Toplumsal boyut

Kızımın bir kaydırak başında keşfetmeye başladığı bu dünyaya birey altı dünya diyelim isterseniz. Tabi toplumun en küçük birimi birey değil de?canım? ve?ben? olunca ortalık biraz karışıyor. Dünyamız bir anda 6 milyar?canım? ve 6 milyar?ben? ile oldukça kalabalık bir hal alıyor.

(Liberaller neden başarısız? makalesinin İç hastalık 3: ?Cemaatsel? hak ve özgürlüklere sırt çevirmek isimli paragrafından)

Komşusu aç olduğu için ekmeğini ona veren, ?iyilik? uğruna kendi payını feda eden,

Fahişelik konusunda rastgeldiğim iki katı duruş var:

Sadece nükleer füzeler değil para hareketleri de kıtalar arası artık. İnsani yardım kurumları, suç örgütleri, medya? Siyaset de kıtalar arası yapılıyor kadın ve organ ticareti gibi. Çevre sorunları da kıtalar arası. Bir ülkenin ürettiği asit yağmurları başka bir ülkenin ormanlarını tahrip ediyor.

İster İslamcı olsun, ister komünist isterse pozitivist, bütün devrimlerin çelişkisi burada yatıyor: Yeni bir insan ve yeni bir halk yaratmak. Bu?pedagojik? çabanın zorlandığı her noktada devrim, devlet terörünü de beraberinde getiriyor. Tabi bu terörün yaygınlığı ve vahşiliği?yeni bir halk yaratma? projesinin kapsamı ve amaçlarının büyüklüğü ile doğru orantılı ?

Sonuç

Ancak liberallerin bu noktadan itibaren çuvallamasına da üzülerek bakıyorum. Çünkü tanıdığım liberaller ahlak konusunda şüpheci bir duruşu tercih ediyorlar:

İnsan-Lena için böyle midir bilemeyiz ama bir çok insan karnını doyurmak, aile geçindirmek için ahlaken?yanlış? işleri bile bile yapıyor. Bile bile diyoruz çünkü insan-Lena?nın yüzünü gizlemesinde adeta simgeleşiyor bu utanç ve gizlenme çabası.

Kız çocukları?ben büyüyünce fahişe olucam, köşeyi dönücem? demez. Bu durumdaki insanlara acımak, kızmak ya da bir katı özgürlükçü gibi?kendi bilir? demek istemiyorum. Gece vakti yol kenarlarında?otostop? yaparken gördüğümüz her insan-fahişe bireysel özgürlüğün ne derecede?çolak? bir kavram olduğunu yüzümüze çarpıyor. Özgürlük tek bacaklı bir masa gibi. Ayakta duramıyor:

yazıda faydalandığım kısımlar oldu. eyvallah dostum

- Ne demek neden? ALLAH?ın emri!

Cehenneme gitme korkusuyla çalmayan ve öldürmeyen varsa ne zavallı bir insandır o. Cennetteki köşklerin, yiyeceklerin düşüyle sadaka veren, dünyada bir koyup Ahiret?te 3 almayı planlayan ne kadar kumarbaz?

Terör sorunu çözülemez. (Terörist evlatlarımız ve Anzak leşlerimiz ve PKK?lıları affetmek)

-Canım istemiyor ama ben istiyorum!

Bireysel ahlak penceresinden?şehitlik? ve?fahişelik? ne kadar uzak görünüyor oysa?

1) İnsan-Lena?nın sağ bacağının yanındaki mobilyada 2 yaşındaki çocuklara uygun bir oyuncak duruyordu.

6 yaşındaki kızım oldukça yüksek bir kaydıraktan kayacak cesareti kendinde bulamadığı için ağlıyordu :

?Ahlak, iyilik, kötülük gibi kavramlar herkese göre değişir. Madem ki objektif bir sınır koyamıyoruz o halde hiç sınır koymayalım, başkasını rahatsız etmedikçe herkes dilediğini yapsın.?

