" elleme bisikletimiiiiii!!!"

Bir de çivi öyküsü var tam hatırlamaıyorum. Biliyorsunuzdur belki.

Bu öyküyü biliyordum. Yine de hatırlattığpın için sağol.

"Bağışlarken kişi her şeyi unutuyor. Ama yalnızca unutmakla, pek çok kez insan yeniden anımsamaya başlıyor."

Evet, doğru bir söz.

"Hoş gör sen affet gitsin aldırma

Neyseki sonunda beklenen gün gelmiş. Çocuklar yorgun argın ellerinde patates poşetleriyle okula gelmişler. Öğretmenlerine verilen bu saçma! ödevin kızgınlığıyla "evet, taşıdık bütün bir hafta ama niye, biz bu işten ne öğrendik" diye sormuşlar.

Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz.

Bilmem. Kendi adıma belki de daha o gün gelmedi; ama şunu biliyorum bunun acısını başkasından çıkarma ihtimalimin çok az olduğu. Bunun yerine "çocuklara" daha duyarlıve dikkatli davranmak gibi daha doğru ve iyi bir yol seçtiğimi sanıyorum.

Merhaba arkadaşlar.

bağışlamam tabe bisikletle denize uçtum okadar acının içinde bide dayak yedim olmazki ama..

Acıların gerçek olduğunu değiştiremezsin, küçükken "elleme bisikletimi" şeklinde ortaya çıkar, büyüyünce daha korkutucu bir hal alır.

ufak şeylerdi, bağışlanması gerekirdi. ama aceba ben sadece biraz burukken, içimdeki çocuk hala öfkeli mi olanlara?

duymamıştım bunları;

"Unutmakla bağışlamak arasında ne fark var?"

Onun bağışlayamaması zaten çocukluğundan. Anlam veremediğinden, aldırış etmemeyi bilemediğinden. Bence çocukları bağışlamayı öğreterek yetiştirmek yerine daha duyarlı olmasını sağlayarak, paylaşmayı ama gerçekten paylaşmayı bilmesini sağlayarak yetiştirelim ki gün gelip bir "çocuk yüreğini" inciten büyükler olmasınlar.

Çok sevdiğim bir hikaye vardır, belki sen de okumak istersin :)

Bir gün öğretmenleri minik öğrencilerine ders çıkışı bir ödev vermiş. Çocuklara, evlerine gider gitmez bulabildikleri en büyük poşete, sığabildiği kadar patates doldurmalarını söylemiş. Ve haftaya aynı güne kadar bu patates dolu poşetleri evde, okulda, ders çalışırken, yemek yerken, otobüsteyken, oyun oynarken ve hatta uyurken bile mutlaka yanlarında taşımalarını söylemiş. Minikler bu ödeve hiçbir anlam verememişler, ama ödevi yapmamazlık da etmemişler. Eve gider gitmez evdeki en büyük poşete birsürü patates doldurmuşlar ve başlamışlar yanlarında taşımaya. Bu iş düşündüklerinden bile zor oluyormuş.

Bu poşet yüzünden oyunları bozuluyor, uykuları rahat olmuyor, ders çalışamıyor... hiçbir şey yapamıyorlarmış doğru dürüst.

Anlatmak istediğim kendimden değil geneldendi. Çocuklara özen gösterilmesi, öyle böyle değil adamakıllı bir özen. Çocuğun yerine, yurduna, statüsüne, kaşına, gözüne, kılığına, kıyafetine, kirliliğine, belki biraz saflığına, anlamazlığına ve benzeri hallerine aldırmaksızın onu incitmemeye çalışmaktan söz etmek istedim.

Öğretmen gülümseyerek cevap vermiş " evet çocuklar bugünkü dersimiz "affetmek". Bağışlamayı bilmemek bütün ömrünüz boyunca taşımak zorunda olmadığınız çürümüş ağır patateslerle dolu bir çuvalı taşımaktır..."

ama umarım sizin parmaklarınız kesilmemiş, sadece incinmiştir...

hayır değil. duygusal, çabuk incinen bir çocuk sadece... böyle alınganlıklar yapması normal aslında.

Hani mesela çocuklara çifte standart uygulayan akrabalar, eşler dostlar, sözde, vardır. Hatta öğretmenler vardır. Kimi çocukları dışlayan arkadaş anneleri, çoğunlukla komşulardır bunlar, vardır. Bir çocuğun saf yüreğini düşünemeyecek kadar bencil, ilkel duygulu insanlar vardır. Ait olduğu "yer" bakımından aşağılanan, hor görülen, bir güleryüz esirgenen çocuklar...

bana biraz tam tersiymiş gibi geldi. belki de bende öyle...

Söylediğiniz şey, bir cümlenin öznesi olduklarında elbette işe yarar çocuklarımız için, kahramanı olduklarında. Ama aynı çocuklar bazı cümlelerin nesnesi olacaklar, mağduru.

İnsanın çocukluğundan kalan, bir çeşit kine dönüşmüş; ama kendine zarar vermeyen, yüreğinin bir köşesinde saklı duran ve onu hatırlatan bir şeyle karşılaşınca ortaya çıkıveren kimi duyguları vardır.

