"- Bizim kerametimiz açıktır. İşte bakınız; omuzlarımızdaki bunca günah yüküne rağmen ayakta durabiliyor ve yeryüzünde yürüyebiliyoruz. Bundan daha büyük keramet mi olur?.."

Çünkü o öyle bir mahfiyet içerisindeydi ki, hayatta iken söz ve kerametlerini yazmak isteyen müridi Hüsameddin Hace Yusuf'a müsaade etmemişti.

O büyük tevazu abidesi:

Bunun üzerine bazı müridleri:

"- Efendim, ne kadar üzerini örtseniz de sizden de zaman zaman keramet zahir olmakta!.." dediler.

"- O müşahede ettikleriniz, müridlerimin kerametleridir." buyurdu.

DÜSTUR:

İslam büyükleri, Hak yolunda kendilerine daima kerameti değil istikameti düstur edinerek nail oldukları yüce makamlara erişebilmişlerdir. Onlar, keramet sayesinde havada uçan kuşun, suda yüzen balığın sahip olduklarından daha fazla bir değer kazanmadıklarını dile getirmişlerdir. Yine onlar, yegane marifetin, kuş ile balığın yaptığını taklide yönelmek değil, Hakk'ın rızasına ram olarak yüksek bir kulluk şuuru içinde istikamet üzere yaşayabilmekte olduğunu, her vesile ile ifade etmişler ve bunu halleriyle de göstermişlerdir.

"- Bir kimse bir bahçeye girse ve orada her ağacın yaprak yaprak dile gelip: "Ey Allah'ın velisi merhaba!" diye seslendiğini duysa, zahiren de batınen de bu sese asla iltifat etmemeli! Bilakis kulluktaki gayret ve azmi daha da ziyadeleşmelidir."

Birgün müridleri Şah-ı Nakşibend Hazretleri'nden keramet istemişlerdi. Buyurdular ki:

Ardından tasavvufta mühim olan hususun keramet değil istikamet olduğunu bir kez daha hatırlatarak şöyle buyurdular: