Oysaki insan, öyle birine yönelmeli ki, her zaman O?nu görsün, duysun, dinlesin ve isteklerine cevap versin. Hatırat-ı kalbimi bilsin, dualarıma icabet etsin.. dünyevi-uhrevi taleplerimi yerine getirsin.. yalnızlığımı giderip bana enis olsun.. ebed arzularıma cevab-ı savap verip gönlümü şad etsin.. benim gibi bütün dost, ahbab, yaran ve yakınlarımı da abad etsin.. Evet, bana işte böyle bir Mabud, Sevgili, Yar-ı vefadar ve her halime nigehban bir Dost lazım. Öyleyse bana aşk u alaka kurmak gerekir.

?Çalış da yokluktan varlığa ulaş.

İnsan ruhunu olgunlaştıran manevi gıdalardan biri olan sevgi, özellikle çocuklardan esirgenmez. Çocuk ruhunda her türlü iyiliği filizlendirecek olan şey sevgidir. Sevgiden mahrum olarak yetişen çocuklar katı yürekli ve zalim olmaya daha yatkındırlar. Bu mahrumiyet onların ruhunu kesinlikle olumsuz yönde etkiler.

Ancak aşkla tapılabilir.. tüm benliğini vererek.. tüm benliğini vermek demek aşkla kulluk etmek demektir.. diye düşünüyorum..

9. Mevlana, VII, 567.

Mevlana?nın verdiği şu misalden hareketle, aşık olmayı manevi bir sarhoşluk olarak anlayabiliriz. ?Bir sarhoş meyhaneden çıkıp da yolunu şaşırınca, çocukların maskarası ve eğlencesi olur. O sarhoş, böylece sekr halinde bulunur. Çocuklar ise, onun şarap zevkinden ve sersemlik neşesinden habersiz olarak arkasına takılır. Allah?ın aşkından sarhoş olanlardan başka, bütün halk çocuk mesabesindedir. Heva ve hevesten kurtulmuş olanlardan başkası, büluğa ermiş değildir.? (4)

Mevlana?nın bu son sözü, bu konudaki ifrat-tefrit görüşleri düzelten istikametli bir ifadedir. Zira, bir kısım insanlar, Hallac-ı Mansur gibileri göklere çıkarıp, onları en üstün mertebelerde sanmakla ifrat ederken; bazıları da onları küfürle itham edip tefrit etmişlerdir.

"Bir kimse din kardeşini severse, sevdiğini o kişiye söylesin " (Riyazü's-Salihin, I, 413).

8. Mevlana, VII, 436.

2. Eraydın, Tasavvuf ve Tarikat, s. 203

?Tanrı şarabıyla sarhoş ol.? (6)

5. Mevlana, V, 1588.

10. Acluni, I, 345.

Allahı herşeyden çok sevmek dinimizin emridir. Allahı sevmenin yolu ise onun sevdiği tarzda yaşayan Peygamberimizi sevmek ve onun yolunda olmaktır.

İnsan için en büyük mutluluk, Allah sevgisine ulaşmaktır. Allah Teala, zalimleri, fesatçıları, kafirleri, israfçıları, haddi aşanları, kibirlenip böbürlenenleri sevmez. Buna karşılık takva sahiplerini, tevbe edenleri, sabredenleri, ihsan sahiplerini, adaletle iş görenleri, ibadetlerini yapanları, tevekkül edenleri sever.

Hz. İbrahim gibi yıldız, ay, güneş hepsini tulu?, gurub ve mahiyetleriyle okur, bunların zeval bulup gitmelerini, bir doğup bir batmalarını ve batıp giden bu şeylerin kalbin alakasına değmediğini haykırır, herkese duyurur. Zaten bunlar, camid ve cansız nesnelerdir; ne insanı duyar ne dinler ne de ihtiyaçlarına cevap verebilirler.

Tekrar aşığın dünyasına dönecek olursak... Evet, aşık bu dünyada kendini gurbette görür. ?Vatan sevgisi imandandır? (10) hadisini tasavvufi manasıyla değerlendirir. Gerçek vatanı?Bezm-i Elest? olarak kabul eder. Şu dünya zindanındaki günlerini tamamlayıp, İlahi huzura vuslatı en büyük gaye bilir. (11)

?Narın da hoş, nurun da hoş.?

Nitekim Kuranı Kerim de "Ey Resulüm, de ki: ?Ey insanlar, eğer Allah?ı seviyorsanız, gelin bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah gafurdur, rahimdir ."

