buradaki husus tevazudan ziyade müsamahakar olmakla alakalı.

insan olması gerekenden fazla müsamahakar olursa bu sefer sahip olduğu değerler tehlikeye düşer.

bu değerlerden bir tanesi dildir.. başka milletlerin gelip ülkende kendi dillerini kültürlerini öğretmeye çalışmalarına gereğinden fazla müsamahakar olursan, kendi dilinden kültüründen olursun.

aynı şekilde senin gidip bir başka ülkede dilini kültürünü öğretmeye çalışmak senin de bir nevi onların bu yaptıklarına karşı bir davranışındır.

halim selim olmak, yani hilm sahibi olmak müslümanlığın şiarıdır. ama bu konuda da orta yolu bulmak önemlidir. meselenin bir ifrat bir de terfit boyutu vardır.

buradaki sınırı iyi belirlemek hilmin gereğidir.

fazlası izzeti nefsi zedeler, mümin kişi tevazu ile izzeti nefs dengesini kurabilendir zaten.

eğer ki sen hoşgörülü olacağım başka kültürlere saygılı olacağım diye bu konuda yapılan çalışmaları hakir görmeye kalkarsan hilmde ifrata gitmiş olursun..

Halim selim olmayan ama AŞK kuramını derinden yakalamış bir sürü alim vardır... Herkesin sevmesi farklıdır dili uslubu farklıdır... Şems Tebriziye ne kadar sivri dilli bir Aşıktı gerekirse yakan yıkan biriydi...

Hilm, Arap dilinde geniş, yavaş ve yumuşak olmak manalarında kullanılır ve geniş, yumuşak ve yavaş olan kişiye halim denir. Halim olan kişinin en önemli yanı da müsamahakar olmaktır. Toleranslı insan kendisine yapılan kötülüklere misliyle mukabele etmez.