Hiç bir vapur taşımadı bizi marmarada

alacak. Bunlar olurken içimiz bir an çok üşüyecek, sonra geçecek...

Biz de ona doyamadık?

Gülhaneden uzanıp sarayburnuna

bir boşluğa düşersin bir boşluktan

Saramadı istanbul hiç bizi

Uykularımı uyusan nasıl korkarsın,

Ümitsizliğimi olsun anlasana

Göremedi istanbul ikimizi

Hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim

Karanlıkta bulutlar parçalanıyor

Haftalar ellerimde ufalanıyor

Ne vakit bir yaşamak düşünsem

Ben sana mecburum sen yoksun.

Sevdiğimiz insanların çocuklukları da...

çarkıfeleklerin renk renk geceye dağılması

Terketmedi sevdan beni...

Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanır...

Benim için kirletme aydınlığını,

birikip yeniden sıçramak için

Aysel git başımdan istemiyorum.

Aysel git başımdan ben sana göre değilim.

Gelir ve içimizdeki o çok eski bir şeye dokunur.

Bir insanın yaptığı bir hatanın tüm insanlara yayılması gibi...

Sonra bir perde açılır ve yolculuk başlar.

Alsancak garı'na devrildiler

gözlerim hızlandırır tenhalığını

Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem

Ne laleliden geçebildik sevgilim

Kolun belimde

hiç olmamıştır sevgili. Birbirimizi kandırmayalım...

Ne kaldırımlarımı gördün ne çayhanelerimi

Bu kurtlar sofrasında belki zor

Kafesle bahçenin yersizliği yüzünden

içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir.

Sana kullanılmamış bir gök getirsem

Bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor

Gece garın saati bela çiçeği

Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş,

Seni hala seviyorum

Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur.

Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor

Yürüyemedim seninle beyoğlunda

ayrılık girdi araya

Hem dışındadır dünyanın, hem de ortasında.

Bulunsaydım,

Aşk bu dünyanın ölçüleriyle açıklanamaz sevgili.

hakikatlere daha yakınızdır, inan...

sevincim bir türlü tutmaz sevincini.

Her yer aydınLık

Seninle hiç İstanbul'da olamadık

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum

Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden

Aysel git başımdan ben sana göre değilim

Anlaşıldı erkeğin gideceği

Can paramparça...

Durup köşe başında deliksiz dinlesem

Şöyle bir elimi atıp ta omzuna

ziyade gülüşürdük

anneler ve korkular yoktur.

evvelce biz bu tenhalarda

İşte şimdi biz de sevgili, ya olmadık zamanlarda

Çetrefil yolculuğum kesinleşmiş.

Karanlık gelmişi geleceği

Sen iyi ki doğdun

Gümüş bir tüy dikmek için manzaraya

Ben sana mecburum bilemezsin

Aysel git başımdan ben sana göre değilim,

Nevizadede bir iki tek atamadık

Ne güzel şey

Aşk bize güvenip verdiği büyüsünü, sırlarını,

Vagonlar usul usul kımıldıyordu

Tutsak ustura ağzında yaşamaktan

Aşkın kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili,

Ve sonra aşk bütün bunları alır, daha da eskilere gider,

Bir düş'ünde bulundum..

Ben ne bir uykusunda onun,

Eskiden bir deyim vardı

adeta düğün

Demek onun için

yaşanmasından korkulup vazgeçilmez aşkların sızısıdır bu.

hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim

Aşk çok eski bir şeydir sevgili.

Islığımı denesen hemen düşürürsün,

Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda,

hep o ilkel acıya, o yaban ağrıya...

sanki, ama o, çıldırtıcı bir yalnızlık içindedir yine de...

İnsan bir başka ışığa teslim olur...

Terketmedi sevdan beni,

Bazen denizler, kıyılar çeker insanı.

O ilkel bir acıdır, yaban bir ağrıdır.

Ya da sultanahmette bir müzeyi gezip

Belki körsün kırılmışsın telaş içindesin

... Zaman/sızım

Bu şehir o eski İstanbul mudur

Bir sinema ya da tiyatro koltuğunda

sahilde savruluşları başıboş dalgaların

Bi sen eksiktin ayışığı

Bu yolculukta artık para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş,

Acılarım iyice bol gelir sana,

kanımıza karışan ilkel acı, o yaban ağrıyla hiçbir kitabın yazmadığı

uzak yalnızlık limanlarına.

Ne kendimizden

Trenlere binemedik

Liseli aşıklar gibi dakikalarca öpemedim

Gibilerden.

hissettikleri de onunladır, yitirdikleri de...

Bir kaç hayat çıkarır yaşamasından

Gül uçtu kafesinden,

Ben bir uykusunda onun,

Aşkta yarın yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil,

Ne çamlıca kısmet oldu ne piyer loti

Aşkta yarın yoktur sevgili...

Doyulmaz uykulara bir türlü yatamadık

o şehrayin fakat çıkar mı akıldan

söyleşir

Dağıtır gecelerim sarışınlığını

Hadi güne hazırlan. Yaşadıklarımızı unutmaya çalış.

Yanlış şehirlere götürür trenlerim.

gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri,

Aysel git başımdan seni seviyorum...

Belki Yeşilköy'de uçağa biniyorsun

Hayır başka türlü olmayacak

Esmer gece

Bileklerimizi morartmış yeni Alman kelepçeleri,

Hiçbir şeyin farkında değildiler

çıplak yalnızlığı da. Her şey onunladır, ona emanettir

Kimi zaman ellerini kırar tutkusu

Pasajda arjantinleri çekip

Tütünsüz, uykusuz kaldım,

Ölümüm birden olacak seziyorum.

Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden

O uyumuyordu, biliyordum.

Onun içinden o çileli çocukluğumuz geçer.

cesaretini, bilgeliğini ve o ilkel, o yaban ağrısını geri

korkaklığını taşıyorsak, başkaları da bizim korkaklığımızı taşıyacak, yenilgimizi, umutsuzluğumuzu...

Benim düşlerimin içinde

o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim.

Çınaraltında mola veremedik

Ben iyi ki yaşıyorum

-Aşkın ne yarını ne bügünü nede dünü var aşka düşenin bin derdi düşmeyenin ahuzarı var,

içinden bir gemi kalkıp gitmemiş,

hiçbir dakikamı yaşayamazsın.

Bırak bütününü bu koca kentin

yeri göğü çınlatan tumturaklı gazeller

Çantasını karısı taşıyordu

Sekiz saat oluyor karbonatlı bir çay bile içemedik,

O uyuyordu, duyuyordum.

Hiç kimse tanımıyordu kimdiler

Sokak lambaları birden yanıyor

kıyılar çekecek bizi. Nasıl biz başkalarının

Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, yokluğun acısıdır diye.

Başımızda pirensip sahibi bir başçavuş.

Uyuyordu, duyuyordu,

Benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün

Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin sancının acısına ortak olsunlar diye...

hem kötüyüm, karanlığım biraz, çirkinim.

Otobüsün kaloriferleri bozuldu Kaman'dan sonra

Sadece bir tek semtin

Çılgınlar gibi dolanamadık otobüslerle

Ya ölmek ustalığını kazanırsın,

İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur

Birdenbire sapsarı kesildiler

Bir türlü karısına bakamıyordu

Hindistan'da Ganj Nehri'nin kıyısında yakılan yoksul adamın

Elleri yırtılmıştı kelepçeliydiler

Seninle hiç istanbulda olamadık

umutsuzluğa kapılıp, soluğu evlerde alacağız, ya da denizler,

Hayın, karanlıktı gece,

Sahaflarda yorulup ta kitaplara bakmaktan

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor

Yemişte, asmaaltında

Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

ah nerde gençliğimiz

Üçüncü mevki bir vagona bindiler

Ben sana mecburum bilemezsin.

Newyork'ta, bir sokakta, o kartondan kulübesinde yaşayan kadının

Şimdiden bir yalnızlık içindeydiler

Bir çalgılı kumkapı meyhanesinde

ne meseller söylenirdi mercan koz nargileler

İçimi seninle ısıtıyorum.

Mutluluklar için söylenen..

Ellerini avuçlarımda tutup ta içimi dökemedim

Kalleş bir titreme aldı erkeği

Büyük bir kulak çınlıyor içimdeki.

Ayaküstü birer bafra içtiler

Ne aşiyanda hüzün

Bir güvertede seni

anneler ve korkular başlayacak...

Avundum.

kadehlerin mehtaba kaldırılması

cezmi ersöz

Eski istanbulda gezdiremedim seni

Ne çocukluğumu bildin ne gençliğimi

Belki haziran da mavi benekli çocuksun

... Niye bu teLaşın neye..?

Vururdum.

Hangi kapıyı çalsa kimi zaman

Aykırı bir yolcuyum dünya geniş,

İçinde bile olamadık

Oradan üvey anneler, eksik babalar, parasız yatılılar geçer.

çok uzun yazıyon

hicrana düştük bugün

Parmak uçlarıma değmedi dudakların

İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin

zamanlar değişti

Eski zamanlardan bir cuma çalıyor

İntiharı düşünemedik enine boyuna

pır pır yaldızlanırdı kanatları kahkaha kuşlarının

Karışıp çılgın kalabalığına kapalı çarşının

hayat zamanda iz bırakmaz

Duyamadı istanbul sesimizi

Tadına varamadık bir öğlen rakısının

Hadi, oyalanma birazdan yarın olacak...

Aç kaldım, susuz kaldım,

Bu sızı, bu yenilgi mevsimlerle yıllarla devredilir başka insanlara...

Aşkın kendi gerçekliği vardır sevgili.

İnsan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapılır.

Kötü rüzgar saçlarını götürüyor

Kaldırımlarda yağmur kokusu

Sonbahar uğultusu duymamışsın ki

Bunlar varsa ve bizim için geçerliyse aşk yoktur ve

Sus deyip adınla başlıyorum

Ve ellerim, kelepçede,

Kuş da bahçesinden..

ya korku biriktirmek yetisini.

Gül bahçesi, kuş kafesi

sırılsıklam aşık incesaz

Önüm karanLık

elde var hüzün

İnsan bu kapılmayı anlayamaz, oysa çok eski bir yerde

Bir şeyden vazgeçmiş gibiydiler

İstanbul hiç doymadı bize bir tanem

Ne de bir düş'ünde bulundum..

Dostlara uğrayamadık

Yürüsem kendime

Ay düşmüş içime

Birazdan sabah olacak...

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur

Sakın başka bir şey getirme aklına.

ölümüm birden olacak seziyorum,

Bir tepeden seyretmek için bu güzelim kenti

Niğde üzerinden Adana Cezaevine gidiyoruz...

Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor

Ne emirganda bir semaver tüketebildik

Ağlayamadım doyasıya sımsıcak göğsünde

Sevindiğim anda sen üzülürsün.

Büyüdükçe büyüyor gözlerin

Can garip, can suskun,