bilseydin, korkuları korkutmanın sevincine alışamadan, yokluğuna bir akşam vakti alışmaya çalışmanın zorluğunu... sen ''hasret''de istersen, ben ''yalnızlık''diyeyim... ikimizin de paylaşmayı istemediği ayrılık diyelim biz buna...

nemlenen gözlerim son sağanağını dökmeden gelir miydin? Bilseydin...

ve sen...

özlemim sensizliğin burcunu kuşanırken, üşüdüğüm dünyadan en parlak yıldıza gözlerimi kırptım yine... bütün yıldızlar başını eğdi. yıldızlar da, yollar da, zaman da ağlıyordu... ceylan gözlün, gözlerine ve yüreğine vurgundu.

BU SENSİZ GEÇEN BİR GÜN..

bilseydin, baharla gelenim, her mevsim yüreğimde güllerin açtığını... bilseydin, gözlerine erişmenin hazzının hiçbir bedel aramadığını... bilseydin yağmurlarla seni konuştuğumu ve her yağmur damlasından seni sorduğumu...

gözlerin renklendirdi dünyanın sevimsiz çehresini... herhangi bir yolun, herhangi bir akşamında üşüdüm, ağladım. gözlerinin rengini sürerken siyah beyaz yalnızlığıma, kalabalığın hüznünü serabında boğacaktım yine...