ne yazık ki tanrı vardır.

şartlanmışlığımı yendikçe

olayın dışına çıktıkça

yoksa şartlanmışlığımı yenebilmiş değil miyim?

"Tendeki hayat büyük bir kötülük ve yalandan ibarettir. Bu yüzden bu hayatın ortadan kaldırılması bir nimettir ve bizim arzu etmemiz gereken bir şeydir." der Sokrat.

nasıl oluyor da mücadeleye devam edebiliyoruz?

mutsuz olursun

peygamberi misin

kulu musun

anlam ya da amaç falan yok

Hiçbir şey onu telaşlandırıp heyecanlandıramaz artık. Bizi dünyaya bağlayan ve bizi sürekli acı içinde ileri geri sürükleyen binlerce istenç bağı: o hepsini kesip paramparça etti. Gülümseyerek geriye, şu anda oyunun sonuna gelmiş bir satranç oyuncusu gibi kayıtsızca önünde duran bu dünyanın düşsel görüntüler geçidine bakıyor.

tanrının işi coktur ve muracatları kabul etmıyordur..

eğer kendini kandıramazsan

Hey hadi, hadi söyle! Hadi Söyle! Kimin yaşayacağına kim karar veriyor?! Kimin öleceğine kim karar veriyor!? Bu savaş anlamsız. Bana bakın, burda duruyorum ve üstüme tek bir kurşun bile gelmiyor. Bi tane bile gelmedi. Neden!? Peki neden hepsinin ölmesi gerekiyor? Burda durabiliyorum, görüyorsunuz!

kendine ne diyeceksin

Dünya bana bir Tanrı'nın buluşu ve rüyasıymış gibi görünüyor. Dünya canı sıkılmış bir Tanrı`nın gözleri önündeki boyalı buharlara benziyor. İyi ve Kötü, mutluluk ve acı, ve sen, ve ben, benim için bir yaratıcının gözlerinin önündeki boyalı buharlardır. Yaratıcı gözlerini kendi üstünden çekmek istiyordu ve dünyayı yarattı. Acı çeken birisi için gözlerini kendi acısından başka bir yere çevirebilmek baş döndürücü bir mutluluktur.

bir kılıf uyduramazsan

kesinlikle üç gün önce halı sahada attığım ikinci gol daha önemli

Yeter! Merhametli Tanrım! Yeter!

kimse; bize, varoluşun bir anlamı ya da amacı olacağına dair söz vermedi

garip olan şudur ki: aksi durumda da kazanamaz insan

tenezzül edildiğin için şükretmelisin

- çok önemliyim ben

herşey bir saçmalıktan ibaret ve bu, görmek isteyen bir göz için gayet açık.

"Yeryüzünde ne varsa -budalalık ve bilgelik, zenginlik ve fakirlik, mutluluk ve keder- anlamsızdır ve boştur. İnsan yok olur ve kendisinden geriye bir şey kalmaz. Ve bunun bir mantığı yoktur." der Süleyman.

hiçbirşeyi misin

- tanrın, seninle neden konuşmuyor. seçtiği ve konuştuğu peygamberlerinden neyin eksik.

"anlam" ve "amaç" için uydurduğumuz "kılıflar" nelerdir?

oyuncağı mısın

mağlubiyet, varoluşun gerçekleşmesiyle kesinleşmiştir.

"o var" dedim kendime. Bu gerçeği bir anlığına kabul etmemle birlikte derhal yükselen var oluşu ve var oluşun olanaklarıyla mutluluğunu içimde hissettim. Ancak gene bir Tanrı'nın var olduğunu kabulden yola çıkarak O'nunla olan ilişkimi araştırmaya koyuldum. Gene "o" Tanrı'yı zihnimde canlandırmaya çalıştım ve gene "o" Tanrı evrenden ve benden koparak bir buz kütlesi gibi gözlerimin önünde eridi gitti de O'ndan geriye hiçbir şey kalmadı.

