01 Mart 2010, Pazartesi (Haber7.com)

Askerin ve yargının onurunu korumak da, öncelikle askerin ve yargının kendisine düşer. ALİ ÜNAL

Bazı sıfatlar vardır ki, bazılarında bulunduğunda daha güzel olur. Mesela, cömertlik erkekte daha güzeldir. Çünkü evin iç idaresini gören kadının fazla cömertliği, evin geçimi için mutlaka gerekli parayı, malzemeyi israf etmesine sebep olabilir. Haya ise, kadında daha güzeldir. Bunun gibi, silahı ve gücü elinde bulunduran askerin, hukuka, kanunlara herkesten daha çok riayetkar, halkı ve hükümeti karşısında daha mütevazı olması beklenir ve onun onuru böyle davranmakta yatar. Yine, hukuku ve adaleti temsil eden, en yüksek ve kutsal değerlerin temsilcisi olan yargıdan ise, herkesten daha çok güçle, askerle işbirliğinden uzak bulunması, özellikle ve öncelikle kuvvetin karşısında daima dik durması beklenir. Yargının onuru da bilhassa böyle davranmakta yatar. Yalnızca ideolojik dayanışma içinde bulunma değil, kuvvetle, hele silahını halkına, hükümetine doğrultmakla ün yapmış bir kuvvetle birlikte olma, ona yakın durma, yargı için ancak onursuzluktur.

Bazı sıfatlar veya hasletler vardır ki, bazı kişilerde bulunduklarında değer ifade ederken, daha başka kişilerde bulunduklarında ise tersine dönerler. Mesela, bir idarecinin makamındaki ciddiyeti vakardır ve güzel bir haslettir; mahviyet göstermesi ise zillettir. İdarecinin mesai arkadaşlarını evinde misafir ederken göstereceği ciddiyet kibir, mahviyet ise tevazu ve dolayısıyla güzel bir haslet olur. Bir insanın kendi adına ve kendisinden fedakarlıkta bulunması, kendine yapılan bir hatayı affetmesi güzel bir haslettir, buna karşılık bir idarecinin temsil ettiği müessese adına, bir devlet başkanının devleti ve ülkesi adına onların haklarından ve menfaatlerinden fedakarlıkta bulunması ise ihanettir. Yine, zayıf bir insanın kuvvetli biri karşısında dik durması izzet-i nefistir; fakat kuvvetli bir insanın zayıf biri karşısında aynı tavrı takınması ise kibir ve gurur olur. İşte, askerin onuru, elindeki silahı silahsız halkına ve sivil hükümetine doğrultmakta, halkın ve hükümetinin başına balyoz geçirme planlarıyla meşgul olmakta yatmaz. Böyle davranmak bir onur değil, onursuzluktur; zayıfların, güçsüzlerin karıdır; aşağılık kompleksinin yansımasıdır. "Merkebini dövemeyen, eyerini döver" atasözümüzde ifadesini bulan bir davranıştır. Askerin onuru, halkını, hükümetini ve ülkesini dışarıdan gelecek tehlikelere karşı korumakta yatar. Askerin, 87 yıllık Cumhuriyet tarihinde yerli Rumlara karşı yapılmış Kıbrıs çıkarması dışında hiçbir harici hareketi olmadı; üstüne üstlük, 1990'da Cumhurbaşkanı'nın Irak'a girme planları karşısında komutanı sorumluluktan kaçarak istifa etti ve daha sonra böyle bir hareket başarılamayacağı için istifa ettiği itirafında bulundu. 30 yıla yakındır sayısı hala 5.000'lerde kalmaya devam eden teröristlere karşı kesin bir zafer kazanılamadı. Ve, 87 yıldır halkının vergileriyle beslenen ve "halkın bağrından çıkan" yüz binlerce mensubu bulunan asker, hem de yabancı bir ülkenin başkanının ağzından "Bizim çocuklar" nitelemesine ses çıkarmadan, silahını dört defa halkına ve hükümetine doğrulttu.

Harika bir yazı.