Ve kendi ruh halini tasvire devam ediyordu:

Sizce, kadın erkek eşitliği mümkün mü?

?Ben kimim ve bu hal neyin nesi? demez misin? Kalbin heyecanla çarpmaz mı? Bütün bu ikramlar karşısında kime, nasıl teşekkür edeceğini sorup öğrenmen, senin için en büyük vazife olmaz mı?

Bir kısmı, bütün bu sorulara şahsi yorumlar getirir. Yahut, yanlış bir yorumcunun peşine takılır, onun iddialarını tekrarlayıp dururlar. İç bükey bir aynanın eşyayı ters zaptetmesi gibi, onların da yanlış fikirlerle daima örselenen zihinleri, gerçekleri doğru olarak tespit edemez. Onlar bu ters görüntüye alışa alışa, sonunda başkalarının hep yanlış düşündüğüne tam manasıyla inanmaya başlarlar.

Etrafına şöyle bir göz at. Cansız varlıklar, canlılardan fazla değil mi?.. Ama, bütün cansızlar alemi bir karıncanın topuğuna erişebilir mi?

Böyleleri, ufak bir musibette hemen sarsılır, az bir sıkıntıdan hemen ezilirler. Kaderden imtihan yollu gelen bir bela karşısında, derhal isyan çığlıklarını basarlar.

Vardığım netice şu olmuştu: Hülya?nın derdi, büyük bir kesimin de derdi idi. Ama onlar, sorularını onun kadar açık ortaya koyamamışlar, içlerini tam olarak dökmekten kaçınmışlardı.

Sofrada, bir aile çatısı altında birlikte yemek yerler. Ama, herkes kendi karnını doyurur, kendi gücü nisbetinde çalışır, iş görür.

Sonra kendi kendine sor:

gerçeğe gözleri kapalı olmak en büyük azabıdır ruhun... insanoğlu ömrünü, ruhun membağını bulmak arzusuyla nefsin paçasından tutup taştan dört duvarı cennet bahçesi diye aldatma çabalarına karşı verdiği mücadeleyle zayi ediyor:(

Kendilerini aldatmaya can atan bu adamlar, biraraya geldiklerinde adeta bir ekol teşkil ederler...

Ve bana soruyordu:

Öyle ise sen de, çoğunluğa uyma felsefesini bir tarafa at. Gerçeği bulmaya çalış. Onu bulduğun an, eteklerine yapış ve bir daha ayrılma..

Sen yalnız olma.. Çevren binlerle, yüzbinlerle sarılsın.. Ve nihayet, bugünkü dünya nüfusu çıksın ortaya..

Fakat gel gör ki, insanların bu konudaki düşünce ve davranışları birbirine pek uymaz.

bizler onun malıyız onun emirdinler neferleriyiz, ve ondan haber veriyoruz derler..

İşte bu insan; kendi iç aleminde ömrü boyunca yalnız başına yaşayacak, sonunda kabre yalnız girecektir. Mahşere çıkarken de, -bir bakıma- yalnız olacak, herkes gibi o da kendi ömrünün hesabını tek başına verecektir.

Gününü gün etmeyi bırakıp, ömrünü değerlendirmeye bak..

Ve benzeri birkaç mesele daha... Sonunda, bir hürmet cümlesi ve imza: "Hülya"...

Ölümün ötesi var mı?..?

Hiçbiri, bu görevi kendi isteğiyle üstlenmiş değil. Yine herbiri, kendi vazifesinin başında, öteki organlardan, hatta kendinden habersiz, görevini hassasiyetle sürdürmekte.. Ve sen onları işleriyle başbaşa bırakmış, hariçteki şeylerle ilgilenmekte; okumakta, düşünmekte yahut eğlenmekte, gülmektesin...

?İçim çelişkilerin harp meydanı... Bir şu tarafa, bir bu tarafa meylediyorum... Bazen, kendimi boşlukta hissediyorum. Dünyayı, hayatı, konuşmayı, susmayı, ağlamayı, gülmeyi; hepsini manasız görüyorum... Oyun, oyun... Hepsi oyun, diyorum kendi kendime...

Kendisine, ilk olarak aşağıdaki mektubu yazdım:

Sorularına cevap verirken, senin yazdığın sırayı yer yer bozacağım. Ama mektuplarım tamamlanınca, umarım belli bir noktaya gelmiş olacağız. Sonrası, elbette senin şahsi gayretine kalacak..

Kim diyebilirki ben bir adım attım da bana koşularak gelinmedi?