Japonya?da insanların onurlarını korumak uğruna intihar etmeleri,

Şimdi bu bilgi ile yazının başında bahsettiğim insan-Lena?ya yeniden bakalım. Anne-Lena için çocuğunun karnını doyurmak o kadar üstün/yüce/ulvi bir görev ki bir gün değil her gün hatta her?müşteriyle? yeniden ölmeye razı. Ben-Lena emrediyor, et-Lena soyunuyor ve görevini yerine getiriyor. Bedeninin her zerresi ona tersini yapmasını söylüyor ama o etinden ve haysiyetinden daha üstün tuttuğu bir?görev? için ilerliyor.

Aslında bu gerilim sorunun sadece yarısı. Yani modernist politik sistemlerin üreteceği ikinci bir tür gerilim daha var ki o da birey üstü, yani bireyi içeren insan kümeleri ile oluşacak olan çatışma. Aile ile, cemaat ile, mahalle ile, cemiyet ile:

Birey altı dünya?nın keşfiyle birlikte bireysel ahlak, bireysel özgürlük gibi kavramlar da aşınıyor diye düşünüyorum. Neden?

? Özgürlük kimyası gereği başka bir kavramla eşleşerek dengelenmesi gereken bir olgudur. Bu denge sağlanmadığı müddetçe, insan nefsine hoş gelen şeyleri gözünde yüceltecek ve kendini en özgür sandığı anda nefsinin kölesi olacaktır. Ne faşist, baskıcı bir siyasi düzen ne de liberal bir demokrasi?hayvan gibi? yaşamayı kendine reva gören bir insana mutluluk veremez. Baskıcı rejim iyiyi, kötüyü ideolojik bir şekilde belirleyip halkını çocuklaştıracaktır, bu kesin.

Hollanda?da özgürlük uğruna çocukla cinsel ilişkinin yasallaşması.

Tabi hemen?X ve Y nedir? diye sormak gerek. İntihar eden bir Japonun koruduğuna inandığı haysiyeti mesela? Bu aşamada bir sonsuzluk algısı devereye giriyor. ?ben etten ve kemikten olan bedenimin varlığını feda ediyorum ki haysiyetim yaşasın?. Şimdi okumaya 5 dakika ara verin ve bu analizi sadece?teknik? olarak namus cinayetlerine, sadaka veren bir insana ya da ölümü göze alan bir askere de zihninizde uygulayın? Sonuçta insandaki?ben? algısının tek olMAdığını göreceksiniz. Bir?ben? uğruna başka bir?ben? feda edilebiliyor. Bazen sadaka olayında olduğu gibi küçük maddi çıkarlar bazen de biyolojik hayatın kendisi.

Sorumlulukları, hakları ve özgürlükleri sürekli gündemde olan birey ile?ben? aynı şey midir? Bu sorulara daha net yanıt arayabilmek için birbiriyle ilgisiz gibi görünen şu üç örneğe göz atalım:

Dünya üzerindeki insanlar ıssız birer adada değil tam tersine gittikçe?küçülen bir kamusal alanda? yaşıyorlar.

Faşizm ve ona yakın duran her türlü oluşuma karşı liberallerle hemfikirim. Yani devlet eliyle erdemin tarif edilmesi ve halka dayatılması felaketten başka birşey getirmiyor:

Bireysel özgürlüğün tek başına ayakta duramayacağını bu şekilde hatırlattıktan sonra erdem? ahlak gibi kavramların kimyasına girmeye çalışalım ve ardından bunların bireysel olup olamayacağına bakalım.

Ticaret, savaş, internet, siyaset, çevre kirliliği? Hayatımızı dolduran iyi ve kötü ne varsa küreselleşti. Yeryüzünde yaşayan insanları bir arada barış içinde yaşatabilecek bir hayat görüşü artık ütopya değil aciliyet halini aldı. Böyle bir dünyada fanatik liberalizmin?bırakınız yapsınlar? duruşu çoktan son kullanma tarihini doldurdu diye düşünüyorum.

