?Alemlerin Rabb?ine teslim oldum!? demişti. (Bkz: el-Bakara, 131)

Çokluktan kurtulup?bir olmak?, ? Bir? de fani olmaktır.

Ey İslam! Sen, hürriyetin adısın!..

İnsan ruhu dahi, hakikati itibariyle Rahman?ın sırrıyken, ulvilikler yurdundan, bu deni dünyaya inmiştir:

Madem ki, mutlak manada hür ve azad oluş yok, o halde neyin esirisin?

Rabb?im, Sen?in fakirin eyle bizi ki; muhtaçlıklarımız, bizi Sana götürsün.

?Heva ve hevesini ilah edineni gördün mü? (el-Casiye, 23)

?İslam ol!? buyurduğunda, O:

Gördün mü, varlıklar içinde en muhtaç olanı? Bir paradoks değil midir bu; hem en muhtaç, hem de en azgın olmak? Bir körlük değil midir, bağı görüp de, onu tutanı görmemek?

Nefsin ihtiyaçları ölürken, yeni bir hayatla dirilmek gibi? Ya da bir kurban gibi adayarak kendini, hep namaz halinde olmak... Kim bilir belki de hepsi? Değil mi ki, Rabb?e kurbet , abdiyyet iledir. Rab, doğurmamıştır, doğrulmamıştır.

?Ağırlıklarından kurtul ki, seni aşağı çekmesinler!?

?Hepiniz ininiz...? (el-Bakara, 38) kelamıdır, insanın dünya sürgününün başlangıcı? Artık insan, ihtiyaçlarla bağlanmıştır. Dünyadan müstağni, Rabb?e kul olduğunda hür ve azad olacaktır.

Sahi hürriyet nedir?

?De ki; şüphesiz benim namazım, kurbanım, hayatım ve ölümüm, hepsi alemlerin Rabbi Allah içindir.? (el-En?am, 162) ayetinde ifadesini bulan bir kurbanlık?

Ey İslam! Sen, Rahman?la sulhta olmaksın?

Hürriyet; kendini Rabb?e adamaktır. Öyle bir adanmışlık ki; zıddına tekabül edip kulları sultan eden?

Mü?minsen eğer, Rabb?in gönüllü esirisin. İman, bunun tasdikidir. İbrahim -aleyhisselam-?a Rabb?i:

Demek, ihtiyaçlar gözlerimizi bağlıyor, Sana doğru yolumuzu açacakken!.. İsyan, gafletten besleniyor.

Bağlardan kurtulduğun oranda, hürsün. Uçan kuşlar, niçin hep?hürriyeti? çağrıştırır zihnimizde? Zira ufuklara kanat açarak ağırlıklarından ve yerin bağından kurtulmuşlardır.

Peki ya, Allah?tan başka Rab tanıyanlar, neyin esiridirler? Onlar, ayette buyurulduğu gibi: