1. Sırf yukarıdaki yazı çerçevesinde meseleyi değerlendirsek bile katledilen muhakemenin silüetinden yansıyan vahşet engiz bir tabloyla karşılaşıyoruz. Yazıyı savunmacı bir gayeyle ele alan kişi Humeyni'yi savunma aşkıyla okuyucuya verdiği dehşet engiz açıkların farkında değil.. Farz edelim ki yazıyı hazırlayan kişi tamamen doğru bir şekilde ve olduğu gibi konuyu gerçek hatlarıyla yansıtmış olsun.. Bu durumda bile Said Havva'nın iftira attığına hükmetmek güçtür.. Bir alıntılama ve aktarım hatasından bahsedilebilir evet.. Ancak alıntılanan kısmın mana ile alıntılandığı düşünülürse pasajdan çıkarılan mana çok da asıl kaynakla 180 derece uyumsuz veya iftira gibi durmamaktadır. Haksöz'ün iddiasına göre doğru şekilde alıntılanan Pasajda şöyle deniyor : ?İmamın isminin sarih olarak Kur'an'da yer almış olması halinde şu de mümkün idi: Dünya ve yönetimi elde etmekten başka Kur'an ve İslamla ilgileri olmayan ve Kur'an'ı yalnızca fasit niyetlerinin tahakkuku için bir vasıta edinen o insanlar, bu ayetleri Kur'an'dan çıkarırlar, böylece Semavi Kitabı tahrif ederler ve dünya ehlinin gözlerinden Kur'anı sürekli olarak uzak tutarlardı ve bu leke kıyamete kadar Kur'an ve müslümanlar için baki kalır, Yahudi ve Hristiyanlara yöneltilen tahrif ithamları aynen kendileri için de sabit olurdu.? Humeyni'nin Ashab hakkında çirkin karalamasıyla dolu bu pasajdan çıkarılabilecek sonuçlar: ?Kur'an'ı yalnızca fasit niyetlerinin tahakkuku için bir vasıta edinen o insanlar? cümlesinin adresinin Ashab-ı Kiram olduğu açıktır. Çünkü Kur'an'ın toplanması ve çoğaltılması Hz. Ebu Bekir ve Hz. Osman devirlerinde olduğuna ve bu devirlerden sonra Hz. Osman nüshasına ekleme çıkartılma yapılmadığına göre (bazı Şiilere göre eksiltme Hz. Osman nüshası oluşturulurken yapılmıştır.. Resmi nüsha oluşturulduktan sonra 2. bir eksiltmenin yapılmadığı fikri Şiilerin de itiraz etmeyeceği bir kabul olsa gerek)

Tabersi'nin Papazlara malzeme olmasına bakılırsa Humeyni endişelerinde haklı çıkmıştır!