Bireysel özgürlüğün kendisi ahlak ve erdemden, bu iki kavram ise toplumdan ayrı düşünülemiyor. ?Ötekiyle? ilişki olmadan tarif edilemiyor ahlak. Öteki yani hak sahibi. Ama?öteki? insan topluluklarıyla sınırlandırılmalı mı? Doğadaki hayvan ve bitkiler de hak sahibi değil mi? Ahlak aynı zamanda doğayı korumak için kendi çıkarlarını feda etmek değil mi?

Fakat?ahlakı tarif edelim? derken yani bu kavramı bir norma sokarken, standartlaştırırken faşizmin kucağına düşmekten kendimizi nasıl koruyacağız? İslam?ın tam tersi olan Humeynizm?den ya da Kemalcilikten kendimizi nasıl koruyacağız?

Netice olarak özgürlüğün dengeleyici unsuru erdemdir. ?benim özgürlüğüm diğer bireylerin özgürlüklerinin başladığı yerde biter? demek değildir doğru çıkış noktası. ?Kendim için istediklerimi diğer insanlar için de istiyorum? seviyesinde olabilmektir.

Süper Bir yazı Herkesin okuması gerekli bence İnsanlığın kaybolduğu şu devirde...

Türkiye?de namus uğruna özellikle kadınların öldürülmesi,

?Ben? kimdir?

?Bütün devrimlerin en büyük hatası erdem denen şeyi yeryüzünde kurumsallaştırmaya çalışmaktır. Bir halkı devlet gücüyle iyiden yana, bilge, özgür, ılımlı ve adil yapmak istediğinizde herkesi öldürmekten başka çareniz yoktur!?

?Hamile olduğunu öğrendiği andan itibaren bir kadının kendine ve geleceğe bakışı değişir. Eşiyle ilişkilerine de yansır bu. Onlar artık cumartesi akşamları gidecekleri iyi bir film arayan iki sevgili değil geleceğe dair projeleri olan bir anne-babadır.

b) Katı özgürlükçü: Yetişkin iki insan ne isterse yapar. Fahişelik yapmak isteyen birine bir liberal olarak söyleyebileceğim bir şey yok.

-Canın istemiyorsa mecbur değilsin.

- Tamam da neden?

Bu birey altı penceresinden Nazilere karşı mücadele eden direnişçi bir Fransıza bakalım. Elinde silahla görev yerine doğru yürüyor. Bedeninin her zerresi ona?geri git, ne işin var? Öleceksin! Sen mi kurtaracaksın Fransa?yı? diye haykırıyor ama ben-fransız et-fransıza sözünü geçiriyor. Direnişçi et-ölüme razı ettiği bedeniyle ölümsüz/sonsuz olduğuna inandığı bir?yaşama? doğru yürüyor.

Evet? Bazı kavramlar çift gezerler ve onları bölüp parçalayarak anlamaya çalıştığınızda tam da aradığınız şeyi kaybedersiniz ?

Boyu bir kaç milimetreyi geçmeyen bu küçük insan suya düşen bir mürekkep damlası gibidir. Hem suyun rengini değiştirir hem de kendisi suyun etkisiyle bir mürekkep damlası olmaktan çıkar. İnsan bir topluluğa girdiği andan itibaren çok yönlü bir etkileşim başlar. Bu etkileşimin takibi ya da kontrolü imkansızdır. Sınıfa gelen yeni bir öğrenci, işe yeni alınan bir memur artık o eski?ben? değildir. Girdiği topluluk da o gelmeden önceki topluluk olmayacaktır.

Önemli nokta bu etkileşimin geri çevrilmesinin de imkansız oluşudur.

Bireysel özgürlükler ve piyasa mekanizmaları ile belirlenen liberal bir yaşam çerçevesi gerçek hayatın taleplerine hitap etmiyor. Kendi adıma liberallerin bu duruşunu bir düşünme tembelliği ve sorumluluktan kaçış olarak değerlendiriyorum.

Ne Yunus Emre?den ne de Sigmund Freud?dan haberi olmayan kızımın benliğindeki çatışmaları böyle kişileştirmesine çok şaşırmıştım. ?Canım? dediği bir?aktör? ile?ben? dediği bir başka aktör vardı içinde ve bu iki aktörün istekleri çatışabiliyordu. Üstelik kendine daha yakın hissettiği?ben? bu çatışmanın farkındaydı!

Ahlakın fizik ya da kimya bilgisi gibi öğrenilebilmesi için önce objektif bir biçimde tarif edilmesi gerekir şüphesiz. Yani inançları ne olursa olsun herkesin kabul edebilleceği tanımlar yapmak: Erdem, iyi-kötü, suç, günah, ceza?

Modernizmin kölesi olan bilim de suç ortağı bu çarpık durumun. Psikologlar, sosyologlar, kriminologlar, psikanalistler? Kimine göre modası geçmiş ahlakın, erdemin. Alafranga bir laiklik adına olması gereken ile olan arasına şeffaf bir duvar örülmüş.

Birey altı dünya ve toplum sayesinde görüyoruz ki gerçek özgürlük insanın?canının istediğini? değil ödevini yani?gerekeni? yapabilme özgürlüğüdür. Ve bu uğurda daha az?kıymetli? şeyleri feda edebilme özgürlüğüdür.

a) Katı ahlakçı: Günahtır, ayıptır! Bütün fakir kadınlar kötü yola mı düşüyor? Namusuyla çalışsın, aza razı olsun?

21ci yüzyılda ahlakı bize kim öğretebilir?

-Ama benden küçükler bile yapıyor, ben yapamıyorum.

Her üç durumda da?üstün? kabul edilen bir varlık / kavram /ilke uğruna daha?alt-aşağı? birşeyin feda edilmesi söz konusu. Bu davranışlar bir çok insana?yanlış? görünse de X uğruna Y feda etmek kalıbı iyi-kötü dediğimiz yargıların kimyasında var. Bunu ispat için aşağıdaki örneklere bakalım:

? Anatole France bir kahramanını şöyle konuşturuyordu:

Bu bağlamda bir arada barış içinde yaşaması umud edilen insanları bir torbadaki tenis topları gibi göremeyiz. Toplum hakları ve ödevleri birbirinin özgürlükleriyle sınırlanan bağımsız bireylerden oluşmaz. Hukuksal ya da siyasi çözümleri sadece bireysel modeller üzerine oturtmak ayrı bir hukuki ve siyasi varlık olan toplumun haklarını çiğnemek olur.

Liberalliğin ya da demokratlığın bu hayat görüşünü oluştrmaya talip olabilmesi için bireyin?içini? ve?dışını? hesaba katması gerekiyor.

Vatanını işgalden kurtarmak için ölümü göze alan.

Kimi bu ideali?metafizik? diye dışlar hatta aşağılar. Ama çoğu?tarafsızlık? adına bilerek ya da bilmeyerek pozitivizmden yana taraf tutar. Hiç hak etmediği halde pozitivist bakışı sıfır noktasına koyarsanız elbette ahlaki kaygılar?sağda? kalır. Ama kantarın topuzu da kaçmış olur.

?Din kültürü ve ahlak bilgisi dersi?

Geçen gün posta kutuma bir mesaj geldi, Lena adlı bir insan-kadın para karşılığında cinsel ilişki teklif ediyordu. Mesaja insan-Lena?nın çıplak fotoğrafı eklenmişti. Erkek-gözler için çekici bir kadın bedeni sergileyen bu fotoğraf insan-gözler için iki farklı şey anlatıyordu:

Herhalde bu zorunlu din derslerinin etkisiyle olacak, ?ahlak ve erdem? gibi kelimeleri kullanmaya başladığınız andan itibaren okuyucularınız/dinleyicileriniz genellikle din-iman moduna geçerler. Bunlar kırmızı çizgilerdir. Tartışılmaz değerlerdir bir çoğu için:

Özgürlük ve ahlak ile ilgili kavramları birey katına hapsetmenin imkansızlığını gördük yukarıdaki paragrafta. Daha doğrusu bireyi en küçük, bölünmez sorumlu/hak sahibi birim kabul eden liberalizm, islamcılık ve komünizm gibi modernist temelli politik sistemlerin eninde sonunda birey altı dünya ile bir gerilim üreteceğini saptadık.

