Sözlerimi bitirken diyeceğim odurki, aslolan varlığın temeli olan Allahtır, ona ulaşabilmek adına izlenilen adına din denilen yollar ve bu dinlerin peygamberleri ve kitapları, sadece Allaha ulaşmaya kılavuz olabilir, peygamberlerde tüm insanlar gibi anneden doğma babadan olma etten kemikten yaratılmış beşerdir, din kitapları ise kağıttan ibaretttir, onlar varlık sebepleri ve içerikleri ile değerlidir, abartılı olarak tapınma derecesindeki itibar, meselenin özüne aykırıdır, aslolan Allahın adaletine tam teslimiyettir, hangi dinin hangi kitabı, Allahın adaletine şüphe düşürecek akıl ve ahlakla uyuşmayan sözleri içeriğinde barındırırsa, bunu kabul etmek, inancın akıldan uzaklaşmasına sebep olur, aslolan önemli olan, insanın yaratılış sebebi olan, yollar değil, Allahın zatıdır...

Soruların temelinde yatan, yoktan var olunmanın sırrıdır, eger hiçbirşey yoktan var olamazsa, kainatı yaratan Allah nasıl var olmuştur, cürmümüze bakmadan. bu sorunun cevabını acizane insan aklımızla arar dururuz, hangi yaratık oluş sebebinin veya kendini yaratanın sırrına vakıf olabilirki, ancak fikirler sunabiliriz, yaratıcının evvelinin olmadığına örnek olarak matematik sayılarını gösterebiliriz, ne diyoruz Allah birdir, o vakit matematikteki bir gibi düşünebiliriz, matematikte birin gerisi sıfırdır, yani evveli yokluktur, diger sayılar birle başlar ve sonsuza kadar devam edebilir, aynen yaratıcı gibi.

Kainatın sonsuzluğu ve üzerindeki yaşam şekillerinin neler olabileceği, insan aklının çözebilmesi mümkün olmayan boyutlardadır, zamanın başlangıcı maddelerin ve canlıların nasıl oluştuğu hep merak edilir, kimileri bilimsel yorumlar sunar, kimileri çeşitli inanışlara göre birbirine yakın mucizelere dayandırır fikirlerini.

Bir ressam bir hetkeltraş hatta bir çömlelci düşünün, eli ile yaptığı bir esere zarar vermek onu ne kadar üzer, insanoğlu ise Allahın yarattıklarının zerrelerinden birisi iken, ondan yapmadığı yapamadığı işler için, kulunun ateşlere atıp yakacağını söylemek ancak gülünerek karşılanacak sözlerdir, aynı meyandada, alemleri yaratanın adaletine güvenmeyipte kime güvenebilir insan, insan aklıda fikride Allahın izin verdiği kadardır, yani neyin ne kadar ve nasıl olmasını dilemişse yaratan, insan o kadardır, müsebbibi olmadığı hallerden sorgulanmasıda akılla uyuşmaz.

Egerki bedenenin operatörü, ruh dediğimiz enerji ise, bunun temeli matematikteki sayıların bire dayanması gibi, bir olan Allaha dayanır, bu düşünce ilede Allahın varlığını, nur dediğimiz saf enerji, yapabileceklerinin sınırları ise, insan aklının düşünemiyeceği boyutlardadır.

Kainatın varlığını ve düzenin işleyişindeki mükemmellliği örnek aldığımızda, oluşumun bir yaratıcı tarafından başlatılıp, düzene sokulmuş olma ihtimali, kendi kendine oluşmuş olması olasılığından çok daha yüksektir, bu düşünce ile yola çıkarsak, Saf enerji/nur olarak kabul ettiğimiz, adı çeşitli dinlerde farklı söylensede, hep aynıyı anlatan Allah yarattıkları için nasıl davranır, yada nasıl düşünür acaba?

