? Ey kuş! Sen ne yiyip ne içersin, bunu bana Allah'ın izniyle açıkla! Dedi.

?Allah?tan korkun, Allah?tan korkun! Siperinizi terk etmeyin, düşmanın üzerine dönün!?

Hazreti Peygamber Efendimiz şehidliğin mertebelerini ve Cennetteki derecesini anlatıp bir çok sözleriyle şehidleri medh ü sena etmişti. O anda eshabın içinden Nevfel , Efendimizin karşısına geçip:

? Ya Eba Bekir! Bunu bana sorma! Bu Allah'la benim aramda bir sırdır. Söylemeye mezun değilim, dedi.

Hz. Ma?n?in sesini duyan Ebu Akil, onlara katılmak için ayağa kalkmak istedi. Fakat ayakta duracak halde olmadığı iyice belliydi.

? Hazreti Adem'den bin sene önce Allah beni yarattı. Bu zamana kadar Cenab-ı Allah benim rızkımı iki kelimeden verdi.. Acıkınca birini söyler doyarım, susayınca birini söyledim mi kanarım, dedi.

Ebu Akil?in bundan sonraki durumunu Abdullah bin Ömer şöyle anlatıyor:

Peygamberimizin irtihalinden sonra yalancı peygamber olarak boy gösterenler arasında Müseylime başı çekiyordu. Hz. Ebu Bekir hiç vakit geçirmeden, bu kendini bilmez cüretkarlara haddini bildirmek istedi. Büyük bir kuvveti Müseylime?nin üzerine gönderdi. Müseylime, Arabistan?ın doğu kısmında bulunan Yemame?de yaşıyordu. Yemame Savaşı?na katılan pekçok sahabi vardı. Ebu Akil de bu mücahit ordunun içinde yer alıyordu.

? Yetiş, habibimin yüzüğüne Ebu Bekir'in ismini de yaz. Çünkü O benim ismimi habibimin isminden ayırmayı uygun bulmadı, ben de onun ismini habibimin isminden ayırmayı uygun bulmam, buyurdu. Cebrail aleyhisselam derhal yetişti ve Hazreti Ebu Bekir'in elindeki yüzüğe Ebu Bekir Sıddık yazdı. Hazreti Ebu Bekir Huzur-u Saadete girip yüzüğü teslim etti. Okuduklarında: «La ilahe illallah Muhammedürresulüllah, Ebu Bekir Sıddık yazılı olduğunu görüp Hazreti Ebu Bekir'den bu şekilde yazılmasının hikmetini sordular.

Hazreti Ebu Bekir yüzüğü kuyumcudan alıp Resulüilah'ın huzuruna gelirken, Hak Teala, Cebrail aleyhisselam'a:

? Buyurun Ya Eba Bekir! Beni mi çağırdınız? Dedi.

Kılıcını kuşandı, Resulüllah'la beraber harbe iştirak etti. Harbde çok cengaverce savaştı, bütün küffar ondan korkar oldular. Fakat Resulüllah'ın önünde ettiği dua kabul olunmuştu. Bir ok yarasıyla yere düştü ve şehid oldu. Efendimize Nevfel'in şehadetini haber verdiler. Gelip başını dizi üzerine koydu ve:

? Bu mu insanı öldüren zehir? dedi ve bir bardak zehiri son damlasına kadar içti.

- Hayir, ya Resulallah!

Ebu Akil, ?Görmüyor musunuz, beni çağırıyorlar?!? dedi. ?O, Ensar?ı çağırıyor, yaralıları değil.? demeleri üzerine, Ebu Akil, ?Ben de Ensar?danım, sürünerek de olsa davete icabet edeceğim ve peşlerinden gideceğim.? dedi, kendini topladı, belini bağlayarak ayağa kalktı. Kılıcını da sağ eline aldı, arkadaşlarının arasına gitti. Kendisini sapasağlam hissediyordu. Yarasını beresini unutmuştu. İslam ordusunun mağlup olmasını tahayyül edemiyordu. Arkadaşlarına şöyle şevk veriyordu:

Bunu gören Bizans Elçisi neye uğradığını bilemedi ve olduğu yere yığılıp kaldı. Elçi heyecanından bayılmıştı. O mutlaka Halifenin öleceğini düşünüyordu. Bir müddet sonra ayıldıktan sonra baktı ki Halife hala yanında oturmakta. Hazreti Ömer'in ayaklarına kapandı ve:

? Ya Atik! Bu yüzüğü bir kuyumcuya götür de «la ilahe illallah yazdır, buyurdu. Hazreti Ebu Bekir yüzüğü kuyumcuya götürüp üzerine «La ilahe illallah Muhammedürresulüllah yazdırdı. Halbuki Resulüllah böyle emretmemişti ama, O Allah ismi şerifinin peygamberimizden ayrılmasını arzu etmemişti, onun için böyle yazdırdı.

