?Şam?da Rabbime yalvarmış,

Aşkın doğasıydı Firkat!..

Süphe yok ki Allah da seni seviyor demektir.

İnsan nedir?.. Beşeri idrakin ancak sebep ve bahanelerine yapışarak kavramaya çalıştığı Rabbin ihtişamlı hakikatlerinden bu kesret alemine tenezzül etmiş bir tecelli zübdesi... Değişik tecellide bir kainat!.. Canlı bir Kur'an... Lakin kendi hakikatine kıyasen ancak yok sayılabilecek derecede küçük bir parçasının keşf ve idrak olunabildiği bir varlık.

"Hamdım, piştim, yandım!.."

Şems; ?Rabbim de bana demişti ki, o aynayı verirsem ne bağışlarsın?

"Cihanin her cüz'ü, her sey asiktir. Her sey sevgili ile bulusmak icin cirpinir durur. Her sey bulusma sarhosudur."

Hicbir asik yoktur ki, sevgilisi onu aramadikca, o sevgilisi ile bulusmayi dilesin.

Kurnazin biri Hz. Ali'ye "Seni cok severim" demis.

aşkımı seyredeceğim bir ayna istemiştim.

şems ve mevlana...

Su gönülde, sevgi simsegi parlayinca, bilmis ol ki, o gönülde sevgi vardir.

Gercekten de, gönülden gönüle pencere vardir...

diyerek kapıya yöneldi.

"Yalan söylüyorsun. Cünkü ben seni sevmiyorum, senin de beni sevmedigine kalbim taniklik ediyor." Cevabini vermis.

... Zat boyutundan, Hikmetten öte Kudretten bakan Şems gülümsedi:

Şems, yıllardır sakladığı sırrı söyledi:

Bundan sonra Mevlana Hazretleri'nin ruhunda meknuz olan manevi okyanus daimi bir surette dalgalanmaya başlar. O anda sanki bir kibrit çakılmışçasına Mevlana'nın; gönlü, bir petrol denizi gibi alev alır. Tebrizli Şems, Mevlana'nın gönlünü böylece ateşlemiş olur, fakat öyle bir infilak karşısında kalır ki, onun alevleri içinde kendisi de yanar. Artık idrakler ve nasibler aynileşir.

"-Ver elini öpeyim, ey alemlerin sarrafı!.." der.

Resulullah efendimiz, hem Allah'ın eserleri içerisindeki en mükemmel eseri, hem de Esma-ül Hüsna'nın en parlak aynasıdır. O yaratılmışların en mükemmeli, en şereflisi ve?Habibullah? dir. Allah Sevgisi, Allah Resulü 'in sünneti seniyyesine uygun yaşamayı gerektirir. Çünkü Allah'ı sevmek, onun marziyyatını yanı razı olduğu, istediği şeyleri yapmakla olur. Allah'ın istediği davranışlar, razı olduğu şeyler ise Hz. Peygamber 'in sünneti seniyyesidir. Onun için, Allah'ı sevenlerin, Allah'ın Resulü ve Habibullah olan Hz Muhammed 'i de sevmesi gerekir. Allah Resulünü sevenlerin ise, sünnet-i seniyye'ye uygun bir hayat yaşayarak Resulullah'a benzemeye çalışmaları gerekir.

Şems dışarı çıktı. Sadece bir?ALLAH? nidası duyuldu.

Aşkın doğasıydı en yakın çevrenin tahammülsüzlüğü!?

Mevlana Hazretleri dehşete kapılır ve:

?Çıkma? diye yalvardı.

"Ben günde yetmiş defa -bir rivayette- yüz defa-tevbe ederim!.." buyurmuşlardır.

(Allah'im kendi güzelligini, güzel cehrelere düsürdün. Sonra asikinin gözünden kendi güzelligini seyrediyorsun."

Nitekim Hazret-i Mevlana -kuddise sirruh- aşk, vecd ve istiğrak dolu hayatını üç kelime ile ve üç merhale olarak şöyle ifade eder:

Bu izahat, Hazret-i Mevlana'yı sırf aklın aydınlattığı zahir ilmin hududuna getirip dayar. Bu noktada kalarak suale cevap vermek mümkün değildir. Şems, hal silahıyla O'nu bu noktadan ileriye iter. İlerisi uçsuz bucaksız bir "ledün alemi"dir. Böylece Şems, muhatabını, O'nda mevcut olduğu halde habersiz bulunduğu manevi bir iklimin ufkuna doğru şimşek sür'atiyle bir keşif seyahatine çıkarmış olur.

"ne olursan ol gel" in sırrıda burda olsa gerek

Cihanin bütün zerreleri, o ezeli hüküm dolayisiyla cift cifttir. Her cift de birbirine asiktir.

dışarıdan kalabalık bir güruh;

Tereddütsüz şöyle demiştim; Başımı veririm!?

