Ma'ruf-ı Kerhi hazretleri, ne Cennet arzusundan, ne de Cehennem arzusundan dolayı ibadet etti. O yalnız Allahü tealaya olan aşkından ve muhabbetinden dolayı ibadet etti. Allahü teala da onu en yüksek makamlara yükseltti ve aradaki perdeleri kaldırdı. Hem Hak tealanın hem de halkın sevgilisi oldu.

Şöyle buyurdu: "Ya Rabbi! Sen bu kullarını dünyada neşelendirdiğin gibi ahirette de neşelendir." Talebeleri bu duanın mana ve sırrını anlamadıklarını söylediler. Bunun üzerine; "Benim söylediğimi bilir. Bekleyin şimdi görürsünüz." buyurdu." O topluluk Ma'ruf-ı Kerhi'yi görünce sazlarını kırdılar, şaraplarını döktüler ve titremeye başladılar. Ma'ruf'un el ve ayaklarına kapanıp tövbe ettiler. Ma'ruf-ı Kerhi; "Gördüğünüz gibi herkesin istediği oldu; ne onlar boğuldu, ne de bir kimse onlardan rahatsız oldu." buyurdular.

İbn-i Merdeveyh şöyle anlatır: "Biz Ma'ruf-ı Kerhi ile beraber oturduk. Yüzünden nur fışkırıyordu. O nur yayılarak her tarafı aydınlatıyordu." Kendisine"Ya Eba Mahfuz! Senin suyun üzerinde yürüdüğünü işittim" dedim. Bunun üzerine; "Benim asla su üzerinde yürümem diye bir şey yoktur. Fakat bir tarafa geçmek istediğim zaman, nehrin iki kenarı birleşir o zaman geçerim." buyurdular.

Halil Sayyad anlatır: Oğlum Muhammed kaybolmuştu. Annesi ve ben şaşkına dönmüştük. Ma'ruf-ı Kerhi'ye geldim ve; "Ey Eba Mahfuz, oğlum kayboldu, annesinin aklı başından gitti." dedim. "Ne istiyorsun buyurdu?" "Allah'a dua edin de, çocuğumuzu bize iade etsin" dedim. "Ya Rabbi, gök senin, yer senin, arasındakiler de senin. Muhammed'i gönder" dedi. Şam kapısına geldim. Oğlumu orada gördüm. "Oğlum Muhammed, geldin mi?" dedim. "Şimdi Enbar şehrinde idim, birden kendimi burada buldum." dedi.

... büyük veli,

ALLAH'TAN UTANAN

Abdest almak için Dicle'ye gitti. Kur'an-ı kerim ve seccadesini namaz kıldığı yerde bıraktı. Bir kadın gelip bunları alıp giderken Ma'ruf arkasından koştu ona yetişti ve yüzünü görmemek için başını eğip; "Kur'an-ı kerim okuyan çocuğun var mı?" diye sordu. Kadın hayır deyince; "Kur'an-ı kerimi bana ver, seccade senin olsun." buyurdu. Kadın onun bu güzel hareketine çok şaşırdı. Her ikisini de oraya bıraktı. Ma'ruf-ı Kerhi hazretleri; "Seccadeyi al, sana helal ettim." buyurdu. Kadın utanarak hemen oradan uzaklaştı gitti. Ma'ruf-ı Kerhi hazretleri herkese merhamet eder ve herkesin ıslahı için çalışırdı.

Sever kendisinin emirlerine, nehiylerine uyanları ol münezzeh.

OYUNCAK SATIN ALACAĞIM

"Ben ve kardeşim Ma'ruf okula gidiyorduk. Hıristiyan idik. Hıristiyan rahip, çocuklara Allahü teala üçtür: Baba, Oğul, Ruh'ül kudus derdi. Kardeşim Ma'ruf, Allah birdir birdir diye bağırırdı. Rahib onu her tarafı yara bere içerisinde bırakacak şekilde döverdi. Bu hal uzun zaman devam etti. Nihayet bir gün her tarafını parçalar şekilde dövünce kaçtı. Ve bir daha dönmedi. Bunun üzerine annem ona olan sevgisinden her gün gözyaşı dökerdi. "Eğer Allahü teala oğlumu geri gönderirse, o hangi dinde ise ben de o dine gireceğim."derdi. Annesi böyle ağlayıp gözleri yolları beklerken, evden kaçan Ma'rufı Kerhi kendi halini şöyle

Bir gün, talebeleriyle Dicle kenarındaki bir hurmalıkta oturuyorlardı. Dicle'nin yukarısından bir kayık geldiğini gördüler. Kayıkta bir kaç erkek içki içiyor, nara atıyordu. Bu nahoş manzara karşısında talebeleri; "Efendim bir dua edin de, Allahü teala bunları bu nehirde boğsun ve insanlar onların zararlarından kurtulsunlar." dediler.

