?Bürokrasi-egemen devlet?in bu başarısında en büyük rol ise?milli eğitim?e ait: Her Cuma okuduğu Yasin?i mutlaka ustası Madam Yerçenik?in ruhuna da gönderen terzi bir anne ile 6-7 Eylül?den sonra oğlunun elinden tutup yağmalanıp harap edilmiş Beyoğlu?nu, Bağlarbaşı?nda yakılmış Ermeni kilisesini, Haçları kırılmış Hıristiyan mezarlığını gözleri yaşararak gezdiren bir babanın çocuğunu bile, ortaokulda ilk tartıştığı Ermeni çocuğuna yekten?Haydi yallah Erivan?a, Erivan?a? diyen, Kadıköy çarşısında mavi-beyaz damalı gömlek giymiş -belki kendisi de Türk- tanımadığı bir yaşıtına?başka renk bulamadın mı giymeğe? deyip omuz atan, Ada vapurunda kendi aralarında -muhtemelen- Ladino konuşan Yahudi çocuklarına?Türkçe konuşun ulan? diye dayılanan bir pislik prototipi háline getiren, ?milli eğitim? değilse nedir? Daha tazesinden bir örnek vereyim: Kızım, henüz okula başlamamıştı; bizim milli takım Kostarika?yla oynuyor; sordu?durum kaç kaç? diye; ben?bir bir? deyince çok sevinip?keşke böyle bitse? demişti, ?ne onlar üzülür, ne de biz?. Şimdi?orta son?da ve ne futbol meraklısı, ne de maç seyrediyor olmadığı halde, artık zıp zıp zıplıyor bizimkiler gol atınca/galip gelince: Okula başlamasından sonra ilk yazdığım yazının başlığı da zaten?Kızımı da Maymunlaştıracaklar? idi.

Türkiye?nin bütün sorunu kendi içinden kaynaklanmaktadır. Dolayısıyla yine ancak ülke içinden, yani burada ve?biz?im tarafımızdan çözülebilir. Yeter ki söz konusu?biz?i 29 Ekim 1923?te ilan edilen Cumhuriyetin?tek soy/mezhep?li millet/ulus anlayışı ile tanımlamayalım.

Bu anlayış, 29 Ekimcilerin felsefi-entelektüel düzeydeki bir tercihlerinden çok reel ve direngen temelleri bulunan sınıfsal bir insiyakın tezahürüdür: Said Halim Paşa?nın 100 yıl öncesinden gelen muhteşem tespit ve ifadesiyle, Tanzimat?tan itibaren, o güne kadar?devletin temsilcisi iken milletin de temsilcisi olup tüm iktidarı kendi tekelinde toplama?ya yönelen Osmanlı bürokrasisinin, nihai hamle olarak Halife-Sultan?ı da başından attıktan sonra içine düşmesi kaçınılmaz olan meşruiyet krizini aşmak üzere sadece ve sadece kendisi tarafından temsil edilebilecek, bunun için de her bir üyesi devletin birey düzeyindeki tezahürüne tekabül eden tümüyle homojen ve statik bir millet, yani ısmarlama bir?devlet kavmi? inşa etme insiyakı.

KADİR CANGIZBAY

5 Ocak 2009 Pazartesi, 00:19 AÇIK GÖRÜŞ

Türkiye?de çeyrek yüz yıldır olup bitenleri terörle mücadele çerçevesinde ele alırken aslında devlet, kendi kendisine tam bir?hukuk tanımazlık açık çeki? yazıyor, kendi vatandaşları karşısında: Mevzuubahis olan terörle mücadeleyse, gerisi teferruattır. Ancak olan biteni halkın dertlerinden, sorunlarından, talepleri ve iradesinden tümüyle bağımsız, dolayısıyla siyasal zeminde halkın katılımıyla değil de, sadece silahlı güçle çözülecek bir asayiş sorunu olarak görüp göstermenin bedeli aslında çok ağır: Yapılan, halka zulüm değil de bir suç örgütüyle mücadele ise, bu aynı zamanda devletin söz konusu örgütü kendi muhasımı, dolayısıyla -hiç istemediği hálde- kendi muhatabı, yani alternatif bir devlet konumuna yükseltmesidir de; ki şu anda dış unsurlar üzerinden de olsa PKK?nın silah bırakması/kendi kendini dağıtması koşullarının sağlanmaya çalışılıyor olması da bu yönde bir gelişme. Ve söz konusu muhasım/muhatap, sonuçta silahlı bir güç ise, TSK da devrede olacaktır, hem de nihai karar mercii olarak.

