Tekrar taaruz ediyoruz. Derken böyle bir taarruzda

Elimde kan torbası da var tabii ki.. pazusunu açtım.

Gözlerimi açtığımda kendimin yabancı insanların arasında gördüm. Nasıl korktuğumu anlatamam. Çünkü İngilizler bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya?

Meğer barbarlıktan değil,

Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız.

Nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar gelmişti.

Savaşın şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gökyüzünde havai fişekler, geceyi gündüze çeviriyordu zaman zaman?

ihtisas yapmak üzere ABD?ye giden doktor Ömer Musluoğlu

Evet Türk?üm?.

İhtiyar gözlerime bakarak tanıdık bir göz arıyor gibiydi.

iyileştirmeye çaba sarfeden bir Türk?

İhtiyarın ısrarına dayanamayıp yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri dolu soluydu. Yüzüme bakarak dedi ki:

Şaşırdım.

Peşinden nemli gözlerle

?Bana adınızı söyler misiniz?

Size minnettarım.

Ama niye ısrar ediyordu?

birden doğrulmak istedi.

?Amerika?ya gittiğim ilk yıllar ( 1957) lisanım pek o kadar iyi değil. newyork?da Medical Center Hospital adlı bir hastahanede görev almıştım.

Senin adın güzelmiş.

Bu İngiliz milleti ne yalancıymış

Avustralya?dan Amerika?ya gelirken

başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim.

Dedi. ?Ömer? cevabını verdim.

Bu iyiliğe karşı ne yapsam düşündüm durdum günlerce?..

Dedim ki; kendi kendime:

Bu duygularla?Yazıklar olsun bana? dedim.

Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi?

Peki niçin Ömer ismin, vermişler sana?

İngilizlerin bize anlattığı gibi

Meğer o yaşa gelinceye kadar içten içe hep düşünüyormuş da

Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti

ne kadar şansızsın

?Mırıldandı:

Savaşmak isteyenler arasına katıldık.

Ne garip değil mi?

biz de gerektiğinde tedavisiyle ilgileniyorduk.

Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direk olarak hasta muayenesine, tedavisine verilmiyıor.

?Aldırma işte öylesine bir şey dedi.

? Hayır?manasına işaret yaptı.

içinde kavuşmak isteyip de bilemediği için kavuşamadığı

Yıl 1915. Sen hatırlamasın o yılları. Çanakkale diye bir yer var Türkiye?de. orada savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben Anzak?tım Avustralya Anzaklarından?

Babam müslümanların ikinci halifesi isminden ilham alarak

Çok ilgimi çekti benim.

Kabul etti. Hem kelime-i şahadet getiriliyor,

Çünkü adamcağız kanser hastası olduğu halde üstelik kansızdı.

Bu adamlar isteseler şu anda beni öldürdüler. Ama öldürmüyorlar? Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi. Halbuki beni cephenin gerisine götürdüler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı.

Her taaruzunda bizden de Türklerden de yüzlerce insan

İngilizler bizi toplayıp dediler ki:

bir Türkle karşılaşacağımı hiç tahmin etmezdim.

Meraktan ağzım açık yaşlı Avustralyalıyı dinliyorum.

İslamiyet?e olan hasretin sona ermesi bir yandan

Talihin cilvesine bakın ki o zaman ölmek üzere iken yaralarıma iyileştirerek, sıhhate kavuşmama çaba sarfeden Türkler idi.

Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?

Diğer zamanlarda da laboratuarda çalışıyorum.

Tabii dedim müslüman olmak çok kolay.

Kaşlarını yukarıya kaldırarak

Peki doktor beni müslüman eder misin?

Siz müslümanlar tesbih çekersiniz bana da bir tesbih bulsan da

Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız?

hem de çocuklar gibi ağlıyordu.

ben de yattığım yerden tesbih çekerek Allah?ımı ansam olur mu?

Olsun

Bizim yıkayan İngilizler, Türklere karşı topladığı askerlerin tamamını Çanakkale?ye sevkediyorlarmış. Bizi gemilere doldurup Mısır?a getirdiler o zaman. Mısır?da şöyle böyle birkaç ay talim gördük. Atış talimi. ondan sonra da bizi alıp Çanakkale?ye getirdiler.

Bu söz üzerine gözlerini açtı.

uzaktan gördükçe şaşırıyorduk.

dedelerimiz savaş esnasında Hakkı?ı zikretmeyi ihmal etmiyormuş. Neyse uzatmayayım hemen bir tesbih bulup kendisine getirdim.

Savaşın dehşetli anılarını anlatırken hastalığına rağmen

Dikkatimi çekti.

bunu nereden anladığımı söyleyeyim.

Şimdiden sonra?Anzaklı Ömer? olsun.

birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir.

Nihayet bize serbest bıraktılar. Memleketime döndüm. İşte memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için koluma bu dövme Türk bayrağını yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte.

Sonra kendisine imanın ve İslamın şartlarını anlatırım.

kalplerinde ki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş.

Fakat benim için bu bayrak çok önemli.

Yahu senin adın müslüman adı mı?

tir tir titremeye başlamıştı.

Devam etti:

Ama bu pişmanlığım fayda etmiyor ki?

Buna bütün kalbimle inanıyorum.

Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyoğrafi çekmek gibi işler..

Ben?Evet, Müslüman adı? deyince yüzüme baktı baktı,

Gayet merakla tekrar sordu:

Anlatmaya başladı:

Tekrar taaruz ediyoruz. Bizi tekrar püskürtüyorlar.

İlk başlarda zannediyordum ki

Avustralyalı Anzak ihtiyar anlatmaya devam ediyordu:

?Böyle asil insanlarla niye ben savaşıyorum ben.

?Barbar Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar.

? Biz de inandık sözlerine vaadetlerine?

Benim gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti:

Çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım?

Ama ben hala merak ediyorum:

Kendisine sormadan edemedim.

Buna bütün kalbimle inanıyorum..

sayı bakımından da fazlaydık.

?1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi?nden mezun olup

Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi

ne kadar Türk düşmanıymış?diyerek pişman oldum.

Hasta yatağında tesbih çekiyor,

Niye savaşmaya gelmişim.

bana Ömer adını vermiş.

kendi kendime..

Siz Türk müsünüz?

Müslüman olmak zor mu?

Ama dikkat ettim. Yaralarımı sarmışlar. Bana hiç de öfkeli bakmıyorlar. Kendime geldim iyice bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. İyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şoke oldum doğrusu.

Baktım pazusunda dövme şeklinde bir Türk bayrağı var.

Ben yine ısrarla dedim ki:

Bu sözden de anladım ki

görev yaptığı hastahanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatıyor:

Müslüman olmuştu.

Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar.

hayatının baharında can veriyordu.

Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine

Biz karaya çıktık. Taarruz edemiyoruz. Bizi püskürtüyorlar.

Bizi hep kandırmışlar?

Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam. Tahminen yetmiş beş yaşlarında tabii kendisi ile ingilizce konuşuyorum.

Yaşlılık bir yandan, hastalık bir yandan bir de yıllardan beri

Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu:

güzel paylaşım..

kimseyle konuşamadığı için, soramadığı için konuşamıyormuş..

Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda

bu yaşlı gönlü duygulanmıştı.

Fakat benim için o daha bir başkalamıştı.

Benim adım şimdiye kadar Mr. Josef Miller idi.

Ben mani olmak istedim. Israr etti.