?arkadaşlar bilgisayarınızın ses düğmesini kontrol edin. Bence feyk:) ses bilgisayardan geldi bence?

Az sonraaaa...

Ellerine baktı, tırnaklarına... Ne kadar da bakımsızdı. Oysa çok severdi tırnaklarını. Bakardı, ojesiz kalmamışlardı hiç. Ayağa kalktı, aynanın karşısına geçti. Saçlarına dokundu, oradan yanaklarına, dudaklarına... Kendini tanımakta güçlük çekiyordu. Altı ay boyunca ne olmuştu da bu kadar zayıflamış ve sararmıştı? Asıl soru, altı ay nasıl geçmişti?

Kahvesini yudumlarken gece yaşadıklarını anlatıyordu. Arkadaşı boş gözlerle dinliyordu onu ama ilgisini de çekmişti.

?Geliyorum tabi, babamı da yerime öp. Uyanık kalma sen yat uyu.?

Ninesini düşündü, beyaz saçlarını, buruş buruş ellerini, eşarbını... Çayı hep ninesi demlerdi. Başkasının ne haddine çay demlemek o varken. Peh!

?Gök gürleyecek?

Başlığı açtı ve olanı yazdı. Nasıl korktuğunu ve tesadüfe çok şaşırdığını yazıyordu. Cümlesini tamamladı, gönderdi. Kahvesinden bir yudum aldı. Bir anda kahve boğazında düğümlendi, başından kaynar sular döküldü sanki. Diğer yorumlar gözüne ilişmişti. Elleri titriyordu. Ne yapacağını bilemiyordu. Yorumları tek tek okuyordu.

Sofrayı topladı, bir bardak çay aldı. Televizyoınun karşısına kuruldu. Diziyi izliyordu ama bir türlü konsantre olamıyordu. Aklı hala sitedeydi.

Bilgisayarı kapattı. Çok korkmuştu ama bir yandan da kendine gülüyordu. Sonra düşünmeye başladı. Bu nasıl olabilmişti diyordu. Diğer üyeler de duymuştu sesi ve bazıları iyiden iyiye korkmuştu. Aklına hemen arkadaşını aramak geldi ve telefonu aldı, aradı. Durumu anlattı. Arkadaşı isteksiz dinliyordu onu. Siteyi açmasını ve yorumları okumasını istedi.

"Ninem?"

Özeline gelen bir kaç tane mesaj vardı. Açtı okudu. Kendi durumunda olanlardan gelmişti. Diğerleri de durumu anlamaya çalışıyordu ama nafile. Hepsine cevap yazdı. Bir açıklaması olmalıydı. Sorabileceği birileri var mı diye düşündü. Aklına kimse gelmiyordu. İnternette benzer olaylar var mı diye araştırmaya koyuldu. Hiç bir şey yoktu. Siteye tekrar girdi. Gözleri fal taşı gibi açıldı. Aynı üye bir başlık daha açmıştı:

Yorumları okudukça daha da meraklanıyordu. Çok fazla yorum yazan bir üyeye mesaj attı. Cevabı okuyordu ama işine yaramamıştı. O da hiç birşey anlamadığını yazmıştı.

"senin fikrin varsa sen yaz kardeşim. bizde senin gibiyiz işte"

"biri bizi fena kekliyor abicim"

Otobüs hareket ettiğinde heyecanlandı. Bir yıldan fazla olmuştu memleketini görmeyeli.

?Geliyor musun haftaya? Ne güzel bak, baban da sevinecek.?

"Hı hı... Artık kabus görmüyorum."

"Peki nasıl olduğunu anladın mı sen?"

"Aman boş ver beni. Aynı şeyler işte. Sen anlat bakalım. Dün gece rahat uyudun mu?"

Nine Tonya'nın yaylalarını engin bulmuştu artık. Daha da yukarıya çıktı dedi annesi. Küçük mavi gözleri dağlara döndü birden. Yaylalara... Yağmuru hatırladı, sobayı, ninesinin küfürlerini, anlattıklarını... Gözünde canlandı hepsi, koca bir fotoğraf oldu önce, sonra bir yağmur damlası olup aktı yanaklarına...

?Falcı mısın nesin yaw?

Karadenizi ve yeşil dağlarını...

?Arkadaşlar hepimiz mi aynı şeyi duyduk?

Yatağında uzanmış göğsüne bakıyordu. Ne kadar da derin nefes alıyordu. Sanki Dünya'nın bütün oksijenini ciğerine cekiyordu, altı ay boyunca hakkını biriktirmişti. Şimdi de fazla fazla kullanıyordu.

?Ben de öptüm annecim. İyi geceler.?

