Yuregim bir yıldız gibi bağlandı sana.

Senin kanatların yok...

Kar beyaz düşlere...

Yaşamdan çok ölüme yakın olduğun için...

Her neyse...

Kanatlarında yağmuru taşıyan kelebeği anlatır... Der Didem Madak.

En sevdiği hatıraları bile...

Gönlün var mı bende sarmaşık..

"Tehlikeli sayılmam artık. Kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum"

O Yaz...

Konuşanlara özeniyorum..

Kapkaraydı ama toprak.

Al eline gök fırçayı...

Içim ezildi için çare bulamadım..

Güneşi yağdırdım

Ne güzel der Didem Madak

Dün gece sen uyurken...

Öyle ağırım ki kendime...

Yokmu karmaşık

Destina...

Uzaklaşıp giderken..

Büyüdükçe masumiyetini yitren herkes gibi

Sende karanlığın sustuğu yerde

Bazı şarkılar...

Bu şehir ismimizi bildiğinde

Kendini martılarla bir tutma..

Kayboldum, kayboldu icimde o sesler..

Yüreğimi bıraktım..

Beni beni unutma...

"Ah Pollyanna, İçimde sanki hep aynı şarkıyı çalan bir laterna:Cancağızım basma perdeme bir çiçek de sen olsaydınKaçarken yangın merdivenlerineKeşke grapon kağıtları assaydın.?

Yarınlar yarınlar bizim demistin..

Her seyfi, son buldum kör bir hevesle...

Dido.

Yazık oldu yarınlara...

Rengarenk boncuklar saçılmıştı benden her tarafa,

Anladım ki dönüş yok..

Didem Madak

Bir yerde okudum; ?Ben sana konuşamadıklarımı hep ağladım? diyordu. Didem Madak

Bu şarkı kanser birinin hikayesiydi...

Ben vazgeçmiş olacağım

Şarki söylerdik mehtaplı gecelerde...

Sen eller gibi olamazsın sevgi doludur yüreğin...

Sen de ben de yitireceğiz

Ne zaman dinlenirse onu anımsatır..

Ben gitmiş olacağım

Göğsümü maviye boya...

Sürç-i lisanısın inatçı kalbimin..

Bir gün gelirde unuturmuş insan

Sen yağmurları sevdiğinde

Nasıl da koşuşurduk bahçelerde..