"Kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime;

Mutluluğun kahkaha atmaya irca edildiği, gülmenin amaç haline getirildiği; insan haysiyetini ve mukaddesatı hiçe saymanın, yalanın, hayasızlığın, bayağılığın mizah sanıldığı şu son zamanlarda?ölçü?yü hatırlayalım istedik.

Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime."

herşeyde ölçü anlayana

Belden aşagı mizah son zamanlarda revaçta.

Belli ölçüler içinde şakaya da mizaha da gülmeye de kapı aralıyor. Fakat bunların meslek haline getirilmesine ve sürekliliğine cevaz vermiyor.

Neredeyse tamamı müslüman olan bir ülkede son derece seviyesiz bir mizah anlayışı devasa bir sektöre dönüşmüşse, sorumluluğumuz büyük.

Gülmekse unutmanın, gafletin, kaybolmuşluğun işareti olduğu için hoş karşılanmamış, bayağılık sayılmıştır müslüman terbiyesinde.

İslam beşeri ihtiyaçları yok sayan asık suratlı bir din değil.

Gurbet hüzünlendirir insanı. Zira sizin asli vatanınız değildir. Bağlılıktan, muhabbetten, kıymet veriyor olmaktan değil, bir zaruretten dolayı gurbettesinizdir; sıla burnunuzda tüter her daim. Nerden geldiğinizi biliyorsanız, ahdinize sadıksanız, bu böyledir.

Bazıları unutmuş görünse de dünya bütün insanların gurbetidir. Bu sebeple dünya gurbetinin farkında olan yahut farkında olması gereken müslümanın şiarıdır hüzün. Asil bir duygudur; çünkü fark etme şuurunun, dolayısıyla asl?ı hatırlamanın bir nişanesidir.

Bu mesele öyle?Canım bundan ne çıkar? dedirten, gülüp geçilecek, ayrıntı kabilinden bir şey değil.