Humeyni'nin Şiilik konusundaki gerçek inancını tahlil için eserin dürüst bir şekilde Türkçe'ye kazandırılmasının faydalı olacağına inanıyoruz. Kitabın te'lifi esnasında 41 yaşında bulunan ve henüz Ayetullah olmadığı anlaşılan Humeyni, orada, şirk/tevhid, imamet, takiyye, velayet-i fakih, hums, islam hukuku, nasih-mensuh vb. ana konularda şii akideye yöneltilen tenkitleri biraz hırçın bir uslupla ve kendi ifadesiyle Kur'an ve akıl kriterleriyle reddetmektedir. Kendilerinden olduğunu itiraf ettiği tenkitçileri yer-yer ibni Teymiyye'nin cahilane fikirlerine kapılan maceraperest kimseler, ya da beşer ailesinin en vahşileri, Necd'in ilim ve medeniyetten ari akılsız deve çobanları"nı taklit eden cahiller olarak niteler. İşte bu polemik içerisinde ismini vermediği tenkitçinin şu sorusunu alıntılar: Eğer imamet, mezhebin dördüncü aslı ise ve müfessirlerin iddia ettiği gibi Kur'an'da birçok ayet bunu kanıtlıyorsa neden Allah bu kadar mühim bir hususu bir defa olsun Kur'an'da sarahaten zikretmedi de bu kadar ihtilaflara sebep oldu ve bu kadar kanlar döküldü? (s.105) Humeyni, Keşfu'l-Esrar'ın 114. sayfasında aynen şöyle der: İşte bu soruyu uzun uzadıya cevaplamaya çalışan Humeyni, Keşfu'l-Esrar'ın 114. sayfasında aynen şöyle der: ?İmamın isminin sarih olarak Kur'an'da yer almış olması halinde şu de mümkün idi: Dünya ve yönetimi elde etmekten başka Kur'an ve İslamla ilgileri olmayan ve Kur'an'ı yalnızca fasid niyetlerinin tahakkuku için bir vasıta edinen o insanlar, bu ayetleri Kur'an'dan çıkarırlar, böylece Semavi Kitabı tahrif ederler ve dünya ehlinin gözlerinden Kur'anı sürekli olarak uzak tutarlardı ve bu leke kıyamete kadar Kur'an ve müslümanlar için baki kalır, Yahudi ve Hristiyanlara yöneltilen tahrif ithamları aynen kendileri için de sabit olurdu.?

İmamilerin Ahbari kesiminden bazıları tahrife kaildir.. Örneğin Kuleyni.. Usululer ise aksi kanaattedirler.. Örneğin şeyh Müfid.

Ebu'l-Hasan Ali en-Nedvi de, Said Havva da müslüman okuyucunun tanıdığı şahsiyetler olup her ikisinin de bir çok eseri Türkçe'ye çevrilmiştir.

Ve eserlerinin Türk okuyucusuna faydalı olduğuna da inancımız var. İşte bu meşhur her iki yazarımız da Ayetullah Humeyni'nin Müslümanların ellerindeki Kur'an'ın tahrif edilmiş okluğunu iddia ettiğini ileri sürmüşler ve sonuçta onun küfrüne hükmetmişlerdir. Şöyle ki: Ebu'l-Hasan Ali en-Nedvi, Arapça kaleme aldığı ve birçok baskılarının yapıldığı anlaşılan Suretani Mutedaddetan isimli eserinin (1410/1990, Cidde Baskısı) 52-53. sayfalarında Humeyni ve Görüşleri başlığı altında şöyle yazıyor: İran devriminin bugünkü lideri, İslami Hükümet diye isimlendirdiği yönetimin kurucusu ve Gaib İmam'ın Naibi Humeyni; Keşfu'l-Esrar isimli eserinde, Sahabe-i Kiramı , dünyaya köle olmuşlar, Allah'a karşı cüretkarlar, Kur'an-ı Kerimi tahrif edenler ve sonuç olarak kafirler olarak nitelemektedir, ki tercümesi aşağıdaki gibidir: ?Dünya ve yönetimi elde etmekten başka Kur'an ve İslamla ilgileri

Haksöz Dergisi :Aşağıda vereceğimiz taassup örneğinde ise taraflar daha net olarak belli olup mevhum insanlardan oluşmuyor. Şöyle ki:Müddeiler: Ebu'l-Hasan Ali en-Nedvi ve ondan naklen Said Havva.

alamayacaktır.. Kur'an için, Dünyaya saplanmış ve dünyevi emeller uğruna birbirleriyle mücadele eden insanlar topluluğunun oluşturdukları konsilde! üzerinde uzlaşmaya varılan metinler topluluğu derse senin onun karşısındaki savunman ne olabilir? Hayır öyle değil Allah Kur'an'ı Kerim'de şöyle buyruyor: ?Kur'an'ı kesinlikle biz indirdik; elbette onu yine biz koruyacağız.? dediğin an karşındaki muhatap?Kur'an'ı yalnızca fasit niyetlerinin tahakkuku için bir vasıta edinen o insanlar?'ın uydurup kitaba eklediği ve böylece Allah'a atılan iftira'nın sorgulama kanallarını tıkadıkları bir hiledir diyeceklerdir..

