'Annem, önümde bu nurlu yollar varken, ... mahşerde iki elim yakandadır annem...'

Tıpkı tabutunu başbakanların taşıdığı, büyük usta Yücel Çakmaklı'nın sessizce aramızdan ayrılmasına rağmen, geride hoş bir sada bırakan?çok sesli ölümü? gibi.

layıkıyla eda edebilmek önem arzeden.

Seccadesini seriyor ve namaz kılıyor... Büyük bir ahşap konakta çekiliyordu film. Tam Tahiyyat'a oturduğu sırada kamerada bozukluk oldu. Rejisör;

Birden fenalaştı ve;

Hepimiz dışarı çıkıp kapıyı kapattık. Gazeteciler de yanımızda, herkes ne olacağını merak ediyor.

'Şule Hanım çok rica ediyorum. Herkes dışarı çıksın'

Hıçkırıyor ve avazı çıktığı kadar bağırıyor. Düşünebiliyor musunuz? Herkes hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Bir müddet sessizlikten sonra kapı açıldı. Gözleri şiş şiş...

sağol

çok güzel bi paylaşım..

'Türkan Hanım, isterseniz gelin, bir saat dinlenin, sonra devam ederiz 'dediler.

?Birleşen Yollar?daki namaz sahnesini anlatıyor.;

tam teslim olmak, Yaradana sığınmak.

Yalvaran gözlerle karşımda durup :

Ellerimle örttüm başını, namazı nasıl kılacağını tarif ettim. Bir hayli çalıştıktan sonra namaz sahnesi çekimi başladı.

Öyle bir alem içinde ki... Etrafında kimseyi görmüyor;

kim olursa olsun içinde biraz iman varsa Rabbim inş. bu günler hürmetine o kıvılcımı ateş etsin, çoğaltsın, aşkıyla yaksın.. amin..

namazdaki o huşu.

Hani ama bir insan el yordamıyla oturacağı yeri arar ya aynen öyle. Türkan Hanım bir şey mi oldu dedim. Baktım siyah gözlerinde yaşlar irileşmişti.

?Çekim sırasında da Türkan Şoray'la birlikteyiz. Duygularında da çok güzel gelişmeler oldu. Fakat bunların doruk noktası namaz sahnesindeydi;

'Size yapamam, diyordum ama nasıl olacak bu? Bu halimle nasıl namaz kılacağım'

'Şule Hanım namazın rol icabı olanı insanı bu kadar etkilerse ya?'

ben seninim Yarab diyebilmek.

namaz ruhun gıdasıdır ve ruh bu gıdadan mahrum kaldığı zaman o huzursuzluğu ve boşluğu hiçbirşey dolduramaz, hepimiz bu veya buna benzer şeyler yaşamışızdır, Rabbim hidayet nasip etsin inşallah. Doğru yoluna iletsin ve sarsılmaz bir iman nasip etsin

?Tamam? dedim ve arabaya bindik. Başını sağ omzuma koydu. Hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Ellerimi tutarak;?

Feyza'nın hidayet sahnesi...

'Şule Hanım, bakın, rica ediyorum, bugün hiç değilse karşıya geçene kadar beraber olalım.' Ellerimden tutarak;

Öyle ki her zaman hançereden çıkmaz, her zaman fonetik değildir ve en çok da o zaman ulaşır kendine ve diğerlerine.

'Hiç yerinizden kıpırdamayın, hemen devam edeceğiz'dedi.

'Hayır, lütfen, devam edemeyeceğim. Ben birazdan giyinip geliyorum.'dedi ve içeri girdi. Çıkarken, daha önce hacdan gelip ona hediye ettiğim büyük şalı başına örtmüş, dolamış, yanıma geldi.

İçerden, önce yavaş yavaş hıçkırık sesleri?. Daha sonra; .

Sözlerinin sonunu getiremedi,

O zaman sadalaşır, o zaman gür ormanların uğultusu gibi sayhalaşır ve o zaman gökkubbede bakileşir.

kimbilir kimler o anlarda neler yaşadı ve yaşıyor.

Ortada sessizlik...

'Şule Hanım, size yalvarıyorum, hiç değilse Karaköy'e kadar...'

Türkan Hanım, namazı bıraktı; yan olarak oturdu.

?Anneeeem..'diye bir feryat. Koca konak inledi.

secdedeki o teslimiyet.

'Şule Hanım, Şule Hanım... Nerdesiniz?' dedi.

Gönüllerde yer eden insanların, yüreklerinden kopup gelen bir sesleri olduğunu düşünmüşümdür hep. Bu hatıra da bu düşüncemi destekliyor. İster istemez düşünüyorum, gökkubbenin altında en dokunaklı, en içli ve en etkili ses, insan sesidir.

amin..

İnsanın kendi sesi?

? Şule Hanım, biliyor musunuz ne kadar duyguluyum. Aslında Feyza benim? Feyza benim ancak sesimi hiçbir yere duyuramıyorum, duyuramam da...?