"feda olmak yani?"

"o halde belalar bizim için birer iyilik midir?"

"bize güzelliğinden bir nebze tattırdığı vakit koydu o sevgiyi kalbimize. kulun bu dünyada güzele düşmesi, güzelliğin peşinde olması, güzelliğe doğru akıp gitmesi hep bu yüzdendir. güzel bir kadın, güzel bir ses, güzel bir şiir, güzel bir manzara, güzel... hep güzel..."

"gelimli, gidimli dünya diyelim... orada ölüm her ne kadar bir son gibi görünse de hakikatte o bir başlangıçtır. sırası gelen ekilir, biçilir... son ucu ölümlü dünya diyelim... ölüm ile iç içe geçen hayat. yaz bahar gelince yeniden yeşermesi gibi tabiatın."

"Bela" dedik ve kaderimize bela yazıldı. o anda anladım ki dünyada belalar ile imtihan olunmamız bundandı. benim gibi herkes de Allah'a verdiği sözü bela ile ölçecekti.

"kendini bilen Allah'ı bilir, buyrulmasındaki hikmet gibi desenize. hani seven, sevgili için feda olunca kendisi olur; aradan ikilik, sen-ben kalkar seven ile sevilen aynileşir ve seven sevgilide edebilik bulur; onun gibi... bu durumda aşık, maşuku için öldüğünde gerçek aşkı bulmuş oluyor herhalde!?"

"sevilenin seveni kendine çekmesi gibi de. peki bu yakınlığın sınırı nedir?"

"elbette!.. orada doğmak için burada ölmeye muhtacız. onda güzelliklere doğmak isteyen bunda bir hastaya varmak, bir içim su vermek gerektir. gerçek aşık maddeden geçince kendisi olur. sevgilinin kapısında ölene şaşılmaz, oradan geri dönene şaşılır çünkü."

anladık ki Allah'ın hüsnünden yansımış bir ışık idi. kaynağı bir ölçü veya böyuta sığmayan bir güzellikten çıktığı belliydi. cemal-i mutlak olan hakk'ın bir lütfuyla canlarımıza şavkımış ve güzelliğiyle can meclisindeki bütün canları mest etmişti. sonra bir nida duyuldu: " Elestü bi-Rabbiküm!.." yani ki, "Ben sizin Rabbiniz değil miyim?"

amin.

"keşke bunda ölsek, orda ölü olmamak için!"

hasb iyallahi ve nimel vekil nimel mevla ve nimel nasir..

"bütün bunları sevdikçe Allah'ın güzelliğinden bir parça sevmiş oluyoruz yani?"

"ölmek demeyelim istersen, ölerek var olmak, dirilmek diyelim."

"bu durumda kulların hepsi Allah'ı sevmek durumundadır, öyle mi?"

bu öyle bir nida idi ki cevabı herkesin hayranlığı içinde gizlenmişti; herkes bu sorunun cevabını kendiliğinden biliyordu; herkes aynı anda ve bir ağızdan "Kalu / dediler; "Bela!.. Bela!.. Bela!..."

"hayır aslına dönmek, vatanına dönmek... belki de kendisi olmak!.."

"sınır yoktur. sır vardır. sır, birinin diğeri için yok olmasıdır."

"o halde 'ölen hayvan imiş, aşıklar ölmez' demeliyiz; madem hayvanlık maddemizin, aşk da manamızın adıdır?"

sonraki bütün sohbetimiz benim sorularım ve onun cevaplarıyla geçti:

"seven kul, sevilen sultan da diyebilirsin. bütün kullar sultana yakın olmak isterler. her damlanın şu ya da bu şekilde denize koşması gibi."

"madde ile mana arasında bir etkilenme gibi. mana ile var olmak için maddeden geçmek gerekmesi gibi."

sonraki nidayı duyunca buna tamamen inandım: "Şehidna!" yürekleri yerinden titreten bir kelimeydi bu ve ikaz ediyordu. "işte sizi birbirinize şahit tuttuk!" Allah, güzelliğinden zerre miktarını bize bağışlamış ve karşılığında kulluk sözü almıştı. bununla da kalmamış bizi bu sözümüzden dolayı birbirimize şahit tutmuştu.

yani herhangimiz, verdiğimiz sözü unutur veya o sözden dönersek diğerimiz ona hatırlatacak, "Aman ha! Ezel gününde, can bezminde söz vermiş, bela demiştin!" diyecekti.

"tam da öyle. O'nun haricinde bir şey sevemeyiz çünkü. bütün ırmakların denize akması, bütün damlaların denizi özlemesi gibi."

"seven bir damla, sevilen bir deniz?"

"miskin adem oğlanını ekinciye benzetir gibi desenize? kimi biter, kimi yiter gibi?"

olumsuz sorulara verilen bir olumluluk cevabı. "evet" anlamına gelen yığınla kelimeden biri... buna rağmen hiçbir ruh, "Ben sizin Rabbiniz değil miyim?" sorusuna doğrudan doğruya "Evet!" demedi. çünkü o vakit cevap, haşa ki"Evet, sen bizim rabbimiz değilsin!" olacaktı.

her dilde değil, tek dilde, ezel dilinde bu "bela"lar "Evet, elbette öyledir, Sen bizim Rabbimizsin!" demekti.

"bu senin bakış açına göre değişir. eğer aşık isen ve bela sevgiliden geliyorsa yalnızca bir sitemdir. aşıkına kendisini hatırlatmak isteyen bir sevgiliye kim kızabilir?"

"insanoğlunun başına gelen belalar hep bu imtihan için mi Geyikli ahi?" diye gönlümden geçirdiğim sırada "ne sanıyordun ya Şeyh Yunus!.." cevabını gözüyle verdi, ardından "fırtına gelince hemen Allaha'ı hatırlayıp da fırtına dindiği vakit unutan gemiciler gibi..." demeyi ihmal etmedi.