Hatıraların paslanır

Ölem ölem derdo ölem akar serindir

Sevilen seveni düşürür dile

Gitti de gelmedi canan buna ne çare

Eledim eledim höllük eledim

yari gören olur ise

Gün geçtikçe hastalığı artan Zeynep'in düzelmesi için, köyden gelip gidenler de anasının babasının çağrılmasını salık verirler. Başka çare kalmadığını anlayan Zeynep'in kocası da anasına babasına haber vermeye gider. Altı gün altı gecelik bir yolculuktan sonra bir akşam üstü Zeynep'in anası babası köye gelirler, Zeynep'i yatakta bulurlar. Perişan bir halde Zeynep hala türküsünü mırıldanmaktadır. Aynı türküyü anasına babasına da söylemeye başlar. Çevresindeki bütün köy kadınları duygulanıp göz yaşı dökerler. Annesi fenalıklar geçirir ve bayılır.

canım sesemi geldin

Var demedin yar

Yandı ciğerim de canan buna ne çare..

Seni ilelebet benimsin sandım

Odamızdan geçer gülüm seninle

ÖLDÜM yasa mı geldin

Adam öldürmeyi Hasan oyun mu sandın

Odam kireçtir benim

Boşa bağlanmamış bülbül gülüne

Keder es oldu yenemiyorum ah sensiz

Ben sevdim eller aldı

Yıllar sineye yaslanır

ölürüm yar sesine

kadem basamı geldin

çanakkale içinde aynalı çarşı oldu.

Hırkamı giymiş miyem

Biz bu sonbaharda buluşacaktık

paylaşımlarınız ve karşılamanız için teşekkürler,

Taşlara mı döndü kalbin gelmedin

Çözemedim çözülmüyor, çözemedim çözülmüyor Mihriban

Unutturur bir çok sebep

Seneler, asırlar değişse bile,

Ha işte tıpkı öylece

Bir daha gorek

Aşka hudut çizilmiyor, çizilmiyor, çizilmiyor Mihriban

O yarin yuzunu bir daha gorek aman aman

Sevdiğim bir gün bana

yarim bugün gider oldu

Ruk'al hoşgeldin epeydir gözükmüyordun çokta güzel bir başlığın var yazdığın türkülerde öyle ama hazin ve memleket ikisi bir arada olunca aklıma ilk gelen

Bahar geldi geçti sen gelmez oldun

Şaştım kara bahtın tahammülüne

Abdurrahim Karakoç

alı gitmiş karası var

Ömür fidanımı yoldun

Bir kara kasin bir kara gozun

Hangi taşa sarılsam

Görmeyince sezilmiyor Mihriban

Sarı saçlarına deli gönlümü baglamışlar

Uyanışların en tazeleri

cedrik&chen

Ölem ölem kanlı zalimdir

Eskiler yiter yenide

yüzünde gül kurusu var

gönülde yar yarası var

bu ayrılık neden oldu...

Mezar taşlarını Hasan koyun mu sandın

Baba ben derviş miyem

Aşk deyince ötesini arama

nesine yar nesine

İçinde yeşil çam ağaçları

Unutursun, unutursun Mihriban'ım

Zeynep'in gelin gittiği köy ile kendi köyü arası üç gün üç gece çeker. Bu kadar uzak olduğundan dolayı Zeynep, anasını babasını ve kardeşlerini tam yedi yıl göremez. Bu özlem Zeynep'in yüreğinde her gün biraz daha büyüyerek dayanılmaz bir hal alır. Köyün büyük bir tepesinde bulunan evinin bahçesine çıkarak kendi köyüne doğru dönüp için için kendi yaktığı türküyü mırıldanır ve gözleri uzaklarda sıla özlemini gidermeye çalışırmış.

merhaba yeniden...

Değişir her şeyin rengi

Ölürüm sevdiğim zehirim sensin

Ağlayanım var demedin

Gözün aydın sevin gayrı

Cahildim dünyanın rengine kandım

Tabiblerde ilaç yoktur yarama

Bu deli gönlün uslanır

Hey benim zizil parmak memleket gözlüm

Süt emerdin gündüz gece

Lambamda titreyen alev üşüyor...

