Okuyuşu bitiyor ve Zeyd, Rasulullah'ın yanında kalıyordu?

"Ondan sonraki hayatı ne yapacaksınız? O öldükten sonra yaşayacaksınız da ne olacak! Kalkın! Allah Rasulü sallallahu aleyhi vessellem Efendimizin şehit olduğu hak dava uğrunda can vermesini bilin." buyurdu.

Vesselam.

"Canımı kudretiyle elinde tutan Allah'a yemin ederim ki, eğer siz benim yanımda bulunduğunuz hali devam ettirip hep zikirle meşgul olsaydınız, melekler, yattığınız yataklarda yürüdüğünüz yollarda sizinle tokalaşırdı. Fakat ey Hanzala, bir saatinizi ibadete, bir saatinizi dünya işlerine ayırınız" dedi ve bu sözü üç defa tekrarladı.

"Uhud'un eteklerinde Cennet'in kokusunu alıyorum." diye kükreyerek düşman saflarına giriverdi.

En meşhur kıssalardan bir tanesi ise;

Artık duası kabul edilmiş, ahde vefa zamanı gelmişti. Savaş meydanına büyük bir coşkuyla atılmıştı. Adeta muharebe meydanının her tarafında o vardı. Kafirler onunla karşılaşmak istemiyorlar, köşe bucak ondan kaçıyorlardı.

Bir ara savaştan kopmuş, ümitsizlik içerisinde ağlaşan sahabileri gördü.

Çünkü onlar, Rasulullah'tan ne aldıysalar o emanetlere sımsıkıca sarılıp, hayatlarının her anında yaşamaya gayret etmişlerdir.

İşte bu yüzden sahabe efendilerimiz, Rasulullah'ın ifadesiyle "gökyüzündeki yıldızlar gibidir"

Vahiye güvenmeyen.. Rivayetleri vahiye onaylatmak yerine, vahyi rivayetlere onaylatarak kabul etme eğiliminde olan bir zihniyete hangi kıssayı anlatırsan anlat..

Ki, buradaki mesele iman meselesidir... Bizlerin hala daha farkına varamadığı ya da tadına varamadığı iman meselesi...

Ebu Faris Rebia:

Bunun üzerine Hz. Osman radıyallahu anh, iki kız çocuğuna sahip olan Abdullah'a, "çocuklarına bırakırsın" diye karşılık verdi.

"Kim her gece Vakıa süresini okursa, dünyada fakirlik sıkıntısı çekmez" dedi.

"Sen nasıl şehadet istiyorsan ben de o şehedat duygusunu yaşamak istiyorum" olmuştur.

Şimdiki atkarmaya çalışacağımız sahabe efendimiz Zeyd Ibn. Hattab radıyallahu anh...

Hz Ademin Sahabeleri kimdir?

Rabb'imize hiç bir şeyi ortak kılmadan kullak etmektir!

"Fesübhanallah! Sen ne diyorsun?" diye cevap verdi bana Ebu Bekir.

Bak işte;

Aleyhisselatu vesselam da kendisine, "şimdi evine dön, yakın akrabalarına islamı tebliğ et, bizlerin de mekke'de dolaştığını, bizlerin adını duyduğun zaman yanımıza gelirsin" demesine karşılık,

Çünkü maksadım tamamen;

O olsa olsa ahmak olur ve de ahmaktır.

Bu tarihi hizmeti, Osman 'ın devrinde biraz değişik olarak bir kere daha tekrarladı.

Her geçen gün, ilmi ve keskin zekasıyla herkes tarafından tanınmaya, bir çok ilmi konuda kaynak olmaya başlamıştı. Özellikle miras ilminde ve Kur'an-ı Kerim'in zaptında tartışılmaz bir otoriteydi.

Efendimiz sallallahu aleyhi vessellem ashabına dönerek "Ne dersiniz?" buyurdular.

Aleyhisselatu vesselam'ın hadis-i şerifleri, yani öğütleri bize kadar fiili tevatür yoluyla geldi...

Kuran-ı Kerim'in toplanılıp tek kitap haline getirilmesi karara bağlanınca bunu yapacak heyetin başına o getirildi.

Aslında biraz daha detayına girip anlatmam gerekiyor ama hem zamanım olmadığı için, hem de küçük bir kıssa vererek koca bir yazının özeti olacağına inandığım bir hadiseyi burada, bu konu başlığı adı altında paylaşmak istiyorum.

"Niçin oturuyorsunuz? Niçin ağlıyorsunuz?" diye sordu.

İşte bizler, böyle bir ümmetin, böyle bir sahabe efendilerimizin torunlarıyız.

Bu cümlelerden sonra ellerini uzatarak Ebu Bekir'e biat etmiş ve; "işte halifeniz!" diyerek sözlerini noktalamıştı.

