bir edebsizlik edip, Ebu Bekre dil uzatıp, yakışıksız sözler söyledi.

Gösterişten sakının.

Sen, hemen gadaba geldin; söylemeğe başladın. O melek gidip, yerine iblis geldi. İblis-i la'inin olduğu yerde, ben durmam.

Kendini şöyle bir kontrol etti, nefes alıp verdi, bir başkalık vardı vücudunda, iyi hissediyordu kendini.

Kalpleriniz Allah sevgisiyle dolsun.

Güneşin ilk ışıklarıyla gözlerini açtı, etrafına bakındı.

Hüzün Yılı... Kainatın Biriciği Efendimiz A. S.?a musibetlerin ardı ardına geldiği yıl. Peygamberliğin onuncu yılı...

-Evlat, dedi Hekimler Hocası, senin derdinin dermanı bende yok!

Halk için amel etmeyin.

hazret-i Fahr-i kainat,

Kimseye, hayrdan ve şerden dünya kelamı söylemez, eğer kat'i lazım ise ve çok efdal ise, söylerdi.

Birgün hazret-i Ebu Bekr 'r. a.',

Allah?ın Rahmet Peygamberi son sözü söyledi:

?Allah?tan başka kimseden korkma, O?nun dışında kimseden bir şey umma ve bekleme.?

Bir de beni muayene etsen, hocaların hocası, hah hah ha?

Lokman Hekim?e dualar etti, o olmasaydı ne yapardım diye düşündü, gülümsedi, yürüdü dağlar boyunca.

Nereye gittiğini bilmiyordu, nereye kadar gidebileceğini de? burada, son ümidini de yok eden bu adamın yanında kalmak istemiyordu, o kadar.

Hani benim derdimin dermanı yoktu, hani sen hekimlerin hocasıydın, bak işte sapasağlamım diyecekti.

Mekke müşrikleri bir çare olarak karar aldılar:

Düşündü adam.

se'adetle ve devletle yerinden kalkıp, gitdi.

Menakıb-i Çihar Yar-i Güzin

Allah Teala?nın çok şefkatli ve pek merhametli sıfatları, bazen meşakkat perdesinin arkasından muştularla gülümsüyordu.

?Ey merhametliler merhametlisi!

Az ilerdeki asmanın gölgesinde oturabildiğinde, hala Rahmet Peygamberinin ayaklarından kanlar akıyordu.

Gözleri kapanıyordu, engel olmadı gözlerine, kuzulara baktı son kez, başı dönüyordu.

sonra ak bir taşın üstüne emdiği bütün sütü kustu.

Mecali kalmayıp yere yığıldığı zamanlarda Lokman?ın şifalı elleriyle iyileşeceğini düşünerek tekrar kalktı.

Lokman Hekim?le nasıl alay edeceğini düşündükçe dizleri daha bir kuvvetleniyor, adımları hızlanıyor, vücudu biraz daha canlanıyordu.

Boynunu büküp kaderine razı olmaya çalıştığı sırada Lokman Hekim?i duydu.

Lokman Hekim?in evinin önüne gelip durdu.

Niçin, bir hayasız, edebsizlik edip, gönül incitirken, susup, birşey söylemediniz.

O anda uyku hücum etti gözlerine, direndi.

görev ve izin vermedikçe meleklerin de insana bir faydası olmaz.

Kararını verdi, geri dönüp onu görecekti.

Öğleye doğru kendine geldi, zorlukla ayağa kalktı, hiçbir şey söylemeden asasına dayanarak kapıdan çıkıp gitti.

?Andolsun! Aranızdan size öyle bir peygamber geldi ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona çok ağır gelir. O size çok düşkün, müminlere karşı çok şefkatli, çok merhametlidir.? (Tevbe/128)

Adamın ne nefes almaya mecali vardı, ne de yürümeye takati. Dağların ardındaydı Lokman Hekim. Ama ne yapıp-edip, ölüm gelmeden bir de ona gitmeliydi.

Bu ümit bir tek gaye içindi: Allah Teala?nın kendisine bildirdiği hakikatleri duyurabilmek. İlahi nurla kalpleri diriltebilmek. Allah?ı, imanı, İslam?ı duymayanlara anlatmak.

Rabbim Allah?tır diyenlerin sayısı her gün biraz daha artıyordu.

Kureyş müşrikleri, alemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz A. S.?ı, fırsat bulsalar bir kaşık suda boğacaklar. Ama ilahi irade... Zorluk ve kolaylıklar bir geliyor bir gidiyordu.

