de mi ama alakaya maydonoz...

Gel arkadaş şimdilik kafi, geri gidelim. Yoksa, yüz sene şu zamanda, şu cezirede kalsak, o zatın garaib-i icraatının, acaib vezaifinin, yüzde birisini tamamen ihata edemeyiz ve temaşasından doyamayız. Şimdi, gel, üstünde döneceğimiz her asra birer birer bak. Nasıl o asırlar, o şems-i hidayetten aldıkları feyizle çiçek açmışlar; Ebu Hanife, Şafii, Ebu Yezid-i Bistami, Cüneyd-i Bağdadi, Şeyh-i Geylani, Muhyiddin-i Arabi, İmam-ı Gazali, Ebu'l-Hasan-ı Şazeli, Şah-ı Nakşibend, İmam-ı Rabbani gibi milyonlar münevver meyveleri veriyor.

8 - Delaili'n-Nur:

7. Lem'alar, s. 145.

"Bir aralık ben: 'Üstadım, İzmir'de pek çok ehl-i tarik var. Çoğu da bozuk bir tutum içerisindeler. Gerçi biz Telvihat-ı Tıs'ayı müsaadelerinizle teksir edip lüzumlu yerlere verdik. Bir de zat-ı alilerinden tarikat hakkındaki fikirlerinizi dinlemek istiyorum" dedim. Bana şu cevapta bulundular:

Sual: Tarikat nedir?

BEDİÜZZAMAN HZ. NİN GÜNLÜK YAPTIĞI MÜNACAAT NELERDİR? HANGİ DUALARA ÖNEM VERİR; KAÇ SAYFA RİSALE OKUR? GÜNDE KAÇ SAYFA KUR'AN OKUR?

Her insan, hayatın dağdağasından ve ağır tekalifinden bir derece kurtulmak ve teneffüs etmek için, herhalde bir teselli ister, bir zevki arar ve vahşeti izale edecek bir ünsiyeti taharri eder. Medeniyet-i insaniye neticesindeki içtimaat-ı ünsiyetkarane, on insanda bir ikisine muvakkat olarak, belki gafletkarane ve sarhoşçasına bir ünsiyet ve bir ülfet ve bir teselli verir. Fakat yüzde sekseni ya dağlarda, derelerde münferit yaşıyor, ya derd-i maişet onu ücra köşelere sevk ediyor, ya musibetler ve ihtiyarlık gibi ahireti düşündüren vasıtalar cihetiyle insanların cemaatlerinden gelen ünsiyetten mahrumdurlar. O hal onlara ünsiyet verip teselli etmez.

diğer bir konu o dönem tarikatlar biraz daha bireyseldi

15. A. g. e., s. 211.

Elcevap: Tarikatin gaye-i maksadı, marifet ve inkişaf-ı hakaik-i imaniye olarak, Mirac-ı Ahmedinin gölgesinde ve sayesi altında kalb ayağıyla bir seyr ü süluk-i ruhani neticesinde, zevki, hali ve bir derece şuhudi hakaik-i imaniye ve Kur'aniyeye mazhariyet; "tarikat," "tasavvuf" namıyla ulvi bir sırr-ı insani ve bir kemal-i beşeridir.

2 - ZİKREDERKEN TEFEKKÜR ETMEK:

Talebelerinin ona mukabelesi:

1 - Cevşen:

10. Sikke-i Tasdik-i Gaybi, s. 127.

Cenab-ı Kadir-i Mutlak Hazretlerine hadsiz ve hesapsız hamd ü sena ediyorum ki, siz Üstadıma kavuştum ve binnetice bu nurları, bu hakikatleri gördüm, okudum, yazdım ve gerdenbeste-i inkıyad oldum. Binaenaleyh, tavsiye ve dua-i Üstadaneleriyle feyizyab olmak için, Cenab-ı Zülcelal ve'l-Kemal Hazretlerinden ve Mefhar-i Mevcudat Aleyhi Ekmelü't-Tahiyyat Aleyhissalatü Vesselam Efendimiz Hazretlerinden ve bütün pir, piran ve mürşidan ve Şah-ı Nakşibend Kuddise Sirruhu Hazretlerinden ve bilhassa bütün mevcudiyetiyle gerden-dade-i inkıyad ve teslim olduğum siz Üstadımdan tazarru ve niyaz ve istimdad ediyorum ki, mütevekkilen alallah, ya Üstad-ı Azam, tarikat-i Muhammediyenin maksat, gaye ve esasını, teferruat ve füruatını zikir ve beyan eden bu Dokuzuncu Kısım, bir nur-u tarikat ve hakikattir. Okumaya doyulmaz; okudukça hasıl olan şevk ve lezzet hesaba gelmez. Hele Dokuzuncu Telvih, hülasa ve icmal edilerek bütün hakikatlar toplanmış. Temsilde hata olmasın, Hazret-i Mevlana'nın üfürdüğü neyden tuğyan ve feyezan eden, Hazret-i Ali'nin kuyuya söylediği esrar-ı hakikatten başka nedir? Farkı nerededir ki, o ney, o kuyuda hasıl olan kamıştandır.

? Şimdiye kadar ben yalnız iman hakikatını düşünüp?Tarikat zamanı değil, bid?alar mani oluyor? dedim. Fakat şimdi, sünnet-i Peygamberi dairesinde bütün on iki büyük tarikatın hülasası olan ve tariklerin en büyük dairesi bulunan Risale-i Nur dairesi içine, her tarikat ehli kendi tarikatı dairesi gibi görüp girmek lazım ve elzem olduğunu bu zaman gösterdi. Hem ehl-i tarikatın en günahkarı dahi çabuk dinsizliğe giremiyor; kalbi mağlup olamıyor?

Madem hakikat böyledir. Ben tahmin ediyorum ki, eğer Şeyh Abdülkadir Geylani ve Şah-ı Nakşibend ve İmam-ı Rabbani gibi zatlar bu zamanda olsaydılar, bütün himmetlerini, hakaik-i imaniyenin ve akaid-i İslamiyenin takviyesine sarf edeceklerdi. Çünkü saadet-i ebediyenin medarı onlardır. Onlarda kusur edilse, şekavet-i ebediyeye sebebiyet verir. İmansız Cennete gidemez; fakat tasavvufsuz Cennete giden pek çoktur. Ekmeksiz insan yaşayamaz, fakat meyvesiz yaşayabilir. Tasavvuf meyvedir, hakaik-i İslamiye gıdadır. Eskiden kırk günden tut, ta kırk seneye kadar bir seyr ü süluk ile bazı hakaik-i imaniyeye ancak çıkılabilirdi. Şimdi ise, Cenab-ı Hakkın rahmetiyle, kırk dakikada o hakaike çıkılacak bir yol bulunsa, o yola karşı lakayt kalmak elbette kar-ı akıl değil. İşte, otuz üç adet Sözler, böyle Kur'ani bir yolu açtığını, dikkatle okuyanlar hükmediyorlar

2. Şualar, s. 94.

16. A. g. e., s. 270.

Yine Üstad'ın düzenlemiş olduğu dua kitabında var olan bu dua için Bediüzzaman: "Hz. Şah-ı Nakşibendi'nin kudsi bir duasıdır ki, Hazret-i Peygamber 'den manevi alemde ders almış." der. Abdülkadir Badıllı'nın nakline göre Üstad bu evradı da ezbere biliyormuş. (bk. Badıllı a. g. e., 791.)

