Ama değerinden hiçbir şey kaybetmemiş, hatta daha çok değer ve anlam kazanmıştı...

Her şeye erken başladığım gibi, seni yaşamaya, senin için yaşamaya erken başladığım için seni hiç tanımıyordum, bilmiyordum belki...

Gözlerine benzeyen bir kız cocuğu özlemimi,

Erkenden öğrendiğim her şey eskiydi artık; zaman aşımına uğramıştı...

Çıldırasım geliyordu böyle anlarda, tüm dünyaya isyan edesim, tüm insanlardan hesap sorasım, ne kadar acı çektiğimi haykırasım geliyordu sonsuzluğa...

Sen de benim için erkendin bir tanem...

?Yazık olmuş o gözlerden sana akan yaşlara? diyordum haykırarak,

O şarkılar, o sahibinin sesi mısralar yıllarca kalbimin feryadı gibi yankılandı kulaklarımda...

Seni? sana? bugünden yazıp

Gidiyorum hasretim,

Çünkü bu ölümcül yalnızlığa daha fazla dayanamayacağımın farkına vardım.

bamteli.. sizmi yazdınız bunları

her gece bir intihar yalnızlığı, her gece zindan karanlık ve aradan sızan ışığa hasret prangalı bir kölenin hissettiği bir umut bu, sen olmadığın için gecenin gitmesini ayakta bekliyorum onu gönderip öyle dalabiliyorum uykuya kabus görüp ağlayıp uyanırsam korkma diye sarılacak kimse yok diye uyumuyorum artık...

şiirle ilgilenen insanlara sataşasım yok.. yoksa deprem olunca uçurumlar kavuşabilir diyecektim..

öğrendiğim şey ise ben burada sensizken, mutsuzken, içimde hayata karşı hiçbir istek, hiçbir beklenti ve yaşama hırsı yokken, senin orda yalnız olmadığını ve seni düşündüğüm, seni yaşadığım kadar beni yaşamadığını çok iyi biliyorum...

Gidiyorum,

Elimde ne bir resmin,

Dokunsam ölecektim biliyorum.

Bir gün gelmek istersen yalnızlığın sen kokan satırlarına umutlarınla gel. Tövbeleri yarım kalmış günahlarınla gel. İçinde yutkunduğun kelimelerini dudaklarıma sürüp imkansızlığın avuçlarından bana gel. Gözyaşlarınla gel, kurumuş dudaklarıma ab- ı hayat olsun tuzlu yağmurların. Hasretinin kanayan yüreğinle dön yüreğime. Geldiğinde yokluk kelimelerini dudaklarında ezip yavaşca sokul yanıma. Usulca saçlarını çöz. Bahar kokulu saçlarını yüreğimin kıyılarına getir. Başını koy göğsümün sen kokan yastığına. Sesinle dokun üşümüş kirpiklerime. Yokluğunu söküp dudaklarımdan, yüreğini ser yüzümün yalnızlığında bitap düşmüş gamzelerine. Nefesini bir an tutup benim nefesime ver nefesini. Yanan tüm ışıklarını söndürüp gülüşlerini ört üzerimize.

merhaba sayın güz perisi nasılsınız efendim

Kıyamadım gözlerinde gezinmeye.

Bu hayatta her şeyin bir bedeli vardır bir tanem, bunu biraz geç öğrendim, ama senden öğrendim; şarkılardan değil...

Çünkü her gülüşün duam olur yalnızlığıma. ?

Dudaklarında son dua olmaya gidiyorum.

Seni izledim içimde hasretini yutkunarak.

Belki bunu da erken öğrenmiştim, ama senden öğrendim...

Sonra bir gün sessizce, habersiz, sebepsiz çıkıp gittin...

teşekkür ederim sayın canan

ne güzel paylaşımlar... ağlayasım geldi okuyunca...:(

Gidiyorum helalim..

Kıyamadım yüreğinden öpmeye.

Cehennemin avuçlarında yanıp

O taş plakları dinlemeye, o hisleri, o arayışları erkenden yaşamaya başladığımdan beri sanki taş basıyorum bağrıma senelerdir...

bu kadar hüzün insanı verem eder

Bir gün mutlaka döneceğim, biliyorum...

