çıkardı. Bu gözyaşlarıyla, bir çift çorabın alakasını kurmaya

için..." deyince, profesörün şaşkınlığı iyiden iyiye arttı. "Emanet

kadife bir kese çıktı. Keseyi açıp içini kutuya boşalttığında merakı

Selim Bey gülen gözlerle profesöre bakarak "Bizdeki emanetinizi vermek

kahvaltıya sadece zeytin koyabilmişti. O zengin kahvaltılarımıza

verdi. Ona her namazımda dua ediyorum." dedi ve gözlerini Nazif Beyin

mi?" dedi. Selim Bey cevap vermeden yerine geçip telefonu çevirdi.

yardımıyla, borcumu bitirdim. Artık kimseye tek kuruş borcum kalmadı."

"Onun adına görüşebileceğim bir yakını var mı acaba?" diye sordu.

çalışırken babam, beklemediğimiz bir şey yaptı. Çorabı burnuna

"Selim Bey sizinle görüşmeyi kabul etti, lütfen beni takip edin."

müddet zeytin yiyeceğiz, sonra...' dedi ve durdu, güçlü bakışlarını

Böylece genç bir adam için kulaklarını feda edecek birisi aranmaya başlandı. İki yıl geçti bir gün babası?Hastaneye gidiyoruz oğlum, annen ve ben, sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sır? dedi

Gerçek mutluluk, gördüğün şeyde değil, asıl görünmeyen yerdedir

Selim Beyin bakışları bilinmez alemlere dalarken o, nemlenen gözlerini

"Nazif Bey sizlere ömür efendim, onu kaybedeli dört yıl oldu." dedi.

Kendisini karşılayan sekretere; Nazif Beyle görüşmek istediğini

Yurt dışında tahsil görürken yanlışa her yeltendiğimde hayalen yanımda

nihayet kendisini topladı ve 'Bir zaman önce, büyük bir borcun altına

cümle daha sıralanıyordu. Artık aklı hep tablodaydı. Sonunda

bedel, yalnızca zeytin... Şaşkınlık içinde, 'Başka bir şey yok mu?'

Gittiğim özel okuldan ayrılmış, bir devlet okuluna yazılmıştım.

güvene bırakmıştı. Mehmet Bey yurt dışındaki tahsilinden,

sekreter dahili telefonu çevirdi. Daha sonra mütebessim bir çehreyle,

Alıntı

Selim Bey kendisine has bir gülüş ile misafirine baktı, derin bir

Beye uzattı. 'Buyurun, yıllarca size vermek istediğimiz emanetiniz.'

hem de bir ibret nişanesi olarak sakladım. Bu çoraplar her gün bana:

kendi kendime 'bütün kazancım, borçlarımı ödeyinceye kadar

insanın elini öpmek için bu anı bekledim." dedi ve dudakları titredi,

geliyordu. Bizi bir araya topladı. 'Bugün, benim için ne manaya

kefilidir.' Babamın dediği gibi oldu, zor da olsa zamanla alıştık. Bu

yalnızca sohbet arasında göz ucuyla merakını gidermeye çalışıyordu.

yüzünde gezdirdim. Bir an bana ızdırapla baktıktan sonra, yanıma

gözlerine yaşlar hücum etti. Sözlerini kesmek zorunda kaldı. Her

veremedim."

"Sevgili Mehmet Bey oğlum, Bazen istediğimizi yaparız, çoğu zaman da

Selim Bey, kendisine bir soru sorduğu için başını ona çevirdi; fakat

ilk günün, okula beraber gideceğiz.' dedi. Yürümeye başladık. Okul

Üçüncü cümlede:

baktığında çerçevede bazı cümlelerin de sıralandığını fark etti:

girmiştim. Borcumu ödeme niyetiyle yeniden çalışmaya başladığım zaman

uzatarak, "Merhaba, ben Prof. Dr. Mehmet Baydemir." dedi. "Bendeniz de

Annesi, her zaman ona?Genç insanların arasına karışmalısın? diyordu, ancak ayni zamanda yüreğinde derin bir acıma ve şefkat hissediyordu. Delikanlının babası, aile doktoru ile oğlunun sorunu ile ilgili görüştü; ?Hiçbir şey yapılamaz mı? diye sordu. Doktor?Eğer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir? dedi

bu altı aylık zaman diliminde bursunu verememenin ızdırabıyla kaç gece

Son derece şık bir çerçevenin içinde, bazı yerleri yamalı ve tamir

tabloyu iyice inceleyecekti; fakat bu uygun düşmez, düşüncesiyle

görüşmek pek mümkün olmuyor; ama ben yine de kendisine bir haber

başladı.

için ne kadar üzgünüm anlatamam." Yaşarmış gözlerini kuruladıktan

sizi uzun yıllar aradık; ama bulamadık." dedi.

salondan geçip büyük bir kapının önünde durdular, sekreter kapıyı

alacaklılarımın hakkıdır. Onların hakkını vermeden ayağıma bir çorap

mecbur olduğumuzu... Tahsil hayatınız boyunca size burs vermeyi

evet gerçekten çok güzel... allah razı olsun...

"Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonra..."

çıkarken Selim Bey, misafiriyle tatlı bir sohbete başladı. Sohbetleri

Babam kim bilir hangi düşüncelere dalmıştı. Geride kaldığımı fark

hasretinden bahsetti. Sonra Nazif Beyin duvardaki portresini

baktı. İkinci cümle de birinci cümle gibi üç nokta ile bitiyordu:

koyulaştıkça, çehrelerindeki şaşkınlık, yerini birbirlerine hasret

çoraplarını giydi. Ben de o eski çorapları hem aziz bir baba yadigarı,

çıldırırdım." Selim Beye döndü ve "Siz ne yapardınız?" diye sordu.

Mehmet Bey neye uğradığını şaşırmıştı. Bu büyük insanın yüceliği

Gerçek sevgi, yapıldığı bilinen şeyde değil, yapıldığı halde bilinmeyen şeydedir

lakin bu sefer de size ulaşamadım. Dolayısıyla size borçlandım ve

yalnızca maddi destek vermedi, manen de beni hiç yalnız bırakmadı.

tam yirmi üç yıl... Vaktiyle bana burs verip okumama vesile olan

aklı tabloda kalmıştı. Selim Beye cevap verirken tabloya bir daha

ibarenin altında şu yazı vardı: 'Allah borcunu ödeme niyetinde olanın

Sabahleyin okula servisle gitmeyi umarken, babam elimden tuttu, 'Bu

geldi. Ağlamaklı bir yüz ifadesi vardı. Her birimize bir paket

çıkmıştı. Mehmet Bey hassasiyetle katlanmış kağıdı açıp okumaya

"Bir müddet sabredeceğiz, sonra..."

borçlu kaldım. Eğer böyle bir borcu gözyaşı ve ızdırapla ödemek mümkün

dayanamayıp, "Selim Bey merakımı mazur görün. Şu tabloya bir mana

dedi. Sonra gözyaşları içinde ayağındaki çorapları çıkarıp yeni

araştırmalarından ve yirmi üç yıl boyunca her yıl büyüyen memleket

gözümün önünden hiç gitmiyor. Annemin ağlayışına mukabil babam: 'Bir

gün, merakıma yenilip babamın küçük odasına girdim. Yerde bir seccade,

bir hayli duygulanmıştı. Onun da yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Bir

kuruladı, sonra dönüp duvardaki siyah-beyaz fotografa hayran hayran

üzerine babam: 'Bir müddet sabredeceğiz, sonra alışacağız.' dedi.

Mehmet Bey, kendisine gösterilen yere oturur oturmaz: "Yirmi üç yıl,

kalakaldı. Gözlerine hücum eden yaşlar yanaklarından süzülüp göğsüne

sonra Selim Beye döndü: "Fakat en azından o büyük insanın mahdumunun

hazır oldu. 'Sana bunun için burs vermedim.' diyerek bana istikamet

sonra..." dedi ve gülümsedi. O sırada kapı çalındı, biraz önceki

nefes alarak: "Malumunuz, babam varlıklı bir insandı. Oldukça iyi bir

müreffeh bir hayattan sonra anlattığınız gibi bir darlıkta, herhalde

Karşısındakine "Gelebilir misiniz?" deyip telefonu kapattı. Mehmet

üzerimizde gezdirdi, 'Alışacağız.' dedi. Ve iştahla bir zeytin alıp

zenginlikten geriye hiçbir şey kalmadı. Köşkümüzdeki hizmetçiler de

dedi. Mehmet Bey bilinmez duygular içerisinde kutuyu açtı. İçinden

yerinden fırladı, kulaklarına inanamıyordu. Kelimelerinin her biri

Gerçek güzellik fiziksel görünüşe bağlı değildir, ancak kalptedir!

karşısında bir çocuk gibi yalnızca ağlıyor, ağlıyordu. Selim Bey de

İyice meraklanmıştı. Bu ilk görüşmeleri olmasaydı, yanına gidip

diyor".

bir tavırla, 'Yoruldum.' dedim. Babam oldukça sakin bir şekilde: 'Bir

gözleri doldu. "Ama o büyük insanın elini öpmek nasip değilmiş, bunun

geliyor biliyor musunuz?' dedi, kelimeleri boğazına düğümlendi,

allah hepimize böyle bir şuur versin... çok güzel

anda mana veremediği diğer tabloya kaydı.

