Mecdelli Meryem, İsa?nın havarilerinden bazıları, Romalı askerler, seyirciler...

Öyleyse, bozulan ezber, yıkılan tabu, kırılan put bize neyi anlatıyor:

Ama ilerde bir gün bu ülkenin tablosunu çizmeye kalktığımızda ne göreceğiz?

Yani çarmıhtaki ölü insan etten ve kemikten.

Başı hafif yana eğilmiş, ayakları ve ellerinden çarmıha çivilenmiş.

Aşağıdakilerin hepsi birer iskelet.

Ama, İsa?nın çarmıha gerildiği o tepeye bugün bakarsanız ne görürsünüz?

Türkiye?nin bugünkü tablosunu çizersek, ?Yaşayan nizam?, ?Yaşatılması gereken nizam? budur.

Korktum, ama düşündüm ki; korkunun ecele faydası yok.

O gün, yani İsa?nın çarmıha gerildiği gün için, absürd bir şey.

Yaşayan nedir, daha o gün, o tepeye çarmıhın dikildiği gün yaşayan hangi nizamdır, çarmıh yere inmeden ölmüş olan hangisi.

İsa hala yaşıyor, ötekilerin ise hepsi ölü.

Diyorum ki, artık zamanı gelmiştir.

Cesaret lazım, bu ülkeye cüretkar insanlar lazım, kafa göz yarmaktan korkmayacak insanlar lazım.

Ötekilerin ise hepsi, o daha çarmıhtayken ölüydü.

Böyle düşündüm ve yazmaya başladım.

Ama henüz etten ve kemikten oluşan bir varlık.

Yüzlerce insan çarmıhtaki ölü İsa?ya bakıyor.

Bunu görmek için, ille de 2000 yıl sonra açılacak bir?Ölüm sergisini? mi beklemek zorundayız...

Tabloya baktım ve düşündüm.

Yani, çarmıhın üzerinde ölü bir insan duruyor.

?Türk tarafının elinde tek koz var: Kürtlerin çoğunun ayrılmayı isteyip istemediği. Çünkü doğal veya anormal, tüm ayrılıkların, herkese bir faturası olacaktır. Bu nedenle, bu kozun güçlendirilmesi gerekir.?

Çarmıhın dibinde ise, onu izleyen insanlar var.

Şarkı söylemenin zamanı da gelmiştir, farklı söylemenin zamanı da...

İsa?yı çarmıhta gösteren binlerce tablo var. Hepsi tam aksini çizmiş.

Eğer bu ortak iradeyi gösterip yaşayabileceksek, tabii ki yaşayalım.

Ama dikkat.

Yaşayanı ölü, ölüyü ise yaşayan farz etmek.

Öyle okuyun.

Tablo diyor ki:

Cumhuriyet Gazetesi?nin yazarı açık açık, ?Ayrılma kozunu, Türklerin ve Kürtlerin önüne koyalım? diyor.

?Paradigma kırmak işte budur.?

Şimdi bu soruyu soruyoruz, yer yerinden oynamıyor, yaprak bile kımıldamıyor.

Bir ezberi, 80 yıllık bir ezberi, bozma; ne bozması, berhava etme pahasına.

Yani ezberi bozmak.

Kendi kafanızı gözünüzü, özellikle de önyargılarınızı kırma pahasına.

Tabii ki hem Türkler, hem Kürtler için en iyisi budur.

Size o tabloyu aynen tasvir ediyorum.

Kaderin cilvesine bakın ki, farklı şeyi söyleme cesaretini bugün, Türkiye?de üniter devletin en muhkem kalelerinden biri olan?Cumhuriyet? Gazetesi?nin bir yazarı buldu:

Bundan 3 hafta önce Paris?te Maillol Müzesi?nde bir sergiyi gezdim.

O sergide beni en çok etkileyen üç eserden biri, bir tabloydu.

Türkiye, tarihinde ilk defa Kürt meselesini en çarpıcı ve en gerçekçi biçimde tartışıyor.

Lütfen siz de bu duygularla okuyun.

Aşağıda yaşayan insanların ise hepsi birer iskelet.

Mayınlı bir araziye girip oramı buramı paramparça etmekten çekindim.

Ama yaşayamayacaksak?

?Cumhuriyet? Gazetesi?nin bir yazarı bunu söyleyebiliyorsa, bütün Türkiye söyleyebilir.

Anayasamız üniter devleti vazgeçilmez şart olarak önümüze koyuyor.

Onunla ilgili bir de yazı yazdım.

İsa, 2000 yıldır yaşıyor.

Yaşayamayacaksak, artık adını koyalım.

Bu yazıyı yazıp yazmamakta çok tereddüt ettim.

Demek ki, 20 yılda mesafe kat etmişiz.

Haydi gelin ağzımızı alıştırmak için hep birlikte soralım:

Hakikatin ta kendisini değil mi...

Ortada çarmıha gerilmiş bir İsa duruyor.

ertuğrul özkök-hürriyet

Orhan Bursalı bakın ne diyor:

Bakın Özal 20 yıl önce?Federasyon dahil her şeyi konuşmalıyız? dediğinde yer yerinden oynamıştı.

?Türklerle Kürtler birlikte yaşamak zorunda mıdır?

Yaşıyor gibi...