"Özgürlük" diyerek İmralı'dan "Af" isteyip devleti tehdit edercesine terörü azdırmak...

Emin olun milyonda birini bile hissedemeyiz!

O zaman insanın aklına şu soru geliyor:

O nasıl bir acıdır?

Bu bir çelişki değil mi?

Çelişkiler yumağı...

Amaçlarına ulaşmak için insani, evrensel, dinsel vs vs her değeri kullanmaya çalışıyorlar.

Milletin gözünün içine baka baka yalan söylemekse "itibar" meselesi oldu.

20-25 yaşındaki evladını yitirmiş bir anayı düşünün.

Nasıl parçalanır, nasıl yok edilir, onun tartışması yapılıyor.

Düphedüz samimiyetsizlik.

METİN ÖZKAN

Türkiye masaya yatırıldı!

O babanın, o kardeşin içinde büyüyen çaresizliğin yarattığı kızgınlığı tahmin edebilir misiniz?

Sorarım size; birileri karşınıza geçip terör ve terör destekçilerine övgüler yağdırıp, onlarla el sıkışırken, kim o şehit ailesinin öfkesini anlayabilir?

Yetkililer tarafından, bir yandan PKK'nın bir dış kışkırtma hareketi olduğu söyleniyor, öte taraftan aynı PKK'nın çözülmesi ve bitirilmesi için ABD- AB- Irak gibi güçlerden medet umuluyor.

Evladını yitirmemiş hiç kimse o acıyı hissedebilir mi?

Dahası,

Neden mi?

Vs... vs... vs.

"Terör sorunu nasıl çözülecek?"

"Terör neden çözülmüyor?"

Çünkü sarf edilen her çözüm lafı bizleri biraz daha çözümsüzlüğe itiyor.

Türk düşmanlığını artıran açıklamalarla pirim yapan sözde aydın ve yazarlar "barış havarisi" oldu.

"Neden bu mesele sürekli dış dinamiklere havale ediliyor?"

Çünkü sözde bazı dost ve müttefiklerimizle yapılan her görüşme sonrası kamuoyunun sürekli "PKK görüşülecek, PKK görüşüldü, PKK engellenecek, bu konuda mutabakata varıldı vs. vs." gibi haber ve demeçlerle meşgul edilmesinden utanıyorum.

Öyle bir dönemden geçiyoruz ki, ikiyüzlülük "erdem"...

SON günlerde herkes, her an, her yerde aynı şeyi soruyor;

Ve o duyguyu kim "barbarlık" olarak niteleyebilir?

"Barış" diyerek vatan bekçisi Mehmetçiğe kurşun sıkmak...

Ve artık PKK sorununun hemen her gün Türkiye'nin gündeminde yer alıp, her türlü uluslararası ilişkide "çözümsüz" bir şekilde masaya getirilmesinden büyük rahatsızlık duyuyorum.

"İnsan hakları" diyerek sokakları ateşe verip, kız çocuklarını molotofla yakmak...

TÜRKİYE'YE ölüm tohumları ekiyorlar!

Ya da!

"Demokrasi" diyerek "Meclisi basarız, Başbakan'ı asarız" sloganı atmak...

"SIFIR sorun" diyenler, bu sorunları nasıl çözecek bilmiyorum.

İçi yanmayan bilmez!

Kin ekiyorlar!

"Öcalan serbest kalmadıkça açılım olmaz" diyenlerin bu eylemleri sürdürmesi sonucunda hergeçen gün Türkiye'de daha büyük bir etnik ayrışma ve zihinsel bölünme yaratıldığını görüyorum.

İşin doğrusu bu "sorun"un nasıl çözüleceğini en iyi "sorun"u yaratanlar biliyor.

O ana, o baba ve o kardeşin duyabileceği kini kim eleştirebilir?

"Düşünce özgürlüğü" diyerek, terör ve teröristi savunmak...

Evlat acısı, dünyanın en büyük acısıdır!

"Çözüm" diyerek hain ve hainlere yandaş olmak...

Erdem ve itibar meselesi

Lafı uzatmaya gerek yok; artık her şey, herkesin gözü önünde oluyor.

Barış ve kardeşlik gibi en temiz kavramlar günümüzde aşağılık bir kampanyaya "maske" yapılarak son derece sıradanlaştırıldı.

Artık; Cumhuriyet'in egemenliğinden, milletin birliğinden, ülkenin bütünlüğünden bahsetmek suç...