eskisi gibi biline ve akledile yazmıyorusn.

Ve ekledi:

"İyi olacak inşaAllah, ben sana dua edeceğim."

Yuvarlak Şey

İyi ki, akıl ve zeka yolundaydık.. Bilim ve teknik, okul gibisi yok!

"Üstadım," dedi, "bu topu atarlar, tekrar yakalamak için peşinden koşarlar."

Olay büyüyordu.

"Bu da nedir?"

Çabucak abdest alarak kızarmış yüzlerle Bediüzzaman'ın huzuruna çıktılar.

Resmi ideolojiye olan imanın çok güçlü sanırım... Ama gözlerin ve kalbin kapalı...

Arkadaşlarına, "Ben Bediüzzaman'a gideceğim ve ona halimin ne olacağını soracağım" dedi.

Az sonra tam 20 Milyon genç ve çocuk okullara ve dershanelere, kurslara gidecek!.. Bunların yarısı, yani 10 Milyon kadarı da has kızlardır.. Sokaklar hareketlendi. İlim irfan yolundalar. Akıl ve zeka yolunda eğitim alacaklar.. Eğitim gibisi var mı?..

Kimse başını yerden kaldıracak cesareti bulamadı kendinde. biri ağır aksak adımlarla Bediüzzaman'a doğru yaklaştı.

yav torun emmi

"Kusura bakmayın üstadım," dedi. "Yanlış yaptık. Elinizi öpelim, bizi affedin."

"Kardeşim, müdürünüz namaz kılıyor mu?" dedi.

"Efendim, bizim okul müdürünün dinimize uymayan davranış ve uygulamaları var" dedi ve biraz da ileri giderek, "Galiba komünist" dedi.

Talebesi Zübeyir'e, "Onlara söyle, çabuk benim yanıma gelsinler" dedi.

Öğretmenin Değeri

Birgün Zeki'yle ağabeyi babalarının olmadığı bir sırada kavgaya tutuşmuşlardı.

Talebesi Tahiri, Bediüzzaman'a geldi. "Üstadım bugün Arabistan'da bayram" dedi.

Bu arzusunu öğretmen arkadaşına ilettiğinde, arkadaşı, "Bilmem ki," dedi. "O herkesi kabul etmez. Zaten hasta, ziyaretçi kabul edebilecek durumda olduğunu da sanmıyorum."

bence bu gulteker06 kim biliyonuz mu

Bediüzzaman'ın merakı iyice arttı:

Türkiye'deki bazı Müslümanlar da onlara uyar, bir ayrılık görüntüsü oluşurdu.

Bunu fark eden Bediüzzaman, bu yuvarlak şeyin ne olduğunu merak etti ve sordu:

Başlarını kaldırıp bakamıyorlardı.

Ramazan ayı geldiğinde hilal tartışmaları o günlerde de olurdu. Suudi Arabistan gibi bazı müslüman ülkelerde oruç bir gün önce veya sonra başlatılır, bayram günü de yine ona göre tespit edilirdi.

Yiyeceklerini içkilerine meze ediyor, iççtikçe kafayı buluyorlardı.

İddialı bir maçtı. Emirdağ'da oynanıyordu. Konuk takım Bolvadinli gençlerden oluşuyordu. Ev sahibi ise Emirdağlılardı.

Öğretmenlere dönerek devam etti:

Mütevazi odasında devamlı duvarda asılı bir takvim bulundurur, namaz vakitlerini oradan takip ederdi.

Biraz sonra dükkana gelen babası da, olayı anlamış,

Has gençlere ve çocuklara kolaylıklar dileyelim.

Bekir, arabanın içine dikkatle baktı. İrkildi, bu Bediüzzaman'dı. Onu tanıyordu. Korkuyla birlikte içinde bir sıcaklık hissetti.

"Kardeşim ben türkiye'de yaşıyorum. Ve buradaki takvime göre amel ediyorum." dedi. "Eğer ben de öyle yaparsam fitneye sebep olurum."

Aynı sırada Ceylan'ın kardeşi Sadık ve amcasının oğlu Zeki, yanlarına toplarını almış, Bediüzzaman'a vermek üzere de kır çiçekleri toplamış, yol kenarında güle oynaya bekleşiyorlardı.

Asıl BEDİİÜZZAMAN, Şah İsmail zamanında Horasan ve Tebriz'de yaşamış ve Çaldıran Meydan Savaşı sonrası Osmanlı Sultanı Yavuz Sultan Selim tarafından İstanbul'a getirilmiştir.. Ol kişi, Timur ailesinden olup Türkmen idi.. Yavuz Sultan Selim ile tanışmış kişidir.

