Bir yarın göçtüğünü

Zaman zaman insanlarla konuşurken, umut ararım gözlerinin içinde.

Bir UMUT'tur yaşamak...

Unutma; Senden bir tane daha yok bu dünyada...

Hayatın ortasında kalmışsındır yapayalnız..

Çünkü bizden bir tane daha yok bu dünyada

Herşeyin kötü gittiği bir anda hala umut edebiliyor muyuz?

Karanlığın içinde yok olmuşsundur

Tıpkı kendimde arada sırada bulduğum gibi.

Görürsün gerçekleri

insanları takmadan.

Gülümsemeyi asla unutma."

Bilemezsin gerçeği burnunun ucunda olsa bile

ve bazende umutların kırılmanoktasına yaklaşmışsındır

Tutunmuşsundur dalına

bir anlamı olmalı her sabah doğan güneşin, yağan yağmurun, açan çiçeğin...

önümüzde açılacak yeni kapıların ise umutlarla dolu olduğunun farkında mıyız?

Yürürsün aydınlığa doğru usulca

Işıklar sönmüştür sana

Asla unutmazsın ki bir gerçeği

Umutsuzluğu ise düşman sayarak konuşmayabiliriz bir daha.

umutsa beklemek

Eğer umut yoksa, yaşam çok uzak kalır insana.

Farkında isek açılması gereken umut kapılarını açmak için niçin bekliyoruz?

Ve unutmayalım yaşamak ve nefes almak için önce umut etmeli.

O zaman ne bekliyoruz...

Tutunacak ne bir dal ne de bir eL

ben inatla yaşamaya tutunurken inatla bişeyler engel oluyor

bir umuttur yaşamak

Bakmazsın bile yarına

Tam yakaladım derken

belki de sabretmek... hayat işte umtsuz da yaşanmaz ki...

bir gülümseme ile dağıt hüzün bulutlarını!

Ve bir çok insanda olduğu yakınımdaki insanların gözlerini içinde umutsuzluğu buluyorum.

Ve gülümsemeyi unutmamalı.

Yüzde beliren bir tebessümün...

Umut türetirsin hayata tutunmak için

Oysa umut değil mi yaşamamızın tek sebebi? Bir şeylerin elbet bir gün güzel olacağına inanmak değil mi önemli olan? Hangi insan umutları olmadan yaşayabilir, ya da yaşasa nereye kadar umutsuzluğu kendine arkadaş sayabilir. Umutsuzluk bir insana nereye kadar arkadaşlık yapabilir? Her zaman kötü arkadaşların zarar verdiği gibi, umutsuzlukta zarar vermez mi hayatımıza? "Verir tabiki" diyenler varsa niye hala umutsuz bakıyoruz hayata? Niye umutlarımızın kaybolmasına izin veriyoruz?

Umutsuzluğu unutup, yaşamak için bize en gerekli olan umutlarımıza sarılalım.

Ne kadar uğraşsan da göremezsin

Uçan kuşun, kelebeğin...

Anlamadan dökülürsün

Gün gelir birdaha doğar sana

Sessiz sessiz yürürsün

Umut kapılarımıza vurduğumuz kilitleri niçin kırmıyoruz?

Elimizdekilerle yetinip, bize sunulan hayatın iyi taraflarını bularak başlayabiliriz umutlarımıza.

Umut ki nefes almak olsun, umut ki yaşamak olsun...

yanaktan süzülen damla damla gözyaşının...

İçin için kan ağlarsın bazen

Yarınlar senin içindir artık

Göremezsin hiçbirşeyi

Hatta hiç kayde değer de almayabiliriz.

Gerçekten umut var mı yaşamlarında...

tıpkı doğan güneşlerin doğayı yeşerttiği gibi... yeşertip umutları filizlenmeli yaşam sevinci!

Yaşarsın hayatını kulak asmaksızın

Bir dağın çöktüğünü kabullenmişsindir

Ne yalana ne de dolana bakmaksızın

Fakat yoktur..

Nasıl olsa bizim elimizde değil mi umudu ve umutsuzluğu yönlendirmek?

Tükenirsin bir anda

Gölgeler düşşe de yüreğinin üstüne, güneşini sakın söndürme.

Belki de yalnızlık senin kaderindir

Sönüverdiğini sanarsın birdenbire

Her sabah gözlerimizi hayata karşı açtığınızda yeni bir güne umutla bakalım.

Her ne olursa olsun umutlu olmalı, şartlara aldırmadan,

Karanlıktan bir ışık doğar

Ve umutla birlikte gülümsemeyi yüzümüzden eksik etmemenin, hayata tutunmanın bir başlangıcı olduğunu da.

Kapanan her kapının bizi umutsuzluğa sürüklediğini,

Aslında umuda ne kadar ihtiyacımız olduğu ve umut olmadan yaşamın anlamsızlığını anlatıyor söylenmiş olan bu söz.

Ne çare ki bu senin kederindir

Birgün belki

belki de yalnızlık kaderin değil... eserindir!

Ne çok neden var yaşamak için yorulmamalı yaşanmış acılara direnmeli! yağan yağmur gibi düşsede acılar yüreğine bir bir..