O günün unutulmaz kahramanlarından biri de Enes inb-i Nadr radıyallahu anh idi.

Nesi kaldı; Zeyd İbn Sabitten sonra ilmin ve engin manaların?"

Ashab-ı Kiram: "Ya Rasulallah! O gerçekten de oku çok iyi kullanır." dediler.

Allah Rasulü bir gün kendisine;

Selam engin mana denizine

Ümme Eymen radıyallahu anh,

Bakınız o sahabe efendimiz bu soruya nasıl karşılık verdi!

ve de,

Neden Allah celle celalü,

Kabe'ye gider ve imanını haykırmaya başlar...

"Ya Enes! Nereye gidiyorsun?" diye arkasından seslendiklerinde:

Medine-i Münevvere'de Bedir Gazvesi için hazırlıklar var. Sayısı küçük, değeri büyük Bedir Ordusu son şeklini alıyor, yeniden teftişten geçiriliyor. Saflar arasında küçük bir çocuk göze çarpıyor. Henüz 13 yaşlarında. Elindeki kılıç boyunu aşıyor. Gelip saflara yerleşmiş, gözleri pırıl pırıl, zeka ve güven fışkırıyor.

"Ya Rasulallah! Hanzala münafık oldu" dedim.

Musab. Bin. Umeyr radıyallahu anh...

Rafi radıyallahu anh ise yaşı on beş olduğu halde geri bırakılmak isteniyordu. Babası gözyaşları içerisinde Rasulullah sallallahu aleyhi vesselleme gelerek:

Bizlerin taa baştan, doğuştan gelen bir imana sahip olmamıza rağmen, iman melekesini tadamayışımız, o iman ile beraber bir yaşantı süremeyişimiz,

Ümmü Eymen göz yaşları içinde cevap verir:

Hanzala ibni Rebi radiyallahu anh anlatıyor:

Fakat;

"Ey Allah Rasulü! Oğlumuz Zeyd İbn Sabit Kur'an-ı Kerim'den 17 sure bilen ve kalbinize nasıl indirildi ise öylece tilavet edebilen biri?

"Ey Ensar topluluğu! Allah Rasulü, hicret edenlerdendi. Yerine geçecek halife de onun gibi, hicret edenlerden olmalı. Biz Rasulullah'ın yardımcısı, destekçisiydik. Ondan sonraki halifesinin de hak yolda yardımcısı ve destekçisi olacağız."

"Canım yoluna feda olsun Ya Rasulallah! Bana izin ver. Cihadda yanında olayım. Allah düşmanlarıyla bayrağın altında savaşayım" diyor, kalmak için yalvarıyordu.

Bu çocuk Sabit'in oğlu Zeyd'di. Annesi, Malik İbn Muaviye'nin kızı Nevvar. Zeyd, yetimdi. Babası, o henüz 6 yaşında iken "Buas Günü" diye anılan günde öldürülmüştü.

O zamanlar mekke'de, Rasulullah'ı soranlara ya işkence yapıyorlar ya da öldürüyorlardı. Bunu bilen Ebu Zerr'de, kendi çabalarında Rasulullah'ı bulmayı çalışıyordu...

"Ya Rasulallah! Benim oğlum çok iyi ok kullanır. Attığını vurur, vurduğunu düşürür. Ne olur o da bizimle gelsin, burada garip kalmasın." diyerek yalvarmaya başladı.

Hz. Ebabekir ve Ömer'i görünce, göz yaşlarını tutamamış ve hüngür hüngür ağlamaya başlamıştır.

Ashab-ı Kiram: "Doğrudur Ya Rasulallah! Yaşıtları içerisinde en iyi güreşen odur." dediler.

Allah onlardan razı olsun ve yüreğimize peygamber aşkıyla doldursun.

"Bu ne demek?" buyurdu.

O gün elenen gözü yaşlı hidayet yıldızları arasında; henüz yaşları on dörde ulaşmamış, Abdullah ibn-i Ömer, Usame bin Zeyd, Zeyd bin Sabit, Ebu Said el-Hudri gibi unutulmaz isimler de vardı.

Allah'ın Rasulu:

Yapmamız gereken bir şey var,

Bedir savaşında bulunamamıştı. Bu sebeple "Ya Rabb! Eğer bana bir fırsat daha verir, beni ikinci bir savaşa kadar yaşatırsan bütün gücümle mücadele edeceğime söz veriyorum." diyerek devamlı Rabbine yalvarır, şahadet duaları yapardı.

Rabb'im bizlere bu yolda gitmeyi ve de böyle bir iman ile yaşamayı nasib eylesin...

