azen?Bazen, dünya sana sırtını döner. Yoksundur sanki?Öyle hissedersin. Etrafında insanlar öyle bir hayal gibi?Ha varlar ha yok?Bir yapraksın sonbaharda ağacın dalına tutunmaya çalışan.. Ne kalasın var ağaçta, ne düşesin?Öyle bir araftasın işte. Bir düzenin parçasısın?Bir zincirin halkası?Çektikçe mıh gibi kalakalan. Sıkıntılardan beslenen ruhun?Sallanır bir o yana bir bu yana? Evladının gözünün bebeğinde prangalanırsın hayata?Kendin gibi birilerini bulmaya çalışmakla geçer hayat?Bulabildiklerini kaybetmemeye çalışmakla?İnanç?Yüreğini avuçlamış sımsıkı?Bu ev benim diyorsun?Öyle mi? Ne senin bu hayatta? Ömür, koşmakla geçiyor?Kendini göstermeye çalışmakla?Kocaman ateşler yakıyorsun seni görsünler diye?Aidiyet?Bastırıyor seni?Seni yok etmeye çalışıyor. Savaş bu. Hayat savaşmakla geçiyor. En çok kendinle savaşmakla hem de! Yorulmakla?Yorulmakla güçleniyorsun?Terbiye oluyorsun?Ben? varım bu hayatta. Herşeye rağmen varım! Ne olursa olsun, durma! Durursan düşersin!

anlatıcı çok güzel ifade etmişsiniz. güzel bir duygu durum çözümlemesi. çoğu zaman yaşıyorum bunları ve şunu anlıyorum güveneceğiniz tek şey kendiniz oluyor liman filan hikaye. kalmıyor o yaşlarda. herkesin şımarıklığınıçekmek zorunda kalıyorsunuz.

gemın sağlamsa lımana ıhtıyacın olmaz:))

Amacını belirlemeyen insanlar bir yoldan giderken diğer yola saparlar ne istediklerini bilmemeleri onlar için bir problem teşkil eder. Bu insanlar rotasını bilmeyen gemi kaptanı na benzerler. Sizin kaptanlık dereceniz ne kadar üstün olursa olsun gideceğiniz rota sizde yoksa denizde dolaşır durursunuz. Yada istemediniz bir yere varmaya mecbur kalırsınız.

olur öyle.

biri gider herkes gitti zanneder insan kimsesiz kalır...

unutma ki dünya fani veren Allah alır canı.. insan doğayı incitebilir ama yenemez.. kabullenmek gerek bişeyleri ve 'iyi liman' olmaya çalışmalı ki 'iyi liman'ların sayısı artmalı...

Allah anneme uzun ömür versin...

sığınılacak liman kalmayıp kendimiz bir sığınma limanı olucaz sonraki evrede kimsenin dikkate almadığı çok konuşan bir yaşlı teyze amca olacağız bunu bilerek yaşamak şart..

Eğer sığınacak limanlarınız bir bir tükendi ve sonunda bittiyse aslında en başından beri onların hiçbirine gerçekten sahip olamamışsınızdır... Bu yüzden zamanla tükenmiştir liman saydığınız temelsiz duraklar...

Kastettiğim limanların tükenmesi vefasızlıktan falan değil dostlar, yıllar sizi bir liman haline getiriyor. Sizin hep sığındığınız anne ve babanız artık size sığınmaya başlıyor. Çocuklarınızın da doğal olarak sığındığı kişisiniz. Kader, hep kendimden genç meslektaşlarımla beraber çalışıyorum. Eksik olmasınlar sayarlar, severler, danışırlar da. Bir liman olamak değil burada şikayet ettiğim hatta bu mutluluk veren bir durum. Ama hep bir koca çınar gibi görülmek, sizin de zaman zaman bir yerlere dayanma ihtiyacınızın olduğuna ihtimal verilmemesidir zor olan.

Yüreğiniz daralır bazen, hüzün çöker üzerinize, bir mağlubiyet hissi kaplar tüm varlığınızı. İşte o anlarda sığınacak bir liman ararsınız. Sığınacak ve içinizi dökecek bir liman. O liman bazen "anne" olarak çıkar karşınıza, bazen de "baba" ya da bir dostunuz, bir arkadaşınız sığınacak liman olur size. O limanlardan, ruhunuzun yelkenine teselliler, sevgi ve şefkat doldurursunuz. Sonra da açılırsınız yeniden hayat denizine, yeni bir umutla. Ancak yıllar su misali akar ve kırklı yaşların ortalarına yaklaşırsınız, artık siz birilerinin sığınacak limanısınızdır. Güçlü olamasanız da öyle görünmek size biçilen roldür. Yelkeninizi toplayıp şöyle bir şefkat limanına sığınamazsınız; çünkü artık sizin için öyle bir liman kalmamıştır.

amin hepimizinkine