ıns kardesım ıns

Fakat nasıl sen güneşe yetişemiyorsun, çok uzaksın, hiçbir cihetle yanaşamıyorsun; fakat güneşin ziyası, güneşin aksini, cilvesini, senin aynan vasıtasıyla senin eline verir.

Varlık mana kazanır içten bir yakarışla.

Solmakta bütün renkler, hazan yemiş yapraklar,

Tatlıydı akrebin sana kıskacı,

Ey kalbim! Hatırlayacaksın, sessiz sessiz ağlarken başımı dizlerine koyduğunda, kimse yoktu yanımda. Yalnızdık seninle can dostum, yalnızdık... Atışların hızlanırdı hezeyanlarımdan, kanın çekilirdi damarlarından. Gözlerim susmazdı hani, seni de esir edip yaşlarına. Sabahlara yalnız inerdik bir sen, bir de ben. Anlamazdı hiçbir arkadaş, dinlemezdi hiçbir yoldaş. Biz iki divaneydik seninle. Ben dıştan, sen içten şelalelerin bendini yıkardık ağıtlarımızdan. Kimse duymazdı ama, kimse düşünmezdi bizim düşündüklerimizi. İki divaneydik seninle kalbim! Kimseyi anlamaz; ama herkese anlatırdık derdimizi. Yaramaz bir çocuğun çığlıklarını çoktan geçmişti dilimizin söylediği sahipsiz türküler. Hani düşünürdük derin derin. Aynı sorularla bulanırdı toz pembe rüyalarımız. Bizden başka yok mu derdik buradan bakan. Bir iki divane, sorardık hani kimsenin düşünmeye bile cesaret edemediği soruları. Çekiliverirlerdi simalar çevremizden. Hatırlıyorsun mutlaka, mızraklara saplanmış kuşlara deniz suyunda yuva yapışımız, başı dimdik duran beyaz güvercinleri kafeslerinden salışımız ve ağıtlarımız yalnızlığımızın tarifi oldu. Aldatılmışlık değil, aldanmışlıktı bizi yıkan o zamanlarda.

Belki çilekeş bir yağmurun, yahut en yalnız kalabalıklarda ardımıza düşen küçücük ama bembeyaz bir bulutun hatırına bu tebessümlerimiz. Arkamızdan uzanıp boynumuzu sıkmaya çalışan ayrık otlarına inat, binin içinde bir de olsa, tek gamzesiyle özgürlüğü getiren bir kelebek hatırına belki hayata sırt çevirmeyişimiz... Ne dersin kalbim? Acılara gülmek seni mi gerektirir, yoksa sen mi getirirsin acıların peşine düşen umutları? Bilmem ki çilelim, ?kalk hadi tamamlayalım yarım kalan tablomuzu, hatta orta yerine bakışları düşmemiş gök gözlü bir çocuk konduralım. Çarpma öyle hızlı hızlı bedenime... Yeni bir cesaret için ben de ümitle korku arasındayım.

Kelebegin kanadı gibidir gelincikler

Ve bir de ellerimden

gökkuşağımın yedi rengi siyah ve tonları

ben ışıl ışıl bir karanlığım..

en sıcak gecem, en aydınlık gecem, kışımdı

Çok beklemişti o hiç gelmeyecek olanı, gelmeyecek oluşunu bile seviyordu. Özlemini katmer katmer çoğaltmayı... Her yitirme çabasını bir savaş gibi düşünüp, zaferden kaçışını bile seviyordu.

Hayatın tadı tuzu dedikleri, aşkı da acıyı da yaşamıştı. Her ne kadar cesur olduğunu düşünse de, bütünüyle bırakamamıştı kendini yine de hayata. Biraz yüzüyor, hatta dibe dalıp havasız kalıyor, ancak sonra tırsıp kıyıya kaçıyordu. Bir korkaktı o.

İnci inci, soluk şakağında ter.

Gerilim kaybedilip tüketilince derman,

'sesin'

Anlaşılsın mı ki?

Yaşadığımız her gün bir diriliş faslıdır,

"Yaşadığımız her gün bir diriliş faslıdır,

Anlaşılır mı ki..

İnciten yüreğini, bilirim, taşlar değil, dostun gülüdür.

Tuvalimiz beyaz değil lakin, bilsen kapkara, kömürden bile. Ama sevgiyse her şeye rağmen ve umutsa martıların hatırına, haydi kış manzarası çizelim bembeyaz. Kimse karışmasın gönlümüze. Sabahlardaki kömür bile siyah olmasın tam tamına. Haydi bembeyaz, sıcacık karlar çizelim, adı umut olsun. Ve orta yerde bütün gülücükleriyle başı dimdik, gözleri sıcacık bir çocuk kartopu tutsun.

Mevsim artık sonbahar, rengin kaybeder ağaç,

Kalbim şarkılarını içinden geçirirken?

Acıya acıda buldun ilacı;

Halden kurtuluverir ışığı kuşananlar.

