4)Tabakat-ı İbn-i Sa?d, cild-5, sh. 148, cild-3, sh. 556

?Hurmalıkların yanındaki dağ eteğinde bulunduğumuz sırada dostumla ; hiçbir zaman harb saflarının gerisinde kalmamak üzere andlaştım. Allah ve Resulünün kılıcıyla vururum.?

Bu gazada göstermiş olduğu kahramanlıklarla herkesi hayran bıraktı. Uhud Harbi?nin kızıştığı sırada Peygamberimiz elinde tuttuğu ve üzerinde?Korkaklıkta ar, ilerlemekte şeref ve itibar var. İnsan korkmakla kaderden kurtulmaz? beyti yazılı kılıcını göstererek?Bu kılıcı benden kim alır? buyurdular. Eshab-ı kiramdan bir çokları?Ben, ben, ben? diye almak için ellerini uzattılar. Peygamberimiz tekrar?Bunun hakkını vermek üzere kim alır? deyince Eshab-ı kiram sustular ve geri durdular. Kılıcı hararetle isteyenlerden Zübeyr bin Avvam ?Ben alırım, Ya Resulallah? dedi. Peygamberimiz kılıcı Hz. Zübeyr?e vermedi. Hz. Ebu Bekir, Ömer, Ali?nin istekleri de Peygamberimiz tarafından kabul edilmedi. Ebu Dücane ?Ya Resulallah bu kılıcın hakkı nedir? diye sordu. Peygamberimiz ?Onun hakkı eğilip bükülünceye kadar, onu düşmana vurmaktır. Onun hakkı müslüman öldürmemen, onunla kafirlerin önünden kaçmamandır. Onunla Allahü teala sana zafer yahud şehidlik nasib edinceye kadar Allah yolunda çarpışmandır? buyurdu. Ebu Dücane ?Ya Resulallah ben onun hakkını yerine getirmek üzere alıyorum? dedi. Peygamberimiz elindeki kılıcı ona teslim etti. Ebu Dücane , çok cesaretli, kahraman olduğu halde harp meydanlarında çok kurnaz davranır, ?Harp hiledir? hadis-i şerifine tam ittiba ederdi . Ebu Dücane kılıcı alınca başına kırmızı sarığını sararak, elinde Peygamber efendimizin verdiği kılıç olduğu halde harp meydanına doğru çalımlı ve gururlu bir şekilde yürümeye başladı. Bu sırada şu beyti okuyordu:

Uhud gününün dehşeti devam ediyordu. Peygamberimizi öldürmek için yemin edenlerden Utbe bin Ebi Vakkas?ın attığı taşlar Resulullahın mübarek yüzlerine isabet etti. Mübarek dudakları patladı. Alt çenelerinin sağ tarafındaki dördüncü dişleri kırıldı. İbni Sihab müşriki de, Resulullahın mübarek yüzüne taş vurdu. Biraz sonra İbni Kamia Resulullahı öldürmek için kılıç vurdu. Resulullahın üzerinde iki adet zırh vardı. Kılıç darbesi pek o kadar tesir etmedi. Fakat Resulullah önündeki çukura sağ yanı üzerine düştü ve gözden kayboldu, İbni Kamia?nın kılıç darbeleriyle Resulullahın miğferi parçalanıp sağ omuzu da yaralanmıştı. Miğferinin halkalarından ikisi de Peygamberimizin mübarek şakaklarına batmıştı. Resulullah çukura düşünce mübarek yüzü de kanamakta idi. Mübarek elini kanayan yüzüne sürdü. Mübarek yanaklarından ve yüzünden akan kanlar, sakal-ı şeriflerini ıslattı. İşte bu sırada Peygamberimiz ?Ya Rabbi kavmimi affet. Çünkü onlar bilmiyorlar? diye dua buyuruyordu. Hz. Ali Resulullahın elinden tutarak, Hz. Talha da doğrultarak çukurdan çıkardılar. Hz. Ebu Bekir ve Ebu Ubeyde de yetiştiler. Hz. Ebu Ubeyde, Resulullahın mübarek yanağından miğferinin halkalarını çıkarırken iki halka için iki ön dişi kırıldı. Bunun için onun iki ön dişi eksikti. Harp devam ediyordu. Eshab-ı kiram aleyhimürrıdvan canlarını hiçe sayarak aklın idrak edemeyeceği, dillerin anlatamayacağı kahramanlıklar ortaya koyuyorlardı.

