Oh ne güzel bayramda tahta ata binmek var."

Her zaman ki boş laflar ve boş işlerin boşluğunda yuvarlanırken, başım dönüyor ve bir doluya çarpıyorum..

"Hakiki imanı elde eden kainata meydan okuyabilir." ve Hak tarafından kabule mazhar olur.

Bu aralar herkes ümitten, bunalımlardan çıkmanın yollarından bahsediyor.

başlıgınızı yeni görüyorum hayırlı olsun:))

Anlarız ki gözlerimizi kapatmak gündüzü sadece bize gece kılar, biz geceyi yaşarken apaydınlık ortalık oysa. Ve vardır her gece yaşatılana geceyi yaşatandan yüzde minik bir tebessüm oluşturacak ödül.

Eylül gelmekte? Mevsim hazan?

Karalıyorum öylece, beyaz sayfaların aydınlığına dönerim belki bir gün?

Belki bundandır kimimizin uzun süre hüzün denizlerinde yelken açması. Gece gündüze gebedir umuduyla gözlerimizi kapattığımız bir günün sabahının bizi gecenin karanlığından daha yakıcı bir karanlığın içine taşıması da bundandır belki.

Ölüm gidilesi yol, içilesi şerbet; ölüm, dünya talimgahında yorulan bedenlerimize terhis tezkeresi; ölüm, cemale müştak ruhlar için şeba-i arus, şaşalı bir düğün; ölüm, ruh kuşunun yanarak vuslata kanat açması; ölüm, dünya orucunu bir meleğin elinden içilen kevser şarabıyla neticelendirip dostla yapılan iftar ve :

Küçük bir çocuk görürüm koşuşturan, kahkahalarıyla geçip gider önümden. Konfeti sanır dökülen yaprakları. Toplayıp sonra, saçlarından aşağı döker tüm sarıları. O güldükçe, damlalarım ıslatır yanaklarımı.

Dua ettim!

Başlık ve konusundan sonra bu yazılanlar iyice iç karartıyor.

Ahvalim de bekletiyor, tevbelere kadar karalanacak defterleri..

Ve bir ağacın altında gölgelenmek kadar kısa. Nice güzellikler vardır, nice hasretler vardır henüz başlayan, nice sevdalar vardır kainat kadar azametli. Hepsi; ama hepsi bir kaşık hüzünle noktalanmaya mahkumdur.

Ömrümün keşkesi bekler sokak başında: ?Ah hep çocuk kalsam, hiç büyümesem.

Pes eder mi karanlıklar..

Bazen bütün güzelliklerin başladığı mesut bir bahar akşamı hayatın veda çığlığını işitirsiniz acımasızca. En beklenmedik bir zamanda misafirlerin en büyüğü kapıyı çalmıştır; kimin emanetinin vakti dolmuşsa onu alıp götürmeye gelmiştir.

"Ey dost, canı sen aldıktan sonra, ölmek şeker gibi tatlı. Seninle olduktan sonra ölüm, tatlı candan daha tatlı."

yarım saat kalmış..

Gece gündüze gebedir, en koyu karanlıktan sonra gelir aydınlık. Karanlık olmadan aydınlık, hüzün yaşanmadan mutluluk bilinmez. Her şey zıddıyla bilinir, zıddı olmayanın anlamı da yoktur?

Daralmış gökyüzü de bunalınca döküyor yaşlarını..

Uyumak istemiyorum!

Gönlünüz gözünüzden akan yaşları tercümeye çalışır. Gönül ile gözyaşının düğümlendiği yerde, hüzün ve acı kesişir. İsyan etmek istersiniz, ne isyan ne de gözyaşı geri getirmez gideni. Giden, bir meçhule yelken açmış ve dönüşü olmayan yolculuğa çıkmıştır artık. Geride kalanlara, önce feryat sonra da suskunluk kalmıştır.

insanlarda sonbahar hiç eksik olmaz ki..

Tevbeye kadar!

Hayat, hisseden gönüllere bir seraptır. Acıların tortulaştığı ömür için, günler salise olur, mevsimler saniye, seneler dakika. Yaşanan her güzellik, başlayan her sevda, ışık hızıyla geçer ömrün kenarından. İnsana yalnızca geçirdikleri arkasından buruk bakışlar kalır.

"O demde ki perdeler kalkar perdeler iner

"Ölüm ölene bayram bayrama sevinmek var

Penceremin perdesini hafiften araladım.. Gece vakti.. Üçe

Bakarsınız hayat bir müddet önce gülen, konuşan, hisseden; ama şimdi önünüze uzatılan bir cesedin kirpiklerinin altına gizlenmiştir. Ruhunuz karışır, garip bir hüzünle sarsılırsınız.

