Bir gün var bir gün yokuz kiralıkmış hayatlar

ben hayatın dibine vurmuşum.

acı kimin umrunda.

yanlış zamanlama yaptım sanki

hızlı ama bir okadar da gerçekçi...

hissederek tüm gerçekliği

zaman durmadığı sürece insanoğluna mola vermek diye bir şey yok..

sıkmışım yumruğumu,

her şeyin telafisi vardır

Ateşlerle uyandım

avucumda bir avuç kumla.

inşallah.

canın sağolsun

ben dibe vuruşumun en kutlu anını yaşamışım.

nefesimin son zerrelerini dikkatle harcayarak.

malum zıkkım var şişe var di mi.

sessiz sakin

yükselişe geçmişim.

büyük sıçrayışların habercisi olabilir..

bu aralar sıklaştı mola vermem lazım

Dinlendim su içtim aktı dudaklarımdan

elimi kesen midyelerin acısına ve kanına umur eklemeden,

akışına bırakmadan en dibinde son bulana kadar

dibe çöküşlerim var benim

bir avuç kum almışım o dipten.

evet vardır

.. çok edebi olmuş, hoş olmuş başlığın

Bir yanda hiç susmadan konuşan dudaklar

vuruş bir anda olu çöküş yavaaş yavaş, daha acı vericidir, zaman alır nefesinin kesilmesi

Gördüğüm acılarla

Vurdum en dibe kadar

Hergün güneş doğar yeter ki açık olsun perdeler

iyidir dibe vurmak. düşüşler sona erer. en azından yukarı hareket için destek alırsın. ya dibi olmayan kuyuda olsaydın dimi

şebnem ferah...

dibe vuruşlar

mola verdiğini sandığın anlarda hayat sensiz akıp gidecek

Bir yanda küsüp susmuş sessiz akıllar

Ardımda büyük büyük kocaman ağır yükler

Yangın her yeri sarar

Dibe vurduysak ne olmuş elbet çıkarız

neyin dibi.

Heryerimden çektiler beni beklettiler

sonra?

.. ama yine o vuruş değil midir, akabinde ki yükselişin müjdecisi?

sabahın ilk ışıklarında yine vurdum