küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye

Yaşlı adam üzgün bir ifade ile "Ne yazık ki karım Alzheimer hastası hiç bir şey anlamıyor, hatta benim kim olduğumu dahi bilmiyor" demiş.

koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak diye

selen en son yazdığını ben başlık olarak açmıştım :) o da güzel bir hikaye anlayana..

Hemşireler, önce pansuman yapmışlar ve 'biraz beklemesini ve röntgen çekerek her hangi bir kırık veya çatlak olup olmadığını inceleyeceklerini' söylemişler.

Ama genel olarak baktığımızda insanlar başkalarının tesiri altında fazlasıyla kalır o anda hatırlamak lazım bizim aklımız niye var :)

etrafından dolasıp saraya girdiler. Pek çogu kralı yüksek sesle eleştirdi.

'Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir.' diyordu kral.

hala ordaysan paylaşımlara devam lütfen. zevkle okuyorum :)

Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir

Yaşlı bey huzursuzlanmış; "acelesi olduğunu, röntgen istemediğini" söylemiş. Hemşireler merakla acelesinin nedenini sormuşlar.

tabi herşey anlayana anlayabilene :)

"Ama ben onun kim olduğunu biliyorum" demiş...

Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya

Yaşlı bir bey, sabah erken evinden çıkmış, yolda ilerlerken, bir bisikletlinin çarpmasıyla yere yuvarlanmış ve hafif yaralanmış.

Kesinlikle bu da süperdi...

Eleştirmek kolay ama üretebilmek zordur. Yıkmak, yaralamak için eleştirmek aciz ve beceriksiz insanların işidir

bir ressamdan hayat dersi

Renklerin ustası olarak anılan büyük bir ressamın öğrencisi eğitimini tamamlamış. Büyük usta öğrencisini uğurlarken, yaptığı resmi şehrin en kalabalık meydanına koymasını ve yanına da kırmızı bir kalem bırakmasını, haktan beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı iliştirmesini istemiş. Öğrenci bir kaç gün sonra resme bakmaya gittiğinde resmin çarpı işaretleri ile dopdolu olduğunu görmüş. Üzüntüyle ustasına gitmiş. Usta ressam öğrencisine, üzülmemesini ve yeniden resme devam etmesini önermiş. Öğrenci resmi yeniden yapmış. Usta, yine resmi şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını istemiş. Fakat bu kez resmin yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde boya ile birkaç fırça koymasını ve yanına da insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmelerini rica eden bir yazı bırakmasını önermiş. Öğrenci denileni yapmış. Birkaç gün sonra bakmış ki resmine hiç dokunulmamış. Sevinçle ustasına koşmuş. Usta ressam, öğrencisine şöyle demiş; ?İlkinde insanlara fırsat verildiğinde ne kadar acımasız bir eleştiri sağnağı ile karşılaşabileceğini gördün. Hayatında resim yapmamış insanla dahi gelip senin resmini karaladı. İkincisinde onlardan yapıcı olmalarını istedin. Yapıcı olmak eğitim gerektirir. Hiç kimse bilmediği bir konuyu düzeltmeye cesaret edemedi. Emeğinin karşılığını, senin ne yaptığından haberi olmayan insanlardan alamazsın. Sakın emeğini bilmeyenlere sunma ve asla bilmeyenle tartışma.?

Güzel..

Yolumuzdaki Engeller...

onunla kahvaltı yapmak için koşuşturuyorsunuz?" diye sormuşlar.

Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu. Sırtındaki

gözlüyor... Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray

başladı. Kan ter içinde kaldı ama, sonunda, kayayı da yolun kenarına çekti.

Açtı... Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde...

"Eşinize haber iletir gecikeceğinizi söyleriz" deyince.

görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın

Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.

herkes bizim yerimize düşünecekse zaten bizim aklımız neden var!!!

"Eşim huzur evinde kalıyor. Her sabah birlikte kahvaltı etmeye giderim, gecikmek istemiyorum" demiş.

Bir de birşeyi yapıp yapmama konusunda kararsız kalmışsak herkese sormamak gerek.. danışmak iyidir fakat kimseye bir konuda kendimize "yapamazsın" dedirmemeliyiz. çünkü insanlar kendi yapamadıklarını bizimde yapacağımızı düşünürler.. denemeden bilemeyiz.

Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın sağlık birimine ulaştırmışlar.

Hemşireler hayretle "Madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden hergün

Adam buruk bir sesle!...

tabiki elimden geldiğince paylaşırım anneolucaanlarsın:)

kesenin durduğunu gördü.

genelde evet başkalrının lafıyla çok hareket ederiz dediğin gibi o an düşünmek önemli :)

'Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır

Köylü, bügün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.