Titredi hak ü zemin.

Yıkıvermiş de tımarhaneyi çıkmış birden!

Daha ziyade rica ediyordu. Vakıa köy ancak bin metre kadar vardı. Lakin aradaki dere pek sarptı. Oraya varmak için en aşağı bir saat lazımdı. Yolumuzdan bir buçuk saat kadar kaybedecektik. İstemiyordum. Razlık'a geç kalacağımızı söyledim. Mülazım rica ve ısrar ediyor, mutlaka bu zavallıların samimiyet ve sadakatlerini bana göstermek istiyordu. Ben vazgeçmesini, kendi fikirlerini kabul ettiğimi, kendisiyle bir fikirde olduğumu, deminki sözlerimin şakadan başka bir şey olmadığını söyledikçe o ısrar etti. Nihayet dayanamadım.

? Ah görmüyor musunuz, dedi, görmüyor musunuz? Şu köycükte sallanan kırmızı kırmızı hürriyet bayraklarını görmüyor musunuz? Bugünü, Osmanlıların birbirleriyle en samimi ve hakiki kardeş olduklarını dünyaya anlattıkları bu büyük ve mukaddes günü, On Temmuzu alkışlayan bu kırmızı bayrakları görmüyor musunuz?

? Razlık'a efendim, siz?

Kendimi tutamadım:

Yalnız Akif bu durumun geçici olduğunu düşünür...

Ömer Seyfettin in bu hikayesini paylaşarak bu başlığı açmak istedim.

Şimdiki alıntı ise devrimize ne kadar benziyor takrirleri bize bırakıyorum!

Arş ileri, arş ileri!

Hakimiyyet ne imiş, öğreniniz kıymetini.

Razlık'a gidecektim. Demek bu geceki milli şenliği orada görecektim... Hemen giyindim. Giyinirken otelcinin getirdiği sütlü kahveyi bir yudumda içtim.

Alalım düşmandan eski yerleri...

On Temmuz bayramını tebcil için asılan bayraklara baktım. Bunlar hava aldırmak için güneşe asılmış kırmızı biber dizileri idi... Alçak kapıdan gözüken kolları sıvalı, pis, sarı, esmer bir kadın, hain ve mavi gözleriyle kızdırılmış vahşi bir hayvan gibi bizi süzüyor, etrafımızda havlayan, sıçrayan, deliren köpeği mahsustan çağırmıyordu. Şimdi hürriyet bayrakları sandığı şeylerin ne olduğunu gören mülazım dudaklarını ısırıyor, sapsarı kesiliyordu. Şaşkın bir sesle tarladaki Bulgar'a:

Dedim. O önden, ben arkadan derin bir uçuruma yuvarlanır gibi indik. Dere kupkuru idi. Etraftaki taşları, kumlu toprak yığınlarını güneş kızdırmış, adeta bir fırına çevirmişti. Atlarımız bu münasebetsiz seyahattan şaşalamış gibi bazı duruyorlar, gelmemek istiyorlardı. Derenin dibinde köye çıkan yolu bulduk. İndiğimiz kadar çıkacaktık. Nefeslerimiz duruyor, her yirmi adımda bir dinleniyor, tekrar taşları ve çalı köklerini tutarak tırmanıyorduk. Ayaklarımızın altında toprak parçaları yuvarlanıyor, kertenkeleler kaçışıyor, fundaların arasına saklanıyorlardı. İnce yol gayet dikleşti. Ve artık tepeyi tutuyorduk. Bir gayret, bir gayret daha... Hafif bir düzlüğe çıktık. Burası köyün önü idi. Yeni açılmış tarlaların kenarlarında büyük gübre yığınları duruyordu. Kırmızı hürriyet bayrakları takan eve ancak yirmi otuz adım vardı. Durduk. Bizi birden gören zayıf, sarı tüylü ve iri bir köpek havlamaya ve üzerimize atılmaya başladı. Gübreleri burunlarıyla karıştıran irili ufaklı domuzlar, minimini gözleriyle "Bunlar kim?" gibi merak ve tecessüsle bakıyorlardı. Fakat biraz ilerde, tarlanın nihayetinde bel ile çalışan Bulgar, köpeğin havlamasını işitmemiş gibi hiç bize bakmıyor, kim olduğumuzu bile merak etmiyordu.

Arka arkaya gelen 10 yıllık savaşlar ve acılar dönemi...

? Demek koca Türkiye'de herkes cahil de yalnız siz alimsiniz. Herkes yanılıyor da, aldanıyor da, hakikati yalnız siz anlıyorsunuz, tebrik ederim, tebrik ederim öyleyse...

Türk Aydınları dönen dolapları önce anlayamamıştır... Anlayanlar seslerini duyuramamistir... Çok sonra olayların farkına varanlardan;

-Ey genç muharrir! Gel, sen bir kahraman ol! Nefsini düşünme. Boş gururu, menfaatperverliği bırak. Milletini uyandır. Senin milletin daha kendi ismini bilmiyor, kendi lisanını bilmiyor. Zaman yürümüş, o uyumuş, geride kalmış! Dost sandığı, bağrına bastığı gizli düşmanları bütün servetini, bütün saadetini yağma etmiş. Senin milletin kendi vatanında bir köle, bir esir, bir bekçi, bir fakir. Ona ilim, servet, saadet, duygu, ideal ver!... Ben seni gördüm, sokak fenerine nasıl vurduğunu gördüm. Bu şiddetini, bu galeyanını ölmez ve ezeli bir mevcut olan milletine ver! Halbuki heyhat, sen böyle şeyler düşünmüyorsun bile.(Ömer Seyfettin 1999/1: 347).

Aksa kan sel gibi bir dindirecek vasıta yok.

"-Evet zavallı genç, sen bir gafilsin!

Hem Allah bizi kendi halimize bırakmadan biraz can biraz mal ve biraz da ogullarla imtihan etmeyecek miydı?

Üstelik 4 milyon şehit bırakarak...

? Evet bu Bulgarlar! Bunlar en sadık Osmanlılardır. Komitacılarla hiç münasebetleri yoktur. Komitacılardan nefret ederler. On Temmuzu en mukaddes bir gün bilirler. Fakat siz müteassıpsınız. İnanmazsınız. Hala akılsız ve cahil babalarımız gibi: "Domuz derisinden post, gavurdan dost olmaz..." der, medeniyetin, büyük yirminci asırın doğurduğu insaniyet, uhuvvet , müsavat fikirleriyle eğlenirsiniz. Bütün Osmanlıların kardeş olmalarını kabul edemezsiniz. İşte bakınız, ufacık bir köy bugünü kırmızı bayraklarla tebcil ediyor . Kimbilir, akşam bu büyük günün şerefine nasıl eğlenecekler, nasıl içecekler ve "Yaşasın Osmanlılık, kahrolsun nifak!" diye bağıracaklar..

Ordunun bir kısmı aymazlik içinde...

Ortadoğuda dinlerinde mezhep ve tarikatları ile parça parça olmuş topluluklara inat bu birliğin federasyon veya konfederasyon şeklinde ortaya çıkması muhtemel bir sonuç olacak...

Ancak...

? Bütün Osmanlılar kimlerdir?

Bir de İstanbul?a geldim ki: Bütün çarşı Pazar Naradan çalkanıyor! Öyle ya... Hürriyet var!

ABD nin mezhepçi proje partisi anadolu yü uyutmak için kurguladığı bir oluşum AKP...

Dedim. Ne demek istediğimi anlamadı. Yüzüme baktı. Ben devam ettim:

? Haydi artık gidelim.

Diye gülümsedim. İddialarının aksini söyleyerek asabi münakaşacıları kızdırmak hoşuma gittiğinden ilave ettim:

Koskoca Osmanlı Devleti yıkılır miydı?

? O halde sizin riyazi ve müspet hakikatlere itikadınız yok.

Yedisinden tutarak ta dayanın yetmişine!

Ömer Seyfettin in aynı dönemi anlatan Hürriyet gecesi isimli romanı da su tahlilleri biter;

? Kolay gelsin gospodin !

-Ne biliyorsunuz?

Ve ayağa kalktı. Ben de kalktım. Atlarımızı yedeğe alarak keskin ve kayalı bir sırtın kenarından yürümeye başladık. Yan gözle çaktırmadan yüzüne bakıyordum. Pek mustaripti, hep yere bakıyordu. Bir şey söylemek ister gibi bazı duruyor, sonra vazgeçmiş gibi yine hızla yürümeye devam ediyordu. Yine ben sükutu bozdum:

Söyletip başka memalikteki mahkumini:

Belki bir çoğumuz bu yolda öleceğiz...

Biliniz kadrini hürriyetin, istiklalin.

-Gafil olmasaydın bu derece sevinir, kendini kaybeder miydin?

İçerdeki ihanet grupları hükümete kadar uzanmış...

Hep ağızlar deşilip, kimde ne cevher varsa,

Ne sanayi, ne maarif, ne alış var, ne veriş.

"İkinci Meşrutiyet, Türk tarihinin en ıstıraplı, en ağır devirlerinden biridir, belki de birincisidir. Bu zaman içinde felaketli günler ve yıllar yaşanmış, neticede de devlet parçalanmıştır. Bu felaketler, yıkıntının ve parçalanmanın etrafında zengin ve yoğun bir sanat ve bir edebiyat meydana getirmiştir. Bu devirde yaşananların en önemli tarafı, gerek fertlerin, gerek toplumun, gerekse sanat ve edebiyatın yaratıcı ve orijinal olması, milli bir şuur ve kimlik kazanmasıdır. Meşrutiyet?te yaşanan olumlu, olumsuz bütün olaylar ve fikirler, edebiyata ustaca yansıtılmış ve temsil edilmiştir. Bütün bu şartlar, bu ıstıraplı devrin ardından güçlü bir devletin, yani Türkiye Cumhuriyeti?nin kurulmasını sağlamıştır."

? Nezman Türkçe bre...

Saçıyor ortaya, ister temiz, ister kirli;

Ama çocuklarımıza geleceğe güçlü ve adaletli milli bir ülkeyi vereceğiz...

Tamamen iç dinamikler gibi degerlendirmistik.

-Kim yaşasın?

Akıl kullanmaya bakar her şey...

Dinliyor kaplamış etrafını yüzlerce hödük!