Bu ani gelişmenin te'siri ile Hazret-i Mevlana, daha evvel ezberlemiş bulunduğu zahiri ilmin mütalaalarından birini serdediyormuşcasına kolaylıkla şu cevabı verir:

Peygamber Efendimiz bir hadislerinde; "Kul Allah'ini ne kadar severse, Allah da onu o kadar sever." Buyurmuslardir.

Evet sevgiyi kalp dogrulamalidir. Siz gercekten birini seviyorsaniz, muhakkak o da sizi sevmektedir. Kalbinizde birine karsi sevgi yoksa, onun sevgi iddiasina inanmayiniz, cünkü yalandir.

Iki insan birbirine gönülden baglaninca, artik onlar, birbirinden ayri degillerdir. Bedenleri birbirinden uzak düsse de gönülleri beraberdir.

Şems'in vazifesi, muhatabının idrakini, kalbi derinliğini, zahiri ilimle ulaşılamayacak olan işte bu mertebeye yükseltmekti. Bunun için aldığı cevapla ulvi gayeye ulaşmış insanların büyük coşkunluğunu hissederek bir neş'e çığlığı atar. Kendinden geçer. Böylece bu iki maneviyat yıldızının arasında hayat boyu devam edecek olan nurani bir şerare vücuda gelmiş olur.

"-Bu nasıl sual?!. Hiç alemlere rahmet olarak gönderilmiş bulunan yüce bir peygamberle, O'nun bir velisi mukayese edilir mi?!." diye hiddetle bağırır.

Mevlana Celaleddin-i Rumi, ailece Konya'ya yerleştikten sonra tahsilini tamamlamak için Halep ve Şam'a gider. O sırada takriben otuz yaşlarındadır.

Celaleddin-i Rumi, seneler sonra birgün Konya'daki medresesinde dersden çıkıp talebeleriyle sohbet etmekteyken, daha evvel Şam'da elini öperek kendisini hayrette bırakan kimse ile tekrar karşılaşır. Bu şahıs Tebrizli Şems'dir. O da Celaleddin-i Rumi'nin sohbetine dahil olur. Garib bir heyecanla şu acaib suali sorar:

sevdiğinde seni seviyordur denilmiş ama karşılıksız sevdalar için ne dersiniz

ruhunu birine sevgisini birine...

Mevlana Hazretleri, o devresinde sırf bir fakihdi. Hukukçu idi. Müderrisdi. Çok talebeleri vardı. Varlıklı ve mülk sahibi bir insandı. O, Şems'le görüşmesinden sonra daha alim bir fakih, daha değişik bir hukukçu olmadı. Zahiri ilmi değişmedi. Bunları çok aştı.

Mevlana Hazretleri, Konya'da kırk yaşlarında iken Şems ile görüşmüştü. Kendisi bu karşılaşmadan önceki haliyle ikinci bir Gazali olarak nitelendirilebilir.

Senin gönlünde de Allah sevgisi iki kat oldu artti ise,

Cünkü Allah bizi onun icin, onu da bizim icin yaratmistir.

Bu hadiseden sonra, daha evvel tamamiyle zühdi bir ibadet içinde sakin bir müderris olan Hazret-i Mevlana'nın, birdenbire içi içine sığamayarak samimi coşkun bir heyecan içinde yaşadığını görürüz. Tebrizli Şems'in me'muriyeti de, bu mana okyanusunu tutuşturmaktı.

adanmışlık...

"Kendi hüsnün hublar seklinde peyda eyledin, Cesm-i asiktan dönüp sonra temasa eyledin."

Hazret-i Peygamber sallallahü aleyhi ve sellem ise, «Elem neşrah-leke sadrak! sırrına mazhar olmuştu. Tecelliler, kendisini her taraftan kuşattı. Kainat kadar geniş olan sadrı, bir türlü kanmıyordu. Susadıkça susuyor, içtikçe de susuzluğu artıyordu. Her an bir halden diğer bir hale yükseliyor ve her yükselişte de bir önceki haline tevbe ediyordu. Nitekim:

Rabbim seni verdi, sende seyrettim?

Fakat nurlari birbirine karismistir, birlesmistir.

Susuz bir kimse; "Ey tatli su, nerdesin?" diye inler, feryad eder...

Kehribarin saman cöpünü dilemesi, cekmesi gibi, alemde her cüz de kendi ciftini esini dilemektedir.

Aşkları sır olmuştu.

Ay ışığında yerde üç beş damla kan seçiliyor,

"-Bayezid mi, yoksa Hazret-i Muhammed -sallallahü aleyhi ve sellem- mi daha büyüktür?"

Su da; " Ey susamis olan, ey su isteyen kisi, neredesin?" diye inler, aglar durur.

Mevlana?yı sahiplenenler,

?Şeeeems dışarı çıkkk!? diye bağırmıştı.

Kainatta mevcut bütün varliklarin -cansiz sandiklarimiz, bitkiler, hayvanlar ve insanlar- birbirini sevmesini su kutsi hadisle aciklamislardir: "Ben gizli bir hazine idim, bilinmek istedim. Böylece beni bilsinler ve sevsinler diye varliklari yarattim." Her seyde O'nun tecellisi bulundugundan bütün sevgililer O'na aittir.

