Şems-i Tebrizi hazretleri; "Öbür sorunu da sor!" buyurdu.

İnsan geçtiği yollarda izler bulmalı, geçerken kendisi iz bırakmalı...

Gelen felsefeciler üç sual sormak istediklerini belirttiler, Şems-i Tebrizi; "Sorun!" buyurdu. İçlerinden birini başkan seçtiler. Hepsinin adına o soracaktı.

Şems-i Tebrizi; "Peki öbürünü de sor!" buyurdu.

Yine bana, şeytana ateşle nasıl azab edileceğini sordu. Ben buna toprakla vurdum. Toprak onun başını acıttı. Halbuki kendi bedeni de topraktan yaratıldı.

Şems-i Tebrizi; "İşte Allahü teala da vardır, fakat görünmez.

Bunun üzerine Şems-i Tebrizi, elindeki kuru kerpici adamın başına vurdu.

O; "Şeytanın ateşten yaratıldığını söylersiniz, sonra da ateşle ona azab edilecek dersiniz hiç ateş ateşe azab eder mi?" dedi.

Şems-i Tebrizi; "Ben de sadece cevap verdim." buyurdu.

O; "Ahirette herkes hakkını alacak, yaptıklarının cezasını çekecek diyorsunuz. Bırakın insanları canları ne istiyorsa yapsınlar, karışmayın!" dedi.

Soru sormaya gelen felsefeci, derhal zamanın kadısına gidip, davacı oldu. Ve; "Ben, soru sordum, o başıma kerpiç vurdu." dedi.

Sormaya başladı: "Allah var dersiniz, ama görünmez, göster de inanalım."

Mevlana Celaleddin-i Rumi'ye felsefecilerden bir grup geldi. Sual sormak istediklerini bildirdiler. Mevlana hazretleri bunları Şems-i Tebrizi'ye havale etti. Bunun üzerine onun yanına gittiler. Şems-i Tebrizi hazretleri mescidde, talebelere bir kerpiçle teyemmüm nasıl yapılacağını gösteriyordu.

Yine bana; "Bırakın herkesin canı ne isterse onu yapsın. Bundan dolayı bir hak olmaz." dedi. Benim canım onun başına kerpici vurmak istedi ve vurdum. Niçin hakkını arıyor? Aramasa ya! Bu dünyada küçük bir mesele için hak aranırsa, o sonsuz olan ahiret hayatında niçin hak aranmasın?" buyurdu.

O kimse şaşırarak; "Ağrıyor ama gösteremem." dedi.

Kadı bu işin açıklamasını istedi. Şems-i Tebrizi şöyle anlattı: "Efendim, bana Allahu Tealayı göster de inanayım, dedi. Şimdi bu felsefeci, başının ağrısını göstersin de görelim."