Asıl olan ruhtur. Onu da her şeyimizi olduğu gibi, Hayy olan Allah-u Teala vermiştir.

Soru ve sorun şudur : Beyin hücresinde görme olayı bir elektron coşkusundan ibarettir. Beynimizin görme ile görevli merkezini binlerce kez büyütsek, karşımıza sadece hücre içinde belli noktalara yığılan elektron dizilimine rastlarız. Peki bu elektrik sinyallerini anlamlı görüntü şeklinde gören nedir?

Ruh ise Allah?tan gelen, vücudu canlı, gören, hisseden kılan ilahi bir hediyedir.

İnsan beden ve ruhun birleşiminden oluşur. Beden et ve kemik olan aslı toprak olup, topraktan gelen kimyasal ve fiziksel değişime uğramış proteinler sayesinden yaşayan ölünce yine toprak olacak olan bir kompleks yapıdır.

Gören ruhtur dedik. Bizler uyur iken bazen ruhumuz, bedenimizden ayrılır. Fakat?altınımsı renkte ince bir bağ? ile vucudla beden arasındaki bağlantı koparılmaz. . Ruh gezer, görür, semayı seyreder sonra vücudumuza geri döner. Aradan bir süre geçer. Sonra uyanık iken ruhumuzun gezdiği yerlere ilk kez gideriz ve Aa! Ben daha önce bu yerleri görmüştüm deriz. Evet görmüştük ve görende ruhumuzdur. Ruhumuz uykumuzda yakın geleceği sembollerle sezebilir. Rüya tabirleri ilmi bu sembolleri açıklar.

Hz. Resul?de evlenilecek kadında sülale, mal ve güzelliğe değil öncelikle ahlak, huy güzelliğine bakın buyururlar.

2-Ölü bir insan düşünelim. Eli, kolu, beyni, gözleri, kalbi... vücudu tam olarak yerindedir. Bu insana fıkra anlatsak, bilmece sorsak, korkunç hikayeler anlatsak, hüzünlü olaylar anlatsak... bir tepki verir mi bu ölü insan?

Demek ki duygularımızı var eden, hissiyatın kaynağı olan ruhtur. Yoksa sevinme, üzülme, fikir, düşünce... gibi kavramları, kuru bir vücut organları arasındaki elektrik akımı ile izah etmek imkansızdır. Ruhla duygu vardır. Ruh emaneti geri alınca, duygu, his, düşüncede... vücudu terk eter.

3- Yine bir ölü düşünelim : Gözleri vardır fakat göremez. Halbuki canlı gözü ile aynı gözdür ölünün gözü de.

Çamur - Ruh = Ölüm

Ruh bu gücü, bu kapasiteyi, potansiyel, statik enerjiyi nereden alır? Kur?an-ı Kerim de bu soruya şöyle cevap vardır : Adem?i yarattığım zaman ona ruhumdan üfledim. Çamur halindeki Hz. Adem?e Allah-u Teala kendi ruhundan üflüyor. . O çamur ruh ile birleşince insan diriliyor. Ruh çıkınca insan yeniden çamur-toprak oluyor.

Gören beyin olamaz. Gözden gelen elektronları anlamlı görüntüye beynimiz dönüştürür ama beyin hem ekran hem göz

Hz. Resul?un evlendiği annelerimiz belki dul ve yaşlı idiler ama ruhları güzeldi. Bir kadın düşünelim güzel mi güzel tıpkı ay parçası... Bu kadın bir gün evlenir ve ertesi gün başlar eşinin başını ütülemeye, durmadan bir şey istemeye, eşini eleştirmeye, eşini aldatmaya... eşi olan insan mutlu olabilir mi? Asla. Ama kadın ay parçası gibi masum görünür ve güzeldir. Fakat ruhu kirli ve kötüdür. Bu nedenle o kadınla asla mutlu olunamaz.

