İşe girdikten sonra aslında ne kadar büyük bir yanlış yaptığı anladım ve Allah ın sabrımızı sınadığını anlamaya başladım. O zamandan sonra günlerim de çok güzel geçmeye başladı Allah ıma şükürler olsun. İşe girdikten yaklaşık 15 ay sonra patronumun yanına çıktım ve zam istedim fakat istediğim zammı alamadım. Kendimi geliştirdiğim için korkmadan istifa ettim ve bir Belediye ye CV mi yolladım ve anında kabul edildim. Belediye ye taşerondan işe girdim fakat sözleşmeli kadroya geçeceğime dair konuşmaları da yaptım. Ancak girdikten hemen sonra çalışırken aynı anda ne olur ne olmaz diyerek 2014 KPSS ye çalışmaya başladım ve 2014 KPSS den istediğim puanı alarak bir kamu kurumuna Teknik Personel olarak atandım. Çok şükür...

Ben 2010 yılında mezun olmam gerekirken 2 dersi veremediğim için yarım dönem uzatarak 2011 Ocak ayında mezun oldum. Ama derslere girme zorunluluğum olmadığı için sadece birkaç gün okula gittim. Dolayısıyla benim işsizlikle yüzleşmem aslında 2010 yılının Haziran ayında başladı.

Güzel uydurmuş

Arkadaşlar bu benim hikayem. Bitmiş olan umutların bir anda yeşerdiği bir hikaye. Aklımın başına gelmesine sebep olan bir hikaye. Şunu özellikle bilmenizi istiyorum nasibinizin rızkınızın nerede olduğunu asla bilemezsiniz o yüzden KPSS olmadı diyerek üzülmeyin ve sürekli halinize şükredin. Özel de olsa bir yerden başlayın ve hedefiniz memurluksa onu da sürekli canlı tutun ve çalışırken o yönde de adımlar atın. Sabretmeyi öğrenelim ve hayallerimizin bir gün gerçekleşeceğine inanalım.

herkesin babasının tanıdığı yok, herkesin büyük şirkette çalışan bir arkadaşı da yok, bazılarının tek umudu kpss malesef. gerçekçi olmak lazım.

Arkadaşlar kimse umudunu yitirmesin gerçekten güçlü, sabırlı olmak gerekiyo.. arkadaşlar benim doğup büyüdüğüm yer küçük bir 6-7 evden oluşan bir köy.. annemi 9 yaşımda kaybettikten sonra babam 1 yıl sonra falan evlenmişti.. küçük köy yeri işler çok bahçe işleri, hayvan işleri vardı.. babamın evlendiği kadından 2 erkek kardeşim daha oldu.. o kadın beni hiç ama hiç sevmedi istemedi hep evden okumama mani olmaya çalıştı ama başaramadı yaz tatillerimde evden uzaklaşıp ki rahmetli annemin eviydi akrabalarım yanına giderdim ama akraba herzaman en byük akbabadır bunu küçük yaşta öğrenmenin acısını tatım.. azimli, inatçı biriyim çocukluktan beridir kafama koyduğumu yapardım.. okumama asla mani olamadı.. çok mücadeler verdim o yaşta! ortaokulda lisede devlet yatılı okullarında okudum, üniv. kaznaınca ben evdeki kadın beni evden kovdu babamada çok kızdım konuşmadım aylarca.. gazi üniv. tarih bölümünü kazandım yaz aylarında ankarada iş buldum kalacak yerli öyle iş dediysem garsonluk, bulaşıkçlık falan.. ama kazanıyodum çıkarıyodum bir sonraki dönem okul paramı.. üniv. kazanınca dayımın desteğiyle kayıt olmuştum zaten kimseye yük olamazdım.. üniv. de başbakanlık bursu alıyodum.. ve ben köye 4 yıl boyunca hiç gitmedim.. gidemedim ki, babam benim arkamda yanımda olmadı! ve babam geldi yanıma 4 yıl sonra.. rahmetl iannemden kalan evin taamamnı bana devretti, bağ bahçe arsalaıda benim üzerime yaptıracağını söyledi.. inanmadım önce inansım gelmedi.. peki diğer kadın dedim?onlar haketmedi dedi sadece babam az konuşurdu..2 ay sonra ben memlekete döndüm köyümüze yakın ilçede teyzemin yanında kaldım, babam geldi ve tapu kadostroya gittik, evin tamamı tarla, arsa hepsi benim mülküme geçti.. kardeşlerim bana düşmanlardı hep zaten.. suçum varmış gibi neyse..1 yıl dha uzadı okulum babam vefat etti 1 yıl sonra.. diğer kadın çekti giti oralardan oğlanlarıyla.. köydeki evime dokunmadım çünkü annem kendi ellerinin hatırası vardı.. tarlayı, arsayı sattım ki ozamanlar arsamıızın değeri yüksekti çünkü doğalgaz geçiyomuş arsa değerlendi.. sonra hepsini hesabıma aktarıp ne yapacağımı düşündüm... Formasyonum yoktu.. matematik bilgim çok iyi değil.. ankaraya tekrar döndüm,2012 de özel yatılı yurtta kaldım normal eğitimli bir dershaneye gitttim..81 aldım ve bu 4001 için yeterli değildi.. dershanede çalıştım biraz bir hocamın desteğiyle girebildim birkaç ay çalıştım olacak iş değil saatlerce çalışıyosun adlığın maaş avuç kadar..2013 eylül ayında bşladım tekrra asıldım kpss ye.. kendi ayaklarımın üzerinde sağlam durmalıyım kimsem yok.. özel yurtta kalmaya devam ettim, dershanemi değitrip,5 ay mat. kursu aldım ve şimdi 89 puanla maliyeye atandım çok şükür.. bunları anlatmamdaki sebep acındırmak falan değil kimse ama kimse yanlış anlamasın beni.. azminizi gücünüzü hiç kaybetmeyin! akıllı düşünelim hepimizin yapacağı bu yarın nerde olmak istiyosak ona göre yaşayalım..

