Üzerinde turuncu bir tişört var diye laf yemiş.

Ve kendimizi arabaya atıyoruz.

Şaşırıyor, "Ne yapacağız yani?" diyor.

Olmadı.

Nihat Odabaşı?nın fotoğraflardan sonra posta kutuma düşen mesajlardan biriydi: "Soyunmakta ne var, kolaysa örtün güzelim! Örtün de, bu ülkedeki baskıyı, zulmü gör..."

İş, kapanmaya gelince bir hayli zorlandık! Ne giyeceğiz, nasıl yapacağız, nasıl örtüneceğiz, kural nedir, ne yaparsan komik olursun, ne yaparsan ciddiye alınırsın... Bilmiyoruz.

İşte Demet, burada...

Deniz Seki?ye iletilmesi için bir mektup vermek istiyor.

"Önemi yok" diyorum, "Ayşe yarın gelip kapıcıdan alır..."

Duy, duyabilirsen... Ben kendimi uçakta gibi hissettim. Hani basınç değişince kulakların tıkanır ya, o hesap...

Bir ara aklıma düşüyor, "Yoksa bunlar bizimle dalga mı geçiyorlar?" diyorum, anladılar da numara mı yapıyorlar...

ayşe arman dünyayı yeni öğrenen yeni doğmuş bir bebek gibi davranmaktan ne anlıyor biri bana anlatsın...

Üzerinde bir tişört, bir bermuda, ayağında parmaktan geçme terlikler, Teşvikiye Palas?ın önünde birini bekliyor, yoldan gelip geçenlere bakıyor, bizi de tepeden aşağıya şöyle bir süzüyor. Ona doğru yürümeye başlayınca, yüzünde rahatsız bir ifade görüyorum.

Tüm bunları, alkolsüz kokteyl içerken düşündük.

Herkes cüppeli, sarıklı, sakallı...

Gözlükler deniyoruz, esnafın biri "Bunlar manken!" diyor, ay bir mutlu oluyoruz, yaşasın sonunda biri bizi beğendi, baktı ilgilendi...

İsmail Ağa Caddesi?nde mini etekli NİŞANTAŞI?NDA TÜRBANLI

"Tiroid" diyor, "Telefonu kaç? Bir arayayım" diyorum, "Bilmiyorum ki" diyor. "İnsan bu kadar yakını olan birinin telefonunu bilmez mi?" diyorum.

ceviz!

Neden?

"Gördün mü" diyor, "Mahvolduk!"

Normal tesettür var tamam ama, bunun bir de lüksü var.

Bence şöyle görünüyoruz, "Brasserie?de hep oturmak istemişler ama hiçbir zaman cesaret edememişler, bugün başarmışlar, kırmayalım, onlar da bizim insanımız. Kucaklayalım. Hem zaten asıl müşterimiz Güney?de tatilde, İstanbul da biraz boş, ne olur yani gelseler..."

iki günlük heyecan yaşamak istemiş sayın arman.. yaşadıklarını, hissettiklerini objektif anlatabileceğini düşünmüyorum.. tesettürlüleri zavallı, kamplumbağa vs vs gibi nitelendirmeleriyle maruz kalmayı planladığı mahalle basıkısının alasını kendi yazısında yaptığını anlayamayacak kalitede bir yazardan kapsamlı ve iyi bir analiz beklenmesi abest olur...

YOK SOYUNMUŞ, TÜRBAN GİYMİŞ... faso fiso bunlar... zerre umrumda değil... Bir gavur İslam inancını ınceleyecek soyuncak ortuncek ben de onu dikkate alcam ha...

Biri bir şey söylediğinde, elimle kulağımı dışarı çıkarma ihtiyacı hissediyorum. Cep telefonunu da bonenin içine sokmaya çalışıyorum.

"Sizin rezervasyonunuz akşam üzerineymiş, şimdi geç oldu, artık gece kulübü. Giremezsiniz" diyorlar.

Gözü karayım.

Bir an çıplakmışız gibi bir duyguya kapılıyoruz çünkü öyle bakıyorlar.

Ama yani olabilecek en kibar biçimde, gece kulübüne giremeyeceğimizi söylemeye çalışıyorlar.

"Haldun Bey, benim Ayşe" diyorum.

MÜSLÜMAN DEĞİL YANI... GAYRI MUSLIM... Osmanlı tabırıyle gavur...

Kim ne derse desin...

Bİ YAZISINDA okumuştum... TANRI İNANCI VAR AMA PEYGAMBERLİK DİN İNANCI YOK.. kendıne göre bi inanç belirlemiş...

Neyse ne, olan bu...

İmdadımıza, Tekbir yetişiyor.

Ayşe Arman türban takıp İstanbul'da dolaştı..

Şimdi istikamet Ortaköy House Cafe...

Her zaman oturduğun yere oturuyorsun.

Ama aldım.

Dükkanın sahibi, bir tuhaflık olduğunu fark ediyor, "Yeni mi kapandınız?" diye soruyor.

Parayı ödemek için içeri Selo?nun yanına gidiyorum.

Demet, evden bir pardösü getiriyor, jean üzerine giyiyor, belini de sıkıyor, kafaya da bir eşarp, aman Allah?ım Fransız gibi oluyor.

En büyük nedeni de ayağımızdaki topuklular.

Leman ve iğneler yok...

Bir enerjim vardı, hayat akardı içimden, geçerdi, hissederdiniz, hissederdim.

Ama yine de mahalle baskısı yok.

Bekleyin bizi sokaklar geliyoruz...

Acayip bir duygu.

Gazeteci olduğum, beni tanıdıkları için değil, evvel eski bakarlardı.

Hele, sakallı cüppeli bir adam "Pislikten başka bir şey değilsiniz!" deyince...

"Tamam o zaman."

Minibüsle sahil boyu gidiyoruz, otobüsle geri geliyoruz. Neşelenmek için çiçek alıyoruz, kağıt helvalı dondurma alıyoruz, kalabalıkla birlikte meydanda oturuyoruz, gelen geçeni izliyoruz. Bir ara bir ayakkabıcı takılıyor gözüme, ayakkabımı boyatıyorum. Ayakkabıcıyla sohbet ediyorum.

Ortada da meşhur İsmail Ağa Camii.

O mahalle, bu mahalle, hepimiz beğenilmek isteyen kadınlarız aslında...

Yine problem yok. Biraz hüzünlü bakışlar var, o kadar. Bir müdahale, bir aşağılama? Asla. Bir ara bana power pilates yaptıran hocam Hakan?ı görüyorum. Şöyle bir bakıyor suratıma, tanımıyor. Alıştım, birkaç tane daha tanıdıkla karşılaşıyorum, herkes kös bakıp geçiyor.

"Demezsen yarın yine gelecekler, ne b. k yiyeceğiz?"

Üzerimdeki her şey fazla geliyor.

Bana diyor ki, "Kapıcıya bırakmıştım mektubu, aksilik işte, kapıcı da gezmeye gitmiş, buraya kadar boşuna geldiniz, üzgünüm..."

Tamam, belli ki mutaassıp insanlar yaşıyor, tek tük askılı ya da kolsuz elbiseli kadın var.

Personel çok kibar. Çok anlayışlı.

12 Temmuz 2009 11:32 Düzenle Sil

Sonra Der Die Das?a uğruyoruz.

Nihat, benim Nihat, "Michael Jackson anısına siyah ve beyaz giyinmiş iki kadın geldi" diye espri yapmış.

Demet?le göz göze geliyoruz, adımlarımızı hızlandırıyoruz.

Girişteki paniği görmeniz lazım... Koca koca adamlar bizi görünce ne yapacaklarını şaşırıyorlar. Gülmemek için kendimizi zor tutuyoruz.

Şimdi kendimizi daha bir kadın gibi hissediyoruz.

İşte Haldun Dormen en şeker haliyle karşımda...

Dezavantajı o kadar fazla ki, avantajından söz edilemez bile...

"Nasıl yani!" diyor.

Merak ettiğimiz bir şey daha var.

ayşe arman tam bır su perısı yaa

Barbie bebeklerini tahrik edici bulanlar işte onlar...

"Oğlum diyemem... Ayrımcılık bu..."

O nasıl tepkiyle karşılanıyor acaba?

Ne kadar yaratıcılar!

Derken soluğu Akaretler?deki W Otel?de alıyoruz.

Birilerinin bağırıp, çağırması lazımdı...

