ayaz kasım akşamlarında

öpmeye kıyamadığım yanağından.

derin bir ohhh seninle st pierre de doyasısa düzlüğü seyretmek

asker arkadaşın değilim.. hitabını düzelt

zat açtırma ağzımı.. ne zaman kaybolacağımı kimseye sormam ben..

önceleri bi yaptım seni adam sanıp muhatap aldım ama artık yok

boğaz durmadan seni üflüyor bana..

mühür bizim içimizde.. zaman gelir kükremiş sel gibi bendimi çiğnesemde.. yeri geldiğinde mühüre ihtiyaç duymayız.

dudakları mühürlümü zat

yazdıkların uykusuzluğa birebir

en derine düşüşüm gelir aklıma

işini aksatma

sevgili kazma.

iki gözümmmmm

kusura bakma sidas

ve dahi çıkmaza düştüğüm tüm sokaklarda..

eksik çıkmış yazım

sıcacık haziran öğleyinde..

herkes senin gibi kazmamı adam edep erkan biliyor..

sen düşünme ben çekerim kimene...

adımın serseriye çıkması bir yana

kusura bakma kazma ben seni adam sanmıştım ama değilmişsin milleti

sidas kaybol

yüzümdeki o masum saf gözüm..

nasılda yakısıyor değilmi sana giydirdiğim şal; rüzgar bir yandan uçurur ben bir yandan tutar gibi.. ve sonuçta rüzgar galip kadın! üzerinden sıyırıyor ışıltılı elbiseni.. ve sen bir hamlede çıkarıp atıyorsun...

niye yanağından öpüyon

sen git milletin şeyinin çeteresini tut

önceleri bi hata yaptım seni adam sanıp muhatap aldım ama artık yok