Büyüklerle ben yapamıyorum çocuklar da almıyor beni oyunlarına

İlk önce konuşmaktan korkarsın sevdiğinle, Sonra ona aşık olmaktan. Bunlar neyse de, en son kaybetmekten korkarsın işte.

kağıt gemilerden

ÖLÜME GİDİYORUM..

geliyor aklıma

Bilemezsiniz yüreğime neler olduğunu

ÖyLe bi seviyim ki seni başka kimse sevmeye cesaret edemesin..

atmaya kıyamayan annem bütün ayakkabılarımı dizmiş yalnızlığıma...

Kanım iliklerimde delice dolaşırken, ben kendimi çözemezken, parmaklarımın ucundayken yine yaşıyorum herşeyi öylece..

Çağırın annemi beni yeniden büyütsün :'(

Kuru bir ot gibi yaşıyorum gözlerden uzak patika bir yolun kıyısında

Kardeşiyle sokaklarda hep bir örnek giydirilen sen

ve lütfen yanlış anlama

acemi oltalarını denedikleri

mendireğe dizili karabatağa benzeyen

Seni bir çivi Gibi çaktım Çünkü beynime

bir filminde üç beş figüran dövüp

daldaki yuvasına...

kuytu bir iskelenin

koynumdan...

Durgun bir sudur aslında deniz

... Nefesimi sonuna kadar çekiyorum, bağırıcam delice.

Eksik olan bir yanı vardı aşkımızın

bir martıyla konuşurken görüyormuş

Yaslanması gibi Köhne bir evin

nasıl ki bir korsanın denize attığı rom şişesini

balıkçı koyundan

dostlarım beni sürekli

Ama tam bağıracakken düğümleniyor herşey boğazıma..

Sevgilim kızma sakın

Ve toplayıp Bütün kerpetenleri Attım denize...

dalgalanır.

bir mektup bırakarak

Son karesi gibi Red Kit'in batan güneşe doğru sürerken atımı gitme kal demeni bekliyorum

kimyasal silahıdır anıların.

bir kaptanım çünkü

Bir kez olsun çıkmazken ağzından seni sevdiğimi her gün söylememi yadırgama bil ki bu şehirde iskelenin verilmesini beklemeden atlarım vapurlara

devlet dairesinde yangından kurtarılmayacak

paramın yetmediği

tahtaları altına yazdığım

Ellerim başımda bir kez daha soğuğu hissediyorum

Yanındaki beton binaya

nasıl sevmezsin eşitliği yürürken düşen çoraplarını

Kocaman bir yükseklik. Seni görmeye çalışıyorum ama başaramıyorum..

bir sabah usulca ayrıldın

Ama yine de umut dolu kalbim belki bir dişi kuş taşır beni diye

Kapımı çalarsan bir gün eşikteki ayakkabılara aldanıp evimin içini kalabalık sanma

elma şekerleri

Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu. Sevgi emekti. Peki ya şimdi, bir kaç günlük zevk mi, ya da 3 günlük menfaat mi?

sıkışmış bir çekmece gibiyim açılamıyorum sana

Sanki o itiyor beni ölüme..

Havada bir serinlik, hafif yağmur damlacıkları suratımda..

Etrafıma bakınıyorum, hiç bişey rengini belli etmiyor bana.

Ve öyLe bi biz olalım ki önümüze kimse geçemesin!

ÖyLe bi sevki beni hiç bitmesin..

Kuru bir soğuk. Parmaklıkları sıkıyorum..

Düşünmeye fırsatım olmadan ve kimseyi affetmeden

emekli

Niye diye soruyorum?

Deniz kıyısında

Sevdiğini mertçe seven kişi, pervane gibi özler ateşi. Sevip de yanmaktan korkanın masal anlatmaktır bütün işi.

limana demirleyen geminin çapasıyla kırdığından

sisler içinde uzaklaşan kayık gibi

ki çocukların

Hissediyorum herşeyi, korkuyorum, ağlıyorum..

ama yalnızca rüzgar çekiştiriyor atkımı

Elimde sigaram içimi ısıtıyorum, lanet ediyorum aslında hiç istemesem de!

Naftalinledim bende kalan yün kazağını söylemiş miydim size

Her satırı

kırmızı rujunu sürünce

Öyle bir zamanına geldimki yaşamın, Ölüme erken sevgiye geç. Yine gecikmişim bağışla sevgilim, Sevgiye on kala ölüme beş!

ata binmemesi gibi cüneyt arkın'ın

ayrılık şiirini okudukça

Çay bardağında Bırakılan dudak payı Kadar bile Uzak kalamam Gözlerine Yakın olsun isterim Ellerime ellerin

Haberin olsun vermedim eskiciye yırtık ayakkabılarımı

Kendimi aşağıya bırakmaya bir adım kala parmaklıklarla oynuyorum, gülüyorum ve sonra hıçkırıklara boğuluyorum..

Tek suçum sap olamamak baltanın kanlı oyunlarına

naftalin ki güvelere karşı kullandığı

Nasıl yaşamam gerektiğini anlamaya başladığımda, nasıl ölmekte olduğumu gördüm...

hiçkimsenin haberi olmuyorsa

güncel:)))))))))))))))))))))))

ÖyLe biri oLki hayatımda Gören imrensin.. Benim niye yok ki desin..

Ne zaman sıkıca tutsam aşkı yüreğimle, annem dürter usulca "hadi uyan" diye.

Uçtayım rüzgar şiddetini arttırdı.

Birbirinin üstüne ters çevirerek içimdeki iskemleleri uzaklaşırım aranızdan

Yanıt yok..

nasıl ayrılırım ki onlardan kapınızın önünde az mı çıkarıp giymiştim

aynı hizaya getirmek için annen değil miydi önünde diz çöken?

Bağırıyorum ama kendimi duyamıyorum

çarşıda kaybolan bir çocuğun elinde soğuyan anne sıcaklığı hızıyla...