yabancı bi ülkede gibiyim.

her başlığa yazasım mesela :)

Ne yazabildik, ne konuşabildik, ne paylaşabildik. Sadece bir iki film repliğini bilmekle, bir iki paylaşımı görmüş olmakla övünebildik ve bir arpa boyu yol alamadık. Alamayacağız da, bizden bir sonraki nesil muhtemelen bu sancıları yaşamadı, yaşamayacak çünkü büyük bir hızla, eski sevgilinin tavrı gibi değişen dünya onları vurmadı, vurmayacak.

belki öyle ama hüzün beraberinde zamanı da götürüyor giderken.

tek kelimelik cevaplar kadar yorgunum..

Bu Aralar ;

Simdilerde hep beraber bi aksam yemegi, ardindan bazen bi eksikle icilen caylar, yorgunlukttan pekte cikmaya yer bulamayan sozcukler... sonra odasina cekilen, bilgisayar basina giden aile fertleri...

Demek ki hala susuyorsun

öyle yoğunumki yetişemiyorum.

istadiğin kadar anlat, o istediğini anlar..

Buradan saatlerce, ya da kilometrelerce uzak olan bir yerle yaptığım telefon görüşmesinin ertesinde günlerdir düşünüyorum. Nasıl böyle olduk diye... Ben sustum belki, evet ancak herkesin susması ayrı oldu. Biz böyle değildik, en azından parmaklarımızla değil; ağzımızla konuşurduk. Mesaj atmak, Facebook?ta kim ne yapıyor diye bakmak ya da Twitter?dan gündem takip etmek yoktu. Televizyondaki son dakika haberlerinden görürdük ne olup bittiğini, bilgisayar ya da cep telefonundan güncellemeler üzerine uğraşmaktan ziyade. ?News feed? okumak yerine, gazeteye gömülürdük sabahları. Gazeteyi hep en son sayfadan açıp transfer haberlerine bakardım sıcak yaz günlerinde.

bu aralar kendimi yalnız hissediyorum.

bu aralar yaamazlık yapasım var :)

Ne de guzel anlatmissin yanlizligi, eski gunlere, eski samimiyete olan ozlemi...

Bende ck ozluyorum bazen, bazende teknoloji asigi bi insan oluyorum, sanirim bunun sebebide yalnizlik, yalniz kalinca zamanini dolduruyo teknoloji insanin

aradan 5 yıl geçmiş ama hiç birşey değişmemiş..

dım ki, kafamda dönen içsel diyaloglar; insanların konuşmalarından daha fazla enterese ediyor beni. Evet, bir sürü çakal var aklımda gezinen ve hepsiyle tek tek boğuşmak yorucu olsa da, rahatlatıyor bazen.

bazen olumlu duygulardan çok olumsuz duyguların insana katkısı olur

belkide diğerleri konuştuğu için susuyorum..

Dün arkadaşın balkonunda yaptığımız muhabbetlerde de bunu fark ettim ve yine düşünceler kafada dolaşmaya başladı. Eski anılardan, aşklardan, sapıtmalardan bahsediyorduk altı üstü. Çok keyifli diyaloglar, hafif bir esinti, arkada çalan?Chill Out? tarzı bir müzik ve geçmişte yaşadıklarımız, beraber yaptıklarımız, attığımız ortak kahkahalar. Sakin muhabbet işte... Ama o zamanlar daha mutluyduk şu anda olduğumuzdan. Çünkü dedim ya, son on yılda patlayan teknoloji furyası yoktu o aralar.

welcome to reality

kötü olan herseyin 5 yıl öncesi ile aynı olmasımı? yoksa 5 yıl geçmesine rağmen yaşadıklarımızın stabil hale gelmesimi yani dahada kötüye gitmemesimi yada artık herseyin bittiği yerdemiyiz..

Debelenmenin alemi nedir? Bırakacak mısın kendini akıntıya, yoksa değişecek misin? İşte soru bu, problem bu, düşünmen gereken bu ve hep seni yiyip bitiren bu. Böyle olmaya da devam edecek...

Halbuki susuyorum, çünkü konuşmak gereksiz geliyor. Belki de çok fazla kendimi beğenmeye başla

Bu aralar hüzünlüyüm.

En basitinden arkadaş sayımız önemliydi bizler için, takipçi ya da Facebook listesi değil... Ama uzaklaştık işte. Her şey çok hızlı değişti ve hayattan da, arkadaşlarımızdan da, sosyalleşmekten de uzaklaştık. Salt geçmişe duyulan özlem değil bu, cidden. Ama farklıydık be, şu ankinden çok daha farklı.

Hatirlarimda cok degil bi 8 yil oncesi, kucuk ilcemde ailecek ufak caybahcemize aksam yuruyuslerimizi... bos bos ailecek yuruyebilmeyi, cekirdek alip yemeyi...

ne kadar tuhaf yazdığımı 5 sene sonra başka biri okutsa benmi yazmışım bunları derdim..

Şimdiyse etrafıma baktığımda sadece huzursuz olduğumu hissediyorum. Hatta benim jenerasyonumun az biraz zeki kesminin hepten huzursuz veya mutsuz olduğunu hissediyorum. Bizi yaralayan acılar, ölümler, aşklar, ilişkiler oldu evet ancak son vuruşu yapan teknolojinin sapkınlığı, sülük gibi hayatlarımıza yerleşmesi oldu be.

bu aralar;

herşey yaşanacak eğer yaşanması gerekiyorsa ama üzücü olan sanırım artık yaşanacak birşey kalmamış olması..

demekki yolun yarısına gelmişde olsak hala tanıyamaya biliyoruz kendimizi.. belkide yüzleşmekten çekiniyoruz..

Artık sözlük denildiği zaman insanların aklına iki yüz üç yüz sayfadan oluşan ciltli kitaplar gelmiyor. Tek odaklandığımız Ekşi Sözlük, İnci Sözlük, Uludağ Sözlük vs. oluyor. Kitap okumuyoruz, e-kitapları çatır çatır internetten indiriyor ve tabletlerimizde okumayı tercih ediyoruz. Tabletlerimizde de okumuyoruz aslına bakarsanız, sadece arşivliyoruz. Ne olur ne olmaz diyerek... Yapışıyoruz her şeye, ve tüketiyoruz umarsızca. Ansiklopedinin ne olduğunu bilen kaç kişi vardır acaba şu anda, 25 yaşın altında?

5 yıl önceki yazdıkların ve şimdiki biz.. gerçekten arada çok az bi fark.. sese sohbete aç intihara bilinçüstü meyilliyiz.. kendşmizi dünya devlerine adapte ettikten sonra modern dünyada koşar adımlarımız ve birde geride bıraktıklarımız..

Boş işte... Artık değişti. Sadece biz büyüdüğümüz için kirlenmedi dünya, biz kirlenmeye zorlandık. Çünkü sığınabileceğimiz bir kale kalmadı artık. Hep aradık kendimizi adapte edebileceğimiz bir yerleri. Hep sığınabileceğimiz bir yeri aradık ancak inceldik, durmadan. Yazdık, susmadan ve kartlar bizim lehimize döndü sanarken safça; resti çoktan çekmiştik ve kaybetmeyi kabullendik. Çabuk ihtiyarladık, gömlek değiştirir gibi sevgili değiştirdik; bünyelerimizi defalarca, farklı uyuşturucularla dindirmeyi denedik ancak asla olmadı, asla istediğimiz noktaya gelemedik. Çünkü her zaman; o boş ekranlara baktık, o klavyelere gömüldük ve hep ıssızlaştık.

Sen konuşursan diğerleri de konuşmaya başlar

Konuşmak gerek artık

Hepimiz kafein bağımlısı, teknoloji müptelası, bilgiye aç; intihara bilinçaltından meğilli maymunlarız. Günün getirdiği bu, modern maymunluk. Bağımlılıklar bile değişti. Eskiden alkol, sigara, uyuşturucu bağımlılığı dillerde dolaşırken şimdi Xanax, Apranax, Vicodin cinsi medikal mucizelerin tüketiminin yaygınlığı veya popülaritesi konuşuluyor. Bu tip reçeteli afyonlar üzerinden prim yapmaya çalışıyor insanlar. Starbucks?tan alınan kahvenin modeli tartışılıyor, o barda bu barda içilen mojitonun inceliği, alkol oranı sorun oluyor.

Şikayetçi olup ağladığım nice günler oldu, zaman geldi ki ağladığım günlere ağladım.

Bu aralar çok konuşmuyor, bol bol susuyorum. Muhabbetler, diyaloglar akıp giderken takip etmeyi veya izlemeyi tercih ediyorum. Aslında bir eksiğim, bir acım da yok. Sadece bir girdapta gibi hissediyorum. Ailem bu konuda bana karşı biraz tepkili, özellikle onların yanında olduğum zamanlarda sustuğum için.

vazgeçiyorum..

ama aklıma geleni bana ne çağrıştırıyorsa onu :)))

bende konuşmuyor susuyor sabrediyorum ama birgün patlıcam orası kesin hayırlara vesile olsun bu suskunluk diye dua ediyorum gidişat iyi değil

o hüzünle geçirilmiş zamana da ayrı acıyorum, onun için de ayrı hüzünleniyorum, biliyor musun? :)

bu aralar çok sigara içiyorum.