Ne dedik ne oldu deriz ama bilmiyoruz ki vardır bir sebebi sebepsiz olmaz bir şey ama işte sabırsızlık en iyi örnektir.

Ama şu bir gerçek herkes kendi dünyasının baş oyuncusu

Hayat bize bir şey vermeden çok şey alıyor bazen ama bazen aldık... ları bizim için yanlışlardır ama biz farkında olmuyoruz sade ağlamakla üzülmekle olaya bakıyoruz bir anlasak bir farkında olabilsek çok şey değişecek ama olmuyor işte.

HAYAT OYUNUNU OYNUYOR BİZEDE ROL VERMİŞ İYİ KÖTÜ

Şimdi aynaya bakıyorum ve gördüğüm sadece yorgun bir yüreğin yansıması. Zaman geçtikçe daha çok acıyor canım. Hepsi vakit sorunu biliyorum. Akrep ve yelkovan kol kola yürüdükçe dinecek sızım ama yol çok mu uzun, onu tahmin edemiyorum.

O an her şey alt üst olur sinirden ama kimse bir saniye sonrasını düşünmez düşünmeye kalkar ama başaramaz, başaranlar ise istisnadır..

Hepsi bir saçma tartışmanın sonucu ve anlamak mümkün değil. Neden ayrıldık, neden şimdi başka kollarda bu kadar yabancılık çekerek savruluyoruz? Biz olmak için o kadar da uğraştıktan sonra üstelik?Ayrılık! Ne hüzünlü kelime, değil mi? Bu kadar sözcüğün arasında en çok neden bu yaralar ki kalbimi? En büyük derdim sen değilsin mutlaka ama bu sızı var ya, bu sızı çok acıtıyor yüreğimi.

Hayat kimseye rol vermemiş.

ama orda rolü belirleyens ensin.

Yaşamak dediğin büyük bir macera, nerede neyle karşılaşacağını bilemezsin. Hazırlıklı olacaksın! Sevmeyi, sevilmeyi, öfkeyi, nefreti, kavga etmeyi, saygıyı, dokunmayı, sevişmeyi, özlemeyi, paylaşmayı öğreneceksin. Bütün hepsini hakkıyla öğrenmek için, bir şeyi iliklerine kadar, ruhunu sarsacak kadar ağır yaşayacaksın; ayrılığı?..

İster figüran olursun ister çamaşırcı.

Kaç gece boyunca sanki ayrılmamışız gibi, kendimi avuttum. Kaç karanlık sabaha vardı, içimdeki çocuk bir türlü susmadı.

İrade nboşuna evrilmemiş.

İnsan ayrılığın o yakıcı karanlığında boğulurken, yıldızların parlaklığından da, güneşin cıvıldayan ışıklarından da, denizin huzurundan da tat alamıyor. Her şey hüzün rengine bürünüyor, her şey griye dönüyor.

kısacası ;

Oyun sahnesinde yapman gerekenleri yönetmen belirler birleride söyleyeceğin cümleleri okur.

Ben hiç büyümedim ki sevgili.

Büyümüşüm! Bunu yeni yeni fark ediyorum. Ayrılmayı öğrenmişim. Zor iştir, bilir misin? İnsan nasıl ayrılacağını bilmiyorsa, ayrılığa bile sahip çıkmayı beceremiyorsa, hala yaşamayı öğrenememiş demektir.

Ama artık gözlerimden yağmur damlası değil kand damlıyor.

bıraktığın yerde hala körpe titrek yüreciğim.

HAYAT OYUNUNU OYNUYOR BİZEDE ROL VERMİŞ İYİ KÖTÜ OYNUYORUZ BELKİ Bİ ÇOK ŞEYDEN HABERSİZ AMA OYNAMAK ZORUNDAYIZ BAŞKA SEÇENEK VARMI? YOK!!!

?Resimleri yak!? diyorlar, yakamam! Sadece sen olduğun için değil, geçmişimi yok sayamam. Bir dönemin izlerini kaybetmek, hayatımın o kısmını yaşanmamış saymakla eş değerdir. Yapamam!

Bazen seninle konuşuyorum, acaba duyuyor musun? Elbette duyamıyorsundur ama en azından hissediyor musun? Adını sayıkladığımı, seni özlediğimi hissediyor musun?

İlk başlarda dostlar arıyorlardı. Dışarı çıkartmak için uğraşıyorlardı. Artık onlar da vazgeçti, telefonum hiç çalmıyor. Kapımı zaten bir sen açardın akşam saat sekizi vurunca, şimdi her şey sessizliğe büründü.

Sayfalar dolusu şiir yazdım. Her şarkıda seni hatırlatacak bir cümle buldum. Sen kokuyor hala yastığım, çok sinir bozucu! Ne kadar kaçsam, o kadar yakalanıyorum.

Dünya bir oyuns ahnesi eyvallah.

ama senin sahnende oyuncu da yönetmen de sensin çamaşırcı

Ben Büyümüşüm Sevgili!

olamaz hayat bir tiyatro sahnesi değilmi bizide içine alan keşeke o rolleri biz seçsek ve hayat istediğimiz gibi olsa... işte hayatın silleside bu... ama büyümek güçlü olmak gerek

ben büyüdüm sevgili...

Elim kaç kere telefona gitti, aramadım. Dayanıyorum! Ayrılığın onurunu kurtarmak için en azından, sana dair ne varsa uzak duruyorum. Sadece anılarımıza sahip çıkıyorum. Onları korumak gerekiyor. Acaba sen de hatıraları cebinde saklıyor musun?