? Ya Rabbi Nevfel kuluna şehidlik ihsan eyle... Bu iki oğlumu yetim, annelerini dul eyle.

Hazreti Ömer Halife iken Bizans İmparatoruna bir çok defa mektup göndererek İslama davet etti. Bizans İmparatoru ise her defasında İslama gelmemekle beraber kıymetli hediyeler ve elçiler göndererek iyi mukabelede bulundu. Bunlardan bir tanesi ise şöyledir:

Peygamber Efendimiz hicret ettikleri zaman yanlarında Ebu Bekir Sıddık ile beraber yola çıkmışlar ve takipçilerden kurtulmak için bir mağaraya sığınmışlardı. O mağarada üç gün üç gece gibi bir zaman kaldılar. Bu arada mağaranın ağzında duran bir kuş Hazreti Ebu Bekir'in dikkatini çekti:

Ondan sonra Hz. Nevfel iki oğula daha sahip oldu ve Yemame çenginde şehid edildi.

?Savaştan sonra Ebu Akil?in yanına vardım, son nefesini veriyordu. ?Ey Ebu Akil!? dedim. Peltek bir dille, ?Buyur!? diye cevap verdi ve hemen savaşı kimin kazandığını sordu.

- Ey Üseyd, onlar meleklerdi. Senin Kur'an-i kerim okuyan sesine gelmislerdi. Sesini dinliyorlardi. Eger okumaya devam etseydin, sabaha kadar seni dinlerler, insanlar da kendilerini seyrederlerdi. Onlar insanlardan gizlenmezlerdi.

? Ya Resulallah, ben dua edeyim, siz de amin deyin, dedi ve dua etmeye başladı.

Bunun üzerine Efendimiz kalkıp Hazreti Ebu Bekir'in sakalından öptü ve:

Atinin yanina gitti, basini kaldirdi, semaya bakti. Birden sasirdi. Çünkü, basinin üzerinde gölgeye benzer bir sis içinde kandiller gibi birçok pariltilar gördü. Daha sonra bu gölge tabakasi, içinde isik manzumesiyle birlikte semaya çekilip gitti ve görünmez oldu.

Gazadan dönen Resulullah her zamanki gibi mescide girip iki rek'at namaz kıldı. Nevfel de selam verip girdi. Efendimiz:

? Ebu Bekir'in yüzüğün üzerinde kendi isminin yazıldığından haberi yoktur. Allah'ın selamı var, Habibim üzülmesin, buyuruyor dedi ve olanları bir bir anlattı.

Peygamber efendimizin, "Ne iyi kimsedir!" seklinde methine mazhar olan Üseyd bin Hudayr'in sesi çok güzeldi. Bu sesini Kur'an-i kerim okumakla süslerdi. Okumaya basladigi zaman bambaska bir aleme giderdi.

Hazreti Ebu Bekir'in elini öptü ve bütün eshabı selamladı. Eshab bu işe hayret etmişlerdi.

Efendimiz Sallallahu aleyhi ve sellem'e bir yüzük hediye gelmişti. Hazreti Ebu Bekir'e verdi:

? Beni Peygamber olarak gönderen Allah'a yemin ederim ki, Nevfel'in cenazesine gelen meleklerin çokluğundan ayaklarımı basacak yer bulamıyorum ve bir melek kanadını benim ayaklarımın altına serdi ona basıyorum.

Hazreti Ebu Bekir yüzüğün üzerinde kendi isminin olduğunu bilmiyordu. Çok utandı, kızardı ve başını önüne eğdi terlemeye başladı. Orada Allah'ın izni ile Cebrail aleyhisselam yine yetişip Hazreti Ebu Bekir'i müşkil durumdan kurtardı:

? Ben Müslüman oldum, bana imanı öğret! dedi.

? Ya Resulallah yeryüzündeki bütün canlı varlıkların rızkı Allah üzerine olduğuna göre, bu kuşun birkaç günden beri hiçbir şey yemeden durduğunu görüyor ve hayret ediyorum, bunun sebebi nedir acaba? Diye sordu. Bu esnada Cebrail aleyhisselam gelip Hazreti Ebu Bekir'in isterse kuş ile konuşabileceğini haber verdi. Peygamber Efendimiz de Cebrail'in söylediklerini Hazreti Ebu Bekir'e söyledi.

