tanıdığım biri beni eleştirdiğinde... dineme küfreden müslüman olsa deyip çokda umrumdasın diyorum...

önce özel hayat dediğimiz şey nedir kimdir ne kadar mesafededir onu çözmek lazım. çocuğuna ders çalış diyen annenin aldığı cevap: karışma bu benim özel hayatım olabiliyor:) bana gelince hiç arkadasım yok yanlızım bi arkadasım olsa iki lafın belini kırsam isterse yol olsun modunda olabiliyorm bazen:)ama su akıyor yatağını buluyor sosyal ve kültürel olarak eşit arkadaslıklar ilişkiler kuruluyor. yani dostun hırsızsa sende öylesndir ya da baska şeyler...

Ya da banane dediğinde sosyal bir varlık olarak yaşadığımız ireylerin hatalarının ucunun bizede değecek olması mantığımı doğru.. Nasıl bir yol izlenmeli sizce?

Merhabalar herkese, şöylede denebilirmi birilerini karalayıp, eleştirmeden önce kendi yanlışlarından başlamak...

Canlari cehenneme demeyi tercih ediyorum, en nihayetinde her koyun kendi bacagindan asilacaktir.

özellikle sevdiğim bir insansa kaybedeceğimi bilsem karışırım hayatına...

ben hata yaptım sende yapma diyolarda başım üstünde yerleri var...

özel hayata karışırkende bir sınırı olur insanın...

bencil biri olmadım hiçbir zaman... iğneyi kendime batırmadan lafta etmem...

Başkalarının özel hayatından bananemi diyenlerdensiniz? Yoksa ötekeleştirip önyargıda bulunanlardanmısınız.?Ne halleri varsa görsünler, bana ucu değmesin deyip kendi hayatına adapte olanlardanmısınız yoksa.. Çoğunluk bakıyorum da önce kendimdeki yanlışlarımdan başlayıp sonra etrafı eleştirip, yargılayım zihniyetine sahip değil gibi görünüyor. Size göre doğru olan nedir?

yeryüzünde böbürlenerek yürüme çünkü sen ne yeri yarabilirsin ne dağlara boyca erişebilirsin

Kendi haline bırakıp, yanlışlarıyla boğulmaya itmekte yanlış.. Birde eleştirinin dozajını ayarlamak gerek.. Haddini aşıp, karşıdakine yol göstrerek değil de ukalalık ve alaycılığını sergilemek büyük yanlış bana göre..

Öylede olması gerekmezmi?