Çoğunu da unuttum aslında,

Ancak durduğumda öğrendim...

Ey kendimi bile zor taşırken, elimden tutup uçuran,

Kilitle yalanlarıma açılan pencerelerimi,

Beklemeyi sevdirdi...

Yanlışlar öğretiyor doğruları? İnsan hatalarıyla, yaralarıyla yol bulabiliyor? Keşke demek yerine iyi ki dendiğinde öğrenilebiliyor?

hatırlamayı da...

Küçük bir çocuğun ağlayarak annesinin yanına gelmesi gibi,

Bilirsin, sen her konuşmak istediğinde sadece ve sadece O hazırdır.

Hissettiklerinle yol bulmaya çalışmanın dayanılmaz heyecanı içinde,

Bu sırada hayatındaki yakınlar ve uzaklar yer değiştirir,

Hepimiz ne kadar büyürsek büyüyelim, içimizdeki küçük kız ve oğlanlar hiç büyümeden kalır. Gerçek mutluluğu arayan da aslında hep onlardır. Büyüdükçe kendimize yeni kalıplar belirleriz, yeni mutluluk kaynakları ararız. Ama asıl kaybettiğimiz ve belkide unuttuğumuz içimizdeki o küçük çocuğun sevilme ihtiyacıdır. Küçük bir kız çocuğunu mutlu etmek kadar kolaydır bir kadını mutlu etmek? Yeter ki, fıtratı bozulmamış, yaratılışı dünyanın hırslarıyla örselenmemiş olsun? İnsan kendi özüne döndüğünde ve kendi iç sesini dinlediğinde, gerçekten neye ihtiyacı olduğunu daha kolay fark eder. Kaybettiğini yanlış yerlerde aramaktan, yanlış yollarda iz sürmekten kurtulur. Ahirzaman insanının en büyük yorgunluğu, yıpranışı da bu yüzdendir. Cevabı çok basit soruları ararken tükenir ömrü? Hayat sanılanın aksine karmaşık bir bilmece olarak sunulmamıştır bize? İnsan kendine zorlaştırır, yüreğine gereksiz sıkıntılar, ağır anlamalar yükler. Oysaki her soru cevabıyla birlikte verilir. Önemli olan sesleri ve soruyu doğru dinlemek, doğru anlamaktır?

Bir kirpi oku mesafesinde, ama yıllarca yıpratmadan, tüketmeden, taptaze bir sevgiyi yaşamak? Bu duyguyu en güzel şekliyle Halil Cibran?ın şiirlerinde bulabiliriz. Şair, sağlıklı bir sevginin tatlı betimlemelerini yapar şiirlerinde?

Nasihat etmeden, küçümsemeden dinleyen,

Bitir bitmeyen huzursuzluğumu,

Anlatırken bile geçecekmiş gibi gelen,

Yolunu bildiğim halde gitmemeyi,

Kirpilerin üşüdükleri zaman nasıl ısındıklarını biliyor musunuz? Bu soru da nereden çıktı diyebilirsiniz? Ya da sevgiyle kirpilerin nasıl bir bağlantısı olabilir ki? diye düşünebilirsiniz. Ama inanın bana onların ısınmak için yaptıkları davranışta sevginin ideal tanımını bulacaksınız?

Ancak yıllar sonra anladım.

Aldığını tesellisiyle birlikte veren

Fakat birlikteliğinizde belli boşluklar bırakın.

Sadece bir ip at dipsiz kuyularıma,

Yuva sıcaklığında bakışlarıyla içini ısıtan,

Ne kadar da sevgiye muhtaçtır insan,

Eğer duyabilirsen içindeki O?na ait sesi,

Ağlamak istersin...

Ey bütün sırlı isteklerimin aşikar bilicisi

Yürekten olmayan bütün duyduklarımı da unutmak istedim.

kalbinde.