Adam amansız bir derde tutulmuştu.

O anda Lokman Hekim aklına gelince durdu, dönüp geldiği yola baktı.

?Ey Muhammed!

Nasıl olurdu bu?

Gözleri kapanırsa bir daha açılmayacak gibi geliyordu.

yıllarca gökte aradığını şimdi önünde bulmuştu.

karayılan kara koyunun memelerinden emeceği kadar emdi,

bunun sizi ne faydası olacak?

Bir bedbaht kötü huylu kimse;

Bütün fayda Allah?tadır.

Hazret-i Ebu Bekr; o bedbaht ve edebsizin edebsizliği haddi aşınca; zaruri olarak gadaba gelip, birkaç söz söyleyince;

Ak taşa ilişti gözü, hatırlamaya çalıştı.

İbrahim bin Edhem buyurdu ki:

Son bir gayretle kapının eşiğine geldi, oracığa yığıldı kaldı. Lokman Hekim onu içeri aldı, dinlenmesi için yer gösterdi.

O anda zaman durdu sanki, hasta adam bir ah çekti, boynu yan tarafa düştü.

Satır Arası Hikayeler

Kuzuları seyretmeye koyuldu tekrar.

Amelinizi Cebrail görse ve bilse,

Taif?te O?nu ilk karşılayan üç kardeş oldu. Ama verdikleri cevap şu idi:

Gönüller sultanı sevgili Elçi?ye, ?şu ümmet üzerindeki bu iki musibetten hangisine daha çok üzüleceğimi bilemiyorum? dedirten zon günler...

kara koyunu,

Adam kapıyı omuzlarcasına girdi içeri.

Açıldıkça kendine geldi, asayı attı.

Aldığı cevap çok netti: ?Alemlere rahmet olarak gönderilen son peygamberim?

Dizlerinde derman tükenince bir ağaca doğru sürünerek ilerledi, sırtını ağaca yasladı.

Sen de tabipsin öyle mi, hadi canım!..

ellerine sarıldı Lokman Hekim?in, af diledi yüreği yanarak.

Allah Teala?nın ilahi nazargahı olarak Beytullah, ihtimal ki o gün en hüzünlü hadiseye şahit oluyor, inanan kimi gönüllerin yüreklerine içli içli sesleniyordu.

kendi rızasıyla nasıl emzirseydim,

Fırtına ne kadar büyük olursa olsun, bir sükunet limanı olabilen sevgili eşin Hakk?a yürüyüşü... Derken, kolu-kanadı, müşriklere karşı savunucusu ve yardımcısı olan amcası Ebu Talib... O da gidiverir.

Bak bir yılanın zehri? Yok yok, söylemeyecekti nasıl iyileştiğini, bilmesindi o kendini hekim zanneden adam.

Dağlar Meleği, Allah Rasulü?nü selamladı ve emrine amade olduğunu bildirdi:

Yoksa, gecede ve gündüzde tesbih ve tehlil ile meşgul idi.

Yürüdükçe açıldı.

Akşam neler olmuştu?

Hazret-i Server-i kainat; o edebsiz, Ebu Bekre edebsizlik etdikce; birşey söylemez, ba'zan da tebessüm eder idi.

HAKİR BİR KÖLE, BİR TABAK ÜZÜM

Kaynak:

Kuzulara baktı, annesinin etrafında oynaşan kuzulara.

-Ah evlat ah,

Taif?ten dönüş yolunda, Cebrail A. S. Efendimiz?i yolda karşıladı:

Ve bir güve... Bir güve, Kabe duvarındaki anlaşma metninin?Allah?ın adıyla? ifadesi hariç, tamamını yok etmişti.

Yol arkadaşı Zeyd b. Harise. Atılan taşlara gövdesini siper ediyordu ama...

Gavs-ı Sani Hazretleri şu uyarıda bulunmuştur:

Adam yalvarırcasına bakmaya devam ediyor, gözleri yaşlı, nefesini tutmuş bekliyordu.

?Mesleğimde meşakkat, medar-ı iftiharımdır? diyen velinin sözleri, Kainatın Efendisi?ne ümmet olabilmenin ardında yatan gerçeği gösteriyordu.

dedim. İçlerinden biri bana dedi ki:

Hekimlerin Hekimi adamı muayene etti, sorular sordu, ne olduğunu anlamadığı bir şeyler yaptı.

