Ben ki üzülen yüreğinde zindan hayatını yaşarım gecelerce.

Sen kıyamazsın bana ;

Üzme yüreğini üşürüm canımın canı, sen bana kıyamazsın, kıyma ki üzülme,

en büyük hatamda kirkit kısmı olmuştu şüphesiz...

üşüten o diğilse neye yarar üşümek, bedenden ziyade...

senin yüreğin savrulurken ben üşümeyeyim?!

üşüdüğümü ispat edemem...

Üzülme emi mavi hayalim,

şimdi canım mı yanıyor ne..

uzağı tahmin edilemez, sise boğulmuş yollara çevirdin de, o gözler kalbimin yalancısı oldu...

Üzme yüreğini; eririm sensiz sokaklarını arşınladığım bu diyarlarda.

Efendim gelir aklıma, sen ki ondan hal almaya talip güzel insan,

beni bir üşüten VAR aama..

Üzme "kendini", üzüleceksek beraber yanalım, beraber üşüyüp duayla ısınalım,

Sen ki kıymetlimsin, cennetim, ahiret yoldaşım dünya da şifa tiryakımsın benim,

sessiz bırakıp;

sınırların nelerle doolu olduğunu anlamadan bilmeden sızdı, benden ziyade...

Üzme yüreğini üşürüm, üşüdükçe dua ile ısınsam da,

Teslim olalım, " aşkı bize teslim edene"

üzülmek Allah 'ın var ettiği bir "duygucuk" ama benim derdim tek başına üzülmen,

eşinin derdiyle dertlenen Hatice'n olmak benim gaye-i hayalim bilmez misin?

kirkit ile üzerine vurup iyice oturtmuştum bu sanmaları, belki sonra hayallerim yanarsaa bari canım yanmasın die,

bir daha ve bir daha hissettim ve sonraa bir an karın altında ısınıyor gibiyken, şiddetli bir kırağı şokuyla irkildi bedenim; titrek sesin...

nem kaptım;

Ya üzme, yada beraber üzülme fırsatı ver bana, daha doğrusu ağlayıp ağlayıp sönelim beraber;

Üşüttün beni?.

Her ne sebep olursa olsun üzme yüreğini yada üşütme beni.

sıcakla buluşunca soğukluğumun duvarları, üşüdüğümü yeniden hissettim, inadına hissettim,

karanlık gecenin, sabahına üşüttün...

Emniyeti sonsuz olana emanet edip, gözüme son bakışını nakışladığın bu diyarda eririm üzülürsen.

Cennete merdiven inşa etmeye çabaladığımız yürek hanelerimize aşk ile sabır büyütelim.

"-Üzülme sen, ben dertlenirim." dediğinde

bir söz sınırlarımdan içeri sızınca, ellerim üşüdü sandım ama üşüyen benliğimdi benden ziyade...

şaşkınlığımı ispat edemem...

hayaller yanmadı aynı yerindeler,

Sen ki kıyamazsın bana,

Çünkü onlar aşığın duasını maşuğun kine harmanlamadan mutlu olamazlar ki.

O ki üşütmez O'na müştak bir olmuş yüreklerimizi,

sanarız, ama sanmalarımızdan yanılmışlığımız olmuştur olacaktır...

oysa ki sözler; sınırlarımda daha önceden sanmalarla döşenmiş bi halıydı,

üşürken bedenimizin üşüdüğüne inanmayınn...

duama duanı katmadan sevindiremeyiz melekleri ruhum.

Üşümemi istemiyorsan "Allah" deyip ağlayalım seninle, O ki yalnız bırakmaz bizi;

Üzme yüreğini üşürüm;

üşüttün beni...

Üzme yüreğini üşürüm...

sandıklarım üşüttü çoğu zaman beni,

Üşüdüğümü duysan kendini ateşlere atarsın belki, yanıp yanıp beni ısıtmak için.

herşey sandığım gibi olsaydı hiç üşümeyecektim, üşüten olmazdı o zaman da, hani üşümek herkese nasip olmazdı...

Allah diye zikredilmez sadece bilirsin, "Allah " diye ağlanır birde yar dediğin cananın ile;

bi zamanlar yazmıştım üşümek fiili anımsattı, başlığınızda paylaşıma sunayım tekrar...

gözlerimi, camın pusundaki gizem gibi belirsizliklere boğdun,

Biz tek yürekmiyiz ki sen yanarken ben yanmayayım,

Üşümeyeyim ben, çift kanalı tek yüreğimizle takdiri sabır ile buyur edelim hanemize.

Sen bana