AK Parti değişim düzlemindeki faaliyetiyle, statükoya karşı çıkmasıyla sol, CHP, 28 Şubat'tan başlayarak devlet ve bürokrasiyle özdeşleşmesi bağlamında sağ bir parti bugün. Ama CHP bu pozisyonunu değiştirip antimiliter, anti-bürokratik bir pozisyon alırsa bile bu halk nezdinde güçlenmesi için yeterli değildir. Bugün, daha gerçek terimlerle biçimlendirilmiş bir sol anlayışa bugün gereksinim var.

Kendi kendinin celladı

Chp'de siyaset yapacak olan bu kişiye cesaretinden dolayı teşekkür ediyorum.

Önce biraz daha uzak bir örnekten başlayalım. CHP açılmadan önceki sosyal demokrat parti SHP'nin 1993'e kadar dikkatle kullandığı bir slogan vardı: ' özgür birey-sivil toplum-demokratik devlet '. Sonra CHP açıldı bu slogan unutuldu. Oysa bu deyiş 1980'lerin sonunda çok etkili olmaya başlamış yeni dünya düzeni ve toplum anlayışının bir yansımasıydı. CHP açıkça bu anlayışı bir kenara bıraktı ve tam 1993 yılından başlayarak klasik, devletçi, 1930'ların Kemalizmini kendisine model olarak benimsedi.

Muhalefetin iktidarına oynamak

Yorum yapmıyorum sadece bu süreci izlemek lazım diyorum..

Unutmayalım ki, devlet "kullanıldıktan sonra imha ediniz" ilkesini kendisine şiar edinmiş bir örgüt ve kurumdur. CHP son hamlesiyle kendi ipini çekmiş, idam fermanını mühürlemiştir. CHP devlete yapabileceği hizmetin azamisini yapabildiği kadar yapmıştır, şimdi devre dışı bırakılacaktır.

Bununla birlikte değişimini heyecanla bekleyen, onu iten bazı çevrelerin CHP'ye verdiği aklı iyi değerlendirmek gerekir. Bu kesimler bugün bile CHP'nin dönüşümünü sol üstünden tasarlamıyor. Bugün basında cereyan eden, devam eden, açılmak istenen CHP'ye dönük tartışmaların özü budur.

Sayım suyum kilit!

CHP'nin türbanla, çarşafla, mahallelere Kuran kursu açacağım demekle başlattığı tartışma çok keskin ve CHP'ye oy vermeyeceğini söyleyen Kemalistler tarafından yerden yere çalınıyor. Öte tarafta da bu hamlenin kısa sürede oy kazanmak isteyen CHP yönetiminin bugüne kadar benzerleri sergilenmiş oyunlarından birisi olduğu düşünülüyor.

Bu son kertede Türkiye'deki burjuvaziyle ilgili bir sorundur. Devlete bağlı olarak gelişmiş bu burjuvazi son döneminde ondan bağımsızlaşma çabası içindeyken ve bunu belli bir akıl-sağduyu çizgisinde yapmaya çalışırken, CHP onu yeniden devletle özdeşleştiren, devletçi söylemin denetimine sokmayı öngörmektedir. Bu kesin bir çelişkidir ve CHP'ye dönecek bir bıçaktır.

CHP ile ordu arasındaki bağların zayıflayıp kopması 1962'lerde başlar. Talat Aydemir CHP'yi yeterince faşizan bir radikalizm içinde görmüyordu. Onu kendisi denemişti. İkincisi 1961 sonrasında sosyalizm ve Türkiye İşçi Partisi ortaya çıkınca 1965'ten sonra CHP "Ortanın Solu" politikasına kayınca ordu bölündü. Ordunun bir kanadı kendince sol ve sosyalist gördüğü yeni oluşumlara kaydı. 9 Mart'a kadar giden çizgi budur.

3- Parti Meclisine seçilenler arasında CHP?ye üye olmayanlar var mıdır?

Özgür soldan tutsak sola

tek derdimiz fettullah olsaydı keşke...

