Bazıları, bu olayda Resulullah ve Müslümanlar dünya ve ahireti birlikte istiyorlardı, diyorlar. Bu hüsn-i zan Resulullah hakkında fena değil; ancak Kur'an bunu dahi reddederek açıkça: "Siz dünyanın geçici metaını istiyorsunuz..." buyurmaktadır. Bu ise ayetin muhatabı olan kimse ve kimselerin hakkında söz konusu hüsn-i zannın geçersiz olduğunu açık bir şekilde göstermektedir.

Tarih ve din kitapları bu olayı böyle anlatıyor. Ya böylece inanırsınız yada inkar edersiniz tercih sizin.

Arkadaşım sen nereye takılıp kaldın o kadar mantıklı sözler varken Neyse siz bildiğinizi okuyacaksınız. Sünni kaynaklar çok mu doğru biraz mantıklı düşünün hangi tevsir hangi rivayet sizce doğru olur. Kendi içinizde neden çelişiyorsunuz. Peygamber efendimiz çok mu dünya malına düşkün biriydi de esir alınmasını istiyordu. Bırakın bu yalancı kaynakları.

İddana ispat gerek şayet ispat yoksa yalancı sözü iddaayı yapana atfedilir.

güncelle me...

2) Ezvacı tahiratın tesettüre bürünmesi

Diğer maddeleride açmak gerekirse

KAYNAKLAR:

Linki versende ana kaynağından başka bilgilere de ulaşsak :))

at gözlüğü takmak...

Sair tevafukat için, daha teferruatlı bilgi edinmek isteyenleri ilgili kitaplara havale edip, bu faslı Abdullah b. Ömer'in sözleriyle kapatalım: "Hiçbir mesele meydana gelmemiştir ki, insanlar bir türlü, Ömer de bir türlü görüşte bulunmuş olsunlar da Kur'an, Ömer'in dediğine uygun nazil olmuş olmasın."

Eğer Allah'ın önceden bir yazması olmasaydı, aldığınız karşılık size gerçekten büyük bir azap dokunurdu. (69)

kanıt...

Büyük azabın büyük günah ve isyan karşılığında olduğu açıktır. Şimdi acaba neuzu billah "Allah Resulü büyük bir günah işlemişti; onun için de büyük bir azabı hak etmişti" diyebilir miyiz?! Bunun ihtimalini dahi vermenin ne kadar dehşet verici olduğunu insaf sahibi olan her kes teslim eder herhalde!

Bu ayetlerden sonra Resulullah efendimiz buyurdu ki:

Hz. Peygamber 'in hükmüne razı olmayan kişiyi öldürmesi, bunun üzerine Hz. Ömer'in haklılığına delalet eden ayetin inmesi.

Kusura bakma bende senin saçmalıklarına inanamam.

Ayrıca yazıda "tartışıp ayrı düşme" kavramından bahsedilmiş. YALANIN DOLANIN BU KADARI!

Hz. Ömer 'in içtihadı doğrultusunda gelen vahiyler, ayetler hakkında bilgi verir misiniz?

Bedir Savaşı sonrası Allah Rasulü elde edilen esirlere ne yapılması gerektiği hakkında ashabıyla istişare etti. Esir meselesi o güne kadar Müslümanların ilk defa karşılaştıkları bir durumdu. Bu konuda Allah'tan gelen bir beyan da yoktu. Hz. Ebu Bekir esirlerin fidye karşılığı salıverilmesi görüşünde olduğunu söyledi. Hz. Ömer ise "Ben Ebu Bekir'in görüşünde değilim. Bunlar Kureyş'in liderleri, imamları, komutanları. Onun için bana, Ali'ye, Hamza'ya en yakınlarımızı ver, onları öldürelim. Ta ki Allah, akrabamız bile olsa müşriklere karşı kalplerimizde bir sevgi taşımadığımızı bilsin." dedi. Allah Rasulü, Hz. Ebu Bekir'in görüşüne göre hareket etti. Ve devamını Hz. Ömer anlatıyor. "Ertesi gün Allah Rasulü'nün yanına gittim. Yanında Ebu Bekir vardı ve beraber ağlıyorlardı. Israrla niye ağladıklarını sordum. Allah Rasulü nihayet alınan fidyeler karşılığında şu ayetin indiğini söyledi: "Yeryüzünde ağır basıp kadar, hiçbir peygambere esir bulundurması yaraşmaz. Siz geçici dünya malını istiyorsunuz, halbuki Allah ahireti istiyor. Allah, Aziz'dir, Hakim'dir." (Enfal, 8/67)

Bizce her şeyden önce ayetlerin kendi muhtevası dikkate alınırsa, ayetlerdeki kınamanın Allah Resulü 'e yönelik olamayacağı açıkça görülür.

ŞU SAÇMA LAFLARA NASIL İNANIYORSUN ARKADAŞIM?!!!

İşte yapageldiği uygulamalarla on dört asırdır tüm inananları adeta teshir eden Hz. Ömer'in bir başka özelliği ise tevafukatıdır. Bu, kendi beyanına göre üç, İbni Hacer'e göre on beş, İmamı Suyuti'nin tahkikine göre ise yirmi bir defa Hz. Ömer'in düşüncesi istikametinde ayeti kerimelerin nüzul etmesi demektir. Rabbani hükme muvafık düşen Hz. Ömer'in görüşlerinden bazıları şunlardır:

Resulullah'ın bu hükmü tebliğ etmesine bir başka emare olarak da Hz. Ali 'ın bu savaşta, ölen yetmiş kafirden otuza yakınını tek başına öldürmesi ve birçoğunun öldürülmesinde iştirak etmesine rağmen bir kişiyi dahi esir almamasını gösterebiliriz.(1) Halbuki bu kadar kafiri öldürebilen birisinin onları kolayca esir de alabileceğini her kes teslim eder herhalde.

Aslında küfrün beli kırılıp, hak düşüncesi hakim olduktan sonra esirler o günkü şartlara göre tutulur, salıverilir veya fidye karşılığı serbest bırakılabilir. Muhammed suresinin dördüncü ayeti bunu amirdir. Ama bu, düşman kuvvetlerinin kımıldayamaz hale getirilmelerinden sonradır. "Halbuki Bedir'de düşman ordusu üzerinde tam bir hakimiyet, gerçek anlamda bir ihsan hasıl olmuş değildi, henüz İslam'ın gücü bütün katılığıyla ağır basmış değildi. O sırada düşmanın biraz uyanık davranması büyük bir felaket getirebilirdi." İşte o engin dehasıyla, firasetiyle, basiretiyle bunu sezen Hz. Ömer, fıtratındaki celadetin de tesiriyle esirlerin öldürülmesi görüşünde olduğunu söylemişti. Aslında Allah Rasulü de belki aynı düşüncedeydi. Ama af ve müsamaha ikliminin yegane temsilcisi, Kehf Suresi 6. ayetinde bildirilen şekliyle başkalarının iman etmemesi karşısında neredeyse kendini helak edecek derecede üzülen Nebiler Serveri , bi'setten bu yana Müslümanlara kan kusturan bu azılı müşriklerin kalplerine girme, onları ebedi azaptan kurtarma adına bir yol olabilir düşüncesi ile Hz. Ebu Bekir'in görüşüne meyletmişti. Fakat İlahi irade, Hz. Ömer'e muvafakat etti.

