Doğum kadar ölüm de bir şiirdir tabiatta.

Son mutluluk sesleri dökülür dudaklardan

Niçin insan sessizliği özler ve niçin onu tabiatın kucağında dinler?

Niçin insan bu kadar bağlı olduğu şeylerden kaçmak ister?

Niçin huzur vermez evler, arabalar, fabrikalar, gökdelenler, pazarlar, radyolar, televizyonlar?

İyi Ki Varsın diyebilmek

çok teşekkürler bu güzel, tabiatın mükemmelliğini, sessizliğe duyulan özlemi hatırlatan yazınız için.

Her harfinin hakkını vererek söylemek, değerini bilerek yaşamaktır.

Başka denizlerdeki fırtınaların önceden habercisidir.

Her an yerin derinliklerinden tonlarca su görünmez hidroforlarla ağaçların tepesine taşınır da kimsenin haberi olmaz.

Anlarsın yalnızlığı ve yalnız kaldığını

Yerin altında ve üstünde şehirler dolusu tesisler çalışır durmaksızın.

O sesler, bir şiir zarafeti içinde dinlenir.

ıste sesızlık

Bu deniz ' Sevgi' dir..

Ne kadar derine giderseniz gidin denizin dibi aynı mavilikte olacaktır.

Ayaklara batacak çakıldan ıraktır.

Bazan sessizliği özler insan. Bir kısacık an için de olsa gürültüden uzaklaşıp sakin sakin dinlenmek ister.

alemde işleyiş öyle güzel ki... aynen yazıda dendiği gibi sessizce huzur içinde devam eden işleyiş...

Fakat örnekler, insan eserinin çok ilerisindedir.

Bu deniz paylaşımdır.

bir an yazıyı okurken duyar gibi oldum sanki seslerin ahengini...

Sessizlik.

Yine kimsenin haberi olmaz.

Görürsün hasretiyle sabah ezgilerinin

Sizi fırtınalarında savurmaz.

Bir akşam gözlerin ufka dalar pek derin

Bu deniz suskundur.

Çünkü kendisi de onu yapanın bir eserinden başka birşey değildir.

Bir çağlayan, bir kuş sürüsü, yahut ağustos böcekleri, veya göklerde yankılanan bulut naraları, neredeyse kulağını sağır edercesine insanın dünyasını kaplayıverir.

Rüzgar okşamaktayken anne gibi tenini

Bazan yaprak hışırtılarının, bazan bir akarsu şırıltısının, bazan da kuşların eşliğinde.

Baharlar yazılır, güzler bestelenir, açanlar ve solanların herbiri ayrı ayrı güzellikleri sergiler bir muhteşem sessizlik içinde.

SESSİZ ŞİİR

Doyasıya dinlemek ister onu.

İnsan, tabiatın kucağında sessizliği dinler.

Ancak dinler ve zevk eder.

Kendiliğinden icad ettiği hiçbir şey yoktur insanlığın.

Bazan da puslu bir akşamüstü, dalgalarla martıların sesleri arasında.

Sessizlik tek bir yerde dinlenir:

yemyeşil uçsuz bucaksız bir çayırda uzanmışım, gökyüzüne bakmışım, üzerimden kuşlar geçmiş, rüzgar ötelerden selam getirmiş gibi geldi...

Bir akşam bulutların seyre döküldüğünü

ve bazen

susmak gerektiğini anlatır

Bıraktığı derinlik de, devamında iyi damlalarını ardından getirmek de gecikmeyecek ve 'İyikiler' denizini oluşturacaktır.

huzurun sesini duyamaz olduk...

susarak güzel şeyler anlatmak

milyonlarca kişiyi ağlatır

sessiz şiir çok güzelmiş daha okurken insanı başka alemlere götürüyor...

Çünkü bir yaprağın anlattığını hiçbir insan eseri ona anlatamaz.

bu huzuru bozansa yine alemin bir ferdi olan yaratılan insan ne yazıkki...

bazen çok şey anlatır değil mi

hep acıttı hem soyuna hem diğer yaradılmışlara zarar verdi...

Bir tanesi için bile çok şey fark ettiğini bilmektir..

Bu gün kaç kişiye ' İyi ki Varsın ' dediniz.. !!!

harika ya, insan okurken başka alemlere dalıp gidiyor,

insanın sesi seslerin en güzeli huzurun ta kendisiydi...

