Ama daha da yaşlanınca Zaman aktı

Ortaçağ teizminin kalıntıları ve doğa yasalarını reddetmesiyle, Kalam teoremi zamanı nasıl yaşadığımızı ılımlı bir şekilde betimler. Ne olduğunu açıklamaya yeltendiğimde her zaman?şimdi?nin hatırlanan geçmişi ve öngörülen geleceği içerdiğini ve her ikisinin de devam eden zamanın dışına yayıldığını görüyorum; ben hep?şimdi?de yaşadım, ne geçmişte ne de gelecekte yaşıyorum; zamanda harekete dair hiçbir deneyimim yok ve sadece geçmişin, şu anın ve geleceğin bir anlık bilinç dikkati halinden başka bir dikkat durumuna, ?şimdi?den başka bir?şimdi?ye dönüştüğünü fark ettim ve bu şekilde geçici zamanı anladım.?şimdi?yi temel zaman birimiyle değiştirirken deneyimlerim Kalam?ın zaman betimlemesiyle uyuşuyor.

Kalam Evreni:

John Dunne 1972?deki?Zamanla Bir Deneme? adlı eserinde eğer?şimdi zamanda hareket ediyorsa ikinci bir zaman daha olmalı der. Ancak tahminen ilkiyle aynı olan bu ikinci zamanda bizim hareketimiz olmalı ve bundan dolayı üçüncü bir zaman var olur, bu dördüncüyü daha sonrada beşinciyi ima eder ve bu sonsuz bir şekilde devam eder. Birçok insan Dunne?nin zaman dizisi fikrini cazip bulmaz. Filozof C. D. Broad?Zamanın değişimlerini zamanda değişikliklere indirgemeyi ummamız çok zor? diyerek ve evren bilimci Gerald Whitrow?Zamanın kendisi zamanda devam eden bir süreç değildir? diyerek sıralanmış zaman fikrini reddeder.

Atomik skalada eksilme saniyenin yüz milyon katına kadar devam eder. Birçok durum eksilme durumunda çok fazla sistem içerir ve yanıltıcı?şu an?ın süresi sisteme bağlıdır, ve saniyenin milyar katı ya da bir milyar yıl sürebilir.

Birleşmiş Zaman:

Zamanda yolculuk fikrini incelediğimizde hiçbir şey ifade etmez. Bizi şunu sormaya zorlar: Hangi hızla zamanda yolculuk yapabiliriz? Ancak zaman daha önce bir kez kullanılmıştır ve şimdi bize zamandaki hızımızı anlatmak için yeniden kullanılmalıdır.. Fikir saçma görünür ama sürekli kullanırız ve tıpkı Guy Pentreath?ın şiirindeki gibi zamanda değişik hızlarla yol almayı hayal ederiz:

Her şey modern fiziksel evrenin zamanı içinde sergilenir. Bu zamanın var olma biçimidir Uzay zamanı bir dönüşüm hareketinin içinde çözülür ve varlığın yeni bir uzay zamanı olarak belirir. Her bir durum geçmişten gelen şu anki koşulları ortaya koyar ve olası gelecek olaylarıyla başa çıkabilecek şekle gelir: tıpkı bir dalga işlevi gibi. Eski durum yok olur ve daha önceden olasılık halinde olan şeylerin gerçek olduğu yeni bir durum var olur.

Ben zamanın devamlılık ve geçicilik yönlerinin eşit önem taşıdığını kabul ediyorum. Problem, geçiciliği uzamsal olmayan şekilde birleştirmektir. Bir anlamda, biz zamanın bir var olma durumu, geçmişten geleceğe uzanan ve olayların içine dağıldığı bir devamlılık hali olduğunun farkındayız. Bu zamanın mekansallaştırılmış ve olağan dünyanın üzerine işlenmiş yönüdür. Diğer bir açıdan ise biz zamanı bir oluş hareketi olarak, meydana gelen olaylar olarak, varlığın bir biçiminin başka bir biçimine dönüşümü olarak, geçmiş, bugün ve geleceğin görünümünün başka bir geçmiş, bugün ve gelecek görünümü içinde eriyip yeniden şekillenmesi olarak görüyoruz. Görülen odur ki varlığın dokusu her oluş hareketinde yeniden örülür.

