Yoldan gecen arabaların farları duvardaki tavsana yol açtı. Tavsan alabildiğine hür dolaştı sağda solda.

"Sana yardIm edeyim mi?" dedi en sevimli halini takınarak. Annesi manalı manalı baktı.

"Yemekte konuşuruz çocuğum. Bankada işler yetişmedi. Baban gelene kadar bunları bitirmem lazım. Hadi sen oyna biraz."

Hersey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu olduğunda.

"Görmüyor musun? Telefonla konuşuyorum."

Bir de eve misafir gelecek oldumu kendisine hiç yer kalmıyordu.

Kolu yavaşça kanepeden aşağı sarktı.

"Ben de oynamaktan yoruluyorum."

"Bilmem..."

Annesi öfkeyle söylenmeye başladı."Mum da yok" diye diye karıştırdı dolapları el yordamı.

"Anneciğim yorulduğun zaman gül kokulu uykulara dalarsın. Anneannem öyle söylüyor."

Anneannesi gibi iki ellerini birleştirip işaret parmaklarını yukarı kaldırarak tavsan kafası yaptı. "bak deli tavsan" diyerek parmaklarını oynattı.

Annesi kapattı telefonu. Mutfaktan tencere kaşık sesleri geliyordu.

Yapılmaması gerekenleri biliyordu da büyükler, yapılması gerekenleri hiç bilmiyorlardı. Işıklar söndü birden.

Hiç kimsenin sevdiği şey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu, babası arabayı seviyordu.

Ne sevmek nede sevilmek için randevu almamanız dileklerimle...

"Hayırdır. Bir yaramazlık filan. Bak bir de seninle uğraşmayayım. Çok yorgunum zaten."

Neden sonra ışıklar geldi. Kadın çocuğun hiç konuşmadığını akıl etti birden.

Nerelere gitsindi?

"Anneciğim sen yorulma diye..."

Kadın, sevilmek için randevu alan çocuğuna bakarak sabaha kadar ağladı...

diyerek alnına bir öpücük konduruverirdi. Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eğer, ne diye annesi kendisiyle böyle kızgın kızgın konuşuyordu.

"Uykuya dalayım da gül kokuları kusur kalsın. Yorgunluktan ölüyorum."

"Anne biliyormusun bugün yuvada ne oldu?"

Çocuk sırtüstü yatıp, anneannesinin köyünü düşündü.

"Ne yapayım?"

Yorgunluk nasıl bir şeydi. Bazen elinde oyuncağıyla uykuya daldığında anneannesi oyuncağı yavaşça elinden alır "Nasıl yorulmuş yavrucak. Uykunun gül kokulu kolları sarsın seni"

Kapıdan içeri girer girmez neşeyle bağırdı:

Otlarla kuşlarla konuştu. Sonra yorgun düştü. Duvardaki görüntü o minik avuçların açılmasıyla kayboldu.

Koşarak yanına gitti.

Çocuk sanki bu öpücüğü bekliyormuşçasına "İşin bitince beni sever misin anne?" dedi.

Bu kelimeden nefret ediyordu. Yorgunum. Yorgun olduğumdan. Böyle yorgun yorgunken...

Gaz lambasının ışığında deli tavsan masalını anlatışını. Deli tavşanın duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne.

Kanepeye koştu. Küçücük dizlerini karnına doğru çekerek uykuya dalmıştı.

Masanın üstündeki dosyalara baktı iğrenerek. Dindirilmez bir pişmanlık doldurdu içini. Uyandırmaktan korka korka küçük alnına bir öpücük kondurdu.

"Hani siz yoruluyorsunuz ya..."