aynı;

"Senin sanal bebeğin var mı?"

{baki kalan ne var ki;

sanal bebek derken... ?

peki gerçek hayatta yaşatamadığımız arkadaşlıklar, dostluklar...

sanal bebek deyince aklıma kötü bir anım geldi.

Dikiz aynasının köşesine bir çocuk resmi iliştirilmişti. Şoför yalnız arkadan gelen arabaları değil, çocuğu da izliyordu göz ucuyla. Çocuk da arabayı süren adama sevgi dolu gözlerle bakıyor, sonra aynanın köşesinden arkadan gelen arabaları seyrediyordu. Bir ara gözlerini ovuşturmaya başladı; farlar gözünü almış olmalıydı. Sonra aynadan daha parlak gözlerini üzerime çevirdi. Farlar bu kez benim gözümü kamaştırdı.

Evet güzel ve enteresan bir konu :)

ve ortamdan kaynaklanan, sanal işte diyip, öldürmekten çekinmediğimiz bebekler..

şimdi ruhum burda dolanıyo:Pp

////Sanal Bebek////

biraz önce çok hoşuma giden bir yazı okudum. aklıma bu soru geldi: acaba şu sanal ortamda kaç "sanal bebeğin" hayatına kıydık..

hicaz taksici bir aksesuar, sanal bebeğini öldürmüş, öldürmüş olduğu bebeğin/çocuğun resmini dikiz aynasına koyup her daim onu yad eden bir aksesuar..

hem YAŞATMASI daha KOLAYDI, klavyenin tuşlarına basmak kadar kolay!!

çok ilginç bir hikaye

&#123;baki kalan ne var ki;

"Sarın!" dedim.

"Cebinde ne var?" dedi kısık bir sesle. Korku, şaşkınlık ve sebebini bilmediğim bir mahcubiyet içerisinde "Sanal bebek." dedim. "Kızına mı aldın?" dedi. "Evet." dedim. "Yaşatabilecek mi?" dedi. "Yaşatmalı." dedim. Eliyle trafik lambalarını göstererek: "Işıkları takip etmesini bilmeli. Kırmızı yanınca duracak, yeşil yanınca geçecek." dedi. "Bundan kolay ne var?" dedim. "Yanılıyorsun. İstersen kendini bir gözden geçir. Kaç kez kırmızıda geçtin? Kaç kez yeşile rağmen gitmedin? Kaç kez ateşi görür görmez üzerine kapatmak yerine, ceketini rahatça giydin? Ellerinin derisi soyulacak diye ellemedin asit dökülmüş elleri. Kilitledin gözlerini, hışımla çekip kepenkleri. Hiç konuşmayı bırakıp dinlemeyi denedin mi? Hiç ağlayanlardan sevincini gizledin mi? Sözlerini tutmamak hırpaladı mı seni? Gölgeciysen, neden esirgedin gölgeni?"

bende onunla bir kez daha öldüm;}

canı içecek istediğinde, nisanın kahvesi emrine amade, iki klavye tuşuyla..

bakımı gerçeğinden kolay olduğu gibi;]

baştaki oyuncakçı tasvirini çok beğendim

hakketen ya. gelen gıdıyor. sanal arkadasta ozlenır mı. yoruldumu ozledım:( gıtmesın sanal arkadasım

Yalnız olmama rağmen şoförün yanına değil, arka koltuğa oturmuştum. Konuşmak istemiyordum. Söze girecek mi diye korkuyla beklemeye başladım. "Havalar da soğudu." kış cümlelerinden ilki olurdu. Ya da trafik muhabbetiyle kesilirdi kurdele. Şoför içimden geçenleri anlamış gibi tek kelime konuşmadı. Torpido gözünden çıkarttığı pipoyu yaktı. Teybini açtı. Caz... Adam caz dinliyordu

seni öldürmeyeceğim;

okuduğumda benimde çok hoşuma gitmişti bu yazı.

sayamıyorum bile:)

anlat da dinyelim anını ağlama duvarı :)

gerçeğini öldürmekten daha kolay;

sanal bebek öldü;

bende onunla bir kez daha öldüm;&#125;

"İyi ama bunların sanal bebekle ne ilgisi var?" dedim. "Onlar gerçek insanlar!" Çocuk, küçümseyen bakışlarla süzdü beni. Alaycı bir ses tonuyla: "Ölmediklerine göre sorun yok, öyle mi?" dedi.

