Bizim küçüklüğümüz güzeldi birader... Tasolar vardı, misketler vardı, bilyalar vardı... Yardırırdık yokuştan aşşağı arkamızdan komşular ayakkabı falan atardı, milletin bahçesine dalardık ; adamın teki bagırırdı hep agaca dalan var diye kaçardık hemen ordan, sporcu kartları vardı tamamlayınca hediye alıyorduk, sabahtan akşama kadar dışarda top oynardık, yukarı mahalle aşşağı mahalle vardı yukarı mahalle hep düşmandı bize, birbirimizle hic geçinemezdik... Mahalle maçları yapardık, hep mevzu cıkardı... Şimdikiler öyle mi? 14 yaşındaki erkek gelmiş sanalda boş boş muhabbet yapıyor, 14 yaşındaki kızın ağzında şeker olması lazımken ; başka neyse küfür etmeyeceğim... Biz annemize ' lan ' diyemezken ; millet birbirinin annesine sövüyor, hoşlarına gidiyor... Adamsınız ya... Neyse uzun lafın kısası... Bizim Küçüklügümüz... Güzeldi Birader...

Hayat kendisini insanların yüzünde sergiler... Ne edersek edelim yüzümüzü ondan kaçıramayız... Adını zaman koyduğumuz usta, içimizde salınan günlerin ruhumuzda bıraktığı izleri alır ve bize hissettirmeden suratımıza işleyiverir... Bunu öyle ağırdan yapar ki, her gün ölen ve her gün yeniden çizilen bir yüzümüzün olduğunu anlamayız bile... Yıllar sonra fotoğraflara bakarken duyduğumuz şaşkınlığın sebebi bundandır...

ben hayatın ta kendisiyim

bir insanın yaşadıkları bu kadar yansımazki yüzüne

kardeşime

toprağa, acıya, sıkıntı ve strese

Bir insan ya anne tarafına benzer

ben kime benziyorum?

Yitirdiğin her şeyde kazandığın bir şey var ; kazandığın her şeyde biraz yitirdiklerin... Bu yüzden birileri hep ısınıp dururken ; dinmez üşümelerin...

ne anneme ne babama benzerim

birazda

ya baba tarafına