çocukluk yıllarımızda düştüğümüzde yaralarımız tenseldi, dizkapağımızda açılan yaralar çabu cak kapanırdı, izi de bir süre sonra geçerdi... yaşam sürecinin, mutluluk/mutsuzluk ayırdında de ğildik. ve; büyüdükçe tinsel yaralanmaların en ağırlarını öğrendik;yıllarca kapanmayacak... belki de hiç kapanmayacak...

Hiç tartışmasız çocukluk yıllarım derim ha her şey güllük gülistanlıkmıydı hayır tabiki ama en azından toprakla oynuyorduk, bayramlarda şeker toplayıp özgürce sokaklarda gezebiliyorduk. . Sokak bizimdi salçalı ekmek kokusuyla toprak kokusu birbirine karışırdı.

Her dönem ayrı güzelliklere, tatlı anılara sahip.. çocukluk ayrı güzel.. öğrencilik yıllarımda ilkokuldan üniv. sonuna dek süperdi, başarılar eğlencelerle doluydu, en çılgın ve dolu yıllar ise 21-30 arası diyebilirim :) çılgın, tatlı, hareketli, bol gezmeli vb.. sonra memuriyet iş güç falan sanırım bir çarkın içine girdim, yinede herseyden her durumdan mutlu olmak için elimden geleni yapıyorum.. ruhumun yaşlanmasını istemiyorum

Derme çatma oyunlar kurup mutlu oluyorduk bir oda dolusu oyuncak yoktu belki ama samimiyet sıcaklık dostluk vardı şimdilerde her şey yavan, yapay, beton yığını..

Gece gökyüzünü izlemek bile daha keyifliydi hava açık yıldız boldu göğe kaç katlı merdivenle ulaşabilirim en büyük hayalim ve derdim buydu:) Gökyüzü tutkum o yıllardan yani..