mütemadiyen bir boşluğa

MAVİ MAVİ ÖLÜYORUM!!!

Kuşlar geçiyor, derken

beni savunurken;

Kartpostalların hayata dönüşmesi

Önce hafiften bir rüzgar esiyor

seviyor - sevmiyor...

Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat...

ayrılık yüreğimi uyuşturuyor karıncalandırıyor nicedir.

Vedat Didari

İyi çocuklara, kahramanlara.

Ben aklımı yitirdim yüreğimi buldum.

işte o zaman yüreğinde ki güneşe çevirir yönünü

Taze kan gibi sıcak.

aydınlatır - ısıtır en derinlerde ki karanlıkları

Rüzğarın aşk şarkıları taşısın, şen gönüllere

Karşındakinin gördüğüdür rengin..

kavuşacaksın mutluluğa''

Ellerim buz gibi, ben harda kaldım.

Gözlerinden hükümlüyüm

Saatler hep huzuru vursun

yüzü gitgide suya dönüşen kadınım

Ben aklımı yitirdim yüreğimi buldum

Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim.

Bir meltem olacak rüzgarım dahi kalmadı benim.

bunca zamandır içimi ısıttığını

rica ederim, siz soğolun silüet:)

Yaşamı salt uğraş sananlardan

Bir avuç zaman için yaşamak dursun

Yüzü gitgide suya dönüşen kadınım

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,

benimle olduğunu bilmenin

Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.

Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum

.. ben...!

Sevdiğin kadardır ömrün..

Bir senfoni vardı kulağımda çalınan,

O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.

Tıkandığım o an,

İSTANBUL?U DİNLİYORUM

Kuşların başka pencerelerde ötsün,

Üşüyorum, kapama gözlerini...

Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar;

ve sana bunları söylemeden

her bir yaprağında umut verirken,

Ve kavuşmuş rüzgar onda, onda misale.

GEL ARTIK...!!!

Yitirmiş öpücükleri,

Dinmiş lodosların uğultusu içinde

Cumbalı odalarda inletir "Katibim" i...

Yaşamak güzel, yaşamak güzel, yaşamak

Bir yıldızca kayıp düşmek

Bir kuş çırpınıyor eteklerinde

Sevdiklerin kadar iyisin,

İnsanlara senden habersiz

İstanbul,

Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.

Yaşadığın kadar yakınsın sonuna; ne kadar yaşarsan yaşa,

yaban papatya!

Ard- arda kaç zemheri,

NAZIM HİKMET

Tarihin gözleri var, surlarda delik delik;

Sularda pul pul, toprakta tel tel

Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar,

Bir ben uyumadım,

Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet;

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler!

Anlattıkça kış vuruyor satırlarıma

Nasılda serttin başkalarına karşı

İstanbul'u dinliyorum.

ÖZLEDİM SENİ..

aksamları her isi bir kenara koyup

Fıldır fıldır oğlak dönencesi

Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa

Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sizi olmaktan çıkıp

Ağlar çekiliyor dalyanlarda

İşte öyleyim...

Saçlarına kan gülleri takayım,

Vatanım da vatanım...

Daha ne istersin benden,

CAN YÜCEL

çocuksu küskünlüğünü...

Git başka gönüllerde eyle sefa,

Şimdi bir özlemdir büyüyen içinde

Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,

Okyanusun en ıssız dalgasına

Güvercin dolu avlular

özde bıraktığı gülümseme...

Saçlarının zindanında geçiyor ömrüm

Beyoğlu tepinirken ağlar Karacaahmet...

Al yarısını, öbür yarısı bende kalsın

Belki de küskün renklere

ve kaç defa bulur gönül,

Değme bahar bana değme,

Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.

hazan mevsimide bir bahar

Başıboş bir esimin kollarına

Uzaklaşmak bu yorgun ve bezgin

seninle baş başa konuşmaları özlüyorum;

beynimi uyuşturuyor özlemin...

yine yüreğimde sonbahar

Karanlıktayım, katran gecelerdeyim

Gecesi sünbül kokan

Aşktı o! Değiştiren tüm gecelerimi

Zamanı çağlar öncesi

Bir iğne, bir iplik kaldık şu dünyada

Doğa ayaklanır, koşarak gelir yanıma

Hep böyle içinde uzak bir ışık mı yanar?

