Sözüm sanadır.

Ağlama! Kanın çekilse de.

Ne yapmalı sorusunu defalarca kendine sorar, o kadar sorar ki tek başına yalnızlık oyununu oynamak istemez..

Mecbur hisseder kendini başını alır gider, geride sadece loş hüzünler, iç sızlatan anılar, kalır..

Kırgın değilim ruhumu bedenimden ayırmayı başarana..

Ne yalan söyleyeyim sensizlik bana çok koyuyor.

Beden geri çekilir gibi olur ve : ? Evet, haklısın galiba, bu kadar çabuk pes etmek.. ama haklısın? Ne zaman sen benden gitsen artık tutmayacağım seni! Bu sefer kazandın Ruh..

Ve kana dönüşüp tekrar dirilişini seyrederim bu deli sevdanın.

Gözlerimde ayrılığın acıları

Mezar taşındaki bir yazıyla cezbe gelmiş dervişin olurum.

Niye bana uzaksın sevdiceğim? Gözlerinin büyüsünü özlemedim mi sanıyorsun? Sözlerinin sıcağı kalbimde bin efsun. Sen yokken kuyulara düşüyor düşlerim. Sen olmayınca, sevda yetim; aşk öksüz, şefkat kimsesiz.

Hiç bu kadar koymamıştı

Sahneye çıkmak zorundadır ama..

Ruh söze başlar: ? Yıprandım ey beden.. Sevdim riyakarlık gördüm, sevdim sevdiğimden emin, ama ne buldum kırık dökük ruhlar gemisi.. Yıkıntı yürekler, kayıp düşler, kendi olmayıp başka maskeleri yüz seçenler.. Buna rağmen sende can bulmalı mıyım?

Sensizlik boğazıma geçmiş ip gibi

Ayrılığın boğazımda bin düğüm.

Alev üşür mü bi tanem? Taş katılığına yanar mı? Dağ yalnızlığına ağlar mı? Ayrılığın araya girmekten bıktığı olur mu? Yalnızlığın da canı sıkılmaz mı? Göz yaşının da göz yaşı döktüğü olmaz mı? Derdin de başı derde girmez mi? Acıyı da vurmazlar mı? İhanete de ihanet eden hainler çıkmaz mı? Yokuşların da yorulduğu olmaz mı? Sensizlik bir gün de senin yoluna çıkmaz mı?

Ayrılıklar da ölüm gibi gelmez mi zaten hep..

Orada mısın ey sevdiğim? Seni sevmeler cumhuriyetindeyim. Seni sevenlerin toprağında ayaklarım. Senin baktığın dağa çakılı gözlerim. Kalbim senin sevdiğin, senin sevdirdiğin gökleri emiyor. Sana geliyorum. Aynalar yolumu kesiyor. Yoğu var sanıyorum. Aldanıyorum. Yollar dolanıyor; beni yine bana getiriyor. Yoldayım sanıyorum. Hüsrana uğruyorum. Yokuşlarda susuyorum... Seraba kanıyorum. Yanıyorum.

Benden ayrıldığında çok uzaklarda olacağını fısıldıyordu kulağıma..

1. sozu okuyunuz mavı sevdam..10. soz yazıldı.. bı kısmı tabı:)

Aynalar da bıkmaz mı aldatmaktan bir gün ey sevdiceğim? Sen yoksun diye kapatmazlar mı gözlerini? Yollar da bir akşam üstü omzundan atmak istemez mi sensizliğin yükünü? Sana varmadıklarını anlar anlamaz yoldan çıkmazlar mı? Yokuşlar yorulmadı mı hala beni yormaktan? Bir sabah isyan edip baş aşağı dönmezler mi? Serap çok mu memnundur susuzları aldatmaktan? O da su içmek istemez mi bir öğle vakti sevgilinin dudağından? Alevler üşümez mi, sevdiceğim, sen yokken? Karanlık seni görmeyi özleyip de açmaz mı gözlerinin bandını bir gece yarısı? Işık bakışına değmeye can atmaz mı?

Dön deme çabası..

Anlıma acı diye ayrılık yazıldı.

Bense sağırım tüm seslerin senden gayrısına.

Sessizliğim çığlık olur okyanus ötesi sevdama

Bir yudum sen içir bana gözlerinden.