Vahap'ın kızı Mübeccel de bankada kara çarşaf giyeceğini söyleyince bankacılar onu mülakattan kovdular. Şemsi, stadyumda şalvar ve sarık

Bediüzzaman iki kardeşi göz ucuyla izledi bir süre ve "Niye kavga ediyordunuz?" diye sordu.

Ahmed, okul müdüründen şikayetçiydi. Ona göre yeterince dine hizmet edilmiyor, hatta din dışı uygulamalar yapılıyordu. Bundan da en çok yöneticiler sorumluydu. Bediüzzaman'a:

Derken dereye yakın bir yerde bir araba durdu. Arabadan biri indi. Elinde bir testiyle suya doğru yöneldi.

"Efendim, bizi de talebeliğinize kabul eder misiniz? Bize dua eder misiniz, biz de sizin tarif ettiğiniz o öğretmenlerden olalım" dedi.

Hulusinin oğlu çizgili pijama ile okula gitmek istedi ama onu içeri almadılar, kovdular.. "Adam gibi giyin de gel!.." dediler.

Geçelim bir kalem, geçelim.. Masal, hurafelerle geçecek zamana yazık!

Matematik ve Fen, Sosyal Bilimler, Bilim ve Teknik hepsi var.

"Haydi şimdi ne haliniz varsa görün" diyerek onları Bediüzzaman'a havale etmişti.

Kalabalığın ve gürültünün artmasıyla Bediüzzaman evinden aşağıya indi ve köşe başında durarak, yüksek sesle, "Kardeşlerim!" diye bağırdı.

"Ne yapıyorsunuz?" dedi aynı ses tonuyla."Sizler iki komşu ilçenin insanlarısınız. Kardeşsiniz. Neyin kavgasını yapıyorsunuz?"

Bediüzzaman ismini ilk defa ondan duydu. Eserlerinin bir kısmını onun vesilesiyle okudu ve büyük bir heyecan duymaya başladı. Onu görmek, bizzat ders almak isteği doğdu içinde...

"Bu ne işe yarar?"

Şaşırdılar, geleceklerini kimse bilmiyordu. Telaşla içeriye girdiler. Önde Bediüzzaman'ın talebesi, arkada onlar merdivenleri çıktılar.

Delikanlı, "Evet kılıyor Üstadım" dedi.

Zeki kıpkırmızı oldu. Suçluluk psikolojisi içinde zor duyulur bir sesle, "Top" deyiverdi.

"Ben yıllardır kardeşlerimden ve akrabalarımdan uzaktayım. Onları bir defa görmeye can atıyorum. Halbuki siz her gün berabersiniz. Buna şükretmelisiniz. Birbirinizin kıymetini bilmelisiniz. Şimdi birbirinize sarılın ve barışın. Ve bir daha sürtüşmeyeceğinize dair bana söz verin" dedi.

İki öğretmen arkadaş şaşkınlıklarını üzerlerinden atamadan Bediüzzaman'ın elini öperek, yer minderlerinin üzerine oturdular.

İki kardeş kalktılar, önce Bediüzzaman'ın elini öptüler, sonra da birbirlerine sarılıp özür dilediler.

Zamanla ikisinin dostluğu iyice ilerledi.

Genç öğretmen kendisinden geçmişti. Bu kadar özlü bir dersi okul hayatında hiçbir hocasından almamıştı. Bediüzzaman'a hayranlıkla baktı.

Hakikati aramıyorsun... Hakikat ile ilgili bir derdin yok...

Farketmez hepsi aynı resmi ideolojinin fabrikasından çıkmalar...

Kör bir kuyuda çırpınıyorsun... Sahte ilahlara olan tapınmışlığın verdiği huzursuzluk ile müslümanlara saldırıyorsun...

Öğretmen okulunu yeni bitirmiş ve tayini memletinden uzak bir kasabaya çıkmıştı. Acemiliğini henüz üzerinden atamamıştı. Dersten çıktığında kan ter içinde kalıyor ve bahçeye kendini zor atıyordu.

Dört arkadaşıyla birlikte Isparta'nın mesire yerlerinden Ayazma'ya gitmiş, dere kenarında kendilerine güzel bir yer tutmuş, çilingir sofralarını da kurmuşlardı.

Talebesine, "Misafirlerimize lokum ikram et" dedi.

"Birbirinizin kusurunu görmemelisiniz. Birbirinizi affetmelisiniz. Paylaşamayacak neyiniz var?"