? Acıkınca Hazreti Ebu Bekir'e buğzedenlere lanet eder doyarım, susayınca ona sevgi besleyenlere istiğfar eder kanarım.

Bir gece hurma sergisinde Bekara suresini okuyordu. Yaninda bagli bulunan ati birden sahlandi. Hz. Üseyd okumayi kesti, at sakinlesti. Tekrar okumaya basladi, at yine sahlandi. Üseyd sustu, at da sakinlesti. Üseyd tekrar okumaya basladiginda at yine sahlandi. Ondan sonra da artik okumaktan vazgeçti.

Daha sonra zehir şişesini eline aldı:

Biraz sonra da mescidin dışında Bizans Elçisini kabul etti. Elçi hükümdarlarından bir doğan kuşu, bir tazı, bir şişe de zehir getirmişti. Hazreti Ömer'e takdim etti ve:

?Bir ara gözüm Ebu Akil?e ilişti. Yaralı olan kolu, omuzundan ayrılmış, yere düşmüştü. Bundan başka, hepsi de öldürücü olan 14 yara daha almıştı. Sonunda Allah düşmanı Müseylime de vuruldu.

? Allah sana rahmet etsin. Yarın huzur-u İlahi'de bu başın arşın altında ve misk kokusu içinde olacaksın, buyurdular. Abdurrahman bin Avf Peygamberimizin emriyle rida getirip cenazesini kılarak defnettiler. Cenazede Peygamber Efendimiz ayak parmaklarının ucuna basarak yürüdü. Bunun hikmeti sorulduğunda şöyle buyurdular:

bu sayfada siyer paylaşayım

Hazreti Ömer, elçiye imanın esaslarını öğretti, kelime-i şehadet getirtti ve Müslüman olan elçi, Bizans'a geri dönmedi ve kalan ömrünü Hazreti Ömer'in hizmetinde geçirdi.

Hazreti Ebu Bekir artık konuşmasına izin verildiğini söyleyince de kuş konuşmaya başladı:

Hazreti Ömer:

hayırlı ramazanlar buarada

Hz. Üseyd, sabah olur olmaz hemen Peygamberimize kostu ve durumu anlatti. Resulullah efendimiz buyurdu ki:

Ebu Akil, Allah düşmanı bu gözü dönmüşlerin hesabını görmek için sabırsızlanıyordu. Gayet atik ve cesur bir bünyeye sahip olan Hz. Ebu Akil, ne yazık ki, hücum esnasında ilk yaralanan mücahit oldu. Bir düşman oku fırlayıp gelerek omuzu arasına saplandı. Ok iç organlarına temas etmediği için ölümüne sebep olmadı. Sadece sol tarafı felç oldu. Arkadaşları oku çıkardılar, kendisini de çadıra çektiler. Vakit öğleden önceydi?

Kuş şöyle açıkladı:

Bunun üzerine Ensar?ın hepsi toplanıp İslam ordusunun önünde yer aldılar. Büyük bir şecaatle düşmana hücuma geçtiler, onları kendi bahçelerinin duvarına kadar sürüp sıkıştırdılar. Orada iki ordu birbirine girdi, sadece kılıçlar inip kalkıyordu.

az gayret et oku.

? Bu Allah'ın bir ayetidir, acaba kimin sebebiyle zuhur etti? dedikleri sırada, Cebrail aleyhisselam gelip Allah'ın selamını getirdi ve:

? Hak Teala sana büyük ikramda bulundu. Allah'a hamdolsun ki bana Hazreti Isa gibi ölüleri diriltme izni verilen bir ümmet verdi, dedi.

Hazreti Ebu Bekir, kuşla konuşmaya başladı:

Bu arada savaş iyice kızışmıştı. Bir ara düşman kuvvetleri baskın gelerek İslam askerini dağıtmaya çalışıyorlardı. O sırada Ebu Akil, yerinden kımıldayamayacak kadar ağır yaralıydı. Yerinden kalkamıyordu. Müslümanlar kaçışıp çadırların arasından geçiyorlardı. Bu duruma tahammül edemeyen Ma?n bin Adiyy , Ensar?a şöyle bağırıyordu:

Kuş bir müddet baygın vaziyette yere düştü ve daha sonra kalkıp:

? Ey Halife bu Doğan kuşudur; hangi kuşu istersen yakalar sana geri getirir. Bu ise Tazı'dir; hangi avın peşine taksan yakalar ve sahibine teslim eder. Bu şişedeki ise çok kuvvetli, hatta bir damlası bile insanı anında öldürebilen bir zehirdir. Bunlar bir hükümdarda bulunması lazım olan şeylerdir. Hükümdarımızın size kıymetli hediyesidir, dedi.

