Ne kazanabileni ne de kaybedeniyim,

eeee hesabı kim ödedi

Geleceğe ışık düşüren bir gülüşle gülmeyeceğim kimseye...

Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya.

Bir bavul dolusu cümle var defterimde...

Benim geçmiş zaman içinde yan gelip yattığıma bakma, ben geleceğin kara gözlü zalimlerindenim. Bir tek köşen bile ayrılmamışken bana, var olan ve olacak bütün köşelerinin sahibi benim...

Her şey için hala kandırılabilirim,

Yeniden sevebilirim..

Dağlarda öldürülen çocukların fotoğraflarını bir kenara itip,

Söküklerini dik sözlerinin, dilini kalbine yanaştır; dilinle söylediğini kalbinle de söyle. Dikiş tutmuyorsa şayet, söylenmeyi bırak; sus, kalbinden geçmeyeni diline değdirme...

ne ceplerde tren tarifesi,

bir yaprağın düşmesi kadar ancak, acısı ve ağırlığı olduğunu.

Tenin tenime bu kadar sinmişken,

?bulmacanın beş harfli yemek sorusuna? yanıt aramanla halkalanmış,

duvarlara dalıp dalıp gitmesi.

Yaşamdan uzaklaştığım her gün, her an,

ne kapanan kapılar,

Ben benimle savaşıyorum,

Fotoğraflarını güneşe koyacağım, bir an önce sararsınlar diye.

Bir kez böyle bir karar verirsen, geçmişini kendi haline bırakabilirsin. Kendi haline bırakmak, unutmak demek değildir! Sanki, onsuz boğulacakmışsın gibi geçmişine sarılmaya, ona yapışmaya son vermek demektir. Asıl onun yüzünden boğuluyorsun!

Sen yollarına 29 harfle acı döşeyen birine, "yara" değilde, "yar" diyebilir misin!!!

Yalan da olsa bu sevda,

Unutamadığım sözlerinin arasında sıkışıyorum,

Ayrılık, o köpüklü öpüşlerin ardından gidip ağzını yıkadığında başlamıştı.

Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun.

Şiir yazmayacağım bir süre,

Yara bandı tutmayacak kadar derin tümcelerim...

Çünkü..

?Aşkın şarabının ağzını açtım, yar yüzünden içti murt bende kaldı?

"Bir kadın, eğer budala değilse, eninde sonunda bir insan yıkıntısı ile karsılaşır ve onu kurtarmaya çalışır. Kimi zaman da başarır bu işi. Ama bir kadın, eğer budalaysa, eninde sonunda akıllı, sağlıklı bir adam bulup onu bir yıkıntıya çevirir. Her zaman başarır bu işi..."

Hiç önemi yokmuş gibi davranma. Daha çok, önemli olduğunu bil - çünkü kesinlikle önemlidirler-, böylece bazı davranışlarını tekrarlamamaya karar verirsin...

Sonucu kılıcı kuşananından belli olan bir savaşın

Büyümüş bir kız çocuğu.. kalabalklardan kaçıp dizlerini karnına kadar çekip ağlayacaksın ve işte o an eski sevgilini değil pili bitmiş oyuncak ayını özleyeceksin.. tel sarar kızıma tel sarar diyen babana benzemeyecek her erkeğin gözleri.. o küçük kız çocuğu değilsin artık? birgün elbet ağlayacaksın.. kenarları dantelli elbisesiyle saçlarını ördüğün oyuncak bebeğini nereye koyduğunu hatırlaman gerektiğini anlayacaksın! tel sarar kızıma tel sarar diyen babana benzemeyecek her erkeğin gözleri?..

Bir toplama işleminin sonucunu yazmak gibi bir değer taşıdığını.

Ne yapacağımı sanıyorsun ki?

Seni bir yerden tanımıyor gibiyim... Elimde cephanelerin?Gerisini boşver, ben hallederim! Kim olduğuna emin mi yüreğin? Seni buralarda unutuyor gibiyim!... Kalbimde meyhanelerin, ben eğlenirim?Buradan gökyüzüne geçer bu yol... Dosdoğru güneşe uzar! tüm hesapları seninle bırakır!.. güle güle gideeeeer...:)

GEL - GiT lerimin sonuna geldim! Yol bitti ve en sonunda; GİT - meyi öğrendim! İçim kanaya kanaya güçlü olmayı, düşe kalka yere sağlam basmayı, yaşanan her şeyi sindirmeyi, kötülükleri kötüleri yok saymayı, devam etmeyi, büyümeyi, başarmayı yani eninde sonunda kendime GEL-meyi öğrendim...

Elbet alışırım...

Harika bir geçmişi olan insanlar bile, konu onların kim olduğuna geldiğinde geçmişlerine sarılarak, ondan yararlanamazlar. Buna, " zaferlerine takılı kalmak" denir ve hiçbir şey büyümeyi daha hızlı durduramaz.

İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini,

Geçmişini unutmaya çalışma, geleceğini değiştirmeye çalış...

Saçına rüzgar, sesine ışık düşürememek kimsenin.

İki adımdan biri insanın, sevincin kundakçısı,

hiç hesapsız çılgınca yaşanmıyomu bu dünyada

türküsü tenimde düğümlenirken, odadan çıkışınla yolunu tutmuş,

ne de turna katarı gökte.

İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!

diye sorduğunda varacağı yere varmıştı çoktan.

Ne araya yolların girmesi,

Boşluğa bir boşluk katmadığını, kar yağdırmadığını yaz ortasında...

Geçmişini, kendini kim olduğun düşüncelerinin içinde ayakta tutmak için kullanmaktan vazgeç. Bu eski rotayı bırak ve yeni kıyılara doğru yüz!

Senin için biriktirdiğim yağmur suyunu, bir gül ağacının dibine dökeceğim.

Ve hatta her tür yalana kanabilirim..

gittiğin gerçek bu kadar herkese benzerken..

Kimbilir, belkide saksağan kuşlarının coşkusuyla

Sahte de olsa o sözü söyla bana.

Bir senfoni vardı kulağımda çalınan, bitti artık hepsi... Köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme. Bakış açım belli oldu yine. Geride kalan, ardından bakar gidenlerin. Bir meltem olacak rüzgarım dahi kalmadı benim. Dağlara çarptım her esişimde. Yollara küfrettim her gidişinde...

Trafik polislerine adres sormayacağım,

Hediyelik eşya satan dükkanların önünden geçmeyeceğim.

Bir yanım kendimi kolluyor bir yanım seni

Karşımdasın işte... Bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni. Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim. Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim. Tıkandığım o an, elimi nereye koyacağımı şaşırdığım o an işte?Aklımdan o kadar çok şey geçti ki takip edemedim?. Ellerim boşlukta, ben darda kaldım. Ellerim buz gibi, ben harda kaldım?

Türküsünü söylecek kimsesi kalmamak ayrılık.

ömrüm azala azala önümden akarken,

Bugün herşeye inanabilirim.

İlkelerin olacak seni satın alamayacaklar.. Aptallarn uydurduğu atasözlerine inanmayacaksın.. "Paranın satın alamayacağı şey yoktur"kanmayacaksın... Onurunla, kimliğinle ve beyninle akıllı yaşayacaksın.. Üreteceksin, seveceksin, sevileceksin, inançlarının arkasında duracaksın.. Sevgilerin karşılıksız, yardımların gizli olacak.. Seni attan, ottan ayıran özelliğin farkına varacaksın... Çünkü sen İnsansın ve bunu yakaladığn gün Bembeyaz yaşayacaksın...

Ne mi yapacağım bundan sonra?

Sorun değil!

Falcı kadınlara inanmayacağım artık.

Ne, kazandığın başarılarda takılı kal ne de hatalarında ısrar et. Bunların yerine tekar başla; şimdinin her değerli anında yeniden başla!...

bıraktığın boşluğu yonta yonta binlerce heykelini yapacağım.

?bu eteğin üstüne bu bluz yakıştı mı? ?

birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine.

Seninle değil!

Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar?

Ayrılık ne biliyor musun?

Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken,

Öylesine yuttum ki sesli harflerimi? İçimde kırılan bir ayna kaldı sadece... Geceler yokmuş artık, gündüzler de? Saatlerin kadranları kırılmış, küsmüş zamana... Kala kala bir rüya kalmış buluştuğum... Ne çok şey kalmamış, ne çok hiçbir şey var olmuş yaşanıp bitmişlerden

avazım çıktığı kadar susuyorum.. sonra yeni bir gökyüzü başlıyor.. mayınlı bir gülümsemeyle çeviriyorum hikayemin sayfalarını.. merak ediyorum acaba ne kadarını sustum konuştuklarımın?

Değiştim,

Sağır gecelerde sorguladım kendimi. Darağaçları kurdum acılarıma, basamakları ağır ağır çıktım, her basamakta bir anı mı yaktım...

basen patron olduma gahrediyom yaf aha bu hesaplaşmala yokmu beni derinden yaralıyo bütün hesapları yakasım geliyo

Ben bulutları gösterirken,

alıntı

Şimdi anlıyormusun gidişinin neden ayrılık olmadığını,

O küçük ölüm!

:)) hesabı sana gönderdim patronsun ya:P

Ayak izlerimi silmek için sana gelen bütün yolları tersinden yürüyeceğim önce.

hüznün arması ayrılık.

ne yıldız kayması gecede,

Senin korkularını, benim inceliğimi doldurup yüreğime,

Yalnızca bir kaç dakikalığına.

Geçmişini unutursan, geçmişin sana gösterdiğini de unutursun; sana verdiklerinin hepsi birer hediyedir..

Usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan.

Büyümüş olmak yetmiyor işte..