Hatırla adımı koylarında

Hiç yükseklerden baktınız mı

Tünel kazar kaçarım kaçabilirim

Yüreğine kahır tasımı

Sevmelerim acıyacak

Yine de başın sıkışırsa

Sağım, solum, önüm, arkam gökkuşağından bahçeler.

Dilimde ayrılık türküsü

hepsi şiirden bestelenmiş o güzel şarkıların hepsini arşiv yapacagım burada :))

Yitip giden bütün arkadaşlar

Koskoca bir ülke

Bizi anlatsın isterim büyümüş çocuklar

Bazen kendimi gizledim

Çöktü gökyüzü denize korktum

Bir köşede birdenbire

Kirlenmiş bir denizim

Sağılsın senin ağzından

Hiç korkmadan

Giydim başka

Defter topla ağaçlardan

Bütün o sokaklarda

Gittiğin yerlerin adı var mı

Çok şey biraz eksik

Yaşlı ağaçlar kol kola girerler

Düşlerle geçerdin gecelerden

Hayat bu hiç belli olmaz

Boya şu kara duvarları

Kime nedir kimin dilinden

Görüşemezsek hoşça kal

Yüzünde çok tanıdık bir şiirden

Radyoda özlediğim şarkıların resmi geçidi

Yüzünün ilk çağında

Seni anlatsın isterim tebeşir ve tahta

Islandık başka

Evim küser barkım küser

Bir tren çizerim bir de tren yolu

Adresler taşıyor insanlar mektuplarda

İndi göğsümün üstüne yağmur

Susmaz içimin sesi

İki elim kanda da olsa

Yüzünün baharında

Biraz hikaye

Bazen düş gibi bir gecenin

Dağılsın elinde hissimin her zerresi

Kimse bir avuç su dökmüyor

Ne kadar basit duruyorlar

İçine yaprağı çiz

Yıka kefenle duala bütün kahrımı

Anlı şanlı bir halaya

Kapının önünden bile geçip gittiğimi duymazsın.

Yeni kesilmiş kumaşlar, pantolonlar, ayakkabılar.

Bazen kar gibi sustum

Bazen hiçbir şey hissetmedim

Belki de onu ben anlayamadım

Sularda esen yel ben miyim ki

Çizdiğimiz bütün sınırlar

Trenlere binip gittiğimiz

Yollarda kime rastlasanız; çıkartıp onun fotoğrafını gösterirsiniz.

Sevgilin şimdi sorguda

İpini kopardı

Biraz hüzünlü biraz öfkeli

Uzanıp kaldır beni

Bilmiyorum acaba beni duyuyor musun

Sen Ankara'da ben Ankara'da

Yürürler caddeler boyu

Başka kalplerin arasında

El sallarım çiçeklerine

İçinden renklerle geçtim

Bağışlamış kalbini korkmadan

İçkimin acısını alıyor bardaktan

Ne tuhaf insanın öyküsü

Bir bütün aşkım ben haydi böl beni

Kime nedir kimin renginden

Bazen oturdum sessizce

Yüreğine sürmez hiç kimse

Aynı gökyüzünün altında

Seninle bir zaman

Yürüdüğümüz bu yollar

Patikalardan otomobiller gider

Her sabah biraz daha büyüyor

Göğsün gibi derin bir deniz

İn gökyüzünden

Köşedeki bulutçudan yağmur al kendine

Sesler duydum kokular içtim

Okuduğum deniz

En güzel günlerimiz bir cümle gibi uyur

Göçtü ömrümün iliğine ayrılık

Hoşça kal

Bir işçi hediyesi

Kimse kimsenin ellerine

Gül gibi kanadım

Gülümsersin dünya telaşıma

Bir baktım her şey bitmiş

Sor suyun rüzgarına

Dokunup usulca omzuna

Çiçekten düştüm kızım çiçeğe kızma

Bazen anlatmak istedim

Sen gidersen bir ülke öksüz kalır

Öperdim her renginden

Sıkıldım bütün yalanlardan

Mevsim değişir mevsimler üşür

Saklandık yan yana senelerce

Bölüş annenle acını sına sabrını

Ölürsem kimliğimden öğren adımı

Bir uçtan bir uca aralanmışız

Bindi gözümün rengine ayrılık

Sevgilin şimdi yangında

Anne ben bir çocuğu seviyorum

?Bu insanı tanıyor musunuz, buralardan geçti mi?' diye sorarsınız.

Yeni bir renk gibi duruyor

Sakladım sakladım sakladım

Sustun bambaşka

Kal ruhumda

Bin sırtıma gidelim

Kayboldum kendi içimde

İçimde tanımadık bir ateş

Üşürken gece kuşları, sıcaklığımı duymazsın.

Ve hatta doğrulardan

Kar yağıyor mu dağlarınıza

Öyle sessiz sessiz yaşarım ki yaşadığımı duymazsın.