"Gecelerde sabaha kadar calib-i dikkat bir hal-i haşine ile ubudiyette bulunurlar. Yaz ve kış bu adetleri tahalluf etmez. Teheccüd ve münacaat ve evradlarını asla terk etmezler. Hatta bir Ramazan'da pek şiddetli hastalıkta altı gün bir şey yemeden savm-ı visal içinde ubudiyetteki mücahedelerini terk etmediler. Komşuları her zaman derler ki: "Biz sizin üstadınızın sekiz sene yaz ve kış geceleri, aynı vakitlerde, sabaha kadar hazin ve muhrik sadasıyla münacaat seslerini dinler ve böyle fasılasız devamlı mücahedesine hayretler içinde kalırdık."

"Kardeşim Said, tuttuğun bu yolu tarikatla birlikte devam edersen zamanın imam veya reisi olursun' dedi.

nedense tarikatler mesela ABDULKADİR GEYLANİ HZ. nin RİSALE-İ NURDAN övgüyle söz etmesinden bahsetmezler.. Ve diğer müctehidlerin övgülerinden..

10 - Veysel Karani'nin münacaatı:

4"Bir saat tefekkür, bir sene nafile ibadetten daha hayırlıdır." el-Acluni, Keşfü'l-Hafa: 1:310; Gazali, İhyau Ulumü'd-Din: 4:409 ; el-Heysemi, Mecmeu'z-Zevaid: 1:78.

işlettirmek için en büyük vasıta, velayet meratibinde zikr-i İlahi ile tarikat yolunda hakaik-i imaniyeye teveccüh etmektir.

Bediüzzaman Hazretleri, Nakşibendi Tarikatında iman hakikatlerine bağlanma ve dinin farzlarına uymanın temel esaslar olduğunu belirtir. Bu iki hususta kusurun olması esas yoldan gidilmesine mani olur. Bunlara binaen, bu tarikatta iman hakikatlerine hizmet en başta gelir. Nitekim, İmam-ı Rabbani bu yolu esas alarak; İman hakikatlerinden bir meselenin inkişaf etmesini binlerle zevke, keramete tercih etmiştir. Kendisinden keramet bekleyenlere verdiği cevabın devamında; bütün tarikatlerin niha i hedeflerinin, iman hakikatlerinin inkişaf ederek vuzuha kavuşturulması olduğunu belirtmiştir. Bundan dolayıdır ki, Nakşiliği iman hakikatlerine sağlam bir şekilde ulaşma ve dinin farzlarına bağlanma temellerine oturtmuştur.

Haza min fadli Rabbi.

Üstadın Evrad ve Ezkarı Hakkında.

Bediüzzaman okuduğu evradı, tefekkürle içine sindire sindire okurdu. Hatta birçok hakikatin kalbine evrad okurken tülu ettiğini eserlerinde görüyoruz. Bu tefekkürlere misal olarak Onuncu Mektup'ta, Şah-ı Nakşibendi'nin Evrad-ı Kudsiye'sini okurken, Tarihçe-i Hayat'ta geçen bir mektubunda, namaz tesbihatını okurken kalbine gelen manalara bakılabilir.

12. A. g. e., s. 142.

////"Evvela sana gelince mensub olduğun zattan ayrılma. Hatta seni kovsa devam et.'//// Bundan kırk yıl kadar evvel Şeyh Esad Efendi kardeşim bana geldi.

Üstad çok hasta olur, çok vakitleri de hastalık ve sıkıntıyla geçerdi. Pek az yer, o da bir parça çorba gibi mahdut birşeydi. Geceleri, Kur'an-ı Kerimden vird edindiği sureleri ve Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselamın münacat-ı meşhuresi olan Cevşenü'l-Kebir namındaki münacatını ve Şah-ı Geylani ve Şah-ı Nakşibend gibi eazım-ı evliyanın münacat ve hizblerini ve salavat-ı Nuriyeleri ve bilhassa Risale-i Nur'un menbaı olan Hizbü'n-Nuriye'yi ve ayat-ı Kur'aniyenin lemeatı olan ve bir silsile-i tefekkür bulunan ve Yirmi Dokuzuncu Lem'ada cem edilen hizb ve münacatları okur, bunları tamam edince de yine Risale-i Nur'la meşgul olurdu. Gündüzleri ise, daima Risale-i Nur'un mütalaası ve tashihiyle meşgul olur; Risale-i Nur hizmetini herşeye tercih eder, Risale-i Nur'a ait, yetişecek acele bir iş zamanında diğer meşguliyetlerini bırakır, evvela o işi tamamlardı.

Onlardan biri olan Zübeyr Gündüzalp tavsiyelerinde, "Evrad u ezkara ihtimam.. azami ihtimam" derken, başka bir yerde, "Evrad, hizmetin lezzetini artırır." diyerek bir başka hususa işaret etmektedir...

13. Tarihçe-i Hayat, s. 36.

Hem demiş ki: "Velayet üç kısımdır. Biri velayet-i suğra ki, meşhur velayettir; biri velayet-i vusta, biri velayet-i kübradır. Velayet-i kübra ise, veraset-i nübüvvet yoluyla, tasavvuf berzahına girmeden, doğrudan doğruya hakikate yol açmaktır."

Bu noktada?Hangi şeritte daha hızlı yol alınır? gibi sorular da akla gelebilir. Ne var ki, öncelikli mesele, son tahlilde, ?aynı yolun yolcusu? olduğumuzun taraflarca anlaşılması meselesidir.

yoksa said nursi mürşidlerin en çok olduğu 1930-60 arasında tarikatlara hayır tabi ki demesi mümkün olmazdı

3. A. g. e., s. 94.

ABDURRAHMAN

Asrımızda iman ve Kur'an vadisinde büyük bir çığır açan, Bediüzzaman Hazretleri, evrad u ezkar insanı olarak da bize güzel bir numune olmuş, büyük bir bahtiyardır. Bediüzzaman'ın evrad u ezkar hayatında iki şey dikkat çeker:

Talebelerinden öğrendiğimize göre; önce Delaili'n-Nur'daki salavatlardan bir kısmını okur; daha sonra ara vererek diğer evradlarını okur; en sonunda yine Delaili'n-Nur'daki salavatlarla tamamlardı. "İki salavat arasında okunan dua makbuldür." derdi.

13 "Ümmetimin alimleri İsrailoğullarının peygamberleri gibidir." Bu hadis, kaynaklarda haber-i meşhur olarak geçmektedir. bk: Acluni, Keşfü'l-Hafa: 2:64; Tecrid-i Sarih Tercemesi: 1:107 . hadisinin mazharları olduklarıdır. Başta Cafer-i Sadık ve Gavs-ı Azam ve Şah-ı Nakşibend olarak herbiri, ümmetin bir kısm-ı azamını tarik-i hakikate ve hakikat-i İslamiyete irşad edenler, bu al hakkındaki duanın makbuliyetinin meyveleridirler.

