Hz peygamber 10.000 kişilik bir ordunun başında babaocağı, anavatanı mekkeye doğru girmektedir. Ordunun en önünde ilerlerken yol üzerine yeni doğum yapmış bir köpekle yavrularını görür. Askerlerden birini çağırarak emir verir:"Anneyle yavrularının önünde duracak ve ordunun tamamı geçinceye kadar onlara nöbetçilik edip, onları ezilmekten koruyacaksın! Talimat yerine getirilir, ve anneyle yavrular rahatsız edilmeden geçiş sağlanır. (Düşünebiliyor musunuz 10.000 kişilik ordu oradan geçiyor ve yolun önünde duran köpek rahatsız edilmeden yola devam ediliyor.)

Bu vb. birçok örneğe ulaşmak ve bu vesileyle Peygamberimizi yakından tanımak isterseniz, size Salih Suruç'un Kainatın Efendisi Peygamberimizin Hayatı isimli eserini okumanızı tavsiye eder, iyi günler dilerim.

Bu parça da olaya ithafen söylenmişş

Peygamberimiz, sadece insanlara değil hayvanlara karşı da şefkat ve merhamet gösterirdi. O, susayan bir kediye kendi eliyle su içirmiş, hayvanların aç bırakılmamasını, onlara iyi davranılmasını emretmiştir. Peygamberimiz, hayvanların aç susuz bırakılmasına hiç razı olmazdı. Bir gün açlıktan karnı sırtına geçmiş bir deve gördü. Sahibini bulup ikaz etti: "Hayvanlarınız hususunda Allah'ın sizi azaba çarptıracağından korkunuz." buyurdu.

Şüphesiz kalpler Rabbimizin elinde, belki de Peygamberimizi tanımanıza vesile olması açısından karşınıza bu örneği çıkardı. Nacizane ben de peygamberimizin şefkati, merhameti ve insanlara olan muhabbeti ile ilgili birkaç örnek vermek isterim.

Peygamberimiz Taif'e gittiğinde Taif halkı yola dikenler koyup, çukurlar kazmış ve çocuklarına taş atmalarını tembihlerler ve Peygamberimiz'i taş yağmuruna tutarlar, atılan taşlardan birisi de Efendimizin yüzüne isabet eder. O olaydan sonra Cebrail gelir ve der ki; ?Ya Resulallah! Allah sana buyurmamı istedi ki Habibim sen iste ben o Taif halkını yerle bir edeyim, yok edeyim.? Peygamber Efendimiz de?Hayır! Ben onların yok olmasını değil, hidayete ermelerini istiyorum. Onlar bilmiyorlar, bilselerdi yapmazlardı.? der.

Peygamberimize karşı önyargı O'nu tanımamaktan bilmemekten ileri geliyor. İnsan Peygamberimiz 'i tanısa, bilse bakış açısı değişir. Ahzap Suresi 21. ayet-i kerimesinde Andolsun ki, Allah'ın Resulünde sizin için pek güzel örnekler vardır, buyruluyor. Peygamberimizin hayatı ve sünneti bilinmeden Kur'an gayesine uygun anlaşılmaz. Allah'ı sevmek ve onun hoşnutluğunu kazanmak için de Peygamberimizi tanımak ve örnek almak gerekir.

Yine Kur'an'ı Kerimde şöyle buyruluyor: ?Size içinizden öyle bir Peygamber gönderdik ki, size sıkıntı gelmesi O?na çok ağır gelir. Çünkü O size çok düşkündür.?

Belki de dönüm noktandır. Önemli olan da bir şeylerin farkına varabilmek değil midir?