Allah-ü Teala Hz. leri bazı kullarını seçer ve sever. Onların üstüne nisan yağmuru gibi nimet yağdırır ki Maruf-i Kerhi Hz. leri bunlardan biridir. Nitekim bir zaman sonra Davud-i Tai Hz. leri gibi bir velinin dizi dibine oturur. Gökler duvak duvak açılır, hallere ve sırlara kavuşur.

Maruf-i Kerhi Hz. leri, İslam?a girişini ise şöyle aktarıyor: ?Camiye gittim. Vaaz eden bir zatı muhterem vardı. Cemaat onu dinliyordu. Şöyle diyordu: ?Kim Allah-ü Teala Hz. leri?nden yüz çevirirse, Allah-ü Teala Hz. leri de ondan yüz çevirir. Kim kalbiyle Allah-ü Teala Hz. leri?ne kavuşmayı arzu ederse ve O?na koşarsa, Allah-ü Teala Hz. leri onu rahmetiyle karşılar.? Bu zat Muhammed İbni Semmak idi. Onun sözleri kalbime tesir etti. Cemaat bana baktı, beni İbni Semmak?a götürdüler, başımı okşadı. ?Merhaba ey Rabbini arayan, merhaba ey Allah?ın sevgisine muhabbetine kavuşan kişi? dedi. Rahibin bana yaptığını hatırladım, tam bu sırada: ?Rahibin hareketi mi? diye sordu, nasıl biliyordu. ?Evet? dedim. Bana: ?Allah-ü Teala Hz. leri?ne dua et, kabul olur? buyurdu. Allah-ü Teala Hz. leri?ne dua ettim. Öğrendim ki, rahib müslüman olmuş, sonra İbni Semmak beni İmam-ı Ali Rıza Hz. leri?ne götürdü. Durumu anlattı, onun eliyle müslüman oldum.?

"Amelsiz Cennet'i istemek ve emir olunduğunu yapmadan rahmet ummak, cahillik ve ahmaklıktır."

"Kim öldükten sonra unutulmak istemezse, güzel işlesin ve isyan etmesin."

Ma'ruf'un bir dayısı şehrin valisi idi. Vali, bir gün şehrin kenar mahallelerini dolaşıyordu. Ma'ruf'u bir kenarda oturmuş ekmek yerken gördü. Önünde de bir köpek vardı. Bir lokma kendi yiyor, bir lokma da köpeğin ağzına veriyordu. Dayısı, köpekle birlikte yemeğe utanmıyor musun dedi. Utandığım için bu zavallıyı yediriyorum dedi ve başını kaldırıp havadaki bir kuşa seslendi. Kuş uçup geldi, eline kondu ve kanadıyla başını ve gözünü örttü. Ma'ruf; "Allah'tan utanandan her şey utanır." buyurdu. Dayısı bu hali görüp, bu sözü işitmekle hem hayret etti, hem de oradan uzaklaştı.

İranlı hıristiyan bir anne ve babanın çocuğu iken, hıristiyanlığı öğrenmesi için bir rahibe gönderildi. Kardeşi İsa onun İslama gelişini şöyle anlatmaktadır: "Ben ve kardeşim Ma'ruf okula gidiyorduk. Hıristiyan idik. Hıristiyan rahip, çocuklara Allahü teala üçtür: Baba, Oğul, Ruh'ül kudus derdi. Kardeşim Ma'ruf, Allah birdir birdir diye bağırırdı. Rahib onu her tarafı yara bere içerisinde bırakacak şekilde döverdi. Bu hal uzun zaman devam etti. Nihayet bir gün her tarafını parçalar şekilde dövünce kaçtı. Ve bir daha dönmedi. Bunun üzerine annem ona olan sevgisinden her gün gözyaşı dökerdi. "Eğer Allahü teala oğlumu geri gönderirse, o hangi dinde ise ben de o dine gireceğim." derdi. Annesi böyle ağlayıp gözleri yolları beklerken, evden kaçan Ma'ruf-ı Kerhi kendi halini şöyle anlatmaktadır: "Ayaklarım şişmiş, elbiselerim parçalanmış bir halde Kufe'ye geldim. Adetim mescidlerde kalmaktı. Bir mescide gittim. Orada mübarek, yüzü nur saçan bir zatın etrafında bir kısım insanlar halka olmuş, onun anlattıklarını dinliyorlardı. Cemaat o zatı öyle dinliyorlardı ki, sanki başlarının üzerinde kuş vardı da kaçmasın diye hareketsiz duruyorlardı. O zata yaklaştım ve dinledim. Şöyle diyordu: "Kim Allahü tealadan tamamen yüz çevirirse, Allahü teala da ondan tamamen yüz çevirir. Kim kalbiyle Allahü tealaya kavuşmayı arzu eder ve O'na koşarsa, Allahü teala onu rahmetiyle karşılar. Bütün herkesin kalbinde O'nun muhabbeti hasıl olur, O'na gelirler. Derdlere ve belalara sabır eden kimseye de rahmetini ihsan eder." Bu zat Muhammed ibni Semmak idi. Onun bu sözleri kalbime çok tesir etti ve beni yaratan Allahü tealaya yöneldim. Benim gizli ve açık her şeyimi bilen, Rabbime kavuşmağı istedim. Allahü teala da duamı kabul buyurdu. Bu sırada İbn-i Semmak aniden sustu. Sonra insana çok tesir eden bir sesle "Bağdatlı genç nerede?" diye sordu. Oradaki cemaat bana baktı.

