"işsizsen eğer, Allah belanı versin, vermiştir zaten.."

ya da,

çok beğendim

Hayatınız bir kumanda ile durdurulmuş gibidir, sıkıntı ve mutsuzluk artık normal ruh haliniz olmuştur, dışarı çıkmak istemezsiniz, arkadaşlarınızdan köşe bucak kaçarsınız soru sormasınlar diye, kendinizi işe yaramaz ve değersiz hissedersiniz, eskiden yapmaktan hoşlandığınız birçok şey size zevk vermez ya da eskiden yaptığınız birçok şeyi zaten yapamazsınız... Nasıl bir hastalıktır bu işsizlik...

İŞSİZSEN EĞER..

Türkiye?de herkesin yakalanabileceği bir hastalığa sahipsindir. Hastaları gün geçtikçe artan; genç nüfusu ile övünen bir ülkenin en çok gençlerinin yakalandığı bir hastalığa. Ne aşısı olan ne de aşı bulmaya çalışan doktorların olduğu bir hastalık. Kalıcı hasarlar bırakır ruhunda, ideallerinde, devlete güvencinde. Türkiye?de her gün binlerce kişi bu hastalığa yakalanıyor, milyonlarca kişi hastalık korkusu ile yaşıyor.

Vakti zamanında Radikal 2'den aldığım bu yazıyı başlık olarak sunuyorum, sizlerde "başlığın devamını getiren" yorumlar yapabilirsiniz tabi ki,

İstatistiklerle ya da ekonomik verilerle açıklanan bu kavramın insan üzerindeki tahribatlarını açıklamak istiyorum. Bir bilim insanı objektifliği ile değil şahsi tecrübelerimin subjektifliği ile... İlk hafta güzeldir. İşe gitmezsin, uyursun, gezersin, sorumluluk yok, stres yok, patron yok, bir yere yetişme derdin yok, sabah trafiği yok, ilk hafta böyle geçer. İkinci hafta. İş aramaya başlarsın, hemen iş bulacağından eminsindir; bunca tecrübe, üniversite, sertifikalar, eğitimler boşa değil herhalde dersin. Başlarsın kariyer sitelerine kaydolmaya, cv?ler doldurursun. Tanıdıklar duyar iş aradığını bana bir cv gönder, bizim bir tanıdık vardı derler, yollarsın. Sonra bir iki kere binbir mahçubiyetle ararsın, haber bekliyorum denir. Ama o haber hiç gelmez olumlu ya da olumsuz... İş başvuruları yaparsın insan kaynakları sitelerinden, gazetelerden. Görüşmeye çağrılırsın. Binbir umutla gittiğin görüşmelerde, karşına burnu bir karış havada insan kaynakları müdireleri ya da müdürleri çıkar. O anda sanki kaderin onların elinde gibi hissedersin. Sorular sorarlar neden işten ayrıldın, keyfimden demek istersin rahat battı bana, sizi görmek için ayrıldım demek istersin, diyemezsin. Politik cevaplar sıralarsın kendinin bile inanmadığı. İşimden ayrıldım çünkü patronum bir morondu, iki kere ikiyi toplayamazken, dünya görüşü sıfırken bana bağırıyordu dayanamadım, deli gibi çalışırken kriz bahanesiyle üç kuruş maaş alıyordum, aylık maaşım köpeğinin sağlık masrafından daha azdı gücüme gitti, işimi dürüst ve eksiksiz yaparken patrona yalakalık yapanlar tarafından kıskanıldım işten atıldım, patronum tarafından cinsel tacize uğradım, bir sürü sebep vardır ama hiçbiri dile getirilmez. Bir de uzmanlar tarafından hazırlanmış ilginç sorular vardır; başarı nedir, şimdi pencereye yaklaş ne görüyorsun, para mı kariyer mi, hepsine onların istediği cevabı verirsin. Önemli olan işe girmektir. Nasıl olsa işe girdikten sonra senin kişisel fikirlerinin önemi olmayacaktır. İş görüşmelerine gidersin gelirsin haber beklersin, biz size müspet ya da menfi döneceğiz derler, hiç dönülmez. İş görüşmeleri rutin haline gelmiştir. Ne iş yapıyorsun diyenlere iş arıyorum, mesleğim bu dersin, gittikçe umudun azalır. Neden işe alınmadığını düşünmeye başlarsın, kendini eksik ve yetersiz hissetmeye başlarsın. Hayaller kurarsın bir zamanlar fakir ama işsiz bir genç vardı tadında...

güzel yazılmış bir yazı

mesela,

İşsizliğin ekonomik tahribatı en büyük yıkımdır. Paran yoktur. Eskisi gibi harcama yapamazsın, sorumlulukların vardır, ailene karşı zorlanırsın, ezilirsin. Eskiden normal olan harcamaların lüks olmuştur senin için. Dışarı çıkmak senin için eziyettir. Paran yoktur arkadaşlarınla buluşamazsın, bırak buluşmayı borç aldığın kişilerle görüşmemek için köşe bucak kaçarsın. Kredi kartlarının ekstreleri ödenmemiştir, faturaların ödenmemiştir, borçların birikir, büyür. Umudun azaldıkça borçların büyür, günler aynı olmaya başlar, içindeki sıkıntı büyür, borçların büyür, mutsuzluğun büyür, borçların büyür girdap gibi.

"işsizsen eğer, geber kardeşim.." gibi..

Sosyal ilişkilerin de payını alır işsizlikten. Eskisi gibi görmezsin insanları artık, sevdiğin insanlar aramamaya başlar seni. Neden, ben mi kaçıyorum, buluşamadığım için mi aramıyorlar, borç isterim diye mi korkuyorlar, dostum dediğin insanların hayatlarında değişen bir şey olmadığı için seni anlamalarını beklemen hata olur. İlgi beklersin, mutsuzsundur, paylaşmak istersin yanında çok az kişi bulursun. Herkes dert etme der bulursun, merak etme der -ama bulamıyorum işte her gün bu rüyayı yaşamaktan bıktım diye- bağırarak ağlamak istersin. Ama yüzüne sahte bir gülümseme yapıştırır, hayırlısı dersin. Herkes seni görünce iş buldun mu diye sorar, batar bu soru sana ama insanlar da haklıdır. Depresif bir ruh hali yapışır üstüne, insanlar sevmez sızlananları, mutsuzluk bulaşıcıdır diye programlanmışlardır, kaçarlar senden. Her konuşmandan, sızlanmandan bıkmışlardır. Sen kırılırsın, habire beklemediğin kişilerden beklemediğin hareketler görürsün. Görmesen de depresyon gözlüğün sana her şeyde bir kırgınlık gösterir. Her gün isyan edersin neden üniversite okudum diye, televizyonda magazin programlarındaki halleri gördükçe daha çok isyan edersin, neden popçu ya da topçu olmadın ki, para kazanmak bu kadar kolaydı da ben neden yıllarca dirsek çürüttüm dersin. Neden senin bakan, milletvekili tanıdığın yok ki sanki, veterinerlik mezunuyken başbakan danışmanı olamadın, torpilin olmadığı için işsiz kaldın... Banka soysam, kendimi Meclis?in önünde yaksam, köprüden atlasam gibi acayip fikirler gelir aklına, deliriyor muyum acaba dersin...

Borç büyür, umutsuzluk büyür

Acilen hastalar, hayattan tecrit edil- -ir...