Acıyan yerlerini öpecek birinin yanında olmak,

istediğin ne varsa,

Bütün garip yanlarımın sahibi?

Beslemediğin zaman,

Ve bir gün unutursun, unutmak

Anahtarını aradığın bütün kapılar,

Hayatın bütün virajlarından canın acımadan döndürür seni,

Tesellim Sen ol,

Şifreleri hayatın içinde gizler, çözdükçe güçlenirsin,

Değiştirmeye çalışmayan,

Yorulduğunu O?ndan iyi bilen var mıdır?

Bilirsin her şey tersine döner,

Kalbinin tarifini dinleyip,

Yanıldığımı ancak yıllar sonra anladım.

öğrendim...

Nazını çekecek biri olsun ister yanında,

Kalbimi sıkan bütün yakınları da uzak eyle,

Tüm yanmış yerlerine rüzgar olur, serin yağmurlar gibi gelir,

Seni olduğun gibi kabul eden,

çeşitli dergilerde ve gazetelerde yazıları çıkmakta. ben zafer dergisinde yazmış olduğu şiirlerden tanıma fırsatını elde ettim internette tüm yazıları mevcut. ayrıca duygu keşifleri adlı bir kitabı var. hem kişisel hem aile hayatı ile ilgili yazıları mevcut. ancak benim en beğendiğim yönü, Allah'ın bize yakınlığını. en zor zamanlarımızın asıl sığınağının O olması gerektiği, asıl özgürlüğün O'na teslimiyette olduğu. başımıza gelen ve bizi sarsan her olayın bize sorulan sorulardan ibaret olduğu, cevabını bulamadıkça aynı şeyleri yaşayıp duracağımız bi hayatın bizi beklediği ve nice hayat adına tılsımlı gerçekler... umarım sizde yazılarını okursunuz ve bizimle paylaşırsınız izlenimlerinizi.

En uzaktaki en yakındır bazen

Bunun ölçüsünü sana ancak kalbinin sesi verebilir?

Bir ses yolla ıssızlığıma,

O seni götürür nereye ve kime gitmeyi

Bazen uçmaktan hızlı olduğunu

O?na yakın olduğunda herşeye de yakınsındır aslında,

bakarsın...

Güçlü olmak için koşmak değil, sadece doğru yürümek gerekiyor? Etrafındaki sesleri dinleyerek ve seyrederek yol alırsan, daha az düşüyorsun, daha az sendeliyorsun? Hayatın hızlı akışına dalmışken ruhun gerilerde kalıyorsa eğer, neye sahip olursan ol, içindeki boşluk dolmuyor. İşte bu yüzden, hayat koşarken önünden ruhuna dinlenmek için küçük molalar vermelisin? İyi sesleri ve kötülerini ayırt edebilmek, eleyebilmek için buna ihtiyacın olacak?

Ey uzak görünüpte en yakın olan;

ben tüm yazılarını okudum. şiddetle tavsiye ederim. kendisi psikolog. yazıları insanın yüreğine dokunup yaralarını saracak kadar muhteşem.

Kesin olacağına inandığım dualarım oldu.

Bir yetişkin gibi dinlenilmek,

Soruyu çözemediğinde ise, soruyu sevmeye çalışırsın,

Teselli et beni?

Yüreğinin dokunduğu teselli eder seni,

Tesellinle sevindir beni ne olur?

Ya da kenarından geçip gidersin.

Yanıldım?

Ve meşe ağacıyla, selvi ağacı, birbirinin gölgesi altında büyüyemez.?

-Düşersem öper ve geçer-in güvenliği içinde koşabilmek,

Bir gün unutmayı öğrendim...

Daha ziyade, ruhlarınızın sahilleri arasında

Korkma düşmekten,

İsterken öğretti, beklerken öğretti.

