<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="e2a798808790808d98838ca29b838a8d8dcc818d8f">

Gerek PKK?nin güçlü söylemeleri, gerek devletin halka dayattığı gayri insani asimilasyonsal uygulamalar, gerek devletin PKK ile ilk mücadelesinde salt askeri operasyonları ve şiddeti metot olarak benimsemesi ve gerekse de dışarıdan PKK?nın Suriye ve İran gibi devletlerden yardım ve destek görmesi onu bir anda Kürdistan?da devlet denilen tunçtan sert ve asık suratlı yapının karşısında tek muhalif güç haline getirdi.

PKK şefi Abdullah Öcalan ve PKK yöneticilerinin Müslüman Kürt halkının tasvip etmedikleri devlet okulu çıkışlı olmaları, PKK?nin ilkin talebe/öğrenci hareketi olarak ortaya çıkması, talebelerin ateist, solcu, Marksist bir düşünceye sahip olmaları, silahı ve şiddeti çözümün kaynağına oturtmaları, insan kanına çok rahat girmeleri, öldürdükleri kişiler arasında tecrit-teşhir-imha politikasıyla çok sayıda yaftalanmış Kürdün bulunması, Kürt halkının sürgün, talan, işkence, hapis ve ölümle burun buruna gelmelerine sebep olmalarına rağmen gün geçtikçe taraftar bulmaya ve güçlenmeye devam etti. Çünkü hedefi ve düşüncesi ne olursa olsun, PKK?nın çok güçlü söylemleri vardı ve bunları dillendirmede alternatifsiz tek muhalif güçtü: ?Zulme karşı direniş!?, ?Dilimiz namusumuzdur, neden konuşamıyoruz!? ?Neden hep Türkler bizi yönetsin, ne zamana kadar güdülecek koyunlar kalacağız!? gibi Kürt halkının damarına basabilen sloganlar?

Kürt sorununu inceleyen yazı dizimizin ilkinde; sorun öncesine dikkat çekmiş, cumhuriyetten 80?li yıllara kadarki kısmına kısaca temas etmiş ve devletin askerin gölgesindeki katılığının devlet-halk küskünlüğünü doğurduğu sonucuna varmıştık.

80 öncesi başlayan sağ-sol çatışmasının fraksiyonlaştırdığı Kürt gruplarının kalıntıları 80 sonrasında da çok sönük olarak devam etti. Bu fraksiyonların sosyalist-milliyetçi ve muhafazakar- milliyetçi olanları yavaş yavaş sosyalist-milliyetçi fakat aynı zamanda siyasi-askeri bir örgütün potasında isteyerek yahut dayatılarak erimeye başladılar. Partiya Karkere Kürdistan olarak ortaya çıkan bu örgüt Kürdistan bölgesinde devlete muhalif tek tek güç olma yolunda her metodu meşru gördü. Ona göre tek göç haline gelinceye kadar gerekirse Kürt aydınları bile öldürülebilir, silah-şiddet örgütü popüler kılabilir ve her aileden bir bireyi önce kazanmak, ya elde tutmak yahut devlete öldürtmek suretiyle Kürt halkının tümü kazanılabilirdi. Zaten yıllardır gayri insani bir politika ile inim inim inleyen bir halk vardı ve yükselen her gür sese doğru yüzükoyun koşmaya hazırdı. Boğulmak üzere olan birinin denizde yılana sarılması gibi?

Nihai hedefi adaleti gerçekleştirmek olan devlet felsefesi Türkiye?de iflas etmişti. Resmi dilin Türkçe olmasında bir Kürt?ün problemi yoktu. Ortak bir resmi dilin olması milliyetçilik de değildi. Ancak, resmi dillerin dışındaki dilleri yasaklamak, varlıklarını inkar etmek, ana dili ile konuşan, yazan ve sanat yapan insanları cezalandırarak resmi dili ve o dilin mensuplarını yüceltmek kelimenin tam anlamıyla faşistlikti, insani-ahlaki bir ayıp, bir kara lekeydi devletin alnının ortasına yapışan?