Bu mübarek üç ayların bereketini kavramak ve Musab. Bin, Umeyr radıyallahu anh efendimiz gibi bir imana sahip olmayı, onlar gibi yaşamayı gayret etmeyi Rabb'im cümlemize nasib eylesin.

Böyle bir düşünceye sahip olmamla beraber,

"Ey Allah'ın Rasulu, anam babam sana feda olsun, ben seninle beraber cennette yanyana olmak istiyorum" deyince;

Peygamber Efendimiz kendisine yaklaşınca, saftan çıkarılacağını anlıyor ve:

O yüzden dediğim gibi Ebu Zerr efendimizin imana sahip olduğu o sıkıntılardan kısa olarak bir şeyler aktarmaya çalışacağm Rabb'imin izin verdiği müddeti kadar...

Bizleri de onlar gibi yaşamayı ve gayret etmeyi nasib eylesin...

"O halde bu isteğinin gerçekleşmesi için bana yardım et ve çokca namaz kıl" buyurdular!

Onu orada kurtaran ise Ibn. Ömer radıyallahu anh olur...

Rasulullah onun için; "Ona gelince; o ne güzel bir delikanlıdır," buyuruyordu.

Hz. Ömer radıyallahu anh'ı kendisine halife tayin etmeyi düşümüş ve bu düşüncesini açıklayarak bazı sahabe efendilerimizle istişarelerde bulunmuştu

Allah Rasulünün yanında cihada katılamayışı bu yetimi bakan ve büyüten annesini de üzmüştü. Kocasının bu günleri görmesini ve Rasulullah'ın yanında yer almasını ne kadar isterdi. Şimdi, yavrusunun inandığı yolda bir yiğit olmasını, hak davayı omuzlamada payının bulunmasını istiyordu.

"Ey Allah'ın Rasulü! Yanında bulunduğumuzda bize cennet ve cehennemden bahsediyorsun; biz de onları gözümüzle görmüş gibi oluyoruz. Senin huzurundan çıkıp çoluk çocuğumuzun yanına ve işimizin başına dönünce, bunların çoğunu unutuyoruz" dedim.

Eğer bizler kendi anlayışımız ve öz verimiz ile hakikatleri yorumlar olacak isek, anlayacak isek,

Hz. Ebabekir radıyallahu anh, Hz. Ömer efendimize diyor ki:

Peygamber Efendimiz Ümmü Eymen'i ne zaman görse, "o benim annem, annemden sonraki annem, ailemden bana kalanım" gibi ifadeler kullandığı kişidir Ümmü Eymen...

Rasulullah sallallahu aleyhi vessellem şöyle buyurdu:

İsteyen bu hakikatler kendine ders çıkarır, isteyen de bildiği gibi nefsiyle yaşamaya devam eder!

O da hakikatleri kulak vermektir, bunun dışında bir yol almak demek, doğru olduğunu düşünmek demek, sadece zan'dan başka bir şey değildir...

Peygamber Efendimiz onu cihada kabul edemiyordu. Ama bu küçük delikanlının tavrı, duruşu, azmi, cümleleri çok hoşuna gitmiş, gönlüne sevinç ve sürur vermişti. Omuzuna şefkat ve sevgiyle dokunmuş, gönlünü hoş ederek saflardan ayırmıştı.

"Alimlerimize böyle davranmakla emrolunduk," diyordu.

Sahabe efendilerimizin nasıl bir zorluk içinde islamı yaşadıkları bize kadar geldi..

Kardeşi Hz. Ömer radıyallahu anh'a şu cevabı verir:

Gerçeği bulmak gibi bir derdi olmayan

Şimdi bu nasıl bir imandır ki, öleceğini bile bile müşriklerin karşısına çıkmayı göze alıyor..

Bize düşen görev, onların bize miras bıraktıkları, kur'an, sünnet ve dini mübine en iyi şekilde sahip çıkıp, bu dini hakkıyla yaşamaktır.

Şu bir hakikattir ki, dünya için binbir türlü sıkıntılara katlanan bizler, ahiretimiz için zerre kadar sıkıntı etmez ve de önlemini almayız.

Elbette bizlere imanı gerek yaşantılarıyla gerekse aleyhisselatu vesselama olan bağlılıklarıyla beraber en iyi anlatanlar sahabe efendilerimizdir...

"herkes kendi anlayışı ile öz veriyi kendince yorumlar durur" yapılan en büyük hata ve kusur bu dur...

Allah Rasulünün ahirete intikalinden sonra, halifenin kim olacağı, Ensardan mı, yoksa hicret edenlerden mi seçilmesi gerektiği konusunda ihtilaf çıkmış, Zeyd'in Sakif Günü şu sözleriyle durum yatışmış ve netleşmişti:

İndirmiş olduğu bütün ilah-i kitaplarını anlatacak ve kavimlere hakikati gösterecek bir nebi gönderdi?