Müslümanlar dağılınca Mekkeli müşriklerden Abdullah bin Şihab-ı Zühri, Utbe bin Ebi Vakkas, Abdullah bin Kamia ve Übeyy bin Halef Resulullahı öldürmek üzere sözleştiler ve and içtiler. Resulullahın sancağını Mus?ab bin Umeyr taşıyordu. Hz. Mus?ab, Resulullaha giydiği zırhdan dolayı çok benzeyen bir Sahabiydi. Resulullahın yanından hiç ayrılmıyordu. Bir ara İbni Kamia kafiri atlı olarak Peygamberimiz ?e yaklaştı, önüne Hz. Mus?ab ve bazı sahabe ile Nüseybe hatun çıktılar. Ümmü Ümare hatun da İbni Kamia?nın üzerine atıldı. Bir çok kılıç vurdu ise de azılı kafirin üzerinde iki kat zırh olduğu için te?sir ettiremedi. İbni Kamia, Nesibe hatunun omuzunu parçalayıp, Hz. Mus?ab?ın üzerine atıldı ve sağ elini kesti. Mus?ab sancağı göğsüne bastırdı. İbn-i Kamia bunun üzerine Hz. Mus?ab?ı mızrakladı. Hz. Mus?ab yıkıldı sancak düştü. Bir melek sancağı hemen aldı. Peygamber efendimiz bunun üzerine sancağı Hz. Ali?ye verdi. İbn-i Kamia bunun üzerine Hz. Mus?ab?ı şehid edince Hz. Peygamberi öldürdüğünü zannetdi. Müşriklerin yanına gidip?Hz. Muhammed?i öldürdüm? diye bağırıyordu. Müşrikler sevinç içerisinde; müslümanlar ise kan ağlıyordu. Herkes ne yaptığını bilmez bir halde, bazıları geri dönmüş, bazıları çökmüş oturmuş, bazıları dağa doğru kaçışıyor. Fakat her güzel huyun en üstün derecesi kendisine verilmiş Peygamber bir an yerinden ayrılmamış ve geri gitmemişti. Yanında yedisi muhacirlerden yedisi de ensardan olmak üzere ondört sahabi ile sabır ve sebat üzere harb ediyorlardı. Bu yedi ensardan biri de Ebu Dücane idi. Aynı zamanda Ebu Dücane ölmek ve ayrılmamak üzere üçü muhacirlerden beşi ensardan olan sekiz sahabiden birisi olarak Resulullaha bi?at etmişti. Bu sekiz sahabiden hiçbiri Uhud?da şehid olmadı, çünkü bunlara Peygamberimiz dua etmiş idi. Müşrikler Peygamberimizi ok yağmuruna tutmuş idiler. Müşriklerin en keskin nişancı olanlarından Malik bin Züheyr; Peygamberimize nişan alıp bir ok attı. Talha bin Ubeydullah bu okun Resulullaha isabet edeceğini anlayınca elini o oka karşı tuttu. Ok elini parçaladı. Şehadet parmağı hariç diğer parmakları çolak kaldı. Hz. Talha Uhud?da altmışaltı yerinden yara almıştı. İşte Hz. Talha gibi Resulullahı oklara karşı koruyan ve vücudunu siper eden bir zat da Ebu Dücane idi.