Anne-babama baksana! Onlar da hiçbir şey bilmiyorlar: Ne okumayı ne de yazmayı? Evde bülbül gibi konuşan onlar, neden dışarıda bu kadar yutkunurlardı, anlamadım! Ödevlerini yaparken anne ve babasından yardım almıştı arkadaşım. O pekiyi alırken benim Türkçem 40 derece zayıftı. Neden büyüklerim bu kadar cahil ve bön? Yoksa çok bilgeydiler de kendilerini ifade edecek dilleri mi yoktu? O yüzden miydi bir mektup veya dilekçe yazdırmak için köyden şehre giden babam, yol kesen yeşil elbiseli kontrol memurları tarafından tartaklanmıştı?! Ah, benim şu Kürt yanım!...?

Ne ki hiçbir Kürt çocuğunun Türk bir anne-babadan doğma şansı yoktu. Kürt bir ailede ve sadece Kürtçe bilen bir annenin kucağında büyümesi, iradesine havale edilmiş bir kader değildi. Kimse ona hangi şehirde, köyde, ailede ve hangi anne-babadan doğmak istediğine dair bir şey sormamıştı. Sırf Kürt olarak doğmuştu diye bir ömür boyu çekecekleri vardı. Devlete küskün ve rejime mesafeli bir ailenin kültürüyle dünyayı algılamaya başlayan Kürt çocuğu, resmi olan her ne varsa itici hatta düşman görmesi garipsenmemeliydi artık. Derken, okula başladığında yabancı bir dille eğitim-öğretim almaya başladı. Ana dili Kürtçe olan bir çocuğun Türkçeyi tamtamına/hakkını vererek konuşması ne kadar olanaklıydı? Artık bu çocuk Türkçeyi iyi kullanamama/konuşamama mahcubiyetiyle bir ömür tüketecekti. Kim, hangi yabancı dili tastamam konuşabilirdi ki zaten? Böylece Kürt çocuklarının birçoğu içine kapanık, asosyal ve otistik bir mahcubiyet ve mağduriyetle tahsil hayatına devam etti. Üniversite hatta yüksek lisansta bile kendini bir Türk anadan doğan çocuk gibi Türkçe telaffuza riayet ederek ifade eden kaç Kürt çocuğu vardı acaba?

Öte taraftan, Kürt dili ve edebiyatının yetimliği, bir kılçık gibi boğazda tıkalı kalması ve günbegün unutulup gitmesi şöyle dursun, Kürtçe konuşan insanların alaya alınmaları, hakaret görmeleri, hastane, adliye ve dahi cezaevleri gibi en hayati kurum ve kuruluşlarda konuşulmasının engellenmesi, Kürtçenin yazınsal olarak yasaklanması, Kürtçe müzik ve sanatın müeyyidelerle baskı altına alınması tarihi bir insanlık dramı olarak belleklere işlendi.

Devletin bu gayri insani sert asimilasyonsal pratiğine ve sloganlarına karşı bir tepkinin neşv-u nema bulması için zaman ve uzam gayet müsaitti. Gel gör ki, Ş. Sait?in ve Kürt ileri gelenlerinin darağaçlarında sallanmaları ve cesetlerinin dahi yok edilmesi, medrese çıkışlı sözde alimleri müthiş derecede ürkütmüştü. Bu tepkinin okul-üniversite çıkışlı aydınlarca gösterilmesi gayet tabiiydi. Gelgelelim, okul-üniversiteye hatta devlet kadrosuna karşı geleneksel Müslüman kesimde şiddetli bir alerji vardı. Okullar soytarıların yeri, üniversitelerse namazsız komünistlerin mekanı ve devlet kadrosu da nameşruydu geleneksel İslami Kürt anlayışta. Tıpkı Latin harflerinin la din harfler olarak telakki edilmesi gibi?

