Kendinin her şeyi iyi bildiğini, tecrübeli olduğunu düşünen pek çok anne de nihayetinde kızının evini ve evliliğini idare etmeye kalkar. İyi niyetlidir, tavsiyede bulunduğunu zanneder ama kaş yaparken göz çıkarır!

para kazansam özgür olsam derddindedir çoğu..

Evde ana-kız çatışması

Yok!.. Yok emme. müslümanlık deyip geçiyoruz işte!.. Akledilmelidir!

girçekten uzunmuş...

Kız çocuklarına karşı annelerin uç yaklaşımları, açıkçası hatalı tutumları iki grupta toplanıyor. Zaman içerisinde hayal kırıklığına uğrayarak fikrini değiştirenler olsa da, anneler kızlarını ya çok önemsiyor, ya da geçici bir misafir gibi hafife alıyor, değer vermiyor. Bu arada?yaşlandığımızda yine kız evladı kapımızı açar? düşüncesiyle temkinli davrananlar var.

Bunun ne mahzuru olabilir ki? Fakat bu durumdan rahatsız olup kızlarını nankörlükle suçlayan, her fırsatta kendi kocasını öz kızına çekiştirerek baba-kız arasına giren hasta ruhlu kadın tiplerine de sıklıkla rastlanır. Böyle bir ortam ve yaklaşım, kız çocuklarını hayata ve evliliğe değil, sanki kaçınılmaz bir savaşa hazırlamaktadır. Yıllar sonra bu nevrotik tipli kadınlar, damatlarıyla savaşımlarını devam ettirirler. Oysa burada bir ikili değil, üçgen oluşturmak en mantıklı olan seçenektir. Anne-baba-kız üçgen iletişimde herkes konumuna göre, el ele, gönül gönüle olabilmektedir..

Kadınların vazifesi kocasının namusunu muhafaza etmek, çocuklarını İslam üzere yetiştirmektir. Bir de meşru surette İslam için çalışma yapabilirse o zaman Aliyyü-l a?la olur"

çevremde bir çok anne var evlatlarına hiç bir iş yaptırmayan elini sıcak suya sokmayan aman evladım daha küçük, aman evladım okusun, aman ilerde yapar, aman gençliğini yaşasın diye diye belli bir yaşa getiren anneler. sonuç;

Kız çocukları, babalarından sevgi-ilgi almak isterken, anneleriyle olan yakınlıklarını pekiştirmek isterler. Çünkü anneleri kendi cinsindendir, annesi ile aynılaşma, onu model alma ihtiyacındadır.

tabi abzı yerler kendi bakış açısı karışamam...

Ayşe İZCİ

sağlıcakla

çocuklar üniversite çağına gelmiş yatak toplamak nedir bilmezler, yemek yapmak bilmezler, şunu bilmezler bunu bilmezler, uzatmayayım hiç bişey ellerinden gelmez.

Kıymetli taşların değerini ancak mücevherden anlayan bilir, anlamayan ise savurup atar. Kızlar masum, onlar tertemiz yaratıldılar, annelere yetiştirilmesi, babalara da korunması için emanet edildiler. Bu konuya ilişkin hadis-i şerifleri biliyorsunuzdur, sizlere emaneti korumak yakışır!..

Kızların kimliğini edinme ve hayattaki rolünü öğrenmede önemli bir sorun da?baskın karakterli? anne tipidir. Her işi kendi yapıp, yaptığı iş kadar takdir edilme peşinde olan, kendini ezmekten, başkalarını üzmekten garip bir haz duyan bu kişilere kız evladı olmak ne zordur! Buyurduğu iş anında yapılmalı, işin yapılış biçiminde öğrettiğinin dışına çıkılmamalı, oyalanılmamalı ve saire... Nihayetinde kızını beceriksizlikle suçlayıp işi kendisi hararetle ele alır ve kızına hakaretler yağdırır. Her gün buna benzer ilişkilerin yaşandığı evler vardır. Çatışma derinleşir, sonunda hatlar kopar! Artık ana-kız iki dost değil, ayak çeldirmece oynayan iki hasım gibi olurlar. Erkek çocuklarının ev işiyle pek alakası olmadığı için annesiyle hoş geçinir, kız da doğal olarak bunu kıskanır ama nedeninin cinsiyeti olduğunu sanır.