Rabb'im bizleri,

Bir gün, Hz. Ömer radıyallahu anh uhud gazvesinde, Zeyd Ibn. Hattab'ın üzerinde zırhının olmadığını farkeder, kendi zırhını çıkararak kardeşi Zeyd Ibn. Hattab'a vermek ister ve şöyle seslenir:

Cenab-ı Hakk şefaatlerine nail eylesin.

Atalar diye dile getirdiğin;

Abdullah bin Mes'ud radıyallahu anh;

Zeyd'in cevabı, kesin ve güven vericiydi: "Hemen ya Rasulallah!"

İmandan önce, çok zengin ve de annesine olan muazzam düşkünlüğü ile biliinyor umeyr radıyallahu anh...

Yani, bizler sahabe efendilerimizin hayatlarına bakarak, onlar gibi yaşamaya gayret edersek kendi eksikliklerimizi görür, ashab-i ikramın iman ile tanışmalarıyla onların islama göstermiş olduğu hasassiyet ile,

Bizler hakikati,

Bunu duyan müşrikler, ilk başta şaşkınlıkla dinlerler ve şaşkınlıkların gitmesiyle beraber kendilerine gelen müşrikler, Ebu Zerr'i ölesiye döverler...

Maalesef bizlerin günümüzde sıkıntısı ise, kendi imanımızı ve yaşantımızı sorgulamaktan öte, başkalarının imanı ve yaşantılarını eleştirmekten başka bir şey değildir.

Kur'an, sünnet yolundan ayırmasın, bu iki kavramdan zelle kadar taviz vermemize müsade etmesin...

Müslüman olmak için mekke'ye gidiyor... Mekke'ye giderken yanına almış olduğu azınlığıyla beraber 15 gün boyunca, hiç kimseye söylemeden ve kabe'nin etrafında korkarak Rasulullah'ı bulmaya çalışıyor...

Ebu Zerr radıyallahu anh...

"Bu gün, bu ümmetin ilim denizi hayata gözlerini yummuştur. Umarız ki Rab'ımız, İbn Abbas'a, onun yerini doldurtur."

"Vahiye güvenmeyen.. Rivayetleri vahiye onaylatmak yerine, vahyi rivayetlere onaylatarak kabul etme eğiliminde olan bir zihniyete hangi kıssayı anlatırsan anlat.."

Zeki insan, derhal bunun altından kalkmanın, bu güzel davranışa güzel karşılık vermenin yolunu buluyor;

"Bir tek şikayetim var, o da günahlarım" diye cevap verdi.

"O gün amcamı bulduğumuzda, vücudu paramparça olmuştu, tanınamaz bir haldeydi. Onu ancak kız kardeşi, parmaklarından tanıyabilmişti."

"YaÜmmü Eyman, ne olur ağlama, Allah Rasulu'nun gittiği yerin, buradan çokdaha iyi olduğunu biz de, sen de biliyorsun, ne olursun ağlama" deyince,

"Seni bu hale sokan şey nedir?" diye sordu.

Ve annesi, kendini parçalayarak, umeyr'in önüne atıyor "bu dininden dön, yoksa kendimi öldürürüm!" diyerek vicdan baskısı yapıyor kendisini çok sevdiğini bildiği oğlu umeyr'e...

Bunun üzerine Efendimiz sallallahu aleyhi vessellem Rafı radıyallahu anh'ın sefere katılmasına müsaade buyurdular. Rasulullah sallallahu aleyhi vessellem Rafı radıyallahu anh'a henüz izin vermişti ki; genç yiğitlerden Semure bin Cündüb radıyalahu anh yerinden ok gibi fırlayarak:

Hz. Osman efendimiz bu seferde; "Sana bir şey alalım mı? " diye sordu. Cevap kısaydı ve "ihtiyacım yok" diye cevap verdi Abdullah bin Mes'ud radıyallahu anh...

Zeyd, Rasulullah'ın yanında, yakınında yer almak için ısrarlıydı. Yaşı küçük olduğu için onunla birlikte cihadda yer alamamıştı. Ancak keskin zekası, kısa zamanda emeline ulaşacak başka bir yol bulmuştu. Düşüncesini annesine açtı. Bulduğu yolun yaşla ilgisi de yoktu.

"Benim sahabelerim gökyüzündeki yıldızlar gibidir. Hangisine tabii olursanız kurtuluşa erersiniz" sözünü aklımıza getirmeli ve hayatımıza çeki düzen vermeliyiz.

Başka?

