Böyle bir ilk tefahhüs ve sezişe, başka bir yazımızda selam durulmuş ve gaziler ocağının yiğit eri Mehmetçiğe teşekkürler sunulmuştu.

fakat zaman gazetesinin arşivinde 1 mart 1997 tarihinde cemaatin açıktan tavır almadığı, bugünkü gibi demokratikleşme ve sivilleşme nutukları atmadığı da gün gibi ortada... her zamanki gibi gücü elinde bulunduranlarla iyi geçinme çabaları, ne kokar ne bulaşır cinsten üç-beş yorum:)))

iki şey dikkat çekici, öngörüleri iyi, doğru zamanda doğru yerde doğru insanlara yalakalık yapmayı biliyorlar. bir de hiçbir zaman omurgalı durmuyorlar. kendi tavırları yok.

nihai hedef ne hacı:))))

Birer ruh sefaleti ve aşağılık duygusu timsali sayılan zavallı?entelijansiya?mızın durumu ise, bütün bütün yürekler acısıydı. Ona göre şahsiyet gamzeden öze ait her nağme ordubozanlık; müstağriblik hesabına söylenen her türkü, Türk?e yücelik kazandıran bir madalyaydı! Bu türlü kendinden kaçışlar ve harici asimilasyonlarla iç değişiklikler, endişe verici buudlara ulaşmıştı.

Bu efsanevi ruh, asırlarca, bünyesini tahrip etmek isteyen binbir paradoks karşısında, yerinden oynamamış ve hep Malazgirt?teki, Kosova?daki ve Çanakkale?deki aşılmazlığıyla kendini korumuştu. Onun bu heybetli görünümü -az dahi olsa- ruhuna cemre düştüğü ve köküne yabancı bir kurdun, bir 'dabbetü'l-arz' ın musallat olduğu kadar da devam etmişti. O günden sonra ise, artık o, içten içe yanan ve kömürleşen bir ulu çınar haliyle, kendini yenileyemiyor ve dirilemiyordu. Yaşlanmıştı. Vefasız dostları, amansız hasımları vardı. ?Dost bi-perva, felek bi-rahm, devran bi-sükun; Dert çok, hemdert yok, düşman kavi, tali?zebun?

öyledir muhakkak da, yüzüne övgüler düzdüğün, orta asyada kredisini kullandığın bir büyük liderin arkasından "menderesin vebali onun elinde" demek de riyakarlıktır.

sohbete gelirsem söyleyecekler mi:))))) kaç kere maklube yemem lazım?

guncell

hatta ecevit ön plana çıkarılmaya çalışılmış...

dün darbecilere, bugün conilere... yarın kimlere:)))

allah onları affetsin...

Tam bu binbir kabusun kol gezdiği dönemde idi ki; ortalığı bütün şiddetiyle beşinci kol faaliyetleri kapladı. Erotik düşünceye masumiyet hil?ati giydirildi. Şehvet, en merğub bir meta haline getirildi ve gençlik adeta bir hezeyan topluluğu oldu. Artık kendi ruh köküne bağlı olanlar?dogmatist? ve?formalist? diye damgalanıyor; millet ve vatanını sevmek ayıp sayılıyordu. Bir?Şirzime-i kalil? her Allah?ın günü çalakalem, milli ruhu ibtizal edici yazılar yazıyor, milleti kendinden kaçar ve kendine yabancı hale getiriyordu.

skinoski

gülen'e güler misin ağlar mısın?

"köprüyü geçene kadar ayıya dayı demek"

Anadolu, yıllar yılı kendine bağlı dünyalara karakolluk vazifesini gördü. Geçmiş asırlarda dünya emniyet ve muvazenesinde, en şerefli vazifenin ona ait olduğunda hiç şüphe yoktur. Sonra, sırasıyla, onun livaları, sancakları birer birer kopup gitti. Fakat o, bütün rasanetiyle mevcudiyetini muhafaza etti ve yerinde kalabildi. Değişen bayraklar, yırtılan sancaklar yanında, asalet ve özünü koruma sadece ona müyesser oldu. Evet, bütün bir geçmişiyle, elli bin defa, temiz bünyesine mikroplar saçıldı. Ve gülendam kameti yüzlerce defa ırgalandı; ama o, hiçbir zaman tamamiyle yerinden sökülemedi ve mağlup edilemedi.

aslında mesaj net

Arz ederim komutanım!

M. fethullah gülen

konjonktüre göre değişim kaçınılmazdır

Bu mücadeleler karşısında onun sarsılmadığını iddia edemeyiz. Bu ulu ağaç birkaç defa hazan gördü ve kurtlanan koca gövdesi birkaç defa kabuğunu yeniledi; fakat, hiçbir zaman devrilmedi. Semasının kararıp, bağrına üst üste hançerlerin saplandığı günlerde dahi, milli ruh kadranında, kendine ait zaman anlayışı ve onu gösteren rakamlar daima duru ve seçkin olarak okunabildi...

bugün hocanın cemaatine bağlı yayın organlarının 28 şubat aleyhine yazdığı yazıları, gönüllülerinin forumda yaptığı yorumları görünce "acaba 12 eylül'de verdikleri destek nedeniyle tövbekar mı oldular?" düşündüm. netice insan yanılabilir:)))

"Hocamızı siyaset alet etmeyelim..."

"Mümkün olsa da mezardakileri bile kaldırıp oy kullandırsak" diyecek kertede EVET'çi olan hoca efendinin 12 eylül darbesine dair 1 Ekim 1980'de sızıntı dergisinde yayınlanan yazısı:)))

başlıkta 12 eylül'e karşı muhterem gülen'in duygu ve düşüncelerini dile getirdiği, daha doğrusu evren ve çetesini alkışladığı yazısını paylaşmıştım.