"Padişah II. Abdülhamid, 17 Aralık 1908 tarihinde Meclisi açar. İki dereceli seçim yapılmış ve adeta silah zoruyla İttihatçılar seçilmiştir. İttihat Terakki?nin kurucuları ve ileri gelenleri arasında Türk olmayan unsurlar, yani azınlıklar bulunmaktadır. Mecliste 275 milletvekili bulunmaktadır. Bunların ancak 140?ı Türk?tür. Diğerlerinin dağılımı şöyledir: Arap (60), Arnavut (25), Rum (23), Ermeni (12), Yahudi (5), Bulgar (4), Sırp (3), Kürt (2), Romen (1). Bunlar Meclisin ilk oturumundan itibaren Osmanlı Devleti?nin esaslarını ve prensiplerini göz ardı edip kendi etnik kimlikleri doğrultusunda konuşmaya başlamışlardır. Aralarından birinin ikazı üzerine bir mebus, kendini Türk hissetmediğini ve aslında da Türk olmadığını?Ben Osmanlı Bankası kadar Türk?üm?, cevabıyla belirtmiştir. Bu cümle daha sonra Ziya Gökalp?ın Vatan şiirine ilham kaynağı olacaktır (Öztuna 1983: 224)."

İşte Aydın ve Uyanık Bir Türk.

Zurnalar şehrin ahalisini takmış peşine,

Dış destek zaten yok ve olamaz kimin işine gelir milli bir hükümet!

Su an açılan meclisin 1908 de ki 2. Meşrutiyet meclisinden farkı var mi:

Ayrılık tohmunu bol bol atıyor memlekete.

Dolu dizgin gidiyor baksana izmihlale!

Avrupa?nın emperyalist devletleri, başta İngiltere bulunmak şartiyle Türklük aleyhinde durmadan dinlenmeden neşriyatta bulunurlardı. Meşhur Gladston İngiliz Parlamentosunda eline Kuranı alıp?Türkiye bu kitapla yürüdükçe medeniyete muzurdur? demişti. Bu sözle güya Adliyemizin ve içtimai hayatımızın medeniyetle uyuşamayacağını anlatmıştı. Ve biz gençler yanlış görüş, yanlış inanışla ona hak vermiştik. Halbuki Gladston emperyalist siyasetinde Müslümanların mukaddes kitabını bir alet yapmıştı. Türkiyede Hristiyan öldürülüyor diye çıkarılan gürültüler de bu neviden idi. İnsaniyet ve medeniyet hamiliği yapar gibi görünüp zayıf Osmanlı devletini parçalamaktan başka düşündükleri şey yoktu. Yoksa emperyalistlerin öldürülmüş Müslüman veya Hristiyan veya Yahudilere acıdıkları yoktu.

?Meşrutiyetin ilanına kadar Abdülhamit idaresine karşı yüreklerimizde beslediğimiz derin kin, Sarayın sevmediği her şeyi bize sevdirecek kadar cümlemizde acayip bir yanlış görüş yapmıştı."

Saldırılar o yüzden çok yoğun...

Eli bayraklı alaylar yürüyor dört keçeli,

Ama yıkıldı...

CHP ise 1938 den beri kurucu iradesinden uzak... Son gelişmelerle yine ABD kurulu bir proje partisi görünümünde...

? Arnavutlar da.

Turan ordusunun şekillenmesi federal bir yapıya evrilmesi rusyanin batıyı batıni rusyayi zayıflatması ve hirpalamasi ile olacak...

-alinti-

Bu esmerce, orta boylu, güzel bir mülazım dı. Geniş ve dolgun omuzlarının üstündeki büyük ve dik başı, iri ve siyah gözlerinin mahmurluğu, sirklerde kırbaçla ahlakı bozulmuş esir kaplanların acıklı sükununu hatırlatıyordu. Konuşmaya başladık. Bütün Türk zabitleri gibi kendi malumatına ve mantığına, kendi itminanlarına pek büyük bir ehemmiyet veriyor, münakaşa için fırsat arıyordu. Orada bir taşın üzerine oturduk. Cigaralarımızı yaktık. Öteden beriden... Bahsi politikadan açtık. Ben "On Temmuz" un buralarda bile takdir olunduğunu söyledim. Mülazım, hayretime canı sıkılmış gibi:

Tekrar deminki garip ve mahzun dalgama düştüm!

Mülazımın canı sıkılmıştı. "Affedersiniz ama..." diye başladı ve coştu; eğer benim iddiam doğru olsaydı o kadar büyük adamlar bunu kabul etmezler miydi? Eski ve yeni bütün hükümetçi memurlara "büyük adamlar" diyordu. Hususiyle "Osmanlılık" fikri söylediğim kadar boş, suni ve hülya olsaydı muvafık ve muhalif bütün siyasi fırkalar programlarına bunu esas yaparlar mıydı? Artık Türkiye'de hiç adam yok muydu? Herkes yanılıyor muydu?

Türkiye bu iki ana cephenin tam ortasında duruyor...

Yok mu sizlerde vatan namına hiçbir duygu?

? Yanlış anlamayınız. Yalnız bana cevap veriniz. Hesaptaki "cem" kaidesini hatırlayabiliyor musunuz?