Uzaktan sevmek nedir? Gidin Hz. Vahşi 'ye sorun. Görmeden sevmekten başka bir şey bu? Görmek fakat yaklaşamamak, Bakmak ama konuşamamak? Sadece uzaktan seyretmek ve ağlamak, Zor olan budur. Görmek ama dokunamamak... MUSTAFA CİHAT?IN MAHCUBUZ ALBÜMÜNDEKİ EMRİ OLUR PARÇASI HZ. VAHŞİ?DEN EFENDİMİZ'E HİTABEN DİLE GETİRİLMİŞ? HZ. HAMZA?YI ŞEHİT EDEN HZ. VAHŞİ EFENDİMİZ İN YANINA GELİR VE TABİ MÜSLÜMAN OLMAYA KARAR VERİR EFENDİMİZ ONU AFFEDER FAKAT ONU GÖRMEK İSTEMEDİĞİNİ SÖYLER; ÇÜNKÜ ONU GÖRÜNCE AMCASINI HATIRLAR? VAHŞİ YILLARCA EFENDİMİZ İN SOHBETLERİNE KATILAMAZ VE ONUN HASRETİNDEN YANIP TUTUŞUR.. İŞTE BU EZGİ; VAHŞİ?NİN DİLİNDEN YAZILMIŞTIR? Vahşi'nin Hz. Vahşi Oluşu... Vahşi, Hz. Hamza?nın Bedir savaşında öldürdüğü Tuayme?nin kardeşinin oğlu olan Cübeyr bin Mutim?in kölesi idi. Habeşli olduğu için, el ile ok ve mızrak atmakta usta idi. Uhud savaşında, Cübeyr buna demişti ki: Hamza?yı öldürürsen seni azat ederim! Daha o zamanlar müslüman olmakla şereflenmemiş olan Ebu Süfyan?ın hanımı Hind de, babasının ve amcasının intikamı için, Vahşi?ye mükafat vad etmişti. niçin lanet etmiyorsunuz Vahşi, Uhud?da taş arkasına pusuya girip, yalnız Hz. Hamza?yı gözetirdi. Hz. Hamza sekiz kafiri öldürüp, saldırırken, Vahşi mızrağını atarak, onu şehit etti. Sonra, gidip durumu Hind?e haber verdi. Hind sevinip üzerindeki zinetlerin hepsini Vahşi?ye verdi. Daha da vereceğini söyledi. Uhud savaşında Peygamberimiz birkaç kafire beddua etmişti. ?Vahşi?ye niçin lanet etmiyorsun? dediklerinde, buyurdu ki: Mirac?da, Hamza ile Vahşi?yi kolkola, birlikte cennete girerlerken görmüştüm. Hicretin sekizinci yılında, Mekke fethedildiği gün, Vahşi, Mekke?den kaçtı. Bir zaman uzak yerlerde kaldı. Sonra pişman olup, Medine?de mescide gelip, selam verdi. Resulullah efendimiz selamını aldı. Vahşi dedi ki: - Ya Resulallah! Bir kimse Allaha ve Resulüne düşmanlık yapsa, en kötü, en çirkin günah işlese, sonra pişman olup temiz iman etse, Resulullahı canından çok seven biri olarak, huzuruna gelse, bunun cezası nedir? Resulullah efendimiz buyurdu ki: - İman eden, pişman olan affolur. Bizim kardeşimiz olur. - Ya Resulallah! Ben iman ettim. Pişman oldum. Allahü tealayı ve Onun Resulünü herşeyden çok seviyorum. Ben Vahşi?yim. Resulullah efendimiz, Vahşi adını işitince, Hz. Hamza?nın şehit edilmiş hali gözünün önüne geldi. Ağlamaya başladı. Vahşi, öldürüleceğini anlayarak kapıya yürüdü. Eshab-ı kiram kılıçlarına sarılmış, işaret bekliyordu. Vahşi, ?Son nefesimi alıyorum? derken, Herkes, "Öldürün!" emrini beklerken, Resulullah efendimiz buyurdu ki: - Kardeşinizi çağırınız! Kardeş sözünü işitince, saygı ile çağırdılar. Peygamber efendimiz Vahşi?ye, ?affolunduğunu? müjdeleyerek buyurdu ki: - Fakat, seni görünce dayanamıyorum, elimde olmadan üzülüyorum. geceye katran çal.. acıya hüsran.. ah... edersem tutmasın elim.. tutulsun dilim.. ey kemankeş! durma vur? nasıl sa bu sine vurgun? nuru düşsün düşlerin, kor olsun... seni görmesin, kör olsun? taş bassın yerime dedi gönlüne? emri olur, başım gözüm üstüne? bakmasın demiş bir daha yüzüme.. emri olur, inansın bu sözüme? Almasın demiş adımı diline... Vay ben ölem atın toprak üstüme... Üstüme aman aman, üstüme aman?. Hz. Vahşi müslüman olmuştu ama peygamber efendimizle yüz yüze gelemiyordu? Amcasını şehit etmişti. Nasıl bakardı yüzüne! Mahcup, başı önünde yaşadı. Öyle bir amel işlemem lazım ki beni affetsin, yüzüne bakabilsem derdi... Ve bir gün peygamber olduğunu iddia eden Müseyleme adında birine karşı savaşa çıkılıyordu... Vahşi ''onu ben öldürmeliyim böylece Resulullah? a karşı mahçupluğum kalmaz ''diye düşünüyordu... Bu savaş çıktığında Peygamberimiz vefat etmişti... Nihayet sefere çıkılmıştı. Hiç kimsenin yaklaşamadığı Müseyleme?ye Vahşi çok yaklaşmıştı... Sahabeler 'Vahşi biraz geri gel' diyorlardı... Ama Vahşi Onu öldürmeye kararlıydı... Müseyleme?ye bir hayli yaklaştı ve mızrağını fırlattı... Müseyleme bir anda yere düştü... Hz. Vahşi sevinmeye başladı; Vurdum Onu... Vurdum onu... artık peygamberimi görebilecem... o gül yüzü görebilecem diye seviniyordu... Bir anda ; ?gördüm onu? diye haykırıp yere düştü... Sahabeler başına toplandılar?kimi gördün, Vahşi? diyorlardı? Vahşi de ses yok... Bir zaman sonra vahşi kendine geldi ve koşmaya başladı... Bir yandan da 'gördüm onu o gül yüzü gördüm' diye haykırıyordu... Sahabelerde arkasından koşuyor?nereye ya Vahşi? diyorlardı... Bir an durdu... 'Peygamberimizi gördüm... O gül yüzü gördüm... yanında da... yanında da amcası Hamza vardı... bana tebessüm ettiler.. beni affetmiş 'dedi... Koşup Medine'ye gitmek istiyordu... bir an önce kabrine gitmek istiyordu... hıçkıra hıçkıra ağlıyor ve Medine?ye koşuyordu... Evet gelmişti artık kabrin önüne... içeri girdi ve?artık o gül yüze bakabileceğimdedi.. Ağlıyordu... hemde ne ağlama... arkadaşları onu yalnız bırakmışlardı... Vahşi kabrine bile giremezdi... ?O gül yüze layık olmadan giremem? derdi... artık layıktı... bakabilecekti yüzüne...

