Çok güzeldi. Tşk ederim dedeali kardeşim.

? Bütün esirlerin bağını çözün.

Cehalete vurur gibi, Lat ve Uzza?ya vurur gibi.

Arkadaşlarından bazıları giderek Abbas r. a.?ın ellerini çözdü. Artık ses kesilmişti. Allah Rasulü s. a. v. neden sesin gelmediğini sordu. Arkadaşları, ?Onun bağını çözdük..? dediler. Bunu üzerine Allah Rasulü s. a. v. şöyle buyurdu:

?Ben daha Suffe?dekilerin ihtiyaçlarını karşılayamamışken kızım için böyle bir şey nasıl düşünebilirim?

Buna ne kızı ne de kendisi uzaktı.

? Bu işi yapabileceğinizi biliyorum. Ama benim sizden bir farkım yok. Kendisini arkadaşlarından ayıranı Allah sevmez ve kulunu arkadaşları arasında ayrıcalıklı görmekten hoşlanmaz.

?... İlk gününden beri Allah?a karşı gelmekten sakınmak için kurulan mescitte bulunman daha uygundur. Orada arınmak isteyen insanlar vardır. Allah, arınmak isteyenleri sever.? (Tevbe, 108)

? Ey Allahın Rasulü, sen bin. Biz yürürüz.

Yürüme sırası Rasul-i Ekrem s. a. v.?e geldiğinde arkadaşları şöyle dediler:

Rabbim sevdiklerinden, sevdiklerimizden ayırmasın...

Hendeğe iniyor ve kayaya vuruyor Efendimiz s. a. v.. Vuruyor vuruyor.

Arkadaşları Efendimizin yerine bu işi görmek istediler. Hz. Peygamber s. a. v. şöyle buyurdu:

Allah Rasulü s. a. v. arkadaşları arasında sıkışık bir vaziyette oturuyordu. Omuzları birbirine değerdi, elleri değerdi. Gelip geçenler zaman zaman Allah Rasulü s. a. v.?e çarpardı.

Bir ara çok sert bir kayaya rastlıyorlar, kımıldatmak ne mümkün, kırmak ne mümkün! Allah Rasulü?ne koşuyorlar hemen.

?Taşıdığımız şu yük ey Rabbimiz, Hayber?in yükünden daha hayırlı, daha temiz. Ya Rab, hayır ancak ahiret hayrıdır. Sen Muhacirle Ensar?a acı!?

Evet Suğra hocamın dediği gibi. O gün O'nunla olup, O'nunla gülmek için bugün O'nun ağladığı şeylere ağlamak gerekiyor.

? Abbas?ın iniltisi bana uyku uyutmuyor.

O, en fakir insanların evine gider, hatırlarını sorardı. Hiçbir resmiyete gerek duymadan en fakir ve en pejmürde insanlar arasında otururdu.

Zira o şehirdir şehirlerin anası, o tohumdadır bugünümüz, yarınımız.

Bir sefer sırasında Peygamberimiz s. a. v. ve arkadaşları acıkmışlardı. Yemek hazırlığı için aralarında iş bölümü yaptılar. Peygamber s. a. v. Efendimize de yakacak toplama işi düşmüştü.

?Herhangi biriniz bir toplanma yerine vardığında bir baksın, şayet oturacak yer gösterirlerse oraya otursun, değilse gördüğü en uygun yere ilişiversin.?

Ne kilitli kapılar arkasına çekilir, ne perdeler arkasına dikilir, ne de önüne tabaklarla yemek taşınırdı. Toprak üzerine oturur, yemeğini de yerde yerdi.

Allah Rasulü de cübbesini açıyor. Görüyorlar ki O iki taş bağlamış karnına.

Mevsim kış, hava soğuk, açlık tahammül noktasının sınırındadır.

O yolcu Allah Rasulü s. a. v.?dir.

O şehirde bir tohum atılıyor toprağa.

Sabahın ilk saatleri. Güneş doğuyor Medine?ye.

'Afiyet' olsun karınca misali ...

Amcası Abbas r. a. Efendimiz s. a. v.?in rahatsız olmasını istemedi:

Hendek kazılıyor.

Bir gün Allah Rasulü s. a. v. Enes r. a.?dan biraz su istedi. O da süt getirdi. Peygamber s. a. v. içti. Solunda Ebu Bekir r. a., önünde Ömer r. a. ve sağında da bir bedevi oturuyordu.

Diz çöküp yanına varır mıyız?

ALLAH RAZI OLSUN...

Yapayalnız varılmaz.

? Ey Allah?ın Rasulü, sizin için bir çardak yapalım. Gölgesinde oturun, rahatsız olmayın.

Kızı Hz. Fatıma r. a.?ın un öğütmekten elleri, su taşımaktan göğsü yaralanmıştı. Eşi Ali r. a. Rasulullah s. a. v.?e gelerek Fatıma için bir yardımcı istedi. Rasulullah s. a. v. bu isteği şöyle karşıladı:

Ömer r. a. Peygamber s. a. v.?den süt kabını alarak Ebu Bekir r. a.?a uzatmak istedi. Lakin Allah Rasulü s. a. v. onu durdurarak sağındaki bedeviye vermesini söyledi.

imandan sonra en büyük nimet afiyetmiş hmm...

Zira O?nun yanına diz çökmeden varılmaz.

O sıddıktır. O Ebu Bekir r. a.?dır.

Arkadaşlarıyla çalışır, kerpiç taşır.

Ya Rab! Niçin ahh niçin bu kadar uzağız O'ndan, niçin bu kadar umursamaz, vurdumduymaz ve tembeliz, herşey bu kadar açık ve netken. Yinede arsız, yüzsüzüm O'nunla olmak O'nunla dolmak hususunda. Elbet biri birini yenecek birgün...

Arkadaşlarla, dostlarla varılır.

Rasulullah s. a. v. kendini arkadaşlarından ayrı görmediği gibi aile ve akrabalarına da bir ayrıcalık vermezdi.

?Fatıma, canım benim. Ben Muhammed?in kızıyım diye sakın namazını terk etme?

Amcası Abbas r. a. Bedir esirleri arasındaydı. Elleri bağlanmıştı. Diğer esirlerden daha iri olduğu için daha sıkı bağlanmıştı. Gece inlemeye başladı. Bu iniltiyi duyan Allah Rasulü s. a. v. uyuyamıyordu. Neden uyuyamadığını sordular:

Allah Rasulü s. a. v. orada, arkadaşlarıyladır.

Allah Rasulü s. a. v.?in ancak dört kişi tarafından taşınabilecek büyük bir kazanı vardı.

uyanık bu sofiler ya:)

Elvida ÜNLÜ

? Yürümek hususunda hepimiz eşit güce sahibiz. Ecir ve mükafat konusunda da ben sizlerden daha müstağni ve ihtiyaçsız değilim.

?Ben Allah?ın Rasulüyüm. Siz yürüyün, ben binekte kalayım..? demedi, demezdi.

? Hayır, böyle bir şey olamaz! Onun ödemek zorunda olduğu fidyenin tek bir dirhemi dahi bağışlanamaz!

O güneş ışıtır hala

Kilitleri kırmadan, kulelerden inmeden varılmaz.

:)tebessüm...

Kaya paramparça!

İster miyiz o kazanda pişen yemekten yemek, O?nunla yemek?

Çömelmiş arkadaşlarıyla yemek yiyor.

Sabahın ilk saatleri

Canım kızım

O'nunla olabilmek, O'nunla dolabilmekten geçer; geçmesinede biz bu hallerimizle nasıl oluruz, nasıl dolarız, karşısına hangi yüzle çıkarız bilmiyorum.

Bu mescit Kuba Mescidi?dir. Takva mescididir. Temelinde bir yolcunun alın teri vardır, emeği vardır.