2)El-İsabe, cild- 7, sh. 57

Ebu Dücane hazretleri Resulullah efendimizin bütün gazalarına iştirak etmiş ve canını Resulullah ve din-i İslam için hiçe saymış, edip, şecaatli ve kahraman bir zat idi. Bedir, Uhud, Hendek, Beni Nadir, Beni Kureyza, Feth-i Mekke ve diğer bütün gazalarda bulunmuştur. Bilhassa Uhud?da göstermiş olduğu kahramanlığı İslam tarihinde dillere destan olmuştur. Peygamberimiz tarafından İltifat-ı Nebeviyye mazhar olmuştur.

1)Sahih-i Müslim, cild-2, sh. 346

İmam-ı Beyheki, kitabında ve İmam-ı Kurtubi?nin kitabında bildirdiklerine göre; Ebu Dücane buyurdu ki: Yatıyordum, değirmen sesi gibi ve ağaç yapraklarının sesi gibi bir ses duydum ve şimşek gibi bir parıltı gördüm. Başımı, kaldırdım. Odanın ortasında, siyah bir şeyin yükseldiğini gördüm. Elimle yokladım, kirpi derisi gibi idi. Yüzüme kıvılcım gibi birşeyler atmağa başladı. Hemen Resulullaha gidip anlattım. Buyurdu ki: ?Ya Eba Dücane Allahü teala, evine hayır ve bereket versin.? Kalem ve kağıt istedi. Hz. Ali?ye bir mektub yazdırdı. Mektubu alıp, eve götürdüm. Başımın altına koyup uyudum. Feryad eden bir ses beni uyandırdı. Diyordu ki, Ya Eba Dücane! Bu mektubla beni yaktın. Senin sahibin, bizden elbette çok yüksektir. Bu mektubu, bizim karşımızdan kaldırmakdan başka, bizim için kurtuluş yoktur. Artık senin ve komşularının evine gelmiyeceğiz. Bu mektubun bulunduğu yerlere gelemeyiz. Ona dedim ki, sahibimden izin almadıkça bu mektubu kaldırmam. Cin ağlamasından, feryadından, o gece, bana çok uzun geldi. Sabah namazını mescidde kıldıktan sonra, cinnin sözlerini Peygamberimize anlattım. Resulullah buyurdu ki: ?O mektubu kaldır, yoksa, mektubun acısını kıyamete kadar çekerler.? Bir müslüman bu mektubu yanında taşısa veya evinde bulundursa; bu kimseye, eve ve etrafına cin gelmez ve dadanmış olup, zarar veren cin de gider.

Ebu Dücane , ?Resulullah?ın kılıcına hürmet ettim ve onu kadın kanına bulaştırmadım.? diye cevap verdi. Daha sonra Ebu Dücane hazretleri, Hamza ve Ali ve diğer Eshab ile beraber yeniden düşman saflarına umumi taarruz için ileri atıldı. Birçok Sahabi şehid düştü, fakat müşrikler de kaçmaya başlamışlardı. Uhud gazasında İslam ordusu arkasını Uhud dağına vermiş ve Resulullah dağ yolunu muhafaza etmeleri ve müşriklerin müslümanları arkadan vurmalarını önlemek için, Eshab-ı kiramın içinde en iyi ok atan elli Sahabiyi koymuş, başlarına da Abdullah bin Cübeyr?i komutan ta?yin etmişti. Resulullah bununla da kalmamış; ?Eğer bizi kuşların kaptığını görseniz bile yine ben size haber göndermedikçe asla yerinizi terk etmeyiniz.? ?Eğer bizim kafirleri kırıp, ayaklarımız altında çiğnediğimizi görseniz bile yine ben size haber göndermedikçe asla yerinizi terk etmeyiniz.? buyurdu. Bu sözleriyle ne olursa olsun bu elli Sahabinin yerlerini terk etmemelerini istedi. Fakat zafer müyesser olunca bu elli zattan ekserisi ganimet toplamak için yerlerini terk ettiler. Komutanları Abdullah bin Cübeyr?in sözünü dinlemediler. Dağ yolundaki geçidin tenhalaştığını gören Halid bin Velid ve Ebu Cehil?in oğlu İkrime, emirlerinde müşrik ordusunun sağ ve sol kanatlarıyla dağı arkadan dolaşıp dağ geçidine geldiler. . Abdullah bin Cübeyr ve O?nun emrini dinleyen on Sahabiyi şehid ettiler ve İslam ordusunu arkadan vurdular. Müşrik süvarilerinin arkadan saldırmalarıyle müslümanlar neye uğradıklarını şaşırmışlardı. Hatta acele ve dehşetten kiminle savaştıklarını dahi bilemediler. Birbirleriyle vuruştular. Müslümanlar dağılmış ve dağa doğru çekilmişlerdi. Peygamberimiz ?Ey filan Bana doğru gel, Ey filan Bana doğru gel, ben Resulullahım . Bana dönüp gelene Cennet var? diyerek Eshab-ı kiramı çağırıyorlardı.