Sen kadarım ben yine, hep senim işte?

Her yağmur sen olursun yüreğimde

Bu sefer sen Kazandın?! Özgür olmayı hak ediyorsun sen. Benden ayrı olmayı.. Ben insanı yürütürüm.. en durup, düşündürür, duygular buhranına sokar çıkarsın. Bu sefer sen kazandın Ruh.. Özgürsün

Ruhum, kapalı kapılar ardında kilitli.

Sözüm sendendir.

Varlığımı bertaraf ettiler.. Kendimi ağlar olarak buldum, gece yarıları sokak aralarında. Sabahlara kadar dolaştım rahatlamak adına. Sonra deniz.. Denizle dertleştim biraz.. Hırçın dalgalarında o bile kendine göre haklıydı ben haksızken.. Sonra rüzgar.. Bana dokunamazsın derken tam.. Sana dokunma gayreti içinde değilim diyerek geçti gitti. Ben sensiz bir hiçmişim.. Tüm varlığı idare eden ben. Koca bir Hiç! Ben olmasam sen yoksun. Soyut ve her şeyi çeken niye ben..?

Denize nazır bir yerde bıraktım bedenimi..

Üzgün değildim kaldığım uzak diyarlarda..

Sensiz, hesapların hepsi yarım kalıyor. Sensiz, defterlerin hepsi açık duruyor. Hata etmişim, şimdiye dek varlığını hesaplamışım hep; çok geç anlıyorum. Yokluğun ne hesaba gelmez işmiş; kıvranıyorum, yanıyorum, ağlıyorum.

Beni unutmadın değil mi? Unutmak ne garip şey ki, unutanlara unuttuğunu da unutturuyor. Dipsiz bir kuyuya düşüyor gibisin; içindeki unutuş bin kuyuyu kuyuya atıyor. Seni unutmak bana haram olsun. Unutulmak ne acı şey ki; unutulanın unutulduğu kimsenin hatırına gelmiyor. Sonsuz bir karanlıkta yitiyor gibisin; unutuluşun nice karanlığı karanlığa itiyor. Senin unutman bana uzak olsun.

Yoksa, küs müsün bana ey sevdiceğim? Ya yolumu gözlemiyorsan? Yollar ne der bana sonra; ben ne derim yollara? Ya beni özlemiyorsan? Sesler küser kulağıma; heceler darılır dudağıma. Ya yüz çevirmişsen benden? Ne ederim sonra? Kalbim kaçar kalbimden; ellerim elimden çıkar. Ya gözlerim gözlerine hiç değmeyecekse? Işık kör kalır sonra; bakışım boşluğa düşer.

Ve ben?

yaslara bürünmenin kapısına uğramadan.

Eksiğimsin.

Bir eylül sabahı gibi yalnızlığım.

Senle tamamlarım eksilmeye yüz tutmuş parçalarımı.

Oysa hiçbir acıda kalbim bu kadar ağırlaşmamıştı

Zaman sustu

Hayallerinle doldurabilirim ancak gözbebeklerimi kimseleri içine katmadan.

Ruh sinirlenerek: ?İnsanoğlunun ayakta durup durmaması umurum da değil artık.. Ne gördüysem gene onlardan gördüm..

Yaslandığım yüreğin yok yüreğimde

Gönlüme kalın kalın kilitler düştü

İhramların en pak olanını giyerim şehrinde üzerime,

Ağlamalarım gözükmesin diye yağmurda buğulanır gözlerim

Mezarıma dokunup da gönül toprağımı nefesiyle yeşerten

Sensizlik? ah eşedd-i mücazat!

İçine çektiğin ölüm kadarlık nefesinden?

ölüm kadarlık sevdaya?

Sen sevdiceğimsin.

