Yadigar ana Alllah Allah ne olabilir ki acep meraklandım cancağzım anlat hele dedi...

Bu günleri de görecekmişiz cancağzım dedi Gün baba

Gün baba cancağzım bir tane de soğan kırsak kötü olmaz hani diyerek hemen mutfağa gitti ve iri bir soğan alarak geldi.. Güzelce soyduktan sonra tane tane parçalara ayırdı...

Yadigar ana onu evlerinin penceresinden izlemekteydi...

Gün baba ses vermedi...

Yadigar ana söz alarak yoruldum da ne oldu sanki cancağzım...

Eşi Yadigar ana ile cemaat yaparak akşam namazını eda ettiler...

Sabah akşam çalışırdın dedi...

Yadigar ana evet cancağzım öyle dedi yaşlandık...

Hazin bir hikayenin bizlere bıraktığı yegane şey bir kaç masum kır çiçeğiydi

Ağaçlar, kuşlar bu muhteşem kainat dedi...

Yadigar ana hatırlamaz mıyım cancağzım yorulmak nedir bilmezdin...

Eşi Yadigar hanıma verdiği değeri bilmeyen yoktu...

Biraz onları seyrettikten sonra hayvanları yoncalıktan biraz ilerde ki çeşmeye sürdü...

Gün baba her zaman ki çevikliğiyle yerinden kalkarak mutfağa gitti

Gün baba, günün bittiği bu anlarda sulardı bostanı...

Gün baba ağılın kapısını kapattıktan sonra doğruca kapılarının önünde ki bostan'a gitti ve yetiştirdikleri sebzeleri sulamaya başladı...

Ve akşam olmak üzere cancağzım ben şu hayvabları getireyim dedi ve kalkarak doğru evlerinin yakınında bulunan yponcalığa gitti...

Ve devam etti elinde tuttuğu bardağı masaya bırakarak...

Hayvanları izlemesi ona büyük bir haz veriyordu...

Yadigar Ana eski gücünü, kuvvetini kaybetmiş iyice elden, ayaktan kesilmişti

Gün baba hatırlıyor musun cancağzım benim gençliğimi dedi...

Hatırlıyor musun Şems eskiden köyümüz ne kadar da kalabalıktı dedi...

Gün baba anlatacağım cancağzım hele bir dur dedi...

Şimdi ise ihtiyar bir delikanlı olarak eşi yadigar hanımın yorgun bedeni ve hasta yüreğinin tercümanı, dermansız bacaklarının dermanıydı...

Yadigar ana Gün babaya dönerek..

Yanında da buz gibi ayran var hadi sofrayı kurmama yardım et de birlikte güzelce karnımızı doyuralım dedi...

Nedeni ise her sabah gün doğmadan kalkması ve gün batmadan eve gelmesiydi...

Toprağı ekiyoruz, suyu içiyoruz...

Ne kadar da yaşlandık değil mi dedi...

Bu günleri de görecekmişiz...

Gün baba eşi Yadigar'ı hep çok sevmiş ve gençliğinden beri ona büyük bir muhabbet duymuştu...

Gün Baba söz alarak cancağzım bak bizim evlatlarımız da şu gördüğün kır çiçekleri dedi...

Gözü gibi bakardı..

Hayvanlar otluyordu...

Hatta öyle çalışırıdın ki o gül gibi ellerin nasırlaşır bembeyaz tenin güneşten kararırdı...

Tek tesellisi eşi Şems'in ona vermiş olduğu bitmez, tükenmez yaşama sevinciydi...

Gün baba söz alarak cancağzım ben 75 yaşadım sen ise 74 yaşındasın..

Gün baba sebzelerini suladıktan sonra bostanda çıktı...

Hayat kaynaklarımız dedi...

Önce yer sofrasını açtı, ardından 40 yıllık oval yemek masalarını sofranın üzerine kurdu...

Yadigar ana tekrar araya girerek cancağzım dedi belki çocuklarımız olmuş olsaydı onlar burada bizim yanımız da olurlardı dedi

Susamışlardı...

Gün baba sabah namazından beri abdestliydi fakat yinede abdestini tazeleyerek tek katlı küçük ahşap evlerine girdi...

Gün baba hatırlamaz mıyım cancağzım hatırlamaz mıyım dedi...

Onlar bizim en değerli varlıklarımız...

Ama Allah hakkımız da anne-baba olmayı hayırlı görmedi demek ki evladımız olmadı dedi Yadigar ana...

Tesbihatı bitirdikten sonra Yadigar ana Gün babaya seslenerek

Gün baba eşi Yadigar anaya gençliğinde karşılaşmış olduğu ve kendisine bahsetmediği bir olayı anlatmak istediğini söyledi...

Hele şu oradan oraya sıçramaları

Keşke fazla yormasaydın kendini cancağzım o zamanlar dedi Gün Baba

Hepsi bizim sevgili yavrularımız...

Yadigar ana bir yandan elinde ki tesbihi çekerken diğer yandan da bunları düşünüyordu...

Ne güzel de açmıştı kabak çiçekleri...

Keşke yormasaydın...

Gün baba hayatı boyunca bir kez bile vakitsiz kalkmamış ve sabah namazlarını hiç kaçırmamıştı...

Dedi...

Akşam yemeğini güzelce yediler... Tabaklarını sünnetlediklerden sonra gün baba ortalığı toparladı ve bulaşıkları da kapılarının önünde ki çeşme de bir güzel yıkadı... Bu günlük bir işleri kalmamıştı... Ve işini bitiren gün baba yadigar ananın yanına gelerek başladılar muhabbet etmeye...

Şu gözleri, kulakları...

Hiçbir şey o günlerde ki gibi saf ve masum değil artık...

Yadigar ana iç çekerek evet öyle cancağzım dedi...

Hepsi geldi geçti.. Mazi de kald dedi Gün baba...

Evet ya sabah akşam çalışırdım

Yadigar ana bir iç çekerek ya Şems evet öyle dedi...

Yüreğin de onulmaz bir evlat hasreti vardı Yadigar ananım ama o bunu bir kez bile şükürsüzlük vesilesi yapmamış her daim Yaradana şükretmişti

Bu yüzden küçük bostanlarında her daim soğan bulundururlardı...

Hayvanlar kana kana sularını içtiler...

Birlikte tesbihatlarını yapıp Cenab-ı Mevlaya el açıp niyaz da bulundular...

Ve doğru ağılın yolunu tuttular...

Saçlarımıza aklar düştü, yüz hatlarımız, ten rengimiz herşey herşey değişti dedi; Gün baba...

Yadigar ana soğanı çok severdi.. Gün baba da öyle...

Yadigar ana da bakır tencere de hazırladığı pilavı ve ayranla birlikte 2 bakır bardak alarak geldi küçük odalarına ve birlikte sofraya oturdular...

Ve iki ihtiyar şimdi muhabbet ediyorlardı...

Sende çok çalışırdın cancağzım dedi Gün baba...

İsmi Şems idi ama ona yıllardan beri gün baba derlerdi..

Acıkmışındır cancağzım sana bugün bulgur pilavı yaptım

Oysa şimdi koca köyde ikimiz ve bir kaç hayvanımız kaldı...

Ne de güzel şu kuzucuklar ya Rabbim dedi...

Bu sırada köylerine bir kaç km uzaklıkta olan Gülistan köyden duyulan akşam ezanı yankılanıyordu...

Ne güzel Allahım ne güzel diyordu...

Baksana cancağzım bizler bile değiştik...