Bir başka örnek ise, Bir gün Peygamber efendimizin huzuruna bir müşrik gelir. Peygamberimiz ona, onun anlayacağı seviyede İslamiyet?i anlatır. Fakat o müşrik, anlatılanlara hem inanmaz, hem de alay eder. Resulullah efendimiz ise, o kimse inkar ve alay ettikçe yine bıkmadan, usanmadan ve kızmadan tekrar tekrar anlatır. Müşrik de, her seferinde inkar eder ve Peygamber efendimizle alay eder. Bu hal bir müddet böyle devam edince, orada hazır bulunan Hazret-i Ömer dayanamaz ayağa kalkar ve;Ya Resulullah bu kadar da olmaz, izin verin bunun cezasını verelim deyince, Peygamber Efendimiz; Hayır ya Ömer sen git yerine otur buyururlar ve o müşrike nasihat etmeye devam ederler. Peygamber Efendimizin, sabrı, merhameti, şefkati karşısında o müşrik dayanamaz ve; Pes ya Resulallah diyerek iman eder ve tam bir Müslüman olur. Bunun üzerine Peygamber efendimiz hazret-i Ömer?e dönüp ona hitaben; Ya Ömer, eğer sana, o kimseye ceza vermek için izin verseydim, bu kişi müşrik olarak Cehenneme giderdi. Ama şimdi Müslüman oldu, kurtuldu. Ben, bu dini, sabır ve merhamet ile yaydım buyururlar.

Erkek veya kadından her kim inanmış olarak salih amel işlerse, onu dünyada tertemiz bir hayatla yaşatırız ve böylelerinin ücretlerini, işleyip ürettiklerinin en güzelleriyle karşılarız." (Nahl,16/97)

Gerçekten etkileyici. Efendimizi görmedik onun zamanında yaşamadık ama onu ne kadar da çok seviyoruz özlüyoruz...

Evet.

Sözler ve haller O'nunla değer ve hikmet kazanır.

Ben hep peygamberle sorunu olan bir insan oldum... Bu olay bir düğüm noktası mı artık ne derseniz deyin kendimi Onun karşısında çok mahçup ve suçlu hissettim itiraf ediyorum.

Peygamberimizin şefkati;inancı rengi, ırkı, makamı ve cinsiyeti ne olursa olsun bütün insanlara yönelikti. Nitekim bir Yahudi çocuğunun hastalığında, onu bizzat evinde ziyaret etmiş ailesinin gönlünü almıştır.