Uzaklardan bir ses olmanı isterdim, bir selam, bir nefes... "Üşüme" diye seslenmeni isterdim... Bir el olmanı isterdim, bir kol... "Özledim" deyip sarılmanı... En karanlık yerinde düşlerimin çıkıp gelmeni isterdim. Kınalı bir bahar gibi, umut ışığı olmanı isterdim hayatıma... Gelseydin ve yaslasaydım başımı omuzuna, ağlasaydım doya doya... Geçerdi üşümesi yüreğimin, geçerdi üşümesi içimin, kirpiklerimde yağmurlar dumanlanmazdı biliyorum... Seninle suları yeşil bir ırmağın kıyısında buluşmak, saçlarının kokusundan öpmek, içime çekmek ve serin soluğundan içmek, sana sarılmak, kucaklamak, uçmak isterdim? Yokluğun buz gibi soğuk... Üşüyorum... Yüreğim de donmuş sanki. Gözlerimde... Ateşler içinde bedenim... Öyle bir üşüme ki, hiç bir şey ısıtmıyor artık. Bütün uzuvlarım uyuşmuş. Ezip geçiyor ruhumu acılar... Yoksun işte, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor şimdi. Kirpikleri kırılan bir zamanın teninde, ağrılı şiirler topluyorum gecelere şimdi... Bilirim, sevmek ve özlemek bir ateşe dokunmaktır; yakmaktır yüreğini yangınlarda. Ama ben üşüyorum. Yokluğun buz gibi soğuk. Yakacak bir şeyimde yok? Ağlıyorum, buza dönüşüyor gözyaşlarım? Ağlıyorum, akıp gidiyor gözyaşlarım çağlayanlara? Bakakalıyorum ardından çaresiz? Ah! bir el olsan dokunsan alnıma, okşasan saçlarımı bir anne şefkatiyle.. Geçerdi ağrısı başımın, geçerdi biliyorum... Bir gül olsaydın bahçemde, koklasaydım nefes nefes, çekseydim içime derin derin... Bir göz olup baksaydın gözlerime, çekip alsaydın içindeki hüznü... Ah! bir bilsen nasıl sevinirdi yüreğim, nasıl sevinirdi dudağımdaki gelincik, kapımdaki akasya... Susuyorum artık derin derin... Ve sessizce soluyorum bir hazan yaprağı gibi... Oysa ne kadar çok hasretim konuşmaya, anlatmaya anlaşılmaya... Oysa ne çok istiyorum, tüm bedenimden söküp almanı yalnızlığımı, hicranımı bir tılsımla... Gel. Yüreğim ol seher gülüm, her ölümümde bana yeniden hayat ver. Elim ol, ayağım ol, canım ol... Gecem - gündüzüm ol... Ağlayan gözlerim ol her damlada yeniden doğur beni, yeniden doğur umudumu. Her öldüğümde yeniden yarat ki, seni ne kadar özlediğimi anlatayım yeryüzündeki bütün canlı cansız varlıklara, ne kadar çok sevdiğimi... Önce sen gel sevgilim solmadan resimler, şiirler sislenmeden... İslenmeden geceler... Sonra ölüm gelsin... Yoksun işte, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor şimdi.

Bu şehirler ki, senin gülüşünle aydınlanırdı. Şen şakrak türkülerin yankılanırdı taş duvarlarda. Sıkılı değildi yumrukları insanların. İçini titrettiğin gülüşlerini kimseden esirgemeyen sen, ardında somurtkan bakışlar bırakmıştın.

Kar yağıcak

sana dön gel diyemiyorum, çünkü seni çok iyi tanıyorum...

Ayrılığın soğuk yalnızlığı yapışıp kaldı sana hoşçakal diyen ellerimde. Gittin, evlerin camları keder buharından oluşan şekillerle kirli artık. Bacalarından kurum fışkıran kem ruhların ışıldayan gözleri karartıyor şehirleri.

umutlarımı oyuncaklar gibi kullanıyorum,

senin bana geldiğin günde susmuştum,

Soğumuştu mevsim ardından bakarken. Soğuktu dilsiz duvarlar, içine kirli su birikmiş kaldırımlar. Bulut perdelemişti mavi gökyüzünü.

Gittin bereketini yitirdi, kurudu topraklar. Yer değiştirdi mevsimler, umutsuzca kanat çırptı börtü böcek. Gelmedi beklenen bahar

şimdi senden haber bile alamıyorum. yokluğunda dağılan beni anılarınla toplamaya çalışıyorum. keşke çekiyorum her aklıma geldiğinde keşke...

bense bu çaresizliğe rağmen seni basıyorum yüreğime tıpkı yaraya tuz basar gibi hayalini sarıyorum içime...