Bırakma beni kendi kayıplarımın karanlığında

Bazen kaç yaşında olursan ol,

Tam da o kadar beklemem

Yaralarını sarar, düğümlendiğinde boğazın

Tesellinle sevindir beni

Kirpilerin ısınmak için kullandıkları yöntem oldukça ilginç... İlk okuduğumda bana çok farklı çağrışımlar yapmıştı. Havalar soğuduğunda ısınabilmek için birbirlerine sokuluyorlar, ama oklar birbirlerinin vücuduna değmeye başlayınca bu mesafeyi koruyorlar. Yani daha fazla yaklaşmıyorlar. Bu aslında onların katlanabilirlik sınırını belirliyor. Acıyı hissettikleri an duruyorlar. Özel alan her biri için korunuyor. Isınırken kendilerine ait alanı da korumuş oluyorlar.

Ölümün beyaz kanatları, sizin günlerinizi dağıttığında da beraber olacaksınız.

Yarayı açan da merhemi süren de O?dur.

Yüreğimin istediğini, O da isterse,

Ey seven ve sevdiren

Acıyan yerlerini öpecek biri varsa hayatında,

Büyümezmiş yaraların...

Bazen bir sorunun cevabını yıllarca beklediğim oldu...

Her zaman yetişkin olmak, yetişkin gibi davranmak yorar insanı.

Ve izin verin, cennetlerin rüzgarları aranızda dans edebilsin...

Teselli ver yüreğime

Taşlı sulardan ayakların kanamadan geçip gidersin,

Nefes aldırır sana...

Olumsuz ve kötümser insanlarla sık sık görüşmek ve konuşmak ruhu incitiyor, yüreği yoruyor, gereksiz yükler yüklüyor kalbine? Ümitle tutunmaya çalıştığın hayata karşı seni güçsüz kılıyor. Olumlu ve iyimser insanlarla görüşmek ve konuşmak ise, öyle iyi geliyor ki, sanki sıfırdan başlamak kadar tazeliyor insanı?

ve beğendiğiniz yönlerini "neden"ler etrafında açarsanız daha geniş de tanıma imkanımız olur.

İşittiğin bütün kötü sözlerin yeri bile, çabuk iyileşir o zaman.

masumiyetin,

Niye beklediğimi anlamadığım zamanlarda,

gerektiğini,

Durup beklemeyi öğrendim,

Hiç pişman değilim,

Sıkıca tutar elinden...

Birbirinizi sevin; ama sevgi bir bağ olmasın,

Ve bazen koşmak kadar, durmanın da hayat kurtardığını,

Her bir soru arasında sana teselli zamanları bırakır,

Sesini duyurmuş bir garibin, yorgun ama mutlu bakışıyla,

Ve beklemeyi sevdiklerim,

Ey soruları soran;

Beklerken sevdiğimi gördüm.

Ey kapattığım bütün pencerelerime kapılar açan,

Hiç pişman değilim, Yaşadıklarımdan veya gördüklerimden, Olandan ya da olmayandan, Hepsinden razıyım. Hepsine minnettarım öğrettikleri için... Bırak sıyrıklar içinde olsun dizlerim, Bırak kanasın istediği kadar, Hatırlattıklarıdır, öğrettikleridir Değerli ve kalıcı olan. Sadece şu içimdeki sevgiyi kaybetmekten korkarım... Onunla öğrendim her seferinde kalkabilmeyi Ve her ağladığımda tekrar gülebilmeyi Ne kadar itilsem de arkamdan Kendimi tutabilmeyi... Her düşüşümde zaferle kalkabilmeyi Her bitişimde yeniden başlamayı öğrendim... Yüreğimi inciten bütün görüntüleri Bütün kötü sözleri Ve lekesi kalan herşeyi Onunla silmeyi öğrendim. İşte bu yüzden Ve sadece bu yüzden, İÇİMDEKİ ŞU SEVGİYİ KAYBETMEKTEN KORKARIM

Beklerken anladığımı,

Yalan çıkan, bildiğin bütün doğrular...