Ölüyorum kederimden

Bir Avuç Zaman

Yavaş yavaş sallanıyor

Seni anlatabilsem seni...

Dipsiz kuyulara.

Her Şey Sende Gizli

Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler...

Serin serin Kapalıçarsı

Gitmeni asla istemediğim halde

Bulutta şaha kalkmış Fatih'ten kalma kır at;

Yaşadıklarını kar sayma:

Sevdanın avlusunda volta atıyorum

bir diğerinde alır götürür umudu

paylaşımların için saol..:))

Bir demir nasıl paslanır, bir elma nasıl çürürse

Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği.

ve her bir yaprağı özel kılan

Kalbinin attığı kadar canlısın,

"sonbahar"

gözün alabildiğine uçsuz bucaksız bir ovada,

Hasretinle direniyorum yabancı bakışlara

Kanatların çırpındığı kadar hafif..

Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.

Köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme.

Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin?

Benzedik birbirine bakan iki aynaya

Ancak birbirleriyle bütünlenebilen..

Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi?

Ne gecem belli, ne gündüz

son demde, son papatya!

Elimi nereye koyacağımı şaşırdığım o an işte,

Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,

sevgiliye...

gönül eşini...!

Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim.

Namussuza, halden bilmeze,

Ölüyorum kederimden.

Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...

Şimdi bir özlem büyüyor içinde

Bir bu yana...

Bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni.

Bir gül olmalı

Servi, endamlı servi, ahirete perdelik...

özünde ki güneş ile...

Aşktı o! Beni durup yenileyen

BÜTÜN GÜN AYNALARI

NUH KENİŞ

Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,

''beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk

Kör bir noktada durup ardımıza baksak

Kadını keskin bıçak,

Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;

Dağ-tepe arıyorum deva.

İlle Istanbul'da bul!

Bir kadının suya değiyor ayakları

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;

Bakışlarında beni dinlendiren bir şey var;

hani kış mevsiminden önce kırlarda açan

Dönmemecesine akıp gitmek

BİR FOTOĞRAFA

Can Yücel

Seni bağırabilsem seni,

Geride kalan, ardından bakar gidenlerin.

Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından

Yokluğun,

sonbaharda daha değerlidir papatya

Unutulmaz sancısı kalır

Vurgunuyum bir hayırsızın

Uzaklarda, çok uzaklarda,

Kaç leylim bahar,

Aklımdan o kadar çok şey geçti ki takip edemedim.

Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.

Seni görmediğim günler

O manayı bul da bul!

Her nakışta o mana: Öleceğiz ne çare?..

Şimdi bana, geçen o zamanın

Seni anlatabilmek seni,

Bir o yana

özledim seni...

Oydu, dolu dizgin gidişime dur diyen

Sabahları seni okşayarak başlamaları

Yerin seni çektiği kadar ağırsın,

Yeşil istiyor yalnızca yeşil gözlerin

belkide baharda...

kaç defa yaşar bir ömür hazan mevsimini?

Bir sel gibi sızmak sessiz

Anlattıkça üşüyor, anlattıkça ısınıyor yüreğim.

yeni yeni anlıyorum

Yelkovanı kovalayan akrep gibi kaldım burada

galiba hazan mevsiminde bulunanlar

Bir yosma geçiyor kaldırımdan

Mavi bir dünyaya tanımadığın

asi - çılgın - havari

ve ne kadar yumuşak

?Önemli olan?zamana bırakmak? değil,

Bugün sardunyalarım da açmadı

dürüst olmayan... belkide... ol mayan...!

Akan yıldıza.