Buyurdu ki: "Kulun malayani boş ve faydasız konuşması, Allahü tealanın onu zelil ve yalnız bırakmasının alametidir."

Ma'ruf-ı Kerhi'ye "Dünya sevgisi kalbden nasıl çıkar?" diye sorulduğu zaman buyurdu ki: "Allahü tealaya karşı halis sevgi, tam bir muhabbet ve hüsn-i muamele yani Allahü tealanın razı olduğu işleri yapmak ve men ettiklerinden sakınmak ile" cevabını verdi.

Müslüman olan ve ilim tahsil edenMa'ruf-ı Kerhi, uzun seneler sonra memleketine döndü. Büyük bir sabırla onu bekleyen annesi bağrına bastıktan sonra hangi din üzeresin diye sordu. Ma'ruf, İslam dini üzereyim deyince annesi; "Eşhedü enla ilahe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühu ve resulüh."diyerek iman ile şereflendi. Bunun üzerine bütün aile müslüman oldu.

anlatmaktadır:

Ma'ruf-ı Kerhi, Ramazan ayından başka bir ayda, nafile oruç tutarken Bağdat çarşısından geçiyordu. İkindi vakti bir su dağıtıcısı; "Benim suyumdan içeneAllahü teala rahmet etsin" diye bağırıyordu. Hazret-i Ma'ruf, sucunun elindeki bardağı alıp içti. Talebeleri dedi ki: "Efendim siz oruçlu değil miydiniz?" "Evet oruçlu idim. Fakat bu su dağıtıcısının duası üzerine nafile orucu bozdum." buyurdu.

Buyurdular ki: "Dişi hayvana bile bakmaktan sakınınız."

Ma'ruf-ı Kerhi bir gün namaz kılmak için ikamet okudu ve sonraMuhammed bin Ebi Tevbe'nin öne geçip namaz kıldırmasını istedi. Kendisi imam olmadı, müezzinlik yaptı. Muhammed bin Ebi Tevbe imamlık yapmaktan çekindi ve Ma'ruf-ı Kerhi'ye; "Eğer bu namazı kıldırırsam başka namaz kıldırmam" dedi. Ma'ruf-ıKerhi bu sözü beğenmedi ve; "Nefsinden konuşuyorsun. Başka bir namaz kıldıracağını düşünmek tul-i emel sahibi olmaktır. Tul-i emel sahibi olmaktan Allahü tealaya sığınırız. Çünkü tul-i emel, hayırlı amel yapmaya mani olur." buyurdu.

Sırri-yi Sekati anlatır: "Ma'ruf-ı Kerhi'yi rüyamda gördüm. Arşın altında durmuş, gözü açık, hayran, hareketsiz, kendinden geçmiş bir haldeydi. Allahü teala, meleklere; "Bu kimdir?" buyurdu. Ya Rabbi, sen daha iyi bilirsin dediler. Allahü teala: "Bu Ma'ruf'dur. Benim muhabbetimden mest ve hayran olmuştur. Beni görmeyince, kendine gelmez" buyurdu."

Ma'ruf-ı Kerhi vefat edince, kendisini rüyada gördüler; "Allahü teala, sana nasıl muamele eyledi?" dediler, "O su dağıtıcısının duası ile daha fazla ihsana kavuştum." dedi.

Ma'ruf-ı Kerhi herkese iyi muamelede bulunduğundan vefat ettikten sonra hıristiyanlar ve yahudiler onun kendilerinden olduğunu iddia ettiler. Müslümanlar ise; "O bizdendir." dediler. Bu iddialar olurken hizmetçilerinden biri gelip; "Efendimizin bize şöyle bir vasiyyeti var." "Benim cenazemi yerden kim kaldırırsa ben o zümredenim." buyurdu, diye haber verdiler. Hıristiyan ve yahudiler geldiler. Mübarek cenazesini yerden kaldıramadılar. Müslümanlar cenazesini kaldırdılar ve oraya defnettiler.

Ma'ruf-ı Kerhi , Bağdat'ın imamı ve zahidi lakabını aldı. Dinde imam olup, fıkıh, hadis, tefsir ve kelam ilimlerinde büyük alimdir. Bütün bu ilimlerde hüccet, senet idi. İctihad makamına erişmişti.