Ugruna yapraklar harcadıgım, kalemler tükettigim, harfleri yorup cümlelerin üstüne mana agırlıgı yükledigim çocuk. Ben sana gözüm kapalı duymuşum yanılgılarımı, hasretimi, sensizligimi.. Hep hep dilimin ucundaki bir türlü söyleyemediklerim arasında sakladım "seni seviyorum"ları.. Şimdi düşünüyorum da iyi ki diyememişim, iyi ki dilimin gücü yetmemiş saklanmışlıklar sandıgını açmaya... Bilmeden bir aşk yaşadın belkide kulak çınıltıları arasında. Artık sormuyorum kendime "duysa ne der?" diye. Çünkü artık sıradanlaşmış bir yaşanmışlıksın benim için, ders alınası bir hata bile degilsin. Bundan sonra seni anan kelimeler anlamsızlıklar içinde aylak aylak dolaşıyor olacak. Bir kapısın artık; hayatımın geçmişinde kapatılan.. Gün gelir de merak edersen içerde yaşanılanları boşuna bakma paspasın altına. Anahtar orda degil;anahtarı güneşe aşık olan bir yıldıza verdim tanımadan sevmenin yalan oldugunu görsün diye...

Yarın doya doya ağlamak istiyorum.

Ne seni ne de o şarkıları çıkartabilirim hayatımdan, çünkü onları çok çok erkenden öğrendim ben, istesem de silip atamam kalbimden...!

Her gözyaşın benim Cehennemim olur.

Bana yazdığın o nostalji şarkının derin sözlerinde gizli bizim ortak yanımız, her şeye erken başlayışımız ve hüzün dolu yalnızlıklarımız...

Yaşamımda her şeye erken başladığım için bu kadar çabuk ve acımasızca kaybediyordum belki...

kıskançlıklarıma bitane daha eklendi şimdi... allahım bu yetenekleri millete verirken ben napyodum acaba diyesim geldi

Yokluğunda Cennette yaşamaktansa,

Yüreğimde ne bir nefesin,

Ve anladım ki, bir çocuğun bir varlığı sevebileceği en masum, en saf ve derin duygularla sevmişim seni...

O şarkıları çocukluğumda, seni ise o şarkılarda buldum...

Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime su serpecek elin sahibini... Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini? Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan. Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimselerin gitmediği sokaklarım olmalı... İçimi

O siyah beyaz fotoromanlardaki tutku dolu aşklar yıllarca girdi rüyalarıma, hayallerime, umutlarıma...

Bir kez olsun dokunmak istedim işte.

üstadım merhaba...

Nefes alışını,

Ben burada yalnız olsam da, senin orda yalnız olmadığının ve sırf tek başına olmamak için en olmadık, sana ve ruhuna en yabancı ve bilinmez insanlarla birlikte olduğunun farkındayım.

O eski kitaplarda, taş plaklarda, nostalji şarkılarda başladım ilerde bana çok büyük acılar yaşatacak imkansız kavramlara inanmaya...

Çok şey istemiyorum sevgili.

kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra da sessizce gitmeliyim bu dünyadan.

Şimdi sensizliğin içinde yokluğunun kıvılcımlarında kurutuyorum ıslak kirpiklerimi. Sıcak nefesini üşüyen tenimin üzerine örtüp avuç içlerinin terine sığınıyorum. Yalnızlığını dudaklarımdan parmaklarıma akıtıp satırlarımda tek başıma ağlıyorum. Ve sen diye karanlık duvarlara yaslanıp geceye kapatıyorum yorgun gözlerimi. Gülüşlerinle yüreğimi öpmeden bu ayrılık uykusundan uyanmayacağım.

Seni? sensiz? yaşamaya gidiyorum.

Sarılsam dizlerinde sonsuzluğa göcecektim..

Meleksi bakışlarını izledim bir nefes uzağından.

Sen yanımdayken, bana onca şeyi erkenden öğreten şarkıları bir yana bırakıyordum, onları görmezden geliyordum...

aşk var dil yok

Aşk sen bana iyi gelmiyorsun. Yüreğime acılarını bırakıp gidiyorsun, mutluluğu da ekiyorsun ama bir denizköpüğü gibi sular alıp götürüyor mutluluğumu da. Ama her şeye rağmen hayatta olmak, nefes almak acılara rağmen yaşamak güzel. Olsun bu yürek unutur gidenleri, bıraktıkları aşkını acılarını.

