Emeğe saygı.. uzun ve pek anlamasamda güzel gibi:)

Hayallerimiz değiliz. Değiliz çünkü bizi biz yapan her şeyimizi çaldılar, bize düşen bu mirası biz çocuklarımıza vemeyelim, vermeyelim ki kendi hayalleri olsunlar. Biz onlara gözlerimizle gülerken hayallerimizi gerçekleştirdiler diye değil kendi hayalleri olmayı başardıkları için gülelim?.

Artık orta şeyler olduk, ve biz biz olmaktan uzaklaşmaya başladık. Sevdiklerimizin hayalleriyle hayallerimiz şekillendi ve o hayallere bir adım ulaştıkça bir şeyleri başarmış zannettik kendimizi. Mutlu olduk ama aslında mutlu değildik, belkide sevdiğimiz insanların hayallerini gerçekleştirdiğimiz için, onların yapamadıklarını yapabildiğimiz için gözlerindeki gülümsemelerdi bizi mutlu eden. Ya sonra, sonra ne olacaktı biliyor muyuz?Kendi başımıza kaldığımızda o gülümsemeler yok olduğunda hala mutlu olabilecek miydik?

Büyüdük kocaman şeyler olduk ve artık ayaklarımızın üzerinde duruyormuş gibi gözüken insancıklar olduk. Bizim yerimizde aslında sevdiklerimizin olduğu bir ana geldik ve sıkışıp kaldık hayallerimizle sevdiklerimizin arasında. Eee peki şimdi ne olacaktık?Bizi bu durumdan kim kurtaracaktı?

Evet olana kadar çünkü bizimde en büyük hayallerimiz onların hayalleri olmalıydı. Kendimizi onlarda görmeliydik yoksa bu dünyadan mutsuz gidecektik?

Geçiyor zaman, büyüyoruz ve doluyoruz öğrendiklerimizle? tanışıyoruz, acılarla mutluluklarla, özlemlerle, para denilen değersiz kağıt parçasının insanlarla olan ilişkilerine?.

Hayallerimiz değiliz?

Sanırım artık bir çare yoktu. Zaman tünelinin içinde kaybolmaya başlamış ve sadece dünyanın bir parçası olmuştuk. Ya hayallerimiz aslında bizi biz yapan hayallerimiz?Sanırım artık onlarda tünelin içinde kaybolmaya başlamıştı ta ki bizim küçük şeylerimiz olana kadar.

Kimimiz daha küçücük bir şeylerdik, annemiz babamız ağzımızın içine bakarken bir anne bir baba dediğimizi görebilmek için biz dünyayı tanımaya çalışmanın mutluluğunu yaşıyorduk. Mutluyduk çünkü her öğreneceğimiz yeni bir şey bize heyecan veriyordu. Her an öğreniyor öğrendikçe gülümsüyorduk ta ki bize neye gülmemiz neye ağlamamız gerektiğini birileri öğretmeye başlayana kadar. Bırakmadılar bize karar vermeyi, belki biz acılara, ağlamamız gerekenlere gülecektik...

CODEC07