"Namuslu ve hür kadınlara iftira atan, sonra da dört şahit getirmeyen kimselerin seksen değnek vurun. Onların ebedi şahitliklerini kabul etmeyin. Onlar fasıkların ta kendileridir. Ancak tövbe edip durumlarını ıslah edenler müstesnadır. Çünkü Allah çok yarlığayıcı, çok esirgeyicidir" (en-Nur, 24/4-5).

1- İftiracıya seksen sopa vurulacak

müthiş bir başlk...

Hz. Ebu Bekir kızına yapılan iftiraya karıştığı için Mıstah'a vermekte olduğu yardımı kesmişti. İftira cezası tatbik edildikten sonra Cenabı Hak:

İftira eden, pişman olur, tövbe ederse fasıklık vasfını üzerinden kaldırmış olur (M. Ali es-Sabuni, Kur'an-ı Kerim'in Ahkam Tefsiri, II, 107).

2- Şahitliği ebediyyen kabul edilmeyecek

Resulullah durumu bir de Ashaptan bazılarıyla görüştü. Bunlardan Hz. Osman, Üsame b. Zeyd, Zeyneb binti Cahş, Ümmü Eymen hep Hz. Aişe'nin tertemiz olduğuna şahitlik ettiler. Hz. Ömer, Hz. Aişe'nin nikahının Allah tarafından kıyıldığını hatırlatarak, Allah'ın temiz olmayan bir kadınla onu nikahlamayacağını söyledi. Yalnız Hz. Ali lehte olmayan bir konuşma yaptı ve Resulullah için kadının çok olduğunu belirtti. Bir de Hz. Aişe'nin hizmetçisinin sorguya çekilmesini teklif etti. Hatta doğru söylemesini sağlamak için onu tokatladı. Berire ise, hanımı hakkında iyilikten başka bir şey bilmediğini belirtti. Bunun üzerine Resulullah durumu bir de Ashab'a bildirmek üzere minbere çıktı ve bu konuda onların yardımını istedi. Ensardan Sa'd b. Muaz:

Münafıklar, hicretin beşinci yılı Şaban ayında, Necid bölgesinde, Müreysi suyu yanında konaklamış olan Mustalikoğulları kabilesine karşı düzenlenen sefere savaşın şiddetli geçmeyeceğini bildikleri için kalabalık bir şekilde katılmışlardı.

Bu sefer esnasında münafıklar, Mekkeli Muhacir müslümanlarla, Medine'nin yerlisi Ensar arasına fitne sokmaya da çalıştılar. Bunun için bölge ve kabile taassubunu kullandılar. Bir seferinde iki müslüman grubu birbiriyle kılıca sarılacak hale getirmiş, olay Resulullah tarafından kolayca önlenmiştir. Bu arada münafıkların reisi Abdullah b. Übeyy:

Hz. Aişe yolculuk dönüşü hastalandı ve annesinin bakması için baba evine gitti. Olanlardan tamamen habersizdi. Ne annesi ve babası, ne de Resulullah olanları kendisine duyurmadılar. Kendisi de Resulullah'ın soğuk davranışına bir mana veremedi. Bir gün Mıstah'ın annesi durumu kendisine açınca derin bir üzüntüye kapıldı ve günlerce gözyaşı döktü (Müslim, Tevbe, 56). Bu arada Resulullah kendisine durumla ilgili sorular sordu. Hz. Aişe ise, halini Allah'a havale ettiğini bildirerek karşılık verdi.

O iftiracılar buna dört şahit getirselerdi ya! Şahitleri getiremeyince de onlar, Allah katında muhakkak yalancıdırlar. Eğer dünyada ve ahirette Allah'ın fazl ve rahmeti üzerinizde bulunmasaydı, içine daldığınız o ifiradan dolayı, sizi her halde büyük bir azap çarpardı. Ortaya atıldığı zanları siz, o iftirayı dillerinizle birbirinize yetiştiriyordunuz. Hiçbir bilginiz olmayan şeyi ağızlarınızla söyleyiveriyor ve bunu kolay sanıyordunuz. Halbuki bu, Allah katında büyük bir vebal idi."

