ben dışarda bilye oynayan çocukları, saklanbaç oynayan çocukları ve yeşil alan olmadıgı için düz bir yola iki kale kurarak mahalle maçı yapan çocukları çok özledim

"şu salak ekran karşısında oturmuş gerçek olmayan hayatları izlerken ve kendini etiketlerle ifade eden insanları etiketlerken buluyorum kendimi. ölesiye sıkılıyorum bundan ve hayıflanıyorum. hem kendim adına, hem herkes adına"

tek sevindiğim nokta bu özlediklerimi yapmış olmanın verdiği sevinç

en etkili yeri burası bence

uyanmaktan nefret edilen sabahlara kalkıyorum ve yapmak istemediğim her şeyi koca bir gün boyunca önüme serilmiş vaziyette buluyorum. güler yüzden, adam akıllı iki kelamdan ve herşeyden önemlisi samimiyetten yoksun bir kalabalıklar sürüsü. ama o internet tarayıcımın içindeki sanal gerçeklikten eser yok. dahası benim bu ikinci gerçeklikten önce var olduğunu sandığım gerçeklik de yok artık. hiçbir şey kendisi değil artık.

evet bende gerçekten telefonumdan

en gerçek tespitide bu olmuş.

yani karşında fiziksel olarak bütün variyetleriyle var olan şeyler var olmaya devam ediyor. yani ali, özgür, gamze, hande. neyse ne onlar gene varlar. ama ben onlarla olan ilişkilerimi tanıyamıyorum. ne zaman bir araya gelsek komik video konuşuyoruz ya da bizzat biz bir videonun içindeyiz gibi hissediyorum. hızla karanlık bir köşeye kaçıyorum nefes nefese. karanlıktan, uzaktan bakıyorum oynayan çocuklara, eğleniyor gibiler... bazen ben de yakalıyorum ritmi. bir süre sakinleşip kaldığım yerden devam etmeye çalışıyorum. o kadar sistematik sıçılmış ki hayatımın içine normali bu gibi geliyor artık. sanki hep bu varmış ve başka türlüsü hiç olmamış gibi. o zaman oyun yine eğlenceli gelmeye başlıyor. aslında başlamıyor. ben öyle olsun istiyorum, olmuyor. bu saçmalıktan benden başka rahatsız olan olup olmadığını merak ediyorum çevremde. bir umutla telefona sarılıyorum ve bütün kararlılığımla oyunu bozmak için oyun parkına geri dönüyorum. olmuyor. yeni komik videolarda rol alıyorum. böylece artık telefonu da sevmemeye başladım sanırım. işte böylece mutsuz ve umutsuz mağaramdan sesleniyorum size. samimiyetsizliklerdense yalnızlık daha tatlı ve yumuşak geliyor. jelibon gibi. eski günlerdeki gibi. facebook ve twitter'ın olmadığı ama mutsuz dahi olsam yalnız olmadığımı bildiğim zamanlardaki gibi. bir süre sonra o da acıtıyor. böyle böyle deliriyor insan.

nasıl anlatılır böylesi bunu bile bilmiyorum, ihtiyaç bile duymamışım belki de.

insanın dönüp kendine bakması için güzel bir yol. zaten benim esas diyeceğim de facebook'la ya da başka bir şeyle ilgili değil. benle ilgili sanırım biraz ve biraz jelibonla ilgili.

aslında yapması gereken basit bir olay lakin buna cesaret edemiyor.. bağımlılık yapmış arkadaşın bünyesinde ve dili döndüğünce bu bağımlılıktan nasıl kurtulurum sorusunun cevabını aramış.. yapman gereken gerçek dostluk ve pc bağlantısı bulunmayan insanlarla muhattap olmak.. soft camel nickine bakarmısın.. nicki bile cafcaflı itin..

adam haklı bunu herkesin yaşadıgınada eminim artık herkes sıkıldı bundan her akşam tamam artık girmeyeceğim deyip her sabah tekrardan bağımlılık derecesinde duramadan tekrar giren benim gibi yazıdaki arkadaş gibi bir sürü insan var

uzak derken, mesafe ya da zamanla ilgili bir şeyi de kastetmiyorum, klasik fizikle ilişkim mesafeli olmuştur hep. benlikle ilgili bir şey söylüyorum, ben olmakla ya da sen olmakla ilgili. kendinden uzaklaşmaktan bahsediyorum. günlük hayatlarımızda ne bok olduğu belli olmaksızın belirli gruplara giren, belirli kalıplara sığdırılabilen insanlardan bahsediyorum. ve olamadığımız kendimizden. öyle ki çoğunlukla bir kaç başlıkta özetlemek mümkün insanları. çok önemli ya da yeni bir tespit falan yapacak değilim ama mümkün işte. zaten defalarca yazılıp çizilmiştir. bir kısım benim gözümde oyun oynamaktan başka bir halt yemeyen bir grup insan, bir kısmı kendi çapında devrimcilik oynayan bir kaç çocuk, bir kısmının ise daha duygusal dertleri var. iki kelimeyi bir araya getirebilenler bir şeyler yazıyor, olmayanlar hafif arabesk türk popundan nameler çalıyor, hiç olmadı birilerinin icat ettiği özlü sözleri bir başkasını vurmak için kullanıyorlar. bazıları tamamen kopmuş ayrılmış aramızdan her şeyle dalga geçerek günü dolduruyorlar ya da öyle sanıyorlar. bu liste daha uzar, uzatmayacağım. işin bir başka boyutu ise daha önemli. kendimce değer verdiğim, bir şekilde hayatımda var olan insanlar da bu bulamacın içinde bir görünüp bir kayboluyorlar, çorbadaki krutonlar gibi. kaşığa gelirlerse ne ala. koca bir kazan kaynıyor orada ve tadı tuzu yok gerçekten. ne olduğu belli değil.

