durağı olmayan otobüstesin, umutsuz bekleyişler..

Birşey eksik cümlede yüklem mi.. ÖZLEM mi!..

gidiyorum seni sende bıraktım, anla beni seni sevdiğim için..

senden sonra hep kan kaybeden düşlerimi

umutsuz sabahlarrın bekleyişinde kaybettim

ya sen ya hiç bana aşkın lazım

hergün yeni bir gün yeniden başlamak için insana verilmiş bir hediyedir.

kaybolduğun şehirdeyim, ben kaybettim dön artık..

kudret lafı ağzımdan:) şey harfleri klavyemden aldın:)

yakıyor bu kahpe duygu, gururun mateme dönüştüğü an..

kesmeyin gözbebeklerimin yollarını..

gece sarılacak bır vucudu yanında bulunduranların yalnızlık uzerıne dayanılmaz demagojileri.

son sözlerimi konuşturdum ve sustum

hiç beklenmedik anlarda kanayabilir düşler, sevinçler ansızın yenilebilir kedere..

yoksa son durak denen şey, ömür boyu aranan ama bulunamayan bir durak mı?

annemi özledim

beni bıraktığın son dönemçteyim

dağın tek kardeleni sendin benim için..

der "bendeniz" şarkısında.

son durak var mı?

böyle bir düşünce insana sadece mutsuzluk getirir...

doldurma kalbimin odacıklarını hasretinle

koşsam yetişirmiyim..

sıraya dizilmiş gidişlerinin olduğu yerdeyim, bakıyorum tüm yüzlere..

ya sen ya hiç sensiz anlamsızım