Gazetelere şu yolda ilan veresim geliyor: Çocuklarını konservatuarda okutacak anneler, babalar aranıyor. Sağ ayağın sancılarını dindirecek sinemacı gençler aranıyor. Bu gençlerin çekecekleri filme sponsor olacak patronlar aranıyor. Gençlere her yönden destek verecek burjuvalar aranıyor. Sinemayı günah saymayacak din adamları aranıyor. Kendi geleceğine yatırım yapacak bürokratlar aranıyor!

Son yıllarda Türk sinemasının gelişiminde büyük bir atılım yaşandığının farkındasınızdır. Her yıl onlarca film çekiliyor ve seyirciyle buluşuyor. İş yapıyor veya yapmıyor, ama film çekimleri devam ediyor.

Bu olaydan herkes zarar gördü benim üzüntüm bizim çektiğimiz sıkıntıların hiç dile getirilmiyor olması hiç yaşanmamış zarar görmemiş olarak görülmesi. Zarar görenlerin bir ayağı sakat.

Gerçekten sağ kesim bu konuda ciddi bir zararda.

Ben de yaşamadım çok şükür. Biz derken sağ kesimi dile getirmek istemiştim ama o devrin acı meyveleri bizlere de zarar verdi okul hayatımızda, çalışma alanlarımızda vs. hala da belli kesimlerde devam ediyor malesef. Babaannemler anlatırdı çarşıya inemezlermiş indikleri takdirde askerler başlarından başörtülerini çekip alırmış. Kuran-ı Kerim öğrenememişler vs. bir sürü iç acıtan hatıra.

işin sevindirici yanı ise şu..

Yeni çekilen tarihi filmlerimize bir bakın!.. Her bireri fantezi eseri uçuk ve ucuz, hatta piyasa malı hezeyanlar. Onları seyretmeye tahammülü olanlar herhalde filmin sonunda oturup ağlıyor olmalılar. 70'li yılların Malkoçoğlu veya Kara Murat'ları meğer ne büyük tarihi nimet imişler. Üstelik de bu filmlerin çoğu Kültür Bakanlığı'ndan destekler alabiliyor. Hangi Kültür Bakanlığı'ndan? Elbette sağ ayağın güdümündeki Kültür Bakanlığı'ndan. Kimse bu desteği kıskandığımı falan düşünmesin. Bana göre Kültür Bakanlığı zaten her sanat kurum ve kuruluşuna eşit uzaklıkta/eşit yakınlıkta durmalı, kendisi belirleyici olmadan kültür ve sanat zeminini hazırlamalı, kültürel etkinliklere ideolojik bakmamalı ve devlet bütünlüğüne zarar vermeyecek her fikir yahut görüşe ait kültür sanat etkinliğine eşit yaklaşımla destek vermelidir. İşte bu yüzden ben sol ayağa destek verilmesine değil de sağ ayak neden bu desteği alanlar arasında olmadı diye yakınıyorum. Yani içimin acıması, bu filmlerde sağ ayağın eksikliği, kendini eskiden "sağcı" diye tanımlayanların bugün sinema alanında kayıpları oynamalarıdır.

bu yazıyı ben de gazetede okumuştum gerçekten çok doğru söylemiş. eskisen hatırla sevgili die bi dizi vardı şimdide bu kalp seni unuturmu bunlar tamamen tek taraflı bakışın sonucu yani o zamanki olayları objektif yansıtamamışlar bence

evet bende dini kitaplar okuyamadıklarını duymuştum evlerde gizli bölmelere saklanırmış kitaplarki eğer askerler evi basarsa kitapları bulamasınlar die. o zmana kıyasla şimdi çok rahat yaşıyoruz hatta fazla rahat yaşıyoruz ama kıymetini bilmiyoruz galiba

o zamandaki acıları en çok çekenler bilir. ben o zmanları pek bilmiyorum ama ailemden büyüklerimden duyduğuma göre çok acı şeyler yaşanmış. insanlar bir hiç uğruna birbrlerini öldürmüşler tıpkı şimdilerde yapılmak istendiği gibi insanlar birbirlerine düşürülmüş. yazık çok yazık eğer geçmişinden ders alınmışsa bu millet inşallah tarih birdaha tekerrür etmiyecek...

