Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?

Karanlıkta bulutlar parçalanıyor

Ne vakit bir yaşamak düşünsem

Bu derde düşmeden önce.

Ben sensiz kalanlara seni yaratıyorum,

Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,

gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar,

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;

Sana kullanılmamış bir gök getirsem

Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti

Her zamanda, her yerde sen bende yaşadıkça...

Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?

Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor

Seni, anlatabilmek seni,

Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum

Alnım öperler,

Senden gayrısına yoksam,

Bana Seni Gerek Seni

Günlerden sonra bir gün,

Seni sevmekten önce anlamak isterim.

Hatırla ki mahşer günüdür

N'eylesin olum herkesin başında.

Ya gözler altındaki mor halkalar?

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git

Cennet cennet dedikleri

Sen bende hüküm sürmektesin.

Hangi şarkıyı duysam, bizimçin söylenmiş sanki

Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm

Fakat yine üzülme, müsterih ol;

mazilerinde görkemli bir yaşanmışlığa tanıklık etmiş olmasalardı eğer?

Belki körsün kırılmışsın telaş içindesin

Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,

Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,

Cigaramdan yanar.

Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Bu güler yüzlü adam ben değilim

tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer?

Can garip, can suskun

Etme gel,

İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük

Üşüyorum, kapama gözlerini...

Ve neden sonra

Ben sensiz olanlara seni aratıyorum,

Yunus'dürür benim adım

Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır,

Yitirmiş öpücükleri,

Gelip durmuşsam kapına

Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.

İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur

Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor

Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Rüzgarların, nehirlerin, kuşların sesinden,

İçimi seninle ısıtıyorum.

<a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.antoloji.com/attila-ilhan/siirleri/">Attila İlhan Şiirleri Sonraki Şiir

Sevmelerim,

Külüm göğe savuralar

Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?

Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların

Bir ben uyumadım,

Kaldırımlarda yağmur kokusu

Özdemir Asaf

Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?

Şayet sesimi farkedemezsen,

Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya

Göz yaşlarıma, ellerinizle?

Aşkın aşıklar oldurur

Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken

Haftalar ellerimde ufalanıyor

Saçlarına kan gülleri takayım,

Ben yanarım dün ü günü

N'olur gel,

Ben Sana Mecburum

Yokluğun, cehennemin öbür adıdır

Okyanusun en ıssız dalgasına

En leylim gecede ölesim tutmuş,

Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni

Ne de şeytan, bir günahı,

İki cihanda maksudum

Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu

Durup köşe başında deliksiz dinlesem

Sevmek için güzele mi bakmalı?

Can paramparça...

Aç kaldım, susuz kaldım.

Neden böyle düşman görünürsünüz;

Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?

Bir namazlık saltanatın olacak.

İnsan bu yasa gelince anlarmış.

Tutsak ustura ağzında yaşamaktan

Seni saklayacağım, seni yazıp-andıkça

Her doğan günün bir dert olduğunu,

Dost yüzlü,

Hayata beraber başladığımız

İnan bana sevgilim inan,

Cahit Sıtkı Tarancı

Bu şehir o eski İstanbul mudur

Dipsiz kuyulara,

kim özlerdi avuç içlerinin ter kokusunu,

Ard-arda kaç zemheri,

Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti

Belki Yeşilköy'de uçağa biniyorsun

Sufilere sohbet gerek

Kimi zaman ellerini kırar tutkusu

ansızın

Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Gözünün yaşına bakmadan gider.

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,

Eğer beni öldüreler

Ne kadar yakından ve arada uçurum;

Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini,

o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,

Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.

Var mı ki doymazlığım?

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya

Bırak vehmimde gölgeni

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi

yalnız kalmaktan korkmuyorum da, ya canım ellerini tutmak isterse?

Ağlasam sesimi duyar mısınız,

Bozuksam,

Beklenen

İlle de ille

Aşk denizine daldırır

Seni, anlatabilmek seni.

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım

Su gibi aziz bir şeysin;

İyi çocuklara, kahramanlara,

Rüzgarda asi,

Bir yer var, biliyorum;

düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman

Ekmek kadar mübarek,

evet sevgili,

Evimde şenliksin, bahçemde bahar;

utanılacak bir şey değildir ağlamak,

Orhan Veli Kanık

Ne hasta bekler sabahı,

Desem ki...

Gökyüzünün başka rengi de varmış!

Delikanlı çağımızdaki cevher

Ne yokluğa yerinirim

Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,

Biliyorum Sana Giden Yollar Kapalı

Dört yanım puşt zulası,

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur

Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra

Bir bu yana...

Bana seni gerek seni

Necip Fazıl Kısakürek

İsteyene Ver anları

Hangi resmime baksam ben değilim:

Hayın, karanlıktı gece.

Solması için gülü dalından mı koparmalı?

Ben sana mecburum sen yoksun.

Fermanım yazar

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım

Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem

Uyudun uyanamadın olacak

Rüzgarlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.

belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,

Bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor

Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,

Mısralarımda;

Çünkü iki kişiydik

Seni beklediğim kadar.

Can Yücel

Seni bağırabilsem seni,

Sonrası iyilik güzellik.

Cemal Süreya

Suskun, hayın, çiyansı.

