Mektupları hayatımızdan çıkardığımızdan beri, her biri bir mektup özelliğinde olan etrafımızı kuşatan ağaçlara, çiçeklere, dağlara, bulutlara ve dahi insanlara da boş ve anlamsız bakıp geçmekteyiz.

Yazıda zamana yenik düşen bazı değerlerimiz çok güzel anlatılmış gerçekten. Tebrik ediyorum.

Özellikle uzak diyarlardan gelen mektupların üzerindeki farklı renklerde, resimlerdeki pullar ilgimizi çekerdi. İlk gençlik yıllarımızın bu heyecanlı merakıyladır ki birçok arkadaşımızla birlikte oluşturduğumuz pul koleksiyonlarımızı yarıştırırdık çoğu zaman.

Aramızdan çekilip giden güzelliklerden biri de mektuptur. Bir zamanlar yolunu gözlediğimiz postacılar artık sokağımıza uğramaz, kapımızı çalmaz olmuşlar. Her gün sevdiklerimizden bize haber taşıyanlar, çoğu insanın içinde ne var diye açıp bakmadığı faturaları kapı girişlerine bırakıp gidiyorlar göze görünmeden.

pul derken koleksıyon mu düşünüyorsunuz?

Mektuplar hep uzaklardan gelir. Ya şehirler arasıdır onların yolculuğu ya da ülkeler arası. Daha zarfı açılmadan üzerindeki yazılar seyredilir bir süre. Göğsüne bastırır o zarfı analar, babalar, yavuklular... Sanki yazanı gelmiş, karşılarına geçip oturmuş gibi sevinçli bir hüzün kaplar etrafı. Gözler buğulanır, bakışlar uzaklara dalar gider bir süre. Büyüklerin çoğu okuma bilmediğinden, henüz ilkokul öğrencisi olan torunlar hecelemeye başlayınca mektubu, bütün ev halkı bir araya toplanır. Her birinin gözünde ayrı bir hatıra canlanır. Her göz farklı bir noktaya takılır, orada ne görür, ne seyreder bilinmez.

O mektuplar ki defalarca okunup katlanarak tekrar zarfa konulmaktan bir süre sonra dört parçaya bölünür de bir türlü atılamazlar, kaybolmazlar. Ya sandıkların en müstesna köşelerinde ya da odalarda yığılmış yatakların arasında yıllarca saklanırlar.

Her şeyi çabuk ve kısa yaşıyor, hızla tüketiyoruz. Bu yüzden sevdalarımız, dostluklarımız uzun süreli olmuyor. Bütün ilişkiler mekanik. Telefondaki bir mesaj veya mailimizdeki birkaç cümle gibi sevdiklerimizi de çok kolay silip atabiliyoruz hayatımızdan.

Mekanik tuşlarla gönderilen, harfleri dahi eksiltilmiş birkaç kelime ile birbirimizi ne kadar anlayabilir, birbirimize ne kadar yakınlaşabiliriz ki... Her şeyi çabuk ve kısa yaşıyor, hızla tüketiyoruz. Bu yüzden sevdalarımız, dostluklarımız uzun süreli olmuyor. Bütün ilişkiler mekanik...

Artık kimseler mektup yazmıyor. Yazmayalı düşünmeyi, özlemeyi, sevmeyi de unuttuk. Mekanik tuşlarla gönderilen, harfleri dahi eksiltilmiş birkaç kelime ile birbirimizi ne kadar anlayabilir, birbirimize ne kadar yakınlaşabiliriz ki...

Zarflara sığmış yürekler

Mektup kokusu

Bir ömür saklanan ve her hatırlayışta, her özleyişte tekrar tekrar okunan mektuplar yok hayatımızda. Bir dostumuza, sevdiğimize birkaç sayfa yazmaya ne vaktimiz ne de ihtiyacımız var artık.

onların yerine cep telefona gelen bir hazır mesaj oluyor sadece.:(

Zamana ayak uydurmak gerektiğinden, bende önem verdiğim mesajlarımı -maillerimi unutulup gitmesin diye bir defterim vardır tarihi ile içeriği ile ona yazarım. Okuyunca bazen güler bazen hüzünlenirim...

