Ne okuyabildik, ne de karnımızı doyurabildik.

Ummadığınız kadar soğuk, ummadığınız kadar katı, ummadığınız kadar zordur. Sokaklarda ne evlerin sıcaklığı, ne de güveni var. Soğuk ve güvensizler. Her sokak başında bir tehlike gizlidir. Sokağa düştünüz mü, tehlike başlamış demektir.

SOKAK ÇOCUKLARI

Çocuğu sokağa iten en önemli faktör aile ve yaşanan ekonomik sorunlardır. Sokak çocuklarının çoğunluğu %82-89 parçalanmış ailelerden gelmektedir. Yapılan araştırmalarda ebeveynlerin eğitim düzeylerinin çok düşük olduğu görülmüştür. Babalarının büyük çoğunluğunun ilkokul mezunu ya da ilkokuldan terk oldukları, annelerin yarıdan fazlasının ise hiç okula gitmedikleri dikkati çekmiştir. Annelerin %90 dan fazlasının ev dışında çalışmadıkları belirtilmiş, babaların %44?ününde halihazırda işsiz olduğu anlaşılmıştır. Ailelerin sahip oldukları çocuk sayısının çok yüksek olduğu görülmüş. İzmir için %43 ünün 4-6 çocuk, %26 sının ise 6 çocuktan fazlasına sahip oldukları görülmüştür. Türkiye'de sokak çocuklarının sayısındaki hızlı artış özellikle büyük kentlerde kendini gösterirken, sokaklarda yaşayan ve madde bağımlısı çocuk sayısının en yüksek olduğu üç il İstanbul, Ankara ve Uşak olduğu araştırmalarda belirtiliyor.

Risk altındaki çocuklar başlığı altında en sık karşımıza çıkan başlıca 4 grup görülmektedir: sokak çocukları, suça itilen çocuklar, çalışan çocuklar ve istismara maruz kalan çocuklar.

Bir çocuk, anne kucağından başka, güven veren baba gözünden gayrı ne ister?

Düşünüp taşınıp en azından fikrini paylaşabilirsin..

Hayır, bir sokak çocuğu olan ben, sokak çocukları olan arkadaşlarım, bizler sokağı sevmiyoruz. Hepimiz sıcak bir ev, huzur veren/çok şey öğreten yerler ve gözler istiyoruz.

Koptum ve sokağa düştüm.

Ailesiz ve okulsuzum. Ne yanı başına oturduğum bir soba, ne tuttuğum bir kalem, ne de güzel rüyalar çizdiğim bir defterim var. Okşanmamış kirli saçlarım, yıkanmayı unutmuş vücudum, açlık içinde küçülmüş midem ve yüreğimle sokaktayım.

Günaydın Nar_Beyza.. Direk konuya daldım..:)

Aynı şekilde sokaktaki çocukların mendil, kibrit satma gibi işleri yaptıkları görülmektedir. Özellikle İstanbul, İzmir ve Ankara gibi büyük şehirlerde, metropollerde trafik ışıklarında duran, arabaya koşarak gelen çocuklar manzarası aşina olduğumuz bir manzaraya dönüşmüştür. Işıklar yeşile döndüğünde gitmeye başlayan arabanın kapısına yapışan çocukların yarattığı korku, çocuklara bir şey olacak endişesi, çoğumuzun yaşadığı bir manzaradır.

Sokakta yaşayarak, sokakta kötü bir hayatı devam ettirerek kendimizi öldürüyoruz. Ve biliyoruz ki, biz böyle ölmeye devam edersek, siz de öleceksiniz. Çünkü bizim sayemizde sokaklar yaşanmaz bir hal alacak.. ve adım atamayacaksınız oralara?

Evden koptum.

"Sahip olduklarımızın kıymetini bilmek umudu ile Hhoşuma giden alıntıdan paylaşımda bulunmak istedim.."

Hayatın sert rüzgarları evimizi, anne ve babamı yaralayıp geçti. Artık ne evimiz vardı, ne de anne ve babam? Evimiz ne kendini, ne de beni koruyabildi. Ev olmayınca, aile dağılmışsa, anne-baba da, anne ve baba olmaktan çıkıyorlar.

