Şu ayna karsısında güzelliğini seyretmeni

yanına gidip sorarım hergün şemsiyeye

Şu sedir hala gelip oturmanı bekliyor

ümit yaşar oğuzcan...

beni ikinci kez terk etmenden

korkuyorum çünkü

çatı katındaki odanın kuytu bir köşesinde

yanıt alamayacağımı bilsem bile

İçime yağmurlar yağdıran kadın, Yoksun işte, Çırılçıplak şimdi aşkım ve ben utanıyorum, Hiç düşünmedin giderken üşür müyüm diye, Ve bu yağmurları senin yağdırdığını biliyorum, Biliyorum da inadına ıslanmıyorum, O hemşire popoma vurduğunda nasıl içten ağladıysam, Şimdi de öyle ağlıyorum

kapısı açık kafesinden uçan bir kanarya gibi

Uykulardan korkuyorum artık

anımsar mısın bilmem

Resmine bakamaz oldum

kimbilir ne yaptın dfa kaçırdınn:) ona gerekli değeri vermedin tabee. ikinci kez gelirse hakettiği değeri verirsen gitmezz bence...

kumaşındaki eski yağmurların hüzünlü kokusuyla

Utanıyorum odamdaki bütün eşyalardan

tozlu bir şemsiye durur

hani şemsiyeyi iyice çekip başımıza

Sen gelinceye kadar Pencerem kapalı duracak Rüzgar gelmesin diye Artık perdeleri açmayacağım Gün ışığı girmesin diye Sara kahrolacağım Sonra kahrolacağım Bu karanlıkta, bu derin yalnızlıkta Ve günlerce gecelerce haykıracağım Nerdesin diye, Nerdesin?

altında el ele nasıl görünürdük diye?.

Şu kadeh dudaklarına değebilmek için duruyor masada

yağmurun bardaktan boşanırcasına yağdığı o günü

nicedir sokağa çıkarmıyorum şemsiyeyi

Bir gün bu kapıdan sen gireceksin Biliyorum Ergeç bu bekleyişin bir sonu gelecek Yıllarca sonra Öldüğüm gün bile gelsen Butun bu bekleyişimi ve olduğumu unutup Çocuklar gibi sevineceğim Kalkıp sarılacağım ellerine Uzun uzun ağlıyacağım.

dudaklarımla hesaplamıştım yüz ölçümünü...