Orada Demet?le kara kara düşünüyoruz... Hiç beklediğimiz gibi çıkmadı...

Çünkü merak ettim.

Önce, spor takılmaya karar veriyoruz. Ben pantolon üzerine tunik gibi bir şey giyiyorum, Demet etek-ceket. Ama asıl değişimi, kafamız kapanınca yaşıyoruz.

Leman?ın sözleri kulağımda o esnada, "Seni okuyan bir sürü türbanlı var, hepsiyle aranı bozacaksın. Sakın bütün hissettiklerini yazma" demişti.

Fatih?te dolaşırken tanıştığımız çok şeker tesettürlü bir arkadaşımız var, bize diyor ki "Yürürsünüz, Allah?ın izniyle yürürsünüz... Bir arkadaşımızı tokatlayarak sersem ettiler... Siz hiç durmayın, hızlı adımlarla caddeyi baştan başa yürüyün. Bir şey olursa koşabilirsiniz değil mi?"

"Hadi" diyor Demet, "Karşıya, alkolsüz kokteyller içmeye, hafiflemeye..."

Hiçbir şey olmuyor. Yeryüzünde kimsenin umurumda değiliz. Bir bakış fırlatıp hayatlarına devam ediyorlar.

Size ne kadar eğlendiğimizi anlatamam.

Kılık kıyafetimiz hiç sorun olmuyor.

ne el uzatacaz, sizin olsun:))

Mısır alıp, motora biniyoruz.

Şöyle bir gözlemimiz oldu; zenginlik, genel olarak insanların sinirine dokunuyor, daha önceki kıyafetleri giydiğimizde bize şefkatle bakanlar, şimdi kaşlarını kaldırıyorlar..

Hayatımda böyle bir şey görmedim. Aklımdan çıkmıyor.

Ben fosforlu yeşil bir el feneri gibiyim.

Bakın, bozulmak, darılmak yok... Ne hissediyorsam yazacağım... Amacım, kimseyi yargılamak değil... Ama size yalan söylemek istemiyorum, lafı kıvırmak da...

"Gidin, defolun, sizi istemiyoruz" demesi...

"Başımızı örteceğiz, sokaklara çıkıp dolaşacağız. Tabii ki, türbanlıların gerçek ruh halini anlayabilmemiz mümkün değil. Zaten bizim iddiamız da, ?karşı mahallenin kadınlarını anladık? olmayacak. Biz sadece şeklen de olsa, neler hissettik, nelerle karşılaştık, onu anlatacağız..."

İsmail Ağa Caddesi?ne gelince...

Aman Allah?ım bu kadar mı değiştim?

Kızlar da yaramaz, anneleri de!

Demek ki, saç deyip geçmemek gerekiyor, bir bildikleri var ki kadınların kapanmasını istiyorlar, çünkü saç kapanınca, insanın yüzünün anlattığı şey azalıyor, kaba hatları çıkıyor, burnu öne fırlıyor...

Bizim yediğimiz lafın, haddi hesabı yok.

Bir top kumaşa dönüyorlar. Kendilerini bir şekilde göstermek istiyorlar.

Her tarafım terliyor, şıpır şıpır, sırtım, gıdım, ensem, şakaklarım...

Sonra hızımızı alamıyoruz, kendimizi başka semtlere atıyoruz. Vapurla şöyle bir Üsküdar yapsak nasıl olur?

O şimdi yok. Ben sanki matlaştım.

"Tanışmış mıydık?" diyor.

baya yakısmıs türban bide namaza baslasa çok ciks olurdu

Reina?ya girmek için kendimize isim uyduruyoruz:

Doğru ya doğru, Nişantaşılılardan bir tepki bekliyoruz, "Hooop!" filan desinler ya da kötü bakışlar fırlatsınlar...

İşte hazırız!

ayşeye uzanan eller kırılsın

Yolun başında, tek tük görüyorsun, sonra çoğalıyorlar, birden her taraftan siyah çarşaflı kadınlar çıkıyor. Ve arkalarından gelen cüppeli adamlar...

Maruz kaldığımız ilk şey, ses kaybı.

ne yaptığını ve yapacağını bilmeyen amacı reklam olmak ayşe arman adını duyurmak isteyen bi yazar

AYŞE KARŞI MAHALLEDE

Kızım ile kızı kanka: Alya ve Lila.

