Tsubasa'yı ve küre biçimindeki sahanın sonundaki dev kaleyi hatırlıyorsanız

Macarena dansını yapabiliyorsanız

Topitop, Yumiyum... vb çok seviyorsanız ve her zaman yeme kabiliyetiniz varsa

Kasete kayit yapilabilmesi icin alt tarafinda bulunan karelerin bantla kapatilmasi gerektiğini öğrenmenin önemini biliyorsanız

bir parçasını olmayanla paylaşmak.

hadii bozz örgüleri:))))))

sebetle anneden su istenen zamanlardı... hafta sonları bahçede ekmek pişirilir 2. kata giden top maymunsu hareketlerle balkondan kurtarılırdı :))))

akşamıda parliement sinema klubü vardı.

Aslında daha yazmak istiyorum, fakat yazdıkça kötü oluyorum. Keşke Guy pearce'ın oynadığı zamanda yolculuk temalı filmdeki gibi ben yazdıkça geçmişe doğru gidiyor olsa görüntüler. Ekran birden Amiga'ya dönüşse, ve ben az sonra başlayacak Galatasaray- Manchester united maçı için babamdan izin koparmaya çalışsam, anneme kaybolan tasolarımın yerini sorsam Ve keşke sadece babam dövdüğünde ağlasam..

Mon Ami 48 lik boyalardaki altın ve gümüş renkleri statü sembolüyse

Okulda coca-cola kutusunu ezip mac yaptiysaniz

yokuş mahale ralarında maç yapılır, arabanın altına kaçan topu almak için rabanın altına girilirdi.

Mc Donalds a gitmek için ailenize yalvardıysanız

kaygızılar demek.

ben bikere düşüp dizimi parçalamıştım eve gittim annem nasıl bağrıyodu ben sana demedimmi çıkma sokağa diye falan ben hem ağlıyorum hem yok anne acımıyoki hiç diyodum:)

Power Rangers'ın renklerini hatırlıyorsanız

barış mançonun programıdamı pazar günleriydi adam olacak çocuk:)))

Sayısız joystik kırdıysanız ve gün gelince artık joystik satılmadığını fark ettiyseniz

dışarda oyun oynarken acıkıldığında eve ekmek arası domates peynir yaptırıp mahallede yemek.

ICQ nun 11 haneli rakamını ezberlemeye çalışmışsanız.

aliiiiiiiiii ali desidero

Apartmanin altindaki zil veya taksi diafonuna basmak müthiş heyecanlı bir yaramazlıksa

Müzik yelpazesi hayatınıza büyülü yabancı müzisyenler kattıysa

3. kattan inşaat kumunun üzerine atlamak...

Şimdi elimin altında olan onca imkana rağmen hiçbir şeyden cumartesi günleri izlediğim Emmanuellanın tadını alamıyorum. Ya da yeni çıkan oyunları rafa yeni düştüğünde almama rağmen Super Mariodan aldığım zevki. Geçenlerde okudum -belki yazının çıkış noktası kafamda budur- otobüste gençlerin tartışmasına kulak misafiri olan arkadaşım onların Tanju çolakın olduğu reklam panosu önünden geçerken "Ya bu futbolcuymuş, çok iyi oynarmış ama adını unuttum" temalı bir tartışma yaşadıklarını anlatıyordu. O an aklıma Cevat Prekazi geldi, Kaleci Hayrettin, Oğuz-Aykut-Feyyaz üçlüsü. Çocukken bazen sorardım babama "Bu teknik direktör nasıldı, iyi fitbolcumuydu?" diye, korkuyorum ki birkaç yıl sonra aynı soruyu bana soracaklar. Ve ben anlatmaya başlayacağım:"Bu arif var ya bu Arif, 94'te Galatasaray-Barcelona maçında ceza sahasının dışından bi şut çekti, lörk diye kaleciyi içeri soktu"

Aklıma geldi de, Tayfun'un Hadi yine iyisin kasetini almıştım ilk defa bayram paramla. Burak kut, Bora gencer geldi sırayla. Eminim 3-5 yıl daha tutsam antika diye satabilirim, ama bakmaya dahi kıyamıyorum onlara, kendimle yüzleşmekten korkuyorum sanırım. Korkumun nedeni o dönemler için sahip olduğum müzik zevki değil, kaset kapağındaki deri ceketi ve saksafonuyla poz veren gür/Travolta saçlı Tayfun'un dökülen saçlarının zihnime yerleştirecek olmam. Hiç yaşlansınlar istemiyorum, hep aynı kalsınlar. Burak Kut kilo almamış olsun, Tarık Tarcan'ın saçlarına ak düşmesin, ben hala sabah 7'de kalkıp taş devri, ninja kaplumbağalar, looney tunes izleyeyim, annem ekmeğime yağla bal "çal"sın, ekmek almaya gittiğimde bakkaldan meybuz ve ağızda patlayan şekerden de alayım, ekmeğin uçlarını yiyeyim., annemler evde olmadığında Mirkelam pantolonumla bir koşu gidip tüplü çikolata alayım.

ne jeneri müziği vardı onun öyle ya :)

Eti Cin, Eti Puf, ABC, Balık Kraker, Negro, Bonibon,

evet birde o vardı,

"Nereye çufçufluyoruz"un kimin dediğini biliyorsanız.