Resulullah 'ın devlet işlerinin yürütülmesinde bu iki zata ne kadar ehemmiyet verdiğini: "Ebu Bekr ve Ömer benim nazarımda, bir baş için göz ve kulak mesabesindedir." hadisinden anlayabiliriz.( Münavi, Feyzu'l-Kadir 1, 189) Hz. Peygamber bu kulak ve göz gibi kıymetli tuttuğu müşavirlerin görüşlerini ne kadar üstün tuttuğunu, "Ebu Bekr ve Ömer istişare sırasında bir meselede ittifak edip birleştiler mi asla itiraz etmem" sözüyle ifade eder (Heysemi, Mecmeu?z-Zevaid, 9, 53) Hz. Peygamber 'in "İkinizle beni takviye eden Allah'a hamd olsun." dediği de rivayetler arasında gelmiştir. (Usdü'l-Gabe, 6, 10.)

Bir de övünüyor ya, hayret birşey.

Eshab-ı kiramın ictihadı Peygamberimizden farklı olabilirdi. Fakat bu ahkam, Peygamber efendimiz zamanında hatalı ve şüpheli olamazdı. Çünkü, vahiy gelerek, yanlış olan ictihadlar, Allahü teala tarafından hemen düzeltilir, hak ile batıl birbirinden hemen ayrılırdı. Ama alimlerin hatalı ictihadlarının düzeltilmesine ihtiyaç yoktur. Çünkü farklı ictihad yanlış da olsa rahmettir. Mesela hadis-i şerifte, denizde yaşayan her hayvanın eti yenir. Ama imam-ı a?zam hazretleri ise, sadece balık ve balık şeklinde olanlar yenir diye ictihad etmiştir. Burada ya üç imamınki doğrudur veya imam-ı a?zamınki doğrudur. Bunu da ancak Allahü teala bilir. Fakat müctehid olan başka alimler, farklı bir ictihadda bulunabilirler. Ama imam-ı a?zamın ictihadı yanlış demezler. Çünkü ictihad ictihadla nakzedilemez. Sonra ictihadda yanılmak suç değildir. Hadis-i şerifte buyuruldu ki:

Bedir esirlerine ne yapılacağı hakkında, istişare esnasında arz ettiği görüşü

Hz. Ebu Bekr ve Hz. Ömer hakkında İbnu Abbas: Hz. Peygamber 'in "iki havarisi ve iki veziri" olarak tavsif eder (İbnu Kesir, Tefsir, 3, 143). ifadesini kullanır.

1-El-Mizan Tefsiri, C.10, S.136.

buda büyük bir yalandır.

siyer kaynaklarında bu bilgi mevcuttur. Lütfen bilmeden konuşmayalım kardeşim.

Allah Resulü'nün hayatı ve şahsiyetine az da olsa vakıf ve arif olan bir kimse Resulullah'ın bu ilahi uyarıya muhatap olmasına ihtimal dahi verilebilir mi?!

Zira vahiy Peygamber'in değil Ömer'in görüşüne muvafık olarak inmişti. Bütün bunları görünce, insanın "Madem bu kadar görüşleri isabetli çıkıyordu ve Allah-u Teala çoğu zaman Peygamber'ine değil de ona muvafık vahiy indiriyorduysa, o zaman onu Peygamber seçseydi daha isabetli olmaz mıydı?!" diyesi geliyor içinden.

Ya arkadaşlar biraz mantıklı olun bahsettiğiniz insan Peygamber yahu. Ömer bin Hattap kim oluyor ki onun sözde içtihadı Peygamber efendimizden üstün olsun doğru olsun.

Bu kadar yalan haber olmaz ya :)

Hendek savasında Peygamber efendimiz Hendek kazma fikrini Selmanı Farisi 'den alarak bunu benimsemesi ve bu yönde karar alması onun sözünün Peygamber efendimiz 'den üstün olduğu anlamına mı gelir... soruyorum sana. İstişare sünnettir, Peygamber efendimiz bunu pek çok kez yapmış ve bizlere de bu konuda yol göstermiştir. Söz konusu olayda inen ayeti kerime Hz. Ömer efendimizin görüşünde isabet ettiğini de gösterir. Burada söz konusu üstünlük değildir kardeşim.