Canlılar aleminde de; hayvanlar, insanlardan kat kat fazla.. Ama bütün hayvanları bir araya getirsen, bir çocukla boy ölçüşebilir mi?

Ve sonunda insanoğlu-gerçeği arayan seyyah kainatın Efendisi karşısında diz çöker halde bulur kendini:

Evet, gerçeği arayan genç kardeşim! Az bir dikkatle hemen anlayacaksın ki; bir yönüyle cemiyet hayatı içinde bulunan ve birçok ihtiyaçlarını onunla gören insan, diğer yönüyle hayatını tek başına yaşamakta, ömrünü tek başına tüketmektedir.

Gerçeğin iki yönlü doğru veya yanlış olabileceğini anlarsak sorunlarımız çözülebilir.

iş ki hakikati bulma gibi bir gayemiz olsun?tüm kapılar açık zaten di mi?

Şu kısa ömürde; insanlarla yardımlaş, çalışıp çabala, kazanıp harca, iş bulup evlen, ihtiyarlayıp emekli ol.. Ama unutma ki, sen bu dünyaya ne evlenmeye, ne emekli olmaya ve ne de ölmeye gelmedin..

En iyisi felsefe hocalarımın fikrini alayım, diyorum. Onlar da başka bir alem... Kimi?falan kitabı oku? diyor, kimi?filan kitabı?... Tavsiyeler birbirine zıt. Çok şükür bitirdim de kurtuldum.?

Senden başka kimsecikler bulunmasın çevrede. Sen, hayretler içinde, ne yapacağını şaşırmış bir vaziyette iken, yanıbaşında yer yarılsın. Bir ağaç çıksın ortaya.. Süratle büyüsün. Onun gölgesinde bir süre dinlen. Derken, meyveler bitmeye başlasın dallarında.. Onları kopar ve ye...

Bütün gelenleri bir getiren ve bütün gidenleri bir götüren var.

Evet! İnsan, yaradılışının da icabı olarak cemiyet hayatına girmeli, birçok ihtiyaçlarını temin etmeli; ama kalabalıklar içinde kendini kaybetmemeli!..

niyet mü'minin hayatında her şeydir. Ferdin ölü davranışlarına canlılık kazandıran o olduğu gibi, onun bütün bir ömrünü "bin veren" bir tarla haline getiren de odur. Sınırlı bir dünya hayatında, ebedi saadete bakan bütün kapı ve pencereleri açan o olduğu gibi, ebedi talihsizliği ve ebedi hüsranı hazırlayan da odur.

Hiç düşünmezler ki, değişen sadece zaman ve onun içinde yüzen insanlardır. Dünya, yine aynı kanunlarla faaliyetini devam ettirir. Yaprak yine yeşil, kar yine beyaz, aslan yine vahşi, koyun yine uysaldır...

Fen ve sanattaki ilerlemesi, asrımız insanına maalesef kendini unutturdu. Halbuki fen ne kadar ilerlerse ilerlesin, insanı insan yapan değerler, yerlerini aynen muhafaza etmeliydiler.

burnunun dibindeki gerçeği göremeyen nesil:))

İşte, Hülya! Sen, bu üçüncü grubun adayısın... Çünkü düşünüyor, arıyor ve soruyorsun. Bunu bir fırsat bil ve iyi değerlendirmeye bak..

O, bu dünyaya tek gelmiştir. Doğum sıkıntısını yalnız çekmiş, dünyaya gelir gelmez ağlamaya tek başına koyulmuştur.

Nitekim öyle oldu..

Ahlaklı her asırda makbul, iffetsiz her devirde fena addedilmeliydi.. Nedense böyle değerlendirilmedi. Fenni terakki ile ahlaki düşüş arasında, sanki bir orantı olduğu sinsice telkin edildi.

Hangi filozofun sözünü dinleyeceğim? Şaşırıp kalıyorum. Hepsi birer birer karşıma geçip?Gerçek bende, bana gel!? diyorlar. Bir yandan da, birbirlerini çürütüyorlar. Ortada kalıyorum.

Bütün bu olanları düşünmeden, mesele yapmadan yaşayayım diyorum. Bakıyorum, bu defa bilmeyerek başka bir felsefi cereyanın içine düşmüşüm...?

Ölüm olayını nasıl değerlendirirsiniz?

O halde, seni bu diyara kim ve niçin gönderdi? Şu arz küresi, seni ve senin gibi milyarlarcasını sırtına almış nereye gidiyor? Bu geminin ve mürettebatının sahibi kim?

