tamam aldım kabul ettim pekala gece gündüz ülkenin ve insanların bekası için çalışan kişileri birer anti demokratik elleri silahlı birer zalimane göstermek doğrumu sen bildiğin doğruları yazıyorsun elbet ama bende bildiklerimi yazıyorum ve hissettiklerimi hiç birimizin fikri diğerinden üstün değil beni ikna et o zaman bu insanların masum olduğuna ve ülkenin kolluk kuvvetlerinin acımasız birer katil yargısının ise keyfi ve zalimane olduğuna

Mezarı açtılar. Emine Ana, oğluyla kucaklaştı.

o yada bu ölen insansa hiç farketmiyor...

ama nerede olduğundan bihaber bir kayba üzülmek her an biryerlerden çıkıp gelecekmiş gibi hergün aynı umutla uyanıp akşam olunca başını yastığa büyük hayal kırıklıklarıyla koymak bu ölümden beter.

yanlarında olup evlat hasretlerini dindirmek bile yeterli cumartesi sabahları arayıp ufak bir merhaba dahi yılların yorgunluğu kahrı kederinden feri gitmiş gözlerindeki umudu diriltmek bunlar zor şeyler değil...

Annedirler ve tek ideolojileri de budur...

?Siz şanslıydınız, kaybolmadınız; ya vicdanınız...?

daha neler neler...

Siz, uzatmalı bir cumartesi sabahının keyfini yaşarken, onlar kaybettikleri fidanları için biraraya gelecekler yeniden... Bütün tahriklere rağmen ve dünyanın gözü önünde hırpalanma pahasına yine barışçıl yoldan ayrılmayacaklar.

Orada öyle sessizce oturup gözleriyle, çevredeki ilgisiz kalabalığa ve hepimize seslenecekler:

55. günün sonunda gelen "meçhul" bir telefon, oğlunun gerçek adresini fısıldadı: Hasanın telle boğulmuş bedeni, kimsesizler mezarlığında yatıyordu.

kelam ince yazınca duygular kabarmıyor be dostum bir zaman cumartesi anneleri vardı ve onların evlatları dağda mehmehçiği kurşunluyorlardı bir zamanlar bu anneler bizleri bu duygularla kandırdı bir başkasının elinden ölüm hak değil elbet ama çıplak elle bir haini dağda boğabilirim değil doğum günü değil kardeşi değil bekleyen evladı bile olsa bırakın bunları 20 yaşında kaç mehmetin cenazesini gördüm

insanlara önyargıyla yaklaşmak, terörizmin faturasını yüreği yanık annelere ödetmek adil değil...

eyleme manevi olarak destek vermek dışında elimizden ne gelirki

20 Mart 1995 günü Hasan Ocak annesini arayıp, "Akşama yemek yapma, ben balık alacağım" dedi. Kız kardeşinin yaşgünüydü. Ancak o gece balık da gelmedi, Hasan da... Gözaltına alınmıştı, ancak izi bulunamıyordu. Annesi Emine Ocak, günlerce 28 yaşındaki kuzusunu aradı. Bir mahkemede kalkıp hakime "Oğlumu kimden sorayım" deyince görevli komiser, "Gel ben seni oğluna götüreyim" dedi. "Sağ mı... inanayım mı..." derken içerde buldu kendini; "mahkemenin huzurunu bozmak"tan 60 yaşında, 19 gün hapis yattı.

kanunlar bile mahkemede aile fertlerinin şahitliği şahitliğinden yemin istemezler çünkü bile bile insanlara yeminli yalan söyletmek istemezler hangi anne çocuğunun kötü olduğunu veya kayıp değilde kaybolmak istediğine inanabilir.

özgürlük saçmalığının arkasına düşmüş çapulcuların hain silahları ile vurulmuş tertemiz mehmetlerin suçu neydi onların annesinin suçu neydi ilk önce bana bunu anlat be dostum anlat ki bende sana haksızlık yapan kim olursa olsun babam bile olsun kellesini sunayım.

Rakam büyüdükçe, Galatasaray'da toplananların sayısı da büyüdü: İsyanlarını içlerine gömüp, çevrelerini kuşatan polisten, ilgisiz gözlerle geçen kalabalıktan oğullarının, kızlarının hesabını sordular. Suskunluklarıyla konuşturdular bizi, oturarak ayaklandırdılar ve en küçük bir olay çıkarmadan dünya çapında bir eyleme imza attılar.

İşte kayıp yakınları bu olaydan beridir her cumartesi, yarım saat için Galatasaray Lisesi önünde toplanmaya başladılar. Orada yalnız olmadıklarını farkettiler; Hasanın ardından diğerleri gelmiş, sadece o yıl gözaltında kaybolduğu iddia edilen insan sayısı 300'ü bulmuştu.

Çocukları kaybolmuş değil, KAYBEDİLMİŞ annelerdir. suçları ne olursa, evlatlarının yeniden nefesini duymak için, istiklalde öylece oturmak gerekiyorsa ya da polis tarafından darp edilmek buna çoktan razıydılar. anne olmak için doğrulduklarında yüklenmişler orada oturacak cesareti.