Değişmeyen Zaman :

Hinton, a göre sürekli değişen bir dünya görüyoruz çünkü bilincimiz an ve an değişen manzaralar gösteren dünya çizgilerimiz boyunca hareket eder. Hinton bilinçlilik ile fiziki olmayan ama aynı zamanda tanımlanamayan bir şeyi kasteder.?Şimdi? etkiler içinde metafiziksel bir zaman makinesi fikrine dönüşür. 20 yy. başlarında izafiyet teorisinin öne sürülmesinden sonra çıkan Herman Wayl?ın Alan- Zaman-Konu adlı eseri de hemen hemen aynı şeyleri söyler.?yalnızca, bedenim yaşadığı sürece yanında yavaşça hareket ederek yükselen bilincimin dikkatine, dünyanın bir bölümü geçici imgeler olarak görünür?. James Jeans 1936?da Bilimsel Gelişme adlı yapıtında?Uzay zaman dokusu, hem mekanda hem de zamanda, onun tüm kapsamı boyunca zaten örülmüştür ve böylece biz onun farkına azar azar varsak da tüm resim vardır.? der. Günlük hayatta buna benzer şekilde düşünme eğilimindeyizdir. Olaylar zamanda var olur: onlar geçmişte ortaya çıkmıştır, ya da şu anda ortaya çıkmıştır, ya da gelecekte ortaya çıkacaktır. Onlar zamanda var olur ve bizim zamandaki hareketimiz onların değişmiş, gelip gitmiş, görünmüş ve yok olmuş gibi görünmesini sağlar.

bilim ve felsefe adına makale ve çeviri paylaşım platformu

İlginç olan Kalam teoreminin zamanın ikili yapısıyla kısmen uyuşmasıdır. Her bir temel zaman biriminde dünya uzay boşluğuna ve uzayan zamana doğru yayılır. Bu da her şeyin donduğu ve hiç bir şeyin değişmediği bir varlık durumuna karşılık gelir. Mekansal dünya ve uzayan zaman çözülür ve yeniden yapılandırılmış bir mekan dünyası ve uzamış zaman ortaya çıkar. Yine, yeni temel zaman biriminde hiç bir şey değişmez. Değişimin kendisi, bir zaman biriminden diğerine ardı ardına dönüşümlerden oluşur ve bu dönüşümler zamanın kalıcı olmayan yönüdür.

Temel zaman biriminin süresi devam eden zamanda gösterildiğinde, çeşitlidir ve gözlemciye bağlıdır. Geçmişin kesinliğinin geleceğin belirsizliğine doğru azaldığı?şu an?

Zaman geçer diyorsun öyle mi? Ah hayır.

Ben bir bebekken, ağlayıp uyurken, Zaman sürünürdü

Zaman kalır biz gideriz.

Son Açıklamalar:

ZAMANIN FİZİKSEL DOĞASI

Mutakallium, dünyanın, en yüksek ve eşsiz mümessilinin iradesine köle gibi bağlı olduğunu göstermek için uğraşır. Dünya, kendi kendine açıklama yapmaktan ileri gelen güçten yoksundur, her şey ilahi iradeye bağlıdır. Bakillani?nin dış dünyayı sürekli olarak yenileyen yaratma hareketinin kozmolojik bir sorunu vardır: Her biri kendi temel zaman birimine izole edilmiş olan sayısız yaratmalar birbirinden bağımsızsa, insanoğlu onları düzenli bir sıraya koymada nasıl başarılı oluyor? Kalam çözümü, Kartezyan ruh-beden problemine cevap olarak öne sürülmüş 17. yy teoremi ara nedenciliğe başvurur: Benzeri olmayan mümessil her bir temel zaman biriminde biri maddesel diğeri de buna karşılık ruhsal dünya olmak üzere iki paralel dünya yaratır.