Namaz Kılıyor mu..?

Atılan bir gol karşı takım tarafından sayılmayınca tartışma başladı. Büyüdükçe büyüdü ve taşlı sopalı bir kavgaya dönüştü. İki tarafın büyükleri olayı zar zor yatıştırarak gençleri evlerine göndermeyi başardılar.

.. evet o yüzden başörtüye özgürlükkkkkkkkkkk)))))))))))))))))

Bediüzzaman gençlere, özellikle talebelere ayrı bir önem verir, onlarla ilgilenir, sıkıntılarını gidermeye çalışırdı.

açıkllıyorum

Ve ilave etti:

1950 li yıllarda Said-i Kürdi' nin müridlerine bakıp çokca gülerdik..

Israr etti, mutlaka görmek istiyordu.

Sesler kesildi, yumruklar yere indi, taş ve sopalar bırakıldı. Kalabalık biraz sakinleşmişti.

Sükunet sağlanmış, dostluklar yeniden kurulmuştu.

Bediüzzaman şefkatle gülümsedi ve elini tuttu:

Zeki iyice utandı, kızardı ve ağzından bir kelime bile çıkmadı. İmdadına Ceylan yetişti ve topu tarif etmeye başladı:

Devam etti:

İki komşu ilçe Bolvadin ve Emirdağ'ın gençleri zaman zaman aralarında maç yapar, diğer yakın ilçe ve kasaba gençlerinin katılımıyla küçük çaplı bir turnuvaya dönüşürdü.

Henüz ilkokul öğrencisiydi. Okuldan kalan zamanlarında babasına yardım ediyor, onun ayak işlerine koşuyordu.

Müridlerinin yanından geçmezdik. Akıllıydık çünkü!.. Çokca ürkerdik onlardan!.. O yıllar, bizim has İlkokul ve Ortaokul yıllarımız idi.

Bediüzzaman, kimseye önyargıyla bakmaz, herkesin iyi yönlerini ön plana çıkarırdı. Ve kimsenin de arkasından kötü konuşulmasını istemezdi.

"İkiniz kardeşsiniz. Birbirinizi sevmeniz aymanız gerekirken kavga etmeniz beni çok üzdü. Sizin adınıza ben utandım."

ne oldu eski nickine. plaja mı gitti yoksa:))

"Çünkü eski zamanda dini eğitim anne babaya verilmişti, bu zamanda o vazife öğretmenlere verilmiş. Öğretmenin iyisi çok iyi, kötüsü de çok kötüdür. Çünkü masum çocuklar öğretmenlerine çok dikkat ederler, adeta mıknatıs gibi hocalarından ne görürlerse aynen çekerler. Öğretmenin iyisi minare başında, kötüsü kuyu dibindedir. Ortası yoktur.

Bediüzzaman onları ayakta karşıladı. "Hoş safa geldiniz kardeşlerim" dedi ve onlara yer gösterdi.

ile top oynamayı isteyince, oradakiler onu sopayla kovaladılar.. Bed Nuri de trafikte kırmızı ışık yanınca geçmek istedi, onu azarladılar.

Ramazan ayının son günüydü. Bayram arefesiydi. Bayram hazırlıkları yapılıyordu.

Bediüzzaman bunun üzerine hayatın şaşmaz ölçülerinden birini ders verdi genç talebeye:

Bediüzzaman'a olan sevgi sonsuzdu. Onun hatırına neler yapılmazdı ki? Onu kırmak ne mümkündü?

"Ben gideceğim" diye diretti ve arbaya doğru salınarak gitmeye başladı.

Sesleri ve gürültüleri Bediüzzaman'ın kulağına kadar gitmişti. Bunu fark ettiklerinde iş işten çoktan geçmişti.

"Birbirinizi affedin," dedi Bediüzzaman. "şimdi birbirinize sarılın ve barışın."

Arkadaşları, "Delirdin mi?" dediler. "Gidip de ne yapacaksın, sarhoş halinle Bediüzzaman2ın eline mi sarılacaksın?é

İkisinden de çıt çıkmadı.

gulteker,

Bu sırada Bediüzzaman, Bekir'in geldiğini görmüş ve karşılamak için camı aralamıştı.

Çünkü ne olduğunu bilmiyorsun...

Kardeş Kavgası

Dükkanları Bediüzzaman'ın evinin hemen karşısındaydı.

Bekir arkadaşlarının yanına daha dönmedi.

