"İyisi mi sen namazlarını cemaatle kıl Kenan Amca. Eğer vakit namazlarını camide kılacak olursan, imama uyman yeterli olacak. O zaman namazların salim olur inşaallah."

Kolundan girerek, oturmasına yardım ettim:

acaba diyorum bizde yaşlanmayımı beklesek cemaate katılmak icin? yani şu cemaatle namaz kılan yaşlılar tezi nezaman cemaatle namaz kılan gencler olarak deişecek... bir ayak bir cukurumu beklıyoruz bu konuda ben daha dkkat edecem inşlallah.. namazlar cemaatle. ben sahsen imamların normal namazlarda gencleri aralarında gordugunde ne kadar sevındıklerıne sahidim.. neden ömrumuz bitmeden fatihayı tam idrak edemiyoruz hayatın anlamı fatiha degil mi?

Bu çözüm karşısında Kenan Amcanın her yanını sevinç ve memnuniyet kaplamıştı. Hani, ayakları sağlam olsa kalkıp oynayacaktı alimallah!

Sohbet ederken, "Evlat" dedi utana sıkıla, "Sana bir şey sormak istiyorum."

"Ben namazda ne okunacağını bilmiyorum. Okumam yazmam da yok. Namaz kılıyorum ama..."

Ümitsiz kelimeler dökülmüştü yine felçli dudaklarından. İçim burkulmuş, ona bir çıkar yol göstermeyi çok istemiştim.

Hem de, cemaatle..

"Nasılsın bakalım?"

"Hiç olmazsa Fatiha'yı öğrenmek zorundasın Kenan Amca. Fatiha'sız namaz olmaz. Ne yapıp edip onu öğrenmen gerekiyor."

Doğrusunu Allah bilir ya, şahsen gördüğüm kadarıyla kıldığı namaz eksik ve hatalıydı. "Allahuekber" diyerek rükuya varıyor, "Subhanallah" diyor, akabinde "Allahuekber" diyerek secdeye varıyor, secdede yine "Subhanallah" diyordu. Neyse; "Subhanallah" diyerek selam verdi ve namazını tamamladı!

Geçen sene beyin kanaması geçirdiği günlerde hastanede tanımıştım Kenan Amcayı. Bir Fatiha'dan bile mahrum edilmiş halde yaşadığı onca yılın ezikliği vardı üzerinde.

Meraklanmıştım.

"Yürümemdeki aksaklık dışında, iyiyim çok şükür."

"Buyur Kenan Amca."

O gün bugündür, Kenan Amca namazlarını camide kılıyor. İmama tabi oluyor ve selametle namazlarını eda ediyor.

Fatiha'sız geçen yıllara kızgın ve kırgın bir halde söylüyordu bunu. Bu dertli ihtiyar için yapılabilecek bir şeyler olmalıydı. İçimden, "Madem namaz kılma ameliyesi ömür bitmediği sürece, akıl baştan gitmediği sürece düşmüyor. Bu amcamıza nasıl bir yol göstermeli" diye düşünürken, elhamdülillah bir çözüm yolu da bulmuştum:

Ondaki bu değişikliğe çok sevinmiştim.

"Öğrenirsin inşaallah. İstersen ben sana yardımcı olurum."

Ben de onu ağır aksak camiye giderken her görüşümde imama uymanın ve cemaat sırrına tabi olmanın ne demek olduğunu daha iyi kavrıyorum. Asrın, kesinlikle cemaat asrı olduğunu ve imanla bu dünya hayatını noktalayabilmek için cemaatin şahs-ı manevisinin nuruna sıkıca yapışmak gerektiğini anlıyorum. Kurtuluşun cemaat sırrına dahil olmakla ilgili olduğunu daha iyi fark ediyorum. Nefsime de, "Cemaate tabi olmak için hafızanın seni terk etmesini mi bekliyorsun?" gibisinden ikazlar yolluyorum.

Allah korusun ve yardımcımız olsun inşallah...

"Hoş geldin doktor bey oğlum" dedi, peltek konuşmasıyla.

"Felç geçirdikten sonra hafızam iyice zayıfladı. Çok uğraştım ama, bir türlü aklımda bir şey kalmıyor"

Beni yeni farketmişti.

Her yanını hüzün kaplamış, sözün devamı boğazında kalmıştı. Ne kadar acı bir tabloydu bu böyle. Namaz kılmak istediği halde namazın nasıl kılınacağını, namazda ne okunacağını bilememek?

Velhasıl, bir Fatiha'yı bile öğrenememiş ve öğrenemeyecek birisinin beş vakit dört başı mamur namazlar kılışına şahit oluyorum.

fani olduğumuzu anlamak için illaki başımıza bişeyler mi gelmeli...

"Allah kabul etsin Kenan Amca!"

Geçenlerde bir vesileyle yanına uğramıştım ki, namaz kılarken gördüm. "Rabbim! Sen nelere kadirsin!" deyiverdim o an. Gençliğinde bir kere olsun ağzından "Allah" kelamı çıkmamasıyla övünen Kenan Amca, o ihtiyar haliyle "Allahuekber" deyip namaza duruyordu.

"Maşaallah Kenan Amca! Namaz bile kılıyorsun."

"Biliyorum yavrum. Ama ne yapayım ki, hafızama girmiyor."