Kokulu silgiye, deftere, kaleme harçlığınızı yatırdıysanız.

Parliament pazar gecesi sinemaları müziğini duyduğunuzda içinizde hala garip duygular uyanıyorsa

Uhuyla oynamanın zevkini biliyorsanız

İstop diye bağırdığımızda renk yakalamaya çalışırken onun aslında stop olduğunu uzun zaman önce çözmüşseniz

Annenizin mavi ped torbalarını şişirip patlattıysanız.

Seden Gürel'in neden öyle giyindiğini şimdi sorguluyorsanız

MIRC ergenliğinizin önemli bir parçası olmuşsa

"bandıra bandıra ye beni" şarkısını hızlı söylemeye çalıştığınız günler varsa

Gençlik hayaliniz Beverly Hills teki havuzlu arabalarsa

koşan adam mirkelam

Commodore 64'de tornavidayla kasetin kafa ayarını yaptıysanız

"Hey Corç versene borç" deyince cevabı hemen yapıştırabiliyorsanız

SHOW TV'nin müziğini hala hatırlıyorsanız dup dıbu dıp dıp dıbı dıp dum... Tabi ki bir de :İyi TV eyç bi bi, eyç bi bi iyi TV

TV den çekilmiş çizgifilmli sayısız kere izlediğiniz VHS leriniz varsa

mahallenin kızlarıyla oynayan erkeklere hep kötü gözle bakılır, dalga geçilir ama hep onların yerinde olmak istenirdi.

Polis Akademisindeki her sesi çıkaran adama hayranlık duyuyorsanız

Önce hüplet sonra gümlet' hayat felsefeniz olmuşsa

Chucky yüzünden en sevdiğiniz oyuncağınızı bile göz önünden kaldırmışsanız

Bir sanal bebeğiniz olmuşsa,

Dört tekerlekli ayakkabının üstüne takılan patenlerden sonra roller bladeler size büyüleyici geldiyse

Işıklı spor aykkabılar hava atmanın önemli bir unsuruysa

gazoz kapaklarını attığını öğrenince ağladıysanız

ve sabah şekerleri furyası

Pazar geceleri yıkanma günüyse

En sevdiğiniz sayı altıysa

Tele On diye bir kanalı hatırlıyorsanız

bizimkileri izlerken zorla yatağa gönderilirdim.

Bir Başka Gece çocukluk hayatınızdaki en görkemli şovsa

Peçete, kağıt, poşet vb... koleksiyonu yapmışsanız

Olacak O kadar, Yasemin'in penceresi, Hadi Anlat Bakalım, Adam Olacak Çocuk, Saklambaç.. gibi programları hatırlıyorsanız.

7 tuğla oynamak..

yedimi peki yemedi:)

Haftasonları çizgi film izlemek için errken kalkmanın ne demek olduğunu biliyorsanız

Kolalı jelibonun önce kapağını yediyseniz

Clementine sizde derin izler bırakmışsa

neydi o koca civcivin adı ya:)

Beğenseniz de beğenmeseniz de tüm çizifilmleri art arda izliyorduysanız

Saçları renkli ve uzun patlak gözlü çirkin trolleri bile bir furyada satın almışsanız.

Bayramda harçlıklarla aldığınız ilk şey kinder süpriz yumurtasıysa

kanayan dizler ve kabuk tutan yaralar :)

Fame City cennetle eşdeğerse

her perşembe saadettin teksoyun programını beklemek.

Pokemon'u izlemek ve tasolarla oynamak demek. Işıklı spor ayakkabıyla hava atmak demek. Harçlığını kokulu silgiye yatırmak demek. Teyp kasetine parmağını veya kalemi sokup ileri geri almak demek. Hugo ve Tolga Abi demek. İstop diye bağırdığımızda renk tutmaya çalışmak ve onun aslında stop olduğunu sonrada öğrenmek demek. Power Rangers demek. Tetris'te rekor kırma girişimleri demek. Bilyelerin içine o renklerin nasıl koyulduğunu merak etmek demek.

LC Waikiki veya benetton tüm renkleriyle kıyafetlerinizde önemli markalar olduysa...

Telefonların jetonla çalıştığını hatırliyorsanız

Bizimkiler dizisi ertesi gun okul oldugunu bi sureligine unutturduysa

Anne saat kaç, simiiit, birdir bir, çay kahve gazoz, akşam ebesi, dansa davet, çatlak patlak, yakan top gibi kalabalık oynanan sokak oyunlarından sonra anneniz sizi balkondan yemeğe çağırmışsa

Tutti frutti çok ayıp ve olağanüstü merak uyandırıcı bir şovsa

Süper Baba'nın müziğini flütle çalmışsanız

Sulugöz'ü düşününce bile ağzınız sulanıyorsa

ya sizede yaparlarmıydı ilkokulda öğretmen gelirdi saçımızı karşıtırıdı bit arardı kurşunkalemle:))

sezen aksunun simitçi kahveci gazozcu şarkısının çalınıp bir gazoza odun kömür taşınan yıllardı...

annenizin poşetler dolusu taso, misket, sporcu kağıtları,

Elm sokağında kabus yüzünden hala yatağın altına bakmaktan korkuyorsanız

Beni sinemaya ısındıran, onun gücünü anlamama neden olan Geceleğe dönüş, Rocky, Rambo, Karate Kid çokta umurumda değil. Andrey Tarkovski, Francois Truffaut izliyorum. Bugünkü dizileri izlemememin nedeni eleştirel olarak bakıyor olmamdan ziyade, bilinçaltında süper babayı, bizimkileri sıdıkayı`A Takımı'nı arıyor olmamdır.

Capri Sun ın reklamı ve melodisini hatırlıyorsanız.

Şirinler geyiğini arkadaşlarınızla mutlaka çevirdiyseniz

star daydı:)

Pili bitmesin diye kasetleri kalemle havada sarmışsanız,

Aterideki ördek vurmaca oyununda silahın nasıl çalıştığına hala kafa yoruyorsanız

minik kuş :)

Çizgifilm şarkılarının ingilizce veya japonca olsa da ezberlemişseniz

Prince of Persia'da alttaki dikenlere düşünce çıkan dınnzk sesini ve kanları hatırlıyorsanız

Cuma günleri Hayat bilgisi dersinden sonra çıkış zili zrrrrrrr diye çaldığında - o zamanlar Beethoven'ın dokuzuncu senfonisi yoktu- öğretmenin "Dağılabilirsiniz" sözüyle tüm sınıf canhıraş bir şekilde koşarak sınıfı terk etme gayreti içinde olurdu. Bende uyardım çoğu zaman bu kalabalığa. Sınıfı terk ederken arkamda çoc... ukluk anılarımı bırakacağım aklıma gelmezdi o zamanlar. Samimi olduğum, evinin yolu benimkiyle aynı güzergahta olanlarla beraber çocukça hayallere dalardım. Bazen rakip okulla hafta sonu yapacağımız maç için kadro kurar, bazen de misket oynamaya koyulurdum. O zamanlar cep telefonu da yoktu tabi, bu yüzden eve geç gitme ihtimali de. Geç gittiğimde, babam hesap sorar, bazen de bahanemi yeterli bulmaz tokat atardı. Özlüyorum babamın ders çalışmadığım için/eve geç geldiğim için/yemeğimi bitirmediğim için attığı tokatları. Şimdi ailece akşam yemeğine bile oturamamak koyuyor bana. Keşke eskisi gibi hesap sorsalar istiyorum.

Küçük bir kızsanız Sindy ile Barbie'yi karşılaştırıyorduysanız

fırından alınan ekmeğin yarısını sıcak sıcak yolda gelirken yediğimiz zamanlardı...

Bayramlarda akrabalarımızı ziyaret etmekten zevk alırdım, bayram parası verirlerdi, ilk defa Atakule'ye gittiğimde dünyalar benim olmuştu. Şimdi aile bir araya geldiğinde kaçmanın planlarını yapıyorum. Hayatıma dair sorulardan bunalıyorum artık. Ortaokula başladığım ilk gün fotoğrafımızı çekmişti babam. O fotoğrafı arıyorum harıl harıl. Benim için değişmeyen tek şey Cuma gününün rahatlığı, Pazar gününün stresi oldu o dönemlerden bu zamana. Ama artık Pazar günleri "bıcı bıcı" yapmıyorum. Banyodan sonra "parliament sinema kulübü&"de başlamıyor. Pazar günleri Dvd seyrediyorum belki eski anıların tadını yakalarım diye. Ama yok, olmuyor. Olacak o kadar vardı sahi ne oldu ona? Aç gözünü seyret, tekrarı yok bunun, işimiz muhabbet efkarı yok bunun..." diye giderdi. Show Ana haber'in müziği vardı, ve ardından başlayan Plastip şov. Aslında çok küçük bir ayrıntı, o zamanlar haber vtr'lerinde Eye of the tiger, Chariots of fire çalarken bugün Requiem for a dream, Amelienin çalması bile geçen zamana dalalettir.

Lambada'nın müziği kulağınızda çalabiliyorsa

Tetris'i süper hızla oynayabiliyorsanız,

susam sokağını izlerdim ozamnlar cedric yoktu:)

Sizde bizden birisisiniz..

kırpığ...:))))

Bakkala gönderilmenin en güzel yanı küçük sarellenin dibini minik plastik kaşığıyla kazımak veya leblebi tozu yiyip konuşmaya çalışmaksa

Rönesans sanatçılarını ilk kez Ninja Kaplubağaların ismi olarak tanıdıysanız