pembepatik:((

ben küçükken komşunun kızları bana asılırdı

annem arkadaşlarıma karışırdı dışarı çıkmamıza izin vermezdi çok nadir dışarı çıkıp oynamama izin verirdi

Çok değişik bir ailede büyüdüm,3 yaşındaki erkek kardeşimin bıyıkları vardı ve en küçük kardeşimin döşü kıllıydı :))

okulda sorunlu bir öğrenciydim. çocuklar dokunsam ağlıyorlar şikayet ediyorlardı. halam nerdeyse gününün tamamını okulda geçiriyordu. öğretmenim arkadaşıydı rehberlikçide öyle. ben olanları anlayamıyordum. oyun oynuyorduk beni kızdırıyorlardı. ee bende gerekeni yapıyordum. onlarda karşılık veriyordu ama başedemiyorlardı. nede olsa antremanlıydım dağda bayırda:))sonrada hemen şikayet. ben kimseyi şikayet etmezdim hoş şikayetlik durumda çıkmazdı pek yada ben farkında değildim.

bolluk içerisinde geçti şükürler olsun ama hiç şımarmadım.

ne acıklı günlermiş yahu

bazı öğretmenlerim tanıdık çocuklarına torpil yaparlardı bende sessiz durmazdım bu duruma baş kaldırırdım onlarda koca bi sıfırı basarlardı

gerisini düşünün:)

ben nasıl bi çocukluk geçirdim şimdi yazmayayım.. selle sümük ağlaşırsınız.. iştahınız kesilir.. yemek yiyemezsiniz:))

biri peçete versin spring in burnu akıyor

sadece müdürün kızı olunca her sene sınıf başkanı oluyordum:))

ne varsa başkanlıkta sanki:))

ben hep yoksullukla mücadele içinde geçen ama buna rağmen ayakta dimdik duran bir ailede yetiştim. gururlu, onurlu, kimsenin karşısında eğilip bükülmeyen bir aile ortamı. babam kalıpçıydı ve tek müteahhitle çalıştı bildim bileli. öyle bir müteahhitki parayı verene kadar adamı çatır çatır çatlatan insafsızın teki. ama babam severdi niyeyse. evde herşey tamtakır olunca bizi neşelendirmek için şööyle bir yay gibi gerilir " ee bugün patronun karşısına dikilecem. dicemki "bana bak. paramı istiyorum arkadaşşşş. gelirken ne gerireyim, ne istiyorsunuz yapın bakalım listeyi" derdi. listeyi yapardık ne varki akşam babam kulakları düşmüş bir vaziyette gelirdi. anlardık. " yaa, adam napsın kardeşim. demire zam geldi çimentoya zam geldi. dedim patron bak stok yap zam eli kulağında. yok kardeşim dinlemezki beni. annem kızardı gene patronu savunyor diye.

babam öğretmen..:))

şuan 22 yaşındayım evliyim.. ama hala anne ve babam aynı hiç değişmediler benim aile hayatımıda huzursuz ediyolar

halamla eniştemin durumları çok komikti. sokakta buldukları yavru kediyi eve almış gibi davranıyorlardı. ben sabah okula giderken halam soruyordu. buketçiiim bugün ne pişireyim bebeğim. canın ne istiyor. el insaf beee. daha yeni tıkınmışım kahvaltıda. ballı nesquik ve tost. bir tanede elma. başımdan savmak için bulgur yap diyorum. öğlen geliyorum hiç alakası olmayan bir yemek yapmış.

annemle babam hep tartışırlardı çocukluğum hiç huzurlu geçmedi hergün bi sorun ve tartışma evden dargın giden bi anne ve ortada kalan çocuklar sonra annenin yeniden eve dönmesi dengesiz anne ve baba.. çocukluğun denince aklıma kavga mutsuzluk gürültü ve huzursuzluk geliyor

ben pas vermezdim

yinede çocukluğum keyifli geçti. hele yazın ağaçlardan inmezdik. tüm mahallenin çocukları kah kavga kah gürültü ama keyifi zamanlar geçirirdik. oyun herşeyi unuttururdu. çok hırslıydım yarışlarda. beni geçen olursa saldırır parçalamak isterdim. kavgalarda dayak yemişsem eğer hiç söylemezdim. gurur yapardım. yakar topta, çitoz oyununda bol bol cılgazlık yapardım:))

tipik memur ailesiydik

benimkide tipik bir mmemur ilesi işte:)

pembepatikler ismi bana kışın giydiğimiz annemin işlediği patikleri çağrıştırdı. kışlık ayakkabılar birkaç numara büyük olurdu patikler sığsın diye:))

benim babam orta okulda ve lisede okulumun müdürüydü.

çocukluk işte

okula gitme çağım gelince adanada hiç çocuğu olmamış öğretmen halamın yanına gönderildim ve ismet inönü ilköğretim okuluyla tanıştım. çok sıkılıyordum. hiçbirşey doğal değildi. apartman hayatı beni boğuyordu. halam eve çocuklar çağırıyordu oynayalım diye. en ufak bir şeyde çcouklar ağlayıp gitmek istiyorlardı. ben sokak kedisi onlar ev kedisi gibiydi. ama yeni bir eğlence başlamıştı. cuma günleri eve gitme heyecanı. müthiş bir duyguydu. saç saça baş başa yoluştuğum çocuklar bile cumartesi erkenden evin kapısında olurlardı:))

şimdi sizi okuyunca geçmiş geldi gözüme

bazen babamın patronunun karısı kızının fazla kullanılmamış giysilerini verirdi. köyde ne komik dururdu. giymek istemezdim çocuklar üstüme gülerdi diye. ama adanada çok işime yaradı doğrusu bu seferde halam giydirmek istemezdi ben alırım sana derdi. tuhaf bir moda girmiştim. adanada halam el bebek gül bebek cuma günleri evime gittiğimde annemler babaannem ha keza. sıkılıyordum. yaban hayattan evcil hayata geçmiş bir orman hayvanı gibiydim. nasıl davranmam gerektiğini bilemiyordum.

annemin yeni bir elbise aldığını pek hatırlamam. pamuğa giderdi kapkara gelirdi eve birde babaannemin dırdırı eklenirdi. neyseki babam annemi hiç ezdirmedi kimselere.

ama hiç birzaman torpile müsade etmedii..

buket:((

çocukken hangi oyunları oynardın?

şimdi bende pas çokta komşu kızı yok

devam edecek. ee sizde anlatın çocukluğunuzu. isterseniz tabii.

orta geçti

ilginç buket çok ilginç