Hayatın hep arka odası,

Yalnızlığın aşkla ödüllenemeyen yanısın, sen.

ötesi huzur, berisi zulüm, dahası umut...

Ardı, dua. Ötesi ibret, berisi av, dahası cinnettir.

Ötesi yara, berisi bere, dahası izdir.

Ardı, boş. Ötesi ömür, berisi karayazı, dahası yazgı hatasıdır.

Yardan oldum kısmetlerin kıtlığında.

Yokluğunda kendimi bulamadığımı, aynadaki boşlukları gördükten sonra anladım!

Acının ve ağrının kentidir,

Hepimiz tekiliz!

Yitirdiğim kadar bulmanın,

İç kanamaları durmayan üç ayrı hastayız şimdi!

Çoğalmaya gelmişken, azalarak kaldım cehenneminde.

Ardı, nefes kesiği.

Ve sadece hep?bir gün? olarak verilir, dün.

Can verdiğim saatlerin hesabından can almanın vaktidir şimdi.

Hep kendi kendimi ıskalayan bir ahmağım sandım.

Dudağındaki soğuk yatağa kıvrılan o sıcak nefesti, sessizlik.

Ardı, ruh alemi. Ötesi şer, berisi ecel, dahası kalptir.

?Unuttuğunu bilmemek için gitmek? oldu artık yollar.

Hatırladığım kadar unutmanın,

Öldüğünü görmemek için ölmek oldu artık hayat.

Ardı, biz. Ötesi yar, berisi ben, dahası anıdır.

Zamanın arka bahçesidir biraz da

Buna sadece ayrılık kandı.

Eriten ve meleten kelimelere, deyiş bulmanın vaktidir şimdi.

Benim yalnızlıkla cezalandırılmamdı, aşk.

Susturan ve üşüten avazlarıma, libas bulmanın vaktidir şimdi.

Beni bir başka yere attı.

Ardı, figan. Ötesi dil, berisi şiir, dahası çığıltıdır.

Tanıdığım kadar yabancılaşmanın,

Yüzdüğüm kadar boğulmanın,

Aşkın bir arada tutamadığı birbirini anımsatan iki ayrı yalandık, biz.

Benim için,

Var olmaya gelmişken, yok olarak yakıldım ateşlerinde.

Hepimiz aşk tarafından terk edileniz!

Aşkın, seninle ödüllenemeyen yanıydı yalnızlık.

Uyuduğum kadar uyanmanın,

Ve o?nu bir yere,

Ben, sen, biz...

Geldiğim kadar gitmenin,

Aşkın yalnızlıkla cezalandırdığıyım, ben.

Ardı, azap. Ötesi yok, berisi yokmuş, dahası yoktur.

Yar olmaya yüz tutmuşken,