kalbimde bu neyin acısı... hep sakladığım ve içimi için için çürüten o acı zehir... yavaş yavaş tüm bedenimi ele geçiren... zehirleyen... ruhumu kirletmeye çalışan... engellemeye çalıştığım... sürekli engellediğim... ama yeni yüzler... hepsi aynı... karşılaştıkça, kalbimin zırhına zırh eklediğim... daha çok saklanmak gerek... daha derine... daha...

İzah edemiyor durumumu hiçbir argüman

Yine eskisi gibi radyolarda

Yelkenimde deli rüzgar

belli aralıklarla tekrar eden... ruhumun bağışıklığının kırıldığı uykusuz geçen gecelerde... hayatın akışını bozan o yara... yaralar... geçmeyen... geçmeyecek...

iyileşmeyen yaralar... içte olanlarmış... ruhuna işleyen... uyutmayan... uyusan bile sızlayarak uyandıran... ne zamandır ordalar... bilemediğin... yaş aldıkça mı... yaşlandıkça mı artıyor...

ece şeker:)

Kime sorsam dönüşüm yok

bridge tatlı:))

Ya bitir bu gelişmeyi kökünden

eski zamanlar... insanların sahip olduklarını uzun süreli kullandıkları zamanlar... tüketmek için yaşamadıkları zamanlar... sanki şimdi elektronik eşyalar gibi duygular... sürekli yenisiyle değiştirilen... oysa küçük bi oyuncak bebeğin, bi oyuncak arabanın kıymetini bilerek büyümüştük biz... sevgilerimizin, sevdiklerimizin kıymetini bildiğimiz gibi...

Sefil bir nazara geldim nargile içinde duman

ben hep bit pazarından alışverişimi yaparım

Her yanım tuz, deliyim

Baharsız sevme edasındayım kimsesiz

Nereye gitsem mavi

Ya da kısa dalga birşeyler çalınsın