Sonra bu konuda Ehl-i sünnet kaynaklarında nakledilen bazı rivayetlerde alışık bir sahneyle karşılaşıyoruz. Bu kaynaklardan "Muvafıkat-ı Ömer" diye bir unvanla sık-sık karşılaşmak, mümkün. Güya birçok konuda Resulullah ve 2. Halife Ömer tartışmış veya görüş ayrılığına düşmüşler; ancak sonradan Allah-u Teala Peygamber'ine değil de Ömer'e muvafık olarak ayet indirmiş . Bedir'de alınan esirler konusunda da benzer sahneyle karşılaşıyoruz. Bazı rivayetlere göre esirlerin öldürülmesini savunan tek kişi Ömer'di ve bu görüşünü Resulullah'a sorunca Allah Resulü bundan rahatsız olup, Ebu Bekir'in görüşüne meyletti. Ertesi gün Ömer Resulullah'ın yanına geldiğinde onu Ebu Bekir ile birlikte ağladığını görünce, sebebini sordu; Resulullah da güya şöyle buyurdu: "Ömer'in görüşüne muhalefet ettiğimiz için az daha büyük bir azaba çarptırılacaktık! Eğer azap inseydi Hattab oğlundan başka kimse kurtulamayacaktı...! (4) Zira vahiy Peygamber'in değil Ömer'in görüşüne muvafık olarak inmişti. Bütün bunları görünce, insanın "Madem bu kadar görüşleri isabetli çıkıyordu ve Allah-u Teala çoğu zaman Peygamber'ine değil de ona muvafık vahiy indiriyorduysa, o zaman onu Peygamber seçseydi daha isabetli olmaz mıydı?!" diyesi geliyor içinden.

"Rabbim "Onlar için ister af dile, ister dileme, onlar için yetmiş kez af dilesen de Allah onları asla affetmeyecek" buyurarak tercihi bana bıraktı. Ben de yetmiş kereden fazla af dileyeceğim.

Peygamberimiz şu karşılığı verdi:

Hem HZ. Ömer efendimizi ismini telaffuz ederken biraz daha sayglı olmanı tavsiye ederim "Benden sonra Peygamber gelse Ömer olurdu " Buyuran Peygamber efendimzin övdüğü sahabe hakkında öyle bir hitap şekli doğru değildir.

5- Bu bölümde en çok değerli muhakkik ve büyük alim üstad Cafer Murtaza Amili'nin "Es-Sahih-u Min-es Siret-in Nebeviyye" kitabından istifade ettik; isteyenler bu kitaba, C.3, S.242'den itibaren müracaat edebilirler. Yine Merhum Allame Tabatabai'nin El-Mizan Tefsirinden azami ölçüde yararlandık. Allah hepsinden razı olsun.

Bedir?de alınan esirlere yapılacak muamele hakkında, Sahabe-i kiramın reyleri farklı olmuştu. Ömer-ül Faruk ve Sad bin Muaz esirleri öldürelim dedi. Diğer sahabiler ise, para karşılığı bırakalım demişlerdi. Server-i alem de, serbest bırakalım reyini kabul buyurup salıverdiler. Sonra, şu ayet gelerek birinci reyin doğru olduğu bildirildi:

Ayrıca Hz. Peygamber her şeyden önce beşerdir, Hergün Kelimeyi şehadet okuruz namazda tahiyatta abduhu ve resuluhu deriz. kulu ve resuludur deriz. Önce kulu olduğunu zikrederiz.

Ben inkar ediyorum bu saçmalığa inanmamı bekleyemezsiniz. Hem ben kendi kafamdan uydurmuyurum kendi kafamdan tefsir yapamam zaten. Size alıntımın kaynaklarınıda vereyim isterseniz.

Hz. Ömerin içtihadı doğrultusunda gelen ayetler demek yerine Gelen ayetlerin Hz. Ömerin görüşlerini doğrulamıştır denmesi daaha uygun olurdu.

8) İfk hadisesinde kendisi ile istişare eden Hz. Peygamber 'e bunun bir iftira olduğunu söylemesi ve aynı ifadelerle ayetin nüzulü. (Nur, 24/16)

ne oldu utandınız mı yazdıklarınızdan dolayı :)

5) Meşhur münafık Abdullah b. Übeyy b. Selul üzerine, Hz. Peygamber'in cenaze namazı kılmamasını istemesi. (Tevbe, 9/84)

"Ya Resulullah, sen onun namazını mı kılacaksın? Allah, münafıkların cenaze namazını kılmanı yasaklamadı mı?

Hz. Ömer için oğlu Abdullah: "Ömer'in birşey için: "Zannederim bu şöyle olmalıdır" deyip de onun zannettiği şekilde hasıl olmadığı vaki değildir." der.( Buhari, Menakıb 35) Yine Abdullah İbnu Ömer'in ifadesiyle ortaya çıkan bir meselede herkes bir görüş beyan ederken Hz. Ömer bir başka görüş beyan edecek olsa meseleyle alakalı olarak gelen ayet her seferinde Hz. Ömer'i te'yid etmiştir(İbnu Hacer, Fethu'l-Bari, Kahire, 1959, 2, 51).

o bir münafıktır dedi; ve onun cenaze namazını kıldı. Bunun üzerine yüce Allah: "Onlardan ölmüş olan hiçbirisine asla namaz kılma, onun kabri başında da durma" ayetini indirdi. Bundan sonra peygamberimiz münafıkların cenaze namazlarını kılmadı.

10) Cibril'e "Bizim düşmanımızdır." diyen Yahudilere karşı Hz. Ömer'in söylediği aynı sözlerle ayetin nazil oluşu. (Bakara, 2/98)

68. ayette ise: "Eğer Allah'ın önceden bir yazması olmasaydı, aldığınıza karşılık size gerçekten büyük bir azap dokunurdu."

Kanıt diyorsan ayetlerin kendisidir.

bunları Kitaplarda okumuştum pek çok yerde..

Bu tebliğin bir başka emaresi olarak da esirler alındıktan sonra söz konusu ayetler ininceye kadar, fidyeyi önerenlere karşı Allah Resulü'nün olumsuz tutumu ve esirlerin öldürülmesini önerenlerin önerilerine karşı sevinip bunu olumlu karşıladığını bir kısım rivayetlerden anlamamız mümkündür.(2) Hatta bazı rivayetlerde şöyle geçer: "Bedir günü Cebrail Resulullah'a nazil olarak şöyle dedi: "Hiç şüphesiz Allah, kavminin esirler karşılığında fidye almak istemelerini sevmedi. Allah'ın emri sana şudur: "Artık onları iki şeyden birisini seçmekte serbest bırak; ya onları çıkarıp boyunlarını vursunlar; yada fidye alıp esirleri bıraksınlar; o zaman da fidye karşılığı bırakacakları esirin sayısı kadar kendilerinden sonraları ölmelerine razı olsunlar..." Resulullah bu ilahi vahyi asabına ilettiğinde, "Ya Resulallah, dediler, onlar bizim akrabalarımız ve kardeşlerimizdirler; fidyelerini alıp düşmanlarımıza karşı güçlenelim de, sonradan onların sayısı kadar bizden şehid olacaksa da olsun, razıyız buna..." (3)

Abdullah b. Ubey b. Selul ölünce, oğlu Abdullah Resulullah'ın yanına geldi ve babası için kefen olarak kullanmak üzere gömleğini istedi. Peygamberimiz gömleğini verdi. Sonra babasının cenaze namazını kılmasını istedi. Bunun üzerine Peygamberimiz cenaze namazını kılmak üzere yerinden kalktı.

Hayır, yazdığın saçmalıkları nasıl düzelteceğimize karar veremedik henüz.

Bazıları bu ayetlerin zahirine ve nakledilen bazı rivayetlere dayanarak Bedir savaşında Müslümanların esir almaları, sonra da esirleri fidye karşılığında serbest bırakmalarını Resulullah'ın bir içtihadından ileri geldiğini, fakat bu içtihadda hata yaptığı için Allah tarafından kınandığını, dolayısıyla bu kınamanın Resulullah'a veya Resulullah ile birlikteki müslümanlara yönelik olduğunu öne sürmektedirler.

Resmen ajitasyon yapıyor yazıyı yazan vatandaş. Sizde yiyorsunuz.

Burada bu tevafukatların hepsini uzun uzadıya anlatmamıza imkan yok. Onun için bir fikir vermesi açısından sadece Bedir esirleri ile ilgili ayeti, nüzul sebebi ile beraber kısaca arz etmeye çalışalım:

Artık ganimet olarak elde ettiklerinizden helal ve temiz olarak yiyin ve Allah'tan korkup sakının. Hiç şüphesiz Allah bağışlayandır, esirgeyendir." (69)

Bunu, küçük bir zelledir demekle de halletmek mümkün değil. Zira Kur'an'ın açıkça büyük azabı gerektiren bir suç nitelemesi ortadadır. Hekim ve adil Allah'ın bir zelle karşılığında büyük azapla cezalandırması düşüne bilinir mi? Bütün bunlardan, bu kınamaların kesinlikle Allah Resulü'ne yönelik olmayacağını anlıyoruz.

eczy..

67. ayette şöyle buyurmaktadır:

4- Yukarıdaki kaynaklar ve Tarih-i Hamis, C.1, S.393, El-Mustasfa , C.2, S.356.

Hak ile batılı ayırt eden manasına "Faruk" unvanının sahibi Hz. Ömer , peygamberane kabiliyetlerle donatılmış lisanına hakkın konulduğu mülhemun'dan bir zat idi. Elbette bu mantık, bu basiret ve bu firasete sahip insanın hayatı da biteviye bir hayat yaşayan düz insanların idrak sınırlarını aşacak olağanüstülüklerle doluydu. Bu hakikate işaretle Abdullah b. Mes'ud diyor ki: "Şüphesiz Ömer hepimizden daha çok Allah'ı tanıyan, hepimizden daha çok Allah'ın kitabını okuyan ve bilen kimse idi." Hz. Huzeyfe ise, "Bize öyle geliyor ki, bütün insanların bilgisi sanki Ömer'in kafasında saklıdır." der. Evet, cevher kadrini bilen cevherfüruşanların değerlendirmeleri bunlar. Bu kervana Hz. Ali de bir dua ile katılır. Ramazan'da mescidin kandillerle parıl parıl parıldadığını ve halkın Kur'an okuduğunu gören Hz. Ali "Ey Hattaboğlu sen Allah'ın evlerini nasıl ışıklandırdınsa, Allah da senin kabrini ışıklandırsın." der.

saygılar:)

Evet bu ayetlerin hiçbir yerinde, aynı şekilde nakledilen rivayetlerde, Resulullah'ın esir alma işine razı olduğu veya neuzu billah Müslümanları buna teşvik ettiğine dair en ufak bir işaret mevcut değildir. Tam aksine yukarıda söylediğimiz emareleri de dikkate aldığımızda Allah Resulü'nün bu hükmü Müslümanlara ilettiği ve esir alınmasına razı olmadığı anlaşılmaktadır.

