Beklemek en kutsal olanı,

gülebilmek ve

beklemeye değerdir..

Kendini sevmekle başlar; bir insanı sevebilmek...

Yaşadığımız müddetçe hep birşeylere inanırız ve

Vede kafam karışıksa..

ve doğan bir güneş varsa

hoca diyo ya.. nette dolanıyo. üstün dökmen:Yağmur duasına çıkıyo insanlar.. aralarından sadece biri şemsiye götürüyo bu inançtır..

e ne yapalım yani karizmatemattik

umut yarınlarda olsa,

tavuk vijdanlı ne güzel nickin varmış

UMUT var demektir...

umut yoksa...

ve her bekleyiş farklı birbirinden...

İnanç varolmak mı yoksa yaşamak için bir sebep mi?

Varoluşlarımız ve hayallerimiz bizden ve bize dair herşeyi sunar,

Ne kadar seviyorsunuz kendinizi.

gelecek gün eğer beklenecekse

devamı da var evet..

hayallerimiz inançlarımıza paraleldir.

yaşamak için...

aynı anda birgün de ağlama ihtimaline karşı gülmemek için kendini zorlamak mıdır?