Sahibi hürmetine, kulu incitme gönül..

Konuşmak bize mahsus, olsada bir güzel süs,

Zaten günümüzde kimseye bişey denmiyor. Eğer birilerine bişey vermek istiyorsan, bunu ancak kendin yaşayarak yapabilirsin...

Üstad hz.'nin çok güzel, hikmetli sözlerinden birisi yaşamak sözden etklili gerçekten bilimsel olarakda bu böyle...

Şahsen, yakınımda, çok yakınımda bulunan bu çaycının kim olduğunu, çayhanesinin hangi handa bulunduğunu merak ediyorum. Bu çaycının, imandan gelen ihsan, ikram, uhuvvet gibi duyguların eşliğinde sergilediği davranışın, dünyanın öbür ucundaki, dilini dahi bilmediği bir insanın kalbinde yol açtığı tesirin farkında olup olmadığını da merak ediyorum. Bir mü?min olarak hasbeten lillah sergilediği bu davranışın,

Ya hayır de, ya da sus, dili incitme gönül...

Dokunur gayretine, karışma hikmetine

Görülüyor ki, bu güzel haller ile hallenen bir mü?min, çok iyi dil bilen bir insanın beceremediğini, hal diliyle beceriyor.

derin tesirler dilsizdir...

özleniyorsun elifcim..

Sevmekten geri kalma, yapan ol, yıkan olma

Güzel bir anektotdu elif teşekkür ederiz paylaştığın için.

İsmail Goodwin adlı dilini bilmediği mü?min kardeşi tarafından önce bir dergiye, ardından internet üzerinden dünyanın her tarafından ulaşabilen herkese aktarılarak?cihanşümul? bir keyfiyet kazandığını biliyor olduğunu ise, sanmıyorum.

İlla yaşamak, yeterki niyet hep ALLAH rızası olsun, ALLAH için olsun, neyin neye vesile olacağını kimse bilemez.

Birbirinin dillerini bilmeyen, ama camide beraberce aynı Rabbe ibadet eden iki kişi olarak, kalabalık ve dar sokaklarda kolkola yürüyor ve en sonunda bir işhanının giriş katındaki bir çayhanede bu yürüyüşü noktalıyorlar.

İsmail Goodwin ağabeyimiz, sözü edilen çaycı ağabeyimiz onu camiden alıp götürürken, hiç mi hiç bu adam beni nereye götürüyor türünden endişe yaşamadığını da ekliyor ve aynı dili konuşmasalar bile aynı Rabbe ibadet ettiklerini bilen iki insan olarak yaşadıkları bu olaydan bahisle, ?İşte? diyor, ?İslam?ın güzelliği! Müslümanların yekdiğerine karşı hissiyatı, bu güzelliği yansıtıyor.?

İstanbul sokakları arasında, anlaşıldığı kadarıyla Beyazıt ile Eminönü arasındaki bir muhitte yokuş aşağı yürürken, ezan okunmaya başlıyor. Bunun üzerine, namazı hemencecik kılmak üzere, gördüğü bir camiye giriyor. Ki, küçük bir cami bu. Caminin şadırvanında abdestini alıyor ve cemaatle birlikte namazını kılıyor. Namazın bitiminde, cemaatin, halinden tipinden Amerikalı, yahut en azından Batılı olduğunu tahmin ettikleri bir insanın kendileriyle birlikte namaz kılıyor oluşunu bir derece taaccüple karşıladıklarını hissediyor olmalı ki, içlerinden kimsenin İngilizce bilmediği cemaate, ?I am İsmail. I came from America? gibi kısa ifadelerle, Amerikalı olduğunu, adının İsmail olduğunu, yani İslam?ı seçmiş biri olduğunu filan anlatmaya çalışıyor.

Tüten ocağı bozma, külü incitme gönül..

Sevene diken olma, gülü incitme gönül..

elif gibileri okumak ne güzl bu forumda Allah razı olsun =)

Kibirle yürüyerek, yolu incitme gönül...

Bu bakımdan, ?hal dili?nin öneminin kesinkes farkında olmak; gerçekten, mü?min olmanın gerektirdiği güzel haller ile hallenmek gerekiyor.

Ve ardından, ?Müslümanlara dair izlenimlerim çok olumlu? diyor. ?Elbette mükemmel değiliz, ama genel olarak konuşmak gerekirse, ortalama bir insanın sergilediği ahlak ve edeb standardının üstündeyiz. İstisnalar elbette var, ama bu kaideyi bozmaz? diyor.

alıntı...

Herkes önce kendine bakmalı, düzeltmeli. Öğrendiklerini kendi yaşamalı önce...

Zaten hayat bize bişey gösterdi. Eğer birşeyi kendin yaşıyorsan, karşıdakine etkin oluyor, eğer kendin yaşamıyorsan, istediğin kadar bil, istediğin kadar anlat, karşıdakine faydası olmadığı gibi, kendinede hiçbir faydası olmuyor.

Yunus Emre

Öyleyse, gelin, imanın gerektirdiği hallerle hallenelim; ve imana yakışmayan, fıtraten de sevilmeyen halleri sürgün edelim dünyamızdan?

Çiçeklerle hoş geçin, balı incitme gönül.

Mevla verince azma, geri alınca kızma,

Bir küçük meyve için, dalı incitme gönül..

Başın olsada yüksek, gözün enginde gerek,

?Dilini hiç bilmediğim tam bir yabancıyla, yabancı bir ülkede, aşina olmadığım similar arasında kolkola yürüdüm? diyor İsmail Goodwin. Çayhaneye geldiklerinde, ?Çay!? hitabı ile?tea? içmeye davet edildiğini, kendisini oraya davet edenin ise bu küçük çayhaneyi işleten bir mü?min olduğunu öğreniyor ve sonrasında, birbirinin dillerini bilmeyen iki insan olmakla birlikte, beraber namaz kıldıklarının şuuruyla, hal diliyle, jest ve mimiklerle ve de çay ikramıyla anlaşıyorlar!

Ama, vakıa bu işte. ?Çay?ın İngilizce?tea? dendiğini dahi bilmeyen, yani eğitim-öğretim olarak belki ilkokul düzeyinde bulunan bir çaycının, imanın gerektirdiği kerem, ihsan, kardeşlik, tebessüm, yumuşak huyluluk gibi hasletlerle hallenmesi sayesinde, ?hal diliyle? anlattığı o kadar güzel birşey var ki ortada; eminim, çok iyi İngilizce bilen biri olarak, lakin donuk, ruhsuz ve bilgiç bir edayla İslam?da kardeşlik, ihsan, hoşgörü falan filandan İsmail Goodwin?e söz edecek olsa, bu kadar iz bırakmazdı.

Ne dediğini çözmeye çalışan cemaatin efradından biri, hiç İngilizce bilmemekle birlikte, İsmail Goodwin ağabeyimizin ne dediğini, kim olduğunu tahminen anlıyor ve çaya İngilizce?Tea? dendiğini dahi bilmeyen bir Türk mü?min olarak, hemen Türkçe?Çay!? diyor ve ona omuzunu atıp çay içmeye çağırıyor.