Bu sözden anlaşıldığı üzere, bir vakit Bediüzzaman?ın?tarikat zamanı değil? demesine sebebiyet veren iki unsurdan ilki?yalnız iman hakikatini düşünmesi,? ikincisi ise?bid?alar?dır. Ki, Sünnet-i Seniyye Risalesi?nde, yani?Onbirinci Söz?de Bediüzzaman?ın?bid?a? tabirine getirdiği açıklamayı hatırlarsak; ?ahkam-ı ubudiyette yeni icadlar, bid?attır.?

EMİRDAĞ LAHİKASI?NIN, BEDİÜZZAMAN Said Nursi?nin talebeleriyle 1950?li yıllarda yaptığı yazışmaları içeren ikinci cildinde, nedense pek dikkatleri çekmemiş bir mektup vardır. ?Mahkeme-i kübraya şekva ve müdafaatın bir haşiyesi olan parçanın hülasasıdır? başlıklı bahisten sonra gelen bu mektupta, Bediüzzaman, daha önceki bir dizi mektubunda dile getirdiği bir söze şerh koyar.

DEDİĞİM GİBİ ONUN ESERLERİNDEN VE HAYATINDAN ALACAKSAK BİNDEĞİL YÜZBİN TANE TARİKATI ÖVÜCÜ CÜMLEYE, OLAYA RASTLARIZ.. Bunları bilmeden, düşünmeden tek kelimesine farklı manalar vermek akıl karı değil.. saygılar.

Dipnotlar:

İlgili mektupta, bu cümlelerin önünde ve sonunda yer alan ve buraya aktarmadığımız cümleler de dikkat gerektiren unsurlar barındırır; ama aldığımız bu kısım, Bediüzzaman?ın ehl-i tarikat ile Risale-i Nur müntesipleri arasında bir soğukluk sebebi olagelmiş o sözündeki kasdı, o sözü söylediği zaman ve zemin dahilinde, yeterince açıklar durumdadır.

Tasavvuf, tarikat, velayet, seyr ü süluk namları altında şirin, nurani, neş'eli, ruhani bir hakikat-i kudsiye vardır ki, o hakikat-i kudsiyeyi ilan eden, ders veren, tavsif eden binler cilt kitap, ehl-i zevk ve keşfin muhakkikleri yazmışlar, o hakikati ümmete ve bize söylemişler. Cezahümüllahu hayran kesira. Biz, o muhit denizinden birkaç katre hükmünde birkaç reşhalarını şu zamanın bazı ilcaatına binaen göstereceğiz.

8. A. g. e., s. 26.

Böyle diyen bir müellifin hiç tarikatlara mesafeli olduğu iddia edilebilirmi.. El insaf demek lazım.

Gavs-ı Azam'ın en önemli hususiyetlerinden birisi ve belki de en önemlisi, hiçbir şahsı merci yapmadan, doğrudan doğruya Kur'an-ı Azimüşşandan ders almasıdır.16 "Ferdiyet" denilen ve çok az kişinin mazhar olduğu bu ihsan-ı İlahiye asrımızda, Kur'an-ı Kerim'in i'cazlı tefsiri olan Risale-i Nur ve onun müellifi mazhar olmuştur.

Bediüzzaman'ın İkazı ve Evrad-ı Kudsiye

"Üstadı, geceleri, Dershane-i Nuriye'nin önündeki bir mübarek çınar ağacının dalları arasında bulunan kulübecikte, sabahlara kadar tesbihat ile ezkar ile terennüm eder görürdük. Hele bahar ve yaz mevsimlerinde bu muhteşem ağacın binlerce dalları arasında şevk ve cezbe içinde uçuşan kuşlar arasında Üstadın böyle sabahlara kadar çalışmasını gördükçe, ne zaman uyur, ne zaman kalkar bilemezdik."

Rabbim razı olsun paylaşımlarınız için

Böylesi bir zamanda, imanlar elden giderken, seyr-i süluk içinde şahsi terakki ve kemalat için çalışmak, Bediüzzaman?a zaid görünmüştür. Böyle bir zamanda, yapılması gereken, şahsi terakkiyatından feragat edip, umumun imanının selametine çalışmaktır. Nitekim, ilgili sözüyle, Bediüzzaman, bütün himmetin buna sarfedilmesi gereğine dikkat çekmektedir.

Gavs-ı Azam, asırlar ötesinden verdiği haberlerle, hem Bediüzzaman'la, hem de Risale-i Nurla alakadar olduğunu göstermiştir. Ehl-i zındıkanın bütün takibat, tazyik, işkence, hapis gibi baskı ve engellemelerine rağmen Üstad Bediüzzaman ve talebeleri, Cenab-ı Hakk'ın inayeti ile muvaffak olması, Hz. Ali ile Gavs-ı Azam'ın Risale-i Nur ve müellifi Bediüzzaman Hazretleriyle ilgili kerametlerini teyid etmektedir.15

6. Ahmed Şahin, İslam Büyükleri, YAY, s.165-166.

Yanına gelenlere verdiği dersler:

Bediüzzaman'ın hayatında Şah-ı Geylani'nin müstesna bir yeri vardır. Bediüzzaman, Tillo'da bulunduğu sırada Geylani Hazretlerinin ikazı ile Miran aşiret reisi Mustafa Paşaya giderek hidayete davet etmiş; ya zulmü terk edip namazını kılmasını veya kendisini öldüreceğini söylemiştir.13 Yine Darü'l-Hikmeti'l-İslamiye üyesi olduğu sırada Gavs'ın Fütuhu'l-Gayb adlı eserini okur. Burada, kendisi hasta olan ve tedavi olmayan birisinin, başkasının arayışlarına çare olamayacağı uyarısıyla karşılaşır. Bediüzzaman, Şeyhi tabip kabul ederek eserini okur ve çok istifade eder.14

cevaplar. org sitesinden alınmıştır.

Bediüzzaman Hazretleri şu ifadeleri kullanır: "Ben tahmin ediyorum ki, eğer Şeyh Abdülkadir Geylani ve Şah-ı Nakşibend ve İmam-ı Rabbani gibi zatlar bu zamanda olsaydılar, bütün himmetlerini, hakaik-ı imaniyenin ve akaid-i İslamiyenin takviyesine sarf edeceklerdi. Çünkü saadet-i ebediyenin medarı onlardır. Onlarda kusur edilse, şekavet-i ebediyeye sebebiyet verir. İmansız Cennete gidilmez; fakat tasavvufsuz Cennete giden pek çoktur. Ekmeksiz insan yaşayamaz, fakat meyvesiz yaşayabilir. Tasavvuf meyvedir, hakaik-ı İslamiye gıdadır. Eskiden kırk günden tut, ta kırk seneye kadar bir seyr-ü süluk ile bazı hakaik-ı imaniyeye ancak çıkılabilirdi. Şimdi ise, Cenab-ı Hakkın rahmetiyle, kırk dakikada o hakaika çıkılacak bir yol bulunsa, o yola karşı lakayt kalmak elbette kar-ı akıl değil. İşte, otuz üç adet Sözler, böyle Kur'ani bir yolu açtığını, dikkatle okuyanlar hükmediyorlar.