Çev: Ercan SALGAR

Çözüm ilk başta açık ve çok kolay görünür. Newton?a göre zaman eşit bir şekilde akar. Zaman üzerimizden bir nehir gibi geçer ya da biz zamanın içinde kanaldaki bir bot gibi yol alırız. Düşünce anlayışımız?şimdi ya da şu an olarak adlandırılan kısa bir zamanla sınırlandırılmıştır ve?şimdi? zamanın içinde geçmişten geleceğe doğru dolaşır. Gözlenen dünya, tıpkı bir geminin ya da trenin penceresinden seyredilen kıyı şeridinin geçip gidişi gibi sürekli değişir.

Günlük yaşamın akla uygun dünyasında, değişen oluşumlar yaşarız ve sağduyu Herakleitos?dan yana olur. Aslında hiçbir şeyin değişmediğini söylemek deneyimle çelişkilidir. Ancak dilde ve bilimde bizler Elealılar gibi düşünürüz ve nesnelerin zamanda geçmişte, içinde bulunduğumuz anda ve gelecekte var olduğunu sanırız ve değişimi zamandaki gizemli hareketlerle yada daha gizemli bir şey olan zamanın kendisinin hareketiyle açıklama yolunu seçeriz.

Normal olarak evrenimizin temel yapısını anlamada sonraki adım, zamanı açıklamanın daha gelişmiş bir yolunu bulmaktır. Yeni bir zaman anlayışının, fiziki dünyada gözlemi son olarak gerçekleştiren ve kuantum mekaniğinde gözlem sorununu çözen temel problemi anlamada yardımcı olabileceğini düşünüyorum.

Bu zaman kavramları tamamen yeni değildir.10. ve 11. yüzyıllarda Mutakallimun olarak bilinen Kalamlı Arap atomcu filozoflar daha gelenekselci olan İslam teolojisinin Aristotelesçi anlayışını reddetmişler. Onların söylediğine göre dünyanın doğal kanunları yoktu. dünya Benzeri olmayan bir mümessilin iradesi tarafından doğaüstü bir şekilde yönetilen ve birbiriyle etkileşimi olmayan temel yapılardan oluşuyordu. Orta çağda yaşayan Yahudi akademisyen Moses Maimonides?Karışık Zihinler için Kılavuz? adlı kitabında Mutakallimun?un sözlerini ciddi şekilde irdelemiştir ve onun 12. yydaki çalışması Kalam felsefesi hakkında bilgi almak için temel kaynak olarak hizmet vermiştir

Zamanı dilde ve bilimde, varlığın Parmenidesçi bakış açısına göre olan durumu türünde mekansallaştırırız ve zamanın temel özellikleri nedeniyle yorgun olduğumuzu sandığımızda şaşırıp kalırız. Zamanı mekansallaştırarak zamanın doğasında olan devamlılık yönünü vurgularken yine doğasında olan geçicilik yönünü göz ardı ederiz. Mekansallaştırılmış formda değişimi ifade etmenin imkansızlığı bizi değişimin olağan dünyanın bir özelliği değil, gözlemciye özgü fiziki ya da metafiziksel bir özellik olduğunu düşünmeye iter. Çok yaygın olan bu Elealı düşünceye cevap olarak Gerald Whitrow şunu sorar: ?Geçici zamanı onun temeli olarak öngörmeden zamanın geçiciliğinin yanılsamalarını nasıl görürüz?. Geçicilik zamanın kesintiye uğratılamayacak temel özelliklerindendir ve onu herhangi bir formda yok sayarsak bir başkasında yeniden belirir.

Bugün olan olayların çok canlı şekilde bilincimizdeyken, geçmişteki olaylar yavaş yavaş uzaklaşır ve ayrıca gelecekteki olaylarla ilgili de öngörülerimiz vardır. Geçmişin, bugünün ve geleceğin bilincinde olarak içinde yaşadığımız?şimdi? , dil ve bilimde, zamanın içinde açıklanamayacak şekilde tek yönlü ve paradoksal olarak hareket eden bir zaman parçası olur. Kendimizi zamanın içinde düşündüğümüz zaman?şimdi? gözden kaybolur ve nesnelerin değiştiği bilinciyle onu tekrar yerine koymayı denediğimizde onu zaman içinde hareket eden bir zaman parçası olarak düşünürüz. Bu saçmadır, akıl almazdır ve zamanda değişimin bir yanılsama olduğunu söyleyerek bu saçmalığa katkıda bulunan aramızdaki Elealılar hariç birçoğumuz bunu düşünmek istemeyiz.