Ma'ruf-ı Kerhi, Davud-i Tai hazretlerinden feyz almış olup; büyük velilerdenSırriyi Sekati de, Ma'ruf-ı Kerhi'den ders ve feyz alarak yetişti. Harun Reşid ile aynı zamanda yaşadı. Muhaddis olup, zamanının meşhur hadis alimlerinden hadis dinlerdi.

"Evliyanın üç alameti vardır: Düşüncesi Hak ola, işleyeceği işi Hak ile işleye, meşguliyeti daima Hak ile ola."

Bu sırada İbn-i Semmak aniden sustu. Sonra insana çok tesir eden bir sesle "Bağdatlı genç nerede?" diye sordu. Oradaki cemaat bana baktı. Çünkü orada benden başka yabancı yoktu. Beni Şeyh İbn-i Semmak'a götürdüler. İbn-i Semmak başımı okşadı ve; "Merhaba ey Rabbin'i arayan kişi! Merhaba ey Allah'ın sevgisine ve muhabbetine kavuşan kişi!" dedi. Bu sözleri işitince, babama beni kötüleyen rahibi hatırladım ve ağlamaya başladım. Bunun üzerine "Sen ağlıyor musun?" dedi: "Evet efendim" dedim ve rahibin sözünü hatırladım. Çünkü o rahip hep hakaret ederek beni babama kötülerdi. Tam bu sırada; "Rahibin sözü mü?.." diye sordu. Ben buna çok hayret ettim. Bunu nasıl biliyordu. "Evet." dedim. Bana; "Allahü tealaya dua et. Senin duan kabul olur." buyurdu ve ben de Allahü tealaya dua ettim. Daha sonra rahibin müslüman ve salih olup salihler arasına karıştığını öğrendim. Sonra İbn-i Semmak beni İmam-ı Ali Rıza'ya götürdü. Durumu ona anlattı ve onun elinde müslüman oldum."

Bir gün abdesti bozuldu. Hemen oracıkta teyemmüm etti. "İşte Dicle, niçin teyemmüm ettiniz." dediklerinde; "Oraya gidinceye kadar acaba yaşayabilir miyim? Ölüverirsem abdestsiz olmıyayım." dedi.

"Üstün olmak sevdasında olan, ebedi olarak felah bulmaz, kurtulamaz."

"Ayaklarım şişmiş, elbiselerim parçalanmış bir halde Kufe'ye geldim. Adetim mescidlerde kalmaktı. Bir mescide gittim. Orada mübarek, yüzü nur saçan bir zatın etrafında bir kısım insanlar halka olmuş, onun anlattıklarını dinliyorlardı. Cemaat o zatı öyle dinliyorlardı ki, sanki başlarının üzerinde kuş vardı da kaçmasın diye hareketsiz duruyorlardı. O zata yaklaştım ve dinledim. Şöyle diyordu:

Keramet ve menkıbeleri çoktur. Cömertlik ve kerem sahibi olup, sağlığında ve vefatından sonra da yardım yapan dört büyük veliden biridir. Bunlar; Ahmed bin Hanbel, Ma'ruf-ı Kerhi, Bişr-i Hafi ve Mansur bin Ammar'dır.

Ma'ruf-ı Kerhi, talebesi Sırri-yi Sekati'ye buyurdu ki: "Eğer Allahü tealaya dua eder ve bir şey istersen, O'na benim ismimi vesile et, benim hürmetime iste!"

"Sualsiz ve karşılıksız vermeğe çalış."

"Muhabbet, öğrenmek ve öğretilmekle elde edilen bir şey değildir. AncakAllahü tealanın bir ihsanı ile elde edilir.

Mertliğin alameti üçtür: "Hilafsız tam bir vefa, istenmeden vermek ve kendisine cömertlik, iyilik yapılmadan başkalarını medh etmek." buyurdu. Bir adam Ma'ruf-ı Kerhi hazretlerine gelerek; "Ey efendim! Benim Allahü tealaya nasıl kavuşacağımı bana öğretir misin?" dedi. Ma'ruf-ı Kerhi onun elinden tuttu ve padişahın kapısına getirdi. Kapının önünde ayağı kırık bir adam vardı. Soru soran zata o kimseyi gösterip; "İşte bunun gibi olursan Allahü tealaya vasıl olursun" buyurdu. Bununla, ayağının ikisi de kırık bir köle, efendisinin kapısının önünde nasıl durur hiçbir yere ayrılmazsa; bir kul da Allahü tealanın kapısında her an bekler. Hiç ayrılmaz ve isyan etmezse, Allahü tealaya kavuşur demek istedi. Bir kimse gelip kendisinden kalbinin yumuşaması için dua etmesini istedi. Ona; "Ey kalbleri yumuşatan Allah'ım! Ölüm benim kalbimi yumuşatmadan sen benim kalbimi yumuşat" diye dua et buyurdu. Sırri-yi Sekati hazretleri; "Kavuştuğum bütün nimetlere Ma'ruf-ı Kerhi hazretlerinin bereketiyle kavuştum." buyurdu.