benim sağ görüşlü bildiğim arkadaşlar bile zmanla vah vah demeye başlamışlardı solcuların haline. mutlaka etkilenme oluyo. bi babayiğit çıksada objektif bi film çekse eminim olay olur ama insanla gerçekleri hiç diilse görmüş olur

gençlik tarihini artık sinemalardan öğrenmeyecek şekilde hızla bilinçleniyor..

Ülkemizin kabuk değiştirerek gelişmeye çalıştığı bir dönemdeyiz. Hepimiz, üzerimize düşeni yapmaktan sorumluyuz. Kültür ve sanat alanında ağır aksak, topal çolak da olsa bir vizyon kazandık. İlla ki vizyonun bir ayağı gerçekten topal: Sağ ayağı. Sağlıklı bünyeler, elbette iki ayak üzerinde yürür. Ayakların ikisi birden faal olunca da hızlı yol alınabilir. Ama bugün üretilen filmlerin, dizilerin hemen çoğu yalnızca sol ayak üzerinde sekiyor. Mesela son zamanlarda 12 Eylül'ü konu alan pek çok film (26 adet) ve dizinin (2 adet) bombardımanı altında kaldığınızı hissetmiş olmalısınız. İsterseniz hepsini baştan sona yeniden izleyiniz; tamamının belli bir görüşe, kalıplaşmış bir ideolojiye göre yapıldığına şahit olacaksınız. Hemen hepsinde, sol ayak üzerine seksek oynamalar vardır ve onları seyrederken 12 Eylül için devrimci ağıtlar yakmanız ve solcu gençlerin hikayelerini içiniz burkularak izlemeniz de mümkündür. Onlar bizim çocuklarımızdı, bizim heder olmuş çocuklarımızdı. Ama aynı dönemlerde heder olan, acı çeken yalnızca bu çocuklar mıydı? Yaşı kırkın üzerinde olanlarımız o dönemin şahitleri olarak daha fazlasını bile anlatabilir size. Peki ama bu filmleri, dizileri yapanlar 12 Eylül sürecinde aynı kaderi paylaşan başkalarının da varlığını bilmiyorlar mı? Pekala biliyorlar. Gençlerimizin bunları da bilmesi iyi olmaz mı? Pekala olur. Gel gelelim bu filmleri yapanların sol ayakları hala katı, uzlaşmaz, dayatmacı bir şartlı refleks halinde devinir durur. Onun içindir ki ben ve benim gibilerin çektiğimiz acılar hiçbir filme konu olmaz. 12 Eylül sürecinde koşup duran sağ ayak hep hikayesiz kimlikler olarak kalmaya mahkumdur. Hiçbir filmin hiçbir sahnesinde onların derin hüzünlerine gönderme bile yapılmaz. Bunu solcu geleneğin adamlarından beklediğimi düşünmeyin sakın. Hayır, ben buna hayıflanmıyorum ve üstelik sol ayağın kendi üzerine düşeni, vazife bildiği şeyi iyi yaptığına da inanıyorum. Uzlaşmacı olsalar daha iyi olurdu, ama artık onlardan bunun beklenemeyeceğine kanaat getirdim ve o nesil tükenip gitmeden sol düşünce asla uzlaşmacı olamayacak. Benim buradaki derdim sağ ayak ile. Bir vakitler bedenlerimizi tekmeleyen sol ayak, bugün de ruhlarımızı tekmeliyor ve bize manevi şiddet uyguluyor ise sol ayak üzerine düşeni yapmadığı içindir. Kendi çocuklarımıza, bu hikayede olup bitenlerin bir de farklı yönü olduğunu anlatamayan bizler hala akıllanmayıp tekmeye maruz kalıyorsak işte bundan dolayı sorumluyuz. Yani kendi filmlerimizi -en az onlar kalitesinde- yapmadığımız için yazık bize.

