Milliyetçiliğin en önemli sınırlarından bir diğeri, global kapitalizme karşı takınılan tavırdan geçmektedir.

Türkler de Kürtler de artık kitlevi ölüm facialarına ve felaketli yıkımlara yol açmadan nasıl bir çıkış yolu bulabileceklerini düşünmeliler.

Kapitalizme özgü yoğun para/iş ilişkilerinin bir sonucu olarak, bu yoğunluğu sürdürebilmek ve görece sosyo-kültürel homojenliği sürekli yeniden üretebilmek için gerekli siyasi malzemeyi sağlayan burjuva ideolojisine milliyetçilik diyoruz.

Milliyetçiliğin en yeni türü olan mikro-milliyetçilik ise, devletlerin kontrolünden kurtulan global piyasanın, sırf daha çok kar etmek ve daha az vergi vermek amacıyla zayıflattığı ulus-devletlerde, sosyo-ekonomik dengeleri bozarak ve farklılıkların kapitalizme özgü etno-kültürel farklılıkları temel alan kültürcü bir anlayışla ifade edilmeleri sonucu ortaya çıkmaktadır.

Silahın nelere yol açtığı Yugoslavya?da görüldü. PKK mutlaka silah bırakmalı...

Ulusal sınırları geçirgenleştirip ulus-devleti zayıflatan global sistem karşısında, ulus-devlet milliyetçilikleri birbirlerine karşı çok daha ılımlı davranıyor ve milliyetçi eski düşmanlıkları giderek terk ediyorlar.

Yunan ders kitaplarındaki Türk düşmanı bölümler iyice yumuşatıldı. AB'ye yeni giren Bulgaristan'da, Avrupa denizinde kendi özelliklerini daha iyi korumak için Türkiye'yle yakınlaşmak gerektiği konusu tartışılıyor. Suriye'deki Baasçı Arap milliyetçiliği, düşmanlığı değil dostluğu ön plana çıkarıyor.

Her ulus-devletin kendi içine doğru işleyen içe kapanmacı çoğunluk milliyetçisi gruplar da radikalleşmekle birlikte küçülüp marjinalleşiyorlar. Buna karşın, neoliberal sistemin son siyasi yan ürünü olan yapay-azınlıkçı milliyetçilik, özellikle Avrupa'daki ve Kuzey Amerika'daki diyasporalarında giderek ırkçı eğilimler gösteriyor.

Kimlerdensiniz!

Ya bizde?.. Dünyada Türkler ve Kürtler kadar iç içe geçmiş iki kimlik yoktur.

'Ezilen halk' popülizmini ve sol jargonu kullanan bu milliyetçiliği yakından tanımamız lazım...

Mikro-milliyetçilik, sosyal homojenliklerin bozulmaya başladığı bir dönemde ortaya çıkan nafile bir sonradan homojenleşme girişimidir ve aynı nedenle başarı şansı bulunmamaktadır.

Naziler ve eski faşistler gibi, etnik aidiyet belirten sözcükler kullanmadan cümle bile kuramayan bu yeni milliyetçilik türü, 'öteki' ilan ettiği başka halk gruplarına karşı da giderek ırkçı bir dil kullanıyor ve artık sistemin merkez ülkelerinde de sosyal istikrarı tehdit eden unsurlardan biri sayılıyor.

Azınlıkçı veya çoğunlukçu milliyetçiler, bu kadim gerçek yerine, sadece 300 yıllık geçmişi olan kendi homojen 'saf' ırk/millet varsayımları üzerinden konuşurlar ve milliyetçi homojenleşmenin, kapitalist üretim/tüketim ilişkilerinin bir ürünü olduğunu tamamen göz ardı ederler. Bu yüzden azınlıkçı ve çoğunlukçu milliyetçilerin, iklimleri bile bozacak kadar zararlı bir hale gelen global neoliberal sistemle ve onun sivil kurumlarıyla hiçbir sorunları yoktur -tam tersine iyi ilişkileri vardır.

İkisi de, sol gibi görünen bir dille, ulus-devletlere karşı her konuda birlikte sert eleştiriler getirirler

Siyasi kimliğimiz ne olursa olsun bakınız farklı seslere tahammülümüz var..

Türkiye?nin en büyük sorunu ise bu sorun. Türkiye, ?aidiyet? duygularında ve dilde Fransa gibi birlik sağlamak için iki yüzyıllık zamana ve erken sanayileşme, erken eğitim gibi sosyolojik dinamiklere geçmişte sahip olamadı.

Milliyetçilik türleri, toplumda yapay düşmanlıklara ve ufalanmalara neden olmakta, insanların vahşi neoliberal kapitalizmden kaynaklanan küresel ısınma, kalıcı işsizlik, ekonomik çölleşme, kişisel yalnızlaşma vd. gibi önemli sorunlar karşısında savunmasız kalmasına hizmet etmektedir, insanların sanıldığından çok daha fazla olan ortak tarafları yerine farklılıklarını ön plana çıkararak sistemin sorunlarına karşı ortak hareket etmelerini engellemektedir. Her sözüne etno-kültürel aidiyetini vurgulayarak başlayan azınlık ve çoğunluk milliyetçiliğinin en uzun sınırını, etno-kültürel kimlikçilik teşkil etmektedir.

Mesela;

Ondan sonra demokratik süreç; zamanla, kendi yolunu bulmalıdır. Aklın yolu bu.

İspanya?da iç sınırlar tarihen bellidir; o sınırlar içinde dil ve özerklik kararları oluşuyor.

Bunlar yumuşayan milliyetçilikler hakkında, sadece dünyanın bu tarafından gelen haberler. Dünyanın her tarafından benzeri haberler geliyor.

Bu ülkede mikro milliyetçiliği en abartılı şekilde yaşayıp sonrada insanları faşist diye suçlayanlar var ya işte onlarda ahlak aramayın...

Bunun başarılı örneği Fransa?ydı. 1789?da Fransa halkının üçte ikisi Fransız devrimcilerinin dilini anlamıyordu! Bugün Fransa?da kayda değer bir ayrılıkçı kimlik yok.

Mesela milliyetçiliğin azınlıkçı veya çoğunlukçu türüne göre, etno-kültürel kimliğiyle tanımlanmak 'zorunda' olan bir insan ya saf A'dır ya da saf B'dir. Dünyanın binlerce yıldır en normal şeyi ise herkesin az ya da çok hem A hem B hatta biraz da C olduğudur ve bunların ağırlık merkezinin zaman içinde değişebildiği ve çokkültürlülüğün de zenginlik sayıldığıdır.

Makro milliyetçilik pek çok ülkede yumuşuyor. Ancak bir de yeni bir milliyetçilik türü var: Mikro milliyetçilik.

Klasik modernleşme teorilerine göre?aydınlanma? ve?sanayileşme? sayesinde bu tür kimlikler zamanla?ulus? içinde eriyip gidecekti...

Azınlıkçı veya çoğunlukçu milliyetçiliğin kesin sınırlarını en başta, her sorun ve konuyu, etno-kültürel kimlikler üzerinden açıklamaya çalışan kültürcü bakış açısı belirliyor. Bunun yanı sıra; kapitalizme asla eleştiri getirmemek, sözcüsü olmayı hedeflediği kitleyi etno-kültürel bakımdan homojen saymak ve buna 'kanıt' olarak da gene etno-kültürel temelde tektip 'ulusal tarih' veya 'alternatif tarih' yazmak gibi konular belirliyor.