Sonuç: iddia sabit olunca Humeyni kafirdir.

Evet, okuyucunun, dehşet engiz dediğimiz hususun farkına varmış olduğunu sanıyoruz.

7. Aslında soru tam olarak imamın ismi neden Kur'an'da yok diye sorulmamıştır. Soruda imamet inanışının neden Kur'an'da olmadığı sorulmuşken Humeyni soruyu kolaylaştırarak cevaplamıştır.. Çünkü eğer imanın şartlarından biriyse imamet inanışının neden Kur'an'da olmadığının mantıklı izahı yoktur.. Öte yandan diyelim ki imamın isminin ve imamet inanışının ilgili ayetleri Medine döneminin ilk yıllarında nazil oldu.. Böyle bir durumda 10 yıl boyunca okunan bu ayetleri hangi güç oradan çıkarabilir? Çıkarmaya çalışsa faydasız bir efor sarf edeceği kesindir.

İddia: Humeyni, Kur'an'ın tahrif edilmiş olduğu iddiasındadır.

İmam'ın Naibi, Ruhullah, Ayetullah v. s. gibi unvanlar her şeyi açıklıyor! Humeyni'nin iftiradan temizlenmesinin yanında gerisi ayrıntıda kalmış görünüyor. Yazının sahibine göre Said Havva'nın işlediği suç cehaletin ve kör taassubun körüklediği iftira ise Humeyni'nin işlediği suça da değinmesi iyi olurdu.

olmayan ve Kur'an'ı yalnızca fasit niyetlerinin tahakkuku için bir vasıta edinen o insanlar için; bu ayetleri Allah'ın Kitabı'ndan çıkarmak, böylece Semavi Kitabı tahrif etmek ve bu lekenin kıyamete kadar Kur'an ve müslümanlar için baki kalmasını sağlamak amacıyla dünya ehlinin gözlerinden Kur'anı sürekli olarak uzak tutmak kolay olmuştu. Yahudi ve Hristiyanlara yöneltilen tahrif ithamları aynen kendileri için de sabittir.? En-Nedvi, ilgili dipnotta, alıntının kaynağı olarak Keşfu'l-Esrar'ın 114. sayfasını verirken, bu kitabın baskı yeri ve tarihinin yazılı olmadığı, fakat Humeyni'ye aidiyetinde kesinlik bulunduğu yolunda mütalaalarını serdeder. Said Havva ise, El-Humeyniyye isimli eserinin 19. sayfasında, Humeyni'nin Kur'an tahrif edilmiştir diyenleri nasıl te'kid etmekte olduğunu ispat için şöyle yazıyor: Farsça Keşfu'l-Esrar'ın 114. sayfasında Humeyni şöyle diyor: Onlar için , bu ayetleri Kur'an'dan çıkarmak, Semavi Kitabı tahrif etmek ve Onu insanların gözünden uzak tutmak kolay oldu. Müslümanların, yahudi ve Hristiyanlara yönelttikleri tahrif iddiası sahabe için de sabit olmuştur. Said Havva, dip notta bu alıntının, Ebu'l-Hasan Ali en-Nedvi'nin Suretani Mutedaddetan isimli eserinin Uman baskısının 94. sayfasından nakledildiğini ifade ettikten sonra metinde şöyle devam eder: Humeyni'nin bu ifadeleri açık bir küfür ve İslamı nakzetmektir. Birçok mucizeyi ihtiva eden Kur'an'a karşı bu cür'et gösterilirse İslamın hangi senedinin değeri kalır ve bundan sonra hangi senedi baki kalır? (El-Humeyniyye, s. 20)..

