mandalından kurtulan bir paçavra gibi çakıldı o kabristanvari odanın zeminine...

-anlıyorum dostum, çok iyi anlıyorum.

-önemli değil, mühim olan mutlu olman, bak gülüyorsun, bu benim için yeter inan ki.

kaçmak için hamle yapmıştı ki, yerde duran çivili bir sopa ile ensesine vurdum, ensesine saplanan çiviyi çıkardıktan sonra kendisini asmak için kullandığı ip ile onu koltuğa bağladım ve karşısına oturdum.

+sonrası malum, özel sektörde işte bulamadım, az farklarla atamaları kaçırdım... en kötüsüde kız arkadaşım atanamadığım için beni terk etti, aradan 1 ay ya geçti ya geçmedi evlendi, hemde en yakın arkadaşımla... yıkıldım anlıyor musun, yıkıldım...

+merhaba... öhhö öhööö!!! bende serhat... böyle tanışmak istemezdim üzgünüm.

+ama nasıl?

ve her bir şey buğulu şimdi

ıssık gözyaşlarında kaybettim bakışlarını

bu anımı sizlere liriklerimle tasvir etmek istedim.

ah ah... çok olmadı hayallerimin üzerine boeıng düşeli. sanki bir kız çocuğunun örgülü saçlarında kaybetmiştim seni... sanki ihanet etmek için var etmişti seni Yaradan.. neydi bu zülmun sebebi, neydi?...

-Allah'ım affet, çalıştım çabaladım, öğretmen olacaktım... olmadı atanamadım, affet Allah'ım affet, artık ailemin dostlarımın yüzüne bakamaz oldum, yanına geliyorum Allah'ım, yanına geliyorum...

aynı dertten muzdarip olmanın verdiği elim teessür ile mecalim kaldığınca cevap verdim;

-orada bir ev yandı, içinde hakan adında bir genç yanarak öldü işte onu ben öldürdüm!

-seni öldüreceğim, beceremediğin şeyi ben yapacağım, sen gerçekten başarısız birisin, yaşamanın manası yok, çünkü tekrardan başa dönersin, işte bu yüzden seni öldüreceğim!

bir yandan da ağlıyordu, elinde muhtemelen anne ve babasına ait olan fotoğrafları öpüyordu ve hıçkırıklarından dualar süzülüyordu. ağlamamak cebimde kalan son captagonu içtim, artık daha dirayetli durabilirdim. kendisini izlemeye devam ettim.

bu kaçışa son vermek için cihangir taraflarında terkedilmiş köhne bir eve sığındım. eski bir konaktı, belli ki yıllar önce terkedilmişti, ağır şekilde sidik kokan bu konak, evsizlerin tinercilerin meskeni olmuştu. derken yukarıdaki kattan sesler gelmeye başladı, korku denen duyguyu doğduğumdan beri hiç tatmadığım için sakince ve merakla merdivenleri çıkmaya başladım.

seni unuttum şimdi, silip attım;

yüzlerini amonyum nitratla erittiğim kadınların kocaları peşime düşmüştü, kaçıyordum, hakikatlerden kaçarmışçasına kaçıyordum, zaten onlarda karılarını sevdiklerinden değil, yaratığa dönmüş bir yüzle yaşamak zorunda olan bir kadınla ömür geçirmek zorunda olduklarından kovalıyorlardı beni... yani kendi nefisleri için...

anlıyordum elbet, ruhunun üzerine titreyen bir adam olduğum halde, katlettiğim o sevdiğim, belkide taptığım sahte ilaha kıymış olmama rağmen, içimdeki kinimi hala atamamış olmamın verdiği teessür ile anlıyordum... çaresiz anlıyordum...

gözlerime yansıyan envarını...

+evet.

+bilmiyorum, ama bir daha intihara kalkışmayacağım içimde hem ürperti var hem de fazlası ile pişmanlık, iyi ki varsın, iyi ki burdaydın, kurtardın beni teşekkürler.

