Toprak evlerden herhangi bir ev. Biri orta yaşlarda, diğeri seksenine merdiven dayamış iki kadın ve bir erkek çocuk, on iki-on üçünde; toplam üç kişi.

Bu insanlar insanlıktan çıkmış, hayvanları da aşmışlardı vahşilikte. Akla hayale gelmedik iğrenç işkenceler yapıyorlardı, kurulacak olan sözde düzeni bozanlara? Ne insanlık örneğidir dünyanın bir ucundan diğer ucuna düzen götürmek ... Bu kutsal görevleri uğruna genç yaşlı önlerine çıkan her engeli ezip geçiyorlardı.

VE-RE-CE-ĞİZZZZZZ

VERECEZZZZZZZZZ ıste

çoook manidar bi yazı ve çok duygulandım gerçekten. ve biz kardeşimlerimiz dedik müminlerin hepsi için ama dişe dokunur bişi yapamadık maalesef...

bunun hesabınıda vercez hocam

"-Biliyorlar oğlum. Televizyondan izliyorlardır. Muhakkak bu zalimlerin yaptıklarını yanlarına bırakmaz kardeşlerimiz. Bugün itiraz ederler, yarın boykot ederler. Ama ne yapar eder bizi yalnız bırakmazlar. Şimdi bize dua eden milyonlarca kardeşimiz vardır. Sen de dua et."

Müslüman müslümanın kardeşidir. Kim Müslüman kardeşini bir sıkıntıdan kurtarırsa,

Yaşlı kadın titreyen sesiyle:

"-Bilemeyiz ki Hüseyin'im. Dua et, dönsün sağsalim."

verecez değil güzelim VEReceĞİZ

"-Anne babam geri gelebilecek mi sence?"

(Buhari, Mezalim, 3; Müslim, Birr, 58.)

"-Anne! Nerde hani babamlar; bizi kurtarmaya gelmeyecekler mi?"

Gecenin karanlığını; ay ışığı ve şimşek çakarcasına bir yanıp bir sönen alevlerin ışığı aydınlatıyor. İnsanlığın kararışı, gecenin yanışı ve medeniyetin yanlışı bu patlayan alevler. Üç yürek toprak odada, hepsi endişe içinde. Biri tecrübeli, teslimiyet içinde, dua halinde; diğeri kararlı tedbirli ve tevekkül ile dua halinde; üçüncüsü ise sadece korkuyor ve dua halinde ama üç yürekte de endişe?

"-Nasıl gelsinler oğlum, her taraf tank ne yapabilirler ki, koca tanklara..."

Şehir kuşatma altında. Toprak evler toplarla yerle bir ediliyor. Bu gece yapılabilecek tek bir şey kalıyor geriye; dua!.. Top sesleri dışında odada duyulan tek ses, küçük radyonun cızırtılı sesi. Felaket tellalı gibi radyo. Şu kadar sivil, şu kadar mücahid şehid. Dünyada protestolar, savaş karşıtı gösteriler, müslümanların tepkileri. Ve bunlara göz yumuş, savaşa devam! Spiker "Allah bizimle, zafer bizim olacaktır." sözleriyle bitiriyor yayını. Çocuk gözlerini diktiği radyodan kaldırıp kadına bakıyor:

Vakit gece yarısı, zifiri karanlık?

Gün aydınlanıyordu. Uykusuz gözler, aydınlanan yeni bir Irak gününe, yani yeni ölümlere tanık olacaktı yine. O gün tanklar yine ölüm dağıttı rastgele. Umutlar iyice tükenmişti toprak evlere sığınan yüreklerde. Günler geçtikçe beklenen zafer daha da uzaklaşıyordu.

kardeşlerim nerede

İkinci günün sabahında bir gürültüyle uyanıyor Esma'nın evi. Sokak kapıları kırılıyor ve içeriye giriyor askerler. Ev halkı zaten her an basılma korkusuyla hazırlıklı, en son odaya, köşeye, ellerine beyaz bayraklar alıp siniyorlar. Askerler oda oda dağıtarak ilerliyorlar son odaya doğru. Tam son odaya geldiklerinde bir silah sesi geliyor sokaktan ve sanki son odada silahlı insanlar varmış gibi kurşun yağmuruna tutuyorlar odayı. Zalimler korkak olurmuş. Yine amerikan askerlerinin uyarı için havaya açtıkları ateşten korkan ve tetiğe yüklenen amerikan askerleri barut kokan odanın dumanı dağıldığında, iki kadın cesedi ve kadınların arkasına sığınmış yaralı bir çocuk buluyorlar sadece. Çocuk "ümmi ümmi!" diye ağlıyor, gözyaşları kan içinde kalmış, yüzünden aşağıya kan kırmızısı sızıyor. Askerlerden biri subayına bakıyor, "ne yapalım çocuğu" dercesine. Ve üst rütbeli, vatanseverlik örneği gösterip bir amerikan düşmanının daha ölüm emrini veriyor.

alıntı..

"-Peki dünyada bizden başka bir çok müslüman var, protestolar oluyor, savaş lanetleniyor ama niye hala bir şey olmuyor? Bu insanlar ne yapıyor? Bizim ne halde olduğumuzu bilmiyorlar mı?"

"Eyne ihvani?"

Yer Felluce?

Hüseyin namluyu kafasında hissettiğinde annesinin cesedine bakıp kanlı gözyaşlarıyla soruyor bu soruyu:

"Kardeşlerim nerede

"-Esma kızım sen ne diyorsun? Bir iki yıl öncesine kadar biz de onlar gibi değil miydik? Şuracıkta Filistin'de Çeçenistan'da kardeşlerimizin kanı nehir edildi. Biz ne yaptık ki, ne bekliyoruz. Duyup hatırladıkça düşmanlarına lanet okuduk; kardeşlerimize de dua ettik. Başka bir şey yaptık mı? Ne yahudileri, ne de Rusları boykot etmedik. İşte bu gün Ramazan'ın birinci gecesi. İnsan aç kalacak ki, açın halinden anlayacak değil mi? Tokken kim açın halini anlar. Biz rahat yaşarken toktuk. Ne zaman ki; savaş bizi buldu, açın halinden anlamaya başladık. Filistin'i bizden iyi kim anlar şimdi? Anlamasına anladık da şimdi de kendi derdimize düştük. Aç aça ne ikram etsin?"

Böylelikle Ramazan'ın üçte ikisi bitti. Iraklılar her geceyi Kadir gecesi kabul edip duaya durmuşlardı. Zulüm her geçen gün artıyordu. Askerler her eve girip direnişçi arıyordu köşe bucak. Kadın, çocuk, genç, ihtiyar zorla çıkarılıyordu evlerden. Direnenlerse? Vahşetin sınırı yok.

Ramazan Bayramı'nın birinci günü. Girilmemiş ev neredeyse kalmamış. Endişeli bekleyiş sürüyor üç kişilik toprak evde?

bu sebeple Allah da onu kıyamet günü sıkıntılarının birinden kurtarır."

Ramazan'ın son günü, arefe. Tanklar sokak aralarında tek tek bombalıyor muhtemel direnişçi barınaklarını ibret-i alem için. Ve evler didik didik aranıyor, yağmalanıyor. Ümit kalmamış kimsede. Tek dert hayatta kalabilmek.

VERecez

Kardeşleri açın halinden anlamıyor malesef :(

vercez değil vereceğiz