Ma?ruf, Kufe?de ciddi bir eğitimden geçer. İmam-ı Ali Rıza?nın çocuklarıyla birlikte büyüdüğü için aileden sayılır

Yahya bin Main ve Ahmed bin Hanbel, Ma'ruf-ı Kerhi'nin yanına geldiler. Yahya bin Main, Ma'ruf-ı Kerhi'ye Secde-i sehv'i sormak istiyordu. Ahmed bin Hanbel, Yahya'ya; "Sus!" dedi. Fakat o susmadı ve; "Ya Ebel-Mahfuz, Secde-i sehv hakkında ne dersin?" diye sordu. Ma'ruf-ı Kerhi; "Kalbin namazdan gafil olup, namazdan başka bir şeyle meşgul olmasından dolayı bir cezadır." deyince, Ahmed bin Hanbel; "Bu ne güzel ve ne manalı bir cevaptır." buyurdu.

Bağdat ahalisi ve bütün müslümanlar tarafından devamlı hürmet edilirdi. Kabri, duaların kabul edildiği, hastaların şifa bulduğu bir yerdir. Duaların kabul edildiği herkes tarafından tecrübe edilmiştir. İmam-ı Yafii de bunu bildirmektedir.

vliyanın büyüklerinden, adı?Ma'ruf? künyesi?Ebu Mahfuz?dur. Babasının adı Firuz'dur. ?Maruf Ali Bin Kerhi? diyenler de vardır. Bağdat'ın Kerh beldesinden olduğu için Kerhi denilmiş olup?Maruf-i Kerhi? olarak tanınmış, Sofıyyeyi Aliyyenin büyüklerindendir. Tasavvufta örnek, Hak Teala Hz. leri?ne giden yolun rehberi, zamanındaki aşıkların efendisi idi. Maruf-i Kerhi Hz. leri?nin doğum tarihi kesin olarak belli değildir. İkinci asırda yaşamıştır. İranlı hıristiyan bir anne babanın çocuğu iken hıristiyanlığı öğrenmesi için rahibe gönderilmişti. Kardeşi İsa onun İslam?a gelişini şöyle anlatmaktadır: ?Kardeşim Maruf?la okula gidiyorduk. Hıristiyan hoca ?Allah üçtür. Baba, oğul, ve Ruhül Kudüs? derdi. Kardeşim Maruf?Allah birdir? diye bağırırdı. Rahib onu döverdi, zaman böyle geçti. Annesi ona olan sevgisinden dolayı?Eğer Allah-ü Teala Hz. leri oğlumu geri gönderirse o hangi dinde ise bende o dine tabi olacağım? dedi.?

"Salihler için çokluğun, sıddiklar için azlığın önemi yoktur."

Çünkü orada benden başka yabancı yoktu. Beni Şeyh İbn-i Semmak'a götürdüler. İbn-i Semmak başımı okşadı ve; "Merhaba ey Rabbin'i arayan kişi! Merhaba ey Allah'ın sevgisine ve muhabbetine kavuşan kişi!" dedi. Bu sözleri işitince, babama beni kötüleyen rahibi hatırladım ve ağlamaya başladım. Bunun üzerine "Sen ağlıyor musun?" dedi: "Evet efendim" dedim ve rahibin sözünü hatırladım. Çünkü o rahip hep hakaret ederek beni babama kötülerdi. Tam bu sırada; "Rahibin sözü mü?.." diye sordu. Ben buna çok hayret ettim. Bunu nasıl biliyordu. "Evet." dedim. Bana; "Allahü tealaya dua et. Senin duan kabul olur." buyurdu ve ben de Allahü tealaya dua ettim. Daha sonra rahibin müslüman ve salih olup salihler arasına karıştığını öğrendim. Sonra İbn-i Semmak beni İmam-ı Ali Rıza'ya götürdü. Durumu ona anlattı ve onun elinde müslüman oldum."

Ma'ruf-ı Kerhi hastalanıp yatağa düştüğü zaman Sırri-yi Sekati hazretleri vasiyetini sordu. "Vefat ettiğimde şu gömleğimi sadaka olarak ver. Çünkü dünyaya geldiğim gibi gitmek isterim" buyurdular.

okuma zahmetinde bulunan kardeşlerden Allah razı olsun

Allahın rızasından başka bir şeyi maksud edinenler yolunu şaşırmıştır.

