sözün özü "İki günü aynı olan kayıptadır"

Ama kıldığı namaz onu değiştirir, dönüştürür, biryerlere götürür.

Peygamberimize inanmayan bazı Mekke ileri gelenlerinin mazereti bu değil miydi. Elalem ne der! "Bunca yılın putperesti ne oldu" dedirtmemek için yla girmedi bazı azılılar. Hatta bunlara arasında Peygamberimizin yakın akrabaları da vardı.

Fıtrat, değişmeyi de içinde barındırır zaten. Yaratılışı ifade eder. Allah'n yaratmasında ve yaratıklarında fiziksel olsun manen olsun mutlaka bir değişiklik devam eder durur. Nitekim O'nun yaratmasının elan devam ettiği vurgulanmıştır.

ah deriz ah bu kadar çok vasfa sahip iken neden böyle..

peygamber düşmanıyken canlarını peygamber uğruna verebilecek kadar nasıl değiştiklerini?

İNŞAALLAH ÖYLEDİR DOSTUM.. CEZBE HALİ SANIYORSAM...

Davayı nübüvvetin varisleri belli ölçüde payelerini bilirler; çünkü onlar pek çoğu itibariyle, mahviyete kilitlendiklerinden dolayı "Benim üstümde daha çok mesafe var." derler. Onlar hakkında ikramı ilahi ve ihsanı ilahi, Allah'ın nasip ettiği pek çok lütfu gizli tutması, ikramları ketmetmesi şeklinde tecelli ettiğinden; şu zamanda yaşayan bir arkadaşımızı Şahı Geylani'nin yanına koysalar, Efendimiz'in huzurunda aynı rahlei tedriste oturtsalar, yine o der ki "Benim önümde çok yol var; ben yolun başındayım." O hep mebdei görür. Allah onu müntehaya muttali kılmaz. Hatta bazen öyle bir ıttıla olsa bile o "Bu galiba benim için bir imtihandır." der. Mesleğimiz itibarıyla böyle olması da gereklidir.

aile ve çevre o islam fıtratını alıp daha küçükken, yani savunmasızken şekillendiriyor.. ve büyünce kişi kendini o şekil içinde buluyor.. ben buyum diyor.. terazi artık ne kadar yanlışı gösteerse de o teraziye göre tartı öyle olmalıdır çünkü.. dışardan bir el dengeyle oynamadıktan sonra kendine ayar vermesi zorlaşıyor..

- ?O, hakkımda hüsnüzan besledi ve ben de Allahu Teala hakkında hüsnüzan besliyorum. Ben onun hakkımdaki hüsnüzannını doğru çıkardım. Ola ki Allahu Teala da benim kendisi hakkındaki hüsnüzannımı doğru çıkarır.?

insan tabi degişir ama nasıl DEGİŞMELİ fıtratlarına uygun bir degişim olmalı bence zaten fıtratımızda ki meziyetleri farkedersek nefsimizle karıştırmazsak anlarızki fıtrat gerçekten olması gerekene YÖNLENİYOR...

İnsan her zaman ihlasa bağlı olmasa bile bazen çok halisane zamanlar yakalayabilir. Öyle ki, insan, dünyada verilebilecek en büyük payelere karşı dahi kapanır ve "O'nun rızası dışında hiçbir şey istemiyorum, hiçbir şey.." der. Cennetin kapılarını açsalar, hurileri gösterseler de "İstemiyorum." der. Bunu, bizim gibi mübtediler bile bazen hissedebilir. Çünkü vicdan bunları hissedebilecek mahiyette yaratılmıştır. Tamamını, her türlü dünyevi renk ve desenin dışında kavrama müntehilere mahsustur.

Birilerini tanırız severiz dostlarımız bile olurlar hatta.. aynı yöne bakıp adım atamsakta yürüdüğümüz yollarda sırtımız dönükte olsa hep birbirimize... severiz..

çocukluğumuzu ve eylemsizliğimizi yenmek lazım..2. fıtratı elde etmek tekrar doğmak gibi birşey olsa gerek.. tekrar doğmaya çalışmalı:)

oysa; zihinsel ve manevi değişim daha doğrusu gelişim her daim olmalı ve her daim eski kalıplardan kurtulup daha iyisine ulaşlabilmenin çabası verilmelidir..

Değişimin iki yönlü olabileceği de başka bir gerçek. Katılıyorum.

ashabı düşünüyorum..

Bazılarına yanlışlıkları gösterildiğinde "Ben değişmem, ben buyum. Benim fıtratım bu." şeklinde mazeretler söylüyorlar. Bu mazeretlerin doğruluk payı var mıdır?