Bul beni, ben kendimi kaybetmeden önce

Ey vazgeçmeyen,

Ey bütün yaralarımın şefkatli şifacısı

Yaraların bile çabuk iyileşir o zaman.

Meşhur bir hikaye vardır? Yolda sıkıntılı bir şekilde yürüyen adamın yanına kılık kıyafeti eski biri yaklaşır. Bir dilenci olduğunu düşündüğü için onu terslemek ister. Zaten çok sıkıntılıyım. Kimseyle uğraşacak durumda değilim, diye düşündüğü bir sırada, dilenci görünümlü adam, sessizce, ?bir çikolata parası verir misiniz? diye seslenir. Bu kadarının da cüretkarlık olduğunu düşünen genç adam, ?siz ekmek bulamayınca çikolata mı yersiniz? diye dalga geçer. Yaşlı adam, sakin bir ses tonuyla?hayır efendim biz ekmek bulamayınca bulgur yeriz, onu da bulamayınca aç yatarız? diye cevap verir. ?Ben sizden karıma çikolata almak için para istedim. Bugün onun doğum günü, ona hiç pasta alamadım, ama her doğum gününde çikolata alırım. O çikolatayı çok sever, çok mutlu olur, param olmadığı için bu sefer alamadım. Ben günlük işlerde çalışırım, bugün hiç iş bulamadım? diye söyler. Genç adam şaşırır. ?Ben eşime her şeyi aldığım halde onu hiç mutlu edemiyorum. Sen bunu nasıl başarıyorsun, mutluluğunun sırrı nedir, bana da söyler misin? diye yaşlı adama sorar. O da?küçük kızı severek? diye karşılık verir. Genç adam yine bir şey anlamaz. Tekrar sorar; ?nasıl yani?

Aldığın yaralar,

Hangi merhemin iyi geleceğini de yine, en iyi O bilir.

yine verdi.

Kaldırırsan raflarına,

Hayatın eli en tatlı dokunuşlarıyla okşarken seni,

Birisini sevdiğimiz zaman, onun her şeyiyle bize ait olmasını, en yakın mesafede durmasını ve bizim bilmediğimiz hiçbir sırrının olmamasını isteriz. Bazen öylesine yaklaşırız ki, sevgimizle onu boğarız. Uzaklık kadar, fazla yaklaşmış bir yakınlıkta acıtır insanı. Sevginin esmeye yer bulamadığı alanda, sadece nefes alamamakla kalınmaz hayal bile kurulamaz.

banu yaşar türkücü değil miydi yahu

beklemen gerekir.

Öpen biri varsa eğer,

umuda ihtiyacımız olan zor dönemlerden geçiyoruz hepimiz... toplumca, hem de bireyler olarak. inşallah daha çok kişiye ümit vermeye fırsat olmuş olur bu vesile ile... "belki de ihtiyacımız olan tek şey odur..."

İhtiyar devam eder? ?yaşı kaç olursa olsun her kadının içinde, hiç büyümeyen küçük bir kız çocuğu vardır. O küçük kızı ne kadar çok seversen ve onu ne kadar mutlu edersen, o kadını da o kadar çok memnun edersin? Küçük kızlar nelerden hoşlanır, neleri sever bir düşün? Beğenilmeyi, güzel sözler duymayı, ilgi görmeyi, şımartılmayı severler ve bunları duyabilmek için tekrar tekrar sorarlar. Küçük kızlar hem çabuk mutlu olurlar, hem de çabuk kırılırlar. Ona güzel sözlerle seslenirsen, senin için nasıl koşuşturur, nasıl çabalar. Ama kaba ve sert davranırsan kırılır ve hırçınlaşır. Mutsuz ve huzursuz olur, dolayısıyla sende evde kendini kötü hissedersin, huzurun kalmaz. Oysaki küçük kızı mutlu etmek hiç de zor değildir. Onu anladığını söylemen, bir şey rica ederken, güzel kelimelerle istemen yeterlidir. Küçük bir kız çocuğu nasıl mutlu oluyorsa, bir kadın da öyle mutlu olur. Fıtratı bozulmamış bir kadın sen ne kadar pahalı hediyeler alırsan al, ona söyleyeceğin tatlı sözcükleri ve senin için ne kadar değerli olduğunu duymayı bunların hepsine tercih eder. Bu onu daha çok mutlu eder...?

