Ben Lorems Martketinte çalışıyorum ek iş arayan arkadaşlar yukarıdaki linkteki PERİHAN SAVAŞ sunumunu mutlaka izleyin. www.ekiszamani.com daha detaylı bilgi alabilirsiniz.

En çok toprak kaybımız II. Mahmut, Abdulhamit II, Reşat ve Vahidettin zamanında oldu. Beceriksizlik doruktaydı.

Bu eseri, okuyucularıma yakın tarih hakkında yeni bir görüş ufku kazandıracağı veya zaten mevcud olan doğru görüşlerini teyide medar olacağı ümidiyle yayınlarken, son söz olarak?okuyan herkesin- Sultan II. Abdülhamidmerhumun aziz ruhunun bir Fatiha ile taltif etmesini istirham ediyorum.

Sultan II. Abdülhamid'e gelince, O'nun hakkında gerçeği söylemek için kaanuni bir mani yoksa da, yalanların kesafeti sebebiyle fiili gerçeklerin tam manasıyla ortaya konulması, imkansıza yakın bir derecede güçtür. Bununla beraber uzun bir çalışmanın mahsulü olan bu eserde, merhum hakkındaki yalan ve yanlışlarla gerçeklerin çarpıtılmasına aid belli başlı yanlış ve iftiraları cevaplandırmaya çalıştığımız görülecektir.

Eleştire bakıyorum da ceviz kabuğunu geçtik, fındık kabuğunu doldurmayan ama bazen felsefe yapılarak süslenmiş, bazen de papağan tekrarını andıran, belgelerden ve tarihi bilimsel mantıkdan uzak laflar.

abdülhamit zamanında hangi topragi kaybetmişiz onu söyleyin

Gençlik yıllarımda Sultan II. Abdülhamid Han hakkında, bazı nadir makaleler ve Seyyid Abdülhakim Arvasi ileSüleyman Hilmi Tunahan hazretlerinin etrafında bulunmuş zevattan nakledilen değerlendirmeler dolayısıyla O'nun büyüklüğüne bir kere daha muttali olmuş ve lise yıllarında edindiğim kanaati pekiştirmiştim. Fakat öyle büyük bir şahsiyetin, nasıl olup da birkaç Balkan komitecisi karşısında mağlubiyeti kabul edip taç ve tahtını terk etmiş olmasını izah edemiyordum. Hatta merhumu şecaatsizlikle itham ettiğim bile olmuştur. Gerçekten her insaf sahibi kabul eder ki, Sultan II. Abdülhamid'i devirenler, zeka ve siyasi dirayet itibariyle o büyük hükümdara çömez bile olamazlar. Bu gerçeği mezardan kaldırıp kendilerine sorsak, onların bile itiraftan içtinab etmeyecekleri muhakkaktır. kader hakkındaki derinleşmem sonunda anladım ki, o büyük şahsiyet de, aynen Sultan Abdülaziz gibi ilahi kadere ters düşmüş olmaktan dolayı, mazlumiyetin her türlü acısını tatmak mecburiyetinde kalmıştır. O kaderse, milletin sonraki bozuk kafalı idarecilerin zulmüne müstahak hale gelmiş olmalarının bir icabı idi. Böyle olduğu halde bu şerirler, o büyük hükümdara karşı, nasıl olup da muvaffak olabilmişlerdir!.. Doğrusu bunu anlayamıyordum. Zamanla, hem tarih üzerindeki araştırmalarım ve hem de her müminin iman ettiği

Padişahların Haçlılara olan borçlarını 31 senede ödedik.. 1923-1954

Sultan II. Abdülhamid devrinin?hemen hemen bütün münevverleri- O'nu anlamamakta, hatta O'na muhalefet etmekte adeta ittifak halindedirler. Bunların Batı zihniyetli olanlarını, bu yanlış tutumları dolayısıyla anlayıp izah etmek kaabilse de, bütün hayatları boyunca islami gayret sahibi olmuş bulunmaları sebebiyle Üstad Bediüzzaman Said-i Nursive büyük şair Mehmed Akif Bey için bu tutum gerçekten izahı gayr-i kaabil bir büyük tezattır. Bu tezadın, Sultan II. Abdülhamid merhumun devrini dolduran dahili ve harici gailelerin perde arkasına vakıf olmayı güçleştiren kesif bir propagandadan doğduğu şüphesizdir.

İşte hakkında en çok eser yazılan insanlardan biri olduğu halde, bizim de üç mazlum padişah tan biri olarak bu büyük şahsiyetin biyografisini kaleme alışımız, O'nun hakkındaki eserlerin, guya lehte olanlarının bile, şu zikrettiğimiz bir-iki misalde görüleceği üzere ciddiyetten uzak oluşudur.

gerçekten mazlum, adaletli ve ilerici bir insan olsa kansız bir şekilde meşrutiyete hemen akabinde de Cumhuriyete geçilmesini isterdi. benim sizden neyim fazla deyip kendi saltanatını feshedip Cumhurbaşkanı adayı olup seçimlere girmeyi düşünürdü. ama o e yaptı? hükümdarlığın tanrı tarafından kendilerine armağan edildiği yalanını devam ettirdi ve dini de kullanarak bunu halka yutturdu. yutmayanları zindanlara attırdı.

-Aman hanım, ne söylüyorsun?! diyecek oldum. Kadın, tarif olunmaz bir şiddetle söze başladı ve dedi:

kötü diye söylenilen bandırma vapuru döneminin en güzel deniz taşıtlarından biridir o varpurda vahdettin tarafından tahsis edilmiştir o koca sultan saraydan gittiği zaman hazine tamanin elinde olmasına rağmen devletin tek kuruşuna dokunmadan gitmezdi o gittikten sonra aynen abdülhamitten sonra yıldız sarayını yağmaladıkları gibi yağmayacaklardı vahdettin italyada borç batağında perişan bir şekilde vefat etmiştir italyanların bile bizdeki dil uzatanlardan daha fazla saygılı olduğunu gördük ozamanki kralları vahdettine ne kadar para verip yer vermeyi teklif ettiği halde vahdettinin reddettiğini biliyoruz

Birtakım fevkaladelikleri kullanarak milletlerin hayatında derin değişikliklere amil olanlar, hemen hemen daima tarihi, kendilerine mahsus birtakım temel umdelerle yeniden değerlendirerek zuhurlarının bir nevi gerekçesini ortaya koyarlar. Böylece guya yaptıklarının doğruluk ve haklılığını geniş kitlelere kabul ettirmek isterler ki; bir propaganda mahsulü olan bu değerlendirmeler, ekseriya eskiyi kötülemek tarzında vaki olur.

10 gunde tarıh ve anaysayı ogreten hafıza setlerımızden haberınız varmı. örnek ders vıdeolarımız grubumuzda yayınlanmaktadır. hafıza teknıklerıyle hazırlanan kpss tarıh ve anaya cd lerımız satılmaktadır bu cd ler yum kpss konularını ıçermektedır.. bu cd lerı kullanarak 10 gun ıcınde arıh ve anayasamızı tam ögrenebılır kpss de daha basarılı olabılırsınız.. bızlere 05079244259 dan ulasıp ayrıntılı bılgı alabılır cd sıparışı verebılırsınız.. başarılar...

Benim gençliğimde bir kimsenin islami şuurlanma itibariyle durumunu tayin bakımından?bir nevi turnusol kağıdı gibi- iki şahsiyet ile ilgili değerlendirmesine itibar edilir di ki, bunlardan birincisi Sultan II. Abdülhamid merhumdu. Diğeri ise, ehline malumdur!.. Şimdi ise, taviz furyası öylesine şiddetlenmiş bulunmaktadır ki, onun anaforuna yakalanmayan hiçbir kimse kalmadı denilse mübalağa edilmiş olmaz. Bu sebeple bu eski ölçü, artık kullanılamaz olmuştur!..

