Güvercinler ülkesinde dolaşıyor

Durun kapanmayın pencerelerim

rabbim yardımcısı olsun

bu beton çok soğuk...!!!!!!!!!!!!

Beton çok soğuk, üşüyorum..

:((güçsüz...

dualar semada...

sabredelim inşaallah...

:((hala çok üzgün...

yürekler tek düşüncede.. yürekler 26 saatır hep aynı atıyor.. alperenler.. ülküocakları.. milliyet aşkına bürünen bütün yürekler.. işte bu nasıl bir yürek başkan muhsinin yüreği okadar büyükiii okadar yürek ona atıyor...

Bir ülkenin haberleşme, uydu, vs stratejilerini satıp savmanın faturası bu. Alın size özelleşme.112 leri sağlığı hatta eğitimi de özelleştirin olsun bitsin. özelleştirme adın altında satın vatanı israile amerikaya olsun bitsin.,

Gözlerim parke parke taş duvarlarda

Dualar gibi yükselir ümitlerim

Hocam son gelişmelerden haberi olan var mı?

O bizim Muhsin Başkan'ımızdı.

Mis gibi nane kokuları arasında

Mümtaz'er Türköne/Zaman

Enkazın yeri yeni saptanmış.

Muhsin Başkan

İnandığını yaşayarak.

buna inanmak istemıyoruuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuum...

Rabbim korusun...

daha yaşanacak bu devlet adına çok güzel günler var sayın başkan adına ve bu millet adına...

Muhsin YAZICIOĞLU

Hafif bir rüzgar gibi süzülüyorum

1976 yılının Eylül ayının başlarıydı. Siyasal'da yeni öğrencilerin kayıtları devam ediyordu. Dev-Yol, fakültenin girişine masayı kurmuş, gelenleri zorla derneğe kaydediyor, haraç alıyordu. Bize selam verip kayıt yaptırmaya gidenlerden birkaçını da sıkıştırmışlar. Sorumluluk bendeydi. Yardım istedim. Site Yurdu'nda iki kişi beni buldu. Mütevazı ama çok kararlı görüneni benimle konuştu. Muhsin Yazıcıoğlu ile ilk karşılaşmamdı. İki saat sonra, kulaktan kulağa yayılan, iki kişinin Siyasal'ı bastığı ve iki metre boyundaki Sedat'ın herkesin ortasında adamakıllı dayak yediğine dair inanılması güç bir rivayeti dinliyordum. Birkaç gün sonra burnu bantlı Dev-Yol liderini görünce ben de bu hikayeye inandım. Bu anekdotu, 70'li yılların Muhsin Başkan'ını resmetmek için aktardım. O yıllarda onu tanıyan herkes, size benzer hikayeler anlatacaktır.

Açılıyor hayal pencerelerim

Türkiye'nin açık duran temiz sayfalarından biriydi. Onun arkasından yazmak ve bu sayfanın kapandığına şahit olmak çok zoruma gidiyor. O bizim gençliğimizin lideriydi. Hep, hem bizden, hem de bizden fazla biriydi. Kendimizi onda bulduk ve onunla temsil ettik.

Ülkemizde insan hayatı o kada değersiz ki..

Umarım ki kazadır

ALLAH'ım yardımcıları olsun, çok üzgünüm, sabır edip, dua etmek gerekir, elden başka birşey gelmiyor

Ama unutmayın ki bu vatanda binlerce Muhsin diriliyor hergün.

ben üşüyorum... milletin üşüyor... bayrağım üşüyor... buz kesen ayaz gecede alev alev yanan bedenlerde bütün yürekler seninle üşüyor...

pencereleri kapatmayın...

Sinyalleri kesen, uydu bağlantılarını koparan nedir arkadaşlar?

yoksa Muhsin başkanımın o karlar buzlar altında üşümesine sebeb olanlar ve de ihmali bulunanlar bundan sonra sıcak yüzü görmeyecektir.

O bizim yüreğimiz, bizim duruşumuz, bizim sesimizdi. Zaman zaman korksak da, o bizim hiç geri adım atmayan cesaretimizdi. Dünya telaşı ile yalpalarken, o cetvelle çizilmiş gibi dümdüz yolunda ilerleyen gölgemizdi. Hiç eğilmeyen başımız, hiç zedelenmeyen onurumuzdu. Zamanla biz onu yalnız bıraksak da, o bizden hiç vazgeçmedi.