Bu "Hiçbir mazhariyetleri yoktur." demek değildir. Belki mazhariyetlerin aldatmayanı vardır. Hele hususiyle günümüzde pek çok insanın öyle rüyalarla, yakazalarla aldandığı bir dönemde bence en büyük ihsanı ilahi odur: insanın kendini sürekli mebdede görmesi. İnsanın kendini yolun başında, başlangıçta görmesi onda daimi gerilim hasıl eder; tırmanma azmini çoşturur, şahlandırır. Aynı zamanda onu fahirden, kendini beğenmeden, bir şey olma mülahazasından da uzak tutar. Böylece o, başka şeylere de talib olmaz. Allah onu müşir yapar da fakat o hiç farkında değildir; kendini nefer olarak görür. Önüne bazen ekstradan çerezler saçılan bir nefer gibi görür. Halis olduğu zamanlar da "Ben bunları istemiyorum." der.

beyin fakülteleri açısından böyle kapalı bir beyin hayat felsefesi olarak hep aynı çizgiyi devam ettirmeyi bir fazilet olarak görecek adeta değişmemeyi kendini rejenere edememeyi bir başarı olarak zannedecektir..

Bugün okuduğum bir makalede konu biraz farklı anlatılmış. Yazalım, üzerine belki birşeyler söylenebilir.

ben değişmem diyorsan AZRAİL AS. görünce zaten tipin kayar rengin betin benzin atar... ve değişirsin merak etme..

kendimiz için bozulan yerleri tamir, eskiyen yerleri yenilme, zayıflayan kısımları takviye, hassas bölgeleri tahkim, veya bir üst seviyeye yükseltgenme ne kadar zordur ve hatta imkansızdır.. oysa ne büyük dönüşüm kahramanları vardır hemde evliyalar arasında:FUDAYL BİN İYAZ

Öncelikle, "Ben değişmem, ben buyum." diyen kimse hiç değişmez. Çünkü değişmeye niyeti yoktur. "Ben değişmem, ben buyum." sözü bir bakıma doğrudur. İnsanlar hiçbir zaman bütün bütün değişmezler. Çok ciddi presten geçseler bile kendi hususiyetlerini hala üzerlerinde barındırırlar. Yani, üzümün şırası üzüm şırası olur.. kayısınınki kayısı şırası. Arpanınki de boza olur. Hepsi de sıvıdır, hepsinin ekşi, az buruksu tatları vardır. Birbirine benzerler; ama yine de kendilerine ait bazı hususiyetleri vardır. İşte bu söz "Herkes kendidir." manasına bir bakıma doğrudur. O kastediliyorsa, bu, insanın ruh haletiyle, psikolojik durumuyla alakalıdır.

Durumdan haberdar olmayan ağa altınları ona emanet etmek istedi. Fudayl altınları çadırın içinde bir köşeye koymasını söyledi. Ağa da altınları bırakıp geri döndü. Kervanın yanına varınca haramilerin bütün kervanı soyduğunu gördü. O da geriye kalan bir kaç eşyasını toplayıp, çadırın yolunu tuttu.

MESELA ADAMI CENDEREYEDE SOKSAN DEĞİŞMEZ NAMAZLARINI AKSATMAZ?

Böyle savunmaya giren kişiler galiba nefisleri ile fıtratlarını karıştırıyorlar gibime geliyor. Savunmada bir şeytanlık var. Yanlışı kime yamayalım! Öyle ya! Nefsine yüklese konu kapanacak, ama sorumluluğu artacak. En iyisi suçu kediye yüklemek, değil mi.

İlk fıtratlarından aldıkları fakat büyütüp geliştiremedikleri için yarım kalan bu halleri ilk fıtratlarının izleridir sanırsam...

Fakat, insanlar hiç değişmez de değildir. "Hiç değişmez." derseniz peygamber gönderilmesinin bir anlamı olmadığını da iddia etmiş olursunuz. Çünkü onlar, potansiyel insanı mükemmel insan seviyesine çıkarmak için gönderilmiştir. İnsanın içindeki bir kısım istidatları ateşleme, fitilleme maksadına matuf gönderilmişlerdir. Onlar, insanları terbiyeye tabi tutarlar. Rehabilite ederler. Böylece sadece dış görünüş itibariyle, zahiren insan görünen fertler hakiki insan haline gelir. Ama herkes kendi istidadı çerçevesinde kalır; kendi kemalat arşına ulaşır; daha ötesine gidemez. Herkes bir ölçüde yine eskilerin heyüla dedikleri kaderi programa kaderi çerçeve, kaderi kalıp demek daha uygun göre şekillenir, ona göre kalır, değişmez; ama belli ölçüde işe yarayacak hale gelebilir.

