okulunda

yüzüne bakmaktan başka bir şey yapamıyordum. Ellerini tuttum kaldırdım

verdiler. Öğretmen köyde yabancı olduğumu biliyordu ve hangi sıraya

değil. Ağlamaktan hiç utanmadım, duygularım, acılarım beni boğduğu zaman

aynı sıradaydık. Geride kalan ilkokul dönemindeki iki yılda anladım ki

sizce napmalıyım?

terler ve her terleyişte elini elimden kurulamak için çekerdi. Bunu her

sevemez

satırlar olarak geçmeyin. Okudukça yeryüzünde insanlar neleri yaşarmış

tayininin çıktığı bir köye taşındık. Huzursuzdum, okulumu bir köy

Sizin için ne derece önemi var bunu bilmiyorum ama ben bu satırları

sıraya

bence ileriye bakk...

okuldan

onsuz

görüntüyle karşılaştım. Başı kesilmiş bir tavuk gibi

okula. İlkokul 4. sınıftan başladım köy okuluna. Beni bir sınıfa

kalmıştı. Dönüp baktığımda Dünya başıma yıkıldı. Sanki gök kubbenin

çıkarken elele dolaşıyor geziyor öyle gidiyorduk evimize. Arada bir

korkusundan kurtaramıyorum kendimi. Bitkisel hayatta gibiyim. Tek elimde

demiştim. Yanakları kızarmıştı, utanmış ve başını önüne!

döndü. Tam dokuz yıl oldu onu yitireli.

günah işlercesine seviyordum. İlk elini tuttuğumda sakın bir daha

istiyorsan otur dedi bana. Bir kızın yanı boştu sadece oraya

yine elimdeydi, ansızın elini çekti, terlemişti yine eli. Sanırım dört

kalacaktık. Annem de bizimle kalacaktı. Allah\\\'ım o karar bize

yazarken

gözlerinden biri akmıştı. Suratının yarısı yoktu. Hırlıyordu bana bir

bırakma, dayan demekten başka bir şey yapamıyordum. İki dakikalık bir

duyguları o

haklısınız

çalışıyordu. Yoldan geçen bir kamyonun tekerinin altından fırlayan bir

yaşımda

bırakmamaları şartıyla elimi uzattım. Dost, kardeş, arkadaş ne olursanız

gülümser ve hızla elini avucuma sokuştururdu. Her şey harikaydı, dünya

istiyorum. Lütfen;bu satırlara bir seven olarak sahip çıkın ve lütfen

idi. Çocuk yaşımda bile onun güzelliği beni çok etkilemişti. Masmavi

sırada ortak bir karar aldılar. Buna göre tek ev kiralayacak ikimiz aynı

da paylaşıyordu ve bunu fark eden ailelerimiz okul bittiğinde

oturmak

evlendirelim

bir taş parçası bıçak gibi saplanmıştı ve bakmaya doyamadığım mavi

geliyordu. Mükemmel bir paylaşımcıydı. Yüreğini, sevgisini, dostluğunu daha

atmıştım. Dönüp yine azarlayacaktım. Çünkü hem elimi bırakmış, hem de

diyeceksiniz buna eminim. Bir memur ailenin en küçük çocuğu olarak

demek istiyor kanla kaplı diğer gözünü temizleyerek bana bir şeyler

iletildiğinde

benim ve ölürcesine sevdiğim insanın ayrılmasında bu kadar rol

evet malesef :((((

bir taş parçasının bitireceğini bilemezdim. Donuk donuk hiç konuşamadan

ortaokul

tek saniye geçiremiyordum. ya ben onlara gidip ders çalışıyor, yada o

bu net. bu net aracılığıyla sizinle paylaşmak istedim. Yitiren, ya da ben

ettik ve bizi aynı okula yazdırdılar, hatta aynı sınıfa, hatta aynı

yitirenle paylaşmak isteyen herkese elleri terlese bile ellerimi

oynayacağını

yaşta vermişti bana. İlkokulu birlikte okuduk ve aynı sırada

bırakma

notlarımda kendi silgisiyle defterimdeki hatayı silmesi beni o minik

çakıl

damlıyordu. Yoldan geçen bir araba durmuş bizi seyrediyordu, hastaneye

geçtiğimiz

gözleri, gamze yanakları ile arada bir bana dönüp gülüşü, yanlış yazdığım

kaldım. yerdeydi ve yüzünden kan fışkırıyordu. ne yapacağımı bilemedim

yetiştirelim dediğimde kanlı olduğu için almadı ve kaçtı gitti. Kimse

Gerçekse çok acı.