Döndüğünde ise küçük odaya çekiliyor, bazen saatlerce orada kalıyordu.

Babası, ?fakat anlaşma kesin, su anda öğrenemezsin, henüz değil?

vereyim." dedi ve telefona yöneldi.. Sonra "Kim diyelim efendim?" diye

açarak, 'Buyurun!' dedi. O da içeri girdi. Kendisini ayakta bekleyen

gitti. Yemekleri artık annem yapıyordu. Hatırlıyorum da bir sabah,

duvardaki fotografına mıhladı. Sonra gözleri portrenin altındaki ilk

delikanlının bu heyecanlı haline bir anlam veremeyerek başıyla "Evet"

... mi...?" diyebildi sadece. Hicranlı bir suskunlukla bir müddet öylece

Selim Cebeci... Lütfen buyurun, oturun." dedi, genç iş adamı.

iyiden iyiye arttı. Keseden birkaç tane cumhuriyet altını ile bir not

Profesörün yanına gelerek iki eliyle elini tuttu, candan bir dost gibi

Bu derin sır yıllar boyunca gizlendi. Ancak bir gün açığa çıkma zamanı geldi. Hayatinin en karanlık günlerinden birinde, annesinin cenazesi başında babasıyla birlikte bekliyordu. Babası?Oğlum sana kulaklarını verenin kim olduğunu öğrenmek istiyor musun? Diye sordu. Oğlunun birden gözleri parladı. ? Elbette babacığım, o fedakar insanın ellerinden öpmek isterim? diye cevap verdi. Babası yavaşça annesinin başına elini uzattı; Kızıl kahverengi saçlarını eliyle geriye doğru itti; annesinin kulakları yoktu?

taahhüt etmiştim. Ancak eğitiminizin son altı ayında size burs verme

oldukça uzak gelmişti bana, yorulup geride kaldığımı hatırlıyorum.

Operasyon çok başarılı geçti Yeni görünümüyle psikolojisi de düzelen genç, okulda ve sosyal hayatında büyük basarılar elde etti. Daha sonra evlendi ve diplomat oldu. Yıllar geçmişti, bir gün babasına gidip sordu:

göstererek, "Bu günlerimi şu büyük insana borçluyum." dedi. "Bana

Selim Bey ona yanına gelmesini işaret etti, sonra kulağına bir şeyler

Babam her sabah erkenden çıkıyor, geç saatlerde ancak dönüyordu.

damladı. Kendisini toparlayıp

birer hayret nidası gibi dizildi cümlelerine: "Mehmet Baydemir

yanaklarımızdan öptü, kendisi de bir koltuğa oturdu. Cebinden gazeteye

içinde babama bakıyorduk. Gazeteyi açtı, içinden bir çift yeni çorap

yıllarca hüzünle bakan gözleri, bu sefer sevinçle bakıyor gibiydi.

dedi. "Evet, Nazif Bey!" diye cevap alınca, hüzünlü bir ses tonuyla

beyefendi elinde bir kutuyla içeriye girdi. Kutuyu Selim Beyin

ara yaşlı gözlerle babasının siyah-beyaz portresine baktı. Kendisine

Babası, ?annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu oldu ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduğunu düşünmedi değil mi?

olsaydı, ben bu borcu fazlasıyla ödemiş olurdum. Zira sevgili oğlum,

sordu. "Kendimi ona ben tanıtmak istiyorum kızım." cevabı üzerine

Hiç beklemediği bu haberle bir acı saplandı yüreğine. "Ya, öyle

fısıldadı. Gelen kişi bir şey söylemeden geldiği kapıya yöneldi. O

görmüş oldukça eski bir çift çorap duruyordu. Biraz daha dikkatli

değeriyle altına çevirdim. Bu altınlar sizindir. Bunlar elinize

elimizden aldılar. Kenar bir mahallede küçük, eski bir eve taşındık.

hayatımız vardı. Sonra ne olduysa her şeyimizi kaybettik. O

evde hiçbir şey yok! Burada nasıl yaşayacağız.' diye haykırdı. Bunun

CANIM ANNEM

ağladım onu Rabb'im bilir. Her neyse, bursunuzu tarihlerindeki

söyledi. Bunun üzerine sekreter birden ciddileşti: "Nazif Bey mi?"