CHP'yle ordunun yolları bir dönem ayrıldıysa da daha sonra kesişti. Bu uzun öykünün kuramsal-tarihsel bir pragmatik yanı vardır. Kuramsal yanını bu köşeyi okuyanlar çok yazdığımı bilir. Türk modernleşmesi Tarihsel Blok denen ve ordu-bürokrasi-aydınlar arasında kurulan bir ittifakla gerçekleştirilmiştir. Bırakalım öncesini, 1908 sonrasının tarihi budur. Cumhuriyet bu temel üstünde oluşur ve biçimlenir.

Yeni CHP?nin yeni yönetimine açık sorular:

Böylesi bir tablonun bile kısıtlı kalmasının nedeni açık: bugün dünyanın her yerinde serbest pazar ekonomisi, Yeni Sağ politikalar hakim ideoloji konumunda ve onların çizdiği sınırın dışına çıkılması çok farklı değerlendirmelerle algılanıyor. Küreselleşmeyle iç içe geçmiş kapitalizm kendi doğrultusu dışındaki herhangi bir model önerisini "şiddetle" karşılıyor. Kitleler başka bir seçenek bulunmadığı konusunda şartlandırılmış halde. Başka bir modele yönelirlerse durumlarının büsbütün berbat olacağını düşünüp çekiniyorlar. O nedenle kımıldamaları elbette mümkün ama zor ve emek istiyor.

Ona da dönüşüm denir mi, bilemem.

"Endişeli modernler" türünden özünde laiklikle ve Kemalizmle ya da onların "yumuşak" biçimleriyle ilgili apolitik kesim değil, yoksulluk, açlık, kalkınma gibi kavramlarla ilgili büyük kitleler bu dönüşümün hedefi durumuna getirilmelidir. Aksi takdirde dönüşüm sol değil sağ bir dönüşüm olacaktır.

Yeni CHP?nin son kurultayında seçilen?Parti Meclisinde? CHP örgütlerinin hiç tanımadığı yeni yüzlerin yanı sıra yakın geçmişte başka partilerde siyasi faaliyet yürüten kimi isimler de dikkat çekti.

Hayırlı olsun, bas bas bağırıyorum burada.. Sesimi duyan var mı?

Burada da tekrarlamak gerekirse "halkın" bir CHP beklentisi yok. Bu saptama belki spekülatiftir ama tırnak içinde yazdığım halk kavramı düşünülünce anlamı yerli yerine oturur. Dolayısıyla son dönemde ortaya çıkan "CHP değişebilir mi" sorusunu kimlerin sorduğunu da açıklar. Bu öncelikle aydınların ve onların konuşlandığı medyanın bir sorunu. Tabii ki, yanlış bir şey değil, yanlış olan neyin söylendiği, CHP'nin nereye çekilmek istendiği. "Kaset skandalı"ndan başlayarak ortaya atılan "değişim"in anlamı ancak bu yoldan daha derinlemesine anlaşılabilir. Peki nedir değişim için önerilenler ve o önerilerin anlamı?

Fethullah Hoca Türkiye'de bir fenomendir, kimsenin görmezden gelemeyeceği bilge bir adam. Fakir halkın çocuklarının okuması için sonsuz gayret gösteren biri. İyi şeyler yapıyor. İnsanlar mesailerini, paralarını bireysel dünyanın görkemlerine harcarken, Fethullah Hoca Türkiye'nin ve dünyanın her yerinde okullar açıyor. Önce eğitime hizmet veren herkesi sonsuz saygıyla selamlıyorum. Fethullah Hoca, Türk toplumunun temel değer sistemine ve milletin, devletin daha da güçlenmesine katkı yapan bir kişidir. Saygıyla izliyoruz.

Gene o taban kendisini modernleşme kavramları üstünden tanımladı. Bu terimlerin özeti yukarıda belirttiğim "üçgenle" sınırlıdır. Yani laiklik-Kemalizm- militarizm. Doğaldır; bu çerçeve tarihsel olarak da orta sınıfların projesiydi. Tersinden söyleyelim: Kemalist devrimler bir halk hareketi olmadığı için, neredeyse bütün devrimlerden sonra yaşanan bürokratizasyon gerçekleşmiş ve "devrimi taşıyacak sınıflar" inşa edilmişti. Sol bir hareket olmadığından o sınıflar yoksullar, emekçiler, yani halktan değil, orta sınıflardan, eşraf ve burjuvaziden destek alınarak kurulmuştu. CHP ile bu sınıflar bütünleşmişti. Oysa CHP 1970'lerde bu sınıflarla bağını inceltmiş ve "halk"la bütünleşmenin yolunu aramıştı.

