-Sen kaç ayda bu hale geldin ağaç?

gurulanmamak gerek. neoldum değil ne olacağım daha fazla üzerinde düşünmeyi hakediyor..

zira Kolay kazanılan, kolay kaybedilir...

sözü gereği insan insan olmalıdır. Kendini şeytan yada ilah olmak için zorlamamalıdır.

Ulu bir kavak ağacının yanında bir kabak filizi boy göstermiş. Bahar ilerledikçe bitki kavak ağacına sarılarak yükselmeye başlamış. Yağmurların ve güneşin etkisiyle müthiş bir hızla büyümüş ve neredeyse kavak ağacı ile aynı boya gelmiş. Bir gün dayanamayıp sormuş kavağa:

-Doğru, demiş kavak.

kabak OLMAKtır...

-On yılda, demiş kavak.

Günler günleri kovalamış ve sonbaharın ilk rüzgarları başladığında kabak üşümeye sonra yapraklarını düşürmeye, soğuklar arttıkça da aşağıya doğru inmeye başlamış. Sormuş endişeyle kavağa:

-Neler oluyor bana ağaç?

-Benim on yılda geldiğim yere, iki ayda gelmeye çalıştığın için...

ilim kendin bilmektir. Sen kendini bilmez isen bu nice okumaktır.

vaktinden evvel yapmaya acele denilmiş.

aklıma bunlar geldi yukardaki yazıyı okuyunca. Ne kadar ilgili bilmem.

sür'atli giden hedefine evleviyetle erişmiş...

Cırcır böceği de kış geldiğinde zzor duruma düşmüştü, ve kabakta ömrünün son günlerini yaşamaya başlamıştı kışın gelmesiyle...

güzeldı..

-Niçin?

okunası bır yazı

selam ile...

bir işi ilk vaktinde yapmaya sür'at

Ortaokul sıralarında okuduğumuz ''Cırcır böceği ile Karınca hikayesi'' aklıma geldi...

acele giden ecele,

Aralarındaki ortak nokta ise enaniyet ve böbürlenme...

kabak tohumu ne kadar çalışsa da kavak olamaz..

-On yılda mı? Diye gülmüş ve çiçeklerini sallamış kabak.

-Ben neredeyse iki ayda seninle aynı boya geldim bak!

kabak için en iyi şey kabak kalmak değil

-Ölüyorsun, demiş kavak.