evet en çok kendi kendimizi yanlızlaştırıp sonra da şikayet ediyoruz

kimse yalnızlığini açığa çıkarmak istemiyor herhalde. şarkının birinde sanatçi ne güzel söylemiş. gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar yeryüzünde sizin kadar yalnızım.

iyidir yalnızlık işte bazen delirtiyor beni

çok dostunuz vardır. çok arkadaşiniz. ama biokadarda yalnızsınızdır hayatta.

işte arkadaşlar olay budur herkes yalnız olduğunu gizliyor. cesaret işi bu. ben yalnızım ve bu benim tercihim. sıtresten uzağim şuan. çünkü herdakika dert sorun dinlemekten yoruldum. meilimde tlfonumda kapalı. tanımadan sizlerle. yalnızlığimi paylaşiyorum

burda da yalnız kalacaksın galiba asi avukat kardeşim :D

bazen çok isteriz yalnız kalmayı bazende iki kelime konuşacak dost bulmayı. bazende hiç tanımadığimiz biriyle dertleşmeyi. ama kimse istemez devamlı yalnız kalmayı. çok kalabalık bi ortamda bile insan kendini yalnız hisedebilir. yanlızlığimizi paylaşalim.

nescafe bile üçü bir arada ama ben yine hep yek atıyorum

doğru diyorsun arkadaşim. yalnız kalmak istemesem bu cumartesi gününü evde tek başima internetin başinda geçirmek istemezdim.

Nietzsche diyor ki: "En sarp yokuşumu çıkıyorum, en yalnız yolumu yürüyorum." İnanıyoruz ona. Sanki en zor anlarımızda yalnız olmalıymışız gibi geliyor. Kimsecikleri istemiyoruz yanıbaşımızda. Herkesi itiyoruz Metin Altıok'un dediği gibi "insanları itmemizin nedenini kimse bilmez". Öyle buyurdu ya Zerdüşt çok zor anlar geçiriyoruz ve tek olmalıyız hayatta. Sonra boyalı dünyanın renkli cıvıl cıvıl televizyonlarında hiç sahip olamayacağımız yaşamlara özeniyoruz. Gencecik insanların altında son model arabalar 'ah bende binebilsem' yapıyoruz. Ne iş yaptığı belli olmayan insanların yaşadığı köşkleri, giyimi kuşamı görüyoruz. Hele insanları daha tuhaf erkeklerin her hali yakışıklı. Kadınlar ağlarken bile güzel. Ah bu insan benim sevgilim olsa diyoruz. O renkli televizyonda insanlar hastalıklarında, yorgunluklarında hep güzeller. Halbuki hepimiz hasta olunca çirkinleşiriz solar benzimiz, gözlerimizin altına çirkin bir halka belirir. Ama onlar gibi olmak istiyoruz işte. olamayacağımız için asla. Sonra kendimizi beğenmemeye başlıyoruz. Çünkü bizde hemen öyle giyinmek öyle yaşamak öyle arabalara binmek o köşkte oturmak öyle bir sevgili sahibi olmak istiyoruz. Kendine bile yabancı insandan uzak yalnız bireyler oluyoruz. Aşık oluyoruz mesela birine. Ailemizini uzaklaştırıyoruz. Minicik evler kuruyoruz. İki kişilik. Bir sen bir ben yeter geri kalanlar kontr gerilla hesabı. Herkesi kendimize düşman ilan ediyoruz. Misafir için tabak çatal kaşık çarşaf ayırmak yok artık. Hepsi bizim kimsecikler gelmesin diyoruz. Sonra iki kişilik yaşam sıkıcı geliyor daha doğrusu daha da yalnız kalmak isteyip ikinciyi istemiyoruz o yaşamda. Kocaman arkadaş grublarımız olurdu kimse kimseyi sevmek zorunda değildi ama arkadaştık işte. Çoğu zaman oturulur bir yerde ikili üçlü sohbetler edilir. Gülünür eğlenilirdi. Rakı ortaya söylenir. Mezeler herkese ait yanlız tabağındaki senindi. Şimdi bakıyorsun tatil yerlerinde. Bir masada iki genç adam bir bayan masada bir viski bir absolit iki bira. Kimseye tahammülümüz yok. Bireyselleşiyoruz adı altında. Yalnız bir başına umutsuz insanlar yığını oluyoruz.

yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz