Cennet ucuz değil, cehenem lüzumsuz değil..

Tüm sırlar birer birer açılır kalbinde?

Aslını bilirse nefsinin, neye ihtiyacı olur ki insanın dünya hayatında!

Cennet?e dönmek için, bahçelere, pınar başlarına, o?söz?ünü hiç unutma? Yoksa ateş çok yakın?

Kalbimiz bize kapatır kapılarını, bir daha içeri almaz bizi?

Kim kime yazacaktır ki!

Ey hakikat!

Ey Sevgili! Birbirimizi bildiğimiz an, o an işte, Cenab-ı Hak bize hakikati fark ettirdi? Hakikat olanı, sözde, kelimede, yazıda?

Ayın hangi hali güneşten en çok ışığı aldığı zamanın içine düşer? Ve kuyunun dibinde o karanlıkta sizi bekleyen kim var?

Biz o?söz? olmadan kayboluruz dünyada?

Ey hakikat! Güzel olan yalnızca O?dur? O! Kainatın sahibi? Tüm sözlerin, kelimelerin, zamanın sahibi? Yazının ve kalemin sahibi? Aşkın tek sahibi?

İster Cennet?te olsun, isterse dünyada!

Cennet?te ki kelimelerin sırrı buradadır!

Cennet, bu aşkın karşılığında yaklaştırılır bize?

Kelimelere hissettirebilse?

Yoksa çok geç olacak!

Kelimeleri de aldı götürdü yanında? ?Kelime?siz, ?söz?süz, ?yazı?sız kaldık? Ve Cennet?in kapıları kapandı arkamızdan?

?Söz?ü kaybedersek, bize emanet edilen sözü, geri dönemezdik Cennet?e?

Cennet o kadar yakınımızda ki!

Allah?ın huzurunda?

Aşkın varlığı yol gösterecek bize!

Hemen, şimdi!

Her anın içinde olan nurlar hazinesini?

Cennet?e dönmek için verdiğin?söz?O sözü tutmazsan dönemezsin Cennet?e? Cehennem?in kapıları ardına kadar açılır o zaman sana? Kelimeler de ateşin içinde kalırlar? Senin?söz?ün yüzünden? Cenab-ı Allah?a verdiğin ve yerine getirmediğin?söz?ün yüzünden? Kelimeler de yanar o kızgın ateşin içinde?

sağolun.

Bir fark etseniz, Cennet o kadar yakınımızda ki!

?Söz?ünü tutsa?

Dün ya da bugün, muhakkak hatırla! Hatırlamazsan, senin için yarın olmayacak? Yanıp tutuşacaksın? O kavurucu alevlerin arasında yanarken hatırlamak istesen bile o?söz?ü, sana o anı hatırlatacak kelimeleri bulamayacaksın!

Aşkın sahibine duyulandan gayrı bir aşk daha olabilir mi?

İnsanın Cennet?te neye ihtiyacı olabilir ki! Tuhaf bir soru! Cennet ve ihtiyaç!

?Söz? sana Allah?ım?

Cennet?in ışığını bırakıp düşmeyin ne olur bir defa daha Cehennem-in kuyusuna!

(Bu noktadan sonra?söz? de, ?yazı? da biter işte!

Hem var, hem yokturlar!

Cennet?i göremeyiz bir daha?

Şükürler olsun O?na? İnsan, her anın içinde saklı olan o nurlar hazinesini fark edince başka bir?şey?e ihtiyaç duyabilir mi?

Kağıtlar tutuşur, orman kül olurdu? Tabiatını kaybederdi varlık?

Taş, ağaç, su sadece birer kelimedir sizin için? Bir hikaye kurup, içine yerleştirmeye çabalarsınız hemen bu kelimeleri? Onların kendi hakikatlerini hiç merak etmezsiniz? İç seslerini harflerin? Kanat çırpmalarını, kainatın ahenkli zikrine katılışını her birinin? Ve sizi nasıl değiştirdiklerini göremezsiniz yazarken? Siz sadece hikayelerle ilgilenirsiniz? Hayatınızın bir hikayesi olmadığı için kelimeleri zorla, o kurduğunuz derme çatma hikayelerin içine sokmaya zorlarsınız? Askeri bir yazım şeklidir bu! Kelimelerin gönlünü almayı bilmezsiniz! Onlara verilen canı hissetmeden, siz, kim olduğunuzu nasıl hissedeceksiniz? Allah?ı bilmeden bir kelimeye dokunabilir mi insan? Onu yazıya nasıl sokabilir? Bahçeyi hazırlamadan ağaç fidanını toprağa nasıl dikeceksiniz? Yazının mümbit bahçesi için toprak gereklidir? Allah?ın sizin yazı bahçenize nur yağdırmasına ihtiyaç vardır? Allah?ı bilmeyen bahçe, toprak, su olabilir mi? Bir kelime olabilir mi? Allah?ı bilmeden bir insan yazıya oturabilir mi?

Ah! İnsan ne kaybettiğini bir bilse?

Düşmeyin, Allah?tan uzağa!

Hiç ölmeden!

Ey hakikat! İnsanın, dünya hayatında da hiçbir?şey?e ihtiyacı yoktur aslında?

(O sonsuz anın içindeyiz hala? ?Söz?ün içinde tek bir kelime? Tüm hücrelerimizle inandık biz Allah?ım? Seni Rabbimiz bildik? Kainatın o muhteşem zikrini her hücremizde hissettik? İnandık biz? Sırrını sırrımız bildik? Kelimelerin ateşini söndürdük? Nur içinde kaldı dünya o zaman? O nurlu kelimelerle, bu dünya hayatında, sadece sana dua ettik? Kelimeleri her?şey?den koruduk?

Bir yabancı gibi yaşarız artık kendi vücudumuzda hayatı?

Cennet?e getirdi bizi yazı! Ve gitti!

İçerde biz?mekan?sız kaldık!

Bugünün kalemleri, sözü kendilerinden önce yaşamış hakiki kalemlerden ödünç almadan yazamıyorlar? Ancak o zaman okunabilir sanıyorlar yazdıkları? Ay gibi onlar? Kendi ışıkları yok? Güneşleri, ?Şems?leri!

?Yazı? olmadan düşünebilir mi insan? ?Söz? olmadan, ?kelime? olmadan? Düşünebilir mi? Ya da düşünmeye Cennet?te bir ihtiyaç var mı?

Kalbin içinde, masum bir bakışın, güzel bir kokunun, eli öpülen annenin o anki mutluluğunun, hiç kimseye belli etmeden yapılan iyiliklerin ve o samimi duanın içinde hep saklı olan nurlar hazinesini fark ettirdi, Cenab-ı Allah bize?

Ey kalemimin hakikat ışığıyla yaptığı en mahrem yolculuklar? Bereketli topraklar? Mümbit yazı bahçeleri? Allah?ın sevgili kullarının bir araya geldiği billur gibi aşk pınarları? Doya doya içiyoruz şimdi bu aşk çeşmesinden? Hakikatin ışığı kalemlerimizi kuşatıyor? Yazıya geliyor bizimle hikmet! Cennet?in dili bilinmeden kelimeler bizi hissedemiyor? Her harf, her kelime önce bizim Cennet?in dilini bilip bilmediğimize bakıyor? Sonra cevap veriyorlar bizim çağrımıza? Onlar için hazırladığımız yazı bahçemize geliyorlar kuşlarla birlikte? Kuşlar, kelimeler ve çocuklar? Ağlıyorum işte burada? Allah?a şükrediyorum? Secdeye kapanıyorum hemen sıcacık toprağın üzerinde? Hissediyorum o an kelimelerin benim için kanat çırptıklarını? Allah?ın huzuruna götürüyorlar beni?

Senin sesini yeniden duyabilmek için Cennet?te?

Aşık olan da odur! Aşk olan da! Aşka cevap veren de!

Yazının bittiği yer mi? An mı? Söz mü? İnsan mı? Ya da?yazı? biter mi? Bitti işte!

Varlık, yokluk ve hiçlik!

Onun gerçek olmadığını bize kimse söyleyemez? Ama karanlık ve ateş? Kuyunun ay derinliği delirtmesin sonra sizi?