Hüzzamla bahsetmek ki, doğru mu sonbahardan?

Kuğu kuğu salınırlar durgun sularda

Mefluç olan ruhlara O'nun yolu sığınak.

Aradan yıllar geçmesine rağmen yine aynı şarkıyı mırıldanıyordu. Ne zaman bir kar tanesi görünse, dilinin ucuna bu şarkı düşüyordu.

Güneş nazlı sevgili, pek göstermez yüzünü.

Ya taşı dost atarsa, bu, ölümden önce ölümdür...

Gökkuşağımın Yedi Rengi...

Perişan halimizle bir serzeniştir bu. Derdi dert edinmeye davet, kendimizi kendimize şikayettir bu. Gamsızın harcı değil ki; ötelerden gelen bir mesuliyettir bu... "Rabbim, yolunda büyütsün, yolunda yürütsün, yolunda çürütsün." Nefis putu, rahat tutkusu göz açıp kapayıncaya kadar dahi fırsat bulamasın da ölsün.

Mevsim nasıl olsa da, güzelleşir bakışla,

Sessiz, sakindir onlar

Bülbülün sesi gelir hüzünlü sabahlardan.

O'nu bilmeyen ruhlar hem gamlı, hem yaslıdır."

Karların üzerinde yuvarlanıp, her yerinin soğuktan donmasını isterdi. Üşürdü elbet, olsun varsın, hayat buysa, bütünlüğü içinde hissetmeliydi onu.

Herkes her fısıltısını duyuyor gibi..

ben bir gökyüzüyüm, yüzüm belirir akşamları

Bir ara eli pencerenin koluna gitti. Çevirip açtığı pencereden içeriye yanına almak istedi hayatı. Gürültüsüyle, karmaşasıyla... Sonra vazgeçti, ellerini çenesine dayayıp devam etti izlemeye. Geçen günleri düşündü. Küçüklüğünde bu durumlarda ve pencerelerin önünde yaptıklarını hatırladı. Nefesiyle buharlaşan cama adını yazardı. Kuşlar, çiçekler çizerdi yağmurlu ve karlı günlerde. Kimbilir belki o çocuk haliyle bile hayaller kurar, yağmurda kaçanları, kartopu oynayanları izler, imrenirdi onlara.

Yazın yeşil tonları çekilince mekandan,

Hep ölgün bakışlarda çoğalır kayıp zaman.

Bir ihtilaç halidir bu demde yaşananlar,

gitti gideli, kapattım ay ışığımı, tanrının lambasını...

Anlaşılmalı mı..

Ölüm senfonisiyle inler durur topraklar.

Sana taş attılar, sen gülümsedin,

ÜSTAD...

Düşerken her bir yaprak, çok şey kopar ruhlardan;

Ona da rengin veren, süsleyendir Yaradan.

hayırdır pek sessizsin slm verdim diyemi acep:) ?

Dervişin bir çiçek attı, inledin,

Her yanda bir vaveyla.. sitem var yaşanandan.

inşallah O'nu bilen ruhlardan eyler Rabbim bütün insanlığı.

Bir azap isterim bundan da beter.

yüreğine sağlık anlatılmıycak derecede anlamlı ve güzel.

düsmanın attıgı tastan zıyade ; dostun uzattıgı gülün dikeni acıtırmıs yuregı...

Oysa yağmur da kar da güzeldi. Ne kadar isterdi yağmurun altında yürümeyi, damlaların etrafında dans edişini izlemeyi, başını gökyüzüne çevirip bulutların nasıl boşaldığını görmeyi, ne çok severdi.

Ümitsiz olan insan bilmeli ki ruhu aç.

MANSUR

Rahmet seni, ey insan, o Müstağni-yi Alelıtlak'ın ve Sultan-ı Sermedinin huzuruna çıkarır ve Ona dost yapar ve Ona muhatap eder ve sevgili bir abd vaziyetini verir.

gökyüzümden bulutlar geçiyor ve yalnızım

Bağrımı delmeye taş yetmez, dedin,

Gibisine bağladım sankisini sanki?

hayat kokar avuçlarım

Kıskanırım rüzgarlardan

Diyordun, geldikçe üstüste acı:

Pencerenin önünden ayrılamıyordu bir türlü. Dışarıda hayat vardı, özenle giyindikleri maskelerle insanların yaşadığı. Bir beklediği yoktu. Şimdi köşeden görünecek umuduyla her geçeni o sandığı biri...

Halden anlayanın bir gülü yeter..

Ümidimiz senden yine: "Biz sende olmasak bile, sen bizdesin gene."

Bu meydan aşıktan canını ister.

Onsekiz yaşında, her kar yağışında nerede olursa olsun, kar yağışını izlerken, hep aynı şarkıyı söylerdi: Alıcı kuşlar gibi başımın üstünde dönüp durmayın. Kol kola girip yalnızlığı vurmayın yüzüme kar taneleri...

