Hiç bir şeyin sırası gelmedi hiç bir zaman. Öyle ya ben hep büyüktüm.

Büyük omak hep susmak demekti. Sineye sarmak yaraları, kendine kalamamak demekti büyük olmak. Büyük olmak ergenlik çağında salakça aşık olduğun platonik aşkını dalga geçecekler diye anlatamamak kimseye demekti. Öyle ya ben büyüktüm. Aşık olmanın sırası değildi şimdi.

Büyük olmak için kan ağlasa da salak gülümsemeni takınıp herkese gülücükler dağıtmak demekti.

Sırası değildi.

Büyük olmak, tüm sevinçleri, heyecanları, kişisel istekleri, yaşayacağın olası aşkları, ilk aldığın maaşı harcamanın heyecanını, arkadaşlarla geçirilecek güzel bir günü, sabahında yapılacak güzel bir kahvaltıyı ertelemek demekti.

Benim çocuk olma gibi bir lüksüm olmadı hiç. Düşünmem gereken hayatlar vardı benim. Kardeşim ergenliğe ilk adımını attıgında yine onunla ılgılememekle büyüklük ve rehberlik yapmamakla suçlanan da bendim. Ben genç de olamadım. Ergenlik bunalımlarım da olmadı. Ergenlik yıllarımda da bunalımlarımı kimseye belli edemedim kendime bile. Öyle ya ben büyüktüm. Ergen olmanın sırası değildi şimdi.

Büyük olmak anne baba arasında geçen tartışmalara hakemlik yapmak demekti, anne baba arasında geçen kavgaların çoğuna üzülerek ağlayarak şahit olmak, babanla annenin arasını düzeltmeye çalışmak demekti. Öyle ya ben büyüktüm. Üzülmenin ağlamanın sırası değildi şimdi.

Ben hiç çocuk olmadım. Küçük emrah vari söze başlamayı ben de istemezdim. Gerçek o ki ben hiç çocuk olamamışım. Hep sorumluluğu yüklenmiş omzuma başka hayatların. Kardeşlerim sokakta dayak yediğinde bile ben büyük olmakla onları koruyamamakla suçlanmıştım. Öyle ya ben büyüktüm. Çocuk olmanın sırası değildi şimdi.