1 endaze =65 cm

Bir savaş meydanı olur Nisan. Kösler çalınır. Kılıçlar çekilir. Ve mübalağa cenk olunur, yenilirsin. Rüzgar kanlı şiirler fısıldar sevgilinin sağır kulaklarına. Göğün eteğindeki bahar zemheriye döner. Gökteki bulutlar gibi savrulursun bahardan eylüle, eylülden bahara?. Nice büyük yenilgilerin acıklı ezgileri söylenir baharın bahçesinde. Gönül durağında. Ve sevgilinin kovduğu bütün hüzünler solar nisanın bağrında. Senin gözlerinde asude yağmurlar kalır, sokaklarda çocukluğu ölmüş bir ayrılık.

güzeldi, eyvallah.

Nisandır!... Ölümdür!... Güneş kahırla düşer göz kapaklarına. Kıştan kalma bir mahmurlukla uyanır toprak, ayrılığın kollarında yeniden uyumak için. V yine çoğaltırsın kendine dönüşlerin umutsuzluğunu. Yasemenler, manolyalar, defneler, menekşeler çiçek açarlar, sevgilinin gözlerinde solmak için. Ve büyük unutuluşlara sürgün edilirsin bir daha dönmemecesine. Tabiat bir sarkaç olur nisanın nefesinde, gelir gider? gelir gider?. Yağmur da unutlmuş bir günah gibi akıp gider?. Akıp gider?.

Muaz Ergü.

Pervasız elleriyle dolanır Nisan sevgilinin saçlarında. Sen panjursuz, karanlık pencereden seyreylersin kadim bir yabancı gibi? Asfalta karışıp eriyen adımlar gibi eriyip gidersin tuzlu yağmurlarla.

?Bu bir lisan-ı hafidir ki ruha dolmakta

çok severim bu dizeleri ;

Nisanın çengiyle döner yalnızlık. Semavat döner. Ve ne varsa terk ettiği sevgilinin. Hatıraların iç çekişiyle yanar gözlerinin feri. Bakışlar suretleri değil acıları yakalar o zaman. Kalbi viran bir yalnızlık olur o zaman baktığın her yer.

Nisandır!... Sımsıcak sözlerin nar-ı azabı başlar şimdi dudaklarımızda; hiç söylenmemiş sözlerin...

Kırık bir musiki duyarsın uzaklardan? Rüzgar eser? Baygın sardunyalar, hanımelleri, papatyalar kendilerini uçuruma bırakır gibi düşüverirler sevgilinin ellerinden. Düştükleri her yer ateşten kuyular olur. Yanar aşkın muhayyel yüzü bu ateşten kuyularda.

Nisandır!... Ölümdür!... Eteklerinde ağlarsın, avuçlarında ölürsün. Bir yağmur damlası gibi usulca akıp gidersin sevgilinin avuçlarından.

Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta?

Şimdi O?nun göremediği rüyaların şehridir Nisan, kulelerine güvercinler konar; duvarlarında göz yaşı akar, asırlık dualardan. Çeşmelerinden avuçlara türküler dökülür. Şehrin saçlarından iner Nisan ızdıraplı bir yazgının coğrafyasına. Masalların masalını anlatır sonra, bir anka kuşunun yüreğinde çırpınan yağmurun sesiyle. Kimseler duymasa da?

Nisandır!... Ölümdür!...

tekrarda fayda vardır:

Nisandır!... Ölümdür!... eteklerinde ağlarsın, avuçlarında ölürsün. Bir yağmur damlası gibi usulca akıp gidersin. Sevgilinin dişlerine parlaklık veren iksir, gamzesine değen bir sızı olur nisan. Gece kendinden geçerek yağmurlara bırakır gölgesini; sevgilinin titrek dudaklarını bir nehir kıyısında sessizce yıkarken, senden kalan, sana kalan son şarkıyı da suya bırakması gibi.