Ne bileyim İzmir?e gidelim, Kordon?da çarşafla dolaşalım...

Ve sizi temin ederim en büyük yalan "Türban göze vurgu yapıyor, gözün güzelliğini ortaya çıkarıyor..."

bu kadın müsveddesine birşey diyemiyorum. türbanda hiç yakışmamış yüzüne. nekadar çirkin biri olduğu ortaya çıkmış. boyanınca birşeye benziyor ancak.

Her zamanki gibi büyük Adaçayı istiyorsun.

Aaaaaa, şurada dikilen Ferzan Özpetek değil mi?

E bir şeyle avutacaklar kadınları!

belki hidayete erer...:))

Yanında duruyorum ve "Beni tanımadın mı?" diyorum.

"Biz alışığız" diyoruz, "Dubai?de gidiyoruz kulüplere... Diet kola içiyoruz..."

Şurası kesin ki, hem çok eğlenecek hem de çok şey öğrenecektim.

Oysa, her şey aynı...

Öyle bir baskı, sıkışıklık, rahatsızlık...

Demet, sarılar içinde.

Ama başladığımız işi bitirmek gerek.

"Tamam" diyor, "Ben varım..."

O sırada "Yarın akşam 7?de gelelim o zaman" diyorum ben.

Korkuyorum, ödüm patlıyor.

Servis iyi ve hızlı...

pehh... bir de doğan medya gülü... o da parantez içinde...

Türbanlılar bu kadar direkt, doğrudan davranmıyor galiba, daha çekingenler, bizim gibi erkeklerin üzerine üzerine yürümüyorlar.

Kadınlar çarşaflı...

Kafamızı açarsak yeniden nasıl bağlayacağız?

Her zamanki Bebek Kahve?ydi.

Bir de Reina?yı deneyelim...

Köşebaşı Dubai?de açıldı, pek sevdiğimiz bir lokanta, tatil için İstanbul?a gelince, o sevdiğimiz lokantanın denize nazır şubesinde kebap yemek istiyoruz.

Kem küm edip geçiştiriyoruz.

Ortaköy acayip kalabalık...

Acıyarak, şefkatle...

darısı tüm laiklerin basına :))

Fatihliler için bile marjinal bir yer.

ne yakısmıs be şırpıntıya :))

İçine atla o kadar güzel, o kadar serin...

Boğaz?ın rüzgárı, saçlarımızda gezinemiyor diye hüzünleniyoruz. Üsküdar?da, kalabalıklarda kayboluyoruz.

Pakistan gibiydi.

"Yoo biz şimdi de yeriz, önemi yok" diyoruz.

"Yok yok, Ayşe zahmet etmesin" diyor, "Alya var, işi gücü var..."

yakışır ayşemeeee:))))))))1 kişi 1 kişidir.

Görevlilerin hali o kadar perişandı ki daha fazla zorlamayalım diyoruz. Arabaya biniyoruz ve karnımız ağrıyıncaya kadar gülüyoruz.

Reina?nın kapısında dikiliyoruz.

Sıra Beymen Brasserie?de.

"Madem bizim mahallede türbanlı dolaştık... Bir de karşı mahallede mini etekle dolaşalım... Bakalım ne olacak?"

Hálá tık yok.

Şimdiye kadar hep "Nasıl açılacağız?" diye düşünmüşüz.

"Aaa çok geçmiş olsun ne ameliyatı?"

"Ne demek!" diyor. "Eskiden olsa bu muhitte yadırganabilirdiniz ama artık alıştılar. Ayrıca bunda yadırganacak ne var, benim ailem de sizin gibi kapalı. Ben ve arkadaşlarım, biz herkese aynı muameleyi yapıyoruz. Hepimiz müşterilerimizsiniz. Her zaman gelebilirsiniz..."

Tepkileri görmek istiyoruz.

Fatih genelinde hiçbir şey olmuyor.

Çünkü Fatih?teyiz. Üstelik mini etekliyiz. Kimseyi rahatsız ya da huzursuz etmek istemiyoruz, tahrik etmek için de uğraşmıyoruz, nasıl bizim mahallede tesettürle dolaştıysak, nasıl İzmir?de çarşafa girdiysek, Fatih?te de mini etekle dolaşır mıyız, nasıl dolaşırız, onu merak ediyoruz.

