Eğitim bir üretim alanı değildir, uzun verimli yatırımdır. Hammaddesi okul, sıra, kitap, bilgisayar değildir. İnsandır ve özgürlüktür

Geçenlerde de yazmıştım. Türkiye bir dönemeci aldığına inanıyor, büyük hırslara ve iddialara sahip. Onlara erişmesinin tek yolu eğitime yatırım yapmasıdır. Eğitim bir üretim alanı değildir, uzun erimli yatırımdır. Hammaddesi okul, sıra, kitap, bilgisayar değildir. İnsandır ve özgürlüktür.

ama buda bir gerçek ki

zaten her gerçek basittir. biz sözümona süsleyerek daha bir anlamlı yaparız ki heyhat ne yaman bir yanılgıdır bu.

doğduğun günden son nefesine kadar herkes ve herşey senin ömrünü çalmaya programlanmış gibi hareket etmekte. ve sen de diğerlerinin ki elbette.

Ükemizde Gençler ömrünü okullarda çürütüyor en sonunda da İŞSİZ KALIYOR

işsizliğe gelince... mesele en açık ifadeyle nüfus patlaması bana kalırsa. bakın çin de 2. çocuğa izin yok. ama muhterem en az 3 diyor. basit bir ifade gibi görünse de ilk etapta

hayat meli malı ifadeleri ile yürümüyor.

NOT: SABAH GAZETESİNDEN ALINTIDIR

bu cümle hakikaten konunun içeriğini özetleyen kısa fakat manidar bir söz dizininden oluşmuş.

hayat denilen de insanlığın katili zaten.

vatandaşlar devletin yatırım aracıdır. okul ilk merhaledir.

Türkiye insanların bildiğini söylemesinin ayıp sayıldığı, saklanmanın, gizlenmenin erdem olduğu bir ülkedir. Eğitim sistemi insanlara öncelikle bunu öğretir. İkincisi, eğitim, bütün o cumhuriyet, modernleşme, Batılılaşma feryatlarına rağmen skolastik bir anlayışla kendisini ifade eder. Yani, Doğu kültürünün özünü meydana getiren 'ezber' ve 'tekrar' herkesin ad infinitum aynı şeyi okuması ve onu bu defa aynı kaynaklardan yorumlaması temel eğitimin temel sistematiğidir. Kuşaklar boyunca aynı tarih, coğrafya, bilmem ne kitapları okunmuş, bilgi aynı şekilde yorumlanmıştır, eğer artık ona bilgi denirse. Bu Yahya Kemal'e Osmanlıları tanımlarken 'pilav yer, Mesnevi okurlardı' dedirten muhakemedir. Aynı Mesnevi'yi ve şerhlerini okumak...

Eğitim insanı mengeneye sokmanın, kişiliğini kırmanın, ona sistemin/devletin istediği biçimi vermenin bir aracı.

gerçeklikler var. kabulden başka da birşey yok. üzgünüm:(

OKUL DENİLEN ŞEY GENÇLİĞİ KATİLİ

'Rahat- hazırol' komutuyla ellerini askerler gibi bacaklarının iki yanına bastırıyor, gözlerini sabit bir noktaya dikiyor.

Foucault'lara kadar gitmenin, okulun bir 'disiplin toplumu' kurmanın aracı olarak işletilmeye başlandığını hatırlatmanın çok bir anlamı yok. Türkiye, özgürlüğü bilmeyen, tanımayan bir toplum. Çocukluk söz konusu olduğunda bu toplumda özgürlük sadece şımarıklık ve arsızlıktır. Oysa özgürlük ancak bir disipline sahip olmakla ortaya çıkar. Bu bir iç disiplinidir ve başlı başına bir kültürdür.

özgürlük kadar insanı sıkan az şey vardır düşünüyorum. özgür olmak demek sorumluluk sahibi olmak demektir. ne kadar özgürseniz o kadar sorumlusunuz. kendiniz, aileniz, çevreniz, toplumsal bilinciniz bu sorumluklar yumağı altında ezilir gidersiniz eğer ki tam anlamı ile özgür iseniz...

Dün sabah eğitim yılı başladı. Binlerce öğrenci yollara düşüp sınıflarına gitti, sıralarına oturdu. Metrosu, altyapısı olmayan 'metropolde' eğitim almak bile bir dert. Binlerce servis aracı bugünden itibaren trafikte.

OLMAMALI

İnsanın neredeyse aklı duracak gibi oluyor. Üniformalı genç kızlar, oğlanlar askeri bir emir-komuta içinde hareket ediyor.

"özgürlük bir iç disiplin ve başlıbaşına bir kültürdür"

devlet bizi yatırım aracı yapıyor, sonra da biz onun başına musallat oluyoruz. danışıklı dövüş işte.

Evet çok haklısınız

Yahya Kemal 'Osmanlıları tanımlarken 'pilav yer, Mesnevi okurlardı' der

evet sayın hocam MELİ MALI ile olmuyor

biliyorum.

Odamın camları bir liseye bakıyor. Dün sabah hem de çok erken bir saatte tören yapıldı. Kalkıp camdan biraz baktım. İnsanın neredeyse aklı duracak gibi oluyor. Üniformalı genç kızlar, oğlanlar askeri bir emir-komuta içinde hareket ediyor. 'Rahat- hazırol' komutuyla ellerini askerler gibi bacaklarının iki yanına bastırıyor, gözlerini sabit bir noktaya dikiyor. Eğitim insanı mengeneye sokmanın, kişiliğini kırmanın, ona sistemin/devletin istediği biçimi vermenin bir aracı.

Ben hafifi ateşim ve boğaz ağrımla yatağa geri döndüğümde çocuklar İstiklal marşını okumuş, 'antlarını' içmiş, sınıflarına dönüyorlardı. Yeni bir eğitim yılı başlıyordu.

Açık konuşalım, dürüst olalım! Zamanında Attila İlhan'ın ve Ahmet Tevfik Küflü'nün isteğiyle Bilgi Yayınevi'ne çevirdiğim sonra başına neler geldiğinden hiç haberim olmayan, şimdi adını artık pek kimselerin hatırlamadığı, zamanının çok önemli düşünürü Ivan Illich'in Toplumu Okulsuzlaştırma kitabında geliştirdiği kavramla söylersek 'okullulaştırılma' bir cehennemdir. Aslında çocukluk ve ilkgençlik bir cehennemdir. Onun üstüne bir de disiplin cenderesi binince üniversiteye kadar geçen dönem Türkiye'de tam bir kabustur.