Tekrar internet sayfalarının arasında gezinmeye başladı. Bir taraftan türlü düşüncelere dalıyor, diğer taraftan site site geziyordu. Kahvesinin bittiğini fark etti. Kalktı mutfağa geçti. Suyu tekrar ısıttı. Kahvesini hazırladı.

"Oh çok şükür. Bir de onu çekemezdim bu sitresin üstüne."

?Bu nasıl tesadüf ya?

?İyi oldu aradığın anne. Haftaya izin aldım. Söylemeyi unutmuştum iyi ki aradın.?

"Ne sen sor ne ben söyleyim Hacer. Dur şimdi kendime gelmeye çalışıyorum. Müdür sordu mu beni"

"O kadar ilacı bana dayasalar hayal kuramam be."

"Kazma mazma ama prenses gibi bakıyor bana kızım."

"Aman yok, çekemem senin kazma sevgilini şimdi."

Kendine geldi tekrar. Dizi bitmişti ve farketmemişti. Gülümsedi kendikendine ve kanalları karıştırmaya koyuldu. Gözü tekrar bilgisayara ilişti. Açmaya karar verdi. Önce bir bardak çay aldı, sonra bilgisayarın başına geçti.

?Kardeş bu nasıl tesadüf yuh?

Başlığı açmaya cesareti olup olmadığını düşünmeden, bilinçsizce tıkladı. Birden pencerelerin hepsi açıldı. Büyük bir gürültüyle... Kitaplar havada uçuşmaya başladı. Şoka girmişti sanki. Çığlık atmaya başladı. Zor da olsa ayağa kalkıp pencereye uzandı. Pencere açıktı ama boşlukta kendi yansımasını gördü. Korkudan dili tutuldu, dondu kaldı ve yere yığıldı.

"Ben ilaçlarımı bir haftadır almıyorum."

?Tamam kızım. Öptüm yanaklarından, anasının kuzusu.?

Dışarı çok soğuktu. Camlar buğuluydu. Pencereden dışarı bakmak istedi. Camın buğusunu elleriyle sildi. Sokağın karşısındaki market hala açıktı. Ne tuhaf diye düşündü kendi kendine. Bu saate kadar çalışıyorlar diye mırıldandı. Perdeyi kapatıp oturma odasında gezinmeye başladı. Evini çok seviyordu. Atandığında buraya taşınmıştı, ilk göz ağrısı, kendine ait tek dünyaydı burası. Bir oda bir salondu ama genişti. Oturma odasını hayallerindeki gibi döşemişti. Sade ama göz alıcıydı.

"Evet. Her şeyi çok net hatırlıyorum artık ve beni rahatsız etmiyor."

"Sus!"

"Bitti ama ben de bittim."

Saat sabahın dördü olmuştu artık. Yatmalıyım diye düşündü. Yatağına gitti, yorganı başına kadar çekti ve gözlerini sımsıkı kapattı.

Telefonu kapatırken içini bir ürperti aldı. Saat çok geç olmuştu ama uykusu gelmiyordu bir türlü. Sesi duyan diğer üyelere mesaj atmaya karar verdi. Siteye tekrar girdi ve başlığı açtı. Uzayıp giden yorumları okumaya başladı.

"Gelmedi ki kereste."

Arkası yarın...

"Ne kadar dolmuşsun öyle..."

"Çok korkmuşsun belli. İstersen bu akşam bende kal."

Bilgisayarının başına döndü tekrar. Sürekli takip ettiği siteye girdi. Sitenin üyesiydi. Fazla arkadaşı yoktu sitede ama zaman çok güzel geçiyordu. Forumda bir başlık dikkatini çekti:

"Hadi hadi. Bu ne hal böyle? Savaştan çıkmış gibisin."

"Hayırdır kız, gece uzundu galiba"

"Tamam."

Kan ter içinde gözlerini açtı. Kabus olduğunu anladığında çok rahatladı. Saate baktı ve hızla yataktan kalktı. İşe geç kalıyordu.

"İki kişilik. Bitti mi mesai?"

Otogarda bir sevinç bir sevinç. Sivri enişteye bak sen tulumu nereden buldu ki? Çok mutlu oldu, herkes oradaydı. Annesine sımsıkı sarıldı, babasına, halasına, eniştesine, hayırsız ablasına bile... Hatta onun sivri kocasına da...

"Tek kişilik istedim de de yolayım saçlarını."

"Neyse canım, boşver."

"İyiyim ama yemek çok kötüydü. Dışardan istedim gelir az sonra."

"Hayal ürünü olan bir şeyin nesini anlatayım. Yemek geldi!"

Hastaneden çıkarken heyecanlıydı. İlk geldiği günü hatırlamıyordu ama bir kaç defa rüya görmüştü. Hastaneye tam da şu kapıdan girmişti. Oradan yukarı çıkarmışlardı. En azından rüyasında böyle olmuştu.

6 ay sonra...

