Gölgesinde daldığım ağaç

kapalı kapılar ardına gizlermi sırlarını

Yol aldım bilinmeyen meçhullere

Ve ne kadar özlediğimi bilemeyeceksin seni yamalı hayallerimde..

Bir virüs gibi yayılıyorsun hayallerime. Ama yetmiyorsun bana hiç özledim demekle, bunu sende iyi biliyorsun. Söylemek çok zor aslında biliyorum ama hiçbir düşte olmayan ben gibi, sende yoksun artık gözlerime.

yanık hayallere gizlerim ben sırlarımı

bir başına göç edermi son bahara

Ben bir zaman söyleyemiyorum...

Yüreğinin kıyısına vurup "beyaz sevda" zikretmeli dilim...

çözülmeyen ağlarıma takılmış

Sessizlik acı bir işkence olmuş

Denizler gibi büyüdü içim

Birden bire çıkıverse kanatlarım da,

Sözler göğsümde yumruktan sancı,

Elinle okşayıp sustursan bu acıyı...

nefesimi duyucak kadar sessiz yüreğim

Takatim yok.

Sen yoksun aslında. Ama ben hep varmışsın gibi yaşıyorum, sanki bana hep gülüyormuşsun gibi içimi açmayan yalnızlığımı terkediyorum aynalarda. Hayat diyorum sana.

Neredesin anne! Gel hadi ne olur!

Zamanın içinde zamansızlaşıyorum.

Özledinmi diyorsun. Aklıma gelen her düşüncede delilik nöbeti sendromlarına bırakıyorsun beni. Evet özledim diyorum, özledim seni hemde deliler gibi. Sende kalan herşeyi, gündüzü, geceyi, dünde kalan her heceyi özledim diyorum sana.

Ölüme koşar gibi kor ateşlerde yanar gibi

Yağmurlarda bırakarak beni gidiyorsun yine. Ben kapatıyorum ardınsıra usulca gözlerini.

İşte o vakit alnından öperim seni Eğme! Dik tut başını adam gibi sevmek ayıp değil ki!

Eylül;öylesine sevmiştim ki seni

yüreğim var benim her an kor kor yanan

Bir dokunsan tükenmekte olan umutlarıma,

Nede boğazımda düğümlenen hıçkırıklar

gökyüzündeki yıldızlar kadar yalnız

Söyleyemedim kırık benliğimi...

payşalım için teşekkürler mavisevdam

Daha ne kadar sabredebilir ki bir gün ulaşmak için mutluluğa.

İki kere ölmem ki...

Seni unutmayacağım asla sevdiğim, ne sende, nede değerini hiçbir zaman bilemediğim kendimde.

hangimiz görmeğe dayanırdı sevdiklerini bir bir toprağa gömmeğe

Acıdan bir duvar örmüşüm kendime

Ben sana düştüm düşeli,

O gider, sana gelir sıra.

Ve ben ağlarım...

Sustu ve akşamı bekledi gözlerim. Güneşin battığı tepelerde gökgürültüsüne karışık bir yalnızlık belirdi. Sanki yüreğim yağmur, yüreğim sensizlik. İşte sevdiğim sana anlatamadığım en büyük kimsesizlik. Şimdi hayatımın en belirsiz zamanlarından birisi ile daha yine kendi başımayım. Susuyor ve seni dinliyorum. Adı hayallerime senden kalan çaresizlik.

güneşim var benim hiç doğmayan

Eğme başını yere, utanıyormusun sevmekten? Utanma! Sevdiysen mertçe söylede gitt!

Ben bir sana sarıldım, bir seni sardım...

acı çekerek yavaş yavaş yok olmaya dayanırmı yürek

Ve göremeyeceğim gözlerine umutlanmayı öğretirken çıkıp geliyorsun karşıma.

acının tiz sesi çınlar yüreğimde

ölü bir kuş kadar cansız bedenim

Ben, ağlardım çocukluğumda

Meğer bütün ayrılıkları toplayarak hayattan

Hüzünler yağıyor gönlüme

Düşlerimmi ben, benmi düşlerdeyim bilemiyorum. Kimseye senden kalan acılarımı, hüzünlerimi sevinçlerimi anlatmıyorum.

Belki ilk armağanıydın

Ve şimdi de; içimde çocukluğum

İçim büyüdükçe, ben küçüldüm

Anlamıyorum diyorsun bana.

Sen olup, bir müsaitsiz vakit yüreğine akmalıyım...

Zifiri karanlığın kör noktasından sesleniyorum sana

Vur! İstiyorum... En kanadığım yerden vur beni.

gider...

Her şey ağır gelmeye başladı

hangimiz kaldırmak isterdi dünyanın bütün yükünü

Saklanıversem...

Suretini bilmediğim...

Ölürsemde; varsın olsun... Gözlerine göm beni

Üzgünüm.

Benliğimi alıkoyan sebebimdin?

gider tabi neden gitmesin ki?

