susmuyor yüreğimi kavuran kasırga

ay üzgün

sokaklarında kahrolduğum şehir

gençliğimizi...

gönlümdeki yara

Öyle çetrefillidir ki, susar ayaklar da kimi zaman...

Gözlerin olduğu kadar gönlün de...

yarım kalmıs bir siirdeyim

Zira kendi vücudu geçmiştir güneşin önüne. Kendi eseridir gölgesi.

Yalnızdır bazen insan, öyle yalnız bakar ki dünyaya.

isyan yükselir her hecemden

Bir anı bir anına uymaz derler ya insan için, ya bütün anları birbirinin aynı olsaydı...!

Ne var ki, herkes için o duruş anı farklıdır.

bulutlar haykırdı isyanımı

kimse silmiyor

Bak, avuçlarında tuttuğun zamanlar dağların ardına düştü... Titrek bir

sustu benimle sarı sabır,

sustu benimle deniz,

saçlarını koklasam rüzgarların

içimde incecik bir sevgi ürperiyor

acıları gözlerimde topladım sustum!.. Sustum!

veda mektubudur! Ömrümüz kaç elveda... Kaç sonbahar, kaç çığlık... Saydın mı

umutlarımı sarıp rüzgarlara

Bazen yaşadığını daha çok hisseder insan, öleceğini unutur büsbütün.

Maharet gözleri bile ikna etmektir, güzel söz söylemek değil.

dudaklarından öpmeye kalksam hayatı

pencereme vuran yağmur damlaları

Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!

hüznü yüzümde,

atıyorum uçurumlardan

Ellerini alıştır vedaya... Ve duaya?

sustu benimle gök, sustu dağ, sustu toprak

Serabı? Ey, yandıkça yandıran tuzlu suyu denizlerin... elveda...

Yol uzun... Her adım bir ayrılık... Kapı arkası gurbet ya... Yaka paça götürüyorlar bizi... Çocukluğumuzu,

duymuyor..

sapladım ve sustum!

sustu hayat, sustu zaman

açmadım kimselere yüreğimi

acılar konuşuyor şimdi yalnız

Bazen hiçbiridir, ne diyeceğini bilemeyen sıradan biridir işte...

Bu her akşamki kıyamete... Ah, ben ki sabahlardan geliyorum... Birdenbire bu

bir çığlık kanıyor demedim, en derininde yüreğimin...

Bin ah sürüp dudaklarıma

ne kadar susulacaksa o kadar sustum!

Ne zaman gelir bu giden bahar! Bu kış hangi ölümdür! Sonbahar yaprakları kaç

Son defa bakıyorum sana bulutlar, gökyüzü? elveda! Kuşların çığlığı,

gözlerimdeki nehir

Bazen mısra kurar insan, şair değildir.

kimse duymuyor...

sadece ben duydum

Bazen, 'bazen' değil, 'her zaman' demek gerek.

içinde volkanlar taşıyan bir derviş gibi

anlamını yitirdi hersey

ne olur dirilt yeniden

o coskulu çocuksu kelimeler yok artık

Bazen her şeyi bir mimik anlatır, bazen gözyaşı, bazen bir kelime.

geceler avutmuyor

sonu gelmeyen

tam sevdiğimi haykıracaktım ki, sustum

sustu dudağımdaki şiir

sustu dudağımdaki şarkı,

Bazen korkutmaz mı bu ihtimal insanı?

sustum!

Bazen herkes anlar, kendisi kendisini anlamaz.

Bazen büyük görür insan kendini, ne acizliktir! Bazen aciz görür, ne büyük bir görüş!

gelmiyor beklediğim bahar

sadece ben

Ve duaya... Her derde devaya...

acılarım konuşuyor

sustu hasret, sustu zaman

vakitli elveda?

tutup öldürüyorum içimdeki sevdaları bir bir

Sen iyisi mi ellerini alıştır vedaya...

boynu bükük sazım... elveda...

susmuyor dışarda inleyen rüzgar

içimde binlerce şiir kanıyor her gece

gökte şimşek olup çakıyorum

kimse bilmiyor

Ne zaman

yıldız yapıp serpiyorum gökyüzüne

sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme

Kimisi içinse hiç dönmez dünya, ki o da apayrı mesele.

mısralarım kafiyesiz

Bazen sorar gözler, diller kabul etse bile.

Bazen bir daha yaşayamayacağını hisseder insan içinde bulundugu anı.

Bazen yorar insanı küçük şeyler; büyük sırlar vardır küçük şeylerin içinde.

Atamadığım çığlıklarım... Yollardaki izim... Dinmeyen sızım... Besteleri

Saçı ağarmış hayaller

Bazen susar insan, söylenecek çok söz varken bile.

yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime

kimse görmüyor

sevdiğim bilmiyor

yarım kaldım

sustu deli dalgalar, sustu martılar...

kimse duymuyor

Ama bilmek gerek, ne zaman?

yağmur dinmiyor

İçimde dalgalar kabardıkça volkanlar gibi

istasyona, çığlık bir v/edaya hazır mısın?

yaralı gönlümün sızıları konuşuyor

sancılarım? elveda!

bulutlandığında gözlerim

acılar konuşuyor yalnız

aynalarda değişen yüzlerini...

Ey gel geç Leyla, ey dünya? Ey kör sevdalarım... elveda... Ey, çöllerin

duymuyor...

Her 'bazen'in bir zamanı vardır

kalanlarım... üzülmeyin; biter bir gün, acı yanlarım? Salkım saçak

Ne kadar da ağır gelir söylemek bazen bir kelime bile.

Gölgesinin şahsında kendisinden.

gül döküp kalabalıklara her gece

Ben sustum!

Gün b/atımları, hey! Dayanamam bu sarı/solgun bu "olgun" ayrılığa...

acılarım konuşuyor yalnız

Bazen durur dünya, inecekler iner, sonra yoluna devam eder.

Bazen dolar insan, kimse anlamaz.

Bazen susar insan, dudakları çatlar susuzluktan.

Ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat

nemli kirpiklerle

yıldızlar küs

gözlerimdeki şiir

Bazen dinlendirir insanı uzaklar; uzaklığa bir yakınlığı vardır gözlerin.

Bazen şair olur insan, mısra kuramaz.

içimdeki volkanları boğarak sustum!

yaralar merhem tutmuyor

Bazen durur tüm adımlar; adamların tembelliğinden değil, yolların düşündürücülüğünden.

gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara

yaraları yalayan rüzgar

Bazen yaşadığını tamamen unutur, hatta bazen her ikisini de.

Tam acılarımı haykıracaktım ki,

Sustum!

Açıldıkça açılır, boyuna posuna bakmadan...

Bazen bir anı, bir ömür kokar.

hançeri sadece kendime sapladım

kimse bilmiyor...

ben sustum

tuz basıp yaralarıma!

Bazense hiç yalnız değildir, nasıl baktığını bilirse.

ey kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi

Bazen korkar insan gölgesinden.

gözlerim konuşuyor yalnız!

uzaklara savuruyorum her gece

kimse görmüyor...

tut ellerimden.

s/ağırlığı dünyanın... elveda! Acıyanlarım bana; elleri böğründe

yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata

şimşekler haykırdı

sustu benimle sarı sabır, sustu hasret,

kimsesiz geziyorum gönül ülkemi

yaslanıp yalnızlığın duvarına

kendimle konuşuyorum şimdi yalnız...

Bilsen ki her an bir zelzele... Duysan ki ne velvele...