Sonra delikanlıya şöyle bir nasihat verir:

Bir saat sonra Papaz Bayırı'na çıkan dik yokuşu tırmanıyordum. Atımdan inmiştim. Hava çok güzeldi. Gökte ufak bir duman bile yoktu. Sırtlarda beyaz hudut kuleleri parlıyor, hafif bir rüzgar estikçe sanki güneşin sıcağını arttırıyordu. Bir sel yarıntısının içinde yürüdüm. İrili ufaklı taşlar ayaklarımı acıtıyor, atların yürümesine mani oluyordu. Buralarda hiç yol yoktur. Hatta bir keçi yolu bile... Etrafıma bakıyordum; gördüğüm yerler küçükken coğrafya kitaplarında o kadar ehemmiyetle okuyarak tahayyül ettiğimiz, o mahut portakala benzeyen arzı hiç andırmıyordu. Sanki üzerinde insan ve hayvan yaşamayan bir kürenin, mesela ölmüş ve donmuş denilen ayın bir köşesinde idim. Taşlar, taşlar, taşlar.. Sarı ve akim topraklar, cılız ve sıska ağaçlar, çalılar, çalılıklar, yine çalılıklar. Yalnız telgraf direkleri bu iklimlerden vaktiyle yanılıp da bir kerecik geçmiş zannolunan medeniyet heyulasının belirsiz izlerinde dikilmiş büyük ve öksüz taaccüp işaretleri gibi yükseliyor, onun kaçtığı ormanlı ufuklara doğru birbiri arkasına sıralanıp gidiyordu.

Kör çıban neşterin altında nasıl patlarsa,

Dipnotlar ve düzgün imla için...

7 Bağımsız 15 özerk bölgeden oluşan Türk Turan 1. Çekirdek bölgesini kurabiliriz...

nakaratını o kadar candan ve gönülden haykırıyorlar ki, önümden geçtikçe hepsinin zayıf boyunlarında ince damarcıklarının şiştiğini, feslerinin altından kırmızı terler aktığını görüyordum.

O nüfusla yeniden toparlandılar...

Tek eksiği bunu millete anlatma yollarının kapatılmış olması...

Biraz uzunca...

Ama yetişmiş insan gücümüzle fetret yıllarının arkasından milli bilince ulaşarak Turan ülküsüne açılan fırsatları ele geçireceğiz...

-Hürriyet! Hürriyet! Bu seni mesudiyete götürecek bir yol mu? Milletin mesut olmadan sen mesut olabileceğini ümit ediyor musun? Halbuki tarih bizim memleketimizin üzerine halli matlup binlerce mesele yığmış. Yaşadığın yer, bir mesele ummanı! On beş gün sonra şüphesiz bu gürültüler, bu nümayişler bitecek. Kuvvetlenmemizi çekemeyen düşmanlar, gizli hücumlarına başlayacaklar. Üç, dört sene sürmeyecek, en aşağı üç devlet bizim üzerimize atılacak. (Ömer Seyfettin 1999/1: 346).

? Tuhaf sual! Araplar, Arnavutlar, Rumlar, Bulgarlar, Sırplar, Ulahlar, Yahudiler, Ermeniler, Türkler... Hasılı hepsi...

Gülerek, başımı sallayarak:

? Söyleyiniz Ermeniler, bir millet değil midir?

Ben susuyor ve dinliyordum. Mülazım coşuyor, Tanzimat tılsımının hülyalarıyla, seraplarıyla dalgalanan Osmanlılık rüyasını, onun tatlı hezeyanlarını tasvir ediyor, artık büyük Osmanlı milletine kimsenin galip gelemeyeceğini söylüyordu. Hala yarın başında, uzakta kırmızı bayrakları görünen Bulgar köyünün karşısında duruyorduk. Birden elimden tuttu:

Hürriyet temalı ahlaksızlık istiklal de ramazan ayında ibneler yuruyus yaptıracak kadar geniş.

Üstad sana kaç defa dedim bu kadar akademik olma diye.

Hamiyet gamz eden birpak alın her kimde gördünse,

Buradaki alıntılar da 100 yıl önce hamasi nutuk gibi geliyordu millete...

Aynı meşrutiyette olduğu gibi;

... O akşam Demirhisar'dan Cuma-yi Bala 'ya geç ve yorgun gelmiştim. Gündüz hava pek sıcaktı. Başağrısı bana eski ve pis otelin aç tahtakurularını bile duyurmadı. Fakat sabahleyin zurna ve davul seslerine karışan naralar, türküler beni uyandırdı. Gözlerimi açtım. Tozlu ve soluk kırmızı perdelerden yakıcı bir güneş taşıyor, bütün odayı dolduruyordu. Gerinirken yalancı inkilabımızın, bu kansız ve hakikatte ancak manasız alkış tufanlarından ibaret olan zavallı düzme Türk inkilabının ikinci senesi olduğunu hatırladım. Evet bugün milli bir bayramdı! "Lakin, acaba hangi milletin bayramı?" diye düşünerek kalktım. Pencereye yaklaştım. Dışarıda karmakarışık bir kalabalık dalgalanarak, kaynaşarak akıp gidiyordu. Karşıki çürük tahta peykeli Ulah ve Bulgar dükkanları açıktı. Sahipleri bu diyara yeni gelmiş hakim yabancılar gibi önlerinden geçen sırma cepkenli Türk delikanlılarına gülümseyerek bakıyorlardı. Bu "On Temmuz" alayı, bu nümayiş hakikaten seyre layıktı. Yüzümü yıkamayı sonraya bırakarak sandalyeyi çektim. Camı açtım ve oturdum. Biraz ileride Yahudinin Kızlı Kahvesi'ndeki gramofon bu hareket ve nümayişlerden haberi varmış gibi bütün kuvvetiyle, eskisinden ziyade bir gürültü çıkararak haykırıyor; uzaktan, el şakırtılarıyla ve "Yaşasın!" feryatlarıyla, uğuldayan bir mızıka sesi yaklaşıyordu. Cuma-yi Bala piyade alayından bir müfreze, tebrik için hükümete gidiyordu. Binbaşı?kır saçlı, esmer ve saf çehreli bir adam? beyaz atının üzerinde şaşırmış bir gelin gibi sallanarak ve önüne bakarak gidiyor, arkasından dörder dörder gelen ezeli acemiler, amirleri gibi önlerine bakarak, mızıkanın çaldığı;

? Ah ne diyorsunuz? On Temmuzu takdir etmek.. Dedi. Bu da laf mı? Bu bizim en büyük, en şanlı, en ali bir günümüz, en mukaddes milli bayramımızdır. Keşke üç gün olsaydı... Çünkü bir gün bir gece, pek az...