Aynı eserde, bir de Ulu Hakan II. Abdülhamid Han müellifi Üstad Necip Fazıl Kısakürek'ten -kaynak göstermeksizin- bir iktibasta bulunulmuştur. Halbuki Üstad Necip Fazıl eserine:

YIKILIŞ DEVRİ Abdulhamit'in tahta çıkışıyla başlamıştır.. 1878-1918

bu millete faydalı olmak istiyorsanız Cumhuriyeti ve Cumhuriyet değerlerini savunun ilerici özgürlükçü eşitlikçi Devrimleri savunun yeter...

Guya bir gece yarısı Aksaray'dan karısı doğum yapamayan bir adam, saraya bir telgraf çekerek yardım istemiş ve bunun üzerine mabeynciler bir kısım ihsan-ı şahane ve bir doktor ile birlikte oraya sevk edilmiş, dönüşlerinde Sultan'ın uyumayarak onları beklemekte olduğuna şahid olmuşlardır.

Bana sayın Mısıroğlunu hatırlatıyor bu yazı. Allah rahmet eylesin Sultan II. Abdulhamite ve tüm ümmet-i Muhammede.

Dünya'da her milletin hayatında görülen bu gibi tarih tahrifkarlığının en dehşetlisi bizim ülkemizde yaşanmıştır. Çünkü bizi, uzun asırlar boyunca teşekkül ve devam etmiş bulunan İslam Dünya Görüşü nden kopararak bir batılın gayyasına düşürmek kolayca mümkün olabilecek bir iş değildi. Bundan dolayıdır ki, ülkemizde icra edilmiş olan inkılap hareketleri, dehşet verici bir tedhiş metoduyla gerçekleştirilmiş ve netice olarak tarih, adeta masallaştırılmıştır. Gerçekten 1839 Tanzimat Fermanı ile ortaya çıkan ve kahraman milletimizi Avrupa'nın bir nevi vesayeti altına sokan batılılaşma maceramız henüz devam eden tesirleri itibariyle hala kurtulamadığımız bir fikri ve fiili sefalet ve felaketler manzumesidir. Zira Batılılar ne der? endişesi ile hareket ve onları memnun etmek gayreti peşinde koşmak, siyasetimizin en temel bir müessiri haline gelmiştir. Bunun neticesi de, idare edenlerimizle idare edilenlerimiz arasındaki birbirlerine?mutlak manasıyla- yabancılaşma olmuştur. Çünkü başka memleketlerde tarihin sadece yorumunda bir inhiraf vaki olduğu halde bizde bu durum, kıymet hükümlerinin tepetaklak edilmesine ilaveten bir de gerçeklerin değiştirilmesi ve bazen de olmamış vak'aların uydurulması gibi akıl ve ilim dışı bir surette vaki olmuştur.

Ülkemizdeki bu tarih tahrifkarlığı, daha ziyade üç büyük şahıs etrafında dehhameleşmiştir. Bunlar Tanzimat'la açılan meş'um kendinden kaçma Sultan Abdülaziz, Sultan II. Abdülhamid ve Sultan Vahideddin, merhumlardır. Bu üç büyük şahsın nurani çehrelerinin korkunç bir karalama kampanyasıyla tanınmaz hale getirilmesinde en ileri gidilmiş olanı?hiç şüphesiz- Sultan II. Abdülhamid merhumdur. Bunlardan Sultan Abdülaziz ve Sultan Vahideddin'i daha önce yazmış bulunmaktayız. Elinizde tuttuğunuz bu eserle Sultan II. Abdülhamid de yazılmış ve böylece Üç Mazlum Padişah serimiz tamamlanmış bulunmaktadır. cereyanına karşı milli ve dini mukavemeti temsil eden

-Oğlum, kendine gel, senin Abdülhamid dediğin Sultan ibni Sultan, ibni Sultan, ibni Sultan? idi. Ne çare ki, kendine yakışmayacak işler yaptı ve bizi de böyle adamların ellerine bıraktı? Eyvah!.. Eyvah!..

