ziyaretine gelenler...

her an beyne metastaz yapabilir deyince...

biliyorumki anlattıkların içinde olanların binde biri bile değil...

sonra sıra bana gelecekti...

oysaki...

şu an üzerimde biliyon mu...

babam ya...

ve ben güçlü olmayı ondan öğrendimki...

ondan kopmak zor geldi...

neden diye diye...

ta ki nejo bana okkalı tokadı atıncaya kadar...

ama koca bir yıl...

baba ile kızı...

son olarak gırtlağına sıçradı...

hı ben babamı çok seviyom napam...

atınca beni zehreyliyo biliyom...

Allah kabrini cennet bahçesinden bir bahceye cevirsin, tekrardan basın sagolsun..

zira o acının zehri...

herkes çılgınlık yapar kendine zarra verir diye sakınırken...

he ben de iizn alıp gelcem babam dediydim...

taşkınlık yaparım diye...

ve de sıcacıktı halen bağrın yüzün...

bugün tam bir yıl oldu...

güya bir saattir uğraşıyorlardı...

bedenen yok ama ruhen hep benle o...

bilmiyorum...

koskoca kızım ama hale bakın...

biz onlara gidiyoruz, bekleniyoruz... bekliyoruz sıramızı...

o an sabr geldi ruhuma...

seni çok özlüyom...

ben de öyle oluyom...

dışarı çıkmakta zorlanırdı...

hı onu da çok seviyodum illa...

tedavi olsun istedik...

oysa herkes bendne korkuyordu...

etkisiz tepkisizdim...

tam bir yıl yaşadı...

ama çok metanetliydim...

ev ahalisi ve gelenler şaşıyordu...

gözlerini ellerini öptüm hasretle...

çok teşekkür ederim...

ve hiç ah vah etmedim abartılı gözyaşları dökmedim...

ömrü uzamış sadece...

delirdim...

deliler giib kafamı duvarlara vurmuştum...

babamın hastalığını öğrenince kansere savaş açmıştım ya...

en zoru da ziyaretine gittiğimde yanındayken gülücükler sçamaktı...

bitmediki sadece gitti,

resmi durumlar haricinde adımla hitap etmezdiki rahmetli...

geceleri uykumdan haykırarak uyanıp babamı benden alma...

söylenmedik sözler, yapılmadık eylemler kalır,

cevap verdi...

oysa tabut engeli vardı...

neden ya neden dedim durdum hep...

ne ailem teskin edebilmişti...

ailede en soğukkanlı bendim...

gebertcem onu öldürcem onu yok etcem onu diyordum...

babam üşür diye diye...

ama vefatını öğrendim...

az kaldı ziyaretine gelcem...

babama bu nasıl olur...

son bir ayında artık çok sakindim...

ama güzel bir bakımla...

huzurluyum...

morgta gördüm seni...

acı çekmesin kemo vermeyelim demişlerdi...

bazen kemodan dolayı huysuzluğu çok oluyordu...

geldi beni buldu...

sadece vefat saatinde içim cız etti bir an..

sana sımsıkı sarılıp yamacında oturmayı konuşmayı dilerken...

ölümden gerçekten korkuyordum...

candır giden can yanar,

davranıyordum...

otogarı birbirine kattım...

cenderesini anacazım çekiyordu...

bilmiyorum nedenini ama feci birr babacıydım...

metastazları çoğalmaya başladı...

ayhan ışık gibim yakışıklımışmışın he...

uyku ilaçları bile uyutmuyordu beni...

he biliyomki sen beni hissedersin...

ta ki orda buz giib yerde onu görünce...

aksine çok metanetliydim...

suratımdaki şamarı hatırlayınca kendime geliyordum...

o hiç bir zaman acizliği sevmezdi...

beni bırakma sen de kal diye diye zırlayıp durdum...

Allah'ın rahmeti üzerinde olsun tüm gidenlerimizin...

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olur inşallah.

resimlerine bakıyom da...

eeeeeeeeeeeeeeee onun nazarında hep öyleydimki...

hepimizden daha yanında O...

gidenin ardında bıraktıklarına dört elle sarılıp, gittiği yerde huzurlu olması için dualarımızla kalırız...

oysa ilk üç ya da beş dakkadan sonra kalp tekrar atmazsa...

çocukken babacığına sımsıkı sarılırdım...

gideceği zaman...

düşün bak ben hastalığı sırasında yukarıda yazdığım gibiydim...

huysuzluğundna eser kalmıyordu...

tarfisizdir...

duygusallığımda...

mekanı cennet olsun

sana sarılmayı...

tekrar atar diye...

hastalığından ölümüne dek...

tek bir gözyaşım akmadı...

konuşcam...

her gün lanet ediyordum kansere...

ya da kabullenmek istemedik...

hani bir gece öncesi telde konuştuk ya...

hı melekler onu benim için öpüyolar sarılıyolar...

en çok da senlen konuşmayı muhabbet etmeyi özledim...

he babamla ikimiziz burda...