Ölümler sıra sıralı

Yalnızım yalnızsın yalnızız

Konuşmayı bildiğim halde

Her gün fotoğrafına bakıyorum

Yaşadın başka

Yeri var mı haritalarda

Buna üzülmeyeceksin

Yeni yeni köylere göçerler

Sevdiğimiz şarkılar öptüğün yerde durur

Seni söylerdim sesli sessiz

Anne ben bu çocuğu seviyorum

Benimle gel al kendini

Aslında hep bunu istedim

Okudum bambaşka

Ay nasıl şimdi ay köyümüzde

Çiçekten düştüm kızım

Sana yazdığım her şiirde bu yüzden

Hala mı uzaktayım yoksa yanı başında

Herkes kalbinin kıyısında

Yürümek için sabahlara kadar

Benim düşlerimde sarı, sıcak uçurtmalar, balonlar.

Bir yerlere giderdik ya eskiden

Aralarım ağaçları o dağların kıyısına

Özlüyor musun eski yılları

Yüzüme gölgeler iner, karanlığımı duymazsın.

Denizler büyürken yüreğimde, eskidiğimi duymazsın.

Üşüyor yabancı bir cümle ağzımızda

Yakasım var kimliğimi

Gökyüzü gibi derin gözleri

Ölümler çoğalmamalı

Küçük kara gözlerin

Kitaplarda

Ölümde mi yaşamın gizi

Kocaman çizilsin okul duvarına

Kalbinde güzel uykuda

Yüzünü yıkama bir düş var orada

Duvarları süslesin yıl boyunca

Işıklı bahçeler çiz

Defter kopar bir ağaçtan

Bülbüle türkü de söyletirler

Umudumuz, umudumuz gökyüzü; bulutlarıyla saracak bizi.

Bazen çalıştım günlerce

Çıkardım bambaşka

Kardeşim gibi

Bir şarkıya evrilelim baştan aşağı mavi

Boş verdim in dedim

Anlatmak her şeyi herkese

Sormadan sorgulamadan

Bazen anlaşılmak istedim

Geçerler yamacından vagon vagon insanlar

Şarkılar gibi içerdim

Kimse kimseye içtenlikle

Un ufak saçılmalı

Gittiğim ada

Aydınlık bir dünya çiz

Ölmekten utanmam ben ölebilirim

Hatırla sesimi dalga dalga

Karanlık sızmış gözlerime

Sancıyla söver ömrüme hasret

Aslında o diye sorduğunuz, kendinizdir.

Dışarıda kimsesiz başıboş yağmur

O şarkılarla bir tren içinde

Bazen kapandım kendime

Küsme bana dedim

Dudaklarımda

Kahveler kapanır

İçine ormanı çiz

Acıysa acıdım dibine kadar

Kim bilir belki de sen bir gün döneceksin

Bakarsın bahçenden uzandığın gölgeden

Tozlu yollardan herkes geldiği yere hey..

Üşüdükçe sokaklar

Bir mum gibi titrerim

Ellerini yıkama bir düş var orada

Kapının ardında ben varım, ağladığımı duymazsın.

Çaylardan deniz taşar soğan tarlasına

Sen Ankara'lı ben Ankara'sız

Yeni bir gün doğar yarın

Çiçekten düştüm kızım kalbimi görme

Mahpus bir ressam gibi çizebilirim

Bir şehir vardı çok eskiden

Ben sizin annenizim

Aynı şarkıları sevmişiz

Her şey biraz yalan

Doymadan inan doymadan sana

Sokakları emziren tüm çocuklar

Büyüyünce şehir olur köyler

Bütün sınıfa

Bu topraklar yeryüzünündür

Aşkı ne yaşadım ne yaşamadım

Şarkılar salıyorum gökyüzüne

Sazsız sözsüz

Kulaklarımda cıvıl cıvıl şarkılar, oyunlar, sesler.

Yaşadık bir kenara kaldırdık

Çekinme bir haber yolla

Gitmelerim kırılacak

Kar yağıyorsa gelirim gelebilirim

Duruyor mu hala o kıyı o deniz

Umudumuz, umudumuz yarındır; uçan gemiler alacak bizi.

Nerde benim en güzelim en sevgilim

Gözlerinin karasında acemi bir hayat

Sımsıkı tut kollarımdan

Herkes kendi yalnızlığında

Varsın bırakmasın beni benim sabıkam

İncinmiş bir kelime

Hasret sınır dikenli tel

Seni üstümde sakladım

Sevgiyle uzanmıyor

Deniz anlatıyor mu beni sana

Karnı hiç doymaz

Çocuklar yıkanırdı kıyısında

Sanki bir ülke sığınmış aramıza

Tel örgüler taş duvarlar

Aslında ikimiz de kentte yabancıyız

Bir yağmur yağdı önce

Okunmamış bir şiirim

Köylüler de şehirliler

Sana benzeyen benzemeyen çocuklar

Gelirim tutarım ellerini

Ayrıyım ayrısın ayrıyız

Bizi anlatsın isterim bindiğim vapur

Damlara uçaklar iner

Bütün kuşlara

Bu ormanlar bu ağaçlar

Bir yağmur ki görme

Deniz çiz gökyüzü çiz

Aslında kaybolan o değil, siz.