+çünkü zayıf olduğun için, bak hayatta iki tip insana tahammülüm yok; birincisi atanan memur olan insana, bir de başarısız olan her el attığı yeri kurutan senin gibi hobbitlere... işte bu yüzden öleceksin. başlayalım mı?

yine bastırılmış gölgeler gibi hüzünlerin,

aslında ne güzel şeydi şu yaşamak. kadın nüfusunun dünya üzerinde genel olarak fazla olmasından dolayı, gün için vefat eden her 100 faniden 65'inin dişi olması beni bahtiyar ediyordu, eksilen her bir kadın nefesi için günde 65 dilenciye sadaka veriyordum ve bunu yaparken cennet idealim yoktu, manevi bir hayır olarak görmüyordum bu durumu, sadece obsesif olan şeytani hülyalarımı törpülüyordum sanki... seviyordum ahirete intikal etmiş her kadını, aşıktım hepsine, aşıktım yemeni örtülü tabutlarının çivisine bile...

tabureye çıktı ve bir anda hiç beklemeden tekmeyi vurdu... sanki tavan yıkılacak gibi oldu, sanki tavan değil, gökyüzü düşecekti üzerimize, gidiyordu işte, gidiyordu biriken umutlarını hiçliğe savuran aykırı bir adam...

-beni terkeden kız arkadaşım ve kpss'den yüksek alan yakın dostum... şaka yaptığımı sandılar ama öldüler. ay sokağı bilir misin?

+ah be hocam, insanlar bitik artık, sanki ölüm temizler bu kirli ellerimizi...

+kimler?

devam ettik sohbetimiz;

+şaka yapıyosun?!

merhaba; ben hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adam.

hep senin yüzünden Elif! kaybettim ışığımı sen gideli, kaybettim içimdeki son damla insan sevgisini... yitirdim insan olmaya dair en naif düşlerimi... adımı unuttum, sildim kara çalınmış mahlasımı benliğimden, işte bu yüzden, ben; hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adam oldum...

öksürmekten zor nefes alan bir halde;

-onlar da öyle dediler.

tineri bir şarap gibi döktüm üzerine, her yanını bulayacak şekilde özen gösterdim, 2000 dolarlık zippo çakmağımı masum bir dilberi soyar gibi naif bir şekilde açtım. bir sigara yaktım ve karşısında oturup içtim... son dumanı çektikten sonra izmariti üzerine attım...

bir de ellerin..

sorarsın neden böyle olduğunu, saçlarını kokladığın o küçük elli nadide kadının nasıl olurda yıkıp yerla yeksan ederdi gururunu, yaşanmış acı tatlı günleri... belki de parasızlık dolayısyla ortadan ikiye kırılan bir simidi... paylaşılan yokluğu... nasıl olurdu da silip atardı bu pembe günleri...

- neden yapıyosun bunu neden?

sonra mezarlarının başına gidip '' naniiiiiik'' yapıp kaçmak en büyük hobilerimdendi, gazetelerde okuduğum rahim kanseri vakalarının artışını saymıyorum hiç, beni bu kadar mutlu eden ne olabilirdi ki? çünkü her bir kadın, eksiksiz her bir kadın hissi olarak biyolojik üretim hatası acube-i hilkatti... dedim ya seviyordum hepsini... emri hak vaki olupta, rahmeti rahman'a kavuşanları yani...

-bak dostum şimdi seni kurtardım, iki dakika nefesin kesildi diye korkunun tesiriyle pişman oldun, sanma ki bundan sonra her şey düzelecek, sanma ki seni terkeden o kadını bu olaydan sonra unutacaksın, sanma ki coğrafyacı kadrosu artacak ve sen atanacaksın... bunları asla sanma!

ardından kendisini alıp barok ve rokoko akımına uygun şekilde oyulmuş, döşemeleri sökülmüş sidik kokan bir koltuğa oturttum. koltuğun üzerindeki işçilik fransız kültüründen etkilenilen döneme aitti, KPSS çalışırken bir soru bankasında bu bilgi vardı, hatırlamıştım... KPSS... lanet olsun seni icad edene!

+ee ne olacak, nasıl yardım edeceksin bana?