Politikada farklıydı. Hep gerekli esnekliği gösteremediğini, kişiliğinden ve prensiplerinden ödün vermediğini düşünmüşümdür. Politika saf inançla yürümüyor; Muhsin Başkan hesap değil, gönül adamıydı. Politikanın içine taşıdığı kendi dünyasının bu toplumdaki karşılığını, evvelki akşam Büyük Birlik Partisi Genel Merkezi önünde endişe içinde ağlayan gençlerin yüzünde gördüm. Galiba onu tanıyanların, hepimizin yüzü öyleydi.

O bir efsaneydi.

Sonra Genel Merkez'de beraber çalıştık. Bizim genel başkanımız olmuştu. Doğuştan lider özelliklerine sahipti. Şiddetin tırmandığı yıllarda zirvedeki adamlardan biriydi; ama sükunetini ve sağduyusunu hiç kaybetmedi. Olanlardan hepimiz sorumluyduk; ama irade bize ait değildi. Çaresizlik içinde güvenecek bir dal arıyorduk. Hepimiz ona güvenirdik. Hepimiz ona inanırdık. Bizi yarı yolda bırakmayacağını, bize yanlış yaptırmayacağını bilirdik.

Uzak çok uzak bir yerleri özlüyorum

... kor alevler içinde işte bende üşüyorum seninle... titrerken bedenim yüreğimi ısıtmaya çalışsada beslediğim senin ümitlerin işte bende seninleyim.. bende seninle üşüyorum ey yüreğine bu vatanın aşkını o soğuk gecede de yüreğine kazıyan önder... milliyetçi aşkın önderi dinle bak duyuyor musun bende seninle üşüyorum bu millette seninle bu vatanda seninle üşüyor ve hep üşüyecek ardından... Sakarya olsan ayağa kalksan!! haykırsan yeniden yeniden ilk olsan sonu olmayan bir maziden yeniden başlangıç olsan.. doğsan.. doğsan.. doğsan...

Ah başkanım ah; bize kaybettirdiğinin ne olduğunu bir bilseydin.

Sivasımızın yetişdirdiği ender devlet adamlarımızdan Muhsin YAZICIOĞLU' na, yanında bulunanlara, ailesine, sevenlerine şimdiden sabır diliyorum, Allahtan umut kesilmez ama, şu saat itibariyle 26 saattir bulunamayışı, insana verilen değer bu kadarmı dedirtiyor, biz böylemi meydan okuyacağız dünyaya dedirtiyor. Sivas, herşeye rağmen tek yürek, tek nefes oldu, Muhsin Yazıcıoğlu'nu bekliyor, Ülkücü hareket, alperenler, sivil halk müjdeli haberi bekliyor. Rabbim inşallah bu kadar duayı boş çevirmez, beklediğimiz, sonucu verir... Allah sabır versin ama, hazırlıklı olunmalı...

Nasıl efsane oldu?

kanıyor.. kanıyor yüreğim yürekler kanıyor...

Yarpuzlar arasında kendimi bırakıp

Rabbime giden dualar arzdan semaya varırken.. ben hala kor alev düşmüş damarlarımım yüreğime ulaşamadığı şu dakikalarda üşüyorum...

O yıllarda, ülkemizin ciddi bir tehdit altında olduğuna inanmış ve aynı davaya gönül vermiştik. Ama siyaset ideolojik saflığı bozuyordu. Partinin gündelik siyasete endeksli tutumu ile bizim "kesin inançlı" tavrımız sık sık çatışıyordu. Eleştirilerimiz "Albay"a kadar çıkmasa da, 77'de sayıları artan milletvekillerini hedef alabiliyordu. Çok sert restleşmeler yaşadık. Muhsin Başkan bu sürtüşmeler boyunca dimdik durdu. Onun desteğiyle Ülkü Ocakları bünyesinde daha muhafazakar ve daha toplumcu bir çizgi giderek netleşmeye başladı. Manzara dışardan göründüğü gibi değildi. O yıllarda da sonra da bizim tek liderimiz Muhsin Başkan'dı.

Huzur dolu içimde

Ruhumu dinlemek istiyorum

Güne gülümserken papatyalar

Ya Rabbi, Koru Başkanımı...