Kalpleri evirip çeviren, istediği şekle koyan

Biri varsa eğer...

Gerçek özgürlük zaaflarınla ve korkularınla yüzleşirsen? Bağımlısı olduğun şeyler seni terk etmeden, sen onları terk edebilirsen hissedilebiliyor. Kaybetme ve bitmesi korkusuna rağmen devam edebildiğinde sana veriliyor?

Gerçek uzaklık nedir aslında ya da gerçek yakınlık...

Ağla ağlayabildiğin kadar,

Ve her şeyden güçlü olduğunu

Sen seçersin O?na uzak ya da yakın olmayı,

Düştüğün kuyulara bile ya bilerek düşersin,

öğrendim.

Sadece kapıya

Bazen de yıllar sonra anladım nice yalanlara inandığımı,

Hesaplamadan, hesap etmeden karar vermek ister,

Hesap için O yeter dersen,

Sen bil en derin yaralarımı,

Salarsın kendini güvenli sulara,

Seni asıl bilenin ve en çok sevenin tesellisidir bu aslında,

Bana sevdirdiğini O da severse

Öper ve geçer...

Bırakma beni kendi susuzluğumda

Gözlerini kaldırıp gökyüzüne, O?na bakarsın,

Bir çocuk gibi şımartılmak ister,

Öperse geçer, diye inandığın birinin yanında doyasıya ağlamak,

Bazen yıllarca sonra sevdim.

Tesellinle aydınlığa çıkar beni?

Bana teselli ver

Korkma incinmekten.

Sana yakınlığımı arttır.

Bırak kanasın dizlerin,

Öğrendim ki,

Akıllı ve kurnaz olmak değil, masum olmak, insanı güçlü kılıyor. Basiretli bir masumiyet, hırslı ve öfkeli bir akıldan daha iyi yol bulabiliyor?

hareket eden bir deniz gibi olsun.

Büyümek yavaş yavaş oluyor? Bir ömür, büyümek için çabaladığın anılardan oluşuyor? Ve hiçbir zaman?tamam oldum artık? dediğin bir noktaya gelemiyorsun? Aslında hayat dediğin de bu sürecin kendisi oluyor?

Bildiklerin midir yakın olan, uzaklar hep bilmediklerin midir.

zamanlar oldu.

helalleşip,

Sen şifreyi çözmeye çalışırsın.

O seni bilir, ne ile mutlu olacağını, neyi seveceğini de bilir.

Sen beni bırakmazsın buralarda bilirim?

Yakın bildiklerin uzak, uzak bildiklerin de yakın olur.

Çünkü bir mabedin ayakları arasında mesafe olmalıdır;

Bizim toplumsal ilişki mantığımızda; iç içe, dipdibe olmak sağlıklı bir birlikteliğin esası olarak görülür. Piknik alanlarında bile herkes birbiriyle sırt sırta oturur. Biraz uzak duran yadırganır, merak edilir ve çeşitli kurgularla yargılanır. Kendini beğenmekle suçlanır. Kendine alan bırakabilen, hayır demeyi başarabilen insanlar kabul görmez, enaniyet sonucu böyle davrandığı düşünülür.

Ey bütün bildiklerimin gerçeğini yanında saklayan,

teşekkürlar açıklama için kardeşim. inşallah yarın detaylı inceleyip, eklemeler yaparım ben de. siz de kayda değer bulduğunuz notları burada paylaşın ki, demek istedikleriniz havada kalmasın.