ATATÜRK ile KURTULUŞ DÖNEMİ başladı.. 1919-1922

Tarihle az-çok uğraşanlar çok iyi takdir ederler ki, bu ülkede iki şahıs hakkında gerçekleri söylemek, tasavvurun fevkinde bir derecede güçtür. Bunlar Sultan II. Abdülhamid ve M. Kemal Paşa'dır. Zira her ikisi hakkında da yazılmış olanların kaahir ekseriyeti yalandır. Bu yalanlar, bunlardan birincisinin aleyhinde; ikincisinin ise, lehinde vaki olmuştur. Üstelik bu sonuncusu hakkında eğriyi, doğrudan ayırmanın fiili güçlüğüne ilaveten bir de kaanuni bir mani mevcuddur. Bu sebepledir ki, onunla ilgili olarak yazabildiklerimizden dolayı maruz kalmış olduğumuz sıkıntılar, bizi tanıyan herkesçe malumdur.

Necip Fazıl'ın deyimiyle Padişahlık ve Veliliği birbirinden ayıramayan çok yufka yürekli olan, kendisini tahttan etmek isteyenleri dahi asmayan,33 yıllık padişahlığında sadece 1 kişinin ki oda şeyhülislamın emriyle asılmasına izin veren Osmanlı Hükümdarı Sultan Abdulhamit Han'ın mekanı Cennet olsun...

-Oğlum!.. Sen de, ben de söylüyoruz; fakat zan ederim ki; her ikimizin sözlerimiz arasında pek büyük bir var? Ben, Allah kahretsin, diyorum; çünkü memleketi güzel yönetemedi ve bu yüzden hem kendisini, hem de bizi makhur ve perişan etti. Memleket de birtakım bayağı adamların elinde kaldı. diyordu.

bi kere mazlum adam padişah olmaz. her kral yada padişah doğal olarak zalimdir.

Böyle eserler ve onların şaşırtıcı beyanları pek çoktur!.. Bunlardan bir kısmına da ileride yer yer cevap verilmiş olduğu görülecektir.

30 yıl istibdat dönemi uygulayıp meşrutiyetçilere cumhuriyetçilere zulüm uygulayan taht sevdalısı bir insandır o da.

Birazdan bir tanesi de bana "Genç. nesil Türkçe kurslarına git, kitap oku, cahal kalma!" der, der ama onu derken bile kendisi başka rumuzlarla yaptığı gibi imlayı ihmal ederek, der.

dinamik hafıza

Evet, kader perspektifinden işin izahı böyledir. Fakat bir de zahiri şartlar itibariyle değerlendirme yaparsak, görürüz ki, o şerir insanların başarısı Yahudi desteği nin eseridir. Diğer bütün sebepler, asırlar sonra tekrar Filistin'e dönmek emeliyle başkalarını kullanan Yahudilerin icadıdır. Sultan II. Abdülhamid'in talihsizliği, iktidar zamanının Dünya'daki Yahudi gücünün zirveye ulaştığı bir zamana tesadüf etmiş olmasıdır.

bnim bildiğim bu turnalı 1.5 senedir. bıkmadn usanmadan aynı yazıları kopyala yapıştır yapıp duruyor. nasıl bir ruh hali var anlamak mümkün değil:)

İsmi malum olmayan bir mutavvıf kimsenin beyanına yer veren arapça bir kitabı kaynak göstererek ortaya konulan bu iddianın sahibi, guya o yüce Sultan'ı, Osmanlı padişahları içinde yegane hacca gitmiş olan bir kimse olarak gösterirken düşünmemektedir ki, o zaman da hac için en az altı ay, merkez ve idareden uzak kalmak gerekirdi. Bu takdirde bunun bilinmemesine ve yerli bir kaynakta zikredilmemiş olmasına imkan var mıdır?!. Bunu takdir edemeyecek kadar saray ve devlet hayatına vakıf olmayanların böyle medhiyeleri, Sultan II. Abdülhamid düşmanlarına karşı gülünç bir duruma düşmekten ve O'nun hakkındaki doğru sözlerin de güvenilirliğini azaltmaktan başka bir netice hasıl etmez!..

Abdulhamit, Reşat, Vahdettin kardeşler iyi olsaydı, OSMANLI batmazdı.

