Orada apaçık biçimde kesmez bıçak.

Kısacası, tüm olumsuzluklar toplumumuzda cirit atıyor. Bunların her biri tek başına bir Nemrut ateşi! Binlerce Nemrut ateşi, her gün yakacak İbrahim'ler arıyor. Binlerce Nemrut ateşinde her gün binlerce İbrahim yanıyor!

Yıllardır hasretini çektiği, gelsin diye dualar ettiği

İbrahim kızar, yere çalar bıçağı!

Öyle yazıldı, öyle söylendi hikayesi...

Yavuz BAHADIROĞLU, Tefekkür Dergisi

yıldızları, ayı, güneşi,

Yüzünü, yeri ve gökleri yaratan Allah?a dönmek ve O?na hiçbir makamı, kişiyi, sevgiyi ortak koşmamaktır?

Bunu anlamak için iki soruya cevap vermek gerek.

Ateşten kelimeleriniz var sizin çünkü, ateşiniz değil, teslim değilsiniz. İbrahim önce kelimelerle sonra ateşle sınandı. İçindeki yangın atıldığı ateşin yangınından daha büyük olmasaydı, ufacık bir şüphe, incecik bir endişe gülzare dönmezdi ateş. Yanar giderdi İbrahim.

Kaderiniz: İbrahim. Yaşamınız: İbrahim. Ama Hayır! İbrahim değilsiniz.

Hayır! Sıradan bir okur yazarın zihni ve görmüş geçirmiş bir kalbiyle yaklaşacağım Kur'an'daki anlatıya.

"Dediler ki: putlarınızın intikamını almak istiyorsanız, şunu yakın da tanrılarınıza yardım edin." (Enbiya, 68) ve Nemrud, İbrahim Peygamberin ateşte yakılması emrini verdi. Bunun üzerine putperest halkın çoluğu çocuğu, genci ihtiyarı seferber olup, ne kadar odun, ağaç varsa kesip, büyük bir meydana toplamaya başladılar.

Her zaman Allah ne derse onu yapan Hz. İbrahim şimdi ne yapacaktır?

Hacer olmak?

Hacer! Sen Benim Siyah İncimsin

İbrahimi yangından kurtaran yine yangın.

"Ey İbrahim sen emri yerine getirdin. Allah kurban edesin diye bu koyunu gönderdi."

Haşmet Babaoğlu - Sabah

İbrahim Olmak!

İbrahim olabilmek kadar Hacer olabilmekte çok önemli. Bu yüzden onuda ekleyim dedim.

İbrahimlik olup olmadığını araştır.

Böylece bu odun hamalları, bir ay odun taşıyıp getirdiler ve dağlar gibi odunları yığdılar. Tam yedi gün yedi gece de bu odunların tutuşturulması sürdü. Öylesine büyük bir ateş yakıldı ki, görenlerin korkudan dudakları uçukladı. Tutuşan odunların alevleri göklere yükseliyor, bu alevler bir günlük mesafeden gözüküyordu. Ateşin şiddet ve dehşetinden vahşi hayvanlar dahi korkup kaçmışlardı.

Hz. İbrahim, zorlanır, düşer, kalkar...

Neden?

Allah?a ortak koşulan sahte tanrıları görmemek, onlara bakmamak,

Dünya, İbrahim'le Nemrut arası tercihlerin yapıldığı yerin adıdır. Her gün karar vereceksiniz. Her gün ya İbrahim olup Hakk'ı bulacaksınız, ya da Nemrut'laşıp İbrahim'leri ateşe atacaksınız!

Bugün onu, yani Hz. İbrahim' i hatırlatacağım size...

Hiç duraksamadan, gözünü kırpmadan hem de...

Rabbi isteyince, bir başlarına vahşi çöle bırakabilmektir!

Sımsıcak çölden süzülüp gelen her bir anın uzuyor, uzuyor bitmek bilmiyordu Titrek bakışlarla dört bir yanına umutla bakarken, pusuda umutsuzluk, karamsarlık ve isyan iştahla bekliyordu; karşına geçmiş kapkara bayraklarla davetiyeler sunarlarken; sense sonsuz bir hamdle bembeyaz evin bayrağını gösteriyordun

O gün de...

