o kutsal iki kelimeyi fısıldamıştın?

Tam bir çıldırış tadındaydı?

diyor ki : "başkalarından sakladığını bildiğim gibi, kendinden sakladıklarını bile biliyorum!"

derdini anlatamamaktan yakınıyorsun

saçmaya başladığı ışıklar, çıkış yolunu ve buluşma noktasını göstermekteymiş.. güneşi görünce iki kişi hemen hatırlar geçmişi, özlem dolar yüreklerine, farkına varırlar bitmekte olduklarının... düşünürler bir süre acaba neyi tercih etmek gerekmektedir diye.. sanarlar ki 2. adanın güneşi nasıl olsa onları hiç terkedip gitmeyecektir.. batsa bile mutlaka doğacaktır.. günler haftaları, haftalar ayları kovalar.. güneş bekler bekler ve der ki 'artık ben bunca karışık bir yeri aydınlatmak istemiyorum. ' ve bunu 4. adaya söyler.. ben der ; çok geç olmadan gideceğim artık.. bunu duyan 4. ada dayanamaz.. her zaman yoksun kaldığı sevgi, en büyük zaafı olmuş ve bu konuda çok zayıflamıştır..

Mutluydum?mutluluktan ölmeliydim?

sesini duyuramamak canını yakıyor

yüreğinden geçenleri bildiğini bildiriyor sana

Ben inatlaşıyordum

Koca dev can çekişiyordu. O can çekişirken bile güzeldi.

eğer bir gün gelirde gemisiyle ait olursa okyonusuma, yön göste... recek yüreğim ona.. çevre adalara başlayacak yolculuğumuz... yolculuğa eşlik eden hikayede şöyle...

aslında tam da öyle değil... beni anlayan ya da anladıgını sandıgım dostlarım var.. ama yüreğimle anlaşamadıkları noktalar var.. bu anlamda yüreğimedir söyleyecek birşeyim olmaması ya da söylenecek çok şeyin olması...

erol evgın yorumu ıcımdekı fırtına...

seni en çok O anlıyor.

bi fırtınada bende var ama düz bi ovada esip duruyo... bi dağa.. bi ağaca çarpamadı ki...:((

bıde yazsanız?

yüreğim maviden laciverte çalan bir okyonus.. derinlere inildikçe rengi koyulaşır, güneşin ışınlarını yansıtır rengarenk... yüzüne baktın mı uçsuz bucaksız dibini de görürsün... ama okyonusuma ait kaptanımı bulamadım henüz...

Kağıttan bir gemi yapıp güvertesine düşlerini kaptan tayin eden bir çocuk, geceleri duvarlara yasak sloganlar yazan bir genç, ninesinin kurabiyelerine hasret bir torun, sevdiceğine papatyalardan taç yapan bir aşık, geceleri evine uğramayan bir evlat, inzivaya çekilmiş bir ruh, yolları mesken edinmiş bir gezgin?

mutluluktan delirmemek için delirmiştim o gece

yüreğini senin göğsüne koyan Yaratıcın

Kartvizitim, teskerem, bombalarım, pankartlarım, kurşunlarım yok. Özlemlerim, Sevdiklerim Vazgeçişlerim, Yinede umutlarım, Diyecek sözüm, anlatacak hikayelerim var

Bunları... n hepsiyim. Ve hiçbiri. Mevsimlere yüklemişim kalemlerimi, topraklarına düşmeyi beklemekteyim. Adım, sanım yok. Cismim fani. Yıldır mevsimleri kovalıyorum, yamacına düşüyorum. Ve daha yıllarca mevsim mevsim yağacağım toprağına.

Şakağıma dayadığım senin dudaklarındı?

önce bir adaya sürükler okyonus onu, giderler beraber.. orda sevgi ve saygıya ait olan her ne varsa yüklenirler.. öyle bir ağırlık olur ki bu ; ne okyonus kalır ne de kaptan.. o gün, 'biz' kelimesi onlar için tekrar eklenir lügata.. şimdi sıra 2. ada da.. orda mutluluk vardır, demir atarlar bir ömür boyuluğuna...

seni sen söylemeden anlayan bir dostun olsaydı ne çok sevinirdin...

