Eğlence alemlerinin birini bırakıp diğerine koşan bacaklarımız, artık böcekler aleminin istifadesi için cansız olarak uzanmaktan başka bir şey yapamayacak.

Bu gafletimizin en büyük devası: ?Lezzetleri acılaştıran ölümü çok zikrediniz.? Hadis-i Şerifi...

Dünya hayatının bitimiyle yeni bir hayata geçilir. O halde, bu dünyada iken ahiretine hazırlanan insan ölmeden evvel ölmüş demektir.

Ölümle, insanın elinden, diğer azaları gibi, gözü ve dili de alınır. O artık okuma, anlatma nimetlerinden mahrumdur. Bunu düşünerek, orada yarayacakları burada öğrenen ve orada konuşulacakları burada dinleyen insan, ölmeden evvel ölmüş demektir.

Ölmeden evvel ölmek; gerçekten, bu dünyada büyük bir lütuf, büyük bir saadet. Bilindiği gibi, insan, yerde iken gök gürültüsünden ürker, şimşekten korkar, yıldırımdan kaçar... Ama uçakla bulutları yarıp onların üstüne çıktı mı, artık güneşi bulmuş ve önceki korkularından kurtulmuştur. Ölmeden evvel ölmenin sırrına erenler de, ölümü hayatta iken geçmiş, mahşere bu dünyada çıkmış, hesaplarını burada vermiş ve muti bir kul olarak Hakk?a rücu etmişlerdir. Artık onları benlik duygusu boğamaz, çünkü ölünün benliği olmaz. Tabiat onları kendine celb edemez, zira ölünün tabiatla bir alış verişi kalmamıştır...

İleriyi düşünmemek, ölümü unutmak insana yakışan bir hayat felsefesi olmasa gerek.. O, bu alanda, hayvanlarla yarışamaz. Bu minderde sırtı daima yere gelir. Öyle ise, kendisine başka bir saha aramalı..

işte bu yüzden, herkes akşam başını yastığa koyduğu zaman kendini hesaba çekmeli günahlarına tövbe etmeli...

Ölümle, cüz?i iradenin hükmü son bulur. Öyle ise, ölmeden evvel ölenler, kendi şahsi isteklerini ve nefsi arzularını hayatta iken bir tarafa atmayı başarıp, Allah?ın külli iradesine tabi olurlar. Nefis hesabına bir şey talep etmezler. Bütün arzuları helal dairesinde olur. Böylece cüz?i iradelerini bir bakıma terk eder ve ölmeden evvel ölmenin zevkine ererler.

Dünyayı kalben terk etmiş, faniye heves ve iştiha hususunda ölü gibi olmuşlardır. Cüz?i iradelerini, Allah?ın rızası istikametinde sarf etmiş, kadere razı olmuşlardır. Dalgaya karşı yüzmemiş, sahile yorulmadan varmışlardır.

Ölümü unutmaya çalışanların halini, şuna benzetiyorum:

kimse uyuduktan sonra uyanacağını garanti edemez...

helal olsun onlara

Direnen Kemik Dişimi çektiriyordum. Doktor, dişimi çekmeye zorlanırken, o da damaktan kopmamak için adeta direniyordu. Ben, morfinin verdiği rahatlıkla, acı çekmek yerine, bu ibretli manzarayı hayalen seyrediyordum. Bu hal bana ölümü hatırlatmıştı.

Hayatta iken ölmek... Bu ölüm seçkin insanlara mahsus. Bizlere düşen, elden geldiğince onlara benzemeye gayret etmek...

Derdini unutan bir hasta kısa bir süre rahat edebilir. Ama bu gaflet, hastalığın daha da ilerlemesine yol açar. Bu kısa sefanın cefası çok uzun sürer..

İnsan, kendisinin aciz ve zelil, dünyanın aldatıcı ve fani; ahiretin ise çok yakın olduğunu, tam olarak, ancak ölünce anlar. Bu Hadis-i Şerif ile, ölmeden önce uyanmamız, hayatımıza çeki düzen vermemiz ihtar edilmekte...

?Ölmeden evvel ölünüz!?

Ölmeden evvel ölmek? olayının gerçekleşmesi, mutlak manada Allah`a teslim olmana bağlıdır!. Daha doğrusu, Allah`a teslim olduğunu fark etmene bağlıdır.

Kurtlanan balıkları bilirsiniz; onun bir benzeri de bizim bedenimizde gerçekleşecek. Daha düne kadar, yiyen beslenen beden, bu defa başka mahluklara gıda olacak.

?İnsanlar uykudadırlar, ölünce uyanırlar.?

Akıllılık, ölümü unutmak değil, dünya yolculuğunun kabre doğru olduğunun ve ölümle bittiğinin şuuru içinde, ölümü aşmanın, onu geride bırakmanın yollarını aramaktır.

Sizden kaçan böceğin, diğerine: ?Az önce büyük bir tehlike atlattım. Bir karartı çıktı karşıma. Hemen kaçtım. Çok şükür kurtuldum.? dediğini duyar gibi oluyorsunuz...

