hiç kimse yok bir tek günü sonuna kadar yaşamaya

şimdi...

öyle çırılçıplak

belki...

çok canım acıyor bütün bu ayrılık senfonisi şenliğinde, dayanır mıyım, aşk eğer sonsuz bir ışıksa döner yine kendi ruh eşine ama eğer aşksa.. gerçekten aşk_sa... iyi diilim ama bir palyço ne kadar iyi durabilir ki kendi şovunda...

sen geleceğimi umduğun zamanda

yoksun.. yokluğuna şarkılar adamak kolay olandı oysa ben zoru seçmiştim.. yıllar dönüp gelirken bizi bulmaya başka yıllarda aynı günlerde; iki farklı duvarın acıklı saatlerinde, ben bir fon müziği eşliğinde "bu kalpsiz dünyayı sevebilmek için" gözlerinden dışarıyı izliyordum.. dışarıda usul usul kar yağıyordu ve sen kimbilir hangi şehirlerarası otobüsün camına dayamıştın başını da akıp gidiyordu beyaz kesik çizgiler sollamaya teşvik edercesine.. konuşacak gibi oluyordun; "sus!" diyordum içinden bir yerden, tüm kalbimle duymanı diliyordum.. "sus! yoksa düşerim" diyordum, duyuyor muydun bilmiyorum ama ben sana "daha fazla söyleme" diye yalvarıyordum..

olmasın desem

ağlayan bir kadın kadar düşman

uçamaz olur

anlamasınlar

şu anki durumumuzda

bir gün baktım hiç korkmadan aynaya

kaç kere dokunursun daha

sövdüm, sövdüm, sövdüm ben dünyaya

sonra...

hiç iyi değilim bugünlerde..

görmesinler

sadece

sanırsam ben de ah aldım

ıçimdeki fırtına ele geçirdi beni

ne halim varsa gördüm

yoksun.. şehre usul usul kar yağıyordu ve şairin de dediği gibi "kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri".. sevişirken buğu yaptığım araba camlarına nefesimle ismini yazıyordum kimseler görmeden ve hiç basılmamış karlara basmak gibi seviyordum seni; hiç gidilmemiş bir şehir gibi keşfediyordum yokluğunda "adını ağlamayı".. bir dizi sahnesi oluyordun bazen şehrin bir yakasında; bazen bir şehirden diğerine ağlayıp dönmüş kaça k bir feribot yolcusu. öylesine başlanmış her satır sana tamamlanıyordu tek bir noktasını dahi koy-a-madan, öylesine diziliyordu artık noktalama işaretleri anlam aramaksızın keyfe keder ve öylesine güzeldin ki içimde; kurmaya korkuyordum sıfat tamlamalarını güzelliğine hakaret olur diye..

Sustum, sözlerine küstüm

sanırım vakit geçmişti

-uzaktangeçenıssızgemi-

Kış gelse ve ben penceremin önüne biriken karlar gibi bembeyaz bir sayfa açsam, ağlamasam artık "aşka" inanmasam... Herhangi bir şeye bakar gibi baksam bu yaraya, kırılmasam bu kadar ve sahil kenarında, tahta bir sandelyenin üzerinde oturan o küçük kız gibi "gülümseyebilsem" sadece bir an için gülümseyebilsem...

Nöbet nöbet geceler boyunca,

şimdi kırıyor başka kalpleri

yaşlı martının

bırakmıyor acıtmadan

gitmesin desem

nasıl olsa bir gün bulur duygular yerini

özlemek

- apla neden üzgünsün bu kadar?

belki,

özlemek...

Yürek acılara doyunca,

dünyaya aydınlık gözlerle bakardık

Aşk kesinlikle bir beddua ve ben birinin "ahını" aldım... Tüm eski sevgililerimi arasam, özür dilesem geçer mi, biter mi bu lanet...

aşkta kazanmak dedikleri kaybetmektir

nasıl değiştirir dünyanın gerçeğini

aslında en insan kalan yanlarımız

ve kaç kere

- apla biliyor musun kuşlar hep döner gittikleri yerden

ve işte o zaman kırdığın bu kalp

yaşadığım herşeyin bedelini ödedim

mecbursun yalnızlığa

Git artık

gözyaşı yüklü bulutlara

artık ağlamıyorum... şarkılar var

boş telefon fihristleri, anlamsız mesajlar, sonu olmayan başlangıçlar, boşlukta salanan kalp, kirli kahve fincanları, yalnız martılar, dolu gözyaşı şişeleri, sigara paketleri, içki kadehleri, kaybolmuş şarkılar, fırtınalar, yağmurlar, geçen zaman, biten yüzyıllar, artık yazılmayan defterler, unutulan ilk aşklar, sırası kaybolan hayat, hayatı kaybolan anlamlar, göçler, gidemeyip kalanlar, kalıp uyuyanlar, içi geçmiş domates çorbası, üç haftalık kuru ekmek...

duvar gibi hüzün denizine

en iyisini "yaptığımızı"düşündüğümüz için

aldatan bir kadın kadar düşman

oysa sevgili, bir tek sevgili

yıllarca bir yalanla bir ömüre geçiyor da

kaç kere değer hüzne

tuzaklar kurmuş üstelik

Giderken beni de al yanına öyle git...

şimdi asla pişman değilim

eski bir masalda der ki aşkı u-mutsuzca arayan kadın;

.. gördüğüm her şey adı "ho$çakal" olan bir düştü.."

artık kimse masum değil

o zamanlar ne güzel çocuklardık

Canımı çok acıtıyorsun

seni özlüyorum

önce...

desem..