Çiftliklerde meleyen koyunları gösterdiler bize. Nereye çekersen oraya giden, hani boynundan urganı eksik olmayan, hani yumuşacık tüyleri olan koyunları işaret ettiler. Halbuki biz çoktan çizmiştik, insan figürünün dahi karışmadığı tabiat manzarasını. Masmavi göklerden sevgiyi indirip, dallara da hoşgörü meyveleri koymuştuk. Ama resimdi işte, alt tarafı bir tabloydu. Hatırlayacaksın kalbim, rengarenk boyalarla süslediğimiz o tabloyu nasıl silerdi sadece o kara lekeler. Kimse görmezdi, kendi çiziktirdiği işaretlerden başkasını... Herkes bir?ben?di kendinde, hatırlıyor musun vefakarım? Sana da bana da?biz? olmak düştü, yine de bir beyaz nokta gibi hayatımıza. Az ağlamadık, az vurmadık umutlarımızı duvarlara, az bağırmadık sağırlığını unuttuklarımıza. Ama yine çıktık düze?biz?. Sen ve ben kalbim, sen ve ben.

İnciten yüreğini, bilirim, taşlar değil, dostun gülüdür. Ya taşı dost atarsa, bu, ölümden önce ölümdür. Mahzun Nebi'nin dertli varisi... Ağlayan mı, gülen mi? Ağlayan bizimle mi ağlar, bizim yüzümüzden mi? Sevenler bizimle mi sever, yoksa bize rağmen mi? Efendim, sana yakışmak isterdik...

İçindeysen eğer hayatın, ayak izlerin kalıyorsa bastığın toprakta, teneffüs ediyorsan biraz acı da koksa havayı, yüreğini ona açmalısın, ayna olmalı hayata gönlün. İster acıtsın, ister körebe oynar gibi, ellerinle yoklayarak her şeyi böyle pencerenin ardından seyrettirsin... Tercihte bulunmak elinde... Seç içlerinden sana göre olanı, ya da yeni bir formül dene. Ama hiç unutma, hayatta iz bırakmak öyle kolay değildir.

Değil mi dostum, değil mi sırdaşım nasıl terkettiler bizi. Nasıl koydular önümüze tek düze tabuları. Ahkam kesmek marifet oldu, zincirleri günün modası diye taktılar boynumuza. Ağıtlarımıza yalancı ninniler deyip, anlamadılar onuru gurura karşı yarıştırdığımızı. Kavgalardan nefret ettiğimizi ve güneşin doğuşuna mevzilendiğimizi anlamadılar. Neden biliyor musun kalbim? Çünkü biz yalnızdık, karanlık gecelerin gri yıldızlarında. Başbaşa ağlardık da hıçkıra hıçkıra dönüp bakan olmazdı. Gülüp geçerlerdi bize. Biz kurtaramayacaktık çünkü dünyayı. Sende atan sevgi, bende yeşeren sabır yetmeyecekti onların prangalarını çözmeye.

Ne baş yedi, ne kan içti bu meydan

Mercan mercan, uçuk dudağında kan,

Keskin hatlar döşenir insanların yüzüne.

Neydi korktuğu? Kendini neden, kimden korumuştu ki yüzeyinde kabuklar bağlanmış, etrafında duvarlar örülmüştü yüreğinin? Hayat böyle mi yaşanır, bir ömür böyle mi geçirilir? Böyle zırhlar içinde hayat yaşanmaz ki?

Ama dokunsan pul pul elinde kalan

Bulutların gölgesi düşünce yeryüzüne,

Şimşek çakar, gök gürler, yağmur yağar sağanak?

O'nu bilmeyen ruhlar hem gamlı, hem yaslıdır.

ve aleyküm selam sayın hayat hayır görmedim efendim teşekkür ederim

Hatırlarım şimdi o karanlık gecelerde yardıma koşmaya çalışan birkaç iyi insanı da... Dokunamadığımız, yanımıza çağıramadığımız, uzaklardan bakıştığımız birkaç iyi insan vardı ya kalbim. Evet dostum, isimleri bile hala bizde değil mi? ?Gül, dikenleriyle güzeldir.? diyemeden tutup yapraklarımızla koparırlarken çiçekliğimizi, sert ama vefalı bir sonbahar rüzgarı da vardı en kavurucu yazlarda. Bilirim, unutmazsın kalbim.

serseri ıslatır yağmurlarım, hepsi çocuklarım

mavi sevdam hayırlı olsun başlığın

Bağışla, Efendim!

sen beyaz bir bulutsun belki rengini bulamadığım

Çünkü onun böyle havalarda dışarı çıkması yasaktı. Hasta olabilirdi. O zamandan öğretmişlerdi ona hayattan kaçıp korunmayı. Yağmurda ıslanırsan üşütürsün, karda oynarsan hasta olursun, akşam sokağa çıkmak tehlikelidir, derlerdi ona.

Grinin en koyusu kaplar da yeryüzünü,