Duymıycakmısın tıkırtıyı

özlemin öyle yükler yükledi ki omzuma ayağa kalkmaya dermanım yok, şimdi sadece gözyaşları döküyorum hani belki içimde çogalan hasreti az da olsa yok eder gözyaşlarım diye...

IsLanmıycakmısın

ResimLer konuşmaz

Ve gittin..

sessizce soluyorum bir hazan yaprağı gibi... Oysa ne kadar çok hasretim konuşmaya, anlatmaya anlaşılmaya... Oysa ne çok istiyorum, tüm bedenimden söküp almanı yalnızlığımı, hicranımı bir tılsımla... Gel. Yüreğim ol seher gülüm, her ölümümde bana yeniden hayat ver. Elim ol, ayağım ol, canım ol... Gecem - gündüzüm ol... Ağlayan gözlerim ol her damlada yeniden doğur beni, yeniden doğur umudumu.

Hep birini sevmek istemiştim, yitikte olsa yalanda olsa, yanımda olmasa da sevmeyi delicesine ve sen çıktın karşıma..

Mahzun bir yetime dönüştü Atlanta çocukları. Mahzun, boynu bükük ve sahipsiz... Hatırlar mısın; okşardık başlarını her önlerine eğişlerinde yanaklarını onların? Şimdi o çocuklar, çakır gözlerini her sabah ufuklara dikip, yolunu gözlüyorlar. Gördükleri her serapta sen varsın bu çölden şehirde!

gittiğin günden beri yaşadığım şehrin hiç bir sokağına adım atmıyorum sırf o sokaklar seni bana sormasınlar diye,

Ne yani, bir daha dönmeyecek misin?

çaresizce kendi sokaklarımda çığlıklar atıyorum belki beni birileri duyarda yardımıma gelir diye...

herşeyden, herkesten kaçıyorum...

bu cümlenin devamın sorma bana, çünkü tamamlayamıyorum...

benden gittiğin günde...

Kışı başlattı gidişin. O kış ki, mutlak bir memnuniyetsizliği müjdeledi şeytani bir hazla insanlara.

ve hala susuyorum, yokluğuna çareleri yüreğimin kuytularına sakladığım anılarımızda arıyorum, belki geçmiş merhem olur yarama diye...

gelmeyeceğini bile bile gittiğin yola dönüp dönüp bakıyorum,

oysa biliyorum yarama merhem bulamayacağımı,

Ben yalanına bile razıyım artık seninle ilgili her şeyin. Bir umudun, bir güneşin& Üzerinde senden kokular kalan aynaya her bakışımda gerçeği fısıldıyor bana yansımalar.

Doğru ya sen konuşamassın

Nasıl da kandırmışlar beni bunca yıldır. Nasıl da, aldanmışım kafiyelerin arasına gizlenen hayallere!

Ketumdu üstelik semalar. Vermedi ödünç bir damla yaş bile. Islak kaldırımlarda yankılandı ayak seslerin.

aynalara bakmıyorum gözlerimde sensizliğin acıları var diye,

bu ızdıraba dayanamam diye bakmıyorum aynalara...

Ben Leyla isem benim sevdiğim Mecnun olsun isterim, yan yana olmasak da, beden toprağa kavuşsa da ruhlarımız hiç ayrılmasın isterim. Sen böyle sevebilir misin? Ben severim diyorum kendi kendime en az ölüm kadar gerçek. Keşke şimdi yanımda olsaydın, ama yoksun! Olsun diyorum, ben seni öylesine sevmedim ki! Ben seni sıcak tenin içinde sevmedim, ben seni ruhunla sevdim. Ben seni! Ben seni zifiri bir karanlıkta sevdim

Ve ben yüreğimin iç acılarının toplamını kaldıramayacak kadar bir sıkletin altında iki büklüm, ayrılıkların iç açısıyla bakıyorum denizlere.

gidişinde ağlamaya başlayan gözlerimi susturamayacağımı çok iyi biliyorum.

sende bittiğimi, yüreğinde yok olduğumu gayet iyi biliyorum.

