biri suçumu üstlensin... Haydar Ergülen

Borcumuzu ödedik varsayalım, üstü kalsın!!!

Yanardağ patlatırken peşpeşe içim..

dabulyu her zamanki gibi süper konu olmuş

Ben gördüm... Ve bir lanet gibi çöküyordu gece üstlerine. Kim daha esmer, kim daha yetim, hangi sokak daha çıkmaz, hangi aşk anlaşılmaz... bilmiyorlardı..

küçükken derdim:

Tek kişi olamadan çoğullanmış kendimiz..

Varsın HEP size kalsın..

Soysuz sloganlara direnemedik. Az gelişmiş ve azınlık cümleleri de incittik. Prospektüslerde aradık insanlığımızda yitirdiklerimizi.. Teşhisinde küstah tedavisinde inatçıydık.. Hep anlaşılmak gayesinde, anlatmaktan bezgin. Koca bir yanlıştık, Yanılıştık..

İnsanlığımız..

dabulyu

Varsın bu dehlizde oyalansın

Dağılma..

canım.. zaten dağılmaya müsait bi gecedeyken.. kelimelerinde vuruldum..

Her şeye bir bahane bulurdun?

Omzumuza ağır gelen bir vebaldi kaypak gülüşlerimiz.. Nehirlere, denizlere, martılara anlatır olduk insan yanımızı.. Aslına rucu edip çamurlaştırdıkça aslımızı, ilmek ilmek sökülüverdi düşlerimiz.. Elimizde dipnot gibi duran bir yalnızlığı sığdırdığımız bavullar vardı?.. Gidecek yer bulamadık..

Çocuklar içlenip hesap soracaklar.

Suskunduk.. Lal olmuş bir gecenin karanlığınca.. Sükutun atmayan nabzını sayıp dururcasına.

Büyüyünce kullanalım diye değil..

değeri hiç etmiş içlenmeler

Aslında herkese bir beden büyük gelecek çıkmazlardaydık

Zaman beklemiyordu.. Ve her giden, dönme ihtimalini de götürüyordu yanında giderken?.

İçlenmişlerdi bir lanet gibi. ve düğümü çözecekti belki hiçlendikçe içlenmeleri görenler.

Ateş Soylu teşekkürler nezaketinize..

Kıpırtı vermez

Aferin dışım...

Elbet söylemediklerimizin de bedelini ödetecek hayat. En az söylediklerimizin ağrılığınca..

Beni şiirler bağışlasın!

Hasretin kanayışı bitermiş sandım

Herkes kadar faildik bu meşhur cinayette. Kendimizi kendimize öldürten tetikçileri yargılayan ağır ceza hakimleriydik. Suçun kendisine katı, işleyene kötü olamadık. Bir ikiyüzlü iyi hali göz önünde bulundurularak?celsesinde akladık tüm karalarımızı.. Sonra müphem bir karanlığa hediye ettik insan yanımızı..

Yine daldım da kendi düşüme

Onlar Bu mezbaadan insan çıkacaklar..

Geçme sakın karşı'ya. Henüz geç değilse.. Ve geçmediysen..

Arada bir gördük yanılgılarımızı? Yaralarımızı her daim gösterirken.. Oysa bir yara kendince kanamalıydı.. Ve pansumanını yalnız yaralayan yapmalıydı. Bilemedik gizin gizemini.. Kırgındık. Elinden uçurtması alınmış bir çocuk sabırsızlığınca.. Erguvan çiçeğinin erken açmışlığını fırsat bilen zemherinin acımasızlığınca..

Bağışlamıyordu.. Şiiri küstürmüş, mahremi kusturmuştuk.. Var edeni ara sıra, varoluşumuzu her fırsatta anıyorduk. Bir bindi-indi mesafesinde ödeyip bedelini, aşkı da boşuna yoruyorduk..

not: serseri mayınlara denk gelmemen dileğiyle:))

Yarım yamalak bir yaşamak sancısıyız

Beni iki kişi bırak!

Giderek ustalaşıyorduk vefasızlıkta. Kimi acemi telaşlarımızı, kabul edemeyişlerimizi, ötekileştirmediklerimizi görmek çelişkisindeydik kimilerimiz. Rengi belli olmayan, uyruksuz, uygunsuz, bir piç yalnızlığındaydı kimliklerimiz..

İçlenmiş, bu yüzden de her yerden belki kendinden bile dışlanmış çocuklar vardı..

Anlatsam roman olur saçmalağındaydık bir sayfa bile etmeyecek hikayelerimizin.

Farkındaydık.. Bir filmi izler gibi defalarcasına.. Bir nakaratı istemeden zihninde durmadan tekrarlarcasına..

Aşk değil bu serseri cümlelerin tortusu dedim, ölüm gibi bir şey, belki çavlan, ya da uçurum korkusu.. anlamadın..

Bir bana bulamadın.

Yorgunduk? Asırlık bir yük taşımışca.. Turuncu bir çınarın dalına konmuş hüzünlü bir serçe ağırlığınca?

Cezasını çeksin biri?

hiçliğin kıyısında cinnetle yan yana..

Herşeye bir bahane bulurdun

Çocuklar affetmeyecek düşsel iklimlerinin bile küresel çirkinlilerle bozulmasını..

bir bana bulamadın... C. Uslu

Yaşasın cinnet kardeşliği:)

Tek kişi olamadan çok kişi oluverdik. Payımıza düşen gökyüzünü, aşkı, anlayışı, güveni, dünü ve geleceği çokluğumuza pay ettik. Paydalarımızı ortaklaştırmadan.. Bir kendimize değil kendilerimize de yalanlar söyledik işte hiç utanmadan..

yavaş yavaş eriyip bitmişim,,,

Büyüdükçe utanalım diye!!..

İntikamdan ve intihardan bir adım öteye gitmiş, aynaları, sırları, sırmalı yalnızlıkları, sedef hançerli ayrılıkları ve dönüp dönüp yeni yalnızlıkları, aymazlıkları bir bir tüketmiş..

Beni iki kişi bırak..

Bırakın içlensin kendinden bile çok öteye dışlananlar..

Şarkılar yoruyor, yağmurlar acıtıyordu. Zifir boş yere kanatıyordu onmaz bir yabancılığı.. Akrep yelkovana kırgın boşaltıp zembereğini, henüz dünü bitirmeden koşuyordu yarının kollarına. Söz anlamsız, insanlar hain, gece tesellisiz.. Her birimiz birer devrik lideriydik kendi zührevi yalnızlıklar ülkemizin. Kendi kendimize darbeler yapıyor ve yine hem tanık hem sanığı oluyorduk kendi ihtilalllerimizin..

Denizlerden durgun, kayalardan suskun,

zirveye ulaşırken,

Biri ele versin beni,

Biri ele versin beni..

Bizi şiirler bağışlasın!!

Ve iyiliği kutsayıp, aşkı anlamsızlıktan da kurtaracaklar..

?Bir kez geçer, bir insan bir karşı'ya, ondan sonra artık her-şey karşı'dır.

Zamanı kum saati gibi mizahlaştırıp evirdik çevirdik vadesi dolmadan. Unuttuk iç kanamalı bir gülün kadife kederini.. Ümitlerimiz gibi onları da bir daha açılmayacak defterlerin arasında kuruttuk..

Saygılı sevgisizliklerimiz..

yokuşlarda tümseklerde benim işim

Hiçlendim işte kıyınızdan bakarken

içli sözler..

Velhasıl tükettikçe tükenmiş, yaşadıkça yaşlanmış, anlattıkça pek de anlaşılamamış çocuklardı. Ben gördüm..