"Ey Rasulullah'ın amca oğlu, bunu yapma, ne olur bırak!" diyorsa da, İbn Abbas ;

15 gün gibi akla durgunluk verecek çok kısa bir sürede bu dili, okuyup yazmasını öğreniyordu. Onun bu müthiş zekasını gören Efendimiz, İbraniceyi öğrendiği gibi ondan Süryaniceyi de öğrenmesini istiyor; Zeyd, 17 günde de Süryaniceyi öğreniyordu.

"Nesi kaldı; Hassan ve oğlundan sonra kafiyenin, mısraların,

Hz. Ebubekir radıyallahu anh vefat edeceğini anladığında,

Sanala baktığım sürece, bu tür tartışmalara katılmaktan ziyade, asr-ı saadetteki sahabe efendilerimizin hayatların kıssa aktarmak tercihimdir.

Ama bizlerin bütün sıkıntısı dünyada nasıl iyi bir şekilde yaşayacağımız sıkıntısı oldu maalesef.

Vay anasını, bu nasıl bir ilimdir, nasıl bir inanıştır ki benim ne olduğumu anlayıverdi.

Efendimiz sallallahu aleyhi vessellem gönüllü mücahit ordusunu teftiş ediyor ve yaşı henüz çok küçük ve zayıf olanları Medine savunması için geriye bırakıyordu.

Korkusundan Ebu Zerr hiç bir şey söylemiyor ve, Hz Ali efendimiz onu evine misafir ediyor. Bir kaç gün misafir ettikten sonra, Hz. Ali efendimizdeki samimiyeti gören Ebu Zerr, içindeki yarayı ona anlatır:

İman ettikten sonra, Rasulullaha bağlandıktan sonra bütün mal ve mülkünden tereddütsüz vazgeçiyor.

Zeyd Ibn Sabit radıyallahu anh...

Sahabe efendilerimiz!

Sahabe efendilerimizin o mükemmel hayatlarını inceleyerek, onlar islamı nasıl anladıysa, islamı nasıl yaşadıysa bizlerinde onlar gibi anlamaya ve de yaşamaya gayret etmeliyiz.

Gelişip büyüyünce de, ilimle cihadı birleştiren, zorluklara katlanmasını bilen, daima hayra talip olan bir dava eri oluyor. Onu, inen vahyi kaleme alırken gördüğümüz gibi, Hendek'te toprak taşırken, cihad meydanında at koşturup kılıç sallarken, mümin kardeşinin yardımına koşarken, başkalarını ilmiyle beslerken görüyoruz.

Hz. Ebubekir radıyallahu anh'da bu sahabe efendilerimize şöyle cevap verdi:

Ki, günümüz dünyasına baktığımız zamanda, birlik ve beraberlikten uzaklaşmış, kur'an ve sünnet hayatında uzak bir yaşantının içinde var olduğumuzu ve de bu anlamsız yaşantıdan huzursuzluk duymadığımızı görmemek için, kalbimin son demine kadar kararmış olması gerek.

"Benim dileğim bu dur, seninle beraber cennette olmak istiyorum" deyince;

Aleyhisselatu vesselama hayırlı bir ümmet olmaktır!

Üüçüncü günden sonra, artık mekke'nin dağları, taşları ve insanları benim müslüman olduğuma şahit olmuştur, imanımı hiç kimseden saklamadım düşencesiyle beraber, görevini tamamladığını düşünerek mekke'den ayrılmıştır...

Hiç şüphe yok ki herkes;

Allahu Teala Hazretlerine sonsuz şükürler olsun ki,

"Elini görebilir miyim?" diye soruyor, İbni Abbas göstermek için elini uzatınca da yakalayıp öpüyor ve;

Bize de düşen bu görev, onlar gibi yaşamaya gayret etmektir.

"Biz de Efendimizin ehl-i beytine böyle davranmakla emrolunduk," diyordu.

Atını düşmanın en kalabalık olduğu yere doğru sürmeye başladı. O hışımla ilerliyordu.

Bu davranışı Ebu Zerr, üç gün peş peşe uygular ve her dayak yiyişinde baygınlık geçirir.

Hz. Ömer, hacca gittikce Medine'de idareyi ona teslim ederdi. İki hac, bir de Şam Seferi sırasında olmak üzere üç defa Medine emiri olmuştu.

Aklımdan kaldığı kadar buraya aktarmak istediğim sahabe efendimiz Ebu Zerr radıyallahu anh'dır...

Peygamber Efendimiz Medine'ye ne zaman gelirse, düzenli olarak Ümmü Eymen'i de ziyaret ederdi...

Bu hakikatleri gözümüzün önüne getirip,

Bunun üzerine Efendimiz sallallahu aleyhi vessellem ona da sefer izni verdiler...