şuurumu kaybetmiştim...

o yüzden yazıcam...

çünkü hastaneyi aradığımda kalbi durmuştu...

sana nasıl bağırdım ben diye...

Allah babanın mekanını cennet eylesin ve ona orda güzel güzel huriler nasip etsin

sürekli kaybetme korkusu yaşadım...

ölümün hep bir sebebi olur...

çılgına döndüm...

tekrar kabuslarım başladı...

ama devreye ben girince...

ölümün soğuk gerçeği hem yüreğime hem beynime ziplendi...

meğerse kalan habis hücreler uyku dönemine geçmiş...

içimde hep umut vardı...

bense gayet etkisiz tepkisizdim...

çaresiz beni de götürürdü...

korkularım azaldı...

Allah sabrını veriyo inanki...

o gün izin alıp ziyaretine gelecedim...

beynimde çınladı şamar sesi...

melekler sana ulaştırır diyecekleirmi...

dün gece duaa ederken öyle dedim onlara...

güya intikam alacaktı illet...

babamı yad ediyorum duygularımca düşüncelerimce...

ama yanından ayrılınca...

amin mervacım...

çok korkuyordum ölecek diye...

gözyaşlarım içime aktı o anlarda anlayamadım illa...

evde olmadığım zamanlar...

insan alışamıyor asla

eskisi gibi oldu nerdeyse...

gücün yettiğince güçlü olaacaksın derdi bana hep...

dualar ve mantığım beni serin tuttu...

babalar için kızları hep küçüktür ondan dediydi...

amin dayım...

saatlerce öfkeyle yumruklarımı vura vura ağlıyordum...

öyle masumdunki...

Ben de Fenerbahçeyi cok seviyom yavv, Allah yokluğunu göstermesin :/:(

fakat çok etkisiz tepkisizdim...

inanamadılar bile...

sen de huzur içinde uyu oldu mu...

hastalığını ilk öğrendiğimde...

babam benim...

yaramaz olur elbet der bana gazı verirdi...

şuurumu kaybettim desem abartısızdır...

zor ayırmışlar ellerimi...

babamın hastalığı sürecinde...

keşke ağlayıp sızlasaydım...

Allah sabır versin ne diyyeim

bu koymuştu ciğerime...

ötesini sormayın mahallede az vukuatım olmuyordu...

ve zaman çabuk geçmiş...

nerden okudum bu sözleri bilmmem okumaz olaydım

bir kaç sordumdu saf saf...

babamı düşündükçe hele bugün küçük kız çocuğundan farksız oldum...

tıpkı senin sevgin yüreğin gibi...

iyiyim sabrla güçlülükle...

üle çocukken o kadar fırlamaydım o kadar yaramazdım...

ama işte insanoğlu yüreğince duygusal olunca gerçekleri yok sayıyo...

olmadı...

onun bana düşkünlüğü daha da artmıştı...

yüreğime ciğerime...

babama çokkkkkkkkkk düşkündüm...

demeyi çok özledim...

babacım...

zırlamadım...

Kız evlat için çok zor babadan vazgeçmek zorunda olmak..

ben gidiş diyorum, diğer sözcüğün yüzü soğuk,

seni çok seviyommmmmmmmmmmmmmm...

seni seviyommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm...

dayanamam diyodum bugün için...

ama yok hayır yine gayet sakinim...

bir de helalleşmek için tabutun eve gelince öyle sıkı sarınmışımki tabuta...

nurlar içinde yatsın inşallah.

biliyorsun yanında O,

doktorlar 2 ay ömür biçmişlerdi ama babam dirençlilik gösterdi...

düşünün akciğer kanseirnin son evresinde ama dipçik gibi...

gözümün önünde babamın eridiğini görmeye tahammülüm yoktu artık...

düşün ambulans hazır bekledi hep benim için...

sadece tek yaptığım taşkınlığım...

ben uyurken başucuma gelmiş ağlamış...

sonra bir daha sarıldım kopmamacasına...

dayımgil zor çıkarmışlar orda kalcam...

ciğeri ciğerimde...

kötek atmazdı...

ama bilinçaltıma atmışım...

sanki sensin o...

ha ara ara kaybetme korkularım oluyodu ama...

handiyse saat başı arayıp babamı kontrol ediyordum...

ama babam benim idolümdü...

sadece tabutu geldiğinde çok ağladım...

yılı oluvermiş...

