evde oturup çekirdek çıtlatırken, birden duyduğum bir müzik nakarınta gene onu bulmuştum kendimde..

de mal gibi olmuştum bir ağlayıp bir gülümseme psikolojimi bozmuştu.. duvara koşup bedenimi vurdum duvara bayıldım kaldım oracıkta..

telefondaki o idi, fırtınaöncesi sessizlik gibiydi sesi, hemen de gülümsemişti yüzüm..

sanki yılların öcünü alırcasına kırıyordu kalbimi, gözlerim dolmuştu, biraz önce bir sesine gülümseyen gözlerimi şimdi gözyaşı doldurmuştu...

doldurmuştu ki... bana söylediklerinin bir şaka olduğunu söyledi. Böylece benim tahammül sınırlarımı ölçüyormuş. Bu kez...

önce kelimelerle cümle oluşturma

mi acaba, hayır tabiki, onun gibi ben de ona oyun oynayabilirdim. neden olmasın diye iç geçirdim. sonra...

... derken aklıma en olmadık bir fikir geldi...

Fakat bu fikir başkalarına göre; yüksek sesle dillendirelemeyecek kadar müstehcen sayılabilirdi.

Taki onun bana sitem dolu sözlerini söyleyene kadar. Ne oldu bile diyemeden...

Sonra aniden telefonum çaldı...

Başlıklarımızı açarken büyük harf kullanmıyoruz.

birde tokat at iren :) haketti ama he bunu mahsus yapar gibi :P hiç güleceğim yoktu krize girdim anormal mi oldum ne... odunla vur böğrüne iren hanım.. saçını da çek..