Men-lem yezuk lem-yedri

Efendimiz?in ontolojik varlığı ve konumuyla ilgili ayet örneklerini daha fazla uzatmanın gereği yok burada. Biraz önce zikrettiğim, söz konusu ettiğim ayet-i celile ve cemilelerde durum yeteri kadar vazıh ve açık bir şekilde ortaya konuyor. Efendimiz, şerefli hadislerde de, kendisini, ayetlerle tastamam paralel bir dille anlatıyor: ?Yaşayan Kur?an? diye, ?cevami-ü?l-kelim? diye tarif ediyor. Burada da, epistemolojik bir durum tasviri değil, ontolojik bir varlık tarifi ve konum tespiti var karşımızda.

Özetle, peygamberler, epistemolojik bilgilenme, hakikati öğrenme nesneleri değil, hakikatin hayat olması için bizim aramızdan seçilen ontolojik varlıklardır. Eğer peygamberler olmasaydı, dünyanın dengesi bozulurdu. İnsanlığı türlü sapıklıklar ve felaketler birkaç kez çoktan yok etmiş olurdu.

O kum denizi, bu hadisat içinde harekat-ı zerrat ve seyl-i zaman tahrikiyle çalkanan mevcudat ve biçare insandır.

ne kadar memnun oluruz, bilirsin.

Açıkçası, peygambersiz bir dünyada yaşıyoruz. Özellikle de modernliğin, hayatımızın her bir bölmesine, her bir anına ve alanına nüfuz eden sekülerleşme pratikleriyle bütün duyuş, davranış, yaşayış, algılayış ve düşünüş biçimlerimizi belirleyen, şekillendiren ve yönlendiren tek adres, tek kaynak, tek dayanak konumuna yerleştiği bir zaman diliminde, nebevi soluk hayatımızdan çekilip gitmiş durumda. Bizse hala Efendimiz?den söz edebiliyoruz boş boş, anlamsızca ve ruhsuz bir şekilde.

Bu fikirleri, aynı zamanda bir iletişim bilimcinin prizmasından geliştirmeye çalıştığıma da dikkat çekmekte yarar görüyorum. Bir iletişim bilimci olarak da konuştuğumda, burada Efendimiz?in alemlere nasıl muazzam bir Rahmet olarak gönderildiğine tanık oluyoruz: Efendimiz , yalnızca elçilik görevini hakkıyla yerine getirmekle yetinmiyor, bizi de tıpkı kendisinin düzlemine çıkarıyor; muhatap olduğu ilahi hitaba bizi de tıpkı kendi gibi muhatap kılıyor. Bütün salat ve selam ona. Bütün şükür ve hamd de bizi Rahmet?le buluşturan Rahmet-i Rahman Rabbimize.

Çağlar geçtikçe, İslam'ın peygamberi Hz. Muhammed in de değeri anlaşılıyor.

Senin ile biz, sahra-yı kebir gibi bir mevkideyiz.

Hakikatin bilgisini değil, kendisini getirdi

birden cennet-misal bir yerde istikbalimiz te?min edilmiş, gayet merhametkar bir hamimiz bulunmuş, yiyecek ve içecek ihzar edilmiş bir yerde bizi koysa;

İnsanlar O?nu tanıdıkça daha çok seviyor...

Kum denizi fırtınasında, gece o kadar karanlık olduğundan, elimizi bile göremiyoruz.

peki..

Yine çok iyi bilinen bir ayette, Yüce Rabbimiz, Efendimiz?in ?alemlere rahmet olarak gönderildiğini? beyan ve ilan eder bize. Dikkat buyurulsun lütfen: Sadece biz Müslümanlara değil, bütün aleme rahmet olarak gönderilmiştir Efendimiz . Ayetin siyakından, sibakından, peygamberliğin tabiatından meseleye bakıldığında, bizatihi peygamberin varlığı, insanın ve dünyanın kaosa, varoluşsal anarşiye sürüklenmesini önlemeye dönük ilahi bir rahmettir. Bu meseleye, yazının ilerleyen kısımlarında daha felsefi olarak gireceğim; ama burada rahmet hususiyetinin özellikle de bütün alemlere rahmet olma hususiyetinin yalnızca Efendimiz?e has olduğunu özellikle vurgulamak gerekiyor.

Tanımayan anlamaz

İşte o sahra-yı kebir, bu dünya yüzüdür.

Sonuç: Peygambersiz hayat felaketle sonuçlanır

Bugün insanlığın, modernliğin seküler, dolayısıyla her şeyi ruhsuzlaştırıcı, tefessüh ettirici varoluşsal saldırılarına maruz kalabiliyor olmasının nedeni, nebevi soluğun dünyanın hayatından çekilmiş olmasıdır? Osmanlı?nın temsil ettiği İslam medeniyetinin fiilen tarihten çekildiği son iki asırdan bu yana. İnsanlığın yeniden insanlığını hatırlayabilmesinin öncelikli yolu, hayatımıza yeniden nebevi soluk üfleyebilmekten, bunun yegane yolu da, Efendimiz?i , epistemolojik bir bilgilenme aracı ve nesnesi olarak görmeyi terk ederek, hakikatin hayatımızda hayat bulmasını, hayatımız olmasını ve herkese hayat sunmasını sağlayabilecek bir ontolojik varlık olarak konumlandırabilmemizden geçiyor.

Kerem Sahibi Kitabımız?da iki yerde üç kavram ekseninde Efendimiz?den söz edilir: Şahid, Mübeşşir ve Nezir. Burada dikkatimizi özenle yoğunlaştırmamız gereken, atladığımız hayati mesele, meselenin püf noktası şudur: Bu üç?özellik?, Efendimiz?i tavsif eden, O?nun özellikleri hakkında bizi bilgilendiren epistemolojik tanımlamalar değil, ontolojik tanımlamalardır: Yani, ?Şahid?, ?Mübeşşir? ve?Nezir? kavramları, Efendimiz?in sıfatları değil, Zat?ına ait kavramlardır.

Müslümanların sorunu, İslam?ı bir hayat biçimi haline getirememeleri. Bunun tek ve yegane nedeni de, peygamber/ler/i bize sadece hakikatin bilgisini sunan, öğreten insan/lar olarak görme yanlışına düşmeleri. Ve ne yazık ki, Müslümanlar bu yakıcı ve yıkıcı sorunun da, bunun yol açtığı yıkımların da farkında değiller henüz.

Feryadını işittirecek kimseyi bilmiyor. Nihayetsiz aç, nihayetsiz susuzdur.

Efendimiz hayatımızda ontolojik bir varlık olamadığı için, İslam hayatımız olamıyor

Mostar Dergisinden Alınmıştır.

İşte, semere-i Mi?rac olan marziyyat-ı İlahiyye ile şu dünya, gayet kerim bir zatın misafirhanesi, insanlar dahi onun misafirleri, me?murları, istikbal dahi cennet gibi güzel, rahmet gibi şirin ve saadet-i ebediyye gibi parlak göründüğü vakit; ne kadar hoş, güzel, şirin bir meyve olduğunu anlarsın...

Yusuf Kaplan

Efendimiz?in elçiliği Rabbimize, kulluğu bize hitap eder

Aşikar ve tartışmasız gerçek şu ki, hayatımızda, hayatımızın şekillenmesinde, hayatımızın akışının belirlenmesinde Efendimiz?in yeri, rolü ve işlevi hemen hemen hiç yok gibi. Eğer Efendimiz?in hayatımızda bir belirleyiciliği olmuş olsaydı, İslam, her bakımdan hayatımız olurdu ve biz tarihte yaşadığımız en şiddetli fetret dönemini, en büyük medeniyet buhranını yaşıyor olmazdık.

Bu cümleden olarak, bu bağlamda gözden kaçırdığımız yakıcı gerçeklerden biri de şu: Efendimiz?in kulluğu, elçiliğinden önce gelir ve önceliklidir. Bu gerçek, akidemizin gökkubbesinin muhkem bir şekilde dimdik ayakta tutan kelime-i tevhid veya kelime-i şehadet sütunlarında da karşımıza çıkar. Önce kul, sonra elçidir Efendimiz . Önce kulluğun, sonra da elçiliğin zikredilmesi, peygamberimizin münhasıran beşer olmasına vurgu yapma kaygısına dayanmaz. İlahi emri, önce Efendimiz?in bedeninde hayat buldurtması, hayat oldurtması ve oradan da hepimize hayat sundurtması, temel kaygı. Elçi sadece aracıdır, hakikat haberinin aracısı? Elçi, haberi alır ve verir. Tabii hayatına da uygular ilahi sözü. Ama aslolan mesajın iletilmesidir elçilikte. Yani elçilik, epistemolojik / bilgilendirici bir iş ve işlevdir. Oysa Efendimiz?in kulluğu, onun ontolojik konumuna işaret eder. Burada kul, aracı değil, bizatihi hakikatin hem kendisi, hem de aynasıdır, yani zat?tır. Hakikat, önce Efendimiz?in kişiliğinde tebeddün etmeli, bedenlenmelidir ki, hakkıyla bellenebilsin. Başka bedenlerde de belirlenebilsin ve hayat olarak herkesin hayatında tahakkuk ettirilebilsin. Dahası, kulluk, yalnızca Efendimiz için değil, hepimiz için ontolojik bir varoluş halidir.

birden bir zat, o karanlık perdesinden geçip; sonra gelip, bir otomobil hediye getirse ve bizi bindirse,

Demek ki, çok hayati ve kritik bir problem var önümüzde halletmemiz gereken: Bu yakıcı sorun, İslam?ı hayatımız kılabilmemiz için, Efendimiz?in hayatımızda ontolojik bir varlık olarak belirleyici bir konuma yükseltilebilmesidir. Can alıcı soru şu burada: İyi de, nasıl?

Başka türlü söylemek gerekirse, Peygamberimiz bize hakikatin bilgisini getirmekle mükellef?biri? değil yalnızca. O, hakikatin bilgisiyle beraber, bizatihi hakikatin kendisini getirmiştir. Hakikatin kendisi, bizatihi Efendimiz?in kendisidir, ?beden?idir. Epistemolojik niteliği değil, ontolojik varlığıdır. Biz buna tasavvuf eksenli İslam düşüncesinde, ?hakikat-i Muhammediyye? diyoruz.

İnsana akıl, irade ve ihtiyar/seçme kabiliyetleri verilmiş. Ama insan peygamberler olmadan, bu kabiliyetleriyle?Tanrı? fikrine ulaşamaz; mutlak hakikate kavuşamaz. Sadece spekülasyon yapar; spekülasyon ise, kitabımızın tarifiyle, yalnızca?zann?dan ibarettir. ?Zann?ın çoğu ise aldatıcıdır?. Hele de hakikat, ilahi müdahaleyle insana lütfedilmemişse, zann?ın insanı götüreceği yer, sadece felakettir. Hem metafizik felaket, hem kozmolojik felaket, hem de fiziki felaket. O yüzden peygambersiz bir hayat, yaşanabilecek, katlanılabilecek, çekilebilecek bir hayat olamaz/dı.

Sevdikçe O?na hayran oluyor...

O'nun nuru olmasaydı, Güneş ve yıldızlar ışık nedir bilmezlerdi!

Geçen zaman, O?nun sevgisini artırıyor...

Efendimiz?in hayatımızda ontolojik bir varlık konumuna yerleştirilebilmesi, Efendimiz?i , hem hakikatin tecelli ettiği bir hal olarak, hem de hakikatin tezahür ettiği bir mahal olarak görebilmemizle doğru orantılı. Efendimiz?in hem hal, hem de mahal düzeylerinde ontolojik bir varlık olarak konumlandırılması, sadece Müslümanların yaşadığı medeniyet buhranını nasıl aşabileceklerinin?felsefi? ana eksenlerini önümüze koymakla kalmıyor. Bizzat sünnet-i seniyye?de vücut bulan?kavl/ söz?, ?fiil? ve?ikrar / hal? süreçleri, eşyanın ve hakikatin epistemolojik , fenomenolojik ve ontolojik yapı taşlarının da tek ve en muhkem adresini gösteriyor bize ve bütün insanlığa. Başka bir deyişle, insanın eşyayı kavramasında söz konusu olan üç temel yöntem, bizzat Sünnet-i Seniyye?de mündemiçtir. Bize düşen iş, esaslı bir fütuhat-ı medeniyye nazariyesine ve ameliyesine soyunarak bu meseleyi enine-boyuna belirginleştirip yola koyulmaktır. Yolculuğun başlayabilmesinin olmazsa olmaz şartı ise, Efendimiz?i , hem hal, hem de mahal olarak ontolojik bir varlık katına yükseltilme, her daim O?nun?bizimle?, bizimse?O?nunla? bu hakikat yolculuğunda mesafe katetme sa?y ve gayreti içinde olmamızdır. Sonraki yazıda bu üç temel hakikatin kilidinin anahtarının, neden ve nasıl nebevi anahtar olduğunu göstermeye çalışacağım.

Dikkatimizden kaçan yakıcı bir şeye dikkat çekerek söylemek istediklerimi daha iyi vuzuha kavuşturma yolunda bir mesafe katedebileceğimi/zi tahmin ediyorum: Efendimiz?le ilgili bütün ayetler, Efendimiz?in epistemolojik kişiliğinden ziyade, ontolojik varlığından söz ederler.

Her insan, endişesiyle kalbi dağdar olan istikbali; müdhiş zulümat içinde, nazar-ı dalaletle görüyor.

Peygamber Efendimiz geçmiş ve gelecekte en iyi lider, reformcu, siyasetçidir. Onun yolunda gidenlerin de bu zamanın her kulvarında "en iyi" olacağı 'sonuçları itibariyle' tartışmasız gerçektir.

Bu gün birçok yabancı ünlüler bile, Hz. Muhammed 'in insanlık tarihinin en önemli lideri, siyasetçi ve reformcusu olduğu herçeğini söylüyorlar.. O getirdiği mesajlarla tüm insanların kalbini fethediyor, dünyasını değiştiriyorsa, o zaman çok ciddi bir olay söz konusu diye konuşuyorlar...

Nitekim, Efendimiz?in ?burhan? olması, ayette (Nisa: 174) Rabbimiz?in bize ve bütün insü cinn?e?Rabbiniz, size burhanı gönderdi? diye hitap etmesi, ardından burhan?ın gönderilme vazifesinin zikredilmesi de, Efendimiz?in ?kul? olma özelliğinin doğrudan bizimle ilgili olduğuna delalet ve işarettir. Kulluk, Efendimiz?in elçilik özelliğiyle muhatap kılındığı İlahi Hitab?a bizi de işte bu?kul?luk özelliği üzerinden muhatap kılıyor.

Peygamberimizin peygamberliği bizimle ilgili değil, Rabbimiz?le ilgili bir durumdur. Bir vazifedir. Ama sanılabileceğinin aksine, peygamberimizin kulluğu, doğrudan bizimle ilgilidir, Rabbimiz?le ilgili değildir. Zaten kulluğunun niteliği, ancak bir peygamberde bulunabilecek bir niteliktir. Dolayısıyla Efendimiz?in kulluğu, doğrudan bize yönelik, bizi yönlendirmeye, bize yön vermeye, bizim yönümüzü tayin etmeye, bizim yönümüzden şaşmamamızı sağlamaya yönelik bir hususiyettir.

Kimsesiz, hamisiz, aç ve susuz, me?yus ve ümitsiz bir vaziyette olduğumuz dakikada,

Çünkü peygamberleri sadece epistemolojik kaynaklar olarak görüyoruz. İnançsızlardan ve gayr-ı müslimlerden söz etmiyorum. Bizzat biz Müslümanlardan söz ediyorum. Oysa peygamberler, yalnızca bize hakikati öğreten, kendilerinden hakikatin bilgisini öğrendiğimiz insanlar değil. Peygamberler yalnızca bilgi ve bilgilenme kaynağımız değil, aynı zamanda ve daha çok da, olma, varolma ve dolayısıyla hayat kaynağımız.