bir tam bir bölü dört, zaten çok güzel anlatmışsın sen, ve hatta eksiksiz... söylenecek bişey bırakmamışsın ki :)

Arenaya giriyor, aslanlar hareketsiz ve şaşkın, bu cesur şövalyeye bakıyorlar. O, hiçbirine aldırmadan eldiveni alıyor, gene adım sesleriyle taş merdineleri çınlatarak çıkıyor.

Ben cesaret olsaydım eğer, sağlam bir ruh isterdim beni isteyenlerden. Tehlike ya da acı muhtemel durumlar karşısında korkusunu göstermeyecek olan, beni destekleyecek kadar sıkı bir yürek isterdim. Zeki olsun beni isteyen. Beni seçtiyse eğer, seçiminden ve sonuçlarından emin olsun. Kaybetmeyi de bilsin. Kökü sağlam olsun; öyle ilk estiğimde savrulmasın. Düşse bile kalksın. Yüzümü kara çıkartmasın. Başka ne isterim? İnsan olsun. İnsan.

-Kim eldivenimi alıp bana getirirse onunla evleneceğim.

Mutlulukla aramıza, korkularımızı ve kendimizi sokuyoruz...

mesele cesaret değil güvenmiş mesele...

ne istediğini bilmek lazım

cesaret inanç ister. inanmadığın bir şeyin arkasandan gitmezsin çünkü ve her yere düştüğünde tekrar ayağa kalkamazsın.

mesele cesaret değil

Hiç soran olmuş mudur; "Yahu cesaret, seni bu kadar çok isteyen var. Sen ne istiyorsun?"

Kendi hayatını, kendi ellerinle 10dkda mahvetmeni ve buna seyirçi kalabilmenide ister...

Müthiş bir sessizlik oluyor, bir anda herkes susuyor. Bir şövalye diğerlerinden ayrılıyor, taş merdivenlerden ağır ağır inmeye başlıyor, parlak çizmelerinin çıkardığı adım sesleri tek tek duyuluyor.

Sadece kendine, hükümsüz kalabilmeni ister..

... şu üç noktanın üç harfe dönüşmüş halini ister afedersin:DD

Doğrudur

ben cesurum

Nietzsche "Tanrıyı ve insanları deneme!" diyor. Schiller "Eldiven" şiirini yazıyor.

cesaret önce yürek ister

Borazanlar çalınıyor ve aslanlar çıkıyorlar arenaya. Kocaman yeleleri, gergin belleri, iri pençeleriyle kükreyerek dolaşıyorlar. Prenses zarif ellerini saklayan uzun eldivenlerinden birini çıkartıp aslanların arasına atıyor.

Eldiveni prensesin kucağına bıraktıktan sonra, kendisine hayranlıkla dönen prensese bir kez bile bakmadan yürüyüp gidiyor.

Cesaret hayatı hiçe sayar, vicdanı değil

Biz herkesi her zaman deniyoruz, emin olmak, güvenmek istiyoruz, sevgisini ve bağlılığını her an kanıtlasın, hayatını ve her şeyini tehlikeye atsın ve bunu binlerce kez yapsın istiyoruz. Kendimizle ve korkularımızla öylesine doluyuz ki, hiçbir duyguyu, hiçbir insanı, hiçbir nesneyi olduğu gibi bütün gerçekliğiyle göremiyoruz, her şey kendimizle ve korkularımızla oluşturduğumuz prizmalardan kırılarak ulaşıyor bize, herşeyi olduğundan başka bir biçimde olduğundan başka bir yerde görüyoruz, belki de bu yüzden aradığımız şeyleri aramamız gereken yerlerden başka yerlerde arıyoruz.

Hayatın her noktasında seni sen yapabildiğini sandığı herşeyin tamamını ister..

- ler seni üzecekse yapacağın işe kalkışmamalısın.

Hayat cesaret ister. Gerçek cesaret ister. Aşk cesaret ister. Kırmızı ruj cesaret ister. Denemek cesaret ister. İtiraf cesaret ister. Güvenmek cesaret ister. Evlilik cesaret ister. Çocuk yapmak cesaret ister. Kalmak cesaret ister. İnanmak cesaret ister. Barış cesaret ister. Yaratmak cesaret ister. Aramak cesaret ister. Özgürlük cesaret ister. Affetmek cesaret ister. Saflık cesaret ister. İstemek cesaret ister. Yalnızlık cesaret ister. Hayaller cesaret ister. Gitmek cesaret ister. Bilmek cesaret ister. Yenilik cesaret ister. Farklılık cesaret ister. Peki, cesaret ne ister?

Yaşanmışlık ve öğrenilmişliğin kabul ğörebileçiği oO inçe noktalardan, geçmeyi ister..

Arenada, bütün şövalyelerin aşık olduğu ve evlenmek istediği harikulade güzel prenses kral babasıyla birlikte oturuyor. Çevreleri genç ve yakışıklı şövalyelerle dolu. Hepsi küçük bir tebessüm için bekliyorlar.

çok güzel bi yazı klevyene sağlık..:))

ramiz dayı :)))

kayıp gül :)))))))))

neymiş mesele

gurur cesarete engeldir, delilikse cesaret yolunda ilerletir.