Içimde, günlerdir yoklugunla zayiflamis, kalbi kupkuru kalmis ask çocugunu sevginle emzirme sarhosluguyla delirdigim su "üç saatin" içindeki yüzlerce "an"i "ani"ya dönüstürerek...

Seninle olmanın en zor yanı ne biliyor musun?

İşte bende böyle yar

Sağlığınız gittikçe düzeliyor. Kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz.

Ama aşkına feda eder kendini

Boşlukta çizili bir resim gibiyim şimdi. Nasıl da pembe yalanların döndü gözlerimde, nasıl da inanamadığım halde senin ifadelerinle güç bulup aşkımı adadım sana. O kara çalımlı pembe yalanların artık gün ışığına çıkıp kendini gösteremeyecek, artık zayıflığında kalıp kendinle eriyecek.

Yabani bir ot gibi ruhumu sarip sarmalayan öfke ve kiskançlik duygulariyla benligimden uzaklasmayi kendime yakistirmamak, sikisip kaldigim bu karanlik dehlizde, kendi kalbimde, yalnizligimda, sensizligimde, kendi askimla delirmek oldu artik seni sevmek...

Sonbahar'da bir Ekimtıpkı Temmuz'a benzer gibiydi. O ilk yazılanlarao ilk okunanlara benzer bir şeydi.

Unut diye değil;

Okuduğunuz dersler gittikçe kolaylaşıyor.

Gözyaşımı kahkaya çevirdiğinde anladım..

Yok oluşun ardından

Olsaydın avuçlarım terlemezdi...

derdi de yok artık... Günün birinde sizi okuldan da alıyorlar, "Evde otur,

Yüreğinde aşk olmadan geçen hergün kayıpmış,

Senin kollarının arasında olması gereken bedenim

Beni sende yaşat diye dudaklarıma mühürledim seni..

Ve buradayken bile seni çılgınca özlemek.

İşte bende seni böyle beklerim yar.

Dokunur parmaklarının ucuyla sevdiğine dalga

İLGİLENENLERE ŞİMDİDEN TEŞEKKÜR

Eskisi gibi uyuyamıyorum artık. Kuşlarda yok nedenseöldümü yoksa mevsimi olmayan doğurganlık. İnanmam asla şimdi nerede o savurganlık.

benim gibi düşünenler yazsın başkası atlamasın lütfen.

Seninle olmanın tek yan etkisi ne biliyor musun?

Seni hiç tanımadığım bir sürü insanlarla paylaşmak.

İsmail SARIGENE

Hasreti zehir bildim cümlelerde..

Seni sevmek, askin ugruna, ama senden izinsiz, baska bir kentteki hayatimi sifirlayip, yasadigin kente, yasadigin gögün altina, islandigin yagmurlarin altina gelip yerlesmekti. Senden baska, bu koca kentte bir basinalik ve kimsesizlikti seni sevmek... Sokaklarda tek bir tanidik simaya rastlamamaya alismakti güçlükle... Hücrelerimle beraber çogalan askini özgürce ve sinirsizca yasamak için ailemin sefkatli ve anlayisli kollarindan siyrilip kanatlanmak, yillanmis can dostlarin sevgisini çok uzaklarda birakmakti...

Sonra birgün siirlerin baska bir askin kokusuna büründü...

Gül'ler güneş'e doymadan,

Kollarının güçsüzlüğüne bıraktım iki gözyaşı boşluğu çocukluğumu. Kağıttan gemi bile yapamayan ellerimle bir bahar çizdim gözlerinin en küçük bahçesine. Kirpiklerinin ıslaklığına dayanamayan köprülerin dibinde sorguladım ellerinin sıcaklığından yoksun gözlerimi. Sesinin yokluğunu yaşatma bana.. Büründüğün yokluğu kaldır üzerinden.. Düş senli düşlerime.. Geceye yıldızları sererek gel gözlerime.. Biliyorum ki; güldün mü bir kez bir mavilik yürür gözlerime. Senli bir cümle köpürür kuru dudak uçlarıma ve vurdukça özlemin kıyılarına koşar gözlerimde sakladığım baharlar..

Beni afetmeni ölürcesine istediğimde anladım..

Neden hiç ağlamadığını anladım..

Bilir kavuşamayacağını ama hep koşar kıyıya

Sonra, sevmek yarali kadinligimi baska yüreklerle avutma yanilgisina kapilmak oldu... Buna hakkim oldugunu söyleyip dursan da, biliyorum, aslinda içten içe hiç affetmedin beni... Sen çoktan parçalanmistin zaten... Benim de yüregimi böldügümü düsünmek sana bile agir geldi... Oysa ben, seni degil, kendimi cezalandiriyordum baska bedenlerde... Ruhumu kemiren bu deli aski cezalandiriyordum... Bunu anlamadin mi sevgili?

Seninle olmanın en romantik yanı ne biliyor musun?

Seninle olmanın en acı yanı ne biliyor musun?

Bende seni böyle beklerim yar.

