ve mutsuz olursun.. ama artık bitti kötü olcam ve kendi isteklerim var...

Sadık dosta sarılınca anlarsın

İşte farkındalıkla bakmak derken tam olarak bunu kastediyorum. Biz bakmasını ve görmesini bilirsek cevapların daima burnumuzun ucunda olduğunu görüyoruz.

Birgün kucak açıp kara toprağa

İnsanların sıkça şöyle dediğini duymuşsunuzdur: Çok şükür, özel hayatımda her şey yolunda, bir de iş hayatımı yoluna koyabilsem?

Toz toprak içinde saçın sakalın

Adım başı yorulunca anlarsın

işte Mahmut Erdal örnektir sana

Yüz hatların buruşunca anlarsın

ANLARSIN

Ne kadar çok sayıda hayatımız varsa, o kadar yoğun ve meşgul yaşıyoruz. Eh kolay değil tabii, gün 24 saat ve hepsine ayrı ilgi göstermek zor zanaat. Birinden birinde sorun çıkması?doğal.?

Aynı duyguyu geçmişte başka hangi olaylar karşısında hissettim?

Baki kalmış varmı bey ile ağa

Sis çöker önüne puslanır gözün

Eşin bile darılınca anlarsın

İşin gerçeği, hepimizin kendi hayatında yaşadığı bazı kalıplar var, bu kalıplar kendini bazen iş hayatında bazen de başka bir alanda gösteriyor. Alanlar farklı olabilir ama kalıplar hep aynı. Farkındalıkla baktığımızda bunu hemen görüyoruz. Biz bu kalıpları keşfetmediğimiz sürece ve onları kabul edip onlardan özgürleşmediğimiz sürece yıllar içerisinde kökleşmiş olan bu kalıplar daha da sertleşerek hayatımızın her alanında dolaşmaya devam ediyorlar; kah orada kah burada? Daha doğrusu hem orada hem burada? Ta ki duyduğumuz şeyi işitene kadar. Eh sağırlık artınca, mesajın sesi de artıyor tabii.

Elinde değil ki edesin hile

Elinde avucunda yok ise malın

Yüzüme bak

Hilal kaş altında göz kapakların

hemen dinliyom bak:)

Hazana dönüşür gülün gülüzarın

öyle olur ışılay.

Varsın yara içinde kalsın dizlerim; yüreğim kadar acımaz nasıl olsa

Sevgilim Hayat

Biz sanıyoruz ki hayatımızın birbirinden ayrı alanları var ve biz bazı alanlarında mutluyuz, bazılarında mutsuz. Bu tam bir yanılgı!

Görmek istemediğimiz büyük resimde ise şu gerçek var: İç dünyamız ile dış dünyamız birbirinin yansımasıdır.

Adam olan yalnız olmuyor ve karşısında mutlaka diyalogta olduğu birileri oluyor. Yalnız değiliz, istediklerimizi almıyoruz bazen buna izin verilmiyor, maalesef. Bu da yaşantımızın bir diğer gerçeği.

Bıkmadan usanmadan aynı mesajı bize taşımalarının sebebi, belki bu sefer mesajı alırız ümidinden başka bir şey değil.

Bu sorun karşısında ne hissediyorum?

Yüzümü değiştir, dağlı bir anlatım bırak

Veya kendimizi patronumuza ifade edemiyorsak başka hangi otorite kabul ettiğimiz kişilerle aynı sorunu yaşıyoruz? Patron burada sadece mesajın bize ulaşmasına rehberlik eden aracı kişi, asıl kalıp?otorite karşısında kendini ifade edememek.?

Kimse sana senin isteklerini veremez. Kimse sana eşitlik veya adalet veya başka birşey de veremez. Eğer adamsan, sen alırsın.

Senin çelme taktığın yerden başlıyorum hayata.

bu devir onu götürüyor zaten...

Adam olan yalnız olmuyor.

Tekrarlanan mesajlar gerçekten ilginç olabiliyor, örneğin hayatımızda parayla olan ilişkimizde kıtlık bilinci yaşıyorsak, hayatımızın diğer alanlarına da bir bakalım, acaba başka nelerle/kimlerle olan ilişkimizde kıtlık bilinci var? Çünkü parasızlık burada sadece sonuç, asıl kalıp?kıtlık bilinci!?

Bu para kıtlığı olabildiği kadar, sevgi, ilgi, dostluk kıtlığı da olabiliyor.

yonca evcimek

Bu inanç kalıplarının oluşmasında birçok dış etken rol oynuyor, yine de bütün bu inançları yaratan kendimizden başkası değil. Bu kulağa kötü haber gibi geliyor ama aslında iyi haber çünkü onları biz yarattıysak biz değiştirebiliriz.

Tek başına farkındalık elbette yetmiyor ama farkındalık olmadan da ne kabul, ne yüzleşme ne de özgürleşme olabiliyor. Önce doğru anahtar ile kapıyı açacağız ki, içeri adım atabilelim.