Birgün Şam'ın kalabalık çarşısından geçerken değişik kılıklı bir kişi:

anlamadım sedasenn hanım ama olsun kötü birsey demediniz sanırım

Iki el olmadikca, bir elle el cirpilmaz, bir elden ses cikmaz.

ama ne baş, ne ceset, ne de katiller gözükmüyordu!?

Mevlana yaklaşan acı kaderi sezmişçesine:

Bir gece sohbet ederlerken kapı vurulmuş,

?Telaşlanma, verdiğimiz sözü tutma vakti gelmiştir?

"-Öyleyse, neden Bayezid, Rabbinden cehenneme konulmasını ve vücudunun orada, başka hiçbir mücrime yer kalmayacak derecede büyütülmesini taleb ettiği, lakin küçük bir ilahi tecelli karşısında da: «Şanım ne yücedir! Kendimi tesbih ederim!.. dediği halde; Hazret-i Peygamber -sallallahü aleyhi ve sellem- sayısız tecellilere rağmen büyük bir mahviyet içerisinde bulunuyor ve nail olduğu nimetlerle yetinmeyerek Rabbinden hala istiyor, istiyor, boyuna istiyordu?.." der.

Icimize düsen bu susuzluk, suyun bizi istemesinden, bizi kendisine cekmesindendir...

Zira O, yüce Mevla'sına her an daha yakınlık istiyordu. Çünkü iştiyakı sonsuz, kul ile Rabb arasındaki mesafe ise sonsuz kere sonsuzdu. Bu sebeple birçok kereler:

Rabbin müstesna lütuflarından biridir ki, nev'-i beşerden bazılarına kendi varlık ve azametinin ufkuna doğru açılma selahiyet ve iktidarı verilir ve böyle kimselere bu yolculukta rehberler bahşedilir. Bunlar, insanlık aleminin yüzyılları dolduran adi vak'alarının örtemediği zirvelerdir. İşte Şems, Mevlana'yı bu yolculuğa çıkarmış bir rehberdi. Mevlana da, ruhunda meknuz olan ve kendine idraki lutfedilmiş bulunan bu ledün aleminin bu ilk rehberini sırf vefa duygusu sebebiyle ömrünün sonuna kadar unutamamıştır. Yoksa O'nu çoktan aşmıştı. Belki bundan sonra Şems, mürid durumundaydı.

Mevlana: ?Ne sözü, nereye, niyeee? diye yapıştı ellerine?

Akla göre; gökyüzü erkektir, yeryüzü ise kadin. Gökyüzünün attigini, verdigini yeryüzü besler, yetistirir.

Iki kandilin kaplari birbirinden ayridir. Bitisik degillerdir.

Celaleddin-i Rumi'nin ellerine yapışır ve hararetle öper. Sonra birdenbire kalabalığın içinde kayboluverir. Celaleddin-i Rumi şaşırır. «Bu ne iştir? diye hayretler içinde kalır. Esrarengiz ve garib hüviyetli kişi, kendisi için adeta bir muamma olur.

okuyunca bi tuhaf oluyor insan...

Hz. Ali de o kisiye;

Tebrizli Şems, hiç sükunetini bozmadan sualini şu şekilde açıklar:

«Ya Rabbi, Sen'i gereği gibi ve layık olduğun veçhile tanıyamadım.. Sana hakkıyla kulluk yapamadım.. diye iltica ve tazarruda bulunuyordu."

değil işte

İyi işte, seyre devam edelim, dedi Mevlana.

Fakat ask, asiklarin bedenlerini zayiflatir, eritir, sevgilileri ise daha da güzellestirir, gelistirir.

Gökyüzü, yeryüzüne "Merhaba!" der. "Seninle ben kehribarla saman cöpü gibiyiz. Birbirimizi sevmekteyiz." Diye söylenir.

=Alıntı=

konsantre olamıyorum :) karşılıksız sevgi dyince...

Onu paylaşmak istemeyenler şehit etmişti Şems?i.

Celaleddin-i Rumi, Şems ile buluştuktan sonra ortaya asıl Mevlana çıktı. O, Şems ile görüşmesinden evvel bir alimdi; sonra alim bir aşık ve bağrı yanık bir arif oldu.

-"Bayezid'in «Şanım ne yücedir; kendimi tesbih ederim! Ben sultanların sultanıyım!.." sözü bir işba, halinin ifadesidir. Yani, O'nun manevi susuzluğu, küçük bir tecelli ile giderilmiş oldu. Ruhu artık talebsiz bir hale geldi. Sekre sürüklendi. Okyanusun hacmi sonsuzdu, lakin O'nun istiabı bu kadardı.

ikisinite tek bir varlığa adamak

Allah'in hikmeti, kaza ve kaderiyle bizi birbirimize asik kilmistir... Biz suyu sevmekteyiz, su da bizi sevmektedir.