Hem iki şakirdin ulviyet ve inbisat-ı ruhlarını bundan kıyas et ki: Kur'an, kendi şakirtlerinin ruhuna öyle bir inbisat ve ulviyet verir ki, doksan dokuz taneli tesbihe bedel, doksan dokuz esma-i İlahiyenin cilvelerini gösteren doksan dokuz alemlerin zerratını, birer tesbih taneleri olarak şakirtlerinin ellerine verir, "Evradlarınızı bununla okuyunuz" der. İşte, Kur'an'ın tilmizlerinden Şah-ı Geylani, Rufai, Şazeli gibi şakirtleri, virdlerini okudukları vakit dinle, bak! Ellerinde silsile-i zerratı, katarat adetlerini, mahlukatın aded-i enfasını tutmuşlar, onunla evradlarını okuyorlar, Cenab-ı Hakkı zikir ve tesbih ediyorlar.

5 - Abdülkadir Geylani'nin bir münacaatı:

Bediüzzaman'ın yetiştirdikleri insanlar da hep böyle evrad u ezkarla hemdem, teheccüdde berdevam ağzı dualı mana insanları olagelmişlerdir.

Cevap: Bu söz belirli bir devreye aittir ve bizim düşüncelerimizi aşan bir derinlik ifade eder. Bu hususta şu mülahazalar gözetilmiş olabilir:

Bu söz, ?Risale-i Nur ve tarikat? deyince akıllara gelen ilk söz olarak, ?Bu zaman tarikat zamanı değil, imanı kurtarmak zamanıdır? sözüdür.

Şeyh Kıbrisi, 8 Kasım 2007 tarihli bir konuşmasında, "Risale-i Nur okumanın zamanı geçti. Risale-i Nur'un kimseye faydası yok. Yukardan şiddetli bir talimat geldi bana. Risaleler, bir miktar gençlerimize bir miktar fayda etti, ama ondan öteye geçemedi. Okudukları onlara ne fayda veriyor? Hiçbir faydası yok. Bulduklarından ne fayda umuyorlar? Mecliste oturup Risale okuyup uyuklama ne fayda verir? diyor..

2 - Celcelutiye:

Hz. Ali 'ye dayandırılan, İmam Gazali'nin şerh yazdığı bu duayı da sık sık okurdu. Bediüzzaman Hz. nin Şia kaynaklı rivayetlere eğilerek, aralarından ehl-i beytin tertemiz kanalıyla gelenleri seçmesi ve bizlere tanıtması ittihad-i İslam adına çok manidardır.

bir saat yanımda tahammül edemiyorum, ruhum kaldırmıyor.

"Madem hakikat budur. Esrar-ı Kur'aniyeye dair yazılan Sözler, şu zamanın yaralarına en münasip bir ilaç, bir merhem ve zulümatın tehacümatına maruz heyet-i İslamiyeye en nafi bir nur ve dalalet vadilerinde hayrete düşenler için en doğru bir rehber olduğu itikadındayım." (Mektubat, s. 26-27).

Kastamonu'nun medar-ı iftiharı olan Mehmed Feyzi Efendi ise şöyle diyor:

Evrad-ı Kudsiye, Şah-ı Nakşibend'in alem-i manada Peygamber Efendimizden aldığı bir derstir. Bediüzaman Hazretleri; "Münafık düşmanlarımın maddi ve manevi zehirlerine karşı gerçi Cevşen ve Evrad-ı Kudsiye-i Şah-ı Nakşibend beni ölüm tehlikesinden, belki yirmi defa kudsiyetleriyle kurtardılar" (Emirdağ Lahikası, s. 129) demek suretiyle onların kudsiyetini güzel bir şekilde belirtirken, diğer yandan çok önemli başka bir hususa dikkat çeker; kulluk, Allah'ın emir ve rızasına bakar ve asıl neticesi, faydaları ahirette görüleceğinden sırf dünyevi maksatlarla yapılan ibadet ve dualar hükümsüz kalır. Ancak, istenilmeden verilenler ise Cenab-ı Hakk'ın fazlından olup imanın kuvvetlenmesine vesile olur.

Metin Karabaşoğlu

Üstad Bediüzzaman, okuduğu virdlerin çoğunu "üstadlarımdan" dediği Nakşi-Halidi Şeyhi Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevi Hazretleri'nin tertipetmiş olduğu üç ciltlik Mecmuatü'l-Ahzab isimli dua kitabından seçmiştir. Zaten kendisi Sungur ağabeyin nakline göre Mecmuatü'l-Ahzab'ı on beş günde bir hatmedermiş ki, bu altı Kur'an kalınlığında dua demektir. Bediüzzaman, zikir ve tefekküre önem verirken yaptığı zikirler şöyle:

5- Bediüzzaman'ın, daha sekiz-dokuz yaşlarından itibaren, etraftaki ahalinin Nakşi olmasına rağmen kendisinin Gavs'a bağlanması; hatta, bir şeyi kaybolduğunda, "Ya Şeyh! bu şeyimi buldur, sana bir Fatiha okuyacağım" dedikten hemen sonra Gavs'ın yardımına yetişmesi.11

Efendimizin Al ve ashabının yürüdüğü hakikat mesleğinden bir caddesidir. Tarikat mesleği değil hakikat mesleğidir. Burada tarikat cezbeleri, sekir gibi hallere de rastlanmaz; çünkü bu meslekte böyle bir konak yoktur. Risaleyi Nurları hakkıyla ve kabul ederek okuyanlar dünya ve ahirette sadet görür, onun feyzinden mahrum olmazlar; imansız olarak da kabre girmezler. Hakikat mesleğinde de nefis tezkiyesi vardır; ama bu tarikatlardaki usulle değildir. Nefis tezkiyesi bu mübarek eserleri hakkıyla okumakla da gerçekleşebilir. Risaleyi Nurlarda tefekkür velayeti denen sırlar da azam derecededir. Arşı azamdan Kur?ana oradan Risaleyi Nurlara ve onu okuyan talebelere gelen bir nur ve sekine vardır. Velayet sırrıyla işe bakılacak olunursa, Said Nursi Hazretleri ve onun güzide talebeleri Şeyh Nazım Hazretleri gibi evliyalara boyun eğmeye mecbur değiller..

BİRİNCİ TELVİH

11. Aynı yer.

1. Bediüzzaman?ın yetiştiği devrede medrese ve tekyeler kendi üzerlerine düşen görevi yapamıyorlardı ve yenilenmeleri lazımdı. Ama, ehl-i dünya ve ehl-i dalalet ile uğraşıldığı bir dönemde medreselerle hesaplaşmaya gitmek kat?iyen doğru değildi.

Bütün hayatımda Nur kelimesi her yerde bana rast gelmiş. Ezcümle, karyem Nurs'tur, merhum validemin ismi Nuriye'dir. Nakşi üstadım Seyyid Nur Muhammed'dir. Kàdiri üstadlarımdan Nureddin, Kur'an üstadlarımdan Nuri, talebelerimden benimle en ziyade alakadar Nur isimli bulunanlarıdır.

