"Sen bir kuşsun! Hiç kuş, insana aşık olur mu?"

La kadınım sağa bir şans daha verdim.

Kırlangıç mahçup olmuş. Başını önüne eğmiş, uçmuş gitmiş. Ama pes etmemiş, bir kaç gün sonra tekrar pencereye gelmiş. Biraz utangaç, gülümseyerek bir kez daha şansını denemiş:

Adam kararlı, ısrarlı: "Yok, ben seni içeri alamam" demiş. Biraz da kaba mıymış, neymiş; lafı kısa kesmiş. "İşim gücüm var, git başımdan."

Adam şaşalamış: "Yok daha neler? Durduk yerde sen de nerden çıktın şimdi? Birlikte yaşamak mı? Olmaz, alamam" demiş. Gerekçesi de pek sersemceymiş:

Adam cama bakmış kimmiş onu işinden alıkoyan diye. Minik bir kırlangıç!

Üzelme Osman abi deyiveriyo,

Rabbimizin bize gönderdiği mutluluk fırsatları çoğu zaman bir iyilik yapma fırsatının arkasına gizlenmiştir. Önümüze bir defalığına, belki bir anlığına çıkarlar, değerlendiremezsek uçup giderler ve bir daha geri dönmezler, dönemezler.

Hatçe bekliyor elinde kese,

"Adam, adam! Hadi aç artık şu pencereni. Al beni içeri! Ben sana dost olurum. Hiç canını sıkmam."

Osman abi sende gir, keseleyim diyiverdi.

Zabaha kadar geliyosan gel eve,

Bebelerinen beni mevlam gayırsın.

Bebelerinen evde oturup ağlarım.

La kadınım bak göğnüm çok daraldı.

Haftalar geçmiş. Yalnız geçen günlerinden bir gün adamın başına dank etmiş. "Hay benim akılsız başım" diye hayıflanmış, "ne kadar aptallık ettim! Beklenmedik bir anda karşıma çıkan bir dostluk fırsatını teptim. Niye onun teklifini kabul etmedim ki? Şimdi böyle kös kös oturacağıma, keyifli vakit geçirirdik birlikte."

Osman amcanın; çamaşır, bulaşık, yemek, temizlik ve çocuklarla uğraşmaktan

Kırlangıç, son denemesinden de başarısızlıkla çıkınca hüzünle başını önüne eğmiş, uçmuş gitmiş.

Kadınım ben bu işlerden ne ağnarım.

Çamaşır, bulaşık tarih yaptı.

Vallahi gelmezsen böyük tehlike.

La bok mu var babağan evinde.

Bir gün bütün cesaretini toplamış, adamın penceresinin önüne konmuş, tüylerini kabartmış, güzel durduğuna ikna olduktan sonra, küçük sevimli gagasıyla cama vurmuş: Tık... Tık... Tık...

Bende büğün olmaz yarın diyiverdim,

Heyecanlı kırlangıç, telaşını bastırmaya çalışarak, deriiin bir nefes almış, şirin kelimeler dökülmeye başlamış şirin gagasından:

Vallah keseynen kalsa keşke.

Sizce bugüne kadar kaç mutluluk fırsatı kaçırmışızdır?

Bugün geliverdi zabahın köründe,

Kendi düşen ağlamaz deyip gülüveriyo.

Değerlendirilmiş mutluluk fırsatlarınız bol, geceniz mübarek olsun efendim.

Adam yaşadığı bu pişmanlıktan sonra kendini teselli etmiş: "Sıcaklar başlayınca, kırlangıcım nasıl olsa yine gelir. Ben de onu içeri alır, mutlu bir hayat sürerim."

Bulaşığa daldı, çamaşırı yıkadı,

:)))))))) bi gülüp kaçayım ben..

Bebelerin başını okşayaraktan,

takadı tükenmiştir. Kadınını son kez çağırmak için telefona sarılmış, ancak

Ve çok uzunca bir süre sıcakların gelmesini beklemiş. Sonunda yaz gelmiş, kırlangıçlar görünmeye başlamış. Ama... Onun kırlangıcı ortalarda yokmuş.

anasının yanından gelmek istemeyen kadın, telefona cevap bile vermemiştir.

Bebeleri banyoya sokup yıkayıverdi.

gelmemiştir. Cep teflonuyla yaptığı çağırma istemlerine cevap alamayan

güzelmiş :))))

Bazıları pek bencil olurmuş, pek bir kendini beğenirmiş. Adam yalnızlığının yüzüne vurulmasına içerlemiş, hem de sinirlenmiş: "Ben yalnızlığımdan memnunum" demiş, kuştan onu rahat bırakmasını istemiş. Düpedüz kovmuş.

Ula ne bilinmez bir avradımışşın,

Kadınım bu sağa son mesajım.

Vallahi gecelik vardı zillinin üzerinde.

"Hey adam! Ben seni seviyorum. Nedenini, niçinini sorma. Uzun zamandır seni izliyorum. Bugün cesaret buldum konuşmaya. Lütfen pencereyi aç ve beni içeri al. Birlikte yaşayalım."

Bi tokat salladım değmedi bile,

hatcenin de cevabı vardı sanırım

"Bak soğuklar da başladı, üşüyorum dışarıda. Aç şu pencereyi al beni içeri. Yoksa, sıcak yerlere göç etmek zorunda kalacağım. Çünkü ben ancak sıcakta yaşarım. Pişman olmazsın, seni eğlendiririm. Birlikte yemek yeriz. Bak hem de sen de yalnızsın, yalnızlığını paylaşırım"

Osman amcanın hanımı, memleketteki anasının yanına gitmiş ve epey zamandır

Adam yaz sonuna kadar penceresi açık, onu beklemiş. Ama boşuna. Başka kırlangıçlara sormuş, ama gören olmamış. Sonunda yaşlı komşusuna olanları anlatmış. Yaşlı komşusu kalın beyaz kaşlarının altından adamı dikkatle süzmüş ve "bilmiyor muydun" demiş, " kırlangıçların ömrü altı aydır."

Arkadaşın Hatçe yan yan bakıyo.

Aradan bir kaç hafta geçmiş, kırlangıç son bir defa adamın penceresine gelmiş:

Bunun üzerine Osman amca mesaj atmaya karar vermiştir. İşte o mesaj;