Düşündüğümde,?şimdi? bana zamanın ve mekanın tümü gibi görünüyor.?Şimdi? geçmişten geleceğe doğru hareket etmez.?Şimdi? varlığın durumudur ve her?şimdi?nin kendi geçmişi, bu anı ve geleceği vardır. Her bir?şimdi?nin geçmişini hatırlarız ve geleceğini öngörürüz. Bir?şimdi? yok olur ve yine geçmiş, şu an ve geleceği içeren başka bir?şimdi? onun yerini alır. Bu nedenle var olma durumu dönüşüm hareketinde yok olur ve yeni bir var olma durumu onun yerini alır.

Zamanın gözlemciye atfedilen belli özelliklerinin aslında olağan dünyanın parçaları olduğu ve bu nedenle olağan dünyanın normalde zannedildiğinden daha karmaşık olduğu ileri sürülür.

Problemin olduğu kısım kolayca belirlenir: devam eden zamanda görülen nesneler durağanlaşır ve değişemezler. Eğer zamanı boyuna uzayan bir şey olarak düşünürsek aynı şekilde doğum günleri, yıldönümleri ve tatiller gibi nesnelerin içinde görüldüğü tek boyutlu bir alan düşünürüz ve her şeyin zamanda kendine ait bir yeri olur ve değişemez. Benim doğum günüm belirli bir yıl içerisinde ve belirli bir ay olan ocak ayındadır, ve hiçbirşey hiçbir zaman bu tarihi veya bu tarihte ne olduğunu değiştiremez. Zamanı mekansallaştırarak, alan yayılmasını metafor olarak kullanarak, zaman değişmez hale gelir. Bunu uzay zamanı tablolarında açıkça görürüz: nesneler dünya çizgilerinin ve olayların kalıplarına yerleştirilmiştir. Bunu tarihte de açıkça görürüz: nesneler, dünya düzeni biçimlerinde olaylarda ve ışık ışınlarında durağanlaştırılır, bunu tarihte de açıkça görürüz Nesneler değişmez bir sıraya göre yerleştirilip dizilmiştir. Genelde bu zaman kavramından memnunuzdur. Ama bu doğru mudur? Eğer nesneler zamanda durağanlaştırılmışsa, neden deneyimlerimiz bize nesnelerin zamanla değiştiğini söyler?

Zamanın mekansallaştırılması onun sahip olduğu özellikleri büyük ölçüde basitleştirir; buna karşılık olarak tarihte olayların düzene uygun tekdüze gelişimini ve bilimde büyük gücün ve zarafetin matematiksel bir iskeletini elde ederiz.?Şimdi?nin zamanda nasıl hareket edeceği problemi, geçici bir dünya yaratarak, doğal dünyadan metafiziksel alana transfer edilir. Şu sorular bilim adamlarının memnuniyetle filozoflara bıraktığı metafizik konularıdır: Bilinç nedir? Bilincin?şimdi?si zamanda nasıl hareket eder? Neden sadece tek yöndedir?

burda kimse okumaz ergon

Augustinus?İtiraflar? adlı yapıtında? Öyleyse zaman nedir? diye sordu.? Eğer hiç kimse bana sormazsa, onun ne olduğunu biliyorum. Fakat soran kişiye açıklamak istersem, bilmiyorum?. Augustinus, zamanı geçmişten geleceğe, başlangıçtaki Yaradılıştan sondaki Kıyamete kadar süren, durmaksızın devam eden olaylar dizisi olarak gördü. Bunun için tasavvur edilen zaman Tanrı, kader ya da doğa kanunları tarafından yönetilen ve belirsiz bir kurnazlıkla bize parça parça gösterilen bir tarihsellik sunar. Bu dünya görüşü bizim bugün ki genel görüşümüze oldukça benzerdir. Ancak bu Augustinus?un aklını karıştırır ve bunun bir kısmı Austine Dobson tarafından?Zaman Paradoksu? eserinde iki mısra ile ifade edilir.