düşününki yakın ve uzak çevrede her şey değişiyor, hükümetler değişiyor dünya değişiyor ilim teknoloji son sürat sınırlarını zorluyor ama insan tüm bu değişimlerin inadına beyinsel olarak sabit kalıyor.. fikirsel olarak kendini yenileyemiyor.. dünyadaki en büyük dirençlerden biri şartlanmış ve doldurulmuş bir beynin yeni fikirlere açılmam direnci olsa gerek

Özlerine dönece/k/leri/ği/miz günleri iin dua etmekse bizden yana düşendir...

Evet, her fert terbiye ile işe yarayacak hale, cennete ehil keyfiyete gelebilir. Her insan cehennemden kurtulabilecek seviyeye yükselebilir. Herkes, insanlara faydalı olabilecek dereceye çıkabilir. Enbiyanın gönderilmesi buna delalet eder. Allah'ın Kur'anı Kerim'de değişik yerlerdeki emirleri, fermanları onu gösteriyor. İnsan potansiyel olarak ahseni takvim üzere yaratılıyor. Fakat a'layı illiyyin ile esfeli safilin arasında mahiyeti insaniye ibresinin oynaması söz konusu. O, arada bir yerde durabilir. İşte o durma meselesi de, insanda şartı adi mahiyetinde kabul edilen insan iradesine bağlanmıştır.

OLUMLU YÖNDEDE DEĞİŞMEMEK VARDIR

statükoculuk chp'ye has bir tutum diye bilirim:)insanın değişmez olması bence fıtratına aykırıdr..

Okunan bu ayet bir ok gibi Fudayl?ın yüreğine saplanır. Ta derinden yaralar. ?Geldi, geldi? Hatta geçti bile!? diye söylenir. Şaşkın ve mahcup olur, yerinde duramaz. Günahlarına içten bir şekilde tevbe eder. Bundan sonra ağlaya ağlaya, diyar diyar gezerek, haksızlık yaptığı kişilerden af ve helallik diler.

işte onların taşıdıkları bu güzel vasıfların nerden geldiğni ve taşıdıkları bunca özellikle neden müslüman bir şahsiyet olmadıklarını düşünürken,,

:) Onları gerçek boyutuyla idrak etsek azraille tanışmadan da değişiriz,, renk atarız solarız amaaaa nerde bizde o gayret be abi...

Hasılı, üzerimize tevdi edilen vazifeleri en güzel şekilde ifa ederek Allah'a karşı ahdimizi yerine getirirsek, Cenab-ı Hakk da bize olan ahdini yerine getirecektir. Böylece vicdanlar bir tomurcuk gibi her gün biraz daha açılıp inkişaf edecek, biz de asıl hedefimiz olan rıza-yı İlahiye ermiş olacağız.

Başlık güzel. Başlığa çok değişik açılardan bakmak da mümkün. Psikoloji ve sosyoloji gibi ilimlerden de yardım almalıyız tabi. Ne diyorlar bu içsel olaya.

kabirede konunca, münkir ve nekir gelip :rabbin kim dediklerinde korkudan altına edersin ve onların azametinden o meleklere haşa sensin benim rabbim dersin.. bu safer iyice değişip tipten tipe girersin.. hiç merak etme...

Kulluk, İslam?ın emirlerini yaşaya yaşaya ikinci bir fıtrat kazanma işidir.

sahur vakti sarhoşum işte bakma ne dediğime... bende blmiyorum.. kendimde değilim.. yazana değil yazdırana bak...:)))

Ben halimden memnunum. Mübtedilik hoşunuza gidiyorsa siz de dilekçe verir orada kalırsınız. Dualarınız birer dilekçe olsun, "Allah'ım! Mebde'de, müntehadakilere mahsus halisane amele bizi muvaffak eyle; fakat, bahtına düştük bizleri kalben hep mebde'de tut."

İkinci örneği de ülkemizden verelim mi. Bazen sanat çevresinden dine yönelenlerin bizi nasıl memnun ettiğini bilirsiniz. Eğer -hadi buna mahalle baskısı deyelim- değişti denmese gruplar halinde dine doğru toplu dönüşler yaşanacağına inanıyorum. Bu noktada mahalle baskısının değişimle ilgisini de kuralım. Çoğu insan içindeki değişimi sırf bu yüzden saklıyor ölümüne kadar. Sıkıntıları, bunalımları ve alkole, cinsiyet değişimine kaçışları iç-dış uyumsuzluğu ile birlikte düşünebiliriz pekala.