Ve ferraikonen, unutmamanı sağlayan zaten çocuk yüreğin. Aslında daha acıtıcı bir durum olsa gerek senin durumun. Unutmamak, sürekli hatırda tutmak. Tabi bana göre. :)Gerçi bağışladığına göre fazla bir sorun yok; ama hatrından çıkmaması nasıl bir durum bilemiyorum.

Üstelik poşetteki patatesler gün be gün ağırlaşıyor ve taşımak daha da zor hale geliyormuş.

Kalp çocukken bağışlamayı öğrenmezse, büyüdüğünde de acımasız olmayı öğreniyor.

o çocuk asla unutmaz sadece büyüdükçe kini büyür nefret olur ama merhamet i engel olur zamana bırakır incinir ezik hisseder kendini ama bağışlamaz... yıllar geçse de unutamaz.. istese de unutamaz

Şimdi düşündüm de belki de bağışlamak üzerine katı bir tutum sergilememin nedeni, yola devam ederken sürekli anımsanan çocukluğumun beni bağışlamamam için zorluyor olması. Bağışlamayı bilemediğim için nesnesi olduğum durumlardan yenik çıkarak ilkel bir havayla bir öç alma tutkusuna dönüşmek üzere olan incitilmişlikler.

Hiç bunları kendine dert etmeye değer mi

Aslında haklısın. Bağışlayabilsem, hiçbir sorun olmayacak; olanları da olmamış gibi yapmayacak ama bu, değil mi? Bir çeşit çelişki gibi geldi bana.

Benden de bir kısa öykü:

Demem şu ki,

Sen sarıl o sana sarılmasa

Birisi masaya süt döktüğünde, bir bebeğin ağladığını işittiğinizde ya da bir çocuk sizin çocuğunuzun bisikletine binmek istediğinde:))))) bu öyküyü hatırlayın.

Benim böyle ağır bir yaram olmadı, şükür ki!

Güneşi Uyandıralım, Zezé,13.

Unutmaz... asla... insanın en çok gözlerini dolduran içini acıtan o ezilmişlik, ilgisizlik vesaire vesaire değilmidir?:)işte zamanında yeteri kadar sevilmemiş çocuklar değil mi bugün sevgiyi hep yanlış yerde arayan ve sevdiğinde sevildiğinde ne yapıcağını bilemeyen:)bazıları öğretmen olmuştur sırf bu yüzden ve hergün cocuklarına kızsada, kulaklarını cekse de değerli olduklarını, onları sevdiğini söyler hep. bilir ki çocukluk başkadır. acıların kaynağı ordadır. sevgiler, saygılar...

İşte bu yüzden bağışlamayı öğretmek gerek derim. Yani Allah nasip ederse en azından çocuklarıma bunu öğretebilmeyi isterim.

yazdıkların için sağol :))

Çoğunlukla yetişkinlere karşı olan bu duygular en yakınınıza bile duyulabilir. İşte tam da burada bir çoçuk yüreği unutur; ama bağışlamaz. Yüreği onunla büyür.

İnsanın içindeki tam açığa çıkamasa da bir köşesinde duran bağışlayamadıkları, o, farkında olmasa da onun bir yanını alıp götürüyor. Ömründen çalıyor kısacası.

Bağışlamak, olmamış gibi kabul etmek değildir elbette. Ama intikam kötü bir duygudur. Allah'a havale etmeyi dene :)

benim çocuk yüreğim unutmuş zamanında o yüzden hatırlamıyorum:)

meyman_k,

bağışlamayı öğretmek de ısrarcıyım :)

Büyüklük sende kalsın sonunda

Bu yetmezmiş gibi artık çürüyen patatesler etrafa öyle kötü bir koku yayıyormuş ki, çevredeki herkes miniklerin yanında durmamaya özen gösteriyor adeta onlardan kaçıyorlarmış.

Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiğini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüş. Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında, bandajlı ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle, Babacığım, kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm." demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş: "Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?" Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş...

Yeter miiiii?"

Ama bizlerde belki de tamda bu yüzden, çocuklarımızı "bağışlayabilme" yeteneği ile büyütmeliyiz.

Belki artık sen de patates çuvallarını bırakmalısın :)

ve günü gelir tüm bunları hiç suçu olmayan birinin üzerine boca eder... sonuç... sağlıksız ilişkiler ve mutsuzluk...:(((

Şu kısacık ömürler

Bağışlamak büyüklüğün şanındandır gibi bir sözden hareketle ısrarcı değilsin umarım. Elbette bir insan bağışlamayı bilmeli bunu hakedecek birisini tabi. Ama benim dediğim de doğru değil mi?

çamur arkadaşım unutulacak bir şeyler varmış demekki çocukluğuna dair:)))

İşte bu yüzden, acılara dirençli olmak için, "bağışlamayı" ve yola devam demeyi öğretmeli çocuklarımıza. Onlara hayatın katılığına karşı esneklik kazandırabilmek için.

benim çocuk yüreğim bağışladı ama unutmak öyle kolay değil. içimde hiçbir zaman kin beslemesem de zaman zaman aklıma gelişini, yüreğimi hafif de olsa sızlatışını inkar edemem.

Ve miniklerin en çok aklına takılan şey ise şu imiş:hiç bir mecburiyetleri yokken, poşeti kolayca çöpe atabilecekken niye bu işkenceye katlanıyorlar?