hiç mutlu değilim bulunduğum yerde. İnsanlara bakıyorum ne kadar farklılar. Samimiyetten uzak... Sadece eğlenmek için bir araya geliyorlar. Gerçek bir paylaşımdan uzak. Burada beraber vakit geçirmekten hoşlandığım kimseler yok. Hayatımda hiç bu kadar yalnız olduğumu hissetmemiştim. Arkadaşlıklar bile çıkar ilişkisine dayanıyor.

Oysa insan vakit öldürmek için bir araya gelmemeli.. gerçekten bir şeyler paylaştığı için zaman geçirmeli. Ben uyum sağlayamıyorum bu düzene. :(

Tek başına mutlu olmayı öğrenme vaktin gelmiş.

doğru insanlar çıkar karşına umarım

hayatımın daha önce hiç bu kadar yalnız bir dönemi olmamıştı..

Aslında kendi kendime mutlu olurdum. Uzaktaki sevdiklerim için bir şeyler yaparak, kitaplar okuyarak. Ama burada çevremdeki insanlar sözleriyle beni mutsuz ediyor.

alışırsın zamanla. zaman koca dağları dize getirir. sen de alışırsın zamanla. dirençli ol...

o anlattığın diğerlerinin mutlu olduğunu kim söylediki?

gün boyu moralimi yüksek tutmaya çalışıyorum.. Öyle biir savaş veriyorum ki bunun için anlatamam. Ama sonra yapılan küçücük bir espri de yine yıkılıyor her şey. Çünkü samimice kimseyle tek kelime paylaşamıyorum :(