Neresinden bakarsak bakalım; tespiti zor ama gerekli benzer hallerimizle ihlas ile menfaat arasındaki çatışmayı, ihlasın lehine sonlandıramadığımız müddetçe Rabbimiz?e ve dinine karşı halisane bir niyetten ve amelden bahsedemeyiz. Zira nefsimizin ve şeytanın ektiği zaaflarla dünyalığı talep ederken kulluğumuzdan, dinimizden nelerin gittiğinin farkında olmayabiliyoruz. Lakin işin hakikati Dede Paşa?nın dediği gibidir; ?Gam o değil ki gide dünya gele din / Gam odur ki gide din, gele dünya.?

Pek çoğumuz bu olup biteni doğru bulmayız. Menfaati icabı dünyaya kul olanlardan uzak durmayı yeğleriz. Hatta kendimizi?Menfaatime düşkün değilim? diyerek temize çekeriz. Bütün amellerimizi, ibadetlerimizi?Allah için? yaptığımıza inanıp, ihlas problemimiz olabileceğini aklımıza dahi getirmeyiz. Acaba gerçekten öyle midir, ihlas aynasını kendimize yakınlaştırıp nefislerimizin örtüsünü kaldırdığımızda önemsemeyip es geçtiğimiz bir halimiz yok mudur?

Hasılı bir şekilde dinimizle bağlantılı bir sözü, bilgiyi, ameli, metaı yaptığımız hemen her işte beraberimizde taşırız. Bu durum çıkar amacıyla kullanmak değil, mensubiyetimizle var olmaktır. Lakin inancımıza dair bir samimiyetin derdinde olmadığımızda yahut dinimizi vicdanlara hapsedilesi bir konuma düşürdüğümüzde dünyalığın esiri olabiliyor, dini sözümüzden öteye geçirmeyebiliyoruz. Bu bağlamda; dünyevi görüşlerini kolayca kabul ettirebilmek için dini sıçrama tahtası olarak kullananlara, alnı secdeye değen işvereninin gözüne girmek için namaz kıldığı intibaını verenlere, yayın ilkelerine uymadığı halde sırf kar amacıyla dini içeriği olmazsa olmazı gören yazılı ve görsel iletişim araçlarına, okumayı gerekli görmediği Kur?an-ı Kerim?i kazanç getireceğinden dükkanında satmaktan çekinmeyenlere, helali haramı birbirine karıştıran beyanlarıyla dinin ve ilmin izzetini önemsemeyenlere, herhangi bir dini oluşumun hassasiyetinden, hizmetinden pay sahibi olmak yerine?iyi kar getiriyorlar? düşünceleriyle tezgah açanlara şahit olabiliyoruz.

Semerkand Aile Dergisinden Alınmıştır.

Ailevi ve sosyal ilişkilerimizde, ticaret hayatımızda ve sohbetlerimizde bize yol gösteren ayet-i kerimelere, sünnet-i seniyyeye yeterince yer vermeyişimiz, dini yaşanılır olmaktan çok kullanılır bir alana sürüklüyor. Gönül hoşluğu ile yaşamak için gayret ettiğimizde bile niyetlerimizi menfaate bulaştırabiliyoruz. Bilhassa nefsani dürtülerimize meşruiyet kazandırmak için dinimizi referans gösterdiğimizde işin rengi değişiyor; manen kayba uğradığımız gibi dinimize de zarar veriyoruz.

Toplum olarak her ne kadar zaaflarımız olsa da yememizden içmemize, kültürümüzden ticaretimize, aile kurmamızdan mimarimize değin hayatımızın her alanında dinimizden bir parça mutlaka vardır. Cemaat şuuruyla namazlarımızı kolaylıkla eda edebilelim diye camii yaptırır, ihtiyaç sahiplerine derman olsun diye hayır işlerini kurumlaştırarak çoğaltırız. Farz ve sünnetlerde kullanacağımız seccadelerin, tespihlerin, misvakların, başta Kur?an-ı Kerim olmak üzere diğer dini kitapların, hac ve umre malzemelerinin, helal patentli gıdaların, başörtülerin, pardösülerin satıldığı alışveriş merkezleri işletiriz. Herkesin hayrına olacak mekanları?Bismillah? diyerek hizmete açarız. Toplumun gözü önünde bulunan bir siyasetçi, iş adamı ve benzeri makam ve mevkilerde isek namazımızla, orucumuzla sair ibadetlerimizle görünür oluruz.

İHLASIN OLMADIĞI KALPTEDİR MENFAAT

?Farzdır, yapmalıyım? bilincinde olduğumuz halde tesettürümüzü birilerinin beğenisine yahut yergisine göre düzenlediğimizde, ?Falan okulu kazanırsam, evlenirsem, çocuğum olursa şu kadar oruç tutacağım, namaz kılacağım? gibi dünyevi niyetlerle amelimizi çoğalttığımızda, yalnızken?Ne gerek var? dediğimiz takvayı toplum içindeyken vazgeçilmezlerimiz arasında saydığımızda amelimiz Allah Teala?ya olduğu halde niyetlerimizi dünyalığa veya insanların rızasına yöneltmişizdir. Şu halde gayrımızda eleştirdiğimiz menfaatperestliğe biz de sahibizdir. Bize önemsiz gelen bu tür beklentilerle?Çok hizmet eden, tespih çeken, sohbetlere giden biridir? görüntüsüyle göze girme isteklerimiz, müminlerin gönlünde yer etmiş güzel insanların, mürşid-i kamillerin adlarını ve aile efratlarıyla kurulan yakınlıkları kullanarak itibar peşine düşmelerimiz, hakiki imana, muhabbete bizi ulaştıracak tasavvufu keşif ve keramet basamağı görmelerimiz bize menfaatten bir şube olarak gelmeyebiliyor.

Huriye KARNAP

Manaya ait değerler yerine dünyanın bayağı yönlerine fazlasıyla meylettiğimizden olsa gerek?Din, dünya menfaatine alet ediliyor? denildiğinde daha çok aklımıza maddi kazanç temin edenler geliyor. Neredeyse cebimize ilişilmese menfaatten söz etmeyeceğiz. Halbuki asıl deşmemiz gereken?kalbimizde Allah?tan başka bir muradın kalmaması? manasına gelen ihlasın zıddına düşen her şey olmalı. Ki bu noktada riyanın en bilindik yüzüyle yani menfaatle karşılaşıyoruz. Haliyle menfaate düşüp düşmediğimizi evvela Allah Teala?nın rızasını öncelediğimiz ibadetlerimizde, ?desinler, görsünler, övsünler? niyetiyle başkalarının beğenisine hitap ettiğimiz, ikiyüzlü davranmayı göze aldığımız hallerimizde aramamız gerekmez mi?

DÜNYALIK İÇİN ALLAH DEMEK