İbrahim müthiş bir yol ayrımındaydı.

ne güzel bir teslimiyet. Hacer validemizi çok seviyorum.

Mesele inanıp inanmama meselesi değildi.

Dünya zaten büyük bir "imtihan salonu." Ya kazanacaksınız, ya kaybedeceksiniz. Ama bazı kazanımlar gerçekte "kayıp", bazı kayıplar ise gerçekte "kazanım" olabiliyor.

Allah bu kez ateşe emreder:

Bence haklıdır Şeriati, çünkü kurban olayının " öz "ü tam da bu noktadadır.

Her şeyden önce...

hz. ibrahim gibi ateş içine güvenle atlıya bilmek ve ateşteki serinlige kavuşmak...

Rivayet edilir ki, bu sırada minicik bir karınca, küçücük ağzına bir damla su alıp, o bulutları yalayan korkunç alevlere doğru koşmaya başlamış. O esnada bir başka karınca ise, onun bu telaşını görmüş ve yanına yanaşıp:

Yoksa Şeriati'nin dediği gibi...

tüm dünyayı çıkarmaktır aradan.

Hayat boyu İbrahim gibi kalabilmek için neler gerek...?

İsmail olmak?

""... Ve nebiler babası Hz. Halil.. korku bilmeyen ve gözünü hiçbir şeyden kırpmayan insan. Ateşe atılırken, ateşin içinde berd-ü selam bulan büyük ruh. Cenneti içinde taşıyan ve gittiği her yeri -cehenem de olsa- cennete çeviren seçkinler seçkini. Herkes Allah Resulü?ne intisabla sevinirken, O, Hz. İbrahim?e olan benzerliğiyle sevinmekte ve?Ben atam İbrahim?e benziyorum? demektedir""

Tevhidin sembolü Hz. İbrahim Aleyhisselam, Nemrud'un putlarını baltayla teker teker kırıp yer ile yeksan edince, o azgın kavim:

Nihayet sıra İbrahim Aleyhisselam'ı ateşe atmaya geldi, ama yaklaşabilmek mümkün mü?! Ateş öylesine korkunç, alevler öylesine hararetliydi ki, ne insan yaklaşabiliyor, ne de civarda kuş uçabiliyordu. Şayet uçacak olsa, kebap olup aşağı düşer, biraz yaklaşanda da tüy tüs bırakmaz yakardı.

Ya Rabb! Ne muazzam bir andır, sabrın karşılığının görüldüğü an

"Olsun! Düşmanlığım belli olun, safım belli olsun!"

Allah için ateşe atılmak vardır,

"Yahu o cehennemi andıran ateşe karşı senin bir damla suyun ne yapabilir ki?" deyince, su taşıyan karınca:

Ey kutlu Mekke'nin ilk ev sahibesi Hacerl

Ve birden bir koyun belirir.

Daha gencecik bir delikanlı iken,

Yer dar! Biraz hızlı gideceğim elbette.

belki bir ömür beklediği

Mesele binlerce yıllık anlatıların boş yere ortaya çıkmayacağını bilmekteydi!

"Böyle koştura, koştura nereye gidiyorsun?" diye sormuş. Ağzında bir damla su taşıyan karınca demiş ki:

tereddüt etmeden ve korkmadan!

Oğlunu kurban etmesi, "boğazlama"sı istendi.

kalbinin süruru, gözünün nuru, can parçası İsmail?i ve yar?ini

Ne istendi Hz. İbrahim'den?

Ne anlama geliyor kurban?

AKILLIKARGA

Fakat belki de en çok bugün...

ALLAH'ın bu güzel dininden uzaklaştıkça, herşey mümkün...

Öyle bir adamdı ki, ateş onu ve kalbinin yüceliğini tanımış, yakmamıştı. Öyle bir adamdı ki, babasının yolunu ona saygıda kusur etmeden terk etmeyi bilmişti.