Sultan II. Abdülhamid hakkında hala devam etmekte ve mektep kitaplarına kadar intikal etmiş bulunmakta olan iftiralar, adeta uçsuz bucaksız bir denizi andırmaktadır. Bu iftiralarda O'nun şahsi hususiyetlerine kadar karartılmadık bir nokta yoktur. Bunların pek çoğuna eserimizde gerekli cevapların verilmiş olduğu görülecektir.

filistinden toprak isteyen yahudi günlerce köpek gibi abdülhamitin kapısında yattı o ne dedi atalarımızın kanlarıyla sulanan bu toprakları parayla satmam dedi onun için kötü oldu o tahttan indirildikten sonra en yakınları tarafından ihanete uğradı sonra filistine yahudi akını başladı araplar isyan ettirildi silahsız dönen askerlerimize saldırıldı koskoca padişahı sürdüler zevk sefa içinde öldü diyolar ama ısıtma sistemi yapılmayan yıldız sarayına geri getirildikten sonra zatüreden öldü. eğer kötü bir padişah olsaydı ermenilerin işine gelirdi ve ona suikast düzenlemezlerdi eğer kötü bir padişah olsaydı o zamanki insanların hayal edemeyecekleri yerlere medeniyet götürecek projeler yapmazdı eğer kötü bir insan olsaydı anadolunun her yerinde okullar açıp gençleri eğitimine yıllarca yatırım yapmazdı eğer kötü bir yönetici olsaydı onun boğazlara döşettiği toplarla çanakkale savaşını kazanmazdık eğer kötü insan olsaydı önüne gelen o kadar idam kararını geri çevirmezdi sadece anne baba katilini idam onayı verdi eğer kötü bir yönetici olsaydı donanmaya o kadar yatırım yapmazdı kendi parasıyla devlete dünyanın ilk denizaltısını almazdı eğer kötü bir yönetici olsaydı taa japonyaya varan bir siyaset yapamazdı

Burada özün özü bir surette temas ettiğim bu gerçeği Sultan Abdülaziz hakkındaki eserimde tafsilatıyla anlatmış bulunduğum için bu kadarla iktifa ediyorum.

dınamık hafızadan merhabalar

Ben, bu sözleri işitmemek için süratle yürüdüm ve arkamdan söylenmekte devam eden bu sıkıntı veren kadından uzaklaştım.

Hakikaten Sultan II. Abdülhamid Han Hazretleri'nin devri, -bilhassa dahili hadiseler dolayısıyla- adeta bir örfi idare dir. Bundan dolayı kaynatılmakta bulunan fitne kazanına vakıf olunamadığı takdirde, hadiselerin zahirine nazaran o büyük şahsiyete muhalif olmak adeta kaçınılmazdı. Halbuki hadiselerin içyüzüne vakıf olunsa, o büyük hükümdarı bu tutumundan dolayı mazur görmek ve asla kınamamak gerekirdi. Çünkü birlik ve beraberlik şuurunun?çeşitli iç ve dış sebeplerle- zaafa uğradığı o hengamda devletin bekası ancak ve ancak tezatsız bir otorite ile sağlanabilirdi. Sultan II. Abdülhamid bu gerçeği erkenden görerek dizginleri dirayetle eline almasaydı, devlet, daha o zaman hayalperest Midhad Paşa ve ekibi elinde çoktan batmış olacaktı. Nitekim bilahare, hadiselerin içyüzüne vakıf olmak imkanını elde edince eskiden yaptığı hürriyet münadiliği nden dolayı nedamet gösterenler de az değildir. Hatta böyleleri içinde filozof ünvanlı Rıza Tevfik gibi pek de dindar olmayan kimseler bile mevcuddur. Buna rağmen yukarıda ismi geçen iki dindar şahsın bu dirayeti daha sonra bile gösterememiş olmaları, onlar hesabına cidden üzücü bir keyfiyettir.

abdulhamit kadar iyi bir yöneticiye de dil uzatanlar oluyosa sözün bittiği yerdeyiz demektir

öldükten sonra cenazesine bile haciz konuldu onu kaçırdılar şamdan bir zengin arap cenazesinin parayla satın alıp gömdürdü halifesine saygısından dolayı

Çok büyük bir Hakan ve Türkiyenin önünü açan lider dir.

