Kırk beş sene oluyor, o günden itibaren, Apandisit ağrısı, görmedim bir daha ben.

Seyyid Abdulhakim Arvasi , din bilgilerinde ve tasavvufun ince marifetlerinde derin bir derya idi. Kendilerine çözülemez sanılan sorular için gelinir, sohbetleri esnasında soruları sormaya gerek kalmadan cevaplarını alır, o bilgiyle doymuş olarak ayrılırlardı. Teveccühünü, sevgisini kazananlar sayısız kerametlerini görürlerdi. Çok mütevazi ve pek alçak gönüllü idi.

Yukarıdaki yazılardan birinde Habil Efendi diye bahsi geçen talebesinin Efendi hazretleri ile ilgili Ömer Çetin Engin'in yazdığı yazı dizisini önceden bu forumda yayımlamıştık;

koyar, öyle yatardı.

O?na öyle ihlasla, bağlıydı ki o hatta, Böyle halis bağlılık, az bulunur hayatta.

Bakırköy, Kadıköy, Beyoğlu?nda Ağa Cami'i Şerifleri kürsilerinde senelerce ilim neşretmiştir. Vefa lisesinde öğretmenlik yapmış, Sultan Selim Cami'i medresesinde tasavvuf müderrisi iken "Er-riyaz?üt Tesavvufiyye" kitabını yazmıştır. Tasavvuf hakkında risale büyüklüğünde birçok mektupları vardır. Mevlit okunmasının başlangıcı ve meşruiyyeti hakkında bir risale, "Rabıta-yi Şerife" risalesi, "Sahabe-i Kiram" ve "Ecdad-ı Peygamber" risaleleri, İslam Hukuku, Keşkul ve Sefer-i Ahiret isimli eserleri, Arapça, Farsça ve Türkçe şiirleri pek kıymetlidir.

Onun kötülüğüne, bir işaret değildir, İmanının kuvvetli, olduğuna delildir.?

Vahdettin, şahsi çıkarı için Türkiye! yi gavurlara satan bir haindir.

?Evet.? deyip gösterdim, o ağrının yerini, Tam onun üzerine, dokundurdu elini.

Bir keresinde: "Son zamanlarda, tekkeler cahillerin eline düştü. Dinden, imandan haberi olmayanlara şeyh denildi. Din düşmanları da, bu şeyhlerin sözlerini, oyunlarını ele alarak dine hurafeler karışmıştır, dedi. Halbuki bozuk tasavvufçuların sözlerini, işlerini din sanmak, bunları tasavvuf büyükleri ile karıştırmak, çok yanlıştır. Dini bilmemek, anlamamaktır. Dinde söz sahibi olmak için, Ehl-i sünnet alimlerini tanımak, o büyüklerin kitaplarını okuyup, iyi anlayabilmek ve bildiğini yapmak lazımdır. Böyle bir alim bulunmazsa, din düşmanları, meydanı boş bulup, din adamı şekline girer. Vaazları ile kitapları ile gençlerin imanını çalarak millet ve memleketi felakete götürürler."

Sonunda buyurdu ki: ?Bütün bunlara rağmen, İmam-ı Rabbani?nin aşıkıyım ama ben.?

Saidi-i Kürdi ve Seyyid Abdulhakim, İngilizlerden hep maddi yardım aldılar.

Habil Efendi diye, vardı ki bir terzisi, Pek çoktu Efendi?ye, bağlılığı, sevgisi.

Hiç kurtulamıyorum, ben bu vesveselerden, İmanıma bir zarar, gelir mi bu şeylerden?

Necib Fazıl Kısakürek anlatır: ?Sene 1941... Almanlar sınırımızda. Ben, bir gazetede çıkan yazılarımda da üstüne bastığım gibi, İkinci Dünya Harbine girmemizin bir an meselesi olduğuna kaniim. Bu meseleyi huzurlarında savunuyorum. Lütfen dinliyorlar. Etraflarında yakınlarından birkaç kişi ve avukat Mahmud Veziroğlu isminde kendisini sevenlerden bir zat... Harbe sürüklenmek mecburiyetimizi riyazi bir vakıa halinde gösteriyor ve anlatıyorum. Sonuna kadar dinledikten sonra buyurdular ki: "Harbe girilmez. Yalnız, Birinci Cihan Harbinde olduğu gibi pahalılık olmasa, vesika usulü çıkmasa ." Buyurdukları gibi oldu. Harbe girmedik. Fakat pahalılık, vesika usulü milleti kavurdu. Mahmud Bey, bana bu kerameti sık sık tekrar eder

Abdülhakim Efendi hazretleri buyurdular ki: ?Evliyanın huzuruna dolu giden boş, boş giden dolu döner.?