Meşieti Sübhaniye esas olsa bile Matüridi'ce bir mülahazayla yaklaşıyoruz meseleye insan iradesine Allah o kadar değer veriyor ki, bu kainatları var eden o müthiş, o muhteşem, baş döndüren kudret ve iradesini bir yönüyle ona göre hareket ettiriyor. İnsan iradesine değer verme.. İster siz ona Üstad'ın Kader risalesindeki yaklaşımıyla bir meyelan deyin, isterseniz meyelandaki tasarruf deyin onu o külli iradesinin tecellisine ve illeti tamme diyebileceğimiz şeyin tezahürüne vesile yapmış. Onunla insan a'layı illiyyini kemalata çıkar. Ahseni takvime hakiki mazhariyetini gösterir. Bu şekilde, potansiyel olarak ahseni takvime mazhar olan insan realite planında da ahseni takvime mazhar olur.

Oraya vardığında bir de ne görsün! Eşkiyalar oturmuş malları taksim ediyorlardı. Adamcağız bir ah çekti ve, ?demek altınlarımı haramilerin eline teslim etmişim!? diye hayıflandı. Geri dönmek isterken Fudayl onu gördü ve?gel!? diye seslendi. Oraya varınca Fudayl, ?senin burada ne işin var? diye sordu. Ağa: ?Emaneti almak için gelmiştim de? dedi. Fudayl, ?nereye koyduysan git oradan al.? dedi. Adam gitti ve altınları koyduğu yerden aldı. Yoldaşları Fudayl?a: ?Biz bu kervanda hiç nakit bulamadık, sen ise bunca nakdi iade ediyorsun!? dediklerinde Fudayl:

ben buyum demek degil benim fıtratımda gerçekten bu meziyetleri nasıl yönlendire bilirim demek...

önemli olan yönlendirmeyi bilmek... fıtrata ters şeyler yapmamak:)

'The Leopard' filminde geçen söz: "Herşeyin olduğu gibi kalmasını istiyorsak, her şey değişmeli!"

"Yani insan, anasından doğarken hiçbirşey değildir ama, her şey olmaya müsaittir"

demek, değişmek için öyle bir sebep olmalı ki insan bu değişime kendisi dahi engel olamamamalı!

İnsan tam inandıktan sonra amel ede ede, amelini, hayatına mal etmesi diyanetin insan tabiatıyla bütünleşmesi adına çok önemlidir ki, böyle bir şuur ve idraka Merhum Hamdi Yazır tefsirinde: "İslamiyet, insanda ikinci bir fıtratın hasıl olma keyfiyetidir" demektedir. Yani insan, anasından doğarken hiçbirşey değildir ama, her şey olmaya müsaittir. Kim ve hangi düşünce en evvel ona elini uzatır ve kim onu hangi kalıba sokarsa insan da o kalıba göre şekillenir. Onun için Muhbir-i Sadık, "Doğan her çocuk İslam fıtratı üzerine doğar. Daha sonra annesi-babası ya onu Yahudileştirir, ya Nasranileştirir ya da Mecusileştirir." buyurmaktadır. Demek ki, her insan evvela tek bir fıtrat üzere doğuyor. Daha sonra ortaya çıkan Yahudileşme, Nasranileşme, Mecusileşme veya İslamlaşma onun ikinci fıtratı oluyor. Bu ikinci fıtrat, sadece inanmakla gerçekleşmez. Aksine insan, imanla, ilk adımını atar, daha sonra da amelle imanını pekiştirir ve onu fıtratının ayrı bir buudu haline getirir. Öyleyse inanma, ikinci tabiat ve fıtrat kazanma adına çok önemli adım ve bir hamledir.

bahisleri geçtiğinde mükemmel biri hani hani birde farklı olsa der dertleniriz için için..

f. gülen

Fudayl b. İyaz, Merv ile Ebiverd arasında eşkiyalık yapardı. Fakat tabiatı hayır ve salaha meyilli idi. Soygun yaptığı kafilede bir kadın bulunacak olsa ona ilişmez, fakirin malını gasbetmezdi. Sahranın ortasında bir çadırı vardı. Adamları soydukları her kafilenin malını önüne getirirler, o da dilediğini kendine ayırırdı.

Naklederler ki, Fudayl ilk zamanlarında bir kadına aşık olmuştu. Eşkiyalıktan her ne elde ederse ona gönderirdi. Zaman zaman da yanına gider konuşur, ağlardı. Bir defasında yine akşama kadar gönül eğlemiş, tırmandığı duvar üzerinde kadınla muhabbet ediyordu.

