acıdım bak şimdi moğollara ne güsel ateist yaşıyıp gidiyorlardı adamlar... orayıdamı karıştıracaksız halkı dinsiz dindar diye böleceksiz boşyere millet birbirini öldürüp duracak :))) adamlar şimdi işi gücü bırakıp şu derin konulara dalacaklar namaz kılarken önümden kadın geçti namazım bozulurmu orucumu açmadan agzımda bir kıymık vardı yutum acaba orucum bozuldumu bu bizim kız nezaman karaçarşafa girecek gibi bi sürü dert adamların başına musallat edeceksiz yazık bu insanlara burayı mahvettiz bari onları rahat bırakın

Ilhan SAHiN

Ilk olarak bu topraklarda baslayan bu hareket, Allah?in izniyle kisa surede tum dunyaya yayildi. Sibirya?dan Afrika?ya, Amerika?dan Avrupa?ya, Uzakdogu?dan Asya steplerine tum ulkelerde bu milletin aldigi mirasi hakkiyla kullanma gayreti goruluyor.

Selam ve hurmetlerimle,

HAKAN AYGÜN - Haber Tarihi: 13 Nisan 2008

Allah ona güç verdiği gibi bize de verirdi. O, bize dua ettiği gibi biz de ona dua ederdik. Elimizi öpmüş, helallik istemişti. Daha ne olsundu! Hiç düşünmeden helal etmiştim. Bu yaşına kadar beni üzmemişti. Bundan sonra da üzmeyeceğine emindim. Bu yüzden hakkımı hiç düşünmeden helal etmiştim. İyi ki de helalleşmiştik; çünkü bu gidişin gelişini göremedim.

kro-n.

allah razı olsun tüm bu hizmeti verenlerden.

Basarilariyla dikkat ceken bu egitim muesseselerinde bulunan ogretmenlerimizin her turlu zorluga ragmen orada idealleri ugruna cirpinmasi bu kardes ulkelere yapmamiz gereken yardimlari tekrar hatirlatiyor bizlere? Buyuk fedakarliklarla ogrenci yetistiren ogretmenler de sicakta +45, sogukta -60 derece sogukta idealleri ugruna ugras vermekteler. Burada aldiklari maasin Turkiye?dekinin yarisindan az olmasi da onlarin maddiyat degil idealleri icin calistiklarini gosteren ayri bir tablo. Ne icin : sirf Allah?in rizasini kazanabilmek, Peygamberimizin : ? Benim adim gunesin dogup battigi her yere ulasacaktir? ifadesini bir gorev olarak algilamalari?

Atalarımızın asırlarca önce at koşturduğu topraklara gelmiş, onların sofralarına oturmuş, cenazelerine katılmış, Kur'an okumuş, onlarla birlikte namaz kılmış, ellerinden tutmuştuk. Elimizden geldiğince, dilimizin döndüğünce? Asırlardır insanları aydınlatan ilahi ışığı bu topraklardaki insanlara göstermeye çalışıyorduk. Öğrencilerimizin adları, renkleri, kaşları, gözleri değişmişti belki ama işimiz aynıydı. Gözlerindeki ışıltı aynıydı. Farklı bir heyecan, yeni bir umuttu her doğan gün.

Öğretmendi oğlum. İnsanlığa hizmet etmek için yetiştirmişti kendisini. Öyleyse gitmeliydi. Gidebilmeliydi. Ha oğlunu askere gönderen baba, ha oğlunu öğretmen olarak başka ülkeye gönderen baba, aynıydık.

Türk okulları hiçbir şekilde "Müslümanlık propagandası" yapmıyor. Eğer bir propaganda söz konusuysa, buna "insanlık propagandası" diyebiliriz...

