Gelecekten çok umutluyum çok

yerinde duramıyorsan, etrafa saldırıyorsan bir tane çakarlardı,

Hep söylüyorum, biz çocukken midemiz bulanınca ekmek yedirirlerdi,

okuma yazmayı zor söküyorsa 'disleksi', hüzünlüyse 'depresif',

Taksim'de kaldırımlarda filan oturuyorlar.

Okuma yazmayı öğrenemiyorsan ya, "Tembel"din ya "Yavaştan, sağlam

Aha onlar Emo!

diyecek bir kelime daha yok..

da git bakkala evin alışverişini yap, sonra da gel yemek kitabından bir kurabiye pişir, akşam misafir var, hadi yallah..." şeklinde bitirdi!

Ülkenin gençlerine bak.

daha dünyada yokken 10 gün emo takılmışlığım vardır!

uykun kaçıyorsa "Oyuncaklarını düşün, güzel rüyalar görürsün" şeklinde konu halledilirdi!

Annem, her Türk annesinin uzmanı olduğu 'mıncırma' hamlesini oldukça sert ve uyarısız gerçekleştirmişti.

Emo kelimesinin emotional'dan geldiği, bu yavruların pek bunalımlı pek güvensiz ve duygusal olduğu, topluma uyum sağlayamadıkları için böyle takıldıkları söyleniyor.

bunalım takılıp bir işin ucundan tutmayan emo'larının başında, bizim zamanımızın anne babaları olacaktı ki. Ohoo... Muma dönerdi hepsi! Bir kere her şeyden önce bütün o yüzü gözü saçla kaplı eşek herifleri

Kafam neye bozuktu hatırlamıyorum ama o 10 gün, üstelik de yaz tatilinde, evin o köşesinden bu

Kanaatimce pedagojinin zirve yaptığı yıllardı o yıllar.

Mıncıran mutlu, mıncırılansa artık efendi bir insandır! Aynen öyle oldu.

Malumunuz eti mıncırılan ergen olay yerinde fazla kalamaz, mıncırandan tırstığı için kendisine yalakalık yapar, arzu ettiği aktiviteleri gerçekleştirir.

Bizim zamanımızda punk vardı ya, onun gibi bir akım, ama bir halta yaramayanı!

Çünkü sonra sonra, koşup oynadıktan sonra öksüren çocuk 'astım başlangıcı',

Tarikat yurtlarında yetiştirilen çocuklar, polise atsın diye eline taş verilenler, bir de emo'lar!

dar pantolonlu, converse'li, siyah ojeli ergenler var ya...

Hemen ardından, daha acım ve şaşkınlığım hüküm sürerken,

Tercihen bel veya bacak bölgesinden bir alan seçilir, elle kavranır ve et, 180 derece çevrilir!

HERKESİN KEYFİNİ KAÇIRDIM

NE DERDİM KALDI NE DE TASAM

Mıncırma sonrası ne derdim kaldı ne tasam! Emo'luğum o gün bitti, bu yaşa kadar da hep mutlu mesut, uyumlu, üretken biri olarak yaşadım. Şimdinin sokakta bira içen, gelen geçenden ihtiyacı var diye değil, hayat tarzı sandığı için para dilenen, dünyanın bütün derdi sırtındaymış gibi davranıp,

birkaç saniye geçmişti ki, acı ve can havliyle bir metre havaya sıçradım.

Hüzünlü bir çocuksan "Yazar olacak herhalde" derlerdi,

yüzünü yüzüme yaklaştırarak "Alırım ayağımın altına" diye başladı ve "Karnın tok sırtın pek! Aklını başına topla! Sıkılıyorsan

susup otururdun.

Mıncırma, malumunuz evlat artık poposuna terlikle vurulmayacak kadar büyüdüyse, ancak tekdir ile de uslanmıyor ve hakkı kötekse kullanılan, konu komşu, bitişik ev duyar ihtimaline karşı avaz avaz bağırmak yerine geçen bir terbiye şeklidir.

başın ağrıyorsa "Çocukların başı ağrımaz" denirdi,

grip "Yatınca geçer"di,

köşesine oflaya poflaya nemli gözlerle dolaştım. Saçımı taramadım, denize gitmedim, sohbetlere katılmadım, tebessüm bile etmedim. Akşamları karabasan gibi yemek masasına çöküp herkesin keyfini kaçırdım. Bir akşamüstü, balkonda otururken annem "Ne bu surat her gün, senin derdin ne kızım aaa..." şeklinde pedagojik bir açılım yaptı.

Ay kıyamaam! Zamanında, kendi ergen yıllarımda bu akım

süpermiş bu kadına hastayım..

annem kısık sesle,

aşırı hareketliyse 'hiperaktif' diye nitelendirilmeye başlandı ve o sinameki yetiştirilen tipsizler şimdi büyüdüler! O kadar ilgi alaka sonrası ola ola ne oldular? Emo!

sağlam öğreniyor"dun!

Hani beş-altı yıldır etrafta saçlarını gözlerinin tekini kapatacak şekilde öne öne tarayan, miskin görünüşlü, asık suratlı, beti benzi atmış, sıska,

Emo ne?

Reklamlarda oynamayı bıraksın çok idealistse!

"Sıkılıyorum... Hayat çok anlamsız" cevabımın üzerinden sanırım

bir eşek tıraşına götürürlerdi, kesin!