Peh, dedi, Lokman Hekim?miş, güya hocaların hocası!...

Lokman Hekim adama yaklaştı, omuzlarından tuttu, dudaklarından beli belirsiz bir gülümseme, tane tane konuşmaya başladı.

Ölmeyi bile becerememişti.

Lokman kapıyı açtı, nihayet, içeriye buyur etti.

Şimdi, ben ona söyleyince, kalkıp, gitdiniz; sebebi nedir.

Ağaca doğru yürüdü, eğilip asasını aldı, dönüp bir ak taşa, bir asaya baktı.

Bana Öğüt Verin

?İnsan yüzünü Hakk?a döndürmeli.

Önce, vahye ilk muhatap olduğunda, omuzuna yaslanıp derdine ortak ettiği, kimse kendisine inanmazken emsalsiz bir teslimiyetle onu tasdik eden eşi, Hz. Hatice Validemiz?in vefatı.

On gün yurtlarında kaldığı Taif?lilerin tek korkusu vardı:

Senden uzakta olan, beni gördükçe suratını asan kimselere mi?

Yaptıklarınızla övünmeyin. Üstünüzdekilere değil, altınızdakilere bakınız.

- Ya Resulallah!

Bu yüzden çok önemli bir karardı kendileri için. Ambargo kararı Kabe?nin duvarına asıldı.

Gözlerinizi harama dikmeyiniz.?

?Ben Allah?ın, bu müşriklerin soyundan yalnızca Allah?a ibadet eden, O?na hiçbir şeyi ortak koşmayan,

Yolda giderken yedi kişiye rastladım, onlara selam verdim:

?Kibirlenmeyin! Mağrur olmayın.

?Ağlama kızım. Allah babanı koruyacak ve savunacaktır.?

Sen beni kime bırakıyorsun?

Taşın üstündeki siyahlaşmış süt birikintisine baktı, bir an durakladı, sonra içiverdi.

Alemlerin Rabbi?ne yöneldi:

?Dua et. Yalnız kaldığın zamanlar içten yalvar, yakar, ağla ve titre. Allah?a karşı zelil ol, ne şartta olursan ol, O?ndan kork.?

İslam?a gönül vermiş bir nesil meydana getirmesini diliyorum.?

dercesine uzaktan bakıyorlardı.

Bütün hekimler ağız birliği etmişti sanki. Bu hastalığın çaresi yok, diyorlar, başka bir şey demiyorlardı.

Bir güzel söz bekledi, bir ümit kırıntısı, yaşayacağına dair bir tek söz, bir tebessüm hiç olmazsa?

Ebu Talib?in ölümüyle, işte bir kez daha meşakkat kapıya dayanmıştı. Müşrikler aradıkları fırsatı yakalamış gibiydiler.

ak taşın üstüne nasıl kustursaydım?

Her şey senin hoşnutluğun için. Güç ve kuvvet senin elinde...?

Gücümün zayıflığını, tedbirimin azlığını, halkın gözünde hakir görülüşümü sana arz ediyorum.

Lokman?mış, dedi bir kez daha, daha hızlı çaldı kapıyı.

Kulun tek hedefi Allah rızası olmalı.

Ölüme gidiyordu adam.

Bir zaman Beyt?i Makdis?e gitmek için yola çıktım.

ben nereden bulaydım karayılanı,

Alay, işkence, hakaret, şiddet hiç biteceğe benzemiyordu.

Ama bu sesi kuşatmanın devam ettiği o üç yıl boyunca ancak Allah Teala?ya yürekten inananlar duyabildi:

Bu yüzden aralarındaki köleleri, ayak takımını kışkırttılar.

İbrahim bin Edhem anlatıyor:

Kainatın Biriciği kimi zaman ayaklarının acısına dayanamadı, yere oturdu.

Bütün bunlara rağmen ilahi bir tecelli;

O?na sövdürdüler. Masum Nebi?nin geçeceği yolların iki yanına oturttular, her adım atışında O?nu taşladılar, yaraladılar...

O hayasız ve bedbaht sana dil uzatmağa başladığı zaman, Allahü teala bir melek gönderdi ki, o kimseyi karşılayıp, kovacak idi.

Akşamüstüne kadar hiç durmadan yürüdü.

?Allah?ı seveni sev, Allah?ı sevmeyeni sevme.? Bunun üzerine ben onlara:

Gözlerini ovuşturdu, daha dikkatli bakmaya çalıştı, evet öyleydi.

Sürünerek ak taşın yanına vardı.

Artık gün geçmiyordu ki Efendimizin A. S. başına toprak saçılmış olmasın, evine mahzun dönmesin...

İçlerinden biri bana dedi ki:

?Ey Rasul! Rabbin?den sana indirileni tebliğ et. Eğer bunu yapmazsan O?nun elçiliğini yapmamış olursun. Allah seni insanlardan koruyacaktır.? (Maide/67)

senin derdinin dermanı bende yok dedim,

Hazret-i Fahr-i kevneyn ve Resul-i sakaleyn 's. a. v.' buyurdu ki:

Kararını verdi, yılanın kustuğu sütü içip ölecekti.

Allah onların dediklerini işitti ve sana Dağlar Meleği?ni gönderdi.

?Buyurun, bundan yiyin? dedi. Mahzun Nebi, ?Bismillah? deyip üzüme uzanırken Addas, hayretle sordu: ?Sen kimsin?

Adam gözlerini aralayıp yalvararak kurtarıcısına baktı.

Bu, yok etmenin değil, var edebilmenin ve ancak karşılıksız sevmenin sesiydi.

Kimsenin derdine çare bulamadığı hastalar onun elinden şifa buluyor, ölümün pençesinde kıvrananlar onun ilaçlarıyla yeniden doğmuş gibi oluyorlardı.

Göz kapaklarını ellerinin yardımıyla açık tutmaya çalışıyordu ki, o da ne, simsiyah bir yılan kuzularla beraber kara bir koyunun memelerinden süt emiyordu.

Bedenleriniz Allah?a itaatle yoğrulsun.

Addas... Elinde bir tabak üzüm getirmişti:

Bana gazabın yoksa asla gam çekmem.

Sanki dün akşam sürünerek ölüme giden adam kendisi değildi. Elindeki çıkını fırlatıp attı, sevinç içinde köyüne, çocuklarına doğru koşmaya başladı.

Lokman?mış dedi, Lokman!... Bir daha içti.

Sonra o taş parçasını mubarek ağzına alıp, tesbih ve tehlil ile meşgul olurdu.

Eğer şu iki yalçın dağın müşrikler üzerine kavuşmasını ve tümünü ezmesini istersen, hemen yerine getireyim!?

Bu gönlü muhabbet kıvılcımıyla tutuşmuş adam, Kainatın Efendisi?ne Taifli olarak iman eden tek kişi idi.

Yemeden içmeden kesilmiş, bir deri bir kemik kalmış, gözleri günlerdir uyku görmemişti.

Adam şaşkınlık ve merakla seyrederken,

Biraz ilerideki koyun sürüsünü izlemeye başladı.

Dilleriniz Allah?ı ansın.

-Bak, diyordu vücudunu göstererek, oradan oraya zıplıyor, yerinde duramıyordu, hey Lokman Hekim, diyordu, bütün dertlerin dermanı varmış sende!

O hekimlerin hekimiydi.

Bu bir işaret miydi? Belki?

?Benim ilmimi artıracak bir şeyler söyleyin, Rabbim size merhamet eylesin.?

Adam kurtarıcısının yüzüne güldü, solgun dudaklarını kıpırdatıp, fısıltıyla dualar etti.

Dermanın sahibini bilmişti adam. Gerçek derdi bilmişti.

dedi. Bunu söyledikten sonra, yedisi birden ortadan kayboldu. Onların ne yana gittiklerini anlayamadım ve bir daha da onları görmedim.

Allah dilemedikçe,

Ne yapılmasını arzu edersen emredebilirsin.?

?Allah senden başka gönderecek kimse bulamadı mı?!. Kendi yurdunun halkı seni istememiş, kabul etmemiş sen de kalkmış bize gelmişsin!..

Ne zaman söz söylemek lazım gelse, evvela fikr ederdi.

Lokman Hekim?in kapısına geldiğinde yolculuğun yedinci günü bitmek üzereydi.

Köyüne doğru yürümeye başladı.

Bir tek, filan yerde bir hekim daha var, dedikleri vakit dizlerine biraz derman geliyor, son bir ümitle gidiyor ama oradan da bir çare bulamıyordu.

Aranızdan size öyle bir peygamber geldi ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona çok ağır gelir. O size çok düşkün, müminlere karşı çok şefkatli, çok merhametlidir.

?Bana başka öğütler de verin.? dedim. İçlerinden başka biri:

CANANIN CAN YOLDAŞI

Gittiği bütün tabiplerden eli boş dönmüş, çaldığı her kapı yüzüne kapanmıştı.

