Eski yalın cümleler dar geliyor dünyamıza. Denizler, havalar, karalar dar geliyor arzumuza.

Paylaşsaydık mevsimleri, iklimleri, kalın bir çizgi çekmeseydik?öteki?yle aramıza, üşümezdik.

- Selamun Aleykum, bereketli olsun.

Alıyoruz?. eğer ki ortada bir hak varsa, en öncelikli olarak o hakkın kendimizde olduğunu düşünerekten,

Durun kapanmayın pencerelerim

Beton çok soğuk, üşüyorum..

Ne hoş, ne muhteşem gelenekti. Bir yerlerde yaşıyor mudur şimdi? Yaşıyordur, kim bilir.

?Sırrını sır edene aşk olsun / Sırrını faş edene yuh!? demiş Hz. Mevlana.

Bil ki, ben acizim; bil ki hatalarımla dolu yüreğim ve çaresizim?

Modern zamanlardayız. Rekabet çağındayız. Tüketici ve üreticiyiz.

Fatma Aladağ

DÜŞÜNÜYORUM...

?Mutlaka izleyin?, ?mutlaka alın?, ?mutlaka biriktirin?, ?sakın kaçırmayın? direktifleri alıyoruz her gün, her an.

Bir sır mıdır bu insanın içine akıtılan? Ve bu sırrın doğum sancısı mıdır bendeki başlayan?

EY SONSUZLUĞUN SAHİBİ SANA ULAŞMAK İSTİYORUM...

Bir yangın bu kadar mı güzel olur şimdi?

Canımız yanıncaya kadar feryat etmedik, etmiyoruz.

Bu yolda imanımın derdindeyim ve yine tek senin izindeyim, tek senin kapında dizüstü çökmekteyim ve yalnızca?gel? demeni beklerim?

Ve her güzel temenninin, her özel duanın ardından?ecmain? denirdi.

Güneşimi kapatmayın..

?Ecmain?, ?Ümmet-i Muhammed?ti.

Dualar gibi yükselir ümitlerim

Yer-gök beni arasına alsa? Kainatı okusam?

İnsanız, sıkılıyoruz, arada bir üşüyoruz.

Alır beni bu esen düşünce rüzgarı ve iklimlerim yokluğunda acıtır ve üşütür içimi?

Sanmayın yüreğim durgun deniz, içimde bir Musa ve bir Firavun yaşar, benden çok ev sahibi?

Bir ömür bu, bitmeye adanan? Bir insanım ben, kendini tanımayan!

Alttan ve üstten ısıtmalı apartmanlarımızda, villalarımızda Hz. Ebubekir?in cömertliğinden söz ediyoruz.

Sen ve Ben

Önce içi boşalıyor merhabanın, ardından kesiliyor bıçak gibi.

İçimize, dışımıza kapanıyoruz, kimse çözemiyor şifremizi. Kimseyi çözemiyoruz.

Belki de yanlış sorular üşütüyor, kim bilir.

Neresindeyim bu hayatın ve senin kalbinde miyim?

Yokluğunda çok yandı, belki adam olur bu yürek şimdi seninle?

- Peki nedenmiş o?

Kalın bir duvar örmeseydik, soluğumuz yeterdi hepimizi ısıtmaya.

Eski yalın dünyamızdaki yalın sözler yetmiyor teselliye.

Söz senet olmaktan çıkınca, merhabalar aşınıyor. Çekler, senetler dönüyor.

İnsanız, yoksullaşıyor, yalnızlaşıyoruz.

Dün, bir merhabanın, bir acı kahvenin kırk yıl hatırı vardı. Dile kolay kırk yıl!.. Ya şimdi?

N?olur? Söyleme layık olmadığımı!. Sen de beni bırakıp gitme?

- Çünkü, daha güçlü olacağız ki, daha güçlü olalım.

Doğru soru, ?niye üşüyoruz? olmalıydı.

