Hangi yanım acısa, çocukluk dualarım vurulur

Zalimin ve zulmün karşısında böyle bağırdı aydınlar. Değil mi ki, Şemdinli'de bir kitap evine bomba koyulduğunda ve Türkiyeli bir Kürt yurttaşı öldüren canilere İyi Çocuk etiketi yapıştırılmıştı. Hemen akabinde Reisicumhur bir yolculuğunda 'İyi Şeyler Olacak' diye ferman buyurmuşlardı. İyi Çocuklar, İyi Şeyler ve İyi Şiirler... İyi olan her şeye temkinli olduk gayrı. Korkularımız artık koltuk altlarımızda ve çocuklarımızın başlarına dipçik diye iniyordu. Şimdi Seyfi'nin şahsında, yaşlarından çok kurşunla vurulan ve yaşlarından çok hapisle meşgul olan çocukları ve çocukluğumuzu neyle kutsayacağız bilemeyiz ama bizim de birkaç satırlık şiirimiz olur belki.

Sınırlarımın öte tarafında yaşıyor umutlarım

Şu soruyla geçtim tarihten kurşunlar arasında

BEN HERKESE BENZERİM

Ben hiç ölmedim oysa

Eskimiş okul önlüğümden bozulup dikilme siyah külotum

Tarihin tamahkar saltanatında bir küfür gibiyim şimdi

Ben, her ilkbaharın ilk günüyüm; gölgeler uzar yamaçlarımda

95 tane onurlu ve yürekli aydın oturup şiir yazmaya çabaladılar, herkesin gözü önünde işkenceye maruz kalan Seyfi için. Henüz yaşı 14'tü ancak o devlet babanın gözünde, kafasına alenen dipçik yemenin kıvamına gelmişti. Ruhlarının derinliklerinde kin ve kirlilik bulunan Devlet-i Alimizin Güven lik Elemanları tarafından dipçiklenen Seyfi, yaşadığı ve hak etmediği olaydan dolayı o zamandan bu yanadır konuşamıyor. Bu travmayı anlatmak için, hiçbir televizyon kanalında boy göstermedi, o her şeyi bilen gibi görünen ama aslında hiçbir şeyden anlamayan aydın bozuntusu adamlar. Hatırlayın, sosyal hayatta meydana gelen herhangi bir olay karşısında neredeyse tüm televizyon ekranlarını işgal edenlerden ses çıkmıyordu. Aması var ki, başta belirttiğim güzel ve fakat sorunlu coğrafyanın vicdanlı aydınları vardı ve onlar durmadılar Seyfi'ye şiirlerini yolladılar.

Bu güzel ve fakat sorunlu coğrafyanın vicdanlı aydınları toplandı ve şiirler yazmaya başladı. Acıları ve acıtanları lanetlemek adına, hatırlayın yıllar önce Sezen, Cumartesi Anneleri için güzel bir şarkı okumuştu, ki o dönemin yoğun milliyetçi havası yüzünden pek gündeme yerleşmedi. Yine de şükür olsun ki, yine aynı Sezen, bu sene Munzur'da sesini nefesimize katık yaptı.

İlk önce Hrant için karalandı kağıtlar ve dilimizin esaretinde kalmış cümleler kurmaya başladılar ve sonra kimsecikler duymadan kolu kanadı kırılan Kürt çocuğu Seyfi için sarıldılar kaleme. 'Hiç Kimse Duymadan Hükümler Giydi' diye devam eden bir şarkı vardı hayatımda. Gençliğimin en iç acıtıcı notalarıydı aslında. Utanç verici bir şey ise muhaliflik adına çekilen acılar ve hükümler, bunu mutlak bilmeli ve duymalıydı birileri. Ve işkence ve ölüm ve zülüm bu coğrafyanın fatalitesi haline gelmişse, bizler yani ötekileşmenin karşısında duranlar bilmeli ve bildirmeliydik.

Ölüm, bir halkın çocuğu olmanın tek mucizesi mi?

Vurma bana, vurma! İçimin oyuncakları kırılıyor