kendi sularınca boğulan bir denizim ben.

yüreğimde, kuruyan bir ırmağın yatağındaki boşluk.

guncel

başımı avuçlarıma alıp sıksam ne olur.

aklımda kayalar kopuyor, duvarlar yıkılıyor.

dostlar da çekilip gidiyorlar hayatımdan.

bir çiçek tarlasına dönüştürebilir miyim ''

sevdikleri kıyıların gözlerinde.

ayak izlerimi bırakmaya çalışıyorum taşların üstünde.

kimsenin arayıp bulamayacağı bir adresim var artık.

çıkarabilir miyim beynimdeki o kara suyu.

yürüdükleri yollarda arıyorum anları.

kendi sularında boğulan bir deniz çiçeklerin en güzellerinin olduğu bir bahçeye dönüşür mü?

kendi taşlarınca zapt edilen bir kale.