Elin elime değmeden avuçlarımı terleten

Yalniz kalmak istedigini daha sen söylemeden yüzündeki bulutlardan hisseder, çikip giderdim... Özür diler gibi bir sesle, onun gelecegini söylediginde, sessizce çikip giderdim... Karsinda ben otururken, onunla saatlerce telefonda konustugunda çikip giderdim... Hep giderdim...

gürültü ve patırtısız bir ortamda yaşıyorsunuz.

Git. Gidebildiğin kadar. Kaç kaçabildiğin kadar. Kork geçmişe bakabildiğin an. Ama yüreğini çıkarmadıkça içinden, atamayacaksın beni kolay kolay benliğinden.

başlıyorsunuz. Herkes karşınızda elpençe divan...

Seni kaybetme korkusuyla hayatta ilk kez tattığım

Kıskanmazdım.

Değişmem diyordun, sende asla değişme günışığım güneşim diyordun? Gözlerimiz her yeni günde tazeliğini korusun diyordun, senden değil benim yüreğimin değişmesinden korkuyordun. hani nerede bu sözlerin, hani nerede bu özlem dolu yakarışların? Ayışığın olurum demiştim bir gün sana. Sen de bunun üzerine mi güneşim dediğin aydınlığını kararttın?

Sevmek seni degil çocuklugumu, düslerimi, kendimi aldatmak olmustu artik... Bana baglanan masum asklari seninle aldatmak olmustu... Kimseye veremedim yüregimi. Ne zaman baksalar içime, yüregimin kirik aynasinda kendilerinin degil, senin yüzünün aksini gördüler hep. Sessizce çekip gittiler. Farketmedim bile gittiklerini...

İçimde gözlerine rehin bir acı..

Doyasıya seni yaşayacağım anları

Kendimin Sürgünüyüm

Sen benim sizofren askimsin... Bense senin kanayan vicdaninim...

Yazarı: Gassan Satar

HOŞÇAKAL

sana bile söyledim

sayısı artıyor.

Ve güneşin her batışında boynu bükük kalır

Ekmek elden su gölden bir dönem başlıyor. Partiler, diskotekler, kızların

Kanadıkça tuz yerine gözyaşlarımı basmak yüreğime.

Karanlık bir gecenin sessizliğiydi kaldırım taşlarına sızan.. Ve adımlara sığmıyordu mesafeler.. Ellerde umutlar, sıkışıp kalmış vuslatlar. Titreyen kelebekler vardı yapay çiçekler üzerinde ölmek üzere olan..

Ayaklarım kan revan atlardım sandaldan denize...

Yok yokk! ihanete düşkün oluyor bu metal kanatlı kuşlar.. Gece ay ile şimdi güneşle oynaşıyor.. Onca masum gözü, bulutu da alet ediyor..

Seni sevmek, bensiz akip giden hayatina bir yabanci gibi uzaktan bakmak oldu çoktandir... O çocuk ellerinin, bir baskasinin saçlarinda gezindigini, aniden özlemle sarilip bir baska yüzü öpücüklere bogdugunu, sabahlari uykunda bir baska kadina sarilip bir baska yüzü öpücüklere bogdugunu, sabahlari uykunda bir baska kadina "gitme" diye sayikladigini düsünmek oldu, seni sevmek... Geceleri, kokuna hasret yatagimda ter içinde uyanmak, kendimin bile affedemedigi bir bencillikle, kalbindeki tek askin benimki olmasi için gözyaslari içinde Tanri'ya yalvarmak oldu..

Duygularının değil sadece beğendiğinin bir göstergesi olduğumu anladığım ve bildiğim bu günümde sana son bir yazı işte.

Özlemezdim seni yanımdayken...

Bir fincan umut ile yetinmeyi öğretirken yüreğime,

Daha dün gibiydi iki kenti birbirine zincirleyen aşkların çözeltisi. Aşk aşksa eğer zincir nedir bilmezdi.

Bu arada babanız ortaya çıkmış, "Fazla çalıştın" diyor "Artık eve dön, işi

Susardik bazen... Ansizin, hesapsizca, belki de yorgun düserek... Akildisi bir hizla devinen imgelerin ortasinda, bir çig gibi ömrümüze yigilan anilardan birini seçip, dondurarak... Hayat, çok eskilerden gelen sonsuz bir ritüel gibi, bir gelenek gibi tekrar ederdi etrafimizda, umurumuzda olmadan...

keyfine bak, oyuncaklarınla oyna" diyorlar...

O eski ev... Oturup, zamanin o yagmursuz, o parça parça yüzüne bakarak, günesin bütün gün sadece yalayip geçtigi los pencerelerinde dalginligimizi biriktirdigimiz o ev...

kendimi bulduğumda anladım.

Öyle verir kendini yarenine korkusuzca

Çünkü, seni sevmek direnmekti sevgili... Güçsüz olani acimasizca yokeden bu kentin hoyratligina ve senin için artik inanmaktan çoktan vazgeçtigin, yasadigin hayalkirikliklariyla çok uzun zamandir kaybettigin o ask duygusunun gerçekliginin canli ispati olmaya direnmekti... Kalbine inançla ask tohumlari ekmekti seni sevmek... Sevmek o yitirdigin ask sarkisi adina sana umut vermekti...

