Hoca bu, hanımının her sözüne itibar etmediği gibi bu sözlerine de itibar etmezmiş.

Hoca yalvarmış yakarmış ama iş bildiğiniz gibi değil. Üstelik filan köy dedikleri çeyrek günlük yol. Kaçsa arkadan mızraklayacaklar, yere yatsa üstünü çiğneyecekler, bu melanet heriflerden kurtulmanın çaresi yok. Önlerine düşüp o köyü bulmuş ama gün de batmak üzere. Yayan yapıldak onca yolu yürüyüp sabaha karşı evin kapısını çalmış. Hanımı içeriden seslenmiş:

Hanımı yine: ?İnşallah de Hoca.? diye uyarmış ama uyarmasıyla cevabını alması bir olmuş.

hala kan ihtiyacı var değil mi

Günlerden bir gün, akşam yatmadan önce bizim Hoca kansına:

? Biliyorum, demiş Hoca, ne olacak?

? Hatun, demiş, yarın güneş açarsa tarlaya, hava yağmurlu olursa oduna gideceğim.

güzel gel

? Aç hanım aç, inşallah ben geldim!

bi dahakine, virgülü doğru yerde kullan

? Be kadın, demiş, bunun inşallah) maşallahı mı var, yarın hava ya kapalı olacak ya açık. Ben de ya tarlaya gideceğim ya oduna!

Hoca yorgunluk akan bir sesle cevap vermiş:

Sabah uyanmış ki hava kapalı. Eşeğe bindiği gibi dağın yolunu tutmuş. Neyse uzatmayalım, odunu etmiş, tam eşeğe yükletecekken, bir grup haydut etrafını çevirip:

Hoca, yarına şunları yapacağım, edeceğim, diye plan yaparmış. Plan yaparmış yapmasına da her şeyin nasip kısmet işi olduğunu iyi bilen hanımı onu uyarmaktan geri kalmazmış: ?Hoca, inşallah de!?, ?Hoca, insanlık hali!? ?Hoca, kader kısmet var!?, ?Hoca, nasipten öte yol git.? mez!?

? Babalık, demişler, filan köyü biliyor musun?

kafayı salla mutluluğu yakala

? O zaman düş önümüze bizi oraya götür.

? Kim o?