Evlenme sonucu meydana gelen akrabalarla evlenme yasağı. Sıhriyete dayanan haramlık. Sıhriyet, eşlerden birini diğerine bağlayan hukuk; bir rabıtadır. Sonradan boşanma veya ölüm sebebiyle evlilik sona erse bile sıhfi akrabalık devam ettiği için, bu, mutlak bir evlenme engeli teşkil eder.

Diğer yandan zina ile sihri evlenme engelleri doğar mı? Bu konuda iki görüş vardır: Ebu Hanife'ye göre, zina aynen evlilik gibi sihri hısımlık meydana getirir. Çünkü nikah cinsi temas anlamına gelir. Bunun meşru veya gayr-i meşru olması arasında bir fark yoktur. Hatta, bir kadını yalnız şehvetle öpmek veya okşamak, tenasül uzuvlarına bakmak evlenme yasağı doğurmaya yeterli sayılır. Aynı şey kadın için de geçerlidir. Böylece bir erkek bir kadınla zina edince, bu kadının annesi, ninesi... ile kızı ve kız torunları zina eden erkeğe haram olur. Aynı şekilde, zina eden kadın da, zina ettiği erkeğin usul ve furuu ile evlenemez. Ahmed b. Hanbel ile Imam Malik'ten bir rivayete göre de zina sıhri hısımlık meydana getirir.

Evlilik dışı ilişkilerden bir evlenme yasağı doğacağı görüşü modern hukuka girmemiştir. Evlilik dışı çocuğun nesebi, babanın çocuğun kendisinden olduğunu kabul etmesi, hakimin çocuğun babaya ait olduğuna karar vermesi sonucu babaya bağlanırsa, evlenme engeli doğabilir.

Baba ve dedenin kızları:

Islam'da evlilik dışı cinsi yakınlaşmanın evlenme engeli doğurması, yüksek ahlaki düşüncelerle kabul edilmiştir. Aile fertleri arasına fitne sokacak ve onları bunalıma itecek davranışlar yasaklanmıştır. Diğer yandan yakın akraba ile evlenmenin tıbbi ve fizyolojik zararları düşünülürse, aynı tehlikenin zina mahsulü çocuklar hakkında da söz konusu olduğu anlaşılır.

Islam hukuku temelde evlatlık müessesesini kabul etmemiştir. Cahiliyye devrinde evlat edinme çok yaygındı. Evlat edinen, evlatlığının karısıyla evlenemiyordu. Kur'an yerleşmiş bu cahili adeti ilelebed kaldırmak, Allah'ın rızasına uygun olanı yerleştirmek için Hz. Zeyd'in boşadığı hanımı Zeyneb'i Hz. Peygamber'e nikahlamıştır.

Bir kimse oğlunun karısı veya torunlarının karısı ile evlenemez. Ayette; "Kendi sulbünüzden gelmiş oğullarınızın karısı sizlere haram kılındı" (en-Nisa, 4/23) buyurulur. Buna göre himaye veya evlatlık maksadıyla alman çocuklarla, himayeye alan arasında bir evlenme engeli doğmayacağı gibi, himayedeki bir erkeğin karısı ile himaye eden arasında da sıhri bir hısımlık doğmaz.

Kayın valideler:

Gelinler:

Bir kimse babasının ve dedelerinin karısı ile, yani üvey ana ve nineleriyle evlenemez. "Babalarınızla evlenmiş olan kadınlarla evlenmeyin. Ancak geçmiştir. şüphe yok ki o, bir hayasızlıktı" (en-Nisa, 4/22). Bir kadının üvey baba ve dedeleriyle evlenmemesi hususu ilk maddede incelenmişti.

Bir erkek evlendiği kadının anası ve nineleri ile ebedi olarak evlenemez. Kendi evliliği boşanma veya ölümle sona erse bile engel devam eder. "... Eşlerinizin anneleri.. . ile evlenmeniz size haram kılındı" (en-Nisa, 4/23).

Kur'an-ı Kerim'de evlenme engeli doğuran sıhri hısımlar dört gruba ayrılır. Üvey kızlar; Bir erkeğin evlendiği kadının, başka kocadan olma kızları, oğlunun kızları yahut kızının kızları bulunursa, üvey baba bunlarla ebedi olarak evlenemez."... Kendileriyle zifafa girdığınız karılarınızdan olup himayelerinizde bulunan üvey kızlarınızla evlenmeniz size haram kılındı" (en-Nisa, 4/23). Bu engelin doğması için üvey baba ile, kızın annesinin cinsi temasta bulunması veya sahih halvetin olması gerekir.

Imam Şafii ve Imam Malik'ten diğer bir rivayete göre, zina, sıhri hısımlık doğurmaz ve dolayısıyla bir evlenme engeli meydana getirmez. Çünkü nikah akit anlamındadır. Bu bakımdan, bu husustaki nassların akitle ilgisi olmayan gayrı meşru ilişkilerin şümulü yoktur. Diğer yandan haramın, helalı haram hale getirmeyeceği hadisle sabittir. Sıhri hısımlık eşler için bir nimet ve kolaylıktır. Daha önce hiç görüşüp tanışmayan kimselerin samimiyetle ve bir ailenin fertleri olarak görüşmelerini sağlar. Onları çeşitli fitnelerden korur. Zina edenlerin ise bu sıhri hısımlık nimetinden yararlandırılması düşünülemez. Bununla birlikte Şafiilerde bu çeşit sıhri hısımlarla evlenmek mekruh sayılmıştır (es-Serahsi, el-Mebsut, IV, 204 vd.; el-Cassas, Ahkamü'l-Kur'an, ll, 137; eş-Şirazi, el-Muhezzeb, l l, 45; eş-Sevkani, Neylü'l-Evtar, VI, 57; el-Mevsıli, el-Ihtiyar, 111, 88; Bilmen, Astilahat-ı Fıkhıyye Kamusu, II, 97; Hamdi Döndüren, Delilleriyle Islam Hukuku, Istanbul, 1983, s. 215. 216).