Çocuğun sözlerine hayran kalan İmam, ağlamaya başladı ve talebelerine:

"- Ya İmam! Verdiğiniz fetvaya göre şu ufacık leke namaza mani bir kir değil; ne diye zahmet çekip onu gidermeye çalışıyorsunuz?"

Birgün Ebu Hanife Hazretleri çamurda yürüyen bir çocuğa rastlamıştı. Ona merhamet ve şefkatle tebessüm ederek:

İşte büyük olsun küçük olsun kullara ve Hakk'a karşı bütün mes'uliyetleri ebedi alemde birer memnuniyete dönüştürecek olan yegane düstur!..

"- Ey İmam! Benim düşmem basittir, düşersem yalnız ben zarar görürüm. Fakat asıl siz dikkatli olunuz. Zira eğer sizin ayağınız kayacak olursa, size tabi olup peşinizden gelenlerin de ayağı kayar ve düşerler ki, bunların hepsini kaldırmak da oldukça zordur." dedi.

"- O fetva, bu takva!.."

Hazret-i İmam buyurur:

"- Evladım, dikkat et de düşmeyesin!" dedi.

"Şayet bir meselede size daha kuvvetli bir delil ulaşırsa, o hususta bana tabi olmayınız. İslam'da kemalin alameti budur. Bana olan sevgi ve bağlılığınız da ancak bu şekilde ortaya çıkar..."

Çocuk da, zeka ve basiret parlayan gözleriyle İmam'a döndü ve kendisinden pek de beklenmeyecek şu ibretli mukabelede bulundu:

Hak yolunda ön saflarda bulunmak hem bereketli, hem de mes'uliyetlidir. Zira önde bulunanların, güzellikleri etraflarına tesir ettiği gibi yanlışlık ve çirkinlikleri de etrafları tarafından doğru telakki edilerek taklid ve uygulanmak suretiyle şuyu bulur. Onun için İmam-ı Azam gibi din büyükleri, verdikleri fetvalarda bu hassasiyete riayetin yanında yaşayışlarını da hep takva ölçüleri içinde sürdürmüşlerdir. Nitekim bir defasında elbisesindeki çok ufak bir kiri temizlerken kendisini görenler sorarlar:

HİSSE: