Bir sonbahar hikayesiyim ben..

Bir gül idim ben,

Varlığımdan bir kırıntı bırakıyorum şimdi..

Bende " ben " ölüyorum...

Ellerim senin memleketin gibi toz toprak..

Ben " benden" düşüyorum...

Bilmiyorum bu mektubumu ne zaman görür ne zaman okursun. Belki de son mektubumdur kim bilir. Yolun sonundayım.. Sendelenmekte gövdem. Senin mutluluklarının gölgesine bağdaş kuran yüreğim yavaş yavaş solmakta. Gözlerimin kahvesine "ölüm " çöreklenmiş.. Son konuşmamızda " ölecek insanın her isteği yerine gelirmiş " sözüne şakayla karışık " Allah korusun " duasını iliştirmiştin. Gözyaşlarımı kirpiklerimden taşıp dudaklarıma kan diye düşürverdi. Dişlerimle dudaklarımı kemirip susmayı bilerken bıçağın gövdesinde gerçeği saklıyordum senden.. Ölüyordum... Ölüme koşuyordu dizlerim.. Keşke yalan olsaydı.. Keşke...

Uzun zaman sonra bir dost vasıtasıyla sana ulaşıp beni aramanı sağladığımda çalıştığım kurumdaki tüm iş arkadaşlarıma çikolata dağıttım. Ben senin gözlerinde hep çocuktum ya... Sesi duyan yüzümde baharlar açtı oysa. Ölüm kapı eşiğimde mezarımı kazarken, ben senin gözlerindeki papatya bahçelerinde gezinmekteydim. Hatta sana ulaştığımda " onca zaman suskun onca zaman konuşmamışken bu arayış bu çağrı neden " diye kendine sorarken ben ise susmayı tercih ediyordum. Azrail'i ahizeye dayayıp sevdiğin ölüyor diye seslenmeli miydim sana.. Hayır hayır.. Sen bir ikinci kaybedişe hazır değilsin sevgili..

Bir umud idim ben,

şırnağa git...

Senin gözlerinden denizi görebilmiş bir masal..

Bir rüzgar kızıyım ben.

Kıyametten sonra, topluca gideceğiz inş. ;)

Ve sevdiğimi özlüyorum...

ama şu uzun yazıyı okumadan götürsem olur de mi

ölümün bile öldürüldüğü şehire

Bu satırları yazarken kulaklarımda " gurbet kuşu " " gücümüz yetene kadar "şarkıları bana eşlik ediyordu. Ve sen benden uzak bir yerde hayatı solurken ben ölümün şerbetini içirmekteyim dudaklarıma. Oysa seni ne çok özlemiştim ben. Daha ilkokula giderken çekilen resimlerimi, babam ölmeden kayıt altına alınmış aile albümlerimizi, işyerimin, köyümün tüm fotoğraflarını sana gösterecektim... Omuzlarıma yaslanıp beni huzur içinde dinleyecektin.. Ama olmadı.. Vakit doldu.. Kum terazisi tersine döndü..

Mutlulukları sadece senin yüreğinde yazılan...

O göz ki; bozkır teninden kopup

hayatın en koyu kahve tonundan

ve ben...

Kökleri sende var olan.

Seni sevmeyi seviyorum ben..

Saçlarım satırlarından bir satır, cümlerinden bir cümle..

bir çift göz..