bu kişiden kişiye değişiyor. gerçekten insan büyüyünce daha iyi anlıyor anneyi ve ağır geliyor :

Şayet evde uç noktada bir baba yoksa, yani alkolik falan değilse, kızların sorunu anneleriyledir. Aile içi sorunlardan bunalan genç kızların ilk tepkileri, ana-babaya asi gelme, aykırı değerler edinme, gizlice sigara içme, odasına kapanma, okuldan çeşitli bahanelerle geç dönme gibi sinyallerdir. Bu tür sorunlarını çözme ümidiyle ehil olmayan mercilere sırlarını açan masum kızların suistimal edilmeleri sıkça rastlanılan bir durumdur. Üstelik kızlar yaradılışları gereği duygusaldır, gerçekten kolay kandırılıyorlar, değil mi?

Bazı kadınlar evlilikten çabuk sıkılıp, ilk kız evlatlarına çocuk bakımı dahil, evin tüm ağır iş yükünü devrediverirler. Bunu yapmakla onları hayata hazırladıklarını, yetiştirdiklerini zannederler. Ciddiyetle söylüyorum ki, bu kızlar ne çocukluklarını yaşayabilirler ne de gençliklerini. Boy atmaya, büyüyüp serpilmeye mecalleri kalmaz, adeta ezilirler. Bu tür kızların çalışkan tanınmalarından dolayı taliplileri de pek çoktur. Lakin onlar içten içe evlilikten nefret ederler. Böyle yapmaya hangi annenin hakkı vardır?

Kadın üretkendir, yapıcıdır, emeğini esirgemez, çaya gelecek bir misafir için 5-10 çeşit ikram hazırlama külfetine severek katlanır. O halde kızlarımızın ders ezberlemenin ve güzel giyinmenin haricinde ek vasıfları olmalı değil mi?

aksi taktirde çocuklar benliği öğrendikten sonra itaat nedir bilmiyorlar.

Kız çocukları, babalarından sevgi-ilgi almak isterken, anneleriyle olan yakınlıklarını pekiştirmek isterler. Çünkü anneleri kendi cinsindendir, annesi ile aynılaşma, onu model alma ihtiyacındadır. Taklit ve özdeşleşme yoluyla gerçekleşen bu hal, kız çocuğunun kimliğini şekillendiren çok önemli bir süreçtir. Yani anne ile kız çocuk arasındaki sağlıklı ruhsal iletişim, kız çocuğunun nasıl biri olacağında belirleyicidir. Kendine güveni olan bir anne, bunu kız çocuğuna da yansıtır ve onun kişilik gelişimini destekler.

güzel bir yazı gerçekten. maalesef türk aile yapısı şuan ki durumu ile çocuk yetiştirmeye hiç uygun değill.

İş öğrenme ve sorumluluk paylaşma sürecinde ana-kız çatışması çokça yaşanır. Anne kızının kendini temsil etmesinden hem memnun, hem rahatsız olur. Kızlarının istenmeyen özelliklerini?babaannesine veya halasına çekmiş? diyerek, sorumsuzluklarına ve becerisizliklerine genetik bir altyapı buluverirler!

DAHA GÜZEL AYZILAR OLSAYDI. gerçekten zor bitirdim YAZIYI...

Geleneksel kültürümüzde?kenarına bak bezini al, anasına bak kızını al? gibi deyimlerimiz vardır. Bu gibi sözler, özdeşimi ve aile içi öğrenmeyi vurgular.