Bir gün bir mektup geldi. Çocuklar okuduğunda hepimiz şaşırdık. Mektupta Kazakistan'a gittiğinden, orada çalışacağından söz ediyordu. Bilmezdik biz Kazakistan nereydi. Biz bir tek Almanya'yı bilir, duyardık. Biraz da Fransa'yı? Bizim için çalıştığı yer ha Uşak'tı ha Kazakistan. Uzaktı işte. Belki gelişi uzun zaman alırdı. Mektubun ardından telefonu da gelmeye başladı. İşle güçle uğraşıp dururken çıkıp geldi bir sabah. Galiba dört ay geçmişti aradan. Oğlum aynıydı. Bu gelişinde pasaport işleri uzadığından daha uzun kalmıştı yanımızda. Sayılı gün tez gelip geçmişti. Bir akşamüzeri helalleşip elimizi öperek çıktı yola. Gidiyordu. Bu defa nereye gittiğini biliyorduk ama bu bir şey değiştirmiyordu. Uzağa gidiyordu. "Kardeşlerime gidiyorum." diyordu. O mutlu ve huzurluysa bu gidişten, biz de mutlu ve huzurlu olmalıydık. Orada ona ihtiyaç varsa gitmeliydi. Orada öğrencileri varsa gitmeliydi. Orada Allah'ın rızasını kazanmayı düşünüyorsa gitmeliydi.

Her biri cesur yürekler ihlaslı gönüller, beğenin yada beğenmeyin yaptıkları her yiğidin harıcı değil...

Geçerken her yere nurlar saçtılar.

Türk dünyasını bizler gibi yirmi dört, yirmi beş yaşında duymamıştı. Türk dünyası sonradan girmemişti hayatına. Türk dünyasında, Derbent semalarına yayılan Kırklar'ın ruhuyla, hicret ruhuyla büyümüştü gün gün. Burkina Faso'yu, Kenya'yı, Vietnam'ı, Gana'yı, Moğolistan'ı duyarak, olimpiyatlarda oralardan gelen öğrencilere dokunarak, onlarla aynı karede yer alarak büyüyordu.

Ask?i gaye edinip Allah?a yaklasmayi, Insani kutsal sayip terorizme karsi durmayi, Hosgoruyu esas alip ayrimcilik yapmamayi, Esitligi ilke edinip anarsi cikarmamayi, Emege saygili olup hak yememeyi, Bilimi gaye edinip Yaratan?i ancak onunla anlayacagimizi belirten bu esaslar dunyanin Islam?a ne kadar muhtac oldugunun bir gostergesidir.

Babamla dört ay sonra görüştük. Hastaydı. Ziyaret ettim. Hastanede kaldı, refakatçi oldum. Bu konuyu hiç konuşmadık. O sormadı, ben de açmadım. Oradan, oradaki insanlardan konuştuk. Zamanı geldi elini öptüm, helalleştim ve tekrar yollara düştüm. Sanki Türkiye'deki bir ile gidiyordum. Hem onlar rahattı hem de ben. Kardeşlerime gidiyordum, insana gidiyordum. Gurbeti yaşamalı ve gurbetin hakkını vermeliydim. Üzerime düşeni en iyi şekilde yerine getirmeliydim. Allah'ın bana lütfettiği bu imkanı en güzel şekilde değerlendirmeliydim.

Bir gece sonsuza yelken açtılar.

ha bu arada gerçektende kro-n

Gitmek istiyordum. Gitmiştim. Şimdi dua ediyordum. Elimi insanlara uzatıyordum. Elim boş kalmıyordu. Soframız boş kalmıyordu. Evimiz boş kalmıyordu. Kimi zaman biz onlardaydık kimi zaman onlar bizdeydi. Okulda, evde, pazarda, camide el eleydik.

Yıl 1992 idi. Gençtim. Öğretmenlikte iki yılı geride bırakmıştım. Dünyayla ve nefsimle didişmelerim sürüyordu. Öğrencilerime, insanı aydınlatan ışığın merkezini görmeleri yolunda bir aracı olmaya çalışıyordum. Hepsi bu!

Gidiyor!

her zaman güzel işler yapan insanların icraatları eleştirilmiştir. efenndimiz dahi... sevmesen de yerme...

"Yurdunu, yuvasini terk ederek giden bu insanlar Turk milleti adina gittiler, Turk devleti adina gittiler. Birer surgun gibi gittiler. Dunyanin dort bir yaninda Turk devletini tutacak, destekleyecek, kaldiracak lobiler olusturmak icin gittiler. Kendi kulturumuzle insan yetistirmek icin gittiler."

ben yabancı ülkelerdeki çocuklar Türkçe konuşup, İSTİKLAL MARŞI'mızı okudukları zaman çok mutlu oluyorum. yolları açık olsun..

Ailemin hala haberi yoktu. Gönderdiğim bir mektupla haber vermiştim. Kazakistan'da gördüğüm bir rüyada almıştım mektubun cevabını. Annem: "Senin gitmenden memnunuz. Sevap bir iş için gitmişsin." demiş, beni rahatlatmıştı. Korktuğum başıma gelmemiş, ailem gidişimi hiç mesele yapmamıştı.

"hoşgörü" kavramının dinimizde ne kadar ön planda olduğunu hissettirmeleri ne kadar hoş. mevlana gibi her kim olursan ol, gel...

yolları açık olsun güzel hizmet

Tiran ya da turan? Gitme tutkusu gerçekleşiyordu. Hedefim belli olmuştu. Pasaportlarımızı almak için memleketlerimize dağılmıştık. Ailelerimizin yanındaydık. Pasaport işlemlerini kısa sürede tamamladım. Bu sürede aileme yurt dışına gideceğimi söylemedim, söyleyemedim. Olur ya "Gitme!" derlerdi de ben onları kıramazdım. Görev yaptığım şehre dönüyormuş gibi ayrıldım memleketimden ve yurtdışına gitmek için beklemeye başladım. Nasıl heyecanlıydık, nasıl kıpır kıpırdık o günlerde. Gideceğimiz yeri ve orada nelerle karşılaşacağımızı bilmiyorduk ama bu, bizi hiç endişelendirmiyordu. Hoş, gideceğimiz yerler hakkında yeterli bilgisi olan da yoktu ki o zamanlar.

Turkiye hem tarihi, hem gercek Muslumanligi, hem medeniyet`i, hem kultur`u, hem dil`i, hem insani degerleriyle ve daha bir cok ozellik ve guzellikleriyle butun dunyada hizla bir cazibe merkezi haline gelmektedir ve gelecektir. Turkiye`nin bir cazibe merkezi haline gelmesinde en onemli katki; "Gonulluler Hareketi" ne gonul verenlerindir. Kim neyi nasil anlarsa anlasin, "ayinesi istir kisinin lafa bakilmaz" ?

Allah bizleride alsın ve bu kutlu yollarda kullansın...

Vatan toprağının kokusunu ciğerinde saklayıp, geride bırakıp gitmek, başka yerlerde başka topraklara tohum atabilmek...

Kürsüde bir "Gülden Yürek"; sınırların yıkılışından, uzaktaki kardeşlerimizden, Semerkand'dan, Bakü'den, Kırım'dan, Tiran'dan söz ediyor, farkında olmadığımız bir coğrafyayı gözlerimizin önüne seriyordu. Doğrusunu söylemek gerekirse ne Türk Cumhuriyetleri'nden haberdardım ne de Türk topluluklarından. Bildiklerim, Yavuz Bülent Bakiler'in gözyaşlarıyla okuduğum Türkistan Türkistan'da anlattıklarıyla sınırlıydı.

Hepimiz heyecanla gideceğimiz uzakları öğrenmeyi bekliyorduk. Daha evvelden yönetim kurulunca hazırlanmış listelerden isimler birer birer okunuyor, sıra bana yaklaşıyordu. Derken önce ismim okundu ve akabinde gideceğim yer: Tiran! Adımla Tiran yan yana gelmiş, turan benim için hayal olmuş, uçmuş gitmişti. Heyecanım, buruk bir sevince dönüşmüştü. Biraz evvel düşündüğüm "istemeyerek gitmek" kavramına dönüyordum. Olsundu. Gidecektim ya, gitmeyi kafaya koymuştum ya? İstemeyerek de olsa?

Bugun Insanlarimiz, bu vazifeyi en iyi bicimde ifa etmeye calismaktalar. Dunyanin dort bir yaninda hosgoru ve sevgi iklimi yasatmaya ugrasmaktalar.

kron gibileri bilkent kampüsünde annesini boğazlayan çağdaş tiplerden hoşlanırlar...

Adı hicret olan gidişleri Yağmur da okudum. Gidebilenlerin gidebildkleri yerlere kadar yolları açık olsun..

Işığa gönül vermiş, bu yiğitler,

Hayal aleminden sahici dünyaya döndüğümde, evvelce okuduğum şu satırlar titrek yüreğime su serpti: "Dünyanın dört bir yanına dağılırken? Emsalleri yoktu onların. Daha önce gidilmiş de yol, şerha haline gelmiş değildi. İlk defa gidiyorlardı. Üniversite bitirmişlerdi. Çiçekleri burunlarındaydı? Gittiler? Nereye gidiyordu? Tuva'ya gidiyordu. Moldova'ya gidiyordu. Moğolistan'a gidiyordu. Hiç itiraz etmeden gittiler. O gidiş dünyada bir ses, soluk oldu."

