Ağlama Leyla mecnun etme kendini... Dökme gözyaşını gözümden düşüyorsun..! Delme dağları Ferhat..! Bu şirinlik kime..!? Yokluk madeninde varlık mı arıyorsun? Kerem et Kerem?e Ya Rabb..! Aşkın aslını göster... Her yan Züleyha dolu... Yusuf olmak; yürek ister

nasılsın kirli kız :)))

yine sükutu giyin yar! Dilersen hiç konuşma. Ben kelamlarımı çürüttüm

''ya fettah! aç artık kapıları...

sırtımda alevden bir gömlek hattat içim yanıyor

Kaos kozmosa söz ile dönmüyor mu?

İlk bakışta onlardan bir farkın yok. Şimdi garip bir müzeye

"kapat gözlerini önce. ve hadi aç şimdi kendi içine. değil mi ki, ''aslolan gözlerin kapalıyken yaşadıkların''.

".. Fakat en korkuncu, en dayanılmazı kendi kendimize ihanetimizdir. Kendi kendimizi hiç terk etmeyeceğimizi sanırken bir gün bakarız tükenmiş, yok olmuşuz. Eski doğrular terk edilen doğrulardır. Yerine koyulacak yeni doğrularımız varsa hainizdir, o da yoksa sadece bir hiç. Oysa yanı başımızda hiç dönmeyenler, dönse de tükenmeyenler bahar goncaları gibi boy vermektedirler ve kentin sokakları sabahın saat sıfır dörtlerinde yeni şarkılara ve şiirlere gebedir. Uyku bizi kollarına çeker. Uyku. Sevgilim uyku."

Aşktan bahsettik, aşkı tanımıyorduk.. Öldük, ölmüyorduk.. Sadakatten söz ettik, sadakati bilmiyorduk.. Sevdik, aslında sevmiyorduk.. Aldık veriyorduk, verdik alıyorduk.. Söz yerini buluyordu sadece, iyi düşüyordu, uygun.. İçimiz bir hoş.. Habire büyüyorduk..

?Mecnun?un sade adı var?, Fuzuli böyle demiyor mu?

iyiyim çook teşekkürler ;)

Söylemesek ölürdük.

kırmadan önce iyi düşün belki içindeki sensin...

Ben senin arkanda.

Hepimiz?anlatmak? ihtiyacındayız. Bütün teferruatıyla ömrümüzü devralacak birilerini muntazır. Ama hiç anlatamayacağız.

hattat görüyorsun artık gerçekle düşün arasında bir yerde, denizle gökyüzü arasında bir yerde, ölmekle var olmanın arasında bir yerde, hala sayıklıyorum. hattat bil beni. kan ve ter ve gözyaşı içinde; alevler, hummalar ve sancılar arasındayım. ne aşkı, ne ölümü ve ne hayatı tanıyorum. benden razı ol hattat, seni terk etmeyeyim. zamanı çoktan yitirdim.."

rapi hikayeye gerek yok;

her çıkışımda kalelerimden, biraz daha nasıl olup da bu kadar küçülebildiğimin nedenini kim anladı?

".. Kaç kez inanmadığımız yazıların altına imza attık sözün inanılmaz cazibesi uğruna.. Sözün cazibesi, söze hakim olmanın inanılmaz hazzı uğruna ruhumuzu mu satıyoruz yoksa?..

?Gülden ve her şeyden geriye yalnızca adı kalmıyor mu?

İyi ki de anlatamayacağız. Anlatamamaktan doğuyor çünkü şiir. Anlatamadıkça canı acıyor şairin. Canı acıdıkça şiir geliyor.

köşelerinden gelmiş şu sarı saçlı mavi gözlü yabancı ve hoyrat

Beni Mecnundan Leyladan sorma... Beni söylediklerimde arama.. Ben söyleyemediklerimde gizliyim.. O göremediğin koskoca derya gönlümdür, gördüğün sahil ise dilim.. kıyılarıma vuran dalgalara şaşırma... onlar aşktan gel-gitlerim... beni kendinde, kendimde arama... ben hem bende hem sende bir gizim...

hala en güzel hikayeleri, dünyalar bir araya gelse anlamayacaklara mı anlatmaktasın? ve sen hala sağırlar ordusuna senfoniler mi çalmaktasın?

Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da!

Hiçbir gölgeye yer yok.

ya vedud! gözümün yaşını eksik etme...

mutlak olanda var olmak için yaptığım her şey, yadığım her yazı, var olmak ve toplanmak için attığım her imza, biraz daha dağılmama ve küçülmeme yol açtı...

Öyleyse şaire en iyi dua, bir beddua aslında;Acınız dinmesin efendim ve anlatamayasınız. Çünkü en iyi o zaman anlatırsınız.

güzel paylaşım

İçimden güller havalanıyor...

"Kalbimin kıpırdadığı ilk anı sığdıracağım ne kadar çok kelamım vardı benim. Yine de bir kıpırtısına kalbimin kelam yetiremedim."

pınarrr

bütün kalelerimin neden her defasında böyle savunmasız düştüğünün sebebini kim merak etti?

n. bekiroğlu

Züleyha;

ne seni hazmedebilen ne de senin hazmedebildiğin bir alemde için sızlıyor, biliyorum.

Kim sözü inkar ediyor?

ama aç kendi içine.." mor mürekkep

İnanmadan söyledik, yine öldük."

Bir tutam SEVDA gönder bana... Veysel Karani?nin, Yunus Emre?nin sevdasından olsun... Mevlana?nın Mevla?sından olsun... Sevdaların hasından olsun... Bir RÜYA gönder bana... Yürürken, otururken Güneşi, Ayı seyredeyim... Aradan kalksın tüm duvarlar... Maverayı açık seçik göreyim

kirli kız iyi

yolunda. Çarpsa da bir tokat gibi yüzüme, her harfi yoluna heceledim. Ve bilesin üstüne aşkı giydirdiğim; söz verdim ben bu yüreğe, hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim...

ya basit! çöz dilimin bağını...

dönüştürülmüş sarayımızda, sen kimbilir dünyanın hangi

"oysa hattat dışarda kar yağıyor''

''Ben gibisi olmayacak aranızda. Hiçbirinize banzemediğim kadar hiçbiriniz benzemeyceksiniz bana. Hepiniz düz yollarda, sakin ve güvenli bir yasamın kollarındasınız. Bense derin ve karanlık bir kuyunun basındayım. Acım acınızdan, gücüm gücünüzden daha fazla

Kaç kez yeri geldi diye cümleler sarf ettik aritmetik sağlamlığı bol formüller doğrultusunda.. Söz yerini bulsun da!

içine bak, imkansız bir şey olmadıgını göreceksin. kapat gözlerini gitsin.

Nazan Bekiroğlu...

bir kalbin içinde ne olduğunu tam bilemezsin

zaat, hikayedir benim hayatımı anlamlı kılan

Yusuf 'a bir mektup yazmayabaşlayınca Yusuf diye başladı, Yusuf diye bitirdi. Gördü ki hitaptanöteye geçemedi. Anladı ki aşkın namesinde ser-nameden öte kalem yok. VeZüleyha'nın lügatında Yusuf'tan öte sözcük yok..

Söz uğruna hayatı bir yalan gibi yaşadık.. Ne kadar yalancıydık.. Kurduğumuz oyunlarda oysa, her şey ne kadar inandırıcıydı..

çiçeğimi al razıyım, ben ki yusufunu yitirmiş bir kuyunun üzerine eğilmiş pembe çiçekli bir kiraz ağacıyım. bir kuyum vardı bir de yusufum''

kalabalığın arasında.