aşk ağlatır... ağlayan kişi konuşamaz ki fazla... belki nefesini bile zor alır. için için konuşur ama dillendiremez o an.

aşkının kıymetini bilerek yaşayana ne mutlu.

Aşk, sevgilinin resmini, haylini silmektir. Onda da sevgilinin hayali kalmamıştı. Kum dalgaları içerisinde gezinip duruyordu. Onun bu halinden dolayı ona Mecnun diyorlardı. Yine bir gün Mecnun, uçsuz bucaksız çölde, oturmuş, parmağıyla yere bir şeyler yazıyordur. Oradan geçmekte olan biri sordu: ?Ey çılgın aşık, nedir bu hal? Mecnun başını ağır ağır çevirerek adama baktı, sustu. Adam, ?Ne yazıyorsun? diye tekrar sordu. Mecnun suskunluğunu bozmaz. Ancak adam ısrarlıydı, ?Dileğince yaz, küçük bir fırtına onu silecektir.? Mecnun?un çatlak çatlak olmuş dudakları kıpırdadı, ?Leyla?nın güzelliğini anlatıyorum, onun durumunu yazıyor, kendi halimi anlatıyorum. Adından başka bir şey yok elimde; hiçbir kum dalgası, onun içimdeki adını silemez.? Sevgilinin hayali silinir ve isimi kalır. Zaten aşkta sevgilinin ismiyle isimlenmekten başka nedir ki. Mecnun ondan Leylalaşmadı mı? Hallac-ı Mansur?a?Enel Hakk? dedirten isimlerle isimlenmekten başka neydi ki? Aşık sevgilinin ismi ile müsemmalaşır yokluk kapısında. Benliğin bittiği yerdir. Yoklukta bulmak demektir. Necip Fazıl sevgiliye şöyle seslenir: ?Geçti istemem artık gelmeni, Vehmimde bırak gölgeni, Yokluğunda buldum seni, Gelme artık neye yarar ki.? Yoklukla buluşmak, huzura ermek demektir. Huzur makamında huzur bulmaktır. Aşığın her hali sevgilinin halidir. Çünkü onun kalbinin alıcıları sevgilinin kalbine ayarlıdır. Mevlana da bu hakikat şöyle sözleşir: ?Aşık olmak demek, nur gelen tarafa pencere açmaktır. Çünkü gönül, gerçek dostun yüzü ile aydınlanır, nurlanır.? Bu yüzden aşık her an sevgilinin huzurundadır. Burada aşk karşı nesne olmaktan çıkar ve ortak bir düzlem meydana gelir. Sabır makamından şükür makamına geçilmiştir. Vuslat kalbin derinliklerinde cereyan etmiş ve kalb her dem nakış nakış, ritim ritim sevgiliyle işlenmektedir. Şükür, çünkü Bediüzzaman Said Nursi diyor ki; ?Şükür nimeti ziyadeleştirir.? Aşık şükrettikçe gönül de sevgilinin güzellikleri ile daha da güzelleşir.

böyle ağlamak da herkesin harcı değildir işte.

dillere düşürmeden, için için...

aşk ağlatır, sözün bittiği yer midir, sözcükler yetersiz mi kalır, söz söylemeye gerek mi yoktur bilinmez.

O, Şems?e meftundu. Şems?i bulunca Mevlana olmuştur. Hakimiyet hırsında olan müslümanların galeyanı, Endülüs hüsranı, Mısır buhranı, Haçlı tuğyanı, Moğol tufanı demlerinde Tebriz?den Konya?ya?Muhammed bin Ali bin Melik Dad? isminde bir zat teşrif etti. Bu zat Mevlana?nın gönül dostu Şems- i Tebrizi?dir. Mevlana kırk gün boyunca bir evde bu zattan ders aldı. Daha sonra Mevlana?nın talebeleri bu durumdan dolayı huzursuzluk duymuşlardır. Nitekim Mevlana artık ne meclislere icabet ediyordur ne de talebelerine ders verebiliyordur. Ve talebeleri itaat eden, seven, nimet alan anlamında ona Mevlana demişlerdir. Velhasıl çıkan huzursuzluklara daha fazla tahammül edemeyen Şems Konya?yı terk eder ve Şam?a gider. Sevmek tahammül etmek, sabır göstermektir, ama yeri geldiğinde de gidebilmektir. Şems de gider. Ya Mevlana? Geride kalan Mevlana? Sevgisi o kadar kesafet etmiştir ki Mevlana suskunluğa bürünmüştür. Zira söz yüreğe tercüman olamamaktadır. Ve pergel misali bir ayağı enfüsi dairede diğeri afakta aşkla dönmeler? kimi zaman sözlerle Şems?e olan sevgisini anlatır. Der ki: ?Ey gönlümdeki nur, gel. Ey gönlümde ona vecd ve arzu olan, gel. Ey sevgi ve samimiyetini isbat eden, gel. Ey gelirsen ne mutluluk ve ferah, gelmezsen ne hüzün ve akla durgunluk, gel. Sen güneş gibisin, uzak ve yakın olduğunda. Ey uzaktakilere yakın olan, gel.? Şems geri döner ama bir süre sonra aynı sebepten gizlice kaybolur. Aşk yüreklere dolunca suskunluk hali gelir. Bu sevgiliye yönelmek ve onu dinlemek halidir. ?Kulak gerçeği anlamayınca göz olur?, diyor ya Mevlana. Sukut ve dinlemek, sadece sevgiliyle olmak ve semaya tutuşmak. Zaten Mevleviler içerisinde bir grup vardır ki onlara hamuş denir. Yani suskunlar. Mezarlarına da hamuşan denilmektedir. Aşk yüreğindekini saçmadan dökmeden sessizce taşımaktan başka nedir ki? Hani Leyla?ya sormuşlar, ?sen mi daha büyük aşıksın, yoksa Mecnun mu? diye. ?Elbette ben daha büyük aşığım!? diye cevap vermiş, ?Çünkü ben aşkımı kimseye söylemedim; o ise bir dağ delisi gibi davrandı, sevgimizi dillere düşürdü.? Ben ise ben de susuyorum?

Aşkın Tabii Sonucu: Suskunluk Hali ve Suskunlar:

yalın hali oluyor sanırsam

aşkın öteki tarafı insanın kendi kendine kaldığı taraftır.

usul usul...

aşk ağlatır...

?Ah minel aşk vel halatihi? diyor, Araplar. Ah aşkın halleri, demek. Aşkın halleri nicedir ki insanlar ondan yansıyan nurlarla boyanır. İnsan kendi benliğinden geçer. Bu sebeple aşık, dünyada evinde olmayan adamdır. Bir yerde karar kılamayan aşık, halden hale istihaleden istihaleye girer. Araplar şiirlerini yüz yıllarca ceylanların inceliklerini anlatmakla süslemişler. Cins- i latif de ceylanlar gibidir. Maşuku tasvirde kimi zaman ceylanın bakışları kimi zaman ceylanın zarifçe ve ürkek dokunuşları kullanılır. Aşk onlar için ince ince incelmektir. Aksi takdir de çölün kavurucu sıcaklarına tahammül etmek zor olsa gerektir.

aşkın en güzel hali...

aşk ağlatır dert söyletir derler