Ben kırbayı alarak şehitlerin arasından dolaşa dolaşa, Hazret-i Iyas?a yetiştiğim zaman, son nefesini Kelime-i Şehadet getirerek tamamladı. Derhal geri döndüm, koşa koşa Hazret-i İkrime?nin yanına geldim. Kırbayı uzatırken bir de ne göreyim? Onun da şehit olduğunu müşahede ettim.

Ne zaman ki İkrime, Resule etti iman,

Zira benim yaralar, azdı diğerlerinden.

Hepsi şehit oldular

Ve lakin geç kalmışım, zira ben geldiğimde,

Yermük harbi, çok sıcak bir günde yapılmıştı.

güzel paylaşım Allah razı olsun.

Sahabe-i kiramdan Huzeyfe hazretleri,

Bir ümitle koşarak şehidlerin içinden,

Dedim: Amcam oğluna vereyim suyu bari.

insanın kalbinde fırtınalar koparan olaylar bunlar.. Ders almamak, duygulanmamak elde değil.. Allahın rahmetine, merhametine olan inancın kat kat artarken Paygamber sevgisi aynı oranda tazeleniyor:(

insanları soy-soplarına ve halihazır hallerine bakarak değerlendirmek son derece yanlıştır. Ebu Cehil gibi manevi ölülerden İkrime gibi manevi diriler meydana geldiği gibi, tersi de vaki olmaktadır. Peygamber oğlu, peygamber hanımı bile vahyin diriltici nefesinden yararlanamayınca küfrün zehirli havasında boğulup gidiyor. Hz. Nuh?un oğlu ve hanımı ile Hz. Lut?un hanımı gibi?

İnsan kanı, vadide, bir sel olup akmıştı.

- Ne olur bir damla su verin! Allah rızası için bir damla su!

Hazret-i Huzeyfe şöyle anlatıyor:

Lakin o da şehadet şerbetini içmişti.

Su istiyor musun?

Bu içemediyse de, o içsin bari diye.

Şehidler arasından koşa koşa yine ben,

ben de bundan önce bir zaman okuduğumda şaşırmıştım şuan hayretim gizli.

Bir kan seli içinde yatan amcamın oğlu, göz işaretleri ile bile zor konuşabiliyordu. Daha evvel hazırladığım su kırbasını göstererek dedim ki:

sanırım ik şaşıran benim. ama güzeldi copy paste yapan ellerine sağlık

Hayatımda birçok hadise ile karşılaştım. Fakat hiçbiri beni bu kadar duygulandırmadı. Aralarında akrabalık gibi bir bağ bulunmadığı halde, bunların birbirine karşı bu derece fedakar ve şefkatli halleri gıpta ile baktığım en büyük iman kuvveti tezahürü olarak hafızama adeta nakşoldu!? Hazret-i İkrime şehit olduğunda, üzerinde 70?den fazla kılıç ve mızrak yarası vardı.

OKUMAK LAZIM

Ben dahi yaralıydım, güç bela kalktım yerden.

Lakin henüz içmeden, ses duydu diye.

Yaralılar, tek be tek ölüyordu nihayet.

Mataramın içinde su vardı birkaç yudum.

Konuşmaya mecali yok iken bu gazi er,

- Su istiyor musun?

Ve malesef üçü de suyu içememişti.

Onu, amcaoğluna içirmek istiyordum.

- Su! Su! Ne olur, bir tek damla olsun, su!

Suyu alıp, iştahla götürürken ağzına,

Suyu görüp sevindi, gayret etti içmeye.

Alıntı.

Artık o, islam için düştü büyük gayrete.

Dolaştım, yerde yatan yaralılar içinde,

Gördüm, o da yatıyor bir kan seli içinde.

Ok, kılıç ve mızrakla yaralanan gaziler,

o nesilden bende istiyorum ama o beni istemiyor sanırım..

Seyirtip, son anında yetiştim ona hemen.

Dostu düşman yapmak çok kolay fakat düşmanı dost haline getirmek fevkalade zordur...

İkrime?yle ilgili, anlatır şu haberi:

Bize bir adet editör nasip etmiş :))

Bu defa düşündüm ki: Döneyim İkrime?ye.

Olmuştu çok samimi, pek halis bir müslüman.

O, bu sesi duyunca, istemedi içmeyi.

Bu feryadı duyan Hazret-i İkrime, elini hemen geri çekerek suyu Iyas?a götürmemi işaret etti. Suyu o da içmedi.

Ömrü hep, hizmet ile geçti islamiyet?e.

Şehadeti söyleyip şehid oldu o demde.

?Yermük muharebesinde idi. Çarpışmanın şiddeti geçmiş, ok ve mızrak darbeleri ile yaralanan Müslümanlar, düştükleri sıcak kumların üzerinde can vermeye başlamışlardı. Bu arada ben de, güçlükle kendimi toparlayarak, amcamın oğlunu aramaya başladım. Son anlarını yaşayan yaralıların arasında biraz dolaştıktan sonra, nihayet aradığımı buldum.

Belli ki, istiyordu. Çünkü dudakları hararetten adeta kavrulmuştu. Göz işareti ile, "Çabuk, halimi görmüyor musun?" der gibi bana bakıyordu. Ben kırbanın ağzını açtım, suyu kendisine doğru uzatırken, biraz ötede yaralıların arasında Hazret-i İkrime?nin sesi duyuldu:

En son nefeslerini alıyordu o zaman.

Gördüm ki, mateessüf şehid olmuş o dahi.

çok güzeldi..

Sesi geldi o ara Eshaptan bir kişinin.

Hazret-i İkrime, İslamiyetle şereflenince, çok samimi bir Müslüman olmuştur. Bu ihlasının nişanesi olarak, savaştan savaşa at sırtında yıldırım gibi koşmuştur. Cesaretli ve çok iyi bir kumandandı. Müslümanlığa gönülden bağlanmıştı. Kur?an-ı kerimi eline alınca, önce alnına koyar, sonra ağlamaya başlardı.

:) evet şükür.

Bu feryadı duyunca, içmedi suyu o da.

Şehidler arasından koşarak vardım ona.

İşaretle dedi ki:

Şehidler arasından, koşarak vardım heman.

Diyordu:

nasıl yürekten sevme ve nasıl güzel bir sadakat...

seviyorum kelimesinin hakkını kim onlar kadar yürekli verebilmiş ki?

Amcamın oğlu Haris, bu feryadı duyar duymaz, göz ve kaş işaretleriyle suyu hemen Hazret-i İkrime?ye götürmemi istedi.

"çok mükemmel" değil, "EN mükemmel" insan Peygamber Efendimiz ...

Peygamber s. a. v. zoru başaran çok mükemmel bir insan ne mutlu bize Onun ümmetiyiz..

EyvAllah paylaşım güzeldi.

Allah razı olsun şaşırdım Rabbim hayırlı nesil nasib etsin.

her okuyuşumda hayretteyim.

Gerçekten çok hoş.. Bende başlığa şaşıranlardanım :)

allah alimden zalim ve zalimdende de alim halkeder...

Arayıp, kendisini bir yerde buldum hemen.

Bari dedim, amcamın oğlu Hazret-i Haris?e yetiştireyim. Koşa koşa ona geldim, ne çare ki, o da ateş gibi kumların üzerinde kavrula kavrula ruhunu teslim eylemişti.

Dudakları, adeta kavrulmuştu sıcaktan.

Sıcak kumlar üstüne düşerdi birer birer.

Tüm insanlığa gönderilmiş bir Peygamber olarak şüphemiz yok En mükemmel olduğundan..

Tekrardan İkrime?nin yanına vardığım an,

Bir taraftan kan kaybı ve bir yandan hararet,

çok güzeldi. bir an, bir hüzün bir tebessüm kapladı içerimi...

Hazret-i İkrime'ydi diye feryad eden.

Kızgın kumların üzerinde yatan şehitlerin aralarından koşa koşa, Hazret-i İkrime?ye yetiştim ve hemen kırbamı kendisine uzattım. İkrime hazretleri elini kırbaya uzatırken, Hazret-i Iyas?ın iniltisi duyuldu:

Zira tercih etmişti kendine İkrime?yi.