Sanki benim hiç senim olmamış gibi?

Sana gelen tek mesajlık cesaret;Umurunda olmadığının, bir anda umurunda oluvermişliğinin şaşkınlığı ve korkusuyla karışık..

Yüreğimdeki yüzlerce şiirle sevdanın kardelenine sarılacağım. Ay dolaşacak gölgemle, yıldızlara gönlümü vereceğim. Bu gece uzak şehirlerin yıllanmış özlemine varacağım, Akdeniz yakamozları taşıyarak heybemde. Bir sevdanın kapısını çalarak yeşil ovalarımın güneşlerine özgürce bakacağım. İşte verdim dağlara bağrımı ve güneşi aldım bir tek yanıma sensiz. Dallarım kıraç, toprağım çorak, ellerim özlem yanığı, düşlerim sargılarını açmıyor, bir bulut uzakta, şarkılarıma katılmıyor. Ay saklım, gül bakışlım, gözlerim yokluğunda seni, bir seni arıyor.

gerçek aşk "olmayana"olan aşktır :P)))

kaos.. nedir bu karmaşıklık, nedir içindeki ben isyanı.. anlam vermeye çalıştıkça dallanır budaklanır kafandaki sorular.. kuru budaklar.. ve verdiği filizleri görememek.. yeşeremeden solmasını beklemek..

Sorulmadan yaşanan onca olaydan sonra sabırsız ve bir o kadar da çaresiz bekleyişlerin nihayet sonlanmasıdır kalpte açılan yaranın tarifi..

Ne fazlasını istedim senden ne en iyisini aşkın... Yetinmesini bildim hep olduğu kadarıyla.. Ne elimi tuttun ne sevdiğini duydum bir kez.. Ben hayatta iki kez yakaladım aşkı iki kez kaybettim. Eskisini senle unuttum. Ya şimdi seni kimle unutacağım.. Pes ediyorum sevmelere, yenilmelere... Oysa mutlusun sanmıştım azda olsa sevdiğine inanmıştım ben hep sana ait kalmıştım sen sevmeyi başaramadın... Eskilere dair ne kaldıysa benliğimde birer birer fırlattım.. Sen gönül eğlendirmek için vardın hep sevmek için değil. Bense hep yanmak için vardım hep ağlamak için... Hiç sevmedin belki, hiç düşünmedin... Peki nasıl bu kadar inandırıcı olabildin.. Oysa vermedim sana verdiğim değeri kimseye her şeye vardım seninle... O güzel gülüşün çıkar mı sanıyorsun aklımdan o sesin hala çınlamazmı kulaklarımda kolay değil ceylan bakışlım bir anda silivermek seni hiç kolay değil... Ankara caddeleri lanet ediyor bana senin için akıttığım her göz yaşım beddua ediyor değmez diyor dostlarım... Değer be ceylan bakışlım her şeye değer sensizlik.. Deli özlem duyuyorum bakışlarına eğip geçiyorum başımı.. Bilmiyorum pişman olup dönermisin geri... Yada aşkın ne anlama geldiğini öğrenirmisin yada bir gün sende severmisin beni.. Ben şimdi sensizim, mutsuzumresimlerinide yırtmadım bakıyorum doyumsuz güzelliğine.. Yüreğinde gözlerin kadar güzel olsa ne olurdu sanki... Şimdi dönüyorum sırtımı yaşanmışlara bi nefret büyütüyorum içimde.. Seni her görüşümde kin besliyorum aşkın üzerine seni sevmelerin üzerine nefret bırakıyorum.. Ben seni gerçekten sevmiştim... Şimdi çık Allah için beynimden kimle mutlu olacaksan ona gitt... Hiç bir aşk çalmasın kapılarımı... Yorgun düştü bedenim izin vermeyin göz yaşlarım ağlamama... İsmini unutturun dilim bana görmeyin gözlerim rastlarsam bir gün ve artık atma kalbim ben ölümü özledim

Bütün güneşler aynı yönedir unutma. Sevginin kollarından tutarak vardığın uzak adalarda sevda karşılar seni ne kadar aklın almasa da. Bütün sarılışlar aşkladır gülüm, sevdadır tek suçlusu. Bir son dokunuş kalınca doğru zamanın ruhsatına, doğrulup bir düşünüşle imza atarız gerçeğin defterine. İçimizi ısıtan sözcükler üşür, buğulu bir bedene yeni mutluluklar üşüşür. Anlamını asla yudumlayamadığımız bir yutkunuştur işte avucumuzdaki umut, bulutları üşüten bakışlar çaresizliğe bürünür.

