Nietzsche

o halde diyelim ki unuttum...

Aslında unutkanlık iyi bir şeydir. Sizi mutsuz eden şeyleri unuttuğunuz gibi bir de her yaşadığınız mutluluğa 'ilk kezmişçesine' heyecan katar. İyisi mi mutlu olmak için UNUTUN.

Tabii ki insan hatalarından ders almak için herşeyi de unutmamalı ama aklının dört yanına pişmanlıklar, keşkeler vb. tuğlalarla duvarlar örmemeli, ileri görüşünü kapatmamalı. Her düşünüşte aklına böyle hatalarının gelmesi ne kadar kötüyse de bir karar verirken o hatalarının göz ucuyla süzebileceği bir yerde olması faydalı olacaktır. Doğrularımız arttıkça, yanlışlarımıza o kadar da değer vermeyiz artık.

2-Seni annenden 40 kat daha fazla seven bi Rabbin olduğunu ve O nun her durumda muhakkak seni koruyup kolladığını haksızlığa uğradığını düşündüğün durumların bile akabinde seni yücelteceğini (Şahsen ben 20 yaşında aptal bi firmanın geleceği için 10 bin tl lik senet imzaladım güya kahramanlık yaptım sonra firma ödedik dedi inandım 3 yıl sonra icralık oldum hayatımda bi arada görmediğim bi parayı ödemek zorunda kaldım çok çok zordu ama geçti UNUTTUM:))

Bugün Affetme günü en azında bir kişiyi harhangi bi şeyi affedin.. belki saç tokanıza kıgınsınız belki pantolonunuza işte bugün o gün yüklerinizden kurtulun en çok kendiniz için affedin. Affetdikçe hafifleyin kalbiniz kapılarını sevgiye açın...

Yaradan her durumda kullarını affediyor ya.. Rızık veriyor, nefes aldırıyor ya.. Kul olarak ne haddime..

unuttuk mu elbette hayır lakin konu sahibi olarak küçük bi tavsiye

hafiflemenin yolu

3-Herkes in senin kadar zeki anlayışlı akıllı olmadığını bazı insanların doğuştan birazcık kıt anlayışlı olduğunu

Friedrich von Schiller

bile isteye bir kalbi kıranlar geriye dönüp asla özür dilemez...

Herkesi, herşeyi affettim.

1-ne denli aciz olduğunu KUL olduğunu

Hergün nefretle adımladığım merdivenleri, sinirle kapattığım kapıları bakmaya iğrendiğim suratları affetme günüm bugüm. Hani Allah bizlere kandilleri nasip etmiş işte bugün kendini affettirme günün diye. Bende acizane dedim ben neden affetmeyeyim kimim ben?İşte bu sebepten affediyorum en çok kendim için yüreğimde artık kırgınlıkları kızgınları taşımak istemiyorum. Hoş gönül isterdi ki Mevlana misali yalnızca sevgiye yer olsun gönüllerde. Lakin yaşadıkça öğrendim ki insanların 'ah çocukluğumm' diye çırpınışlarının ardında affetme var. Çocukken ne kolay affediyor ne kolay unutuyorduk..

ve her daim Sevginin kazandığını unutma...

Affetmek ve unutmak iyi insanların intikamıdır