Türkülerin şiirlerin her mısrasında seni bulmak.

CAN YÜCEL

Seni yasak bir ask gibi gözlerden uzakta, rutubetli duvarlar arasinda yasamak oldu, sevmek... Beni hayatindan disladigin için öfke nöbetlerine kapilip, bana bile yabanci gelen, hiç tanimadigim bir sesle sana bagirmak, haykirmak, aglamak, sonra pismanlikla affedip tutkuyla sana tekrar sarilmak oldu...

Değiştirmek mümkün olmadı mevsimi. Ayları çıkarıp atamadım mevsimlerden. Seni tanıdığım günsanki hiç yaşanmamış bir balayı ve belkide yüreğime vurdu hayat senin ellerinden en büyük damgayı.

Dışarıda yağmur,

Bilse de kavuşamayacağını

Ne çok düsündüm bu sorularin cevaplarini... Ne çok sorguladim kendimi, nerde hata yaptigimi, neyi eksik biraktigimi...

Mamanız ağzınıza veriliyor, zaman zaman altınızı bile temizliyorlar, hatta

Bir bakışının özlemindedir sevgiliden gelecek olan

Doğar doğmaz devlet size maaş bağlıyor, aylık veya üç ayda bir maaşınızı

Cami'de uyanıyorsunuz. Bir tahta sandık içersinde, herkes karşınızda saf

O tarifsiz duygularımı umut denizinin ortasında

sazanmısın kardeşim neden atlıyosun hemen. yazdıklarımı doğru oku önce

Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,

-sevgililerin de evlerinde sayaç var nihayetinde-

Derken, anne ve babanız sizi götürüp getirmeye başlıyor, araba kullanma

CEZMI ERSOZ

Ne yapacağını bilmeden

Artık ne gelmeni isterim, ne de aramanı, bu haksızlığın, bu günahını kendin taşı. Seni ne affediyorum, ne de gönlümü susturabiliyorum şu anımda.

Bir harf olup düşüyorum imlasız cümlelere..

Kadinca oyunlardan haberim olmadi hiçbir zaman. Seçtigin yasam biçiminden koparmak, seni soluksuz birakmak demekti benim için. Hatam seni bir mülk gibi sahiplenmemek miydi? Acaba istedigin bu muydu? Seni yanlis mi tanimistim?.. Bana hep, ne kadar asil bir yüregim oldugunu söyler dururdun... Isyanim, kalbimin ezilmis parçalarinin üstünü örtüp, sessizce çekip kapini çikmak olurdu en fazla...

Seninle olmanın en heyecanlı yanı ne biliyor musun?

Islanmazdım yağmurlarda.

Bir gün karanlık ılık ve sıcak bir ortama giriyorsunuz. Beslenmek için

bu durum alışkanlık yaratıyor ve hiç tuvalet kullanmamaya başlıyorsunuz.

Seni sevmek, yalnizligin soguk kollarindan biraz olsun siyrilip, nefes alabilmek için geceleri saatlerce tek basima Beyoglu'nun karanlik sokaklarinda kalabaligin soluguyla isinmaya çalismakti. Hiç tanimadigim insanlarin yüzünde senin yüzünü aramak, onlarin kaybetmis, umutsuz hayatlarinda yarali geçmisinin ve çocuksu düslerinin izlerini sürmekti...

Beni yalnız bırak diye değil;

Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,

Yüreğini elime koyduğunda anladım..

Senin yanında olan seninle konuşan herkesi çocukça kıskanmak.

Ya ağaç ile meyvesinin aşkını bilir misin?

YA YÜREĞİN...

Öyle zorludur ki ayrılmaları..

Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terkettiğinde anladım..

Ayni mekanlarda aynı yiyecekleri yemek.

Ama sen hiç benimle olmadın ki...

Söze nereden başlayacağımı bilmiyorum.. Hangi yüzünü anlatayım ki seni özleminin? Hangi yanını sıralayayım" seni " senden uzakta seninle yaşamanın büyüklüğünü? Özlemin dağ olup sıralanmış omuzlarıma. Tam da hayatın girdabında kayıp giderken yokluğun derin bir yara.. Kanattıkça derin bir kuyu oluyor yüreğim. Karanlık bir geceye meyletmekte gözlerim. Rengim, dibim yokluğuna bürünürken içimde bir umut sandalında büyümekte imkansızlığımız.. Biz ki birkaç saati geçmeyen yan yana yürümenin dışında kaç cümleye söz olduk. Biz aynı mahallede doğmamış, aynı rüzgarda koşmamıştık.. Bizi biz yapan uzaklığımızı yakın eden özlemimiz değil miydi? Anlamsız sözleri çırılçıplak bırakıp dudaklarımızda aşka kutsayan biz değil miydik? Şimdi sus pus herşey. Kelimeleri hangi sandığa kilitledik ki sözler dile gelmez oldu / susuyorum.

