Reklamların en basit taktiklerinden biridir bu; bir margarinle, bir kutu sütle, bir paket hazır çorbayla, bir paket çayla, bir şişe gazlı içecekle mutlu olan aileler? Sanki bu gıda maddeleri masalarında olmasa, mutlulukları -eksilecekmiş, sofraları dımdızlak, anlamsız kalacakmış gibi bir yığın reklam?

Tabiatın gece gündüz döngüsü beni sana çağırıyordu. Islak bir kedi ilişti gözüme bank?ın altına kıvrılmış yağmurun tadını ayakkabılarını yalayarak almaya çalışırken ellerin şakaklarında gözyaşlarının üzerine düştüğü papatya dalından kopmanın acısıyla, sende ayrılığın sancısıyla inliyordun İlk kez içim acımıyordu sen ağlarken. ilk kez sen üzülürken mutluydum, sen üşürken üşümüyordum. Bir mektup yazıyordum kokunun bulaştığı gözyaşlarına. Haksızlıkların getirdiği noktalarla virgülleri siliyodum satırlardan Ayaklarımın altına alıpta seni çizdiğim bulutları siliyordum gökyüzünden. Önce titrek ellerini sildim sonra mecalsiz kalan gözlerini Seni sildikçe gökyüzünden sende sana değen her damlayla yağmurda kayboluyordun. Beni bekliyordun bense seni beklemiyordum İlk kez mezarında ıslandın ilk kez bir yagmur da sen üşüme diye ben üzerinde uyumadım ilk kez kendimi sana yorgan yapmadım Üzülme başımda annem dizlerimde kızım, ellerimden ölümle sildiğim gökyüzüne ikimizi çiziyordum Bekle geliyorum çatısız evimize.

Sabah olduğun da yüreğim de bir telaş vardı. Kimse ye söylemedim. Bu telaş gece gördüğüm rüyadan mıydı bilmiyorum. Sessiz başladım o gün hayata. Gözlerim doluyordu içimden bağırmak geliyordu ama yapamıyordum. Buna cesaret gerekiyordu ve bende de yoktu. Çünkü şuana kadar hiç cesaretli olamamışımdır. Olsaydım zaten şuan umutsuz bir sevda için acı çekmezdim?

Bize güç verdiğine inandığımız, en sevdiğimiz oyuncağımızı hatırlamaz olmuşuz

Hep en kolayı seçen, kalmak varken gitmeyi tercih eden?

bütün şirketler bu uygulamaya geçtiği halde dünya kadınları ve nazik popoları meşhur türk fortçularını tanıyacaklardır.

"seni en çok ben sevdim" demek istiyorum kendi vicdanımı rahatlatmak için, seni ne kadar çok özlediğimi fark etmeden geçen yıllarım için... hayatıma kattıkların için teşekkür ederim. huzur içinde yat...

bi dal sigaradan karpuz tadı almak kadar tatsızlıktan tatlılık almak..

italyan haber ajansı adnkronos'un internet sitesinde yayımlanan habere göre, daha önce de maliyeti düşürmek için tuvaleti paralı hale getirmeyi planlayan irlandalı şirketin başkanı michael o'leary, "neden uçaklardaki durum, yer bulunmadığı için binlerce insanın ayakta seyahat ettiği tren ya da metrolardan faklı olsun ki" dedi.

Mahkumun onsuz yaşanacak bir ömre.

Çok mu zevklidir sabahın altısınden akşamın ezan vakitlerine kadar çalışmak.

dalgalı bi denizin ani duruşları gibi topluluklar..

Tek başınada hayatla aşk yaşamayı bilmeli...

Heyhat ki; bir leğen üzerinde, bir semaver kenarını döven çekicin sesleri yüreğimde hiç bir kıpırtı oluşturmuyor. Aksine biley taşlarında bileylenen bıçakların, çarkların seslerini de duyuyorum. Ve bu sesler içimde bir gıcıklanma oluşturuyor.

Telefonun diğer ucundaki sevdiklerim kırılmayın.

değişken anlayışlar, değişen zamanlar..

Ben, bu ve bunun gibi düşüncelere dalmışken birden arkamdan yaklaşan iki yumuşacık pamuk gibi el gözlerimi kapadı ve o bildik soruyu sordu: ''Bil bakalım ben kimim?'' Sesinden tanımıştım, zaten hep zor anlarımda gelir dertlerimi dinlerdi. ''Lütfen şaka kaldıracak durumda değilim, gel otur şuraya.'' dedim, oturdu. Evet senin de tahmin ettiğin gibi bu kişi üniversiteden arkadaşım Ercan'dan başkası değildi. ''Abi ellerine n'aptın, gadın eli gibi olmuş.'' dedim. Sabah çıkarken elim çatlamasın diye bizim hanımın kremini sürdüm. Nütricina el kremi, Norveçli balıkçıların da tercihiymiş'' dedi. Bunun üzerine bir iki saat Norveçli balıkçılar üzerine tartıştık ve en sonunda ''Allah düşmanımı Norveç'te balıkçı etmesin'' sonucunu çıkardık bu tartışmadan. Sonra ansızın seni sordu, ''Ayrıldık'' dedim. ''Abooo!'' dedi. ''Dur bu konu burada, parkta konuşulmaz, şurada Kazan Birahanesi var, oraya gidelim'' dedi. ''Aman Ercanım, bilirsin ben içki içmem'' dedim. ''Oğlum, sen kola içersin, gel'' dedi, gittim, gittik. Ben anlattım Ercan dinledi. ''Boş ver, sana kız mı yok, başkasını bulursun'' dedi. Böyle seni bir kalemde silip atmamı istemesi üzerine tiksindim Ercan'dan, ama sözlerinden etkilenmiş gibi yaptım. ''Heee, haklısın'' dedim.

Geçmişteki ve gelecekti bir günü bile düşünmeden, anı yaşayarak sevmeyi denemeli.

Biri sevinçlerimizi sorsa cevap veremez olmuşuz, büyümüşüz?