İki zıt kutup arasında

İyi anne olma ve eşit davranma endişesiyle tatil günleri oğullarına tuvalet-lavabo fırçalattıran, kızlarına okullarını etkilemesin niyetiyle evde iş yaptırmayan annelerimiz de var. Lafın yeri geldikçe de okuduğu için kızının kendisine hiç yardımcı olamadığından serzenişte bulunurlar. Yanlış yapıyorlar. Eğitimin amacı bireye hayatını kolaylaştıracak temel becerileri kazandırmak değil midir? Odasında saatlerce kulaklıkla müzik dinleyen bir genç kızın bir çorba pişirmeyi öğrenecek zamanı vardır mutlaka. Bu açıdan değerlendirildiğinde, eğitim almakta olan kızlarımız aslında acınacak haldeler. Bunun sebebi de iyilik yaptığını zanneden anneleridir. Kızlarının günün birinde maaş sahibi olunca parayla her şeyi halledeceklerini zannediyorlar.

bence bu yazı yanlış anneler çocuklarına küçük yaşta vermeli eğitimi ki, bazı şeyler rayına otursun.

Yazarın bahsettiği yetiştirme tipi bu olmalı, anne gereğinden fazla yük yükleyince kız bu hale gelmiş olmalı. Düşünşenize topluca pikniğe gidilcek olsa, gitselerde ben bir temizlik yapsam diye ümitlenen bir genç

Mücevherin kıymetini kim bilir?

tabi bazı bakış açılarıda dogrulıuk payı var...

Ne güzeli yaa bu yazıda eksiklikler yanlışlıklqar var bikere. yazar kendi görüşünü bildirmiş ama YANLIŞLIKLARI VAR YANİİİ...

Ancak, anneye dünyaya getirdiği çocuğun cinsiyetine göre değer veriliyorsa, bunu, kendini değersiz hissetmesine neden olan kız çocuğuna yansıtmaması imkansızdır. ?Erkek çocuk doğuramadı? bahanesiyle üzerine bir kez daha evlenilen bir kadının -ki çok rastlanılan bir durumdur- psikolojisinin ne hale geldiğini anlayabiliyor musunuz? Bazı kadınlarda ise çevrenin böyle bir beklentisi olmamasına rağmen erkek evlat saplantısı vardır. Bu tutumlar kız çocuklarını hep olumsuz etkiler. Hatta annelerine ve erkek kardeşlerine içten içe düşmanca duygular beslerler.

bu nasıl bişeydir o halde?

bu söz baştan savma bir söz sanki ne dersiniz:)

Onların hangi hali has veya hoştur ki, özenile!.. Siyasi muktedirler

hadi bakıyım çocugunuz size "BEN SENLE EVLENMEK İSTİYORUM DEDİ" ne dersiniz?

özdeşim olayı yazarın dedigi gibi degil sadece belirli yaş diliminde kızlar babaya erkekler anneye düşkün oluyor. okadar bunun HİKMETİDE ÇOK BÜYÜK TABİYY Kİİİ

Bazı kadınlar evlilikten çabuk sıkılıp, ilk kız evlatlarına çocuk bakımı dahil, evin tüm ağır iş yükünü devrediverirler. Bunu yapmakla onları hayata hazırladıklarını, yetiştirdiklerini zannederler. Ciddiyetle söylüyorum ki, bu kızlar ne çocukluklarını yaşayabilirler ne de gençliklerini. Boy atmaya, büyüyüp serpilmeye mecalleri kalmaz, adeta ezilirler. Bu tür kızların çalışkan tanınmalarından dolayı taliplileri de pek çoktur. Lakin onlar içten içe evlilikten nefret ederler. Böyle yapmaya hangi annenin hakkı vardır?..