Evet, bunlar her insanın soruları. Cevaplarını bulmaya çalışmak ise, gerçeğe ermenin ve huzura kavuşmanın ilk adımı..

Yalnız olarak dünyaya gelen insan, kabre de yalnız olarak göçecek. O, ölümle pençeleşirken, birkaç kişi dışında, milyarlarca insan, kendi hayatlarını yaşamaya, kendi safalarını sürmeye devam edecekler.

Bütün bu soruların, "bir mektubun sınırlarını taşacağını" düşündüm. ?Ama mutlaka birşeyler yazmam lazım? diye, geçirdim içimden...

çok etkileyici bir yazıydı... mektupların devamını okuma fırsatımız olur inşallah.."hakikat" arayana görünüyor gerçektende!

İnsanlar arasında; cahiller, alimlerden çok.. Lakin, binlerce cahil, bir alim eder mi?

sözde kalan, bizi bir mücadeleye sevk etmeyen, düşünerek okuyarak emek vermediğimiz hakikat arayışlarımıza ettiğimiz niyetlerin, ebedi saadet/hüsran yolundan hangisine götüreceğini az çok farkedebildiysek şu an itibariyle milyon kez hamdolsun...

rica ederim kardeşim...

Neci olduğunu, kimin rahminde beslendiğini, kimin evine gideceğini biliyor muydun? Annen ve baban da, seni bu ülkeye çağırmış değillerdi. Doğduğun ana kadar, her ikisi de seni tanımıyorlardı. Bir misafir bekliyorlardı. Ama, kim gelecekti? Erkek miydi, kız mı? Sarışın mıydı, esmer mi? Sıska mıydı, dolgun mu? Bütün bunların cahiliydiler.

?Sana, ?Gerçeği arayan Hülya!? diye hitap edeceğim.

Biraz sonra, bir hayvan salına salına gelsin yanına.. Onu sağ ve sütünü iç...

Bunu tespit edince, Hülya?ya vereceğim cevapları önce bir dergide yayınlamak geçti içimden. ?Cevapları yayınlayacaksam, hepsini birlikte yayınlamalı, üstelik onun iznini de almalıyım!? diye düşündüm.

Genç kız, mektubunun bir yerinde şöyle diyordu:

?Saygı değer büyüğüm, ben diplomamı aldım. Birkaç saat sonra bu şehri terkedeceğim. Felsefe hocası olarak hayata atılacağım. Ama işin tuhaf tarafı, kendime has bir düşünce sistemim henüz teşekkül etmiş değil. Bu halimle kime, ne anlatabilirim?

Bunlar kendilerince, doymanın yolunu 'açlığı düşünmemekte' bulmuşlardır. Ama bu geçici ve geçersiz tedbir, ruhu hiç mi hiç tatmin etmez.

Güneş de bir kudrete esir, ay da, yıldızlar da..

Gezmeye başlayınca, evin odalarında; biraz büyüyünce, mahallenin sokaklarında ve nihayet çarşı-pazarda dolaşır.

tebrikler arkadaşlar emek verenlere...

Mektubun her satırı, ayrı bir derdi haykırıyordu. Son sayfadaysa bir hayli mesele sıralamıştı:

Şairin ifadesiyle:

Yıldızları durduran, gezegenleri döndüren, insanları gezdiren, balıkları yüzdüren hep o ilim ve kudret, o irade ve hikmet sahibi...

Ama bu fikirler, onların vicdanlarını tatmin etmez. Yine kendilerini, bu kainat çöllerinde kimsesiz bir zavallı gibi görmeye devam ederler. Bir sahipleri olduğunu bilmenin huzurunu tadamaz, zevkine eremezler. Akıl ve vicdanları, onları daima rahatsız eder. Ruhlarındaki vahşet ve ızdırap, bir türlü dinmek bilmez.

Etrafta şöyle bir gezinmek iste.. Uzaktan bir başkası gelsin dört nala.. Ve tam önünde dursun.. Ona bin ve bir süre gezin...

Aslında bu insanlar, düşünmekten korkmaktadırlar. Sanki biraz kafa yorsalar; şu hayatı, bu alemi, ölümü ve ötesini biraz merak etseler, bütün huzurları kaybolacak...

?İnsan nedir? Vazifeleri nelerdir?

Dünyaya gelişini hatırla... Bu gelişin üniversiteye kaydolmak üzere memleketten ayrılıp bu şehre gelişine hiç benziyor mu?

alemlerin RABBİNE hamd olsun

İnsan, bu dünyaya ilk adımını baba ocağında atar. Tam kendine göre bir alem bulmanın rahatlığı içinde sütünü emer ve beşiğinde bir başına uyur...

