Uçurtma şenliğine boğulsa gözlerimin yaşları.

çocuk olmak ne güzel ya...

Çocuk olsam...

.. ve aynen tekrarladım annemin sözlerini :

henüz üye olduğumda başlık sahibi aktif üyelerdendi. o zaman çocuktum. yaşlandığımı hissettim!

'Doğru mu' dedi,

dedikodudan habersiz kalma

"biz büyüdük kirlendi dünya" ispatı kendim

ağır ablaları sende merak ediyosan

<i>- küçükken yaram azdı...</i>

Düşlerinde bana küsen çocuk.. Hiç olmazsa ağlayışlarını bana ver ödeşelim.

Çocuk olmak hiç istemezdım heralde ya isteyene de anlam veremıyorum o kdara yıl bıdaha oku işin yoksa okula git herkes ne yapacağına karışsın... iyiki büyüdüm ya neydı o öyle

Cebimde ıslıklarım, pırıl pırıl, sevdalı, haşarı.

Yaşlanmamış yaşamışsınız... Bizi yaşlandıran yaşamadıklarımız ve biriktiremediklerimizdir... Sevgiyle...

'Küçükken yaramazdı' dedi annem.

yaklaşık yarım saat sonra burada

- Doğru, dedim.

'Küçükken nasıldı' diye sordu anneme

ilgisizi takip et

çocukların gözlerinin içine bakıp " büyüme emi" diyesim geliyor. "babam ve oğlum" filmindeki karakterin kardeşine söylediği gibi "hep böyle kal emi"

gözlerime bakarak.

tebessüm etti...

Pamuk şekeri yiyeyim Yüzüme gözüme bulaşsın Çocukluğum...

çocukluğa özlemi her geçen gün hissettiğimden midir nedir, çocukların dünyasına yapılan ufacık müdahaleler bile çocuklara yapılan haksızlık gibi görüyorum. o kadar sınırlı bir süre ki o dönem, ve değişime o kadar müsait ki dıştan yapılacak her müdahale o doğallığı, saflığı daha çabuk tüketiyor.