Adamın biri sordu:

Tarihten de bir misal vererek bu mes'eleyi bitirmek istiyorum:

Solon buna ve müteakip sorulara da yaklaşık cevaplar verir. Karun şaşırır.

- Belli olmaz. Ölmeden hakkında hüküm vermek doğru değil, demişti. Netice, dediği gibi çıktı. Sizin akıbetinizin de ne olacağı belli değil, der.

Saygısız davrandığı için kızdığı bu kişiye aşık oldu. Öylesine bağlandı ki bu kişiye... Her zaman kendisini ziyaret ederdi.

Bu konuşma neticesinde padişahın gözünü kapatan gurur perdesi yırtılmış, gerçekleri görmeye başlamıştı.

- Sen yaşıyorsun. Hayatını bitirmedin. Bu ihtişamın, servetin yarın ne olacak, bu belli değil. Bir insanın hakkında hüküm vermek için hayatını tamamlaması gerekir, diye cevap verir.

- Hiç. Hiçbir şey.

bir damla sudan yaratılıp, şu an ayağının altındaki toprak gibi olacağını hep unutturuyor...

İnsan bazen kendi kendisini gurura kaptırarak bizzat kendisini aldatabilir. Böyle anlarda insanı bu korkunç tehlikeden koruyup kurtaracak tarihte büyük olaylar ve örnekler yaşanmıştır. Bunlardan biri de şudur:

ha bir padişah ha da zindanda köle...

- Padişahımız çok yaşa!.. diye bağırıyordu.

Karun'a niçin bağırdığını sorarlar. Der ki:

Karun, Solon'dan "- Sensin" demesini bekler. Ancak Solon, düşünür. Der ki:

Karun, yine sorar:

"kibir avını bekleyen sinsi hayvanlar misali, insanın boş anını yakalayıp kendisini bir şeymiş gibi hissettiriyor."

Bin bahar gelip geçse taşın yeşermesi ne mümkün. Kabahat baharda değil senin kibirle taşlaşmış gönlünde. Sen toprak gibi alçak gönüllü olmaya bak. Gör o zaman o gönül toprağından nasıl renk renk güller açılıyor, baharlar yeşeriyor.

Aralarında şu konuşma geçti:

- Biz cihan padişahıyız. Bize saygı gerek.

Laleli Baba yerinden doğrulmadan şu cevabı verdi:

Laleli Camii'ni aynı padişah yaptırmış, semte de, camiye de bu Allah dostu kişinin adı verilmiştir.

İstanbul'da, Bayazıd-Aksaray arasındaki cadde üzerinde yaşlı, kendi halinde, nur yüzlü bir eskici vardı. Eski ayakkabı tamiri yapardı. Dükkanının önü rengarenk lalelerle süslendiği için bu zata "Laleli Baba" diyorlardı.

- Böyle bir hikaye oldu. Mağrurdum. Dünyanın en bahtiyarı olduğumu zannediyordum. Dünyada benim hazinelerimden daha büyük olan yoktu.

- Dünyanın en bahtiyar adamı kim?

Yunanistan'ın önde gelenlerinden biri de Solon'dur. Solon, birgün seyahate çıkar. Frikya'ya gider. O tarihte oranın hükümdarı Karun'dur. Solon, tanınmış olduğundan Karun ona izzet, ikram eder. Karun çok zengindir. Salon'a hazinelerini gezdirir. Gördükleriyle gözlerinin kamaştığını zanneder Solon'un. Gezi bitince Solon'a sorar:

- Ya Rasulallah! İnsan elbisesinin güzel olmasını ister.

kibir avını bekleyen sinsi hayvanlar misali, insanın boş anını yakalayıp kendisini bir şeymiş gibi hissettiriyor.

Solon ona:

ölüm için aralarındaki fark ne ki?

- Okudum. Valilik yaptım. Babam öldü padişah oldum.

- Kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimse cennete girmeyecektir. Kalbinde zerre kadar iman bulunan kimse cehenneme girmeyecektir.

- Bu adam deli midir? Niye bağırıyor diye sorar.

umarım kibrimizin önüne geçenlerden oluruz

nedir?

Darius emir verir. Karun'u serbest bırakırlar...

eskiler en azından kibrini görür ve düzeltme yoluna gidebiliyorlardı. ya şimdikiler?

basımızdakı ınsanlardan ziyade once kendımıze bakmalıyız. allahın ıznıyle kendımızı duzeltırsek toplumda duzelecek, inşaallah.

- Hayır, şüphesiz Allah güzeldir, güzeli sever. Kibir, hak olan bir şeyi reddetmek ve halkı hor-hakir görmektir, buyurdu.

Öz doğru olur, kişinin de biraz gayreti olursa Allah her türden bela, musibet ve hastalıklardan koruyup kurtarıyor. İşte 3'üncü Mustafa ve Laleli Baba hadisesi bunun böyle olduğunun kanıtıdır.

maalesef ben kibirlenmiyorum artık eski huyumu bıraktım demen cok zor cunku her an yakalanabılırsın. musluman olarak her zaman dikketli olmalıyız

Fakat Solon:

Darius:

3. cü Mustafa birgün Cuma namazından çıkmış giderken halk:

- Gördüm mü bak, ben şimdiden hiç'im. Senden çok öndeyim. Daha sen çok sonralar Hiç olacaksın...

Padişah atının üzerinde gayet mağrurdu. Bu zatın dükkanının önünden geçerken ihtiyarı upuzun yatar gördü. Yanına vardı.

buna karşılık nasihati unutmayan, bundan usanmayanlar var çok şükür ki...

Peygamber Efendimiz:

mevlana..

Zaman sonra Darius, Frikya'yı istila eder. Karun'u yakalayıp asmaya götürürler. Karun, dar ağacına gelince Solon... Solon... diye bağırır.

- Ben böyle yaşarken nasıl olur, der.

- Dünyanın en bahtiyar adamı Yunanlı bir kadındır. Çocukları harbte öldüler. Kadın tek başına yaşıyor. Fakat gayet bahtiyardır.

- Ben bir Hiç'im. Sen Padişah olduğunu söyledin. Peki, padişah olmak için ne yaptın?

- İkinci bahtiyar adam kimdir?

Şu hadis-i şerif ne kadar da ufuk açıcı. Peygamberimiz Efendimiz:

- Ya... Peki, sonra ne olacaksın?