Cennete girmek "büyük kurtuluş", "büyük mutluluk"tur. Bu mutluluğa Hz. Peygamberi izleyenler erecektir... Ötesi, cennete direnmektir. Başka ne denir?

Bu küçük olay, müslümanın farkının temelde yani "önce İslam" düşüncesinde yatması gerektiğini, onun asıl farkının buradan kaynaklandığını pek güzel bir biçimde anlatmaktadır. Bu sebeple hangi işi yaparsak yapalım, hangi hizmetin peşinde olursak olalım, daima düşüncemiz, "önce İslam" yani önce İslam'ın dikkate alınması, onun emir ve yasaklarının, onun mesajının, onun hakimiyetinin kollanması olmalıdır. Böylesi bir hassasiyetin rehberliği, ayrılıklara sebeb olan tercihlerin, kendilerine ait asıl yerlerinde kalmalarını ve müslümanların aynı çizgi üzerinde aynı fikirle bir araya gelmelerini mümkün kılacaktır. İnsanlar ve cemaatlarla ilişkilerde de aynı ölçü, "önce İslam" esası gerçekten önde tutulabilirse, çok şeyin hall yoluna girmiş olduğu görülecektir.

"evet, belki aynı şeyleri düşünüyoruz, fakat aramızda Allah var."

islamın içinde dünya olduğu gibi dünyanın içinde de islam olmayabilir.

- "Bana itaat eden cennete girer. Bana isyan eden ise direnmiş demektir." (Buhari, İ'tisam, 2; Ahmed b. Hanbel, II, 361)

Müslümanlar olarak hep birlikte, İslam öncelikli bir yaşayış tarzı ortaya koymamız, çağımızın en büyük ve yaygın cihadını gerçekleştirmemiz anlamına gelecektir. Bu mesajın sahibinin doğum yıldönümü günlerinde, buyurun böylesi bir yenilenmeye... O'nun izinde, O'nun irşadlarıyla kişilik ve kimlik kazanmaya... Dünyaya "müslüman ol" davetiyesi çıkarmaya...

Hz. Peygamberin harb esnasında bile "önce İslam" buyurmuş olması, yani İslam önceliği, kendilerini İslam hizmetinde belli bir metodla çalışmaya adamış bütün İslami grubların ve kişilerin dikkatle üzerinde durmaları gereken bir tavır ve sünnettir

- Direnenler kimlerdir? dediler:

Hz. Peygamberin harb esnasında bile "önce İslam" buyurmuş olması, yani İslam önceliği, kendilerini İslam hizmetinde belli bir metodla çalışmaya adamış bütün İslami grubların ve kişilerin dikkatle üzerinde durmaları gereken bir tavır ve sünnettir. Sanıyorum tüm faaliyetler, gerçekten bu eksen etrafında şekillendiği zaman bir mana kazanmış olacaklardır. Zira İslamsız ya da İslam önceliği taşımaksızın ciddi ve kazançlı bir iş yapmak imkanı yoktur. Geçici ve görüntüdeki başarılar ve kalabalıklar kimseyi aldatmamalıdır.

Savaş, can pazarıdır. Sonunda ölümün bulunması tabiidir. Peygamber Efendimiz böylesi bir büyük işe girişecek olan kişinin, ancak müslüman olması halinde ölse de sağ kalsa da bir anlam ifade edeceğini bildiği ve bildirmek istediği için, amellerin ancak İslam ve imanla bir mana kazanacağını cümle aleme duyurmak üzere bu sahabiye "önce İslam ol, sonra harb et!" buyurmuştur. Bu durum ve olay, bütün işlerinde önce İslam fikriyle hareket etmenin her müslüman için ne derece gerekli ve isabetli olacağını ortaya koymuş bulunmaktadır.

Rahmetli olmuş nüktedan bir milletvekili -Allah kendisine gani gani rahmet etsin-birgün mecliste, ayrıldığı iktidar partisini acı acı tenkid eder. Muhalefet partisi lideri kuliste kendisine " beyefendi, sizinle aynı şeyleri düşünüyoruz" der ve takdirlerini sunmak ister. Rahmetli cevabı yapıştırır;

Hadis-i şerifte dikkat çeken bir başka nokta, bir defacık olsun abdest almadan, bir rek'at namaz kılmadan, bir tek secde yapmadan cennet'e girme bahtiyarlığına eren müslümanın durumudur. Gıpta ve hayranlık uyandıran bu hali, Sevgili Peygamberimiz "az iş yaptı, çok kazandı" buyurmak suretiyle ayrıca vurgulamıştır. Olay, "Önce İslam" fikrinin müslümana neler kazandırabileceğinin en canlı örneğidir. Bu sebeple rivayetlere göre Hz. Ebu Hureyre, bu gerçekten bahtiyar müslümanı, bilmece konusu yapar, zaman zaman çevresindekilere "haydi bana, bir kere bile namaz kılmadan cennete girmiş bir adam gösterin" dermiş. Sonra da bu olayı anlatırmış.

Onu böyle kabul edip Allah Resulünü izleyenler ile O'na direnip karşı gelenler elbette tefrik edileceklerdir.

Prof. Dr. İsmail Lütfi Çakan

Ya Rabb, şükrümüz ve hamdimiz sana, salat ve selamlarımız sevgili Resulün Hz. Muhammed Mustafa'ya... Dualarımız ve başarı dileklerimiz O'nu izleyen tüm müslümanlara, imandaşlara..

