kardeşim bende memurluk yapıyorum ve işimi hiç ama hiç sevmiyorum. bırakıp ticarte atılasım var. seninle iletişime geçsek belki birbirimize yardımcı olabiliriz. hiç olmazsa beni anlayan biriyle fikir paylaşmak herşeyden önce daha mutlu ve huzurlu olmama neden olcak sanırım.

Arkadaşlar iyi akşamlar öncelikle, bu konuyu ağustos ayından beridir düşünüyorum. Belki de bu düşüncemde yaptığımız işler gereği esnafla içiçe olmamın rolü de vardır bilemiyorum ama bildiğim birşey varsa o da yaptığım işten zevk almamamdır.

Birak gitsin

Bu sene tekrar üniversite sınavına girip yapacağım işle alakalı bir önlisans programını bitirmek istiyorum. Sonuçta 2 yıl çok da uzun bir süre değil ve kazanırsam şayet belki bazı dersleri de saydırabilirim diye düşünüyorum. Bu hayata birkez geliyoruz ve nasıl mutlu olursak öyle yaşamalıyız diye düşünüyorum ama işte diğer yanım hep kocaman bir AMA diyor. Benim yazdıklarımla paralellik gösteren ekşi sözlükteki (https://eksisozluk.com/entry/47343358) bu arkadaşın yazısını da okuduktan sonra kafamdaki plana daha da inandım. Ama dediğim gibi bir yanım halen aileden atadan dededen gelen, garanticilik genleri yüzünden bana geri adım attırıyor. Bu konu hakkında değerli düşünceleriniz benim için çok önemli.

ve bu arada merak ettim çok uzun zaman önce yazılmış bir yazı acaba memurluğu bıraktın mı? ne yaptın

Kamuya atanırken mühendislik yapacağımı zannederek büyük bir istekle atanmıştım, ama şu an evrak memurluğundan başka bir iş yapmıyorum. Gelen insanlara bilgi verip, gazlarını alıp gönderiyorum . Bu işin geleceğini düşündüğüm vakit, şu an yaşımız genç olduğundan bazı şeyleri zorlanmadan yapabiliyoruz ama 45-50 yaşında bu işleri yaptığımı hiç ama hiç düşünemiyorum. Memleketimde çalışıyorum evlendim ve eşimde aynı memleketten, güzel bir düzenim var Allah'ıma bin şükür. Bunu neden belirttim; belki içinizden bazı arkadaşlar ee o zaman müdür olursun o yaşa geldiğinde... gibilerinden birşeyler diyor gibime geldi.

nasıl mutlu olacaksan öyle davran..

Şimdiki çalıştığım yerde iş yoğunluğu oldukça fazla. Mesai saatlerinin her anında, hatta bazen mesai dışında da işe kafa yormak gerektiği için mutsuzluğu düşünecek durumda bile değilim. Aylar, yıllar birbirini kovalıyor. Hasta olduğum halde iş yoğunluğu yüzünden tedaviye vakit ayırabilecek durumda değilim. Henüz yolun başında olanlara naçizane birkaç öneride bulunabilirim; 1-Maddi imkanları iyiyse ve ekonomik açıdan ayakları üzerinde durabilecek durumdaysalar, memurlukla hiç ömür çürütmesinler. 2-Memurluk yapmaları gerekiyorsa da, iş yükünün az olduğu bir kurumu özellikle tercih etsinler...

Birçoğumuz paraya ihtiyaç olduğu halde memurluğu bırakmak istiyor lakin insanlar ne der kısmı varya insanı kanser eder yeminle

Kurumda yükselip müdür, daire başkanı olmak gibi bir amacım da yok, çünkü bu durumda Ankara'da görev yapmak gerekiyor ve ben Ankara'dan da nefret ediyorum. Bu kurumda müdür olmak da çok sıkıntılı, sizde biliyorsunuz siyaset baskısı vsvs.. 4 yıldan beri çalıştığım kurumum sayesinde arabamı aldım, evlendim, güzel bir çevre edindim ama artık bu kurumun beni boğduğunu hissediyorum. Sabah 8 akşam 5 olan katı mesai saatlerinden, 5 dk bile geç kaldığımız vakit, ödevi yapmadığım zaman lkokuldaki öğretmenimden korktuğum gibi müdürden korkmaktan bıktım. Yaptığımız işlerin görünmeyip ufak detaylara takılan, mühendislik okuyup mühendislik görüşüne sahip olmayan amirlerin altında çalışmaktan bıktım.