Kuantum mekaniğinde bir nesnenin dalgalı yönü onun belirlenen yönünü tamamlar. Benzer şekilde zamanın devamlılık yönü geçicilik yönünü tamamlar. Kuantum mekaniğinde dalga işlevinin çöküşü birleşmiş zamandaki varlık durumunun çöküşü ile aynı görünmez. Var olma durumu şimdiki zamana doğru hareket eden geçmiş gözlemleri sergiler ve gelecek olasılıklarının daha üstün olan konumlarına doğru gözden kaybolur. bir gözlemci tarafından gözlenen yeni bir durum bir önceki durum içinde son olan geçmiş ve öngörülen gelecek ile kurulup ortaya çıkar.

taşıtsana konunu

Bağdat?ta yaşamış ve 1013 yılında orada ölmüş olan Basralı Bakillani, zamanın da atomik yapıda olduğu ve zamanın her bir temel biriminde, benzeri olmayan mümessilin dünyayı yok ederek onu biraz daha değişik bir yapıda yeniden yarattığı fikrini öne sürer. Zaman birimleri konusunda Maimonides şöyle der: ?Bir saat altmış dakikaya bölünür, dakika altmış saniyeye bölünür, saniye altmış parçaya bölünür ve bu şekilde devam eder; en az on ya da daha çok kez altmış ile ardı ardına bölündükten sonra zaman birimleri daha fazla bölünmeye maruz kalamaz ve aslında daha doğrusu artık bölünemez

Varlık ve dönüşüm zamanın birleşik özellikleridir. Filozof Alfred Whitehead Süreç ve Gerçeklik adlı eserinde şöyle yazar: ?Her oluş hareketinde bir şeyin geçici devamlılıkla dönüşümü söz konusudur; ancak. hareketin kendisi devamlı değildir. Bu neredeyse, dönüşme hareketinin var olma durumunu yarattığını söylemektir. Birleşmiş zaman kitap okumakla karşılaştırılabilir. Bir sayfa yazı her şeyin teşhir edildiği var olma durumudur. Sayfayı çevirmek bir var oluş hareketinin çözülüp başka bir var oluş durumunun yerini aldığı dönüşüm hareketidir.

Sonra yıllar beni bir adama dönüştürünce, Zaman koştu

Birleşmiş zaman teoremi? ki bu teorem halen gelişme aşamasındadır- zamanın devamlılık yönü ile geçicilik yönünün eşit öneme sahip olduğunu vurgular. Teoreme göre?şimdi? , genelde zannedildiği gibi zaman içinde hareket eden bir zaman parçası değil aslında dünyanın uzamda ve zamandaki yapılanmasıdır. Her bir yapılanma çözülür ve bir gözlem hareketinde yeni bir dünya yapılanması oluşur ve yapılanmaların çeşitlenmesi çok kapsamlı bir evren oluşturur.

Var oluş, Dönüşüm ve?Şimdi?:

ÖZET:

M. S. beşinci ve altıncı yüzyıllarda Yunan filozoflar zamanın bugün bile hakkında mutabakata varılamamış iki yönünü tanımlamışlardır varoluş ve dönüşüm .

ben sadece ilk paragrafa bakabildim vallaha

Değişkenliğin doğal dünyadan çıkarılması ortaya kafaları karıştıran zamanda hareket sorununu çıkarır.?Şimdi?, metafiziksel hareketle donatılmış bir zaman parçasına indirgenir. Ancak metafiziksel hareket halen şu soru ile uğraşmaktadır: Bilinç hangi hızla yol alırsa zamanda yolculuk yapabilir?

