Ve sen gittiğinden beri beklemiyorum,

Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin altından kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine çerçevesine sığmayan munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, belki de ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.

İnsan olmak o kadar kolay değil insanlık başka bişey... aramızdaki insan kılığına girmiş yaratıkları kendimizden ve çevremziden uzaklaştıralım...

Beklemiyorum, gel

Çökmüştü omuzlarıma

Bütün kazananlar gibi Terk ettin Yaz başıydı gittiğinde.

Dönüşsüzlük ki tek yapraklı çiçek

İnsanlığımızı kaybettimiz yerde dostlarımızı, arkadaşlarımızı, hayatımızı kaybettimiş oluyoruz... Ne kadar kabullenmesekte etraftaki insanlara zarar verdiğimizde çevremizdeki dostların teker teker kaybedildiğini görmezden geliyoruz... Herşey Sadece çok kazanmak hırsından öne çıkıyor... İnsanlara yardım ederek onlara huzurlu bir hayat yaşamasına yardımcı olarak çevredeki dostluk zincirini genişleteceğimiz yere tersini yaparak bu zinciri daraltıp nefes alınmayacak bir hale getiriyoruz... Belki kendimizi değil ama etraftakinlerin bundan etkilenmesi ve onlara zarar vermemize neden olabiliyoruz...

Ardından, senin için üç lirik parça yazmaya karar vermiştim. Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.

Uyandığımız sabahlarda, Uyuduğumuz gecelerde, Hiç aklımıza gelmedi, Olmazdı zannederdik, Gittin?Beraber inandık, Yalnız yanıldım, Ölesiye sevmiştik Öylesine sevmişsin

Evet sevgili; Sen gittikten sonra yalnız kalacağım, Yalnız kalmaktan korkmuyorum da, Ya canım ellerini, Tutmak isterse...

Soran olursa beni

Seninle olmanın en güzel yanı ne biliyor musun? Nereden bileceksin ki, Ama sen hiç benimle olmadın ki, Ya aklın başka yerdeydi, Ya yüreğin

Gittiğine inanmak istemezki gözlerim. Mademki gitmedin ne bu gözyaşları derse biri ne cevap veriririm. Dudaklarımı ıslatan yağmur bir daha yağsa nasıl yalnız ıslanırım. Giderken hiç düşünmedin mi? Sabah odama gelse güneş sensiz nasıl uyanırım. Hep korktuğumuz ölüm hani ikimizi birden götürecekti. Şimdi gelse tutsa kolumdan ben nasıl giderim

Gittiğimi bilmesinler

Benden bahsetme gelen yıldızlara

Ne oldu güneşe, aynalarda yokum.

Gelme, bekliyorum...

Senden başka dindiren olmadı Acısını içimde kanayan yerin Benimle kal zaman bitinceye kadar Benim ol yüzyıllar ve çağlar boyunca Bir ömürdür seninle geçen dakikalar Ölümden güçlüyüm sen yanımda olunca Şimdi öyle büyük ki beraberliğimiz Nabzın benim bileklerimde vurmakta Artık bütün kaygıların ötesindeyiz Benimle en güzelsin aynalardan uzakta

elimi ısıtmıyor.

Ucu görünmeyen bu yollar, Nereye gider bu insanlar, Hepsinin mi bir bekleyeni var, Belki hata bende sevgilim, Bıraktığın yerde bekliyorum seni, Fakat yerimden ayrılamam ki, Beş yaşımda pazarda kaybettiğinde, O sucunun yanından ayrılmadığım için, Bulabilmişti annem beni

Unuturum, Unutmak zor değil, Unutmak acı, Unutmak zor değil, Unutmak yazık, Unutulmaz kimse yok bende. Ama bir sana kıyamadım, Gücüm yetmedi seni yok saymaya, Kollarımı açtığım kadar unuttuğumsun, Açamadığım kadar özlediğim, Benim unuttuğum kadarını sen özlermisin?

İnsalığımızı, dostluklarımızı ve en önemlisi dostlarımız kaybetmeyelim...

Kaç sabahtır geceye uyanıyorum,

Gidiyorum artık gecenden

Göz bebeklerim kocaman adam oldu.