Diğer taraftan Hayrihi ve şerrihi minallahi Teala diyen bütün müminler, kader inancına sahip oldukları halde, Alemi dolduran vukuatı bu temel görüşle değerlendirmekte -ekseriya- kifayetsiz kalmaktadırlar. Gençliğimde ben de böyleydim. Sonra anladım ki; tedbir, takdire tevafuk ettiği kadar netice hasıl eden bir beşeri tavırdan başka bir şey değildir. Allah ise, Kainat'ta masivaullahtan her varlığı, fanilikle mahkum etmiştir. Ne hayır, ne de şer; ne kemal ve ne de zeval üzere beka şansına malik değildir. Bu durum, adetullah icabıdır!..

-Ben sanat ve tefekkür adamı olmak iddiasındayım ve tarihçi değilim!.. Bu eser de bir tarih denemesi değil!.. cümlesiyle başlamakta ve 320 sayfalık kitabında hiçbir kaynak zikretmemiş bulunmaktadır. Böyle olduğu halde, zikri geçen eser, oradaki asılsız bir medhiyeyi de aynen nakletmektedir ki, o medhiye de şudur:

Bununla beraber Sultan II. Abdülhamid merhumun siyasi dehasıyla dindarlığını kabulden hareketle O'nun lehine olmak üzere yazılmış bazı eserlerde de gülünç derecede asılsız vak'alarla medhedilmek istenmesi şayan-ı teessüftür. Bunlara da bir misal vermek gerekirse, denilebilir ki, ilk nazarda ilmi bir hüviyeti olduğu sanılacak derecede vesika ihtiva eden, fakat bunların pek çoğu temas edilen bir gerçeğe ait lüzuma binaen dercedilmemiş bulunan bir eserde pek çok doğru ve faydalı bilgiye rağmen Sultan II. Abdülhamid Han'ın mütenekkiren hacca gitmiş olduğu yolunda mantıksız bir iddia mevcuttur.

Abdulhamit ile birlikte Osmanlılar YIKILIŞ DÖNEMİ içine girmişti. Ruslarla yapılan 1877-1878 savaşları yıkılışımızın başlangıcıydı.

böyle fadakar insanları atalarımızı aşağılamak nasıl yanlışın içindeolmak gerekir bilmiyorum

o zamanlarda meşrutiyet cumhuriyet gibi sistemler icad edilip uygulanmaya başlanmamış olsa hadi neyse derdim bu konuda bişey söylemezdim. ama o bile bile meşrutiyeti ve halkın anayasasını kaldırdı. bunun için bahane bulması da kolaydı tabi. Cumhuriyetin C'sinden bahsetmek de doğal olarak ağır bir suçtu.

turnalı hükümetin verdiği yüzde 4 zamdan sonra senin cocukların aylık toplam geliri kaç para oldu :D:D:D

Evet, Sultan II. Abdülhamid, mühim bir devlet işi için gecenin her saatinde uyandırılmasına müsaade etmişti. Fakat bu asla ahad-ı nastan gelen bir telgraf için olamaz!..

devlet yönetmek halkın tarlalarından buğdaylarının toplayıp o buğdayları çürüttükten sonra denize dökmekmidir yoksa tarih arşivlerini bulgaristana kilo hesabı satmak mıdır bunları kimlerin yaptığını bilmek için alim olmak gerekmez nokta

arkadaşlar evden yapabileceğiniz bir ek iş fırsatından bahsetmek istiyorum ama sanrım burada anlatmaya kalksam baya bir uzun olur..

Osmanlı'nın batmasında, Abdulhamit'in akılalmaz müsrifliğinin etkisi çoktur.. Onun yüzünde en çok toprak kaybettiğimiz gibi, müsrifliği yüzünden de Osmanlı hazinesi batmıştı.. DÜYÜN-U UMUMİYE denilen felaket de onun zamanında oluştu.