Bazen elinin değemediğine yüreğin değer, yüreğin dokunur

En zavallı taraflarımın,

Ne istedimse O?ndan, hep verdi,

Çözemediğinde tekrar tekrar sorar sorularını, hiç bıkmadan,

Susar hırçınlaşan nefsin.

Kalbimi acıtan bütün yaralarımı

beğenmenize çok sevindim.

Bütün kötü sözleri, bütün kötü soruları,

Ey sesimi duyan,

İşte o gün kalbini zorlamaktan vazgeçip,

İki insanın ilişkisinde de katlanabilirlik sınırından söz edebiliriz. Genellikle bu mesafe korunmadığı zaman ya canımız acır, ya da rahatsız oluruz. Karşımızdaki insana bu sınırı gösterememenin sıkıntılarını yaşarız. Kendi mahrem alanımızı korumakta zorlanırız. Birbirimize yakınlık ve sevgi için sokulduğumuzda, o ince mesafeyi koruyabilsek keşke?

Hayatındaki bütün mesafelerde O?nun izi vardır.

Yüreğinde tazelemezsen ve

Sıyrılan, kanayan ve acıyan tüm yerlerini,

Ey unuttuğum dualarıma bile cevap veren,

Çocukca mıkırdanmak, sızlanmak, tutturmak ister,

Önemli olmaz düştüğün yerler,

Her ikisini de eşit kılar

tekrarlamazsan içinde,

Sen ört kapatamadığım bütün kapılarımı,

Bir yolculukta camdan seyrettiğin görüntülere döner.

Ruhunu gereksiz yerlerde, gereksiz sözlerle, gereksiz insanlarla yorma, ona güzel sesler, güzel sözler dinlet ki, senden yol arkadaşlığını esirgemesin...

Sadece Ashab-ı Kehf sükunetinde

inşallah...

Hatta bir adım öteye giderek soruyu soranı da seversin,

Resmin dışından bakarsın hayata.

Bir gün beklemeyi öğrendim...

Vermeyi dilediğini kuluna da istettiren

unutmak istedim,

Seni sevmekten vazgeçmeyen,

Ve bütün bunları gönlüme de sevdir olur mu?

fatma kardeşim bu güzel paylaşımın için teşekkür ederim. Allah razı olsun.

içeriden açılır o zaman,

Sorduğu her soruda kendini göstermek ister sana,

Unutmayı da sevdirir,

Hayatta bazı şeyler o kadar narindir ki, gereken özeni vermezsen, söner ve yok olur, sürekli onu beslemen gerekir. Eğer ona zaman vermezsen, nefes aldırmasan da boğulur gider. Avucundaki küçük bir serçe gibi? Çok sıkarsan ölür, gevşek bırakırsan da uçar gider. Sevgi de aynen böyledir, ince bir kavrayışta tutman gerekir avuçlarını, ama bu ne kadar olmalı dersen?

yürümenin,

Atıldığın kuyular,

olacağını öğrendim.

Arkamdan annem bana bakıyordur,

En yakın ama, en uzak da olabildiğin O?dur aslında,

İstediğim bütün uzakları benim için yakın eyle,

Dindir susuzluğumu,

Ve bir gün, durmayı

Bir 'SEN'vazgeçmedin benden, Bir 'SEN'bekledin beni, Bir'SEN' dinledin, Hiç ümidini kesmedin benden... Her zaman için, sesimi duyurabildiğim kapım oldun, Tanıdık bir ses oldun yüreğimde, Hiç bırakmadın beni, bilmediğim yerlerde, Yönümü hep 'SENİNLE' buldum,, ben her VAZGEÇTİĞİMDE...'SEN'daha sıkıca tuttun elimden, Daha çok sevdin sanki... Daha çok hissettirdin sevgini, Teselli ettin beni... Ne ile teselli olacağımı Senden daha iyi bilen varmıdır?Ey vazgeçtiğim her şeyden yeni umutlar yaratan, Ey kapanan her kapının anahtarını yanında saklayan, İyi ki yarattın beni... İyi ki Sevdin VE iyi ki VAZGEÇMEDİN BENDEN...

istiyorsan...