?Üç Paşalar Çetesi?

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="d9b2bab8b7beb0a399beb8a3b0f7bcbdacf7adab">

Sonunda her üç paşamız da kaçtı, efendilerinin denizaltısıyla/memleketine; ama ne yazık ki kafaları buralarda kaldı, ufak bir serpuş değişikliğiyle... Ve de ben böyle olduğunu biliyorsam tarihimin, onların yaptıkları yüzünden özür dileyecek en son insanım. Ayrıca esas yapılması gereken, sembolik ve bence anlamsız/gereksiz bir özrün çok ötesinde, dedeleri-nineleri bu topraklar üzerinden zorla kazınmış insanlara yeniden vatandaşlık tanımak: Bunu eksantriklik olsun diye şimdilerde değil, yıllar önce söyleyip yazdım. Ancak, bildiriye karşı çıkanların büyük çoğunluğunun, benim gibi sırf?özür?ün anlamsızlığı/yetersizliği esasında değil, olan bitenleri gerçekten de en?büyük felaket? olarak yaşamış insanların acılarını tanımamak, anılarına saygı duymamak gibi bir tavır içinde olmaları açısından, tabii ki ben de imzamı atacaktım.

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="472c242629202e3d0720263d2e69222332693335">

Bunun hesabını, başta şehit anaları-yakınları, hepimiz sormalıyız. Burada aynı zamanda uluslararası düzeyde yargılanacak bir savaş suçu da var. Esir kampı bombalanıp silahını bırakmış insanlar topluca katlediliyor: Cenevre Sözleşmelerine tümüyle aykırı. ?Bunlar düşman bir yabancı ülke askerleri değil ki bu sözleşmeler bizi bağlasın?: Öyleyse, bu durumda da bir devletin kendi vatandaşlarını toplu halde yargısız infaza tábi tutması söz konusu. İşte tam bu noktada, Amerikan patentli sihirli formül devreye sokulur: Bunlar terörist; yani, ne resmen düşman, ne de fiilen vatandaş; dolayısıyla, hukuken?yok?. Eğer terörist ilan edilen bir devletse, topraklarını bombalayıp insanlarını kaldırıp götürmek/öldürmek için savaş ilan edilmesine gerek yoktur; terörist, bir devlet değil de gerçek kişilerse işkence/katl, her şey mubah; tabii, yargılanma falan söz konusu olmaksızın, Guantanamo misali; ama Diyarbakır zindanı açık ara farkla yine en önde.

Aslında iki bayrak altında tek ordu; ?Üç Paşalar Çetesi?nin marifeti; ama, en başta da Enver?in. Enver, binbaşıyken üç yılda Paşa, ardından Harbiye Nazırı; tabii Babıali Baskını tarikiyle: -Sömürge ordusunda çavuşken doğrudan generalliğe, sonra devlet başkanlığı ve baş komutanlığa yükselen Uganda yamyamı İdi Amin dışında tarihte eşi benzeri daha gelmemiş II. Wilhelm bıyıklı Kayzer müsveddesi. Önce Sarıkamış, sonra Kanal harekatları; sonu baştan belli hezimetler. Maksat, Ruslar Kafkaslara, İngilizler de Süveyş?e yönelsinler de, Almanya hem Doğu hem de Batı cephesinde bir rahat nefes alsın. Ölenler nasıl olsa paşa çocuğu değil, Kadir?in tek amcasıyla iki eniştesi ve onların Müslim-gayri Müslim, asker-sivil tam beş milyon kardeşi / yurttaşı / kaderdaşı; bizler ise, atalarımız itibariyle -şu veya bu şekilde- aynı canilerin mağdurları / kurbanları.

BUGÜN Gazetesi gündeme getirdi, geçen hafta boyunca da işledi: 1992 sonunda TSK, Barzani ve Talabani güçleriyle birlikte harekat başlatır; üç bin PKK?lı Kuzey Irak?ta peşmergelere silahlarıyla birlikte teslim olur, bunların en az binbeşyüzü TSK yetkilileri gelip Türkiye?ye götürsünler diye Zeli kampında toplanır. Türkiye?den uzun süre ses seda çıkmaz; sonunda TSK kampı bombalar ve PKK?lıların çoğu ölürken sağ kalanlar da intihar bombacısı olarak Türkiye?ye döner.