Bu dönemi anımsamaya çalışan Kürt insanının hatıra defterlerinde şu anekdotları görmek mümkündü: ?O halde Diyar-i Bekir?de, Mardin?de veya Batman?da doğmak suçtu! Annem Türkçeyi bilseydi ve babıldama döneminde bana?su!?, ?süt!?, ?ek-mek!? deseydi ben arınır, temizlenirdim! Bahtsız annem, bana?av!?, ?şir!?, ?nan!? dedi ya, artık günahkar bir çocuk olarak masumiyetimi yitirdim. Benim sınıfımdaki Türk memurunun oğlu ne de güzel Türkçe konuşurdu! Onun için tek bir dil vardı: Türkçe? Neydi, okulda, 7?den sonra nükseden bu yeni dil? Hem tüm isimleri de iki kez ezberlemeliydim: Bir Kürtçe isimleri vardı, bir de Türkçe? Neden Allah?ım?! Suçum neydi? Benim günahım neydi? Peki, sorunum sadece dil miydi? Hayır! Baksana şu Türk arkadaşıma! Elbiseleri de yeni, hem de rengarenk? Hani koşarken de, cebinden şıngırdayan sesler gelir, kantinden istediği çikolatayı ve bisküviyi rahatça alıp iştahla yerdi. Ah, benim şu faili meçhul çocukluğum!...

Yazının devamı haftaya?

Bu sorun 80?li yıllarda daha bir katmerleşirken, resmi ideolojinin asimilasyon programları, gayri insani söylem ve eylemleri artık dibe vurmaya başladı. Düşünen her Kürt insanı artık; ?Türk, öğün, çalış, güven ?, ?Ne mutlu Türk?üm diyene , ?Bir Türk dünyaya bedeldir ?, ?Türk?ün Türk?ten başka dostu yoktur ?, ?Ey Türk gençliği ?, ?Türk?üm, doğruyum, çalışkanım gibi ırkçı, kafatasçı, faşizan sloganları derinden sorgulamaya başlarken Kürtlük kimliklerini önemsemeye ve sahiplenmeye başladı. Hele hele Türk milliyetçilerinin, ?Kürt diye bir ırk yoktur , bunlar dağ Türkleridir ki kara bastıklarında ayaklarından çıkan?kart-kurt? seslerinden böyle isimlenmişlerdir ? gibi gayri insani ve mesnetsiz söylemleri yavaş yavaş Kürt milliyetçiliğinin de tetikçisi oldu.

<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class=" cf_email " data-cfemail="90d5eaf2f5e2f2ffeaf1fed0e9f1f8ffffbef3fffd">

Okuma-yazma ve araştırmadan mahrum bırakılmış Kürt halkı için PKK?nın samimiyeti, liderlik kadrosunun iffeti, düşünsel yapısının sıhhati, vaat ettikleri ve uygulamalarının insani, İslami ve meşruiyeti çok şey ifade etmiyordu. Onlar için anlam ifade eden tek şey, yeşil elbiseyle karşılarında dikilen aheni heykelden sert ve de soğuk devlete karşı silaha sarılmış tek alternatif gücün temsiliyetiydi ve onun adı da maalesef PKK?dan başkası değildi. 84?90 arası seyrek çatışma döneminde devletin çatışmayı bahane ederek halkı daha bir ezip geçmek suretiyle kısa sürede bu işi halletmeye çalışması ve PKK kokusunun geldiği her şeyi yok etme kafasıyla hareket etmesi PKK?nın işine geldi ve artık kırsaldaki çatışmalar il ve ilçe merkezlerinde de nüksetmeye başladı. Yoğunlaşan bu çatışma ortamı maalesef 93?lere gelinirken, çatışmadan kaçıp herhangi bir köye sığınan PKK militanı yüzünden gerek PKK sempatizanı gerekse masum halkıyla tüm köyün bir boyuna top ve makineli tüfeklerin ateşine tutulması ve derken köylerin ateşe verilerek yakılması, halka ev eşyasını dahi çıkartmaya izin verilmeyecek, hayvanların bile kimi zaman ahırlarda mahpus halde yakılacak kadar gaddarane cezalandırılması, hatta kendilerinin ve çocuklarının canını zor bela yangından kurtarabilen ailelerin duyarsız metropollerin vampirane keşmekeşine sürülmesi, medeniyet tarihinin en dramatik uygulamaları olarak tarihe geçti. Tüm bunları esasen isteyen de PKK?nın kendisi değil miydi zaten? Devleti halkın üzerine çekmek, halka aşikarane zulum etmesini sağlayarak devletle halkı karşı karşıya bırakmak? Ve en nihayetinde kısmi de olsa PKK bu maksada ulaşmış oldu?