çok güzel çözümlemişin olayı.. gerçekten dün dünde bıraksak gelmeden geleceği kaygılarıyla hayatımızı zehretmesek ne güzel olur...

Nazik ziyaretleriniz ve yorumlarınıza çok teşekkür ediyorum.

belkide son günümüzdür, belki de son satırlarımız

birazan ölebilirimde

Netde bir paylaşımda beğenip geçeriz işte. Zaten eğitim: istendik davranışları kazandırma süreci. zaman işi. Bireyin algılaması da önemli. Birini 2 yılda eğitirsin. Ötekini asla eğitemezsin ömrünün sonuna dek. Üçgenin iç açıları toplamı 180 derecedir dersin geçersin kuru bilgi. Bu öğretim. Tüm okuyup da bravo, enfes dediğimiz paylaşımlardan ne kadar yansıttık yaşamımıza? aynı tas aynı hamam. Herşeyi kendine dert edenler sık kullanılanlara eklesinler. Her sabah güne başlarken okusunlar.

Çok zaman önceydi. O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu. İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı. Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan. Bir parçasına dün dedi, diğer parçasına bugün, öteki parçasına da yarın. Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düşünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı. Farkında olmadan rezil etti bu gününü. Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı... Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı. Ne yarın ne de dün!

keşke kıymetini bilsek bugünün..

Yaradan uzun ömür versin. Optimist düşünmek lazım.