Ben körlerin en körüyüm. Kendimi akıllı zannederdim oysa.

Ya da çok hasarlı

Akılla desteklenmeyen duygular faydasızdır

Sevgi kuvvetli bir histir, ama doğru bir his midir hiç emin değilim

Yaşayarak öğreneceksin nasıl biri olduğunu

Hayata İstanbul'a yeni gelmiş köylü gibi atılıyoruz

İşte en acıklı olan budur, sınıfın en fakir öğrencisi olman değil

Cezanın kişiselliği ilkesi gereği kendim nedeniyle kendimi. Keşke bilmem ama iyikilerim var.

"Hislerimizden yola çıkarak hayatı az hasarlı atlatmamız mümkün"

Küçük Prens kitabına bir ben mi ağlamışımdır.

Kendini tanımak nedir? Tanıyabilir mi insan kendini

Sonra sorgulamalar, hayat küsmeler falan filan

Tavsiyenize uymam için. Kendimden beraat etmeliyim ilk önce. Sonra deneyeceğim sevmeyi.

Hislerimizden yola çıkarak hayatı az hasarlı atlatmamız mümkün.

Ah bu ben kendimi nerelere koysam.

Ancak ilk hissimiz aklın desteğinde sonra akıl kuş olup uçuyor bedenden. Keşke uçmasa.

Sonra kendini tanıyorsun ama geç kalmışsın artık

Kendimden kaçmalı mıyım sizce.

Bizi doğuruyorlar, büyütüyorlar, ama yetiştirmiyorlar

Sınavlarda ilk aklımıza gelen seçeneğin doğru olduğu gibi ilk hissimizde yanıltmıyor.

Ailemizin yetiştirirken bize vermesi gerekleri hatalar yaparak öğreniyoruz

Önce kendimle tartışmalı ve hatta kavga etmeliyim sanırım. Bulabilmeyi kim istemez ki.

Önce kendinizin ne olduğunu bilin, kendinizi tanıyın

Umarım iyi biriyimdir. Kendimi mahkemeye verdim. Ve suçlu buldum.