?Kıymetlilerimizi? kaybetmişiz

En çok özlediğim şey doyasıya şiirler hikayeler okuyabilmek yorumlayabilmek..

yolcu: kardeşim daha fazla yolcu alma, yer yok görmüyo musun?

Peki şimdi kaybolan zamanı kimden sormalı?

Hele en son?cano?.? diye başlayarak gelen kelimeler gözümde birken damlaları tak ettirdi?.

Bir alt sokakdaki amca kızı küsme emi.

Yaşamı, bana sorarsanız eğer, ne yapıyor, nerede yaşıyor olmamızla ilgisi olmayan bir şekilde salt hissederek ve hissettiklerimizin denizinde yüzerek yaşıyoruz...

Hiç ummadığım kadar güzeldi üç senem. Yaşadığım hiçbir anı silemem beynimden. Tekrar yaşa deseler o anları yeniden yaşamayı isterim. On beşimde başladım liseye ve şimdi on yediyim. Çocuktum ve gencim şimdi? Her şeyi anlıyor ve yorumlaya biliyorum. Aşık bile oldum. Başka hayatlara tanık oldum. O hayatları ben paylaşırken onlarda benim hayatımı paylaştı benimle. Kimse ama kimse bizim paylaştığımız hayatlara kural koyamadı.

Evine gelmişsin sen o paniklerde hem de nasıl aklı nerde

Oyunlarımızdan vazgeçmişiz

Yitirdiklerimiz

?Değişmek? yetersiz kalmış?eksilmiş? çoğumuzda

Ekşide biri Michael Jackson için yazmış...

Arıyorum kendimi sokak sokak, sayfa sayfa her yerde. Uğraşıyor çabalıyor fakat ulaşamıyorum beni duyan varmı?

Yargılamadan, suçlamadan, düşünmeden hissetmek; temiz ve saf haliyle hissettiğiniz yaşamak..

İnternette takılırken gözümüze çarpan şeyler... Değişik bişeyler görürseniz sizde ekleyin...

yolcu: çüş

yanındaki kız arkadaş bana?pardon bülent ortaçgil çalabilir misiniz acaba. biliyor musunuz hiç parçasını. bayılırım bülent ortaçgil müziğine? dedi. çalamıyordum ama ağzımla gitar sesi çıkarabiliyordum. zaten çok sonraları elimdeki gitarın çok dandik bir gitar olduğunu, sadece?dağlar dağlar? ve?fabrika kızı? parçalarını çalabilenler için üretildiğini, elimdeki gitarla bu şarkılardan başka şarkı çalmanın imkansız olduğunu öğrenecektim?..

Ramazan ayında çikolata reklamlarında da köklü değişimler yaşanır. Genelde bir çikolata ısırığıyla gözlerini kapatıp, kafasını arkaya

Bizim işimiz zamanla yarışmak, zevke mideye hitap etmek. Telefonummu çaldı muhabbet zamanımmı geldi farkında değilim, zaten yasak!

Rezil Miydi Vezir mi?

Canım, dün sabah uyandığımda tarih 19 Ocak Pazartesiydi. Yani senden ayrılalı tamı tamına on gün olmuştu. On gün... Sesini duymadığım, teninin kokusunu hissetmediğim, sensiz geçen tam on koca gün! Sabah kalkıp doğruca hani seninle saatlerce oturduğumuz, Beşiktaş'taki iskelenin yanındaki o parka gittim. Bir banka oturup ilk defa tek başıma denizi seyrettim. Tek başıma poğaça yedim. Dalgalı denizi seyrederken sürekli seni, geçen mutlu günlerimizi, nasıl olup ta bu görkemli ilişkiyi bitirdiğimizi, nerede yanlış yaptığımı düşündüm. Denize bakarkenbir ara dalmışım, ''Ulan hayatta Ankara'da yaşayamam, o ne kupkuru şehir, memur kenti'' diye içimden geçirdim. Ama sonra emen vazgeçip tekrar seni ve geçmiş günleri düşündüm.

kaptan: sayın yolcular, kaptanınız konuşuyor. lütfen önden arkaya doğru sağlı sollu ilerleyelim.

kelebek etkisi yaşamlar..

Yıllardır aramışız da neyi bulmuşuz?

neyse uzatmayayım, kayıtlara nuri olarak geçen nur?a?ne haber ;)? yazıp mesaj attım. bir müddet sonra dergiden arandım. ?iyiyim umutçuğum sen nasılsın? dedi halkla ilişkiler sorumlusu nuri. nuri kisvesindeki nur?un gerçekten de kanlı canlı nuri olması beni baya sinirlendirdi. ?nuriciğim bak! biri sana mesaj atıyorsa ona mesajla karşılık ver. kontörün yoksa sus otur. sen her gelen mesaja dergi telefonundan arayarak cevap verirsen, daha ilk aydan ebemizi sikersin nuriciğim. asgari düzeyde kullan, bizde çalışan oluk, böyle sömürmedik bize sunulan imkanları, gördün mü benim hiç diğer dergilerde sevgilimle dergi telefonlarında konuştuğumu. kapa telefonu nuri!? diye verdim kalayı?

Şimdi artık balki af edilme çabalarında bekleyişlerde

Saat:06/00

Bir yaz akşamı, yanında sevdiceğin ve nicedir esmeyen serin rüzgar, öper durur yanaklarını ve boynunu.

Yanağımda şekerin pudra hali,

... noktaların.. noktalı kalışları.!!

sen öldün, ben yaşlandım...

Her şey ama her şey bir adım önde gidiyor yetişemiyor yakalayamıyorum her ne kadar didinsem geri kalıyorum olmuyor offff olmuyor?

Ve bir gün yıldızların bile, hayranlıkla sevginizi seyrettiği gecelerden yoksun bırakırsa hayat seni!

Aynı lahuti sesleri bende duymaya gayret ediyorum.

Fırat Budacı

Rivayet olunur ki;Mevlana bakırcılar çarşısından geçerken çekicin bakır üzerinde çıkardığı tık tık seslerden aşka gelir ve dönmeye başlar. Böylelikle semah başlamış olur.

