hemde bu yaptığımız yine efendimize ittiba olmuş olmazmı, zira O miraca çıkanda, CEMALULLAHI görende, neden biz sefillerin arasına inmeyi tercih etmişti

gerçek tektir. ve bu gerçeğin hakkını vermek isteyen sokakta da, camiide de, evinde de aynıdır... ben derim ki, aynı görmeyen utansın.

diyor ki, bir şeye duydun diye inanma, ataların söyledi diye inanma, ben söyledim diye de inanma. doğru bulduğun şeylere inan.

kargalar ötmeye başlayınca bülbüller susar, demiş Mevlana hazretleri.

ben de korkuyorum, saçını dağıtıp, dudağına burnuna prisink takıp, garip garip elbise giyinenelerden. o da ona göre bir tarz.

yaşadığımız çağ itibariyle, kendi has rengimizde solmalar, değerlerimizde deformasyon hat safhaya ulaşmış durumda, renk atmadan renk katma, değerler üzerine basılarak değilde değerlerimizide yanımıza alarak yükselme çareleri yok mudur.

aman dinsiz olur diye uzak durduğumuz askeriyede, mülkiyede artık adaletin demokrasinin ne denli yararlı olduğunu cümle aleme göstermeye başladık, demekki önce bi yerde bi türkü tutturmak lazım

çare... "kendini bil"de.

sünneti seniyyeye ittibadan herkes nasibi kadarını alır... yapanı eleştirmek hoş olmayacağı gibi, yapmayan hakkında da olumsuz düşünemeyiz.

-Allahım şu sarık bana ne kadar hoş geliyor bana kalsa çıkarmazdım efendimin tacını bende taç ederdim başımın üzerine, fakat senin şu kulunun elinden tutmak için senin nazarında daha güzel olan irşadı yapabilmem için burada takmıyorum demek,

cübbeli kişi camiide iyi, güzel, hoşta, dışarıda niye farklı bakışlarla karşılaşıyor ki? kişi aynı kişi... bakanlar aynı kişi. ama camiide güven görüyor, dışarıda güvensizlik diyorsunuz... bu hayatı gerektiği gibi yaşayamamak olmasın? insanlara hep yargıyla bakmamızdan kaynaklanıyor olmasın? içimizdeki o saklanmış iki yüzlülükten olmasın?

misal

bülbüller şakır hocam... gürültü etmez ki...?

fedakarlık elbette... ama nasıl?

ayağımızın kayıp düşmeyeceğine, o iç yangınının sönmeyeceğine kim emin olabilir ki?

en buyuk eksikligimiz anlatmak dini anlatmak... cogu insan biliyorum peygamberın kım bilmıyorum diyor.. hiç dini ortamlarda kalmamıs ne anne anlatmıs ne baba ne cevresi islamı yayalım.

bunlar yapılırken helal ve haram daireleri gözetilerek, harama yanaşmayarak yapıldığı takdirde sadece evlerimizde duyduğumuz kokuları sokaklarda, caddelerde, semt ve şehirlerde duymaya başlamazmıyız?

emri maruf yalnız ilimle olmuyor... hal dilini bilmek gerek. hal sahibi olmak gerek. bir kaç şey biliyoruz diye nasıl buna güvenerek yollara düşeriz?

kendiyle ilgili düşüncelerin heran değiştiği bir zemin olunca, ayaklarını sağlam basma duygusu, ya sizi ortamdan tecrit ediyor yada ayağının kaymasına vesile oluyor.

aslında biz kendi şarkımıza başlayınca kargaların sustuğunu göreceğiz, bakın bu kırılma noktalarından bi tanesi üniversiteleri keşfetmemiz oldu, daha önce mesafeli durduğumuz komunist yuvalarına çocuklarımızı göndermeye başlayınca kendi rengimiz biraz biraz kampüslere çalınır oldu.

işte tamda bunu konuşalım, dışarıda entellektüel geçinenlere taç giydirecek bir sürü arkadaşımız var içimizde,

ama usul; önce edep, sonra sünnet, sonra farzdır. birinin yapılması diğerini çeker, yapılmaması diğerini terke götürür...

kendimizi bulursak eger sanırım sıkıntı olmayacak.. ama önemli olan nefsimizi yenip kendimizi bulmak yıllardır savasıyorum sanırım nefsim konusunda kendı adıma buyuk adımlar attım diyebilirim.. nefsim istiyor die en vazgecilmez seylerden vazgectım.. nefsini tanımak onu yerler altına sermek demektir.

harama düşmekten emin olana yollar açık...

kişi ya bulunduğu yere kendi rengini katar, yada bulunduğu yerin rengini alır hocam. renk değiştirmek kolaydır da, renk vermek zordur... kendi boyana boyamak zordur... çünkü zaten kendi daha belli bir renkte değildir.

biz onlar kadar asla değiliz... o ayrı bir mevzuu. ancak Onu seveni biz de seviyoruz, sevmeliyiz. seven sevdiğine benzer... ona uyar.

her insanın bir tarzı var. o cübbeli adam da kendini o tarzda iyi hissediyor. belki insna bir kere behşedilen şu hayatın anlamını mahiyetini o kisvede buluyor.

ne kadar müstesna bir yorum böyle. molla suğra kendini bilenlerden. onun için değerleri ne deformasyona uğramış ne de inancı stilize olmuş.

aklıma buda'nın bir sözü geldi:

"kendinle ilgili bir düşünceye sahip değilken, bir düşünce uğruna savaşmak yapabileceğin en tehlikeli işlerden biridir" der bir yazar...

esenler otogarında namaz kılıyorum yanıma cübbeli, sarıklı, upuzun sakallı birisi geldi durdu, ben içimde bir güven hissettim, herhalde camidekilerde aynı duyguyu hissettiler, içlerinden -bu adamdan zerre kadar kimseye kötülük gelmez, demişlerdir, fakat aynı adam cami dışına çıktığında bembeyaz iklimine simsiyah, kaskatı bakışlar ilişi verdi, korkan mı dersin, uzaklaşan mı. sonuç olarak camiye taşıdı rengini sokağa taşıyamadı. bu adam farz olmayan cübbe ve sarığını çıkarıp sakalını sünnet ölçüsünde kısaltsa sokağada güven telkin edebilirmiydi, en azından korkuları azaltabilirmiydi?

o halde çöümleri söyleyeceğiz gazili

peygamber efendimiz Hz ayşe den ibadet için izin istediğinde, Hz ayşe kendi nefsine zor gelmesine rağmen efenmizin isteğini tercih etmiş değilmiydi. kendi ufkumuz elbette çok önemli, kendi iklimimiz elbette çok güzel, ya dışardakiler, bana bir bakıma inziva hayatı yaşıyoruz gibi geliriz, kendi aramızdaki muhabbetimiz çok iyi ama onlarında ellerinden birileri tutmalı değilmi,

bazıları da görmek istemediği şeylerle yüzleşmek yerine, onları istediği bir biçime sokmayı tercih eder. bu konuda şems der ki:senin gönlün değişirse tüm dünya değişir.

elbette vardır...

eğer sesiniz güzelse, neden karga seslilerden daha gür çıkmasın sesiniz?

şimdi hangisi asıl kendimiz? demekki kendimize dair değer yargılarımızda yerinde saymıyor veya dün kendinibilen bugün kendinibilmezler.

men arefe nefsehü, fegad arefe rabbehü.

o halde bunların olabilmesi için birilerimizin fedakarlık yapması lazım gelmezmi, tabi bunlar olurken o cübbesini çıkarmış adamın iç yangını hiç dinmemeli, dinmemeliki renk atmasın

halkın içinde Hakk ile olmalı hocam. halkla birlikte olmak konusundaki fikrinize katılıyorum... bununla birlikte herkes için aynı yol geçerli olmayabilir. kimimiz sakalıyla irşada yardım eder, kimimiz sarığıyla, kimimiz şapkayla... fitratlar çeşit çeşit, karakterler çeşit çeşit...

özgüven eksikliği veya içekapanıklık veya kendi kabuğunda yaşama isteği ve daha kötüsü bu duruma alışmış olmaları, ortamımızın rengini beyazlardan karalara devşirmiyormu ve çocuklarımıza her geçengün daha kara bi dünya bırakma ihtimalimizi artırmıyor mu?

"dün kendinibilen bugün kendinibilmezler"

işin felsefesi uzun sürer... kısaca "kendini bilmeli" diyelim biz:) kendini bilen, Rabb'ini de bildikten sonra, tecrite de, hicrete de eyvallah der, değeri hükümde ve değerleri kalbinde sabitlenir... :)

insanda nefis varken olduğu noktada sabit kalamaz... aslında her an tekamül etmeli ya, genelde geriye gidiyoruz.

"kendini bilen, Rabb'ini bilir". Rabb'ini bilen biri de hayatına nasıl yön vereceğini bilir...

gerçek Hakk dostu çağrılınca gider... çağrılmayınca bekler. bazen en büyük eylem eylemsizliktir...

ancak örnek vermek gerekirse, İ. Şafii hazretleri ömründe hiç karpuz yememiş. niye diye soranlara "çünkü Efendimiz in karpuz yeyip yemediğini, yese bile nasıl yediğini bilmiyorum" demiş...

daha düne kadar haber sunan bayan spikeri televizyonda gördüğünde yüz çevirenler, bugün dizi müptelası olmadılarmı

tam da bunu konuşuyoruz, ne tecrit görsün nede hicret, bulunduğu yere kendi rengini katamazmı? beyazsa bembeyaz, maviyse masmavi olamazmı iklimi? olayı biraz daha ete kemiğe bürümeye çalışalım,

çağımızın hatası da bu; kendimizle ilgili asıl düşünceye sahip olamadan, her düşünceyi kabulleniyor ve hatta savunuyoruz.