Olaki aynaya bakıp aldanma

Hayatımızı parça parça yaşar olmuşuz da, haberimiz yok! Bölebildiğimiz kadar bölmüşüz o güzelim hayatımızı? Önce?iş hayatı? ve?özel hayat? diye ikiye ayırmışız. Sonra daha da un ufak etmişiz; başlamışız tanımlamaya: aile hayatım, partnerimle olan hayatım, iş arkadaşlarımla olan hayatım, çocuklarımla olan hayatım, eh bir de sosyal hayatım var? Ya annem babam? Patronum? Komşularım? Dostlarım? Ya kendim?

Ömründen gün çalar bugün ve yarın

Bir PiKi danışmalık seansı sonrası gelen bir epostada şöyle yazıyordu:

Hayatımızdaki hiç ama hiçbir şey bir başka şeyden kopuk değil aslında, hepsi bir Bütünün parçaları ve özünde aynı bilgileri taşıyor, biz görsek de görmesek de. Bu yüzden de hayatımızın farklı dönemlerinde yaşadığımız ve birbiri ile ilgisi yokmuş gibi görünen sorunlar aslında özünde bize aynı mesajı getiriyor.

Hayatımızı paramparça ettiğimizin farkına bile varmadan bölmüşüz de bölmüşüz hayatımızı. O kadar kopmuş ki bu parçalar Bütünden, kendilerini adeta diğerlerinden bağımsız ilan etmişler, aynı kanser hücreleri gibi. Yani hayatımızı kendi ellerimizle hasta etmişiz ve etmeye devam ediyoruz.

Dış dünyamız un ufak parçalara bölünmüşken iç dünyamızda nasıl bütün hissedebiliriz ki? Kendi hayatımızı umursamazken nasıl komşunun yardımına koşabiliriz ki? Duyarsızlık da sevgi de içeride ne kadar varsa dışarıya o kadar yansıyabiliyor. Ne eksik ne fazla!

Geçmez kara günler gam ile çile

Yad olur dostların sorulmaz halin

Ya da: İş hayatım çok iyi ama özel hayatımı sorma?

ilenmeye başlar oğlun ve kızın

Birbirine karışınca anlarsın

Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına...

Yokuş şöyle dursun düz yolda bile

Bu sorulardan hiçbirimiz muaf değiliz ve bunlar sayesinde yaşadığımız kader tekrarlarını keşfedebiliriz, kendimizi hangi noktada ve nasıl da ustaca sabote ettiğimizi fark edebiliriz.

Değerini bilen mutlaka biri çıkıyor değilmi kudret.

kendi isteklerin yok ise başkaları için yaşıyorsan birey olamamışsındır...

yok benlik birey olmanın ölçüsüdür. başkalarının mutluluğuna isteklerine bakış açın ahlakın gereği, daha doğrusu insanlığın gereğidir... ancak unutulmamalıdır ki öncelik hep can da biter sonra canan gelir.. yaşamın gereği de budur.. bunu başaramazsan işte o zaman herşey lehte değil aleyhte gelişir.

Sakın bu gençliğin bakidir sanma

Sizin anlayacağınız bir sürü bölük pörçük hayat.

Ve yüzümü hırpala

sıkıldım iyilikten yaşasın kötülük:))

kötü olunca kıymetli olursun inan bana..

Hayatımızda şu an hangi sorunu yaşıyor olursak olalım, kendimize daima şu soruları soralım:

kendi isteklerim olmaz mı ya başkaları mutlu olmasın mı birey olmak bu mudur degil... o sadece iyi niyettir.

Yıllar ile yarışınca anlarsın

Şunu fark ettim ki, ben ikili veya iş ilişkilerimde duygu ve düşüncelerimi ifade etmeyip içime atmayı seçmişim, sonra da her şey bittiğinde ilişkiyi tek taraflı olarak bitirip çekip gitmişim? Eşleri de işleri de böyle terk etmişim?

Günden güne kırışınca anlarsın

meşhur bir laf var bu konu hakkında.. deveye diken diye devam eden...

kendi istekleri yapmak zor.. hep illa ki başkalarının isteklerini yapcaksın.. bu ne ya bıktım..

Farkındalıkla kalın?

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin, belki gülemeden ölürsünüz...

Biz PiKi?de bu kader tekrarlarına?inanç kalıbı? diyoruz; bunlar bilinçaltında depolanan ve kökleri ana rahmi dönemine kadar inen kalıplar.

pardon kusura bakma...

Ağrılar baş verir sızılar dizin

Hayatımız tam bir yamalı bohçaya benziyor aslında. Nerede bir delik görsek onu yama ile kapatıyoruz, sonra bohça başka bir yerinden deliniyor, onu da yamıyoruz, derken yamalar arttıkça artıyor. Bohçanın içindeki yükten özgürleşmediğimiz sürece delikler oluşmaya devam edecek.