Gözlerimiz ışıkla hem dem olduğunda uyanırız karanlık rüyamızdan. Çengelli iğnelerimizi fark ederiz yeniden, yapacak ne çok işimiz olduğunu anlarız, olgunlaşmanın zor olduğunu algılarız. Sınırlı gücümüz karşısındaki sınırsız gücü hisseder ve yükümüzü azaltırız.

VE KARANLIĞI ancak acizliğimizi anlayıp ebedi dost olana sırtımızı dayamak hükümsüz kılar?

Akşam üzeri yağmur yağdı bu gölgeli şehre.. Aylardır bu kadar çok yağmamıştı..

"Allah'ım yağmurunla temizlenen sokaklar gibi, rahmetinle de içimi temizle.."

Bir dünyaya gelince, doğunca kundaklanır insan, bir de ahirete giderken ecel şerbetini içince. Kainatın dar rahminden ahirete doğmaktır ölümün diğer adı. Her doğum bir tazelik, bir muştudur. Bu müjdeye hazırlıklı olmanın yolu kul olmaktan geçer. Resul'un getirdiği nameyle kul olma şerefini yakalayanlar hakiki imanı elde ederler.

Odamın ışığını açmıyorum. Sokak lambasını el feneri yaptım kalemime, satırlarda devrik cümle kurabilsin diye..

Gözyaşları yetersiz davetiyeleridir ömür ağacının. Ömür ağacı, ağaçların içinde yeşilliği en az süren ve meyvesi bütün ağaçlardan en az olandır. Zira "Ömür sermayesi pek kısa, lüzumlu işler pek çoktur." Yazık ki bazı ömürler bu kısa turfanda vakitte meyve bile veremez. İlahi dergaha niyazımız, meyvesiz hayattan O'na sığınmaktır.

biraz kısa oldu sizin için :)

Sadece elim değil bu karanlık gecede, karalayan, yarım karamsar..

Hüner ne pekiyi? Cevabı şair versin:

Biliyordum zira, sonbahar?dipten ve derinden? gelir. Olgun, ağırbaşlı? Değişmiş, yenilenmiş bulur bizi; hüznü bundandır belki

Kapanınca gözlerim yürüdüğüm yolun zorluğu ve yalnızlığım geliyor aklıma... yalnızlık önce korkutuyor sonra tenimi sonbaharın o ılık damlaları sarıyor her damla ayrı bir dost oluyor, Yağmurla birlikte üşüyorum...

Azrail 'e hoş geldin diyebilmekte hüner."

Günlerdir beni yutan karanlığa teslim olmamak için..

Bu sefer içime kapanacağım dediğim her seferinde; ne kapanıyorum ne açılıyorum..

Aydınlık yarınlarım olur mu ölüm?

Bu dünya; gurubların yarıştığı bir dünya. Tuluların gurublarla tamamlandığı bir dünya. Her doğuş batışı, her batış bir doğuşu barındırır koynunda.

Hak sevdiğini meleklerine fısıldar, melekler de halka sevdirir. Marifet, dünyanın gönderirken mahsun olduğu, toprağın da misafir etmek için sabırsızlandığı bir bedenle Hakk 'a yürümek ve herkes ağlarken gülerek dünya misafirhanesini terk etmektir.

Karanlık ki tesiri sadece o anda dokunmakla emir olunduğu tene aydınlığı hükümsüz kılmaktadır. Ve biz kendi dipsiz kuyumuzda çırpınmaktan bile aciz kalırız bir an. Hiç gelmeyecek sanırız aydınlık, gündüzlerimiz hükmünü yitirdi sanırız. Yoktur böyle anlarda çengelli iğnelerimiz, hayata tutunacak tüm dallarımız kırıldı sanırız. Sorgularız kendimizi, hatalarımız gözümüzde büyür, kapandı sandığımız yaralarımız sızlar, tebessümler yüzümüze hüznü miras bırakır.

Şimdi, yine uyursam; odamın karanlığında boğulacağım sanki..!

Odam karanlık.. Ya içim..?!

Ağlıyorum..

Temennimiz bütün insanların bir anlık düşün sonunda geride bıraktıklarına tebessüm etmeleridir. ..

Sabah ezanlarını gözlüyorum; loş sokak lambası aydınlığında.. Ya içim..?!

ya evt bencede yaz ayındayız ama sonbahar erkenmi geldi foruma ne

An geliyor öyle bir fırtına esiyorki yüreğimde hayat bile dindiremiyor, sonra o yaprak dökümü baş gösteriyor içimde.. Gönlüm yine sonbaharını yasşıyor, değer verdiğim yapraklar savrulup gidiyor bilmezlikler denizine doğru, Artık içimdeki ağacın yaprakları yeşeremez çünkü orda artık dipsiz bir kuyu var, ben ise başkalarının içindeki ağaçlardan dökülen sarı yaprağım..