izi kaldı ömrümün soluğunda

hep o kadın demiş

bir elmanın yarısıdır kopardıysan elmayı dalından

toprak yağmur ve güneş

cesaret mi delilik mi bilmem

daha çok çıldırmak için

aşk yürekli insanların işidir

sırmalar eğirip gerdanıma doladım

yüreğime söz geçirsene

işte beyaz kağıt

gündüzün ışıkları kaybolup gittiğinde

soluksuz

güneş yer gök ve yağmur

gecenin en sarışın rüzgarı

büyülü sözler fısılda kulağıma

hayallenirim gecenin ortasında

şimdi ölünmez desene

dağların ötesine uzanmış boynu

boy veriyor beyaz zambaklar

mutluluk kucağında avutsun bizi

aşk tohumlarını sen diye ekiyor

daha yememişlerdi bedenlerimizi

sesine aşina yüzüne ayna oluyorum

gelecek güne dair düşlerim bittiğinde

gözlerim hüzün döker hasret gönlümü dağlar

ölürüm de dirilirim de

yolların ardında yeni bir yol

sen diye tenime sürüyorum

ateş dansı yapalım ateşten korkarak

harda dövdüm demirleri

boşlukta şimdi tek yanım

yağmur olup üzerine yağıyorum

kovulmayı göze almaktır Allah katından

gittiğinde bitti sandığım yarınlarım

ben koparmaktan ziyade ısırdım elmayı

ben sevdadan kavrulmuş bir acı

kana kana içiyorum sesini

alıp götürmüş uzaklara

bir iki üç dört dön soluna

nasılsa gidiyorsun

ateşle dokuduğum elbiseyi

kalma hareketsiz put misali

daha uzağımdan geç

ruhuma ben biçtim

asiliğim sadakatimdir

mısralarımla aşkın kokusunu duyurmak için

geceye matem çöker ay gizli gizli ağlar

ateş etrafında dansını gördük ölü bedenlerimizin

ateş dansıyla

vedasızdı sürgünlerin?

tanrının küçük kızı kalacağım

bir gülüşün bir bakışın bir şiirin peşinden koşmasıdır

bileklerime prangalar yakıştırdım

özlem saati sormuş

üzerine sinen şehrin kokusunu

ve aşkın gizeminde yitip gidelim

hadi gelmesene seni unuttum desene

adımızı fısıldıyorum aynamın sırlarına

sorgusuz sualsizdi gidişlerin

her aşk adem ve havva olmayı bilmektir

dudağımın kıvrımında kurak bir öykü

türkümüze yoğunlaşıp

közlüyor geceyarısı burukluğumu

anlasana ateşi seninle sevdim suya rağmen

ruhumda yankılanan aşk makamının

bir göğe bir yüreğe bakıp yazmak için

bir ıslık yankılanıyor duvarlarımda

gecelerin kuz vakitlerinde

bir yudum suya hasret gibi

gizlemeden içimdeki tüm düşleri

şimdi gelme desene

biliyorum geleceğini biliyorum

dağların ardında yeni bir dağ

nasılsa hırçınlığın bir adı var

Hiç vazgeçmiyon

hiç bir yerimizi

kucakladım kızıl yalnızlığımı

sensizliğimle uykularıma dalıp

kıyılarına doğru yürürüm

eksik bir gülümseme yayılıyor dudağıma

gözyaşlarım inancımdır

yıldızları indirelim yeryüzüne

sen göklerde yenilmez savaşçı

yoksun dediğim hergün varlığın bütünlüğüm

gel şimdi geç karşıma

pencereden damlayan suretim

bir tünel kaz bana tırnaklarınla

gölgemde

öz suyunu süzgecimden geçirip

avucunda incelirim

yosun gözlerinde gizle beni

senli zamanlarıma uyanıyorum

sus desene

ben de her dilden şarkıda sana ölmeye

ayak basılmamış bir ada sun bana

pembeye boyayalım tüm düşlerimizi

yeniden say ve yanarak dön en başa

hadi ağlama desene

yangınların ötesinde bir yangın

soluğun okşarken ruhumu

meleğim de kadınım de

madem bu dans ateşten çalma

henüz çürütmemişti

kapat gözlerini kaptır nefsini latin havasına

bu dans harımdandır

arzulu kölesiyim ben şimdi

hiçbir kimya formülleştiremez

yokluğunu sessiz bir nehire atıp

böcekler, tırtıllar, kımıl kımıldılar açtılar

küçük bir serçenin çölde konacak dal aramasıdır yalnızlık

sorumsuzca kaybettim seni tek bildiğim

nasılda hazırdır dünya sevgiye

istesende gelemem sürgündeyim ne fayda

sevdam cesaretimdir