YARIN HÜRRİYET?TE

"Ne işiniz var burada" ya da "Para el değiştirdi, artık bunların parası var" gibisinden.

Laf yok, hakaret yok.

"Ne demek tanışmış mıydık!"

İnanmayacaksınız ama kayınpederim benimle konuştuğunun farkında değil!

ayşe arman ile ilgili yapılmıs en güzel yorum :)

Demet, pembe bir eşarp seçiyor kendine, ben mavi...

"Çarşaflılarsa unutun, giremezler!"

Fatima Abbas ve Rana Ebubekir...

Ama azimliyiz, öğreniyoruz.

"Benim ben!" diyorum, "Ayşe..."

Demediler...

Bu da çok anlaşılır, çok insani...

Bir de alkollü içseydik!

Oraya girmeye çalışalım...

Kimse, benimle göz göze gelmek istemiyor. Yokum sanki.

Uzaktan bizi izleyen fotoğrafçı arkadaşımız Levent bile tırsmış durumda.

Rezervasyon tamam. Gazeteden bizim için yapıyorlar. Fakat bir ültimatom var:

Ama yargılayarak değil...

haşemada giymiş...

"Abi bunlar Dubaili, orası acayip bir yer, sen direkt de ki, İstanbul?da türbanlılar giremiyor böyle yerlere..."

Uzun uzun Louis Vuitton?un önünde dikiliyoruz, vitrine bakıyoruz.

House Cafe?de latte?mizi içiyoruz.

Cama yansıyan görüntümüze bakıyorum ve "Bu, ben miyim?" diye şaşırıyorum.

Haşemayla yüzelim...

Kaymasın diye. İşte o bone, kulakları kapatıyor. Bir de tepesine türban... Etti mi sana iki kat...

Her yer bize benzeyen insan dolu.

Brasserie, Nişantaşı?nın sembolü...

Hem "eski manken" demedi...

Şimdi bu lafları siz duysanız ne yaparsınız? Korkmaz mısınız?

Pislikten başka bir şey değilsiniz!

kızım sen git o aletle haşır neşir ol...

Bir başka deyişle "abiye tesettür".

Bir sürü şeye balıklama atlarım. Benim tehlike çanlarım bir türlü çalmaz.

Byeeee İsmail Ağa Caddesi!

Şaşırtıcı bir tespit, eskiden yolda yürürken insanlar bana bakardı.

Farklı olan tek şey, kafandaki türban...

Algıda seçicilik bu olsa gerek, bir eşarpçı görüyoruz, güzelleşebilmek için tek şansımızın farklı renkte eşarp takmak olduğunu biliyoruz, dükkanın sahibi çok kibar, "İçeride oğlum var, söyleyeyim çıksın, siz deneyin eşarpları" diyor...

Hayat boyu ayrışmaya, farklı olmaya çalışmışım. O da şimdi yok.

Biz, iki kadın, çok eğleniyoruz.

Aralarında konuşuyorlar, "Abi giremez bunlar, içeride isyan çıkar, baksana tamamen kapalılar, olmaz... Söyle... Bir şey uydur!"

Benim kolumda çakma bir Louis Vuitton var, "karşı mahalle"nin bir kısmı da çok meraklı hem marka çantaya, hem da eşarba... Longchamp, Hermes, Dior tercih ettikleri markalar... Ama en çok Burberrys eşarp seviyorlar...

Bedenim bile sanki benim değil.

Normal bir semt.

Dubailiyiz ya güya, İngilizce konuşuyoruz, "Ama rezervasyonumuz vardı" diyoruz, defterden adımızı bulmak için uğraşıyoruz.

Bütün toplu taşıma araçlarına binecektim.

Aklımda bunlar, Abdi İpekçi?yi boydan boya yürüyoruz, Beymen?in yanından arka caddeye geçiyoruz...

Varız ama yokuz.

Gece Reina'nın kapısını zorladı. İstanbul yetmedi İzmir'e gitti. Alsancak'ta yürüdü, Kordon'da çarşafa girdi. Ege'de karşı mahallenin tatil köylerini gezdi. Haşema giyip yüzdü. Türbanla vapura, uçağa, minibüse bindi. Mahalle baskısını ölçtü. Hissettiklerini yazdı. Sonra da mini etekle Fatih İsmailağa Caddesi'nde dolaştı. Yazı dizisi de yarın Hürriyet'in pazar ekinde yayınlanacak

Muhtemelen ondan alışveriş yapalım diye ama olsun hoşumuza gidiyor.

