Ebu Süfyan, diğer müşrikler gibi, müslümanların Hz. Peygamber'e gösterdikleri saygıyı ve sevgiyi bir türlü anlayamıyordu. Öz kızının bile ona beslediği böyle bir şeyi yutamazdı. Ancak

Abdullah b. Selul, çok zengin ve hatırlı bir kimseydi. Peygamber efendimiz Medine'ye hicret etmeden bir müddet önce, şehre başkan seçilmek üzereydi. Fakat Resul-i kibriya efendimiz Medine'yi şereflendirince, İbni Selül'ün bütün oyunları bozuldu. Hz. Peygamber'e düşmanlığı biraz da bu yüzdendi.

- Kızım, sen benden ayrıldıktan sonra çok kötü olmuşsun, diyebildi.

Koca dünya ne Asr-ı saadet gibi bir devir, ne de ashab-ı kiram gibi bir nesil görmüştür. Müşrik, baba ile müslüman oğul hikayesi bir değil, beş değil. İşte size müşrik baba ile müslüman kız kıssalarından biri. Baba, Ebu Süfyan; müşriklerin başı. İslam'ın aleyhine olan her meselede, her savaşta baş oyuncu. Böyle bir babanın kızı ise, Resul-i kibriyanın gül kokusunu her gün koklayan bir bahtiyar. Mü'minlerin annesi Ümmü Habibe.

İşte bu İbni Selul, bir gün yolun kenarında yüksekçe bir binanın duvarı dibinde yandaşlarıyla gölgeleniyordu. Derken Seyyid-i kainat efendimiz göründü. Yanında bazı sahabiler vardı. Baş münafık laf atmadan edemedi:

Şimdi Hazreti Aişe annemize kulak yerelim. Bakalım dünya ne aşklar, ne aşıklar görmüş! Validemiz anlatıyor:

- Şayet orada ben seni görseydim. Başka tarafa dönmez, doğruca karşına dikilir ve seni tepelerdim.

Pis Müşrik

Meşhur münafık Abdullah ibni Selül'ü bilmeyenimiz yoktur. Ölüden diriyi çıkaran kudretli Rabbim, öyle bir münafığın soyundan bir pırlanta dünyaya getirdi. Adı, tıpkı babasınınki gibi Abdullah'tı. Bedir savaşından başlamak üzere Hz. Peygamber'in bulunduğu bütün gazvelere katılmıştı.

Allah elçisinin Mekke fethi için hazırlık yaptığı günlerde Ebu Süfyan Mekkeli müşriklerin temsilcisi olarak Medine'ye geldi. Hudeybiye anlaşmasını bozdukları için müslümanların kendilerine saldırmasından son derece korkuyorlardı. Ebu Süfyan da, güya Peygamber kayınpederi ya! Efendimize ricaya geldi. "Ne olur Hudeybiye Anlaşması'nı bozma; biraz daha uzat" dedi. Dedi ama Hz. Peygamber'den yüz bulamadı. Kalktı kızı Ümmü Habibe'nin evine gitti. İçeri girdi. Kızın, damadından şikayete başlamadan önce bir köşeye oturmak istedi. Oturacağı yer, Nebiy-yi muhterem'in yattığı basit örtüden ibaret yataktı. Babasının oraya oturacağını anlayan Ümmü Habibe annemiz, örtüyü dürüp kaldırdı. Ebu Süfyan şaştı kaldı:

-Ey Allah'ın Rasulü! Eğer istersen sana onun kellesini getireyim, dedi.

-Yatağı sana layık görmedim. Çünkü o Allah'ın Rasulü'nün yatağıdır. Sen ise pis bir müşriksin.

Adam sözlerini bitirdi; fakat Hz. Peygamber ona bir cevap vermedi. Derken Nisa suresinin 69. ayet-i kerimesi nazil oldu:

Kellesini Getireyim

- Ey Allah'ın elçisi! Ben seni canımdan daha çok seviyorum. Seni oğlumdan da çok seviyorum. Bazan evde otururken aklıma sen geliyorsun. O zaman ev bana dar geliyor. Hemen kalkıp yanına geliyor ve mübarek yüzüne bakarak ferahlıyorum. Seni görmesem, canım çıkacakmış gibi oluyor. Fakat beni bir mesele düşündürüyor. Yarın ikimiz de öleceğiz. Sen cennete girince, diğer peygamberlerle beraber olacaksın. Ben ise daha aşağı mertebede kalacağım için, cennette seni bir daha görememekten çok korkuyorum.

