nazlan sitem et kırıl bana... beni geç vakit tek başıma suya yolla.. bahçede yüzünü öteye çevir... güle hayret ediyormuş gibi yap, gülümseyerek konuş da başkalarıyla somurt avluda sadece ikimiz kalınca.. kızıp en sevecen adımlarla üst kata çık.. en sevdiğim çiçeğin saksısı kaysın elinden.. derinleşsin ben içerledikçe ruhumdaki sakarlık...

kısa pantalon, paslı çakı, dizde kabuk bağlamış yara... kısa çakı, paslı pantalon gözde yarası kalmış kabuk...

dedi ve devam etti..

sözlerimin anlamı beni ürkütüyor.. böylesine hazırlıklı değilim daha.. bilmek bu da ürkütüyor, gene de biliyorum.. kapanmaz yağmurun açtığı yaralar çocuklarda..

yaşamaktan öte özür bulamayınca aşka.. sonuçları bir bir gözden geçiriyorum... pulluklarla devrilen toprağın ıslaklığındaki can... madenlerin buharında elde edilen büyü... bazı yasak kitapların verdiği dinç duygular.. nelerse ki yaşamak sözünü asi kılan.. nelerse ki lekesiz, umutlu ve budala... denedim soğuk sular dökünüp fırladım sokaklara.. sorular sordum nice kara sıfatları üstüme alaraktan.. ipte boynum, ağzım şehvet yalaklarında... çapraştım, and içip ayna kırdım... doğadan bir vahiy bekledimse boşuna.. baktım akşam, herkesin kabul ettiği kadar akşamdı... hiç bir meşru yanı kalmamıştı hayatımın...

ağlamadan dillerim dolaşmadan yumruğum çözülmeden gecenin karşısında şafaktan utanmayıp utandırmadan aşkı üzerime yüreğimden başka muska takmadan konuşmak istiyorum...