Ey Cebrail! Kusurum aklıma gelince ve cezasını da düşününce dostluğumu unutuyorum.

O insanın yapacağı en büyük hata tevbe ettim kurtuldum sanmaktır.

?Onu defnettikten sonra, orada bir miktar uyudum. Rüyamda Allah-u Zülcelal bir meleğe: ?Kabirdekiler kalksınlar sevaplarını alsınlar? demeyi emretti. Melek böyle deyince, kabirler açıldı, herkes kabrin üzerine çıktı. Bir süre sonra ölüler kayboldular. Ölüler kaybolunca, Zekvan'ın da orada olduğunu gördüm.

çoğumuz tevbe ediyoruz ama ardından aynı hatayı işliyoruz tevbe edince zaten affedilcez mantıgıyla bakıyoruz... Elbette Allah affedicidir ancak bizim de pişmalıgımızda tevbemizde samimi olmamız gerekmez mi? bir daha aynı hatayı yapmamak için kendimizi zorlamamız gerekmez mi

Haksızlık ya da zulmettiği kimselere mümkünse haklarını geri vermek ve onlarla helalleşmek,

adı üstünde onlar veli...

Günahına Tevbet etmeme hususunda İbretlik bir Menkıbe

Velilerdeki tövbe anlayışı ve hassasiyet ne kadar ince...

Hakikaten iyice düşünürsek, insan hangi günahı işlerse işlesin, bittikten sonra sanki yapmamış gibi oluyor, günahın zevki bitiyor. Öyleyse insan ondan ne anlıyor?...

pişmanlık bir duygudur ve içten gelir ancak tevbe edebilmek önemlidir pişmanlıktan sonra... kimisi pişman olur aman ya boşver der geçer kimisi de pişman olur tevbe eder, bu tevbeye riayet eder veya etmez sorun tevbeye riayet etmemktir bence... tevbe ettiysen O nun affına layık olmaya çalışmalısın...

Sonra kendi kendime, din kardeşlerinin malı mülkü yansın, seninki kurtuldu diye sen hamd et, bu nasıl Müslümanlık diyerek çok üzüldüm, ağlayıp çok tevbe ettim. Dükkanları yanan din kardeşlerime benzemek için, dükkanımdaki bütün malları fakir fukaraya dağıttım. 30 yıldır da tevbe ediyorum, hala vicdan azabından kurtulamadım. Ben ölünce beni ıssız bir yere gömün, korkarım ki toprak beni kabul etmez, dostlarım arasında utanırım

Biraz önceki melekten başka bir melek şöyle nida etti:

Yafii isminde bir zat şöyle anlatmıştır: ?Zekvan isminde bir adam, Basra'nın padişahıydı. Zahiri olarak muttaki zatlardan görünüyordu. Vefat edince, Basra'da onun cenazesine gelmedik hiç kimse kalmadı, herkes onun cenazesinde hazır oldu. Evliya ve salih kullar da onun cenazesinde hazır oldular ve onunla beraber kabristana gidip onu defnettiler.

?Nice tevbe eden kimseler var ki, gerçek tevbe edenlerden olmayıp, tevbe ettiklerini zannettikleri halde huzura geleceklerdir. Çünkü bu kimseler tevbenin makbul olması için gerekenleri yerine getirmemişlerdir. Bunlar:

Eğer bu kimselere haklarını vermek, helalleşmek mümkün değilse, Allah Teala?dan hem kendisi hem de onlar için çokça mağfiret dilemek. Böylelikle umulur ki Cenab-ı Hak, hak sahiplerinin kendisinden hoşnut ve razı olmalarını sağlar.

Demek ki o bu günahından tevbe etmemişti. Bakarsın ki Allah-u Zülcelal bir günah yüzünden insana gazaba gelir de insanın hali perişan olur. Günahlardan muhafaza olmak, Allah katında, ibadet etmekten daha kıymetlidir.

İlmiyle meşhur sahabilerden İbn Abbas r. a. şöyle der:

kelime i şehadet getirmekle müslümanlık için yeterli olduğunu sanıyoruz:(

Onun için Tevbe ettin tekrar yaptın bittin sen edebiyatını bırakalım.

Hz. İbrahim Cebrail'e şöyle cevap verir;

tefekkür etmiyor akıl etmiyoruz..

Tevbe etsede aynı hatayı yenidsen yapabilir. Bu insan zafiyetinden kaynaklıdır.

bana öyle geliyor ki tevbe veya pişmanlık diyelim, isteyerek olmuyor. insanın içinden geliyor. kimi zaman insan yaptıklarından dolayı büyük bir pişmanlık hissine de kapılabiliyor ancak kimi zaman da hiçbir rahatsızlık hissetmeyebiliyor. endişemiz bu ikinci duruma düşmekten olmalıdır öyle değil mi? ya kalbim kararır da hatalarımı kabul etmez, hatalarımdan üzülmez, pişmanlık duyamaz bir duruma gelirsem diye olabilir mi?

Direk sizin hocam zaten sizin fikrinize karşı bir görüşte göremedim.

Bir daha günaha dönmemeye azimli, kararlı olmak,

Tevbe eden insan mutlaka pişmanlık duymuştur. Pişman olmayan tevbe etmez zaten.