En küçüğünden en büyüğüne Rabbim hepsinden binlerce kez razı olsun

Ebu Dücane hazretlerinin bu şekilde yürümesi Eshab-ı kiram arasında pek hoş karşılanmadı. Bunun üzerine Peygamberimiz , ?Bu bir yürüyüştür ki, bu yerler dışında Allahü tealanın gadabına sebeptir.? buyurarak yalnız düşmana karşı çalımlı yürümenin caiz olduğunu beyan ettiler. Harbe başladıktan sonra iyice kızıştığı sırada muhacirinden Zübeyr bin Avvam kılıcın kendisine verilmemesinden dolayı üzgün idi. Kendi kendine?Ben Resulullahtan kılıcı istedim. Onu bana vermedi, Ebu Dücane?ye verdi. Halbuki ben halası Safiyye?nin oğluyum. Üstelik de Kureyşli?yim. Halbuki önce ben istemiştim. Gidip bakayım Ebu Dücane benden fazla ne yapacak? dedi. Daha sonra Ebu Dücane?yi takibe başladı. Ebu Dücane hazretleri yukarıda zikredilen beytleri okuyor, müşriklerden kime rastlarsa, onu vurup öldürüyordu. Müşriklerin en azılılarından iri cüsseli Ebu Zul-Kerş her tarafı zırhlarla kaplı sadece gözleri görünüyordu. Ebu Dücane hazretleri ile karşı karşıya geldi. Kafir?Ben Ebu Zül-Kerş?im? diye bağırıyordu. Bu isim kendisine uzun boyuna rağmen büyük göbeğinden dolayı verilmişti. Evvela kendisi Ebu Dücane hazretlerine hücum etti. Ebu Dücane onun darbesinden kalkanıyla korundu. Ebu Zül-Kerş?in kılıcı Ebu Dücane hazretlerinin kalkanına gömüldü. Kılıcına asıldı fakat çıkaramadı. Sıra Ebu Dücane hazretlerine gelmişti. Bir kılıç darbesiyle omuzundan, ta uyluklarına kadar ikiye biçti. Bundan sonra Ebu Dücane her önüne çıkan kafiri devirerek dağın eteğinde defleriyle müşrikleri kışkırtan kadınların yanına geldi. Ebu Dücane buyuruyor ki: ?Uzakdan bir kadın gördüm ki, müşriklere son derece kızıyor ve harbe teşvik ediyordu. Üzerine yürüdüm etrafından imdat istedi, bağırmağa başladı. Onun bir kadın olduğunu görünce Resulullahın kılıcının şerefini gözettim ve O?nu kadına vurmadım.? Halbuki bu kadın Hind idi.

Ebu Dücane hazretlerinden rivayet edilen pek hadis-i şerif olmamasının sebebi Peygamberimizin vefatından sonra fazla yaşamayışıdır. Onun için tabiinden kendisinden rivayette bulunacak fazla bir kimse ile görüşmemiştir.

