ışıklar arasında gecenin en derin sessizliğinde

yürümek onla ayrı tutku

tadından yenmez bir eşsiz

ve gözlerim hep senin yolunda

herşeydir içi boşaltılmış.

ölü şehirler yapılmalı.

gel desen koşmam

Gözüne göz sürmek olsa da haram,

bir gün özgürlüğün avuçlarına yığılacağını düşünüyor.

ve şimdi

sen herzaman olma böyle

Kalbin Nemrut et dışını buz kaya,

bak dedim Ali

Berrak, berrak akan gözyaşlarında.

alsen

peki sen de bir ses olabilir misin yüksek dağlara?

elini koyduğun yer, gözüme takılırdı oysa...

ve biz gece kadar asil..

sen sen ol kıskanma dağları

biri yalınma

sen ey hayat

sadece anlatılan yalan.

ve boğulan yalnız bizleriz...

ne yapmalı o zaman adamlar kışlanın etrafında biriktiğinde

sevdam ağlıyor... kardelen

ve severken hiçliği şeylerden

koş yetiş

Tenini tenimde

En azgın sevdaya aldanma gönlüm,

ölümü bilebilir miyim atalardan

korku ile yalanın hengamesinde

sessizlik gibi eli kolu.

Dün gece seninleydim yine

oysa bilinmeli şafak

hayat soytarılığını uzaklardan gösteriyor

Bir ses duydum Ali kalk sabah oldu

Say ki berrak bir göğü kurşunlamaktır yaşamak.

o, ölü şehirler taştan olmalı.

Gözlerin ah gözlerin?

kendimce bir şiir yazasım var

kimbilir dünya bir sonsuzluk içinde

kalbimi oyasım var

ve yitirilmişlere inat

ne yapmalı eşcinselleri ve sahtiyanları

epey terledim dünyada

Sende rüyalarımın kadını

konuşulmuş acıların odalarını anlatır.

ben şimdi

Kanasın bıçaklara yatırılmış ruhun.

dermanı ben olayım

suçüstü yakalanmış bir duygunun anatomisi

aslında rol yapılan hayatların odağındaki sevişme

duasız olmalı.

aşkı aşk tadında yaşayasım var.. kardelen.

Hepsi rüyaymış?

Uçsuz bucaksız bir denizdir gözlerin

biliyorum aslında trenlerin kovduğu ossuruğu.

Asi ve soylu bir ırmak gözlerin

ona bakıyorum da

evet! şimdi bahardan bile kaçan insanlar için

katil olan şehrin inceliğini bir kadına kandırır.

cengaverlerin ve sessizlerin gideceği yolu.

koştur atını beklemek öldürüyor artık hayallerimi

amaç ne o zaman sahtiyanların çocuğunda.

Beni al, al götür

alll bu yürek senin esirin... kardelen

Derdin benim derdim olsun

uzak yolların ardındaki adam

acı doruklarda mı kimbilir

herzaman böyle eser mi rüzgar

git desen bakmam

göklere elimi süresim var

bir tek onun olduğu şehir hüzün verir gözlerime

bir güzelliktir tırnağı olmayanlarda.

ve nazarlarla dolu bakışların içinde

ancak böyle sevişilir bir oruspuyla..

asillik fışkırıyor her bir adımda

ilgilendirmez artık heyecanı.

Yağmur yağsın, gürlesin gök

evliya olan ben için iki şey söylendi

Hüzne akortlanmış bir keman sesine tutunan martılarla,

sen de bahar ol ey dünya!

şimdi yalnızlıktır.

ışıklanmış ömürlerden geçiyorum

diğeri avesya

okunan her şiir yazılan her şarkı gibi

epey ağladım tanrısı olmayanlara

susmak artık bana göre değil

yine de saklı kalan hayatların yol durağında bir kadına namussuzluk yapıyorum. kadın : " belki sen suçlanmışlığın insanı kemirdiği bir ülkeden geliyorsun. belki sen hiçsin meydanların alisinde. ama bil ki suratsızlar alkışlarda."

dinledikçe kalbime takılırdın oysa... kardelen..

şimdi bağrını açtığın ayaz bir gün seni bağırttıracak akasya ağaçlarından

bilinen bir gerçek değil bu.

heves edilen herşeyde birazcık ardıç ağacı kokusu var.

takılı kalan herşey gibi

ses uzun bir adamdan çıkma paranoyadır.

konuşabilmek ve havaya girmek

bu adam

ses ben olurum diyor ama ben inanmıyorum onun dağlarına.

Bütün bedenin benimdi artık

şimdi bahardır aslında.

Taşlarını topladığın aşkın kıyılarına bırak.

bilinmeli aydınlık

sütyensiz olmalı.

bakmak gibi o.

dağların son yolunda ateist başkaldırıların tanrısında

bir karanlığı severken hüzünlerden

ve salyası yerinde olmayan kadınlara bakıyorum

Nefesini nefesimde hissettim sabaha kadar

kıskanma yalnızları

sen de yalnızlık ol!

hiç ağlamamış gibi serçelere.

ve hırsızlık bildirisi

Ne kal diyen ne git diyen ol gönlüm.

ve güldüğüm duvarların atlasında

Seninle olmak nemli gözlerinde

sofrasız olmalı.

suskunluğumun çocuğunda bir adam var.

ve sen dağların oğlu olacaksın bir şiirde

neyi neden yaptığını bilmeden

ve şimdi dağların insanı kıskandığı iklimler ve atasyalar kırılgan bir ömre doğru sevişiyorlar. sevişsinler. ama sevişirken dillerini çıkarmasınlar. onlara yalnızlığın kırbaç halini sorun. sorun onlara meydansızlığın penisini. oysa vajinasız geçen yılların ardında dar bir oda var. işte o oda kadınlığın şalfarı. biliyorum oturur oturmaz isteyecek seni. oysa onun kılları çok gür. yanakları şişkin. şişkinliğin anatomisinde şiir yazanlar için diyorum ki, hayal edilen her ömür biraz deyyusluktur. oysa deyyusluğun annesinde sevişen iki çift olabilmek için kalpazan olmak gerekir.

kime hesap vereyim kim tutar elimden

Dudağını dudağımda