"Neden koridordasın canım. İçeri geçelim hadi."

"Tartışmayın be öffff. Ne olduğunu anlamaya çalışıyoz burda."

Sekiz gün geçti ve heyetten geçti. Annesinden yalnız çıkmak istediğini ve gelmemesini rica etti. Zaten ilk olarak memleketine, annesinin yanına gidecekti.

Dışarı soğuktu ama ev sıcacıktı. Yemeğini hazırladı, masayı kurdu, televizyonu açtı ve sofraya oturdu. Bir taraftan da bilgisayara bakıyordu. Acaba sitedekiler olayı çözmüş müydü? Çok merak ediyordu. Sonra yemeğin tadını çıkarmaya karar verdi. Ton balıklı salata, makarna ve domates çorması vardı menüde. Sevdiği dizi de başlamıştı. Birden keyfi yerine geldi. Yemeğin üzerine bir de çay demleyecekti. Ne de olsa Karadenizli'ydi, çaysız olmazdı.

Soru sormaktan vazgeçti. Yatağına tekrar döndü ve gözlerini kapattı.

Başlığı okudu ve bir den gök gürledi. Çok şiddetliydi?

"Rüzgar"

?Başlık sahibi açıklama yap sana arkadaşım. Psikopat mısın nesin?

?İyiyim anne, hayırdır inşallah? Bu saatte korkuttun beni.?

Hemen siteyi açtı. Başlığı buldu ve açtı. O kadar çok yorum vardı ki hepsini okuması mümkün değildi. İçlerinden bir tanesi dikkatini çekti.

?Kızım nasılsın?

"Kızım okudum da bunlar bildiğin net şakaları işte. Ne var bu kadar büyütecek?"

Yemeğini iştahla yedi ve hemşiresini uğurladı. Evini özlediğini düşündü. Kanepesini, o çok sevdiği yastıklarını ve mutfağını... Olanları unutmak için hiç çaba göstermemişti aksine neler olduğunu anlamaya çalışıyordu. Hastalarla gizli gizli bu konuyu konuşuyordu hep. Dinleyenler ona inanıyordu ama sanki çok olağan bir olaymış gibi yaklaşıyorlardı. Belki bu yüzden artık kendine de normal geliyordu. Ara sıra aklından bir hastanenin sinir hastalıkları katında olduğu geliyordu ama artık burası da onun için sıradan bir yerdi.

Bilgisayarın başına geçti. Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Kahvesini yudumluyordu. Önce her zaman girdiği siteyi açtı. Rutin kontrollerini yaptı. Ertesi gün mesaisi vardı ama az uyumaya alışmıştı. Hem en büyük eğlencesiydi internet. Telefonu çaldı, irkildi. Arayan annesiydi, merakla açtı telefonu.

"Ne oldu kız?"

?Lan olum bu ne şak mı?

"Balık."

"Arkadaşlar sabaha kadar kabus gördüm"

"Yatlara katlara çekilmez o salako be."

"Yoğundu değil mi?"

Biraz iş biraz dedikonu derken akşam oldu. İş çıkışında arkadaşı ısrar etse de kabul etmedi.

"Bunun üzerine o kabusu da görünce evden nasıl çıktığımı anlamadım."

?Yok kızım bir şey. Seni rüyamda gördüm. Merak ettim aradım işte.?

Hemşirenin yaklaştığını görünce rahatladı. Seviyordu onu. Dinlemeyi seven biriydi ve samimiydi.

Tonya...

"Anlatacak mısın bana?"

Arabasına bindi ve şehirde gezinmeye başladı. Hiç alışamamışdı, sevememişti şehrin sokaklarını ama bu sefer farklıydı. Onun için sığınak gibiydi caddeler.

"Aslı sen ne yaptığının farkında mısın?"

"Nasılsın bu gün?"

Gözleri diziye bakıyordu ama aklında başka şeyler vardı. Önce gök gürültüsünü düşündü. O sesi... Şiddetini, ışığı ve diğer üyelerin yazdıklarını. Sonra çocukluğunu aklına getirdi. Yağmur eksik olmazdı memleketinde. O çok severdi yağmurlu havaları. Çünkü yağmur demek evde oturmak demekti. Bahçede çalışmaktan yırtmak demekti. Sonra sohbet demekti. Çok yağmur olduğunda ninesi sobayı yakar kardeşleri, kuzenleri bir araya toplar onlara hikayeler anlatırdı. Ne kadar da severdi hikaye dinlemeyi.

"Lütfen, bak ben iyiyim tamam mı? Ayrıca dilekçe yazdım. Heyete girmek için."

?Ses tamam da ışık neydi o zaman? Ben korkmaya başladım arkadaşlar?

