Her neyse, biz sanırım 10 dakika falan geç kalmışız. Aramızda espriler yapıp camiinin kapısından içeri girerken hoca bir anda bağırdı "burayı oyun yeri mi sandınız küçük... ler " daha da gerisini hatırlamıyorum 15 sene oldu. O anda ben bir hışımla kapıdan adımlarımı geri çekerken arkadaşıma dedim "girmek istediğine emin misin? burada bize kuranı öğretecek küfür eden, günah işleyen bir adam var, imam hiç küfür eder mi?"

O gündür bugündür de Arapça şeklinde okumaya hiç teşebbüs etmedim. Hikayem orada sonlandı. Bir ara ondan 3-4 sene sonra yine küçükken Türkçe okumaya teşebbüs ettim ama yarısında bıraktım.

Nedense son sıralar acaba okusam mı diye aklıma düştü, Türkçe olarak tabii ki. Anlamadıktan sonra ne kıymeti var? Sonuçta Arapça ilahi veya kutsal bir dil değil. Anlayamazsam benim için bir anlamı olmaz.

Kuran'ı Kerim'i Türkçesinden okuyup hatim ettiniz mi? Dinimizi ne kadar iyi biliyoruz. Kulaktan dolma bilgilerlemi, hocaların anlattığı kadarıylamı yoksa dinimizi okuyup araştırarakmı öğreniyoruz.

Küçük bir hikaye anlatacağım. Müslüman olduğunu inkar etmeyen ama çok da bağlı olmayan, hatta hakkında da pek de düşünmeyen biriyim. Dinin gerekliliklerini yerine getirmiyorum, getiriyorum diyemem. Fakat kimseye zararı dokunan bir insan da değilim. Kimsenin hakkını yemedim, gasp etmedim. Hırsızlık yapmadım, toplumu etkileyen kötü olarak atdefilen hiçbir şey yapmadım.

Ben 11 yaşımdayken, en yakın arkadaşım kuran kursuna gitmeye karar verdi. Ben o zaman da çok gönüllü olmamama rağmen onunla beraber gitmeye karar verdim. Gönüllü olmama sebebim başta zaten anlamadığım dilde "kutsal" bir kitabı okuyacak olmamdı. Ailem gitmemi destekliyordu . Ben de okusam da anlamayacağımı ve bunun bir anlamı olmadığını söylüyordum. O yaşımda bunu düşünebilmişim. Doğruya doğru, okusam da ne okuyacağımı bilmeyecektim zaten.