Hepimizin öncelikli hayali üniversite kazanmak. Sonra hiç birbirimizden kopmamak. Hepimiz birbirimizin düğünlerinde oynayacağız. Çiğdemimin nikah şahidi ben olacağım. Ve bir gün aynı şehir de sevdiklerimizle yaşamak?

Ben duygusal kızlarıydım, Çiğdemim hüzünlümüzdü, Aynur?um deli dolumuz, Filizim annemiz, Atiyemiz vurdumduymazımız. Hepsinin hayatlarını paylaşmak çok güzel. Hep beraber gülüp ağlamak, hep beraber bir hayatın yolun da yürümek her şeyden özel.

dirty diana klibini kaydedebilmek için bütün gün parmağım videonun kayıt tuşunda hazır, televizyonun önünde beklemiştim. başarmıştım da, gömleğini yırttığın an dünya durmuştu benim için. moonwalker'ı sinemada izlerken yerimde duramamıştım. annem ile babamdan yurt dışından getirmelerini istediğim tek şey dangerous albümüydü. ilk dinlediğimde hayal kırıklığı yaşamıştım. içindeki bütün şarkıları sevmeme rağmen bad ile thriller'ın yeri benim için ayrıydı. 1993'ün eylül ayında ise bir mucize gerçekleşti. saatler öncesinden başlamıştık seni beklemeye. kapılar açıldığında önlere ilerlemiştik fakat hiç bir şey göremiyordum. babamın omuzlarında bekledim seni görmeyi. sahneye çıktığın an mutluluktan ağlamanın ne demek olduğunu öğrendim. babamın omuzlarında, ağlayarak, bütün şarkıları seninle beraber söyleyerek izledim konseri. bir gün sen oprah winfrey'e anlattın her şeyi, ben ağladım. sonra ne oldu bilmiyorum, seninle ilgili anılarım azalmaya başladı. çıkarttığın bütün şarkıları biliyordum, kliplerin yayınlandığında durup izliyordum, röportajlarını takip ediyordum ama...

Ellerimde un,

Bulamaz olduk mutluluğu kaybedeli

sıradanlaşmış memleketler, farklı yaşanıldığı sanılan durumlar, çabuk tüketilen aşklar, heyecansız yada anlık heyecanlar biçimi. ilginç ruh halleri..

Hayallerimiz?

Son Papatya Dalından Düşmedengeleceğim Bekle

eski sevgilim nur?u?nuri? diye kaydetmiştim üç yıl önce telefonuma. kız arkadaşımla otururken nur arayınca, sanki nuri diye bir arkadaşımdan zamanında 20 milyon borç almışım da ödememişim gibi yapıp, 20 milyona tamah eden, yine parasını istemek için arayan nuri?den iğrenç bir insan olduğu için fellik fellik kaçıyormuşum süsü veriyordum bu telefonu açmama eyleminde.

Çamurdan çıkmak, dibe inmekle ve içsel bir temizliği gerçekleştirmenin birlikte akan yolunda yürümekle mümkün.

Şekerden Mektup...

ilişki biter bitmez üstümden adeta bir yük kalkmıştı. adeta pırıl pırıl olmuştum. artık telefonumun şarjı bittiğinde gerilmek, birbirimizin hayatına çok saygı duyuyormuş gibi yapıp, o tuvalete gidince masada duran telefonun rehberini, gelen mesajları karıştırdıktan sonra o gelmeden ekranın ışığı sönsün diye dua etmek yoktu. ve en önemlisi ekranını anamdan babamdan çok gördüğüm bu alet yoktu hayatımda. son bir kez telefon rehberi kontrol edildi ve kızlara bakıldı. üç yıllık ilişki sadece benden değil rehberden de çok şey götürmüştü. telefon rehberim abdi ipekçi erkek öğrenci yurdu gibiydi.

- bu uygulama ile birlikte artık uzun mesafeli uçuşlarda ayakta alınan yolcular için host ve hostesler tarafından naylon tabure dağıtılması halinde şaşırmamak gerekir.

Ne desen boştu uyuyup dururdu yorgundu gecelerin aşk sarhoşu

Bir yüreğimdeki sevgin canlı duruyor gözlerimde son nefesimde bile yaşayan tek şey? sen?varsın içimde?. Toprak doydu ölüme kandı yağmurlar mevsimlere Ölüm yine ayıramadı bizi ayrılık papatyayı dalından alsa da son papatya yaprağı düşmeden tutacağım ellerini ellerimle?. Az kaldı ölüme Geleceğim bekle

daha fazlasının olmasının dilenildiği arzular.! inançsızlığın abartıldığı. kendini başkalarının gözünde, tahtta olma isteğinin2. sıraya alındığı istekler..

- ay kaç yaşında kadınım, oğlum kalk da ingiltere'ye kadar oturayım, atlantik'i geçerken sen oturursun

çay bardağının dibinde, kaşıkla dağıtılmaya çalışılan küpşeker misali dertler.. sorunlar topluluğu yüklenmiş tek bir küp şeker tanesi.. bedenleri ya siyah entariler altında saklandığı yada açık renkler altına giyilmemiş iç çamaşırı kadar transparan yaşam tarzları..

Obiri bal rengi gözlü adam malesef şansını yitirmişsindir sen

Tenimde sütden ter taneleri,

Çikolatalar, şekerler mutluluk verirdi önceleri?

Mutluluğu mu, aşkı mı, umudu mu?

başlık fikir olarak güzel ama bir öneride bulunursam kızmazsın inşallah

Kirpiğim rimel değil nişastalı

umut sarıkaya

alarak, dünya değiştiren insanlar üzerine kuruludur bu reklamlar. Çikolatadan pornografik bir ısırık alıp, erkeğine anlamlı anlamlı bakan ya da bir ısırıkla, gözlüklü, sıradan bir kızken, azgın bir kısrağa dönüşen kadınlar; çikolatayı ısın uca, aklı gidip, sanal ineklerin arasında uçan adamlar; konforlu bir mutfakta annesinin sürpriz hareketiyle arkasından çıkardığı pakete,

Fatma Hülya Ustaosmanoğlu'dan...