Gidiyor ve mesela yere atılmış bir kibrit kutusunun arkasına saklanıyor.

?Biyolojik bedenden ayrılmadan önce, algılama yetersizliğinden oluşan varsayım benliğinizin olmadığını idrak suretiyle boyut değiştiriniz?!.

Alaaddin Başar

Ve nihayet, ölümün hakikatına ermemizi ders veren: ?Ölmeden evvel ölünüz? Hadis-i Şerifi...

O halde ölümden kaçmak akıllılık değil. Akıllılık ölümü sevmek ve ruhumuzu ölüm meleğine kirsiz, lekesiz teslim etmeye çalışmak.

"Ölmeden evvel ölmek" demek, senin şuurunda, terkibinin hükmünü ortadan kaldırarak, dilediğin isme dilediğin anda ve şanda bürünerek, o ismin manası olan fiili ortaya koyman demektir.

Sermayesini ölçüsüzce harcayan bir tüccar, bir süre aldatıcı bir sefa sürer. Ama bu sefanın sonu iflasa varır..

uyku da yarı ölüm gibidir derler çok doğru bence

Düşünüyorum da; dünya döndükçe insan halden hale giriyor. Hücreleri, yaprak dökümü gibi, durmadan ölüyor. Ve çiçek açımı gibi bir yandan da bedeninde yeni hücreler yaratılıyor. Ve insan bütün bu olup bitenlere seyirci kalmaktan öte bir şey yapacak halde değil.. Yarını hakkında ne bir bilgisi var, ne de bir garantisi.. Madem ki bütün bunlarda cüz?i iradenin bir hükmü yok; onu, irademize hitap eden işlerde de bir tarafa bırakmayı başarabilsek, yani Allah?ın rızasına muhalif hiçbir şeyi irade etmesek, çok bahtiyar olacağız.

Derken bir başka böcek onun yanına geliyor.

Ölmeden ölmek ya da olmak, imanla olgunlaşmak nasip etsin Rabbimiz.

Bu emri dinleyen insan, vücudunu ve onu kuşatan kainatı birer yardımcı olarak görür.. Dünyayı misafirhane, bedeni emanet bilir. Ruhunu ve kalbini onlarda boğmaz. Bu hal ile hallenen insan, ölmeden evvel ölmüş demektir.

Bu da nasıl olur, demeyiniz. Bunun küçük bir misalini rüyada yaşamıyor muyuz? Bedenimiz yatakta uzanırken, ruhumuz hapishanede işkenceye tabi tutulmuyor mu? Kan ter içinde uyandığımızda, kendimizi sapa sağlam yatakta bulunca nasıl seviniyoruz!...

Bir tarafta erkek, beride kadın, ayrı ayrı böceklerin istifadelerine sunulmuş olarak cansız yatarlarken, onların ruhları, yaptıkları isyanların ilk sorgusuna tabi tutulacaklar; çekecekleri azapların ilk numunelerini tadacaklar.

Hadis-i şerifte buyuruldu ki: Orada bulunanlar, dediler. Peygamberimiz "sallallahü aleyhi ve sellem" buyurdu ki:

ölümden korkmak iman alametidir arkadaşım..

ölmeden yaşarken ölümü idrak edebilmek ve ölümü isteyerek bekleyebilmek o olgunluğa erişebilmek istiyorum... yaradana kavuşmayı istemek.. imam gazalinin çok güzel bir yorumu var.. çok uzun olduğu için yazamayacağım.. fakat özetle nasıl rüyadayken rüyada olduğunu bilmiyorsun uyanınca anlıyorsun bu sadace boyut değiştirmek öldüğündede gerçek uykudan uyanıp sadece farklı bir boyuta geçmenin ne demek olduğunu anlayacaksın.. ölmeden önce ölünüz.. aslında yaşarkende fakına varılabilecek bir olay..

İmtihanları unutmak, öğrenciye, geçici bir eğlence fırsatı verebilir. Ama bu gafletin neticesi; sıkıntılar, çileler ve ıstıraplar olur.

Onlar, Peygamber Efendimiz?in bir emrine uyarak, dünyada?garip ve yolcu? gibi yaşamışlardır.

Bu Hadis-i Şerif?de ölümü çokça hatırlamamız ve üzerinde önemle durmamız tavsiye ediliyor. Bu tavsiyeye kulak tıkamak akıl karı değil. Zira göz kapamak hiçbir hakikatı gizleyememiştir. Ölüme sırt çevirip yarını düşünmekten kaçan insanlar, kabre geri geri gitmekten başka birşey yapmıyorlar.

Başınızı biraz uzatıyor, onu seyre koyuluyorsunuz. Heyecanla soluduğunu hisseder gibi oluyorsunuz.

Hayatımızı, bir mahşer yolcusu olarak, güzelce tanzim edebilsek, kabir bizim için?Cennet bahçelerinden bir bahçe? olacak ve biz bu bahçeye girdiğimizde dünya hayatını geride bıraktığımız için sevineceğiz

Anlayanlardan, farkına varanlardan oluruz inşallah. Rabbim isteyenlere nasip etsin bunu. Ve bizleri gerçek manada isteyenlerden eylesin...