[sanal bebeği;

ben oyuncakçıdan almadım sanal bebeğimi/bebeklerimi.. zor ve zahmetli geldi bana sil baştan, sıfır yaşından itibaren bir bebek büyütmek.. işin kolayına kaçtım; memurlar nette, 20'li yaşlarda sanal bebek edindim kendime..

Helikopter başımın üstünde dönüyordu. Polis arabaları sirenleriyle kulaklarımı, yanıp sönen ışıklarıyla gözlerimi dalgalandırıyorlardı. Bir jip hızla geçerken yanımdan takla attı, sonra tekerleklerinin üzerine düşüp yoluna devam etti. Kocaman bir örümcek duvarın üstünden bırakıverdi kendini. İşte o sırada kollarında kalp dövmeleri olan beyaz ayılarla göz göze geldim. Onların hemen arkasında bir asker, tüfeğiyle sürünüyordu. Geceydi. Gürültüye ve dehşete rağmen genç anneler kollarındaki bebekleri melodiler eşliğinde huzurla sallıyorlardı.

Taksiye bindiğimde cebimde bir sanal bebek taşıyordum. Şoför, taksimetrenin düğmesine basmış, rakamlar patlayan mısırlar gibi uçuşmaya başlamıştı. Sarı arabayı kırbaçlayan, "Nereye?" sorusuna verdiğim cevaptaki ses tonuydu.

sanal bebek derken?

A. Ali URAL

ben anlamadım bu hikayenin taksiciye dair kısmını

Oyuncakçı "Nasıl bir şey arıyordunuz?" diye sordu. "Kaç yaş için? Kız mı erkek mi?". "Kız" dedim. "Küçük bir kız. Ona sorumluluk duygusu verecek bir şey olmalı!". Oyuncakçı bilgiç bir tavırla: "İşte, sanal bebekleri bunun için yaptılar." dedi. "Bir canlının sorumluluğunu almayı öğretiyor çocuklara." Sonra raftan üzerinde küçük bir ekran ve düğmeler bulunan, elektronik saate benzer bir şey indirdi. "Bakın!" dedi, "Bir düğmeye basınca bebek doğuyor. Artık oyuncağın sahibi ona bakmak zorunda. Karnı acıkınca onu doyuracak, hastalandığında doktora götürecek, uykusu geldiğinde uyutacak, sıkıldığında gezdirecek, oyun istediğinde oynatacak, üzüldüğünde sevindirecek... Eğer ekranı izlemez, uyarıları dikkate almaz, gereken düğmelere basmazsa bebek ölür. Oyuncak durur."

öldürmek...;

[söz vermiştim kendime;

ben dört nickimi astım kestim doğradım köprüden attım:))

Gülümsedi. "Ben sanal bebeğim. Öldüm." dedi.

Yüzüm kızarmıştı. Kızmıştım da. Onu susturamayacağımı biliyordum. O halde inmeliydim taksiden. Şoför bütün bu konuşmalardan habersiz, hızla sürmeye devam ediyordu arabasını. Piposunu tüttürüyor, caz dinliyordu.

sanal bebeğim diye;]

okuduğum yazıyıda kopyaladım.. "sanal bebek" derken, şu sanal ortamda yaşatamadığımız arkadaşlıklar, dostluklar..

acıktığında sanal bebek, mama hazırlamıyorsun gidip mutfağa.. kadirin lokantası her daim açık ordan birşeyler ısmarlıyorsun zahmetsizce..

"Müsait bir yerde ineyim." dedim. Araba durdu. İnmeden önce çocukla göz göze geldik yine. Bu kez ben sordum:

okuma biliyordu!!

hani her gün, günaydınlarla karşıladığımız geceleri allaha ısmaladıklarla uğurladığımız, onlarca yüzlerce şeyi paylaştığımız, canımlarımız, cicimlerimiz..