Diye mekteplilerin mektebi tekmil kapalı!

Kimse farkında değil, anlaşılan, yaptığının.

En ağır başlısının bir zili eksik belli!

Dedim. Mülazım taştı. Taşmadı; adeta fışkırdı.

Türlü adlarla çıkan namütenahi gazete,

Timur Osmanlı savaşı döneminde

Söyledikçe müdafaasında ve mantığında kendini haklı sanıyor, haklı sandıkça daha ziyade coşuyor ve biraz eğlenir gibi:

25 Temmuz 1326 (1910)

? Ey Bulgarlar?

Eksik tahlilmis...

Hazır olunuz!

Yukarıdaki mısralarda Akif, olaylar hakkında nasihat vermeye ve toplumu uyarmaya çalışmaktadır. Vatanın yeniden ihmal edilmeye takati yoktur. Çünkü vatan, yok olmaya doğru, dolu dizgin gitmektedir. Buna mani olmak için istiklal, hamiyet gibi kutsal değerlerin farkında olmak ve bu değerleri korumak lazımdır. İstiklalin, hamiyetin kıymetini bilmek lazımdır. Bunun yolu da, çalışmaktır. Bütün bunları öğrenmek için de, diğer ülkelerdeki mahkum milletlere bakmak kafidir.

Müvekkel eyleyip casusu her vicdana, her hisse.

Galeyan geldi mi mantık savuşurmuş... Doğru,

Afyonunu fazla kaçırmış bir derviş gibi dalmış, gitmiştim. Vatanımın, Türkiye'nin, bu mutlaka öleceğine iman edilen hasta adamın hayatını düşünüyor, yeise pek benzeyen acı bir hisle bütün zihniyetimin büzüldüğünü, işlemez bir hale geldiğini duyuyordum. Odanın kapısı açıldı. Rum otelci atlarımın hazır olduğunu söyledi.

Hazır olalım...

Doğu. Avrupa ve ortadoğu cephe ülkeleri olacak...

? Hayır, asla doğru değil, dedi.

? Osmanlı milleti demekle Türkleri mi kastediyorsunuz?

Ancak önce kaosu yaşamamız gerek...

Ne mel?unsun ki rahmetler okuttun ruh-i İblis?e! (Ersoy 1987: 67).

Türkiye de ki gelişmeleri Lale Devri ve sonu olarak degerlendirdigim basligim vardı...

Belki partinin bir kısmı farkında değil ama su an en yerel en milli en dini oluşum...

Tam da bölgesel çatışmaların dünya çatışmasına dönmeden haldeki durumu...

Bu fırsat yeniden önümüze geliyor...

?-Bizi uyandıracak muharrirlerimiz, şairlerimiz, ediplerimizdir...?

Umidimiz şudur ki;

Dikkat ediyor, dikkatli dikkatli bakıyordum. Köyün orta yerindeki bir binada kırmızı bayraklar asılmış duruyordu! Gözlerime inanamıyordum:

İlmi tazyik ile talim, o da bir istibdad Haydi öyleyse çocuklar, ebediyen azad.

Her iki blok da bizim için düşman...

13 milyon nüfus... Eğitimsiz ve yarı aç...

? Osmanlı milletinin...

? Hendese den, cebirden, müsellesat tan vazgeçelim. Hatta hesap bilmiyorsunuz. Hesabın "cem" kaidesini bilmiyorsunuz. Yahut biliyorsunuz da, bunların doğru ve esaslı şeyler olduğuna inanmıyorsunuz.

Yürüyor dine beş on maskara, alkışlanıyor,

Tekrar güldüm.

Batı hristiyan emperyalizminin hayallerini tersine çevirebilecekti bir dinamizmini çekirdek kadrosu MHP...

? Bulgarlar da..

Çamlıbel sanki şehir, zabıta yok, rabıta yok;

? Evet!!!

? Körsünüz azizim, bakar körsünüz. Nafile zahmet edip bakmayınız. Hakikatler görmek istidadı sizde yok. Hala şüphe mi ediyorsunuz? Evet bunlar hürriyet bayraklarıdır. Şu dağ başında kaybolmuş Osmanlı-Bulgar köycüğü On Temmuzu takdis ediyor. İnanmıyor musunuz? Onlar Osmanlı değil midir? Yarın Osmanlı vatanına düşmanlar hücum ettiği vakit sizden evvel onlar koşacaklar, Osmanlılık namına kanlar dökecekler, Osmanlılığı kanlarıyla kurtaracaklar...

? İster misiniz, oraya kadar gidelim, dedi, doğruluğuna inanamadığınız Osmanlılığın nasıl kavi ve halis olduğunu kendi gözlerinizle göreceksiniz. Üşenmeyiniz. Gidelim, bu muhterem Osmanlıları, tebrik edelim. Bu büyük gün için öpüşelim.