4. Humeyni'ye göre Allah-u zülcelal hazretleri, İmamların isimlerini Kur'an'da bildirseydi bu ayetler Kur'an'dan çıkarılırdı.. Bu durumda Humeyni'nin mantığına göre?Kur'an'ı kesinlikle biz indirdik; elbette onu yine biz koruyacağız.? ayeti mutlak değil mukayyet bir hükme indirgenmektedir.. Olacakları önceden bilen Allah ayetlerinden bazılarını -haşa-nazil edememektedir . Kur'an'ı eksiklikten tenzih edeyim derken sözünün tamamını söyleyemeyen-haşa- bir Tanrı algısı karşımıza çıkmaktadır.. Onların fesadına karşı ayetlerin korunamayacağını bilmektedir ve ona göre ayet indirmektedir veya indirmemektedir.. Bu inanış Allah'a ve onun vadine dolaylı bir acziyet izafesidir. Humeyni kaş yapayım derken göz çıkarmıştır. Bu affedilmesi mümkün olmayan bir telakkidir. Said Havva'nın karşı çıktığı manalar herhalde bu sakat mantığın zihinlerde varacağı böylesi şek ve şüphe duraklarıydı..

6. İmanın ismini Kur'an'dan silecek şahısların?Andolsun ki o ağacın altında sana biat ederlerken Allah, o müminlerden razı olmuştur. Kalplerinde olanı bilmiş, onlara güven duygusu vermiş ve onları pek yakın bir fetihle ödüllendirmiştir.? diye övülen kişiler içinde olduğu zannı bozulmamış aklın kabul edebileceği bir şey değildir.. Allahu Teala kitabından bazı ayetlerini çıkarabilecek bir topluluk için böyle övgüler yapmaz, yapmasını ise akıl, fikir almaz.. Kendi kitabını tahrif edebilecek zihniyetteki bir topluluğu yine aynı kitap içinde övmesi müşkül-i Kur'an'ın en müşkül ayeti olurdu..

a-Şia'nın Ashab-ı Kiram'a bakışını tekrarlamıştır. Dolaylı olarak, Ashab-ı Kiram'ın güvenilmez, Allah'ın kitabında eksiltme yapabilecek boyutta dünyevi saltanata kilitlenmiş, Allah'ın rızasını değil nefsin arzusuna boyun eğmiş ehl-i dünya kişiler olduğunu beyan etmiştir..

3. Hadi diyelim, yazıda böyle şüphelere mahal bir açık yok, biz de burada sırf eleştiri olsun/laf olsun diye bunları söylüyoruz.. Yazı Kur'an'ın tahrif edildiğine dair tüm şüpheleri susturacak sağlam bir mantık içeriyor .. Peki ya?Kur'an'ı yalnızca fasit niyetlerinin tahakkuku için bir vasıta edinen o insanlar? nitelemesine ne demeli?.. Şu yazıyı yazan Şii değilse eğer- muhtemelen de öyledir diye düşünüyorum- Ashab-ı Kiram'a atılan bu büyük çamuru nasıl görmedi de buna kayıtsız kalıp Said Havva'nın ve Nedvi'nin ne denli iftiracı olduğunun ispatına teksif-i himmet edebiliyor.. Diyelim ki Said Havva Humeyni'ye iftira etmiş.. Ashaba atılan bu çamurun yanında bu iftiranın değeri nedir?Yoksa yazar Humeyni'ye yapılan iftirayı daha büyük mü görüyor?-öyle düşünmediği yönündeki hüsnü zannıma devam ediyorum-Eğer yazının sahibine göre de Ashab-ı Kiram ümmet içinde mümtaz bir mevkide ise onlara bu kadar ağır bir ithamla saldıran Humeyni için söyleyeceği bir kaç şey olmalı değil miydi? Gerçi, Gaib

