Sensiz de içiliyor işte!

Sana duyduğum en büyük akıl almaz duyguyu besliyorum her ayrılıkla,

Şimdi gelse tutsa kolumdan

Sevgimde nefretimi boğuyorum ben her ayrılıkla..

Ne cevap veriririm.

Sensiz de geziliyor işte! Kendimi o dört duvarın arasından çıkardım. Kimi akşam dostlarla duble yanı sohbete, ülke kurtarmaya; kimi zaman tek başıma tiyatroya gidiyorum. Yollarda senin adın yazan dükkan isimleri çarpıyor gözüme, o an içim bir sızlıyor ama o da geçiyor. Kendi kendime gülümsüyorum.

Ne yani? Gidiyor musun gerçekten, Git..

Giderken hiç düşünmedin mi?

Kahvenin tadı değişmiyor sen yoksun diye!

ya gözyaşlarımdan dökülsün artık yada bu şekilde?

Bir gece, bir koğuşta, bir ranzanın altına kazındı adın. Görenler hala sana hasretimi okuyup gözlerini kapıyor o ranzada?

Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı.

Ben nasıl giderim...

ağladım evet... biraz sana biraz bana biraz anlatamadığıma. bir sigara çekti gönlumu nasıl anlatılır gıbı değil içip içip dumanına akıtmak içinde ne varsa butun duygusallığını alır gıbı...

Dudaklarımı ıslatan yağmur

beğendin yaniii, sevindim...

Baş aşağı sallıyorum kendimi üzerimde senden ne kaldıysa geride;

Ağlamaz mısın mesela; Sabahlara kadar iyileş diye başında durduğumu, İlaç kutularına bakıp hatırladığında...

Mademki gitmedin...

Belki de neden bahsettiğimi bilmiyorum, sadece üzülüyorum, vasıfsız keder...

Hani ikimizi birden götürecekti.

O kişinin parça parça silinip alakasız hatıraların arasına karışmasından bahsediyorum.

Akşamüstü bir yorgunluk kahvesi yapıyorum kendime, üstü bol köpüklü. Geçiyorum camın kenarına, hava güzelse balkona; fonda Edith Piaff, bazen Sezen ya da Müzeyyen Abla, ses veriyorlar bana.

Her ayrılığı sana adıyorum...

Şimdi uyanınca bakıyorum ki, elim kolum bomboş!

Ve her giden kendi için bükük sanıyor boynumu

Nasıl yalnız ıslanırım?...

Sensiz de uyunuyor işte!

Uykusuz geceler de bitiyor, hiç dinmeyecek sandığım gözyaşlarım da!

Anlatmak istiyorum çünkü sadece ikimiz anlarız, biliyorum fakat aramıyorum!

Ne bu gözyaşları derse biri

Bir daha yağsa...

Sadece artık fal kapatmıyorum..

kırılmak anlayamamk ve anlaşılmamak daha elzem... ne anladı acaba?

Gözlerimdeki hüznü kendine yoruyor

Vakti gelince saracaktır başka bedeni, bekliyorum!

Sensiz nasıl uyanırım.

Sabah odama gelse güneş

Kalbim bir kuyunun dibindeki suyun içinde nefes almaya çalışan bir gariban,

Ayrılık hüzne yakın, unutmak kasvete yani birini er geç unutmaya mahkum olduğunu bilmenin kasvetinden bahsediyorum...

Ben seni onlarda yaşatıp yine kendi gözlerimde öldürüyorum..

Birini yavaş yavaş unuttuğunun bilincine vardığın anların sıkıntısından bahsediyorum.

İlk zamanlar dönüp durduğum o yatağa, şimdi kafamı koyunca kapanıyor gözlerim. Hayatın yorgunluğu, günün stresi derken, vücut da bitiyor. Bir ara yastığa sarılıyordum sen diye!

Velhasıl, sensiz de bu ömür bir şekilde geçiyor.

Gittiğine inanmak istemezki gözlerim.

Zaman, kabuk bağlatıyor yaraları. Ölümün acısına katlanan insan, ayrılığınkine de dayanıyor.

Sensiz de yaşanıyor işte! İlk zamanlar çok canım yanmıştı ama insan her şeye alışıyor. Yokluğu da öğreniyorsun, açlığı da, üşümeyi de, yanmayı da?

Hep korktuğumuz ölüm...

Bazen öyle olaylar oluyor ki, elim telefona gidiyor.

bakıyım valla başarılı

Oysaki bilmiyor her giden,

yukarı tırmanmaya çalışıyor ama ne yapsın kuyunun duvarları düz kuyunun duvarları ıslak...

Sensiz de gülünüyor işte!

Ben seni giderken de severim, Fakat anlatamam bu insanlara, Yüreğinin güzel olduğunu, Duymaz mısın nefretleri,