Bilimin basit bir cevabı vardır: Şüphesiz ki geçiciliğe dair deneyimlerimiz vardır ama temelde bu kişiseldir ve doğal dünyanın parçası değildir. Bu metafizikseldir ve bu nedenle bilimin konusu değildir. Ancak bilim yanılabilir. Büyük olasılıkla Bertrand Russell?Mistisizm ve Mantık? adlı kitabında şunları yazdığında yanılıyordu: ?Zaman gerçekliğin önemsiz ve yüzeysel bir özelliğidir. Geçmiş ve gelecek bugün kadar tanınmalıdır ve felsefi düşünce için zamana olan bağlılıktan kurtuluş kesinlikle gereklidir?. Platon?nun döneminden beri Batı?daki birçok düşünür, aklın zamansız gerçekliğe ait soyut bir dünya aradığını ve kandırılmış olan beyinlerimizin veya aklımızın kişisel deneyimlerden doğan değişen kişiliğin hesabını verdiği prensibini kabul eder.

Değişim :

güzel bir tutunamayanlar başlığı

Her şey zamanda yayılır. Olaylar anılarımızda hatırlandıkları ve günlük gazetelerde yazılan şekliyle yakın geçmişe; Tarihçiler, Paleontologlar ve Jeologlar tarafından anlatıldığı şekliyle uzak geçmişe uzanır. Olaylar ayrıca da planlarımızda umduğumuz ve hava tahmincilerinin söylediği şekliyle yakın geleceğe ve iklim uzmanları, jeologlar ve astronotların tahmin ettiği şekliyle uzak geleceğe uzanır. Ayrıca her şey zamanda meydana gelir. Olaylar ya hızlı ya da yavaş gerçekleşir. Buzulun denize dönüşmesi yüzyıllar alır ve yıldırımlar dünyaya zigzaglarla gözün takip edebileceğinden çok daha hızlı iner. Olaylar zaman alır ve zamanda gerçekleşir ve onların zaman almaları ile meydana gelişleri aynı şey değildir. Zamanın devamlılığı ve geçiciliği; düşüncede, dilde, ve bilimsel paradigmada uzlaşmaya varılamayan. Zamanın farklı yönleridir.

Yaz: Edward Harrison

Birleşmiş zamanda eski?şimdi? ile yeni?şimdi? arasındaki farkı ayırt etmeliyiz. Eski?şimdi? gizemli bir şekilde geçmişten geleceğe hareket halinde olan devam eden zamana açılan penceredir. Yeni?şimdi? ise alan ve devam eden zamanda sergilenen ve içinde geçmişin belirgin ve açık şekilde durduğu geleceğin ise belli belirsiz görünüp birçok değişik şekil alma olasılığının bulunduğu tüm dünyadır.

Devamlılık ve geçicilik arasındaki ikililik karışıklık yaratır ve zamanın çok eski paradokslarını ve muammalarını ortaya çıkarır. Dilimizde ve bilimde bu karışıklığı devamlılığı gerçek olarak kabul edip, geçiciliği gerçekdışı görüp reddederek çözeriz. Çalışan saati ve takvim zamanını fiziksel gerçeklik olarak kabul ederiz ve geçici zamanı doğal dünya ile hiçbir alakası olmayan kişiye ait ruhsal bir ekleme olarak ele alırız. Zamanın geçicilik yönü zaman ve mekana bağlı olmaksızın tasvirler ve metaforlar bağlamında betimlemeden yoksundur ve belli bir nicel ölçüm sisteminden yoksundur. Bu nedenlerden dolayı dünyanın mekanikliğinden ve matematikselliğinden uzaktır.

Herakleitos her şeyin değiştiğini, hiç bir şeyin daimi olmadığını ve dünyanın değişen nesnelerin sonu gelmeyen akışından meydana geldiğini ve aynı nehre ikinci kez giremeyeceğimizi söyleyerek Zamanın geçici yönünün üstünde durur. Parmanides ise hiç bir şeyin değişmediğini, her şeyin daimi kaldığını ve dünyanın geçmiş, bugün ve geleceğin aynı anda sergilendiği?varlığın değişken olmayan sarmalından? meydana geldiğini söyleyerek Zamanın devamlılık yönü üstünde durur. Herakleitos dünyanın nesnelerin oluşunun geçici hareketlerinden meydana geldiğini ve varlığın değişmeyen halinin aklın yanılsaması olduğunu söyler. Parmanides ise dünyanın, varlığın değişmeyen durumundan oluştuğunu ve değişen varlığın geçici hareketlerinin duyuların yanılsaması olduğunu söyler.