çok yorgundum, çok kırgındın

çok yoruldum... yorgunluğumu da artık sana anlatmak istemiyorum, gitmek istiyorsan git ve artık bana içi boşaltılmış bir kalpten bahsetme çünkü dünya yeterince gerçek ve ben "aşkı" gerçek halleriyle yaşamak istemiyorum.

yoksun..

kaç kere deneme uçuşu yaparken

Hani kırılırsın siyaha

ve şimdi ben de düştüm...

ışte sevgili, bir tek sevgili

siület harika paylaşımar zevkle okudum

Ruhumun derinlerinde artık çok da canımı acıtan bu sızıyı ağlamakla da geçiremiyorum, kimseyle görüşmek istemiyorum bilirsin sende, hani tüm arkadaşlarının ağır bir depresyonda olduğunu düşündüğü o anları. Oysa ki tek derdim en azından sabahları uyandığımda "onu"nla uyanmamak ve gittiğini anladığım anda tekrar yaralarımın kanadığını hem de sabahın en erken saatinde kanamaya başladığını görmemek... Sadece sabahlar için, sabahları hiç bir şey düşünmeden uyanmak için yalvarıyorum... Canım çok acıyor,

"yoksun; kardan adam lar büyütüyordum bir dağ kasabasının serinliğinde, yüzüme tipiyordu ellerinin soğukluğu ve ben ışıklı bir çam ağacı gölgesinde oturmuş lugatıma kattığın yeni kelimeleri ve giderken götürdüğün mecaz anlamları düşünüyordum... noktaları birleştirmemizi ve hatta şaşı bakıp şaşırmamızı "emrediyordu" ilahi adalet, ben inandığım tüm "kutsal", "tutsak" ve "yasak" değerlere inat üşüyordum ve tüm ana haber bültenlerinde "yılın ilk karı" haberi oluyordum sanki... varsayımlardan, "yok canım"lardan başlamıştım yürümeye sanıyorum bir aralık soğuğuydu yine; erimiş buzlar vardı radyomun cızırtısında ve ben sessizliğinden yeni "sen"ler türetmece oynuyordum...

acılara, sokaklara, ait olmaya, insanlar

orda yeniden gördüm kendimi

bu kez pek bir afili yalnızlık

bitiyorum her nefeste

dimdik düşer

Dün güne dize gelince,

kaç kere değer martının kanatları

Ağlamaktan ve uykusuz kalmaktan çok yorgunum artık...

2 yakam 1 araya gelmiyo:(

hüzün dolmuş kanatlarına

bilerek

bilmesinler

sebebi yok unutulmuş bir anı herşey... gittiğin kadar kalıyorsun aslında aslında unuttuğunu sanıp yanılıyorsun kimse yok kırgın olmaktan başka çaren kalmadı... özlüyor_mu_sun PALAVRA!!! kırılganlığın kadar konuş ben duymam her

zaman nasıl akıp gidiyor

isteyerek özlüyorum

o kadar şey değişti ki

sen çoktan açılmıştın başka denizlere

ağzı bozuk üstelik... bırakmıyor acıtmadan

.. bu şehre sabah kar düştü..

kimbilir

ama umutsuzca değil

ben kocaman bir ejderhayı evcilleştiriyordum

Gittin, kanadı kırık kuştum

O tez dönüsün gec olunca,

Canımı acıtıyorsun

Kendime tahammülü öğrendim

belki beni duyarsın demiştim

Düşündüğüm gibi değildi belki de tam düşündüğüm gibi oldu da ben başka bir rüya görmek istemiştim, senin de aklının karştığı olmuyor mu hiç sanki... Onu çok sevmek istedim ama bazen "çok" sevmek -insan-a ağır bir yük gibi gelebiliyor, sen "çoklanmadın" mı hiç?

hem cehennem, hem cennet yeryüzünün mevsimlerini

hangi zamanda buluşulmalıydı ikimizde anlamadık

ıslanır hüzünle kanatları

duygular çok eskidi

hesabı sorulmayan bir ruh hali

bir martının kanatları

ınsanlar maskelerini ne çok seviyor

Taksimde yürüyorum, hava kışa aldanmak üzereydi ve ben daha yeni ayrılmıştım yanından, sırtıma yapışmış bir 'yalnızlık' kamburuyla yürürken küçük bir kız yaklaştı yanıma;

kaç kere yaralarıma bakarsın

çok koştum, çok yoruldum

geldiğimde

bitmesin desem

ve sen

yoksun.. oysa ben ne zaman döksem gözyaşlarımı, sana sığınıyordum.. en sevdiğim şarkının coşkusunda hıçkırıyor apansızca, sana koşuyordum tüm çaresizliğimle, seni sayıklıyordum ulu bir cami dinginliğinde.. sana dolanıyor, sana büyüyor, seninle büyüyordum bir çocuk beyazlığında ve karlar yağıyordu kendi ellerimle ördüğüm şeker pembesi beremin ponponuna.. sen yoktun.. kırmızı bir şarabın çalkantısında, elimde elma şekerim, eski bir fotoğraftan kalma kocaman çocuk gözlerimle bir arkadaşımı seyrediyordum zaman adında ve bir trafik kazası haline geldiğinde gözlerimden akan yaşlar -üstelik arkadan çarptıkları için suçlulardı da-, "adını ağlıyordum" sayısını bilmediğim aylardan sonra hıçkıra hıçkıra..

ıssız bir adada yaşayan