Türkiye'de sol olduğunu söyleyen bir parti kimliğiyle CHP bugüne kadar bu sularda hiç bulunmadı. Onların yerine CHP kaba ve kalın bir Kemalizm-laiklik-militarizm üçgenine oturdu. Onun ağrılık noktası oldu ve bu niteliğiyle kendi geçmişiyle, yani 1930'larla bütünleşti.

İkincisi, Baykal'ın hamlesi bütünüyle psikolojik bir temele oturuyor. Sistem ve siyaset Baykal'dan iktidar olmasını bekliyor. Bu siyasetin doğal bir itkisi, zorlaması ve kurgusudur. Ayrıca bir partinin iktidar olması, belli bir çevrenin buna niyet etmesi tarihsel bir durum ve gerçekliktir. İktidar, iktidar taleplerinin sınıfsal koşulların tarihsel bir kesitte somutlaşmasıyla mümkündür. Yani iktidar eğer böyle bir dinamikle hazırlanıyorsa ona karşı duranları çiğner geçer ve her iktidarın özünde barındırdığı şiddeti ve sistem çatışmasını öne çıkarır. İkinci aşamada ise sistemi kendi çıkar ve beklentisi yönünde dönüştürür.

Tarihsel Bloku yeniden kurmak

evet bencede bi insan Atatürkçü ve vatanseverse fetullahın oyunlarına kanmamalı parasını harcıyomuş kimin parasını babasınınmı

Daha da açığı sosyal demokrat olursa bu sorunlar kendiliğinden çözülür kendi bildiği solculukta kalırsa çözeceğim derken de bu sorunları daha fazla karmaşıklaştırır. Yani türbanı değil CHP sosyal demokrasiyi at yapmasını bilmelidir.

- Cemaatin güçlenmesinin ardında ABD var, yorumuna katılıyor musunuz?

halka inemiyor sessiz diye kızardım bahçeliye ama olsun aramıza böyle adamlar sokmadığı için artık hem ülkücü hem mhpli hemde artık tamamen bahçeliçiyim

Daha önce CHP'nin en fazla sollaşabileceğini, solculaşmasının güç olduğunu, yapabileceği en iyi şeyin hiç değilse demokratlaşma olabileceğini yazmıştım. O düşüncenin buralara savrulacağını, buralara çekilebileceğini öngörmemiştim. Şimdi "revize" ediyorum ve CHP'nin sol bir üslupla kendisini yenilemesi dışında, mümkündür veya değildir, tutabileceği her yolun onu yeni bataklıklara çekeceğini belirtiyorum.

O kesimler zaten CHP ile organik olarak bütünleşmiş durumda. Eğer bir CHP dönüşümü olacaksa bu dönüşüm sol ideolojinin uzaktan yakından "ilgilenmediği" soyut ve kültürel kavramlara değil , gündelik hayat pratiklerini içeren sol-ekonomik kavramlara yüklenmelidir.

CHP konusundaki tartışmalar eğer bu partinin bir sol yenilenme veya sol dönüşüm geçirmesine yaramayacaksa hiçbir anlam taşımaz. Oysa şu anda hiç bu yönde bir öneri görmüyoruz. Tersine CHP'nin dönüşümü için öne sürülen entelektüel önermeler bir sol veya sosyal demokrat partinin sözlüğünde yer almayan, kitleler için anlam ifade etmeyen, bana göre "sağ" sözcük ve kavramlarla bütünleşmiş durumda.

2- Yakın geçmişte başka partilerde siyasi faaliyet yürüten üyeler eski partilerinden ne zaman istifa etmişlerdir?

Ne var ki, bu tarih sürekli olmadı. 1998'e kadar sürdü. 28 Şubat'la birlikte ordu-aydınlar-CHP-bürokrasi arasındaki bağ bu defa irtica bahane edilerek yeniden kuruldu. SHP ile birleşmeye kadar daha farklı şeyler söyleyen CHP önce 1993'ten sonra 1998'ten başlayarak kesinkes ordu yanlısı bir politika sürdürdü. Bu ittifaka Cumhuriyet gazetesi gibi bazı kanatlar da eklenince klasik Tarihsel Blok yeniden fakat çok daha cılız bir biçimde teşekkül etti. Üstelik bu defa söz konusu blok Türkiye'deki sosyal ve sosyolojik değişimlerin çok hareketli olduğu bir dönemde ortaya çıkıyor, o farklılaşmayı algılayamadan hareket ediyor, gayet kısır bir gündemi savunuyordu. (Bu tarihi bütün arka planıyla ve farklı boyutlarıyla Türk Siyasetinin Yapısal Analizi-1 isimli kitabımda uzun uzun ele almıştım.)

Öylelikle de hem laiklik anlayışı hem Kemalizm yeniden ve bu defa ortaya çıkmış Refah Partisi endişesi içinde tarif edildi. Bu defaki tanım 1930'lardan bile nispi olarak daha katıydı. Belki 1930'lardaki Avrupa şartlarında öylesi bir anlayış tüm yanlışına rağmen kabul edilmese bile anlayışla karşılanabilirdi ama 1990'ların ortasında bu düşünülemeyecek bir şeydi. Oldu.

Bu elbette bir planın parçası. Hükümetin sürdürdüğü politikanın MHP ile birlikte diğer kutbunu oluşturmak, toplumsal ve siyasal bir parçalanma sürecini hazırlamak, var olan çatışmaları derinleştirmek, zıtlaşmaları radikalleştirmek ve buradan bir siyasal rant çıkarmak, Baykal'ın planı. Fakat bu plan bu kadar basit değildir, olamaz. Bu derecede önemli bir sorun karşısında atılan böylesi bir adımın arkasında mutlaka toplumsal, tarihsel, sınıfsal nedenler, gerekçeler vardır. İşte onların ikisini bu yazıda ele alacağım.

CHP ne yazık ki sol olduğunu söylüyor. Gene ne yazık ki Türkiye'de solun orduyla, askerle, darbeyle çok yakın, iç içe geçmiş bir tarihi ve zihniyeti var. Bu, tarihsel planda anlaşılabilecek bir şey. Fakat o planın demokrasiyi içermediği de bir o kadar açık. Hele aynı anlayışın bugün savunulması içler acısı.

Açıkçası böyle düşünenlerin sayısı bir hayli fazla ve gerçekten de bu çıkışın ardında böyle bir amacın olmadığını düşünmek bir hayli zor. Fakat bütün bu toz duman arasında kimse CHP'nin getirdiği ve kendisi için yeni olan bu anlayışın Türkiye'de uygulanan laiklikle ilgisini ve gene bu bakış açısının Türkiye'deki klasik 'solsosyal demokratik' anlayışla ilgisi üstünde durmuyor.

Siyasal iktidar sadece toplumsal bir açılım ve siyasal bir olayla ortaya çıkmaz. Bu tür oluşumların etkisi çok büyük olabilirse de siyasal iktidarı tayin eden ana faktör sosyoekonomik dinamiklerdir. Bu gerçek bütün partiler için geçerliyken CHP için haydi haydi geçerlidir ve bize CHP'nin mevcut tutumuyla son yıllarda kemikleştirdiği oy kitlesini kaybettiği görüşünü geliştirmek olanağını veriyor. O iyi eğitimli, üst orta gelir grubunda, yaşlı, yerleşik şehirli kitle de bugün CHP'nin bu derecede dışlayıcı tavrından besbelli ki rahatsız olmaktadır. Olmamasına da imkan yoktur. Bu çok önemli bir noktadır, biraz açayım.

CHP'nin atları ve arabası

Gerçekleri söylemek için cesur insanlara ihtiyaç var bu ülkede.

