Hayy ve Kayyum, Aye-tü'l-Kürsi'de lafz-ı celalden sonra zikredilen iki mübarek isimdir. Onun için bu iki isim, bazılarınca İsm-i A'zam olarak zikredilmiş; dualarda "Ferd, Hayy, Kayyum, Hakem, Adl, Kuddus" sırasıyla söylenmiştir.

BENİ BENİMLE BIRAKMA!

Bundan dolayı, insan kendine hiç güvenmemeli, ona tutunmalı ve bu şekilde ayakta durmaya çalışmalı. Kendini çok küçük görmeli. Her gece bin rekat namaz kılsa, başını yerden kaldırmasa da kulluğunu yapamadığı inancında olmalı. Senenin her gününü ibadetle dopdolu yaşayan bir kul "Rabb'ime şu kadar ibadet ettim, şu meselede şöyle bir mazhariyete erdim" şeklinde bir düşünceyi aklının köşesinden geçirse, kendisini bir paye ve makam sahibi zannetse, onun bu mülahazayla tükettiği o anlar, hayatının en karanlık dilimleri olur.

Allah Resulü sabah akşam "Allahümme euzü bike mine'l-küfri" diye dua ediyor. Bunu, Efendimiz'in talim makamında söylediği bir dua olarak değerlendirmek lazımdır. Zira, peygamberler hem masum hem de masundurlar; günaha kapalıdırlar ve aynı zamanda Cenab-ı Hak onları günaha karşı korur. Onlar, başkalarını kurtarmak için gönderilen kimselerdir; kendilerini kurtarmak için gönderilmemişlerdir. Ancak Allah Resulü , o engin kulluk şuuru ve tevazuuyla kendi nefsinden de endişe duyup su-i akıbetten korkabilir ve kovulacağından endişe edebilir. Fakat biz terbiyemizin gereği bu türlü mülahazaları talime havale etmeli; bize herkesin akıbetinden endişe etmesi gerektiğini öğretiyor, şeklinde anlamalıyız. Ama o kendisini her zaman rahmet-i ilahiyeye muhtaç görmektedir. Onunla sarılıp sarmalanmazsa, onunla tutulup bir noktaya konmazsa, o da cennete ulaşamayacağı kanaatini taşımaktadır.

Küfrün sebepleri çok sinsi olduğundan, ibadetiyle göklerde uçan bir insan dahi küfre düşebilir. Öyle biri dahi çok endişe duymalı; inişlerde çıkışlarda, yaya yürüyüşlerde hep Cenab-ı Hakk'tan sıyanet aramalı. Bu konuda bize talim buyrulan duaları dilinden düşürmemelidir. Bu dualardan bir tanesi şudur: "Ya Hayy, ya Kayyum, birahmetike esteğis, eslih li şe'ni külleh, vela tekilni ila nefsi tarfete ayn."

güzel, tesekkürler...

ki insan bazen yürüdüğü düz bir zeminde bile hiç farkına varmadan ayağı bir yere takılıp kapaklanabilir. Düşmenin hiç farkına varılmaz. Şimdiye kadar devrilmez gibi görünen nice çınarlar yıkılıp gitmiştir. En güçlü insanlar dahi devrilmişlerdir. Allah bizleri muhafaza buyursun

"Birbirine en uzak şeyler nelerdir?" denilirse "Küfür ve iman" diyebilirsiniz; neticeleri itibarıyla böyledir. Fakat hayat içinde yaşadığınız şeyler itibarıyla; hisleriniz, hevesleriniz veya vicdanınız, şuurunuz ve latife-i Rabbaniyeniz açısından bakınca birbirine en yakın şeyler de küfür ve imandır. Aralarında incecik bir perde vardır.