5. "Allah indirseydi o ayetler Kur'an'dan çıkarılırdı" ifadesi şu bizim kısa aklımızın çözümleriyle bile çelişir.. Bu durumla karşılaşmamak için Kur'an'ın Resulullah zamanında toplanıp çoğaltılması tedbiri yeterliydi.. Hz. Abbas ve diğer Haşimilerin hepsine bir Kur'an, Hz. Halid bin Said gibi (hatta Hz. Ebu Süfyan gibi siyaseten Hz. Ali taraftarı olduğu Şii kitaplarında bile yazan) Hz. Ali taraftarı olan ve Şii tarihçi Yakubi'nin aktarımıyla Ebu Bekir'e biat etmekte geciken Ümeyye oğullarından bazılarına ayrı bir Kur'an, Ensardan Hazrec'in lideri ve oğlu Hz. Sa'd bin Ubade ve Kays bin Sa'd gibi Hz. Ali yarenlerine veya en başta Hz. Ebu Bekir'in hilafetine sıcak bakmayan kim varsa hepsine ayrı Kuran, Hz. Ali'ye, Hz. Fatıma'ya , Hz. Mikdat'a, Hz. Ebu Zerr, Hz. Ammar gibilere veya Hz. Ubey bin Kab gibi Sahabinin en alimlerinden olan ve Şiilere göre gerçek Sahabilerden sayılma bahtiyarlığına nail olmuş müstesna şahıslara ayrı bir Kur'an Mekke, Medine, Taif gibi islam beldelerine, Bedevi kabilelerin her birine toplamda yüzlerce belki binlerce adet Kur'an, Resulullah'ın vefatından sonra tahrifini imkansız hale sokmaya yeterdi. Çünkü Kur'an'ın yüzlerce veya binlerce nüshasının ayrı ayrı beldelerde, kabilelerde, Sadıklarda ve onların binlercesinin hafızalarında kaydedildiğini bilmek bu ehl-i dünya Sahabilerini menfi meyillerinden vazgeçirmeye yeterdi.. Eğer denilirse ki okuma yazma oranı çok düşüktü.. Allah'ın ve Resulü'nün emriyle bu bir seferberlik haline sokulabilir ve Peygamberliğin son yılları bu iş için yoğunlaşmaya ayrılabilirdi. Yazıya kabiliyeti olmayan için de hıfz kampanyasına ağırlık verilirdi. Özellikle de imamet ile ilgili ayetler veya tahrif edilme tehlikesi altında olan diğer ayetler en başta ezberletilirdi.. Humeyni teorisini Kuran'ın cemedilmesi ve çoğaltılmasının Resulullah'tan sonra yapıldığı Kur'an tarihi üzerine kurmuştur. Oysa Allah için böyle bir mecburiyet yoktu. Resulullah hayatta iken de bu işler yapılabilirdi. Hele ki indireceği bazı ayetlerin Kitaptan çıkarmaya meyilli bazı fesatçıların varlığını bilen Allah için!

http://www.haksozhaber.net/okul/ sitesinden 13.09.2013 tarihinde yazdırılmıştır.

Çok dehşet engiz bir durum var!

8. Netice: Şiilerde Kur'an'ın tahrif edildiği inancını baskın bir inanış olarak mezhebin geneline teşmil etmesek te, bazı mezhep alimleri için kesin bir hakikat ; bazıları içinse

Eğer imamet, imanın şartlarından biriyse, neden Allah bu kadar mühim bir hususu bir defa olsun Kur'an'da açıkça zikretmedi?