Severek beklediklerim oldu,

Sönermiş öfken...

Ey gitmeyen, hep gelen

Bazen saçmalamak ister,

Tekrar tutunmak istediğinde hayata,

muhtesem yazılar fatma bunlar cok saol iliklerime işledi inan.

Bütün yaralarınla hesaplaşıp,

Mahrum kalmadım ne istedimse,

İstediği kalıplara uymasan da,

Ey bütün yalnız anlarımın,

tanımıyorum. link verirseniz inceleme fırsatımız olabilir...

Allah insana zorlaştırmıyor, insan kendine zor kılıyor hayatı? Her şeyi planlayarak ve hesap ederek gerçek planı, gerçek hesabı kaçırıyor?

Ve yan yana ayakta durun; ama çok yakın değil,

Hayat ve içindeki hersey,

Küçük bir çocuk gibi koşabilmak...

Uzaklık kadar, fazla yaklaşmış bir yakınlıkta acıtır insanı...?

Her şey tersine dönüyor? Çok güçsüz ve zayıfken, çok kuvvetli olabildiğin zamanlar da geliyor? Bütün imkansızlıklarından nice mümkünler yaratılıyor? Asla olmayacak gibi görünenler, aslında çok kolay olabiliyor? Hem de senin bile hayal etmediğin kadar kısa bir sürede?

Sırtını bütün yolları bilenin yüceliğine dayayıp,

Anahtarı bulduğunda kapı da açılıyor, hem de ardına kadar? Yaşadığın her soruna ve soruya açman için konulan kapılar olarak baktığında, sorunun içinde boğulmak yerine, anahtarı aramakla uğraşıyorsun? Doğru anahtarı bulduğunda da ne kapı kalıyor ortada ne de kilit?.

Uzaktakinin gerçek yakınlığı teselli eder seni,

Çok istediğim halde, susmayı

Kötü sözler ve kötü soruları sürekli olarak yüreğinde tazelemezsen ve tekrarlamazsan, içinde büyümüyor? Öfkeyi beslemek onu arttırıyor ve senin yaşama enerjini de elinden alıyor?.

?Siz beraber doğdunuz ve hep öyle kalacaksınız.

Bu bazen eşimiz, bazen çocuğumuz, bazen de yakın bir arkadaşımızdır. Onun bizim dışımızda yaşayacağı deneyimleri kısıtlarız, kıskanırız. Ölümcül bir oyuna dönüşür ilişki, ama kendini kurtarmakta ciddi bir çaba gerektirir. Biz olalım derken, iç içe girmiş tek bir ben oluveririz. Diğer benin içinde kendi benimiz erir ya da kaybolur. Bazen bunu fark etmek yıllarımızı alır, bazen biz içinde ben olma çizgisi öyle ince bir sınırdır ki, tanımlamak kadar, yaşamak da zordur. İnce bir beceri gerektirir. Kendin yok olmadan, diğerinin kimliğinde erimeden ve bunu yaparken de hırçınca bir varoluş sergilemeden, yaradılışının sana sunduğu özel yönlerini tanımak ve yaşamak? Bunu fark etsek bile hayatımıza aktarmamız ne kadar zamanımızı alırdı, hangi yaşlara geldiğimizde bunu gerçekten yaşayabilirdik acaba?

Bırak sıyrıklar olsun dizlerinde,

Şifacı olarak kader,

Niye beklettiğini anlamadığım

İyi niyetli olmayan,

Kendimi kandırmanın, acıyı kaldırmaktan daha kolay olduğunu zannettim bazen

Ey teselli etmeyi en iyi bilen.