tevekkeli amerika ve avrupa hz. mevlanaya aşık... oda ALLAHA...

kolay mı öyle pat diye anlamak..:)

illa ilahi aşk mı gerek?

makaleye renk katmışsın teşekkürler

selamlar..

İnsan toprak, su, hava ve ateşten oluşan anasır-ı erbaa kökenlidir. Toprak ve su tenin ve bedenin; hava ve ateş ise ruhun, gönlün ve aşkın mazharıdır. Maddi gıdalarla beslenen bedenler toprağa verilecek kurbandır. İnsanı insan yapan ise onun toprakta çürümeyen ilahi menşeli varlığı, ruhu ve gönlüdür. İnsanda hava ve ateşi körükleyen aşktır. İşte Mevlana"nın?olma? reçetesi olarak sunduğu pişme ve yanma bu açıdan önemlidir.

insan aşık olur hem cinsine tıpkı züleyha gibi. tıpkı mecnun gibi. burada anlatılan aşk ise vuslattır

Bir sinede kim nar-ı muhabbet eseri yok

Aşka tutkun pervane: ?Keşke yüz binlerce kanadım olsaydı da ateşe kurban verseydim? diye düşünür. Aşk sırrını anlamayanlar gözlerinin, gönüllerinin körlüğüne rağmen keşke aşk ateşinde yanıp kavrulsalardı. Bu yanıştaki mutluluğu göremeyen, ilahi ateşte yanmanın zevkine varamayan kimsenin gönlü aşk ocağı olamaz. Aşk bir ateştir, gönül ocağı. Aşk ateşi bizi hakikatten alıkoyan arzuları, maddi unsurları yakar, gönlünde aşk ateşi olmayan ölü gibidir. Fasih Dede der ki:

Pişmek, yanmak ve aşk ateşiyle kavrulmak da bir kabiliyet ve istidad işidir. Mevlana bunu şöyle ifade eder: ?Tencere ateş dumanıyla kapkara olduğu halde, içindeki et kartlığı yüzünden çiğ kalmış. Ey aşık, sen aşk ateşi ile iyice kaynamışsın amma, mayandaki hamlık sebebi ile hala pişmemişsin. Kendine çeki düzen ver! Tembelliği üstünden at! Ekmeğini gözyaşınla yoğur, gönül ateşiyle pişir.?

Mevlana insan ruhunun elest bezminde: ?Elestü bi-rabbikum/Ben sizin Rabbiniz değil miyim? sorusuna: ?Bela/Evet? cevabı vererek bela çekmeye talib olduğunu söylemektedir. Bu yüzden olgunlaşmanın yolu belalara, ibtilalara katlanmaktır. Mevlana der ki: ?Ey can! Sevgili"nin belasından kaçma! Belalara uğramaz ve ıstırap çekmezsen pişmezsin, ham kalırsın.?

varsa insanlık insanlıktan çıkmış... islam karman çorman olmuş.. yalan mı?

Çün ezelden bana aşk oldu delil,

tabanı tuttu hocam.. çok yandı :)

böyle alimler yok ki bu zamanda...

Yaratıcıya aşık mı olmak gerekiyor?

Aşk, yaşanılarak öğrenilen ve anlaşılan bir duygu olduğu için kendisinden aşkı soranlara Mevlana: ?Ben ol da bil? karşılığını vermiştir. Yine o: ?Aşık benim gibi olmalı, durmadan yanmalı, yakılmalıdır? der ve o bu halinden memnundur. Onun için yanmaktan başka çare kalmamış, yanmadığı zaman kendinin ham olacağını düşünmüştür. Aşk ötelerden gelen bir misafirdir onda. O aşk ile mutludur ve gönlünü?hazret-i aşk?ın şerefine kurban etmeye hazırdır. O aşk ateşiyle yanmış, baştan başa duman hale gelmiş, göklere yükselecek ve ötelere gidecek kemale ermiştir. Nasıl kupkuru öd ağacı ile kuru dikenin farkı yandıklarında ortaya çıkıyorsa aşık da mum gibi yanmadan ve çevreye güzel kokular salmadan değerini anlatamaz

kahrında hoş lütfunda hoş

Kanatlarını ateşin hararetinde kurban vermiş pervane gibi aşk ateşinin ne olduğunu tecrübe etmeyenler aşkı tanıyamazlar. İnsan manevi bir mertebeye erişmek istiyorsa ateşe dalmalı, ateş içinde olmalı yani aşk ile yanmalıdır. Mevlana"ya göre pişen bozulmaktan kurtulur. İnsanın Hakk yolunda aşkla pişip olgunlaşması ahlaki fesadın ortadan kalkmasının en kestirme yollarından biridir. İnsan ruhu, Yunus Peygamberin balığın karnındaki hali gibi türlü sıkıntılar içinde pişip kavrulunca Allah"ı tesbih etmekten başka kurtuluş olmadığını anlar. Aslında aşk ateşi hal lisanıyla der ki: Ey akılsız ahmaklar! Ben sizin sandığınız bir ateş değilim. Aksine tatlı suları meşhur ve makbul olan bir pınarım, bir kaynağım. Nasıl İbrahim"i ateş yakmadıysa ve onun dost olduğunu bildiyse aşk ateşi de aşıka zarar vermez. Nitekim miraçta Hazreti Peygamberin Cibril ile yolculuğu sırasında Sidre-i münteha"dan ileriye geçme arzusunu anlatan Süleyman Çelebi şöyle demektedir:

Mevlana"ya göre bilgi yükü olan kitaplar sadece taşınmak için değildir. Mutlaka gönül dünyasında insanın her zerresini kuşatan bir aşk iksirine ihtiyaç vardır. Mevlana aşkı özellikle Divan-ı Kebir ve Mesnevi"sinde son derece edebi ifadelerle anlatır. Gerek Divan"da ve gerekse Mesnevi"de en çok geçen iki kavramdan biri aşk ise diğeri de gönüldür

hamdın, yandın, piştin...

yazıda ismi geçen aşıkların dilinden anlamakla zaten olayı bitirmiş oluruz be hocam:)

Zulmettedir ol nur-i Huda"dan haberi yok.

Yanmak ve olmak gönüller sultanı Mevlana"nın ilahi aşka pervaz için öngördüğü iki önemli haslettir. Yanmada aşkın kavurucu harareti ve olgunlaştırıcı iksiri vardır. Mevlana bu yüzden eğitimini tamamlayıp medresede müderris ve camide vaiz olduğu dönemden sonraki halini: ?Hamdım, piştim ve yandım? ifadeleriyle anlatır.

Mevlana"ya göre ruhlar ilahi menşeli olduğu için Allah"a aşıktır. Bu yüzden aşk, Hakk aşıklarının ibadethanesidir. Yol arkadaşı Allah olan aşık için, yolda tehlike ve korku bulunmaz. Kendisine Allah"ı dost edinen kişi canının çıkmasından yani ölümden niçin korksun ki? Hakk aşığı bu dünyada bir seferdedir. Kendisinden uzaklaşıp cemal sahibi nurlu güzele sefer etmektedir. Aşk onun mabedidir.

konumuz bumuydu

anlıyor olmamız için ucundan kıyısından onların hissettiklerini hissetmemiz lazımki, dahası o ateşin binde biri bizde yanmalı ki "alevler" içinde yanmayı hayal edebilelim..

o zaman dünya aşk ları hikaye diyorsunuz?

Yanar isem ben yanarım ey halil!

Aşk gamı ateşlidir. İnsanı ağaç gibi kurutur. Nasıl kuruyunca ağacın ateşte yanmaktan kurtuluşu yoksa, aşka tutulan gönlün de yanıp kavrulmaktan kurtuluşu yoktur. Mevlana Allah"ın kendine verdiği aşk derdinden mutludur. Şöyle der o Divan"ında: ?Allahım! Kader gereği bana verdiğin ıstıraplardan kaçmam, şikayet etmem, seni seviyorum. Çünkü senin aşk ateşinle yanmayan gönül soğuktur, hamdır. Can senin yüzünden yandı, yakıldı, mum senden nur aldı, senden yanmayan hamdır. Toplumu aydınlatan mum yanmaktan korkmaz. Çünkü o yanarak toplumu aydınlattığını bilir.?

bu zamanda böyle alimler yok demek yanılgı olur bence..

Mevlana aşk ateşiyle kavrulmaktan bela ile yanıp pişmekten mutludur. Tekrar tekrar aşk sevdasıyla kavrulmak ve savrulmak ona ayrı bir haz vermektedir. Çünkü onun gözünde sevgiliden gelen her şey makbul ve değerlidir. Allah"dan gelen aşk ateşinin kendisini O"na döndüreceğine inanır. Mevlana bu hissiyatını şöyle anlatır: ?Bana öyle bir aşk geldi ki, benim aşkımla bütün aşklar aşk oldu, sevda oldu. Ben yandım kül oldum. Hatta külüm de yok oldu. Fakat Sevgilim! Senin aşk ateşinde tekrar yanmak arzusuyla külüm yeniden canlandı, suretler bağladı. İşte bu böylece binlerce defa tekrarlandı durdu.?

hz. mevlana: gel demiş, aşk demiş, vs...

Mevlana"nın gözünde aşkın son durağı şeb-i arus dediği vuslat iklimi olan ölümdür. Çünkü Allah Teala buyurur: İnna lillah ve inna ileyhi raciun / Biz Allah"a aidiz ve O"na döneceğiz.1

Mevlana aşkı yaşamayanlardan, yaşamadığı için de anlamayanlardan dertlidir. Kendisi aşksız yapamaz. Ne yazık ki aşkı anlatamaz da. Der ki: ?Sensiz düşünemiyorum, sensiz yapamıyorum; başkası ile de yaşama imkanım yok. Aşka dair ne söylesem içi yanmayanlar, aşık olmayanlar anlamazlar ki? Ona göre ham kişiyi pişirecek, olgunlaştıracak, iki yüzlülükten kurtaracak sadece aşktır. Aşk ayrılık ve firak ateşiyle kavrulan bir gönlü vuslat arayışına koşturur. Böyle bir aşık ayrılık ateşiyle pişer, yanar ve dost evinin etrafında dolaşmaya, Sevgili"nin cemalini görmek için yanık iniltilerle ona dil dökmeye başlar. Ağzından onu incitecek bir söz ve ona yakışmayacak bir davranış sadır olmasın diye edep gözeterek kapısında durur. Benlikten geçerek?ben? olmaktan kurtularak O"na yönelir.