BIZIMKISI BIR ASK HIKAYESI

seviyorum, beni

yazılı

adadığım, gidişiyle beni bitiren insanla ilk o zaman tanıştım. İsmi

büyüklüğünde

çırpınıyordu. Suratına

yol vardı. Her zaman toz duman içinde olurdu. çakıllarla kaplıydı. O yolun

üzerine

bilsem hiç girer miydik o yola. Neler vermezdim o yolu yürümemek için.

Yapılabilcek bir şey de yok ya aslında, Geçen 9 yıllık zaman acısına ilaç olmamış bu acıyla yaşamayı öğrenmekten başka bir çıkar yol da yok.

bitirdik. Hep

gözümden damlalar akıyor klavye üzerine. Erkekler ağlamaz lafı bana

diye karar almışlardı bile. Ona tapıyordum artık. Haşa Allah\\\'a şirk koşar

ARKADASLAR BU hikaye benim tanıdığımın basından geçti bende ne yapmalıyım teselli mahiyetinde?

ona bağladı. O dönemlerde çocukça bir arkadaşlıktı. Zaman ilerledikçe

suratına saplanmıştı. Ölürcesine bir aşkı, geleceğimizi kibrit

Altınay

babamın

yaptığında kızar elimi bırakma diye azarlardım, hep tamam tamam diyerek

ağladım. Yine ağlıyorum... Sizleri tanımıyorum ama sizlerle paylaşmak

geride

başını göğsüme dayadı ve elimi sıkı sıkı tuttu. Akan kan ellerimize

kırığımız

yıllarımız bitmek üzereyken. Şehir merkezinde. Ailelerimiz liseye

okumaktansa, şehirde medenice okumak istiyordum. kaydımı yaptırdı babam

yoktu. Sevinçle sarıldık birbirimize elimi tuttu. bunu kutlamak için bir

Kendime olan güvenimi yitirdim. Artık kimseyi sevemem, kimsede beni

şeyler

cafeye gidip cola içerek kutlayacaktık. Okulun az ilerisinden geçen bir

elimi sıkı sıkı kavramıştı. Artık her gün elele tutuşup okula gidiyor

oturmamız için babalarımız öğretmenlere adeta yalvardılar. Başarmıştık.

seviyordum. Çocukça başlayan arkadaşlığımız sevgiye aşka dönüşmüştü

oturdum. Hayatımı

ama elimi bırakmayın. Size sesleniyorum, elimi bırakmayın lütfen...

altında

onunla hep ona biraz daha alışarak. Ortaokula geçtiğimizde ailelerimize

almıyordu. çevreme bakıp yardım eden demekten, ona dönüp seni

kapandım yüzüne yapışmış saçlarını kaldırdığımda hayatımı bitiren o

gibiydi gözümüzde. Yıllar akıp gidiyordu mutluluk içinde. Nihayet liseyi

hayat bana huzur vermiyordu. Yaşımız olgunlaştıkça o beni, ben onu daha

eğmiş, gülümsemiş ve

bu hikaye gerçekmi?

dakikalarca sarmaş dolaş kutlamıştık bunu. Ona aşık olmuştum. Aynı

arkadasa teselli olmak ne kadar zormus ya:(((((

bitirmek üzereydik. karne dönemi gelmişti. Karnelerimizi aldık hiç

çırpınıştan sonra kucağımda öldü. Cennet olan Dünya 5 dakikada cehenneme