Allah ve Peygamber'i sevmenin bu sevgiyi arttırmanın yolu onları tanımaktan geçer. Marifetullah Allah'ı bilme tanıma ilmidir. Marifetullahtan hissesi nispetinde insan Allah'ı sever. Allah'ı tanıyıp emirlerine itaat eden Allah'ı sever Allah da onu sever. Her eksikliğin başı iman zafiyetidir. İmanın artması ölçüsünde Allah ve Resulü'ne olan sevgi de artacaktır. İman, sevgi, itaat birbirini takip edecektir.

Allah Teala; de ki eğer siz Allah'ı seviyorsanız hemen bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın" (Alu İmran, 3/31) buyurmuş ve Allah sevgisine ancak O'nun emirlerine uymak, Peygamberi'nin yolundan gitmekle ulaşılabileceğini haber vermiştir.

6. Mevlana, VI, 54 .

7. Tahiru?l-Mevlevi, 1, 72

Hz. Ömer'in oğlu Abdullah şöyle demiştir: "Allah için sev, Allah için buğzet, Allah için dost ol ve yine O'nun için düşman ol. Çünkü Allah'ın dostluğuna ancak bu şekilde erişilir" (Y. Kandehlevi, Hadislerle Müslümanlık, III, 1123).

13. Mevlana, IX, 390-391.

?Aşık, gamdan da, sürurdan da halidir. Baharsız, hazansız daima yeşil ve tazedir.? (12) Onun hali, şu manaları terennüm eder:

Müslümanın görevi, sevgisini iyiye, güzele ve meşru olana yöneltmektir. Sevdiğini Allah için sevmeli, sevmediğini de yine Allah için sevmemelidir. Allah'ın sevdiklerini sırf Allah rızası için sevmek, sevmediklerinden yine O'nun rızasını umarak kaçınmak gerekir.

"Ve kalplerinin arasını sevgi ile birleştirdi. Yoksa yeryüzünde ne varsa hepsini harcasaydın, yine onların kalplerini birleştiremezdin. Fakat Allah, onların arasını sevgi ile birleştirdi..." (el-Enfal, 8/63).

Sevgi, insanlarda doğuştan bulunan bir duygudur. Sevgi, topluma huzuru ve kardeşliği getiren birleştirici bir unsurdur. Kur'an, kalplerin sevgi ile birleşmesine önem verir. Mü'minin gönlü sevgi ile doludur. Kin ve düşmanlık kafirlerin özelliklerindendir. Allah Teala iman edenlerin kalplerini sevgi ile birleştirmiş, onları bu sevgi ve bağlılıkla güçlendirmiştir. Cenab-ı Hakk şöyle buyuruyor:

Bu kainatı kudret, kemal ve cemalinin tecellileriyle böylesine güzel yaratan, bunca nimetleriyle kullarına lütuflarda bulunan Allah, elbette onlardan bir teşekkür bekler. Elbette, insanlar içinde en seçkin birini onlara rehber ve mükemmel bir örnek yapar. Böylece ondaki güzelliklerin, öbür insanlara da yansımasını ister.

1. Nursi, Mektubat, s. 450

Nitekim yüce Allah, ?Onların Rabbi, onlara tertemiz bir şarab takdim eder? (Dehr suresi,21) buyurmaktadır. Ayette geçen?şarab? kelimesi, şu anda Türkçemizde kullandığımız?içki? anlamında olmayıp, ?temiz içecek? manasındadır.

Kaynaklar:

Şu muhavere aşıklar arasındaki mertebe farklılığına işarettir: İlahi aşk mensublarından Yahya b. Muaz, Bayezid-i Bistami?ye şöyle der: ?Muhabbet kadehinden o kadar içtim ki, sonunda mestoldum.? Bayezid, şu anlamlı cevabı verir: ?Muhabbet şarabını kase kase içtim. Lakin ne şarap bitti, ne de benim hararetim geçti.? (7)

?Ya hil?atu ya da kefen

Hülasa-i kelam, fani ve zail şeyler, gelip gidişi ile kalbin alakasına değmediğini göstermekte ve hakiki mahbub arıyan gönle?Allah sevilmelidir? ihtarını yapmaktadır.

11. Bkz. Mevlana, XI, 995.

Molla Cami, bu hususu anlatırken, ?Sadece biri sev, başkaları sevmeye değmez. Çünkü görünmüyorlar. Biri iste, başkaları istemeye değmez. Çünkü derde derman olamıyorlar. Biri söyle, başkalarını söylemek fuzulidir. Çünkü senin işine yaramaz.? demek suretiyle hakiki aşkın Allah?a karşı olan aşk olduğunu, insan Allah?tan gayri neye gönlünü verirse versin, bunların içinde bir burkuntu ve üzüntü bırakıp gideceğini vurgular ki, bu, herkesin meşk edip tekrarlaması icap eden bir husustur.