Muhammed bin Muhallid dedi ki: Hasan bin Abdülvehhab'a Ma'ruf-ı Kerhi'nin hayatı okunuyordu. Buyurdu ki: "Ma'ruf-ı Kerhi'nin suyun üzerinde yürüdüğünü söylerler. Eğer bana onun havada yürüdüğü söylenilse; onu tasdik ederim."

Muhammed bin Mansur Tusi haber veriyor: Bağdat'taMa'ruf-ı Kerhi'nin huzuruna gittim. Yüzünde bir yara izi gördüm. "Dün burada iken yüzünüzde bir şey yoktu. Bu nedir bir şey mi oldu?" diye sordum. "Seni ilgilendirmeyen şeyi sorma, sana yarayanı sor." dedi. "Allah aşkına söyle!" dedim. Şöyle anlattı: "Bu gece namaz kılıyordum. Mekke'ye gidip Kabe'yi tavaf etmek istedim. Su içmek için zemzem kuyusuna gittim. Ayağım kaydı ve yüzüm oraya çarptı. Bu iz ondandır."

Amir bin Abdullah el-Kerhi anlatır: Benim hıristiyan bir komşum vardı. Bir gün bana geldi ve "Ey Eba Amir, benim senin üzerinde komşuluk hakkım vardır. Senden bir ricam var. Beni bir evlat verip dua etmesi için Allahü tealanın sevgili bir kuluna götürmedin" dedi. Bunun üzerine komşumu Ma'ruf-ı Kerhi'ye götürdüm. Onun durumunu ve ricasını anlattım. Ma'ruf-i Kerhi de onu İslam'a davet etti. Müslüman olmasını istedi. Komşum; "Ya Ma'ruf, benim hidayetim senin elinde değildir. Ancak Allahü teala hidayet eder, bir kimseyi doğru yola kavuşturur. Ben senden dua istemeğe geldim. Müslüman olmağa gelmedim." dedi. Bunun üzerine Ma'ruf-ı Kerhi ellerini kaldırdı; "Allah'ım senden bu kimseye anne ve babasına itaatkar bir evlat vermeni istiyorum. Anne ve babası da onun elinde müslüman olsun." diye dua etti. Allahü teala duasını kabul etti ve bu kimsenin bir oğlu oldu. Bu çocuk zamanındaki çocuklardan ve akranlarından çok akıllı ve çok zeki oldu. Büyüdüğü zaman babası onu bir rahibe götürdü. Ona hıristiyanlığı ve İncil'i öğretmesini istedi. Rahip onu önüne oturttu. Kendisine bir yazı tahtası verdi ve benim okuduğumu, söylediğim şeyleri söyle dedi. Bu çocuk; "Hayır söylemem, dilim teslisi söylemeye kapalıdır. Kalbim ise, Allahü tealanın sevgisiyle meşguldür." dedi. Rahip; "Ey oğlum ben sana bunu sormadım." dedi. Çocuk; "Peki neyi sordun?" dedi. Rahip; "Ben sana, benden sorup öğrenmek ve anlamak istediğin şeyi sordum." dedi. Bunun üzerine çocuk; "Aklımın kabul edeceği, zihnimin ve kalbimin idrak edeceği şeyi bana öğret." dedi. Rahip; "Ey oğlum, ELİF de." diyerek alfabenin ilk harfini söyledi. Çocuk şiirle şöyle dedi: " vasıl elifi her kalbi, ezeli ve ebedi sıfatlar sahibi olan sevgiliye vasletti, kavuşturdu. Rahip; "Oğlum BE de." diye söyledi. Çocuk yine şiirle! "BE, Allahü tealanın BEKA sıfatının harfidir" dedi. Rahip, SE, CİM, HA ve bütün harfleri söyledi. Çocuk da hepsine manzum ve o harflerle ilgili Allahü tealanın sıfatlarını anlatan şiirlerle cevap verdi. Bu cevapları duyunca rahip şaşırıp kaldı. Kalbinde bir ürperti duydu ve kendisini bir titreme aldı. İslam dininin dışındaki bütün dinlerin batıl olduğunu anladı. Rahipteki bu değişikliği görünce genç:

Maruf-i Kerhi Hz. leri bir zaman sonra Bağdat velileri arasında zikredilir ki Zekeriyya bin Yahya ve Seriyy-i Sekati gibi zirveleri O yetiştirir. Ahmed bin Hanbel gibi bir müctehid bile bazı meseleleri ona getirir. O?nun yanında diz çöker ve edebinden sesi zor işitilir. Bağdatlılar O?nu çok severler. Zira O Allah?ın izniyle öldükten sonra bile feyz ve nasihat veren dört veliden biridir. (Diğerleri Ahmed bin Hanbel , Bişr-i Hafi ve Mansur bin Ammar?dır RA) Mesela Seriyy-i Sekati Hazretleri onun kabrine sıkça gider. Elbette Allah-ü Teala?dan ister ama O?nun hatırını vesile eder.