Soguk ve sessiz çırpınışların o ıslak qözyaşlarımdan yansıyışıyla dolu bi hüsran qecesi daha kapımı çalan?kaybetmişim kendimi iyice.. vazqeçişlerim hep vazqeçemediklerimden doğmuş.. öyle sanmışım hep.. biterse biter demişim.. yapabilirim sanmışım sensiz ve sessiz.. duvarıma vuran acı çığlıklardan, qözümü kapattıqımda oynayan sessiz sinemalardan kurtulurum sanmışım başrolde sen ve ben olan.. hayal kurmaya devam etmişim hep içinde bizim bulunduqumuz bilinçsizce, sanki hayatımdaymışcasına?aqlamam sanmışım qözümden akan onca yaşı unutmuscasına.. yanılmışım!!.. bitmez sanmıştım.. bitmeseydin deseydin bitmicektii.. bitmez bu aşk burada bitemez demeni beklemişim yolun açık olsun deyişini duymazcasına?bi söz bi mesaj beklemişim aşkımla başlayıp seni seviyorumla biten sen varmışcasına!!.. seni özledim, sensiz olmuyo diyeceqin qünü beklemişim qiderken biterken söylediklerini ve söylediklerimi umursamazcasına?qüçlü durmaya ayakta kalmaya calısmısım aldırmazmıs qibi.. ben deqilim kaybeden demişim herseyi göze alırcasına..! hatalarını bana yaptıklarını acılarımı qözden qelircesine düşünmüşüm hep qüsel yönlerini.. elimi tutmaya bile cesaret edemeyişin seni yüreklendirmek istercesine yaptıklarım ve sonra ürkekçe tutman ellerimden, bakman qözlerime.. sarılısın benı bırakırken sensızlıqe.. basını omzuma koyman basımı omzuna koymam.. susuşlarımız ama cok şey anlatışlarımız.. hep oynar durur kalbimin sinemasında qişe rekorları kırarak!!.. kulaqımda yankılanır durur o qusel sesin.. içinde hiçbir anlam barındırmayan sözlerin bile anlamlı qelir artık bir edebiyat parcalarcasına!.. ve ben qitmeyi secen ben bundan utanır olmusum pişmanlıktan yüreğim yanarcasına.. ama o da buna itiraz etmedi demişim hep kendimi avuturcasına!.. kıymetimi bilemedin, kıymetini bilemedim.. en cokta birilerinin haklı cıkması koydu yüreğimi hırpalarcasına, hatamı yüzüme vururcasına!.. hata değildi belki mantığıma qöre ama kalbim hayatının hatasını yaptın der durur beni bin parçaya bölercesine!.. ve ben qidişine, qidişime yanarım ateşlere atılmışcasına.. Dur!! deseydin qüzel qözlüm Dur! Gitme.. qitmezdi sana sevdalı bu deli gönlüm.. qitmezdii

ama bir çocuk gibi oynuyorum kendimle,

Çünkü gitmiştin..

ne diyor. dönecekmiymiş

Uymasada uydu diyeLim

Göremiycekmisin

Denizler& Hatırladın mı, kıyısında ıslıklar çala çala yürüdüğümüz o kayalıkları? Geleceğe dair hayaller kurardık hani gümüş rengi kumsalında. Sen ipince parmağınla şekiller çizerdin ve ben hayret ederdim bu kadar büyük olabilecek hayallere. Parmakların kadar uzundu görebildiğin gelecek.

YağmurLar yağacak

yüreğimdeki saplı hançeri herkes görüyor da kimse cesaret edemiyor çekip hançeri çıkarmaya...

dönmezler

işte yine o an isyanlar basıyor yüreğime, kahrolası yokluğun kendini tanıyor gözlerime oysa ben söylediğim yalanlarla susturmuştum gözlerimi... anlattığım masallarla uyutmuştum yüreğimi... oysa ben yüreğime sapladığın hançeri yokluğunda kimse sahip çıkmasın bize diye kapımıza vurduğun kilit olarak anlatmıştım herkese

hayalini ise odamın en güzel köşesine saklıyorum...

Çiçekler açıcak

Çünkü gitmiştin Puslu bir zemheri soğuğu vardı havada.

Yarım kalmıştı masal. Boğucu bir nem tıkamaktaydı genizlerimizi. Bir masal kahramanı gibi dalgalandırarak denizleri, silkeleyerek derin maviliği gitmiştin çünkü. Okyanuslar takıldı gözbebeklerime. Her gün bir damla alıp, her gün, her gece birer birer damlatıp. Keder damıtarak baktım uzaklara.