Rasulullah'ın bizlere bir miras olarak bıraktığı, benden sonra hangi ashabımdan birine tabii olursanız doğru yola erersiniz hadisini hakiki anlamda anlamamızdan sebeptir...

Gönlündeki şahadet aşkı bir kat daha artan Enes ibn-i Nadr radıyallahu anh:

Yeğeni Enes ibn-i Malik anlatıyor:

16. gün azığı biten Ebu Zerr'i, kabenin yanında Hz. Ali efendimiz görüyor... Ve niçin geldiğini soruyor...

Böylece Rasulullah'a hem tercüman oluyor, hem de kazandığı derin güven duygusuyla vahiyy katibi olma şerefine eriyordu. Böylece, inen ayetlerle filizlenip büyüme, Ayetleri, Rasule tebliğ tazeliğinde iken öğrenme ve yazıya geçirme imkanını elde ediyordu.

Bu Aziz sahabi, 56 gibi henüz genç denecek çağlarda hayata gözlerini yumunca peşinde derin bir üzüntü bırakıyor; Ebu Hüreyre bu üzüntüyü şu cümlelerle dile getiriyordu:

Sorgulamayan..

Sahabe efendilerimizden Abdullah bin Mes'ud vefatına yakın hastalanmıştır.

Kur'an, sünnet ve de sahabe efendilerimizden öğrenebiliriz ancak...

Sahabelerin en zirvesindeki iki isim... Hz. Ebubekir efendimiz ile Hz. Ömer efendimiz arasında geçen şu muazzam diyaloga kulak verin:

Bize düşen görev;

keşke zamanımız olsa da bu güzel paylaşımları tek tek okusak

Bir başka hadis-i şerifte de;

Ben de; "Hanzala münafık oldu!" dedim.

"Ya Rasulullah, vallahi, sahip olmuş olduğum şu imandan sonra, Mekke'nin dağlarına, taşlarına müslüman olduğumu şahit tutmadıktan sonra buradan ayrılmam" diyen Ebu Zerr,

Şimdi;

Sahabe efendilerimizin hayatından kısa örnekler aktararak, onlara tabii olmanın ve de hakiki imanın onları anlayarak, onlar gibi yaşamaya gayret ederek mümkün olacağını hepimiz biliyor, bu inanç doğrultusunda yaşıyoruz elhamdulillah...

Bakınız!

Abdullah bin Mes'ud bu soruya da; " Allah celle celalü'nün rahmetini istiyorum" diyerek cevap verdi.

"Allah Teala seni, Ömer bin Hattab'ı halife tayin ettiğinden dolayı sorgularsa Allah celle celalü'ne ne cevap vereceksin? Bilirsin ki Ömer oldukça sert bir kimsedir" demişlerdi.

Uhud Gazvesi; unutulmaz kahramanlıklara, akıl almaz şahadet manzaralarına tanıklık etmiş; başından sonuna sayısız ibretlerle dolu bir gazvedir.

Çocuk üzülmüştü; kocaman kılıcını sürükleyerek geri döndü...

Bizlere ne oluyor da, her şey yolunda gidiyormuş gibi, her şeyden eminmiş gibi ve de kendimize toz kondurmaz, başkalarının kusurlarını araştırıp onların yaptığı şeyleri de beğenmez bir ruh haline bürünüyoruz?..

O dönemin halifesi olan Hz. Osman radıyallahu anh, Abdullah bin. Mes'ud'un hastalığını duyunca onu ziyarete geldiğinde şikayetini sordu;

"Bunu mu istiyorsun, benden başka bir şey istemiyor musun?" diye sorunca Allah Rasulu:

Bunun üzerine Hz. Ebabekir:

Mekke'ye, "Rasulullah'ı bulmak için, imanı sormak için, eğer aradığım şey bu ise iman etmeye geldim" der ve akabinde de, Hz. Ali efendimiz Ebu Zerr'i rasulullahın yanına götürür..

Allah celle celalü'ne sonsuz şükürler olsun ki,

"Ya Osman! çocuklarımın aç kalacağından mı korkuyorsun? Ben onlara her gece vakıa süresini okumalarını emrederdim. Çünkü ben Rasulullah'tan işittim ki;

Musab ibn-i Umeyr'lerin, Abdullah ibn-i Cahş'ların, şehitler sultanı Hamza'ların şahadet şerbetini yudumladıkları bu gazve, bakınız daha nice ibret sahnelerini unutulmaz kılmıştır.

O arkadaş sahabelerin şahsına laf etmemiş. Lafı nasıl anlamışsan bilmiyorum artık. O insanların ahlak kaynağı farklı değildi, Kur'an ahlakı ile ahlaklanmışlardı ve Kur'an'ı rehber alıyorlardı. Peygamberimiz ve bu değerli şahsiyetler Kur'an ahlakı ile ahlaklandılar. Allah'ın sözü dışına çıkmadılar. Sonuç olarak da dünya ve ahirette saadete ulaştılar. Ama günümüzde Kur'an ne kadar rehber alınıyor acaba? Ne kadar ön planda?