İleride yeterli sermayem olursa muhtemelen ticarete atılacağım. Ticaretin içimde uhde kalmasına izin vermeyeceğim inşallah. Hayat, riskleri göze almayı gerektirir.

Yazı çok uzun okumaya üşendim ama günün birinde memurluğu bırakıp bende ucundan köşesinden ticarete atılmayı hayal ediyom hep amma velakin her geçen gün azalıyo bu mevzuudaki şevkim...

Bu arada beni sakın yanlış anlamayın şükretmeyi bilen bir insanım, gözüm daha fazlasında değil, o kadar insan memur olmaya çalışırken adamın derdine bak falan demeyin, memur olunca dertler bitmiyor inanın ..

memurluk bir prangadır kurtulmak çok zordur.

hukuk bitirip memurluk yapmayı tercih eden biri olarak akıl veremem ama ben halimden memnunum

30 kere okudunuz ve hiçbir yorum yapmadınız.. Hiç mi diyecek bir sözünüz yok, bu kadar mı aciz bir durumdayım

Bende önce kendini garantiye alacaksın sonra istifa edeceksin. Memur olmayıp da geçinen milyonlarca insan var. Ama biz garanticilik çizgisi üzerinde yürüdüğümüzden dolayı bir türlü memurluğu bırakamıyoruz. Alım gücü yıllardır neredeyse hiç değişmeyen bir memurluk yapıyorum. Ve hep aynı şey. Arkadaşın dediği gibi ödevini yapmayan öğrencinin öğretmen karşısındaki psikolojisi gibi müdür karşısında hep o psikolojide oluyorsunuz. Çok çalıştığınızda maaşınız artmıyor ve kimsenin umrunda da olmuyorsunuz. Az çalıştığınızda maaşınız azalmıyor ama vicdanen rahatsız oluyorsunuz ve amiriniz size ters tepebiliyor. Bir de memurluğu sevmeyince birilerinin çok zoruna gidiyor. Memur olmuşta beğenmiyor. Ba ba ba ba memur olamayan milyonlarca insan varmış bilmem ne. Şu soruyu kimse sormuyor: mutlumusun? Ha bir de yıllarca okuyup başarılardan başarılara koşup ondan sonra hiç alakası olmayan bir memurlukta çalışmak zorunda olma durumu var. Atanana kadar geçen sürede 20 yıllık eğitim hayatım var ve şu an yaptığım işle eğitim hayatımın hiç bir alakası yok. O zaman niye çalışıyorsun bırak o işi, milyonlarca çalışmak isteyen insan var diyor sanki birileri. Derler onlar, hep derler... Ya mutlu olmadıklarından ya da mutlu olacaklarını sandıklarından.

Ben zamanında istifa ettim memurluktan. Hiçbir sermayem yoktu. Bir süre sonra etrafımdaki insanlar benden uzaklaşmaya başladılar. Çünkü memurken, bulunduğum konum ve sahip olduğum imkanlar bakımından birçoğunun menfaatlerine cevap verebiliyordum. Bu gerçeği istifa ettikten sonra anladım. Memurken her an yaşadığım mutsuzluk istifadan sonra da devam etti. En önemlisi de ekonomik olarak aileme bağımlı hale gelmeye başladım. Bu durum oldukça rahatsız ediciydi. Tüm enerjimle tekrar sınavlara hazırlandım. Kamuya öncekinden daha iyi bir konuma atanarak dönüş yaptım. İstifa ettiğim zaman benden uzaklaşmaya başlayan insanlar, yine etrafımda pervane olmaya başladılar. Tabi yapım gereği karşımdakilerin hatalarını kolay kolay sineye çeken biri değilim. O yüzden her birine bir mazeret uydurup aradaki bağları tamamen kopardım. Bazıları bu durumu kabullenmekte çok zorlandılar. Aradan geçen uzun zamana rağmen hala bana ulaşmaya çalışanlar var. Fakat onlar da bu gerçeğe zamanla alışacaklar. Neyseki etrafımda sayıları az da olsa, artık samimiyetine gerçekten inandığım insanlar var. İstifanın tek kazanımı bu oldu benim açımdan.