Düşünün ki doğduktan sonra bile ümmetimde ümmetim dıye aglayan dı "O".

Safvan bin Ümeyye:

""Hz. Osman?ın iki yüz deveyi İslam ordusuna vermesi""

... Kanadı kırıklara kanat, elsizlere el, dilsizlere dil, dertlilerin derdine çare oldu...

Dünyaya gelmez öyle birisi daha..

?Abdurrahman b. Avf?ın Şam?dan yiyecek getirmekte olan kervanı döndü, bu sesler de ondan geliyor? dediler. Bu kervan 700 deveden meydana gelmiş olup Medine onların sesleriyle çınlıyordu.

Hz. Aişe validemiz Medine?de evinde bulunduğu bir sırada dışarıda bazı sesler duydu ve ne olduğunu sordu.

Gelin öyleyse, kerem sahibi Rabbimizin, biz kullarına en büyük ikramı olan, Habib-i Edibi -sallallahu aleyhi ve sellem-'in hayatındaki cömertlik anlayışına bakalım.

Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-, o gün, Safvan bin Ümeyye'ye yüz deve vermiş, sonra, yüz daha, sonra, yüz daha eklemişti. Safvan:

Hep "veren el"di, O... O -sallallahu aleyhi ve sellem- verdikçe veriyor, Rabbinin "Kerem" ve "Ğaniy" sıfatının timsali oluyordu.

Bu sözler Abdurrahman?ın kulağına gittiğinde?Eğer yapabilirsem oraya sürünerek değil ayakta ve yürüyerek girmeye çalışacağım? dedi.

"Allah'ı bulduysa neden mahrumsun, Allah'tan mahrumsan neye sahipsin?!"

Sonsuz cömertlik sahibi olan Allah'ın kulları olarak bize ikram edilen, bizim olmayan, sadece "sahip olduğumuzu sandığımız" her şeyi, neden O'nun adına infak etmeyelim! O bize, muhtaçları gözetelim, kendi rızası için infak edelim diye vermedi mi, ihsan ettiklerini? Kul olmanın en güzel tezahürü; ikram edileni ikram etmek değil mi?

Kime ve hangi edeple vermiş?

"Abdurrahman b. Avf?ın yedi yüz develik bir kervanı infak etmesi"

?Hz. Peygamber bir gün bizlere sadaka vermemizi emr etti. O sıralarda mal bakımından oldukça zengindim. Kendi kendime?Eğer Hz. Ebu Bekir?i geçebilmem mukadderse ancak bugün olabilir? dedim ve malımın yarısını getirdim. Hz. peygamber?Aile efradına bir şey bıraktın mı? diye sordular. ?Evet, onlara da bir şeyler bıraktım? dedim. Ne kadar bıraktığımı sorduklarında da?Bunun kadar da onlara bıraktım? cevabını verdim.

Bunun üzerine Hz. Aişe?Ben Hz. Peygamber?in Abdurrahman b. Avf?ın cennete sürünerek girdiğini gördüm.? buyurduğunu işitmiştim.? dedi.

"-O vadi de, içindekiler de, senin olsun!.." buyurdu.

sallallahu aleyhi ve sellem,

Kureyş müşriklerinin eşrafından Safvan bin Ümeyye, Mekke'nin fethinden sonra, müslüman olmadığı halde, Huneyn ve Taif savaşlarında Peygamber Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-'in yanından ayrılmamıştı. Peygamberimiz, Cirane'de toplanan ganimet malları arasında dolaştığı ve onlara göz gezdirdiği sırada, Safvan bin Ümeyye, Peygamber Efendimiz'in yanında bulunuyor; develer, davarlar ve güdücülerle dolu vadiye doğru iştahlı bir şekilde bakıyordu. Safvan bakışını uzattı durdu.

Peygamberimiz:

Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-, kendisine vahyedilen:

Dünyada da kimse göremez öyle birisi daha..

Küresel Tefekkür

O -sallallahu aleyhi ve sellem- garip geldi, garip yaşadı ve garip olarak ebedi aleme irtihal etti.

O -sallallahu aleyhi ve sellem- isteseydi, ipek halılarda yürür, kuş tüyü yataklarda yatardı.

O -sallallahu aleyhi ve sellem- isteseydi, dünyanın en güzel saraylarında oturur, en zengini olarak yaşardı.

