eğer iman hakikatleri peşinde değilsek boşu boşuna yoruluyoruz demektir. sona ne kaldı ki?bir nefeslik ömür var. ha bitti ha bitecek...

Hep üretmek, hep tüketmek için mi? Sabah akşam çalışmak için mi? Yeni iş kollarını keşfetmek için mi? Sosyalleşmek için mi? Paylaşmak için mi? Alıp satmak için mi? Villa satın almak için mi? Son model arabalara binmek için mi?

Onlarda dünyaya aldanıp dururken ecelleri kendilerini, mezar altına aldı, sen hiç aldırmadın, şimdi çekersin. der.

her eleştiride insanın kendine özgü eleştiriside vardır. bundan daha doğal ne olabilir ki! herkes yanlış yapar. önemli olan farkına varmak ve yanlışları düzeltmek...

Demek ki varoluş sebebi, Allah?ın düzenini tanımak, idrak etmekmiş.

Sahi ne için var edildik? Varlık sebebimiz ne?

Millet çalışırken el ense etmek için mi? Tembel tembel tv seyretmek, msn?de çet yapmak, cafede lakırdıyla ömür geçirmek, baba malını yemek, hava atmak, marka giymek? Ne için?

Şimdi başa dönelim ve şu soruyu soralım: Aktivitelerimiz, yapıp etmelerimiz, çabalarımız, çalışmalarımız, hayallerimiz, beklentilerimiz, umutlarımız, gelecek tasarılarımız bu varoluş sebebine ne kadar uygun?

Aktivitelerimiz, yapıp etmelerimiz, çabalarımız, çalışmalarımız, hayallerimiz, beklentilerimiz, umutlarımız, gelecek tasarılarımız bu varoluş sebebine ne kadar uygun?

Sahi ne için?

Ey dünyanın dış görünüşüne aldanan, tanıdıklarından, senden önce toprak altına girenlerden ders almadın mı?

Mevlana, aktif tembelliği, pörsümüş ve çürümüş gayretler olarak nitelendirir. Pörsümüş gayretler, iman zevkine mani olan ve insanı asıl gayeden uzaklaştıran çabalardır. Bu çabaların sahibi, menfaatçidir, temel gayesi maddi kazanç ve tüketmektir. Onun için maddi kazanç ve refaha götüren her yol mubahtır.

Kabir ehli dunya ehline, bizlere seslenerek şöyle der :

alıntı

İnanmak, harfe, kelimeye ve kavrama inanılan temel değerler açısından yeni anlamlar verebilecek bir mantığa ermektir. Bu mantık, inananla inkarcıyı bir birinden ayırıyor.

Tanımak için yönelmek, yönelmek için tanımak.

Eğer varoluş sebebine uygun bir üretimdeysek, gayelerin gayesini unutmadıysak, gerçekten aktifiz demektir. Aksi takdirde, gece gündüz demeden çalışsak da tembeliz demektir. Velhasıl Yaratan?ı unutturan çabalar, koşuşturmalar, esas itibariyle tembellikten başka bir şey değildir.

Bu tanıma ve bu idrakle Allah?a yönelmekmiş.

Sahi ne için var edildik?

Pörsümüş gayretlerin sahibi, görüntüde çalışıp çabalamaktadır, aktiftir, üretkendir; ama hakikatte tembeldir. Oysa hakiki anlamda aktif hale gelmek, üretirken de tüketirken de varoluş sebebine uygun hareket etmekle mümkün olacaktır.

ALLAH kabir azabından korusun cumlemizi.

en kötüsüde başına insanın kuma gömmesi...

Yeni bir banka kredisi almak için mi? Cep telefonunu değiştirmek için mi? İnternet için mi? Kur yapmak, ağlar atmak, tuzaklar kurmak, insanları bir şeylere inandırmak yahut nefret ettirmek için mi? Kalp kırmak, düşmanlıkları körüklemek, birilerini kötü ve sakıncalı göstermek için mi? Dostlarımızı satmak için mi?

Tam da burada inanç devreye giriyor. Varoluşu inanmadan algılamak ve anlamlandırmak pek kolay olmasa gerektir. İnanmak? Neye? Neden var olduğunu beyan eden öğretiye. Bizim inancımız bütün bu soruları pek sade ve kolay anlaşılır bir üslupla bize takdim eder: İnsan, Allaha ibadet için yaratılmıştır. İbadet, bazı müfessirlere göre, tanımaktır. İbadet, Allah?ı tanımamızı ve düzenini idrak etmemizi ifade eder.

Ne için aktifiz? Ne için tembel?

bunu yazan eleman her iddiasına da girerim burdaki eleştirdiği şeylerin yüzde 90ını yapmıştır ve hala yapmaya da devam ediyordur.. çok seviyoruz milletçe kendi hatalarımız üzeridnen başkalarını eleştirmeyi...

Güzel bir başlık, teşekkur ederiz.