beynimden vurulmuşa dönmüştüm, en yakın dostum bile benden çok yüksek bir puan almıştı, üstelik bu da yetmezmiş gibi türkiye birincisi olmuştu, gerçek bir dost bunu yapar mıydı? nasıl bir dosttu hakan... bunun bedelini ödemeliydi.

-sınavının kötü geçtiğini sanıyordum hatta aygır gibi böğürerek ağlıyordun sınav sonrası, ne oldu şimdi?

-estağfurullah kardeşim ne demek, sende iyi bir dostsun.

+Allah ne verdiyse hakan...

ve dakikalar sonra...

-bommmmm!!!

+ben senin mutluluğunu iyi günlerini samimiyetsizce paylaşıyor numarası yapan insanlardan değilim hakan, benden bir adım önde olmamalısın işe bu yüzden öldürücem seni.

agatha cristie ye taş çıkartır :))))

ona işkence etmeyecektim edemezdim... kokainin etkisine rağmen vicdanım el vermiyordu ona işkence ederek öldüremezdim ama kaçınılmaz olan tek şey ölmesi gerektiği idi...

ben ağlıyordum yine...

ne vardı onun değersiz varlığını ortadan kaldıracak ne vardı annesinin kuzusu babadan yetim hakanı katledecek... ama dinletemiyordum sarhoş benliğime vicdan denen o yalan hikayeyi... inanmak istemiyordum...

bu anımı sizlere bu liriklerimle tasvir etmek istedim.

evet bir defa kan bulaşmıştı ellerime, bir defa silip atmıştım vicdan tortusunu sinemden, artık herkesi öldürebilirdim, başarılı olan herkesi...

+ama bir problem var hakan.

Dostun olmadigim icin mutluyum...

+tamam can dostum sana yemekte hazılarım açsındır şimdi.

-Elif'i sen mi öldürdün?

Sonuna kadar okudum lan.. İnanamıyorum.

+dostum olduğun için... üzgünüm hakan... seni hayatın ızdıraplarından kurtarıyorum dostum, belki benim gibi olacaksın, birini seveceksin, sonra o çekip gidecek, katledeceksin onu, kan olacak o tertemiz ellerin... ben senin dostunum, bu kadar alçalmana izin veremem, çünkü bu kadar alçaldım, çocukluğumu sattım bir dilberin uğruna...

bitmişti işte, nihayet bulmuştu başlamaması gereken elim bir hikaye... gidiyordum, azar azar birikiyordum ölümün hiçlik dolu karanlığına...

-açım hakan, açım...

-tamam eve gidelim hem dertleşiriz biraz.

+evet...

-hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adam! neden yaptın bunu?

söylesene çocuk; kanayan yaraların kaç zemzem eder,

Adam ilk maasini yeseydi bari... ondan sonra oldurdydin:/

ve hakanla küçükken beraber yattığımız odaya girmeye cesaret edemedim, çünkü o günler aklıma gelecekti, annesinin yaptığı un kurabiyeleri için kavga ettiğimiz günler... gözlerimden iblisvari akan gözyaşları ile çıktım evden...

-istemiyorsan gidebilirsin, kadınlara zulmetmek için varım artık, beni böyle kabullen dostum.

+insanlara ne oldu hakan, insanlar...

Kpss sonrasında ilk konuşmamızda sınavının çok kötü geçtiğini söylemişti, zaten son atamada virgül farkı ile atanamamış olmanın verdiği eziklik ve üzerine yıllarca ruhumu ipotek ettiğim kadının beni terkedişi ardından onu hunharca katletmiş olmam derken, hakan'ın sınavının kötü geçmiş olması yangınıma su serpmişti, mutluydum, benim gibi başarısız insanları gördükçe mutlu oluyordum, haz duyuyordum yalnız olmamaktan...

-hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adaaaam! ne hazırlama mı istersin?

-nedir o?

hakan, çocukluğumdu sanki, başında 1 saate yakın durdum, o günleri, çocukluğumuzu hatırladım... kökülen misketlerini almak için beni çağırdığı aklıma gelmişti, onun için diz kapağından bıçakladığım çocuklar, hakan'ın çıkma teklifini kabul etmeyen kızları 3 numara traş etmem, saçlarına sakız yapıştırmam... fakirlikten eşofman alamadığı için beden dersine almayan beden hocasının arabasına attığım molotof kokteylleri... can dostum benim, her şeyi yapardım senin için ama ölmeliydin...

-sen böyle biri değildin dostum ne oldu sana?

anlam veremiyordum hayata, dost bildikleriniz sizden hep en önde olmak zorundamıydı, ne olurdu aynı acıları yaşasak, ne olurdu birbirimizden ne aşağı ne de yukarı olsak...

+sen bana sınavının kötü geçtiğini söylemiştin, sonra kalktın türkiye birincisi olduğunu söyledin ve bu başarını benle paylaşarak aklınca benle mutluluğunu da paylaşmak istedin öyle mi?

haha iyi bi kurgu :) :)

+teşekkür ederim hakan, sen gerçekten çok değerli bir dostsun, düşündümde hayatta senden başka güvenebileceğim kimse yok, iyi ki varsın.

hiçbir şey yapamadığım sırada arkalarından yaklaşıp denize itiyordum onları, ardından kaçıp gidiyordum, haz duyuyordum onların boğulma gurultularından... mutluydum ölüm korkusuna gark ettiğim kadınların çığlıklarından...

daha vicdani bir şeyler olmalıydı. buldum! gazı sonuna kadar açıp o vaziyette bırakacaktım onu. hakan uyanır gibi oldu, ve baygın vaziyette sordu;

konuşmayı uzatmak istemedim, hakanın bakışları vicdanıma tesir ediyordu işte o yüzden kafasına vazoyla vurmak suretiyle kendisini bayılttım... ve mutfağa doğru ilerledim, ocağın tüm gözlerini sonuna kadar açtım, 1-2 dakika içerisinde ev tamamı ile gaz dolacaktı...

evet kafama koymuştum, öldürecektim hakanıda, nasıl gizlerdi kpss'de benden yüksek aldığını hemde türkiye birincisi olduğunu... o dost olamazdı ve yok olmalıydı, hakan mutfakta hazırlık yaparken cebimde taşıdığım enjektörü çıkardım ardında tütün tablama cüzdanda taşıdığım nitrik asiti, norotoksini ve amfetamin mayasını koyup çakmakla altını ısıtmaya başladım, karışım hazırdı, enjektörün içine çektim ve beklemeye başladım hakan'ı...

ve gidiyodurdum işte... gözyaşlarının elim taassubu altında gidiyordum, ağlıyordum köhne günümün en tutarsız halvetine.

kızmıyordum kendime, en azından dostlarının iyi günlerine yapmacık bir halde sevinerek ardından kuyusunu kazanlara göre daha dürüsttüm sanki...

+valla tahmin ettiğimde iyi geldi, bi an başarısız olduğumu düşündüm, 110 net bekliyordum, bu beni yıkmıştı, bu çok kötü bir performanstı, sana söylemeyi unuttum tam 120 netim var, türkiye birincisi olmuşum dostum.

+hayır gayet ciddiyim, çünkü ben gerçek bir dostum...

ardından evlerinin karşısındaki parkta bir banka oturdum ve sigaramı yaktım, dakikalar sonra son dumanı çekip izmariti hakan'ın evine attım...

kendinden geçik vaziyette yatan arkadaşımı öldürmek için pek materyal yoktu evde, zaten planlı bir hareket değildi, gizleseydi kpss birincisi olduğunu ölmeyecekti... ah dostum, ah çocukluk arkadaşım, sırdaşım, keşke böyle olmasaydı, keşke hayat; bizi hiç hesaplamadığımız bir noktaya sürüklemeseydi... ama keşke demek ates yutmaktı oysa ki...

kaç terk ediş tesir eder kabemi ezmeye,

eve gidelim orada otururuz hem bu sayede elini kana bulamamış olursun dedi, zaten peşimize polisler takılmıştı, yüzüne kezzap attığım bir kadının sevgilisi beni ihbar etmişti, aptal adam! gelecekte ki intikamını alıyordum oysaki...

ne güzel bir gündü oysaki, ne güzel... bir derkenar kadar resmi, bir pavuryanın kıskaçları kadar asil, ve de zürra kadar emektardı.

nedir bu? itiraf mi?

hoşçakal kırgın çocuk, hoşçakal...

merhaba, ben hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adam...

