Ortaokuldayım. liseye ha geçtim ha geçicem. amcalarımdan biri galatasaray takımının maçlarını izliyor. o zamanlar da maçlar şifreli verilirdi. cine 5 sonra teleon kanalları birinci ligimizin heyecanını evlerimize, kahvelerimize taşıyor. İlk izlediğim maçı amcamla birlikte izledim. içimde cimbomluluk vardıysa demekki. ben istemişim izlemeyi. yoksa amcam niye kahveye götürsün durduk yere. maç sparta prag maçı. bordo renkliydi formaları. maçın ayrıntısını hatırlamıyorum ama mutlu ayrıldığımı hatırlıyorum. sonra mençıstır yunaytıd, barselona maçları.. liseye geçtim bu arada. uefa serüveni başladı. çelsi, mallorca, liyds yunaydıd, arsenal maçları derken uefayı aldık ya la. aman allahım. o ne sevinç. böyle coşku görmedim. benimde içim içime sığmıyor. o zamanlar sorgulamazdım. futbol sadece futbol mudur falan umrumda değil. sevinçliyim. mutluluktan havalara uçuyorum. uyumaya gülümseyerek başlıyorum. uyanıyorum. bir önceki gün galatasarayımın kazandığı kupayı hatırlayıp bi hoş oluyorum. sonra mehmet ali birandın hazırladığı belgeseli izledim. hem de birkaç defa. her izleyişimde gözyaşlarımı tutamıyorum. neyi benimsiyorum bu takımda. niye seviyorum. işte bak sorguluyorum. eskiden sorgulamazdım. çocuk olmak bu yüzden iyiydi. yok be. çocuk olsak yeniden demiycem. şampiyonuz olum. onu kutluycam kendi çapımda. aha kupayı kaldıracağız.

zaman degıstı çocuklar bılem sorguluyor artık