Pablo Neruda

''İnsanların çoğu...

sık sık hayaller kurulur;

Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.

ama aslında neyin hayalini kurarsan kur,

'Küçükken bir oyun vardı hatırlar mısın bilmem. Bir ip ve her iki ucunda da eşit sayıda çocuklar... Tam ortada bir çizgi... Çekerdik ipi olanca gücümüzle. Hangi taraf kendine- çizginin kendindeki tarafına- çekerse diğerlerini, galip o sayılıyordu. Galiba hayat taktiklerimiz bilinç altımıza küçükken, oyunlarla yerleştiriliyor. Kim diğerini istediği tarafa çekerse galip o sayılıyor. Ve kendimize uydurabileceğimiz iki durum var: Galip ve ya mağlup

Kaçırılmış onca fırsat olsa da,

Ardı arkası kesilmeyen korkular ve zorunlu koşturmalar.

Kaçırılmış fırsatlar.

ve saydıklarının hepsine rağmen...

pek de 1500 değilsin bakıyorum. İnsan kendini de kaybeder. Yaşayan birer canlı isek, bazı şeylerin bizim dışımızda geliştiğini unutmamak gerek.

Ve feda edilmiş, tükenmiş bir ömür.

evet insan kaybetmekten korktuğu için sevmekten korkar. ama gerçektende sevinde her şeini paylaşacak sadece yatak yada mutfak değil hayatını dünyasını paylaşacak biri olsun isteyince sevmek ve de kaybetmekten korkulmaz mı?

Yalnızlığa yenilmemek için,

Hayat herşeye rağmen yaşamaya değer.

Shakespeare

Tadı çıkmamış bir an olsa da,

Sevmekten korkuyor, kaybetmekten korktuğu için..

Ben çizgisiz bir hayat istiyorum.'

Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için.

Düşünme hiç şu anını, düşüncesizlik garantiliyorsa yarını.

Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için...

Ve kork ölümden ölesiye, korkun seni ölümsüzleştirecekse...'

Durma üz kendini üzebildigin kadar, hatalarını düzeltecekse.

yalnızlık her hayalin sonudur.

Neden bu hayhuyun ve yeme, içme ve seks gibi şartlı reflekslerimizin adı 'yaşamak' oluyor? Neden mutluluk, güven ve özgürlükse film karelerinde, kitap sayfalarında kalıyor?

Tadı çıkarılamamış anlar.

felsefe can sıkıcı olur ama seninki gülümseten bi felsefe olmuş:)

"Bilmemek" adlı kitaptan alıntıdır.

Doktor olsaydım, ona şu teşhisi koyardım: "Hasta nostalji yetersizliğinden rahatsız." Nostalji yetersizliği ona göre geçmişteki hayatının değersizliğinin kanıtı. Ben teşhisimi düzeltiyorum: " Hasta belleğindeki mazoşist deformasyondan rahatsız. "

Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğin kıymetini bilmediği için.

Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.

Yaşamak, içindeki o sonsuz ve tesellisiz acının tesellisini bu hayatta aramak değil mi?