"Doğru söylüyorsun ben de onlara danıştım. Onlar bana cevap verdiler ve;

ölümü düşündükçe irkiliyorum.

sen ne anlarsın behlül 1 daneden

güncelle me...

Yalnızlık bazan iyidir ama yine de sosyal olmak lazım. İnsanlara bi faydamız dokunacaksa çöpe atılmayada razı olmalıyız.

Hırsızın kendisini bu huyundan vaz geçmek için zindana girmesi terbiye etmez...

Halife Harun Reşid bir gün Behlül-i Dana ile sohbet ederken;

Behlül de; "Ben danışacağım yeri biliyorum." dedi ve oradan ayrıldı.

he balım he...

nasıl yaşarsan öyler ölürsün

belki bi zebani olacak.

"Ey Behlül! Söyle bakalım vereceğin cevabı." dedi.

peki nasıl yaşıyorum

"Ey Behlül! Biz de vaktiyle en güzel ve nefis yiyecekler idik. Bütün güzellikler bizde idi. Sevgi ve itibarımız çoktu. Ne zaman ki insanlar arasına karıştık. İşte bu hale geldik. Çöpe atıldık. Sen de sakın insanların arasına karışma." dediler. Bu sözlerdeki ince manaları anlayan Harun Reşid: "Haklısın." deyip düşüncelere daldı.

"Ey Behlül! Sen gidip çöplere danışmışsın, haberim oldu." dedi.

"Müsade ederseniz bir danışayım." dedi.

"Danıştım efendim. Lakin insanlar arasına karışmam mümkün değil." dedi.

onu ancak ehlibeyt dostları anlar sizler okur geçersiniz.

Bunun üzerine hazret-i Behlül;

"Ey Behlül! Sana sarayımda bir oda ve hizmetçiler vereyim. Yeter ki bu eski elbiselerden kurtul. Yenilerini giy. İnsanlar arasına karış." dedi.

Halife;

behluldane kıssaları muhteşem

Harun Reşid arkasından adamlar salıp danışacağı yeri öğrenmek istedi. Behlül gide gide şehir dışında bir mezbeleliğe gitti. Başını eğip bir şeyler dinlermiş gibi yaptı. Bir şeyler söylendi. Daha sonra oradan ayrıldı. Saraya yöneldi. Sultanın adamları ondan önce saraya dönüp hadiseyi halifeye bildirmişlerdi. Behlül huzura girince, halife Harun Reşid ona;

İşte bu yüzdendir ki, Allah'ın güzel kulları hep garipliği, yalnızlığı tercih etmişlerdir. Birçokları dağlarda vurmuş kendini. Orada bulmuş Mevlasını... Halk içinde bile yalnızdılar onlar ama her daim HAKK ile beraberdiler... Birçokları çoğu zaman insanlardan birçok eza ve eziyetde görmüşlerdi. Ama sabrettiler, çünkü onların tek tesellileri, onları hiçbir zaman terk etmeyen Allah Azze ve Celle idi...

Halife heybetle;

gerçi onuda anlamazsınız ya.

Yoksa halktan kaçıp hak ile olmak ile kemalat eksik kalır.. İmtihandan kaçılmaz..

Halk içinde Hak ile olabilmektir.

Behlül de;

emmisi oğlu harun bile anlamadı.

Behlül;

En güzel çiçekler gübreli yerde yetişir..

bak onu anlaman için dokuz doğuran kıssasını oku.

"Kime danışacaksın, kimsen yok ki?" diye cevap verdi.

anlasanız ne behlüller var etrafınızda görürsünüz

ehlibeyt dostunu.

Ama bir bankada veznedar olması terbiye edebilir belki..

Üstelik bankayada hayrı olur..

belki yakışıklı bir prens.

dede ali

doğru olan daga çıkmak değildir...

Her neyse gerçek uzlet toplumdan kaçmak değildir.

Milyonlarca İnsan arasında dahi her an Rabbini hatırlayabilmektir.