Şurda iki ay öncesine kadar sakin bir hayatım vardı. İşsiz işsiz dolaşan bir kadındım.

Böyle işte herkes bir hayat mücadelesi içinde uğraşırken bende kendi payıma düşenden fazlasıyla nasipleniyorum.

Müfide DECDELİ

?genç, ne acayip bişey lan. genç?. yürüyor, saçı var uzatıyor, şekil veriyor. sakalını çeşitli yerlerden kesiyor? hayata bakışını yansıtan tişörtler giyiyor? bazı şeylere öfkeleniyor, telefonunu havaya kaldırıp tepeden kendi resmini çekiyor. o resmi siyah beyaz yapıp arkadaşlık sitesine koyuyor. abartılı tepkiler veriyor her şeye. sorsan?niye yapıyorsun? bunları diye sen haksız çıkarsın çünkü genç o?genç? aslında ilginç? diye içimden geçirdim. bakarken, salyam akmış, silip önüme döndüm.

Sabahın altı buçuğunda kuşlarla birlikde uyanıp çok sevdiğim işyerimde gözümü açıyorum. Tüm gün ayaklarımın haykırışına inat milletin karnını doyurmaya yarayacak ne varsa marifetli elerimle şekle sokmaya çabalıyorum. Üstelik temmuz sıcağı, fırınının kavuran ateşi yetmiyor gibi sipariş üstüne sipariş krem şanti içinde yüzercesine her doğana, her evlenene pastalar yapıyorum katlarca. Belimdeki ağrı gün geçtikçe kat kat artsada işimi sevdiğimden katlanıyorum.

kaptan: sanki yapmadığınız şey. beğenmiyosan emireytse bin ablacım.

Çünkü sevgilisi çırılçıplaktı hiç utanmıyorlardı orta yerde

'akşam makarna yaparız' dedi. 'tamam' dedim. 'o sostan da yapar mısın?' dedi. 'yaparım' dedim. yanağımdan öptü. sevgililiğimiz, makarna yapmanın bile ayinsel bir neşeye dönüştüğü evredeydi. çok iyi sos yapan modern bir erkek olarak elimi omzuna attım. telefonum çaldı. arayan bir arkadaşımdı. 'akşam çıkıyoruz' diyerek, normalde derhal koşarak yanlarına varacağım kadroyu saydı. kolumun altında makarna yemek için sabırsızlanan bir kadın olduğu için bir an duraksadım. 'duruma bir bakayım da, ben seni ararım' deyip telefonu kapattım. arkadaşıma "durum" demiştim ve şimdi ona bakacaktım. baktım. durum da benim yüzüme baktı ve 'kim o?' diye sordu. 'arkadaşlar toplanıyormuş da...' dedim. sesimde 'amaan bana ne' diyen bir hava vardı. oysa içimde eski dostların vaat ettiği, kahkalarla çınlayan, alkolle sulanmış topraklara koşma isteği devasa boyutlardaydı. makarnaysa bir anda ima ettiği aşkın çok uzağında basit bir hamur işine dönüşmüştü. durum, o an için dünyanın en zor sorularından birini sordu: 'gidecek misin?' bunun gerçek bir soru olmadığını biliyordum. cevabın 'yok canım, ne işim var' tonunda ve makarna ayinini zirvedeki yerine iade eden kalitede olması gerekiyordu. yapamadım. o an aşkı beceremedim ve 'aslında çok oldu çocuklarla buluşmayalı...' dedim. bir suskunluk oldu. sonra durum, 'gidecek misin?' derken takındığı sevimli yüz ifadesini, hafif kızgın bir mimikle değiştirerek 'sen bilirsin, istiyorsan git' dedi. bu cümledeki kelimelerin direkt anlamına kapılıp arkadaşlarına koşan bir saf olmayı çok isterdim. ama durum öyle değildi. sevgilim seçenek verirmiş gibi yapıp aslında hiçbir seçenek bırakmıyordu. ağzıyla 'sen bilirsin, istiyorsan git' derken, tonlama ve mimikleriyle 'ben bilirim, burada kalacaksın' diyordu. 'istiyorsan' kelimesindeki 'tehdit', hemen arkasından gelen 'git' kelimesini defalarca bıçaklıyordu. belki şimdi olsa yapamam, ama o gün bir iki defa 'gitmesem de olur' rolu kestikten sonra kanlar içindeki 'git' kelimesini yanıma alarak gittim. makarnayı ve sosu gerçekleşmeyen bir ilişki projesi olarak arkamda bırakıyordum...

Hissetmek...

İstanbul masalları vardır efsaneleşir. İstanbul un denizi, havası, sokakları, caddeleri ulaşılmazdır benim için o şehir benim hayallerimin başkenti. İstanbul?u yaşamak İstanbul?u sevmek ve İstanbul?a hasret kalmak bile güzel. İstanbul benim hayallerimle bütünleşen şehir. O şehri görmek o şehir de yaşamak benim için sadece masal. O şehre gitmek için bir sebep gerek. Benim öyle bir sebebim yok.

yer vermemek için uyuyor rolü yapmanın, uzun uçuşlarda epey sıkıntı yaratacağı uygulama. misal avustralya 23 saat, uyu uyu bitmez.

Bunaldım kendimden, yaşadıklarımdan, hayattan?

Şimdilik bu sıraladıklarım benim hayallerim bir gün o şehre gideceğim. Bana ellerini verir mi bilmiyorum ama İstanbul hayallerimin başkenti. Yüreğimin derinlerin de bir yer de uyuyor.

Allaha emanet olun sevgili dostlar.

