Her birey, özel bir yanılgı, zavallı bir şey ve var olmaması gereken bir varlıktır

İnsanların çoğunun hayatı <u>öylesine sefil, öylesine önemsizdir ki</u>, öldükleri zaman <u>herhangi bir şey kaybettikleri söylenemez</u>.

Bu çeşit kimselerde, değerli bir nitelik taşıyan biricik yan, yani insanlığın genel özelikleri ise, onlar ölseler bile, öteki insanlarda var olmaya devam eder.

Bireyin ruh ölümsüzlüğünü istemek, <u>bir yanılgıyı sonsuz olarak tekrarlamayı istemekle birdir</u>. Çünkü aslında her birey, özel bir yanılgı, zavallı bir şey ve varolmaması gereken bir varlıktır.

Ve hayatın gerçek amacı, <u>bizi bundan kurtarmaktır</u>. Bunu açıkça gösteren şey, bir çok insanın, hatta bütün insanların, hayal ettikleri bir dünyada olsalar bile, <u>mutluluğa ulaşamayacak bir biçimde yaratılmış olmasıdır</u>.

Hayal ettikleri bu dünya, <u>düşkünlük ve acıdan sıyrılmış olsa, can sıkıntısının avucuna düşecekler</u> ve <u>can sıkıntısından kaçabildikleri ölçüde de düşkünlüğe, acılara, sıkıntılara yeniden yöneleceklerdir</u>.

İnsana sonsuz bir hayat verilmiş olsaydı, durmadan yaşayacağı için, en sonunda <u>karakterinin değişmezliği ve sınırlı zekasından ötürü</u>, öyle bir yeksenaklık duygusuna kapılacak ve <u>öyle tiksinecekti ki, sonunda hiçliği tercih etmek zorunda kalacaktı</u>.

Bir kaç kısmına katılıyorum, yazılanların..

Devamlılık, bireylerin değil, insanlığın bir özelliğidir.

Bunu, kendi adıma tamamen kabul etmiş bulunuyorum

Demek ki, insanı daha iyi bir duruma ulaştırmak için, <u>onu daha iyi bir dünyanın içine yerleştirmek yetmez</u>; asıl yapılması gereken iş, <u>onu tepeden tırnağa değiştirmek ve o ana kadar ne ise, artık öyle olmamasını sağlamaktır</u>.