Gece gündüz tenhalarda

Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar

ellerini çekip benden

zerdali güzeli gözlerinle bak bana

hem sever hem sevilirdik

Unuttun ya büyüyünce

sağ olsam gelmez idin

Aylar geldi geçti sen gelmez oldun

Şu Fırat'ın suyu akar serindir

Zeynep hasretini giderir, giderir ama artık çok geç kalınmıştır. Bir daha iyileşmez, sonu ölümle biter. Herkes Zeynep için göz yaşı döker. İşte o gün bu gündür bu türkü ayrılığın türküsü olarak söylenip durur.

Hayale aldandım boşuna yandım

Aynalı beşikte canan bebek beledim

Bir zamanlar benim oldun

Annesinin bir tanesini hor görmesinler

Yar demedin yar demedin

Yarimi götürdü kanlı zalimdir

Emeğim boştur benim

Çözülmüyor Mihriban

Sen gelmez oldun, sen gelmez oldun

Tanri'dan diledim bu kadar dilek aman aman

Evvelim sen oldun ahirim sensin...

Ayrılıktan zor belleme ölümü,

Yar, deyince kalem elden düşüyor

aysuca

Açılır açılır gözleri gülüm

ist1907

Bir kör dügüm baştan sona tamamı

Uçan da kuşlara malum olsun ben annemi özledim

Hem annemi hem babamı hem köyümü özledim

Taşa çalsam ezilmiyor, taşa çalsam ezilmiyor Mihriban

Beni değil, sen seni de

Kardeşlerim yolları bilse de gelse

Unutursun Mihriban'ım

Bu kadar dilek

bidaha vursaydı nefesin nefesime

Büyüttüm besledim asker eyledim

Meyva dalında kalmaz hep

Aşk kağıda yazılmıyor, yazılmıyor Mihriban

Baldan tatli sözlerinle gül bana..

Babamın bir atı olsa binse de gelse

Günes kusmus salkimiyor Ah sensiz

Niye ben ölmüş müyem

Sarı saçlarına deli gönlümü baglamışlar,

Deger dunya malına

Yeni bir sevgili buldun

Kar koysan köz olur aşkın külüne

Tarife sığmıyor aşkın anlamı

Gözlerim görmüyor, aklım şaşıyor

Ancak ceken bilir bu derdi gamı

At martini de bre Hasan dağlar inlesin

Drama mahpusunda Hasan dostlar dinlesin

Beni derde koyup kaçtın

Önce naz, sonra söz ve sonra hile

Gün geçer azalır sevgi

Feriğim fidanım feryadım

Görmeyince sezilmiyor, sezilmiyor Mihriban

Düzen böyle bu gemide

Unutmak kolay mı? deme

Yüreğime yara açtın

Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler

Eski töre bozulmuyor Mihriban

Sen gelmez oldun...

Bugün değil yarın belki

Gel anam aman aman yanima kiyma bu yazik canima

Zaman erir kelep kelep

Oğlun kızın olsun hele

Yüzüm güleçtir benim

Oysa kocası, Zeynep'in bu özlemine pek aldırış etmez. Kaldı ki eski sevgisi de pek kalmadığından kendini fazlaca horlamaya, eziyet etmeye başlar. Sonunda bu özlem ve kocasının horlaması Zeynep'i yataklara düşürür.

Annemin yelkeni olsa uçsa da gelse

Bu öykü Malkara köylerinden alınmış olup belli bir kişinin dilinden yazıya geçirilmiş değildir. Çevrede herkes tarafından bilinen bir öyküdür. Söylentiye göre, çok eskiden köyün birinde Zeynep isimli çok güzel bir kız vardır. Onaltıya yeni bastığında Zeynep'i köylerindeki bir düğünde aşırı köylerden gelen Ali isimli bir genç görür. Ali Zeynep'i çok beğenir ve köyüne döndüğünde kızın babasına hemen görücü gönderir. Zeynep'i Ali'ye verirler. Kısa bir zaman sonra düğünleri olur. Ali, Zeynep'i alıp aşırı köyüne götürür.

Her nesnenin bir bitimi var ama