"Kır atın yanında duran, ya huyundan ya suyundan!" meselince bir akıbet yaşatır.

"- O kadar yolculuğa rağmen beraberimde bulunan arkadaşımın kötü hallerini düzeltemedim. O biçarenin ahlakını güzelleştiremedim. Düşünüyorum ki; acaba benim bir noksanlığımdan ötürü mü ona faydalı olamadım? Şayet o, benden kaynaklanan bir hatadan dolayı istikamete gelmediyse, yarın halim nice olur!.." dedi ve hıçkırıkları boğazında düğümlenmiş bir vaziyette ağlamasına devam etti.

KISSADAN HİSSE:

Dostluklar daima manevi açıdan faydalı bir maksat üzerine bina edilmelidir. Buna göre salihlerle dostluk ve ülfet, onlardan istifade için; salih olmayan ve hatta noksanlıkları bulunan manen zayıf kimselerle dostluk ve ülfet ise, onlara faydalı olabilmek için olmalıdır. Zira manevi faydadan uzak ve sırf gafletle örülmüş dostluklar, iki dünyayı da mahvedecek bir zarar demektir. Ve bu zararın en hafifi dahi:

Abdullah bin Mübarek Hazretleri, kötü huylu bir kimseyle yolculuk yapmıştı. Seyahatleri bitip ayrıldıklarında Abdullah bin Mübarek içli içli ağlamaya başladı. Bu hale şaşıran dostları:

Hassasiyete bak kurban...

"- Neden ağlıyorsun? Seni böylesine mahzun eden şey nedir?" diye sordular.

Diğer taraftan noksan ve eksiği bulunan kimseleri istikamete yöneltirken takip edilecek üslup, menfi bir netice karşısında onları rencide etmek değil, acaba bende bir kusur var mı, diye nefsi muhasebe etmektir. Zira eğer bizden kaynaklanan hatalar ve eksiklikler dolayısıyla muhatabımızı doğru yola sevk edememişsek, bunun hesap ve vebali çok ağır olur. Gaye, perde olmak değil, perdeleri açıp hakikati gösterebilmektir.

O kadri yüce Hak dostu, bir iç çekti ve nemli gözlerle: