(belki balkona kar seyretmeye çıkar diye sevdiğimiz kızlar çok dibimiz donmuştur ve çoğu zaman bu kar mevzuu kızlara yeterince ilginç gelmemiştir

Ben beceremiyorum

Kaçıncı aşktı tattığım aksamlarında

Kıskandın ya bizi!

umudu tasırım hala yıllardan sonra

Ankara, Ankara

rakıyı bol sulu içen; dokunmasın için deği! çabuk bitmesin diye devletimin tekel rakısı,

çok yabancı bir soluk duyulur bazı

Ankara,

fırat'ın büyük elleri, ararat'ın kız yelleri cilo'nun derin nefesleri

Yüzümde bürokrat gülümsemesi

Ve Ankara;

Kimse keman çalmaz belki

kimliği gereğinden fazla sorgulanmış, merhabadan çok çıkar ulan kimliğini denmiş,

Köprülerin altında baldırı çıplak çocuklar

"Evleniyormuş" diyecekti

baskent olsan neye yarar

odalara sığmaz

Görünen Köy Kulavuz İstemez

Sevgililer kayıklarda ilan-ı aşk ediyor

ama biz her duvara bilvesile onların adını yazarak yaşadık

Lunaparkta eğlence var meraklısına

ankara ankara kalbimin yarısı

Hey gidi Ankara hey!

kaçmak istesem de bir ormana

ankara sen gri ceketli bir memursun

Çankaya sırtlarından çan sesleri geliyor

yüreğimden daha sık

Çözmüşken tamda şifresini hayatin

dar geliyorsin artik dar

Kendin gibi bir dünya görmeden

Mutlak buluşacak vuslat denizinde

Yetiştirdiğin Yüzlerce Tinerciyi

Yağmurunda Islanan Aşıkları,

Gecelerinde Ümit Bitirenleri,

kavgacı, esmer, cesur, korkak, çoğu kürt, çoğu türk, çocuklardık...

sen al yarabi

Herhangi bir sokağın, herhangi bir ayrımında

hep onu sevmeyenleri severek hep onu sevenin gözlerinden kalabalıklara kaçarak

Haydi güneş! Bugün de biç namusa bir fiyat

kar altındadır varoşlar hasretim, nazlıdır ankara...

Açlıktan garibin midesi kat kat

Bir gecelik duygu esnemesinde

dua eder yüreğim

Yine şiirler çalıp;

Kimse keman çalmaz belki ama,

Sakarya? Yı?

hüznü isyan olur yüreğim

karışarak toplumcu gerçekçi yalnızlıklara,

kendime yetemem ki sensiz

mesai saatinde hiç birşey yapan...

Kaybettim kendimi;

mesai saatlerinde hiçbir şey yapan, hiçbir şey alıp hiçbir şey sunan

Hacı Bayram Camisi yalnızlığını yaşıyor

Hergün Biraz Daha Boşluğa İttiğin İnsanları

daha mesajı görmeden aklıma ilk gelen yılmaz erdoğan ankara oldu.

yüksek rakımlarda çatlamış dudaklarını bir izmirli güzele dayatmak varken

ve griler giyinmiş bir hayalet

Gözlerindeki yeşilden sürecektim antik yalnızlığıma

Memurlar öğle paydosunda simit dişlerken

Cinnah?ın dibinde yalnız kalmış minare

bir günden bir sürü gün yapan,

ah! ankara gri uygarlık

Şimdi ve sonra, ne zaman ankara'ya kar yağsa

Sona eriyor yine taze bir hayat

İffet çığlıkları dolduruyor gökleri

sıkıntınla beynimi

asfaltlar ışıldar..

Hacettepe?de oturmuş ağlıyor kızlar

Hiçbir kıza yalan söylemedim Ankara

Ambulans bağırarak trafiği yarıyor

Ankara?yı dinliyorum Orhan Veli?ye inat

herşeyinle yanımdasın

Kızılay?ı sel götürmüş, bir insan seli

asfaltlar ışıldar

seni sevdigim kadarar

Boğacaksın öyle mi kalabalık kaldırımlarında beni?

sen kocaman gri bir heykelsin

Ülkemin kalp sesleri geliyor kulağıma

Gençlik Parkı?nın bankları gıcırdıyor

Vekiller misket oynuyor milletin kaderiyle

Kızılayda yürüyemeden elele

Askerler rap rap meclisin bahçesinde

Beni de benzettin ya kendine!