Bu ayetlerin inmesi üzerine Resulullah Hassan, Hamne ve Mıstah'a zina iftirası cezası olarak seksener değnek vurdurdu. Abdullah b. Übeyye'ye bu ceza tatbik edilmedi (Muhammed Rıda, Muhammed , Mısır 1357/1938, s. 303).

Sefer dönüşü ordu, geceleyin bir yere konakladı. Hz. Aişe ihtiyacı için ordugahın dışına çıktı. Döndüğü zaman, boynundaki Yemen boncuğundan dizilmiş gerdanlığının kopup düşmüş olduğunu gördü. Bu gerdanlığı Hz. Aişe'ye, gelin olduğunda annesi Ümmü Ruman hediye etmişti (Vakıdi, Meğazi, II, 428). Diğer kaynaklar gerdanlığı kız kardeşi Esma'dan emanet aldığını yazarlar.

"Sizden fazilet ve servet sahibi olanlar, akrabalarına, yoksullara, Allah yolunda hicret edenlere vermelerinde kusur etmesin. Allah'ın sizi yarlığamasını sevmez misiniz? Allah çok yarlığayıcı, çok esirgeyicidir" (En-Nur, 24/22) ayetini indirdi. Bunun üzerine Hz. Ebu Bekir:

"Ümmü Eyyub! Senin hakkında böyle birşey söylense kabul eder misin?" diye sordu. O,

"Vallahi ben, Allah'ın beni yarlığamasını elbette arzu ederim. Vallahi ben, artık bunu ondan hiç bir zaman kesmem" dedi ve Mıstah'a vermekte olduğu nafakayı vermeye tekrar devam etti (Buhari, Meğazi, 34; Tefsiru'l-Kur'an, 6; Müslim, Tevbe, 56).

İsmail KAYA

3- Allah'ın taatından çıktığı için fasıklıkla vasıflandırılacak.

İkinci konakta Hz. Aişe'nin devesinin üzerinde olmadığı anlaşılıp bir süre sonra genç bir askerin devesiyle geldiğini görünce, münafıklar bunu fırsat bilip dedikoduya başladılar. Abdullah b. Übeyy el altından bu dedikoduyu besledi. Müslümanlar bunun iftira olduğunu anladılar. Mesela Hz. Ebu Eyyub el-Ensari hanımına:

Hz. Aişe, gerdanlığı aramak için ordunun dışında ihtiyacını giderdiği yere gitti. Bulup döndüğünde ise kendisinin devesi üzerindeki mahfelinde olduğunu zanneden muhafızları da dahil olmak üzere, ordunun oradan ayrılıp gitmiş olduğunu gördü. Geri dönüp kendisini ararlar düşüncesiyle orada oturup bekledi. Bu arada da olduğu yerde uyuyup kaldı.

Ayetlerde, zina iftirası atanlar için üç ayrı hüküm konulmuştur:

Olayın gerçek yüzü münafıkların, Medine'de güvenli bir yurt edinen ve günden güne gelişen İslam toplumunu parçalamak için İslam peygamberinin aile mahremiyetini hedef alarak, baş vurdukları bir aleyhte propaganda ve karalama hareketidir. Onlar, Resulullah'ın, en yakın arkadaşları ile arasını açabilirlerse, İslam'ı yok etme emellerine kısa yoldan varabileceklerini zannediyorlardı. Münafıklar Mustalikoğullarına karşı düzenlenen cihat harekatında, Hz. Aişe'nin başına gelen normal bir olaydan yararlanarak Hz. Ebu Bekir'le Resulullah'ın arasına fitne sokmaya ve Resulullah'ı gözden düşürmeye çalıştılar.

Olayı duyan Safvan büyük bir öfkeye kapılarak kılıcını aldı ve öldürmek kastıyla Hassan'a saldırdı ve onu yaraladı. Bu Resulullah 'e haber verilince Safvan'ın tutuklanmasını emretti. Aslında Safvan kadına ilgi duymayan, erkeklik gücü yok birisi idi. Bunu kendisi de açıkça ifade etmiştir (İbn Hişam a. g. e, s. 306, Müslim, Tevbe, 57).