Ebu Dücane Bedir günü başına kırmızı renkte bir sarık bağlamıştı. Katılmış olduğu bütün harblerde bu kırmızı sarığı sarardı. Bu, Allahü teala ve Resulullah için canını vermeğe hazır bir fedai olduğu manasını taşırdı: Ebu Dücane hazretlerinin kahramanlığının en güzel misali ve Resulullaha ne derece bağlı olduğu, Uhud gazasında görüldü.

Ebu Dücane hazretleri cesaret ve kahramanlığı kadar da fazilet sahibi olup, hiç kimseye kötülük düşünmez ve boş ve faidesiz şey ile meşgul olmazdı.

Hz. Ebu Dücane Uhud?da çok kahramanlık gösterdi. Resulullah Uhud gazasından salimen dönünce, Ebu Dücane hazretlerine vermiş olduğu kılıçlarını almıştı. Kılıcın üzerindeki müşrik kanlarını silmek üzere mübarek kerimeleri Hz. Fatıma?ya uzattığı zaman, Hz. Ali de kendi kılıcını uzatarak?Şunu al, bu gazada çok iyi işime yaradı? deyince, Peygamberimiz ?Sen muharebede sadakat gösterdin; Sehl bin Haris ve Ebu Dücane de başarılı olmuşlardır? buyurarak Ebu Dücane ve Sehl hazretlerinin yapmış olduğu üstün hizmeti beyan buyurmuşlardır. Hz. Peygamber Uhud gazasından sonra müslümanlara ihanet eden ve Resulullaha verdikleri sözde durmayan ve Resulullahı öldürmeye teşebbüs eden Beni Nadir yahudilerinin üzerine yürüdü. Yahudiler yenildiler. Yahudilere hiç bir mal götürmemek şartıyla eman verildi. Resulullah Beni Nadir yahudilerinin terk ettiği malların hepsine el koydu. Bu ganimet mallarının hepsini muhacirlere dağıtmak için istişare etti. Böylece muhacirler, ensarın evlerinde oturmakdan kurtulacaklardı. Ensardan Sa?d bin Ubade ile Sa?d bin Muaz: ?Ya Resulallah! Sen Beni Nadir?in mallarını muhacirlere dağıt. Onlar şimdiye kadar olduğu gibi yine evlerimizde oturmaya devam etsinler? buyurdular. Resulullah ensardan Sehl bin Huneyf ile Ebu Dücane hazretlerine fakir oldukları için bu ganimetlerden onlara da pay verdi.

Eshab-ı kiramın büyüklerinden. Fazilet sahibi kahraman bir zat idi. Medineli Ensarın ileri gelenlerinden olup, hicreti Nebeviyyeden önce iman etmişti. İsmi Semmah bin Harese olup, künyesi Ebu Dücane?dir . İslam tarihinde bu lakab ile anılmıştır.

Uhud Savaşında müşriklerin azılılarından Asım bin Ebi Avf, kudurmuş bir canavar gibi müslümanlara saldırıyor, bir taraftan da: ?Ey Kureyş cemaati! Akrabalık haklarını gözetmeyen, kavminizi bölen Muhammed?le çarpışmaktan geri durmayınız. Eğer Muhammed kurtulursa ben kurtulmayayım.? diye bağırarak Kureyş kafirlerini harbe teşvik ediyordu. Ebu Dücane hazretleri bu azılı kafirin susturulması icab ettiğini anlamış ve çarpışa çarpışa ona yaklaşıp, bu İslam düşmanını öldürerek gerekli cezasını vermişti. Ebu Dücane hazretleri bununla meşgulken müşriklerden Mabed bin Vehb, Ebu Dücane?ye müthiş bir kılıç darbesi indirmiş, Ebu Dücane hazretleri çok seri bir halde yere çökerek bu öldürücü darbeden kurtulmuştu. Hemen sonra acele kalkıp hücum ederek, Mabed?i yaralamış, fakat ölmemişti. Bu sırada Mabed bir çukura düşmüş, Ebu Dücane hazretleri de onun üzerine atlayıp başını kesip kafirlere doğru fırlatmıştı. Bu hal, Kureyş kafirlerinin zaten bozulmuş olan morallerini daha da bozmağa sebep olmuştu.

