Birkaç örnek vereyim.

Olduysanız nasıl oldu ne zaman oldu?

Kısaca yazarsam ; evliliğe, sevgiye, topluma, insanlara, düzene, dünyaya, kurallara, hayata, planlara, hayallere, iyiniyete, mutluluga, yaşama sevincine, rahat nefes almaya, nefes almanın tadına ve binlercesine inanc, beklentimi bitirdi.

MEsela son verdigim örnekteki İlahi Adalet tanıklıgım bizzat benim tanıklık ettigim, dahil oldugum, muhatap durdugum bir mesele.

Bence kaybetmemişsin..

O yuzden göğsüm dik ve gururluyum.

Birde davul bile dengi dengine, köyde dogmak büyümek suc degil fakat köyde dogup büyüyen bir bireyle şehirde büyüyen kesinlikle anlaşamaz.

Ben zor bir 10 yıl yaşadıktan sonra bugün tanımadıgım numaradan beni aradı.

Ne kaybettirdigini yazsam 12 cilt ansiklopedi olur muhtemelen.

Bir arkadaşım vasıtasıyla tanıştıgım, kafamı o dönem felaket şekilde saran, cok iyi anlaştıgım bir arkadas bir zaman sonra meslek secimi derdinde iken kendisine cok ciddi yardımım dokundu ve atanmasını sagladım.

PEmbe rüyalar, hayal ve planlar yerini tipik türk kadını rolüne yerini bırakmıştı.

Ben çoğu defa tanık oldum yaşadım.

Bense ilk günki samimiyetimle tanıdım dedim görüştük.

O ise bana hiçbirşey kazandırmadıda kaybettirmedide çünkü kazanmak veya kaybetmek payı bana digil karşı tarafa düşüyordu o alacagını aldı veya verecegini verdi.

Bu süreç birkaç deneme ilede başarısızlıkla sonuclanınca düşman olup irtibatını kesti.

Ve itiraflar acık secik ortaya döküldü.

İlahi adaletin oldugu kısım ise son 5 ayda ortaya cıktı daha dogrusu itiraf aşamasına, olgunluga geldi.

Kocandan olduğuna değdi mi?

KESİNLİKLE ÇOK DOĞRU

İkinci örnegimde de bizzat yaşadıgım tanıklıgım sözkonusu.

O cahilane egosundan eser kalmamıştı yanımda.

Egitim için giderken dahi eyw demeden vedalaşmadan gitti.

Bu üçüncü tanıklığım ki hayatımın en güzide tanıklıgıdır.

Biz de bekliyoruz o aheste çıkışı.. Çıksın bakalım...

Evlen vs gibi telkinlerle başlayan bu irtibat kesildi aylar yıllarca.

10 yıla yakın bir süre önce tamamen tesadüfler üzre tanıştıgım, yüzünü görmedigim bir sesi sevmeye başladım istemdışı.

Yazılarına göre.. İlahi adaleti yaşamışsın..

Kabullenmişti devam etmek zorunda hissetmişti.

Maalesef bunu anlamak için nasihat degil musibetlere ihtiyac duyuyoruz nedense.

Eminim cogunuzun tanıklıgı, yaşamışlıgı var bunu.

Sonra birgün oldu.

Gemisi güzel günleri terkedip fırtınalarla boğuşmaya basladıgında karşısına bn cıkmıstım hiç hesapta yokken.

Bir masum bir mazlum kula yaptıgınız yanlış Allahı milyon defa daha kızdırıp üzer ve intikamınızı Allah ondan zamanı gelince alır.

Sonra boşandılar tabi.

Kavun alırken bile bi tarafını mıncılayıp kokluyoruz, evlenirken bir kavun kadar irdelemiyoruz karşımızdakini.

İnsan kaderini biraz da kendisi çiziyor dimi?

.)) Büyük kayıp o zaman.

Benim açımdan soruyorsan haklısın ama kısmen.

İlahi adaletin tecellisi...

Vakit pisledigini yemek vaktiydi.

Bana muhtaç bir adamdı artık.

Bir diğerini bugün yaşadım ve hala şoktayım.

Kim ne kazandı peki, tabiki hiçkimse hiçbirşey.

Hele bu şehir bir Ankara istanbul gibi metropolse asla anlaşamaz.

Bir anlamda dayakla ögrenen ögrenci gibi.

Bana yapılan diretmelerden eser kalmamıştı bu zata karsı yapılması gereken diretmeler safhasında.

Er yada geç, öyle yada böyle hesap görülür merak etmeyin.

Yıllar önce abim işyerini Kayseri'ye taşımak istediğinde evlenene kadar Kayseri'den çıkmadığı halde oraları beğenmeyip istemeyen karısı olacak kadın, kendisinin inadı yüzünden iki ayrı ev masrafını çekemeyen kocası iflas ettiği için kocasını boşadı ve en fazla 1 yıl direnebildi İstanbul'a...

Tabi musibetlerde parça parça birşeylerimizi alıp bize dogruları ögretiyor.

Tabi yolları ayırdıktan sonra hızla tanımadıgı bir zatla evlendi apar topar.

Dedigim gibi ben yaralı büyük kayıplar vermiş bir komutanım ama zafer benim.