"Zelil olduğunu, Allah Resulunün de aziz olduğunu itiraf etmeden seni bırakmam " demiş ve itiraf da ettirmiştir (İbn Sa'd, Tabakatu'l-Kübra, II, 65).

"Medine'ye dönünce, aziz olanların, zelil olanları oradan çıkaracaklarını" söylüyordu (el-Münafikun, 63/8). Bunun üzerine Resulullah Ensarı toplayarak durumu anlattı. Ensar olaya son derece üzüldü. Böylelikle Abdullah b. Übeyy herkesin nefretini kazandı. Hatta oğlu babasının bineğinin üzengisinden tutarak:

İfk; yalan, büyük yalan, iftira namuslu birinin namusu hakkında iftira etmek.

Ne yazık ki münafıklar dışında üç müslüman da bu dedikoduya kendilerini kaptırdılar; Bunlar Safvan'dan öç almak isteyen Hassan bin Sabit, Resulullah'ın hanımlarından Zeyneb binti Cahş'ın kız kardeşi Hamne ve Hz. Ebu Bekir'in yardımlarıyla geçinen Mıstah b. Üsase idiler.

"O iftira haberini getirenler, sizlerden bir zümredir. Onu siz kendiniz için bir şer sanmayınız. Belki o, sizin için bir hayırdır. Onlardan herkese kazandığı günah vardır. Günahın büyüğünü yüklenen kimseye de büyük bir azap vardır. Ne olurdu o iftirayı işittiğiniz zaman, erkek ve kadın müminler, kendi nefislerine kıyas ederek hüsnü zan etselerdi de; bu açık bir iftiradır deselerdi!

İftira, içi başka dışı başka olan iki yüzlü münafıkların metodudur. İftiradan sakınmak, iftiraya uğrayan mazlumlara arka çıkmak, zalim ve iftiracıları yalanlamak gerekir.

Resulullah büyük üzüntüyle oradan, babası Ebu Bekir'in evinde bulunan Hz. Aişe'nin yanına gittiğinde, Allah onun temizliğini şu ayetlerle Resulune bildirdi:

"Ne olurdu, onu işittiğiniz zaman: "Bunu söylemek bize yakışmaz! Sübhanallah! Bu büyük bir bühtandır" deseydiniz ya!..." (en - Nur, 24/11-20).

İFK OLAYI

Ordunun artçısı Safvan b. Muattal kendisini görerek, hiç konuşmadan onu devesine bindirdi. Devenin yularını çekerek orduya yetiştirdi (İbn Hişam, es-Sire, II, 298).

"Haşa, asaletli ve şerefli bir insan böyle bir şey yapmaz." cevabını verdi (İbn Hişam, a. g. e, s. 302).

İfk olayı; İslam tarihinde Resulullah 'in zevcesi ve müminlerin annesi (el-Ahzab, 33/6). Hz. Aişe hakkında münafıklar tarafından uydurulan iftira olayının adı. Olay Buharı, Müslim gibi ana kaynaklarda tafsilatlı olarak anlatılır. Bizzat Hz. Aişe, olayı cereyan tarzı ve sebepleriyle birlikte detaylı olarak anlatmaktadır.

"Ey Allah'ın Resulu, sana ben yardım edeceğim. İftiracı Evs kabilesinden ise, ben onun boynunu vururum. Eğer Hazrecli kardeşlerimizden ise, bize emredersin, emrini yerine getiririz" deyince Hazreclilerden Sa'd b. Ubade buna karşı çıktı. Karşılıkla atışmalar neticesinde çıkan anlaşmazlığı Resulullah yatıştırdı.

Bu ayetlerin inişi başta Resulullah olmak üzere bütün müminleri sevindirdi. Ama iftira yapanların ve yayanların cezası da verilmeliydi. Cenabı Hak bunun üzerine su iki ayeti indirdi:

forumdaki iftiracı hanımlara duyrulur))))))))))))

Resulullah sefere çıkmadan önce, adeti olduğu üzere, hanımları arasında kura çekmiş, kendisiyle beraber sefere gitme kurası Hz. Aişe'ye çıkmıştı (Buhari, Şehadet, 15).