çok hüzünlü

Bir çığ altında kalıyorum, seni gördüğüm her rüyadan uyandıkça

Sus!... Sakın söyleme sevdiğini... Her şeyine ortak olayım... Derdini, hüznünü, acını, sevincini, kavganı, davanı, haykırışlarını ve suskunluğunu paylaşayım... Hep yanında olayım, hep yanımda olmanı dileyerek...

Saçma ve gereksiz bir soru benimki öyle değil mi?

Toprağın altında tohum sana olan aşkım,

soğukluğun söndürdükçe yürek yangınımı,

Bakışının, gülüşünün güneşi olmadan

Tek bir dal olarak yaşar, tek bir dal olarak ölürüm ama yine de kimseye ezdirmem kendimi!...

Kaç yıkım, kaç fırtınalar yaşadı bu yürek.

haykırıyorum seni sevdiğimi Susarak...

Beni hissettiğin kadar yoruluyorum seni sevmekten

Sonunu görüyorum başlayamadığım sevdanın

Aslında baktığım her yerde gördüğüm kadar uzaksın bana,

Kaç kere çölleri yakıp geçti iz bırakarak.

Duygularım için,

Başımı yastığa her koyduğumda düşünüyorum?değer miydi? ? diye?

Her şeyin üstünde tuttuğum duygular için,

Yüreğimde can çekişiyor olsa da sevdan, cümlelerim ölmeyecek..!

Ama ben yinede yazıyorum..

Varsın olsun,

Artık son sözlerini söylüyordu hayat,

Duyguya önem vermedin ki sen hiç bu uğurda yazılanlar umrunda olsun?

okuduğum her dua kadar savunmasız kalbim

İntihar kokmaya başlıyordu bütün güller.

son kozlarını oynuyordu mutluluğa karşı..

Değer miydi bir şiirin en can alıcı mısrasını çıkarıp, bütün yazılanları anlamsız kılmana?

Duygusuzluğun için?

Açamıyorum sevgimi sana.

Sus!... Sus ki korkuyorum ağzından çıkacak kelimelerden.. Ya çekilirse umut deryamın suları, ya karaya vurursa sevda gemilerim... Ya açığa çıkmadan denizin dibine gömülürse gönlümün hazineleri... O zaman ölüm bile öldürmez beni... Can çekişir yaralı yüreğim ebedi...

kokladığım her çiçekte hissettiğim kadar daha da yalnızım şimdi,

Dönüşü olmayan bir yolun son durağında indirdim,

Yine baş ederim sevgimle...

?Her harfin umrumda olduğunu bil? diye inatla yazıyorum.

sözlerin şah çekmeden mat ettikçe beynimi,

Söylenecek ne de çok şeyim birikti sana.

Yokluğun kadar hissediyorum varlığını

Çırpındıkça batarken umursamazlığının denizinde

Hiçbir yere ulaştıkça daha bi seviyorum seni

Bir çiçeğin tabiata seslenemediği gibi,

Ben bir ölüme gülerim, bir gülüme ölürüm.

Kendim için,

Sus!... Söyleme sakın beni sevdiğini... Hep merak edeyim "Seviyor mu?"diye... Her sözünden, her hareketinden, her bakışından anlam çıkarayım..."Seviyor galiba" diye mutlu olayım... Hep merak edeyim, hep hayal kurayım... Sevdiğini düşünüp, gönlümü avutayım...

Ruhumdan akan çürümüş bir isyan bulandırdıkça umutlarımın rengini,

çaresizliğimin gözyaşlarıyla suluyorum ama

Yine durdururum içimden akan nehiri...

Bıkmadan usanmadan yazıyorum işte!

Kaç yere selleri kıskandırdı göz yaşları ile.

Merak etme bunları da atlatırım ben.

Değer miydi çekilen bunca acıya?

İçimde biriktirdiğim sevgi sözcüklerini

Sus!.. Sus!... Sakın söyleme sevmediğini...

Sus!... Sakın söyleme sevdiğini... Ben hep bu umut deryasında yaşayayım...

Seni içimde susturmuş olsam da kalemim susmayacak..!

Gözlerinde bulabilmek beni, yaşamak avuç içlerimde...