ESASINDA değişen zaman değişen dünya değişen çevre ve ihtiyarlayan vücut, eskiyen kalıplar karşısında insanın değişmemesi büyük başarıdır:)

Tabi fıtrata atılan çamur -haşa- Yaratıcı'ya gidiyor. Olayın şirke kadar uzanan bir yönü de var.

Sarhoşluğunuzun sebebinin tamda bahsettiğiniz sebepler olmasını diliyorum sizin için :)

"her insan islam fıtratı üzerine doğar" daha sonra ikinci bir fıtrat gelişir etrafına göre ile açıklığa kavuşur galiba..

Bir gün muazzam bir kervan çıkageldi. Eşkiyalar kervanın gelmekte olduğunu fark edip hazırlık yaptılar. Kervanla birlikte gelen bir kişi haramilerin sesini işiterek, kafiledeki ağaya haber verdi. Ağa da haramilerden gizlemek için yanındaki altınları alıp çöle açıldı. Orada bir çadır gördü. Çadırda sırtına aba giymiş biri oturuyordu. Bu Fudayl?dan başkası değildi.

Bu durumda yukarıdaki sözü, onu söyleyen insanın durumuna, karakterine, haline göre değerlendirmek lazım. Fakat genel manada "Ben değişmem, mahiyetim bu, Allah beni böyle yaratmış." diyen insan kendine mazeret arıyor demektir ve bu söz kat'iyen doğru değildir. Ama "Herkes kendi karakterinin gereğini ortaya koyar." şeklinde bir anlayışı seslendiriyorsa, bu doğrudur. Şahı Geylani de büyüktür, Muhyiddin ibni Arabi de. Hasan Şazeli de büyüktür, İbn Beşiş de. Diğer aktabı kiram efendilerimizin hepsi de çok büyüktür. Fakat herkesin mahiyeti bir yere kadar o kimseye yol verir. O şahıs da kendi arşı kemalatına kadar; kendi varış ipini göğüslediğinden daha ilerisinin olmadığını zannederek, "dahası yok" diyebileceği noktaya kadar yükselir ve öyle der. Ve artık sanır ki, onun yükseldiği noktadan daha ileri giden olmamıştır.

aslında biz ne kadar büyüsekte çocukluğumuzu yaşıyoruz.. beynimizde oluşan hatlar hep çocuklukta oluşan yollar.. o yollardan gitmeye alıştırmışız kendimizi. kalıpları yıkmak ve yeni kalıplar oluşturmak için o çıplaklığı o savunbmasızlığı göze almak gerekiyor.. ve eylemsizlik kanunu.. duran cisim durmaya hareketli cisimde hareketine devam etme meylinde..

"Değişmem" sözü tamamen nefsin iddiasıdır. Bu sesin oradan başka biryerden çıkması, gelmesi mümkün değildir. Aynı zamanda tehlikeli bir iddiadır. Bütün organlarını iptal etmiş birisi bırakalım nefsiyle başbaşa, yapayalnız kalsın. Akla, bilgiye de sırt dönme içerir bu meydan okuyuş. Her an değiştiğini görememek iş olarak yeter yeter artar kişinin kendisine.

Sözü, şöyle bir noktaya getirmek istiyorum; bir kimsenin, inandıktan sonra üveyk gibi kanatlanarak belli bir noktaya ulaşması, ancak yapılan amellerle mümkündür. Bu zorlu yolda elbetteki şeytanlar, bir yığın vesvese ve bir yığın tuzak kuracaklardır; ama kendisini Hakk ve hakikata kilitlemiş olan kutlular hep: "Hakikatı o kadar ayan-beyan görüyorum ki, senin vesvesene rüyamda bile yer vermem mümkün değildir" duygu ve düşüncesi içinde olmalıdırlar. Bu duygu ve düşünce insanda, zamanla serpilir gelişir. Fıtratı, bunu kırk saatte almaya müsait olanlar kırk saatte, kırk günde almaya müsait olanlar da kırk günde, kırk senede almaya müsait olanlar ise kırk senede alacaklardır.

değiştiğimizi, değişebileceğimizi bizlerde biliriz ama bazen değişmeyen o halimizin nimetlerinden vazgeçmek zor gelir...

Bu esnada oradan geçmekte olan kervanda bulunan bir hafız şu mealdeki ayeti okur: ?Allah zikredildiği zaman, iman edenlerin kalplerinin saygıyla yumuşayacağı zaman hala gelmedi mi? (Hadid/16)