Müslüman olmak demek insanlığı bilmek demek, önce insan olabilmek gerek müslüman olmak için...

bu din için gayret sarfedenlerden allah razı olsun.

Tiran'la yatıp Tiran'la kalkarken yeni bir haberle yönüm doğuya dönmüştü: Turan'a. Kazakistan'ın Türkistan şehrine gidecektim. Arnavutluk'taki okulun açılışı gecikince böyle bir karar alınmıştı. Bu haberi aldıktan birkaç gün sonra Alma-ata'ya ayak basmıştım. Uçsuz bucaksız bozkırları olan Kazakistan'daydım. Tiran'da değil, turandaydım. Türkistan'a gidiyordum.

Babamın beni gönderdiği gibi ben de oğlumu göndermeliydim ki o da oğlunu gönderebilsin. Göndermeyi, gitmeyi ve hicret etmeyi öğrensin ve hayatına yerleştirsin. Ben gidiyorum, sen gidiyorsun, o gidiyor; biz gideceğiz, siz gideceksiniz, onlar gidecekler. İnsana yürüyüş sürecek. Cennet'ten başlayan yolculuğumuz oraya dönene kadar devam edecek. Hicret, hayatımızı süsleyecek, bu gidişlerle hicret süslenecek.

Adı Hicret Olan Gidişler / Mustafa OĞUZ

güzel insanlar...

1992 yazında bir avuç gönül eri, gönül tellerimizi titreten kutlu yüreğin karşısında bir araya gelmiştik. Bizi uzak kardeşlerimize taşıyacak olan vakfın salonunda biletlerimizi almak üzere toplanmıştık. Ne güzel bir andı o an. Ne güzel bir heyecandı o heyecan. Bir yanda Tiran; diğer yanda Kazakistan, Özbekistan, Kırgızistan? Hep Orta Asya bozkırları geliyordu gözümün önüne. Bozkırda delice at koşturan alperenler geliyordu. Hepimiz uçarcasına gitmek istiyorduk oralara. Doğuya? Buhara'ya, Taşkent'e, Alma-ata'ya, Bişkek'e? Oysa istemediğimiz yerlere gitmenin daha sevap olacağını biliyor, turan yerine Tiran'ı getiriyorduk gözlerimizin önüne. Lakin ben Tiran'a gitmek istemiyordum. Tiran'a gitmemek için dua ediyordum.

Gidiyorsun!

Gitmeyi, hicret etmeyi biliyorlardı. Babasının bir gün çekip gittiği gibi gidecekti, gidebilecekti inşallah. Ben Anadolu'nun bir köyünde yaşayan, köyünden pek çıkmamış bir babanın oğluydum ama babam gibi sınırlı bir yerde yaşamamıştım. Oğlumu gittiği, gideceği yere, çalışacağı mekana, sofralarına oturacağı insanlara elimle teslim edecektim. Gidişi ve orada kalışı gözümü yaşartacaktı. Dünyanın sesi soluğu olabilmesi için bu gerekliydi. Bayrak düşmemeli, aksine daha da ileriye gitmeliydi. Ulaşılmadık bir yer kalmamalıydı. Karanlıkta oturan her insana bu ışık ulaşmalıydı. Evlatlarımı ışığımızı taşımaya gönderebilmeliydim.

On altı yıl okudu, okuttum. Harçlığını verdim, giydirdim. Okulunu bitirip çalışmaya başladı. Okurken ayrıydık. Çalışmaya başladı, yine ayrıydık. Ama yakındı. Gel dediğimizde bir iki günde gelir, evimizin ihtiyaçlarını karşılar, cebimize harçlık koyar, elimizi öpüp tekrar işine giderdi.

Hicretin meyvesidir oğlum. Daha iki aylıktı oraların havasını soluduğunda. Gülizar teyzenin sattığı ekmekle, Salimat halanın evimize kadar getirdiği sütle büyümüştü. Öğrencilerim, sevgileriyle doldurmuştu hala ve teyze sevgisinin yerini.

teşekkürler yorumlar için...

amin...