Tüm sahip olduklarınız bir gün verilecek;

Ve eli açık olanlar için, alacak olanı aramak vermekten daha büyük bir sevinçtir.

Ve acıyla verenler vardır ve o acı onları arındırır.

Çünkü aslında hayata bir şeyler vermek hayata mahsustur? kendini bağışın kaynağı olarak gören sizler sadece birer tanıksınız.

Ve siz alanlar? ve hepiniz alıcısınız- minnetin ağırlığını yüklenmeyin, yoksa kendinize ve verene boyunduruk takmış olursunuz.

Bunlar yaşama ve yaşamın cömertçe verilmiş bir ödül olduğuna inananlardır ve onların sandığı hiç boş kalmaz.

Gerçek vermek mal ile değil, insanın kendisinden vermesidir. Mal, yarın onlara ihtiyaç olabilir kaygısıyla insan tarafından saklanan ve korunan bir şeydir. Korunan bu mallar, bir köpeğin izsiz kumlara kemik gömmesinden başka bir şey değildir Ermiş?e göre. İhtiyaç kaygısı ihtiyacın kendisinden başkası olmamalıdır. Vermek kiminde şöhret içindir, kimi neşeyle verir, kimi ıstırapla, kimi de ne ıstırap duyar ne neşe ne de erdem için verir. İşte bu veriş, Allah?ın elleri aracılığıyla konuşmasıdır ve Allah bu insanların gözlerinin ardından gülümser. Vermek güzeldir, ama gecikmeden ve istenmeden. Verirken verdiğiniz kişi buna layık mı diye düşünmek yerine, vermeye layık mıyım şeklinde düşünerek. Veren insan değildir çünkü.

?Veririm ama sadece hak edenlere? dersiniz sık sık.

Çünkü borcunuz konusunda aşırı titizlik, anası eli açık toprak ve babası Tanrı olanın cömertliğinden kuşku duymak demektir.

Onlar yaşayabilmek için verir, çünkü vermekten kaçınmak yok olmaktır.

Ve bir şeyleri alma cesaretinden ve güveninden, hatta hayırseverliğinden büyük fazilet var mıdır?

İstenince vermek iyidir fakat istenmeden, ihtiyacı anlayıp da vermek daha iyidir;

Tanrı böylelerinin elleri aracılığıyla konuşur ve onların gözlerinden dünyaya gülümser.

Sevinçle verenler vardır ve o sevinç onların ödülüdür.

Ne meyve bahçenizdeki ağaçlar böyle der ne de çayırlarınızdaki sürüler.

Önünüzde göğüslerini bağırlarını yırtıp itibarlarından soyunmaya, böylece size çırılçıplak değerlerini ve gizlisi saklısı kalmamış gururlarını sergilemeye kim adına zorlayabilirsiniz insanları?

Gerçekten vermek kendinden vermektir.

Yokluk korkusu yoksunluğun bizzat kendisi değil midir?

Kuyunuz suyla doluyken susuz kalmaktan korkmak, asıl giderilemez susuzluk değil midir?

Ve yarın, yarın ne getirir, kutsal kente giden hacıların peşine düşmüşken, iz tutmaz kumlara kemikler gömen aşırı tedbirli köpeğe?

Alıcılar ise -herkes alıcıdır-, minnetin ağırlığını yüklenmemeli, kendine boyunduruk vurmamalıdır. Almak, topraktan ve Allah?tandır. İnsan bunu hediye olarak kabul etmelidir.

Günler ve geceler bahşedilmeye değer bulunmuş olan, sizin vereceklerinizi almaya da layıktır kuşkusuz.

Siz önce bakın, veren olmaya ve vermenin aracı olmaya layık mısınız bakalım.

Ve veren ve verirken acıyı bilmeyen, sevinç aramayan, faziletli olmayı düşünmeden verenler vardır;

Vermek Üzerine:

Malınızdan mülkünüzden verirken pek fazla bir şey vermiş sayılmazsınız.

Tam tersine verenle birlikte hediyelerinin üzerinde yükselin kanatlanırcasına;

Bir de aza sahip olup hepsini verenler vardır.

Sanki alıkoyabileceğiniz bir şey var mı?

Çok şeye sahip olup çok azını verenler vardır?bunu şan olsun diye yaparlar ve bu gizli arzu hediyeleriniz yoz eder.

Öyleyse şimdiden verin de, size ait olsun verme mevsimi, mirasçılarınıza kalmasın.

Çünkü mal mülk, bir gün gerekir endişesiyle alıkoyup sakladığınız şeylerden başka nedir ki?

Şu vadideki mersin ağacının kokusunu havaya saçması gibi verirler.

Ve hayat ummanından içmeyi hak etmiş olan, sizin küçük derenizden tasını doldurmayı hak eder.