Necip Fazıl efendisine köle oluyor?

Necip Fazıl hastadır... 39 derece ateş... Ama dayanamaz... Canından çok sevdiği Efendisini çok özlemiştir... Doğruca Eyüp Sultan'a koşturur...

Ama bakar ki Efendisinin yüzünde bir değişiklik... Benizleri sararmış ve hastalık alametleri görünmektedir... Abdülhakim Efendi , 'Sen bir daha hasta olma e mi' buyururlar...

Çok bilgili ve çok konuşan bu arkadaşı, Efendinin huzurunda dut yemiş bülbüle dönüyor. Efendi hazretleri fazla bir şey de söylemiyorlar. O dipsiz derinlikteki gözleriyle o kişiye bakıyorlar sadece? Heybetinden konuşamıyor adam? Ve Efendi hazretleri şu sözleriyle o kişiye bedbahtlığını açıkça söylüyorlar:

Diğer ikisi olmuyor?

Efendisiyle birlikte akşam vakti Haliç'e karşı otururlar... Bir anda ateşinin düştüğünü, bedeninde hastalığın yavaş yavaş geçtiğini hisseder... Birazdan hiçbir şeyi kalmamıştır... Hayretler içindedir...

Necip Fazıl, Efendisine iki arkadaşıyla gidiyor? Üçü de felsefede derinlik sahibi? Üç gün boyunca en derin felsefi konularda sorular soruyorlar? Abdülhakim efendi 'kuddise sirrehül aziz' tatmin edici, doyurucu cevaplar veriyor? O ikisi çağdaş batı eğitimiyle bir İslam alimini mat etmenin derdindeyken, vazgeçiyorlar bu beyhude çabadan? Baş edemiyorlar büyükler büyüğüyle?

kabirdede suallerle boğuşurken!. yardımcımız olsunlar inşAllah.

Efendinin zevcesi kaplıca tedavisine gitmişler... 8 kür sürecekmiş... Efendi Baba telgraf göndermişler... 'ikinciden sonra kalmayın geri dönün' diye... Ama annemizin hoşuna gitmiş, ikinciden sonra da kalmış... 4. kürde merdivenden düşüyorlar, ayağı kırılıyor... İstanbul'a döndüğünde, "A efendi. Niye açıkça yazmadınız' diyorlar... Efendi Baba, "O kadarına müsaade vardı" buyuruyorlar...

Üstat dönüş yolunda o felsefeciye hislerini soruyor? ?sakın konuşma, müthiş, müthiş? diyebiliyor o adam? Ama kavuşamıyor yine de terbiye edicisine? Nasip? Görme meselesi?

Necip Fazıl şöyle der; "Meğer merhametlerinin çokluğundan hastalığımı üzerlerine çekmişler!!!"

Yani Efendi Hazretleri, Necip Fazıl?ı ayrı bir odaya alıp, O?na farklı şeyler anlatmıyor ki? Üçü de aynı ortamdalar?

Halbuki aynı anı, aynı konuşmaları gözlemleyip, dinliyorlar?

Üstat bir gün de felsefeci başka bir arkadaşını götürüyor Efendisine?

Ama ikisi 'peki' deyip kavuşamıyor, Necip Fazıl 'peki' diyor, Necip Fazıl oluyor?

- Nasibinin olmadığını sen de anlıyorsun değil mi?