O hisleri yaşamımda karşılaştığım yapmacık insanlara benzetirim.

Hasretler

Kaybetmekten korkacağımız

Yapamadığın hamlenin,

Seni, benliğini o kadar özlemiştim ki, sanki baktığım her tarafta senin o vazgeçilmez yüzünü, o benliğinin açıkça yansıdığı o eşsiz yüz ifadeni görüyordum...

Sevmekse en büyüğünden seviyorum ama geleceğimde yok artık dünlerime bıraktım onu..

ardında aydınlığını bıraktığı çizgidir Gülümsemelerin...

Giden yalnızlık için, acı çekmek için, isyan etmek için bırakır gider, kalan aynılarını yaşamak zorunda kalmasın diye...

Ne yapalım bedenimize hapsolmuş ruhlarımızı ben özgürleştirdim, o yapamadı..

Soluksuz uzun bir bekleyişmiş

Batmasına izin vermekmiş gönlüne

ssidasın yzıları güncel olmayı hak etmiştir herzaman

Bir ocak sabahı ben ondan vazgeçtim.. Ama sevgimden vazgeçmedim..

Vazgeçilemezinden kopmamak için

Çünkü bu ölümcül yalnızlığa daha fazla dayanamayacağımın farkına vardım.

Demiştim ya yüreğim susmayı öğreniyor..

Resmi de;hayalim gibi, ben gibi dünlerim gibi, yarım kaldı, bir ocak sabahı..

Sensiz uyandığım sabahlardan akşam karanlığına yol alırken

Yalnız kalmaya, sensiz olmaya, acı çekmeye ve buna ne kadar dayanabileceğimi görmeye ihtiyacım vardı.

Sessiz onurlu bir direnişmiş, aslında bu suskunluk

Yalnızlığımı yaşadıkça, sensiz olduğumu hissettikçe aklıma sorduğun soru geldi, sorunun cevabını bulmaya çalıştıkça aklıma sen geldin, ve sen aklımda oldukça bu yaşadığım hayat, bu hissettiğim yalnızlık, durmadan duymazdan geldiğim o içimdeki sesler ve yalnız olanın ben olduğumu kabullenişim çığrından çıktı içimdeki fırtınalarda...

Yağlı ilmeklere kurban edilmekmiş çaresiz

Sıcak yatağında yalnızlığına sarılarak donmakmış

Bir tutam karanfil yükledim bakışlarıma

Acı çektirmeyi sevmem ben, bilirsin.

Kanar gibi yapıp her söylenilene -sessiz-

Evet ama bu konuşacak bir şey olmadığından değil.. Konuşmaya çalıştığımız şeylerin bizi alıştığımız yalnızlığımızdan uzaklaştırması aslında korktuğumuz?

İçimde o kadar güzelsin ki?

Ey Sevdiğim, suskunum

iyi bir öğretmen olursun sus derken bu hayat dersinde... susarken büyür sancılar yerken için içini sen hala susarsın...

Kıyamamakmış sevdiğine onun tüm yok edişlerine rağmen

Seni darmadağın edecek her şey olup bitmiş

biriktirdiğim hasret sancıları dağlasada bedenimi avuçlarımdaki avuçlarının sıcaklığını ekledim ayışığına...

Masmavi göğe savuralım küllerini sevdamızın

benim suskunluğum ancak atmamam olur de

Sadece bundan sonra kimse onun sesini duymayacak ve bundan sonra kimse, onun tarafından sevildiğini öğrenemeyecek?

Sanadır tüm iç geçirişlerim

Gülüşlerini

Ateşten gömlek giyindim, sana geldim

Sen ne kadar anlamaya çalışsan da, sensizken yaşadıklarımı asla yaşayamazsın, hissedemezsin.

Tutulmayan sözlere katlanmakmış

Ne kadar doğru söylediğini yaşayarak öğrenmekmiş

Sevmek yanmakmış buzulların arasında

Şimdi bir hiç değilsen bunu benim sevgime borçlusun!!!

Dünlerimin yarım kalmışlığıyla yazıyorum bu satırları..

bağıra çağıra susmayı öğretir insana bu hayat... ne yaman çelişkilere gebedir

Hüzünler

Bir de gör beni, giderken bana yazdığın yazıda, kendi gözünden ve kendi kalbinden:

Bir gün mutlaka döneceğim, biliyorum...

Yüreğim esmer yüzlü çocuk

O akşam kelimeler, içindekiler, kalbine sığdırmaya uğraştığın onca yoğun duygular, bana söylemek istediğin halde bir türlü söyleyemediğin, gözlerimin içine bakarak o anlamlı bakışlarınla anlatmaya çalıştığın o kaos içinde çırpınan tüm kelimeler artık isyan ediyordu...

bize ait bir şey oluşturma kaygısı?

Senden uzak kaldığım o işkence dolu günlerde, o uykusuz saatlerde, seni düşündüğüm, yüzünü hayal ettiğim zamanlar hep bu soru hançer gibi saplanıyordu yüreğime...

Oysa özlediğim, biliyorsun, giden değil kalandır terk eden...

Yaşanılamazlığını ortaya çıkardığını sevginin

Kederler

Bir şekilde telafi edilsin diye yapılan hatalar

Öylesine alışmışız ki içimizde büyüttüğümüz yalnızlığımıza

Onun senden çoktan vazgeçtiğini bilsen bile

Garip bir hüzün var içimde.. sanki bir yanım hep ağlamaklı..

İşte bu yüzden inanmak istemiyordum yalnız kaldığına, acı çektiğine, beni özlediğine ve ne olursa olsun beni bekleyeceğine...

Sanki ben istediğim, ben düşündüğüm için iyi görünürler gözüme, ama gerçekle hiçbir alakaları yoktur...

Hayallerini

susmak

Seviyoruz onu

kapkara bulutlardan geçerken

Yalnız değilsin, biliyorum.

Şimdi düşünüyorum da yarım kalan kimin düşüydü acaba?

İkimizde cesaret edemiyoruz

Giden mi kalan mı yalnızdır bilinmez demiştin, gözlerimi gözlerinden ayırmak istemediğim o hüzün dolu ayrılık akşamında...

sidas.. sen bu yazıları kitap yapsana.. peynir ekmek gibi satar...:))))

Sevdim ve yarattım.. Bu uğurda herşeyimi kaybetsem bile..

Ve her yakaladığımda kaybettiğimi hissetmemden öteye gitmeyen bekleyişler?

Beni buna sen alıştırdın, ben yıllardır buna alıştım, acı çekmek artık yandaşım...

Diyerek yüce gönüllülük göstermekmiş

Yeşil vadileri aşalım nasırlı ayaklarımızla

Yokluğuna yazılmış bir Şiir'dir Yüreğim

Ben burada yalnız olsam da, senin orda yalnız olmadığının ve sırf tek başına olmamak için en olmadık, sana ve ruhuna en yabancı ve bilinmez insanlarla birlikte olduğunun farkındayım.

Sadece susmayı dileyip, susmayı yaşamakmış

Senden çok uzaktaydım artık, günlerdir konuşmuyorduk...

Senin ruhundan benim kalbime doğru hücum ediyordu hepsi, ve ben, ne yapacağını, ne söyleyeceğini bilmeyen, baskı altında olan insanların yaptığı gibi kıpırdayamıyor, konuşamıyor, ne olacağını düşünemiyordum...

yüreğimde onun için büyüttüğüm sevdamı hançerlediği vakit dünya dönmekten vazgeçti onun için sanki..

Hayatın boyu inanmak istediğin değerlere sahip gibi gördüğün düzeni yok etme girişiminden Başka bir şey olmayacağını düşündün hep?

Adeta kilitlenmiştik o anda, ve biliyorum, ikimizde aynı şeyi düşünüyor ve aklımıza takılan bu zor soruya cevap bulmaya çalışıyorduk...

Acı bir gerçek kıpırdıyor artık hayatımın sayfalarında..

Çam kolonyası getirdim sana uzak diyarlardan

Bilmenin farkındalığı ile

Bitişini gösterdiğini bir aşkın

Küllere emanet etme ;

Yalnızlığı ben yaşamalıyım, sensizliğin acılarını, isyanlarını ben çekmeliyim, tek başıma...

Bense, hissettiğim halde görmezden geldim...

Anlamamak için umutsuz bir geciktirme çabasıymış

Bir fotoğrafa bakıyorum şimdi...

Yüreğim kor

Susuyorum?

Acı çekmek, yalnız kalmak ve o sessiz yalnızlıklarda içimden ismini sayıklamak, yanımda olman için umutsuzca yalvarmak bana göre...

Ne zaman demiştin yaw:))

İçimden çığlık atarak susuyorum?

Olur ya insanlık hali herkes yanlış yapabilir

Oysa biliyorum, kalan değil, gidendir yalnız olan...