1. Mektubat, s. 100-101; Lem'alar, s. 26; Hutbe-i Şamiye, s. 165.

Hamisen: Münafık düşmanlarımın maddi ve manevi zehirlerine karşı gerçi Cevşen ve Evrad-ı Kudsiye-i Şah-ı Nakşibend beni ölüm tehlikesinden, belki yirmi defa kudsiyetleriyle kurtardılar, fakat maatteessüf, asabımda ve sinirlerimde ve hassasiyetimde, o zulümden öyle şiddetli bir tesir, bir heyecan, bir teellüm, bir teneffür gelmiş ki, en samimi dostumu ve tam sadık bir kardeşimi

Risale olarakta ağabeylerden duyduğumuz kadarıyla, günde iki yüz sayfa olarak geçer.

5. Lem'alar, s. 422.

Üstad Hazretleri, İmam-ı Gazali' den aldığı bu duayı kendine daima vird edinerek bütün evradları zamanla değiştiği halde onu hiç bırakmamıştır.

2. O dönemde tarikatlar yakın takibe alınmıştı. Zaten nurlardan dolayı tarassut edilen bir insan, bir de tarikatçılık vehmiyle mi durumunu ağırlaştırsaydı? Kaptanın gemisindeki tayfayı koruması gibi Bediüzzaman da cemaatini koruma ve kollama durumundaydı. Yoksa, Efendimizin tavsiye etmiş olduğu zühd ve takvayı esas alan tarikatlara Bediüzzaman gibi engin ve ledunni birisinin karşı olması asla düşünülemez.

Cevap

düsturu, tefekkürat-ı imaniyeye ait bulunması ve Nakşi tarikatında hafi zikrin ehemmiyeti ise, bu çok kıymettar tefekkürün bir nev'i olmasıdır diye talim ederdi.

çok istifade ettik...

"Kur'an'ın hakiki ve tam bir nevi münacaatı ve Kur'an'dan çıkan bir çeşit hülasası olan Cevşen-i Kebir." dediği bu duayı Türkiye'de meşhur eden Bediüzzaman Hz. olmuştur. Kendisi de Cevşeni her gün okumuş, hayatının son kırk senesi bu adetini terketmemiştir: Bin hususiyeti bulunan Cevşen-i Kebir dediği Cevşen'in pek çok dünyevi faidesini de hayatında bizzat görmüştür. Mesela Emirdağı'nda bir zehirlenmesi esnasında, "Cevşen-ül Kebir gibi evrad-ı kudsiyelerin feyziyle ölümden muhafaza olunuyorum. Fakat, hastalık, ızdırap çok şiddetlidir." (Tarihçe-i Hayat-461) derken Emirdağ Lahikası'nda ise, "Düşmanlarımın maddi-manevi zehirlerine karşı gerçi Cevşen ve Evrad-ı Kudsiye-i Şah-ı Nakşibend beni ölüm tehlikesinden, belki yirmi defa kudsiyetleriyle kurtardılar." demektedir. (Emirdağ, 1/145) Cevşenin "binbir esma-i ilahiyi havi" olduğunu belirtir, her günde iki-üç defa ezberden okurdu.

6 - Evrad-ı Kudsiye-i Şah-ı Nakşibend:

Bediüzzaman Sikke-i Tasdik-i Gaybi adlı eserinde şu ifadelere yer verir:

Yirmi Dokuzuncu Mektup - s.562

İşte, Bediüzzaman?ın?Zaman tarikat zamanı değil? sözünü söylediği zaman, ?ahkam-ı ubudiyet?in en birincisi olarak tevhid ve risalete, dolayısıyla bir bütün olarak iman esaslarına; ve hepsi de kökünü iman esaslarında bulan ve ondan beslenen İslami esas ve ölçülere topyekün bir hücumun sözkonusu olduğu bir zamandır. Bu zamanın en etkili kişisince söylenen?Biz ilhamımızı gökten ve gaipten almıyoruz? gibi, ?Filhakika insan tabiatın mahlukudur. Natür insanları türetti, onları kendine taptırdı? gibi sözler; bu sözler ekseninde oluşturulmuş devlet ve özellikle de eğitim politikaları; ve bu çizgide, ?ahkam-ı ubudiyette yeni icadlar?ın bu çizgide dayatılmak istenmesi; bu dayatma dahilinde, bırakın başka şeyleri, Kur?an harflerine dahi tahammül edilmemesi? o sözün söylendiği dönemin keyfiyetini açıklamak için yeterlidir.

Şeyh Nazım Hazretleri bu sözleri, kendi velayet görgüsü çerçevesinde söylemiş. Dün de bugün de şeyh namını alan pek çok kişi hem Risaleyi Nura hem de onun müellifine çeşitli itirazlarda bulunmuşlar. O eserlerin okuyana fayda sağlamadığını söylemek insaf ve izan ölçüleriyle bağdaşmamaktadır. Bu düşünce bilimsel temelden yoksun talihsiz bir beyandır. Risaleyi Nurun has talebeleri çok iyi bilirler ki Risaleyi Nur, Kur?anın manevi bir tefsiridir. Hakim ve Rahim esmalarının ismi azam mertebesinden süzülüp gelmiş, aslı vehbiyete dayanan çok mübarek bir eserdir. Yazılmamış yazdırılmıştır. Başta İmam Ali Hazretleri olmak şartıyla Şeyh Geylani Hazretleri gibi yüce asfiyalar tam o asırdan Risaleyi Nuru görmüş, cifir ilmi sırrıyla bu eserden övgüyle söz etmişlerdir. Risaleyi Nur yolu velayeti Kübra yoludur.

11 - Altı ayet-i kerime:

Üçüncüsü: Tasavvuf yoluyla emraz-ı kalbiyenin izalesine çalışmak, kalb ayağıyla süluk etmektir. Birincisi farz, ikincisi vacip, bu üçüncüsü ise sünnet hükmündedir.

Buna binaen, Bediüzzaman, ilgili sözüne şerh düşerek, bu sözü belli bir zamanda belli şartlar dahilinde söylediğini dile getirmektedir. Bu sözle, ehl-i tarikat ve tasavvufa karşı bir husumet, bir düşmanlık ve rekabet kasdı olmadığını açıkça gösteren kelimelerle? Onun bu mektubunda kullandığı?sünnet-i Peygamberi dairesinde bütün on iki büyük tarikatın hülasası olan ve tariklerin en büyük dairesi bulunan Risale-i Nur dairesi? ifadesi son derece manidardır. Bu ifade, bid?alara müsait ve müsaadekar olmayan; bilakis?sünnet-i Peygamberi dairesinde? yer alan anaakım tasavvuf çizgisine Bediüzzaman?ın kalbinin ve ruhunun sonuna kadar açık olduğunun nişanesidir. Onun bu ifadenin devamında, Risale-i Nur?u sünnet-i seniyye dairesi içindeki?bütün on iki büyük tarikatın hülasası? olarak tarif etmesi ise, Risale mesleği ile tasavvuf mesleğinin özü itibarıyla?yoldaş? ve?kardeş? olduğunu ima ve ihsas etmektedir. Rakipler ve hasımlar değil; yoldaşlar ve kardeşler?

?Zaman Tarikat Zamanı Değil Hakikat Zamanıdır?

