İstanbulda yaşıyordum. bundan 5 yıl evvel üsküdarda bi firmada çalısıyordum. bigün işlerin yoğunluğundan dolayı geç vakitte çıkmam gerekti. avrupa yakasında oturduğum için işleri çabucak toparladım son vapura yetişecektim...

ilk bi kaçgün aklıma geiyodu.. kendime kızıyodum sacmaladığımı düşünüyodum... ve bu şkilde davranınca kendimi fırsatçı gibi hissediyodum.. ya da hayatı sadece kadınlardan ibaret olan çarpık zihniyetler gibi olduğumu düşünüp kendime kzıyodum

üstelik vapura birbirine yakın saatlerde biniyorduk anlattığına göre.. bir sabah mutlaka karşılarşırız borcumu öderim size demişti...

ta ki geçen yıla kadar... kpss sonrasında bi kuruma memur olarak atandım... kurumda işe başladığımın ilk günü bir baktım ki o karşımda o da beni görünce dondu kaldı...

orada ki memur arkadaslar tanısmısınız diye sorduğunda evet demek zorunda kaldık halbu ki hiç tanımıyoduk birbirimizi...

bence hayır arkadaslar... her anımız, başımıza gelen acı, tatlı her hadise Allahın dilemesinden dolayısıyla kader hükmünden bağımsız hadiseler değildir...

10-15 dakika kadar sonra o bayan yanıma geldi, giyimi düzgün ve kötü bü insan olmadığı her halinden belliydi. belli ki gerçekten zor durumadaydı.

kader :))

iskeleye vardım son vapur daha gelmemişti dışarıda bekliyordum. kalabalığın ortasında bi bayan telaşlı bi vaziyette dolanıp duruyordu... öyle gözüme takılmıştı... aradan bikaç dakika geçti bende öylesine bakıp başımı baska yöne çevirmiştim...

kendisi de iş çıkışı son vapuru yakalamak için iskeleye gelmiş ancak ne talihsizliktirki cüzdanın paralarını işyerinde unutmuş geri dönmesine imkan yok hem vapuru kaçırır hem de işyeri kapanmıştır.

kendi başımdan geçen bi durumdur...

bu yazacaklarımı bayan arkadaslaryanlıs anlamsınlar... ben sadece Allahın rızasını gözeterek yolda kalmıs birine yardım etme amacım vardı... nasıl olduysa kendisine kanım kaynadı tabi hissettrimedim.. herhangi bi terbiyesizlik yapmadım.. huyum değildir.. her gördüğüm bayanın arkasından gitmem.. ayran gönüllü biri olmadım hiç... amaanlayamadığım bi durumdu hayatımda ilk defa gördüğüm bu insana kanım kaynamıştı..

sonra da kendisine açıldım... karşılığı varmış demek ki o da 4 yıl evvel benim hissettiğim şeyler hissetmiş.. hatta bi gün erkenden üsküdar iskelesinde bekledim seni dedi.. ama bi türlü denk gelmedin diye anlatmıştı.. belki de Allah denk getirmedi...

dedim ya yıllar geçti unuttum doğal olarak ondan sonra bi an olsun aklıma gelmedi..

hissenizi almanız ve zevkle okumanız dileğiyle... :)

yol bitti.. kendisine otobüse binmesi için cüzi miktarda bi para vermiştim... borcunu ödemesi için hesap numaramı istemişti.. kabul etmedim tabiki.. yada karşılasırsak borcunu ödeyeceğini söylemişti.. bayağı ısrarlı biriydi peki dedim..

daha sonra...

şimdi nişanlıyız nasip olursa Allahın izniyle eşim olacak

hem de tam istediğim gibi biriydi görünüş olarak yani... konusurken gözüme bile bakmaması dikaktimi çekmişti...

5-6 altı ay normal bi arkadaslık seyrimiz oldu ve kendisini ailesini yapı olarak irdeleme imkanı buldum..

Evet arkadaslar sizce hayat tesadüf denen saçmalıklar silsilesinden mi ibarettir..

aradan 4 yıl geçmesine rağmen bi gün bile karşılaşmadık :))

yanıma geldi durumu anlattı.. yardımcı olabilirmisiniz diye sordu... memnuniyetle yardım ettim... yol boyunca muhabbet etme imkanımız oldu.. hangi üniversiteyi okuduğumuzdan başladık.. öyle havadan sudan konustuk.. birbirini hiç tanımayan bi erkek ve bi bayan en fazla ne konusabilirdi ki...

işin garibi aynı istikamette çalısıyorduk çalıstığını söylediği firma çalıştığım yere yakındı..