Hz. Ömer şöyle anlatıyor:

İnşallah Mahşerde, Cennete Görmeyi Ümit ediyoruz..!

ANAM BABAM SANA FEDA OLSUN YA RESULALLAH...

Bunun üzerine, Safvan, kendini tutamadı:

Ve ümmetine, bu sonsuz keremi ile nasıl bir istikamet göstermişti?

ümmetim ümmetim ümmetim di cömertliği :((

""Hz. Ebu Bekir?in cömertliği""

Kime, kimin adına ve nasıl tasadduk etmiş?

Peygamber Efendimiz ise, göz ucuyla, onun bu halini süzüyordu.

"Allah'ın, bol ihsanından kendilerine verdiği şeylerde cimrilik edenler, bunun kendileri için hayırlı olduğunu sanmasınlar!.. Hayır; bu, onlar için şerdir; kıyamet günü, cimrilik ettikleriyle tasmalandırılacaklardır. Göklerin ve yerin mirası, Allah'ındır. Allah yaptıklarınızdan haberi olandır."(Al-i İmran, 180) ayet-i kerimesini okudukça her an, her saniye infak etmek istiyordu.

Ecmain İnş.

Ama O -sallallahu aleyhi ve sellem-, ne bunları istedi, ne de bunlara tamah etti.

Hep kimsesizlerin yanında oldu. Kanadı kırıklara kanat, elsizlere el, dilsizlere dil, dertlilerin derdine çare oldu.

Ve gelen kervanları bütün yükleri ve hayvanlarıyla birlikte Allah yolunda infak etti.

Biraz sonra da Ebu Bekir geldi. Hz. peygamber ona da?Ey Eba Bekir! Sen aile efradına ne bıraktın? o da?Onlara Allah?ı ve onun resulünü bıraktım? dedi. Bunun üzerine onu hiçbir zaman geçemeyeceğimi anladım.?

"-Peygamber kalbinden başka, hiçbir kimsenin kalbi, bu derece cömert ve üstün olamaz!.. Şehadet ederim ki: Allah'tan başka ilah yoktur. Yine şehadet ederim ki: Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-, Allah'ın kulu ve Rasulüdür!.." dedi ve hemen orada müslüman oldu.

"-Evet!" dedi.

O -sallallahu aleyhi ve sellem- isteseydi, bütün insanlar O'na hizmet eder, O'nun önünde baş eğerdi.

İnsan var... yüzyılda bir gelir dünyaya. İnsan var... bin yılda bir ya gelir ya gelmez. Ve öyle bir İnsan vardır ki O, dünyaya bir kez gelir. Ne O'ndan önce ne de O'ndan sonra melekler ve insanlar O'nun gibisini bir daha asla göremezler.

Hz. Peygamber bir hutbe irad ederek mali sıkıntı çeken İslam ordusuna yardım etmek hususunda sahabeleri teşvik etti. Bunun üzerine Hz. Osman kalkarak?ben çullarıyla eğerleriyle birlikte yüz deve veriyorum? dedi.

Cömertti; sözüyle ferahlık verirdi. Tebessümüyle cömertti. Muhabbetiyle cömertti. Fedakarlığı ile cömertti. Hüznü ve kederi ile... Dertlenirdi, bir dertlinin acısı ile. Kardeşinin sevincini paylaşmakta cömertti. Bir dirhem bile kalsın istemezdi yanında.

"-Ebu Vehb! O vadi, pek mi hoşuna gitti?" diye sordu.

O, neyi, nasıl infak etmiş?

"-Vallahi, Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- bana verdiğini verdi. Önceleri kendisi, bana insanların en menfuru idi. Bana, vermekte devam etti de, nihayet, nazarımda, insanların en sevimlisi oldu!.." demiştir

peygamberimizn hayatını bir nebzede olsa hayatımıza geçirsek neler değişecek neler en azında yukarıda zikredilen bir tanesini

Hz. Peygamber bulunduğu yerden bir basamak inerek yine teşvik yollu şeyler söyledi. Hz. Osman bu kez de kalkarak aynı şekilde ikinci bir yüz deveyi de verdiğini söyledi. Hz. Peygamber hayrete düşen bir insanın yaptığı gibi mübarek elleriyle işaret ederek?Bundan sonra yapacağı şeyler Osman?a bir zarar vermez.? buyurdular.