Ahmet bin Hanbel Hz. leri, Yahya bin Main , Maruf-i Kerhi Hz. leri?ne müracaat ederler ve birçok meseleleri O?ndan öğrenirlerdi. Maruf-i Kerhi Hz. leri?Bağdat?ın İmamı ve zahidi? lakabını aldı. Dinde İmam olup Fıkıh, Hadis, Tefsir ve Kelam ilminde büyük alimdir. Bütün ilimlerde hüccet?senet? idi. İctihad makamına erişmişti. Cömertlik ve kerem sahibi olup sağlığında ve vefatından sonra da yardım yapan büyük velilerden biridir.

Halık-ı alem Allahım ne aladır, ne ala kul isyan eder de, yine örter o aliyy-ül-ala.

Ma'ruf-ı Kerhi'ye: "Muhabbet nedir?" diye sordular. Cevaben buyurdu ki:

Sırri-yi Sekati anlatıyor: Bir bayram günü hazreti Ma'ruf'u hurma toplarken gördüm ve; "Bunları ne yapacaksın" diye sordum. "Şu çocuğu ağlarken gördüm ve niçin ağladığını sordum. Bana yetim olup anne ve babasının olmadığını, arkadaşlarının yeni elbiseleri ve oyuncakları olup kendisinin olmadığını söyledi. Şimdi bunları toplayıp satacağım, ağlamayıp oynaması için ona oyuncak satın alacağım." dedi. Bunun üzerine; "Bu işi bana bırak." deyip çocuğu alıp götürdüm. Yeni güzel elbiseler ve oynaması için bir oyuncak aldım. Çocuk o zaman memnun oldu. Bundan sonra kalbime bir nur geldi, kalbim parladı ve halim bambaşka oldu."

Alemde kendisinden başka rab olmayan Allah, her noksanlıktan münezzehtir.

Muhammed bin Hişam diyor ki: "Ma'ruf-ı Kerhi bana; "Sana on cümle öğreteceğim; beşi dünya, beşi ahiret içindir. Bunlar ile kim dua ederse, Allahü teala onun duasını kabul buyurur" dedi. Ben; "Yazayım mı?" diye sordum. "Hayır. Behr bin Hanis nasıl tekrar tekrar okuyup bana öğrettiyse, sana da tekrar tekrar okuyup öğretirim" dedi. Bu on cümle şunlardır: "Dinim için Allah bana kafidir. Dünyam için Allahü teala bana kafidir. Ehemmiyetli işlerim için Allahü teala kerimdir ve bana kafidir. Bana haksızlık etmek isteyenlere hilm ve kuvvet sahibi olan Allahü teala kafidir. Bana kötülük etmek isteyenlere, Şedid olan Allahü teala bana kafidir. Ölüm anında rahim olan Allahü teala bana kafidir. Kabir sualinde rauf olan Allahü teala bana kafidir. Hesab anında kerim olan Allahü teala bana kafidir. Mizan anında latif olan Allahü teala bana kafidir. Sırat'ta, kadim olan Allahü teala bana kafidir. Kendisinden başka hiçbir ilah olmayan Allahü teala bana kafidir. O Arş'ın Rabbidir ve ben O'na tevekkül ederim."

İmam-ı Ali Rıza?O neseb bakımından değilse de huy ve muhabbet bakımından Ehl-i beyttendir. Nasıl ki ceddimiz Selman-ı Farisi?yi ilhak edip Ehl-i beytten saydı Ma?ruf da bizdendir.?

O'nun kapısından başka bir kapıya giden, mutlak zarar etmiştir.

Ma'ruf-ı Kerhi dinin emirlerini gözetmekte, ibadette, haram ve şüphelilerden kaçmada çok meşhur idi. İmam-ı Ali Rıza'nın hizmetinde bulunmuş, O'nun çocuklarıyla beraber yaşamış ve ehl-i beytten bilinmiştir. İmam-ı AliRıza; "Ma'ruf, huy ve muhabbet bakımından ehl-i beyttendir. Fakat ırk ve neseb bakımından değil. Muhakkak o kerem ve izzet bakımından, Selman-ı Farisi'nin ceddimize ilhak edilip ehl-i beytten sayıldığı gibi, o da bize dahil edilmiştir." buyurmuştur.

seviyemizin seviyesini artmasındaki katkılarınızdan dolayı teşekkür ederiz. elinize sağlık.

"İlim sahibi, ilmiyle amil olduğu takdirde, bütün müminlerin kalbi onun olur" .

"Tasavvuf, hakikatları almak ve halkın elinde olan dünya malından ümidini kesmektir, uzaklaşmaktır."

Hakiki maksad, Allahü tealanın rızasıdır. O'ndan başkasına gidenlere yazıklar olsun.

Af ve ihsan eden Allahü teala, O'ndan başkasından ne zarar gelir ne fayda.