Yüreğimin cümlelerini gözlerine sırtlanan kadın,

Seninle bilinmeyen bir yerde

Yıldızlara aya dert yanmaz

O güne kadar hiç olmazsa bana karsi dürüst olmanla, yasadiklarini benden gizlememenle, yalan söylememenle avunuyordum... Ama bir baskasini incitmemek, üzmemek için ondan gerçekleri gizledigini, yalanlarla da olsa onu korudugunu farkedince bu avuntu da terketti beni... Yalanlarini bile kiskanir oldum.

ağzınızı açmaya dahi gerek yok, bir kordondan besleniyor sıcacık yumuşacık

Dalga seven, kıyı sevilendir

şahsen ben bir başlığı açtığımda sadece şiir okumak yada anlamı olan bir yazı, hikaye okumak istiyorum. bakıyorum başlıklar chat gibi yazışmalarla dolu. şikayet değil ama benim tarzım da değil.

Yüreğimin cümlelerini gözlerine sırtlanan kadın, Kollarının güçsüzlüğüne bıraktım iki gözyaşı boşluğu çocukluğumu. Kağıttan gemi bile yapamayan ellerimle bir bahar çizdim gözlerinin en küçük bahçesine. Kirpiklerinin ıslaklığına dayanamayan köprülerin dibinde sorguladım ellerinin sıcaklığından yoksun gözlerimi. Sesinin yokluğunu yaşatma bana.. Büründüğün yokluğu kaldır üzerinden.. Düş senli düşlerime.. Geceye yıldızları sererek gel gözlerime.. Biliyorum ki; güldün mü bir kez bir mavilik yürür gözlerime. Senli bir cümle köpürür kuru dudak uçlarıma ve vurdukça özlemin kıyılarına koşar gözlerimde sakladığım baharlar

Hiç kucaklayamayacağı bir sevgilinin peşindedir

Seni sevmek, bundan yillar önce, seni bir idol gibi içimde büyütüp, hayranligimin yavas yavas aska dönüsünü ürkekçe gizleyerek kaleme aldigim mektuplarima, ayni incelikle, ayni özlemle, ayni hayranlikla verdigin cevaplarina inanmamakti... Tüm israrlarina ragmen, bu essiz büyüyü bozmaktan çekinip, aylarca seni bir kez bile aramamakti. Sonra ansizin yollara düsüp, çocuklugumda kalbimde filizlenen sevdasi senin askinla yeseren bu kentin sokaklarinda izini sürmek, kendi sözlerinle "bu inceligin ve bu derin anlayisin yüzünü", yani o merak ettigin yüzümü, gözlerine tasimakti... Bulustugumuz cafede, aylarin günlerin telasi ve susuzluguyla, anlattigin seylerin hiçbirini algilamadan, sadece hayranlikla seni, o hepimiz gibiligini seyrederken, masanin altindan bir türlü çikartamadigin o telasli, o çocuk ellerinde kendini eleveren heyecanina inanamamakti...

Seni sevmek kadinligimi, bedenimi ve hazzi ilk defa seninle kesfetmekti. 17 yildir sanki sadece senin için sakladigim bedenimi, en ufak bir tereddüt duymadan ve beklentisiz bir sarhoslukla sana sunmakti... Her dokunusunda kutsal bir ayinin o sicak ve tatli sarabini yudum yudum içer gibi...

Senden gelecek sözlerin artık ikna etmediği bu zamanımda, nedense hüzüne bölünüp ağlamakta zor geliyor bana. Belki de zoruma gidiyor bu yaşımda. İçimden sana, söylemesi güç ve zor, fakat oldukça kolay yazılan bir kelime var artık iletmek istediğim: Hoşçakal.

Sonra sevmek yavas yavas kayisini izlemek oldu avuçlarimdan... Seni sevmek, sen sabaha karsi uyudugumu sanarak yanimdan kalkip bir baska yürekle telefonda özlem giderirken, içimde kopan firtinalari susturmaya çalismak oldu sessizce...

Kendi yolumu çizdiğimde anladım..

Ve günün birinde müthiş keyifli bir sevişme ile hayatınız bitiyor...

Ama inatla açarlar aşkla.. sevgiyle.. özlemle..

ANLADIM

Bu onurlu tavrimdi belki de ezen yüregini... Vazgeçemedigin tek yanim buydu belki...

Bilir o ördüğü ipliğin kendisinin ölümü olacağını

Seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun?

Bilirler görünmeyeceklerini..

Farkedemeden öleceğimi bilmek

Yok olmayı göze aldım tekrar sende doğmak için

SEVGİLER SUSUZ KALMASIN

Çok acıttığında anladım..

Sensiz gecelerde sana söyleyemediklerim i yıldızlara aya anlatmak.

Korkmazdım yollarda yürümekten.

Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil..

Iste böyle anlarda yüzü daha da netlesirdi dünyaya gözlerinden bakan o yarali çocuklugunun...

Isırmazdım dilimin ucunu...

Seninle olmanın en güzel yanı ne biliyor musun?

Dalga hep aşka kavuşma özlemiyle atılır kıyıya

Koklanmayacaklarını..

Verir meyvesini ağaç

Gerçekten pişman olduğumda anladım..

Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,

Habersizce kapini çaldigim o gün, kapinda kalip, içeri girememek oldu...

Bir sözüm siirin olurdu... Demlenirdik.

Sabahlari evden çikmadan önce, uykundaki o en masum halini öpücüklere bogarken "gitme" diye sayiklayan sesine kiyamayip, patrona binbir yalanlar uydurarak sik sik ise gitmemekti seni sevmek...

Yikildi tabularin... Kirildi zincirlerin... Uzagima düstün..

Sen benimle hiç olmadın ki.

Meyvesini vermelidir ağaç yeniden doğmak için

Sonra birgün aska açildi yüreginin sürgüleri...

Yaşamasını bilmeden

Iki askin arasinda saskin, ürkek ve çaresiz bir çocuk gibi savrulan kalbini cebine koyup, baska bir eve gittin uyumaya. Artik senin degildi evin,. "sizin"di. Benim özledigim o eski evin degildi gittigin...

Elimde kır çiçeğiyle seni beklemek.

Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,

Hasretin bir kış gibi soğuk.

Dalga ile kıyının aşkını bilir misin?

Fakat, hakedermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,

Zaman ne kadar çabuk akıp gidiyor.. Karanlık bir gecenin sessizliğiydi kaldırım taşlarına sızan.. Ve her sabah alt üst olan...

Sevgiyle aşkla kucaklaşmak...

YASAK!!!

Gözümü Kapadım / Yakala Beni Ey Aşk!

Tohum kök olur..

Sevmek hayatina taniklik etmekti benim için...

Gözlerinde bir renk olmayı diledim..

Rüyalarimin gül kokusu...

İçim, dışım hazan..

Sen vardın içimde büyüten, geliştiren, güldüren, sevindiren her yere pembe aşk giydiren, gözlerimi yüreğimi büyüleyen. şimdi yoksun ya pembe renk bile karalar bağlamış, hep gözü yaşlı bakışıyor ortalıkta.

alıyorsunuz. Ne güzel, hazır maaş, hazır ev...

Seninle olmanın en mutlu yani ne biliyor musun?

Gördüm ilk defa. Bana iki beden büyüktü sevdalar sen olmayınca. korkmakmı asla. Asla seni sevmekten korkmadım. Yüreğim sendinsen yüreğimde taşıdığım. Sonra herkes geldioturdular karşıma.

Bir gül'e sararken gözlerimi,

Hiçbir şeyin farkında olmadan

Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,

sessizce..

LÜTFEN SADECE AŞK VE SEVGİYE DAİR ŞİİRLERİMİZİ PAYLAŞALIM. AMATÖR YADA ETKİLEYİCE FARKETMEZ. ŞİİR SEVERLER OLARAK, EN AZINDAN BAŞKA YORUM OKUMADAN SADECE ŞİİR OKUMUŞ OLURUZ

Tenim dudaklarini özlerdi...

''Seni seviyorum'' sözcüğü dilimin ucunu ısırırken

Sarıya boyanır yüzü sevgiliden aldığı ilhamla

Bir mevsimin tam ortasındaydım. Ne yöne baksam çıkışı olmayan bir labirent gibi yalnızlıktım. Beni öptüğün her şiirde ben zaten aşk gibi aşktım.

Elin çaya uzanirdi...

Okşanmayacaklarını..

Bu defa farkliydi, hissetmistim. Yalniz bedenini degil, ruhunu da paylasmaya baslamistin bir baska kadinla...

Hiçbirşeyi algılamıyor yüreğimbildiğim tek doğru sensin. Sana uzanıyor her gökkuşağının o esrarengiz renk karmaşası. Bakıyorum herkes birşeyler yazıyor. Yazdığını okuyacak vakit bile bulamıyor.

O ıslak dudaklarına yaklaştığımı sanıp

Tanıdık birileriyle karsılaşma tedirginliği ile yollarda yürümek yan yana.

Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış, Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..

etrafınızda. Büyük bir itibar, iltifatlar, çocuklar torunlar hepsi hazır.

Seni sevmek, o gece raki içtigimiz köhne meyhaneden çikip yürüdügümüz sokaklarda, Nisan ayinda bir mucize gibi gökyüzünde dans eden kar tanelerinin Tanri'nin bu ask için gönderdigi bir isaret olduguna inanmakti...

Yüregimdeki kum saatini, o göz açip kapayincaya kadar geçen "sen"den, sanki asirlarca tükenmek bilmeyen "sensizlige" tersyüz ederek gittin.

Ya bilir misin günebakanın güneşe olan aşkını?

Yalnız, yorgun ve bitkin.. Yüksek gerilimli saatler yaşanıyordu ay ışığında.. Ne kadar güzel parlıyor oysa.. Önünden salına salına geçen teknoloji harikası metal kanatlı kuşlara aldırmadan..

