Ama unutma, peygamberlerin de birçoğunun ya babası yoktu, ya babası yaşlı idi yahut babasından uzak düşmüş idi. Onların da başlarından çok imtihanlar geçti.

Mehmet Ali sabahki şımarık halinden tamamen sıyrılmış, uysalca başını eğmişti. Dedesinin kırgın bakışları altında biraz daha eğilip elini tutmaya çalıştı. Dedesi önce elini isteksizce vermiş olsa da, onun bu haline dayanamamıştı işte; torununu elinden tutup kendine doğru çekti, bağrına bastı.

Ama sabahleyin kırmıştı kalbini... çok incitmişti dedesini...

Dede-torun dönmüş, hayata doğru ilerlerken, küçük Mehmet Ali, gözleri toprakta, dedesinin yumuşak sözlerinin damarlarında dolaştığını, adeta her adımda boy attığını hissediyordu.

?Değil mi? Canı olan, her şeyden gıdalanır, büyümesi artar, ölü olan ise her tesirden bozulur, çürümesi artar. İnsanlar da böyledir. İman ile diri olanlar, başlarından geçen her şeyden gıdalanır, manen büyür, olgunlaşırlar. İmansızlıktan ölü olanlar da tam tersi...

?Akıllıdır, benim torunum, hatasını anlar eninde sonunda...?

Güzel yazı dilfeza kardeş, sağ ol paylaşım için... Sonu nereye bağlanacak diye merak ettim, güzel bir sonuca çıktı...

Mehmet Ali baktı; fidana destek olsun diye yanına dikip bağladıkları değnek, şimdi fidanın yanında küçücük kalmıştı. Hem de rengi bozulmuş, çürür gibi olmuştu.

Sanki Hacı Mehmet Ali bilmiyor muydu bunu?

Ama ne yapalım Allah?ın takdiri... Mehmet Ali?sinin de kaderi; tıpkı dedesi gibi yetim büyümek olmuştu.

Babaanne, dede-torunun barışmayı beceremediğini görünce arabuluculuğa koştu:

Kolunun altında duvar yastıklarıyla gelen babaannesi, her zamanki gibi hayatın köşesini döşemeye başladı. Yaz akşamları hayat dedikleri avluya su serper, duvar yastıkları ve şiltelerle döşeyerek serinlikte otururlardı. Hacı Mehmet Ali dönüp hanımına doğru baktı, ama torunuyla göz göze gelmemek için tekrar başını çevirdi.

Sanki o az mı seviyordu torununu?

?Bunu hatırlıyorsun değil mi?

Bahçe kapısı gıcırdayınca dönüp baktı, Hacı Mehmet Ali. Gelenin torunu olduğunu görünce, görmezden gelip başını çevirdi.

seçimler nede önemli..

?Delikanlılık çağı, olur böyle şeyler? diyordu.

Sabahtan beri Hacı Mehmet Ali?ye söylüyordu zaten:

?"Hı hı, dedi Mehmet Ali; geçen sene dikmiştik...?

?Bak evladım! Geçtiğimiz yıldan beri bu fidanın ve değneğin başından dört mevsim geçti. İkisi de aynı şeyleri geçirdi ama biri büyüdü, biri çürüdü. Neden?

?Bak sana ne diyeceğim, Mehmet Ali, bir şu fidana bak, bir de yanındaki şu değneğe? Ne görüyorsun?

Şimdi senin de önünde iki yol var; ya onlar misali; fidan gibi olacaksın; takdire rıza ile olgunlaşacaksın, ya da değnek gibi isyan ile kendini çürüteceksin.

Doğduğu günden beri başka severdi onu; adını koyduklarından mı bilmem.

Dede-torunun sarılışı babaanneyi memnun etmişti. Bu mutlu tabloya gülen gözlerle bir kez daha bakıp iç rahatlığıyla işinin başına döndü.

?Ahh; anası, babası sağ olsaydı böyle mi olurdu!? diye iç geçirirdi hep.

H. Kübra ERGİN

fidan kendisini büyütene inandı, başına gelenlerden, yağmurdan, kardan, güneşten şikayet etmedi. Rıza gösterdi, Allah da onu büyüttü. Değnek ise yağmura kızdı, güneşe kızdı şişti, dağıldı, çürüdü...

Torunu ürkek bir edayla gelip dedesinin arkasında durdu, dönüp bakmasını bekledi. Ama dedesi bakmadı; demek kızgınlığı geçmemişti. Acemilikle ne yapacağını bilemez halde dikildi kaldı. Ta ki babaannesi gelene kadar...

?Kısa kalmış.? dedi.

Canı olan, her şeyden gıdalanır, büyümesi artar, ölü olan ise her tesirden bozulur, çürümesi artar. İnsanlar da böyledir. İman ile diri olanlar, başlarından geçen her şeyden gıdalanır, manen büyür, olgunlaşırlar. İmansızlıktan ölü olanlar da tam tersi...

?Çünkü biri canlı, öbürü ölü...?

Bak; fidan kendisini büyütene inandı, başına gelenlerden, yağmurdan, kardan, güneşten şikayet etmedi. Rıza gösterdi, Allah da onu büyüttü. Değnek ise yağmura kızdı, güneşe kızdı şişti, dağıldı, çürüdü.

?Dedesi, bak Mehmet Ali elini öpmeye gelmiş, özür diliyormuş? dedi. Bir yandan da torununa kaş-göz hareketleriyle «hadi öp dedenin elini manasında işaret etmeyi ihmal etmedi.

nede güzel bi teslimiyet..

Eğer peygamberler gibi olmak istiyorsan sen de kendine Allah?ın rızasına uygun bir hayat gayesi seç, seni o gayeye ulaştırması için de O?nun terbiyesine teslim ol.?

Şimdi sana gelince; ben senin halini anlamıyor değilim. Elbet sen de istersin, her istediğini alacak, yapacak; genç, güçlü kuvvetli bir baban olsun. «Niye yok? diye isyan ettiğini biliyorum.

Dede-torun beraberce hayatın arka tarafına kadar yürüdüler. Taş döşenmiş kısım bitince, bahçenin avar dedikleri, domates, salatalık gibi sebzeleri ektikleri kısımları başlamıştı. Burada tarhları birbirinden ayıran taşlara basa basa elma fidanının yanına dek yürüdüler.

Sanki o anlamıyor muydu torununun derdini? Haklıydı elbet, o da gençti, arkadaşlarından görüp özenirdi her şeye. O da giyinmek kuşanmak isterdi; gezmek, tozmak... ama dedesinin imkanı bunlara yetmezdi.

"Eğer peygamberler gibi olmak istiyorsan sen de kendine Allah?ın rızasına uygun bir hayat gayesi seç, seni o gayeye ulaştırması için de O?nun terbiyesine teslim ol.?

Dedesi, torununa fidanı göstererek sordu: