Rabbimiz Nisa suresinde buyurmuştur ki :"Kim Allah'a ve Resul'e itaat ederse, işte onlar Allah'ın kendilerine nimet verdiği peygamberler, Sıddıklar, Şehidler ve Salihlerle beraber olurlar.."

çaycı peygamberlikten sonra en üstün makam şehitliktir

Bir müslüman gerek ihtiyaç yüzünden ve gerekse yatırımlarını büyütmek, daha fazla mal alarak cirosunu arttırmak gibi amaçlarla borçlanabilir. Ödeme gücünü aşmayacak şekildeki borçlanmalar bir sakınca doğurmaz. Nitekim Hz. Peygamber de zaman zaman ihtiyaç yüzünden borçlanmıştır. Mesela, bir Yahudi?den veresiye buğday satın almış ve zırhını rehin olarak bırakmıştır.( Buhari, İstikraz, 1, Büyu?, 14, 33, 37, 88, Selem, 6, Rehn, 1; Müslim, Müsakat, 124-126) Yine bir bedevinin Hz. Peygamber?de üç yaşlarında bir deve alacağı vardı. Bu hayvana denk olanı bulunamayınca, onun yerine daha değerli olanın verilmesini emir buyurdu. Bundan çok memnun kalan bedevi şöyle dua etmiştir: ?Sen bana hakkımı en güzel şekilde verdin. Allah da sana mükafatını eksiksiz versin!?( Buhari, Vekale, 5, 6, İstikraz, 13, 67, Hibe, 25; Müslim, Müsakat, 122)

mehrimet

Ödemek niyetiyle borçlanan kimseye Cenab-ı Hak yardımcı olur. Ebu Hüreyre? ?ın naklettiği bir hadiste şöyle buyurulur: ?Kim ödemek niyetiyle borçlanırsa, Allah onu bu borcu ödemeye muvaffak kılar. Kim de başkasının malını telef etmek niyetiyle alırsa, Allah onu telef ettirir, ödemeye muvaffak olamaz.?( Buhari, Zekat, 18, İstikraz, 2; İbn Mace, Sadakat, 11; A. İbn Hanbel, II, 361)

Yukarıya baktığın zaaman Rabbimizin Peygamberlerden sonra ikinci sırada Sıddıkları, üçüncü sırada şehitleri zikrettiğini görürsün..

Gerek borç olarak alınan ve gerekse veresiye mal almaktan doğan borçların vadesinde ödenmesi gerekir. Ancak karz-ı hasende alacaklı dara düştüğü takdirde, alacağını vadesinden önce de isteme hakkına sahiptir. Çünkü çoğunluk fakihlere göre karzda vade şartı bağlayıcı değildir.

Not: Forumda yazmış olduğun saçma sapan yorumları görüyorum. Kasıtlı olarak mı yapıyosun yoksa cahilliğinden dolayı mı.. her ne nedenle yaparsan yap yaptığın yanlıştır...

Ödeme güçlüğü içinde olan borçluya gerekli kolaylık gösterilmelidir. Ayette şöyle buyurulur: ?Eğer borçlu darlık içindeyse, ona eli genişleyinceye kadar süre vermek vardır. Bilirseniz, borcu bağışlamanız sizin için daha hayırlıdır.?( Bakara, 2/280) Ancak ödeme gücü olduğu halde, borcunu vadesinde ödemeyen kimse alacaklıya zulüm yapmış olur. Hadiste şöyle buyurulur: ?Zenginin borcunu ertelemesi bir zulümdür.?( Buhari, Havale, 1, 2, İstikraz, 12; Müslim, Müsakat, 33; Ebu Davud, Büyu?, 10; Tirmizi, Büyu?, 68) Alacaklı bu varlıklı kimseden alacağını mahkeme yoluyla zorla alabilir. Servetini gizleyip borcunu erteliyorsa cezası Allah?a aittir. Ebu Hanife?ye göre, borçlu borcundan dolayı hapsedilmemeli, bir ödeme planı içinde ödemesi sağlanmalıdır.

Borçlanmada niyetin önemi Ebu Ümame ?ın naklettiği şu hadiste daha açıktır: ?Bir kimse ödeme için borçlanır, fakat borcunu ödeyemeden ölürse, Allah onun borcundan vazgeçer ve istediği bedeli vererek alacaklısını razı eder. Buna karşılık ödeme niyeti olmaksızın borçlanan kimse, borcunu ödemeden ölürse, Yüce Allah ondan alacaklıların hakkını alır.?( Kamil Miras, Tecrid-i Sarih Terc., 7. baskı, Ankara 1984, VII, 273)

Ancak bu dua ve sakındırmalar, İslam?da borçlanmanın caiz olmadığı anlamına gelmez. Borçlanmada ölçünün kaçırılmaması ve ödeme gücünü aşacak borç yükü altına girilmemesi istenir. Nitekim peygamberlikten sonra en şerefli makam olan şehitlikte, şehidin bütün günahları bağışlandığı halde borçlarının bunun dışında tutulması, İslam?ın kul haklarına ne kadar önem verdiğini gösterir.

Peygamberlikten sonra en yüksek Makam Sıddıkların makamıdır. Şehitler ondan sonra gelir.

Ayette şöyle buyurulur: ?Eğer borçlu darlık içindeyse, ona eli genişleyinceye kadar süre vermek vardır. Bilirseniz, borcu bağışlamanız sizin için daha hayırlıdır.?( Bakara, 2/280) Ancak ödeme gücü olduğu halde, borcunu vadesinde ödemeyen kimse alacaklıya zulüm yapmış olur. Hadiste şöyle buyurulur: ?Zenginin borcunu ertelemesi bir zulümdür.?( Buhari, Havale, 1, 2, İstikraz, 12; Müslim, Müsakat, 33; Ebu Davud, Büyu?, 10; Tirmizi, Büyu?, 68)