İnsan namaz için camiye girdiğinde de cami tarafından kuşatılır. Her camide, her mihrapta, Ka?be ruhaniyetinden akisler mutlaka vardır.

Cami dışında hiç de steril olmayan bir hayat vardır.

İnsan da farklı değildir.

Milyonlarca kalb Ka?be?ye raptoluyor.

Hacca giden Arafat duasını kalbine nakşetmeli.

Arafat?a varıp da, duaya durmamak mümkün mü? Birkaç milyon yürek, ilahi rahmeti sağmak için çırpınırken, onlardan kopup, ayrı mekanlarda dolaşmanın mümkünü var mı?

Bunun zıddına, gittiği yerde Kıble arayışı olmayan insan, namazla irtibatında problem olan insandır.

İslam, bunu Müslümanın olmazsa olmaz bir kalb diriliği olarak vaz?etmiş.

Eğer Müslüman namaz duyarlılığını kaybetmemişse, Rabbi ile kalbi rabıtalarını da kaybetmemiş demektir.

Namaz nasıl, günü gün yapan bütün köşe başlarında, yani sabah, öğle, ikindi, akşam, yatsı vakti, insanı, Yaratan?ın huzuruna çağırıyor, ve böylece Yaratan?la sürekli kalbi rabıta kurulmasını temin ediyorsa, Kıble hassasiyeti de, namaz bünyesinde kalbi, dünyevi dağılmalardan, savrulmalardan, kayboluşlardan çekip toparlayan bir misyon ifa ediyor.

Bu anlamda Kıble hassasiyeti, Müslüman kişiliği açısından bir bilinç diriliği gibidir.

Namazla irtibatında problem olan insanın ise, Müslümanca bir hayat hassasiyeti içinde bulunması zordur.

paylaşandan da ALLAH razı olsun.

Kıbleniz neresi?

Camiye giren, kıbleye yönelişin ahengini yüklemeli kalb atışlarına...

Yönlerin bizatihi bir anlamı yok. Yönler bir iman ve hayat tercihini ifade ediyorsa, işte orada Kıble tercihi başlıyor ve İslam, mü?minlerden kalblerini, ?Allah?ın evi?ne yöneltmesini istiyor.

Kuzey, güney, doğu, batı, neresi?

Deriz ki bu yıl da mukaddes yolculuğa çıkanlar, daha yola çıkarken, kalblerini, Ka?be?yi içine koyup gelebilecek kıvama getirmeli, ve döndükleri coğrafyalarda Kıblesi diri olan toplumlar inşa etmek için oralarda ne alabiliyorsa almalıdır.

Kalbte yer etmiş bir sıratı müstekıym ibresi Kıble.

gözyaşımızı luzumlu yerlere tüketmek dileğiyle...

Kıble, kalpleri Ka?be etrafında toparlıyor ve bir bütün halinde Yaratan?a sunuyor.

Rabbi ile kalbi rabıtalarını kaybetmeyen insanın Kıble bilinci de kaybolmaz.

Müslüman gittiği her yerde ilk iş olarak, Kıbleyi arar. Çünkü az sonra namaz vardır. Namaz, yani Rabbin divanına duruş eylemi. Namaz, yani varoluşun sırrını idrak eylemi. Namaz günde 5 kere?Lebbeyk Allahümme leybbek? Çağrına uydum geldim Yarabbi? deyip esas duruşa geçme eylemi. Namaz, yani kulluğun en anlamlı sunumu.

Kıble diriliği, asıl, hayat içindeki savrulmaları önlemek içindir.

Günde beş akit milyonlarca kalbten oluşmuş bir buket sunuluyor Yaratan?a...

Hayati soru şudur:

Kur?an?ın bize öğrettiğine göre, insan nereye yönelirse yönelsin, Allah?ın zatı oradadır. Allah elbette mekandan münezzehtir, ona bir mekan isnad edilemez. Bu manada Ka?beye yönelmek, asla Ka?be?ye tapınmak anlamına gelmez.

?Durdum divanına...

Ka?be, kalblerin tevhid ve ubudiyyette odaklaştığı bir makamdır. Ka?be bu manada taştan inşa edilmiş bir yapıdan öte bir şeydir. Ka?be belki de bizatihi kalbin kendisidir. Denebilir ki, kalbler yönele yönele, Ka?be?yi tevhidle yoğrulmuş bir mümin kalbine dönüştürmüştür.

Hacca giden, Ka?be?yi içine alıp getirebiliyor, artık bundan böyle, yüreğinde bir Ka?be damarının atışını hissederek yaşıyor mu?

Müslüman toplumlar Kıblesini şaşırmış toplumlar olmaktan kurtulduğunda, dünya değişecektir.

Kıblem Ka?be?ye...

Ka?be?yi tavaf eden, Ka?be?yi bir kıble ibresi gibi yüreğine kazımalı.

