Aynı olan şeyler yok muydu? Vardı elbette. Sağlam küfrederdi, iyi kavga ederdi. Uzaktan bakanlar önce acırdı, bakışlarına muhatap olanlarda ise acıma hissi yerini tedirginliğe bırakırdı. Konuştuğunda ise tedirginlik de geçer, sanki bir tiyatro müsameresinde gibi sözlerini yaşardı.

Hikayesi kendi içinde büyür küçücük boyunu aşardı.

Ve şimdi bir de geçen bahar yüreğine sevgi tohumları düşürüp giden sevdiceği.

<a target="_blank" rel="nofollow" href="https://i. hizliresim.com/29X1Yq. jpg"><img src="https://i. hizliresim.com/29X1Yq. jpg" rel="nofollow" />

Kara kara düşünmekten de içini karalar bağlamıştı. Onu arıtacak sevdasını her sabah gün doğumunu seyrederken beklerdi belki bugün gelir diye. Ama sevdası bir türlü gelmezdi.

Bakalım hikayemiz nerelere varacak?

Eylül ise su gibiydi. Duru güzelliği çok ilgi çekmezdi diğer kızların yanında aslında. Beline kadar koyu kumral saçları, Narin vücudunu saran koyu renk kıyafetleri ile gülmeyi bırak gülümsediğini görmek bile neredeyse imkansızdı. Hep bir hüzün, hep bir dinginlik simasında.

Oturmuş bir kayalığın yamacına, kara kara düşünür kendince. "Şu koca dünyada bula bula seni mi buldum? Çok uzaktasın sevdiceğim. Nasıl ulaşacağım sana?"

Sarışın, uzun saçlı, boyu 1.40' ı geçmez, esmer tenli bir cüce.

Küçüktü dünyası, kasabası, ailesi. Onlara inat büyüktü yüreği. Kendini küçümserdi fakat "küçük insanların büyük hayalleri olur" derdi hep. Miniminnacık dünyasına o kocaman sevdayı sığdırmasını bildiği gibi.

Müzik, resim eklemek ve atış serbest.)

İzmir'den Şırnak'a uzanan bir sonbahar hikayesiydi Eylül'ün yaşadıkları. Adını aldığı mevsim gibi.

Bu renk cümbüşü, nasıl hatıraların örülmesiyle meydana gelmişti? Herkesin merak ettiği, bilenlerin ise anlatmaktan ıstarla imtina ettiği bir hikayesi vardı.

Aslında hayalinde dahi olmayan öğretmenlik ataması gerçekleştiğinde, gençliğinin baharındaydı henüz Eylül. Babası ile vedası 5 yıl önceydi. Raif Baba sağ olsaydı yine yaşar mıydı Şırnak' da kim bilir?

Annesi orta yaşlı babası ise onları çoktan bırakıp gitmişti. Oysa ne mücadele etmişti Raif baba o hastalıkla. Son zamanlarına kadar kapamamıştı sahaf dükkanını. Hatta vefatından bir gün öncesi bile açıktı.

Yazmak bir hobidir.

Her üye kendinden sonra bir başka üyenin yazmasını bekliyor ve dilerse sonra tekrar yazıyor.

Mahalle kahvehanesinin yeşillikler dolu bahçesine her sabah uğramadan açmazdı dükkanını. Komşu esnaf ile selamlaşmalar günün en tatlı başlangıcıydı onun için. Diğer komşuları gibi besmeleyle açmazdı dükkanını, farklıydı, diğerlerinden değildi.

Tek yaptığı buydu belkide. Kara kara düşünmek. Halbuki kalsa bir adım atsa!

Aşkı da farklıydı. Ermeni bir gencin müslüman bir kıza aşık olması gibi.

Dimitry'nin evinin çaprazındaydı tek katlı evleri. Erik ve ayva ağaçları ile doluydu bahçesi. En bi sevdiğiydi Eylül'ün o bahçede, uzaktan gelen dalga sesleri ile karışık, kuş sesleri arasında kitap okumak.

Bu konuyu da yazmayı sevenler için.

Hayat kendisine altın tepsiyle sunulmadığı gibi ufukta görünür bir ışık da yoktu. Fiziksel sartlarına rağmen kendi çabasıyla, zekasıyla biraz da tesadüflerle yol kat etmişti. Yaşı yirmi beş dahi olmamasına rağmen otuzlarında gösteriyordu. Yaşadığı kasabada yaptığı iş hatrı sayılır bir işti. Herkesin ona bir yolu düşmüşlüğü vardı. Tanıdığı tek akrabası onu büyüten dedesi idi. Ninesi de vardı elbet kısa bir zaman öncesine kadar.

Konumuzda bir hikayeye başlıyoruz ve alttaki kendi hayal gücüne göre hikayenin devamını getiriyor.