temel zaman biriminin süresini ölçmede mantıklı bir ölçüttür. Alışılmış insan ilişkilerinde çözülme bir saniyenin, saniyelerin hatta dakikaların kısımlara ayrılmasına kadar çeşitlilik gösterir ve bu çeşitlilik devam eden zamanın içindeki aralar olan yaşantılarımızın oldukça uzun ya da kısa görünmesine yol açar ve zamanın hızlı ya da yavaş geçtiğini söyleriz.

Varlık ve oluş :

Zamanda Hareket:

Burada, bu iki temel görüşün nasıl uzlaşabileceğini fiziki dünya betimlemelerine nasıl dahil olabileceği tartışmaktayım. Her ikisinin de olağan dünyanın eşit önem taşıyan özellikleri olduğu görüşündeyim ve onların bir araya gelmesi ile maddesel dünya resminin nasıl değişeceği üstüne fikir yürütüyorum. ?Birleşmiş Zaman? teorisi deneme olarak önerilmiştir.

Birleşmiş zaman teorisi modern fikirlerle güncellendiğinde hayal gücünü zorlamaktadır. Her bir dönüşüm hareketinin tüm uzay zamanını değiştirdiğini, burayı ve orayı ve ayrıca?şimdi?yi ve sonrayı da değiştirdiğini öne sürer. Geçmiş olan bugün dünden beri olan olayları içerdiği için geçmiş olan dünden farklıdır. Ancak belki de başka bir açıdan da fark vardır. Var olma durumu uzay zamanı içinde yayılır ve dönüşme hareketi bir durumu bir başka duruma dönüştürür. Bu nedenle her bir dönüşüm hareketinde sadece yakın geçmişin hatırlanan olayları ve yakın geleceğin öngörülen olayları değişmez, ayrıca da uzak geçmişin ve uzak geleceğin olayları da değişebilir. Dönüşümler, kimi yavaş kimi hızlı olmak üzere, değişik derecelerde dağılan birçok durumu içermesi açısından çok aşamalıdır.1900 yılında olan bir şey bu sene olduğu gibi geçen senede fiziki olarak tamamen aydı değildi. Tarih belli olayların birbiri ardına dizilmesinden daha fazlasıdır. Geçmişin her olayı olası bir gelecekle meydana gelir ve halen gerçek forma doğru bir bozuluyor olabilir.

Ben genç bir erkekken, gülüp konuşurken, Zaman yürürdü

Zamanın değişken yönü tam bir mekansal görünüşten yoksundur.?Şimdi?yi geçici oluş hareketiyle fiziki dünya resmine yerleştirmede başarısız olarak aynı zamanda bilincimizi - aslında kendimizi- işin içine katmada da başarısız olmuş oluruz. Temel fiziki formlarda nasıl ifade edeceğimizi öğrenmediğimiz için geçiciliği bilimden ayırırız. oluş hareketinin bir yanılsama olarak sunulması zamanın temel bir özelliğini saf dışı bırakır ve bu nedenle gerçeği basitleştirir. Geçiciliği ve tüm gereklerini metafiziğin hayali dünyasına sürgüne göndeririz. Değişkenlik olmazsa fiziki dünya bilinçli gözlemcilerden mahrum kalır.

Zamanda hiçbir şey değişmez: Tarihte hiçbir şey değişmez ve izafiyet teorisinin uzay zamanında hiçbir fiziki şey değişmez. Uzay zamanında, olaylar, dünya sınırları ve ışık ışınları belirli koşullarla serilmendi ve yerleştirildi.?Şimdi?nin zamandaki yolculuğu fiziksel bir yolculuk olamaz çünkü fiziki olarak hiçbir şey uzay zamanında bir yerden bir yere özgürce hareket edemez. 19. yy. sonlarında Charles Hinton? Dördüncü Boyut Nedir? eserinde kişinin bilicinin zamanda yolculuğunun metafizikle alakası olduğunu ve fiziksel olmadığını öne sürdü.