bunalıp köşedeki kırmızı çarpıya basıyorum en sonunda ve yukarıdakine benzer paragraflar aklımdan hızlı bir biçimde akıp geçiyor. sorun burada başlıyor aslında. şu salak ekran karşısında oturmuş gerçek olmayan hayatları izlerken ve kendini etiketlerle ifade eden insanları etiketlerken buluyorum kendimi. ölesiye sıkılıyorum bundan ve hayıflanıyorum. hem kendim adına, hem herkes adına. sonra dönüp kendi hayatıma bakıyorum. bu bulamacın bir parçasıyım sonuna kadar. bazen devrimcilik oynuyorum bazen oyun...

girme a. çocuğu, zorlamı sokuyorlar seni bu aleme.. ne dicez şimdi.. aaaa ne kadar doğru söylemiş, durum bendede aynı.. klasik fizikle ilişkisi hep mesafeli olmuşmuş.. bak hele sen şuna..

bilgisayar başında bulduğum huzuru vermiyor.

tutsaklık

arkadaş

doğru tespitler ama bunu uyglamak maharettir,,, konuşmaya gelince hepimiz konuşyoruz

güzel bir yazı olmuş, ama günümüzde sanal bir esaret içindeyiz, bunun bir nedeni de insanların mükemmeli araması, doğal hayatta mükemmel olmayan insanlar burada çok rahat mükemmel olabiliyor.

kendimi daha rahatlamış hissediyorum.

hayatım sistematik olarak ters düz edilmiş sözü çok isabetli olmuş

-güler yüzden, adam akıllı iki kelamdan ve herşeyden önemlisi samimiyetten yoksun bir kalabalıklar sürüsü

sanallık

çünkü onları görünce kendimi görüyordum şimdi ise sokaklar boş herkes internet kafelerde pc başında üzüyor insanı

burası hep böyle insanı hep pişman ederler :)

son zamanlarda daha sık oluyor. dönüp dolaşıp bilgisayarın başına oturuyorum. bir tık sonra vardığım yer facebook. farenin scrolluyla şöyle aşağı doğru ufak bir yolculuk... bir kaç kedi geçiyorum, sonra bir kaç komik video, sosyal mesajlı falan bir kaç sitem. en son yıllar önce gördüğüm ya da her gün görüp iki laf etmediğim insanları nedensiz bir biçimde takip ederken buluyorum kendimi. böylece başlıyor uzaklara yolculuğum.

ne kadar çok işim olsada gün içerisinde

ekşi sözlük bi ara çok çok iyiydi, bi aralar.. sonra bu yeni nesil dallamalar geldi ve sonuç itibarı ile orasıda aynı kategoriye girdi.. anası, babası ile ne kavgalar etmiştir, pc başında oturcam, oyun oynayacağım, chat yapacağım diye.. baktı sonu yok bu düzenin, şimdi zırlama zamanı.. hep aynı durum.. benim elimdekilerde aynen bu kafa.. sürekli bi bıkkınlık, sürekli bi serzeniş, çaresizlik ve sanal aleme boyun eğme.. ilişkileri bile kendileri gibi.. bazı iyi aile çocuklarına denk geliyorum.. 1 hafta içinde aşık olup, 2. hafta başında yeni bir aşka yelken açabiliyor zamane karakterleri.. gelecek 10 yılda neler olacak bakıp göreceğiz..

saçma sapan insanlarla

Sevdiklerimizin derdini dinlemek varken,

Nereden başlamak istiyorsan oradan devam edersin

o zaman şimdi çıkayım bir saç kestireyim sonrada biraz gezeyimm inşallah akşamada girmem buraya

Sanal alemde kahramanlığa, prensesliğe soyunuyoruz.

ekşi sözlük 1 numara

Bir ağaç altında beş dakika bile olsa oturmak varken,

hepimizin aslında içinde olduğu ama böyle bir anlatımla dile getirmeye vakıf olmadığı bir durum

inci sözlükteki ergen tabakası bile bundan daha iyi durum tespiti yapar ortaya sosyolojik bir boyut katacağım diye boşuna yırtmazdı kendini..

geçenlerde facebook hesabımı tamamen sildim. 4 yıllık kullanımdan sonra zor oldu ama yaptım. twitter a hiç bulaşmadım.

Şu sitede insana bir şey paylaştırdığına pişman etmeyin.

-her gün görüp iki laf etmediğim insanları nedensiz bir biçimde takip ederken buluyorum kendimi

gerçeklikten uzak

yapaysılık

kimi herkangi birşeyi yapmak için zorluyorlar arkadaşlar? isteyen kullanmaz interneti tamamen soyutlar sanal alemden kendini. biraz da etrafındaki insanları etkileyen vasıfta biriyse etrafındakileri de onunlayken internetten uzaklaştırır. eskiden olduğu gibi yaşar hayatını.

insan birşeylere bağımlı olmaya ne kadar özeniyor, sigaray bile özenti uğruna başladı birçoğunuz..

çok güzel tespitler yapmış

Bir kitap okumak varken,

jelibonumsu

facebook hesabını kaparsa bişeyciği kalmaz..

ediyorum

rahatsız olur hale geldim

saçma sapan muhabbetlerde