YA AKLIN BAŞKA YERDEYDİ YA YÜREĞİN

Evet o saniyelerin değerini bilemeden

Suç üstü yakalanmış çocukluğum tüm adreslerde. Ezberimi yitirdim.. Cümleler öksüz / sözler sus pus. Ama biliyorum, bir gün bu özlem sevdaya gark olacak. Susmadan yürümek mavilere, büyümek özlemin en koyu deminde. Sonra sesinin tazeliğinde sevdaya hizalamak tüm harfleri. Seni sevdaya kavuşturana kadar susturmak tüm dil altı hasretlikleri. Sonra bir mum aydınlığında gözlerinin ışığını sürmek karanlık sayfalara. Ve en sonunda yüreğimi yüreğine kapatıp aşkı sende yeniden yazmak.. Karanlık kalmış tüm şehirleri gözlerinin şavkında fethetmek. Beyaz gökyüzüne maviye sinmiş özlem bulutlarını işlemek tek tek ve her ne zaman bir yapraktan bir ter süzülse tel tel yağmak gözlerine. Dünü, hüznü, güzü bir senin gözlerinde unutmak. Acıyı, sancıyı, karanlığı senin özleminde kurutmak. Büyümek yüreğinin diblerinde ve senin gözlerinde yaşarken hayatla hayatmak ölüme inat.

Hayatin içinde seni barindirdigi her karesinde uzun uzun soluklar alarak, o günlük, o siradan ayrintilarini alabildigince büyütüp, içinde kaybolarak severdim seni... Odanin içinde, varligina yillardir asina oldugun bir esya gibi sessizce kaybolarak seni izlemek ve basinin üzerinden sonsuzluga akip giden düs bulutlarinda sekillenen her sözü, yüregimde senin için büyüttügüm siire misra yapip eklemekti seni sevmek...

Her konuşmamızda bos yere saatlerce havadan sudan söz etmek.

SONSUZ AŞK

Küreksiz bir sandala hapsetmek...

Dışımda boynu bükük bir çocuk...

Bir gün çalışmak istiyorsunuz ve işe ilk başladığınız gün size hoş geldin

Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek,

Gittin...

Birlikte ağlamak gülmek.

forma giriyorsunuz. Diğer hormonal aktiviteler artıyor, fevkalade... Aman ne

Sevdanın DiLinden SesLen ßana... ßunun Haricinde Her Sese... Sağırdır KuLakLarım...!

Sevgi emekmiş, Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş...

Bir bakışına verir ömrünü

Ve ben düşmeden düşsüzlüğüme,

güzel günler başlıyor...

Bir ömür tükettik asırlara sığmayan

Tabuttan doğruluyorsunuz, yaşlı, olgun ve ağırbaşlı olarak. Herkes

Her bir dokunuşunda aşkına verir bedenini hesapsızca

Ya bilir misin dağ başında açan uçurum çiçeklerini?

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,

''Sana ihtiyacım var, gel! '' diyebilmekmiş güçlü olmak,

Iste ben en çok seni içimden dogru sevdigim böyle anlari severdim...

Aşk aşksa eğer ölüm bir anlık.

İşte bende kendimi böyle veririm sana yar.

Git dediklerinde gittiğimde anladım..

Sen yoksun ya varlığının uzağında,

Firar etmişken kendimden,

Altmışlı yaşlara kadar her şey garanti, huzur içinde yaşıyorsunuz.

Elimdeki şemsiyeye inat yağmurda ıslanmak birlikte.

04.02.2009

çok yazdım yüreğimde geçenleri

Okuduğum kitabın sayfalarında dinlediğim şarkıların

Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..

Nereden bileceksin?

Ruhlarimizin biryerlerde bulustuguna, düslerimizin biryerde kesistigine inanmak istedigim bu hayattan çalinti anlari, beni bunun aksine inandirmaya çalisan bir sesle ve ilk önce hep sen bölerdin.

Ne mutlu bana.

Sevgili yerine yıllarca dost kalmayı başarmak.

Ve başa dönüp düşünürsem beni düşündüğünü ve kalemi elime yapıştırıp yazabilirsem eğer kağıtlara beyazlığına çizebilirsem güzelliğini sözlerinden geçebilirsem gecelerin suskunluğuna bir adım fazladan karışıp öpebilirsem buza kesmiş dudaklarının rengindenaşk aşksa eğer dediğimher kelimeden cümleler kurabilirsem sana

Güneş doğuyor ve ben bu doğuma şahitlik eden sayılı insanlardan biri oluyorum.. Ne heybetli geliştir bu YA RAB!!.. Eteklerinde kır çiçekleri, gizemli yüzler, serin soluklar.. Avuçlarında tükenmek bilmez taze telaşlar..

Hayatina eklemekten çilginca zevk aldigim o sefkatli inceliklere duydugun minnete...

Ya ipek böceğini bilir misin?

Her doğan günü umutla bekler sevgiliye kavuşmak için

Beni her çağırışında çarpan kalbime birde sen vuramayacaksın bundan böyle, her istediğin anda gerçekleşen zamanımızı, birlikteliğimizi inanamasan da göremeyeceksin yüzümde.

Ve bu düşünceyle kara toprağı kucaklayıp yok olmak

Arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz.

bırak, okumaya başla, harçlığın benden olsun..." Keyfe bakar mısınız?

yaşamak daha güzel hatta mükemmel olurdu. Nasıl mı?

Yaşamın en tatsız tarafı sona eriş şeklidir. Şüphesiz ki yaşamı tersten

Affet beni sevgilim... Verdigim sözleri tutamadim...