-şaka yapıyosun...

+yahu tamam gene işkence et ama ben varken yapma bunu şimdi bi polis gelse alıp götürecek ikimizi, beni de yakacaksın. dedim ya atamalara az kaldı memur olma yolunda son dönemeçteyim, böyle şeylere gerek yok. beni alet etme.

+bir defa senin dostun değilim, sende benim dostum değilsin, az önce söylediklerimi unut. gerçek dost, dost bildiği insandan başarılı olmaz ya da başarısını ballandıra ballandıra anlatmaz.

söylesene...

kaç enfal kalır harabe göğsünün nefsinde,

üstteki linkte elifin pardon hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adamın hazin hikayesi var,

faheka bakışlarında en güzel cümlemizin öznesiz yokluğu

insan nasıl mutlu olmasın ki?.. yolda ulu orta öpüşen çiftler, tüm yurtta bir anda artışa geçmiş meme kanseri ölümleri, erkek martıların ölçülü manevraları, sokak ortasında kocası tarafından tam 129 yerinden bıçaklanan dişi canlılar, toplum içerisine duhul olmaktan utanmayan çirkin beyefendiler. ve pek tabii ki canımdan çok sevdiğim değerli dostum hakan... günleri birbirine karışmış, belirsiz haftanın ağır yorgunluğunu hakan ile sahilde yapacağım ufak bir gezinti neticesiyle bertaraf edebilmenin hayalini kuruyordum. o benim sadık bir dostumdu...

hakan bu halimi bertaraf etmek için eve gitmemiz gerektiğini söyledi, başıma iş açacaksın atamalara bu kadar kısa zaman kalmışken böyle şeylerle uğraşmak istemediğini söyledi. atamalar? onu ne ilgilendiriyordu ki, hani sınavı kötü geçmişti, hani umutsuzdu, bu sene de olmayacak diyordu... sordum kendisine;

ve bir anda şırıngayı boğazına sapladım, hızlıca karışımı içeriye enjekte ettim, hakan belki acıyan belki de kızgın gözlerle yüzüme bakıyordu, bir anda morardı ve bilincini kaybetti, ağlamamak ve vicdanıma yenik düşmemek için bonzaimi hazırladım ve içtim, artık her şey bitmişti, insani duygularımı tamamı ile katletmiştim, şimdi sıra hakandaydı.

Hiçbir şeye boşuna içlenmeyen adam

ve kaç "hoşça kal" defneder seni yokluğunun toprak kokulu matemine?..

kaç güruh dokunur gözyaşı değmez mahremine?..

eve gitmeyi kabul ettim, hakan'ı oarada katletmek daha kolay olacaktı;

dudaklarının ölüm çukuru,

-nasıl ya!?...

ve üsküdar tarafında dolanıyorduk, el ele tutuşan birbirlerine aşk palavraları düzen çiftlerin yanına gidip erkekleri biber gazı ile etkisiz hale getirdikten sonra kadınların yüzüne jilet atıyordum, çünkü biliyordum tutamayacağı sözler veriyordu her biri, her biri büyük bir zevkle katlettiğim sevgilim Elif'ti sanki gözümde...

ağlıyordum işte. yekpare pişmanlıklar süzülüyordu yanaklarımdan. tesiri ertelenmiş aşklar kusuyordum gökyüzüne.

eveeet, yemeğin hazır kardeşim, gel buyur.

-aynen öyle dostum.

Amacın biz forum sakinlerini korkutup kaçırmaksa söyleyeyim! evet başardın :))))

eve vardık, ardından hakan bana yemek hazırlamak için mutfağa geçti;