Hazret-i Mevlana, zülcenaheyndir. Yani, hem Kadiri, hem Nakşi tarikat sahibi iken, Nakşilik tarikatı onda daha galiptir. Üstadım, bilakis, Kadiri meşrebi ve Şazeli mesleği daha ziyade onda hükmediyor. Ben Üstadımdan işittim ki: Hazret-i Mevlana Hindistan'dan tarik-i Nakşiyi getirdiği vakit, Bağdat dairesi Şah-ı Geylani'nin ba'del-memat hayatta olduğu gibi, taht-ı tasarrufunda idi. Hazret-i Mevlana'nın manen tasarrufu, bidayeten ca-yı kabul göremedi. Şah-ı Nakşibend ile İmam-ı Rabbani'nin ruhaniyetleri Bağdat'a gelip Şah-ı Geylani'nin ziyaretine giderek rica etmişler ki, "Mevlana Halid senin evladındır, kabul et." Şah-ı Geylani, onların iltimaslarını kabul ederek Mevlana Halid'i kabul etmiş. Ondan sonra Mevlana Halid birden parlamış. Bu vakıa, ehl-i keşifçe vaki ve meşhud olmuştur. O hadise-i ruhaniyeyi, o zaman ehl-i velayetin bir kısmı müşahede etmiş, bazı da rüyayla görmüşler. Üstadımın sözü burada hitam buldu.

14. A. g. e., s. 122.

"Sergüzeşt-i hayatımda geçen ve çoğunu gizlediğim çok harika vakıalar vardı. Kendimi hiç bir vecihle keramete layık görmediğim için onları bazen tesadüfe, bazen da başka esbaba isnad ediyordum. Şimdi kanaatim geliyor ki, o harikalar, Gavs-ı Azam'ın bir silsile-i kerametini teşkil ederler. Demek onun duasıyla, himmetiyle, ona kerameten ve bize ikram nev'inden, bir nev'i inayet-i İlahiyeye mazhar olmuşuz."12

9 - Sekine:

"Zamanımızın büyük Üstadı, mana ordularının büyük kahramanı mücahid Bediüzzaman Hazretlerine de bu yakışıyordu. O arada Abdulmuhsin Alev söze karıştı.

Kullanıcı: TANKADO3 | Tarih: 11-Nisan-2007, Saat: 14:50:15

"... Mesela yüz hasiyeti ve faydası bulunan Evrad-ı Kudsiye-i Şah-ı Nakşibendiyi veya bin hasiyeti bulunan Cevşenü'l-Kebir'i, o faydaların bazılarını maksud-u bizzat niyet ederek okuyorlar. O faydaları göremiyorlar ve göremeyecekler ve görmeye de hakları yoktur. Çünkü o faydalar, o evradların illeti olamaz ve ondan, onlar kasten ve bizzat istenilmeyecek. Çünkü onlar fazli bir surette, o halis virde talepsiz terettüp eder. Onları niyet etse, ihlası bir derece bozulur. Belki ubudiyetten çıkar ve kıymetten düşer"(Lem'alar, s. 136). Diğer taraftan bu virdlerin faydalarını düşünüp sırf Allah rızası için, ahiret için okunmasının ise zararının olmadığını ve makbul olduğunu beyan eder.

Evet, şu kainatta insan bir fihriste-i camia olduğundan, insanın kalbi binler alemin harita-i maneviyesi hükmündedir. Evet, insanın kafasındaki dimağı, hadsiz telsiz telgraf ve telefonların santral denilen merkezi misilli, kainatın bir nevi merkez-i manevisi olduğunu gösteren hadsiz fünun ve ulum-u beşeriye olduğu gibi, insanın mahiyetindeki kalbi dahi, hadsiz hakaik-i kainatın mazharı, medarı, çekirdeği olduğunu, had ve hesaba gelmeyen ehl-i velayetin yazdıkları milyonlarla nurani kitaplar gösteriyorlar.

4- Gavs'ın müridine, "korkma, sözlerini söyle" hitabında bulunarak Şarka ve Garba gideceğini, çok fitnelerle karşılaşacağını bildirerek tamamından mahfuz kalacağını bildirmesi.

Emirdağ Lahikası (1) - Mektup No: 92 - s.1739

"Ertesi günü tekrar ziyaret ettim. Yanında abdulmuhsin kardeşimiz vardı. Abdulmuhsin'e giderek, şaka yollu: 'Keçeli, sen Risale-i Nurları polislere teslim ettin. Abdurrahman kardeşimizde hiç bulamadılar' dedi.

Değerli Kardeşimiz;

4. Sikke-i Tasdik-i Gaybi, s. 143.

İşte, madem kalb ve dimağ-ı insani bu merkezdedir; çekirdek haletinde bir şecere-i azimenin cihazatını tazammun eder ve ebedi, uhrevi, haşmetli bir makinenin aletleri ve çarkları içinde derc edilmiştir. Elbette ve herhalde, o kalbin Fatırı, o kalbi işlettirmesini ve bilkuvve tavırdan bilfiil vaziyetine çıkarmasını ve inkişafını ve hareketini irade etmiş ki, öyle yapmış. Madem irade etmiş; elbette o kalb dahi akıl gibi işleyecek. Ve kalbi

17. Sikke-i Tasdik-i Gaybi, s. 95.

Öyleyse, tarik-i Nakşinin üç perdesi var:

Risale-i Nur'da ismi zikredilen evliya ve alimlerden bir tanesi de Şah-ı Nakşibend'dir. Bediüzzaman Hazretleri, "Ümmetimin alimleri, israiloğullarının peygamberleri gibidir" hadis-i şerifine mazhar olan büyük alimleri sayarken, Nakşibend 'ın ismini de zikreder. Ayrıca, bu şerefe mazhar olanların, Müslümanların büyük ekseriyetini hak ve hakikat yolunda irşad ettiklerini; namazda teşehüdün sonunda Peygamber Efendimiz'in soyundan gelenlere getirilen salavatların makbuliyetlerinin meyveleri olduğunu dile getirir.

said nursi öncelikle bir tarikata mensuptur...

1 - ERADDA DEVAMLILIK:

1- Said ismi verilerek açık bir şekilde ifade edilmiş, geçim hususunda izzet ve saadetle geçineceği beyan edilmiştir. Bediüzzaman'ın küçüklüğünden itibaren minnet altına girmemesi, amcasının çorbasından yememesi, Doğudaki medreselerde geleneği olan talebelerin ihtiyaçlarının halk tarafından karşılanmasını kabul etmemesi ve talebelerini de bundan men etmesi.

Asım Beyin fıkrasıdır. Telvihat-ı Tis'a münasebetiyle yazmış.

Evrad u ezkarın terk edildiği yerde enaniyetler kabarır, gerilim azalır. Ortada bir sürü his insanı kalır. Ama "Kalp insanı asla; ama ruh insanı katiyen"... Evet, maneviyatsız, kuru bir okuma ayrı bir bela ve ayrı bir marazdır.

Ne diyeyim, müştakı olduğum bu risale-i şerife, bu sözler, bu hakikat, bu nur, bu fakire lütuf ve kerem-i İlahi olarak ihsan buyuruldu.