Faruk Bey anlatır:

daha derken nihayet kendimi kapının önünde buldum. Nerede ise kapıdan dışarı çıkacak hale gelmiştim. Ben yıllarca şeyhlik postunda oturmuş, talebeleri olan biriydim. Seyyid Abdülhakimi görünce ancak talebe olacağımı anladım ve talebelerime:

Ellerini öperek, oturunca, o derhal, Bana; ?Sen hasta mısın? diyerek etti sual.

Gerçekleri yazalım. TARİH okuyalım ve bilgili olalım.. Ansiklopedi veya yerli-yabancı eserleri, belgeleri okuyalım. Gerçek, gerçektir.

Abdülhakim Arvasi Hazretleri,1300 hicri sene başında icazet aldı. 1914 (H.1332) Rusların Doğu Anadoluyu istilasından sonra, Recep ayında Başkale'den hicret ederek (H.1337) de İstanbul'a geldi. Eyyüb Sultan'da önce yazılı medreseye, sonra Gümüşsuyu tepesindeki Murteza Efendi tekkesine yerleşti ve Kaşgari Hanekahı meşihatına tayin oldu. Sultan Vahideddin tarafından, Medrese-i Mütehassisin denilen İslam üniversitesine ordinaryüs profesör olarak tayin oldu (8 Zilka'de 1919).

İMANIN KUVVETİNDEN

Tapucu ERDEM KILIÇ, uyduruk TARİH'e meraklı gözüküyor. Yalana yatkın!

"Temiz ve yeni elbise giyiniz. Gittiğiniz yerlerde, ahlakınızla, sözlerinizle, İslam?ın vekarını, kıymetini gösterdiğiniz gibi, giyiminizle de saygı ve ilgi toplayınız."

?Siz bana o ümmeti gösterin. Ben de kurtulduğunu haber vereyim. Hani nerede o ümmet!? buyurdu.?

Necib Fazıl Kısakürek anlatır:

Hain Vahidettin, Seyyid Abdulhakim, Şeyhülislam Dürrizade Abdullah gibiler; KURTULUŞ SAVAŞI sırasında gavurlardan daha beter düşmanlık ettiler.. Kesindir. Olayı çarpıtmayalım.

Eğer şu an ülkemizde ehli sünnet itikadı var ise, hep bu büyüklerin sebep olmaları ile vardır.

Uyduruk TARİH yazmayalım.

Kendi zamanındaki, bilcümle evliyanın, Fevkinde bulunduğu, kesin idi bu zatın.

Bundan yıllarca evvel, oğlum Nevzad, o zamanlar oturduğumuz apartman katının balkonundan aşağıya, beton bir zemin üzerine düştü. Çocuğu koma halinde bir hastahaneye dar attık. Ayıldı. Fakat akli melekelerini kaybetmiş haldeydi. İstanbul?a götürdük. Bütün mütehassıs sinir ve akıl doktorlarına gösterdik. Hemen hepsi ümit göremediklerini söylediler. Bir rum doktor erken bunama teşhisini koydu ve şifası yok hükmünü bastı. Büluğ çağındaki çocuğumu, büyük amcası Abdülhakim Efendinin kollarına teslim ettim. Çocuk tekkede kırk gün kaldı. Bu müddet içinde, onu nazarlarından ayırmadılar. Sadece; ?Mahzunum, mahzunum!? diye içlenerek işi, Allahü tealaya havale ettiler. Kırk gün sonra Nevzad, hiç bir zaman sahib olmadığı maddi ve manevi bir sıhhate kavuştu. Hukuk Fakültesini bitirdi. Uzun yıllar DSİ?de avukatlık yaptı, oradan emekli oldu. Abdülhakim Efendi, biraderzadeleri olan Faruk Işık Efendiyi çok severdi. Birisini medhetmek isteseydi; ?Faruk hariç hepimizden iyidir.? derdi. Kabri, Abdülhakim Arvasi?nin ayak ucundadır.