Yakın çevremde evli bir genç bayan var, iki çocuğu sahibi, sürekli çocukların yaramazlığından yakınır, ilk fırsatta onları birine satar hemen ev işlerine koyulur, onları sürekli babayla korkutur ve baba döndüğünde onları hemen babaya devreder, sonradan öğrendiğime göre ikinci çocuğunu hiç istememiştir ve bubu sanırım çocuklar zaman zaman hissediyorlar. Genç kızlığında ne iyi ev hanımı olur çok hamarat bir kız diye düşünürdüm, gerçekten öyledir, hatta daha fazlası adeta bir işkoliktir. Şimdi ise çocukları ve kendisi için çok üzülüyorum, ev işlerine engel oldukları için sürekli onları başından atma peşinde, aslında bunu yapıyor da, ama tatmin olamıyor çünkü ev işleri bitmez- bitmeyecektir! çocukluğundan beri ev işleriyle rneşir büyüdü, üniversiteyi bitirdi ama evde bir gazetenin bile bulunmasına tahammülü yoktur, kendini teselli edecek ve besleyecek hiç bir ilgi alanı yok, kendine zaman ayırmasını mı bilmiyor yoksa luzumsuz mu görüyor bilmiyorum. Annesi zaman zaman yanlış mı yetiştirdik acaba derdi, ne demek istediğini anlamazdım, şimdi biraz anlıyorum galiba. Annesi köyde eşinden ayrı yaşamak durumunda kalmış sonra canına tak etmiş ve eşiyle birlikte nereye tayin olduysa oraya gitmiş ve bazen kızını köyde bırakmış yanı bahsettiğim hanımı. Bahsettiğim hanım aslında uysal bir insandır ama ara sıra dolduruşa gelir, sanki hep başkalarını memnun etmeye ve vazifelerini yapmaya programlanmıştır. Tabi bu vazifeler mekanik vazifeler, çocuklar engel oluyorsa onları bir yerlere göndermek lazım...

hoştur :)tebessüm...

ah bi 18 olsam ah bi üni. kazansamda evden kaçsam sevdaları süsler artık hayallerini!!!

Üniversite yıllarında kimya okuyan bir abla, başörtüsü için tahsilini yarım bırakıp evlenmişti. Evine hayırlı olsuna gittiğimizde bize şunu anlattı: Evlendikten bir hafta sonra davetler bitmiş, evde kahvaltılık yemekten de bıkmışlar. Öğrenci evi değil ya! Kocası ilk kez pazara çıkıp bir şeyler almi ş. Güzel bir lahana. Kızcağız pişirecek pişirmesine, ama nasıl? ?Kızım kimyager olacak, dersleri ağır!? diyerek annesi onu mutfağa sokmamış. Kolay yaşamak da kızın işine gelmi ş. Her neyse... Tahsilli ya, yemek-memek işleri basit işlerdir düşüncesiyle mantık yürüterek işe başlamış. Bir dolma içi hazırlamış, lahananın yapraklarını ayırmış, sarmaya ba şlamış. Lakin bir türlü sarılmıyor! Her işin bir kolayı var diyerek bir yorgan iğnesi ve ipi alıp sarmaları dağılmaması için çepeçevre bir güzel dikmiş. Güzelce pişirip akşama kocasının önüne koymuş. Erkekler sarmayı-dolmayı pek sever ya, şimdi bana iltifat edecek diye beklerken, yorgan ipleri adamcağızın ağzında dolaşmaya ba şlamış. Kızcağız bu ayrıntının bir sorun olacağını nereden bilsin, meğer lahanalar sarılmadan önce haşlanacakmış... Bu sayede yeni gelin kocasından ilk?haşlama?sını yemiş olmuş..

Handan kardeş,

Bu durumdaki kızlar annelerini oğlunu sevmekle ve evlat ayırmakla itham eder. Haksız mı sizce? Böyle bir ortamdan bir an önce kurtulmak isteyen ama evlenmeyi aklının ucundan bile geçirmeyen kız çocukları üretilir. Ver elini özgürlük!..

Geleneksel anlayışlar, toplumsal yargılar bazen insanı yanıltıyor. Kulağa öyle hoş gelen sözler söyleniyor ki, insan ne hissedeceğini şaşırıyor. Mesela?Oğlanlar evlenesiye, kızlarsa ölesiye kadar evlatlık yapar!?, ?Oğlunla ordu, kızınla komşu ol.? gibi...

izinler verilmez kız bebelerinde isyanalr başlar aslında erkek bebelerindede avrdır bu durum...

Eller, gavurlar ay ve yıldıza gidiyor, biz nelerle kafa yoruyoruz?!..