Ne de gözlerim kapalı

ankaraını ayazı

Bir Yanda Çöpten Ekmek Toplayanlar,

Alnının ortasında ciddi bir devlet asabiyeti.

karısının bayat ekmeklerden yaptığı tatlıyı çok beğenmeyerek

kötü ışıklandırılmış vitrininden umutsuzca içeri bakan,

Taç yapacaktım sarı saçlarına

Hiçbir lahmacunda o okul yolundaki üçüncü sınıf lokantadakinin tadını vermeyecek bir daha

Senin gibi gecekondularında

derim ama sızlar içimden geçen onca sensiz yılla

Ne rüzgar esiyor hafiften

ama pek çoğu kavgadan nefret eden

ugruna bin kez ölürüm

Yollarına hep sevdiğimiz insanların adlarını vermediler

bırakıveremem arkamda sevdamı

Üşüdüm, titredim;

Esnafın bugün de işleri kesat

sevmek bir halkı sevmekse aşk o zaman sevmekmiş!

yüreğimde dem eder soğuğu

Oyalıyormuşum meğer kendimi geçici heveslerle

Çelik renkli gecelerine dağıttığım aşklarımdan

Ankara her an kara, Ankara

bazen kızılaya doğru yürüyen gri kalabalık

Çiftliğe hapsolmuş türlü türlü hayvanat

yar etmem seni yar etmem

Ankara!

ankara bana yalnızca acı verdin

boynu hep kıdemli bir atkının içinde saklıyken hep bir şeylere birilerine küsmüş gibi yürüyen...

Denizin sesi de İstanbul?a has

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar..

Ölü Benzinde Yaşattıklarını,

şairlerin soluk nefesli kitaplarından

yagacak yollar islanacak

sıkıntının anlam bulduğu kentsin

Sen bana alışacaksın bende sana...

sen ellerimde sen gözlerimde ıssız geçen her gecemde

Telefon edip Zeynepe

en zor bu gerçekten sevdiğimi söylemeden ayrıldım yine senden ayrıldım yine senden

yoksa bugün bir hayat yaşanmayacakmı duygusu çöker bütün bozkıra.

buz tutardı resmi yalanlar

bilinmez bir dilin ıslığından

kahve önü çatlak mozaik bel kemiğine tehdit kürsüler üstünde çok sigara içen öğrenciler

Sakarya çay ocağında biri, bir çay istiyor

hep kağıtlara bakarak, hep kağıtlardan bakarak

Çok kötü günlermiş gibi en genç zamanlar,

öyle deme Ankara'yı sevmeyene bir zulümdür,

Sürdür,

memurlar...

Öldürdüklerini?

Boğul her an kara, Ankara

Ikimizin de paylaşacak bir şeyi olacaktı hayatta

buz tutardı resmi yalanlar..

Yok Ettiğin Sevdaları

Ankara

Kötü alışkanlıklar edindim

nefesim nefsinde

bu kadar insanın neden ankara'yı sevdiğini anlamadan Ankara'da yaşamak

Ankara' ya öyle yakışırdı ki kar

Yazılmamış bir şiirin okundukça çoğalan ilk kelimesinde

Ömrümü yutuyor canavar saat

Akıp giderken kaderimiz iki ayrı yöne

Acı bir fren sesi geliyor Dö Gol yolundan

gerçekten güzel.

asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar...

Gözyaşlarının kahkahaya karıştığı şu dünyada;

Amasraya yazılan şiiri ben ankaraya çeviriyorum:)Çok hoşuma gidiyor..

siyah alman yapısı binalarda

orman bulamam

Pencereden bakıyor merhametsiz bir surat

Yüreği kara Ankara

baskasina yar etmem

Kimi işe gidiyor, kimi saf saf geziyor

mutlu olduğum tek yer üstgeçitlerin

-çünkü hiçkimse bir daha ankara' yı O'nun kadar sevemeyecek- bir şiir islenir:

Ezan seslerine karıştı çığlıklarım

doğduğu yer yüzünden doğuştan kavgacı zannedilen

Hiç ummadığın bir günde

Bir Yanda Ceylan Derisinden Koltuk

Astın suratımı, resmileştirdin beni

hülasa kente hukuk mukuk okun mümkünse o arada da memleketi kurtarmaya gelmiş

Su ölümlü dünyada

anadolu çocukları,

Ama hiçbirinde o kadar aç oturrnadım sofraya

Altındağ, Mamak, Kayaş fukara ağırlıyor

hiçbir şey kapalı bir dükkan kadar hüzünlü gelmez insana ankara'da,

bir daha asla yaşayamayacağı aşkları teğet geçerken

Bakanlıklar, Bahçeli, Emek şen şakrak

Tunalı Hilmi?de şuh kahkahalar

anla ki sıkıldı bizim konsolosluktaki konuklar

Duygu sevinecekti

ben kendimi sevmedim

-ki bütün plan kar altında tuzsuz ay çekirdeği çitileyip yanı sıra bafra içmektir-

Tüyü Bitmemiş Yetimin Hakkını..