? O halde beraber gideriz.

Şiirde suçlamalar, ikinci şahısa karşı yapılmaktadır. Yani Akif, bütün suçlamalarını, ?sen? diye hitap ettiği bir kimseye karşı yöneltmiştir. Bu ise, Padişah II. Abdülhamid?den başkası değildir.

? Fakat ben şüpheleniyorum.

? Ben size söyleyeyim. Tabii inkar edemeyeceksiniz. Bir cinsten olan şeyler cem olunabilirler. Mesela on kestane, sekiz kestane, dokuz kestane! Hepsi yirmi yedi kestane eder, değil mi?

İt yetiştirmek için toprağı gayet münbit Bularak fuhş ekiyor salma gezen bir sürü it.

? Evet bir millettir.

Akif in, Abdülhamid devri hakkında düşündükleri, işte yukarıdaki örnekte görüldüğü gibidir. Akif, Safahat?in pek çok yerinde yeri geldikçe Abdülhamid hakkındaki olumsuz görüşlerini tekrarlar. Abdülhamid devri hakkındaki en sert tenkitleri onun manzumelerinde buluruz.

? Tabii Sırplar da.

Mülazım cigarasını unutmuştu. Yüzüme şaşalamış gibi bakıyor, onun şüphesiz ilk defa işittiği bu kadar basit ve adi bir hakikatten şaşalamasını sersemliğe çevirmek için ben izahımda, daha mufassal ve hararetli devam ediyordum. Birçok misaller getiriyor, "Osmanlılık" kelimesinin düveli bir tabirden başka bir şey olmadığını; Rumların, Bulgarların, Sırpların, bütün o eski esirlerimiz olan bugünkü uyanık milletlerin Türklerden intikam almak ve kendi öz kardeşleriyle, Balkan hükümetleriyle birleşmekten daha tabii, daha makul, daha mantıklı, daha haklı mefkureleri olamayacağını anlattım. Lakin mülazımın anlamadığını gözlerinden, birden coşmasından pek iyi anlıyordum. Cigaralarımız bitmişti. Nihayet:

Bu nümayiş akıntısı belki yarım saatten ziyade sürdü.

Ne devairde hükümet, ne ahalide bir iş!

İmtihan yeniden başlıyor...

Biraz durdu. Tereddütle cevap verdi:

? Bir cinsten olmayan şeyler cemedilemez. Mesela on kestane, sekiz armut, dokuz elma... Nasıl cemedeceksiniz. Bu mümkün değildir. Ve bu imkansızlık nasıl riyazi ve bozulmaz bir kaide ise birbirinden tarihleri, ananeleri, meyilleri, müesseseleri, lisanları ve mefkureleri ayrı milletleri cemedip hepsinden bir millet yapmak da o kadar imkansızdır. Bu milletleri cemedip "Osmanlı" derseniz, yanılmış olursunuz.

Dedim, cevap vermedi. Beni takip etti. Dumanlaşan gözleri yerde idi. Artık ne onda ne de bende münakaşa edecek kuvvet ve neşe yoktu. Hali bir cehennemin tenha uçurumlarında kalmış günahsız hayvanlar gibi, gayr-i müdrik ve dalgın, tekrar uçuruma girdik. Tırmandığımız yollardan kaymaya başladık.

? Hayır, asla... Bütün Osmanlıları...

Batıyı tercih ederse yıkılması ve parçalanması mutlak...

Düşürdün milletin en kahraman evladınıye?se...

Mukadderat o yıllarda yaşanan acılara götürüyor bizi yeniden...

Tıpkı 105 yıl önceki gibi...

? Ben de.

"Ahmet İhsan daha sonra da bu yanılgıda devam ettiklerini belirtir. Gladston, Kuranı Kerim?i eline alarak İngiliz parlamentosunda tenkit ettiği zaman bu hareketi doğru ve isabetli bularak alkışlamışlardır. Avrupa?nın Türklük aleyhindeki bütün yayınlarını ve yorumlarını, Türk milletine değil, gerçekten bozulmuş sisteme karşı yapılmış bir eleştiri sanmışlardır. Ve bu yüzden Avrupa?ya destek vermişlerdir. Halbuki Avrupa, Türk?e ve Türklüğe düşmandır. Ahmet İhsan geç de olsa bu hakikati anlamıştır. Ve hatıralarında üzülerek, ıstırap içinde itiraf eder. Aşağıda bu metin verilmektedir:

? Demek On Temmuza bu kadar ehemmiyet veriyorsunuz?

? Lakin, niçin azizim, niçin doğru değil?

? Niçin?

Biz akıllı değiliz...

Ancak yıpratıcı bu doğu batı savaşında tarafların birbirine vuracağı her darbede kendi çıkarlarına uygun asimetrik pozisyon alabilirsek...

Mecliste ermeni yezidi gayri Türk unsurlar bayağı kesif!

? Ah bakınız, azizim... diye haykırdı, bakınız, işte Osmanlılığın şahidi!

Vatanın takati yoktur yeniden ihmale.

? Seninle münakaşa edemem, dedi, çünkü fikirlerimiz taban tabana zıt...

Şimdi goruluyor ki dünyanın evrildiği bu nokta da hızla bir dünya savaşına gidildiği mutlak...

Kaos büyük acı ve fırsatlarla gelecek...

-Ömrü olan.