Yeşilinin taze kokusu, yeni doğuşların müjdesidir.

Bu deniz Filizdir.

Ama sessizlik, bazan şiirlerin en güzeli gibi gelir insana.

Ömrünü doldurmuş yapraklar sessizce düşer yere.

Kimse farkına varmaz olup bitenlerin.

Sonra sessizce parçalara ayrılıp yerin altına iner ve öğütülür.

Kuşlar öter, uçuşur yeşil dallara konar

sessizlik perdesini yırtıp geçti...

huzursa bizlere uğramaz oldu...

... Ve, hiçbir zaman insan medeniyetinin ulaşamayacağı bir hedef, meydan okurcasına hükmeder kainatın dört bir köşesinde:

Niçin bütün insanların erişmek için çabaladığı şey, çoğu zaman insandan uzak yerde bulunur?

Teknoloji harikaları, seyredenlere parmaklarını ısırttırır.

O sessizlik içinde, sükuneti dinlemek ister doya doya.

Bu deniz berraktır.

Lokman ağzındayken, kursağı boş olanları düşünmektir.

Emekle beslenir, meyveleri çeşit çeşit renk renkdir.

Medeniyet, tabiattaki örneklerine bakarak ilerler.

Tabiatın kucağında.

YALNIZSIN

nedesem ki,,!!! istemesemde bugün sessizim.. yükselen sesleride sessizleştiriyorum.. sanki birçok ses var içimde aradığım bir ses var sanki. içimdekiler bana seslenirken ben sessizliğin gücüne hayranlıkla bakıyorum ve hayretle...

Farkına vardıklarımız, bir şiir güzelliğinde karşımıza çıkar.

Binlerce deniz yıldızı sahile vurduğunda,'hangi birini okyanusa geri göndereceğiz' dememektir.

Gerçi o bir ağaç dibinde sessiz sessiz düşünceye dalıp gitmişken, şehirler dolusu faaliyet, o anda da insanın etrafında sürüp gitmektedir.

Bu ' biri' hayatınızdaki o boşlukta iyilerin derinliğini bırakmıştır.

Onu izlerken dalıp gidersiniz hayallere, ama şu anki gerçeklerle..

oysa güzeldi insanın sesi, konuştuğunda insan Allah'ı... Allah'ın kelamını dillendirip okuduğunda...

ne güzel

İnsanlar gölge gibi çekilir sokaklardan

Ne güzeldir birine ' İyi ki Varsın' Diyebilmek..

Umutlar yaprak yaprak alevlenir de yanar

O örneklere yetişmek için çabalar, durur.

Fakat medeniyetin ortasında değil. Şehirlerin, sokakların, binaların, kalabalıkların arasında değil.

Gerçi seslerin ayyuka çıktığı zaman da olur.

gerçekten de sessizlik, bazen ne kadar da ihtiyacımız vardır,

Sözde değil Özde Sevmektir...

Gecenin kolları sessizce yakalar seni

alıntı

Ve o sessizlik içinde konuşur yapraklar, ağaçlar, kuşlar, bulutlar.

zamanla insanın sesi çığırtkan oldu...

onun anlatma yöntemidir susmak

sessizlikse umarım hala sessizliğin içinde olanlar ve onu görenler vardır...

Bir akşam ışıkların dağlara güldüğünü

ve ben susmuşum bu nizam içinde bana sadece susup dinlemek düşmüş...

Ama ses ne kadar yoğun veya şiddetli olursa olsun, gürültü yoktur kainatta.

Üstelik kuşlar hiçbir zaman uçarken çarpışmazlar.

Hiçbir uçak, ne bir sinek gibi iniş takımlarıyla sırtını kaşıyabilir, ne bir tombul serçe kadar sevimli olabilir.

NURULLAH GENÇ

Diller susar, şekiller ve renkler konuşur.

Fakat sessiz, sadasız...

Anlarsın gözlerinin dolup boşaldığını

Çünkü sisi de güzel, pusu da güzeldir dünyanın.

hiç öğrenemedi insanoğlu sakin bir nehir olmayı yavaşça akmayı...

'Ne fark eder ki' deyip geçmemektir.

evet bazen çok şey anlatır

İnsan ona erişemez.

Sesi de, sessizliği de güzeldir.