Bu yoldaki başarının bir kanıtı da, Alevilerin önemli bir bölümünün?Diyanet İşleri?siz gerçek bir laiklik talep etmek yerine, ?dede?lerinin maaşa bağlanıp kendilerinin de?devlet kavmi?ne iyiden iyiye ilhak edilme projesini dahi kendi lehlerine bir adımmış gibi görebiliyor olmaları.

Vesayet ve kırmızı çizgiler

Devlet gözündeki muhasımlık, dolayısıyla da fiili muhataplık, PKK?ya, ?demokrasi?mizde ordu ne ise ona muadil bir statü sağlıyor: Hükümet üstü bir güç; yani?devlet politikası?nın sarsılmaz bekçisi olarak, alternatif politikalara kırmızı çizgiler dayatan vesayet mercii. DTP niye PKK?yla kendisi arasına mesafe koymuyor, niye PKK?dan bağımsız politik çizgiler güç kazanamıyor gibi soruların, bire bir cevabı da işte bu. Buradan çıkartacağımız sonuç ise, şu: Başta TSK, devlet bürokrasisi, kendi vesayetini sürdürebilmek için silahlı bir PKK?ya ölümüne muhtaç. Oysa yegane muhatabı olarak vatandaşını değil de açıktan veya örtülü olarak belirli bir parti, örgüt ve/ya hareketi alan bir devlet, ister istemez kolektif/grupsal haklar üzerinden pazarlık yapan, böylesi haklar da tanıyabilecek/tanıyan bir devlete dönüşmüş olur ki, bu da cumhuriyetin en vazgeçilmez ilkesi durumundaki tek hukukluluk/hukuksal birlik ilkesinin dışına düşmek demektir.

güzel yazı

Böyle bir inşanın ideolojik alt-yapısı ise, bunu Aydınlanmacılığın pozitivist bir yorumunda arayanları/bulduğunu sananları her ne kadar düş kırıklığına uğratacak olsa da, aslında sadece iki sloganla özetlenebilecek kadar kaba ve her türlü keyfiliğe cevaz veren bir ilkelliktedir: ?Biz bize benzeriz? ve?Türk?ün Türk?ten başka dostu yoktur?. Son?Büyük Felaket? bildirisinin ardından ortaya çıkan gelişmelerde?senin soyunda Ermeni var? diyenle?vallahi billahi öyle bir şey yok? diyen arasındaki zahiri karşıtlığın, Ogün Samast ortak paydası üzerinden ne denli bir özdeşliğe tekabül ettiğini gözlemleyebildiğimiz ölçüde, Osmanlı bürokrasisinin ve onun varislerinin bir?devlet kavmi? yaratma konusunda hiç de başarısız olmadıklarını söyleyebiliriz.

Artık şunlar öğretilmeli çocuklarımıza: I. Dünya Savaşı?nda müttefiklerimiz yenildiği için yenik sayılmamıştık. Tam tersine, kafasına fes giydirip Deniz Kuvvetleri Komutanı yaptığı Alman amiraline Rus kıyılarını savaş bile ilan etmeden bombalatıp, 20. yy?ın belki de ilk korsan-devleti olarak girdiği savaşta Genelkurmay Başkanı?ndan Çanakkale?de Mustafa Kemal?inkine kadar yüksek komutanlarının hemen hepsi Alman bir ordu.

Prof. Dr. Gazi Üniversitesi Öğretim Üyesi

?Biz bize benzeriz?

Türkiye?nin bütün sorunu kendi içinden kaynaklanıyor. Dolayısıyla, yine ancak ülke içinden, yani burada ve?biz?im tarafımızdan çözülebilir; yeter ki söz konusu?biz?i gerek dağdaki, gerekse düzdeki PKK?yı muhasım bir güç değil, illegal de olsa bir Türkiye örgütü olarak kuşatan bir varlık şeklinde tanımlayalım. Böylesi bir tanımlamanın önündeki en büyük engel ise, her ne kadar?Atatürk?ne mutlu Türk olana? değil, ?ne mutlu Türküm diyene? dedi? diyerek tevil edilmeye çalışılsa da, 1923?te ilan edilen Cumhuriyetin?tek soy/mezhep?li millet/ulus anlayışıdır.

Ismarlama bir?devlet kavmi? olarak?BİZ?