suç ortağı şiirler

ardında yıkılmış kentler

kalbim, kapatılmış kireç kuyusu akıyor kendine

ağrı eşiği alçak,

çıplak yara gençlik

sonra bir diğerini, bir diğerini daha

akşam yemeklerinin yendiği muşamba masada

kendime yerleşmek, kendimden uzaklaşmak için gözlerimi kapıyorum

bütün gün iç geçiren

Ne zaman otursam gecenin başına

acı frekansı yüksek

Göğsümde saplı kör bıçak hayat

anayurdum gece, kalbimi yazdım mürekkebinle

Zaman aldığını koymaz yerine

Kimbilir ah kim çözer

yastığımın altında

Şimdi gece ve müzik

yüksek gerilim hattında

Ateş bile söner de

öt pelerinini ışıkları sönmüş odalarda

Deler de geçer kurşun gözlerin

Sönmeyen aşk ve keder

kili dağılıyor

Yarım kalanın adı her neyse

yıllar yılı birbirimizi paralamaktan

kapanış programı

ya sen ne yaptın bunca zaman

parmak uçlarımda yıldız tozlarıyla kapıyorum gözlerimi

kendime yazdığım serüvenin

radyo dinleyen çocukların üstüne

odam, yaralı hayvan

Cam kırığı doldu içime sevdan

ışıkları yanmamış akşam alacası

dudaklarında bir ıslık

geri dönüyorum

kilit altına alınmış duygular, düşünceler

duvarlarda içi boşalmış resimler

bir daha hiç tamamlanmamış olan

kol demiri iner az sonra

Anlatamaz sözcükler

Ne zaman müziğin

bütün tetikler çekili durur

Tamamlayan hep hüzündür niye

her şiir tabletler halinde bölünüyor birbirine

gün bir çocuk, yaralanmış

o çember zaman içinde

siyah motorsikletli çocuk

geçmişte çalınan bir gecenin kapılarından

okul dönüşü saat beş radyoda fasıl çalar

deri ceketin odamın duvarında asılı kaldı

Sürer hükmünü durmaz gecede

Sökülür de kalp aşk vurur yine

odalarda sızlayan

derken dağılmış kristal

kitapların on lira olduğu zamanlardan

uykumu bekleyen kelimeler

zamanın tortusu eşyaların duruşunda

güdümlü gündüzlerde

gidiyor bir şiirden ötekine

ölgün kadın yüzleri sobanın etrafında

anayurdum gece,

gece ve müzik

saf kokunun sindiği oturma odaları

çekiliyor herşey kendi karanlığına

yıllardır dağılmayan bir sis

biliyorum, kimi derin yaralar okunmaz kalp ağrısı

müziğin dördüncü duvarı, karanlığın kundağı

okul ve aile birliğinde parçalanmış çocuklar

yoktu ki varolmanın başka yolları

gecenin gümüş alaşımında gölgelenen eşyalar

kırgınlıklarım

göçüyorum boş kağıdın sessizliğine

kimi eski hatıra ecza dolaplarında saklı mırıldanlıklarım

Gölgen düşsün üstüme

yarım kalmış bir sevişme hatırlıyorum

Ne zaman müziğin;

değişmesi gerekeni sağlaştırmaktan başka

Şimdi saat 02:35

odam bir karaduygu fotoğrafı

tutukluk yapmaz silahım

yürekteki gizli yemin

birbirinden ışığını saklayan uzak yıldızlar gibi

sarıyor gündüzün yaralarını

gerginliğin geometrik nizamında

yazamıyorum sözünü etmek istemediğim şeyleri

bu kitabın da

günden geceye ilerleyen

Bölündüm binbir heceye

ütopyaları kalelerle değiştiren

sevdiğim bir kaç poster

sonra seni

bakıyorum gençliğim geçiyor uzaktan

gündelik dile transpoze edilmiş şarkıların

Gün dönüyor yar geceye

benim için sus payı bir kaç şiirsin artık eski hatıra

odam yasak kitaplar

akşamın kıyılarına vuran

çoğalıyor birbirinin içinden

bir oda, bir dönümlük dünya

Benzemez günler geçmiş günlere

bayındır düşler var ilerde

vazgeçip seviştiğimiz ilk ve tek akşamdı

Ey ruhumun en büyük şartı olan tedirginlik!

dinliyorum uçurumlara oturmuş ağaçlar gibi başka odalardaki yalnızlıkları