-Ebu Kebşe'nin oğlu bizi toza buladı, dedi. Bazı kureyşliler Peygamber efendimize İbnü Ebu Kebşe derlerdi. Ebu Kebşe, Resul-i Ekrem'in anne tarafından dedesi Vehb'in künyesiydi. Mekke'de bir Ebu Kebşe daha vardı. Huzaa kabilesinden olan bu zat, kureyşli'lerin aksine putlara tapmazdı. Efendimize inanmayanlar, ya bu adama benzeterek veya ana tarafından dedesine nispet ederek ona Ebu Kebşe'nin oğlu derlerdi. İbni Selul, Efendimiz'e laf attığı sırada, Abdullah Hz. Peygamber'in yanında bulunuyordu. Babasının bu sataşmasından dolayı son derece üzüldü ve sarsıldı,

"Sen'inle düşmeyen her cemre, cefa olur yüreğe,

diyen sahabe ne kadar da samimiydi..

İşte onların İslam'a bağlılığı böyleydi. Gözlerinde ve gönüllerinde sadece Allah ve O'nun Resulü vardı. Allah'ın ve Resulü'nün muhabbetini hiçbir şeye denk tutmazlardı.

Şunu herkes bilir ki. İslamiyet, müslüman olmayan ana-baba ile müslüman olan çocuklarının görüşmesini yasaklamış değildir. Tam aksine, bir ana-baba İslam ile şereflenmemiş bile olsa, onlara iyilik ve ikram etmek müslüman evladın vazifesidir. Ümmü Habibe annemiz muhakkak ki bunu çok iyi biliyordu. Ama onun gönlünde Resul-i Ekrem'in öylesine büyük bir yeri vardı ki, babası bile olsa, manen pis olan biri onun yatağına oturamazdı. Onu böyle düşünmeye sevk eden şey gönlündeki dağ gibi imandı; muhabbet-i Rasulullah'tı.

Canım çıkacak gibi oluyor

amin. örneğimiz Allahın resulu ve güzide sahabelerdir. mevla yollarından ayırmasın

Aslında Abdullah babasını çok sever, onun müslüman olmasını arzu ederdi. Ancak Allah'ın Resulü hiç kimse ile kıyaslanamazdı. Onun muhabbetini, hiçbir beşer sevgisi bastıramazdı. Peygamber'e uzanan dil, kimin olursa olsun koparılmalıydı. Bütün sahabiler bunu böyle bilirdi. Bu sevgi beşeri bir sevgi değildir. Bu, gönüllere kök salmış derin bir imanın tezahürüdür. İsterseniz bu noktada, o eşsiz şefkat ve merhametiyle herkesi kendine hayran bırakmış olan Hz. Ebu Bekir'e dönüp bir bakalım. Oğlu Abdurrahman maalesef Mekke fethine kadar müslüman olmamıştı. Bedir ve Uhud savaşlarında düşman saflarında yer almıştı. Müslüman olduktan sonra bir gün babasıyla sohbet ederken dedi ki:

Hayır. Babana karşı iyi davran, buyurdu.

Bir gün Resulullah'ın yanına bir adam geldi ve ona dedi ki:

vallahi öyle. Anam Babam çoluğum çocuğum kendim yakınım akrabam sana feda olsun ya resulallah sav

O güzeller güzelini dünya gözüyle gören, mah cemaline hayran kalıp ona gönül veren ve böylece hem insanı yücelten sevginin, hem de bahtiyarlığın doruğuna eren bir kimsenin kalbinde bir başka mahluka yer kalır mı?

Sana dokunmuş her zerre, cemre olur düşlere..."

Prof. Dr. M. Yaşar Kandemir

"anam babam sana feda olsun Ya Rasulallah"

Ümmü Habibe radıyallahü anha gayet ciddi:

- Uhud savaşında seni gördüm. Fakat seninle dövüşmek istemediğim için başka tarafa yöneldim. Hz. Ebu Bekir ona baktı ve son derece samimi bir ifade ile şunları söyledi:

Resul-i kibriya efendimiz Abdullah'ı teselli ve teskin etti:

Hadisler, imanın kemale ermesi için bu özelliğin her mü'minde bulunması gerektiğini hala söyleyip duruyor. Kaide değişmedi; ama biz değiştik. Ashab-ı kiramın Resullullah aşkını efsane zanneder olduk.

kainata Aşk düşünce, gönlüm e Sen düştün...

Ashab-ı kiram aşık insanlardı. tarih boyunca benzeri görülmemiş sevgi, onların sevgisiydi. Peygamber aleyhisselam'a öylesine bir aşk ile meftun idiler. Her sahabinin kendi mizacına göre bir sevme tarzı vardı. Habib-i Kibriya'nın değil şahsına, bir kılına bile zarar gelmesi, onları tedirgin ederdi. Birinin ona yan bakması, saygısızca davranması, kur'an'da övülen o büyük insanları çileden çıkarırdı.

İşte aşk budur. Aşık da bu sahabidir. Yüce Rabbim bizleri onun şefaatına nail eylesin

- Kızım, dedi. Yatağı mı bana layık görmedin yoksa beni yatağa mı?

"Kim Allah'a ve Resulle itaat ederse, işte onlar, Allah'ın kendilerine lütuflarda bulunduğu peygamberler, sıddiklar, şehitler ve salih kişilerle beraberdir. Bunlar ne güzel arkadaştır."