Ezen yok eden yakan bir suskunlukla beklemekmiş

Öyle hüzünlü bakma bana yarim

Ben bunları yaşarken aynılarını senin de yaşamanı kaldıramam.

Anlamak biraz zor neden mi böyle.. çünkü bütün benliğimle, duygularımla ve sevgimle o ADAMI yaratan benim.. Olduğu gibi kabullenmek de bana düşerdi tabiiki özellikle de savunmak. .

İçimdeki fırtınaları dindirmek istiyorum gözlerinde... diye yazmıştın...

Kalan değil, gidendir yalnız kalan sevdiğim...

Bizi tereddütte düşüren

-dileyemediğin için olmamasını da hani-

Sayın Sidas yüreğinize söyleyin susmazsa biz susturalım.. Madem dinlemiyor sizi.. Kaale almıyor anlaşılan :O)

Ellerini ellerimden ayırma gül yüzlü yarim

Yüce gönüllülüğün ardına saklanan

Ne demiş üstad: güzelliğin beş para etmez.. bu bendeki aşk olmasa...

Ama içimden gelen alışkın olduğum o his, bana yalnız olduğunu ve bana sorduğun o sorunu cevabını senin çoktan bulduğunu, kalanın yalnız olduğunu kabullendiğini ve bedeli ne olursa olsun senin yanında olmamdan başka bir şey istemediğini söylüyordu... Ama bilirsin, içimden gelen o seslere inanmayı sevmem ben...

Hata değil de yapılanın

Her insanın ikinci bir şansa ihtiyaç duyacağını

Bırak benim olsun ;

Bu sorunun cevabını her gün, her an düşündüm sevdiğim...

Özlemlerini

Sevmek bir kerre itiraf edildiğinde

Demiştim ya yüreğim susmayı öğreniyor.. Aslı yok.. Sevdiğini anladığında içinde duyduğun çığlığın yankısı hiç bitmiyor? O hiç susmayacak? Her gün, her saat bana haykıracak, bağıracak, parçalayacak içimi, benimse yüzümde o gülümsemem yer edinecek tekrar? ona her şey yolundaymış gülücüğü atmaya devam edeceğim?

Yapılıp edilmiş olduğu için sevdiğince

?Karanlığıma gömerken seni sessiz çığlıklarım vardı içimde... korkularım, yine bana kalan yalnızlığım vardı. Zormuş; bu kadar yakın olupta uzak durmak, bu kadar uzak olupta seninle dolmak... yazmanın en iyi şey olduğunu söylerdin hep bana inan ki o bile durduramıyor içimde sana doğru akan seli... iki düşünüp bir yazıyorum her zamanki gibi öyle alışmışım ki kendimi sınırlandırmaya. gidiyorsun artık çok uzaklara,. varlığını ilk defa bu kadar derinlerde hissedip, kendimi sana açmışken gidiyorsun işte... içimdeki yerini zor fark etti benliğim, yokluğunla daha da yorulacak, belki de darmadağın olacak... gözlerimdir konuşan sadece. isyanlarımı, korkularımı, daralan zamanımı, yalnızlığımı anlattı herkese hiç kimsenin onları hiç kimsenin anlayamayacağını bildiği halde, belki de buydu onu rahatlatan... inan ki içimdeki dünyam, içinde bulunduğum dünyadan daha büyük... en büyük farkları; içimdeki... benim dünyamda herkes olması gereken yerde, hakkettiği gibi...

Silme bir kalemde doyumsuz hayallerimi

Yokluğuna Çizilmiş Bir Hüzünlü Resimdir Yüreğim

Her soğuk üşütemediği gibi, her ateş de ısıtamazmış insanı?üşüyorum?alev alev üşüyorum?hani saatlerce sessiz, tek kelime etmeden sana bakışlarım var ya gözlerinde beni ısıtacak olan anlamları yakalamaya çalışma çabamdan başka bir şey değil?

Dünyanın neresine, yaşamın hangi ücra köşesine gidersem gideyim, sensizlik bana en dayanılmaz acıları, en çekilmez hüzünleri yaşatacak ve bunları bile bile yaşamak zorunda kaldığım için, senden uzak kalmak uğruna yangına körükle gittiğim için artık alışmıştım bu iç çekişlere, bu sonsuz yalnızlığa, kabus sensizliğe..

güncel olsun tabi perim

Suskunuz? hem de çığlık çığlığa bir suskunluk

haketmedin ama sevdim de,

çok hırpaladın, çok acıttın

Sevmek Bazen Söyleyecek Sözün Varken Susmakmış

rüzgar kulaklarıma fısıldıyor; giden gitti diyor bekleme

Yalnızım işte... bunu yaşayacağımı bile bile kalmadım, kalamadım yanında...

Sevmek, aslında sineye çekmekmiş biraz da

Gidendir yalnız kalan sevdiğim...

Hadi gel de şimdi karanlığı konuşturan yazılarımı, sustur susturabilirsen

Kaç kez söndürdüm yalnızlığımı sigaramın külünde ben bile unuttum..

susma yüreğim söyle,

kaç kez bitirdim o adı sigaramın dumanında..?

Giden mi yalnızdır kalan mı?

çok kanattın beni de...

Döneceğim seni bıraktığım o yerlere, giden ve gittiği gibi geri dönen olacağım, biliyorum...

Hatta?birini kandırmak değil, bilerek kanmaktır aşk? diyenlerin

Yalnızım, görüyorsun...

Gözlerimin içine bakıyordun, yeni başlayan ve sanki hiç bitmeyecek olan bir özlemle...

Özgürlük türküleri söyleyelim gökyüzüne

Bu ayrılık diğer ayrılıklara benzemiyordu. Sen bunu benden önce fark ettin.

Sensiz kalmak bana çok şey öğretti...

Senden uzaklaşmak, sensiz yapıp yapamayacağımı görebilmek, bu korkunç yalnızlığa ne kadar tahammül edebileceğimi görmek içindi seni orda bir başına bırakıp, bu sürgün yaşamda yalnızlığı, sensizliği seçmem...

Acıtan inciten dalların budanması yerine,

Fırsat vermekmiş karşındakine

Bütün bunlarla yüz yüze geleceğini bilerek terk ettim seni ve yola çıktım kendi yalnızlığımla...

Talan etme bu aşkın küllerini

Sana susuyorum?

İlk öğrendiğim, son dakikalarımızda bana sorduğun o sorunun cevabı oldu...

buda sidas için gncl olsn...

Ne olduklarını ve neler yapabileceklerini bilirim, ama asla inanmam ve güvenmem onlara... güvenmek istemem...

Yüreğim susma, susamazsın, sussuşun ölümümüm olur, ölümü olur, ölümümüz olur... Gerekirse ısırırım, kanatırım dudaklarımı, mühürlerimde sustururum, ama senin susuşun sonum olur ağlarım...

Ve her kaybettiğimde yeniden yakalama çabam?

Darağacına giden yola itilmekmiş sevdiğinin eliyle

yüreğine sağlık arkadaşım...

Sevmek bazen söyleyecek sözün varken susmakmış...

Yaşandığında yok olacağı korkusu

Bekli de

İkinci öğrendiğim şey ise ben burada sensizken, mutsuzken, içimde hayata karşı hiçbir istek, hiçbir beklenti ve yaşama hırsı yokken, senin orda yalnız olmadığını ve seni düşündüğüm, seni yaşadığım kadar beni yaşamadığını çok iyi biliyorum...

Gidişini düşünmek bile korkutuyor beni... Tarifi olmayan duygularımla sana uyanıyorum her sabah, Varlığınla çoğalıp yokluğunla eksiliyorum...?

Şimdi o mahkum ben özgürüm.. iki kişilik bir yürek bu..

O'nu herşeyiyle sevdim ben..

yeni bir ümit Yaşar Oğuzcan :))))

Ben ise yılların verdiği bir alışkanlık çerçevesi içinde var ettiğim varlığa daha fazla acı vermemek için tek yıkım çalışmasından sonra, susmayı tercih ettim?

vefasızsın, aldatırsın, anlamazsın de...

Kaynak : yorumla. net - Yokluğuna yazılmış bir Şiir'dir Yüreğim Zamana inat hayallerimin en şiddetli gök gürültülerine aldırış etmeden

Artık ben yetemiyorum içine, ona verdikçe küçülüyor, küçücük oluyor gözümde..

Sevmek bazen bildiğin halde her şeyi susmakmış

Sinsice akan zamanlara kattım sırtımdaki yaralarımı.. Şimdi ismi ritimsiz kalp atışlarımda saklı..

Ama yine de sevdamı kırık kalemimde harcayamadım...

Sevmek razı olmakmış, vazgeçilmeye bile

susma yüreğim söyle...

Seni, bile bile en olmadık zamanda, çok bildik bir mekanda ve ruhuna en yabancı olan insancıklarla bir başına bırakıp terk ettim...