Bu söze getirilen şerh, şu şekildedir:

Netice olarak, keramat-ı Gavsiye ile Nurlara işaret edilerek, hizmetinin muvaffak olacağı müjdelenmiştir. Gavs-ı Azam'ın kasidesindeki "1345'te (1926) Kur'an'dan gelen bir nur ile insanlar karanlıklardan aydınlığa çıkarılacak" müjdesi, bu tarihte fevkalade bir şekilde neşre ve nurlandırmaya başlayan Risale-i Nur'a cifirce ve mealce tam tamına uygun düşmektedir. Bu uygunluk, Risale-i Nur'a işaretle birlikte, eserin ve onunla yapılan hizmetin makbuliyetini de göstermektedir.17

SİLSİLE-İ Nakşinin kahramanı ve bir güneşi olan İmam-ı Rabbani , Mektubat'ında demiş ki: "Hakaik-i imaniyeden bir meselenin inkişafını, binler ezvak ve mevacid ve keramata tercih ederim."

İşte böyle bir zamanda böyle bir keyfiyetle söylenen?Zaman tarikat zamanı değildir? sözünün hikmetini ve zeminini anlama noktasında dikkat etmemiz gereken ikinci bir husus, sözkonusu zamanda bu icraatları yürüten yönetim mekanizmasının en etkili üç isminden birinin, şahsen bir tarikata mensubiyeti olan bir kişi olmasıdır. Bediüzzaman?ın her üç lahikasından bu vesileyle taradığım mektuplardan anladığım kadarıyla, ?mareşal? ünvanı taşıyan bu kişinin şahsen?tasavvuf mesleği?ne intisabı olmakla birlikte böylesi bir icraatın?seyircisi? bile değil?icracısı? olması; dahası başka bazı tasavvufi kümelenmelerin de bu icraata müdahil ve seyirci bir konumda bulunması, Bediüzzaman?ın ilgili sözü söylemesinde son derece müessirdir. Bediüzzaman, tasavvufun?batıni? yorumlara müsait tarafının ve ehl-i tasavvufun?muhabbet,? ?müsamaha? ve?itaat? gibi cemali vasıflarla mücehhez oluşunun hakim güçlerce suiistimal edileceği; ?bid?aların? bu yoldan ehl-i İslam içine gireceği endişesi taşımaktadır. Mektuplarında geçen, ?yirmi beş seneden beri ehl-i ilmi, ehl-i tarikatı ezen; ya kendilerine dalkavukluğa mecbur eden eski partinin müfrit ve mason ve komünist kısmı? gibi, ?seyr-i süluk-ü kalbi ile tarikat mesleğinde bu bid?alar zamanında çok müşkilat bulunduğundan? gibi ifadeler bu açıdan dikkat çekicidir. Nitekim, en başta zikrettiğimiz mektubunda da Bediüzzaman, vaktiyle niye öyle dediğini?Tarikat zamanı değil, bid?alar mani oluyor? ifadesiyle dile getirmektedir.

Risale-i Nur bu asıra geldi yani 100 yıl bir süresi öngörü olarak.. O açıdan 2100 ün sonlarına doğru yeni müctehidin kitabı geleceğinden, bir asır daha ZAMAN TARİKAT DEVRİ DEĞİLDİR SÖZÜ GEÇERLİ OLACAKTIR..

Aradaki buzlar eriyip kalbler yumuşadıktan sonra, her iki çizgideki mü?minler birbirlerinin kazanımlarından istifadeyi pekala becereceklerdir.

Ayrıca Hazreti Bediüzzaman akşam ile yatsı namazı arasında devam ettiği ve Lem'alar'ın başında zikrettiği altı ayet-i kerimeyi otuz üç'er defa okumuş... Akşam-yatsı arasını "çok kıymetdar dua vakti" olduğunu belirterek, hatta bu zamanı değerlendirmeyen talebelerini ikaz etmiştir..

Yazımızın en başında dile getirdiğimiz bu mektup, diğer taraftan, şartlarını bir parça dile getirdiğimiz sözkonusu zeminde söylenmiş bu sözü yumuşatır bir mahiyettedir. Zira, bir kere, bu sözün söylendiği 1950?li yıllar, ?tesadüf, şirk ve tabiatın alem-i İslam?dan nefiy ve ihracına Risale-i Nur?a verilen kararın infaz edildiği? yıllardır. Yani, bundan böyle, getirilen küfri yorumlar ve üflenen şüpheler mü?min akıllarda bir cevap, mü?min kalblerde bir mukavemet bulacak; iç dünyalara hakim olamayacaktır. İkincisi, ?bid?alar? galebe edememiş; Kur?an?ın ve sünnetin esaslarına karşı?ahkam-ı ubudiyette yeni icadlar? kendilerine bir zemin, bir menfez bulamamıştır. Üçüncüsü, bu zaman zarfında, ehl-i tarikatın kahir ekseriyeti, bid?alara mağlup olmamıştır. Yaşanan tecrübe, Bediüzzaman?a, ?Ehl-i tarikatın en günahkarı dahi çabuk dinsizliğe giremiyor; kalbi mağlup olamıyor? dedirten bir tecrübedir.

Soru: Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin ?Zaman tarikat zamanı değil hakikat zamanıdır? sözünü nasıl anlamalıyız?

bugün aslında her tarikat bir cemaat hüviyetinde

Bu seyr ü süluk-i kalbinin ve hareket-i ruhaniyenin miftahları ve vesileleri, zikr-i İlahi ve tefekkürdür. Bu zikir ve fikrin mehasini tadad ile bitmez. Hadsiz fevaid-i uhreviyeden ve kemalat-ı insaniyeden kat-ı nazar, yalnız şu dağdağalı hayat-ı dünyeviyeye ait cüz'i bir faydası şudur ki:

Risaleyi okumayan ama bir iki internette gezinen kelimesine şahit olmuş sayın arakadaşlarım, Risalede, üstadın hayatında tarikatleri ve tasavvufu öven bir değil 10 değil 100 değil binlerce örnek vardır hatta yüzbinlerce binlerce cümle, nasıl olmasınki üstadın hayatı bu zaten :

3- Said ve Bediüzzaman isimlerine işaret edilmesi.

"Bana tarikatın lüzum veya adem-i lüzumunu şu veciz cümlelerle anlattılar: 'Kardeşim, öyle bir mürşid bul ki, hayatında Kur'an-ı azimüşşan ve Peygamberimiz 'in mübarek sözlerine ittiba edip, gayrı en küçük bir bidat işlememiş olsun. Böyle bir zatı bul da beraber intisab edelim. ///Ben ehl-i tarika muarız değilim. Benim on üç tariktan iznim var.///// Fakat bugüne kadar en yakınlarımın hiçbirisine tarikat dersi vermedim. Zamanımız onun zamanı değil..

yol farklı hedef aynı...

Üstaddan aldığım tarikat dersi

İKİNCİ TELVİH

Bediüzzaman 'Sekiz-dokuz senedir duamdır' dediği bu münacaat için; "Hatta münacaatın en güzeli ve ciddisi ve en yücesi... olan İmam-ı Şafii'nin meşhur bir münacaatını çok defa okuyordum." ifadesini kullanır.

Daha ne kadar yazmalı bilmiyorum, risaleler ağzına kadar bunlarla dolu.

Hakim Alajuan,

2- Gavs'ın "vaktin Abdülkadir'i ol" ifadesinin cifir hesabıyla 1326 (1908) ettiği ve bu tarihte şeyhin bir talebesinin Kur'an hakikatlerini müdafaa edeceğine işaret ederek, Bediüzzaman'ın manevi mücahedeye atılacağını haber vermesi.