Oysa daha dikkatlice ele alınsaydı ve her yeni gelen toplumsal oluşuma karşı Türkiye'de kendisini gösteren daha geriye gitme, daha fazla içine kapanma, daha yasakçı olma zihniyeti daha özgürlükçü bir anlayışla karşılansaydı bugüne kadar devam eden toplumsal çatışma da olmazdı bugünkü AKP etkinliği de. Tabii o zaman CHP'nin solculuğunun, sosyal demokratlığının da farklı parametrelerinin bulunması gerekirdi. Solculuk Kemalizme, türbana ve sadece laikliğe indirgenmezdi. İmam Hatip Okulları gibi bir garabet çok farklı ve verimli bir biçimde çözülebilirdi.

O kesimlerin geliştirdiği tartışma CHP'nin öncelikle endişeli modernlerle bütünleşmiş bir parti olmasını öngörüyor. Hatta daha da ilginç bir adım atılıyor. CHP'nin değil, bu çevrenin değiştirilmesi, dönüşümünün imkanları sorgulanıyor. Kim mi bu çevre, en kaba tanımıyla orta sınıflar. Kentsel alanda yer alan, orta sınıfa mensup, üst gelir diliminde yaşayan, iyi eğitimli bir kesim. Kendi içinde kemikleşmiş, laiklikle bütünleşmiş korkularıyla yaşayan, gündelik hayatlarına müdahale edileceği endişesini taşıyan, bu maksatla askeri girişimleri davet eden, ona cevaz veren, önce 28 Şubat'ı ardından Cumhuriyet Mitinglerini besleyen kesim. Şimdi, CHP'nin bu çevre değiştirilerek değiştirilmesi isteniyor.

Tersine, CHP soldan korkup kaçtıkça kendisini bu kulvara sıkıştırdı. Hepsinden daha vahimi sosyal demokrasiyi dünyada eşi menendi görülmemiş bir noktaya hapsetti.

1- Son kurultayda parti meclisine giren tüm üyeler teker teker hangi tarihte CHP?ye üye olmuşlardır?

CHP bu politikaya bugün de sahip. "12 Eylül'ü gerçekleştirenler yargılansın" türünden çıkışlarıyla CHP ordu ile arasındaki ilişkiyi de, sürdürdüğü politikanın özünü de değiştiremez. Onlar sadece gündem kaydırmak için atılmış adımlardır. Önemlidirler, uygulanmaları gerekir ama bu CHP'nin hiç değilse bugüne kadar sürdürdüğü siyaset anlayışını örtemez. Örtemediği şu son tartışmada da ayan beyan görünmektedir.

Gidip gelen iktidar

Soldan uzaklaştırılan CHP

1950 bu tarihte bir dönemeçtir. Siyasal anlamda "Merkez"i de meydana getiren Tarihsel Blok, iktidarı bu defa halk-yeni kuşak-burjuvaziden oluşan siyasal "Çevre"ye kaptırır. DP ve sonrası hep bu kökten kaynaklanır. Merkez kaçırdığı iktidarı 1960'ta askeri darbeyle yeniden ele geçirir. 1960 darbesi de ondan sonra gelen 1961 Anayasası da orduyla aydınların son kez gösterdikleri bir tam ittifakla gerçekleştirilir. Bütün bu dönemlerin siyasal partisi CHP'dir. Yani CHP ile ordu 1965 seçimlerine kadar dayanışmasını sürdürür.

Söyledikleri harfi harfine doğrudur.

Baykal bunun CHP için mümkün olmadığını görerek iktidar süreci denebilecek o ideolojik ve pratik hareketin dışında kalmak istiyor. Kapıyı tamamen kapatması ve iktidarın iktidarını değil muhalefetin iktidarını paylaşması bundandır. Muhalefet, söylemi gereğince, iktidara özdeştir. İktidarı eleştirerek oluşur ama özünde iktidarla iç içedir. Oysa Baykal her şeyi "keenlemyekün" yani tamamıyla boş ve abes sayarak ve bütünüyle sürecin dışında kalarak iktidar alternatifini kendi bünyesinde de yok etmektedir. Bunun elbette psikolojik boyutları da vardır ama onları bu yazının dışında bırakarak şu noktaya değineyim.