Gavurların lehine olarak, Kurtuluş Savaşı sırasında ve sonrasında Padişah tarafından çıkartılan 24 adet isyanın 23 adedi ŞERİAT isyanı idi. Kesindir. Gavurları sevindirmiştir.

Diyeyim ki: ?Efendim, istemiyorum ama, Çok kötü düşünceler, geliyor hatırıma.

Seyyid Abdulhakim "Kurtuluş Savaşı" na katılmadı. Tam aksine muhalif ve seyirci kaldı, Vahidettin gibi.. Anadolu'da kan gövdeyi götürürken, her ikisi de seyirci kaldı. Gerçeği saptırmayalım.

Abdülhakim Efendinin yemesi, içmesi, yatması, kalkması, konuşması, susması, gülmesi, ağlaması hep İslamiyet?e ve Resulullah Efendimizin haline uygundu. Onun yemesini gören sanki adet yerini bulsun diye yiyor zannederdi. Az yer, lokmaları küçük alır ve yavaş yerdi.

"Allah-u teala, her şeyi bir sebep altında yaratmaktadır. Bu sebeplere, iş yapabilecek tesir, kuvvet vermiştir. Bu kuvvetlere, tabiat kuvvetleri, fizik, kimya ve biyoloji kanunları diyoruz. Bir iş yapmamız, bir şeyi elde etmemiz için, bu işin sebeplerine yapışmamız lazımdır. Mesela buğday hasıl olması için, tarlayı sürmek, ekmek, ekini biçmek lazımdır. İnsanların bütün hareketleri, işleri, Allah-u tealanın bu adeti içinde meydana gelmektedir. Allah-u teala sevdiği insanlara iyilik, ikram olmak için ve azılı düşmanlarını aldatmak için bunlara, adetini bozarak sebepsiz şeyler yaratıyor.

S. Abdülhakim Hazretleri, Seyyid Taha-i Hakkari'nin halifesi Seyyid Fehim-i Arvasi Hazretlerinden, zahiri ve batıni ilimleri tamamlamış, H.1300 senesinde irşad icazetini almışlardır. Vücutça gayet mutedil ve kusursuzdu. Buğday tenliydi. Alnı geniş ve açıktı. Kaşları birer hilal gibi olup, kabarık ince ve ölçülüydü. Nur bakışlı gözleri iriceydi. Burnu ahenkli ve normalden büyükçeydi. Yüzü zayıfça olup sakalı sıktı. Bedeni iri yapılı olup, insana mutlak surette hürmet telkin edici bir vakar ve heybeti vardı.

Talebelerinden Tahir Efendi anlatır: ?Kapalıçarşı'dan geçerken karşılarına tanıdıkları bir dükkancı çıktı. Adam hal hatır faslından sonra: "Efendim. Dua edin de Allah-u teala ümmet-i Muhammed'i kurtarsın.? deyince, o da cevaben:

Bir gün ziyaretine, giderken Efendi?nin, Düşündü ki gidince, sorayım şunu ilkin.

Çok mütevazi, pek alçak gönüllü idi. Ben dediği hiç işitilmemişti. İslam alimlerinin adı geçtiği zaman: "Bizler o büyüklerin yanında hazır olsak sorulmayız, gaib olsak aranmayız." Ve, "Bizler o büyüklerin yazılarını anlayamayız. Ancak bereketlenmek için okuruz" buyururdu. Halbuki kendisi bu bilgilerin mütehassısı idi.

Buyurdu: ?Gavsül azam, idi ki bu büyük zat, Anında yetişirdi, istese her kim imdat.

Yakınları onu otuz senedir kaylule yaparken veya yatarken bir defa olsun sırt üstü veya sol tarafına dönüp yatmadığını söylemişlerdir. Hep sağ yanı üzerine yatar, sağ elinin içini sağ yanağı altına

Ve hemen buyurdu ki: ?Bir müslümanın eğer, Hatırına gelirse, çok fena düşünceler,

Esas saptırmayı sen yapıyorsun. İyi oku, ondan sonra yaz.

Sevdiği kimselerden, Sabri Bey var idi ki, O da şu hadiseyi, anlatır bizatihi:

Böylece bu Veli?den, bahsedip uzun uzun, Çok kerametlerini, anlattı önce onun.

Sene 1941? Almanlar sınırımızda. Ben, bir gazetede çıkan yazılarımda da üstüne bastığım gibi, İkinci Dünya Harbine girmemizin bir an meselesi olduğuna kaniim. Bu meseleyi huzurlarında savunuyorum. Lütfen dinliyorlar. Etraflarında yakınlarından birkaç kişi ve avukat Mahmud Veziroğlu isminde kendisini sevenlerden bir zat? Harbe sürüklenmek mecburiyetimizi riyazi bir vakıa halinde gösteriyor ve anlatıyorum. Sonuna kadar dinledikten sonra buyurdular ki: ?Harbe girilmez. Yalnız Birinci Cihan Harbinde olduğu gibi pahalılık olmasa, vesika usulü çıkmasa.? Buyurdukları gibi oldu. Harbe girmedik. Fakat pahalılık, vesika usulü milleti kavurdu. Mahmud Bey, bana bu kerameti sık sık tekrar eder ve; ?Müthiş, müthiş!.. herkes harbi beklerken; ?Harbe girilmez.? ve kimse vesika usulünü beklemezken?O olacak.? buyurmaları büyük keramet.? derdi.

Çıkıp, o hastaneye, gitmeden daha önce, Efendi?ye uğrayıp, haber verdim hemence.

Ve kıyamete kadar, her Veli?ye feyiz, nur, Onun vasıtasıyle, erişir, vasıl olur.

Seyyid Abdülhakim Efendi, kendisini candan seven ve tıbbiyede okuyan bir talebesinden eczacılığı seçmesini istedi. Talebe tıbbiyede sınıfın birincisiydi. Ancak anne ve teyzesi ise onun Eczacılığa geçme isteğine şiddetle karşı çıkarlardı. Böyle bir şeye teşebbüs ettiği takdirde haklarını helal etmeyeceklerini bildirdiler. Genç büyük bir üzüntü içerisinde Fatih Camii avlusuna geldi. Na yapacağını bilmez bir haldeydi. Bir tarafta annesi diğer tarafta ise canından çok sevdiği hocası. Aniden aklına gelen bir düşünceyle cami avlusuna girecek ilk kişiyle istişare etmeye karar verdi. Nitekim biraz sonra cami avlusuna giren zatın yanına yaklaşarak; ?Efendim size bir şey danışmak istiyorum.? dedi. Buyurun sizi dinliyorum demesi üzerine; ?Ben tıbbiyede talebeyim. Hocam tıbbiyeyi bırakıp eczacılığı seçmemi istiyorlar. Annem ve teyzem ise şiddetle karşı çıkarak haklarını helal etmeyeceklerini söylediler. Ne yapayım? O zat; ?Senin hocan kim evladım? deyince, ?Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri.? cevabını verdi. Bu söz üzerine o zat; ?Evladım senin hocan öyle bir kimsedir ki, bin ana feda olsun. Hiç düşünmeden sözünü tut!? dedi. Talebe bu söz üzerine derhal eczacılığa kaydını yaptırdı. Daha sonra meşveret ettiği o zatın yine Abdülhakim Efendi hazretlerinin talebelerinden Cevat Bey olduğunu öğrendi. Hocasının bereketi ile daha sonra anne ve teyzesi de haklarını helal ettiler.

Günahtır ve haramdır. Müslümanlar doğruyu söylemelidir.

Abdülhakim Arvasi hazretleri siyasete hiç karışmamış, siyasi fırkalara bağlanmamıştır. Ayrıca, bölücülüğe de karşıydı. Talebeleri kendisine tekkelerin kapatılması ile ilgili olarak sorduklarında:

Kıymetli Sözlerinden Bazıları

Her hali istikamet üzere idi. "İstikamet, yani Allah-u Teala?nın beğendiği doğru yol üzere olmak kerametin üstündedir" sözünü sık sık

?Seyyid Abdülkadir-i Geylani mi yüksektir, İmam-ı Rabbani mi, merak eder bu fakir?

?Burası mı? diyerek, o yeri ovdu biraz,

Talebelerinden Hafız Hüseyin Efendi anlatır: ?Tahsilimi İstanbul'da yaptım. Arabi ve Farisi'yi iyi bilirdim. Her toplulukta söz sahibiydim. Bir gün beni Abdülhakim Arvasi Hz. ne götürdüler. Maksadım orada da söz sahibi olmaktı. Kendisine çok yakın bir sandalyeye oturdum. Sohbete başladı. Hemen sonra sandalyede oturmaktan haya edip, yere indim. Sohbette, hiç bilmediğim, duymadığım şeyleri anlatıyordu. Yakınında yere oturmaktan da haya edip biraz geri çekildim. Biraz daha biraz

"Bizim meclisimizde bulunanlar, sükut içinde otursalar ve sükuttan başka bir şey görmeseler bile, din bahsinde alim geçinenlerin hatalarını keşfederler, bir bir çıkarırlar."

Hain Padişah Vahidettin ve Şeyhülislam Dürrizade Abdullah, İngilizci idi.. Bunlar ATATÜRK ile kahraman arkadaşlarını idama mahkum ettiler.

tekrar ederdi.

?Seyyid Abdülhakim Efendiyi görünce, tanıyınca şeyhliğin ne olduğunu anladım, eteğine yapışmaktan başka işim kalmadı? dedim. O büyük zata talebe olmakla şereflendim.?

Mübarek cemalini, görseydi biri elhak, Allahü tealayı, hatırlardı muhakkak.

Allahü Teala hepimizi şefaatlerine kavuştursun.

BAKINIZ: MONDROS MÜTAREKESİ.. 30.10.1918 Türklerin ölüm fermanıdır.

Bağlum, büyükler oraya defnedilmeden önce, bereketsiz, suları acı bir köydü. Büyükler oraya defnedilince, çok bolluk ve bereket geldi ve suları da tatlılaştı.

"Tek vakit namazımı kaçırmaktansa, bin kere ölmeyi tercih ederim."

Bir gün bana; ?Tahir Efendi, evinde kitap kalmasın, kitapları evden çıkar, başkalarına ver.? buyurdular. Eve gittim. Kıymetli kitaplarıma kıyamadım. Emirleri yerine gelsin diye, birkaç kitap verdim. Yatsıdan sonra yattım. Abdülhakim Efendiyi gördüm. ?Tahir, kitapları evden çıkardın mı? buyurdular. Kalktım. Abdest aldım. İki rekat namaz kıldım. Yine yattım. Daha uyuyamamıştım. Abdülhakim Efendi geldi. ?Hala kitapları evde mi saklıyorsun? buyurup, celallendi. Korktum. Hemen kalkıp, bütün kitaplarımı evden çıkardım. Geldim yattım. Ancak uyuyabildim. Sonradan anladım ki, bizi terbiye etmek için, kitaplardan uzaklaştırıp, bende olanları alıp, kendinde olanları bize vermek için bu yolu seçmişlerdi.

Gerçek TARİH okuyunuz, uyduruk TARİH yazmayınız.

İngiliz ve Yunan uçakları Anadolu şehir ve kasabalarına, Hain Padişah ve Şeyhülislam'ın imzaladığı beyannameleri atarak onlara yardım edilmemesini istediler. "Kuvay-ı Milliyecilere yardım edenler kafirdir!" dediler. ATATÜRK ve arkadaşlarını idama mahkum etmişlerdi.

Yürü git. Başka işin mi yok?

Said-i Kürdi; İngilizlerin desteğinde kurulan "Kürt Teali Cemiyeti" nin kurucu üyesiydi. Bu cemiyet TÜRK DÜŞMANI olarak 1918-1922 arasında İngilizlerin İstanbul'daki Çamlıca semtinde tahsis ettiği bir Osmanlı sarayında Kurtuluş Savaşı aleyhine faaliyet göstermiştir. Seyyid Abdulhakim de onun gibi Kürt Devleti kurulması için çaba göstermiş idi. Bilinmeli!

Ahlakı ve Hali

Bayezid Camiinde; Erzincan zelzele felaketinden bir hafta kadar önce: ?Allahü teala, zinanın aşikar olduğu yerlere zelzele ile ceza verir. Erzincan gibi.? buyurmuşlar. Kimse o esnada bu manayı anlayamamış, ama bir hafta sonra, duyanlar bu büyük bir kerametti, anlayamadık demişlerdir.

Sultan Vahdeddin?in ricası üzerine, İstiklal Savaşı?nda Anadolu'da çarpışan Kuva-i Milliye'nin galip gelmesi için Anadolu'daki mücahitlere para ve mal ile yardım ettikleri gibi eli silah tutanları onlara katılım için teşvik ederek, bir çok katılıma vesile olmuşlardır.

Sevdiklerinden biri, bir gün huzurlarına, Gelerek şu şekilde, bir sual sordu ona:

Allah sizden razı olsun anmamıza vesile oldunuz

Bir gün Abdülhakim Efendiye gidiyordum. Yolda, kendi kendime, Abdülhakim Efendiye arz edeyim, evliyalıkta yükselmek büyük iş, bizim küçük gayretimizle elde edilmez, himmet buyursunlar teveccüh eylesinler de, o yüksek makamlara beni kavuştursunlar diye düşünüyordum. Vardım. Bahçed yalnız oturuyorlardı. Selåam verip ellerini öptüm. Yüzüme bakıp; ?Tahir, şu ağaç ne ağacıdır? buyurdu. ?Manolya? dedim. ?Şu nedir? buyurdu. ?Gül? dedim. ?Ya Tahir! Bunların suyu bir, havası bir, toprağı bir de, niçin boyları farklıdır? Mesela şu çimene ne yapılsa gül ağacı olabilir mi, gül de, manolya kadar büyür mü? buyurdu. ?Hayır efendim.? dedim. ?Demek ki, farklılık istidadlarından kabiliyetten geliyor. Ve demek ki, çim; ot, gül gibi, gül de manolya gibi olmaz!? buyurup tekrar bana baktılar. ?Kusurumu bağışlayın efendim.? dedim.

Öyle çok kerameti, vardı ki onun hatta, Duasıyle ölüyü, döndürürdü hayata.

Henüz sual etmeden, almıştı cevabını, Efendi, daha sonra, ikmal etti vazını.

O, mübarek elini, dokununca o yere, Apandisit ağrısı, kayboldu birden bire.

Efendi hazretleri büyük bir deryadır. Kendisini ziyarete gelen insanlar, uzmanı olmdukları mesleklerde bile kendilerinden bir şeyler öğrenip öyle giderlerdi.

Allahü Teala razı olsun. Bu vesile ile Efendi hazretlerini bir kere daha anmış olduk.

Bayram olduğu için, yapmayıp ameliyat, Bir başka hastaneye, sevkettiler o saat.

Abdülhakim Efendi, cevaben o kimseye, Başladı Abdülkadir Geylani?yi övmeye.

Bitlis yolunda bir genç, kışın tipiye tutulup, yolunu kaybeder. Helak olacak halde iken; ?Ya Rabbi! Zamanımızın kutbunu imdadıma yetiştir!? diye yalvarır. Hemen siyah sakallı birisi zuhur eder, atın dizginlerini tutup, istikamet verir ve; ?Böyle git, şehre varırsın!? buyurur. Genç, o gaybdan gelip kendisine yol gösteren zatın şemaline dikkat eder. Otuz sene sonra, Bayezid Camiinde, tesadüfen vazında bulunur. Ben bu şeyhi bir yerden tanıyacağım diye düşünür. Vazdan sonra çıkarlarken, Abdülhakim Efendinin yanına yaklaşır, daha konuşmadan, Abdülhakim Efendi; ?Bitlis?teki tipi fırtınasını mı hatırladın? diye kulağına hafifçe söyler. Gözyaşlarını tutamayıp, eline sarılır, öper? öper.

Huzuruna bir şeyler sormak için gidenler, soru sormaya ihtiyaç duymadan cevabı alırlardı.

AMELİYAT OLMADI AMA?

Şimdi küfredicem artık. Yeter be.

Onun bereketiyle, gitti benden o maraz.

Kurtuluş Savaşı kazanılınca, bunlar İngilizlere sığınıp kaçtılar ve gizlice sıvıştılar. Vahidettin, İnglizlerin MALAYA isimli savaş gemisi ile İngilizlere sığındı, kaçtı..

Efendi hazrelerinin birkaç mektubunu okudum. Ne derece bir ilim sahibi olduğu o mektublardan anlaşılıyor.

Talebelerinden Tahir Efendi anlatır:

Birisi ona yalanın günah olduğunu, okuyup çalışmasını hatırlatmalıdır.

Babası Seyyid Mustafa Efendi ve bütün dedeleri, zamanlarının alim ve fadılları idiler. İmam-ı Ali Rıza b. Musa Kazım soyundan olup seyyid oldukları, Irak'daki şer'i mahkeme defterlerinde yazılıdır. Arvasi ailesi altıyüz seneden beri ilim yaymakla ve en üstün insanlık meziyetlerinde numune olmakla tanınmış ve halk arasında ayrılıkları gidermekte, milli birliği sağlamakta devam edegelmişlerdir.

"Hükümet, tekkeleri değil, boş mekanları kapattı. Onlar kendi kendilerini çoktan kapatmışlardı" demiştir. Kanunlara uymakta çok titiz davranır, konuşmalarında da bunu tavsiye ederdi. Talebe ve sevenlerinden Hüseyin Hilmi Işık ve Necip Fazı Kısakürek gibi bir çok tanınmış sima vardır. Allah-u zülcelal, hayrından bizleri mahrum etmesin, sırlarını artırsın.

BÜTÜN BUNLARA RAĞMEN

Osmanlı?nın bize bıraktığı en büyük manevi ve kudsi miraslardan? Zahir ve batın ilimlerinde kamil ve dört mezhebin fıkıh bilgilerinde mahir büyük bir alimi ve ruh bilgilerinin mütehassısıdır. 1865'de (H.1281) Van vilayetinin Başkale şehrinde doğdu. 1943'de (H.1362) Ankara'da vefat etti. Kabirleri Ankara yakınındaki Bağlum'dadır.

Halid Turhan Bey anlatır:

Bir gün rahatsızlandım ve gittim hastaneye, Apandisit teşhisi, kondu muayenede.

Bir gün ziyaretlerine gitmiştim. Kütüphanelerinden bir kitap çekip, bir yerini açıp bana verdiler ve; ?Buyurun, okuyun!? buyurdular. Arapça idi. Okumaya çalıştım. Yanlış okuyunca düzeltirlerdi. Bir daha okuttular ve gene yanlışlarımı düzelttiler. Sonra; ?Türkçeye çevirin!? buyurdular. Takıldığım çok ibareler oldu. Yardım ettiler, hatta kendileri tercüme ettiler. Bir daha okutup, bir daha tercüme ettirdiler. İyice anlamıştım. Vefatlarından yirmi sene kadar sonra, kütüphane müdürlüğü için, Ankara?da imtihana girdim. İmtihanda elime bir Arapça kitap verdiler ve bir yerini açıp, okuyun dediler. Bir de ne göreyim, Abdülhakim Efendinin verdiği kitap ve açtıkları sayfa değil mi? Okudum, tercüme ettim. İmtihanı kazandım. Kütüphane müdürü oldum. Ama imtihandan çıkınca, Efendinin bu büyük ve açık kerametini görünce hüngür hüngür ağladım.

Bayezid Camiinde; Erzincan zelzele felaketinden bir hafta kadar önce: "Allah-u teala, zinanın aşikar olduğu yerlere zelzele ile ceza verir. Erzincan gibi" buyurmuşlar. Kimse o esnada bu manayı anlayamamış, ama bir hafta sonra, duyanlar bu büyük bir kerametti, anlayamadık demişlerdir

Bunları düşünerek, vardı huzurlarına, Girince, sohbetini, kesti ve baktı ona.

Burası Vahdettin Han için açılmış bir başlık değil. Zehrini kusacağın başka bir başlık açarsın, biz de cevabını veririz.

ve; "Müthiş, müthiş!.. herkes harbi beklerken; "Harbe girilmez" ve kimse vesika usulünü beklemezken "O olacak" buyurmaları büyük keramet" derdi.

TARİH okuyunuz. Vahidettin ve Şeyhülislam Dürrizade Abdullah, bu 23 isyandan bizzat sorumludur.

Dört yüz kişi yazardı, vazını muntazaman, Birbirinin sırtında, yazarlardı çok zaman.?