Ölümsüz bir sevdanın ülkesini kurdum, uzat bana avuçlarını

cevaplar tükenmiştir, her ne kadar kapatılmasını istemediğiniz gönül defterleri olsa da..

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya?Konuş konuş konuş? derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa?

Benim hiç senim olmamış ki...

Aşkta varlık yoktur, çünkü aşk var olduğu anda yok olandır da ondan...

Haydi sevda!. Yüreğimdeki rengarenk ölümlerle, ruhumdaki en ölümsüz şiirlerle tutsana ellerimi. Bir karabasan yağmurunda geçelim bu ülkenin zorlu hendeklerini. Dinledikçe bizi bizden eden, şiirlerimize bir nefes gibi sokulan şarkılarla biz olalım bu yalan dünyanın en son gezginleri. Hüzünlerden biçilmiş emsalsiz giysilerle, sen hüznün prensesi oluver bu yaşlı dünyanın son sevgilisi. Şimdi daya sevdalı yüreğini nabzıma, ben şiirlerinde seni ölümsüzleştiren bir bezirgan, ruhunun labirentlerini aşamayan sözcüklerin efendisi olarak üfleyelim aşkın isli kandillerini.

Dolaş mağrur gözlerinle sevdalı şiirlerimi bu gece. Yankılı bir tufan günlüğünün anılarıyla okşa gönül bahçemi. Yamalı gemiler nasılsa getirirler seni benim ülkeme. Dolup dolup boşalan gözyaşlarını akıt istersen yıllardır güneş uğramayan dizelerime ve aldırma içindeki sitemli sözlerime. Bir yılkı atı kişnesin gecemin en dar geçitlerinde, sevdanın kapısını açarak güleyim aşkla gözlerine.

-hiç, sadece bu kadar..

Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,

iç ses:yaw ben bu aralar acayip felsefik oldum heee :P))))

Bilmelisin ki, kaybolmuş bir çocuk dolaşır içimde. Yüreğindeki sevda kırpıklarıyla kimi çırılçıplak, kimi gözlerinde asi maviler. Ak kağıtlara dolmakla, geceleri hüznü oymakla sayılıdır ömrü. Bir yaprakça düşer yaşlı bir çınarın dallarından kimi, bir resimce donatır evreni, yitirilmiş umutların seyyahıdır belki. Bir yanardağ olur kimi, tuzlara dönüşür sonbaharda denizleri. Kin yoktur defterinde, hüznü geçirir sırtına yüreği delirdi mi.

Tutkulu bir dökülüşün koyu gölgesinde seni düşünüyorum yine. Yeşil sularda gülüşlerin yüzüyor, yansımalarına uzatıyorum ellerimi. Seninle uzanıp yemyeşil çimenlere gökyüzüne çiziyorum mutluluğun resimlerini. Kırlangıç mevsimiyle dönüyor dünya, bir şiirin soluğuyla okşuyoruz sevdanın kirpiklerini.

sonun başlangıcı olarak aciz ruhun sana şunları söyletir;

hayır..

Masmavi denizler çevirdim sana, yeşert kurumuş ormanlarını

bu baslık benı anlatıo ((:

Göm başını anlamsız ayrılıkların kumlarına, sil gözyaşlarını

kahpe değil!.. imtihan dünyası!.. hücrelerin de?O?nun adını duyarsın.. Ya Rab! affeyle, acizim.. affeyle..

Bıraksalar, geri gelseler.. değişen bir şeylerin olmayacağını bile bile acabalarla kurulan manasız cümleler ;kapatılmasını istemediğiniz gönül defterleri vardır..

bazen insan görmeden duymadan aşık olabilir

evet öyle oldunuz sayın kedi :)

Yangınlarla çoğalarak dolaş seven yüreğimin şiir saraylarını

bu bekleyişlerin sonu gelmedikçe eridiğini hissedersin, kendine acıman da bitmez.. çırpındıkça battığını, battıkça çaresizliğin ne demek olduğunu öğrenirsin ve gerçek olana yönlenirsin..

hiç bu kadar, yara almamıştı yüreğim..

Kelimelere hükmettiğini sanırsın o anda, söz geçirmek istediğin cümleler değildir aslında, kendini kendine kanıtlama çabasıdır.. becerebilir misin?

-neden?

kim yazmışsa ellerine sağlık

Her gün ölüm düşlerinin kayıtları düşerken defterlere, cam kırıkları ile kıyılır yüreğimiz. Ölüm izbe ve karanlık bir yoldur asırlardır, bilinmeyen sayfalarında yitiktir kimliğimiz. İnsanın insana acımadığı bu çelişkiler atlasında sevmek, inadına sevebilmek için yaşayabilenlere ithaftır?