Her dumanı üfleyişi göz kenarlarında tebessümünden oluşan kırışıklıkları ortaya çıkarıyordu..

Yeni bi konu bulmak lazımdı.. yeni bi doygunluk.. ömerin tebessüm kırışıklıklarını geri getirmek için..

Ne zaman normal bakmaya başlasa gözlüğünden hikayeler yok oluyordu gülümsetmiyordu beni..

Aslında seviyordum gözlüğünün üstünden bakmasını..

Tekrar gözlüğünün üstünden bakmayı bıraktı koyverdi bulanık bakmaya, hayata

Alışmıştı emir altına girmemeye sevmişti yalnızlığında efkarlanmayı hüzünlenmeyi..

O an hemen tüyüveriyodum yanından.. astalavista ömer

sadece 15 dakikadan ibaretti kendine edindiği mutluluk..

istediği ufacık bi özgürlüktü kimsenin höyt demediği kimsenin nerdesin demediği bir hayattı.

Her zaman acıdan besleniyordu. Yalnızlığını kanatıp kanatıp kendi buhranında dövünüyordu ömer.

O kadar uzak kalmıştı ki canından olanlardan, ufacık doygunluk hissi bile mutlu edebiliyordu yemekten sonra söylediği çay, yaktığı sigara..

'' ohh çoh şükür '' dedi.. 3 kap yemeğini bitirdikten sonra..

ve camından bakmaya başladı hayat daha netti..

Hep canından olanlardan uzaklaşıp, kendi iç aynasına bakıp kendine acıyordu..

Sigara bitti, çay bitti ve mutluluğuda gitti ömerin..

Tekrar şükür ediyordu.. '' ohh çok şükür''

Ama yoktu başka bi şey..

Malımsı idi fakat saftı bakışları.. isyansı hali kayboluyordu itaatkardı üstten bakınca..