Yanında?me?si olmayan bir git yakıştırılmadı sevdama?

ben de, ama kaldım

En kötü düşman zaman

dert özlenir mi deme

Gitme, sensiz ıssız bu diyar?

ateşe verdin kıyılarımı apansız, sinsice?

nerden gitmek

Gözü yaşlı satırlarımın kaçan döküşlerinde büyütüyorum keşkelerimi?

korkum aynı rayda gidemeyecek olması trenin

Gideceksen eğer GIT! Sorma bana fikrin ne diye... Gitme desem kalacak mısın sanki? Bu ürkek sorgular niye? Gideceksen eğer GIT! Bakma gözlerime öyle mahsun. Kararın beynine kenetlenmişse. Yolun açık olsun.. !

Yoklukluğun ortasında yok olan bir varlığa tutundum. O hüzün ki sevdanın nefesi, en çok yakışan bize.

Üsküdar dan geçen bir vapurun

Etrafıma soruyorum

senden kaçıp sana mı

daha eski bir şehirde olduğumu

bir gün batımı huzuru?

Gidiyor ağrıma...

Gitme demem, git şimdi!

yureğinin goturdugu yere gıtmek..

Ne kadar özlüyorum

yakın olsun isterim ellerin ellerime :)

bazı insanlar gibi

En kötüsü...

Kimi görsem biraz sana benziyor, Seni hatırlatıyor şu bulut, şu gökyüzü, Şu kayalıkları döven deniz, Şu hüzünlü melodi, şu napoliten şarkı, Bir zamanlar beraber dinlediğimiz. Boyuna seni düşünüyorum durmadan usanmadan, Şimdi diyorum o ne yapıyor acaba, O güzelim gözleri kime bakıyor, O canım elleri nerde

Ne kadar tutunsamda

Kaçıp gidiyor elimden

Temizlenmiyor...

gitmek

çünkü artık sensizlik diyebileceğim bir derdi özledim

Tüm kırgınlıklarımı çıkarıp kumbaramdan saydım, bir?git? etmedi.

Camına vuran güneş

İster al git, istersen kal gitme Yar!...

Ayrılık Oldukça

nereye gitmek

Her sabah yüzümü yıkıyorum yokluğunla

Harflerimin ayağı kayıyor uçurumlarından.

Ben de aldım yerimi eskilerinin arasında, Belki mevsimi gelir yine seversin beni? Belki yerim hep kışlıkların arası, Güneşi gördükçe unutursun beni? Birgün ihtiyacın olur mu diye Isıtmak üzere üşümeden beklerim seni... Belki mevsimi gelir yine seversin beni?

ilk kez karşıma çıkarsa raydan çıkmamın cezası

değişen bir tablo zincirdi tren yolculuğum

Oysa sen bir liman sakinliğiydin yüreğime?

ve bir ayrılık için en lazım olan şey bir aşktı

arkadaşım bugün kandil bari ağlamayı bugün bırak

tuzu gibi hayatın ve ben kilo aldırır diye kaçtım nice aşktan

Sonra bakıyorum penceremden

yolum açık şükürler olsun, gazan mübarek olsun

Aynaya bakıyorum yine sensizim

ve resim sergisi bitmişti Eskişehir?de

yoksunluğumu özlemek gibi bir derdim vardı

Bir metalin içine bindirip vedalarını, son bir kez kokunu çekmeden tiryakiliğim, son bir kez düşmeden kollarının girdabına, bir buseyi çok görüp alnıma, en kara yazgıları sür de git!..

bilemezdim gözlerimi pencereden alamayacak olmamı

peşinden koşmaya, kınanmaya, dile düşmeye?

Ama çok istiyorsan, işte orda; alfabemin kıyısında bir?git?

Bir sözünle ateşe verdin uğruna ödenen bedelleri?

hep raydan çıkmış hayatın çocuğu değil miydim

şimdi benden başka hüzünlü yok bu parkta

trenle ilk tanıştığım korku dolu yolculuğum

ayrıldıktan sonra yalnız kalmayı

uçsuz bucaksız bir özgürlüktün mavilerime?

hissetmiştim artık

Her sabah yüzümü yokluğunla yıkıyorum

kime gitmek

ve İstanbul?a dönünce anladım

Gözümü alıyor

Oysa bakışlarımdaki seni görmeyi

gitmek..

Yar demişim sana? yokluğun dipsiz bir yar! İşte, diz çöküyor sevdana yüreğim, gitme!...

çünkü ben yoksunluğun yoksunluğunu

Bakıyorum etrafa.

Beni senle hatırlayanlara

hiç sevmeden yalnız kalmaya tercih edecektim

Eksİk, mahzun, çaresiz?

Olmadığın yerlere bakmak artık

Sana git diyebilmek için kaç alfabe satın aldım zamansız pazarlıklarla bilsen.

Çay bardağında Bırakılan dudak payı Kadar bile Uzak kalamam Gözlerine. Seni bir çivi Gibi çaktım Çünkü beynime, Ve toplayıp Bütün kerpetenleri Attım denize...

züleyha?nın kaderine razıydım Yusufsun diye?

oysa işiydi o rayda gitmek

demek istedim bu yazışmalarınıza

nerden bilirdim dilinden düşeceğimi?

Eskişehir var aklımda