Bizim gençliğimizde böyle bir ders vardı okullarda. Din bir?kültür?, ahlak da bir?bilgiydi?. Derslerimize bazen felsefe hocaları gelirdi. Ders kitabına bağlı kalınmaz, saygı, iyilik, kötülük gibi kavramlar üzerine heyecanlı tartışmalar yapılırdı. Bazı seneler ise daha?dinci? öğretmenler gelir, çok ezbere bir İslam kültürü anlatırlardı. Hangi halifenin devesi 3 yaşındayken 5 hurma çekirdeği yutmuş, tam 7 gün kabız olmuş? Öldüren ayrıntılarla insanı dininden nefret ettirmek için birebirdi bu şekil.

Evladını ezilmekten kurtarmak için kendini yola atan,

-Evladım üzülme, salıncaklara git.

Bir insanı eğitim yoluyla?ahlaklı? yapmak mümkün mü? En azından vicdanının sesini duymaya ve komutandan, patrondan önce vicdana uymaya hazır hale getirebilir miyiz çocukları? Belki de milli eğitim isimli çamaşırhanelerde beyinleri yıkamasak, onlara kulaklarını tıkamayı öğretmesek zaten duymaları gereken sesi duyacaklar?

Değerli yazarımız Enver Gülşen bu konuda ek olarak söylemek istediklerimizi zaten dile getirmiş ve çok güzel bir makale yazmıştı: Kemalizm, Demokratlık ve Liberallik adında.?

Teknoloji sayesinde/yüzünden?iyi? ve?kötü? olan herşeyin COğRAFİ menzili arttı. Eskiden?kötülüğü / suçu / günahı? arayıp bulmak gerekiyordu. Artık evlere servis yapılıyor.

Suç işleme artar. Suçlular yakalansa bile bireyle sınırlı adalet sistemi suçu önleyemediği için cezaevleri dolmaya devam eder.

Birey en küçük ya da tek?sorumlu? birim değildir, ahlakın konusu bireysel olduğu kadar alt-bireysel ve toplumsal olabilir. Birey altı ve birey üstü bu iki seviye ahlakın hem?üreticisi? hem de?tüketicisi? olduğundan ahlak bunlardan soyutlanmış olarak düşünülemez.

Çocukların cinsel istismarı önlenemez. Ne cezaları arttırmak ne de çocukları daha fazla korumak kalıcı sonuç vermez.

- Çalma! Öldürme! Zina yapma!

2) Fotoğraf çekilirken insan-Lena yüzünü saklamak istemişti.

Özgürlük ve ahlak SADECE bireysel midir?

Devlet birey dışındaki bu iki seviyeyi görmezden gelirse ne olur?

Şimdi?iyi? örnekler sayesinde daha net görebildiğimizi sanıyorum, ahlakın kimyasına ait bu gerçeği: X uğruna Y feda etmek, yani?özgürce? bir seçim yapmak.

Evet, bu?değerler? organize dinlerin tekelinde? İyilik, doğruluk zihinsel boyutundan uzaklaşmış, takkelere, cübbelere, tütsülere, ibadethanelere bürünmüş olarak çıkıkıyor karşımıza çoğunlukla. Cennette arsa pazarlayan bir emlakçı durumuna düşmüş imamlar, rahipler, hahamlar: ?Düşünme, sorgulama, inan, dediğimi yap, fazla kurcalama!?

Fakat diğer yandan, özgürlüklerin ancak başka bireylerin özgürlüğüyle sınırlandırıldığı toplumlarda birey rejimin değil ama kendi nefsinin kölesi olacaktır. Tüketim toplumlarının yol açtığı çevre kirliliği, silah ticareti, kadını ürünleştiren porno endüstrisi ve daha nice sorun bu köleliğin birer işaretidir.