Anlamı ya da amacı olmayan bir varoluşu haklı göstermeye çalışan güçsüz insan aklının geçici aldanışları:

nelerdir?

tenezzül etmek var

eli kolu bağlı, kurbanlık bir koyun olduğun gerçeğiyle ne zaman yüzleşeceksin, zavallı karınca

ne vardır mumumia

belki de, o kadar da abartılacak birşey değildir.

Anlamı ve amacı olmayan bir varoluşu haklı göstrmeye çalışan güçsüz insan aklının geçici aldanışları

kendimizi nasıl kandırıyoruz?

iyi midir? kötü müdür?

bunu çok daha iyi görebiliyorum ve anlayabiliyorum.

?Bu güçlü beyinlerin söyledikleri milyonlarca ama milyonlarca insan tarafından da düşünüldü ve dile getirildi. Bunları ben de düşündüm ve hissettim.? der Tolstoy.

tüm bu bildiklerim ve öğrendiklerimden sonra tanrı hakkında şöyle bir görüşüm var:

"tanrı yoktur.."

bu konu tartışılabilir?

Yalnızca o zamanki arkadaşlarımın çoğuyla paylaştığım tavrımı anlatıyorum. Bu tam bir can sıkıntısı tavrı ve hiçbir şeyin çaba göstermeye değmediği hissiydi. Hastalığımın bir sonucu tüm bunları değiştirmek oldu: bir erken ölüm olasılığı ile karşı karşıya olduğunuzda yaşamın yaşanmaya değer olduğunu ve yapmak istediğiniz birçok şey bulunduğunu kavrarsınız.

yoksa mutsuz ve huzursuz olacaksın.

ve bunu iTŞibfd olarak düşündüğüm için, kendime olan saygım; sahip olduğum mutsuzluğumun ve huzursuzluğumun önüne geçiyor.

düşmanı tanrı olan; kaybetmiştir.

yoksa sen de hiçbirşey bilmeyip, çok şey bilenlerden misin?

değersiz ve beş para etmez.

- ne zaman, sen ölürken mi?

belki de, iki gün önce halı sahada attığım ikinci gol bile varoluştan daha önemlidir.

ve bu bilgi kesindir.

yazık yazık yazık

uşağı mısın

işte size, sizin de bildiğiniz gerçekler.

Ancak çeşitli açılardan, tekrar ve tekrar, yeryüzüne herhangi bir sebep ya da anlam olmaksızın gelmiş olamayacağım sonucuna varıyordum. Kendimi hissettiğim gibi, yuvasından aşağı düşmüş, tüyleri bitmemiş bir yavru kuş olamazdım. Öyle olsa bile, çimenlerin üzerinde sırt üstü yatmış ağlıyorum, çünkü bir annenin beni dünyaya getirdiğini, yumurtadan çıkardığını, ısıttığını, beslediğini ve sevdiğini biliyorum. Peki o nerede, o anne? Eğer terk edildiysem, beni kim terk etti? Beni birisinin sevgiyle bu dünyaya getirdiği gerçeğini kendimden gizleyemem. O birisi kimdi? Gene "Tanrı" mı? O, benim arayışımı, çaresizliğimi ve mücadelemi biliyor ve görüyor.

- böyle söylememelisin, tanrı bana ışığını gösterecektir.

tanrı yoktur..

ne müracatı

"Hayat olmaması gereken şeydir, bir kötülük; ve de hiçliğe giden geçit, hayatta iyi olan tek şeydir." der Schopenhauer.

ve tüm bunlar neden olmak zorunda?

peki yalnız kaldığında evet evet yalnız kaldığında kendini nasıl kandıracaksın.