ON CÜMLE

"Dünya dört şeyden ibarettir: Mal, söz, uyku ve yemek. Mal; insanı Allahü tealaya isyan ettirir. Söz, insanı Allahü tealadan oyalar. Uyku, insanaAllahü tealayı unutturur. Yemek ise insanın kalbini katılaştırır." buyurdu. Sırri-yi Sekati buyurdu ki: Ma'ruf-ı Kerhi'yi şöyle söylerken işittim: "Kim kibirli olur, kendini büyük görürse Allahü teala onu yere vurur; kim Allahü teala ile münazea ederse Allahü teala ona gazab eder. Kim Allahü tealaya tevekkül eder O'na sığınır ve güvenirse; Allahü teala onun yardımcısı olur. Kim Allahü tealaya tevazu ederse, Allahü teala onu yükseltir."

beyitlerini söyledi. Rahip işittiği sözler karşısında aklı başından gitti. Bu çocuğun kendinden konuşmadığını ve bu hikmetli sözleri söyletenin Allahü teala olduğunu anladı. İşte tam bu sırada içinden gelerek; "Eşhedü enla ilahe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühu ve resulüh." diyerek iman etti. Sonra çocuğun elinden tutarak babasına getirdi. Babası oğlunun rahiple beraber geldiğini görünce, ona doğru yöneldiler. Rahibe bakınca yüzünde bir nur parladığını gördü. Rahibe; "Oğlumun zekasını nasıl buldun?" diye sordu. Rahip; "Onun sözlerine kulak ver." dedi. Sonra söylediklerini babasına anlattı. Babası; "Muhtaçlara yardım eden Allahü tealaya yemin ederim ki, bunlar ondan değildir. Bunlar Ma'ruf-ı Kerhi'nin duası bereketiyledir. Onun kerametidir." dedi. Sonra;"Ey oğlum, senin vasıtanla bizi Cehennem'den kurtaran Allahü tealaya hamdederim. Muhakkak ki biz çok kötü bir halde idik, imansız idik" dedi ve Kelime-i şehadet getirip, iman etti. Sonra bütün ailesi de müslüman oldu. Evlerindeki haçları kırdılar. Allahü teala, Ma'ruf-ı Kerhi hazretleri vasıtasıyla bunlara hidayet nasib etti ve Cehennem ateşinden kurtardı.

"Kim Allahü tealadan tamamen yüz çevirirse, Allahü teala da ondan tamamen yüz çevirir. Kim kalbiyle Allahü tealaya kavuşmayı arzu eder ve O'na koşarsa, Allahü teala onu rahmetiyle karşılar. Bütün herkesin kalbinde O'nun muhabbeti hasıl olur, O'na gelirler. Derdlere ve belalara sabır eden kimseye de rahmetini ihsan eder." Bu zat Muhammed ibni Semmak idi. Onun bu sözleri kalbime çok tesir etti ve beni yaratan Allahü tealaya yöneldim. Benim gizli ve açık her şeyimi bilen, Rabbime kavuşmağı istedim. Allahü teala da duamı kabul buyurdu.

Ağlatan, güldüren, öldüren, dirilten bir Allah'a yemin ederim ki,

Ma'ruf-ı Kerhi, Bekir bin Huneys, Rabi' bin Sabih ve bir çok alimden hadis öğrendi. Halef bin Hişam, Zekeriyya bin Yahya el-Mervezi, Yahya bin Ebi Talib ve bir çok hadis alimi de Ma'ruf-ı Kerhi'den hadis-i şerif rivayet etmişlerdir.

"Allahü teala bir kuluna iyilik murad ederse; hayırlı amel kapısını açar, söz kapısını kapar. Kişinin işe yaramaz söz konuşması bedbahtlıktır. Kötülük murad ettiğinde bunların aksini yapar."

İranlı hıristiyan bir anne ve babanın çocuğu iken, hıristiyanlığı öğrenmesi için bir rahibe gönderildi. Kardeşi İsa onun İslama gelişini şöyle anlatmaktadır:

Abdülaziz bin Mansur diyor ki: Babamdan işittim: "Biz Ahmed bin Hanbel ile beraber idik, Ma'ruf-ı Kerhi'den bahsedildi. Orada olanlardan bazıları onun ilmi zayıfdır dediler. Bunun üzerine Ahmed binHanbel ; "Böyle konuşmayın. Siz Ma'ruf'un kavuştuğu ilimden bir şeye kavuşabildiniz mi?" diye cevap vererek onları susturmuştu. Ahmed bin Hanbel ve Yahya binMain, Ma'ruf-ı Kerhi'ye müracaat ederler ve bir çok meseleleri ondan öğrenirlerdi."

"Dilini kötülemek ve aşağılamaktan koruduğun gibi, medh etmekten de koru."