Yerli ve yabancı pek çok eserle Başvekalet Osmanlı Arşivi'ndeki sayısız vesaike istinaden yapılmış olan bu çalışmada, bazı pespaye propaganda mahsulü neşriyatla?bizce hepsi de şüpheli olan- ve ortalıkta Abdülhamid'in Hatıratı adıyla dolaşan eserlere itibar atfetmemiş olduğumuzu ifade etmek isteriz.

sultan vahdettine de dil uzatanlar var eğer vahdettin kötü bir yönetici olsaydı kazım karabekiri doğuya yeni direniş başlatmak için göndermezdi mustafa kemale anadoluda yeni bir direniş başlatmak için karabekirden bir ay sonra paralarla donatip anadoluya göndermezdi

Bu vesileyle yakın tarihimizin bu devasa şahsiyetini, ahır ömründe maruz kaldığı mazlumiyeti anlatmak maksadıyla yazmaya bu aciz kulunu muvaffak kıldığı için Cenab-ı Hakk'a nihayetsiz şükürlerimi arz ediyorum.

bu forumdaki osmanoğlu sevdalılarına sesleniyorum. bırakın o sülaleyi göklere çıkarmayı. onların bizlerden hiçbir üstün yönü yok. hangi çağda yaşıyoruz? kraldan fazla kralcı olmayın.

Vahidettin zamanında MONDROS ile YIKILIŞ tamamlandı. 30 Ekim 1918

Tarihe saplanıp kalınarak Tarihçi olunmaz...

Buna ilaveten bir de şunu söyleyelim. Bazı açıkgözler de kendi faaliyetleri için Sultan II. Abdülhamid'i kullanmaya teşebbüs etmişlerdir. Bu çirkin tavrın en son örneği, Fethullah Gülen'in mektepleri ile yapmak istediği işin, Abdülhamid'in güttüğü davanın bir devamı olduğu yolunda beyana kapaktan yer veren bir eserdir.

Satranç oynayan insanlar, birbirlerinin şahını mat etmeye çalışırlar. Şahı mat olan bir oyuncu, geride ne kadar atı, kalesi ve piyonu mevcud olursa olsun, oyunu kaybeder, yani mat olur!.. Milletler arasındaki mücadele de bir satranç oyununa benzer. Her milletin münevverleri, bir satranç tahtasındaki şah mesabesindedir. Binaenaleyh düşman telkinlerinin asıl hedefi onlardır. Bir ülkenin münevverlerini, kendi davasına kazanan düşmanlar, o münevverlerin mensup olduğu milleti, kahredici emellerine ram etmekte hiçbir güçlük çekmezler. Bizde de böyle olmuştur. Bunun neticesidir ki, Sultan II. Abdülhamid Han hazretlerinin otuz seneyi aşan iktidar zamanının vak'alarını ve onların baş amili olan o büyük şahsiyeti değerlendirmekte, halk ile münevverlerimiz arasında daima büyük bir fark müşahede edilegelmiştir. Hala devam eden bu değerlendirme farkını kavrayabilmek için bir misal zikredelim. İttihatçılar'ın Selanik valiliğini yapmış olan ve bazı müsbet fikirlerine rağmen Tevfik Fikret gibi memleket münevverlerini sihr-i şiir ile idlal gayreti peşinde koşmuş bulunan bir kimseye yazı yazdırabilmek için mahud Tanin Gazetesi'nin sermayesini vermiş olan Hüseyin Kazım Kadri, hatıratında, kendisi gibi ifsad edilmiş münevverlerle halk arasındaki tezadı, yani değerlendirme farkını açıkça ortaya koyan tipik bir vak'a nakletmektedir. O, Sultan II. Abdülhamid'den sonra işbaşına gelenlerin ülkeyi bir macera mantığıyla idare ederek binbir badireye sürüklemeleri karşısında, umumi efkarın o büyük Hükümdar'a hasretle meyletmiş bulunduğunu belirttikten sonra bu değerlendirme farkını, şu satırlarla ifade etmektedir: Bir ihtiyar kadın bana bir gün: -Ah!.. Kahrolasın Abdülhamid!.. Ah gaddar, hain!.. O'nun yüzünden bu hale düştük!.. demişti. Ben de: -Evet, valide, çok doğru söylüyorsun!.. Allah kahretsin!.. cevabını verdim ve her ikimiz bu nakaratı tekrar edip duruyorduk ki; kadın birden bire makam değiştirip: