Allah?ın sevgi ve rızasını kazanmak, bir müminin en büyük gayesidir. Allah, Habibi?ne kim daha fazla benzerse onu daha fazla sevecektir. Ayrıca hiçbir şey O?nu taklit etmekten daha fazla bize Efendimiz?i hatırlatamaz. Böylece sünnetler bizi güzelleştirirken, aynı zamanda Allah?ı ve Rasulü?nü de daima aklımızda tutmamızı sağlar. Bu hal de bizi gafletsizliğe taşır. Güzel ahlaklı, huşu içinde ve huzur sahibi oluruz.

Dinin ikinci ana kaynağı olan sünnet, Müslümanların yaşamında bir nevi pusula görevi görüyor. Adeti ibadete çeviriyor. Sünnete uygun davranışlarımız bizim, Efendimiz?e benzememize, O?nun sevgisini kazanmamıza, kıyamet gününde bize sahip çıkarak şefaatine ulaşmamıza vesile olur.

Efendimiz ?Ümmetimin bozulmaya yüz tuttuğu bir zamanda, kim benim sünnetime tutunursa yüz şehit sevabı kazanır? buyuruyor. Her türlü günahın rahatça işlendiği günümüzde, en küçük bir sünneti işlemek bile çok büyük önem kazanıyor. Efendimiz şöyle buyuruyor: ?Dinin elden çıkışı, sünnetin terkiyle başlar. Halat nasıl lif lif kopup parçalanırsa, din de sünnetlerin birer birer terkiyle ortadan kalkar.? Bediüzzaman Hazretleri?Sünnete uymayan bir kişi tembellik ederse büyük bir kayıp içine girer. Sünneti önemsiz görürse, büyük bir cinayet işlemiş olur. Sünneti yalanlamaya kalkışır, tenkit ederse bu sefer de büyük sapkınlığa düşer? der. Denmiştir ki; ?Efendimiz?in her sünnetinde tevhitten bir nur vardır. Sünnetleri yaşadıkça tevhit ilmine olan yakinimiz daha da kuvvetlenir.? Diğer yandan sünneti dikkate almayan, ?Kur?an bize yeter? diyen bir anlayışın yanlışlığıysa, tartışma götürmeyecek kadar açık. Efendimiz bu düşüncede olanları bakın nasıl uyarıyor: ?Benim emrettiğim veya nehyettiğim bir konu kendisine iletildiğinde sakın sizden birinizi koltuğuna yaslanmış olarak, ?Biz onu bunu bilmeyiz, Allah?ın kitabında ne bulursak ona uyarız, o kadar? derken bulmayayım.?

Evet, Sünnet-i Seniyyeye ittiba, mutlaka gayet kıymettardır. Hususan bid'aların istilası zamanında Sünnet-i Seniyyeye ittiba etmek daha ziyade kıymettardır. Hususan fesad-ı ümmet zamanında Sünnet-i Seniyyenin küçük bir adabına müraat etmek, ehemmiyetli bir takvayı ve kuvvetli bir imanı ihsas ediyor. Doğrudan doğruya Sünnete ittiba etmek, Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselamı hatıra getiriyor. O ihtardan, o hatıra, bir huzur-u İlahi hatırasına inkılab eder. Hatta en küçük bir muamelede, hatta yemek, içmek ve yatmak adabında Sünnet-i Seniyyeyi müraat ettiği dakikada, o adi muamele ve o fıtri amel, sevaplı bir ibadet ve şer'i bir hareket oluyor. Çünkü o adi hareketiyle Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselama ittibaını düşünüyor ve şeriatın bir edebi olduğunu tasavvur eder. Ve şeriat sahibi o olduğu hatırına gelir. Ve ondan, Şari-i Hakiki olan Cenab-ı Hakka kalbi müteveccih olur. Bir nevi huzur ve ibadet kazanır.

Efendimiz?i ashap gibi sevmeyi öğrenmeliyiz. Hz. Aişe anlatıyor: Adamın biri Peygamber Efendimiz?e gelerek, ?Ya Rasulallah! Seni canımdan da, çocuğumdan da daha çok seviyorum. Evdeyken seni hatırlayınca evde oturamıyor, gelip sana bakıyorum. Ama benim ölümümle senin ölümünü düşündüğümde, senin cennete gireceğini, peygamberlerle olacağını düşünüyor, ben cennete girsem bile seni göremeyeceğim diye endişe duyuyor, bunun için üzülüyorum? dedi. Efendimiz sükut edip bir cevap vermedi. Az sonra Cebrail Nisa suresinin 69. ayetini getirdi: ?Kim Allah?a ve Peygamber?e itaat ederse, işte onlar, Allah?ın kendilerine nimet verdiği peygamberlerle, sıddıklarla, şehitler0le ve salihlerle birliktedirler...?

İşte, bu sırra binaen, Sünnet-i Seniyyeye ittibaı kendine adet eden, adatını ibadete çevirir, bütün ömrünü semeredar ve sevabdar yapabilir

Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselam ferman etmiş: "Men temesseke bi sünneti ınde fesadi ümmeti felehu ecrü mieti şehid" Yani, "Fesad-ı ümmetim zamanında kim benim sünnetime temessük etse, yüz şehidin ecrini, sevabını kazanabilir."

SÜNNET NEDEN BU KADAR ÖNEMLİ?

Efendimiz ?Ben kendisine babasından, evladından ve bütün insanlardan daha sevgili olmadıkça, hiç biriniz tam manasıyla iman etmiş olmazsınız? buyurarak kendisine duyulacak sevgiyi hakiki imanın varlığına bağlar. Bilgi duygusal olarak da benimsenmedikçe fiile dönüşemez. Seven, sevdiğini hiçbir şeyde unutmaz; ona her şeyde tabi olur. Eğer durum böyle değilse, o sevginin hakikiliğinden dem vurulamaz.

PEYGAMBER?İ SEVMEK LAFLA DEĞİL, YAŞAMAKLA OLUR