Kapattı tüm baharlar kapılarını

Niye uzağım sana sevdiceğim? Neredesin? Sen ki içimde sızımsın; sanki senin gözünden dökülür göz yaşlarım. Sen ki, kalbimde ıssızlığımsın; hep senin yanında bekler sevdiklerim. Sen ki, yolların sonunda bulduğumsun; önce de sonra da sana uğrar hasretim. Sen ki, dağda gördüğümsün; aslında senin yüzünde kavuşur Ferhat ile Şirin. Sen ki, köşe başında beklediğimsin; öyle ki hep senin göğsünde durulur kalbim. Sen ki, kapı ardında yolunu gözlediğimsin; sadece senin yanında teselli bulur öksüzlüğüm ve yetimliğim. Sen ki, yanımda bildiğimsin; ipini bıraktım ceylanların. Sen ki, içimde sakladığımsın; uzak olsun başkaca yakınlıklarım.

Şimdi neden yaşıyorum bilemiyorum.

Korkmadım onsuz olmaktan ve belki de kavuşma ümidiydi benim ki..

Mabedinin ebediyete namzet oluşuyla, iffetinin en yüksek mertebelerini tırmananlardan olmaktır muradıma yakışan.

Yaktığım resimlerin değil, kalbim

Sözüm sensin.

Her ıslandığımda içimdeki sokaklarını hüzün kaplar, sel basar

Yüzümde çizgileri

Tam alnından vururum tüm tereddütlerimin.

Ölüm kadardır nefesin?

Benden sana yol çıkar mı ey sevdiceğim? Ben beni bende toplasam, sen çıkar mı ey sevdiğim? Ben beni benden çıkarsam, elde sen kalır mı ey sevdiğim? Olmadı; ben beni bana bölsem, yine sen mi çıkar sevdiğim? Ben beni benle çarpsam, sen olur mu? Görüyorsun ya, benden yana hep küsurat ve küsurat... Hesaplar tutmuyor; dört işlemin dördü de beni sana getirmiyor. Denklemlerin beri yanındayım hep; sana denk gelmiyor yanımdaki hiçbir şey. Eşitlik hep senden yana bozuluyor. Ben bana kalıyorum; sıfırlanıyorum. Yok oluyorum; hesaplar bensiz tamam oluyor.

Titreyen ellerime sözüm geçmiyor artık

Tüm firaklara inat, terk etmez güvercinlerin penceremi.

Çığırtkan bir sessizlik oluverirsin delice şiirler yazılı senaryomda birden.

Dinmeyen telaşlarımın kör kuyusuna düşmüş bedbahtlıklarımın paramparça olma anlarını bekliyorum.

Gözlerini arayan bakışlarımın derin yorgunluğuyla sızlayan kalbimi yoklayıp devam ederim her defasında sokağına çıkan yolları adımlamaya.

Seher vaktine doğru yaslanırım sabahına, dilimin bağı çözülür, açarım ellerimi muradına.

Senden bana bir ızdırap kaldı ki tarifsiz

Kalemim ayırılıklara küstü

Yapraklar düştü

Derin bir acı hissetmez mi insan..

Zihnim boş bakışlarım öteleri soluklar

Aşk ile hıçkırır, ırmaklarına karışırım.

Senden sonra?

İçimde sızı..

Perde açılır... Ruh, kapalı kapılar ardında kilitlide olsa, biraz aralar kendini.. Ama yorgundur, ürkmüştür, kendinden emin değildir. Yalnızlığı önünde sonunu göremediği bir yol olmuştur.. Karanlık bir sahnede başlar oyun, bu aslında ruhun bedene savaşıdır..

Ardından Beden söze girer : ? Biz bir insanı insan yapanız. Bunun farkında mısın? Sen ve Ben birlikte olamazsak nasıl ayakta durur insanoğlu..?

Yitiğimsin.

Yaşananlar bir düştü

Sensizlik, tüm yok olmuşlukların içindeki en büyük yokluk bana.

Gönlümde hazan iklimleri

Sana bulanmış sevdanın ürpertici tadında varsıllaşırım.

İçimdeki ağaçlar yıkıldı

Çözümü zor olan sisli sokaklarda çaresizce dolaşmaz mı?

Şimdi hayret makamını yaşamakta aşk!

İnsan bazen vazgeçer sevdiğinden, ruhuna eşdeğer saydığı da olsa?

Zemheri bir fırtınaya gebe gelecek günlerim

Ben sustum, sen söyle iyiliğimi...

Yüreğim üşüyor, canım yanıyor

Susadığımsın.

Titreyen kalbime teskin olamıyor hiçbir ümit şarkısı

Suskunluğumsun.

peki :)