Ölmek sırası bendeyse yar senin için

Tiyatrolar sinemalar üniversiteler boş

Sen gidersen şarkılar üşür

Hiç kimse senin kadar özlenmedi

Elinden tutardı ay aşığı

Kat kat evler evler traktöre binerler

Aşktım ben filiz vermiş

Su konuşur susmaz

Onlar çoğaldıkça ben azalıyorum

Biraz da fazla

İçimden anneler geçer, kırıldığımı duymazsın.

Sen gidersen avuçlayıp yalnızlığımı

Kimselerin bilmediği bir sırdık

Pencereden tanıdık senfoniler sızıyor ansız

Ayrı evlerde susuz iki ayrı sofra

Bir ara sokakta incitilmişse de kalbi

Koşardın bir şarkıdan bir şarkıya

Geldik dünya bahçesine

Yaşadık geride kaldı her şey

Nasılsın diye sormuyor

Gidesim var gidilmemiş yerlere

Dışarıda kimsesiz üşüyen ağaçlar

Kimi görse uyanıyor

Bazen ben burdayım dedim

O büyük sevdanın

Evden çıktım kendime arkadaş bakmaya

Diyorlar ki kendi gibi bir kuşa

Bir dize bir şair sıcaklığı

Küçücük bir söze kırıldım

Aya bakan saçlarını öpebilirim

Meydanlar doluyor konuşmayan insanlarla

Karnı hep açtır hasretin

Koşarak ekmek kokulu sokaktan

Boş ver derim boş ver geçer hepsi

Kala kala kaldı dilimde

Sen gidersen çay soğur masada kalır

Kopanı görme

Bazen kalbim sıkışıyor

Tiyatrolar sinemalar kafeler

Öyle sessizce yürür, öyle kimsesiz giderim ki,

Mavide mi yeşilde mi

Bir kuştu kanatsız

Çuf çuf çuf kara trenler

Gitmeler kırılmalı

Biraz orman geçer biraz deniz

İçkimin acısını çalıyor

Kendime gidesim geliyor zarflarda

Ağzının kenarında uyuyan tebessüm

Şimdi neler neler vermezdim

Seni anlatsın isterim yazdığım şiir

Hava öyle tatlı ki öyle tatlı ki

Yoruldum yormaktan kendimi

Al tut son kez elimi

Savurdum yıllara rengimi

Gülüşün denizlere dökülürdü

Hatırlarım renkli renksiz

Çaya akan ışığını içebilirim

Biz aynı ananın rahminden

Bakmalarım ıslanacak

Sevdim başka

Başka bambaşka

Nasıl da ustaca bakıyor

Üşürüm üşürüm ben de

Ayrılık kalın giyinir ayrılık sıcak kalır

Seyrettiğim senin kalbin bakta gör beni

Tüm duvarlara senin portreni

Bazen dimdik yürüdüm

Yoksa güllerde mi

Hiç kimse tamamlamaz

Üşüyor geniş zamanlar aramızda

Zamanlı zamansız

Anıyor musun ara sıra

Bir evin vardı çok eskiden

Hiç ummadık şehirlerde

Köyleşir bütün ülkeler

Bir rengin olsun gökkuşağında

Sahipsiz bir gölgeyim

Benim göğüm ol

Dağılır yüzüne rengi

Adımın her hecesi

Kıyısı boydan boya

Kendimi atasım geliyor balkondan

Kollarımı atıp boynuna

Çiçekler gibi büyüdün yanımda

Odam kireç tutmaz

İçi yeşil orman dışı mavi deniz

Çocuğum gibi

Hiç kimse bölmez beni

Konuşmadım hiç kimseyle

Aşkın suyunu çıkardı

Adı Ali

Kendi gerçeğiyle başbaşa

Aşk üşür aşk üşütür

Sonra boş verdim

Seni kitaplarımın arasına

Kuşlar dizilir kanat kanada

Bazen başımı eğdim

Dağlar kentleşir dünyanın gözü önünde

Bıçak gibi kesiyor beni umarsız

Yağ koynuma

İnattık bambaşka

Ben sana küsmedim

Geçti kara gözleriyle dünyadan

Kahvede ırgatlar vapur bekler

Elbette öleceksin

Kentlerim kararacak

Belki ben de olurum o vagonun birinde

Yüzler gördüm ay gibi parlak

Kim bilir karşılaşırız

Bir yerde karşılaşmak ümidi ile

Ankara soğuk sen daha soğuk