Son dakikalarında, o helikopterde herkesi nasıl sakinleştirdiğini, nasıl kaya gibi metin durduğunu gözümde canlandırırken, bizler niye darmadağın oluyoruz?

Güneşle kol kola kırlarda koşarak

Enkaza ulaşmak şartlar gereği imkansız olabilir de koordinatları belirlemek, sinyalleri tesbir etmek zor değil.

hücrelerim paramparça... kanım damarlarım arasında yolculuk yaparken kalbime giden yollarda hep kırmızı ışık...! atarken titriyor atarken üşüyor.. seninle seni için her duamda bende o karlı dağlarda minicik yüreğimle bak bu vatanın evlatları gibi bende seninle üşüyorum...

Zikre dalmış her şey

Ben çeşme başında uzanmak istiyorum

güneşi kapatmayın...

İnsanın içinde bir şeyler ağırlaşıyor ve kopuyor. Kopan bedeninizden, yüreğinizden, beyninizden veya geçmişinizden bir parça değil. Her şeyinizin iyi ve güzel yanlarına dair çok esaslı bir şey. Özünüze dair.

bir ıısz gecede kor alevler düşerken içime bastıramadığım saklayamadığım duygularımla kavga ederken ben titriyorum... ne bu yalan dünyaya ait herhangi bir şeyle uğraşabiliyor ne düşüncelerimi başka başka alemlere yönlendirebiliyorum.. bu daracık odamda ellerim titrerken bende seninle o karlı tepede üşüyorum...

Siz peygamber çiçekleri toplarken

:(((çok üzgün...

Cezaevinde geçirdiği 7,5 sene zarfında ve sonrasında da bizim liderimiz olmaya devam etti. Hepimiz ona "Türkeş'in halefi" gözüyle bakardık. Aksini düşünen de çıkmazdı. Ne var ki liderler haleflerden hoşlanmıyorlar. Türkeş, yakın çevresini sürekli değiştirerek yoluna devam eden bir politikacı idi. Muhsin Başkan'ı değil ama, onun yakın arkadaşlarını çembere aldı. Muhsin Başkan, kendisine güvenenleri yarı yolda bırakmamak uğruna MHP'den ayrılmak zorunda kaldı. Ayrılırken geride geçmişten intikal eden bir şey bırakmadı, hepsini aldı yanında götürdü.

Güneşimi kapatmayın

dilime gelen kelimeleri cümle kurmada yetersiz olduğum şuanda takati bulunmayan direnme gücünden yoksun bir zavallı gibiyim... parmak uçlarım titriyor.. duymak istemediğim hiçbirşeyi duymuyorum... kitlendim... bütün gece bütün saat üzerime kar yağdı.. ben örtündükçe altında kaldım.. ne uyku denen adına tatlı denen şahısla tanıştım nede umut denen kaybolmayan Türkün aşkıyla.. yalnızlardayım.. yanılmaktaydım belkide... bu ya düş olmalıydı yada ben bir çığ altında olmalıydım.. ya ben mevsimsiz bir diyarın bekçisi kalmalıydım yahut bu zaman hiç ilerlememeliydi..!

Bir coşku var içimde bu gün kıpır kıpır

Artık üşümesin.

Ben sonsuzluğu düşünüyorum

... dualarım onunla

Hava şartları ne olursa olsun 20 dakikada tesbit edilecek koordinatlar yeni belirlendi.

dirhem dirhem kayboluyordum bu betonlarda çok soğuk içimde olan çoşku sadece sana. gözlerim bu odada sadece bir haber duyma içinde. güvercinler ülkesinde sen bir çeşme başı ararken ruhunu dinlemeye bir metrekare yer ararken ben ben ben acı içinde kıvranan kanatsız bir kelebek kadar çaresizim...:((

Kekik kokulu koyaklardan aşarak

Bir çeşme başı arıyorum

Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum

Kayseri Valisi kazadan iki saat sonra enkazı bulduklarını açıklamışlardı.

asla kötü düşünmein.. kötü düşünce kendini bilir hissettiği yeri bellermiş... elli kolu bağlanmak denen sözün şimdi tek açıklamasını yaşıyoruz.. zaman denen o deli dumrulun peşinde el pençe gönül divane olmuşken yaşanılanlarsa hep neden hala sorusunu getirtiyor.. bunca teknolji nerede?