Bazen köpekler beni de ısırır?

Diğer yandan, ısıran kadar ısırılan da bu işte kabahatlidir.

Ahaliden biri, Mevlana?nın kulağına bu dedikoduları fısıldar.

Dedikodular, o kadar çoğalır ki, rahatsız edici boyutlara varır.

Bir köpekten başka bir hareket beklemek de, abesle iştigal etmektir.

O da köpekliğini cümle aleme göstermek için ısırmak zorundadır.

?Köpekler beni ısırır, canım acır. Ben köpek değilim, ısıramam, dudağımı ısırırım?

Doğasında vardır?

Köpek olmadığım için onları ısıramam ne mutlu ki?

Mevlana?nın sözleri hem düşündürücü, hem de ders verir niteliktedir:

Isıran köpeğe tekme bile atmam.

Köpeği ısıran, köpekleşir.

Çünkü doğasında vardır, Allah onu öyle yaratmıştır.

Köpek, sizin de onu ısırmanızı bekler.

Onun da bir aklı ve kalbi vardır.

Ben köpek değilim, ısıramam.

Yanılır, ama beyni almaz.

Nasıl ki, horoz öter, nasıl ki tavuk yumurtlar, köpek de öyle doğal bir şekilde ısırır.

Mevlana Hazretleri ile Şems-i Tebrizi arasındaki dostluk, Konya halkı arasında söylentilere yol açar.

Dudağımı ısırırım, dilimi ısırırım?.

O halde en iyi köpek, en güçlü havlayan, en hızlı saldıran ve en acımasız ısırandır.

Isırmak köpekliğin şanındandır.

İşte ben bu yüzden köpeklere hiç kızmam.

Neticede bir canlıdır köpek de?

Zanneder ki, siz onu ısırırsanız, o insan olacak.

adana ne zaman işgal edildi

Üstelik de ne kadar köpekleşirse, orjinaline o kadar yaklaşır.

Ben ise dudağımı ısırırım, dilimi ısırırım.

Köpeğin, günün birinde sizi de ısırmaya kalkacağını bilerek onu yanında yakınında tutmak, ısırılmayı göze almaktır.

Bilirim, sizi de bazen köpekler ısırır.