Kaderimizle bütün kurduklarımız yıkılır gider

Nasıl Perişan Oldum...

Mecnun gibi aklından, Kerem gibi bedeninden vazgeçmek. Yardan gayrısından, cümle cihandan vazgeçmek.

Düşen büyük adamı en sevdiği unutur

İnancın değişir kocan öldüğü zaman...

İnanıyorum söylediğini candan söylediğine

Sevgi mi kaderi kovalar kader mi sevgiyi?

Tutku bitti mi istem de biter gider

ben teşekkür ederim

Ki yanmak insanı kurtarır hamlıktan çiğlikten. Hem ne diyordu şair; ?Yanmışın halinden ne bilsin ham Sükut gerektir bize gayrı vesselam..

Sen Beni Öldürüp Gittin...

teşekkurler paylaşım ıcın...

Ama bugünkü karar yarın bozulur çok kez.

Çünkü Aşk bedel ister, külfetsiz nimet olmaz.

Yemeden, içmeden, uykudan uyanıklıkdan ve vazgeçmekten bile vazgeçmektir gün gelince.

Ateşli sevinçler de kederler de yeminleri yakarlar kendileriyle birlikte.

Daha kimseler çözmedi bu bilmeceyi.

Sevgi talihin peşindedir diyecek insan bunca dost görünce büyüklere kul kurban!

Aşkından Yaşayan Ölü Oldum

Aşk; yanmaktır Ey Sevgili!

Senin için senden vazgeçmişim. Bilesin!

Aşk dediğin beklemektir Ey Sevgili!

Yükselen züğürde düşmanları dost olur.

Sen yokluk nedir gördün mü, Yanan başını duvarlara vurup parçalamak geldi mi içinden, Sen her gün bin defa öldün mü, ''Böyleyim diye ayıplama beni, Bir gün kendimi, Sonsuzluğun koynuna bırakırsam, Yaralı ve yenik bir asker gibi, Darılma Unutma ki; Her seven isimsiz bir kahramandır, Unutma ki İnsan; sevebildiği kadar insandır.''

Sen yine bir daha evlenmeyeceğine inan

Gözlerinden ayrı geçen her an yanmaktayım. Bilesin!

Aşk; bedel ödemektir Ey Sevgili!

Bir dokunmada dert sevince döner sevinç dertlenir.

Ama ilk düşünceme döneyim yine isteklerimiz öyle çatışır ki

Bülbül, gonca gülü görebilmek için her seher uyanık olmak ve güle ulaşmak için yüreğini gülün dikenine asmak, kanını akıtmak zorundadır. Ya ben yüreğimi nereye asayım Ey Sevgili.

En çabuk unuttuğumuz şeydir ne yapsak.

çok güzelmiş...

Madem bu dünya bile yok olacak bir gün sevginin bitmesine insan neden üzülsün?

Zavallı Kalbim Taşıyamıyor Sensizliği

Sevincin en coştuğu yerde dert en çok yerinir

Sonbaharın en eylülü içimde, Her bastığım kuru yaprak. Sen olup o eski şarkıyı hatırlatıyor bana; Kolumda senden çaldığım tebessüm. Uyutup büyütüyorum onu, Bir namussuz rüzgar peşimde. Saçlarımı ensemden okşayıp yanağımdan öpüyor ve gülümsetiyor beni.

William Shakespeare'in Hamlet adlı eserinden...

Yanıp kül olmaktır, Kerem gibi Aslına ermektir. Ateşin ortasına hesapsız girmektir İbrahim misali. Ki onun gönlünün yangınıdır ateşi gülistana çeviren.

Aşk; vazgeçmektir Ey Sevgili!

Her Gece Seni Allah'tan Dilendim

Ve beklemek dünyanın en asil eylemidir, eğer beklenene değecekse. Bilesin!

Lakin Sen Beni Yaşarken Öldürdün

Sözde dost düşman kesilir bütün.

Işığımı Söndürüp Gittin...

Hüzünlerim eğitildi çünkü; Kalbinin anaokulunda, Hataydı bırakmak sana korkusuzca, Aşkımın çocukluğunu...

Beklemek bedel ödemekse eğer hala ödüyorum o bedeli. Bilesin!

Başı darda olan dayanak aramayagörsün

Hafızanın kulu olmaz kararımız

Çabuk doğduğu için büyümeden ölür

Kays gibi Mecnun olana kadar, Hz. Yakup gibi aydınlığa hasret kalana kadar beklemek bekleye bekleye gözden olmak, sözden olmaktır.

Kendi kendimize verdiğimiz sözü tutmak

Unutma ki; Her seven isimsiz bir kahramandır, Unutma ki İnsan; sevebildiği kadar insandır.''

Öyle Sevmiştim Seni Öyle Bekledim

Nasıl ki ham meyve dalında durur da oldu mu kendiliğinden düşüverir yere.

Düşünceler bizim olaylar bizim değiller.

Yaşadığım her acının sonuna, Mutlaka iliştiriyorum seni, Cümlelerimin en görünmez yerine, Her derdimi anlatıyorum ve alamıyorlar ismini ağzımdan, Saklanıyor anlamın kelimelerimde, Hep yaşadığımı, Anlayacaksın okuduğunda,