Abi, bu ayrımcılık ne b. k yiyeceğiz?

"Yok yok deniyor, misafirlerimiz modern tesettürlü."

"Duyamıyorum seni Demet!"

Al sana mahalle baskısı!

İnsan, tek başına eğlenemiyor!

Bari elden alayım...

Bize biraz tuhaf bakıyorlar ama içimdeki tehlike çanları çalmıyor.

tövbe edip, hamama gitmiş mi?

Önümüze bakarak yürüyoruz.

Demet?e "İstanbul?da benimle birlikte birkaç gün İslami hayat tarzına uygun takılır mısın?" diyorum.

Fatih?te minik etekle dolaşma fikri de o anda ortaya çıktı...

O herkesin diline düşmüş, milleti de birbirine düşürmüş "bez parçası"nı kafama bağlayıp, şehri İstanbul?da bir o semte, bir bu semte gidecektim.

"Özcan nerede?" diyorum.

hatta üstüne para verelim:)

Tesettür giyimin önde gelen markalarından. Çok yardımcı oluyorlar, kıyafet yolluyorlar.

Direkt içeri giriyoruz, bara çıkıyoruz, hiç sorun olmuyor.

Başını örtmüşken birde üniversitye gitseymiş başı kapalı! Birde orda yaşadıklarını kaleme alsaimişya!

Tabii alışmamış başta, türban adam gibi durmuyor, rüzgár yüzünden bazen saçma sapan hallere giriyor. Birbirimizin örtüsünü kolluyoruz.

Ortaköy Four Seasons?da limonata içiyoruz... Herkes güler yüzlü...

Biri gerekiyor, bir arkadaş.

Benim onunla bir hukukum, bir arkadaşlığım var. Gözlerini, yüzümde gezdiriyor, tanıdık bir şey arıyor; bulamıyor. Deli mi ne, gerçekten tanımıyor.

Almak istemiyorlar ama nasıl kıvıracaklarını bilmiyorlar. Bütün trafik durdu herkes bize bakıyor.

Türbanla İzmir'e gitti, mini etekle Fatih'te dolaştı

Parayı ödüyorum.

Hep "Bir şey olmaz!" derim. Dere tepe düz giderim.

"Bugünün en heyecan verici alkolsüz kokteyli ne?" diye soruyorum.

O yüzden zaten "karşı mahallenin kadınları" kafalarına renkli renkli baş örtüleri takıyorlar.

Mesajı atan kişinin herhalde aklına gelecek son şey, benim bu sözleri ciddiye almamdı.

Yooo, gerçekten tanımıyorlar.

Ama o kadar.

Bebek Kahve?ye gidiyorsun, bin yıllık Selo seni tanımıyor.

Müthiş ikililer.

röportajın tamamı

Gözümüze kalem-malem de çekiyoruz.

Mahalle baskısı yok.

"Yok" diyorum, "Olmadı. Bizimkilerin örtüsü bu kadar Avrupai değil. Başka bir çözüm bulmak lazım..."

Yaradana sığınıp, yürümeye başlıyoruz.

Ortaköy Meydanı?na yürüyoruz, hava da nasıl sıcak, pişiyorum.

Kebaba da çok meraklıyız.

Hüsrev Gerede?ye giriyoruz, kayınpederimin evine doğru yürüyoruz...

İşte her şey, bu kışkırtıcı mesajla başladı.

Daha zengin bir görüntümüz var, zavallı gibi durmuyoruz.

Leman, sağ olsun, kafamızı hediye paketi haline getiriyor, ilk iğne boynumuzun altına... Ötekiler çeşitli yerlere...

Demet siyahlara bürünüyor, ben beyazlara.

Caddeye dalıyoruz.

Abiye tesettür olayına da girdik

Nişantaşı Abdi İpekçi?de şöyle bir baştan aşağı yürümeye karar veriyoruz.

Hayatımda ilk defa "Yapmayalım, değmez!" diyorum.

zarfa değil mazrufa bak lafı ne kadar da doğruymuş..

"Hangi Ayşe?" oluyor.

