haklısın gerçekten beni daha da Allaha yaklaştırdı ama sadece kendimi düşünemem ki annem ve babamı düşünmem gerek onlar benim için okadar fedakarlık yaptıki yoksa ömür boyu beklerdim hiç tereddüt etmeden.. annem bana yıllarını verdi kaşları bile beyazladı hakkını nasıl öderimki işte bencillik edemem artık belki de kavuşmak imkansız bu imkansızlığı da kendi ellerimizle inşa ettik yıkması bize kalmış ama yıkamıyorum onunkileri kendisi yıkmak istemiyorki... mutlu olsun yeter diyorum ben ona gitmek istiyorum izin vermiyor buna içim kanayarak annemleri düşündüğüm için onları mutlu etmek istiyorum bunada izin vermiyor daha doğrusu daha çok üzüldüğünü belli ederek çıkmazlara sokuyor beni... gitmek zorunda bırakıyor ve ben gidiyorum canımdan can gidiyor...

sezai karakoç evlendi mi

kemalettin tuğcu hikayalerini oku hıkçıra hıkçıra ağlayacaksın

eğer kavuşamıyorsan AŞK olur zaten.. bazı insnlr kavuşmak istemez doya doya aşkı yaşamak için... leyla ve mecnundaki gibi... aşklayanarken insan kendini bulur... nefsini köreltip Allah'a ulaşır..

bu şiiri ilk defa sevdiğimin duvarında okumuştum ve araştırmıştım ki hikayesi beni baya bi üzdü ve bizim hikayeye benziyordu demekki kavuşmak istemiyo diye hep için için üzüldüm kahroldum...:(((

<i>gün batsa ne olur, geceyi onaran bir mimar vardır...</i>

<i>/sürgün ülkeden başkentler başkentine</i>

aşkın kulakları sağır sesi boğuk olmasın...

yürek bu kadar hızlı çarpmasın, kan böylesine hızlı akmasın

<i>ne yapsalar boş, göklerden gelen bir karar varar vardır</i>

tut kuyuda ışık sönmesin halayıklar sağır dualar boğuk olmasın

<i>... sakın kader deme, kaderin üstünde kader vardır</i>

mona roza siyah ve ak güller..

bu hikaye çok acıklı

tut elimden kaçalım bizi kimseler görmesin arayanlar bulmasın, tren duvarları sarsmasın