?Selamünaleyküm, bana öğüt verir misiniz? Allah yardımcınız olsun.? dedim.

Bir söz söyliyeceği zaman, o sözü kendi kendine nice zaman düşünür, tefekkürden sonra, mubarek ağzından o taş parçasını çıkarıp, ne söz söyliyecek ise söyler idi.

Bu kez kollarından tutup kaldırdılar, yürüdükçe taşlayıp gülüştüler. Ama orada gülemeyen biri daha vardı:

Ak taşın üstüne yığılıp kaldı adam.

Eskisi gibiydi.

İki rekat namaz kıldı, elerini semaya kaldırdı,

kıvrıla kıvrıla sürüden uzaklaştı,

?Bana öğüt verin.? dedim. Yine içlerinden biri:

Adam şaşırmıştı, gözlerini yerden kaldıramıyordu,

Sabaha doğru hastasını incelemeyi bırakıp alnındaki teri sildi, bir köşeye oturdu, düşünceye daldı.

Günden güne eriyip tükenmekte, artık Azrail Aleyhisselam?ın yolunu gözlemekteydi.

hazret-i Fahr-i alem seyyid-i veled-i adem Nebiyyi muhterem ve habib-i mükerremin 's. a. v.' huzur-ı şeriflerinde, se'adetle otururlarken;

Biriciği Fatıma nice günler geçirmişti babacığının başındaki toz-toprağı ağlaya ağlaya temizlerken. O mübarek nebi kızına şöyle diyordu:

Allah Rasulü?nün başını, ellerini, ayaklarını öpmeye başladı.

kardeşim hasta iseniz sizin hastalığınza acıyacak değilim. çünkü o hastalık size manevi bir derece verilmek üzere ününüze serilmiş bir fırsattır... bu fırsatı en iyi şekilde değerlendirilmek üzere...

Oturduğu yerden yavaşça doğruldu Lokman Hekim, hastasının elini tuttu, gözlerini gözlerine dikti.

Tam o sırada biri sessizce yaklaştı:

Her şeye rağmen yaradılanı Yaradan?dan ötürü sevmenin izharıydı. Taif bunun için önemli, Addas R. A. bu yüzden sevimliydi.

Allah?tan utanınız.

YENİ BİR YER, YENİ BİR ÜMİT

?Ey Muhammed! Ben hazırım.

Addas,

Taif şehri, Mekke?ye yaya iki günlük mesafedeydi. Mekke?de ümitlerin tükendiği günlerde Taif, Kainatın Efendisi?ne A. S. bir umut ışığı oldu. Gerçi orası mesirelik bir yerdi. Rahatlık içindeyken onu dinlerler miydi? Bir ümit...

Hazret-i Ebu Bekr 'radıyallahü teala anh' Sultan-ı Enbiyanın ardına düşüp, yetişdi ve dedi ki:

?Muhammed?e tabi olanlarla her türlü irtibat kesilecek!?

Ben onlara:

Onu gönderen hıristiyan efendisi ve etrafındakiler ise?buna ne oluyor!?

?Allah?ım, şu bize takılıp kalan ve bizi senden alıkoyan adamla aramızı ayır.?

Halka değil, Hakk?a bakın!?

Ve zorluklar ak-pak gönüllere Rahmet Peygamberi?ni hatırlatıyordu:

Her adımda dermana biraz daha yaklaştığını hissederek güç-kuvvet buldu. Yaklaştıkça ümidi arttı,

Yol azığını, asasını, dostlarının dualarını aldı, yola koyuldu.

Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddik 'r. a.' ondan sonra, vaktli vaktsiz söz söylememek için, mubarek ağzına bir taş koyar idi.

ŞEFKAT PEYGAMBERİ

Ama ağaca kadar asasına dayanmadan yürüyebilmişti?

Bu defa başkaydı, eşiğe baktı, kahkaha attı, var gücüyle kapıyı çalmaya başladı.

- Ya Sıddik!

Nuruna sığınıyorum.

Gözünün önüne çocukları geldi, gözlerini aralamaya çalıştı.

Ölümü beklemek, ölüme gitmekten daha zordu.

Karar Belgesindeki İmza

Ya gençlerimizi İslam?a yönlendirirse...

Bu, müminleri kuşatma altında tutma anlamına geliyordu.

O?nu artık korumasız bulduklarını sanıyorlardı.