Bugün de maalesef böyle bir süreç yaşanıyor Türkiye'de.

Niyetim suça teşvik değil.

"Yeniçağ gazetesinden Fatih Yardım ve Oda tv?den Müyesser Yıldız yazdılar:

Türkiye'de özgürlükler konusunda iç dünyasınıza dönerek kendi kendinizle bir hesaplaşma, bir iç sorgulama yapmaya ihtiyacınız olabileceğini düşünüyorum.

Son bir noktaya daha değinmek istiyorum.

Sevr?in mimarı Chatham House, İngiliz Kraliyet Uluslar arası İlişkiler Enstitüsü. Dünyaya el koyma hedefi güden küresel elitin merkezi. CFR?nin Dış İlişkiler konseyi?nin kız kardeşi."

Türkiye?yi 1918?de işgal eden İngiltere, 92 yıl sonra, işgalin yıl dönümünde Cumhurbaşkanı Gül?e Chatham House ödülü veriyor.

biri atıyo, öbürü tutuyo, kavgalar gürültüler gırla gidiyo.

Bunlara ben de katılıyorum.

"Basın özgürlüğünün de sınırları vardır" diyorsunuz.

Sayın Başbakan; Avrupa Birliği Komisyonu'nun 2010 yılı Türkiye İlerleme Raporu'nda basın özgürlüğüne ilişkin ciddi eleştiriler yer alıyor.

Sayın Başbakan;

"Chatham House"

"Basın özgürlüğü dediğimiz olay sınırsız mıdır? Onun da bir sınırı var. Eğer basın mensupları bu sınırı çiğniyorsa, yargı devreye girmektedir. Bu özgürlükler hiçbir zaman sınırsız olmayacaktır."

Bu bir mücadele sürecidir, hiç bitmeyen, hiç bitmeyecek olan.

Niyetim, size iki şeyi anımsatmak.

Bunları kağıt üstünde tanımlamakla bitmez iş. Çünkü bu tarifler kolayca basın özgürlüğünün sınırlarını daraltmak için de kullanılır, yorumlanır.

Ve şunu çok iyi gördüm.

Gerek gazetecilere açılmış olan davaların, gerekse hapiste yatan gazetecilerin sayısında öylesine bir artış var ki, bu durum ülkemizdeki demokrasi ve özgürlük çıtasını ister istemez tartışmalı hale getirdi.

Hele hele bu söylemler mevcut hükümeti eleştirir nitelikteyse..

Oysa boş muhabbet olunca, mesnetsiz yalan dolan olunca bir anda herkes oraya çörekleniyo, ondan sonra yermisin yemezmisin,

İktidar sahipleri her zaman bizim özgürlüğümüzün sınırlarını dar çizerler. Çünkü eleştiri genellikle hoşlarına gitmez. Farklı ses duymak istemezler.

Bu yazı, bende niyeyse, biraz da mahcubane bir tavırla şikayetlerini daha yukarıdaki bir makama "arz eden" bir insanın durumu gibi geldi!

Size göre sınır bu olabilir, bana göre şu olabilir. Kısacası tartışmalı bir konudur bu.

Ancak o sınırlar nereden geçer, nasıl ve kim tarafından çizilir diye de bir konu vardır.

Öyle değil mi?

Ama bizim millet hep belli bir kesimi takip edip, sadece onlara yoğunlaştığı için, ülke gerçeklerinden de bi haber, olduğu yerde saymayı bırak, geri geri gitmeye devam ediyo.

Siz de Sayın Demirel gibi siyaset yasağına tabii oldunuz. 1990'ların sonuna doğru bir şiir okudunuz diye 'şiddet kışkırtıcılığı'ndan hapse atıldınız.

Uluslararası Basın Enstitüsü'nün Yürütme Kurulu üyeliği yaparken yıllarım bu tartışmaların içinde geçmişti.

Birincisi:

Sayın Başbakan?

Sizin bürokratik oligarşi dediğiniz, demokrasi ve hukuka öteden beri köstek olan 'vesayet sistemi'nin ipliğini pazara çıkarmak da ancak böyle mümkün olabildi.

