Ebu Hüreyre sıçrar, fakat binmeye güç yetiremeyince Hz. Muhammed 'e tutunmak ister ve ikisi beraber yere yuvarlanırlar. Tekrar merkebin üzerine binen Hz. Muhammed , Ebu Hureyre'ye:

Allah razı olsun gülfeşan cok güzel...

Ziyaretine gelenlere ikram ederdi, çok defa altlarına elbisesini sererdi. Bazen de altındaki minderi misafirine verir ve üzerine oturması için işaret ederdi. Ashabına künyeler takardı. Onlara şeref kazandırmak için en sevdikleri isimlerle çağırırdı. Kimsenin sözünü kesmezdi. Konuştuğu kimse, sözü bırakmadıkça yahut gitmek için ayağa kalkmadıkça sohbetine devam ederdi. Namaz kılarken yanına biri gelip oturdu mu namazı uzatmazdı, hemen bitirip onun ne istediğini sorardı. İhtiyacı karşıladıktan sonra yine namazına dönerdi.

Hz. Ömer anlatıyor: Hz. Peygamber şöyle buyurdu: ?Sakın beni -Hıristiyanların İsa?yı aşırı övdükleri gibi-aşırı övmeyin. Ben ancak Allah?ın kuluyum. Onun için bana?Allah?ın kulu ve Resulü? deyin?

Allah da razı ola.

en azim kahramanı...

el emindi...

sadece peygamber oldugu için değil.. peygamberlik gelmeden öncede onun davranışları örneek teşkil edecek bir insandi...

Hüzünlü bir hali vardı, daima düşünceli olur, rahat yüzü görmezdi. Uzunca sessiz durur, gereksiz yere konuşmazdı. Konuşurken kelimeler ağzının içini doldururdu. kelamında fazlalık ya da noksanlık bulunmazdı. Özlü söyler, veciz konuşurdu. Haşin değildi, hiç kimseyi küçümsemezdi. Nimet, -az da olsa- O'nun için önemliydi.

sözün etkisinden kat be kat fazla olan lisan-ı hal deryasının azim bir kahramanı...

Bir sohbette Efendimizin gözlerinin ağlamaklı bir yapıya sahip olduğunu yani ağlamaklı gözlerle çevreye baktığını duymuştum...

sağol gül feşan...

a. s. m.

"Bin."der.

Fakat ikinci denemede başarısız olur ve yine beraberce toprağa yuvarlanırlar. Hz. Muhammed bir kez daha merkebe biner ve en küçük bir kızgınlık eseri göstermeden, Ebu Hureyre'ye:

Medine'de çıplak bir merkebin sırtında yol almaktadır. Arkadaşlarından Ebu Hureyre'ye rastlar.

dini forumda bu aralar gözüme çarpan EN ANLAMLI BAŞLIK

"Bir daha dene."der.

Hz. Aişe anlatıyor: "Rasulullah terbiye dışı bir söz söylemezdi. Böyle bir söz söylemeye kesinlikle teşebbüs bile etmezdi. Çarşı ve pazarlarda da yüksek sesle, çevreyi rahatsız edecek şekilde kesinlikle konuşmazlardı... Utangaçlığından dolayı kimsenin yüzüne uzun süre bakamazdı. Hoş olmayan bir söz söylemek zorunda kaldığında onu kinaye yollu anlatırdı."

Allah senden razı ola

O'nu methetmekten diller acizdir...

"Haydi, bir kere daha..."der...

Cem?ul-Fevaid, no. 8425

"Olur ey Allah'ın Elçisi." deyince:

Hz. Enes anlatıyor: Bir kadın?Ey Allah?ın Resulü! Bir ihtiyacım var, seninle görüşmem gerekir? dedi. Efendimiz: ?Medine?nin hangi yolunda/hangi semtinde, neresinde görüşmek istiyorsan oraya geleyim? buyurdu.

Güzel bir başlık, devamı da gelir inşallah.:)

Efendimizin heybetinden titremeye başlayan bir adama: ?Kendine gel! Ben bir hükümdar değilim, bilakis, Kureyş kabilesinden kurutulmuş et / kuru ekmek yiyen bir kadının çocuğuyum? diye buyurdu.

"Seni de merkebe bindireyim mi?" diye sorar.

Allah hepimizden razı olsun Peygamber Efendimiz'e Komşu olmayı nasip etsin. amin.