Sevmek, ruhumun tek sahibi olan seni sahiplenmemeye kanaya kanaya razi olmakti... Çocuksu bir saflikla tek vazgeçemeyeceginin ben olduguma kendimi inandirarak, hayatina boyun egmekti...

Bir ömür geçti beraberce yaşanmadan

Seni sevmek, bir babayi, bir canyoldasini hayatinin sonuna kadar yaninda oldugunu bildigin güvenilir bir dostu, ilgiye ve sefkate doymayan çaresiz bir küçük çocugu, ama en çok da tutkulu, kiskanç ve yüregi sonsuz maviliklere akan bir deli asigi sevmek gibiydi... Birgün ansizin, telefonda duydugun bir sese, ya da yeni tanistigin bir kadina asik oldugunu, sanki tepkimi ölçmek ya da seni nasil kiskandigimi görmek isteyen abartili bir heyecanla söylediginde, telasa kapilmamak, bunun gelip geçici bir duygu olduguna ve asla benden vazgeçemeyecegine inanmakti... Yine de içimdeki o kaçinilmaz endise ister istemez sarardi yüzümü... Sesim solugum kesilirdi birden... Iste, öyle anlarda beni simsiki sarip, tutkulu bir sevismenin ilk öpücüklerini dudagima kondururken, "Sen küçücük bir kizsin, biliyor musun" diyen sefkatli sesini severdim en çok... Ve aslinda ben dahil, hiç kimseye asik olamayacagini düsünür, hüzünlenirdim...

hediyesi olarak bir plaket ve altın kol saati veriyor patronunuz.. Ve Genel

Ve döner hep geriye

Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,

Böyle her şarkıda sarhoş olmazdım.

Aynı şeyleri seninle aynı anda düşünmek

susuz kalmamak adına forum ahalisine bir çağrı benimkisi

Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,

Düşünürken senidüşünmek hayallerimin en güzel yerinde kurgusuz bir gerçekti. O hep anlatılan martılar vardıya hanişiirdeşarkıdaöyküde.

Şimdi sensizliğin kucağında bir bebek gibi

ama anlamı yokmuş ne yapayımşimdi

Ne seni ne de bir başkasını yolundan döndürmeye niyetim yok, aslında gücüm yok bu konuda, dayanıksız ve dayanaksızım çünkü.

Ve yeniden doğar ağaç kendi meyvesinden

Gözlerimden yakala beni ey Aşk!

Sana bu satırları yazan duygularım hangi ağacın yaprağından düşüp, kopup geldi tahmin edebilirmisin. Edemezsin ki sen, sen karşındakinin duygularına ne zaman önem verdin, sadece senin olana kadar, sadece sana yanana kadar.

su saatleri bozuluyor soğuktan aman dikkat

İçeride ince yokluk...

Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş,

İnsanlar bir bir düşüyor kaldırımlara.. Önceliği yorgun bedenleri, bakımsız elleri, düşünceli gözleriyle işciler alıyor.. Yolları uzak, vakitleri kısa.. Salına salına geçmek onların ne haddine!! İnsanlar bir bir düşüyor kaldrımlara.. Topuklu pahalı papuçlarla.. Yürekleri iflas etmiş pahalı insanlar... Herkes biryerlere gidiyor.. Çocuk sesleri dev, korkunç ve hareket eden canavar seslerine karışıyor.. yok olup gidiyor..

durmuş, iyiliğinize dua ediyor ve tüm haklar helal edilmiş vaziyette.

Şimdi söz bitti..

Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..

Sensizliğin ilk sesi neydi hatırlamıyorum. En son ne zaman yemek yediğimi hatırlamadığım gibi.. Yelkovan kavuşmuşmuydu yoksa akrebe?Bilmiyorum.. Soluğun zamanın araladığı her noktadan içime ilmek ilmek işliyor bu gece.. Kayan her yıldız seni bana getiriyor ve herdefasında çok yakınıma aynı anda çok uzaklara bırakıyor.. Ruhum üşüyor.. Kalemimden kan damlıyor. Her damla öfke oluyor, acı kokuyor..

Bense gidenlerin ardından türküler söylüyorum.. Sesim çığlık oluyor, martılar yetişiyor.. Benim varamadığım yerlere onlar varıyor. Tir tir titriyorum.. ruhum üşüyor.. Isınsın istiyorum olmuyor! Beni yine yalnızlık vuruyor..

Sen gözlerindeki baharla gel yüreğime..

Gömüldükçe düslerin o büyülü uykusuna, askimin kalbimdeki ilahi melodisi çalinirdi kulaklarina birden. Nasil da ürkerdin. Karanliktan korkan bir çocugun teselli isligi gibi bölerdi sesin suskunlugumuzu...

Oysa bir gece vakti yarin gül elinden tutup geçemeyeceksek o kaldırımlardan, ki ellerimizde patlayıp kalmış vuslatlarla.. Başımızı kaldırıp bakamayacaksak ay ile bulutun kaygısız oynaşmalarına.. Ve hala yapay olduğunu bilmeden mezar olarak seçilmiş bir çiçek üzerinde ölmeye çabalayan kelebeğe iç geçiremeyeceksek.. Ne işe yarayacaktı bir kaldırım taşına düzülen övgülerin..

