Ben işte bu kelimeyi tek başına kullanamıyorum, ben hiç olmadım...

eskiden bende senin gibi başkaları için kendi hayatımdan taviz veriyordum ama baktım ki bunun bana bi katkısı yok aksine benden götürdükçe götürüyor.. karar verdim ve bu durumu aştım.. şimdi gayet mutluyum.. kendim hayatımdan sadece ailem için ve sevdiğim birkaç insan için taviz veririm..

Hayatı, mutluluğu, gülümsemeyi, hatta bazen ağlamayı bile erteliyorum, kendime yaşamak istedikçe başkalarına yaşıyorum, belkide bencillik etmek lazım, tükeniyorum diyorum, ama yapamıyorum. Hep başkalarının hayatını yaşıyorum, zombi nedir dense sanırım işte o benim, ensemden beynime şimşek gibi çakan ağrılarla, kan çanağına dönmüş gözlerimle işte o benim...

Ne güzel herkes halinden memnun, kimse hiçbirşeyini ertelemiyor sanırım...

anlıyorum seni Tufan, kurtulmaya çalıştın mı?

Tufan kardeş, sen hayatını yaşamaya devam et, gerisini düşünme..

insan eninde sonunda kendine kaliyor onun icin kendinin kiymetini bill kendin icin yasa derim basarmak cok zorr degill BEN de yeter...

işte o benims