Kömür karası günler içindeyiz.

bir gun bir şeyerin duzelecegıne ınancımı yıtırdım

Dualarımız göğe yükseldi ve çok şükür kimi canlarda buldu yerini.

İçimizde bir yangının karası isi?

ben bu ülkeden kaçmanın yollarını araştırıyorum şuan

Bugün içimden gelmese de bunların neden yaşandığını konuşmak, şimdi en büyük dileğim, varsa bir ihmal, onun tüm sorumlularıyla birlikte gün yüzüne çıkarılması ve gereğinin yapılmasıdır.

Çocuklarımız da bizimle aynı kaygılar içinde mi yaşayacak diyorum.

Huzursuzlanıyorum.

Ruhları şad, mekanları cennet olsun.

İçimizde bir madencinin alnından yükselen ışığın gölgesi?

Acımız öyle büyük ki sözcüklerin en son ne zaman bu kadar kifayetsiz kaldığını anımsamakta güçlük çekiyorum.

Biz diyorum, daha ne kadar acıyla yüzleşecek ve daha ne kadar emin olamayacağız her şeyin olması gerektiği gibi olduğundan?

Ben göremezsem çocuklarım görür mü acaba?

Binlerce defa yakarır gibi?

Işık, yerin yüzlerce metre altında akıtılan terde kaldı ve onların o öpülesi kapkara ellerinde?

Çok değil 2 hafta önce kutlamıştık emeğin ve emekçinin bayramını.

Onlarca evlat, onlarca baba, onlarca eş, onlarca yeğen, onlarca kardeş, onlarca dost, onlarca can gitti?

Ve çok değil 365 gün önce bundan sonraki bayramlara gölge düşüverdi bazı evlerde.

Yitip giden o kıymetli canların geride bıraktığı her kim varsa, lütfeder gibi değil bizim helal ettiğimiz vergilerimizle bakılmasıdır onlara, gözümüz gibi.

Bir amcaya uzatıyorlar mikrofonu, oğlum damadım hepsi orada, hepsi gitti diyor. Bir teyzeye uzatıyorlar mikrofonu, oğlum, kocam, damadım, yeğenlerim hepsi içerde diyor. Aynı evde kim bilir kaç defa sönüyor zaten zor tüten ocak?

Herkesin harcı olmayan bir işin hiç kimsenin hak etmediği sonunu izledik hep beraber.

Kalanlara sabır ve metanet, gidenlere rahmet dilemek kalıyor geriye.

İnsan hayatının her şeyin üzerinde olduğu günleri görebilecek miyim diyorum kendi kendime.

Evine ekmek götürebilmek uğruna alnına kara çalanların en temiz olduğu yerde, bir maden ocağında söndü umutlar. Umutlu bir bekleyiş yavaşça umudunu yitirdi. O ekmek, o evlere götürülemedi. O evler, o ekmeği getirenle şenlenemedi. İçim acıyor.