Gece bitti bitecek. Ne pakette kalan sigara nede meraklı bakışlar erteleyemeyecek bu gidişi.. O yine bildiğini okuyacak. Veda bile etmeden geldiği gibi çekip gidecek bir başka coğrafyanın yalnız kalmış insanlarına..

Seni sevmek, bu kentin tozlu, soluk isiklari ruhumu isirirken, ayni gecenin yildizlari altinda seni deliler gibi özlemekti... O geceyi de kollarinda geçirebilmeye seni ikna edebilmek için saatlerce sokaklarda dolasip, barlarda, kahvelerde oturup eve dönüsünü beklemekti... Bazen bu bekleyislerin sonu, yorgun düsmüs bedenimi sürükledigim evimde, o gece bir baska kadinin yaninda uyumana aglamak olurdu sabaha kadar... Ertesi gün bir sizofren gibi, hiçbir sey olmamis gibi tekrar seni sevmeye koyulurdum... sasirirdin.

Simdi, bu aciya bir son vermesi, kendisini terketmesi, sonsuzluga birakip gitmesi için birbirine yalvaran iki yüregiz artik... "Ayazda Iki Yürek" gibiyiz...

Anneniz bir gün size süt verme kararını alıyor ve başka bir keyifli dönem

Önce gözlerim öksüz kaldi yoklugunda. Sonra, nefesinin o bugulu sicakligindan mahrum kalan evimin rutubet kokulu duvarlari...

Yalın ayak yürümek bıçağın en keskin yerinde.

HAYATA SONUNDAN BAŞLAMAK

Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,

YA AKLIN BAŞKA YERLERDEYDİ

İşte bende seni böyle severim yar.

Derken bir gün patron size artık?Üniversiteye gitsen daha iyi olur? diyor.

Korkmazdım seni kaybetmekten

Karanlık bir gecenin sessizliğiydi kaldırım taşlarına sızan..

Sarı sonbahardan kalma derme çatma bir hikaye bizimkisi. İki ayrı yoldan çıkılıp aynı sevdaya uzanan iki umut cümlesi. İki ağır yaralı, iki acıklı söz dudaklarımızda kalan ve kavuşmaya ayarlı iki yürek ve hiddetlenen bir özlem ve tek bir yol sonu ölümle aydınlanan.

Ve her kulaçta haykırırdım seni

Müdürlük veya bunun gibi yüksek bir makamdan tecrübeli bir insan olarak işe

Seni sevmek, ait oldugun gökyüzünde seni özgür birakmakti... Koparmamakti kanatlarini... Ruhunun ve kaleminin tek besin kaynagindan, baska sevgilerin siirine ekledigi misralardan kiskançlikla seni mahrum etmeye yeltenmemekti...

Gözlerime saklarken seni,

Sevgiyi, aşkı, aşkın doyumsuzluğunu farketmeden

Sevilmeyeceklerini..

Meyve tohum olur,

Vücudunuzda da bazı hoşa giden hareketler de başlıyor. Gittikçe zayıflıyor

şiir okumak isteyenler. senin şiirlerinemi kaldı. adama bak kendisini tanju çolak sanıyor

Öncesizden başlayıp sonsuza giden

Hadi yüreğimden yakala beni ey Aşk!

Anlattı geceaşk aşksa eğer anlatamaz yaşamadan aşka yazılanlar.

Sıcaklığını taa içimde hissetmek.

Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..

Sana ''git'' dediğimde anladım..

Dudagima, çocuksu susuzlugumla asla doyamadigim öpücüklerinden birini kondurup gittin. "N'olur öyle bakma bana" dedin en son... Daha birkaç dakika önce, gözlerimde varliginla alevlenen yasam sevincinin yerine, boyun egmis, donuk ve daha simdiden hasretinle kavrulmus bir karanligi birakip gittin...

Neden dürüst olmak için beni seçmistin sanki... Gerçegin acimasiz zindanlarinda neden beni kilitli birakmistin...

Küçülüyor, küçülüyor, ufacık bir hücre halini alıyorsunuz.

Onun kozasının içinde ördüğü o ipliğe olan aşkını

Anlat dediler nasıl gidiyor aşkı yazdığın yazılar. Güldüm ve döndüm geceye

Ellerimiz tam uzandı derken birleşemeden

başlıyor. Mama artık her yerde, her an ve en taze şeklinde hazır.

Sana kahvalti hazirlamakti. Özenle hazirlidigim sofraya istahla oturup, "Sen var ya, bir meleksin, neden seninle evlenmiyorum ki ben... Senden daha iyisini mi bulacagim" diyen muzip sözlerine sevinmek, belki de çocukça inanmakti... Ince ince kiyilmis, tabaga motif gibi islenerek dizilmis ve hep sevdigin gibi üzerinde zeytinyagi ve limon gezdirilmis domateslere, yaptigim mezelere duydugun minnete sasirmakti...

Hep beklerler gelmeyecek sevgilinin onu kucaklamasını