? Bu Bulgarlar ha?..

? Bunlar demek hep bir millet?

-Yaşasın!

Vardı aklından o gün her kimi gördümse zoru.

Ve yolcular, hep bu güneş, soğuk, rüzgar, tipi ve kar altında kapkara olmuş ölü direklerin dibinden gidiyorlardı. İyice terledikten ve nefesim kesildikten sonra tepeye çıktım. Dinlenmek için duracaktım. Biraz ileride bir atlı gördüm. Esvabından, kılıcının parıltısından bir zabit olduğunu anladım. O da yere inmiş, dinleniyor ve tabakasından cigara sarıyordu. Yanına gittim. Türkler'de "takdim ve takaddüm"e hacet yoktur. Bu teklifsizliğimi çok sever ve çok samimi bulurum. Yaklaştım. Selam verdim. Nereye gittiğini sordum. Gülümseyerek cevap verdi:

İşte o imtihan günleri hızla yaklaşıyor...

Düşmeden pençesinin altına istikbalin,

Diyordu. Yol birdenbire döndü. Derin bir sel yarıntısını geçmek lazım dedi. Durduk. Doğru yürüsek atların ayakları sakatlanacaktı. Belki düşeceklerdi. Etrafımıza bakınıyorduk. Mülazım sevinerek ve gülerek:

? Sırplar?

Nutka gelmiş öte dursun hocalar bir yandan...

? Arnavutlar da bir millet?

Çekirdek burada...

? Şüphesiz...

Nesl-i hazır bunu hürriyet-i vicdan sanıyor. (Ersoy 1987: 150-151).

parçasını tekrarlayarak geçiyorlardı. Ondan sonra sırmalı Türk esvapları giymiş genç ve fazla sarı bir bey, bir sürü genç arkadaşlarıyla büyük bir muzafferiyetten dönüyormuş gibi kabararak askeri takip etti. Onların arkasından da çingenelerden ve sefillerden mürekkeb diğer bir sürü... Sonra büyük ve kırmızı bir bayrak göründü. Üzerinde üstünlü esreli birtakım yazılar vardı ki, okuyamıyordum. Bayrağın etrafında birçok sarıklı kafalar, büyük ve garip dev papatyalar gibi dalgalanıyor, arkadan haki esvaplı, ikişer olmuş rüştiye çocukları bağrışarak kaynaşıyorlardı. Tutturdukları;

Allah in çizdiği kader 350 milyonluk Türk Turan milletini yeniden bir araya geleceğine işaret ediyor.

Kim ne söylerse hemen el vurup alkışlanacak.

Sahneden sahneye koşmakta bütün şakirdan.

Parmağıyla bin metre kadar ilerde, uçurumlu bir yarın kenarındaki küçük bir Bulgar köyünü gösteriyordu. Siyah ve sürülmüş birkaç tarlacığın içinde süprüntü halinde duran bu viranecikte birkaç da ağaç vardı. Dikkatsiz nazarlarla bakıyordum. Mülazım ellerini çırpar gibi oğuşturarak:

Buna rağmen Akif, Meşrutiyet?in ilanı dolayısıyla şuursuzca kendini kaybedip eğlenenlerin davranışlarına hak vermez. Bunlara hiç müsamahası yoktur. Tavrı aynıdır, onlara da şiddetli bir öfke duyar. Aslında onlara daha büyük bir öfke duyar. Çünkü onun zihninde belli bir plan, bir model vardır. Bu modelin hareket noktası, sağlam, düzenli ve tavizsiz bir çalışmadır. O, hayatı boyunca tembellik ve cehaleti, insanlığın en büyük düşmanı olarak görmüştür. Plan ve disiplin, onun şahsiyetinin temel noktalarıdır. Akif üzerinde çalışan pek çok araştırıcı, onun çalışmaya, yani?sa?y?e ne kadar değer verdiğini, tembellik ve cehalete ne kadar düşman olduğunu açıkça belirtmişlerdir (Kaplan 1994: 195-196; Emil 1997: 201-217).

Dedi. Bulgar hala işini bırakmıyor, başını çevirip bize bakmıyordu. Yine yüzünü çevirmeden sert ve bir küfür kadar çirkin bir şive ile:

Balkan savaşları, Trablusgarp savaşı, 1. Dünya savaşı ve anadolunun işgali, iç isyanlar...

Merak etme kardeşim her şeyin farkındayız orta doğuda olanlar ortada kürt devleti kurdurtmak için batı ve iç düşmanlar dört bir yandan el ele çalışıyor ülke ciddi tehdit altında ve aslında Türkiye yi çembere almışlar bu uğurda sadece kesin ve net tavrı olan mhp zaten kim ne derse desin kim ne kadar karalama kampanyası yaparsa yapsın kör değiliz görebiliyoruz

MHP anlatamıyor değil çok iyi anlatıyor ama satılmış basın yansıtmıyor ya da farklı lanse ediyor

İhtiyar durumu ayrıntılarıyla anlatır ve şu tespitte bulunur:

Diye haykırdı. Ben ve mülazım, donmuş kalmıştık. Öyle duruyorduk. Sanki vurulmuştuk. Tablo değişmiyordu. Kadın aynı hain gözlerle bize bakıyor, etrafımızda çırpındıkça daha ziyade kuduran köpek havlamasında devam ediyor, domuzlar gayet adi ve ehemmiyetsiz mahluklar olduğumuzu anlamışlar gibi sahiplerini taklit ederek bize bakmaktan vazgeçiyorlar, gübrelerde ezeli gıdalarını araştırmaya başlıyorlardı. Tarlada çalışan Osmanlı-Bulgar vatandaş, bir kere olsun dönüp bakmıyor, çapasıyla uğraşıyordu. Mülazımı kolundan çektim:

Biz de önce bir sendeleyecegiz...

O zamanki Almanya nin ki yüzölçümü bizim yarimiz kadar 70 milyonu aşkın nüfusu vardı...

MHP ye gelince...

Tekrarını yasayayacagimiz bu tablonun daha güçlü bir Türk Turan Devletine evrilecegi konusunda ümit varız..

Belki biraz nüfus da yitireceğiz...

? Acaba bunlar hürriyet bayrakları mı?

?Bu bir cani!? dedin sürdün, ya mahkum eyledin hapse.

Mülazımın bakışı bütün bütün değişti. Kendisiyle eğleniyorum sandı. Hiddetlenmesine meydan vermeden ben yine devam ettim:

İç düşmanlar zaten bu uğurda savaşıyor ve tek korkuları MHP o yüzden MHp ye vurmaları

Tırmandığımız tepeden artık aşağıları görünüyor, Karaali hanlarının üstündeki beyaz jandarma karakolu, Simitli'ye doğru akan çakıllı dere parlıyor, uzakta seyrek ve sık ormanların nispetsiz ve boş alanlarında yanmış tahta yığınları halinde küçük köyler görünüyordu. Ayağa kalkar kalkmaz yine sızmaya başlayan terlerimi ıslak mendilimle silerek yine ısrar ettim:

Kalmıyor kimseciğin muzmeri artık gizli.

? Haydi gidelim.

Ömer Seyfettin vatanın parcalanmakta olduğunu fark eder de Mehmet Akif etmez mi?

Ortadoğuda memlukler, anadolu ve balkanlarda Osmanlılar, Doğu avrupa ve rus steplerinde Altınordu devleti, merkezi asya ve iran coğrafyası timur devleti, hindistan Babür devleti, orta kuzey asya kıpçak Turk hanlığı...

Ey cemaat, uyanın, elverir artık uyku!

Bıraktın milletin kalbinde çıkmaz bir mülevves yad!.

-Fakat bu ilan edilen hürriyet?...

? Vakıa fikirlerimiz zıt, fakat azizim inkar edemezsiniz, benimkiler doğru değil mi?

Bu tahayyül AKP nin dinamiklerini de hayallerini de aşar...

?Zevk-i hürriyeti onlar daha çok anlamalı?

Dünyanın 4\5 i Türkler tarafından kontrol ediliyordu...

Ana Turan Türk bloku kurulduktan sonra dünya sahnesine yekpare güç olarak yer alırız...

Ömrümüz varsa göreceğiz...

Issız Anadolu toprakları elinde bakiye olarak kaldı...

Ama okudukça anlayacaksınız ki Şimdiki Türkiye nin 105 yıl önceki halinden pek de farkı yok...

Genç mülazımın koyu siyah gözlerinde sanki bir taassup ateşi parladı. Dinine küfür edilmiş bir evvel zaman Müslümanı gibi bakıyordu. Birden başlamayarak akli sualciklerle onun hissi mantığını şaşırtmaya karar verdim:

Kafalar tütsülü hülya ile, gözler kızgın.

Bizim için de başka alternatif yok...

Dalkavuk devri değil, eski kasaid yerine Üdebanız ana-avrat sövüyor birbirine.

Sanki zincirdekiler hep boşanıp zincirden,

Su son seçim sonuçları bile gosterdi ki alınan %16 oy bile çok kıymetli...

Yıkıldın, gittin amma ey mülevves devr-i istibdad,

Ordumuz etti yemin,

Ötüyor her taşın üstünde birer dilli düdük.

? Hem bu nasıl milli bayram? Hangi milletin bayramı?

Burada Abdülhamid devrini?istibdad?devri olarak vasıflandırması, üstelik bu devir için?mülevves? kelimesini kullanması, yani bu devre kirlilik, pislik sıfatlarını yakıştırması, onun bu konudaki olumsuz bakışını gösterecek açık bir örnektir. Şair bu kadarla da kalmaz, bu devrin milletin kalbinde?bir mülevves yad? olarak kalacağını belirtir. Bu devirde ne kadar alnı açık kimse varsa hepsi hapse yollanmıştır. Casusların kulakları fertlerin vicdanlarına kadar uzanmış, milletin kahraman evlatları yeise düşürülmüştür. Bunu yapan kimse, İblis?e rahmet okutacak bir mel?undur...

-Şak! Şak! Şak!

O yy da bir birlik saglansa idi şimdi ne ortadoğuda ne uzak asya da ne de doğu avrupa da bizden başka millet kalmayacaktı...

Tepeye, Karaali hanlarına giden keçi yoluna çıkınca arkama döndüm. Ta derenin öbür tarafında kalan köye baktım. Hakikaten, zehir kadar acı olan bu kırmızı biber dizileri uzaktan pek cazibeli ve al hürriyet bayrakları gibi parlıyor, insana ne olursa olsun bir şeyi alkışlamak "Yaşasın! Yaşasın!" diye haykırmak arzuları veriyordu.

Devamı:

Adamların o kapasitesi olsa zaten akepe diye bir partinin peşinden gitmezlerdi.