Kendi değer ve davranışlarımızı yeni nesillere aktarmada büyük sıkıntılar yaşıyoruz. Zaman zaman başarısız olduğumuzu da itiraf etmeliyiz. Onların bizim kopyalarımız olmasını beklememekle birlikte, utanılacak vaziyette olmalarını da kanıksamamalıyız. Dualarımız arzdan Arş'a uzanıyor, amenna.. Peki onları yetiştirmek için gereken çabayı gösteriyor muyuz?

İlginç bir yazıya benziyor:)

normal sorular bunlar...

Sadece okumak sorunlarımızı çözmez. Sorunları görmezlikten gelmek ise daha ciddi bir tehlikedir. Ben inanıyorum ki okuduğumuz her paragrafın sonunda şöyle bir düşünüp kendi ailemizi değerlendiriyoruz. Çözüm üretebilmenin ilk basamağı problemi açıkça ortaya koyabilmektir. Bizde sorun yoksa, başkalarına yardımcı olabilmek için çabalamalıyız. Çağımız yalnızlık çağı, insan ilişkilerine daha çok önem vermek gerekiyor.

bu yazıyı kim yazmışsa bu konuda ki bilgileri yeterli degil:) hiç tafsiye etmem bi çok konuda eksik yanlış ve kendi bakış açısıyla bilgi vermiş. bilimsellige uygunlugu tartışılır...

ama bilmezlerki her evden gidiş özlemleri derinden derinden başlatır..

Evlat sahibi olmanın manevi sorumluluğu, ileride zor günlerimizde bizimle ilgilenmeleri esasına dayanmamalıdır. Böyle görürsek kendi çıkarımızı ön planda tutmuş oluruz. Oysa tek karşılıksız dünyevi sevgi, anne-evlat arasındaki sevgidir.

itati bilmeten ben benim diyen insanlar mutlu olamazlar..

dengeli olmak gerek tutturabilene helal olsun.

Okumuş kızlar ve ev işleri

Yüz dört kitabı karıştırsanız, ailenin nafakasını kadınlar kazanacak diye bir şey bulamasınız.

Bu tip anneler kızının terbiyesini vermesi için babayı da dolduruşa getirip kızını azarlattırmaya başladığı anda intihar, evden kaçma gibi seçenekler akla gelmeye başlar. Çaresizce art niyetli kişilerin tuzağına dü şmeler, kötü yola düşürülmeler, gayri meşru ilişkiler, hamilelikler bunu takip eder. Abartmıyorum, gerçekten de mutsuzluğa batmış, mutlu olma ümidini kaybetmiş bir genç kendini bu yollarda harcarken, ailesine de onulmaz bir ceza vererek yılların intikamını almaktadır. Gençlerle yaptığım psikolojik danışmalarda buna benzer pek çok izlenim edindim, sadece aktarıyorum..

öncelikle şu yazıya değinmek istiyorum, sizce bu yazıda yazılanlar doğru olabilirmi, eğer bu doğruysasize hayatımdan örnek vermek isterim.

Özetlemek gerekirse, kendini sevmeyen anne kızını sevemez, kendi hatalarının telafisini kızının şahsında yapmaya kalkar. Ülkemizde birçok kız evden kaçıyor, çünkü büyükler sadece kendini düşünüyor. Evlatları ciddiye alan, ayrılığı da akla getirmemeli. Atasözü ne güzel demiş: ?Atlar tepişir, arada taylar ezilir!?

Anneler rol modeldir büyüme evresinde sonra devreye arkadaşalr ve anneleri girer benim annem neden böle değil mızmızlanmaları başlar...

Müslüman adamlar; kadın ve kızların kara çarşaflara bulanıp iyice ucubelik olmasına bu kadar kafa yormamış olsalardı, bu ülke gelişir ve kalkınırdı. Bilim ve teknik şaha kalkardı. Yoksulluk da atılırdı, gelişmemişlik de!.. Fakirlikten eser kalmazdı. Varsa kızlar, yoksa kızlar!