Yasaları da çiğnemeyi göze alabilen bazı gazete yöneticileri, haberciler ve yazarlar olmasaydı, sanıyorum, sizin de haklı olarak yakınmış olduğunuz bürokratik düzeni demokrasi adına sorgulamak ve değiştirmeye başlamak mümkün olamazdı.

İyi bildiğimi sanıyorum.

Ben uzun yıllar Genel Yayın Yönetmenliği de yaptım.

Bu da pek değişmiyor.

Güney Kore'ye giderken yaptığınız açıklamalardan anlaşılıyor ki, bu konu sizi rahatsız etmiş, diyorsunuz ki:

Demirel örneğini verebilirim. 12 Eylül askeri yönetiminin siyasetten anayasayla 10 yıl yasakladığı Sayın Demirel, 1980'lerde meydanlara çıkarak o anayasayı -bizlerin de demokratik desteğiyle- kim bilir kaç kez delmişti.

Siz de beni şaşırtmadınız.

İkincisi:

Elbette var.

1916?da Sykes Picot haritalarıyla Ortadoğu?yu paramparça eden ve 1918?de Çanakkale ve İskenderunu işgal eden İngilizler, işgalin yıldönümünde Türkiye Cumhuriyeti Devleti Cumhurbaşkanını ödüllendiriyorlar?

Bilmiyorum ama Hasal Cemal bile bir baskının olduğunu söyleyip SN Başbakan'ın iç muhasebeye davet ediyorsa gerçekten ortada bir sorun var, demektir!

Kırk küsur yıldır gazeteciyim.

Özgürlüğün sınırları gerçekten tartışmalı, netameli bir konudur.

Bir klasik tespiti, uzun gazetecilik yıllarımdan sonra ben de yaptım. Siyaset adamları, basın özgürlüğünün sınırları konusunda muhalefetteyken başka, iktidardayken başkadır.

Yahu adam açık açık ve çok net biçimde ülkenin ne halde olduğunu koymuş ortaya,, bundan güzel eleştiri mi olur.

Ne hikmetse doğru yazılar, doğru söylemler hiç rağbet görmüyo.

Özgürlüğün sınırlarını belirleyecek kriterler genel olarak kolay tarif edilir. Irkçılık, şiddeti, savaşı övmek, hakaret, kişilik haklarını zedelemek, devam etmekte olan yargı sürecini etkilemek vs...

Basın özgürlüğünün de sınırları vardır söylemiyle bu ülkede bir takım gerçeklerin üstü örtüldü. Açılan davalarla, basın özgürlüğünün kolu kanadı kırıldı.

Bu konu, Cumhurbaşkanı Gül'ün Chatham House Ödülü'nü almak için gittiği İngiltere'de de belki eleştirel olarak gündeme getirilen tek konu oldu.

Yanlış anlaşılmasın.

Ama sonra iktidarda değişmişti Demirel de, özgürlüklerin yasalarla çizilmiş sınırlarını sık sık bizlere hatırlatarak...

Genel Yayın Yönetmenliğim sırasında bazen bilerek yasaları da çiğnediğimizi gayet iyi hatırlarım. Çünkü bazı acı gerçekleri sergilemek için, olumsuzlukları kamuoyuna duyurmak için yasaları es geçmekten başka çaremiz yoktu.

Yasal düzenlemeler yapmak zorundasınız, eğer basın özgürlüğünün sınırları diye bir meseleniz varsa. AB İlerleme Raporu'ndaki eleştirileri de göz önünde tutularak, Basın Yasası, Ceza Yasası ve Terörle Mücadele Yasası'nı yeniden gözden geçirmek durumunda hükümetiniz.

Biz, gazeteci milleti ise özgürlüğümüzün sınırlarını hep genişletmek isteriz.

Bugün de farklı değil.

İşimiz zoorr, vesselam.

İlle de yasalar çiğnenmeden bu iş olmaz, özgürlüklerin sınırı genişlemez demek istemiyorum.

Bu nokta, sizinle ilgili Sayın Başbakan.

Hasan CEMAL / MİLLİYET