Ortaya bazen bir fikir attığımda hayatımdaki bazı kişiler bu fikrime katılıyor.

Herkes terkedilme duygusunu en az bir kez tadar.

terkedilmeyi

Dayanılmaz birşey.

mantık süper aferin.

Ben de nezaket gereği "Teşekkür ederim" gibi nefret ettiğim cümleler kuruyorum.

ben bilirim bu duyguyu

Vicdansız önce bi belli etseydinde hazırlık yapsaydık.

Ciks bir cafede oturup, yapış yapış aşk sözcükleri söyleyip oynaşmaktansa, bir parkta simidi bölüşüp güvercinleri seyredek yiyebilirdim seninle. Hemde tek kelime etmeden, konuşmadan, sessizce.

Sorun terkedildikten sonraki aşamayı hangi yöntemle çekmek istediğin.

Örneğin sen mutfakta yemek yaparken, sana yardımcı olacağım diye bütün düzenini bozabilirdim. Yemeğin tuzunu fazla kaçırır, lezzetini bozabilirdim.

Oysaki "Teşekkür ederim" den sonra "ama" ekleyip ateşli bir parantez açarak "Benimle aynı fikirde olman midemi bulandırıyor" demek istediğim bir sürü insan var.

Sana bir ağaçtan, insanlardan işiteceğim küfürler ve laflar arasında kopardığım dalı verebilirdim. Öyle papatya, orkide gül filan değil, bildiğin ağaç dalı, yada yemyeşil bir yaprak. Param çıkışmadığı için yalvar yakar, borç harç aldığım ucuz şarabı bir kuytulukta oturupta bölüşebilirdim seninle. Sarma tütünü parmaklarımız yanana kadar dibine kadar içirdim seninle.

Bilirsin beni romantizmi pek beceremem. Ama sana, pazar sabahları kahvaltı hazırlayıp yatağa getirmek isterdim. Sabah uyandığımda saçların tüm bedenimi kaplayıp görüntümü engelleyebilirdi. Bu da güzel bir sabaha başlangıç olurdu. Ve ben seni öpücük yağmurlarıyla uyandırabilirdim.

Romantizmi pek beceremem bilirsin ama senin hayatının her evresinde olabilirdim, seni koruyup kollayabilirdim, sana sahip çıkabilirdim.