O da vuruyor toprağa. O da aç, o da üşümüş.

Yol kim için, yolcu kime gider?

Kureyşliler herkese üstün olduklarını göstermek için hac esnasında Arafat?a çıkmaz, Müzdelife?de kalırlardı. Peygamber s. a. v. bu hareketten hiç hoşlanmaz, peygamberliğinden önce de sonra da herkesle birlikte Arafat?a çıkar ve Arafat?ta da kendisine özel bir yer ayırtmaz, ?kim daha önce varırsa istediği yere yerleşir? derdi.

Semerkand Dergisinden Alınmıştır.

Bedir Harbi?ne giderken müslümanların yanında iki at ve yetmiş deve vardı. Develere nöbetleşe biniyorlardı.

Ya bir kişi getirirsin, ya bir kişiyle varırsın.

Allah Rasulü s. a. v.?e taş bağladığı karnını gösteriyor.

Tşk. ederim, beraber olsun dedeali hocam :)

El ele arkadaşlar. Şehirleri için, gelecekleri için. Bizim için.

güzelmiş kardeşim, eyvallah...

Ve kızını sabah namazına kaldırırken şöyle derdi:

Rasul-i Ekrem s. a. v. de Hz. Ali ve Mersed ile birlikte sırayla biniyordu deveye.

Bazen o kadar kalabalık olurdu ki Allah Rasulü s. a. v. oturmaya yer bulamaz ve çömelirdi.

Güneş Medine?den doğuyor.

Allah Rasulü s. a. v. arkadaşlarıyladır. Onlarla güler, onlarla ağlar. Onlarla çalışır. Taş taşır. Taşlaşmasın diye gönüllerimiz. O taşlarla hayat kurar. Bizimledir. Arkadaşlarımızla yoldaysak bizimledir. Bir ve berabersek bizimledir. Bizimle yapar gönülleri, her meclisimizde tuğla O?ndandır.

Bilirdi ki herkes Allah katında secdeleriyle sayılırdı.

Efendimiz s. a. v. bu teklifi kabul etmedi:

Mağara arkadaşıydı, iki kişinin ikincisiydi. O?na en ziyade sadık olandı.

O?nun yolunda

? Allah?ın ruhumu teslim alacağı vakte kadar bırak arkadaşlarım ökçelerime bassınlar, hırkamı çekiştirsinler.

o gün, Onunla gülmek; bugün Onun gibi, Onun ağladığına ağlamakla olur herhalde...

O arkadaşlarıyla bir arada oturduğu zaman meclise gelen bir yabancı onu ayırt edemezdi. Bir meclise gittiğinde de nereyi boş bulursa oraya otururdu. Başköşeye geçmez, meclisin hemen bir kıyısına oturuverirdi. Arkadaşlarından da böyle yapmalarını isterdi:

En sonunda esirleri fidye karşılığı serbest bırakılmaya başlanmıştı. Ensar?dan bazı kişiler Allah Rasulü s. a. v. ile Hz. Abbas r. a.?ın akrabalık bağını öğrenince onun affedilmesini istediler. Allah Rasulü s. a. v. buyurdu:

Herkesle beraber

El ele arkadaşlar. Rengi deseni farklı arkadaşlar.

Allah Rasulü s. a. v. bu ayrıcalığı uygun bulmadı:

Arkadaşları gelir, ?Senin uğruna canımız feda olsun. Bırak biz taşıyalım.? derlerdi. O an onları kıramaz elindeki taşı verir, fakat en az onun kadar ağır bir başka taş alır taşımaya devam eder, bir yandan da onları şevke getirirdi:

Yol arkadaşıydı en güzel yolcuya, en güzel yolda.

Öğle yemeği zamanı bu kazan getirilir, Suffeliler onun etrafına dizilerek Allah Rasulü s. a. v. ile birlikte yemeklerini yerlerdi.

Bir ara çok acıkmış birisi, huzura geliyor.

PAYLAŞIMINIZ MÜKEMMEL,