Çünkü...

Çok ciddi ve titiz bir çalışmayla bu şerefli hizmeti en güzel şekilde tamamlıyordu.

Efendimiz sallallahu aleyhi vessellem, tekrar ashabına dönerek: "Ne dersiniz?" buyurdular.

Bu sefer Hz. Osman radıyallahu anh, Abdullah bin Mes'ud'a "istediğin bir şey var mı?" diye sordu

Kur'an'ı anladığını zannedipte, Rasulullah'ın sünnetini terk edenden, alaya alandan ve de hiçe sayandan hiç bir şey olmaz!

Allah Rasulu:

Zeyd Ibn. Hattab radıyallahu anh, Hz. Ömer efendimizin öz ve öz kardeşi oluyor.

Hz. Ömer radıyallahu anh'ın fazilet ve üstünlüğünü kabul etmekle beraber, onu bu iş için biraz sert mizaclı buluyorlardı.

Rasulullah dinliyor. Tahminlerin ötesinde bir okuyuş. Her harf, her kelime yerini buluyor, hakkını alıyor. Anlıyan, mana derinliklerine inen pırıl pırıl bir zeka ve kabiliyetin okuyuşu. Okurken hislenişi, yaptığı duruşlar, vurgular? hepsi bir başka güzellikte.

Bütün sahabe efendilerimiz imanın en son zirvesine kadar bu menaviyatı yaşamışlar ve de sırf Allah ve Rasulunun gönüllerini kazanmak adına, dini mübine yapılacak yer yapılan yardımda, Allah ve Rasulunun gönlünün hoş olacakları bilinci, bu mübarek sahabeleri korkusuz bir imana sahip olmalarına vesile olmuştur.

Hiç şüphe yok ki,

Ebu Zerr islam ile tanışmaya geldiğinde korkak bir kimse idi, dayak yemekten ve ölmekten korkuyordu, ama iman ile tanıştıktan sonra imanını saklammıyor ve de ölüm pahasına imanını haykırıyordu...

Ebu Akil radıyallahu anh'ın yermuk gazvesindeki o imanını buraya aktarmak ve bundan ders çıkarmamak büyük bir acizliktir!

"Zeyd, benim için Yahudi dilini öğren. Söylediğim sözlerin tam aktarılması konusunda onlara güvenemiyorum."

Burada o kadar abuk subuk konular var ki, maksat doğruyu bulmak değil, insanların kendi nefsi düşüncelerini ispat etmek ve de kavga etmekten başka bir şey değil...

Ve dikkat edilmesi gereken bir husus ise şu dur:

En azından bu eksikliğimizi görmemize vesile olduğu gibi bunu bu sanal ortamda aktarmamıza sebep kılmıştır.

"Kardeşim zeyd, buyur benim zıhrımı al" demesine karşılık,

"Derim ki:

Yaşaman abes.

"Allah onlardan razı olmuştur, onlarda Allah'tan razı geldiler!" ayetine mazhar olup cennetle müjdelenen efendilerimiz!

"Rasul-i Ekrem sallallahu aleyhi vessellemin yanındaydık, bize öğüt verdi, cehennemden söz etti. Sonra eve geldim, çocuklarla güldüm eşimle eğlendim.

Allah Rasulünün şairi Hassan İbn Sabit, onun ölümü sebebiyle üzüntüsünü dile getirirken mersiyesinde, onu kendisiyle birlikte şöyle zikreder:

İman öyle bir şeydir ki, hakiki anlamda kalbe yerleştiği zaman, her şeyden cok sevdiği annesine, "annecigim, vallahi gözümün önünde bin defa da ölsen, ben dinimden dönmeyeceğim" demektir iman...

Allah Rasulu vefat ettikten sonra;

Bu cevap, tarihe miras bırakılan bir cevap niteliği taşımaktadır.

Daha sonra evden çıktım.

Evet kardeşler,

"Ya Rasulallah! Siz ona izin verdiniz beni geri bıraktınız amma herkes bilir ki ben onu güreşte her zaman yenerim. Ne olur Ya Rasulallah! Beni de yanınıza alın, beni bu faziletten mahrum etmeyin."

herkes kendi anlayışı ile öz veriyi kendince yorumlar durur! gerçek olan ise şu an yaşayan biri yok

Bize düşen görev ise, o sahabeleri örnek almaktır ki, bir hayatımıza bakalım, kimin istediği gibi yaşıyor ve hayatımızı hangi sahabe efendimizi örnek alarak yaşıyoruz? diye..