BEN SEVMEDİM YAZIYI...

inanın yazının sonuna kadar zor okudum:) her paragrafı tartışma konusu olur. bu gerçek ten YAZARMIYMIŞ:D e be kardeşim tam bilgili oldugun konularda yaz...

Erkek evlat sahibi olmak mı daha iyi, kız evlat sahibi olmak mı? Bunun bir standardı olamaz elbet. Tercihler kendi tecrübemizle, bakışımızla alakalıdır. Fakat kendi gerçeğimizi, görüşümüzü başkalarına aktarırken, aslında onları da etkilemiş ve yönlendirmiş oluyoruz.

ama öncelikle bilinmesi gereken başka şeyler var. sorudan önce bu sorunun çocuk açısından NORMAL SORU oldugu ve neden sordugunu BİLİNMELİ...

Semerkand Dergisinden Alınmıştır...

Her ikisini sevmek mümkün değil mi? Tabii ki mümkün. Fakat geleneksel olarak kız evlatlar ailelerin gözünde daha farklı bir anlam taşır; bir hemşire, refakatçi, sadık bir hizmetçi gibi..

ise keselerini doldurup, kul ve kurban parası yutmakla meşguller! O nasıl müslümanlık ise?.. Müslümanlık işte!.. Daha büyük günah var mı?

yukarı tükürsen bıyık aşağı tükürsen sakal misali ne yapsın anneler?

Yazıda anlatılan farklı örneklerden bir kaçına şahit olduğum için diğer örneklerin de mümkün olduğunu kabul ediyorum.

Erkekler anneden, kızlar babadan yana

Toplumdaki yaraları sarmak istiyorsak önce o yaraları kabul etmeli ki tedavi edebilelim. Yazarımız sadece yaralara işaret etmiş görünüyor tedaviye değinmemiş, örneğin çocukları erken yaşta eğitmeyelim gibi bir reçete sunmamış. Kullar ya ifrata ya da tefrite meyilli olur orta yolu tutmak çok zordur, herhalde 5 vakit namazın her rekatında "ne onlardan ne bunlardan orta yolda olanlardan olalım" diye dua etmemizin hikmeti budur.

O yüzdendir ki, Arap veya Afgan alemine özenip duruyoruz.

freud sevilmez ama bilimsel acıklaması ve hikmetleri düüşünülünce dogrulugu barizdir. abartıgı noktalar vardır. ama bi çok açıklaması gerçektir.

kurban sen yazıyı okuduuun...

Biz anneler yavru kuşları yuvadan çok erken uçuruyoruz. Kendimizin çok sağlam karakterli kızlar yetiştirdiğimizi zannederek onları arkadaşlarına havale etmiş oluyoruz. Geçenlerde e-mail göndermek için bir internet kafeye gitmiştim. Tüm yazılı ikazlara rağmen sigara dumanından loşlaşmış salon adım atamayacak kadar kalabalıktı. Yirmi kabinin hepsi dolu, bir o kadar da sıra bekleyen vardı. İki ufak genç kız geldi, hemen sigaralarını yaktılar, büyük bir heyecanla arkadaş sitelerini gezmeye başladılar. Bunların anneleri nerede ve ne yapıyorlardır diye düşündüm. Sonları ne olacak?..

hep büyünce anlarsın derler..

Eşler arasındaki iletişimin niteliği, kız çocuğunun annesiyle olan yakınlaşmasını iki uç noktada etkiler. Çatışmalı aile ortamlarında ekseriyetle erkek çocuklar annelerinin cephesinde ön safta yer alırken, kızlar doğal olarak karşı tarafta yani büyük ihtimalle babalarının tarafında olur. Bu durumdaki kız çocuğu, bir tarafta kendini özdeşleştirdiği annesi, diğer tarafta çok sevdiği babası arasında derin iç çatışmalar yaşar. Anneler isterse ağızlarıyla kuş tutsun, tüm özverilerine rağmen kızları babalarına meyilli olacaklardır. Olsun!

öncelikle yazara çocukların GELİŞİMİ hakkında bilgi edinmesini tafsiye ediyorum...