Sokak evim oldu.

Güzel bir rüya görüyoruz.

Bu duygulara sahip nice sokak çocuğu var ne yazıkki.. Bu mektup onların söyleyemediklerini dile getirmiş..

Sokakta çalışan çocuklar ailesinin geçimine katkıda bulunmak yada kendi masraflarını karşılamak için günün bir bölümünde sokakta çalışan, gecenin erken yada geç bir saatinde evine dönen çocuklardır. Mendil-sakız-su-kart satanlar, ayakkabı boyacılığı yapanlar, kırmızı ışıkta araba camı silenler, sabit noktalarda dilencilik yapanlar... v. s buna örnektir. Genelde tiner, bali ve benzeri madde bağımlılıkları yoktur. Bu çocukların aile ilişkileri bir şekilde sürmektedir.

"Beyoğlu?nda hiç unutamayacağım bir gece yaşadım ben. 8-9 yaşlarındaydım. Bir gün -yine her zamanki gibi- açlıktan ölmek, soğuktan da donmak üzereyiz. Gecenin saat 12.00?si? İstiklal Caddesi?ndeki McDonald?s?ın çöplerini bekliyoruz. Yarım kalan hamburgerler ile çok sevdiğim çilekli pastaları toplayıp karnımızı doyuracağız. Isınabilmek için de ha bire tiner çekiyoruz. Biz iki büklüm beklerken karşı tarafta bir kadın gördüm. Yanında eflatun kazaklı bir fino köpeği vardı. Kadın köpeğini çizburger ile doyuruyordu. Aklıma bir fikir geldi. Yanına gittim ve iki-üç kere havladım. Kadın ne yapmak istediğimi anlamadı. Amacım beni ve arkadaşlarımı hiç olmazsa köpek yerine koyup elindekinden bize de vermesiydi. Yürümeye başladı. Arkadaşlarla kadını takip etmeye karar verdik. Evinin yerini öğrendik. Birkaç gün evinin önünde yattık. Bize yemek vermeyen kadının köpeğini çalıp tinerci yaptık. Sokak adabına uygun olarak ilk gece üstündeki kazağı çıkardık, üşüyen bir arkadaşımıza verdik. Köpek ilk gün şampuan kokuyordu. Bir haftaya kalmadı simsiyah tinerci bir sokak köpeği oldu. Halbuki o kadın bizi o gün doyursa, kapısında köle olurduk. Köpeği neden çaldık? Çünkü biz dışlandığımız kadar dışladık." 15 yıl yaşamak zorunda kaldığı sokaklardaki bir anısını böyle anlatıyor Sokak Kedisi Dergisi İmtiyaz Sahibi ve Yayın Editörü Ferhat Şahin.

Bir de baktık ki, sokağa düşmüşüz.

Prof. Dr. Oğuz POLAT

UÇUCU MADDELERE NEDEN GEREKSİNİM DUYARLAR?

Öyle inanıyoruz ki, bir gün, birer birer alınacağız buralardan. Bizim de evlerimiz olacak. Sonra gittiğimiz okullar? Sıcak ve temiz yataklar açılacak bize. Şefkatli anne gözleri okşayacak bizleri. Sevileceğiz, doyurulacağız. Midelerimiz ve kalblerimiz bayram edecek. Zihinlerimiz iyi ve güzel bilgilerle süslenecek.

SOKAKTA ÇALIŞAN ÇOCUKLARDAN FARKI NEDİR?

Sokaklar?

2000?li yıllarda ilgi çekici konulardan birisi de, dünya teknolojik olarak inanılmaz gelişmeler gösterirken, korunmaya muhtaç ya da özel hizmet götürülmesi gereken çocukların sayısının, gelişmiş ülkeler de dahil olmak üzere, dünya genelinde artış göstermesidir.

Günaydın yumude okudunmu..:)

bende istemiyorum ohalde olmalarını ama elden bişeyde gelmiyor:(((

Dönüp baktığımızda bir anne görmek, kendimizi bırakacağımız bir baba kucağı bulmak hayali içinde savrulmak kalıyor bize.