O, ancak peşi sıra atalarının yolunda yürür.. Düşünmeden atalarını kutsar, cennetlik günahsız ilan eder..

Ataların diye alaya aldığın o atalar;

Kullandığı lafa bak:

"Ya faris, dile benden ne dilersen?" buyurdular...

Ki Allah'ın Rasulu ne buyurmuştu?

Bu sefer de Allah Rasulu sallallahu aleyhi ve sellem:

Sahabe efendimiz nasıl yaşamış ise, onlar Allah ve Rasulunu nasıl anlamış ise, nasıl anlamaya gayret etmişler ise,

"Ümmetimin en iyi feraiz bileni Zeyd İbn Sabittir," buyurarak miras hukukundaki derin bilgisine ve hesab kabiliyetine işaret ediyordu.

O beyninle beraber bir şeyler yazdığını ve de savunduğunu sanıyorsun ya, o yaptığın şey kendini kandırmaktan başka bir şey değil!

Talha radıyallahu anh ve bazı sahabe efendilerimiz Hz. Ebubekir radıyallahu anh'a:

İlk müslümanlardan olup ilk 40 kişinin içerisinde yer alıyordu. Öyle ki, Hz. Ömer radıyallahu anh efendimizden daha önce müslüman olmuştur.

Bize düşen görev,

Tek marifeti, atalarından gelen tüm şeyleri kutsayıp hayatına tatbik etmek olan

Fakat dikkat ediniz, Ebu Zerr diyor ki,

Onun kadrini en iyi bilenler, şüphesiz ilmin kadrini en iyi bilenlerdi. İlim denizi Abdullah İbn Abbas , onu ata binmeye hazırlanırken görüyor; atılarak atının dizginini tutuyordu. Allah Rasulünün amca oğlunun bu davranışıyla mahcub olan Zeyd ;

"Rasulullah sallallahu aleyhi vessellem şehit edildi." dediler.

Atalar diye hitap ettiğin;

Onu daima Bedir'e katılmak istediği günkü boyundan uzun kılıcı, kılıçtan keskin zekası ve Kur'an'a olan hizmetiyle hatırlayacağız?

Annesi Nevvar, kendi sülalesinden ileri gelen birisine bu düşünceyi söyledi. O da Zeyd'i alarak Rasulullah'ın huzuruna vardı.

Efendimiz sallallahu aleyhi vessellem ikinci kez cihad ilan ediyordu. Müslümanların sayısı, o gün düşmana göre daha az ve askeri teçhizat olarak son derece yetersiz olmasına rağmen; Müslümanlar Rasulullah sallallahu aleyhi vessellem ile cihada çıkabilme heyecanı ile adeta yarışırcasına Medine meydanına toplanmışlardı.

Rasulullah'ın yanına varan Ebu Zerr, aleyhisselatu vesselamın yanında diz çöker ve kelime-i şehadet ile beraber müslüman olur.

Ayrıca, o çok zekidir. Hem yazısı, hem okuyuşu çok güzeldir. Sizin yanında durmak, yakınınızda olmak istiyor. Onu dinlemek ister misiniz?

Mekke'ye korkarak gelen Ebu Zerr, islam ile tanıştıktan sonra nasıl bir ruh haline bürünüyor... ve Rasulullah'a şöyle cevap veriyor:

Allah Rasulu bir gün Ebu Faris'e:

Onun ne vahiyden ne de başka hikayelerden çıkaracağı hiçbir ders yoktur.

Ev içinde şen-şakrak olduğu, çocuklarıyla oynayıp latifeleştiği, ilim meclisine çıkınca çok vakur davrandığı, evinden gelen haberlerdendir.

Bizler bu hakikate baktığımız zaman, Allah Rasulu'nun o güzel sahabeleri, "acaba ben münafık mı oldum?" korkusuyla yaşayıp, her gün imanlarını tazelemek ve sorgulamak adına, çaba ve gayret ediyorken,

"Ashabım gökyüzündeki yıldızlar gibidir, hangisine tabii olursanız kurtuluşa erersiniz! diye bize yol gösteren sallallahu aleyhi vessellemin dava arkadaşları!

Beni kur'an'a güvenmeyen bir mahlukat ilanda edermiş.

Ashab-ı ikram nasıl yaşamışsa, onlar Allah ve Rasulune nasıl bağlı olmuş ise, itaat etmiş işe,

Rabb'im bizleri kendisine hakkıyla kul olmayı, aleyhisselatu vesselama hayırlı ümmet olmayı ve de sahabe efendilerimize tabii olarak, onların yaşadıkları gibi yaşamaya gayret eden kullarından eylesin...