Oturmuş yazıcılar

Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu

Ve soframda en eski şarap.

Victor Hugo

Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek

Kaç leylim bahar,

Ne varlığa sevinirim

Ben sana mecburum bilemezsin

çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı belki de,

Geç fark ettim taşın sert olduğunu.

Ahmed Arif

Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız

Tecelli ile doldurur

Taht misali o musalla taşında.

Mecnun olup dağa düşem

İstanbullar

Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir kaç hayat çıkarır yaşamasından

Tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede,

Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.

Dost gülücüklü

Ne donup duruyor havada kuşlar?

Senden tattım yemişlerin cümlesini.

Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı

Şakaklarıma kar mı yağdı ne?

Hadi gel,

uykusuzluklar yıkıp geçmezdi kısacık kestirmelerin ardından,

Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.

Maviye çalar gözlerin,

Toprağım anda çağıra

Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü

Nimettensin, nimettensin!

İtten aç,

<a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.antoloji.com/attila-ilhan/">Attila İlhan <a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.antoloji.com/attila-ilhan/hayati/">Hayatı <a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.antoloji.com/attila-ilhan/siirleri/">Şiirleri <a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.antoloji.com/attila-ilhan/forum/">Forum <a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.antoloji.com/siir/stats/default. asp?sair=39">İstatistikler <a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.antoloji.com/attila-ilhan/zevkler/">Zevkler

Sevmelerim gibisi?

Sokak lambaları birden yanıyor

meydan savaşlarında korkular aşkı ağır yaralamasaydı eğer?

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;

Mecnunlara Leyla gerek

Akan yıldıza.

Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz

Körsem,

kalp, göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer?

Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin

Desem Ki

Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?

Aşkın ile avunurum

Zamanla nasıl değişiyor insan!

Her şeyi söylemek mümkün;

Sanki hiç olmamıştı

Su insanı boğar, ateş yakarmış!

kim uzanmak isterdi ince parmaklarına,

Ben sende yaşıyorum,

Seni, anlatabilsem seni...

Otuz Beş Yaş

Unutturmayacağım, seni yaşatacağım,

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,

Anlatamıyorum.

Hasretinden prangalar eskittim.

ıssızlığa teslim olmazdı sahiller,

Ahilere ahret gerek

Payı yok, apansız inen akşamdan,

Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,

Nerde o günler, o şevk, o heyecan?

Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.

Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri

maviye,

Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır bir güldürür;

Sevgideydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,

Büyüdükçe büyüyor gözlerin

Hırsızlık; para, malmı çalmaktır?

yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer?

Gittikçe artıyor yalnızlığımız

Namussuza, haldan bilmez,

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;

Dante gibi ortasındayız ömrün.

Bir o yana,

dokunulası ipek ten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer?

Bu kurtlar sofrasında belki zor

Dışarda gürül-gürül akan bir dünya...

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor

sen gittikten sonra yalnız kalacağım

Aşkın şarabından içem

Yangın mavisine.

Sen evreninde sana seni aratacağım.

Bir kibrit çöpüne varana,

Kahpe yalana.

Dokunabilir misiniz,

öylesine derince bakmasalardı eğer?

Terk etmedi sevdan beni...

Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı?

Kendimi çoğalttıkça, seni kuşatacağım,

terk etmedi sevdan beni,

Seni bulmaktan önce aramak isterim.

Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?

Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;

Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,

dünyaların

arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.

Vurgun ve bela

Kendimi çoğaltıyor, seni kuşatıyorum.

ihanetinden de onlar payını almasaydı eğer?

Ve ellerim kelepçede,

Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu

Geçti istemem gelmeni,

Hayır başka türlü olmayacak

Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık

Tütünsüz, uykusuz kaldım,

Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu

Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden

Yokluğunda buldum seni;

Desem ki sen benim için,

Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.

Senden kopardım çiçeklerin en solmazını,

Aşkın aldı benden beni

Sensin dünü gün endişem

Biliyorum sana giden yollar kapalı

Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,

Ay karanlık...

Nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim?

Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde

Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,

Birkaç köşkle birkaç huri

Her yıl biraz daha benimsediğim.

Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Ben sana mecburum bilemezsin.

eskiden ne çok şiir severdim, şimdi ruhsuzlaşmışım

Hatırası bile yabancı gelir.

Gün geçtikçe artar odum

Yunus Emre

Yılandan çıplak,

Hasretinden Prangalar Eskittim

Bil ki ölmüşüm.

Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar.

Bu böyle pek de kolay değil gerçi?

Belki haziran da mavi benekli çocuksun

Hangi kapıyı çalsa kimi zaman

kendi belirsiz sahillerinde amaçsız gezintilerle avunmaya kalkmamış olsaydın eğer?

Ne taze ölüyü mezar.

İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin

İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Eski zamanlardan bir cuma çalıyor

Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Attila İlhan

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız

rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla,

Hava kadar lazım,

Kötü rüzgar saçlarını götürüyor

Sus deyip adınla başlıyorum

Ellere nesi?

Öldürmek için silah, hançer mı olmalı?

Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

Benim mi Allahım bu çizgili yüz?

Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor,

Dönerim dönerim çıkmaz.

Gelme, artık neye yarar?

Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor

Can benim, düş benim,