Kalbimiz, SEVGİNİN SAHİBİ?ne sımsıkı bağlanırsa, sevgisiz kalmaz.

Mevlana gibi, ?Ben kul oldum, kul oldum, kul oldum da kurtuldum.? diye haykırır. Bu kulluk, diğer bağlılıklara benzemez. Başkalarına kul-köle olanlar gibi acı ve azap taşımaz. Tam tersine, tadına doyulmaz bir manevi lezzetin ve huzurun kaynağıdır.

?Her köle hür olmak ister ve azat oldukça sevinir. Ben ise, hiç azat olmak istemem. Kul oldukça, kul kaldıkça sevinirim.?

Ve üzülür, ibadeti böyle anlamayanlara, ?ah vah? eder.

O?na dair bilgimiz arttıkça, sevgimiz de daha bir artar, coşar, taşar?

Bu sebeple, bizi sevgisinden sevgisiyle yaratmış olan Yüceler Yücesi Rabbimiz, tanındığı, bilindiği ölçüde sevilir?

hey gidi günler...

Seven yürekler, vermeye, sunmaya, paylaşmaya doyamazlar? Çünkü bu suretle donanır yürekleri sevgiyle? Böyle doyarlar sevgiye? Verebilenler, almaya hak kazanırlar sevgiyi?

Bu yüzden de, ?Günde beş defa namaz çok değil mi? diyenleri anlayamadı. O?nun coşkun yüreği, o sorunun sahiplerine şöyle sesleniyordu:

Hele de, ihtiyacı olan bir yüreğe sunacağımız sevginin, çok daha fazlasıyla dönüp bizim yüreğimizi kavrayıp kuşatacağını açıklaması, her çağa yazılmış bir reçete değil midir?

Bu bakımdan sevgi cimrileri, eninde sonunda sevgisiz kalmaya mahkumdurlar.

Sevgisiz her şey yavandır, tatsızdır. Sevgi, mutluluğun mayasıdır. Sevgi, sevinç sebebidir. Sevgiyle, zindan saray olur? Sevgisiz saray, zindanlaşır. Hz. Mevlana?nın deyimiyle, ?Sevgiden acılar tatlanır, bakırlar altınlaşır, sevgiden tortular saflaşır, dertler derman olur.

Kulluğun tadına varmış olan Mevlana, en muhteşem kulluk vesilesi olan namaza aşıktır. Hakk?a aşık kişi, öyle bir abdest almalı ki, hiç bozulmasın? Öyle bir namaza durmalı ki hiç bitmesin?

Ancak, gönül doktorlarının doktoru olan Efendimiz de ne güzel bir çözüm sunuyorlar; sevgiyi bereketlendirecek olanın, onu vermek, sunmak, dağıtmak olduğunu söyleyerek?

Sevgi özürlüler, kalpleri taşlaşmış olanlardır.

Ne mutlu, varlığını sevgiden ibaret kılanlara?Ne mutlu, akleden bir kalp taşıyanlara?

Eksik ilimden, eksik bir aşk doğar maddeye karşı?

İlim sevgiyi artırır. Bilgisizlik ise, korkuyu?

O?nu bilmek, bulmak ve sevmek, ibadet aşkı doğurur. Bütün güzel isim ve sıfatlarıyla bilindiği ve dolayısıyla sayısız sebeple sevildiği bir gönülde, O?na kulluk aşkı oluşur.

biz hakikaten sevmeyi bilmiyoruz.

Güzeller Güzeli, bu asilane endişeye, şu harika reçeteyi yazdı:

Bu şevkin temsilcileri, ?Biz bu dünyaya bir aşk için ah etmeye geldik? derler.

Yürek söküklerini dikmenin en emin ve kestirme yolu, gerçek sevgiyi samimiyetle paylaşmaktır.

Aşık bütün ömrünü ibadetten ibaret kılmak ister. Zira doymaz huzurunda huzur bulmaya?

Yarattıklarını bilmek, Yaratan?ın sonsuz ve sınırsız ihtişamına götürür bizi? Hayret ve hayranlık içinde kalırız. Eserden, Eser Sahibi?ne, varlıktan Var Eden?e, yollar açıldıkça; yaratılış sebebimiz olan İMAN, tahkike erer, kesinleşir.