- saygıdeğer yolcular kaptanınız konuşuyor, ilerde 2 tane f16 ile bulgar hava kuvvetleri çevirme yapıyor, lütfen çökelim

Söz dönüp dolaşıp geliyor hep aynı yere; ``ne hissediyorsanız o sizsiniz ve hissettiğiniz şeyi yaşamazsanız eğer yaşamınızın yönü bir milim bile hareket etmeyecektir.``

bir müddet sonra dergiye bir kız arkadaşları geldi. daha demin ki sığ muhabbet, birden gözüme güzel gözüktü. gülümseyerek dinledim anlatılanları, birbirine takılmaları. artık iyiden iyiye işi bırakıp onlara doğru dönmüştüm. yapılan esprilere grup içinde en fazla ben gülüyordum. ama henüz kimseyle bir diyaloga girememiştim, tek tanıdık olan nuri zaten hiç yüz vermiyordu. bir müddet sonra kendimden tiksindim, ne yalakalık yapıyorum lan boş yere, diyip işime geri döndüm. onlar bir konuda hararetli bir şekilde tartışırken, suratlarına bakmadan önümdeki karikatürle ilgilendiğim halde yüksek sesle bir kızılderili atasözü söyledim. kısa bir sessizlik oldu, sonra konuşmaya devam ettiler. bir müddet sonra başka bir atasözü patlattım. daha uzun bir sessizlik oldu. sonra tekrar muhabbetlerine geri döndüler. gençlik çok değişmişti. bizim zamanımızda kızılderili dendiği zaman akan sular dururdu. evlere toplanıp kızılderililerin ne büyük bir ulus olduğu, dünyanın diğer bütün halkları çok lavukmuş da bi kızılderililer ellerinden gelse cami yaptıracak kadar hayır sahibi insanlarmış gibi konuşulurdu. yazık türk gençliği bu güzel geleneği unutmuş, kızılderili övmek rafa kalkmış, aborjin övmek ise zaten kısa bir hevesmiş bizim için.

Yüreğim de büyük bir özlemi var. İçim deki özlemle gideriyorum hasretliğimi.

Bu deniz ki, üstü durgunken altı dalgalı, üstü dalgalı iken altı durgun olabilir. Demek istediğim görünen yanın görünmeyen tarafı içimizdeki dünyadır; salt bizim bilebildiğimiz...

Umut denizine yelken açıp fırtınaya tutulduğumuzdan beri, çok şey değişmiş hayatlarımızda

noktalama İşaretlerinin İfadeleri

Geçen yılları saymayı bırakın yaşadığımızdan geçmişiz

Anılar vurdu gönlüne arzularına sonunda sende aşkı sevmiştin

Kendimi arıyorum, gören varmı?

şuursuz ruhlar.. bilinçsiz davranışlar!

Sevdiğinle, Bir karpuz dilimini aynı çatalda paylaşmanın mutluluğu hangi dünya zevki verebilirki? birde yıldızlar gökyüzüne kurulmuş sizi seyrediyorsa demeyin keyfe.

aynı amaçlı bakışlar. uyuşturulmadan hayatın anlamsızlaştığını savunan beyinler.. terli bi vücut. geride kalan zevk oyunları.. pinokyoya tapılmış beden-ruh karışımları..

kırmızı ojeyle gerçek bi cins oluşturmak yada siyah ojeyle into the wild`ı baz almış düşler yaratmak..

Hissedişin terkisi yönlendirirken atın yönünü, nereye sürersek sürelim atın bizi götüreceği yer nasıl hissettiğimizle birebir aynı yöndür; nasıl bir eğitim almışsak alalım, neyin sahibi olmuşsak olalım; içimizdeki rehber dizginleri hep o yöne sürer; hissedişin dibine doğru...

Çok oldu kumdan kaleler yapmayalı

Dudağma sıçrayan çukulatanın alevi

geriye doğru karıştırılan çaylar... yemeğin tabaktaki duruşundaki doyumsuzluk hali.. rüzgarsız, soundsuz müzikler tatminsizliği..

Af edilmeyi mi umuyor o da nesi onu kim bilir artık yok be rezil herze.

Arka bahçede sek sek oynamayalı, salıncaklarda sallanmayalı yıllar olmuş da fark etmemişiz

kaptan: ablacım, çocuğu kucağına alıver. enişte, sen de yengemi alıver kucağına.

bir külkedisi adlı öyküler.. yaşanmakta.!

Gerçekten var mıydı inandıklarımız hayatta yoksa biz var olduğunu sayıp kandırmayı mı seçtik kendimizi?

uykusuz, eylül

Yazdıklarım alıntıdır.

Yılın 11 ayında, ünlü sporcuların; güzel, ateşli kızların; yakışıklı, gezgin erkeklerin tekelinde olan kola reklamları. Ramazan Ayı?yla birlikte, envai çeşit tatlı, börek ve yemeklerin dizili olduğu bir masanın etrafında toplanmış, mutlu aile tablolarıyla karşımıza gelir. 11 ay boyunca, özgür bir hayatın sıcak memleketlere sürüklediği terli, yakışıklı, delikanlılar ve sıcaktan bunalması bile seksi çağrıştıran, güzel kızlar, kolalarını, şişenin götünü en yukarı, göğe dikerek, lıkır lıkır içerlerken; Ramazan Ayı?nda, bütün fertleri beyaz köşeli sabunla çitilenmiş gibi duran mutlu Türk ailesi, 2.5 It?lik Kolalarını bardaklarına doldurup, yudum yudum içerler. Lıkır lıkır?dan yudum yudum?a dönüşen kola, 1 ay boyunca daha ağır başlı ve iman sahibi bir gazlı içecektir artık. Hızlı ve çabuk tüketilen şişe ve teneke formatından ve anlık ilişkilerden çıkarak, huşu içindeki bir ailenin, kalanı dolapta saklanan bir Terdi olur. Evin yuvarlak suratlı çocuğu, namusuyla çalışan baba, mürüvvetini soyluca bekleyen abla, bembeyaz, pamuk gibi bir nine, kola daha sofraya teşrif etmemişken de mutlu gözükürler, ama annenin kolayı tepsi içinde, bardaklara üleştirmiş halde masaya getiriş anı yok mu, işte o an, tüm aile yeniden abanırlar mutluluğa. Bir an sonra, 1.25 It?si kalmış mutluluk iksiri elden ele dolaşır durur, peşi sıra kahkahalar, latifeler?

fırat budacı

başka başka karakter yanılsamaları..

Ne olur biri bana anlayış göstersin.. lütfen?. rica ediyorum..

Şu yaşamdaki arkadaşlarım ve dostlarım onlar da olmasa hayatı çekemem. Hayat üzerime ne kadar çok yük yüklerse yüklesin ben ona inat ayakta kalıyorum.

bi müzikten zevk almak aniden gülümsemeyi hatırlamak sertlikten..

neyse fazla uzatmayayım. baktım olmuyor, giremiyorum aralarına. tüm insanlığın ortak dili olan müzikle sızayım aralarına diye düşündüm. oky?nin bir arkadaşının dergide unuttuğu bir klasik gitarı vardı. gittim onu aldım. az buçuk anlarım gitardan, anlarım diyorsam?aa uzat bakayım elini, tırnakların uzun, gitar çalıyorsun galiba, akustik mi klasik mi? hmm akustik demek? iyidir akustik? den öteye gitmedi gitarla muhabbetim. ama aldım gitarı elime. onlardan biraz uzakta yere çöküp, bi sigara yaktım, bir nefes çekip, gitarın sapıyla, kulakları arasındaki tele sıkıştırdım yanan sigarayı. ve başladım çalmaya. ?sözlerimi geri alamam, yazdığımı baştan çalamam, kimseye tiriviri yapamam?, diye söylemeye başladım şarkımı. çevremde çember olmalarını tabii ki beklemiyordum ama en azından ufak bir mırıldanma, bir ayakla ritim tutma bekledim, olmadı. o gitarın sapında yarım paket sigara yakıp içtim sinirimden, ?öfff? ten?püfff? ten başka bir şey duyamadım. baktım bu böyle olmayacak, gideyim nuri?ye artistlik yapayım da çok da boş adam olmadığımı anlasın diye, gitar boynuma asılı bir şekilde nuri?nin yanına gittim. sinirle, ?ya nuriciğim sana geçen gün şimdi adını hatırlayamadığım o amerikalı çizerin albümünü masamda istiyorum dedim, getirmemişsin. bu kadar aymazlık olmaz ki canım!? diye tersledim.?ne çizeri? .. anlamadım? diye karşı gelmeye çalıştı, ?ya bi de cevap verme ya? diyip hali hazırda gitarın sapında yanmakta olan sigaramdan son bir nefes çekip, gitarın sapını kül tablasında söndürdüm.

sevgiliye açık mektup

Kapı kapı yeteneklerimi gösterebileceğim bir iş arıyordum. Sonunda buldum baba mesleğini sürdürebileceğim, kanıma işleyen bu mesleği yapabilceğim iş fırsatını yakaladım. Amanda ne ala memeleket! pastacı oldum üzerinize afiyet.

ünlem işaretlerinin sık kullanıldığı deneme birikintileri!

kalabalık içinde yalnız hissedilen ruhlar! heyecanlı bi aşk sonrası çıplak kalmış ruhsal ruhlar...

Neyse uzatmayayım, saat 22:30 gibi garson ''kapatıyoruz'' dedi, hesabı getirdi. ''Dur abi, sen hiç dokunma ben öderim'' dedim. Ercan ''Olur mu öyle şey, ben ödiycem'' dedi. ''Abi bak konuşmam bir daha ben ödiycem'' dedim. ''Tamam öde'' dedi. İçimden ''Vay ancuk, insan bi kere daha ısrar eder, o ısrara endekslemiştim mali durumumu'' diye usulca geçirdim... Çıktık birahaneden, ''Off, bu saatte de nerede otobüs bulucam'' dedim. ''Puff, hiç te eve canım gitmek istemiyo'' dedim. Sağ olsun, ''Abi istersen bizde kal, salonda yatrsın'' dedi. Gittik eve. Ama aşkım biliyo musun, Nagihan Ercan'la evlendikten sonra çok değişmiş. Böyle bana karşı bir acaip anlamsız tavırlar falan yapmalar, sorduğum sorulara ''Off nerden bileyim ben yaa, Allah Allah yaa, mallah Allah yaa!'' diye bir kendini beğenmiş cevap vermeler, sorma gitsin. Nagihan yüzünden muhabbetten zerre kadar tat alamadım. İnanır mısın bir ara ''Ulan bana ne surat yapıyorsun, bu tırto Ercan'la evlen diye sana ben mi dedim?'' diye haykıracaktım suratına ama kendimi zor tuttum. Zira arada Ercan vardı. Bir vakit Nagihan mutfağa gittiğinde Ercan'a ''Kanka, boşa bu kadını da senle şöyle eski günlerdeki gibi takılalım, eve çıkaraız ehehehe'' dedim. Hemen konuyu değiştirdi. ''Geç oldu'' dedi. ''Biz yatıcaz, sen de yat'' dedi. Gittiler yattılar. İçeriden konuşmalarını duydum. Nagihan'ın tam olarak ne söylediğini anlamadım ama Ercan'ın ''Yaa yarım ağızla çağırdım, ben nerden bileyim geleceğini'' dediğini duydum. Ve usulca çıktım riya yuvası olmuş o evden, vurdum kendimi sokaklara.

Ve o dip; günümüz insanının kendini anlama, irdeleme, analiz etme çabasının dinamitiyle patlama noktasına gelen hayatların çamurunda yer alır. Hissettiğimiz şey ne ise onu deneyimlemeden rahat edemez, anlayamaz, kabul edemeyiz. Deneyimler bu bakımdan taşıttır; o taşıt ki doğamızı yaşamımızı ister, yaşanılmayan, ertelenen herşey çamuru daha da barizleştirir, yükleri artırır, psikolojiyi bozar.

Senin şansın yetiştirilmiş olduğun kişilerce tek afiştelerden.

Üç gün sonra yine üniversitedenEngin'le karşılaştık. Ercan'ı sordu, ''Yaa bırak Allah aşkına'' deyip biraz kötüledim ercanı. Sonra ''hayırdır durgunsun sen?'' diye sordu Engin. ''Şuarada Kazan Birahanesi var, gidelim mi?'' dedim. Gittim, gittik...

Dün gece rüyam da yüreğime dokunan birini gördüm. Uyandığım da yüreğim yerinden çıkacakmış gibi atıyordu. Onu uzun zamandır görmediğim içindi galiba bu kadar hızlı atışının sebebi. Onu çok özlemiştim. Bu platonik bir şeydi. Uzaktan uzağa yüreğim onunla yanmıştı. Kimse bu duyguya engel olamazdı. Yüreğime dokunamazdı. Suç değildi uzaktan sevmek. İmkansız bir şekilde onu sevmiştim ve bekliyordum. O gece ki gördüğüm rüya ona olan özlemi mi az da olsa yok etmişti.

michael jackson'ı sevmek, çocuk olmak sanıyordum. ben büyümüştüm.

hareketiyle arkasından çıkardığı pakete, manyaklar gibi sevinen, sari kafalı çocuklar; sağa sola zıplayıp duran, bir hayvandan teşekkül çizgi kahramanlar? İşte ne varsa, hepsi yerlerini özlemle evlatlarım bekleyen, yaşlı amca ve teyzelere bırakır. Bedbahttır yaşlı çift. Eski bir konakta otururlar, halleri vakitleri yerindedir ama mutsuzdurlar. Bayram sabahı, henüz ziyaretlerine gelen yoktur. Eşya hüzünlü, tüm renkler solgundur. Fonda ciğerlere kadar inen bir müzik vardır. Klarnet solosu, tüylerimizi diken diken eder. Ziyarete geç kalan eşşeoleşek çocukların kapıyı çalmak üzere olduğunu bildiğimiz halde, gözlerimiz dolar. Arabanın korna sesiyle gençleşir yaşlı çift, eşya ve renkler canlanır? Hayatta başarılı oldukları belli, tertemiz evlatlar, torunlar içeri doluşur. Hem haylazdır torunlar, hem el öpecek kadar geleneklere sahip çıkarlar. Bir çikolata partisidir artık yaşanan. Müzik son kreşendosunu atar. Bir buçuk dakikada bize insanlığımızı hatırlatan bir duygu patlaması yaşarız. Ekranda en son, alt üst olan duygularımızın sahibi bir marka belirir. Ağlata ağlata yumuşattığı kalplere, kısa bir an kendini hatırlatır. Reklam bilimidir bu. Saliseler içinde bir virüs gibi akıllara yerleşir. Kısa anlar birleşip, sonu gelmez bir tüketim isteği? oluştururlar sonradan. Daha gözyaşlarımız kurumadan, diğer reklam, ?kısa bir an?, bize aklımızın bir köşesine not edeceğimiz, aile bütçemize katkıda bulunacak ufak bir bilgi verir: u Ramazan Ayı boyunca piliç?in kilosu yalnızca 2.97 YTL.? Kaçırmayın?

10/07/2009/İZMİR

Biz hayatta hep gitmişiz aslında

Halbuki gururunu inadını bilir niçin bekler ümitlerde

Gözlerim duman duman tütüyordu kırık penceremin ardından sana bakan puslu gözlerle. Kapının önünden geçişlerini sayarken, ben bile unutmuştum elinin kaç kere zilime uzanıp da çekişini. Yağmurların tiz sesi tüm mevsimleri terk etmiş sanki sadece bu caddeye sen gibi yağıyordu. Üzerinde ki toz bulutları benden sana olan suskunluğumun tek yankısıydı

Kendi yazılarımı yazmak için biraz daha zamana ihtiyacım var...

ertesi sabah dergiye gittim. nuri bir grup arkadaşını zaten göt kadar olan dergimize davet etmişti. dergide oturacak yer kalmamıştı. beni görünce yüzünü çevirdi, konuşmaya devam etti arkadaşlarıyla. ayakta durup biraz suratlarına baktım ama zerre rahatsız olmuyorlardı, bunlardaki keyif eşşekte yoktu. masama oturmuş gülerek bir anısını anlatan gençlerden birine kalkmasını rica ettim. bozulmak şöyle dursun, ayağa kalkıp anlattığı anıya es vermeden gülerek ve suratıma dahi bakmayarak başka yere oturdu. oturup çalışmaya başladım, onlar ise arkamda oturmuş konuşmaya devam ediyorlardı. arada bir dönüp?kafa bu kafa, iş yapıyoruz dimi burada? der gibi baktım. ama tınmadılar, dur şunları da arayayım gelsinler, dur bir çay koyayım da içelim diye konuşup durdular. ben de daha sık dönüp bakmaya başladım. bir ara?iş yapıyoruz burada dimi? der gibi bakmayı unutmuşum, uzun uzun mal gibi baktım gençlere.

üç yıllık bir ilişkiden çıkmış biri olarak aslında gayet güçlüydüm. bir iki kendini yere atma, beş altı defa arayıp birbirimize duyduğumuz sevginin görkemi ve aşkımızın yüceliği ve bu minvalde yeniden, evet yeniden bir araya gelmemiz hakkında konuşma, 15?i bir önceki konuşmamı destekler nitelikte olan, 10?u gittikçe sertleşip sonunda üzerine araba sürmek, küçük kardeşinin kolunu kırmak gibi tehditlere kadar varan, ardından gelen 8?i yine aşkımızın kutsiyetini anlatan, en son ikisi de nokia 3310?un hazırında bulunan dans ve hamburger temalı resimli mesajları olmak üzere toplam 38 cevapsız mesajın sonunda kesin olarak ayrılmıştık işte.

Hala kendimi arıyorum zamansızca? beni gören olursa selam söylesin.

İstanbul benim şehrim, aşıkların şehri, şairlerin şehri, tarihin şehri? İstanbul?u muhakkak bir gün göreceğim. Bütün hayallerimden vazgeçerim de İstanbul?umdan geçmem.

Hele şairdaş gönül dostları sizler ne olur sitem etmeyin ne olur.

Pastacı sarı şeker.

Bugünlerde en çok gelen mesaj; ?sende hayırsız çıkdın bi arayıp sormuyorsun cevap bile vermiyorsun?

pilot kardeşimiz anons etsin mesela, "beyler bi çökebilir miyiz? türbülans var ilerde, bağyan siz de, bi yardımcı olalım.