Hazreti Ömer halife iken Bizans İmparatoruna bir çok defa elçiler gönderdi. Bizans İmparatoru da Hz. Ömer'e elçiler gönderdiğinde bazı kimseler hiç olmazsa yamalı elbisesini değiştirmesini rica ettiler. Halife Hazreti Ömer onların tekliflerine hiç itibar etmedi ve şöyle buyurdu:

cok yogunum özetini istiyorum :)

? Kuştan ne faide gelir? Hal sahibi olan kuşu eline alıp da vaktini öldürmez, dedi ve ayaklarındaki bağı çözüp serbest bıraktı. İnsan köpeği ne yapacak? Kerih bir hayvanın peşinden gitmek bir insana yakışmaz, dedi ve Tazıyı da bıraktı.

?Bu müjde üzerine parmağını yukarı kaldırdı. ?Elhamdülillah!? diyebildi ve ruhunu teslim etti.

?Ey Ensar! Huneyn günü düşmanın üzerine tekrar dönüp zaferi kazandığınız gibi tekrar dönün, onlara göz açtırmayın!?

Harb bitmiş, Medine'ye dönüyorlardı. Medine'ye yaklaştıklarından Medine'de müslüman kadınlar Resulullah'ı ve eshabı öven şiirler okuyorlar, bunların içinde Nevfel'in iki oğlu ile hanımı da vardı. Resulullah'ın huzuruna varıp halini sordular. Peygamberimizin gözleri yaşarmıştı. Nevfel'in şehid olduğunu hanımına söyleyemedi ve eliyle arka tarafı işaret etti. Arkada Hazreti Ali Kerremellahu Veche vardı. O da Resulullah'ın söylemediğini görünce eliyle arkayı işaret edip geçti. Nevfel'in hanımı askerin en arkasından gelmekte olan Hazreti Ebu Bekir'in yanına varıp Nevfel'i sordu.

zaten özetin özetini yazdım:)

? Ya Resulullah şükür secdesi eyle! Cenab-ı Allah İsa aleyhisselam gibi senin eshabından birine de ölüleri diriltme selahiyeti verdi. Eğer Hazreti Ebu Bekir bir kere daha «Allah dese idi, Cenab-ı Allah bütün şehidleri diriltecekti, buyurdu.

Duası şöyle idi:

Hayret eden Hazreti Ebu Bekir, bu iki kelimenin ne olduğunu sordu.

Hz. Ma?n, düşmana tekrar hücum etmek için acele ediyor, ?Bu tarafa gelin, bu tarafa gelin.? diye sesleniyordu. Sonunda Ensar teker teker ayrılıp bir araya toplandılar.

- Ey Hudayr'in oglu! Bilir misin, onlar nedir?

?Müjde sana!? dedim, sesimi yükselterek, ?Allah düşmanı gebertildi!?

?Ey Ebu Akil, ne yapıyorsun? Sen savaşamazsın!?

SEVR MAĞARASINDAKİ KUŞ

Hazreti Ebu Bekir, mübarek sakalını da ağzına alıp:

? Allah bize şerefi, İslamla vermiştir. Resulünün eshabı, hakiki yolunun yolcusu kılmıştır. Siz hala başkalarının bize itibarını elbisede, şunda - bunda arıyorsunuz.

sonra okurum bi köşede dursun bu başlık :)

? Ya Rabbi! Habibin gönül yıkmaktan sakındı. Ben Nevfel'in şehid olduğunu söylersem Resulullah'a muhalefet etmiş olurum. Eğer scylemesem yalan söylemiş olurum. Sen bana yardım et. Ya bana ilhamla ne diyeceğimi bildir ya bu hatunun kalbine bir sabır ve tahammül gücü ver, diye dua ettikten sonra sakalını ağzına alarak: «Ya Allah! diye nida etti. Bir de baktılar ki, okun yaydan fırladığı gibi Hazreti Nevfel atına binmiş elinde kılınç olduğu halde tozu-dumana katıp geliyor. Doğru Hazreti Ebu Bekir'in huzuruna gelip:

az buçuk eshabı kiramın hayatı hakkında bilgimiz olsun

BİZANS İMPARATORUNUN GÖNDERDİĞİ ZEHİRİ İÇTİ