O zaman karşımıza şöyle bir tablo çıkıyor: lümpen kesimleri MHP'ye kaptırmış, kentli burjuvaziyle çelişmiş, Anadolu burjuvazisini AK Parti'ye kaybetmiş bir CHP, bundan böyle, bu tabloyu çok daha iyi okuyan "devlet" tarafından da yalnızlaştırılacaktır.

CHP'nin görmediği bu!

İLK KURŞUN

CHP?nin?ordulu? tarihi

İşin vahim yanı bunun parti yönetimince gerçekleştirilmesi değil midir?

Şimdi yaptığı çıkış eğer inandıcıysa ve kalıcı olacaksa hemen belirteyim ki bugünkü noktada tutulmamalıdır. Ama onun bir koşulu var: CHP'nin sosyal demokratlaşması. Yani eski slogana dönmesi. Böyle algılanırsa CHP buradan hareketle kendisi için son derecede verimli olacak ve başta belirttiğim sloganın özüne uygun bir biçimde yeni bir insan-toplum-devlet tanımına gidebilir. Toplumsal dönüşümü türbanın, çarşafın içine değil, çarşafı, türbanı toplumsal dönüşümün içine yerleştirebilir.

Kurultay haftasına girildiğinden, belli ki, şu dönemde kimse CHP dışında bir şey konuşmayacak. Bir partinin bizatihi konuşulması bile ona dönük beklenti ve taleplerin bir işaretidir. Öyledir ama gene de benim aklıma bu meyanda başka bir soru takılıyor. Bu beklenti ve talebi toplum mu yaratıyor, yoksa medya ve aydınlar mı?

CHP, şeddeli bir biçimde ifade edeyim, 2002'den bu yana tüm seçimleri sürekli olarak %25-75 oranında kaybeden bir partidir. Şimdi bu baraj yıkılmaya çalışılıyor. Nedeni açık: demokratik, çoğulcu bir toplumda iktidar partisi ne kadar doğru iş yaparsa yapsın ikinci bir demokratik partiye daha ihtiyaç var. Bu, bir parti kendisini sol bir temelde ifade ederse mümkündür.

CHP'yi sağdan kurtarmak

Kendi kendinin celladı: CHP

Bunlar başlangıç sanırım.. Devamı gelecektir.. Daha Sezgin Tanrıkulu konuşmaya başlamadı.. Bir de o konuşsun bakalım!:D:D

Nasıl olacak bu? Yeterince açık bir biçimde dile getirmeseler de bir tek yolu var: 28 Şubat'tan başlayarak çok sert bir ideoloji olarak biçimlendirilmiş Kemalizmin, Etyen Mahcupyan'ın ifadesiyle, "yumuşatılması" yoluyla. Yeni bir içerik tanımlanarak, göreli bir demokratik içerik oluşturularak, Kemalizmin özgürlükçü, demokrat yapısı, mutlaka ve mutlaka din bağlamında, ifade edilerek yeni CHP'nin ideolojisine dönüştürülmek isteniyor. Daha 2007 seçimleri öncesinde türban/çarşaf "açılımı" yapan CHP şimdi o eksende yürüyerek bu hamlesini "doğru" yani "sivil Kemalizm" le bütünleştirmek kaygısı taşıyor. Ve bana öyle geliyor ki, bu, parti yönetiminin değil, partiye yol gösteren akıldanelerin yöntemidir.

HASAN BÜLENT KAHRAMAN'DAN ÇOK GÜZEL BİR CHP ANALİZİ:

chp böyle giderse oyum mhp ye bize saf Türk saf Atatürkçü bir parti lazım abd şakşakçıları değil

Deniz Baykal açıkça demokratik çözümün bir parçası olmayacağını beyan etti. "CHP çözümün şu yönüne karşı çıkıyor, ona mukabil şu öneriyi getiriyor" türünden bir tepki değil ortaya koyduğu. Toptan bir reddediş.

