böyle makul önerilerle gelinse her iş kolaylaşır

O talihsiz ve kötü şöhretli mekanın bir müze haline getirilmesine asla taraftar değilim; ama o yerin lokanta veya kebapçı dükkanı olarak çalıştırılmasını da müdafaa etmiyorum. Müze, akla gelebilecek en kötü çözüm. Niçin diyeceksiniz? Aleviler?in bir kısmı, şikayetlerini sıralarken Madımak Oteli?nin müze yapılması konusunu ısrarla vurgulamadan geçmiyorlar.

Tartışmalar sırasında çok ilginç bir öneri daha geliyor.

GERÇEK FAİLLERİN İZİ KARARTILMAMALI

Kötü bir fikir çünkü bu uygulamayla Madımak Oteli, Alevilerle-Sünniler arasındaki çatışmanın sembolü haline getirilecektir; oysa ki Sivaslılar ne 2 Temmuz günü, ne ondan önce, ne de sonra Alevilerle bir çatışma muhatabı teşkil etmediler; buna Sivas?ta yaşayan Aleviler şahitlik edebilirler. Sivaslı Alevilerin?müze? fikrine sıcak baktıklarını da zannetmiyorum; eğer tahakkuk ederse müze, o sokaktaki varlığıyla Alevi olmayanların artık kesinlikle hatırlamak istemediği, sahiplenmediği trajik bir hadiseyi yeniden ve her gün hatırlatmaktan başka bir şeye yaramayacaktır.

Yeniden Madımak Oteli meselesine dönüyorum. Daha önce belirtmiştim; ben o talihsiz ve kötü şöhretli mekanın bir müze haline getirilmesine asla taraftar değilim; ama o yerin hala lokanta veya kebapçı dükkanı olarak çalıştırılmasını da müdafaa etmiyorum. Kültür Bakanlığı?nın bu husustaki görüşü, yani Madımak Oteli?nin alt katına bir kültür fonksiyonu yüklemek, ılımlı ve isabetli bir fikir gibi görünüyor. Müze ise, akla gelebilecek en kötü çözüm.

Niçin diyeceksiniz?

Yine Sağ çıkıp diyor ki;

?Aleviler?in bir kısmı? tabirini kasden tercih ettim; çünkü Aleviler gerek siyasi, gerekse işin inanç boyutu diyebileceğimiz itikadi ve fıkhi konularda makulden ifrata doğru açılan bir yelpazeye dağılmış durumdalar. Bu yüzden?Aleviler? kavramı, artık çok soyut ve çok genel bir kavram haline geldi. Bu durum pek tabii gibi görünebilir ve aslına bakılırsa tabiidir fakat, birbirinden farklı Alevi topluluklarının?Biz Aleviler? ibaresiyle başlayan cümleler kurması, Alevilerle Alevi olmayanlar arasındaki iletişim ve anlayışa hizmet etmiyor; aksi te?sir yapıyor; bu iletişimsizliğin en çok zaafa uğrattığı alan ise Alevilerle Aleviler arasındaki ilişkilerdir. Diyelim ki hükumet, Alevilerin bugüne kadar uğradığı haksızlık ve kötü muameleyi onarmak için samimi adımlar atmak arzusuyla kendisine az-çok örgütlenmiş bir muhatap arıyor; Aleviler içinden hangi topluluğu seçse, hemen öteki Aleviler devreye girerek hükumetle temas halinde olan Alevileri suçlamaya başlıyor.

güzel fikir...

15 Aralık 2008 Pazartesi,

?Madımak Müzesi? niçin kötü bir fikirdir?

?Orayı müze yapsanız içine ne koyacaksınız. Yananların kemiklerini mi? Bırakın müzeyi, kötü hatıraları. Yıkın o oteli. Yerine 37 tane gül ağacı dikin yeter...?

Burada bir lahza durup plağın öbür yanına göz atmakta fayda var: Bazı Aleviler, Sivas?a müze yapılması fikrini döne döne savunmakla, bu çirkin cinayetin gerçek faillerini gizleyici ve karartıcı bir şey yapmış oluyorlar. Müze taraftarlarının bütün varsayımı, olayda can verenlerin aynı şehirde yaşayan bazı insanlar tarafından bile isteye, hatta plan yaparak yakıldığı iddiasına dayanıyor. Eğer bu varsayım doğru ise bu şehrin bütün ahalisi potansiyel suçlu olarak görülüyor demektir: Sebebi açık: Hadiseden sonra açılan tahkikat sonucunda mahkeme süreci başladı ve zanlıları yargılayan mahkeme, hukuk dilinde pek keskinleşmiş kanaat ifade eden otuz küsur idam cezası vermekten çekinmedi. Yargıya güvenecek isek, sorumlular cezasını bulmuş demektir; eğer yargının verdiği kararı tatminkar bulmuyorsak bu defa bütün bir şehri asıl fail haline getirmek kasdı açığa çıkar. Sivas?a Madımak Müzesi yapılması arzusunun gerçek anlamı budur; bir şehir neredeyse yirmi sene önce meydana gelmiş faili karışık ve tartışmalı bir hadisenin zanlısı kabul edilmekte ve ebediyete kadar zanlı sandalyesine oturtulmak istenmektedir.

Bu gibi önemli iletişim arızaları yüzünden bir yazar olarak içinde?Aleviler? kelimesi geçen bir yazı yazmak, Alevilerin durumu hakkında fikir beyan gibi netameli mevzulardan ısrarla kaçınmaya çalışıyorum; kaçınmaya çalışıyorum çünkü konu hakkındaki fikriniz ne olursa olsun, bir kısım Alevileri öfkelendirmek, tepki vermeye itmek, en azından gücendirmek gibi bir sevimsiz durumla karşılaşmak ihtimali büyük. Alevilerin çok parçalı temsili, fiiliyatta bir temsilsizlik krizine dönüşüyor fakat?dışarıdan? yapılabilecek bir şey yok; bu problemi Aleviler kendi içlerinde çözmek zorundalar ve bu, hiç de kolay bir şey gibi görünmüyor.

Sivaslı Aleviler ise yıllarca birlikte yaşadıkları komşularını iten, rahatsız eden bir müzenin varlığından hoşnut olmayacaklardır; çünkü -dikkat edilsin- hiç kimse 2 Temmuz?da yaşananları tasvib etmiyor, sahiplenmiyor, müdafaa etmeye kalkışmıyor; bu mevzuda büyük çoğunluk, kimsenin tasvib etmediği ve katılmadığı bu olayın unutulmasını temenni ediyor. Alevilerin bir kısmı ise hüsnüniyetle, ?hayır unutulmasın, her gün hatırlansın ki bir daha böyle bir facia olmasın? diye düşünüyorlar. Bu fikri bir dereceye kadar anlayışla karşılamak mümkün fakat ne getirip gördüğünü iyi tartmak kaydıyla? Şehrin en işlek caddelerinden birine yapılacak müze, neticede bir yerde bir şehrin bütün halkını suçluluk duygusuna itecek, töhmet altına sokacak ve o müzenin varlığından haberdar olan herkeste ilk önce mezhep kimliğini hatırlatıcı bir tesir yapacaktır. Bunun böyle olacağı biliniyor; çünkü işaretler var. Sivaslılar, bazı yerlerde Sivaslı olduklarını söylediklerinde, ?Yakanlardan mısın, yananlardan mısın? şeklinde tarizli ve iğneleyici bir suale muhatap oluyorlar ki böyle sorumsuz ve ucuz kahramanlıkların kime ne faydası dokunacağı belli değildir.

Bu konuda samimiyetle bir şeyler yapılması gerektiğine inanan Aleviler, Madımak dosyasının ve davasının sil baştan yeniden ve esaslı bir şekilde görülmesini talep ederek işe anlamlı bir yerden başlayabilirler. Çünkü bu çirkin hadisede canı yanan Aleviler de Sünniler de biliyor ki Madımak?ın asıl failleri hala bulunamadı ve olaydan üç gün sonra Başbağlar köyünde yapılan katliamın hangi manaya geldiği de yeterince soruşturulmadı. Başbağlar hadisesi, 2 Temmuz?la ilgilidir; çünkü mantık, iki toplu cinayeti de aynı elin ve ellerin işlemiş olması gerektiğini ima ediyor.

ARİF sağ gibi AKILLI BİREYLERE İHTİYACIMIZ VAR.

2 TEMMUZ?DA ALEVİLERİ KİM TUZAĞA DÜŞÜRDÜ?

MADIMAK MÜZESİ NİÇİN KÖTÜ BİR FİKİR?

Bu öneri kabul görüyor. Sanıyorum hükümetin bu konuda bir girişimi olacak.

Bazı Aleviler, Sivas?a müze açtırmak için gösterdikleri azim ve enerjiyi, aslında, ?2 Temmuz?da hangi güçler, hangi kurumlar, hangi makamlar, kim ve nasıl Alevileri böyle bir tuzağa düşürebildi? sorusunun cevabını ararken göstermelidirler ki günün birinde 2 Temmuz?un gerçek failleri ve azmettiricileri hakikaten bulunabilsin. Zanlıları flulaştırmak ve gerçek sorumluları sislemek için Sivas?ta müze açmaktan daha parlak bir fikir bulunabileceğini zannetmiyorum. Zira bu müzenin, ağzından çıkanı kulağı işitmeyen, sorumsuz konuşan ve bu yüzden kendinde marifet vehmeden bazı unsurlarca Alevi-Sünni gerginliği icad etmek için istismar edilecektir. Bu kadarını görmek için kahin olmaya gerek yok.

MÜHİM BİR İLETİŞİM ARIZASI?

Müze fikri, Alevilerle Sünniler arasındaki ilişkilerin selametine hayrı dokunmaz; fakat bunun tam aksine kolayca hizmet edecektir. Konuyu, ?delinin biri kuyuya taş atmış, kırk akıllı çıkaramamış? şekline getirmemek lazımdır. Şimdilik lisan-ı münasip ile söylenebilecek söz budur.

ANKARA?daki Alevi Çalıştayı?nda

YIKIN O MADIMAK OTELİ?Nİ, YERİNE 37 GÜL AĞACI DİKİN