İşte o ayet: "Secde et, yaklaş!"

ah bivefa..

ve sessizliğinde gönlün hecesi

Ben?im, siz?in ve eşyanın; üçümüzün buluştuğu Vav?ın düzlüğünde zaman ve mekanın kaydı vardı. Bir an?dan ötekine ancak yaratıcının izniyle geçilebilen zaman çizgisinde geçmiş ve gelecek biz üçümüz için geçerliydi. Ve bu an?ı seyyaleler boyunca daima geçerli olan cümleyi Kandinski?den duyacaktık: ?Hiçbir şey ruh kadar güzelliğe aç değildir ve hiçbir şey ruhtan daha kolay güzelleşemez.? Ruhun güzelliğe meyli nedendi? Ve aşk ile şiiriyet, tek kelimeyle her biri uzun ve ıstırap verici bir güzellik yolculuğundan başka neydi?

çok güzel bir yazı ellerine saglık. ALLAH razı olsun.

Aklın evinde ya da kendisini Alim olarak vasıflandıranın?ilm? rahlesinde mi?

Bir çark dişlisinde mi?

Ben vuslat ışığında dönen garip pervane,

Gönlümde vav

mylife çok beyendim ben hiç bilmiyodum hiç böle düşünmemeiştim daha önce hiç duymamıştım zaten çok da cahilim tşk ederim sana sayende bakış açım değişti bişey öğrendim...

Tarifini yapamam ben imkana

Kamyoncular durağında mı?

" Kulum " de kafi bana

Şiir ve insan arasındaki çekim kuvveti de, ben, siz ve eşya arasındaki iç bağ?dan kaynaklanıyor. Ben?imle siz?in, siz?inle eşya?nın, eşya ile tüm şeyler arasındaki çekim, şiiriyet olarak billurlaşmaktadır. Hakikat arayıcılığı, bu çekime aşina olmak ile paralellik arz eder. Bu aynı zamanda eşyanın hakikatini bilmeye doğru bir yolculuktur da. Ve şiir bu sebeple, yabancılaşmaya karşı bir yumruk vaziyetinde oluşu ifade etmektedir.

Çok güzel bi paylaşım..

Boylu boyunca uzansa da kim rahattır mezarında?

İnsan kendinin bile farkında değildir iki lam birbirine sarılıp kainatı ayakta tutan sütunlar gibi durmuştur elifin ardında, kainatın gezegenleri yuvarlanıp son harf misali peşinden giderken, insan yolculukta geri kalmanın acısını ne zaman anlayacaktır. Zordadır sığınacak yeri yoktur. Evrene ve seslere kulak verenler duyar yeniden o kutlu çağrıyı;

teşekkürler...

Beni insan yapana

Gözümde vav

Aşkı çizerim mekanlara

Yaşadıkça beni yontar

Azrail budadıkça nefesleri daha gür çıkar sesleri.

HİÇBİR ŞEYİN SINIRI, insana dair olanınki kadar geniş değil. Bu denli geniş alanda, demek ki tanınması ve tadılması lazım olan çok şey var.

Allah razı olsun

İbrahim ateşte vavdır, Nemrut bizzat ateşe odun.

Ben?i size kaybettiren neydi onu bulmaya çalışıyorum ilkin.

Demem o ki

Ve şu an kayıplar ormanındayız.

Sonra çağırır insanı, belki cennet kokusunu duyurmak içindir bu davet, belki kendi yanına çağırıyordur.

Ve Allah insana seslenir, peygamber eliyle ulaşan mesajı hem dal hem vav ol der insana.

Gel gönlümün üstüne

Aidiyet sorunu insana dair olan ne varsa onlar ve bahsimiz gereği şiiriyet ve aşk için en vazgeçilmez kısmı teşkil ediyor. Zira bize ait olan uzakta kalmıştır. Ben, siz ve eşya için de durum aynı. Şiiriyetin ve aşkın olduğu her yerde, ait olunan yere doğru bir özleyiş sancısı muhakkak vardır.

cümlemizden inş..

Ey kalbimden geçeni bilen Allah'ım

bursa ulucami'deki büyük vav tablosu da rahimdeki cenini simve bunu hatırlatır insana...

Zamana vav çizmekteyim

Rabbi vav gibi mütevazı olsun ister kulları.

Elif kainatın anahtarıdır, vav kainattır.

Elif bir ağaç ve insan onun dalıdır.