Ona küfretsem aşağılasam ancak bu kadar ezilebilirdi.

Gel zaman git zaman irtibatımı koparmıştım ve aradan yıllar geçmişti.

Nirvanaya ulaşma hissi bu çünkü.)

Ben her zamanki kültürümle dostane, eski günlerdeki gibi bir tavırla karşıladım dinledim.

sçamalama

Ben yaralıydım ama zaferi büyük kayıplarlada olsa el etmiş bir komutandım, bir komutan edasındaydım.

Aldıgım habere göre binbir yalanla kandırıp ancak razı edebildigi, evlendigi hatun birgün evde eski erkek arkadaıyla bunların yatagında iken kuzenim faturayı unuttugunu farkedip eve dönüyor ve onlar üzerlerinde bornozla yakalıyor.

Bu kusrusuz zaman bitmeye basladıgı vakitler atanamamayı sorun edip bir secime zorlanmıştım, zor bir seçim.

O yangından mal kacırır gibi yapılan evlilik berbat ötesi olmuştu. Hemen akabinden bir cocuk dogmustu.

KAderle yazılana karşı gelinemeyecegi, değiştirilemeyecegi bir noktada oldugumdan habersiz birşeyleri yoluna koyamadım.

Sizli bizli, mazlum, mahcup, utangac bir ses ve tavırla ben şuyum dedi hatırlamazsın unutmussundur belki dedi.

Aylar sonra görev aşlıp döndügünde bana geldi direk ve o zırzopumsu egolarını benim üzerimde törpülemeyi denedi fakat başaramadı.

Benzer durumu benim biraderde yaşadı.

Alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste boşuna denmemiş.

İlahi adalete tanık oldunuz mu hayatınızda hiç?

O ise boynu bükük ve eskiden eser kalmamış sıradan bir kadın.

Tekrar arada basladı kesildi.

Kaybeden yine bizler oluyorz.

Ve daha kötüsü, Allah o intikam için öylesine savunmasız ve beklemediginiz bir anı secerki paramparça olursunuz.

Kolay mı İstanbul'da geçinmek...

Nette hastalıga çözüm ararken benim yazılarımı görmüş ve nickimden ben oldugumu düşünmüş ve aramıştı.

Hayır tabi...

Son 5 aydır ise kesintisiz devam etmekte.

Sen neden kaybettiğini düşünüyorsun?

Hani dışardan kendinize bakarsınızya tam olarak o bakışla kendime bakıp ''sivri zekalısın, taş kafalısın, akli dengen yok'' dedigim bir hissiyat içindeydim.

Belki 7 sene civarı irtibat olmadı.

KAzanılan tek şey var oda bana ait, onurumla, şerefimle başladıgım işi yine onur ve şerefimle bitirdim. ÜZerime düşen görevi layıkıyla yerine getirdim, sevginin, sevmenin gerekliliklerini fazlasıyla icra ettim.

Görüşmemizin nedeni yakalandıgı bir hastalıktı.

Yüce mevla kimsenin hakkı ve ahını kimsede bırakmaz.

Tükürdügünü yalamak kolaydır ancak pisledigini yemek zordur.

Biraz güzellik, mevki, para veya işve bize yetğiyor.

Neye göre peki?

Keşkelerin haykırıldıgı son 5 ay.

daha o tada varamadım

Ömrünün sonuna kadarda öyle kalacak maalesef.

Şimdi ise sürünmekte tek başına.

Ve tilkinin döndügü yerin kürkçü dükkanı oldugunu anladı.

O ise esir düşmüş bir muhtaç.

Sivasın köyünde dogmus birazda büyümüş sonradan görme kadın 14 seneyi boş kıskanclıklarla zehir edince birgün boşanıyorum sözünü işittiginde kuduz köpek gibi yalvardı ama nafile.

Arada varolan şiddetli sevgi onda atanma meselesinden sonra gelmeye basladı, öylesi bir tercihe yöneldi durum.

Duruma göre değişkenlik göstermekle beraber kimisi şiddetli kimisi basit olmakta sonucların.

Normalde öldürmesi gerekecek kadar deliligi olan kuzenim eşinin ailesini cagrıyor.

Kimisi mucizevimsi oldu kimisi türk filmlerindeki gibi.

Evlenirken her arkadaşıma ısrarla söylerim hanım adayının kaşına gözüne cilvesine filan aldanmayın, evvela karekter analizi şart diye.

Hani dünyaya hiç gelmemiş olmak gibi bir duruma soktu.

Uzun yıllar geçsede bu hesaplaşmayı Mevla nasip etmiş oldu cogu defa.

Sonuc ise malum zaten.

KArşı taraf bir zaman sonra buna olumlu yanıt vermeye başladıgında bir evlilik planına dönüşen bu mesele ilk aylar kusursuz ilerlemekteydi.

Kızları alıp Kayseri'ye taşınmış...

KEsinlikle öyle.

Kuzenim sokakta gördügü dekolteli, dekolteli sayılabilecek her kız ve kadına kötü yakıştırmalar yapar kesinkez öyledir derdi, herkesin namusuna sarkardı cogu zaman.

Her zaman derim ki ; MEvlanın gücüne gidecek şeyler yapmayın söylemeyin.