Susuzluğumu da sende fark ederim, suyu da? Nedir bu?ben?liğimdeki?ben? sevdası bana yol göster.

Güçlü, daha güçlü olmamız öğütleniyor sürekli. Öğütlenmiyor, emrediliyor.

Vakt-i evvelde?merhabamız vardır? sözü, ?güvenilir insandır? anlamınaydı.

Şimdi üşüyoruz, merhabasız, kahvesiz, köpüksüz üşütüyoruz.

Doğru cevap doğru sorunun içinde. Doğru soru ise yanı başımızda.

Ellerimden tutsan?.

... ve üşüyoruz...

Peki ama, kendi evimizde, kendi yurdumuzda, kendi yuvamızda niye üşüyoruz.

Dilimizi dönüştürdük, ecmain çevremiz oldu. Çevremiz, yani müşterimiz. Velinimetimiz.

?Teselliden nasibim yok, hazan ağlar baharımda? oluyoruz. İnsanız işte.

Sıcak bir merhaba: ?Benden size zarar gelmez, emin olun benden? anlamındaydı.

Yüzüm yok! Bu çırpınışlarda daralır yüreğim.

Alıyor, izliyor, biriktiriyoruz. Peki niye? Güçlü olalım diye?!

Seni anlatsam? Anlatsam? Anlatsam..

Damarlarımdaki kan kadar kırmızıdır sevdam ve yüreğim bu sevdaya yanar.

Yeniden?sabret? desen ve sabredecek kadar sadrıma huzur versen?

Sevginin derinlerinde yalnız seninle kaybolsam?

Ama, çağdaş medeniyet?mahremiyet?i yollara döktü, ?sır? faş oldu.

Doğrulmak ve yeniden Mevla?ya ulaşmak için mi bu buram buram hüzün?

Dün, eller kalbin üzerine konur ve cemaate rahmet dilenirdi. Şöyle:

Terk etme beni, layık olmasam da, aç bana yüreğini ve denizlerini?

Borsa, repo, tefeci, banker çağında?çok söz yalansız, çok mal haramsız olmaz? sözü demode artık.

Ruhlar hapishanesiymiş ya dünya, sen beni kurtarsan?

Padişahın ziyafetinde garsona teşekkür ediyoruz da, padişaha teşekkür etmiyoruz.

Selam ve Dua ile..

Lakin, ötekinden kendimizi sorumlu saymadık.

Kalbimin kilidini tek bakışınla kırsan!..

Ellerimden tutsan?

Öyle ya, karşılıksız merhabayı kim ne yapsın? Öyle ya, esas kriz bu değil mi?

Oysa yanlış soru yanlış cevaba bizi mecbur bırakıyor.

- ?Siftah senden, bereket Allah?tan ?dı ticaret sabahının ilk sözü.

İnsanız, unutuyoruz. Teşekkür etmiyoruz, kendi hakkımız görüyoruz iyiliği.

Dostsuz, merhabasız kalınca krize giriyor, üşüyoruz.

Vakt-i evvelde yalnız üşürdük. Şimdi, topluca üşüyoruz. Bahara rağmen üşüyoruz. Nisan bile üşütüyor.

Ellerimiz, eldivenlerimiz, kar başlıklarımız bile üşüyor.

Huzur dolu içimde

Tutsan ellerimden?

Güne gülümserken papatyalar

Ama, yitiğimizi yitirdiğimiz yerde aramıyoruz; insanız işte!

- ?Allah bereket versin?di son söz. ?Bereketini gör?dü karşılığı.

Ama bakın, nasıl da bizi yalnız bırakıyor çevremiz, müşterimiz, velinimetimiz.

- Selamun Aleykum, rastgele. Ya da:

Açsan ellerinle perdelerimi ve şereflensem dost cemali ile?

Sonra ağlasam? Bu çaresiz ateşlenmelerimin ilacını sende bulsam? Bir yangın makamı bu kadar mı öfkeli eritir içimi? Bir sevda bu kadar mı özlenir?

Melek değiliz, etkileniyoruz, ?mutlaka? değilse de izliyor, alıyoruz?

- Ve Aleykum Selam, Merhaba..!

?Selamı yaymakla? emr olunduk ki, yeryüzü üşümesin.

Zikre dalmış her şey

Karşı merhabanın anlamı da aynı: ?Sen de bizden emin ol.?

Ben çeşme başında uzanmak istiyorum

Üşüyoruz ve Sebepsiz Sanıyoruz Üşümelerimizi.

Biz bıraktık, ecmain de bizi bıraktı. Güzel temenniler, özel dualar da.

?Bir elin verdiğini ötekinden gizleme? ilkesi, yerini bir elin verdiğini bütün eller alkışlayacak şartına bıraktı. Teşhir ve reklam çağındayız. Herkes her şeyin bilinmesini istiyor; herkes, her şeyin.

Sonra değişse tebessümlerim? Bir hikayesi olsa çilelerimin..

Karanlıklar vadisisinde kalbim, bir kibrit yakmanı beklerim.

Siz peygamber çiçekleri toplarken

Sıcacık bir merhabada teselli arıyoruz. Sıcacık bir merhaba arıyoruz ısınmak için.

Söyleme, layık olmadığımı n?olur söyleme?

Güzel paylaşımların için tşk. ederiz.

Yüzüm yok! Ben umudu senden öğrendim.

Güneşimi kapatmayın

Üşürüz tabii. İki yanlı zatürree, tüberküloz bile oluruz.

Ben sonsuzluğu düşünüyorum

Birlikte; yani ben, sen, öteki?

Çelişkili ömrün son demlerinde koysam da bu savaşın adını, yine de ararım yalnızlığımda dostun kapısını?

Doğrudur, ?Fatih?in İstanbul?u fethettiği yaştayız?, Akşemseddin?in yaşına erenler de var aramızda, ama biz peynir gemisini karada yürütüyoruz. Hem sözle yürütüyoruz. Anadoluhisarı?ndan Rumelihisarı?na, oradan Haliç?e? İthalat, ihracat yapıyoruz. Export, import ticaret.

Tövbeler ve tövbeler? Bu dönüşler korkarım kolay olmayacaktır? Puslu yılların ardından ölsem ve yeniden senin yolunda dirilsem?

Yeniden?bekle? desen ve bekleyecek kadar yüreğime su serpsen..

?Ağustosta balta kesmez buz? oluyoruz. Kimseye içimizi açamıyor, sırrımızı paylaşamıyoruz.

SONSUZLUĞU DÜŞÜNÜYORUM...

Yalnız sende var yüreğimin nefesi?

Ardından attığım adımlar kadar yol gitmişim hayatta? Senin ismini duyduğum kadar sesler kıymetlenmiş? Ve seni andığım kadar zaman günahlara?dur? demiş?

Çığlıklar, şikayetler, itirazlar çoğaldı, bakın. Hem üşüdük hem oksijensiz kaldık birlikte.

Sevgim, tek gerçeğim!..

Yine içime baksan ve titrese tüm benliğim taa ki son nefesime kadar?

?Ecmain?, yani: ?cümlemiz.?

Yanlış sorulara bulduğumuz yanlış cevaplar üşütüyor olmasın.

Ey sonsuzluğun sahibi, sana ulaşmak istiyorum

Ve sen..

Böyle yapıyoruz, sonra da üşüyoruz.

Güneşle kol kola kırlarda koşarak

Şükretmiyoruz, tabii hakkımız görüyoruz nimeti.

- Merhaba, cemaate rahmet.

Yüzüm yok! Yine de sevmeni beklerim.

Saçaksız, sığınaksız, şemsiyesiz, korunaksız kalıyoruz.