... Beni sevdiğini

Şimdi gelse tutsa kolumdan

Sevgimde nefretimi boğuyorum ben her ayrılıkla..

Küçükken çok koşardım,

Hiç durmadan ağlamak geliyor içimden

Geleceksin diyedir bu inatlı bekleyiş

Zihnimde yarattığım ve hala kim olduğunu bilmediğim sen

çekildi...

Ne cevap veriririm.

ama sen izin vermedin ki geleceğim zaman... gururmu yapmıştın ne yapmıştın bilemiyorum... o zaman cesaretimi toplayıp gelmek istedim ama o zaman o cesaretimi kırdın... artık toparlayamıyorum kendimi... cesaretimi...

ve ikimizin fotoğrafı rüzgar varken

Giderken hiç düşünmedin mi?

Ben yine çocukuğumda ki gibi yaparım,

Belki diyorum gözlerimin daldığı bir anda gözlerine düşer gözlerim..

Bana veda etmeden

Hiç olmayacak kişilerin adlarıyla sesleniyorum ardın sıra

benimleyken anlamadım senin ben gerçekten sevdiğini... göremedim... duyamadım... hissedemedim... çünkü sen herşeyimi çaldın beni kör ettin... şimdi senin sevgini ta iliklerime kadar hissde biliyorum... ama artık çok geç oldu... sadece sevgini hissedebiliyorum... seni göremiyorum... duyamıyorum... beni benden aldığın herşeyimi çaldığın güne sor bunun hesabını...

Zihnimde yankılanıyor sesin

Ben nasıl giderim...

Dudaklarımı ıslatan yağmur

Bir pınarsın içilen ama hiç kanılmayan

Gözlerimi, tutma elimden

Varsın gerçek olmasın...

Mademki gitmedin...

Söyleme...

sen izin vermeseydin gidemezdim biliyorsun kaç sefer gitmek istedim daha önce hep sen izin vermediğin için gidememiştim... en sonunda sen izin verdiğin için gittim işte.. kalamadım... geride dönemiyorum... çünkü dedimya göremiyorum artık kör oldum...

Hani ikimizi birden götürecekti.

Seveni yanıltmayan, sevince yanılmayan

Ve her giden kendi için bükük sanıyor boynumu

Kalbim bir kuyunun dibindeki suyun içinde nefes almaya çalışan bir gariban, yukarı tırmanmaya çalışıyor ama ne yapsın kuyunun duvarları düz kuyunun duvarları ıslak...

koştukça içim yanar çok susardım.

Giden mi terk edendir her zaman, yoksa kalan mı seçmiştir yalnızlığı. Bilemezsin? Yine de?yeni? bir dünya kurmanın?eski? umuduyla, kapıları sımsıkı kapar, gidersin?

Oysaki bilmiyor her giden

çoktan dağıttı saçlarımı...

Ne bu gözyaşları derse biri

Söz biter bazen? Kanayan gecelerin yerini upuzun susuşlar alır. Ne desen ne yapsan boştur: iliğinde kemiğinde hissedersin ki artık gitme zamanıdır...

Her ayrılığı sana adıyorum

Bir daha yağsa...

İçim yandıkça susarım...

Gözlerimdeki hüznü kendine yoruyor

Bir siluet yüklüyorum sana

Sensiz nasıl uyanırım.

Sabah odama gelse güneş

Tamam işte budur diyorum

Özlenen sen, özleyen sen, özleten sen

Nasıl yalnız ıslanırım.

tuttuğum her şeyde artık seni arıyorum, bazen ağlayışlarımızı, bazen paylaştıklarımızı, bazen kırdığım o vazonun sen den daha değerli olmadığını şimdi anlıyorum, bazen gereksiz ve anlamsız bağrışmalarızı hatırlıyormusun sana bir çiçek almadığım için bir hafta benimle konuşmadığını şimdi o kadar pişmanımki...

Ben seni onlarda yaşatıp yine kendi gözlerimde öldürüyorum..

belki şimdi dönmek

Sana duyduğum en büyük akıl almaz duyguyu besliyorum her ayrılıkla

Gittiğine inanmak istemezki gözlerim.

arkamda seni bırakırken hem de seni bi başkasıyla bırakırken, hıçkırıklara boğuluyorum, bugun doğduğum şehre ihanet kelimesiyle birlikte bir başka bakıyorum arkadaşlık kurmuşcasına, insanların yüzleri tanıdık gelmiyor, nedensizce ve sinsice sokuluyorum, kalabalığa karışıyorum hiç bişey olmamış gibi yüzüm gülüyor yüzsüzlüğüm yeşeriyor farklı bedenlerde tekrar şekilleniyorum...

şansız bir bebek gibi görüyorum hayallerimi,, kırık aynalardan ne mal olduğunu gördüm geçenlerde, sevmeyipte, seviyormuş gibi yapman da tamamen nobellik, artık güneşi doğduruyorum ufuktan, dostlarımın yüzüne bakamazken, bir hap atıyorum, sonsuzluk biletini ha aldım, ha alacağım derken birden tarihin alnımda yazıyor olduğu aklıma geliyor hem de taa doğduğum günden beridir...

Terket...

Hep korktuğumuz ölüm...

Bir Gece, Bir Koğuşta, Bir Ranzanın Altına Kazındı Adın. Görenler Hala Sana Hasretimi Okuyup Gözlerini Kapıyor O Ranzada.

istiyorsun geri Ne fark eder ki? estirdiğin rüzgar

söz uçar yazı kalır...

Bu kalbin asıl sahibi

Varken doyulmayansın, yokken dayanılmayan

Onun unutamadığın hayali, Sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dolar içine. Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın. Sevmek ne imiş bir gün anlarsın. Gün gelir de sesini bir kerecik duyabilmek için, Vurursun başını soğuk taş duvarlara. Büyür gitgide incinmişliğin kırılmışlığın. Duyarsın, Ta derinden acısını, çaresiz kalmışlığın. Sevmek ne imiş bir gün anlarsın...

senin hayalinin peşinde de çok koştum.