Bir gün Efendimiz ?e bir zat geldi ve dedi ki:

Almayı düşünmeden veren, SEVGİNİN SAHİBİ?ni bilen... Seven, anlayan, ağlayan güzel insanlar... Sinelerini herkese ve her kesime açan, her yerde bir müjde çiçeği gibi açan yürek kesilmiş insanlar olmak, mü?minin şiarıdır.

Ne demek, ?Niçin beş vakit?

?Hemen git, bir yetimin başını okşa?

Ölü, sevgiden dirilir. Şah, sevgiden köle olur.

öğret bize ya Vedud...

Sevgi, bütün görkemiyle var olabilmek için, emek ister, çaba gerektirir. Sevgiyi canlı ve güçlü tutmak için feragat, fedakarlık ve vericilik gerekir.

Sevgiyle her şey daha güzel, daha tatlı ve daha lezzetlidir.

İç dünyamız, sürekli gözetim ve denetim altında bulundurulmalı? Çünkü her şey gibi sevgi de bakıma ve beslenmeye muhtaçtır. Eğer bakımsız ve susuz kalırsa, sevgi de kurumaya başlar.

Kıymetli şeyler, çok sıkı bir biçimde korunur. Elden çıkmasın, bitmesin, yitmesin, tükenmesin diye üzerine titrenir. Bütün nimetlerin kendisiyle daha da güzelleştiği sevgi nimeti nasıl korunMALIDIR?

Hakiki aşık, beş vakit değil, beş yüz bin vakit olsun ister kavuşması? Sevgili?nin huzurundan bir an bile ayrılmak istemez çünkü?

Eksik bir ilim, nasıl doğurur bu aşkı?

?Hangi aşık sevgilisine kavuşmak istemez. Hangi aşık kavuşma anını kısaltmak ister?

Her şeyi bir aşk için bilenler, her teşekkürde O?na yapılmış bir şükür görürler; her özür beyanında da, O?na sunulmuş bir af dilekçesi?

Bu ne güzel ve asil bir endişe idi!..

Sevgi, paylaşıldıkça çoğalır, bereketlenir.

Seviyesi yüksek insanlar, her şeyden önce gönüllerini gözlerler. Zira gönüldeki eksilmenin ne kadar önemli bir boşluk bırakacağını iyi bilirler.

İnsan, cüzdanındaki paranın azaldığını bilir ama kalbindeki sevginin eksildiğini de aynı dikkatle hemen fark edebilir mi?

O?nu bulmanın, O?nunla olmanın, O?nunla dolmanın cezbesi, vuslat şevkini tetikler.

Bu yüzden insan, yeryüzünde sevgisiz kalmamaya çalışmalı, yüreğindeki sevgileri özel olarak korumaya almalıdır. Zira sevgisiz hayat, acı ve azap haline dönüşür.

Saçma sapan biri, böyle bir tahta nasıl kurulur?

Günümüzün sevgi yetimi ve şefkat öksüzü haline gelmiş insanı, O?nu arıyor. Şefkati, savaş dahil, hayatın bütününe getirmiş olanı? Bugün O?nun has ve halis bir talebesi olan Hz. Mevlana?yı bulanlar, inşallah yarın da Güzeller Güzeli Efendimiz?i bulsunlar? Her mü?min bu duanın, hem sözlü, hem de fiili bir temsilcisi olmak mecburiyetindedir. Yani hepimize düşen temel görev, her yerde, O?nu hatırlatan ve yüksek sevgi ahlakının büyükelçilik seviyesinde temsilcileri olmak?

Vehbi Vakkasoğlu

?Ya Resulallah! İçimdeki sevginin azaldığını hissediyorum. Kalbimin katılaşmasını nasıl önleyebilirim?

Yine bu sebeple Mevlana, der ki:

Görürcesine, şeksiz şüphesiz bir imanla, her an görüldüğünü bilmenin heyecanı sarıp sarmalar mü?mini?

Allah?a karşı bu sevgi, ilimdendir.

Dünya onlarla yaşanmazlaşır.

O an, kainatın bütünüyle birlikte, coşkun bir şevkle Allah demenin demi başlar.

Sevgi, sevginin kaynağına bağlanmalıdır. Sevgiyi yoktan yaratıp bize sunan Rabbimizle sağlam bir sevgi iletişimi kurmalıyız.

Gerçek kul, bilir, bilinir; sever, sevilir? Merhamet gösterir, merhameti emredence korunur, kollanır.