Değişen ne ki? Yalnızken gösterdiğim heyecanı, hayreti, içimde beslediğim teşekkür arzusunu, şimdi niçin besleyemiyorum?

Güneşin doğuşu ve batışı gibi, her canlının dünyaya gelişi ve göçüşü de; mükemmel bir nizam ve sonsuz bir ilim ile oluyor.

Geçici, aldatıcı ve çoğu samimiyetsiz iltifatlarda boğulma.. Bir nutfe olarak başlayıp, cenaze olarak son bulacak bu dünya hayatında; bir yolcu gibi yaşa. Bu misafirhanede, misafir gibi ömür sür..

?Sen devrin adamı değil misin? Hangi asırda yaşıyorsun? yollu sözlerle onu yaylım ateşine tutarlar. Alaylı ifadelerle gerçeği gürültüye boğmaya çalışırlar, kendilerini böylece oyalayıp dururlar.

Ve çok iyi bilmeli ki; etrafındaki bu insanlar birer birer kabre göçecekler. Bugün dünyaya gelen çocuklar dahil, yüz sene sonra, şu anki altı milyar nüfustan hiçbiri dünya yüzünde kalmayacak.

Okur, düşünür, sorar, öğrenir ve sonunda anlarlar ki: ?Ne insanlar başıboş, ne bu alem sahipsiz. Her varlık bir kaderin planı ve bir kudretin icadıyla meydana geliyor.

Öyle ise şimdi bu kalabalıklardan hayalen sıyrıl.. Kendi yalnızlığına dön.. Vücudunda vazife yapan organları, şöyle bir düşün:

Önce şunu iyi bilmelisin: Kadın, her şeyden önce insandır. Bir insan olarak yapması gereken vazifeler, bulması gereken gerçekler vardır. Kadınlık görevi ve sorumluluğu bundan sonra gelir. Ben de, bu noktadan hareket edeceğim.

Ve bugünün, sanayide ileri fakat ahlaken seviyesiz, batı insanını bir fazilet modeli gibi benimseyen taklitçi bir nesil çıktı ortaya...

Takdir edersin ki, sorduğun soruların herbiri; başlıbaşına bir seminer, bir tez, bir kitap konusu... Bunların bir kısmına, bu mektubumda işaret edeceğim.

İman kulağıyla dinlediğimizde tüm kainat Ayetül-Kübra kesilir, vicdan alıcısının frekansını akord ettiğimizde varlık aleminin değişik frekansta Allah'a ait nağmeleri terennüm ettiğini hissederiz.

Şimdi sana bir teklifim olacak: Hayal gücünü kullanarak, dünyaya bir anda geldiğini farzet. Etrafın tamamen ıssız olsun.

Yalnız başına uyur. Rüyasını yalnız görür ve yalnız uyanır. Ne rüyada birçoklarıyla görüşmesi, ne de uyanıkken arkadaşlarıyla dolaşması onun tekliğinini gidermez...

ihvanlara videoyu özellikle tavsiye ederim.

Ben, Hülya?nın bu mektubundan sonra, bir süre, çeşitli yayın organlarının; bilhassa kadına dönük yayın yapan dergilerin bazı okuyucu mektuplarını bir bir inceledim. Bazı dergi yetkilileriyle de bizzat temas kurup etraflıca bilgi aldım.

Kafamda düşünceler çarpışıyor. Hiçbiri kararında kalmıyor. Birisi gidiyor, yerine bir başkası hücum ediyor... Huzuru iyiden iyiye yitirmiş durumdayım.?

Sana hizmet eden bitki ve hayvanların sayısını, türünü arttır.. Derken günümüzdeki bitki ve hayvan dünyasını karşında bul.

?Bunların hangisi gerçek?.. Lütfen bana yardımcı olun!..

Bazıları da sorularla hiç ilgilenmez; aklın ve vicdanın zorlamalarına hiç aldırış etmezler. Onlar ne derlerse desinler, bunlar bildiklerini okurlar. Sefahet ve eğlencelerle, günlük dedikodularla, neticesiz tartışmalarla ömür tüketirler.

?O da,? diyordu?felsefecilerin bir başka türlüsü... Her kesim, ayrı bir hayat anlayışına sahip. Birinin ak dediğine, diğeri kara demekte.. Şöyle hareket ediyorum, falan kesimce ayıplanıyorum. Böyle hareket ediyorum, filan kesimce horlanıyorum...?