Cep telefonlarının bir tanesinin yetmediği bu zamanda, büyük bir hızla ve acımasızca, zaman ve onun içindeki güzelliklerin?sil? tuşuna dokunurcasına kaybedilenlerin ardından büyük bir şaşkınlıka bakar olduk. Gidenlerin büyük bir çoğunluğu bir daha geri dönmedi. Her ne kadar soğuk ve mekanik dokunuşlar bazılarını hatırlatır olsa da, asıl olanın yerini asla tutamadılar.

Dedelerin oğulları için torunlarına yazdırdığı mektuplar zarflanmadan, gizlice yazılmış bir pusula büyüklere fark ettirilmeden bir bahane ile girer zarfın içine ve kapatılır. Bu birkaç satırlık hasret pusulası ya gurbetteki ya da asker ocağındaki eşler içindir. Ki ev halkına yazılan mektuplarda ismi tek zikredilmeyen tek kişiler gelinlerdir. Bunun sebebi de ana ve babaya karşı olan saygıdır.

Artık postacılar sadece fatura getiriyor malesef :(

Kaybolanlar en fazla insan yanımıza dokunduğu içindir ki, daha çok özlüyor ve daha çok içleniyoruz.

deftere kaydetmeniz güzel bir iş...

Mektup selam söyle

Hasan AKÇAY

Ucu yanık mektuplar

Bizim için bir mektup değeri taşıyan bunca varlığın anlamını, üzerindeki cümleleri okumayı bilmiyorsak, unutmuşsak, insan olarak kendimizi de unutmuşuz demektir.

kayseride oturuyorum

yatılı okulda iken arkadaşlara uzun uzun yazardık onlar da bize yazardı..

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

şimdi ne mektup kaldı ne tebrik kağıtları..

Kaybolan bir değer

Ne çok güzellikler çekildi hayatımızdan kısa sürede... Bugün hayatımızın önemli bir parçası olanlar da, yarın aynı hasretle yad edilecek, kim bilir.

Mektupların, postacıların çantalarından taşıp, kucaklarında üst üste yığılmış şekilde caddelerden bin bir nazla geçtikleri zamanlarda herkes olduğu yerde durup, bu yürek atışını hızlandıran yürüyüşü bir geçit töreni gibi seyrederdi. Özellikle küçük kasabaların en büyük ve çoğu zaman da tek olan caddesine postacının girişi birkaç dakikalığına hayatı durdururdu adeta. Köylere kadar ulaşamayan mektupların ilk uğrak yeri, kasabalardaki birkaç esnafın adresiydi. Bu adresten, o esnafın eliyle ulaşırdı mektuplar köylere, mezralara...

Oysa mektuplardan romanlar oluşturulmuş, mektuplar edebi bir tür olarak girmişti hayatımıza. Ve nice büyük şahsiyet?Mektubat? başlığı altında fikirlerini, önerilerini, düşüncelerini insanlarla paylaşmış, onların sorularına cevap verirken bu vesile ile insanlığa da kalıcı eserler armağan etmişlerdir.

Kağıt üzerindeki mürekkebi dağıtan gözyaşlarımızın hasret ifadesini ve en sona eklenilen bir maninin ince manasını anlayacak, aktaracak hislerimiz de mektuplarla birlikte kaybolup gitti. Yaşadığımız yer ister bir şehir ister kasaba olsun, sorulunca yerini tarif edemeyeceğimiz birkaç yerden biri de postanelerdir sanırım...

hala pulla ilgileniyosan her çeşit pul var

Yitip gittiğini düşündüğümüz bu güzelliği yeniden kaybettiğimiz yerde aramak bulmak elimizde. Şimdi bir dosta mektup yazmanın tam zamanıdır. Şu an yakınımızda her ne ise bulunan; o pulsuz ve zarfsız mektubu da hecelemeye başlamanın gecikmiş bir vaktidir. Bilmeliyiz ki, her bir varlık bizlere okunması için gönderilmiş, kimi uzun kimi kısa fakat öz mektuplardır.

Çoğu zaman duygular sığmaz cümlelere. Kelimeler taşıyamaz yürekten geçenleri. Anlatabilmek için özlemi, hasreti yetersiz kalır kelimeler. Bunun için bir ucu yakılarak gönderilir mektuplar, anlaşılsın anlatılamayanlar diye. Katlanan mektubun içine bir gül yaprağı, bir papatya sıkıştırılır çoğu zaman ki, kelimelerin ifadede zorlandığı sevginin bir ifadesi olsun...