Schopenhauer, bizzat varoluşu hedef almıştır. Ona göre varolmak, kötülüğü istemektir. Bu köklü kötülükten kurtulmak için varlığı inkar etmek gerekir. Mademki dünya bu kadar kötüdür en iyisi varolmamaktır.

bu böyledir; keşke bu şekilde olmuş olmasaydı...

tanrı bizi yaratmaya tenezzül etmiş

Bunları ben de düşündüm ve hissettim. Şunu da ekledim: Hayatın sonsuza kadar sürmesi de hiçbir şeyi değiştirmez; sadece kötülüğün sonsuza kadar devam etmesini sağlayacaktır. Kötülüğün ortadan kaldırılması için, hayatın hiç başlamaması gerekirdi.

sen, tanrının;

sahip olduğum mutsuzluğum ve huzursuzluğum: onur duyarım ikinizlede

nerede sahip olduğunuz asaletiniz:

"O yaratan ve esirgeyendir."

anlam? amaç?

biz de bu hayata katlanıp, tahammül ediyoruz.

neyisin, tanrının

khvkbst

yoksa herşey toz pembe mi?

ve burada yapılan iş: tanrısal bir iş değil.

uyumak için yatağına uzandığında

zavallı karınca

Her şeyin ilk sebebi ise insanların "Tanrı" dedikleri şeydir. Bu düşünce üzerinde bir süre durdum ve bütün varlığımla o sebebin varlığının ayırdına varmaya çalıştım. Beni var eden bir gücün olduğunu kabul eder etmez de yaşamaya devam edebileceğimi hissettim. Ama kendime şunu sordum: "Bu sebep, bu güç nedir? Onu kafamda nasıl canlandırmalıyım? Benim Tanrı dediğim o şeyle ilgim nedir?" Sadece bildik yanıtlar aklıma geldi: "O yaratan ve esirgeyendir." Bu cevap beni tatmin etmedi ve içimde var oluşum için gerekli olan bir şeyleri yitiriyor olduğumu hissettim. Dehşete kapıldım ve kendisini aradığım O'na bana yardım etmesi için dua ettim. Ancak ben ne kadar dua ettiysem, O'nun beni işitmediğini ve çağrımı kimsenin muhatap almadığını o kadar iyi anladım. Ve yüreğimde Tanrı'nın olmadığına dair bir ümitsizlikle şöyle dedim: "Tanrım bana merhamet et, beni koru! Tanrım bana bilmediğimi öğret!" Ne var ki, hiç kimse bana merhamet etmedi. Hayatımın bir durma noktasına geldiğini hissediyordum.

belki de, varoluşun bir anlamı ve amacı yoktur. çünkü:

tolstoy bile "zavallı bir karınca" olduğu gerçeğini anlayamamış, kendini kandırmaya çalışıyor.

mutluluktan ve huzurdan daha asil duygular vardır.

mutsuzluk ve huzursuzluk; değersizleşiyor, etkisizleşiyor.

kendini kandır kardeşim.

"İnsanın, acı çekmenin, güçten düşmenin, yaşlılığın ve ölümün kaçınılmazlığının bilincinde olarak yaşaması mümkün değildir. Kendimizi hayattan kurtarmalıyız, olası her türlü hayattan." der Buda.

insanları kandır

Böylesine uzun bir zamandır kafalarınıza yerleştirilen bu iftirayı elimdeki bu kısa sürede gidermeye çalışmalıyım. Aslında eğer benim için olduğu gibi sizler için de iyi olacaksa bunu başarabilmeyi ve savunmamda başarılı olmayı isterim. Ama sanırım bu güç olacak, ve görevin doğasının ne olduğunu çok iyi anlıyorum. Ne olursa olsun Tanrının istediği olacaktır, ve şimdi yasaya boyun eğmeli ve savunmamı yapmalıyım.

belki de varoluş; öylesinedir.

işte gerçek bu: herşey tam bir saçmalığın üzerine kurulu

- asla tanrıya karşı gelmemelisin. tanrı hepimizi görüyor.

kandır bakalım kendini

- evet çok önemlisin, önemin; senin gibi zavallı karıncalara ihtiyaç olduğundan kaynaklanıyor. sistemin, zavallı karıncalara ihtiyacı var. siz olmazsanız bu sistem de olmaz.

"tanrının işi coktur ve muracatları kabul etmıyordur.."

yanında kimse yokken