Bu grupları değerlendirdiğimizde ilk dikkati çeken, grupların birbirinden bağımsız olmadığı tam tersine iç içe geçmiş olmalarıdır. Gerçekten de sokak çocuklarının önemli bir kısmının suça itilen çocuklar grubuna da girdiği izlenmektedir. Sokakta yaşamanın doğal uzantısında suç işleme ve sürekli çetelerde yer alarak suçlu olma kavramı yaşanmaktadır.

Zayıf bedenlerimizle ve güçsüz kollarımızla sokağın zorluklarına direnmek için, uçucu maddelere sığınıyoruz. Acılara karşı hissizleşmek için... Utanma duygumuzu da yitirdiğimizden dilenciliğimiz saldırganlığa dönüşüyor. Belki de bu, duyarsızlığa olan bıçkın tepkimizdir.

Oysa benim de bir evim vardı. O evde bir anne ve babam? Biliyorum ki her anne gibi, annemde hamile kaldığında heyecanlanmıştır. Her anne gibi o da umutlanmıştır. Doğacak ve onları sevindirecektim.

Bizi koruyan anne ve babalardan yoksun olduğumuzdan, kendimizi tehlikelerden korumak için gruplar oluşturur, böylece kendimizi güvene alırız. Grupların da kuralları vardır. Bunları çiğnemek gruptan çıkarılmak demektir; gruptan çıkarılmaksa, hayattan düşmek gibidir.

Şiddet, fiziksel ve cinsel istismar, başkaları tarafından suç işlemeye zorlanmak, yanma-yaralanma, kronik-tehlikeli bulaşıcı hastalıklara yakalanma, bakımsızlık sonucu oluşan sendromlar, kaçırılma, öldürülme.

ALINTI

Bilmem, farkında mısınız?!.

Mülteci çocukları da bu grubun içine dahil etmek gerekmektedir. Son yıllarda sayıları sürekli artan mülteci çocuklar da özel koruma altına alınması gereken çocuklar grubundadır.

SOKAK ÇOCUĞU KİMDİR?

Beni, sokak çocuklarını bu güzel rüya ayakta tutuyor. Bizi yaşatan böyle bir umuttur. Üzense, bize kötü bir gözle bakılmasıdır. Bizlere iğrenç bir şeye bakar gibi bakılması, pis bir şeye dokunur gibi dokunulması, canımızı daha da acıtıyor.

Sokak çocuklarını gördüğümüzde acaba şükrediyormuyuz..

Risk altında çocuklar değerlendirmesinde en önemli etken, çocukluk dönemlerinde yaşlarına uygun olmayan, tehlike ve riskleri içeren bir yaşam içerisinde olmaları gelmektedir. Her çocuğun doğal hakkı olan yaşına uygun bir yaşam yaşama boyutunun bu çocuklarda gerçekleşmediği gözlenmektedir. Gelişimin temel kurallarından olan her çocuk yaşının gerektirdiği yaşamı yaşamalıdır ilkesinin bu kategoride yer alan çocuklarda gerçekleşmediği görülmektedir. Oyun çağındaki çocuğun oyun oynaması, okul çağındaki çocuğun okula gitmesi gerekirken, bu çocukların, yaşamlarını başka şekilde tehlikeli ve gelişimlerini engelleyen boyutlarda geçirdikleri görülmektedir.

derya selamımı almadıı pikiii ama anlamadım:(

Biz, sokak çocukları? Huzurunuzu kaçırıyorken huzurumuz kaçıyor. Çocukça yüreğimizle biz bile bunun böyle gitmeyeceğini hissediyoruz. Sanki, kalbi güzel insanlar bir gün gelecek ve yüreklerini bize açacaklar?

Bu çocuklara baktığımızda; evde dayak yiyen, sonra bu şiddete dayanamayarak sokağa kaçan, burada da suça itilerek yaşayan çocukların olduğunu görmekteyiz. Bu çocuklara sağlık dışı koşullarda çalışan çocukları da eklemek gerekir. Hepsinin ortak özelliği bulundukları yaşın gerektirdiği yaşamı yaşayamamaları ve en çok gereksinmeleri olan ev sıcaklığından, ebeveyn ilgisinden, oyun oynamaktan ve sağlıklı beslenmeden yoksun olmalarıdır.