Ve hala bilmiyordun sevgilim Ben sende bütün aşklarımı temize çektim Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana

Köylü bakışlarla aradım gittiğinde,

sarılıp gitseydim saçlarına

Unut diyorsun beni, Nasıl unuturum, İnsan uyanmayı unutur mu hiç? Gördüğüm en güzel rüyasın, Boğazımda düğüm sün, Yutkunsam gideceksin, Yutkunmasam ölürüm

artık gözyaşlarım yanaklarıma değmiyor

İşaret parmağın dudaklarını kessin

Hep aynı şey oluyor. Seni her gördüğümde ne söylesem, İnanmayacakmış gibi bakıyorsun ve hep gidiyorsun ters tarafa ve ben; Seni hep ilk kez görmüş gibi öylece kalıyorum ortada

İnsanlık başkalarının yüzüne dost görünüp arkasından kuyusunu kazmak mı? Yoksa insanların başarısını kıskanıp ona bazı yollarla daha çok başarılı olmasına engel olmak mı... İnsanlık huzurun olduğu yerde huzursuzluk yaratmak mı? Haksız yere insanlara iftira atmak ve onları dostlarına küçük düşürmek mi? İnsanlık düşene birde ben vurayım mı demek yoksa elini uzatım düşeni kaldırmak mıdır?

İnsanlık nedir?

Artık benden başka hüzünlü yok bu parkta ve artık sığmıyor sakallı bedenim salıncaklara, Sakalımı kesemez miyim? Tekrar çıkacağını bildiğim sürece kesmeyeceğim, Bir daha ''Ayrılık Oldukça'' sevmeyeceğim

Aşk falan değildi bizim ki, Paylaşamadık ki hiç bir şeyi, Senin payın bende kaldı yazık, Mesela ben sağ tarafıma yatıp uyurum, Solumdaki sen kalbimle ezilme diye, Ama senin gözlerin hep kapıdaydı, Bu aşktan ne zaman çıkacağın belli değildi ve maalesef sevgilim o kapı hep solumda kaldı

Hangi şiir anlatabilir yokluğunu bilemiyorum, Varlığına kafiyelerim var, Yokluğuna yok, Zirvene çıkan yolu kalbimle buluyorum, Eğer yolun yoksa, Ben gelip, Öpüp geri dönüyorum, ve ben her dönüşümde ayak izlerimi senden bile saklıyorum

Yokluğumla seni üzmesinler

Ölmüşüm bebeğim ben ölmüş

Ben diye bir gece yokken, Olmayan yıldızların ışığı gözlerini yakacak, Ağlamalarım gelecek aklına, Durup dururken sigaran sönecek, Söylemediklerin dudaklarını ıslatacak, Taa gözlerinden. Kıyamazsın sen bana bilirim, Kıyamazsın sen bana biliyorum, Bu gece beni düşüneceksin...

Bir kravat boynumda.. Ne zaman ayaklarımın altındaki sandalye Çekilecek diye bekliyorum Ellerim arkadan bağlandığı için Giderken alkışlayamıyorum bu hayatı Boynumu kırabilir bu ip Ama bil ki Gülümseyişime engel değil hiç bir kırılma Ki ben... Sen gittiğinde daha çok kırılmıştım Üstelik ayaklarımın altından Kaymıştı zaten hayatım

Dumanı tüten çay bardaklarına dokunuyorum,

Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum...

Şimdi Geçmişe Bakın ve Düşünün Hak Yediğiniz Yerde Durun ve Yaptığınız Yanlışları Düzeltmeye Çalışın...

Kalbini göster

NOT; İNTERNETTEN ALINTI

Sensizliğin antibiyotik tadındaki serinliği

Herkesin korktuğu gün bana bu günmüş.

Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı, değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve saat 16.04'tü onu bulduğumda. Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını Takvim tutmazlığını Aramızda bir düşman gibi duran Zaman'ı Daha o gün anlamalıydım Benim sana erken Senin bana geç kaldığını...

Yolculuğunun dönüşsüzlüğünü

Herkes göğsünde uyuduğumu bilsin

keşke bir kez daha öpebilseydim seni

Bir Dost kazanmak o kadar kolay değil ama kaybetmek ise 1 saniyelik olay...

ağlayınca anladım

Senden ayrıldıktan sonra yalnız kalmayı, Hiç sevmeden yalnız kalmaya tercih edecektim, Çünkü; artık sensizlik diyebileceğim bir derdi özledim, Dert özlenir mi deme tuzu gibi hayatın ve ben kilo aldırır diye kaçtım nice aşktan

Kırık kolumla el sallarken fark ettim,

İnsan sevilince ve sevince güzeldir...