"al tara saçımı, bir tel incitmeden!"ben oyunu, ladesi değil, tüm benliğimi unuttum bir ano'nun bu beklenmeyen iltifatından daha tarağa elim gitmeden "lades!" dedi,

DostLuK

Onlar bana

Gözümüzün dilinden anlar,

:)) azıcık gülümseyin.

Fakat heyhat!

yüreğini yumruklarının içine koyup yürümek..

Resmimi, suratımı baş köşeye asarlar...

Ve şehir kör bir insan gibi kaldı

ama herkes kendi payına ölür."

Lambayı yakma, bırak,

düşünüyorkene hile bulalım diye yarına

kelleni orta yere

Günler de benden bir şeyler bekler

düşmesin pencereden kara.

tepeden tırnağa iman,

dilsiz olduklarını anlıyorum.

alnımızın terini silersin.

bir eda katıp sesine, sevgili

seninle lades tutuşalım diye. imalı

Eeeehh, daha iyi be, bunun böyle olduğu...

Kar yağıyor karanlıklara.

sevgili saçını omuzlarına dökerek dedi ki;

de derin, otururken kuş tüyü ipek minderin

bir ucunda o, bir ucunda ben başımız önde

havaları boydan boya yarıp ikiye

arkadan çelme attıklarını bilerek yürümek..

yürümek;

altında yağan karın.

Biz haber etmeden haberimizi alırsın,

... Asla vermeyecekler!...

tepeden tırnağa kavga, hasret ve ümitten ibaret ben..

ve ben hatırlıyorum...

Kar yağıyor ve ben hatırlıyorum.

İyi günlerimde çok eller uzanır ellerime,

Üflenen bir mum gibi söndü koskocaman ışıklar...

yürekten gülerekten yürümek!!..

Ardında taş duvarların her kaldığım zaman,

dost omuzbaşlarını omuzlarının yanında duyup,

Dün akşam dedim şen sevgiliye;

sarı bir insan başı

ben, Türk şairi komünist Nazım Hikmet ben,

yerinden fırlayarak, düştü, parçalandı yerde fildişi tarak.

Ne arayan beni, ne soran...

-'Aaa Nazım sen bilmiyormusun HayVanLar oruç tutmaz...

Benim günlere verdiklerimi

Nasılsın?...

teşekkürler öykü ;)

-'Şunun haline bak, oruç tutmaktan ne hale gelmiş' demiş.

nazım var ise necip fazıl da olmalı. birbirlerini tamamlayan sorulduğunda birbirlerini işaret eden bu değerlei şahsiyetler yanlız başlarına olmazlar...

Lambayı yakma, bırak!

ben, bir insan,

Namuslu bir kitap gibi güler,

öpeyim bir kez beyaz enseni, aldanırsam

elimizin sırrını bilirsin.

asıl ben teşekkür ederim başlık için:))

:)) zaten suan tamamen duygusal bakıyorum olaya ; çünkü Ran, kişilik olarak pek tasvip ettiğim bir kişilik degildir... beni ilgilendiren sadece ve sadece sanatıdır! edebiyatıdır...

üç gün yüzüme bakma,

"beraber yaşanır,

dövüşülür beraber,

Tabi Necip üstad altta kalırmı hemen cevabı yapıştırmış:

Minnetim ve borçluluğum yalnız sana kalsın.

Kalbe bir bıçak gibi giren hatıraların

Nazım Hikmet Necip Fazıl ile dalga geçmek için yolun kenarındaki zayıf bir ineği işaret ederek Necip Fazıl'a demiş ki:

O gider, bu gider, şu gider,

Tabi Necip Fazıl oruç ama Nazım Hikmet değil.

karanlığın gözüne bakarak yürümek..

sn. derviş her ikiside üstad'tır lakin her ikiside ayrı iki uç noktadır ayrı düşünmek lazım...

dostluk, sen yanı başımızda kalırsın

dedi ki; "söyle nesine?".

fimi... sevgilinin dalgınlığı benden

İyi günlerimde benim unuttuğum insan eli

yedi yıllık yoldan kuş kanadıyla gelirsin.

yolunda pusuya yattıklarını,

dedim aldatırsam ben seni,

saçını önümde çözüp bırakma,

Kar yağıyor

yürümeyenleri arkasında boş sokaklar gibi bırakarak,

elbette ayrı uctur ama sanat ve edebiyat alanından bakmak gerek elbet biri milliyetçiliğin biri sosyal demokrasinin belki o günün şartlarında kominizimin temsilcisi ama ne fark eder bu toprakların yetiştirdiği değerler.

Benim günlerden beklediğim kadar

Durup dururken hiç bitmeyecekmiş gibi bağlanıyorum başladığım güne.. Ve her seferinde sen çıkıyorsun suyun yüzüne..

görelim yenecek diye kim

Nazım Hikmet ve Necip Fazıl Ramazan ayında arabayla gidiyorlarmış.

Fakat demir kapıların her kapanışında üzerime,

kimi, güldü; kabul etti bu tekli