Ve lise yıllarım?

Nereye varmışız?

yalnzılık senfonisi yığınları.!

steward: gelen var ağrol

Bana sorarsanız işte bu yaşamanın ta kendisidir...

Otek aşkın hem ki uğursuzluğundu en çok ihtiyaç duyduğunda yanında yoktu.

Yuvarlanıp gidiyoruz akşama kadar hamur misali..

Ne güzel hayaller hepsiniz gerçek olmasını çok istiyorum.

bi kaç yorum daha :

Oysa içten içe özlemişiz bunları

Beş dakika mesafedeki en yakın dostum darılma.

Her şeye inat yaşamayı başarmalıyım?

Zamanlardan, insanlardan geçmişiz

Sevincimizi kaybedeli kendimizi unutmuşuz

o'leary, amerikan boeing uçaklarının üreticileriyle yolcuların uçak içinde ayakta duracakları bir bölgenin dizaynı üzerinde görüşmelere başlandığını da sözlerine ekledi.

daha güzel olur bence...

Ben istemzemiyim sevdiklerimle hoş vakit geçirmek, olmuyor yetişemiyorum.

Sonuç olarak çiçeğim, sana söyleyeceğim şu:dön artık, dayanamıyorum sensizliğe. Dön bana, beni muhattap etme şu adamlarla. Yok Ercan'mış, yok Engin'miş. Yemişim Ercan'ı, Ercan kim aşkım, Ercan kim? Söyle Allah aşkına!

Çok oldu bir pamuk şeker için ağlamayalı

Ya Pazar günleri evde mis gibi uyumak varken işyerimde olmak, haftada sadece üç beş saat tatil yapmak çok mu zevkli geliyor sanki bana.

Yüreğim bunları yaşarken hayatın da farkındaydım. Lise yıllarımın son yaz tatilinde olduğumun, başlayacak olan dönem de ÖSS ya gireceğimin farkındayım. Hayat atılmak için ÖSS yi kazanmak zorundaydım ama nedense ben kendimi halen yetersiz buluyorum. Ne kadar çalışırsam çalışayım ben bu sınav için hazır değilim. Bu hazır olmayış beni delirtiyor. Ne yapacağımı bilmiyorum.

Biz, akıp giden bu hayatta kim olmuşuz?

alıntı yapmak yerine bir kelime seçip neden onun hakkındaki düşüncelerini söylemiyorsun

Bulursanız benden okkalı bir selam söylermisiniz?

Ne olur kimse sitem etmesin. kimseyi unutmadım asla! Katiyenn!

Yolum şehre düşdükçe Tarihi Kaleiçindeki Bakırcılar çarşısından geçmeye gayret ederim. Her bir dükkanın önü bakırdan yapılmış onlarca ev eşyaları ve süs eşyalarıyla doludur. Ama amacım bu eşyalardan hiçbirini satın almak değildir. Ben bu çarşıda tarih ararım, aşk ararım ve ilahi sesler duymak isterim. Ben bu çarşıda nice zamandır kirden pas tutmuş ruhumu arındırmak, yumak temizlemek isterim.

Dalgın ve düşünceli adımlarım beni şehrin göbeğine getirince de hemen irkilirim;kalabalık, gürültü, homurtular, korna sesleri, is, pas duman... vb.

Çiğdemim gözlerime baktığım da neler hissettiğimi bilir. O hep yanımdadır. Ben de onun yanında. Kimseye anlatamadıklarımı ona anlatır rahatlarım. Onu hiç unutmam.

habere yapılan yorumlardan biri :

Biz insanların hayatı ne zaman son bulur bilinmez. Mahşer günü kim ne hesap verecek bilinmez. Ben dostlarımla beraber bu hayatı yaşamayı istiyorum?

Üzgünüm yuvama, yaşantıma, hobilerime, tüm zevklerime, sevdiklerime zaman ayıramadığım için üzgünüm.

Gözgöze sohbetlere dalıp, saygı ve sevginin hakim olduğu bir duygu harmanının içinde aşka dalabilmenin kıymetini bilmek şart.

Fakat yok işte vakit yok şuan bile uykumdan feda ederek bu satırları klavyemden aktarıyorum.

Bir rüya neden beni böyle derinden etkilemişti bilmiyorum ama bu ateş yüreğime düştüğünden beri derinden yaralıyım. Bu yara hiçbir zaman iyileşmez. Yalnız onun benim olduğu gün yaramın kanaması biter. Onu unutmayı hiç düşünmedim. Ona bu sevdayı söylemeyi her an düşündüm ama yapamadım söyleyemedim.

Ne zaman vazgeçtik çocuk olmaktan?

Bir gün o şehre gidersem önce Üsküdar?a gideceğim. Orda doya doya denizi seyredeceğim. Sonra bir tekneye binip kız kulesine gideceğim. Efsaneleşmiş hikayesini aklıma getirip uzaklara dalacağım. Saatlerce kalsam oradan bıkmam. Hikayesi şuan bile aklıma geldiğin de uzaklara gidiyorum. Sonra Beyoğlulun o asil sokakların da gezeceğim. Beyoğlu?nda da çektiğim hasretin bir kısmını dindireceğim. Kadıköy?e geçeceğim. Fenerbahçe mi ziyaret edeceğim. Onunla da özlemi mi gidereceğim. Sonra Taksim?e doğru yol alacağım. Taksimden gitmek bile istemeyeceğim. Fırsat bulmuşken her yerini gezeceğim. Şişli ye de gideceğim. Orada gözlerim dolacak. Neden bilmiyorum? Ümraniye, Beşiktaş, Nişantaşı? Ve daha nereler hepsini tek tek gezeceğim.

Ah canım ah ben kendimi bir bulsam; kendime ne çok anlatacaklarım var bir bilsen.

Sabahları aşkı sevmezdi mutlak o bal rengi gözlü adam

Tüm sevdiklerime kucak dolusu sevgiler.

Ezgi Çerçil'den

acıyı tebessüme dönüştürmek kimi zaman.!!!