Herbiri Dal olur ve o ağaçtan beslenir. Vav olur o ağacın gölgesine sığınır.

Bürünürüz canlara

Vav misali bağrıma kıvrılmış

mylife, ne güzel bir yazı. teşekkürler..

Kulluğun manası vavdadır, elif uluhiyetin ve ehadiyetin simgesidir.

Vav?ın düzlüğünde dar hayatlar kurduk. ?Gel kurtul o dar varlığının hendesesinden? diyordu Yahya Kemal. Çünkü bu iç bağ?ları göremeyen kalbimiz, nesnelerin soğuk gölgesine düştü. Eşya nesneye dönüştü ve nesnenin otoritesi başladı. Eşya yalnız değilken nesne inanılmaz bir yalnızlığı yaşamaktadır. Ruh aradığından daha da uzaklara savruluyordu. Vav?ın düzlüğünde kayboluş hızlanıyordu. Akıl, eşyanın üzerinde bir varoluşa sahip olan insanı, nesnenin bağımlılığına sürüklemişti. Kalbinde merhametten bir iz taşıyanlar şiir ile aralarındaki çekimin acılı tonlarında buluşmaya başladı. Ruh buna her devirde ihtiyaç hissetmişti lakin ihtiyacın en çoğu hiç kuşkusuz yaşadığımız son yüzyılımızdır.

Demek ki tadına varılan, insana dair olacaktır.

Ve biz hayat kitabını anlamak için nerede duruyoruz?

Saygılarımla...

Hırçın dalgalar bile, vav olup büküldükçe...

"Sabır ve namazla Allah'tan yardım isteyin. Rablerine kavuşacak ve O'na döneceklerini umanlar ve Allah'a gerçek bir saygı gösterenlerden başkasına namaz elbette ağır gelir"

"Mümin erkekler ve mümin kadınlar birbirlerinin velileridir. İyiliği emrederler; kötülüğe engel olurlar. Namaz kılarlar, zekat verirler. Allah'a ve Resulüne itaat ederler. İşte bunlara Allah rahmet edecektir. Allah şüphesiz güçlüdür, hakimdir."

VAV ve BEN...

Kainatta tüm cisimler boşlukta dönerken insan belki o yüzden boşlukta kalmamış, Rabbi onu imanla doldurmuştur.

Rivayet edilir ki bir gün Allah?ın Nebisi yağmurlu havada dışarı çıkar ve epeyce ıslanır. Bunun sebebini soranlara ise?çünkü yağmurun Rabbiyle ahdi bizimkinden daha tazedir? cevabını verirler. Bu hal bir öz?e dönüş ve onu özleyiş idi. Yine bu cümleden insanın hakikat arayıcılığına dair bir yol buluyoruz. Çünkü kalbin uzandığı alanlar, ruhun özlediği yer nereler ise oralardır. İbn-i Arabi?nin söylemiyle düşüş nereden ve nasıl ise çıkış da onun simetriğiyle mümkün olabilecektir. Bu yolculuğun ise hayatın içinden geçtiğini biliyoruz. Demek ki ben, siz ve eşya her birimizin kökleri hayatın içinde bulunmaktadır. Ve hayat nereye akmakta ise oraya yönelmekteyiz. Vav?ın düzlüğünden Kaf?ın ve Nun?un olduğu yere doğru.

imanın şartlarının bir garip bilmecesi...

Böyle başlıyor hikayesi insan ile şiirin.

Vav gayb olan ruhumun, gayb olan ikizi...

derinliğinde bir hayatın bilmecesi

ince bir sızı düşer, sol yanıma gördükçe,

Eğil ve ben senin başını göklere erdireyim, yıldızları ayağına sereyim, sana gezmekle bitiremeyeceğin cennetler, sayamayacağın nimetler vereyim demektir bu.

İnsan iki büklüm yaşar, oysa en doğru olduğu gün ölmüştür.

Vav olur gözlerimiz

Ve benzetir insana

Vav yüreğimin sesi, belki de ilk hecesi,

Dem dem vav kesilirim

Elimde vav

Kayıplar sokağında gezen deli divane...