İşte böylelerin hakiki tesellisi ve ciddi ünsiyeti ve tatlı zevki, zikir ve fikir vasıtasıyla kalbi işletmek, o ücra köşelerde, o vahşetli dağ ve sıkıntılı derelerde kalbine müteveccih olup Allah diyerek kalbiyle ünsiyet edip, o ünsiyetle, etrafında vahşetle ona bakan eşyayı ünsiyetkarane tebessüm vaziyetinde düşünüp, "Zikrettiğim Halıkımın hadsiz ibadı her tarafta bulunduğu gibi, bu vahşetgahımda da çokturlar. Ben yalnız değilim; tevahhuş manasızdır" diyerek, imanlı bir hayattan ünsiyetli bir zevk alır. Saadet-i hayatiye manasını anlar, Allah'a şükreder.

CERRAHOĞLU

"Cevaben dedim: 'Kardeşim, öyle bir zaman gelecek ki, iman adet kabilinden sallantıda olacak. biz,-tarikat bir tarafa-hepimiz bugünden tezi yok imani hüccetlerin gönüllerde yerleşmesi için birleşirsek o zaman en faydalı, en lüzumlu vazifemizi yerine getirmiş oluruz.'

Mesela, siyaset aleminde Mehdi-i Abbasi ve diyanet aleminde Gavs-ı Azam ve Şah-ı Nakşibend ve aktab-ı erbaa ve on iki imam gibi büyük Mehdinin bir kısım vazifelerini icra eden zatlar dahi, Mehdi hakkında gelen rivayetlerde, medar-ı nazar Muhammed Aleyhissalatü Vesselam olduğundan, rivayetler ihtilaf ederek, bir kısım ehl-i hakikat demiş: "Eskide çıkmış." Her ne ise...

Şah-ı Geylani gaybten haber verdiği manzum bir eserinde, kendinden sekiz yüz sene sonra gelecek olan Bediüzzaman ve talebelerine açık bir şekilde ve ismen işaret etmiştir. Mecmuatü'l-Ahzab adlı eserin birinci cildinin 562. sayfasındaki bölümlerde, ilgili bilgiler mevcuttur.10 Bu işaretlerden bazıları şunlardır:

BU KADAR TARİKATI ÖVÜCÜ LAFININ YANINDA BİR HAKAKATE DİLKKAT ÇEKMEK İÇİN SÖYLEDİĞİ TEK CÜMLEYİ ÖNE ÇIKARMAK ONUN BU KONUDA VERMEK İSTEDİĞİ ŞEYEBİRAZ HAKSIZLIK..

Şu kısım, turuk-u velayet hakkında olup

9. Süleyman Uludağ, Abdülkadir-i Geylani, TDV İslam Ansiklopedisi, I. C., s. 234-239.

Üstad'ın düzenlediği Hizb'ül Hakaik-i Nuriye adlı evrad kitabının sonlarında yer alan bu münacaat da muhteşem bir duadır. Bediüzzaman Hz. bu duanın başında Arabi ibarelerle bir açıklama düşmüştür ki kısa tercümesi şöyledir: "Allah'ım, günahlarım boynumu büktü. Günahlarımın çokluğu ile utanıyorum. Ve gafletimin şiddeti sesimi kıstı. Senin rahmet kapını çalıyorum. Ve mağfiret kapında seyyidim ve senedim Şeyh Abdülkadir Geylani'nin -Senin kapında makbul olan nidasıyla- nida ediyorum."

Bunlar Bediüzzamanın okuduğu dua ve evradın tamamı değildir. Biz sadece bazılarını nakledelim istedik.

Okumasını bilmeyene verebileceğimiz bir bilgi,

İkincisi: Feraiz-i diniyeye ve Sünnet-i Seniyyeye tarikat perdesi altında hizmettir.

Dokuz Telvihtir.

Hem demiş ki: "Tarik-i Nakşide iki kanatla süluk edilir. Yani, hakaik-i imaniyeye sağlam bir surette itikad etmek ve feraiz-i diniyeyi imtisal etmekle olur. Bu iki cenahta kusur varsa o yolda gidilmez."

bakmasını bilmeyenlere gösterebileceğimiz bir gerçek yoktur. Herkese selamlar..

Bediüzzaman Hz. nin düzenlediği Delaili'n-Nur, evliyanın büyüklerinin salavatlarını içine alan çok mükemmel bir salavat kitabıdır.

3 - Hizb-i Masun:

Tabiinin büyüğü Üveys el Karani'nin bu münacaatı da Bediüzzaman Hz. nin devamlı okuduğu dualardandır.

Hem demiş ki: "Bütün tariklerin nokta-i müntehası, hakaik-i imaniyenin vuzuh ve inkişafıdır."

Sözün kısası, Risale-i Nur ve tasavvuf, Bediüzzaman?ın düştüğü şerhin açıkça gösterdiği üzere, iki hasım ve iki rakip değildir; aynı yolun, komşu iki şerididir.

ON ÜÇÜNCÜ REŞHA

Sevgili Üstadım,

4 - İmam-ı Şafii'nin bir münacaatı:

Birisi ve en birincisi ve en büyüğü: Doğrudan doğruya hakaik-i imaniyeye hizmettir ki, İmam-ı Rabbani de ahir zamanında ona süluk etmiştir.

Risaleyi Nurun has talebeleri çok iyi bilirler ki Risaleyi Nur, Kur?anın manevi bir tefsiridir. Hakim ve Rahim esmalarının ismi azam mertebesinden süzülüp gelmiş, aslı vehbiyete dayanan çok mübarek bir eserdir. Yazılmamış yazdırılmıştır. Başta İmam Ali Hazretleri olmak şartıyla Şeyh Geylani Hazretleri gibi yüce asfiyalar tam o asırdan Risaleyi Nuru görmüş, cifir ilmi sırrıyla bu eserden övgüyle söz etmişlerdir. Risaleyi Nur yolu velayeti Kübra yoludur.

Son olarak Bediüzzaman'ın evrad okuyuş şeklini nakledelim.

Gavs-ı Azam Abdülkadir-i Geylani ve Bediüzzaman

Başkada,

Bunu diyen bir müellif başka bir yerde de bu derece ehemmiyet ve değer atfettiği tarikatı kötüler veya önemsizleştirimi.. Kendiyle çelişme olurdu bu.. Üstadın o sözdeki kastı "günümüzde öncelik sıralamasında imani hizmetler en başyta olmalı, şahsi kemalatlar ile meşgul olmak 2. sırada gelir":

Her büyük Hak dostu gibi Üstad Bediüzzaman da, Allah Resulü'nün "Az ama devamlı" olma ve "Başladığı ibadeti bırakmama" sünnetlerine azami şekilde ittiba etmiştir. Sek8,5 sene kadar kaldığı Barla'daki komşuları naklediyorlar:

On Üçüncü Şua'da gördüğümüze göre, İmam-ı Gazali Hazretleri'nin tertip ettiği bu duayı da okuyordu. Bu dua Fethullah Gülen Hocaefendi'nin tertip ettiği Dua Mecmuası'nda mevcuttur.

Şah-ı Nakşibend ve Bediüzzaman