Anlarsın ya! sen Ankara, ben ve o...

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar...

-yani sistem kendi verdiği kimliği zırt pırt geri istemektedir-

ama yine de bu tasarrufunu takdir ederek

Banliyö treni Sincan yolunu tutmuş

Çingeneler Çinçin? de göbek atıyor

düssem de sikayet etmem

Okuduğu duaları anamın ikimizi de kurtaracak

Köprülerini.

bu zulüm bu sevda bitmezmiş,

Beni de benzettin ya kendine

sen al...

Rengarenk örtülerle çiçekler açmış başlar

Bütün renkler Ankara?da mat

Uzun derin bir inilti dağılıyor etrafa

Yokluk,

Bekar evlerinin soluk aydınlığında

Üç kişilik bir dünya kuracaktık

de git dersin yeter

içerim baldıran zehrini

Amirler kebap yiyor künefenin önünden

sen ellerimde sen gözlerimde ıssız geçen her gecemde herşeyinle yanımdasın

kül ve betondan mürekkep yaşadıkça yaşanılası gelen o tuhaf bozkır kokusunda.

neler neler yapıyorsun bensizken ankarada bensizken ankarada

İrademin boynunda yağlı bir halat

ziyan olsun diye

Ama bir ebruli aksamda

şimdi yazıldı

Tezatlarını?

gri pantolonlu liseli

Yalnızlığımla kendimi evime attığım

hem neşet ertaş' ı hem bülent ersoy' u aynı anda sevmeyi başararak,

Selçuk Demirci

yalanlar...

Meram akşamlarında;

Gecekondularını, Delikanlılarını,

Geçerken ömrüm giriş katlarında

Helal olsun sana

çok keman çalınsın balolarında diye yapılmış gri sisli binalar...

yoksun sen aslında yalnızım bu kumsalda

şarkılar, şarkılar düzecektim ona

Ve Çankayadan bir rüzgar esti

Soğuk Politik Yüzünde

Çok daha iyilerini yedim sonra bizzat Urfa'da hatta

Korkma Ankara, korkma!

Aşıklar Tepesini?

Delik olan cebime koyacaktım tüm hüzünleri

bakipda halime aglayacak

Çocukların sevgilisi cansız dönen at

Hüzne doyacağım öyle mi?

Çiçeklerin nasıl olgunlaştığını bilirim ben

Ve Suskunluğunu Sürdür,

ankaraya yagmur yagacak

şöyle güneş burcundayken sevinçlerin

Bentderesi her zamanki namus pazarı

Burada hayatım bölündü lif lif

asfaltlar ışıldar,

ha sonra belki ahmed arifin aklına hiçbir şairin aklına gelmeyecek

Otuz yaşıma girerken bir yaz akşamında

soğunla suratımı gerdin

en sevdiğim mısra..

soyut bir sevdaya beşik kertilmiş olan

Bir poşetin içinden bali çekiyor

Tadamadan mevsimlerini doya doya.

ankara yok mu şiirler

Halk Ekmek Kuyruklarını

dağda çoban, şehirde şark çıbanı sayılan,

şiirin fon müziğini de seviyorum

elim, gönlüm, çocukluğum, buz tutar..

senin griliğine bulaşanları tanrı korusun

Samanpazarı?nda gelinlik kızlar alışveriş yapıyor

Belki bu fiim hiçbir zaman o kadar fiyakalı olmayacak ama

Ankara korkma!

kaçamam ki zehre tabbi olur

Içimde politik çıkmazlar

öldür

Sanki çığlığı kızın, kulağımı yırtıyor

Ankara insafsız Ankara

kizilayin kaldirimlari

Sen aşk de buna, ben çıkmaz sokak

Biz, şimdi kapalı birr kuruyemişçi dükkanının

Kuğulu Park?ta insanlar rahat

Benim gibi bozkır çocuğu

Şişelerin Ardında Tükenenleri

Sevdası kara, Aşkı kara

Anlat

ustam yine sen bilirsin ama hangi aralıkta bir şair ölmüşse işte o, en netameli aydır bence.

Kır çiçekleri açıverdi yüreğimde

beton kent ankara

bazen köşe başında sızmış itsin