Kıble hassasiyeti, Müslümanda bulunması gereken?İstikamet? bilincinin bir gereği. Müslüman kişiliği, başka başka yollarda değil, dosdoğru yolda - sırat-ı müstekıymde bulunma gibi bir zarurete bağlı ise, sırat-ı müstekıymde bulunmak da, kalbde, mutlak bir kıble işareti bulunmasına bağlıdır.

Tıpkı mü?minin camiye girip, kalbini ve bedenini namazla buluşturup, kıyam ile, rüku ile, secdelerle donanıp, sonra yeniden hayatın içine yönelmesi gibi...

?Fe eyne tezhebuuun? Nereye gidiyorsunuz?

Yani, ayaklarında ya da vücudunda derman olmayan bir atı, bir istikamette tutma imkanı yoktur. En küçük bir darbe savurur, yıkar onu.

Ama Ka?be orada durur ve yılın bütün mevsimlerinde, günün bütün saatlerinde, dakikalarında, saniyelerinde ziyaretine gelenlerle, kalben ona yönelenlerle buluşur.

İnsanın kıble hassasiyeti, fiziki bir dayanıklılık meselesi olmasa da, mutlak surette kalbi bir dayanıklılık meselesi olduğu muhakkaktır.

kıblenin doğru olması için insan önce kendini düzetlmeli.

Hac ömürde bir defa, gücü yetene farz kılınmıştır.

Bunlar, Müslüman kişiliği için birbirini besleyen damarlardır.

ahmet taşgetiren yazısı olduğu belli.

kendini her gün yeniden tertemiz bir inançla diriltmeli.

Mü?minler hacca gider, Arafat?a varır, dünyevi statülerden soyunur, Mahşer?i görür, Rabbin divanında durur, büyük muhasebede hayat defterinin hesabını verir, derin yakarışlarla, af dilekleriyle hücreleri yenilenir, sonra Ka?be ile gönül gönüle bir buluşma yaşar, etrafında aşıkane döner, onu içine alır, her çizgisini yüreğine nakşeder, onunla?Kıble ahdi?ni, şuurunu yeniler ve yurduna döner.

İnsan, yer yüzünde sürekli yolculuk halinde. Hayat bir yolculuktan ibaret. Gökte, yerde, yerin altında seyrederken kalbin odaklandığı soru şu:

Bir anlamda steril, kirlerden, günahlardan olabildiğince arınmış iklimlerdir.

Yoksa insan, Ka?benin yanına varırsa, zaten onun cazibesi kuşatacaktır onu. Onu, etrafında pervane gibi döndürecektir.

Yönüm Kıbleye...

Bir anlamda yeni doğan bebeklerin korunup gözetildiği küvözler gibidir bu iklimler.

Kabe, Hac mevsimlerinde apayrı bir gerçeklik olarak girer Müslümanın dünyasına...

Sufilerin, kalb ile Ka?be arasında alakalar kurması ve zaman zaman kalbi öne geçirmesi, Ka?be?yi bizatihi kalbe dönüştürmelerinden dolayı olmalıdır.

Hac ömürde bir keredir ve hac günleri sınırlıdır, gelir ve geçer. İnsanlar mukaddes beldelere gider ve dönerler.

Uydum Kur?an?ına...

Ama buralarda devamlı kalınmaz.

İşte hüner, bu, şeytanın taşlandığı ve kovulduğu iklimlerden ayrılıp, dünya gerçeğine dönüldüğünde, o iklimi koruyabilmektir.

Namaz Müslümanın olmazsa olmazı ve Kıble namazın olmazsa olmazı.

Günün beş vaktinde yöneldiği Ka?be, artık gözle müşahhas olarak görmek için, etrafında pervane gibi dönmek için, eteklerine tutunmak için durur ufkunda...

Ka?be, Allah?ın, yer yüzünde ilk inşa edilen evidir.

?Zayıf atın kıblesi olmaz? diye bir halk deyişi vardır.

Müslüman toplum, bir kıble toplumu haline gelmeli.

Ahmet Taşgetiren

Kıble şuuru, kalbi dağınıklıktan, sapmalardan, savrulmalardan kurtaran, toparlayan ve sürekli yön hassasiyeti içinde tutan bir şuur hali.

Namaza duran mü?min, Kıble?nin kazandırdığı, Rabbin huzuruna duruşun inşa ettiği istikamet hassasiyeti içinde bir hayat kurabiliyor mu?

Namaz saatleri de sınırlıdır. 5 vakti toplasanız, 24 saat içinde bir? iki saati bulur, bulmaz. İster istemez camiden çıkılır.

Her yıl, onbinlerce insanını Ka?be ile buluşmaya gönderip, sonra da, Kıble ile ilişkileri problemli bir toplum olmanın Müslümanca bir hassasiyet içinde izahı kolay olmaz.

Yer küreyi düşündüğümüzde, milyonlarca Müslüman, günün beş vaktinde, kalbini namaz niyetinde toparlayıp oraya yöneliyor...