(30 yıl önce dediğim bir elhamdülillah yüzünden, 30 yıldır tevbe istiğfar ediyorum) deyince, talebeler şaşırdı, diye soranlara Şöyle anlatır :

Allah tövbesi kabul olanlardan etsin..

İkincisi, hastalığın veya ölümün gırtlağına sarılması ve dolayısıyla günahı mahvetmeye fırsat bulamamasıdır.

Oradaki Allah dostlarından biri şöyle anlattı:

çok dogru!

hep rabbime dua etmişimdir gerçekten tövbe etmiş bir kul olabilmek için...

Hz. İbrahim işlediği bir hatayı, kusuru hatırlayınca, bunu düşününce baygınlık geçirirmiş.

Kimin görüşlerine katılmıyorsunuz kardeşim isim belirtiniz ki o kardeşimize cevap hakkı doğsun...

Sırrı Sekati hazretleri bir gün sohbeti anında talebelerine,

?Zekvan, Allah'ın takvalı kullarından idi. Yalnız bir haram nazarla, Allah onu azaba müstahak etti.? O melek, diğer meleklere: ?Allah'ın emrini yerine getirin!? diye emredince, onu cehenneme doğru götürdüler. Cehennemin kapısında, öyle bir ejderha onun karşısına çıkıp yüzünü ısırdı ki, yüzü simsiyah oldu. Bunun üzerine o melek şöyle dedi ki: ?Ya Zekvan! O kadar salih amel yaptın, o haram nazardan ne anladın?

Çok doğru. İnsan nisyana müpteladır.

Rabbim cümlemize Nasuh Tövbesi nasip etsin...

Korkarım ki toprak beni kabul etmez

Birincisi günahlardan gelen bir karanlığın onun kalbinin üzerine yerleşmesidir ki artık pas ve tabiat olur ve silinmeyi kabul etmez.

diye soruyor.

ALLAH kuluna şah damarından daha yakındır.

İmam Gazali, Mükaşefetü?l-Kulub

Benim yazdıklarımı sanırım tam okumadınız baştan sona tekrar okuyunz, katılmadığınız daha doğrusu yanlış olarak bulduğunuz noktayı söyleyiniz. zira insan doğru olana da katılmayabilir insanın o görüşe katılmaması o fikrin yanlış olduğu anlamına gelmez..

İşte peygamberlerin, velilerin ve salihlerin tutumu budur. Ötesini biz düşünelim...:(

Günahın hemen akabinde sevap işle o günahı silsin!

Günahın sonu pişmanlık ve azap; çaresi ise tevbedir.

Bu gibi durumları Hakkıyla değerlendirebilecek tek ALLAH tır.

İşlediği günahlara pişman olmak,

Bu bakımdan helak olan bir kimse ancak tevbeyi geciktirmeden helak olur. Öyleyse tevbeyi geciktirmenin kalbi karartması önce, ibadet ile parlatılması ise sonradır.

Ateş ehlinin bağırmasının çoğu, tevbeyi geciktirmelerinden ileri gelir.

Eğer böyle yaparsa insan amelinden fayda görür insan. Hal böyle olunca, sana da ilk defa tevbe etmek, sonra da gerekli şartları yerine getirmek gerek.

Zekvan, o haram nazardan ne anladın?

Allah sana selam ediyor ve?dostundan korkan bir dost gördün mü

Allah'ın emri ile bir gün kendisine Cebrail gelir ve der ki :

Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur:

Bütün ibadet ve taatlerden önce tevbe etmek gereklidir. İnsanın işlemiş olduğu taat ve ibadet; hayır, hasenat ve mücahade, Allah-u Teala'ya tevbeden sonra arz olunursa, geri döndürülmez.

Pişmanlık hatayı fark etmekle başlar. Fark edebilmekte bir bilinç gerektirir. Biliç sahibi olmayan insan hatasını da fark edemeyecektir. Bence en kötüsü bu. yani insanın kendini unutması. Niçin yaratıldığını, dünyadaki amacının ne olduğunu bir sınavda olduğunu unutması..

Görüşlerinize katılmıyorum.

günahsız kul yok zira...

Kim acele tevbe etmeyi 'sonra yaparım' diye terkederse, o iki büyük tehlike arasında kalır:

günah işleyip Allahım özür dilerim de. sonra git aynını tekrar yap. içinde hiçbir engel hissetmeksizin. hristiyanların papazlara günah çıkartmasına benziyor. anlayış aynı sanırım.

Bu durumda onu hiç tevbe yapmamış hale getirmez.

Dükkanların bulunduğu çarşıda yangın çıkmış, bütün dükkanlar; terlikçiler, örücüler, elbiseciler nerdeyse tamamen yanmış. Bunu bana gelip haber verdiklerinde, senin dükkana bir şey olmamış dediler. Ben de gayri ihtiyari dedim.

Bu sırra binaen Lokman Hakim, oğluna Ey oğul! Sakın tevbeyi geciktirme! Zira ölüm ansızın gelir! demiştir.

Varsa yanlış beyanlarımız hep birlikte düzeltelim inşallah..