biz de emekli olunca böyle mi olacaz meslek heycanımız kalmayacak mı

hayatın getirdiği sıkıntılar ve zorlukalrdan içinde mesleğine dair sadeec yasamak için kazanmak fikri olursşursa sen de öyle olabilirsin ama olmamak da senin elinde severek ve isteyerek yapmak lazım öğretmenliği

15 yıl sonra onunla karşılaştım ve biryerde yemek yedik eskilerden bahsettim onun yaptığı güzel şeylerden bahsettim onun gibi olmak istediğimi öğretmenliği ne kadar güzel yaptığından bahsettim...

ben lise öğretmenimle sadece 5 yıl sonra karşılaştım... hayal kırlığı oldu biraz

10 yıl sonra lisede yalnızca 3 ay dersimize gelen bi hocamla karşılaştım, ismimi hatırladı.. beni hatırladı..

En guzeli de ne biliyor musunuz?

5 yıl ya 5 yıl... ne çabuk unutuyorlar

İlkokul öğretmenim gözlerinden tanırım demişti karşılaştığımızda. Herşey değişir ama gözler değişmez derdi..

kıskanılacak insanlarız ne olursa olsun :D

çok süper bi duygu..

sayısal ders hocaları dışındakiler beni çok iyi hatırlıyorlar :))) sayısal hocalarına hatırlatmam gerekiyor :) liseyi bitireli 9 yıl oldu... beni hatırladıklarında çok mutlu oluyorum. :))

umarım yaşıyorsunuzdur

ve şimdi eskiye nazaran çok daha sıcak bir bağ var aramızda..

evet hatırlamıyorlar

.. nasıl tanımıyorlar, bırakın beni, annemi bile tanıyıp yolda beni sormuş, ilkokul öğretmenim :)

hatırlıyorlar 15 yıl sonra karşılaştım sadece yarım dönem dersime girmişti ismim le hitap etti çok güzel bir duygu o yaşınla öğrencilerini unutmaması... :)

sonuçta bizim de öğretmenlerimiz aynıydı belki çok sevilmiyolardı ama bizim için ulaşılmaz hayatları olan insanlardı

hele de ingilizce öğretmenlerim benimle karşılaştıklarında gözleri parlıyor. meslektaşlarıyım ne de olsa :)

Ensesine saplak attigim adamlara minnacik cocuklarin duydugu saygi. Bu da hakikaten kiskanilacak bir sey. Ogretmen olmanin en guzel tarafi da bu olsa gerek, korpecik zihinlerin hem saygisini hem de begenisini kazanmak.

ilkokul öğretmenimle karşılaşmak isterim

Kiskaniyorum sizleri.

meslektaşı olduğum için gurur duydu..

bende şu an öğretmenim öğretim hayatım boyuca bir öğretmenim vardı ki en çok onu örnek aldım hep onu andım şimdi de hep onun gibi olmaya çalışyor bi nevi taklit ediyorum

ellerinizden öperim

Ortaokuldan fen bilgisi hocamla is yerimde karsilasmistim, adam beni animsamadi bile ben de ozel bir caba sergilemedim ki bu yuzyuze iletisim kurdugumdu, digerlerini saymiyorum bile.

ben geçen öğretmenler gününde bir çiçekçinin önünden geçerken ve tam da ilkokul öğretmenimi düşünürken 12 yıl sonra onunla karşılaştım. ikimizinde gözleri doldu. o anki mutluluğumu tarif bile edemem. her ne kadar görüşemesem de ailemden sonra bende çok önemli bi yeri olan kişi. inşallah bende onun gibi bir öğretmen olabilirim

mukadder hocam iyiki vardınız

evet normal hayatta değer vermediğin insanlar öğretmen olurlarsa az ya da çok saygı görebiliyolar nasıl olsa

bbenim asıl söylemek istediğim hatırlanmaktan ziyade onun gözlerinde yanan ışıl ışıl öğretmenlik aşkıydı öğrenci sevgisiydi yaşanan güzel şeylerden ziyade hatırlayınca heycan duymaktı

ama gözlerinde geçmişle ilgili hiçbir ışıltı özlem yoktu anlattığım hiçbirşeyi hatırlamıyor '' bu söylediğini özellikle yapmadım ki'' dermişcesine bakıyordu. yıllarını verdiği mesleğiyle ilgili şeyler onu heycanlandırmıyordu

ne gerek var şimdi 20 yılı yürümeye

sanırım öyle olcak ama bende ıngılızce öğretmenımı örnek alırdım :):) hala alıyrum allah razı olsun

çocukluğuma giderim..

Okul arkadaslarimin bir cogunun ogretmenlikte 7. ya da 8. yili; ama hepsinde gordugum sey disarida farkli okulda farkli ve hicbiri kendini egitime adamis tipler degil, tabii bu bunun tam tersi egitimciler olmadigi anlamina da gelmez.

tek korkum biz de mi öyle olucaz inancımızı yitirecez