Bazıları kalp çalışmıyor kan dolaşımı duruyor, beyin faaliyetlerini sona erdiriyor o nedenle insan gülmüyor... diyebilir. Onlara şunu sormak lazım. Tüm bunların sona ermesine neden olan vücuttan ayrılan, vücudun pilini bitiren nedir? çünkü iri bir adama bakıyoruz ayağı taşa takılıp yere düşüyor beyin kanamasından ölüyor. Küçük bir bebek apartmanın 5. Katından düşüyor burnu bile kanamıyor, yaşıyor. Normalde vücutlarının sağlamlığına bakınca tersi olması gerekir. Demek ki insanları yaşatan beden ve onun işlevleri değildir. Bunlar hayatta olmanın göstergeleridir. Hayat nedeni, yaşatan ruhtur. Ruh çıkınca bu göstergelerde işlevlerini yitirirler.

Gören, düşünen, duygulanan, hisseden (6. his, telepati, psikometri) hep ruhtur. Buna en en güzel örnek çizgi filmlerdeki dev robotlardır. Robotun baş tarafında da bir insan bilgisayar tuşları, çeşitli kollar, düğmelerle dev robotu yönetir. Dövüştürür, yürütür, hareket ettirir. Fakat o robottan o insan çıkınca geriye paslanmaya başlayan bir metal yığını kalır. Tıpkı onun gibi ruhumuzda robotu yöneten insan gibidir. Bedenimizde robot gibi. Ruhumuz beynimizi bilgisayar tuşları gibi kullanıp bedenimizi yönetir. Ruh çıkınca geriye çürümeye başlayan et ve kemik yığını kalır. Bazı alimler bunu ruh binici çesed attır diye özetlemişlerdir. Kısaca ruh vardır. Vücudu yönetir, düşünce, görme, his merkezidir.

Selam.

Ruh ile beden, devamlı bir mücadele, savaş halindedir. Beden durmadan bir şey ister. Acıkır, yemek, susar, su, üşür, elbise, evi varken yat, yatı varken kat, mark... dolar... ister. Ta ki gözünü toprak doldurana tek. Ruh ise bir şey istemez. Acıkmaz, susamaz... ölmez... Ruh, beden mücadelesini beden kazanırsa o insan artık kötü ruhlu, bencil, egoist biri olur. Eğer ruh savaşı kazanırsa ne zamanki beden ruha teslim olur ona itaat ederse, vucud bu defa ruha benzemeye başlar. Ruhun uçabilme, görünmeme, şiş batınca kan çıkmaması, su üzerinde yürüme, bir anda iki yerde olabilme... özellikleri bedene yansır. Keramet adı verilen olaylar tezahür eder. Ruha sahip her insan belli disiplin ile keramet denilen aslında tüm canlı insanların yapabilme yeteneğine sahip olduğu , belli bir aşamayı gerektiren bu hallere sahip olabilirler. Tabii ki tüm fiiller Allah rızası için ve Allah rızasına uygun yapılmalıdır. Keramet... peşin sıra gelir. İslam?da önemli olan rıza-ullahtır. Yoksa keramet denilen istidracı gösterse de Allah rızasını kazanamayan, insanın yeri ebedi Cehennem olur.

olamaz. Beyin televizyondur, kendi yaptığı görüntüleri kendi izleyemez. O halde beyin elektron sinyallerini tv gibi görünür kılar, ruhta o tv?yi seyreder.

Beden = Et + Kemik = Çamur

1907 ABD de yapılan bir araştırmada ruhun ağırlığının 21 gram olduğu iddia edilmiş.

" Bir ben vardır benden içeru "

Ruh hakkında ne söylersek söyleyelim onun çok az bir kısmını anlatmış oluruz. Allah'tan bize verilen kadarına ulaşabiliriz.

RUH varlığının İSPATI

Beyin, göz zaten bu oyun içinde birer figürandır. Oyunu seyreden gören kimdir?

Ruhun Varlığının İspatı :

Kendimize soralım : ?Ben, dediğimiz varlık kimdir? Et-kemik, yağ, protein yığını olan bu beden kendi kendine ben deyip düşünüp, görüp sevinip üzülebilir mi? Et yığını kendine ben diyebilir mi? O halde kendine ben diyen bedenimiz değil ruhumuzdur.

1- Diş var, diş doktoru da vardır. Ruhta vardır ki ruh doktoru da vardır. Bilimin olmayan bir şeyin doktorunu icat ettiğini iddia edebilecek biri var mı...?

İlk insan ve isa resul yaratıldıklarında ruhları sonradan verildi. Yani onların can kazanmaları sağlandı. Bizler oluşurken ise ana, babamızın genlerinde ki bilinç ile nasıl hücrelerimiz glişecek el ayak ve çeşitli organlar nasıl olacak birbirini nasıl hissedecekler hepisi kotlanmış durumda. Hücreler ortamını bulduklarında harekete geciyorlar, görevlerini yapıyorlar Allah'ın yerleştirdiği kanun gereğince.

Bazı insanlar görme olayını şöyle açıklarlar : Bakılan cisimden trilyonlarca ışık parçacığı göze gelir, göz bu ışık parçacıklarını kimyasal etkileşime sokar ve beyine bu ışık parçacıklarını elektrik akımı olarak gönderir. Görme olayı böylece vuku bulur.

Soru şudur : Ölürken bu insandan ne eksilmiştir ki gören gözler görmez olmuştur. Eksilen ruhtur, ruh gidence görmede sona erdiğine göre görende göz değil, ruhtur. Ruh gözleri bir pencere, bir periskop gibi kullanır ve dışarıyı seyreder.

Not : Parapsikoloji adlı ilim dalı ruhun faaliyetlerini pozitif bir bilim dalı olarak inceler, insanların bakışlarıyla kaşık, çatalı eğmesini, bir kişinin bir eşyasına dokunup, o kişi hakkında doğru bilgi vermeyi, karşıdaki insanın düşüncelerini okumayı, bazı olayları önceden sezebilmeyi, astral seyahati... vs. gibi paranormal olaylarla ilgilenir. Bizim evliya kerametleri dediğimiz olaylara rasyonalist bir açıklama getirmeye çalışır. Bunda özellikle kuantum fizik teorisi ve izafiyet teorisini hareket noktası olarak kullanır.

Demek ki ruh bize Yüce Yaratıcıdan bir hediye, onunla yaşıyor, duygulanıyor, ?ben? im diyoruz. O çıkınca kokuşan, çürüyen bir ceset kalıyor geriye.

Ruh = Rabbimizden hediye

Kimi canlılar ot gibi su, toprak, güneş bulduklarında canlanıp büyüyor, kimileri bizim oluşma ortamımız gibi bir ortamda canlanıp gelişiyor, bizlerde kendi ortamızda gelişirken gen bilgilerimizde anlama algılama düşünme vede geliştirmeye müsayit yapılanmadan dolayı öyle biçimleniyoruz. Her şeyi sonlu yaratan Allah vucudun içinde bulunan bu bilgileri kullanacak iletim ortamını keserse vucut ne kendini besliyor ne düşünüyor yani kısaca ölüyor. Vakit dolunca bu enerji azrail yani melekler tarafından kesiliyor. Senin bilgilerin, hem Allah'ın aklında hemde büyük kitapta yazılı.

Evet beden güzelliği de iyidir ama asıl ve önemli olan ruh güzelliğidir.

Çamur + Ruh = İnsan

Canlı iken her fıkraya gülen, hüzünlü her olaya üzülen, korkan-sevinen üzülen bu insana ne olmuştur. Daha doğrusu can alıcı soru şu : Ölürken insandan eksilen nedir ki o olmayınca neşe, sevinç, hüzünde... olmuyor. İşte o ruhtur.

Tom Patterson, "Yüzyıl Boyunca Ruh Fotoğrafçılığı'' adlı eseri vardı ama okumadım.

Demek ki önemli olan ruhtur, ruh güzelliğidir. Beden ve beden güzelliği değildir.

Özetlersek, İnsan = Beden + Ruh

Ruh vücuttan ayrılınca, oyun devamda etse seyreden kimse kalmadığı için göz görme işlemindeki fonksiyonunun önemini kaybeder görmeye aracı olma hali sona erer