Aslanım şevko ancak bu kadar anlatılabilirdi. sanki kendi hayatımı okudum. yazında kendime gülmeler sırtımdan vurulduğumda karşıma ilk çıkana güvenmeler. sonra diyosunki kimseye güvenmem ama yine güvenip sırtından vuruluyosun. Klavyenin tuşları zeval görmesin:)

19 yaşındayken dünyayı ben fethettim düşüncesi bedenlerimizde, ruhumuzda hakimdir..

sakallarımdan çocuk kokusu

biz oynaya oynaya gelin çocuklar

ceren mutsuz olduğunu itiraf eden sen ve ben olduk sanırım...

kötü bi insandan kaçıp iyi insan arama isteğiyle karşına çıkan ilk kişiye işte güvenebileceğim insan bu diğerleri gibi değil bu gerçekten deyip onunla mutsuzluğunuzu paylaşmak istediğinizde, ondan medet umduğunuzda onun da sizi sırtınızdan vurması, zaaflarınıza gülmesi sizi insanların ne kadar acımasız olduğu gerçeğiyle yüzyüze bırakacaktır..

tehlikeli şiir okur

keşke içimdeki mutsuzluk somut bişey olsa da çıkarıp size göstersem... nedenlerini, sebeplerini bilseniz...

ama aldığım cevaplar hep kalsikti... beni tatmin eden bişey olmadı.. istiyorum ki 2+2 nedir diye sorduğumda bana 4 cevabını verebilecek birisi çıksın.. yani birisi çıksın desinki senin hayatın şu olmalı şurda şunu yapmalısın...

gençliğimi kimse bilmez benim

25 yaşında bi gencim umutları bağlı

şarkısını mutlu olarak, hayalleri olan bi çocuk olarak söylemedik mi...

hayallerimin şehri sendin...

en güzel kız arkadaş benim olacak... onunla elele tutuşacağız, onunla sinemaya gideceğiz.. onun için herşeyi başaracağız onu mutlu etmek için... kalbimiz içimize sığmayacak...

ey adana bana bişey vermedin...

istiyorum ki hayatımı size öyle bi anlatayım ki... adeta kalemimden kan damlasın anlatırken.. ama o kadar etkileyici cümleler kurmak için uğraşmaya takatim yok.. yazıyla ancak bu kadar oluyor.. keşke klavyenin ayakları olsa yürüse, elleri olsa, mimikleri olsa..

kaç zamandır hatta en son tarhini bile unuttum bugün mutluyum dediğimi...

ama olmuyor işte 25 yıl kelimelere sığar mı... yürüdüğüm kaldırımları, geçtiğim köprüleri nasıl tarif edeyim..

atanmadan önce atansam bütün sorunlarım ortadan kalkar diye düşünürken yeni sorunlar karşıma çıktı. heralde mutlluk sorunlarla birlikte yaşamayı hayattan zevk almayı gerektiriyor.

bende çok mutsuzum belki bazı insanların olmak istediği yerdeyim ama yinede mutsuzum hep bir yanım eksik...:(

evet evet bende mutluyum:))))

ama lafı fazla uzatmayım mutsuzum işte... çünkü mutsuzluğumu kelimelerle tarif edemiyorum.. keşke tam tersi olsa da mutluluğumu kelimelerle tarif edemesem...

elhamdülillah...

damdan düşer gibi vurulmak isteyeceksiniz bi kıza...

ağzımdan ay ışığı fışkırırdı

sonra 20 yaş 21 yaş derken biraz daha gerçekleri görmeye başlarız... ama 21 de delikanlılığın, gençliğin en güzel çağıdır bence..

biz çocukken uçmak isteyen insanlar değil miydik...

ben mutsuzum... mutsuzluk benim kaderim sanırım...

ceketimi yağmurlara astığımdan beri

el ele el ele verin çocuklar

son 2,5 senedir hayatımın çoğunu memurlar nette yazarak geçiriyorum.. yazmak benim hem fobim hem hobim oldu...

biliyorum iyi insan da yok değil... burdan çok yardımcı olmak isteyen çıkacaktır.. bu foruma az yazı yazmadım...

mutluluk neydi peki bir umudun peşinden koşmak mıydı? her gün her yaş biraz daha umutlarımızı küçültüyor..

mutluluk keşke para olsa satın alsak... manavda, bakkalda satılmıyor ki abi şurdan 3 kilo mutluluk ver diyelim...

değilim

gülmeyi özlemeyi bile özledim..

ahmet kayanın şarkısında dediği gibi

ama özet geçersem 25 yaşındayım hayallerim bir bir kırıldı, reel hayatta yaşadıklarım canımı çok acıttı.. özellikle son 2,5 senede yaşadıklarım... onun için mutsuzum...

19 yaşımızdayken isteklerimiz biraz daha gençleşir artık çocukluk bitmemiştir... gençliğin en hızlı çağı delikanlılık çağı başladı...

mutsuz olduğunu bilmek nasıl olduğunu bilmemekten iidir heralde

dünyaya sataşırım ben...

hepimizin her gün peşinde koştuğu şey mutluluk..

ama bu kez gerçekler canımızı acıtıyor.. iş işten geçmiştir... insanlara yaptığınız iyilikler hep boşa çıkmıştır.. ve güvendiğiniz insanlar sırtınızdan vurmuştur.. hayallerininizin de hiçbiri olmamıştır..

mutlu ol:)))

nelerin canımı acıttığını kim bilebilir ki...

yeterince anlatabildiysem demek istediğim şu ki kelimelerle mutsuzluğumu anlatmak zor oluyor...

hayatta hayallerimin hiçbirisi olmadı... bunlar çok küçük hayallerdi...

sonra 18,19 yaşımıza geldiğimizde 8 yaşındayken istediğimiz şeyin olmayacağını anladık...

19 da kurulan hayallerin saçma olduğunu düşüneceksiniz... insanların daha menfaatçi, daha iki yüzlü olduğunu öğreneceksiniz... 19 yaşındayken 8 yaşındaki hayallerimizin olmayacağını nasıl düşündüysek 22,23 yaşında da 19 yaşımıza güleceğiz... ama bu kez yüzümüzde acı bi tebessüm olacak... delikanlılığın, gençliğin hayalleri gitmiştir..24,25 yaşımıza geldiğimizde ise hayatın merkezinde olacağız...

21 yarı hayalperest yarı gerçekçiyiz...

mutluyum çünkü bunun için çok sebebim var. ilk sebebim de sağlığım yerinde çok şükür...

mutluluk kolay degıl ki, ben azıcık mutlu oluyosam cogunlukla uzuluyoru. ben d emutsuz lardanım. şimdilik.

belkide o hayelelrin senin için hayırlı degildi, benimde vakti zamnında olmasını çok istedigim birşey olmadı çok üzüldüm kendimi çok harapettim, zaman geçti ve ben çok şükrettim Allah'a iyiki olammış diye, hasta doktor ilişkisini düşün başın agrıyoken doktora bana mide hapı veririmisin demen ne kadar yanlışsa, Allahla senin arandaki bagıda böyle düşün o senin için hayırlı olanı senden daha iyi biliyodur, üzülme o yüzden.

hayatımı yazarak yaşamaktan ne zaman kurtulacağım..

kalbine, hayallerine, gülüşüne, ağlayışına hayatın kelepçe taktığı birisiyim...

22 de 23 de daha da gerçekleri göreceksiniz...