Buradan da haber çıkmayacağını düşündüm ve artık son çare işkura gittim ve sekreterlik getir götür işleri dahi olsa bana haber vermelerini istedim ama oradan bile istediğim sonuç çıkmadı.

İşte o saatten sonra tamamen bir yıkım başladı benim için. Aslında kalbim atıyordu ama hayattan kopmuştum. 2 ay kendime gelemedim. O kötü geçen 2 aydan sonra artık memurluğunda olmayacağını anladım ve yine deliler gibi iş başvurusu yapmaya başladım. Memleketim de belki başvurmadığım birkaç firma kalmıştır ama yine bir sonuç alamadım. 7-8 ayda böyle geçti ve iyice yıprandım. Sonra hayatta en sevmediğim şeylerden birini yaptım ve hocalarıma arkadaşlarıma mesaj atarak bir iş çıktığında bana haber vermelerini istedim. Çoğundan aldığım cevap klasik: '' Yaa canım şimdilik bir iş yok ama çıkarsa aklımdasın'' dı. Neyse yine de uğraşan herkesten Allah razı olsun.

Orada kendi mesleğimle ilgili öyle bir çalışma ortamı vardı ki herşeyi A dan Z ye öğrendim. Ayrıca maaşlar gün sekmeden yatıyordu ve sürekli iyi mühendisler ve büyük patronlarla muhattap oluyordum ve çevremde hızla gelişiyordu.

2014 kpss den kaç aldınız...

Artık benim için tüm yolların kapandığını düşündüğüm o anlarda Allah bana bir kapı açtı. O haber verdiğim ve Türkiye nin en büyük şirketlerinin birinde çalışan arkadaşlarımdan biri bana bir telefon açtı ve yarın hemen şirkete gelmemi ve patronlarla görüşmemi istedi. Arkadaşım bir referans olduğu için görüşmede fazla bir şey sormadılar ve işe kabul edildim. İlk başta şaka gibi geldi inanamadım ama gerçekti. Allah ıma şükürler olsun...

Arkadaşlar görüyorum ki atanamayan arkadaşlar için bir yıkım söz konusu o yüzden ben de son atama döneminde atanmış bir kişi olarak kendi hikayemi anlatmak ve biraz olsun içinizi rahatlatmak istedim.