Zübeyr bin Avvam gördü ki, Ebu Dücane her yere yetişiyor, fakat kılıcını kaldırdığı halde Ebu Süfyan?ın karısı Hind?i öldürmekden vaz geçti. Kendi kendine?Kılıcın kime verileceğini Allah ve Resulü benden daha iyi bilir? diye söylendi. ?Vallahi ben onun çarpışmasından daha üstün çarpışan vuruşan bir kimse görmedim.? buyurdu. Ebu Dücane?nin yanına yardı. ?Yaptığın her şeyi gördüm. Kadına kılıcını kaldırıp sonra vurmaktan vaz geçtiğini de gördüm? dedi.

Zeyd bin Eslemi diyor ki, Ebu Dücane hazretleri hasta idi ve yüzü nurla parlıyordu. Huzuruna gelenlerden birisi?Bu yüzünüzün böyle nurlu olmasının sebebi nedir? diye sordu. Buyurdu ki: Güvenebileceğim beni kurtaracak iki amelim var. Birisi malaya?ni ile meşgul olmazdım, ikincisi hiç bir müslümana kalbimde en küçük bir kötülük bulundurmazdım ve hiç bir müslümana kötülük düşünmezdim.

5)El-İstiab, cild-2, sh. 602

6)Tam İlmihal Se?adet-i Ebediyye, sh. 635, 998

radyallahu anh,

Savaştan dönüşte Peygamberimiz Eshab-ı kirama dayanarak Şi?b mevkiinde kayalığa doğru ilerliyorlardı. Burada Peygamberimiz Eshab-ı kiramla ayakta kılmaya mecal bulamadıklarından oturarak öğle namazını eda ettiler. Daha sonra Uhud yolu üzerindeki kayalığa doğru giderlerken, orada toplanan müslümanlar, kendilerine doğru gelen ve yanlarında Peygamberimizin bulunduğu topluluğu, müşriklerden bir cemaat zan ettiler. Peygamberimiz Hz. Ebu Bekir?e onlara işaret vermesini emir buyurdu. Bu sırada Ebu Bürde bin Niyar yayına ok yerleştirip Peygamberimizle yanındaki sahabilere atmak istemişti. İşte bu sırada Ebu Dücane hazretleri başındaki kırmızı sarığını çıkarıp, onlara doğru sallayarak işaret verdi ve seslendi. Onlar da durdular ve gelenlerin Peygamberimiz ve yanındaki sahabiler olduğunu anladılar ve onlara katıldılar.

Ebu Dücane Peygamberimizin üzerine eğilip atılan oklara karşı O?nu vücuduyla korumakta ve atılan oklar sırtına çarpıp düşmekte idi. Müşriklerin azılılarından Abdullah bin Hüneyd Peygamberimizi görünce atını mahmuzladı. Kendisi tepeden tırnağa silahlı ve zırhlar içerisinde olup, başında da miğfer vardı. ?Ben Züheyr?in oğluyum. Bana Muhammed?i gösteriniz. Ya ben O?nu öldürürüm yahut onun yanında ölürüm.? diye haykırıyordu. Ebu Dücane hazretleri hemen onun karşısına çıktı. ?Gel yanıma! Ben vücudumla Muhammed Resulullahın vücudunu koruyan bir kişiyim? dedi. Abdullah bin Hüneyd?in atının bacaklarına bir kılıç çaldı: Atın ayakları çökünce kılıcını kaldırıp?Al bunu da Hareşe?nin oğlundan? deyip bir vuruşta onu Cehenneme gönderdi. Peygamberimiz bu olanları görüyordu ve?Allahım Hareşe?nin oğlundan (Ebu Dücane?den ben nasıl razı isem, Sen de razı ol? diye dua buyurmuştu. Ka?b bin Malik anlatıyor. Üzerine zırh geçirmiş bir müşrik müslümanların şehidlerinin burunlarını, kulaklarını ve çeşitli azalarını kesiyor, ?Davarlar gibi bir araya toplanınız? diyordu. Müslümanlardan zırhlı bir zat ona yaklaştı. Bu iki kimseden gerek vücut, gerekse silah bakımından üstün olanı, müşrik olandı. Birbirleriyle karşılaşınca müslüman öyle bir hamle yapıp müşrike öyle bir kılıç çaldı ki boynundan uyluklarına kadar vücudu ikiye bölündü. Sonradan da?Ey Ka?b nasıl gördün? Ben Ebu Dücane,? diyerek kendisini tanıttı, diye haber vermiştir.