Varlığına sığındım kaç kez

katlanırmıbütün sıkıntılara

Şartsızlıklara şartlanmış bir ruhla!

Gizlice olursa gidişin, işte budur asıl ihanetin, ne ihanetinin, nede pişmanlığının hiç! affı yok! sevdiğim?

Bir garip hüzün çocuğuyum ben.

Ah yar!

ağlar, Ve ben ağlarım...

Üzerinde ağladığım kaldırımlar

Ben kendimle savaşan çile kuşu

Sen diyorum, özlüyorum...

Affet...

Kapı arası cümlelerimi tüketip

Yaşananları da asarak maziye

Sen asla bilemiyorsun.

Ne senden ayrı,

Sevdim sendeki tüm sevebilirliğimi...

Her şey ne kadar garip ve yabancı... Sen ne kadar yabancı oldun?... Hani bir soru sormuştum sana; Bir gün, yanından geçerken merhaba bile diyemediğin bir yabancın olur muyum? Hayır, diye kısa ve öz bir cevap vermiştin. Şimdi bu sorunun cevabı bile geçmiş zamanın tozlarına karıştı...

Özledim seni. Biraz daha dayan.

Ne de seninle yaşanıyor gayrı,

Gelmeye korkuyorum,

yalnızca bir başına geldiği gibi

gelir üstüme üstüme

çiçeklerim var gizli bahçemde hiç açmayan

Her şey yabancı şimdi

Gözlerinden akan ben olmalıyım

Bak gözlerimde yaşlar var

Özledim diyorsun. Beni susturuyorsun. Sen yoksun aslında. Ama ben seni sanki hep buradaymışsın gibi yaşıyorum. Aşk oluyorum kendimce dudaklarında.

Özlemek diyorsun ya bana, oysa dudaklarından dökülen her kelime sonbaharları taşıyor duygularıma. Özledim diyorsun tebessümle. Yağmurlar yağıyor uykularıma. Bir hayalden kopyalanıyorum gelmeyen sabahlarıma. Şimdi öyle bir vakit ki bu yaşadığım, ne kelimeler kendi yerlerini buluyor, ne de sana söylemeye cesaret edebildiğim cümleler.

Peşimden kovalarken rüyalarım,

Dur! dersem kopsun ağzım dilim, bir damla yaş düşerse kör olsun gözlerim, ben seni sevdim! sen de beni sevdiysen çok eskiden, hiç düşünmeden gidişini ertelemeden git! Yalan söyleme bilirsin sevmem! Yılanıda yalanı da! Bahane arama sevgine eğer sevdinse! Benim seni sevdiğim gibi, utanmadan, çekinmeden git!

Kederimi heybeme koymuşum

Ama dönüşü olmasın bu gidişinin, yanılmışlığın telafisi pişman bakışın olmasın gözlerime

Uyandım sana uğrayalı yollarım,

göz yumarmı bütün olanlara katlanırmı

Anlatamadım derdimi,

gitmemeli :)

En güzel aşkları anlatıyorsun bana, en güzel sevdaları bırakıyorsun kollarıma.

Sevmeyi becerebildiysen yeniden durma hiç! Git! Ama giderken adam gibi sevdim de! Eğmeden başını yere?

Geride arta kalanları topladım

Ben yenik, yılgın ve çaresizdim bu oyunda

Hep hüzne mahkumum...

sessizce gömülmeğe mahkummu insan

Zaman en be an sensizliğe koşarken

Biliyorum ki uzaklarda bir yerde beklediğin benim...

Sen mutlu ol diye,

kanımı dondurucak kadar soğuk ;

yokluğun bir yana, yabancılığın kanatıyor yüreğimi...

Hayatımda herşeyin bir tarafa atıldığı zamanlarımda çıkıyorsun birden karşıma. Yağmurda kendimi dinlerken, penceremden yıldız kovalarken, şiirler yazarken yüreğine, şiir olurken daha çok senin unutamadığım gerçekçi güzelliğine. Bir peri gibi dokunuyorsun senden kaçıramadığım kapanan gözlerime. Uyan diyorsun bana, uyan.

İçim gökyüzü kadar büyüdü

Daha ne kadar savaşmaya devam edebilir ki insanoğlu hayatta?

Şimdiyse eylül

Zamansız doğan güneşim

Bir esinti göndersen...

saçımın her telinde karaya vuran deniz yıldızları var benim

Ve dağıldı şiddetli geçimsizlikten bir yuva daha, çocuk ise kaldı işte analı babalı kimsesiz ortada?

Yüreğimde meçhul fırtınalar

Dönüşümü yok gelip giden zamanın, zamanlar giderken birer parçada götürmüşler içimizden, dışımızdan o yüzden eksikliğimiz tamamlanmayan yarımlığımız?

Gelip geçilecek yer değildir musallanın önü. Oradan suskunca gelip geçen her ceset, senin de eksile eksile oraya gelişini hatırlatır.

kendi yaptığını kendi yıkarmı insan

Her saat başında bir köşe dönüyorum.