Güzel anlarmışsın da herkesin de tanıdğı yok eşi dostu yok öyle senin gibi. Ayrıca insanın sabrı da tükeniyor geçen de haluk koçun torpil listesini gördükten sonra. şimdi o torpilliler rahat rahat evelerinde işlerinde bense 86 puanımla annemin babamın yüzüne bakamıyorum. bu reva mı? başka bir ülkede olsa çoktan neler olmuştu. neden bu ülkede doğdum sanki aslında neden bu hırsızların dönemine denk geldim bizim suçumuz neydi?

teşekkür ederim arkadaşlar herkese tek tek.. ama şunu gerçekten çok iyibilin ki;kimse yanınızda olmasa dahi RABBİM sana yetiyo.. çok güçlü, sağlam durmak lazım.. ne istediğimizi bilelim.. toparlanmalı, silkinmeliyiz.. benim anlattığım hikayem özeti sadece.. ne yaşadığımı bir ben bilirim birde Allahım.. birçoğunuzun annesi, babası yanında siznm için endişeleniyolar bu size baskı gibi gelmesin.. keşke bende yaşasaydım o baskıyı... bu size güç vermeli, ne güzel sizler için endişelenen, puanın kaç diye soran çevreniz var.. ben bu mutluluğumu bile kimseyle paylaşıp yaşayamadım.. tek başına sevinç yaşamak nasıldır bilirmisiniz?Güvenin kendinize.. kafaya koyun inatçı olun.. evet günümüz şartlar çok kötü işssizlik, özel sektör yiyip bitiriyo insanı.. aileniz var yanınızda onların gerek sitemi, gerekse kaygılanması sizi çok sevdiklerinden.. evet çok şükür atandım, ama yine yanlızım.. güveniliyo mu kimseye bu hayattta.. o yüzden kendinizi toparlayıp.. hiç bişey için geç kalmış değiliz...

Oncelikle tebrik ederim haketmissiniz yerlesmissiniz. sizi okurken sanki kendi ruhumu ve yolumu gorur gibi oldum. yasadiklarimizin çoğu aynı ama ben atanamadim.82 puanimla kara kara ne yapacağımı düşünüyorum. evet işsizlik gerçekten zormus. birkaç gündür bunun agirligini derinden hissediyorum ve bir bunalima doğru surukleniyorum. bir de şu torpilli memurlar haberleri içimi acitiyor. mezuniyetimin hemen ardından sınava hazırlanmaya başladım fazla vaktim yoktu durumun da farkında değildim o zamanlar. sonuç hüsran tabi. sonra olayın farkına varmaya basladim ve iki sene sonraki sınav için adamakıllı çalışmaya başladım aylar öncesinden. evimi eşimi bikac aylık bebegimi ihmal ederek gece demedim gündüz demedim çalıştım. paraya kiydim çeşit çeşit kaynaklar denemeler aldım dersane sınavlarına yazildim. denemelerde istediğim puanlari alıyordum kendimi donanımlı ve hazır hissediyordum. sınav günü abuk subuk soruları görünce dagildim ve sınav cikisi enkaz gibi hissediyordum kendimi. sonuçta 82 puanimi aldim oturdum.5 kişilik kadro geldi, bir sonraki alımlarda bu kadar bile olacağı şüpheli. sonra bi arkadaşımın torpilli sinavsiz puansız memur olduğunu duydum bir de bu haberler iyice dağıttı beni. allah sabrımızı artırsın yoksa bu sistemin içinde cildirmak işten degil.

O tarihten hemen sonra birkaç iş başvurum olsa da doğal olarak başvurularım kabul edilmedi. İlk aylar yeni okul bittiği için bunlar çok koymadı. Sonra Ocak ayında mezun oldum ve bir boşluğa doğru sürüklenişimi yakından hissetmeye başladım. Yine iş başvurularına yoğunlaştım ama bir türlü geri dönen olmadı. Daha sonra babamın bir patrona ricasıyla işe girdim. Fakat ne işe girme! Rica ile olduğu için 1 hafta boyunca maaş konuşulmadan çalıştım ve 1 hafta sonra büyük şok! Patron bırakın sigorta yapmayı sabit bir maaş vermeyi dahi kabul etmiyor. Bana denilen: Yaptığın iş başına % 15 komisyon alırsın ne kadar yaparsan da o kadar para kazanırsın. İş şartlarını bildiğim için ve mesleğim de en azından kendimi geliştirim diyerek kabul ettim. Ancak elimi hiçbir ay 700 TL den fazla para geçemeyeceğini anladığım da yaklaşık 5 ay sonra işten ayrıldım.

bknz

Hocam öncelikle teşekkür ederim. Umarım sizin içinde Allah hakkınızda en hayırlsını nasip eder.