İlk önce evimizi yitirdik, sonra anne ve babamızı?

Yirmi dört saat sokaktayım. Anne kucağına koşmadan, baba elini öpmeden günlerim geçiyor. Sokakta, köprü altlarında, parklarda uyuyor, buralarda uyanıyorum. Gecenin karanlığında kimsesizliğe sarılarak uyuyorum. Kaldırım taşları yastığımdır. Soğuklarla ve hastalıklarla sarmaş dolaş büyüyorum.

Sokaktaki şiddete karşı durabilmek ve dayak yediklerinde acı hissetmemek, sokaktaki soğuğa dayanabilmek, yaşadığı zorluklara karşı bedensel ve duygusal güç oluşturabilmek yani kendilerini güçlü ve cesaretli hissedebilmek, halüsinasyonlar görüp güzel şeyler hayal edebilmek ve utanma duygularını yok ettiği için rahatlıkla başkalarından yemek isteyip, dilenebilmek ve özgürce konuşabilmek için uçucu maddelere gereksinim duyarlar. Bunun dışında, sokaktaki grupların ortak yaşam biçimine ayak uydurarak gruba kendini kabul ettirebilmek, tiner-bally gibi maddelerin ucuza kolayca bulunabilmesi de diğer başka etkenlerdir.

24 Saat sokakta yaşayan, ailesiyle ilişkileri kopuk olup geçimini sokaktan sağlayan, zaman zaman suça bulaşıp zaman zaman tiner bali gibi uçucu maddeler kullanan ya da bunlara gereksinim duyan, sokağın özgür ortamını mekan edinen çocuklardır. Bu çocukların aile, okul, çocuk kurumları gibi kendine karşı sorumluluğu olan kişi yada kurumlarla hemen hemen hiç temasları bulunmamaktadır. Çeşitli nedenlerle evden kaçmış, aile ve toplumla olan bağları tamamen kopmuş olan bu çocuklar komünler halinde, kendilerine özgü kurallarıyla köprü altı yaşamını seçmiştir. Yaşamı ve/veya yaşam kaynakları için sokak onların 24 saatlik meskenleridir.

günaydınn canımcığımmmm:)ince mevzuu lara değinmişsin yine... teşk. duyarlı insan

Hayır, sokakta yaşamayı/sokak çocuğu olmayı biz tercih etmedik.

Sokaktan Mektup Var

En azından hatırlatmak istemiştim..

Kim ister sokağa düşmeyi?!

Ama öyle olmadı.

Ben, sokak çocuğu?

?Bize yemek vermeyen kadının köpeğini çalıp tinerci yaptık?

Anne ve babamız ya öldüler, ya ayrıldılar veya bize bakamayacak kadar yoksul düştüler.

Sokağa gelmedik, sokağa düştük! ü

ne edeceğiz bu sokak çocuklarını..

hahhh şimdi anladımmm:))))çok açıklayıcı bi dille annnnnnnattın canım:))iyide iş yapıcam diee misafiri ihmal edersenn sonraa ağzı torba diğil büzesin bi tonn laf çıkar:))))))

Hem annesiz, hem babasız, hem de evsizim.

HANGİ TEHLİKELER İLE KARŞI KARŞIYA?

yumudanda günaydın var:)

Acı bir gerçeğimiz.. Sokak çocukları için önlemler alınmalı.. onlara gereken ilgi gösterilmelidir.. Çünkü işlenen suçların çoğunluğunu bu çocuklarımız işliyor veya işlemek zorunda kalıyor...

Biliyorum, sizin çocuğunuza benzemiyorum. Çocuğunuz gibi, akşamları döndüğüm bir evim yok. Evin kapısından veya pencerelerinden bakıp yolumu bekleyen anne gözlerinden yoksunum. Oturduğum bir baba kucağı da yok. Saçlarda dolaşan baba ellerinin güvenini, yanaklara kondurulan anne öpücüğünün sevgisini derseniz, hiç bilmem.

ahan derya bak başlığını yukarı taşıdım hatırlatmak amacı ile..