Öp diyordum şakağımdan?

Bir insanın hem söyleyecek hiçbir şeyi olmaması hem de bitmeyen kelimeleri olması nasıl bir çelişkidir...

Adalet ve barış bu iki mutlak güç. İçinde barındırdığı farklılıklara, bir öteki ve diğeri denilmesini yasaklayan anlayış? Almaktan çok vermek? Kendi için değil, öteki için herkesi kucaklayan, diğer bir insanı o insanların meydana getirdiği bir toplumun diline,... dinine saygı duymak? Rengine bakmadan sevmek, onun refahı, onun mutluluğu için çabalamak? Bugünkü sevgilerimizde bile, bizden ne kadar da uzak...

anlaşılmamak yüreğini kanatıyor

ancak ara sıra sıkılırlar, gezmek ister beyinleri farklı fırtınalarda... çıkarlar yola, adres 3. ada... orda durup kavga ederler, tartışırlar, küserler birbirlerine... sonra anlarlar ki bu fırtına onlara fazla... birlikte karar bile vermeden bir bakarlar ki okyonus onu bekler enginliğiyle, o da koşmuş, okyonusuna... yolculuk tekrar 2. ada..

varlığını hiçe sayanlara içerliyorsun

siz yine bir seyahat görünüyor desenize... acaba bu sefer ne sarar onları? neyse demiri bir alalım bakalım ve yola bir çıkalım bakalım.. gezerler gezerler ve 4. bir limanaulaşırlar birlikte... inerler herşeyden habersiz... bir de bakarlar ki ; çok büyük, çok anlaşılmaz ve onlardan çok farklı olan bir yere varmışlar... gördüklerinin etkisine kapılıp dalar giderler.. sonra bir daha bakmışlar ki birbirlerini kaybetmişler... binbir türlü olaylar, kötülükler, yobazlıklar, cahilliklerle doluymuş bu kent, asıl adı da hayatmış meğer...

melih kibar yada onno tunç bestesi

Bu bir ütopya değildi. Evet bu gerçeğin ta kendisi idi.

gunaydın herkeslere ıyı hafta sonları

sen dile getirmesen de, içini oya... n sızıları, ruhunu kemiren pişmanlıkları açık bie söz gibi duyuyor

Yine hayır diyordun

tam birbirlerini tamamen unutacaklarmış ki farkına varmışlar ; sular çekilmeye başlamış adanın etrafından, içinde bulundurduklarıyla birlikte onları da yakmaya, yok etmeye başlamış... susuz kalmaya başlayınca herşey, yangında büyümüş büyümüş büyümüş... aslında 4. adada istemezmiş diğerleriyle birlikte ikisini de yok etmeyi.. o yüzden bir gün dayanamamış güneşi davet etmiş 2. adadan... gel demiş, gel bu ikisini aydınlat ki görsünler gerçekleri, vakit çok geç olmadan.. aydınlat ve kendinle birlikte ait oldukları yere götür ki ; benimle birlikte yok olmasınlar... yanmaya mahkum olanlarla birlikte seven kalpleri de yakıp, yazık etmek istememiş onlara da... ikisi de farklı yerlerde ve farklı alemlerdeyken, güneş bunu duyar duymaz koşup gelmiş ve 4. adanın tepesine dikilmiş..

Birlikteliğimizin birinci yılındaydı?

Hayır diyordun

ya okuyosunuz da

Dünyada, her güzel yaşanırlığın bir sonu olmasıydı, belki de onu fani kılan...

Aşk ruletiydi bu

zaman gelir yine sıkılırlar.. belli bir süre sonra 2. ada onları boğmaya başlar farkında olmasalar da, istemeyerekte olsa...