Kendimize, çocuklarımız bu dönemden çıkınca daha mutlu olacağımızı, yeni bir araba alınca, güzel bir tatile çıkınca, emekli olunca, yaşantımızın dört dörtlük olacağını söyleriz.

Önce evlendiğimizde hayatın daha iyi olacağına inandırırız kendimizi.

kopyalayım yazıyı,

-"Uzun zamandan beridir hayatın-gerçek hayatın-başlamak üzere olduğu izlenimine kapılmıştım. Fakat her zaman yolumun üzerinde bir engel, öncelikle erişilmesi gereken birşey, bitmemiş bir iş, hizmet edilecek zaman, ödenecek bir borç oldu. Sonra hayat başlayacaktı. Sonunda anladım ki bu engeller benim hayatımdı."

Sonra çocuklar yeterince büyük olmadıkları için kızar, onlar büyü yünce daha

olduktan sonra hayatın daha iyi olacağına inandırırız kendimizi.

abiiiiii:(

bunu benim psikiyatrla beraber okusak nasıl bir sonuç çıkarırız acaba

uğraşmamız gerektiği için öfkeleniriz.

Evlendikten sonra, bir çocuğumuz doğduktan hatta ardından bir tane daha

zaman?... Hayatınız her zaman mücadelelerle dolu olacaktır. En iyisi bunu

mutlu olacağımıza inanırız. Bundan sonra, ergenlik dönemlerinde çocuklarla

sözlerden biri Alfred D. Souza' ya aittir. Der ki;

Gerçek ise şu andan daha iyi bir zaman olmadığıdır. Eğer şimdi değil ise ne

kabul edip her ne olursa olsun mutlu olmaya karar vermektir. En sevdiğim