Aşka adanan mevsimleri kalbinde sur eyleyen zemheri bir çığlıktı senin adın.

Her sabah uyanıp, Her akşam geleceğinden emin yaşıyorum artık...

Şimdi nerede kırmızı bir lale görürsen bil ki bir gül daha ölmüştür, dedi...

-Gülüm nereye gitti?

Sen gidince ne kırmızı kaldı ne de gül.

Saatlerce ötüyorum başucunda senden hiçbir ses gelmiyor;

Ağlatabilir fakat, güldüremezler seni benim gibi onlar.

Birden kıpkırmızı oldu lale. Bülbül iyice coştu.

Sana şiirleri duyanlar, Kitap yap diyor, Olur mu hiç?

eski bi hikayenin değişik versiyonu, okumak eğlenceli olabilir...

Çok acıttığında anladım..

Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,

Ve sen, ben gelene dek bilemeyeceksin ne kadar gülebileceğini.

helal olsun

Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda, üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum

Bir rüzgar esse, ellerin fesleğen kokuyor..

Çiçek adına ne varsa hepsi lalenin başına toplandı.

-Ama ben kıskandırmak istemiştim sadece, dedi.

ve maviliğin o kadar kalıcı ki;

hatırlanmak unutulmak demekmiş,

Hem de bir sürü kitabın arasında,

Saatlerce öttü. Sesi kesildi. Artık ötecek hali kalmamıştı.

oooo kimleri görüyoruz kimleri...

Yeni bir oyun buldum kendime;

Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..

Kıskandılar laleyi.

beni dipsiz kuyulardan çekip çıkarıyor,

Kahrolmaz mıyım ben...

dilim varmıyor söylemeye

-Hata yaptın bülbül kardeş. Gül, kırmızısını senin ötüşünden alıyordu.

sadece kadınım derim

Kırlangıçlar konuyor alnına akşam üstleri...

ötesine

Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim...

Karanfil, papatya, menekşe, kardelen?

Her şehir adına adanan bir destanın ayak sesiydi. Geceleri bu yüzden sen kokardı her şehir.

Ben seni herkeslerden saklarken, Sen seni, Bir kitapçıda görsen...

onlar ki;Her mevsim sarı birer sonbahar yaprağıdır terk ettiğin kentin sokaklarında rüzgarla savrulan...

İntikam alırcasına lalenin başında ötmeye başladı.

Gözyaşı içindeki orkideye sordu:

Yağmurlar taşırdın gök mavisi umutların terkettiği şehirlere.

senden duyacağım bir merhabanın?m? si

Mavi bir kültablasinda açik gri bir duman ikimizin resmi,

Gül duysun ve kıskansın diye sesini iyice yükseltti bülbül.

Ve ben tüm şehirlere inat şehirsizliği seçtim seni sevmenin şehrinde.

zaten kimse hatırlamıyor griliğimi.

Gözyaşlarını usulca sildi orkide ve belki en bilge duruşuyla:

Bin pişmandı bülbül.

ben yapacağımı bilirim! dedi.

ben seni hiç hatırlamıyorum...

quattro yine gelmiş, ezberini bozmuş anlaşılan...

Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,

Bakakaldım bindiğin taksinin ardından,

-Az önce öldü! Dedi orkide.

ne işin var oralarda diye sorma

Elimde bir umut makası, Kesiyorum hüzünleri,

Döndü. Lakin gül yoktu ortalarda. Telaşlandı.

Kimse anlayamadı,... neden?