?Her nefis ölümü tadacak!? Bunu herkes biliyor ama pek az insan üstünde düşünüyor. Nefis kendini bu kesin hükmün dışında tutmak istiyor. Ölümü hatırlasa bile başkaları için hatırlıyor. Unutmak için de elinden geleni yapıyor. Nereye kadar?! Ölümü düşünmek zorundayız. Ölmeyi öğrenmek onun öğrencisi olmak zorundayız. Ömrün sonudur belki ama hayatın da sonu mudur? Elbette hayır! Hayat bedensiz bir biçimde yaşamaya devam edecek. Ölümle yüzleşenler ölmeyi bilenler farkındadır bunun. Ölümü hatırlamak acı vermez onlara. Ölüm bir başlangıçtır çünkü.

Ahiretin varlığını öldükten sonra anlamak insanoğlunun ne dünya huzurunu ne de ebedi hayatın kurtuluşunu netice vermeyecek. Bizi bekleyen sonsuz hayat için açılan imtihanı başarmak ömrümüzü hesap gününün sahibinin emrettiği istikamette geçirmemizi gerektiriyor. İşte o zaman ölüm bir darağacı bir ebedi ayrılış hiçliğe yokluğa çürümeye unutulmaya kopkoyu bir karanlığa açılan kapı hüviyetinden çıkıp ölümün olmadığı gelmiş ve gelecek bütün sevdiklerimizin toplandığı Allah?ın emirlerine uymuş olmanın mükafatının verildiği aleme geçmek için bir basamak haline gelecek. Ancak bu sayede ölüm hayatımıza bir mana huzur ve mutluluk katacak.

Kimler yok ki orada?! Dede ve ninelerimiz gönülden sevdiğimiz anne baba ve kardeşlerimiz... Nice büyük insanlar Allah dostları sıddiklar şehidler salihler peygamberler ve en önemlisi iki cihan güneşi Efendimiz hep orada... Sevdiklerimizle dolu olan aleme geçmek için bir başka doğuş olan ölüm tek çare...

Ölümü yok oluş bitiş ve neticesiz olarak gören insan hayatın manasından da uzaktır. Onun için hayat tesadüfler oyuncağıdır kabir karanlıklara açılan bir kapı ecel bütün sevdiklerinden bir daha kavuşmamak üzere bir ayrılıştır. Bunun için ahirete inanmayan kimsenin ruhu acı ve ıstırap içindedir; dehşet ve vahşet içindedir manen kıvranmaktadır. Böyle bir insana hangi şey teselli verebilir?