İnsan kelimesinin kökü unutmaktan geliyor zaten belki de bu yüzden ölümü çabuk unutuyor, belkide nefsine hoş gelmiyor hatırlamak...

inançlı bir insanım fakat ölümden çok korkuyorum.. daha dogrusu ölüm şeklinden korkuyorum yani yanarak ölmekten felan.

Nereye gitsek, neyin arkasına saklansak, hangi eğlenceye dalsak, onu unutmak için nelerle oyalansak netice hiç mi hiç değişmiyor. O bizi her an süzmede ve ruhumuzu kabzetmek için Rabbinden emir beklemede.

Bizim, ölüm meleği karşısındaki durumumuz da bundan pek farklı değil.

Haklısınız sayın ebrar35 kardeş bu durumda olanlar çok çevremizde, onlar nankörlüğün farkında değiller belkide, mutlaka farkına varacaklardır.

Önümüzde hiç unutmamamız gereken, ama aksine, unutmak için ne lazımsa yaptığımız büyük bir hakikat var: Ölüm.

Şöyle düşünmüştüm: Bu diş, çekilmeden az önce damakla, ağızla, beyinle, kısacası bütün bir bedenle alakalı idi. Ama, çekilir çekilmez, bütün bu alakaları kaybetti. Artık o, diş değil bir kemikti. Ölen insan da öyle değil miydi? Ölmeden az önce onun bedeni, hava ile, gıda ile, yer küresinin dönüşü, güneşin doğuşu, baharın gelişi gibi nice hadiselerle alakalı idi. Ama, ölüm hadisesiyle, ruhu bedeninden çekilince, artık onun için ne havanın, ne suyun, ne baharın, ne de gözün bir manası kalmıştı. Artık, dünya dönmüş veya dönmemiş, güneş doğmuş veya batmış, hava ısınmış veya soğumuş, bütün bunlar onu ilgilendirmiyordu.

Harika bir konu rabbim ölmeden bize uyanmayı nasib etsin. AMİN.

Ve en önemlisi; ölümle insan Hakk?a rücu eder, Rabbine döner. Ölmeden evvel ölenler, Hakk?a bu dünyada rücu ederler; hayatlarını İlahi emirler dairesinde geçirirler; Allah?ın rahmetine dünyada iltica eder, gazabından da yine dünyada korkarlar. İşte bu bahtiyar insanlar ahirette de Hakk?a rücu ederler, ama bu rücu onlar için Allah?a vasıl olma ve lütfuna erme şeklinde tezahür eder.

ama gerçeğin ta kendisi bu...

Ve bedenimiz gömülecek toprağa...

Ölümün şeklinden değil, imansız ölmekten korkmalı. Çünkü ne şehitler vardır ki, bildirilenlere göre, imanlı olduktan sonra; yanarak, yıldırım çarparak, kaza yaparak ölüp, şehitlik mertebesine yükseliyorlar.

Bir tarihi eseri gezen turistler gibi, ağzımızdan, burnumuzdan, kulaklarımızdan içeri giren karıncalara, o tarihi eser sessizliği ile, bir şey diyemeyeceğiz.

Yıldızları seyreden gözlerimiz, içlerine dolan karıncaları bile göremeyecekler.

İnsan ölümle birlikte hayatının hesabını da vermeye başlar. Öyle ise; ömür muhasebesini dünyada yapan insan, ölmeden evvel ölmüş demektir.

Ölümle birlikte mahlukatın sevgisi de biter, korkusu da.. Ölü için, yaşayanlar tarafından övülmekle yerilmek eşit olduğu gibi, yazla kış arasında da fark yoktur. İnsanların teveccühlerine ve yermelerine dünyada ehemmiyet vermeyen, ?varlığa sevinmeyip, yokluğa üzülmeyen? insan da ölmeden evvel ölmüş demektir.

Odanızda otururken, yahut bir parkta dinlenirken, yalnız kalmış bir böceğe gözünüz takılıyor. Biraz vakit geçirmek niyetiyle eğiliyor ve elinizi ona doğru yaklaştırıyorsunuz. Böcek hemen gerisin geri dönüyor ve - kendisine göre- büyük bir süratle kaçmaya başlıyor. Siz onun bu kaçışını zevkle seyrediyorsunuz.

ALLAH, HEPİMİZİ SONSUZ RAHMETİYLE AFFETSİN CENNETTE BULUŞTURSUN İNŞALLAH

Ölümle ilgili bir başka Hadis-i Şerif:

İşte hepimiz bir gün ölümü tadacak, yani ruhun bedenden sıyrılıp çıkmasına şahit olacağız. Artık ne gözümüz görecek, ne kulağımız işitecek. Ne midemizde açlık, ne alnımızda ter... Hepsi bitecek.

ölmeden ölenler ellerinin altındaki nimetleri ihmal etmeyip malayani şeylerle vaktini heba etmeyenlerdir. zira ölüm gelip çattığında pişmanlıkları fayda vermeyecektir.