Ben eminim ki; onları sık sık hatırlayan, akşamları penceresinden Fatihalar yollayan bu öksüz, kırık, yetim kalbin sevgisini hissediyorlardı ve kızmıyorlardı ona.

Bana sık sık getirdiği güller karşısında mahçup olurdum daima. Türlü bahanelerle ona aldığım hediyeleri kabul ettirmenin bir yolu da buydu belki. Her ne kadar karşılığını derslerini çalışarak vermesini istesem de o hem çok çalışıyor hem de vazomuzu gülsüz bırakmıyordu.

biraz önce üniversiteden bi arkadaşım aradı uzun süredir görüşmüyorduk..

Haydi elleri yaradana doğru açalım..

Birlikte birçok şey paylaşıp uzun süredir görüşmediğimiz ihmal ettiğimiz dostlarımız için de vefa zamanı..

Bir sabah yine kucak dolusu güllerle geçti kapıdan. Bir çift gülen kara gözle, minik eller uzattı gülleri.?bunlar senin için öğretmenim.? diyordu. Şaşkınlığımdan olsa gerek? Nerden buldun şimdi bunları? Hem yazık değil mi parana?deyiverdim.

?Ölüler çiçek koklamaz çünkü? :)

Mahçup, utangaç?para vermiyorum ki? dedi. Ben bunları mezarlıktan alıyorum. Ziyaretçiler getiriyor, onlar gidince alıyorum; siz sevinin diye.? Daha ne söylenirdi ki bu durum karşısında; şaşkın, üzgün.?ölülerin çiçekleri alınmaz? diyebildim ağlamaklı.?Gülümsedi, kendinden emin bir tavırla?ama öğretmenim ölüler çiçek koklamaz ki? dedi. ?Hem ben her gece onlara dua ediyorum penceremden.?

Bu dünyadan göç eylemiş ve hala yüreğimizde yaşattıklarımız için dua zamanı...

Haydi eller telefonlara...

Bazen bir günaydın? bir merhaba? telefonun ucundaki bir alo?ufak bir tebessüm. Bazen bir gül en kırmızısından... Kırık bir kalbi tamir etmeye yetip de artmıyor muydu. Vakit geç olmadan, paylaşın yüreğinizdekileri.

Demek ki o da foruma takılıyor.. :))

Sınıfa çoğunlukla o getirirdi çiçekleri, bayram seyran demeden, herhangi bir gün aniden. Hem de ne çiçekler. Güller, karanfiller?En alasından, kucak kucak. Oysa burası şehrin kenar bir mahallesiydi. Yakınlarda ne bir çiçek satıcısı vardı, ne de çiçek bahçesi. Zaten çiçek alacak parası hiç yoktu. Okula uzak bir mesafeden gelen bu çocuk hep benden sonra girerdi sınıfa. Annesi çok küçükken terk edip gittiği için babasından da olmuştu ilerleyen yıllarda. Büyükannesinin emekli aylığı ile yaşayıp gidiyordu, bir viranede. Şehrin en büyük mezarlığının dibinde, ölülerle iç içe? Yetimliğine, öksüzlüğüne, ölü bir hayatın kıyısındaki yaşamına inat, daima gülen bir yüzle. En son bir anneler gününde çiçeklerini uzatırken boynuma sarılıp?siz benim annem gibisiniz? demişti. O sınıfa geldiğinden beri?Anneler Günü? yasaklı bir gündü, annesizliğini hissetmesin diye... Ama o yine de gelip kutlardı herkesten önce.

Beğendim.

Tabi ki ölüler çiçek koklamazdı. Onlar artık bizim dualarımıza muhtaçtı. Güller, çiçekler sevgimizi ifade eden birer semboldü sadece. Sevdikleri baş uçlarına gelip güllerle, dualarını bırakırken gülümseyen ruhlar, çiçeklerini aşıran bu çocuğu da biliyorlar dı muhakkak.

Zaten sevmek, sevilmek, hatırlanmak insan ruhunun tek ilacı değil miydi. Onu en çok yaşarken vermemiz gerekmiyor mu sevdiklerimize.