Bütün kardeşlerimiz için de aynı duayı yapmalıyız. Çünkü hiç umulmadık kimseler kaybedebilir. Vahye katiplik yapan insan vardır ki, kaybetmiştir. İster tahribatın kolay olmasına, ister şeytani meselelerin insana daha cazip, daha hoş gelmesine, isterseniz de her zaman tetikte yaşayamamaya veriniz, hiç beklenmedik anda kayabilir ve kaybedebilirsiniz.

amin.

2 - İnsan bazen yürüdüğü düz bir zeminde bile hiç farkına varmadan ayağı bir yere takılıp kapaklanabilir ve -Allah muhafaza- iman dairesinden çıkabilir.

Oysa dikkatli bir kul, "Ben bir köleyim. Kölenin hiç sermayesi olmaz, o ne kazanırsa kazansın kar efendiye aittir" şuurunda olmalı, ibadet ve hizmetleri karşılığında bir mükafat ve bedel beklememelidir. Kaldı ki Yirmi Dördüncü Söz'de ifade edildiği gibi; "Ubudiyyet, mukaddeme-i mükafat-ı lahika değil, netice-i nimet-i sabıkadır. Evet biz, mükafatımızı almışız. Ona göre hizmetle ve ubudiyyetle muvazzafız." Öyleyse mesele, makam elde etmek, bir payeyle bilinmek değildir; verilmiş bir payenin hakkını eda etmek, nimetlere şükürle mukabelede bulunmaktır.

Sonra "Ve la tekilni ila nefsi tarfete ayn. 'Göz açıp kapama ölçüsünde bile olsa beni nefsimle baş başa bırakma.'" sözü gelmektedir. Bazıları buna "Ve la ekalle min zalik. 'Göz kapamadan daha az bir süre için bile beni benimle baş başa bırakma.'" ifadesini eklemiş; bazıları da "ve la ila ehadin min ibadike. 'Nefsimle baş başa bırakmadığın gibi, başka bir kimseyle de baş başa bırakma.'" ilavesiyle dua etmişlerdir.

Onun için perdenin öte tarafına yuvarlanıp düşenlerin dedikodusunu edip, "Nasıl oldu da düştüler?" falan deme yerine "Allah bizi düşürmesin" diye Cenab-ı Hakk'a teveccüh edip yalvarmak lazımdır. Devamlı surette, "Rabbena la tüziğ kulubena ba'de iz hedeytena. Allah'ım hidayet buyurduktan sonra kalblerimizi kaydırma." (Al-i İmran, 3/8) demek gerekir.

Demek ki insan bazen yürüdüğü düz bir zeminde bile hiç farkına varmadan ayağı bir yere takılıp kapaklanabilir. Düşmenin hiç farkına varılmaz. Şimdiye kadar devrilmez gibi görünen nice çınarlar yıkılıp gitmiştir. En güçlü insanlar dahi devrilmişlerdir. Allah bizleri muhafaza buyursun.

ÖZET:

"Birahmetike esteğizu", "Senin rahmetine sığınıyor, sana dehalet ediyorum" demektir. Baştaki "Be" harfini ister istiğase , ister istiane , isterseniz de musahabe manasına hamledin; bu, "Beni rahmetinin arkadaşlığından uzak etme, yardımından mahrum bırakma, rahmetinle gelecek yardımdan nasipsiz kılma. Sana sığınıyor, senin merhametini diliyorum. Ve aynı zamanda bir maiyyet istiyorum" anlamına gelir. "Eslih li şe'ni küllehu" "Her halimi ıslah buyur, düzelt" demektir. Bu sözde bir tevazu; bir mahviyet; meseleyi bir çökmüşlüğe, çatlamışlığa, bir kırılmışlığa hamletme ve buna inanma vardır.

1 - Neticeleri itibarıyla birbirlerine en uzak; aralarında sadece incecik bir perde bulunması dolayısıyla da birbirlerine en yakın şey, iman ve küfürdür.

3 - Cenab-ı Hakk'ın bizi iman dairesi içerisinde muhafaza etmesi için, -amellerimize güvenmemenin yanında- daima O'na dua dua yalvarmalıyız.