Şu halde müslüman, her şeye ve herkese karşı, her türlü çıkar düşüncesinden uzak, sırf Allah rızası için, samimi bir sevgi beslemelidir.

?Biz helal olan şaraptan başka içmiyoruz.

Şu sözler ise, İlahi aşktan nasibini almayan ve dünyanın fani işleri içinde boğulup gidenlerin halini anlatır: ?O çocuklar bir kamışa binerler ve?bu bizim burağımız veya mübarek gidişli düldülümüzdür? derler. Yüklenmiş oldukları kamışı taşıdıkları halde, cehillerinden böbürlenirler ve kendilerini ata binmiş vehmederler.? (5)

SEVGİ: Sevme duygusu, bir kimseye veya birşeye muhabbet besleme hissi.

Bu konunun en çarpıcı misali, Leyla-Mecnun kıssasıdır denilebilir. Mecnun, Leyla?ya sevgisinden deli-divane olur. Çöllere düşer. Gözleri Leyla?ya benziyor diye, çölde ceylanlarla arkadaş olur. Bir gün bulunduğu yere bir köpek gelir. Kimse ilgilenmezken, Mecnun köpeğe büyük ilgi gösterir. Niye böyle yaptığını sorarlar, ?Siz bilmiyorsunuz, bu köpek Leyla?nın diyarından gelmiştir? der. Neticede, Leyla?yla bir araya geldiğinde, hayır, der, Leyla sen değilsin, Leyla başka... Böylece Leyla?dan Mevla?yı bulur. Kendisindeki mecazi aşk, gerçek aşka inkılap eder.

İnsan, aşkı ya mecazi kullanır, ya da hakiki. Mecazi aşk, fanilere gönül bağlamaktır. Hakiki aşk ise, Allah?ı sevmektir. ?Mecaz hakikate köprüdür? fehvasınca, bazan mecazi aşk, hakiki aşka vesile olur. (2)

Bir insan, bütün bütün mecazi aşkla meşbu ve aşk-ı hakikiden mahrumsa mutlak bir şeyler yapılarak onun yüzü hakiki aşka döndürülmelidir. Bu, fani mahbubların fena ve zevalini göstermek suretiyle, onların içlerinde Baki-i Hakiki ve beka arzusu uyararak.. iman ve marifet hususunda derinleştirerek.. sözü-sohbeti hep evirip çevirip O?nunla irtibatlandırarak.. kalbin kiri-pası sayılan günahlardan, hatalardan uzak durarak Hak?la alaka kurabilir; alakasını güçlendirerek her şeyden elini eteğini çekip?La uhibbu?l-afilin - Ben, batıp gidenleri sevmem.? (En?am, 6/76) ?Baki bir yar isterim? deyip O?na yönelebilir.

Aşık, Allah?tan gelen lütfu ve kahrı lütuf olarak görür. Mevlana, buna şöyle dikkat çeker: ?Gerek alim olsun, gerek cahil olsun, isterse aşağılık biri bulunsun, herkes lütuf ile kahrı fark eder. Lakin, kahırda gizlenmiş lütfu, yahut lütuf içindeki kahrı az kimse bilir.? (13)

Evet, Hak aşığı olan zat, her şeyi?Mevla?nın diyarından? gelmiş olarak görür. Daha önce ifade ettiğimiz gibi, Mecnun her vesileyle Leyla?yı hatırladığı gibi; aşık da?Her şey bana Seni hatırlatıyor? der, varlıklardan Allah?ı bulur, Allah?ta fani olur. Hatta, Hallac-ı Mansur gibiler, kendilerini tamamen yok farz edip?Ene?l-Hak? bile derler. Şüphesiz, böyle aşıkların bu gibi sözleri, şeriatın zahirine aykırıdır. Manen sarhoş iken böyle söylemişlerdir. Mevlana, böylelerin halini, kıpkızıl hale gelen demirin?ben ateşim? demesine benzetir. (8) Ancak, şu mühim hatırlatmayı da yapmadan edemez: ?Sen, sarhoş olanlardan kılavuzluk arama!? (9) Yani, böyle zatlar, hidayet üzere olmakla beraber, peşinde gidilecek kimseler değildir.