masasına bırakıp çıktı. Selim Bey yerinden kalkıp kutuyu alarak Mehmet

giyimli bir bey girdi.

vakur ve mütebessim gence doğru hızlı adımlarla yürüdü, elini

ulaştığında, borçlarımın tamamını ödemiş olacağım. Sevgilerimle, Nazif

geldi. Bir şey söylemesine fırsat vermeden, kızgın aynı zamanda nazlı

almak bile bana haram olsun.' demiştim. Bugün ise, Allah'ın

demiştiniz değil mi, Tosyalı Mehmet Baydemir mi?" Profesör,

Cebeci."

getirmişti. Köşkten ayrıldığımız günden beri ilk defa paketlerle eve

seccadenin üzerinde de bir tespih vardı. Duvarda ise Arapça bir

?Bilmek zorundayım, bana bu kadar iyilik yapan kişi kim? Ben o insan için hiçbir şey yapamadım. Bir şey yapabileceğimi de sanmıyorum? dedi.

elini sıkmaktan da bahtiyarım." Misafirin bu sözleri üzerine Selim Bey

"Evet var, oğlu Selim Bey...". Titrek bir sesle "Öyleyse Selim Beyle

hal birkaç yıl sürdü. Bir gün babam eve çok farklı bir yüz ifadesiyle

etmemişti. Biraz sonra fark edince bana döndü. İsyan dolu bakışlarımı

Hepimiz şok olmuştuk, tek kelime bile söylemeden bekledik. Babam

görüşebilir miyim?" dedi. Görevli hanım, insanda saygı uyandıran bu

dedi. Bunun üzerine Selim Beyin gözleri sevinçle parladı. "Babamla

sıktı ve "Sizi karşıma Allah çıkardı." dedi. Bu sözler profesörü çok

şaşırtmıştı. "Uzun yıllar beni mi aradınız? Peki ama neden?" dedi.

Bey, şaşkın gözlerle Selim Beye bakarken kapı çalındı, odaya iyi

baktı. "Babanız sandığımdan da büyükmüş Selim Bey. Ben olsaydım öyle

Selim Bey kendisine has tebessümü ile: "Bir müddet zeytin yerdim,

Ancak her seferinde biraz daha artan bir merakın içinde kalıyordu.

Çoğu zaman buradan gözyaşları içerisinde çıktığını görüyordum. Bir

diye sormuştum. Bu soru karşısında annemin hüngür hüngür ağlayışı

müddet yürüyeceğiz, sonra alışacağız.' dedi.

'Paralarını ödeyinceye kadar bütün kazancın alacaklılarının hakkıdır.'

imkanını bulamadım. Bir müddet sonra imkanlarıma yeniden kavuştum;

birimize hediyelerimizi teker teker verdi ve bizi ayrı ayrı kucaklayıp

götürdü, kokladı, kokladı. Arkasından hıçkırarak ağlamaya başladı.

ağzına attı. Birkaç gün sonra haciz memurları gelip köşkümüzü de

Bebeğimi görebilir miyim? dedi yeni anne. Kucağına yumuşak bir bohça verildi ve mutlu anne, bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağını açtı ve şaşkınlıktan adeta nutku tutuldu! Anne ve bebeğini seyreden doktor hızla arkasını döndü ve camdan dışarıya bakmaya başladı. Bebeğin kulakları yoktu? Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği, sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğ... u olduğu anlaşıldı. Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Bir gün okul dönüsü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. Hıçkırıyordu? Bu onun yasadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı; Ağlayarak?Büyük bir çocuk bana ucube dedi?. Küçük çocuk bu kadersizliğiyle büyüdü. Arkadaşları tarafından seviliyordu ve oldukça da başarılı bir örgenciydi. Sınıf başkanı bile olabilirdi; eğer insanların arasına karışmış olsaydı.

dedi. Beraber merdivenden çıktılar. İnce bir zevkle döşenmiş geniş bir

"Bir müddet yürüyeceğiz, sonra..." diye yazıyor ve altta böyle birkaç

kibar beyefendiye, "Selim Bey oldukça meşgul bir insan, randevusuz

Doğru dürüst bir eşyamız da kalmamıştı. Annem bezgin bir sesle: 'Bu

kırk yıllık ahbapların yeniden buluşmalarındaki sevinç, samimiyet ve

sarılı bir şey çıkardı. O sırada da ağlıyordu. Hepimiz şaşkınlık

:( Çok güzel.