Mahalle baskısı sıfır... Yandık... Bunun haber değeri yok... Ya da var mı?

"Ameliyat oldu."

Kafelere, barlara, gece kulüplerine girecektim.

11 Temmuz 2009 / 18:28Nihat Odabaşı'ya verdiği erotik fotoğraflarla günlerce medya gündemini meşgul eden Ayşe Arman yine polemik yaratacak bir olayla döndü. 'Önce soyundum, şimdi giyinip geliyorum' diyen Ayşe Arman tesettüre girdi.

Gidip en öne kuruluyoruz, salata ve diet kola söylüyoruz. Bakalım ne olacak? Bir iki masa biraz acayip bakıyor. Çok az bir küçümseme...

Bebek Kahve?deyiz

"Ablacığım" diyor, "Çok alkol var içeride... Neydi bunu İngilizcesi... Too much alcohol... Gelmez sana..."

Nihat Odabaşı, Aslı Altan, Deniz Akkaya, Mahmut Anlar, Ender Sanal, Murat Patavi bir ekip halinde oradalar.

Bir süreliğine, "karşı mahalle"ye geçecektim.

Ortaköy meydanına gidiyoruz, Levent arkamızda gölge gibi takip ediyor bizi. Bir süre kayıkların üzerinde oturuyoruz, geleni geçeni izliyoruz.

sağı solu belli olmayanlar ne zaman ne yapacakları belli olmaz, ve hiç bir zaman hiç bir konudada kimseyi inandıramazlar bu türler.

Şöyle ki, türbanın altına bir "bone" takılıyor.

Kim olduğumu söylüyorum, şaşkınlıktan küçük dilini yutuyor, "Hiçbir şekilde tanımadım" diyor, ekliyor "Ama ikinizin de beden dilinde bir tuhaflık var, tam kapalılar gibi değilsiniz. Sonradan kapanmış gibi duruyorsunuz. Kocasının baskısıyla filan..."

Selo, ona sürekli sorular soran türbanlı kıza sinir oluyor, numarayı veriyor ve "Hadi işim var hadi, hadiiiii..." diyor.

Bir ara garsona soruyoruz, "Çok rahat ettik burada, teşekkür ederiz!"

Bu halimizle bir sürü yere gidiyoruz.

Ama tanımamış!

Tanımıyor.

Bir Mohito geliyor ki...

Yanımda yürüyen Demet?le konuşabilmek için, kafamı çevirmem yetmiyor, tüm bedenimle dönmem gerekiyor, dünyayı 180 derece algılayamıyorum...

Dubailiyiz.

bi ara bi alet keşfetmişti bu kadın, sonra da demişri, sevgilimin yerini tutmuyor!

Şu anda da kafamı cendereye sokulmuş gibi hissediyorum.

Reina komedisi

Hayvan desenli olduğu için Versace tercih edilmiyormuş.

Sonra House Cafe, Beymen Brasserie, Allah ne verdiyse...

Haşema ile denize girince ne hissettik? Ege?deki tesettür tatil köylerini ve butik otelleri bir de bizden dinleyin... Kadınlara ait havuzda topless güneşlenen ve mayokini giyenler vardı. Sonra hepsi kıvrak Arapça şarkılarda göbek attı... Biz de olan biteni şaşkınlık içinde izledik. Kadından çok Ninja kaplumbağalara benziyorduk...

Olmaz demeyin oluyor...

Yanlış anlaşılmasın, kim ne isterse giysin ama orası Türkiye gibi değildi, İstanbul?da gördüğüm hiçbir yere benzemiyordu, zaman sanki gerçekten durmuştu.

Biz "Hop! Burası size uygun bir yer değil! İkileyin" türünden itici bir tepki bekliyorduk.

Boğaz?ın en güzel yerindeki kafeye girince, "Oh be" diyoruz, bir güzel bara kuruluyoruz. Her çeşit insan var içeride, kimse kafasını bile kaldırmıyor.

Sağlı sollu hacı yağı satan dükkanlar var, dini kitaplar, Kuran?lar, antika köstekler, tesettür kıyafetleri, aksesuvarlar...

Benim türbanla uyum sağlayabilmem mümkün değil. Bir kere yakıştıramıyorum kendime, olmuyor, aynada başka biri çıkıyor karşıma...