"Yahu ateş zaten harlamış, gürlemiş, dağlar gibi olmuş. Sen üfürsen ne olur üfürmesen ne olur?" Diğeri cevap vermiş:

Kısaca anlatayım.

Yitirilen güneşler Sende bulundu Tarih, Seni de nakşetti görkemli sayfalarına Muazzam bir onur duydu tarih; Sen sayfalarına geçtin diye Güneşin şarkısını mırıldanarak ilerliyordun kimsesiz ve sessiz çölde Bugün pür dikkat kesilmiş, senin şarkını dinliyoruz Ey Hacer!

kaynağı tam hatırlamıyorum bir yerde okumuştum. Yazıda özetle diyor ki.

ana-baba, amca, dayı ve bütün toplumun engel olmasına aldırmadan!

''Ey ateş! İbrahim'ime karşı serin ve selametli ol" (Enbiya-69)

Bu buyruk karşısında teslimiyetin gücü babalık hazlarından daha mı hafif kalacaktır?

Ey siyahi inci! Yaşamınla kristalleşip lem'alar dağıttın her renkten insana Öyle ki akın akın her renkten insanın uğrak yeri oldu, Sen ve İsmail'inin ıssız ve sessiz çölü Çöl şenlendi sizinle Çöl şehirleşti sizinle Çorak topraklar yaşam buldu sizinle Çöl, çöl olmaktan çıktı

Ah, İsmail! Babasının çektiği sıkıntı nasıl da üzer onu! Boynunu uzatıverir.

Televizyon kanallarının evlerimizi her gün ve gece kirleten yayınları... Gençlere flört tavsiyesi tavsiyesi.. Nikahsız beraberliği teşvik... Kan ve şiddete yönlendirme... Sözde sanatçıların rol olarak oynadıkları sahte hayatlardan yaldızlı kesitler sunmak suretiyle gençleri aile ortamından koparma çabaları... Cinsi sapıklığın envai çeşidini telkinle özendirme...

Hz. İbrahim ile Hacer'in kıssası beni çok etkiliyor. Birine Allah dostum demiş ötesi var mı? Biri de son noktasına kadar eslim teslim. Rabbim bizleri onların yolundan ayırmasın.

Ve Ali Şeriati'nin analizini yedeğime alarak çıkacağım bu yola!

Hayat dikkat ister. Dedik ya, her çocuk bir İbrahim olarak doğar. Marifet İbrahim olarak doğmak değil, hayat boyu İbrahim kalabilmek.

Gecesiyle, gündüzüyle ıssız çöl dişlerini gösterirken, sen çaresizlik yudumluyordun İsmail'inin benzi zaman akıp gittikçe soluklaşıyordu, sende de takat kalmıyordu Ölümün soluğunu yanı başında hissediyordun İsmail'inin kurumuş dudakları yüreğini dağlıyordu

daha iyiydi demeyelim de ona, bugünki birçok babaların sorumsuzluğuda bir o kadar acı ve ürpertici diyelim. Yalnızca babalar değil, birbirimizden zincirleme sorumlu olduğumuz ailemiz, yakınlarımız, komşularımız, arkadaşlarımız hepimiz sorumluyuz. "Bana değmeyen yılan bin yaşasın dediğimiz" sürece ne kendimize nede çevremize bir faydamız olmayacağı gibi, HAK katında da, halk katında da suçluyuz. Toplumda ahlaksızlıklar arttıkça, faili meçhul cinayetler, gasp, hırsızlık ve hertürlü çirkinliklerde yaşanmaya devam edecektir.

Kurban edimi üzerine bütün öyküler bugün giderek unuttuğumuz kurban adabı nın aslında kurban adeti nden çok daha önemli olduğunu bize gösteriyordu.

Ali Şeriati şöyle açıyor bunu: "Başkasının bilmesine gerek yok, sen ve Allah bilsin yeter! Senin İsmail'in karın, kocan, mesleğin, şöhretin, servetin, gücün, makamındır belki..."

elif_gibi teşekkürler. Çok güzel bir başlık devamınıda bekleriz.

Yıllar önce Yeni Yüzyıl'da yazmaya başladığımdan bu yana Kurban bayramlarında farklı yazılar kaleme aldım.

Kurban geleneğini güncel bir bakışla ele almaya karşı çıktım.

Zalim hükümdar karşısında hakkı haykırmaktır,

Öyle bir adamdı ki, ne güneşe ve yıldızlara kanmıştı ne de zalimin zulmüne boyun eğmişti.

Önlerindeki zengin bayram sofrasından yemeğe başlamışlardı? Konu hayvan etinden açılmış, İbrahim ve İsmail?e gelmiş ve hemen yanında oturan İbrahim Hoca?nın, Hz. İbrahim?i kastederek?onun da imtihanı gerçekten çok, çok zormuş? demesi, düşüncelere dalmasına sebep olmuştu? İbrahim olmak?

O halde İsmail'den vazgeçmesi ne anlama gelirdi?

İnancı uğruna gül bahçesine girercesine ateşe dalmaktır!

Issız çölde hayat pınarı fışkırdı, Sen ve İsmail'in için Ey Hacer! Ölüm kokan sımsıcak çölde yaşam kaynağı bahşedildi size; sevginin meyvesi olarak

Nemrud?un ateşini gül bahçesine çeviren ibrahimin Hu yangını. Bu yüzden tedbir değil takdir İbrahim.

"Moda" ve "özgürlük" adı altında çıplaklığı teşvik... Yayıncılık görüntüsüyle müstehcenlik... İnsanı ahlak ve vicdan planında koruduğu bilinen dini inançların etkisini kırma...

İblis girer araya.

Ey Hacer! Nedendir acaba yüreklerimize bu kadar kök salman?

Cebrail yetişir.

Ne kutlu ve yüce bir haldir Rabbin yardımına birebir mazhar olmak

''Evet''der, Cebrail..

Hak yolunda kendi canını defalarca feda etmişti oysa Hz. İbrahim...

Issız çölde ciğerparenle bir başına bırakılmıştın "Ey İbrahim, bizi bu ıssız ve kimsesiz vadide bırakıp da nereye?" diyordun Ve yine "Ey ibrahim! Bizi burada bırakmanı sana Allah mı, emretti?" diye sesleniyordun Hz İbrahim de: "Evet Allah emretti" deyince; Sen, "Öyleyse Allah bize yeter, O bizi korur" diyerek, tarihe kutlu harflerle nakşediyordun Rabbe ve Resulüne olan teslimiyetini Artık nereye demiyordun Ve nasılların, neden ve niçinlerin de olmamıştı zaten "Rabbin buyruğuysa durma git ey İbrahim!" diyen bakışlarla uğurluyordun İsmail'inin babasını Yer şahit, gök şahit ve çöl şahitti o tarihi anlara

Müjde ve mesaj gelir.

Sonraki yıllarda ilahi dinlerin öyküsünü ele aldım.

Tabii bu olayda kertenkele de kendisine bir görev üstlenmiş. O da Hz. İbrahim'in ateşini güya harlatmak için üflüyormuş. Bir arkadaşı onun bu nefes nefese üfürüşünü görünce söylemeden geçememiş:

İlk yazılarımda bu geleneğin bütün toplumlar için geçerli antropolojik özelliklerinden söz ettim.

?Muhakkak ki benim namazım, orucum, hayatım ve ölümüm alemlerin rabbi olan Allah içindir, ben bununla emrolundum ve ben teslim olanlardanım? diyerek ahdini günde beş kez yenilemektir?

"Olsun! Hiç olmazsa dostluğum belli olsun! Tarafım belli olsun!" demiş.

Şimdi sıra Hz. İbrahim'in oğlu İsmail'i kurban etmeye kalkışmasının ardındaki hikmeti anlamaya geldi.

Yeryüzündeki elçilerin "baba"sıydı.

elif gibi kardeş, bu başlığı açmakla ne iyi ettin, ihya oldum. Allah razı olsun

Teslimiyet, Sabır, Tevekkül Sende çok güzel cisimleşti ey Rabbin kutlu konuğu Hacer! Zaten Halilullah'a ancak senin gibisi yakışırdı Rabbim razı olsun senden ey Hacer! Rabbim Razı Olsun

Lakin ateşe atılmadan önce kendinde

Fakat bıçak!..

Bir... Hz. İbrahim olabiliyor musun? Yoksa kuru bir örf adet takipçisi misin?

Bu yüzden?ateş gül, ateş gülbün ateş gülşen, ateş cuybar? İbrahim?e İbrahimin kalbi mutmain. Bu yüzden İbrahim emniyette. İbrahimin sırrı teslimiyette.

İki... Senin İsmail'in ne?

Tam bu noktada Dr. Şeriati "İsmail'i kurban et" emrinde düz anlama değil derin anlama bakar ki, haklıdır.

"Yalnızca kesmiş olmak için koyun kesmek kasaplıktır!"

Dur yok dua var.

Ama unutmayın: Nemrut ateşine attıklarınızın biri de kendi çocuğunuz olabilir. Cehaletimiz ayrı ateş... İhmallerimiz ayrı ateş... Öfkelerimiz ayrı ateş... Sevgisizliğimiz ayrı ateş... Nefretlerimiz ayrı ateş... şiddete meylimiz ayrı ateş... Maddeciliğimiz ayrı ateş... Umursamazlığımız ayrı ateş..

Yani müslüman olmak?

Yıllar boyu dualarla, dileklerle oğlunun yolunu beklemişti. Ona çok düşkündü!

Yanlış yollara sapmış toplumun dayattığı ilahları, dünyevi makamları ve imana dayanmayan akrabalıkları baltayla parçalamaktır! Allah?ın emri söz konusu olunca eşini, çocuğunu uzağa atmaktır! Rabbiyle arasına girebilecek tüm perdelere bıçağı saplamak ve yırtmaktır, Allah için kan akıtmaktır!

Ondan " sevdiklerinden " vazgeçmesi isteniyordu.

Ne büyük bir haz verir fedakarlığın, teslimiyetin, tevekkülün semeresini toplamak

İbrahim ayağını bastığı anda ateş, bir gül bahçesine dönüşür...

Öyle ki zem zem demeyene kadar sımsıcak kumdan coşarak fışkırıyordu Zemzem Bir an gördüklerine inanamamıştın; kurumuş dudaklarla bıraktığın İsmail'in miydi karşında gülerek suyla oynayan

''Benim bu halimden O'nun haberi var mı?''

Hak dostunu tutar. Hz. İbrahim ise kaşlarını çatarak sorar:

"Duydum ki Nemrud, Hz. İbrahim'i yakmak için büyük bir ateş tutuşturmuş.

Cümlelerini aklından geçirirken, yediği fazla yemek sebebiyle uzanmak zorunda kalan ev sahibinin? neden yemiyorsunuz? sözüyle kendine geldi ve?Allah ziyade etsin? diyerek, çinden kısık sesle hamd ederek sofradan çekildi

Orada çırılçıplak...

onları bir cümleyle paramparça dağıtmaktır!

Tüm renkler sende toplanmak adına kayboldu, eridi, kül oldu renginde Ey Siyahi Kadın! Ruhumun yapraklarını çevirdim bir bir Sana dair çok şey buldum Bulduklarım, gönlümün mahzenlerine ışık oldu Ey Hacer! Kara derinden tutam tutam ışık derledim; yürüdüğüm karanlık yollar için

Hz. İbrahim , Nemrud'un mancınığından fırlamış ateşe doğru uçmaktadır.

Allah dostu yanında olan karınca olmak umuduyla..

Çünkü ateş sadece İbrahimleri tanır ve yakmaz!"

Dost, bir kere daha dostluk sınavını başarıyla geçmiştir.

Bugün de...

Rabbine yönelip,

Sonra İsmail'i de bir özel addan çok bir sıfat olarak görmek gerektiğini söyler.

Halilullah'ın eşi olmakla şereflenmenden mi? Adanmış İsmail'in biricik annesi olmandan mı? Ateşin kendisine serin olduğuna, Rabbin kendisine dost ilan ettiğine muazzam teslimiyetinden mi? Issız çölde sabrı ve tevekkülü hiçbir zaman elden bırakmamandan mı? Tevekkülle beraber Safa ve Merve arasındaki takdire şayan koşusundan mı? Hangi birisini saysam ey Hacer! Yemin bulan, hakkıyla Seni anlatmak kolay değil

rızık endişesi duymadan,

Sonunda vakit gelir. Allah'ın emrine uymaya karar verir.

Cahiliye devrindeki babaların kızlarına yaptıkları bugünkü babaların yaptığından daha iyiydi. O zaman kızlarını gömen babalar onları tertemiz olarak direk cennete gönderiyorlardı. Şimdiki babalar ise kızlarını ortalığa salarak kendilerinin ve onların cehennemlerini hazırlıyorlar. Üzerine tartışılabiir, tamamen doğru da değil ama doğruluk payı var. Allah bizi Allah ve Resulunu evlatlarına yaşayarak anlatabilen ebevenlerden eylesin.

"Bu uygulama çağdışı bir şey" diyenlerle "bu uygulama özünde sosyal yardımlaşma-dayanışmadır" diyenlerin kısır tartışmasına girmek yerine insanlığın binlerce yıllık serüvenine eğilmeyi tercih ettim.

alıntı

Allah Hz. Cebrail'e emreder:

İbrahim olmak?

gelecek kaygısı taşımadan,

Yıldızların, ayın ve güneşin de rabbi olana koşmaktır,

Sadece sayılı kereler gördüğü sevgili babasının?seni boğazlamakla emrolundum? sözüne, ?emrolunduğun şeyi yap, inşallah beni sabredenlerden bulursun? deyip, gönül huzuruyla babasının bıçağının altına uzanabilmektir!

İlahiyatçı değilim. Şükür, onların yapabileceği bir işe kalkışacak kadar kendimi kaybetmedim.

Bu cevap üzerine İbrahim; ''Öyleyse çekil aradan''diye devam eder.

Bunun üzerine bir mancınık yaptılar. Bu mancınıkla Hz. İbrahim'i o cehennemi ateşe atacak ve çatır çatır yakacaklardı. Yaksınlar da, insanlar Nemrud'un ne kadar güçlü olduğunu anlasın ve bir daha ona karşı gelemesinler. Bundan böyle Hz. İbrahim ve onun yolundan gidecek olanlar bir daha putları kırmaya cesaret edemesinler?

Umutsuzluğa, karamsarlığa ve isyana kumdan kabirler kazmıştın; kazılan matem kuyularına karşılık Kabirlere basa basa daha da yükseliyordun Rabbin katına İman boyunu yükseltiyordun ey Hacer! Nitekim Kainatın Efendisi Resulullah Halilullah'ın faziletini anlatırken şöyle derdi; "Bir gece bana rüyamda her zaman gelen iki melek geldi Bunlarla beraber gittik, nihayet uzun boylu birinin yanına vardık, boyunun uzunluğundan başını neredeyse göremeyecektim O İbrahim idi"Ve yine: "Kıyamet günü ilk elbise giydirilen kişi, İbrahim'dir"

Ey Kutlu İbrahim'in, kutlu eşi Hacer! Senin Rabbe ve peygamberine teslimiyetinden çatladı tüm şeytanlar Bir dile gelseydi şeytanlar, kim bilir haset ateşiyle yanıp kül olurdu, gözlerin görebildiği her şey!

Çünkü insanı yeryüzüne bağlayan canından çok sevdikleriydi.

''Yetiş, dostumu kurtar da ateşe düşmesin''der..

İşte o ateşi söndürmek için koşuyorum." Tabii bu cevabı işiten diğer karınca acı acı gülmüş ve arkadaşına:

Dönelim öyküye...

İbrahim, Hacer ve İsmail olmak?

ben kısa bir alıntı yaptım dergiden. insanlar uzun okuyunca sıkılabiliyor.

Küçücük bebeğiyle uçsuz bucaksız, susuz çöllerde bırakılıp da?neden? diye sorduğunda?Allah böyle istedi? cevabını duyunca, ?O istediyse bizi sahipsiz koymaz? deyip susabilmektir?