kalıcı oluyor yaşadıklarımın bende bıraktıkları ama daha güçlü yapıyor gibime geliyor beni

kudret

ben cok mu iyiyim ya da cok mu farklıyım digerlerinden, tabi ki hayır... ama bu dünyanın düzenine ayak uydurmak demek, bazı degerlerini kaybetmekle özdeş gibi...

ramazan öztürk hazırlayıp sunardı

para kazandıktan sonra değişenlere sinir olurum. ben nasıl değiştim kim olursa olsun haklı olduğuma inandığım konuda sonuna kadar savaşmayı öğrendim ama dünyanın adaleti yok parası olan her zaman haklı.

lütfen

belli bir süre sonra bunlar dikkatini bile cekmeyecek :)))

yeterince güçlü durabilmek için ne yapmalı?

yaşadıklarının ağırlığı mıdır seni değiştiren...

ahh kudret

Sadece bir programdı bu yahu,

nil anladım ki daha hayata yeni adım atıyorsun

simurg anka

bu söylediklerin hiç yadırganacak seyler değilki sadec olası seyler

haritacı cok haklısın... yasadıklarım aynen anlattıgın gibi... bu gecici bi durum biliyorum... zamanla daha sakin karsılayacagım olanları... sanırım sonraki aşamada dedigin gibi degistiremedigim durumlara alışmayı deneyecegim...

bilemem, neden sevdin niye sevdin

ve komik belki ama elif şafak ın aşk kitabında tasavvuftan bahsedilen bi kac sayfa... farkettim ki ben itibarıma cok önem veriorum... herkes benim dogrulugumu, iyi niyetimi görsün istiyorum... bu kendini belli bi noktada görmekten baska nedir ki? şemsin mevlana ya han a gitmesini söyledigi kısım... mevlana nın önce itibarını düşünerek beni oraya girerken görecekler endişesi...

evet yozlaşma anlatmaya calıstıgım... toplumun saf-cıkarcı ahlak seviyesini aşamaması... yapılan iyiliklerin karşılıklı oldugu düsüncesi... eskiden de böyle miydi... belki de böyleydi, benim gözlerim kapalıydı...

herkes benim özümü görmek zorunda degil.. hatta bazı durumlarda görmesinler daha iyi...

yoksa değişime ayak uydurmak mı?

ne zaman insan kişiliginin sınırlarını aşar?

aslında kimseye de degil isyanım... yaşananların getirisi değişim... sadece çok yakınımda gözümün önünde degisen sevdiklerimin eski hallerini özlüyorum... onları gördükce daha cok direniyorum degismemek icin... belki de bu sekilde cocukca bakmaya devam edecegim uzun bi süre daha... yine yaşdıklarım bi anda dengelerimi bozacak... bi süre sonra yine eski dinginligime dönücem...

nil tam kırılma noktandayım...

bir süre sonra bunlar dikkatimi çekmeyecekse,

bu seneye kadar... hayatımdaki tüm insanları degisimini izledim... kimi mesleginde yükseldikten sonra degisti, kimi farklı çevreler edindiginde degisti... belki de yargıladım, nasıl böyle oldular diye... ben de değişimin içinde asimile olmaya başladım... direnmeye gücüm kalmadı... artık sürekli empati kurmaktan yoruldum...

yazmıstım aslında benim kimseyi degistigi icin yargılamaya hakkım yok die... aslında hep oldugu gibi kabul etmeye calısırım herkesi... ama en yakınlarım olunca degisen zor oluyormus... an geliyor o kırılma noktasını yasıyorsun... bendeki öyle oldu...

seni neden bu kadar sevdim ki...

güzel programdı

değişmeye direnmek mi gerekir?

tsk ederim paylastıkların icin haritacı...

değişim kaçınılmaz bişey nekadar dirensende sende değişeceksin kendimden biliyorum. ve şöyle düşünüyorum zaman değişiyor, mekan değişiyor, teknoloji hızla değişiyor, kavramlar olay ve olgular değişiyor, sen değişmezsen sende sorun olduğu var sayılıyo ki bu bencede böyle bunca değişen şeyin içinde sabit kalmak için direnmek niye. herdeğişim olumsuz değil unutma!

hayata yeni adım atmadım, hala direndigim icin böyleyim... alışmak istemiorum... degismek de...

kesinlikle olumlu degisime karsı degilim... bahsettigim sadece bazı degerlerimizi koruyamamamız... evet zaman degisiyor... teknolojideki ilerlemeler degisimi zorunlu kılıyor...

nil gecici veya kalıcı olması senin elinde ben bunu farkettiğimde sanki girdaptaydım ve bu girdaptan bi anda çıkamak mümkün olmadı yavaş yavaş hazmediyosun herşeyi karşındakileri anlamak için çaba harcama o zaman yargılamada olmuyor. sadece olduğu gibi kabulet ve hoşgörülü ol allah yarattı diye de saygı duy... sadece tavsiye

kudreeeet dostum

benim kırılma noktam,

Yoksa o programa sende mi katkı sağlıyordun :) . zaten varsın.

nil dediğim gibi yaşadığın süreci ben de yaşadım yozlaşmayı ben de çok sorguladım hatta çevremdekiler değiştikçe ben inatla değerlerime sahip çıkmak sıkı sıkıya bağlanmak istedim. çevremdekileri azöncede söylediğim gibi özünü kavrayamamakla özentilikle suçladım yargıladım onları zamanla çevremde gördüklerim beni çok fazla mutsuz etemeye başladı. çevreye zamana ayak uyduramadığımı farkettim ki bunun için çaba bile harcadığımı gördüm. ama öylede birşey var ben başkalarının yaptığı olumsuz nşeylerle niye kendimi mutsuz edip onlara takılıyordum bu kendime yaptığm haksızlıkn değimiydi onların basitliklarine niye ben üzülüyordum. bu çok saçma değilmiydi onları değiştrmemin mümkün olmayacağını biliyodm en iyisi kendi yaptıklarınla ve değiştirebileceklernle mutluolmayı seçmek bence.

tabi ki her şeye ragmen degismeyen, degerleriyle yasayan insanlar var.. buna inanıyorum..

özümü kaybetmek istemiorum... düşüncelerim kirlensin istemiorum...

yoksa geçici bir durum mudur?

haritacı,

nil değişimden kastın kültürel ve ahlaki yozlaşmak olarak algıladım ben anlattıklarından çünkü her değişim olumsuz değil ki sen değişimin olumsuzluklarından bahsetmişin. kültürel yozlaşmayı bende çok sorguladım hatta buna maruz kalanları basit olmakla, aşağığılık kompleksiyle, özünü kavrayamamakla, değersizlik psikolojisine sahip olmakla suçladım ve onları gördükçe çok rahatsz oldum. onun için seni anlıyorum ama şunu da biliyorum ki başkalarını değiştiremezsin başkalarının yaptıklarının seni mutsuzetmesine müsadeedersen bunun arkası gelmez sen senin yaptılarından sorumlu ve yaptıklarında mutlu olmayı seçersen hayat daha yaşanılır oluyr.

ben de değişmişimdir...

cok güvendigim insanların degisimine tanık olmamla başladı...