Ve artık, millet teknesi, sağa-sola yalpa yapan bir vapur gibi, batması, her an mukadder görünüyordu. Dillerde binbir yabancı türkü, dudaklarda binbir öldürücü şarap? kimi erotizimle sarhoş; kimi libido ile, kimi eksistansiyalizmden medet umuyor; kimi hezeyan felsefesine dilbeste, durmadan mihrap değiştiriyor ve ma?buddan ma?buda koşuyordu. İşte tam bu esnada, yabancı bir kısım eller, ?hipnoz? görmüş bu ruhları metrolara bindirip harıl harıl kendi dünyalarına taşımaya başladılar. Cinnet nöbetleri içinde bütün bir nesil, Hasan Sabbah?ın yalancı cennetlerine benzeyen bu cennetlere davet ediliyordu!

Bu olup bitenler karşısında, temiz Anadolu halkı, ya kendine has sabır ve tahammül içinde beklemede veya hüsn-ü niyetin verdiği duru anlayışla, bütün bu acaiblikleri?bir suskunluk içinde? karşılamaktaydı.

Gülerim...

nihai hedefe ulaşana kadar her yol mübahtır

Ne var ki, yıllardan beri, binbir saldırı ile rahnedar olmuş bir bünye, böyle hemen bir mualece ile iyi edilemeyeceği de muhakkaktı. Daha köklü ve daha gönülden bir hareket gerekliydi ki, milli bünyeyi kemiren yıllanmış seretanlar bertaraf edilebilsin...

KAHRAMAN BEKÇİLERİN ZAFERİ

Dün bir şaşkınlık içinde?Mehlika Sultan?a aşık? toy delikanlılar yerinde, bugün eli kan, üstü kan, bağrı kan ve ne yaptığını çok iyi bilen kanlı deli bir nesil vardı. Artık dıştaki kargaşa ve hercümerce başka sebep aramaya gerek var mı? Tatmin edilememiş, doyurulamamış ve hatta terk edilmiş bir neslin, çeşitli kamplara ayrılması ve birbirini kıran kırana öldürmesi gayet normal değil mi...? Bugüne kadar onun iç inkırazını sezebildik mi? Onu soysuzlaştıran sebeplere inebildik mi? Halbuki, ona canavarlık öğreten tiranlar karşısında, siyanet meleği gibi onun yanında olmalı değil miydik? Heyhat..! Binbir vahşet senaryosunun sahnelendirilmesi karşısında, sessiz ve infialsiz kaldık... Evet, bütün bir millet olarak arenalardaki kavgayı seyreder gibi, bu kanlı boğuşmadan hiç mi hiç bir şey anlamadık.

Karakol, sükunetin, huzurun ve emniyetin remzidir. Ondaki düzen, huzur ve orada gözlerin uyanık oluşu, umumi emniyet ve muvazenenin en büyük teminatıdır. Ondaki kargaşa ve bunalımlar ise, arkasındaki topluluklar için en büyük felakettir.

hacım gelen yok ne olacak..:))

Haçlı zihniyetinin hortlatılmasından, cizvit papazlarının zehirleyici ve öldürücü gayretlerine kadar, bu karakolu yıkma ve karakol erkanını uyutma adına ne kadar oyun varsa hepsi denendi; ama, hasımlarımız hesabına beklenen netice kat?iyyen elde edilemedi. Düşman cefadan usanmıyor; karakol da?bu can bu uğurda? deyip, dayanıyordu...

hacı sürekli dayı değiştiren, sürekli söylem değiştiren, güce göre mevzilenen, dualarında bile konu edindiği kişileri kurumları peyderpey yenileyen bir adamın samimiyeti olur mu:))))

Ve işte şimdi, binbir ümit ve sevinç içinde, asırlık bekleyişin tuluu saydığımız, bu son dirilişi, son karakolun varlık ve bekasına alamet sayıyor; ümidimizin tükendiği yerde, Hızır gibi imdadımıza yetişen Mehmetçiğe, istihalelerin son kertesine varabilmesi dileğimizi arz ediyoruz.?

öğrenmek için hizmet ehli olman gerek dostum

Başlık değişmeli bence. DARBECİ GÜLEN OLMALI:=))

burada da hz. hüseyin gülerce'nin yeni dönemden hayırlar bekleyen yazısı var:

SON KARAKOL

12 eylülden nemalanıp palazlanıp çizdiğin projeye göre "devlet aşamasına geldik" diye ona buna sataşmak nedir?

ben sordum kaçamak cevap veriyorlar. hele de mehdinin zuhuru, isanın dünyaya dönüşü, isevi müslümanlık falan meselelerini hepten gargaraya getiriyorlar.

Sahnenin bu rengarenk aldatıcılığı, ortalığı inleten valsin korkunç uyutuculuğu ve kostümün gözbağlayıcılığı karşısında, oynanan oyunun gerçek yüz ve vahşetini ilk sezen, son karakolun kahraman bekçileri oldu. Bu sezme, ümit dünyamızda yeniden kendimize gelmemizi ve kendi kendimizi idrak etmemizi te?min etti. Aslında buna bir sezme demek de uygun değildir. Bu, düşmanı kıskıvrak yakalama ve bir zaferdir. İçtimai bünyenin, harici bir kısım eraciften temizlenme, arındırılma ve aslına irca zaferi. Bu zafer, kendinden ümit edilenleri getirdiği takdirde, Türk?ün zaferler hanesinde en mualla yeri işgal edecektir.