Kapımı çalarsan bir

Yüreğimin işi, Yalnızlık caddesi, Elim yüzüm kir-pas değil ki, Sevdanla kirli, İşim çok zor benim, Her sabah erkenden kalkıp...''Seni Seviyorum''

ve bir geminin dümeni gibi çevirerek istasyon düğmesini

sayfaları oyulmuş

sonrasında kıymet bilinmezlik

gün Eşikteki ayakkabılara aldanıp Evimin içini kalabalık sanma

yürürüm gecede yanarım senin için

güneşim karardı sen hiç bilmedin

arasında! ..

bu yüzden en çok

bile alamayacağım için

Büyüklerle ben yapamıyorum Çocuklarda almıyor beni oyunlarına..

yanında titreyen

ooff yaa bitmedi sitemleriniz

kırılan çerçevelerin

kıyıya vurup

bir ben yapamam sensiz

gece gündüz geçer hayalin gözümden

savursun külümü döksünde geçsin

tıpkı sen gibi

hüzünlü bir aşk filmini oynuyor

harçlığımı atardım

yağmur mazgallarını

bil ki bu şehirde

Devlet dairesinde yangından kurtarılmayacak Sıkışmış bir çekmece gibiyim Açılamıyorum sana...

onun adı kıymet bilinmezlik değil şımarmak seven sevdiğini yerden yere vururmuşya ondan olsa gerek... gülü seven dikenine katlanırmış... nazına ve dikenine katlanmayacaksan güle dokunmayacaksın... dikensizde gül olmaz ya hani...

yürüyorsun fenerimin ışığında

senınle dınledığımız

kıyametler koptu sen hiç duymadın

ve yaşamdan bir tek yudum

Kardeşiyle sokaklarda hep bir örnek giydirilen sen Nasıl sevmezsin eşitliği Yürürken düşen çoraplarını aynı hizaya getirmek için Annen değil miydi önünde diz çöken..

sevgilisinin fotoğrafını

intihar ettiği

Bir kez olsun çıkmazken ağzından

usulca bırakır..

özlem

tavanarasındaki delikten

gitme dur desem beni dinlermisin

beklemeden atlarım vapurlara

bir kuş arayan

bizimkisi sitem gibi görünsede adı özlem

eskimiş saçak gibiyim sensiz

bir deniz

Hiçbir genç kız

taki kavuşana dek

Odunsuz bir sobanın

bilirim yinede sen asla dönmeyeceksin...

üstlerine yatay olarak

ve sonu ayrılıkla bitecek

kayboluyorum bir zamanlar

iskelenin verilmesini

Öpüşme sahnesinin tam ortasında

Atmaya kıyamayan annem, Bütün ayakkabılarımı dizmiş yalnızlığıma?

radyo dalgaları

yer göstericisiyim

içine gizliyor

içimde kalan ne varsa

Son karesi gibi Redkit'in Batan güneşe doğru sürerken atımı Gitme kal demeni bekliyorum Ama yalnızca rüzgar çekiştiriyor atkımdan Çarmıha gerildiği yaşta İsa'nın Avuçlarımdan tutan iki çocukla çiviliyim yaşama

bir de kaşık konsun

taşımıyor kolyesinde

bırak üstüme gelsin çıplak ateşin

günahkar ruhumu yaksında geçsin

sokağa atılan

bir aşk romanının

Evlilik fotoğraflarının yırtılarak

ama ölüm

ardın sıra koştum dönersin diye

tabancasını...

tahtalarıyla çakılıyor

çocuğu görse yağmur

içeri girdiğin yazlık sinemanın

bir ben ölürüm sensiz

kumbara sanıp

seni sevdiğimi

mezar taşlarım

Herşey zamanında güzeldir, ve zamanında olduğu zamanki heyecanı, hazzı, yürek çarpıntısını hiçbir zaman vermez...

yol kenarındaki

böyle gideceksen eğer can evimden vur gitsin...

Kanadının altına sığınacak

her gün söylememi yadırgama

ya da bütün balinaların

Küçük odaya çıkıyorum tavan arasındaki

çocuk tabutları

dağıtsın içimde kalan ne varsa

beyaz duvarında...

Çay bardağı biçiminde yontulsun

Oyuncak alacak param yokken, Daha çok oyuncağım vardı, Şimdi aklıma bile gelmiyor hayallerim, Salondaki halıya, Yüzükoyun yatıp, Plastik trenimle oynasam şimdi, Unutur muyum acaba seni?

gözyaşlarını odaya

çok hoşş

denizden ve senden alacaklıyım.