Gerçeği bulmak istiyorsan, çevrenin tesirinden kendini kurtarmalısın. Toplumu, gerçeğin tek ölçüsü zannetme hatasına düşmemelisin. Çoğunluğa uymak, insanı her zaman gerçeğe götürmez...

Dünya ve içindekiler bir dil, bir çağrı olup hepbirlikte bir mülk sahibini işaret ediyor,

Şimdi, başka bir sahne farzet:

Hergün yüzbinlerce yolcu alıyor ve yine yüzbinlercesi onu terk ediyor. Binenler nereden geliyorlar? İnenler nereye gidiyorlar? Şu kabir tünelinin ötebaşı, hangi diyara çıkıyor?

Bütün bir hayat boyu, insan olmayı düşünüp planlayanlar ve her zaman ruh ve özlerini araştıranlar, birgün, mutlaka insan olacak ve ruhlarıyla bütünleşeceklerdir. ?Arayan bulur. Israrla kapı çalana, kapılar behemehal açılır.? İlahi bir kanundur. Bu kanuna göre, insanın insanlık semasına çıkabilmesi için, temiz niyet, sistemli düşünce, sarsılmayan bir azim ve sürekli gayrete ihtiyacı vardır. Bu hususlarda insanoğluna ilk yardım, o daha dünyaya gelmeden önce yapılmış, daha sonraki desteklerin de sözü verilmişdir. Artık ona, hemen her dönemeci itibariyle çeşitli lütuflara mazhar olacağı bu sırlı hayat yolculuğunda, sadece, döne döne yükselmek kalıyor...

?Aldırma? derler, ?adam sen de? derler, ?sıkma canını? derler..

Gerçekte, hayretim daha da artmalı değil miydi?!.. Şu kalabalıklar, şu yüksek binalar, şu gürültüler, şu dedikodular, şu geçim kavgaları benim düşünceme perde mi oluyorlar?

Bir noktaya daha kısaca işaret ederek, mektubuma son vermek istiyorum:

Bir seyyah gibi yola koyuldunsa o Efendiyi mutlak bulacaksın.. O habib-i Ekremin Liva-ül Hamd bayrağının gölgesine girecek huzuru tadacaksın. Gerçek orda, yalan bizim nefsimizde.

?Ey Allah?ın Rasulü! Sana parmak boğumlarının adedinden daha fazla dinine gelmemek için yemin etmiştim ama şimdi Allah?ın bana öğrettikleri hariç hiçbir şeyi hakkıyla çözemeyen bir kişi o! arak sana geldim. Allah?ın rızası adına sana yemin verdiriyorum, Rabbimiz seni hangi hususta bize peygamber olarak gönderdi? Rasul-ü Ekrem?Beni İslam dini ile gönderdi?

Bu mektubumda, seninle genel bir sohbet yapmak isterim. Nasip olursa ikincisini, ?Gerçek Nedir? konusuna ayıracağım.

İnsan da bir nizama mahkum, bülbüller de, güller de..

Mektubun bir yerinde, 'toplumdan' dert yanıyordu:

Bazen sözde kalır hakikati istemeler. Yazar bahsetmiş gerçi bu gruptaki insanlardan ben bunu "niyet insanı kurtarabilir mi" başlığındaki son prargrafla ilişkilendirmek niyetindeyim...

Selamlar...?

Hakikatı bulmak isteyene yollar kolaylaştırılır, kapılar ardına kadar açılır..

Saatteki hızı yüzbin kilometreyi aşan bu dünya üzerinde, nereye gittiklerini düşünmeden yaşar ve bunu bir felsefe, bir inanç olarak benimserler. Bu hayat felsefelerini birisi tenkid etmeye görsün;

Üçüncü bir grup insanımız da vardır ki, bunlar sözünü ettiğimiz soruları cevaplandırmaya koyulurlar.

Şimdi soruyorum sana: Bütün bu işleri hiç hayret etmeden, tabii karşılayıp, hissizce yapabilir misin? ?Ne oluyor? diye sormaz mısın, kendi kendine?

Genç kızın bıraktığı adres, bir bayan öğretmene aitti. Mektupları, onun eliyle almayı uygun bulmuştu. Daha sonra öğrendiğime göre, gerçek ismi de "Hülya" değilmiş... Bu ismi niçin seçtiğini bilmiyorum. Ama bilmediğim bir hisle, bu ismi ben de benimsedim. "Hülya" ile "gerçek" arasındaki tezat da, bunun bir sebebi olsa gerekti... Her ne ise...