Gözlerine sokulup

Ağrımamalı lacivert sözcükler

Suçlu tutkuları

Bahara gülümsemekti,

Ve öyle bir an geldi ki tükendi sözler.. Suslar çoğaldı. Anlam uzaktan bakıyordu artık ikimize. Gece zifir gibi karardı. Yine yenilmenin, yine yanılmanın o ezici gülümseyişi.. Suçlu aramıyorduk. Suç da yoktu zaten. Olması gereken gibiydi her şey. Olamayacağını anladığımız andaki sitem de gereksizdi. Ürkek sözcükler çarpıyorken duvarlara öldürmeyecekti ama, yok da sayılmayacaktı içimin uçurumundan aldığım o yara..

Seni bulup bulup kaybediyorum.

Geçmişe gönül koyup,

Kırgın bir veda. Hırpalanmış birkaç söz.. bir ateş böceği gibi yanıp sönmüş lirik bir tebessüm. Sesin uzak limanlar kadar uzak.. Adressiz mektuplar kadar sahipsiz ellerim. Yok saymalıyım hepsini.. Bir sigara dumanıyla savrulmalı beklentiler. Ve bir tren istasyonunun gri mahzunluğuna gömülebilmeli tüm gidenler. Kızmadan, Yaralarımızın kabuklarını kanatmadan?Bu kırmızı işkenceyi daha da uzatmadan.. Olması gerektiği kadardı her şey.. Olmasını düşlediğimiz ise artık hiç olmayacaktı?

Eninde sonunda tenhalıktır içimizde büyüyen, öğrenmeliyim..

çok güzel yazmışsın dabulyu..

benimle gelirmiydin..

Suya söylemeliyim artık sözlerimi

Ve gidiyorum?

Kiraz küpeli, kırmızı ayakkabılı küçük çocukları silmeliyim zihnimden

Tükendi sözler. Tuhaf bir karşılaşmanın aykırı iki yüzü? kağıttan gemiler batmaz diyen çocuklara inanmışlığım.. düşlerdeki uçurtmaların ipi kopmaz sanmışlığım. Her daim karşılığını bulacak sandığım ses. Ve içimi acıtmasından tuhaf bir keyif aldığım nefes.. Hepsini yok saymalıyım.. Dağınık bir yatak gibi kalmalı geçmiş. Artık toplamak için uğraşmadan.. Savaşmadan kendimle. Yormadan.. yorulmadan..

evet guzel yazmışsın

Yıldızlara asılıp

Elveda hüzün veya

bazen dağınıklık iyidir

Sen değildin yangın gibi tutuşan

Seni yaşamak, bir kararsızlıktı,

verirmiydin...

Kalbimi bir defter gibi yazıp çizip

Kanımı dinamitleyen o acemi telaşı yok saymalıyım

Ben değildim bulduğun yanılma

toplamaya çalıştıkça karışır herşey

Sürdü hep aynı düş, hep aynı yorum

gelirdim:))

biliyorum ki sonraları içindir pişmanlıklar...

akla zarar bakışların... kalbe ziyan gülümseyişin...

Bir kez başlayınca estikçe esti...

İçli bir türküye sığınmaktı,

seni diliyorum..

Şimdi duraklarda her akşam üstü

Yok saymalıyım geleceği..

İlkin rüzgar değil sanki nefesti,

Ve gidenler hatırlanmamalı

Ve baharı

küfretmek şimdiye..

Kanayan sözcükler bırakmaktan vazgeçiyorum

Sonra bir upuzun karanlık bastı.

süper yazı

Susmalıyım

edebi yönün iyi

Merhaba hüzün demekti,

bu konu başlığı süper olmuş ama "belkide" kelimesi fazla bence, geçmiş geçmişte olduğu gibi kalır zaten

olmayan zamanı çalacağımı bilsen...

Unutmalıyım

Seninle göz göze gelmekti.

gel deseydin gelirdim çağırdın da ben mı gelmedim:))

bir öpüşlük zaman dileneceğimi bilsen..

çarem sensin.. çaresizim..

bedelleri peşin ödenen bu günahı sahipleniyorum..

sonraların öncesindeki eziklik..

Her sabah uyandığımda

Bir sokak lambasından süzülen ışık gibi

Çiseleyen sonbaharda ıslatmaktı,

Bu şehirden çekip gitmeliyim

Kızkulesine bırakıp kırgın düşlerimi

olmazı istiyorum..

didiklemeye gerenk yok, yinede güzellikleri düşünün geçsin gitsin;)

Tuhaf bir karşılaşmanın tedirgin iki yüzü.. Acabalar, belkiler, imkansızlar arasındaki med-cezirler?Söylenen her sözün söylenecekler arasına ilmek ilmek düğüm atması.. Yani alışma, yitip gitsin istemediğin bir alışkanlık? Hep büyüsünün bir anda kaybolacağına inandığım, yanılmaktan, incinmekten ve kırmaktan ürktüğüm.. Sesinin kadifesine sarılıp uyuduğum, uyandığımda buna alışıyor olmaktan dolayı kendimi suçlu bulduğum?

Ya da susmalıyım bir ömür boyu