Teker teker gelip Bediüzzaman'ın elini öptüler. Sonra diğer büyüklerinin... Ve birbirlerine sarılarak barıştılar.

kardeş Allah razı olsun süper hikayeler.

Bekir yaklaştı utana sıkıla, "Üstadım," dedi, "benim halim ne olacak?"

Bediüzzaman gülümsedi ve hayretle "Fesübhanallah" dedi.

Akıllı ve zeki, kafalı olmak zorundayız. Bunun yolu OKUL'dan geçer.

"Eğer barışıp dağılmazsanız, ben burayı terk ederim."

Bediüzzaman Emirdağ'a geldikten kısa bir süre sonra bu eve yerleşmişti. Zaman zaman pencereye çıkar, çarşıyı seyrederdi.

Fitneye Sebeb Olmak

İkisinin de rengi atmıştı. Ne yapacaklarını bilemediler.

Ancak olayın sıcaklığı bitmedi. Gece planlar yapıldı ve ertesi sabah Emirdağ'da ticaretle uğraşan Bolvadinli bir tüccarın dükkanı taşlandı. Karşılığı çabuk geldi ve tekrar kavga başladı.

Denemeye karar verdiler ve bir hafta sonu Isparta'ya gittiler.

Bediüzzaman başucunda asılı takvimi gösterdi.

"Kardeşim," dedi. "Ben bu zamanın dindar öğretmenlerine eski zamanın velileri gözüyle bakıyorum."

"O halde o bizim kardeşimizdir."

torunbey

Okula geldiği gün tanıştığı ve sık sık yardımına başvurduğu tecrübeli bir öğretmen arkadaşı onun en büyük teselli kaynağıydı. Sıkıntısını onunla paylaşıyor, onun desteğiyle derslerine giriyordu.

Bir atın çektiği faytonla Emirdağ'dan Keçili köyüne gidiyorlardı. Faytonu talebesi Ceylan kullanıyor, kendisi de arkada oturuyordu.

1950 li yıllarda Said-i KÜRDİ; gavur icadı deyu, fotoğraf makinalarından kaçar, gizlenirdi. Başına bir peştemal atıp tuhafça gizlenirdi ama upuzun Chevrolet marka lüks Amerikan arabasından hiç inmez ve sadakalar ile geçinirdi.. Zira eğitimi, işi ve gücü yoktu.

Ceylan bunları gördüğünde faytonu durdurdu ve kardeşiyle amcaoğlunu arabaya aldı. İki çocuk topladıkları lır çiçeklerini Bediüzzaman'a verirken ellerindeki topu da utana sıkıla arkalarına saklamaya çalışıyorlardı.

Zübeyir dükkana geldi ve "Kardeşim, sizi Üstad çağırıyor" dedi.

Konyalı, genç bir imam hatip talebesi Bediüzzaman'ı ziyarete gelmişti. "İsmim Ahmed" diye tanıttı kendini.

Hastaydı, yorgana sarılı bir vaziyette arabanın arka tarafında oturuyordu.

Sizin dediğiniz kişi ise, ol kişiden tam 450 sene yaşamış olan Said-i Kürdi'dir.. 1960 da ölmüştür.. Bu kişi, kendisinden 450 sene önce yaşamış olan muhteremin sanını alıp, kullanmıştır.

Başları önde kapıdan çıktılar. Ve bu onların ölünceye kadar son kavgaları oldu.

Başları önde, sessizce dinliyorlardı. Bediüzzaman devam etti:

Maç Kavgası

Bundan sonra içkiyi bıraktı, namaza başladı, sonraki yıllarda hacca gitti. Ve ömrünün geri kalan kısmını Kur'an'a ve imana hizmetle geçirdi.

Bediüzzaman tebessüm etti, "Sizleri de duama dahil ettim," dedi, "sabah akşam size dua edeceğim. Siz de hizmetinizi iyi yapın. Öğrencilerinize öncelikle iman dersi verin."

Bakışlar sesin geldiği yere doğru yöneldi.

AŞ ve İŞ önemlidir. Mahallede post üstünde oturmanın zamanı değil!..

"Eğer benim imkanım olsaydı, hergün dindar bir öğretmene on altın lira verirdim. Çünkü dünyada benim çocuğum olmadığından, bütün dünyadaki çocuklara şefkat cihetiyle alakadarım."

Sessizce içeriye süzüldüler ve kapı eşiğine oturdular.

Öğleye doğru Bediüzzaman'ın evinin önündeydiler. Daha kapıyı çalmaya fırsat kalmadan kapı açıldı ve içeriden genç biri çıktı, "Üstad sizi bekliyor" dedi.