Şimdi mektuplar yazıyorum, hangi adrese göndereceğimi bilmeden. Bırakıyorum rüzgara, bir umutla sana getirir diye. Belki bir sonbaharda sararmış bir yaprakla düşer kapına. Umursamazsın basıp geçersin. Ayakların altında ezilmiş bir zarf ve küskün bir yaprağı. Kim bilir mektubu görürsün, anahtarla kapıyı açmaya çalışırken. Üşenirsin yerden almaya, düşürmüş dersin biri, kendi kendine. Oysa sana yazılmış birkaç sözcük, yağmurdan ıslanmış, rüzgarda üşümüş birkaç sözcük. Kim bilir bir ocak ayında, lap lapa yağan karın yağdığı bir gün düşer kapına. Fark etmezsin belki beyaz kara gömülmüş zarfı. Oysa okusaydın, beni anlayacaktın. Örtecektin günahlarımı, yağan kar gibi. Ama fark etmedin, kedinin ayak izlerini takip etseydin görecektin kapının sağında duran zarfı. Çünkü kedi fark etmişti, fakat okuma yazma bilmiyordu, kokladı ve gitti. Belki de ilkbahar rüzgarında gelecek kapına. Yağmur yağmadan Arap kızı camdan bakmadan, alsaydın mektubu, akıp gitmeyecekti başka bir kapıya. Ama almadın. O gün dışarı çıkmadın nedense. Gelir belki kapıma masum ve güneşli bir yaz günü. İçine dolan kuş cıvıltılarıyla, yatağından kalkmaya üşenirsin ama kapına rüzgar bir mektup bırakmış, zili çalmayı unutmuş. Oysa ne çok isterdim okumanı, yüzünün ne hal alacağını ah bir görebilseydim. Hala yazıyorum mektup sana, bırakıyorum hangi rüzgar eserse. Gelir diye kapına, umutla bekliyorum.

dur yolcu

RÜZGARA MEKTUPLAR

Ada da yalnız kalmış bir denizci olmanı isterdim. Şişeye saklanmış mektubu bekleyen aldığında çok sevinen bir denizci. Kurtuluş belgen olmalıydı bu mektup. Aldığında belki şükrederdin Allah?a.

kapılmışsın bir boş hayale sevmekten gayrı elden ne gelir...

Oysa şimdi hayal ve gerçek birbirine karışmış. Yaşayıp, yaşamadığımın bile farkında değilim. Ömrüm; mevsimleri izliyor, peşi sıra geçen saatleri, , ayları ve suratıma çizgi atan yılları. Giderek yaşlandığımı hissediyorum ve hayatı daha iyi anlıyorum. Üzülmüyorum artık her şeye, örneğin kızmıyorum rüzgara adresini şaşırdı diye. Kızmıyorum kapımda top oynayan çocuklara. Hatta keyif alıyorum, bir bardak çayla onları izlemeyi. Ağır bandıralı bir gemiyim şimdi, geçirdiğim onca kazadan sonra sakin bir limanda dinlenmekteyim. Sarmaktayım yaralarımı. Geçenlerde yaralı bir serçe gördüm, kanatları kırılmış, kurtulmuş aç bir kedinin elinden. Şimdi sarmaktayım onun ve kendi yaralarımı. Uzun kış gecelerinde arkadaş olacak bana. Zaten sıkılmıştım kağıt ve kalemle arkadaş olmayı. Yazmayı da bıraktım. Sana mektup yazmayı da. Ömrüm mum gibi eriyip gitmekte ve sadece gölgeler bırakmakta duvara. Serçeye senin adını verdim. Adınla hitap diyorum ona. Beraberberliğimiz uzun sürmeyecek onunla da baharda ondan ve hayattan ayrılacağım.