- "Direnenler dışında ümmetimin tamamı cennete girecektir"

Resulullah sallellahu aleyhi ve sellem'e yüzü demir zırh ile kaplı bir kişi geldi ve;

"Kitap ve sünnet çizgisi" en kısa ve en açık ifadesiyle "vahy çerçevesi" demektir. Bir başka deyişle "vahy İslamı"dır.

Bunun üzerine Hz. Peygamber;

Adam müslüman oldu, savaştı, sonunda şehit düştü.

Bize göre hadiste en çarpıcı olan taraf, Uhud Savaşı gibi müslümanların gerçekten fevkalade sıkıntılı anlar yaşadığı bir savaş sürerken harbe tam hazır vaziyette gelmiş olan zırhlı kişiye bile Hz. Peygamberin "önce İslam!" fikrini telkin etmiş olmasıdır. "İman ve İslam bir ikrar meselesidir, nasıl olsa gerçekleştirilir, şimdi acil olan hem de çok acil olan savaştır" gibi bir düşünceye asla iltifat edilmemiş olması fevkalade dikkat çekicidir. Anlaşılmaktadır ki İslam'ın mü'minlere kazandırmak istediği dünya görüşü ve öncelik fikri her hal ü karda ve her türlü tercihte "önce İslam" eksenlidir.

Allah Teala'nın esaslarını bildirdiği; Hz. Peygamber'in de sünnetiyle yorumlayıp uygulamasını gösterdiği, evrensel çapta şekillendirdiği İslam... Hiç bir siyasi ya da itikadi fırkanın yorumu içine sığdırılmamış, sıkıştırılmamış İslam...

"Aramızda Allah Var"

Önce müslüman ol, sonra savaş! Buyurdu.

İslam dünyası olarak en büyük kaybımız "İslam önceliği" fikridir. Bu disiplini yeniden elde ettiğimiz gün,"az iş yapmış" olsak da gerçekten "çok kazanmış" olacağız. Zira hayat programı İslam önceliğine göre ayarlanmış kişi ve cemaatlar, İslam ümmetinin gerçek gücünü bütün dünyaya ispat edecek çekirdek birimlerdir.

Kimi "önce vatan" der, kimi "önce insan". Kimi "önce para" der, kimi "önce kavga". Kimi "önce emek" der, kimi "önce sermaye"... Kimi "önce iş" der, kimi "önce tahsil".. Kimi "önce araba" der, kimi "önce petrol".. Kimi "önce ekonomi" der, kimi "önce demokrasi".. Kimi "önce seçim" der, kimi "önce geçim".. Kimi" önce Coo" der, kimi "önce Hans".. Kimi "önce kredi" der, kimi "önce avans".. Kimi "önce can" der, kimi "önce canan"... Kimi "önce parti" der, kimi "önce cemaat". Kimi "önce kadro" der, kimi "önce unvan!." Hem dünya hem de ahirette iyilik isteyen, bir başka ifade ile dünya ve ahiretin mutluluğuna talib olan müslümanlar için "önce İslam" demek, hem bir görev, hem bir şeref, hem bir şuur hem de bir kimlik meselesidir.

Kimlik meselesi

El-Bera b. Azib radıyallahu anh'den rivayet edildiğine göre o şöyle demiştir.

CENNET, HZ. PEYGAMBERİ İZLEYENLERİNDİR

SÜNNETTEN ÖLÇÜLER

Dipnot: l. Buhari, cihad 13; Ahmed b. Hanbel IV, 293

Allah kendisinden razı olsun Hz. Ebu Hüreyre'den rivayet edildiğine göre Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:

"- Az iş yaptı, çok kazandı" buyurdu.(1)

Manaya tesir etmeyen biriki kelimenin takdim-tehiri gibi bazı farklılıklarla rivayet edilmiş olan hadis-i şerif, İslamda mutlak olarak önceliğin hangi noktada yoğunlaştığını pek açık bir şekilde ortaya koymaktadır: İman...

Çoğu kimse kendisini birileriyle mukayese eder ve "aynı işi yapıyoruz, biz de aynı sonuçlara ulaşırız ya da ulaşmalıyız" gibi bir savunmaya girer, haklılık iddia eder."Bizim yaptığımız da ibadet sayılır" der. Aslında kendisi de bilir ki, niyet ve tercihlerde büyük çapta farklılıklar bulunmaktadır. Görüntüdeki beraberlik ya da paralellik, sonuçta birliği getirmeyecektir. Şimdi bir an düşünelim, Hadis-i şerifte, kendisinden bahsedilen sahabi, Resulullah'a sormadan ve iman da etmeden savaşa tutuşsa idi ve öldürülseydi. Cennete girebilir miydi. Hz. Peygamberden "az iş yaptı, çok kazandı" takdir ve iltifatını görebilir miydi?

Hiç şüphesiz "önce İslam" demek, kendisini müslümanlardan ayırmamak, ayrı görmemek, onlarla olmaktan kıvanç duymak, mutlu olmak, iftihar etmek, gerektiğinde de seve seve bunun bedelini ödemeye rıza göstermek demektir. Cemaatın gücü de işte buradadır.

Ya Resulullah, hemen harb edeyim de sonra mı müslüman olayım? Diye sordu. Resulullah :