CUMANIZ MUBAREK OLSUN

Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader;

Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin?

Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan;

Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;

İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal.

ürperiyo insan dinlerken ve okurken

Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya?

Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun!

Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna;

Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya,

Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal,

Kafdağını assalar, belki çeker de bir kıl!

Sırtına Sakaryanın, Türk tarihi vurulur.

Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine;

Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.

necip fazılın kendi sesinden dinlemiştim çok güzeldi

Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek;

Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!

Bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl!

Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?

Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat!

Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;

Sen kıvrıl, ben gideyim, Son Peygamber Kılavuz!

Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kainat;

Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya! ..

Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;

Ne ağır imtihandır, başındaki, Sakarya!

evet çok güzel ve çok manalı

İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su;

Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan.

İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;

Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?

Rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız!

Eyvah, eyvah, Sakaryam, sana mı düştü bu yük?

Sakarya, saf çocuğu, masum Anadolunun,

Bu dava hor, bu dava öksüz, bu dava büyük! ..

Mermerlerin nabzında hala çarpar mı tekbir?

Sakarya, kandillere katran döktü geceler.

Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz;

Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu;

Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne,

Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!

Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;

Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?

Rabbim isterse, sular büklüm büklüm burulur,

Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu an;

Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.

Bulur mu deli rüzgar o sedayı: Allah bir!

Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için.

Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!

Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.

Sen ve ben, gözyaşiyle ıslanmış hamurdanız;

Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.