İnsan denilen canlının, eli ayağı kopar, ruh dediğimiz beden enerjisi, vücudun geri kalanında devam eder, kopan uzuvlar, eskimiş elbise misali, çöpe atılır, aynen her an vücuttaki birçok organizmanın ölüp, bazılarının yenilenmesi gibi, süreç yaşamın sonuna kadar devam eder, bedenin asıl operatörü olan ve adına ruh dediğimiz enerjinin ayrılması, dünya yaşamının sonudur, yani asıl benlik ruhun kendisidir, beden ise değiştirdiğimiz elbise yada çamaşırdan farksız.

Kainatın, sonsuzluğuna baktığımızda, güneş sistemimiz zerre bile değildir, dünyamız ise, ihmal edilip, yok sayılabilecek boyutlarda, üzerinde yaşayan insan topluluğunun, kainat üzerindeki, boyut ve değerine siz karar verin artık...

Peki hal böyle ise, insanoğlunun içerisinde öylesine farklıları varki bunlar irade olan işler, fenalık, haksızlık ve zulüm yapanların, yaptıkları yanlarınamı kalacak derseniz, bunun cezasını Allahın vermesine gerek yoktur, insan bedeni ve ruhu bir tarladır, ne ekersen onun hasatını alırsın, akşam yatmadan yediğin ağır yemekler, nasılki seni sabahlara kadar uyutmaz ise, dünyadaki fiilerinin semeresi ruhun beden ayrılışında sonra, azab olarak ruhu bırakmıyacaktır, dünya üzerindeki ameller, ruhun harddiskine yüklenip, bilinçaltına verdiği azap, cehennem azabı olur zannımca... hani derler ya cehennemde odur yoktur, herkes kendi odununu kendi götürür diye..

Allah dediğimiz ve Yaratıcı olarak kabul ettiğimiz yüce varlık nasıl olmalıdır? bir kere yarattıklarına karşı sonsuz merhametli olup, asla onlara zulm etmemelidir, etmezde, çünki yarattıklarının hepsinin toplamı zatıdır, kendi bedeninden doğan çocuk dahi, mesafe olarak, kulu ile Allah kadar birbirine yakın olamaz, çünki yakınlık beden ve hücre ile değil, bedene hareket veren ruh ile olan bağdır, kulun bu bağıda ancak Allah iledir.

Sadece zati düşüncelerim olan sözlerime katılıp katılmamak okuyanların bileceğidir, son sözlerim ise dinler üzerinedir, yaratıcıya ulaşabilmek adına yol edinilen dinler, Hristiyanlığı alalım ele önce Hani Allahın oğlu denilen İsayı, ve müslümanların kesinlikle karşı olduğu Allahın oğlu sözüne, bu sözü derken neyi kasettiklerine bağlıdır bunun değerlendirmesi, bedeni kastedilip, İsanın bildiğimiz anlamdaki üreme anlamında olduğu kastedilmez herhalde, eger kasedilen ruhu ise, zaten tüm alemler babası varlık müsebbibi Allah değilmidir, herbir ruhun temeli Allaha dayandığına göre, sadece isa değil tüm alemler gibi insanlığın tümüde varlık sebebi olan Allahın devamı bir parçasıdır, Vahdet-i vücud" tabiri ile.

Meseleleri, dünya üzerindeki dogma inanışlardan değilde, akılcı cevaplar verilebilecek şekilde analiz edersek, olasılıklardan yola çıkabiliriz, insanlık, boyut ve cürüm itibarı ile, hacmine bakmadan kendince bazı inanışlara dayanan ahvalde düşünür, bazıları yaratıcı yoktur, doğa kendi kendini yaratmıştır der, bazılatıda, din inanışlarına uyan cevaplar verir ve Allahın sevgili kulları bizleriz gayrısı kafirdir der.

Kabulu bu şekilde yaptığımızda, tüm alemlerin aslında Allahın devamı ve varlılığının yansıması olarak addedebiliriz, yani bilinen ve bilinmeyen tüm alemlerin toplamı Allahın zatının bir zerresidir.

inancveahlak