şunu gözlemliyorum... istisnalar sözümün dışında... başarılı olmaya çalışırken gereğinden fazla kendi özelliklerimize başvuruyor ve güveniyoruz sanki... hakiki güç sahibini unutarak...

bir gece askerlerini bu kulelere çıkartmış ve gökyüzüne ok atmalarını emretmiş...

sadece kendi özelliklerimize güvenip, özelliklerimizin zorluklarla başa çıkamadığı noktaya gelince de çöküyoruz...

eline sağlık güzel bir paylaşım

'sonra halife Süleyman'ı getirdiler... o da köprüde birkaç adım atmadan cehenneme düştü...'

Çevremdeki arkadaşlarıma zaman zaman şunu söylerim: Yeryüzünün en güçlü insanları biz ehli sünnet müslümanlarız... Ama farkında değiliz... Çünkü dinimizi iyi öğrenmiyoruz... Öğrensek de yaşamıyoruz...

Zevcesi 'sonra da seni getirdiler ya Ömer...' deyince...

oklar yükselebildikleri en üst noktaya geldiklerinde meleklerin tuttukları balıklara batıp, çıkarak geri; yeryüzüne kanlı bir şekilde düşmüşler...

'Allahım' diye feryat eder Ömer bin Abdülaziz hazretleri... Yüce halife bayılıp düşer... yerde çırpınmaya başlar...

Ömer bin Abdülaziz hazretlerine hanımı Fatma annemiz garip bir rüya gördüğünü söyler...

Ahmak Nemrut bir gün İbrahim aleyhisselama meydan okumuş...

insan şunu merak ediyor... bu dünya haritası üzerinde söz sahibi olmak demek... nasıl bir yönetim gücü var ki bunlar olabiliyor yeryüzünde...

hanımı, 'Ya Ömer... Vallahi sen selametle karşıya geçtin..' der ama yerde çırpınan halife duymaz ki...

Bu karşılık küfrünü arttırmış... felaket üzerine felaket...

'Rüyamda gördüm ki kıyamet kopmuş... Sırat köprüsü cehennemin üzerine kurulmuş... cehennem kükreyip dururdu... sizden önceki halifelerden Abdülmelik'i köprünün başına getirdiler... köprüye girdi... daha birkaç adım attı atmadı ki, cehenneme yuvarlandı...'

günümüz yönetim şekilleri, anlayışları burun kıvıra dursunlar... bizi biz yapan değerlere, onlara aldanarak sırt çevirmeyelim... elbetteki dinimiz kafirlerde olan silahların daha iyisini yapıp, kullanmamızı emrediyor... bir şey nasıl iyi yapılıyorsa öylece yapmalı, hatta onu aşmalı...

halifenin beti benzi sararır... çok üzülür... annemiz devam eyler...

hayır... asıl güç Rabbimize kul olmakla, O'na sığınmakla, O'nun yardımına kavuşmakla...

askerler bu ultra salak adamın emrine çaresiz uymuşlar...

Allahü teala meleklerine okların ucuna balık tutmalarını emretmiş...

toplantıdan ağlayarak ayrılıyorlar... kitapta şu ifadeler çok dikkatimi çekti: ?Öyle üzgün ayrılırlardı ki, gören aralarından biri ölmüş diye düşünürdü...?

elbette Rabbimizin emrettiği gibi akıl, beden, hesap ve tahmin yeteneği, bilgi v. s gibi bütün verilmiş nimetleri kullanacağız... ama sadece bunlara güvenmek hatasına düşüyoruz... bunlara o kadar sığınıyoruz ki, sığınılacak asıl güce kalbimizi yeteri kadar çevirmiyoruz belki de...

atalarımız Osmanlılar bir küçücük beylikten üç kıtaya yayılan 600 yıllık bir imparatorluğu kurarken işte bunu yaptılar...

'O beni inkar da etse kulumdur. Ben kulumun gayretini boşa çıkarmam...'

saatlerce ölüm ve sonrasından, ahiret hallerinden konuşuyorlar...

ama asıl enerji kaynağını unutmadan...

değme profesyonelden daha iyi yapış işine... ama Rabbini unutmadan...

Cenab-ı Hak, kendisini inkar eden kulunun da emeğinin karşılığını veriyor...

Rabbimizin dostuna bu okları göstererek, 'İşte senin Rabbini öldürdüm. Bu da O'nun kanı' demiş...

Nemrut da almış gayretinin karşılığını...

halife dehşete düşer, nefesleri sıklaşır ve dudaklarından korkuyla tek kelimelik şu soru çıkar... 'sonra...'

Yüce halife hergün alimleri, evliyaları yanına topluyor...

kulelerin en üst basamağına çıkıp gökyüzüne ok atmışlar...

Ve tahtadan uzun, bugünkü gökdelenleri andıran kuleler yaptırmış...

bakın Ömer bin Abdülaziz hazretleri hergün aksatmadan ne yapıyor?

cehennemde tutuşacak ağzından şu küstah sözler dökülmüş...

işte enerji kaynağı... Allahü teala kendisinden böyle korkan kullarının ordularına dünyanın kapıları açıyor...

Ömer bin Abdülaziz ... İki sene küsur ay süren hilafetinde neredeyse dünyayı salladı...

Nemrut sevincinden yerinde duramamış...

Cenab-ı Hak, bu garip hadisenin hikmetini merak eden dostuna vahiy göndermiş...

hayatından birkaç not almıştım... aktarayım...

Rabbimiz emekleri karşılıksız bırakmaz... herkes niyetinin, emeğinin karşılığını alır... ama bu dünyada ama er geç öte dünyada...

ordularının bir kolu Pireneler'i aşarak Fransa'ya giriyor... Narbonne şehrine güçlü üsler kuruluyor... Malatya şehrimizi yüzbin esir karşılığında Rumlar'dan satın alıyor... Afrika'daki Berberilerin tamamı müslüman oluyor... ordunun bir kolu da neredeyse Kafkaslara kadar uzanıyor...

Halife anlatmasını ister... Annemiz anlatır...

Evet kulun gayreti boşa çıkmaz...

Kendisinin rıza ve sevgisini talep edenin, gönderdiği Peygambere ve dine inananın, bunun için uğraşanın gayretlerini hiç karşılıksız bırakır mı...

Yüce dinimizde bildirilen hükümleri öğrensek bu gücün farkına varırız... Ve elbetteki bu gücü kendimizden bilmeyiz... Rabbimizden biliriz...

sonrasında gelsin bunalımlar, çaresizlikler, 'ben şimdi ne yapacağım' kaosu...

'Sen Allah var diyorsun... Ben senin Allahını öldüreyim de gör...'