Dönsün dünya şimdi ve bihaber davransın hala olanlardan. Dönsün zamanıyla birlikte. Savursun yanmışların küllerini. Zaman olsun, tekrarlanan yaraları yeniden sarmak için. Anlık yaşayana sonuç, hayatı yaşayana sebep olsun. Dönsün dünya şimdi taşıdığı onca yükle.

acı ama gerçek,,, yüreğinize sağlık mavi

Duygularımız vardı onlarıda dünyanın sahteliğine ittik.

"Anlık sevenler, anlık kalanlar ve anlık yaşayanlar unutmasınlar ki bir gün anlık ölecekler!..."

Anlık beklentiler kitledi avuçlarımızı. Dua etmenin servetini yükleyemedik heybelerimize. Sevmeyi yayamadık hayatımıza.

Yaşamak anlık değildi oysa. Ömür bir yoldan ibaretti. Zamansa o yolun birer durakları. Ve harcadık o duraklarda bütün duygularımızı.

vurdum anmamanın, unutmanın gözüne :)))

an an, hatırla hatırla biyere kadar ;)

Bu yazılar alıntı mı yoksa sizin mi merak ettim?

Ekmeden biçmeyi bekledik. Yada şöyle diyelim biz sevmeden sevilmeyi bekledik!..

Ömre yayılmıştı insan. Ömrüne yayılmıştı duygular, sözler ve davranışlar.

hiç böyle bir beklentiye girmedim

Gün gelecek gün kalmayacak. Gün gelecek yarın olmayacak. Anlık sevenler, anlık kalanlar ve anlık yaşayanlar unutmasınlar ki bir gün anlık ölecekler!...

Gül diyarında dikenleri gördük, dikenlere sitem ettik.

Gözlerimiz vardı ama görmedik. Baktık belki ama göremedik.

Anlık duygular çepeçevre sardı her yanımızı. Anlık sever, anlık sinirlenir, anlık yaşar olduk belkide...

Sevgisiz kaldık dünyalıklar arasında. Anlık sözler uğruna kaybettik seviyorum dediklerimizi. Meğer biz anlık sevmişiz farkedemedik.

Güneş gidince dünyamızdan ışığa sitem ettik. Sabah olunca geceye sitem ettik.

Büyük irade sahibi lütfetmişti iradesinden. Ama iradelerimizi kaybettik ilkin. Sonra kayıp gitti elimizden herşey. Tutmayı bırakın kayma diyecek takatımızda kalmadı. Anlık heveslerin içinde öyle bi oyalanmıştık ki bir nebze olsun göremedik elimizi ve elimizden kayıp gidenleri. Uyandık belki sonradan ama ellerimiz bomboş kalmıştı.

Mevsimlerimiz tükendi ve döndük tek mevsime. Renklerimiz bitti siyah-beyaz ekranlara hapsettik kendimizi...

yüreğinize sağlık, ne güzel bir paylaşım olmuş bu

Anlık yaşamın kursağına zamansız kalan cümleler takılmıştı. Yaşamsız kalan cümleler. Bir anda yaralanıp kanayan cümleler...

Gökyüzünden düşen yağmur misaliydi insan. Anlık yağarsa yaz yağmuru olurda geçer gider ömürlerden. Ne adı kalır ardında ne de izi. Yayılıpta yağarsa sel olur. Çağlar durur gözler önünde. İz bırakır geçtiği yerlerden. Bir hatıra bırakır hatırlanmak için hatırsız hatıralara inat. Bir sevgi olur dalgalar ona, gözlerde dalgalanır anlık sevdalara inat...

beklemekten de geçtiğin yerde başlar belki müptelalık dedikleri...

Anmayı unuturken anılmayı bekledik hep. Hatırlamadan hatırlanmayı bekledik.

hep andım, hiç unutmadım

Sınırsız duyguları bir ana sığdırmaya çalıştık.

sözün özü...

bir süre sonra baktım ki anılmıyorum, unutuluyorum

Fedakarlıkdan dem vurduk hep ama feda edemedik.