Bahsettiğin yazar sevgi üzerine bir sürü kitabı var

Çocuklara kötü muamele ediliyor, yaşlılar son günlerini sevecenlik ve sevgiden uzak geçiriyor...

İş sevgiyi vermeye gelince fırsatlar sonsuzdur ve bunu hepimiz yapabiliriz...

Dünyayı daha iyi, daha sevgi dolu bir yer yapmak için neler yaptığımızı düşünmek için en uygun zaman günün sonudur...

Hatta bir kitabını okumuştum

Öyle çok büyük şeyler yapmamıza da gerek yoktur; var olan basit şeyler üzerinde bir şeyler yapmak da yeterlidir...

Leo Buscaglia

Ama en sonunda intihar etmiştir

Asi olmak bir yere kadar...

Ama sevgi duyalım.

Kin duymayalım.

Etmediğimiz bir telefon, yazmayı ertelediğimiz o not, takdir etmediğimiz o iyilik...

Öfke duymayalım.

bu susmak degil asıl yaşamak farkettirmek önce kendi benligimize...

Sevgi gösterisine bu kadar çok ihtiyaç olan bir dünyada, hayatımızdaki insanlara sadece sıcak bir kucaklama ya da uzatılan bir elden daha karmaşık olmayan bir hareketle yardım edecek büyük bir gücümüz olduğunu anlamak çok önemli...

yanlızlıgı tercih ettiginden ola bilir.

Çelişkili geldi bana

çünkü insanlarda artık kimsenin derdini çekecek tahammül kalmadı kendi dertleri zaten boylarını aşmış.

bence hiç biryere kadar asi olmadıgın halde asisis ce fikirlerini savunmalısın:)

"<i>Etmediğimiz bir telefon, yazmayı ertelediğimiz o not, takdir etmediğimiz o iyilik</i>"

Çuk oturmuş, hatta az bile ifade edilmiş.

herşeyi duyalım duydugumuzu da duyalım ve ona göre hareket edelim

ister egitelim istersen ise asileştirelim.

Sevgi, duyulmasında cimrilik göstermememiz gerek en güzel şey bence...

Söylemek ayrı yapmak ayrı, söyleyenler yapabilemiyorsa yapabilenler söylesin

kapatıyor gözünü ışıga inat...

çünkü varlıgı görmek istemiyor.

Geceler boyunca aklımıza hiçbir şey gelmiyorsa, dünyayı daha iyiye doğru nasıl değiştirebileceğimizi düşünmek için de uygun bir zamandır bu...

İnsanlar neden yalnız ölüyor, çünkü kendileri yalnızlığı tercih ediyor. Komşuluk kavramı kalmamış...