7)Metali?-un-nucum, cild-1, sh. 398

3)Üsud-ül-gabe, cild-2, sh. 353

Resulullah tarafından Eshab-ı kiramın muhacirlerinden Utbe bin Gavan ile din kardeşi yapılmıştı. Medine?nin Hazrec kabilesindendir. Medine?de hangi tarihte doğduğu kesin olarak bilinmemektedir. 13 (m. 633) yılında yalancı peygamber Müseylemet-ül-Kezzab ile yapılan Yemame savaşlarında şehid olmuştur. Vefatı ile ilgili başka rivayetler varsa da bunlar zayıftır.

Ebu Dücane hazretleri Peygamberimizin vefatından sonra ortaya çıkan irtidat fitnelerinin ortadan kaldırılmasında da çok büyük hizmet görmüştür. Hicretin onbirinci senesi (m. 632) Hz. Ebu Bekir?in hilafeti zamanında da Yemame muharebesinde de fevkalade kahramanlıklar göstermiştir. O sırada dinden dönenlerin başında bulunan Müseylemet-ül-Kezzab, peygamber, olduğunu ileri sürerek büyük fitne çıkarmıştı. Hz. Halid bin Velid komutasındaki İslam ordusu bu alçak fitnecinin üzerine sevk edilmişti. Harp esnasında Hz. Ebu Dücane düşmana çok şiddetli hücum ediyordu. Harbin başında İslam ordusu daha önce gönderilen İkrime ve Şurahbil ordusu gibi geriledi. Hatta Beni Hanife kabilesinin mürtedleri, Hz. Halid bin Velid?in çadırına girip yağma yapmaya başlamışlardı. Bu sırada İslam askeri geri dönüp şiddetli bir hücum ile Müseylemet-ül-Kezzab?ın ordusunu bozdu. Yine bu sırada Hz. Vahşi, Hz. Hamza?yı şehid ettiği harbe ile Müseylemet-ül-Kezzab?ı katletti. Müseylemet-ül-Kezzab?ın ordusunu teşkil eden Beni Hanife kabilesi yenilince etrafını duvarlarla çevirip tahkim ettikleri büyük bir bahçeye sığınmışlar ve kapısını kapatmışlardı. Bu bahçeye duvardan ilk atlayarak giren Ebu Dücane idi. Aşağı atlarken ayağı kırıldı. Buna rağmen gayretine zerre kadar eksiklik getirmeyerek, o muhkem bahçenin kapısını bekleyen müşrikleri dağıtıp, İslam askerine bahçenin kapısını açtı. Tekrar düşmanın üzerine hücum etti ve şehadet şerbetini içinceye kadar savaştı ve burada hicretin onbirinci yılında şehid oldu. Bu Yemame cenginde Müseylemet-ül-Kezzab?ın kırkbin kişilik ordusundan yirmibini katledilmiş, fakat müslümanlardan da iki binden ziyade şehid verilmişti. Bunun üçyüzaltmışı muhacirden, bir o kadarı da ensardan ve kalanı da tabiinden idi. Şehid olanların içerisinde yetmişten ziyade hafız vardı.