Bakkal Mehmet amcanın dükkanı bizim kasabaya bağlı yaklaşık kırk köyün tek adresiydi. Her mektup dağılışında en çok mektup Mehmet amcanın dükkanına gelirdi. Köydeki insanlar kasabaya indikçe de kendilerine ait mektupları buradan alırlardı. Kırktan fazla köyden yüzlerce insanın gurbette yaşadığını biz bu mekana gelen mektuplardan anlardık. Büyük bir çoğunluğu Almanya olmak üzere Batı ülkeleri ve son zamanlarda da Doğu?nun birçok ülkesine geçimini temin için giden insanların yüreklerinin sarmalandığı zarflar...

Teknoloji hayatımıza sunduğu kolaylıklarla birlikte, yalnızlığımızı da büyütüyor farkında olmadan. Televizyonların evimizde baş köşeye oturmasıyla birlikte ev halkıyla sohbet etmeyi, birbirini dinlemeyi, karşımızdakini anlamayı unuttuk. Bilgisayarın büyülü dünyasında etrafımızdakileri olduğu kadar kendimizi de kaybettik. Akıp giden zamanların sonunda bir hiç uğruna feda edilmiş saatlerin farkına varınca kimi zaman pişmanlık duysak da, o cazibeden bir türlü kendimizi alamadık.

İki insan arasındaki sırları, hasretleri, sevinçleri, acıları paylaştığı mektupların asıl sahibi kimdir pek bilinmez. O mektuplar yazana mı aittir, yoksa yazılana mı? Belki de bir köprü, bir bağdır iki yürek arasında. Bir kişinin değil, iki kişinin bir olduğu birbirine karıştığı iki ırmağın denizlerde buluşmasıdır, kim bilir.

benim ilkokula giderken prens charles ve lady diananın evlilik torenleri adına kraliyet ailesine ait orjinal almanyadan yollanan 1000 mark degerinde damgasız pullarım vardı.. sonra ne oldu bilmiom ama şimdi bulsam herhalde 500 milyar eder.. şans işte.. bulamadııım:PPppp

Yeniden başlamak

Hasretler dağlar gibi yücelir, okunurken mektuplar. Kimi zaman sessiz bir hıçkırığa dönüşürken cümleler, kimi zaman da buruk bir tebessüm olur dudaklarda. Komşular ve yakın akrabaların da isimleri tek tek zikredilerek selam gönderilir.

Onlar ki, çantalarında taşımış oldukları hasretlerin ağırlığı altında her kapı ziline dokunuşlarında yeniden terlerini siler ve uzatılan avuca bıraktıkları zarflarla birlikte biraz nefeslenmiş, karşısındaki insanın tebessümünün vermiş olduğu huzurla bütün yorgunluklarını unutmuş olurlardı.

Başta Mehmet amca olmak üzere, özellikle mektup sahiplerinden alınmış izinle uzaklardan gelen zarfların üzerindeki pulları itina ile koparırken, zarfın dışından bile içindeki yazılanların ne kadar hasret yüklü, hüzün dolu olduğunu hissederdik. Çünkü gidenlerin ardında bıraktıkları ana, baba, eş ve çocuklarına duyulan özlemi hissedecek kadar onlara yakındık, onlardan biriydik. Bu kasabada ve köylerde hiçbir aile yoktu ki en az bir ferdi gurbette olmasın.

O günlerin hemen hemen tek haberleşme aracı olun mektuplar nice gönül yangınını, nice gözyaşını insanlar arasında taşıyıp durmuşlar. Ve bundan dolayıdır ki, erkeklerinin büyük bir çoğunluğu gurbette olan kadınlara da mecburen bağ bahçe işlerini yapmak düşmüş. Toprakta, tarlada çalışırken hep onlar görünmüş. Bu da dışardan bakanlar için, erkekler evde yatıyor, kadınlar çalışıyor gibi bir yanlış anlaşılmaya sebep olmuş. Oysa işin aslı hiç de öyle değilmiş...

Bir sokağın yokuşunu tırmanırken, yıpranmış meşin çantalarının içinden bütün sokağa taşan mektup kokuları kalmadı bugün. Gurbetteki eşinden, askerdeki oğlundan, uzaktaki sevdiklerinden bir haber bekleyenlerin ümitlerine gül uzatan posta memurlarının da o neşesi okunmuyor gözlerinden. Günün belli saatlerinde sokakları adım adım dolaşan postacının yolunu gözleyenler, postacıyı aileden biri gibi kabul edenler de yabancılaştı bu aşina yüzlere.