Yukarıda, Ebu'l-Hasan Ali en-Nedvi ve Said Havva'nın, Humeyni'nin küfrüne delil olarak alıntıladıkları ifadelerin, Bektaşi taktiklerine başvurmadan, yapılacak doğru bir tercümesi bundan ibaret. Şimdi iki tercüme üzerinde insafla düşünelim: Yukarıda verdiğimiz tercümeden Kur'an'ın tahrif edilmiş olduğu iddiası çıkarılabilir mi? Evet, aynı kitap, aynı sayfa ve yakın ifadeler. Fakat tam bir Bektaşi taktiği var: Tahakkuk etmeyen bir şart cümleciği olan imamın ismi sarih olarak Kur'an'da yer almış olsaydı varsayımından sonraki çıkarırlardı, tahrif ederlerdi., fiillerinin de tahakkuk etmedikleri gayet açık bir husus iken, şart cümleciğini attıktan sonra zaman kiplerini de çıkardılar, tahrif ettiler şeklinde değiştirmenin mazeretini bulmak mümkün görünmüyor. En-Nedvi Farsça bilmiyor muydu? Said Havva ondan alıntılayıp Humeyni'nin küfrüne ferman çıkarırken Allah için bir endişe duymadı mı? Bu kabil soruların müspet-menfi cevaplarını aramanın bu safhada bir yararı olamaz. Bunlar, kendilerine itimat eden binlerce insanı iğfal ettiklerinin farkında oldular mı acaba? Bilemiyoruz. Fakat İslam Aleminde cehaletin ve kör taassubun körüklediği böyle sayısız ihtilaf ve iftiraların varlığı bir gerçek. Herhalde bütün bunları, ümmetimin ihtilafı rahmettir teranesiyle izah etmek mümkün görülemez. Tenkit başka bir olay, iftira başka bir olay.. Ve sonuçta karlı çıkan taraf batılın temsilcileri ve emperyalizm olmaktadır... Akıl sahipleri okuyup ibret almalılar.. Ebu Kevser

zihin karışıklığı şeklinde resesif gen olarak tarihten günümüze tevarüs edilegelmektedir. Humeyni'nin mezhebin en güvenilir hadis kitabı olan ve kendisinin de?Kafi adlı değerli kitap? , ?Kafi-i Şerif? , olarak tavsif ettiği el-Kafi'de geçen ve Kur'an'ın tahrif edildiğini ifade eden bir çok rivayetten ne ölçüde sıyrılabileceği bir yana ; bu fikirleri zihin karışıklığına veya mezhebin çetrefilli yoluna örnek olarak sunulabilir..

Delil: Humeyni'nin Keşfu'l-Esrar isimli Farsça eseri.

Müddea aleyh: Ayetullah Humeyni.

niyetlerinin tahakkuku için bir vasıta edinen o insanlar?ın topladığı ve çoğalttığı ve resmi nüsha olarak elimizde bulunan bu Kuran'a nasıl güvenebiliriz? İçinde eğer imamın ismi olsaydı bu ismi tahrif etme azminde olan bu insanların Kuran'dan beğenmedikleri başka ayetleri çıkarmadığına kesin delil nedir?

Dehşet engiz ki ; hem de ne dehşet engiz!

c-Humeyni'ye göre İmam'ın ismi Kur'an'da olsaydı, Hz. Ebu Bekir ve Hz. Osman zamanındaki cem ve çoğaltma kurulu tarafından orada bırakılmayacaktı.. Bu nedenle Allah onun ismini ayette açıklamadı. Bu kısım İmam ve onun mezhebindeki Şiiler için belki mezhep doktrinleriyle paralellik kurduğu için sempatik karşılanabilir.. Ancak bu mantık herhangi bir ateist, müsteşrik, islama düşman ehl-i kitap v. s. için aksi yönde tam bir delil/itiraf niteliğindedir. Bu mantık karşısında Kur'an'ın Allah kelamı olduğuna inanmayan ateist, islam karşıtı ehl-i kitab elini ovuşturup?işte biz de bunu savunuyoruz? demekten kendini

burada eleştiri oklarına hedef yapılan kişiler başta Hz. Ebu Bekir, Hz. Osman ve Hz. Ömer olmak üzere Ashab-ı Kiramın -Şii kitaplarına göre Hz. Peygamber'in vefatı sonucunda küfre düşmeyen ve kendilerine güvenilebilecek olan bir kaçı haricindeki- hepsidir.. Bu yaklaşıma göre şöyle dehşetül vahşetül engiz bir soru akla gelmektedir: ?Kur'an'ı yalnızca fasit