İlki ve hazin olanı, CHP'nin bu politikasıyla hükümete muhalefet etmesi değil. Görüntüde öyle. Fakat Baykal bütün bu hamleleriyle iktidarla değil MHP ile hesaplaşıyor. CHP, MHP'lileşerek onun çok daha "inandırıcı" bir biçimde savunduğu görüşlere ortak çıkmak, onların gerçek sahibi olduğunu kamuoyu nezdinde somutlaştırmak istiyor.

Böylece kitlelerden koptu. Apolitikleşti. Bu niteliğiyle CHP kendisine özgü bir taban yakalamadı değil. O taban orta sınıflar diye adlandırılıyor şimdi.

-Fethullah Gülen'i ve cemaatini bu kadar güçlü yapan nedir?

Daha önce de yazdım: bugünkü dünyada sol bir pratiğin neleri içerdiğini bir çırpıda söylemek kolay değil. Solun ahlaki ve vicdani değerlerle olan ilişkisinden söz edebiliriz. Solun dünyada olanca hızıyla devam eden sömürye karşı oluşundan başlayabiliriz. Sömürünün hayatın her alanını kapsadığını öne sürebiliriz. Yoksulluğun anormal boyutları üstünde durabiliriz. Onun varsıllara dünya tarihinin en büyük kaynak transferinden türediğini gösterebiliriz. Çevre, iklim ve eşitlik meselelerini gündeme getirebiliriz. Fakat bunlar bir partiyi ve siyasetini sol yapmaya yeter mi, bu olguları zikretmek kitleleri hemen harekete geçirir mi, emin değilim.

9 Mart günü Muhsin Batur kamp değiştirip sol faşizan bir cunta ve devlet yapısı için düğmeye basmayıp karşı tarafa geçince darbe geldi ve Ortanın Solu lideri Ecevit hamlenin kendisine karşı yapıldığını söyledi. Bağları CHP değil Ecevit koparmıştı ama onunla kalmadı. Bu defa ordu solun üstüne "Balyoz Harekatı"yla gitti. Ordu, aydınları sola savruldukları için yanından uzaklaştırdı. Bu, CHP'yi de kısmen kapsadı. Yani CHP'nin orduyu istememesinden çok ordu CHP'yi ve onunla özdeşleşmiş aydınları istemedi. 12 Eylül bu kopukluğu perçinledi. Böylece Tarihsel Blok parçalanmıştı.

İktidar dairesini aşmak

Bunlar klasik eski Marksist jargona dair, geri kalmış kafaların ürünü olan söylemler. Komik şeyler. Türkiye'de Karl Marks anlaşılsaydı sol bu kadar sefil duruma düşmezdi. Ben Marks'ın yabancılaşma kavramını okuduğumda sarsılmıştım

Ali Rıza Üçer

Yeni Kemalizm 28 Şubat sürecinin ve ertesinin ideolojisi haline geldi. Tersi de söylenebilir. Yeni Kemalizmi 28 Şubat süreci destekledi. Bu anlayışa göre dinin topluma bırakılması kabul edilmeyecekti, din salt özel alana matuf bir kavramdı ve dini devlet kendisi biçimlendirecek, denetleyecekti. Bu anlayış Türkiye'de sayısız sıkıntıya yol açtı.

Yeni Kemalizm ve sol

Yeni CHP?nin Yeni Yöneticilerine Açık Sorular

CHP'deki değişimin en açık kanıtı, Parti Meclisi'ne seçilen 41 yaşındaki ilahiyatçı Dr. Muhammet Çakmak ile yapılan bir röpörtajda Fethullah Gülen hakkında ilginç açıklamalar yaptı.

Şimdi bu sınıf hareketi yenilenmek isteniyor. Hem de yenileşme adına. Oysa 28 Şubat'ın "sivil" darbe olarak yaslandığı sınıflar bunlardı. İçinde "halkın" bulunmadığı Cumhuriyet Mitinglerinin kadrosu bu sınıflardı. Şimdi de bazıları "yenilenen" CHP bu kesimle bütünleşsin istiyor ama burada bir hesap hatası yok mu?

Tabansız CHP