Seni anlatabilmek seni.

Bir umut verse bahtıma?yeter.

sevimli haşarılığını,

Oydu, duygulu yapan hoyrat ellerimi

Hala çığlıklar gelir Topkapı sarayından.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar...

Sensiz SOLUYORUM anlayacağın

İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim;

seni görmemek ve belki yıllar sonra

çok sık birlikte olmasak bile

Çözülüp dağılsak ve ömür desek buna

Bir Papatya!

Sende yoktum zaten ben, ben yine bende bittim...

Bakış açım belli oldu yine.

Hasretinden prangalar eskittim.

İçimdeki, dışımdaki saatleri kurdum

Oynak sular yalının alt katına misafir;

Payı yok, apansız inen akşamdan,

NECİP FAZIL KISAKÜREK

demek sana nede zor

Nefret ettiklerin kadar kötü..

Yapraklar, ağaçlarda;

AHMET ERHAN

daha sıkı sarılır insan bu zamanda

Bir pranga çözülsün yüreğinde

yüzünün yönü bazen grileşir ya

Fayda etmez şarkılar bana,

yüzü hep gökyüzüne bakan ve hep gülümseyen yaşama

Yeter bahar, yeter başka kapıya.

İstanbul benim canım;

bir çift kısık gözle kendini

Artıları, eksileri yitirsek de boyuna

Gittiğim eğer bensem, söyle bana kimden gittim?

Çiçeklerin açsın başka bahçelerde

Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır

anılar, an'lar...

Ellerim boşlukta, ben darda kaldım.

Ne renk olursa olsun kaşın gözün,

bembeyaz 'umut' yaprakları

Kalbinin vurusundan anlıyorum

yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek...

Düşün ki, senin bütün adlarını söylesem

yüreğinde ki saflık ve masumiyet kadar da

ilkbaharda değilde

ellerimin okşayışına bırakırken

Bir kibrit çöpüne varana.

Sucuların hiç durmayan çıngırakları

Kahpe yalana.

CANIM İSTANBUL

Dışarda gürül- gürül akan bir dünya...

?zamanla bırakmamak?tir..?

buna mecbur olduğunu görmek

Bir gün bütün aynaları kırarsam şaşırma

Teselliler hükümsüz

Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin...

Dert bende, dertler ben de

Bir zaman çalıvermek zamanlardan

Adını sayıklıyorum her adımda

Dağlara çarptım her esişimde.

bitti artık hepsi...

Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;

İstanbul...

HASRETİNDEN PRANGALAR ESKİTTİM

Bir şey düşüyor elinden yere

karsılaştığımızda

Bahar ne istersin benden,

Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.

Yaklaşmak hep adım adım

yaprak dökümü...!

Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından

Bir yaşamak var tüm sevincinde

Öleceğin günü bana önceden haber ver

oynaşmalarımızı,

Kararım yazıldı alnıma

Los kayıkhaneleriyle bir yalı

çılgın - asi - havari papatya

Başımda eski alemlerin sarhoşluğu

Yollara küfrettim her gidişinde.

''git artık'' demek

Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.

Çekiç sesleri geliyor doklardan

Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...

yürüyüşlerimizi,

Yaşamak en özgür biçimde

bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden...

sevgiye...

Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu

Cehennem misali bir yerdeyim

Ellerimde günah gibi YAŞAYAMADIKLARIM

Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum

Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları

Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar...

Doğanın buz tutan sessizliğinde

Gene bir cehennem var yastığımda,

Kaderin bilinmez yollarına

Şahadet parmağıdır göğe doğru minare;

yaşamı sevdiği kadar da isyankar yaşama...!

Türkçesi bülbül kokan,

Hastasıyım bir vefasızın

dalından düşen her yaprağa uzun dalışlar

Ve zehir - zıkkım cıgaram.

Karşımdasın işte...

Demiştim sana hatırlarsan:

Bir gülüşü serilse ufkuma,

Müebbet yedim