Dışarıya çıktı ve ilk iş olarak karşıdaki kafeye girdi. Pencereden bu kafeyi seyre dalardı. Şimdi de kafeden kaldığı odanın penceresini seyre daldı. Odadayken neler düşündüğünü hatırlamaya çalıştı. Bir çay içti, bir tane, bir tane daha... Düşüncelere o kadar çok dalmıştı ki öğle saatini geçtiğini fark etmedi. Acıktığını hissettiğinde saati farketti. Hesabı istedi.

"Ne istedin?"

"Yok be öf sende..."

"Anlamadım! Deli misin sen!"

Bir saat kadar dolaştıktan sonra eve gitmeye karar verdi. Önce markete uğradı haftasonu alışverişi yapacaktı. Evin karşısındaki markete girdi. Alışverişini tamamladıktan sonra görevliye, dün geceki gök gürültüsünü duyup duymadığını soracak oldu ama son anda vaz geçti. Marketten çıktı eve girdi.

"Arkadaşlar bu şaka değilse ne o zaman fikri olan yokmu koca forumda"

Otogara gitti otobüsün kalkmasını beklerken neden evine uğramadığını düşündü. Belki de cesareti yoktu. Nasıl bir manzarayla karşılaşacağını bilemiyordu, ondandı belki de...

"Bilgisayarın sesi açıktır. Farketmemişsindir"

Sol dizinde inanılmaz bir ağrı vardı. Eğilip bakmaya çalıştı ama nafile, başını bile kıpırdatamıyordu. Kalbi öyle atıyordu ki sesini bile duyabiliyordu. Ağrı arttıkça artıyordu. Artık dayanamıyordu, neredeyse çığlık atacaktı. Neden sonra başını eğmeyi başardı ve diz kapağına baktı. Büyük bir yara vardı ve gittikçe de büyüyordu. Gözlerinden yaş dökülmeye başladı. Neler olduğunu anlayamıyordu bir türlü. İmdat diye bağırabildi.

Bir taraftan yorumları okuyor diğer taraftan titriyordu. Elindeki kupayı sımsıkı tuttuğunu fark etti. Masaya bıraktı. Ne yapacağını bilmiyordu. Şaka mıydı? Şakaysa eğer nasıl olmuştu bu. Bir an dışarı bakmayı aklına getirebildi. Korkarak ve yavaş adımlarla pencereye doğru yürüyordu. Perdeyi sıkı sıkı tuttu. Korkudan dişleri kenetlenmişti. Perdeyi araladı. Donmuş gözlerle sokağa bakıyordu. Her şey normal görünüyordu. Pencereyi açtı. Gökyüzüne baktı. Hava kapalıydı ama yağmur havası değildi. Pencereyi hızla kapattı. Korkusu hala geçmemişti. Bilgisayarın yanına gitti. Diğer yorumları okuma başladı. Hepsi aynı şeyi duymuştu. Başlık sahibine mesaj atmaya karar verdi, denedi ama mesaj kabul etmiyordu.

Hızla giyindi, evden çıktı. Arabasına binerken gece yaşadıklarını düşünüyordu. İşyerine ne zaman geldiğini farketmedi. Hızla binaya girdi ve masasına oturdu. Mesai arkadaşları şaşkın bakıyorlardı ona. İlkdefa makyaj yapmamıştı ve çok bitkin görünüyordu. Yan yana çalıştığı arkadaşı muzip bakışlar attı.

"Dalga geçme. Gerçekten. Hem..."

"Ya dur anlatıcam az sonra. Bir soluklanayım önce. Hem hani kahve?"

"Başlık sahibine mesaj da atamıyoruz arkadaşlar"

"Yoğunluktan değil kız. Ceyda cadısı buradaydı gene refakatçi olarak. Bir dakika boş bırakmıyor yelloz. Zırt zil, ne vardı? Şunları getirdim nereye göstereyim? Zırt zil, buyrun, bacağı neden bu kadar yukarıdaymış. Falan filan. Hasta olan Murat abi, adamın gıkı çıkmıyor ama kadın her şeye maydanoz. Ay fenalık geldi gene."

ödüm bir tarafıma kactııııııı

Hastane koridoru her zamanki gibi tenhaydı. Ellerini birleştirmiş koridorun sonuna boş gözlerle bakıyordu. Bir taraftan birilerinin gelmesini bekliyor, diğer taraftan sıkıntıdan sağ ayağını sallıyordu. Üzerinde beyaz bir eşofman, ayağında ise terlik vardı. Tırnakları uzamıştı ve bakımsızdı. Saçları kısacıktı. Yüzünde gergin bir ifade vardı. Kaşları çatık, gözleri kısılmıştı.

"Yani her şey yoluna girdi diyorsun öyle mi?"

O yorumdan sonra benzer çok fazla yorum yazıldığını farketti. Bir türlü anlam veremiyordu. Korkmaya başlamıştı artık.