Esen yelin serinliği götürdü beni

Ve bir tılsım gibi dönüp duruyorsun başımda. Nice vedalar yokoluyor yalnızlığımda.

İçimde bir garip düş var,

Sensiz sessiz ve çaresiz eylül

Ey Aşk! Yarala beni... Dağıt bedenimi, paramparça olsun...

gürümeye yüz tutmuş bedenim

Giderken canımı yakmaya

İçimde çocukluğum ağlar,

Gidip geliyorum.

Senli mutlu umutlu yarınlara

Cevap bulamıyorum.

Sevgini süzdüm yüreğime

Takatim yok...

Hep ayrılık motifleriyle süsledik ılık duygularımızı

Sessizliği yaşarken sarhoşçasına isyan ediyorum ayrılıklara

Gel desem biliyorum, gelmeyeceksin hiçbir zaman gecelerime.

Sen yollarımın biricik ödülü

atmışım tebessümlerimi

gözlerim var yaşları durmayan

nefretin en parlak alevini taşırım yakmışım gözlerimde

O bir daha ölmeyecektir artık; sensin ölecek olan, sensin ölüyor olan, sensin ölümü örülüyor olan.

Ve ben yine isyanın kızı

Sıkışıp iki zaman arasında,

hangimiz isterdiki gidecegimizi bile bile ayak basmayı dünyaya

çeker gider mi insan

Şimdi yabancılığın yüreğimi kanatan bir öykü oldu. Ve bu öykünün içinde senden sonra yaşanan her güne yazılmış pişmanlıklar, gözyaşları, hatalar, duygular, en çok da VEFASIZLIK saklıdır. Şimdi yabancılığın beni oradan oraya savuran bir acı türküdür. Senin duymadığın, benim dilimden düşmeyen bir türkü...

Yalnızlığım ve sensizliğim bir tokat gibi çarpıp duvarlara geri dönüyor

Havanın erkenden karardığını hissediyorum ve açıkça söylemek gerekirse, bu saatte çekip gitmeni istemiyorum. Yazılmamış şiirleri buluyorum tavan arası düşlerimde.

kendini boşluğa bırakıp

Sapaklarda karşılaşmaktan korkarım,

Kaybedişlerim yüreğimin yanında aklımı da sana vermemle başladı. Kendimi her şeyimle sana adamam bir hata değildi. Ben seninle çoğalıyordum, şimdi eksildim, azaldım ve yalnızlaştım. Yine de vazgeçmedim yanında olmaktan... Aşktan çok sana sığındım ; olduğumuz günlere dönmek için... Sonra yaşadığım tüm savrulmalarım, acılarım, göz yaşlarım sana İNANAMAMIN bedelidir. Benden başka kimse bilemez bunu...

Özlemek diyorsun bana, söylediğim her kelimeyi fırlatıp atarcasına boşluğa.

Ve sensizliğe koşuyorum kader oyununun son perdesinde

Her dönüşte dönmemek üzere gidiyorum.

Değmez biliyorum gözyaşı dökmek tamamen yokoluşa..

hiç dinmeyen bir sızı ile

Gecelerin sessiz ve ürkütücü karanlığında

Hatıralar yağıyor her yanıma

Senin gözlerinden, yüreğine uçup,

Üzülme sen ben acımı da! çekerim sevdamı da! Adam gibi girdin madem kalbime adam gibi de çık git gideceksen?.

Sana olan duygularımı anlatmak o kadar zor ki

Düşüşlere gebe...

alıntı

Yüreğimi tek kurşunla vur

Buna ne karmaşık duygularım izin verir

Hüzün Mahkumu

Onun için söyle! eğme başını sessizce yere, mertçe! bende sevdim! sevdim işte! nedensiz de?.

Eylül;kaybetmeden seni anlayamamışım ismindeki esrarı

Hayat nefesimi tıkamış

uçurumun en tepesine çıkıp

Ama eğme başını yere, ben senin dikbaşlılığını sevmiştim en çok kabaran gururunu, şimdi eğme başını öyle utanma sevmekten! ne çıkar sevdiysen yeniden, biz bitmişiz artık! biz iki çocuktuk büyümeye dur! Diyen, ama ne büyüdük nede çocuk kaldık, farzet ki bir evcilik oyunun da olmayan ana babaydık kucağımızdaki naylondan çocuğa?

Mesel denizinde sessiz yalnızlığım

Doğan her güneşin pırıltısında

hangimiz isterdiki sessizce ağlamaya gidenin arkasında yas tutmayı

Yeter ki adı ihanet olmasın gidişinin

ne gerçek olmasını beklediğim hayallerim var benim

göz göre göre tufanlara dibe atlarmı insan

akbabalar uçuşur etrafımda leşimi yiyicek

belki bir gün gelicek diye beklermi insan sessizce çaresizce

çeker gider mi insan...

karanlığın gölgesi vurmuş yüzüme