Üşümiycekmisin

Güneş açıcak

oysa koca şehir duyuyor çığlıklarımı,

yağan her yağmurda isyan ediyorum kokun biraz daha yabancılaştı bana diye...

Yitirdim güneşimi, serin bir koyuluğa dönüştü gümüşten kumsallar. Eteklerine tutunmuştu yeşil yapraklar, ağaçları çıplak kaldı yüreğimin.

Kış sonuydu gittiğinde, şimdi yaz başı. Bu kadar tirat yaktıktan sonra ardından, hala merhamet etmeyecek misin?

Uzadıkça sensizlik, keskin bir öfke kaplıyor içimi. Kızıyorum her şeye. Önce bulutlara haykırıyorum öfkemi. Ardından yere çeviriyorum kızgın bakışlarımı. Şarkılara, şiirlere, şairlere öfkeleniyorum sonra.

Ama... Ama benden gizlemiştin gidişini. Belki de korkutmak, buruk bırakmak istememiştin yüreğimi. Şimdi senin uzağa bakışın kadar yakına bakıyor gözlerim. Bir güneş batışına bile tahammül edemiyorum bazen sensiz.

Senin yoklugun diger yokluklara benzemiyor. Uyutmuyor mesala, uyumuyor. Için ürpererek titriyorken, eline aldigin bir bardak sicak çay bile isitamiyor seni. Çayin simitle olan arkadasligi kadar kutsaldi sana sevdam. Ve simitten düsen her susam tanesi kadar korunmasiz. Yine de güzel bir günün ardindan gelen yagmur gibiydin benim için. Ve her yaz yagmuru gibi gelip geçtigini sandin, yanildin. Yaniltilarimiz sürdü gitti günlerce... Avucumdaki iki çizgiden biri olmustun ve ben nasil ayrilabilirdim ki senden. Duyulan, yasanilan ve çekilen her derdin üzerine kazidim adini ve umudun adini degistirdim senin yüzünden, sen bunu hiç bilmedin. Adini bile bilmedigim bir radyo istasyonunda, yarinin bugünden daha güzel olmasi dilegini savuran gereksizler, tek çarelerinin bu oldugundan ne kadar da emindiler. Oysa sen böyle miydin... Bilirdin yarinin bugünden farkli olmayacagini. Ve bizim tek derdimiz dündü... Ne sen acilarindan biktin ne de ben. Kan kaybeden ve tarifsiz bir dün degilmiydik ikimizde... Sen, güzel bir günün ardindan gelen yagmur, yine sasirtiyorsun beni bugün ve içinden geldigi gibi davraniyorsun yine; sonucunu hiç düsünmeden. Ne olurdu sanki çektigim tüm acilarin tek nedeni sen olsaydin. EYLÜL'de gelen sonbahar gibiydi gelisin. Ve gidisin, gidisinin tarifini yapsam neye yarar ki! Beni üzen tek sey; giderken bana hesap sormaman. Inanmadigin her ben için sana hesap vermeliydim ve suçlamaliydin beni suratsiz bir suratla. Kendini benden alabiliyorsan, hiç durma... Ve bir elmayi sever gibi sev beni...

Bir tükenişe dönüştü beklemelerim sonra. Buzdan bir camın çatlayışı gibi çatlaklar belirdi ümitlerimde. Dokunmayı bırak, bakınca bile büyüyen kanı çekilmiş kılcal damarlar gibi sardı her yanımı çatlaklar.

derin bir uykuya dalmak istiyorum, içinde sen olan rüyalar görmek, sana sıkıca sarılmak... her uyuduğumda görüyorumda seni rüyamda, ama her uyanış kahrediyor beni... gözyaşları içinde uyanıyorum tam sana sarılmak üzereyken bitiyor rüyalar...

ben üşüyorum bitanem gittiğin günden beri titriyorum,

herkes görüyor çaresizliğimi,

Yoruldum her sabah, dönüşüne dair düş görmüş olarak uyanmayı hayal etmekten. Yoruldum sensiz rüzgara savurmaktan eteğinden aldığım yaprakları. Biliyorum bilsen halimi, duysan sesimi kandıracaksın beni. Kumsal bulamasan bile boşluğa çizeceksin yine pembe panjurlu hayaller. Sonra bak diyeceksin, Burası sofa.. Bu merdivenlerden çıkacak yetimler. Sonra şu odadan geçerek açılan geniş terastan yıldızlara dokunacaklar.

artık acılarıma susmak da çare değil...

bu başlıgını neden edebiyat bölümünde açmadın merak ettim?