Kendimize bir bakalım. Uzak geçmişimizdeki yüksek sanat ve kültür zeminini göremesek de yakın geçmişimizde televizyona yahut sinemaya bir günah kutusu olarak baktığımızı hatırlayalım. Çocuklarımızın henüz bir dizi film senaristi, bir oyuncu, bir film yapımcısı, bir film müziği bestecisi olamayışlarının ilk sebebi işte budur. Çağın gelişmelerine ayak uydurmak yerine onu bir dayatma kabul edip kabuğuna çekilmek böyle bir sonuç doğurmuştur. Pek çok aile reisinin zihninde çocuğunu bir konservatuara yazdırmak hala cazip bir fikir değildir. Dahası, kültür sanatı desteklemek gibi bir davranış biçimine de aşina olamayız. Söz gelimi yıllardır film yapacağız diye çırpınan Mesut Uçakan veya İsmail Güneş gibi birkaç ismi yeterince desteklememiş, bir yandan Hollywood yapımlarını dev ekran TV'lerimizden izlerken beri yanda imkansızlıklar içinde emeklemeye çalışan sağ ayağın sancısını gündemimizden silmişizdir. Bakın televizyonlara , kendinize ait veya kendinizi anlatan, ailecek seyredebileceğiniz bir dizi var mı? Çıkın bir alışveriş merkezinin üst katındaki sinemalara, acaba orada sizi anlatan, sizin değerlerinize önem veren bir film seyredebilir misiniz?

tek taraflı düşünce sisteminin ürünü o tür filmler... herkes kendi görüşünü empose etme derdinde.

İskender PALA

Velhasıl kendini dönüştürecek bir sağ ayak aranıyor!..

Hatta bunların pek çoğu Kültür Bakanlığı tarafından da destekleniyor. Ülkemiz için sevindirici bir durum. Gel gelelim beni sevindirmeye kafi gelmiyor. Hatta zaman zaman içimin kanadığı bile oluyor.

"Acıyı bal eyleme" işi kolay değil. Ama mecburuz. Çocuklarımıza sinema yoluyla daha rahat yaklaşılabileceğine inananlardanım. Cami görevini yapsın, yapıyor. Evimizin baş imamı tv neler söylüyor farkında mıyız. Kimin türküsünü dinliyoruz sabah akşam, çocuk çoluk külliyyen! Bu nesilden güzellikler bekleme hakkımız yok. Başkaları ekiyor ne ekiyorsa, biz de biçeceğiz yiyeceğiz kuzu kuzu.

İşte o gün maç seyretmeye zamanımız olur, keyifle. Zaten kavga gürültü de olmaz maçlarda o zaman korkmayın.

Bence çok önemli hatırla sevgilinin yayınlandığı dönemde öğrencilerim çok etkileniyordu sadece bir kesime yapılmış bir haksızlık var sanıyorlardı anlattıkça birebir konuştukça bazı şeylerin farkına varıyorlardı. Günümüzde kitap okuyan tarihi araştıran gençler çok çok az dizi, film takibi yapan gençler çok çok fazla. Haliyle etkilenen de çok.

Sinemayı önemsiyorum. Dünyanın en yanık filmini Size fısıldayayım mı. Seksen öncesi sağ-sol hareketleri. Sinema çıkışından eve kadar ağlatamazsak seyredenleri bırakın bu işi, ağzınıza yüzünüze bulaştırmadan. Dünya seyretmeli ve ayakta alkışlanmalı. Bütün ülkeler sıraya girmeli. en büyük film şirketleri Anadolu'dan yönetilmeli. En meşhur artizler Türk yapımıcıların kapılarında sabahlamalı. Cami yine işine devam etmeli bu arada.

o yüzden ben çokta umursamıyorum kaldı ki bir sinema filminde iki başrol olmaz, tek rol oyuncusu olur bu da senaristin tercihidir...:)