Yeryüzünde şairane oturmak lazım geldiğini söyleyen Hölderlin?in bu cümlesi, bu sebeple herhangi bir retorik söylemin konusu olmaktan uzaktır. Çünkü şiiriyeti, insan kalbinin buutlarından bağımsız bir dil olayı şeklinde görmek, Vav?ın düzlüğünde olup bitenleri anlayamamak sayılır. Bu yüzden şiiriyet, kendisine bigane olanın affından yana değildir. Şair ile şiir arasındaki yerde var olan gergin bir hat olarak görebiliriz şiiriyeti. Aşk da seven ve sevilen arasındaki ilişkiyi gergin bir düzlemde tutuyor ve her ikisine karşı sadece kendi dilini öne çıkarmıyor muydu?

Şiiriyet ile insan kalbinin boyut ve buutları arasında daima bir bağ vardır. Vav?ın düzlüğünde karşılaştığımız hiçbir hadise yoktur ki bize zayıf ve eksik bir yanımızı daha göstermesin. Bilgeliğe doğru bir yolculuk, fark ettiğimiz kırılgan yanlarımızla ilerliyor ve son menzilde bir hiçlik ovasına götürüyor bizi. ?Henüz bir şey değilken? halinde olduğumuz yere?

Aşkın Vav Hali

Aşk sığmaz ki bu ummana

masivadan geçmektir vav olmak, elife ulaşabilmek adına

arzu halim..

Ey aşkın binbir başlı vav hali

Huzur-u ilahide mahçup başım önümde,

İster nuruna..

Usta bir hattatım ben

Kutsal kitaplar, bize hayat kitabını anlatırlar. Hayat, Vav düzlüğü idi. Kesret vadisiydi. İsimler, çokluk ormanında eşyayı bize tanıtan simgeciklerdi. Varlık?dil? denen bu ev içinde dizayn edilmiş vaziyette. Her bir isim, beylik tabirle ontolojik bir temele dayanıyor.

Bir hattatım

dönmesen de vuslatına meyyalim..

Yunus, vav olup balığın karnında anca kurtarmıştır kendini.

Dolunay'ın hilale dönüştüğü zamana

Çünkü Vav?ın geniş düzlüğünde kaybolduk ve dar hayatlar kurduk. İstedik ki kanatlanalım. Kanadı kırıldıktan sonra da uçmayı deneyen kuşlar, bilirler ki artık uçmak ya da uçabilmek kendi irade ve ihtiyarlarıyla mümkün olamayacaktır. Şiir için?zihin kuşu? diyenler, Vav?ın düzlüğünde kanadı kırılan insanın son menzile varış imkanından söz etmiş oluyorlardı. Ve bu denli yoğun bir ilişki yaşıyor insan ile şiir.

Evvelde eliftir, bir ilahi nefesle ahirde vav olur kainat.

Üstümde aşk kokusu var

Bir seyyah gibi

İnsan ile şiir arasındaki ilişkinin, bizi ait olduğumuz yerin sancısını çekmeye sürüklemesi normaldir. Orası, kalbin derinlerinde, aklın göremediği kadar derinlerinde, tek başına bırakılmış uzak bir çığlık gibi, sesinin duyulmasını bekleyen yerdir. Orası üçümüzün, Vav düzlüğünde kaybolmazdan evvelki yerimizi işaretliyor.

Demek ki insan tanıyacaktır.

Çok güzel bir paylaşım. Okuyunca Hattatların vav harfini neden bu kadar sıklıkla çizdiklerini daha iyi anladım.

İnsan vav şeklinde doğar, bir ara doğrulunca kendini elif sanır.

Yani vav olamadıkları için feryad edenlerin halidir.

Ve mahlukat

İnsan iki büklüm olunca rahat eder ana karnında.

Kim kimi hatırlarsa evvel o ona koşar.

Nesnenin bir diğeri ile olan iç bağ?ının kopması, zimni olarak insanın bir diğerine yabancı kalmasının işaretiydi. Bu şiiriyetin olduğu yerin kaybedilmesi anlamına da geliyordu. İnsanın şiirle yaşadığı bir saklambaca benziyor bu durum. İnsan var, şiir de var, lakin şiiriyetin yeri kaybedilmiş. Aşkın günümüzdeki pespaye halini gören ehl-i dil, aşkın, seven ile sevilen arasında hakiki surette bulunmayışını, seven ile sevilenin nümayişten öteye geçemeyen hissedişlerine bağlamaktadırlar. Popülist sevginin bir çözümsüzlük olduğu kesin.