b- Kur'anın resmi nüshası (Çünkü her ne kadar tahrif edildiğine dair bazı rivayetleri bazı hadis ve tefsir kitaplarında nakletseler bile Şia herhangi bir Kur'an versiyonu öne sür memiştir) bu ölçüde dünyaya hırsla bağlı kişilerin kolektif çalışmasıyla oluşturulduğu bilindiğine göre, bu Kur'an'ın tahrif edilip edilmediğine dair koyu bir şüphe bulutu zihinleri kaplayacaktır.. Bu paragraf yazarın algısının tersine Ruhullah Humeyni'nin Kuran'ın tahrif edildiğine dair şüpheleri bertaraf eden bir yazısından ziyade acabaları, soru işaretlerini çoğaltan bir yazıdır.. Belki İmam öyle demek istememiştir ve gerçekten de bu yazının sınırları dahilinde onun Kuran'ın tahrif fikrine sahip olmadığını da söylemek mümkün olacaktır.. Ancak Humeyni'nin Kur'an'ın tahrif edilmediğini ispat ettiği söylenen bu yazısı yeni/kuvvetli şüpheler oluşturmuştur..

İmanın şartlarının tamamını nüzul edemeyen bir İlah tasavvuru bu dinin inananlarını, dinsizlere karşı gerçekten zor durumda bırakır.. Öte yandan, Humeyni böyle söyleye dursun Tabersi'nin Tanrısı yine de bir deneme yapmıştır: bkz: http://www.irantehlikesi.com/?p=354

Yazının aslı için bkz : http://www.haksozhaber.net/okul/article_print. php?id=193

Görüldüğü üzere, her iki müellifin de kaynağı Farsça Keşfu'l-Esrar kitabıdır. Yalnız Said Havva bu esere doğrudan başvurmamış, Ebu'l-Hasan Ali en-Nedvi'nin Arapça tercümesine istinat etmiştir. Fakat o alıntılamayı da motamot yapmadığı hemen görülmektedir. Peki işin aslı nedir? Farsça Keşfu'l-Esrar'da, gerçekten, Arapçası yukarıdaki gibi olan bir iddia geçmekte midir? Elimizde, Ebu'l-Hasan Ali en-Nedvi'nin tarifine uygun, yani aynı baskı olduğu anlaşılan Farsça bir Keşfu'l-Esrar kitabı var. Kitap, gerçekten basım yeri ve tarihi konusunda bir bilgi ihtiva etmemekte, kapağında ise imam Ruhullah Musevi el-Humeyni'nin te'lifi olduğu yazılmaktadır. Ve 114. sayfasında da En-Nedvi ve Said Havva'nın alıntıladıklarına benzer ifadeler yer almaktadır. Fakat çok dehşet engiz bir durum var!.. Önce Keşfu'l-Esrar kitabının konusu hakkında özet bir bilgi verelim, sonra da o dehşet engiz durumu izah edelim. Keşfu'l-Esrar, Humeyni'nin 1943'lerde te'lif ettiği bir kitap. Eser; 1945'te Fedaiyan-ı islam tarafından öldürülen ve 1930-1940'ların önde gelen aydınlarından biri olan Ahmet Kesrevi'nin talebelerinden biri tarafından yazılan Binlerce Yıllık Esrar adlı kitaba cevap olarak yazılmıştır. (Güçlenen İslam'ın Yankılan, John L. Esposito, s. 175-76, istanbul, 1989, Yöneliş Yayınları) Eser bir polemik kitabıdır. Tenkit edilen kitap ve yazarın ismi verilmemekle beraber yer-yer tenkidi görüşler alıntılanarak şii bakış açısıyla cevap verilmektedir.

Haksöz dergisi/Haksözhaber'deki Humeyni'yi savunan yazının eleştirisi

2. Görülüyor ki Ayetullah Humeyni bir taşla 2 kuş birden vurmuştur: