Ölüm gibi sessiz ve dakik

Karşıda çifte minare bak

Oturup evlerinde onlar

Ve biz ölümden çok zulmü gördük

Sonra ağarlanır toprak güze dökerek hüznü

Bu mekan ne ilk ne son durak

Biz onları çocuklarımıza sıla

Öpüp yüzünü toprağın ağır ve derin

Palandöken hem yassı hem dik

Ve tesbihe dönüşür zaman

Gözleri çiğdem, göğsü kekik

Kışın dertli yazın emrah

Geçer parmak uçlarımızdan

Şimdi onlarsız bu toprak

Yüzleri kavruk gözleri iri

Biz ceylanı vurulmuş dağdık

Çiçeği burnunda bıraktık

Zaman yitik sanki hiç yaşanmamış

Kendimize gurbet bilip

Boynumuzu ipe verdik

Giymeyeceğiz dedik

Acıdan kıraç, hüzünden çorak

Geceye ferman açtık

Burda mevsim ikimizde biri

Gülü türküleyip akşam sabah

Ve mevsim ikimizden biri

Burda mevsim ikimizden biri

Acıyı kilim gibi dokudular

Gece oltu taşıdır işlenir

Kar iner isyan gibi çabuk

Ve bu söz üzre başımızı göğe, sakalımızı yere

Bir de kadınlarımız

Hırkasına bürünmüş

Bir derviş suskunluğunda gelir kış

Bundan gayrısını giymedik

Biz Erzurum'da otuzüç kişiydik

Konuşunca gök susunca toprak

Bir sabah kepenkleri kar tipisi gibi indirip birden

Biz marifetnameyle bir akşamı yaprak yaprak çevirip

Okuduk dudakla el arası tartıp her sözü bir bir

Kar Palandökenin börkü

Bir günü isyana böyle çevirdik

Palandöken kolları gürgen

Sonra darasını düştük

Taşı işleyen nakkaş hem selçuklu hem Dadaş