Müslüm Babayla aynı masada oturmayı, Klarnetci Selim Aimden bu fasulye 2.5 lirayı dinlemeyi filanda ayrıca nasip eylesin :)

yok ya doktorlar yanılıyordur diye diye acizce duygusala bağlamıştım kendimi...

hiç öyle ah vah etmedim...

gittikçe şuurumu kaybediyordum...

bana güç veren zati budur...

ama nerden bilirdikki...

çok serinkanlıydım...

biliyomki...

ya kendimi hazırlamıştım...

ama benim inadım ve de ailemin ricasıyla...

korkağın tekiydim açıkçası...

bir kez olsun kızmazdı...

ve yine mantığım galip geldi...

ama ne olduysa...

oldu da...

he ya...

daha bir yıl olmadan...

ertesi gün vefat edeceğini...

sadece öyle sarınıp kalmışım...

tedaviye asla cevap veremez demişlerdi...

beni de bu kadar sevsene a evladım der dururdu...

çünkü baba düşkünlüğümü bilmeyen yoktu...

morgta görene dek kabullenmedim...

canım babacım...

öyleki az morarmadı kafam...

hüzüncüm...

ama bu gerçeği değiştirdi mi hayır...

son kez sesini duymuşum da habersizmişim meğersem...

rabişle vanilyalıyla telde konuştum...

ama o da olur artık dimi...

ikisi anlamışlar ama diyememişler...

içim yandı

uyuyor gibiydin...

seni böyle güzel emeklerle yetiştirip bize kazandırdığı için gıyabında minnetle anıyoruz, babacığı...

o tokadı beni kendime getirdi...

canımmmmmmmmmmmmmm...

yediremedim konduramadım babama bunu...

Allah yerini cennet etsin... günaydın yegenim.

Allahım derdim...

ne de psikiyatr arkadaşım nejo...

baktım babam çok iyiye gidiyo...

gel seni göreyim çok özledim küçük kızım dedin bana...

sıcacık tutuyo beni...

içime atmıcam...

geldi de...

benle savaşmaya gelcekmişmiş meğersem...

handiyse yok oldu...

annem çok kıskanırdı...

içime doğdu sanki...

gerçi olan belli de...

sarıldım huzurla...

kimseyi dinlemiyordu ilaçlarını içmemezlik yapıyordu...

yapacağını yaptı...

mekanın cennet olsun...

sadece kabullenmek zorunda kalıyor...

yeterki içime atmıyım...

sayıklamışım şuursuzca...

üniversiteyi kazanınca...

günaydın sana da...

o bile çaresiz kaldı kansere karşı öfkeme...

konuşcam senle...

ve bugün için de çok korkuyordum...

soğukkanlılığım baskın geldi...

dahası çocuk dediğin koyun gibi olmaz ya...

ya da ölüm gerçeği mantığıma iyice yerleşip yüreğimi teskin etmişti...

bensiz olamıyordu...

Koko sabah sabah yüreğimizi dağladın be kardeşim :/

bir taşkınlık bir delilik yapmamdan herkes tırsıyordu...

gerçeği kabul edeceğime gerizekalılar gibi...

oysa bu sebepti...

beni yerleştirip gidecekti...

dile kolaydır belki...

çok teşekkür ederim arkadaşlarım...

tipik bir kız çocuğu...

doktorlar beynine ramak kaldı...

ölüm haberi gelmeden önce...

babam için çok güzel şeyler yapıldı bugün...

annem anlattı...

bişi oldu mu diye...

ve de güzel bir bakımla...

ne kadar acizdim ne kadar aptaldım...

babalık işte yüreği dayanamamış demekki...

aminnnnnnnnnnnnnnnnnn...

halk tabiriyle ölüm iyisi olmuşmuş...

zira sana öyle düşkündümki...

ilk 3 kürden sonra...

hiç unutmuyorum o anki agresifliğiyle bana bağırmıştı...

kaybetme korkum iyice artmıştı...

her gidiş erkendir,

sarılmak koklamak öpmek istemiştim...

geceleri huzurla uyuyodum...

hı bak senin en sevdiğin hırkan...

rahmetin çok olsun...

yüreği yüreğimde...

bize göre anlamsızdı...

an be an babamı içten içe sardı...

bir hafta boyu kıyafetlerini giydim...

ben de tabii o gazla...

duyuyon dimi beni he...

kızlar babacı oluyo gerçekten...

saçmalayıp duruyordum...

sanki kanser bir insan gibiydi...

baba ya niye sne benim adımla hitap etmiyon diye...

küçük kızım gel küçük kızım git...

aslan yürekli minnoşum,

onsuz yaşayamam ben...