Beni bu çocukluğumda öğrendiğim şarkılarla öyle büyük bir yalnızlığa mahkum ettin ki, artık yaşadığım bütün acıların suçunu hep erken öğrenişime, erken inanmaya başlayışıma atıyordum...

kömür gibi yakar :)

Saçlarına dokunmaya gelmiştim.

? Rüzgarı giyinip

Yatağının yanına usulca çöküp

Sende benden bir parça var...

?Karanlığıma gömerken seni sessiz çığlıklarım vardı içimde... korkularım, yine bana kalan yalnızlığım vardı. Zormuş; bu kadar yakın olupta uzak durmak, bu kadar uzak olupta seninle dolmak... yazmanın en iyi şey olduğunu söylerdin hep bana inan ki o bile durduramıyor içimde sana doğru akan seli... iki düşünüp bir yazıyorum her zamanki gibi öyle alışmışım ki kendimi sınırlandırmaya. gidiyorsun artık çok uzaklara,. varlığını ilk defa bu kadar derinlerde hissedip, kendimi sana açmışken gidiyorsun işte... içimdeki yerini zor fark etti benliğim, yokluğunla daha da yorulacak, belki de darmadağın olacak... gözlerimdir konuşan sadece. isyanlarımı, korkularımı, daralan zamanımı, yalnızlığımı anlattı herkese hiç kimsenin onları hiç kimsenin anlayamayacağını bildiği halde, belki de buydu onu rahatlatan... inan ki içimdeki dünyam, içinde bulunduğum dünyadan daha büyük... en büyük farkları; içimdeki... benim dünyamda herkes olması gereken yerde, hakkettiği gibi...

Hiçbir zaman dokunmadığım yüreğine

Yokluğuma inat hep gülümse emi.

Delicesine sarılmak geçti içimden.

?O bir gölgedir, varlık sanırsın? diyordu o şarkı, çekip gittiğin o yağmurlu günde...

Ve yine anladım ki, o şarkıları, o anlamları ne kadar erken öğrenmişsem, yaşamışsam, seni de o kadar erken yaşamışım bir tanem...

Kır düğünü düşlerimi,

Yarın doğum günüm.

Gidiyordun ve bana erkenden öğretiyordun ihaneti, bencilliği ve kimsesizliği; bu korkunç sessizliği, bu şarkılara sığındığım zavallı ümitsizliğimi...

Adının yazdığı çağrıdan öte

Ellerimi uzattim ellerine.

?Bu aşka canımı adayacağım, yeter ki gel bana senede bir gün...?diyordum yalvararak...

Gün gelir yüreğimize sevgiyi misafir getirmez, inanıyorum ki sevgi geldiği zaman yüreğimde kalıcı olacak. Acılara katlanan yüreğim bir gün mutluluğu da bulacak. Çok seven bir yürek çıkacak elbette karşımıza. Bu defa yüreğim gülecek taa derinlerde?

Seni?sensiz? yaşamaya gidiyorum.

İşte yine susuyorum; siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum her şiir kanatıyor yaralarımı. İçimdeki çocuk ölüyor... Yalancı gülümseyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemsemiyorum. Elimden kayıp gidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri?

Seni ne kadar erken tanıdıysam, ihaneti, umutsuzluğu ve düş kırıklığını o kadar erken öğrendim...

Senden uzaklaşmak, sensiz yapıp yapamayacağımı görebilmek, bu korkunç yalnızlığa ne kadar tahammül edebileceğimi görmek içindi seni orda bir başına bırakıp, bu sürgün yaşamda yalnızlığı, sensizliği seçmem...

Sana geldim dün gece.

senin olmadığın geceler kabus görüyorum diye uykusuzluğu seçtim ben

?Sen bir ömre bedelsin? derken, ?her şeyimi uğruna ben boş yere mi verdim? diye ağlıyordum...

Bütün bunlarla yüz yüze geleceğini bilerek terk ettim seni ve yola çıktım kendi yalnızlığımla...

Ama sakın ağlama sen.

Ne varsa eskilerde var, ne varsa erken yaşamışlığımda var, ne varsa ve yoksa, hiç olmadığı kadar sende var...

ben sende neyi sevdim?" diye sorma boşuna kendine. Ben sende imkansızlıgı sevdim, elimi uzattıgımda tutabilecek kadar yakın olmana karşın şafak vakti kızıllıgının ikametindeki ufuk kadar ulaşılmaz oluşunu sevdim. Bilmedim, tanımadım, tenine bir kere bile olsun degmedim severken. Ben sendeki uçurumdan hayata bakabilmeyi sevdim.

Sevgiye ne kadar erken inanmaya başladıysam, seni de o kadar erken tanıdım...

çok duygusallar

Kelimeler anlamını yitiriyor. Seni anlatmaktansa seni?sende? yaşıyorum. Duvara sarılan sarmaşık gibi, karanlıklara örtülen bir ışık gibi bende sana sarılıyorum. Fırtınalar susuyor senin geçtiğin sahillerde. Ayazlar konaklamıyor avuç içlerimde. Artık şiirlerim hüzünde ıslanmıyor. Doğan güneş daha güzel, doyasıya gülümsemek ve sevginde nefes almak güzel. Ayrılığında tutulduğum hastalık bile geçti.. Acılarım eriyor günden güne. Üşümüyor yüreğim.. Titreyen ellerim artık kalem tutuyor.. Her satırında mutluluklarla sana akıyor fakir cümlelerim. Artık cümle sonundaki süslü kafiyeler hayatı yada seni anlatıyor. Her gülüş?seni? andırıyor.. Hayat seninle daha güzel oluyor. Çünkü seni seviyorum ve seviliyorum.

kalem yok

Kırık aynalar bile şarkılarda senin gözlerini anlatıyor. Hüzün yok artık. Bulutlar bile kulaklarıma nağmeler fısıldıyor. Yağmurun her düştüğü yerde bir çicek ekiliyor senin adına.. Kırıyorum pas tutmuş zincirleri.. Kısır döngüler başımı ağrıtmıyor.. Karanlıklar içinde benliğimi aramıyorum. Yokluğun yitik düşmüyor tozlu yollarda.. Her duvarda bir gülüşün çizili.. Her cümlenden sonra içimden? seni seviyorum? demek geliyor. Aldığın her nefeste daha çok gülümsüyor yüzüm. Zaman sevdaya akıyor. Artık hüznün çeşmelerinden ayrılıkları içmiyorum. Sen varsın. Bir nefes kadar yakınsın. Umutlarım yüreğime dolmuş ve bahar ise gözlerimde.. Karakış olsa bile ben gözlerinde yaşıyorum güneşli sabahları. Çünkü seni seviyorum ve seviliyorum..

Günahlarında yanmaya gidiyorum.

Gidişini düşünmek bile korkutuyor beni... Tarifi olmayan duygularımla sana uyanıyorum her sabah, Varlığınla çoğalıp yokluğunla eksiliyorum...?

Dokunamadım, sarılamadım.

çok anlamlı paylaşımlar velhasıl.. şiiirsel söylemler beni hep özüme döndürür

Seni " sana " yazdığımda sen uyuyordun. Ay ışığı saçlarına beyazları giydirmişti.. Kangren gece, kirpiklerine yaslanıp delicesine umudu soluyordu.. Avuç içlerinde, rüzgarla olan kavgalarını bir türlü bitiremeyen hayırsız fırtınalar sabahın geceden ayrılışını bekliyordu. Oysa senin olan bitenden haberin yoktu. Sen, gül kokulu Melek'lerin omuzlarına göğsünü dayayıp sanki Cenneti soluyordun yatağında. Mavi denizler, karakışlara gelin gitmiş baharların tozlu dudaklarını yıkıyorlardı o masum gözlerinde. Önünde eğilip yüreğinin soluk alışını izledim.. Öyle duruydu ki gözlerin, öyle ılıktı ki nefesin; senden habersiz her nefes alışında nice yetim kırlangıçlar sıcak iklimlere kanatlanıyordu. Yağmurun toprağa düşerken nabzı atmıyordu.. Çünkü sen uyuyordun. Sen hulyalarda Cenneti soluyor ve huzur şehirlerini bulutların üzerinde izliyordun.. Hiçbir sey bu güzelliği bozmamalıydı.. Ve karanlık sırf sen uyanmayasın diye cığlıklarını yüreğine gömüp dudaklarını kanatarak yeni günün doğumuna sessizce tanıklık ediyordu...

ah ah bende böle yetenek yok

Acı çekmeye erken başladım; hayal kurmaya, yanımdaki boşluğu dolduracak birini istemeye, istersem dilediğim her şeyi başarabileceğime inanmaya çok erken başladım...

Gözyaşlarında yakmaya gidiyorum.