gökçe sancım zonkluyor bileklerimde

sonuçları bir bir gözden geçiriyorum

Onu gizlice öperdim.

şakağıma vuran balyozun talaşları

aşererken toprak yiyen analarımız

Alçak sesle uçuyor üzerimden

uyusam bir dagin benimle uyudugu oluyor

Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında

saçları kına yakılmış bir kadının mihrabı

madenlerin buharından elde edilen büyü

ey acılar gardiyanı, ey güz günleri

yüreğimin palamarlarını çözüyor aya karşı

Parasızlıktan değil

pulluklarla devrilen toprağın ıslaklığındaki can

Yaşamaktan öte özür bulamayınca aşka

Yargı kesin: Acı duymak ruhun fiyakasıdır

bildiklerimizin nedenini bilebilirmiyiz? neden? bir delinin kuyuya attığı taşı çıkarmak niye..

bi sebep bulursn bana d söyle

bu gövermiş güz günleri çıldırtır

cebimdeki adreslerden umut kalmamıştır

çileden ve kitaplardan çıkartır insanı

bazı yasak kitapların verdiği dinç duygular

öylesine karamsar olmuşum ki

Bilmez miyim hani arasıra

Bir çocuğun ağrıyan gülüşü vardı mermilerden önce

geçmiş günlerimi aşağılamaktadır.

birbirine açılan karanlık mağaralarla öperdim

Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında.

Şu sıra pek dertliyim

o herkesler kendine akarak boğulan

benimde cnm sıkkın alışveriş bile yapmak istemiyorum..

noterden onayli kagitlara durarak

Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın

zonkluyor talaşlar, talaşlar

tabutumun üstünde zar atıyorlar

titreyişlerle örtülür üstüm

bilmem nedendir

öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan

acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman

her gün şehrin ortasinda bir ergen ölüyor

bağrına taş basan ana

acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.

üstümde bir rehavet var bilmem nedendir?

ve sürdüren bir güleç kocamışlığı.

Denedim. Soğuk sular dökünüp fırladım sokaklara

şimdi niye açtın bu başlığı zaten iyi değilim yahu

Kabaran bir çarpinti oluyor şehir

hayatın ritmine kapılmışım

toprağa sokulduğum zaman çapa vuran adamlar

o ananın ölüsünde kalkan toz

saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda

mevlit ilanlarina durarak.

denize yaklaşınca kumlar ve çakıl taşları

Aşklarım, inançlarım işgal altındadır

Onu sürüngen yumurtaları ve mezarlarla

urlar, karınca cesetleri

Yunmadik saçlarini okşuyoruz, yavrum.

nelerse ki yaşamak sözünü asi kılan

sen bilmiyorsun bizmi bilcez

Kendimi iyi hissetmiyor da değilim

kin, susturur insanı; adına çıdam denir

öylesine kötümser olmuşum

domuzuna ölüyor bankerlere durarak

nelerse ki lekesiz, umutlu ve budala.

bilmem nedendir.

başından başlayabilirim.

sorular sordum nice kara sıfatları üstüme alaraktan

o loş buhur kokuları, analarımız