın. Ama, asla mürşidsiz yola çıkmayacaksın."