İnandık demenin mutluluğunu, o sonsuz anın içinde sürekli olarak yaşadık? Seni kalbimizde bildik? Bu dünyada her an, kendimizi her yalnız hissettiğimizde kalbimize koştuk? O nurlu kelimelerle secdeye kapandık? Gözyaşı döktük, bu gurbetten bir an önce kurutulup, Cennet?e geri dönebilmek için?

İhtiyaç!

paylaşım için teşekkürler..

Aşkın kendine olan sırrı!

Unutulacaksın Cehennem?de?

Söz bitmiş? Hal başlamıştır artık?

Bildim işte! Hiçbir?şey?e ihtiyacı yoktur insanın Cennet?te?

Cennet?te Allah?ın huzurundadır o?

Ölmeden önce Cennet?te!

Hala o tek bir anın içindeyiz işte!

O kelimeler onu Cennet?e götürür o zaman?

Hala kendimize ait bir zihnimiz varken, bir an önce, bugünden, cennete bağlanmalıyız!

Unuturduk! Biz kimiz! Biz kimin?söz?leriyiz?

Cehennem?in yakıtı oluruz?

Kim olduğumuzu unutur, sadece şeytanı hatırlarız o zaman?

?Söz?ümüzü biz, Bezm-i Elest?te vermiştik Cenab-ı Allah?a? Sır burada der genç bir derviş? Sır o sözün içinde? Kalbinin aynasında? Bir baksan kalbine, göreceksin aslında Cennet?i?

Kelimelere olan aşkımız, ısrarımız, itikadımız, senin o kelimeleri, o nurlu isimlerini bize emanet ettiğin içindir? Biliyoruz ki o?söz?ü bir unutursak, Cennet?e geri dönemeyiz? Kelimelerin Cehennem ateşinde yanarız!

Hiç bitmese bu secde hali yazıda? Secdedeyken yapılan dua nasıl en muteber ibadet ise, secdede yazdırılan yazı da en hakiki yazı olmalı? Kelimelerimle gömün beni? Bir gün ölürsem secdede öleceğim ben? Kelimelerimle birlikte kuşlar ve çocuklar?

Sır o sonsuz anın içinde gizli? Hatırla o?söz?ünü! Ölmeden önce hatırla! Yoksa çok geç olacak?

Cennet o güzel kula hediye edilmiştir.

Asıl kaynakla ilişkiye girmekten nedense korkuyorlar bu yansıtıcı kalemler? Ya çarpılırsak o ışıktan? Gözlerimiz kamaşırsa? Bugüne kadar bildiğimizi sandığımız hiçbir şey doğru değilse? Bütün yazdıklarımızın bir yanılsama olduğu ortaya çıkarsa?

arkadaşlar ben sizin için cehennemi kapatacam, sizler cennete buyrun lütfen :)(:

Ve orada, O?ndan gayrı her?şey? yok olur?

Hayat, uçsuz bucaksızdır her mümin için? İman eden herkes barışı ve hayrı yayar dünyanın her yerine? O mümin için bu dünya hayatı bile hemen Cennet olur?

?Söz?!

Sır burada diyor genç bir derviş bana?

Sahte hayatların içinde yaşayarak nasıl varılır hakikate! Bir kelime, bir harf nasıl gelir senin kalem-ine? O zaman hemen sarılırsın işte daha önce yaşanmış, yazılmış o hakiki yazılara? Ve hakikatle doğrudan ilişki kurmak yerine, o meşakkatli yolculuğu yapanların üzerinden bir defa daha yazmaya kalkışırsın, her sahte sözünüzle eksilttiğiniz gerçeği?

Ne olur bize bir an bile unutturma?söz?ümüzü?

(Yazının sahici bir iç akışı olmazsa Allah?a doğru, o yazı sizi Cehennem?e götürür? Yazarken kaleminizi hissetmeye çalışın? Ay mı etkiliyor sizi, yoksa güneş mi? Karanlık mı, ışık mı? Hangisi!

Hiçbir zaman! Kelimeler, sana geri dönemeyecekler bir daha!

Ve Cennet?e kavuşabileceğinin huzurunu bu dünyada da hissedebilse?

Kelimelerin ateşi yükseldi? Konuşamadık, yazamadık onlarla? Biz de yazardık yoksa!