Dediğiniz gibi belki kadrolar azaldı ama hayat o kadrolardan ibaret değil bir arkadaşım İstanbul da bir şirkette tecrübesizken işe başladı ve aradan birkaç yıl geçti şu anda devletteki mühendislerden daha iyi paralar alıyor. Bir arkadaşım okudu ama başka bir iş koluna atıldı ve şirketi de hızla büyüdü. Şu an ona yaklaşmamız da çok zor. Bu işler gerçekten nasip işi. Benim anlatmak istediğim o gün özel sektöre giremeseydim bugün buralarda olamayacaktım. Çünkü ben ruhen rahatladım ve 2014 kpss ye de o rahatlıkla stressiz bir şekilde girdim.

Bundan sonra tüm ümitleri yitirdim ve ortalıkta gezen bir ruh haline dönüştüm. Bu arada söylemeyi unuttum bir de evlenmeyi düşündüğüm ve 2 yıldır görüştüğüm bir kız arkadaşım var ve ona bakamayacağımı, bu şartlarda evlenemeyeceğimi düşünmekte beni iyiden iyiye strese soktu.

Gelelim motivasyonu nasıl sağladığıma. Ben özel sektöre çok iyi bir ücretle girmedim ama girdikten sonra belki de rızkımın özelde olduğunu ya da memurluğun o an değil ileride olacağını düşenmeye başladım. O yüzden dediğim gibi kendimi strese sokmadım. Kendimi strese sokmamam herşeyi daha iyi ve sağlıklı düşünmeme sebep oldu. Örneğin; 2014 kpss ye çalışma kararımı bu rahatlığa borçluyum. Çünkü olursa iyi olur olmazsa da dünyanın sonu değil düşüncesi bundan ileri gelmekteydi. Belki de o an ki işlerimde çok daha büyüyecektim bunu da düşünmeye başladım.

Motivasyonun en önemli besleyicisi bence sağlıklı ve rahat bir şekilde düşünme. Bu da sizi Allah a tevekkül etmeye götürüyor aslında. Eğer içiniz çalıştığınız konusunda rahatsa ve memurluk olmuyorsa demek ki sizin için başka hayırlı kapılar var. Bunun aksini düşündürecek başka ne olabilir ki?

Daha sonra o kritik kararı verdim ve 2012 KPSS ye çalışmaya başladım. Çok pahalı olmayan bir dersaneye yazıldım ve 5 ay boyunca harıl harıl ders çalıştım. Son denemelerde p3 ten istikrarlı şekilde 95 ler seviyesine kadar çıktım ve herkesin kesin atanır gözüyle baktığı birisi haline geldim ve sınav günü geldi çattı ama sonuç yine koca bir 0!!! Sınavda inanılmaz panik yaptım ve sonuç ortada 82 aldım ve taban puanların çok çok altında kaldım!

Yok kardeşim daha evlenemedim ama inşallah yakın zamanda düğünüm olacak. Senin için de hayırlısı olsun Allah gönlünden geçeni versin inşallah...

Umarım herşey hakkınızda hayırlı bir şekilde gerçekleşir. Kolay gelsin...

&#128077;

İşten ayrıldıktan sonra yine boşluğa düştüm ama işe başlamadan hemen önce okulumda yüksek lisansa başlamıştım ve onunla oyalanırım diyerek okula gidip gelmeye başladım fakat birkaç ay gittikten sonra sürekli babamdan para istemek ve etrafımdaki insanların 'olum sen ne iş yapıyosun şimdi?' bakışlarından rahatsız olduğum için ona da gitmemeye karar verdim.