-zararı yok, kızma kendine, acın dinecek merak etme sana yardımcı olacağım, hadi kalk.

dayanamadım, ve yanına yanaşıp önüne geçtim. aman Allah'ım! sanki gözleri yuvalarından çıkacaktı, hırıltıları odayı yankılatıyordu, ve ağlıyordu halen daha... parmak uçlarının morarmaya başladığını gördüm... ve gözlerini... pişmanlık okuyordum gözlerinden... sanki çocukluğu çağırıyordu annesini... kurtar annesi onu, kurtar bu hiçlik kuyusundan kırgın, biricik oğlunu... kurtar anne, ne olursun... sanki bunları sayıklıyordu gözleri...

evet nihayet... bitmişti kırgın bir hikaye daha, hayatın boğucu envacından kurtarmıştım bir masumu, merdivenlerden inerken ağlıyordum, ağlıyordum kimsesizler gibi, hayat arkadaşını kaybeden, sanki mezarının başında saatleri eskiten bir ihtiyar gibi ağlıyordum ve bitiyordum azar azar, bitiyordum ay yüzlü bir kadının doğmaya mecali kalmamış güneşinin keskin gölgesinde... yaşıyordum işte biteceği güne kadar... sanki sıramı savıyordum...

yine kırgın ve umutsuz bir günün sabahında sokakları boş boş dolanıyordum, biz sizi ararızlarla geçen umutsuz iş görüşmelerinden ele avuca gelen bir sonuç beklemiyordum. hiçbir şeye boşuna içlenmeyen bir adam olduğum kadar, yarını olmayan bir adamdım aslında. belkide o yüzden hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adamdım.

bir sigara yakarak biraz daha izledim onu, gözleri kapandı bir anda... bende çıkıp gitmek için kapıya yöneldim, ne oldu bilmiyorum, neler geçti içimden, hangi fırtınalara gark oldu benliğim bilemiyorum. bir hışımla döndüm ve cebimden çıkardığım bıçağı fırlatıp ipini kestim...

+bana yardımcı olacağını söylemiştin ama nasıl?

nasıl yıkılmazdı ki, sen birilerini seversin, onu hayatının merkezine koyarsın ama bir şey olur ve o gider... giderken ışığını da alıp gider, karanlıkta kalırsın, uykusuz sabahlara uyanırken dilinde tek bir cümle: neden?!

bir bakışların belirgin,

düzgün giyinimli bir beyefendi tabureyi hazırlamış, bakkaldan belkide cebindeki son para ile aldığı çamaşır ipini, yıkılmamak için gıcırtılarında sanki Allah'a yalvaran bir hal ile iç gıcıklayan o habis sesi çıkaran tavana germişti. bir kaç dakika izledim kendisini. dua ediyordu;

-peki şimdi ne olacak, ne yapmayı düşünüyorsun?

köşe başını döner dönmez, sokağın ortasında soda şişelerini kıran küçük çocukları darp etmek suretiyle her biri birbirine benzeyen bu rutin günümü şenlendiriyordum. camlardan çıkıp bana tepki gösteren annelerine karşılık veriyor, aşağı indiklerinde ise yüzlerine amonyum nitrat atıp kaçıyordum. tanrım! ne de güzel kaçıyordum, ceylan gibi sekiyordum tarlabaşının eroin kokan sokaklarında. haz veriyordu suretini bozduğum kadınların o hali...

-sonra?

neden böyle olmuştu? neden... bir çekirdek kabuğunu çeken karıncayı dünyalar kadar seven ben, bir karıncayı dünya kadar yüreğine sığdıran ben... ne olmuştu da nefret eder olmuştum insanlardan. ne olmuştu da sabah günaydınlarını duymazdan gelen bir adam olmuştum...

bağırmaya başladı susturmak için tavandan kopan bir elyaf yumağını ağzına tıktım. kahretsin, gene işkence edecek kadar materyel yoktu, en azından bir gaz ocağı olsaydı da gazı sonuna kadar açıp çıkabilseydim, imkanlar çok kısıtlıydı. odaları dolandım ve dolu bir tiner kutusu buldum. uzatmayacaktım, bir anda ölmeliydi bu atanamamış öğretmen bozuntusu!!!

hayata hoşgeldin dostum, merhaba ben hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adam.

+ben öğretmenim, coğrafya öğretmeniyim, mezun olalı 5 yıl oldu, dershanerlerde çalıştım, ya para alamadım ya da sigortam ödenmedi, ardından kredi borcumu ödeyemedim haciz geldi evde ne var ne yok alıp götürdüler, hatta babamın söz için anneme aldığı yüzüğü bile.

-neden böyle bir şeye kalkıştın dostum?

ne kadar çok kadın zarar görürse o kadar mutlu oluyordum... hatta eşini katleden hiç tanımadığım adamlara cezaevi ziyaretleri düzenliyor, kendilerine temiz çamaşır ve karton karton sigara götürüyordum... dişi olan her şeye karşı antipati duyuyordum...

-acını dindireceğim demiştim ya.