?Hoştur bana Senden gelen

Allah?ı sevmek, insanın yaratılışının en yüce hedefidir. Dolayısıyla İslam?ın insanları kendisine doğru sevkettiği en yüksek gayedir. Bu ayet şu kesin kıyası içeriyor: ?Eğer Allah?ı seviyorsanız, Habibullaha uyacaksınız. Ona uyulmazsa demek ki Allah?ı sevmiyorsunuz? Bunun zıddı şudur: ?Ben Allah?ı severim, ama emrini dinlemem, O?nun sevdiğini sevmem. O?nu sevenleri, O?nun yolunu gösterenleri, O?nun seçip gönderdiklerini sevmem? demektir ki, bu da: ?Ben, kendimden başka hiçbir şeyi sevmem; tevhid yolunda yürümek istemem? demektir.

?Ya gonca gül, ya da diken

4. Mevlana, V, 1583-1584.

Her şeyden evvel?aşk? fikri bir mesele değildir; hali ve vicdanidir. Yani, matematiğin, kimyanın meseleleri gibi, net ifadelerle anlatılması ve anlaşılması mümkün olmayıp, ancak halen ve vicdanen bilinir. Bu noktada aşk, sübjektif bir karakter arz eder. Mevlana, bunu şöyle dile getirir: Biri?Aşıklık nedir? diye sordu. ?Benim gibi olursan anlarsın? dedim. Kalem ki, çarçabuk yazıp gidiyordu. Aşkın tefsiri bahsine gelince, tahammül edemeyerek yarıldı. Akıl, aşkın şerhinde çamura batmış merkep gibi aciz kaldı. (3)

Yunus Emre?ye?bana Seni gerek Seni? dedirten de, aynı İlahi aşktır. Yunus Emre ve Mevlana gibi Hak aşığı olan zatlar, aşktan bahsettiklerinde?İlahi aşkı? kastederler. Bundan sonraki?aşk? ifadelerine bu noktadan bakmak gerektir.

Aşk, şiddetli sevginin adıdır. Tasavvuf dilinde, Allah?a muhabbet anlamında kullanılır. Allah?a muhabbet, velayet yollarının en keskin kuvvetidir, en mühim maye ve iksirdir. (1)

hocam lütfen yanlış anlamayın yazdıkalrınız muhakkak önemli şeyler ama bence kendi düşünceniz daha önemli bu noktada bence.. çünkü onu özümsemişsinizdir.. kendi cümlelerinizle ifade ettğiniz şey burdakilerden farklı olcak ya da zıt olcak anlamına gelmez bu.. yani dinimizin kurallarına aykırı olcak muhalefet olcak ya da olmalı gibi değil bu ama mesela Kuran da Allah a aşık olun demiyo.. kulluk edin edin diyo.. Allah ı sevmesek haşa zaten kul olmaya çalışmayız O na.. ama Allah aşkı insan göre bi şey değil bence.. insanı yakar yok eder.. Allah onun kuralarına uyup rızasını kazanmamızı istiyo..

?Senin içtiğin şarap haramdır.

Peygamberimiz şöyle buyurmuştur: Allah Teala kıyamet gününde "Benim için birbirlerini sevenler nerede? Onları gölgemden başka gölge bulunmayan bir günde Arşın gölgesinde gölgelendireceğim" buyurur (Müslim Birr ve Sıla, 161).

Üstteki ifadelerde olduğu gibi, tasavvuf ehli divanlarında?şarap-meyhane? gibi mazmunlara sıkça yer vermişlerdir. Manadan nasibini almayanlar bu ifadeleri zahirine göre değerlendirmişler, o büyük zatları yanlış tanımış ve anlatmışlardır. Mevlana, buna şöyle dikkat çeker:

3. Mevlana, I, 137.

12. Mevlana, III,, 907.

İnsanın Allah?ı sevmesi iyi bir şeydir. Hususiyle insan, vicdan sistemiyle Allah?ı tam bilebiliyorsa O?nu delice sever. Çünkü sevginin biricik mahalli vicdandır. Vicdanın rükünlerinden biri olan zihin bildirir, latife-i Rabbaniye gösterir, irade O?nun muradına yönlendirir, akıl, sevgi esbabı üzerinde muhakeme eder, yürek ona önemli derinlikler kazandırır.

Allaha sevgi beslemek muhabbet, muhabbet beslemekte aşktır.

bu söledğiniz biçimiyle çok uygun geliyo güzel ahlak kardeşim ama direk Allah aşkı deyince farklı çağrışımlar yapıyo ben de..