Ben henüz bir şey değilken siz var idiniz. Siz bir şey değilken var olan ben idim. Eşya bir şey değilken her birimiz var idik. Biz bir şey değilken eşya var idi. Varlımığız, Nun?un içindeydi. Kaf?ın kalemi Nun?un içinden çıkardı bizi. Dairesel tek noktadaydık. Sonra Vav?ın içinde buluştuk. Ben, siz ve eşya. Vav, geniş bir düzlük idi. Orada kaybolduk.

Her ne kadar namaz konusunda gevşek davransak da inş bu hal üzere gönlü huzura erenlerden oluruz şimdilerde vay demekteyiz belki çoğumuz ama inş vav üzere göçenlerden oluruz..

Elif gibi dimdik görünsem de sureta

Gelip göçen, göçüp giden

Secde et, vav ol, vay dememek için la şey olan insan herşey demek olan Rabbinin önünde...

Ey sonsuz kavram

İster narına garket

Gaflet vaktinde

Nefes nefes aşk çekerken Mevla'ya

Ve kalbimizde olan daima kelimeler arasındaki boşlukta kalacaktır. Giriş ve çıkış kapıları arasında. Hiçbir yerden herhangi bir yere gidişlerde. Fakat daima boşluklarda?

işte budur bendeki derin tutku ve sevgi,

Hilal'in dolunaya

O yüzden Lafz-ı ilahi elifle başlar.

Musa dal olmuştur ama Firavunun gözü Elifte kalmıştır.

Gönül tanburamdan dökülse de leyalim

Yukarıda değinildiği gibi?ben, siz ve eşya? Vav?ın düzlüğünde buluşmuştuk. Dolayısıyla üçümüz arasında kurulan bir iç bağ var. Ben?im sizinle olan ilgim, sizin O?nunla olan ilginiz, ikimizin eşya ile olan ilgisi, sonra uzakta olanın bize verdiği hüzün ve korku, sonra benim kendi içime kapanmam, sonra sizin iç?inizden kaçmanız, sonra eşyanın ikimizin farklılığına göre bir aykırılığı, bana yakın olanın size uzak, size uzak olanın diğerine yakın oluşu ve tüm bunlardan ötede eşyanın, henüz biz bir şey değilken var olan hakikati ile henüz o bir şey değilken bizim oluşumuz arasında, üçümüzün de dışında olan bir iç bağ kurulmuş. Ve şiiriyet, bu iç bağın ancak sezilen dilidir. Şiirin aşka benzeyişi de bundandır. Aşık ile maşuk dışında üçüncü bir şeydir aşk. Hem aşığı hem de maşuğu kendi düzlemine çeker ve aşık da maşuk da kendisi olmaktan uzaklaşınca aşk gülümser.

Mahviyete bürünmüş, vav gibi gizlenmede...

Buna anlamca vaveyla denir.

Vavın elifle münasebeti ne kadar iyiyse, kainatın dengeside o kadar düzgündür.

Başkasının önünde eğilmek ne zordur. Birilerinin emri altına girmek ne ağırdır. Krallara boyun eğmemiş insan görmediği bir varlığa mı itaat edecektir?

Modernizmin dönüştürücülük kabiliyeti, insanın müteal gelenekle olan bağını, örselemiş vaziyettedir. Vav?ın düzlüğündeki kesret vadisine ulaştırdı akıl. Tanrılaştırılan akıl, nesneleri yalnızlığa sürüklerken, nesnelerin yalnızlığı insana sirayet etti. Artık onlar egemen. Akıl, anlamaya çalışırken, göz görmeye çabalarken şaştı. Müteal bir gelenekten, şaşkın bir medeniyete sürgün başladı. Öz?den uzaklara doğru bir sürgün. İnsanlık bu sürgünü birbirine muttasıl an?lardan oluşan zaman içinde ne çok yaşadı. Uzaklaştıkça öz?deki bütünlük arandı. En özgür şairin dahi bebekler kadar özgür konuşamayacağını artık biliyoruz. Vav?ın düzlüğünde, Kaf ve Nun?a olan aidiyet, sezilemiyor.

Manayı bilmeyenler vav diyemez vay der.

çok güzel olmuş yüreğine sağlık

Bu mekandan mekan'a

Güzel bir paylaşım.. İnsanın düşünmesi için eşsiz yazılardan birisi bence... Vavla doğup bir kelebeğin ömrü gibi kısaca sürecek bir hayatın eşrefi mahluku...