Kısacası bu ayetlerin muhtevasını ve buraya kadar zikrettiğimiz nükteleri dikkate aldığımızda, yine Allah Resulü'nün içtihad yapmadığını ve vahiyle yönlendirildiğini ancak bu vahiylerin bir kısmının Kur'ani ve bir kısmının da gayri Kur'ani olduğunu anlıyoruz. (5)

3) Ezvacı tahiratın kıskançlık adına birleşmeleri üzere "O'nun Rabbi sizleri boşar ve sizden daha hayırlı zevcelerle değiştirir." demesi ve aynı çizgide ayetin gelmesi. (Buhari, Salat, 32; Müslim, Fedailü'sSahabe, 24)

Siyer Kaynaklarında şu şekilde geçer bu hadise, değişik şekillerde de nakiller vardır.

7) İnsanın yaratılışını anlatan ayeti ilk defa dinlerken Allah'ın kudretine hayranlığın ifadesi olarak kendinden geçip, ayetin fezlekesini aynen söylemesi. (Mü'minun, 23/14)

6) İçki hakkında kesin ve net bir hükmün gelmesini istemesi. (Maide, 5/90)

9) Hz. Peygamber 'in hükmüne razı olmayan kişiyi öldürmesi, bunun üzerine Hz. Ömer'in haklılığına delalet eden ayetin inmesi. (Nisa, 4/65)

Bu açıklamalara ters düşen bazı zayıf rivayetler veya yorumlar varsa da onlara itibar edilmemesi gerekir; aksi takdirde zikrettiğimiz mahzurlarla karşılaşmamız kaçınılmazdır. Eğer bu konuda Resulullah'a her hangi bir mesuliyet yüklemeğe kalkışır ve güya esir alınması veya esirler karşılığında fidye alınması Resulullah'ın aldığı bir karardı; ama kararında hatalıydı dersek, o zaman söz konusu kınama ve azap istihkakı Müslümanlardan hiç birisine yönelik olmamalıdır. Zira Müslümanlar üzerine düşen şer'i vazifelerini yerine getirmişlerdir. Aslında onlar bu itaatten dolayı medhhedilmeyi hak etmişlerdi, kınanma ve tehdidi değil!

Hedefi için dünya ve dünyevi her şeye sırt çeviren, müşriklerin tekliflerine karşı "Güneşi sağ elime ayı da sol elime koysalar dahi yine de davamdan vazgeçmem" buyuran Allah'ın Habibi esirlerden gelecek üç-beş kuruş fidyeye mi göz dikmişti?!

4) Bedir esirlerine ne yapılacağı hakkında, istişare esnasında arz ettiği görüşü. (Enfal, 8/67)

ne alaka?...

Biz kaynaklarını verdik, şayet delilin varsa bu hadisenin yaşanmadığı hakkında ispatını ortaya koyarsın, yoksa şayet bu bilgiler yalan diyerek ortaya söz söylemek doğru değildir. Doğruyu kabul eder yanlış bilgileri vermekte bu kadar cesaretli olmazsın, vebali vardır kardeşim.

2- Tarih-i Taberi, C.1, S.169, Sire-i Halebiye, C.2, S.190, Sahih-i Müslim, C.5, S.156, El-Kamil , C.2, S.136, Kenz-ül Ummal, C.5, S.265, Hayat-üs Sahabe, C.2, S.42, Esbab-ün Nüzul, S.137, Ed-Dürr-ül Mensur, C.3, S.201-203, El-Mizan, C.10, S.134.

"Hiçbir peygambere yeryüzünde, kesin bir zafer kazanıncaya kadar esir alması yakışmaz. Siz dünyanın geçici yararını istiyorsunuz. Oysa Allah ahireti istemektedir. Allah üstün ve güçlüdür. Ve hikmet sahibidir. (67)

Güzel bilgiler var.

Ehl-i Sünnet kaynaklarının E'sini bile okumadığın ortada. Biraz muhataplarını tanı yahu, böyle tartışma adabı olur mu?...

3- Tarih-ül Hamis, C.1, S.393, Feth-ül Bari, Tirmizi, Nesai, İbn-i Habban, Müsdedrek-i Hakim'den naklen, El-Musannaf , C.5, S.210, Tarih-i İbn-i Kesir, C.3, S.298, Tabakat-ı İbn-i Sa'd, C.2, S.14...

Özellikle son mesajın şahsi yorumlarla dolu. Ayet-i kerime böyle mi tefsir edilir? Nesin sen müctehid mi, allame-i cihan mı?

Bu yaklaşımı sergileyenler, makalenin başında da değindiğimiz Peygamber'in masumiyet delillerini ve her konuda vahiyle yönlendirildiğini dikkate almamanın yanı sıra, hatta söz konusu ayetlerin içeriğini dahi dikkatle inceleme zahmetinde bulunmuyorlar maalesef.

İçki hakkında kesin ve net bir hükmün gelmesini istemesi

Bu sırada Ömer b. Hattab yerinden kalktı ve Peygamberimizin elbisesini tutup çekti ve dedi ki:

Öte yandan, bu ilahi hüküm savaştan önce Allah tarafından Resulullah'a bildirilmişti. Eğer bildirilmediğini farz edersek, o zaman Allah-u Teala'nın bildirmediği bir hükümden dolayı mükellefleri kınaması, hatta onların büyük azabı hak ettiğinden bahsetmesi haksızlık olmaz mı? Hekim ve adil olan Allah'a böyle bir şeyi isnad etmek mümkün mü? Tabii ki değil. O halde bu kınama ve azap istihkakı, bu hükmün Peygamber'e savaş öncesi bildirildiğini gösteriyor. Eğer Allah-u Teala hükmü indirmişse, o halde Peygamber 'in de bu hükmü savaştan önce Müslümanlara tebliğ etmesi gerekir. Aksi takdirde vahyi saklama ve tebliğ vazifesini yapmama ve kendisine inen vahye muhalefet etme gibi bir garip durumla karşılaşırız ki bunun ihtimalini dahi vermek en büyük günahlardan sayılır. Bütün bunlardan şu kesin sonuca varıyoruz: Esir alınmaması hükmü, Allah tarafından gayri Kur'ani bir vahiyle Peygamber'e bildirilmiş, O da bunu Müslümanlara tebliğ etmişti. Ancak Müslümanların birçoğu bu ilahi yasaklamaya rağmen belki de kendilerine göre bir takım akli hesaplarla yine de esir almış, sonra da Resulullah'ın yanına gelerek onları bu işlerinden dolayı mazur görmeye ve esirlerin karşılığında fidye almaya ısrarla razı etmeğe çalışıyorlardı ki söz konusu ayetler inerek onların bu fiilini kınamış ve hak ettikleri azabı yine de kendi lütuf ve merhametiyle onların üzerinden kaldırmış ve artık aldıkları ganimetleri ve esirler karşılığında fidye almayı helal kılmış ve ayetlerin sonunda, onları bundan sonra takvalı olmaya ve ilahi yasakları çiğnememeye davet etmiştir.

Ahmed, Buhari, Tirmizi, Nesai, İbn Ebi Hatem, en-Nahhas, İbn Hibban, gibi kaynaklarda da bu nakiller vardır.

"... Siz dünyanın geçici metaını istiyorsunuz. Oysa Allah ahireti istemektedir..."

Kardeşim olaylara dar bir pencereden bakmayalım lütfen.

okuyalım, bilgilenelim efendim:)

İşte bütün bunlar Allah Resulü'nün bu olayda tam anlamıyla vazifesini yerine getirdiğini ve ilahi hükmü Müslümanlara savaş öncesi tebliğ ettiğini, fakat maalesef Müslümanların muhalefet ve ihmal yoluna gidip izinsiz esir aldıklarını ve aldıktan sonra da ısrarla esirlerin karşılığında fidye alınmasını Resulullah'a kabul ettirmeye çalıştıklarını gösteriyor.

1) Makamı İbrahim'in namazgah edinilmesi.

Tamamen ajitasyon dolu, ilimle alakası yok son mesajının.