ahiret ise dünyalı yanılsaması.

<i>Ne güzel, son nefese kadar genç kalmak demek bu :) Rabbim kalplerimize hizmet aşkını duyursun inşallah...</i>

İhtiyarın basiret ve firaset dolu bu sözleri, padişahın çok hoşuna gitti. Ona bir miktar altın hediye etti. Bunun üzerine ihtiyar, tebessüm ederek sözlerini şöyle sürdürdü:

Ulu padişahım! Gördünüz mü? Ağacım daha şimdiden meyvesini verdi. Zira ben, yetmiş yıldan fazla yaşasaydım bile, bu mahsulden daha iyi bir kazanç elde edemezdim. Halbu&amp;shy;ki bugün ektiğim fidanın meyvesini yemek için on yıl beklemem gerekmedi. Bugün ektiğim birkaç fidan dolayısıyla, hem padişahımın nazarına hem de büyük ihsanlarına nail oldum.

İşte kamil bir müminin hayata bakış açısını gösteren müthiş bir ibret tablosu.. Zira kamil bir mümin, her an ve her vesileyle Cenabı Hakkın rızasını arayan insandır. Nerede ve ne zaman olursa olsun, Hakkın rızasına medar olacak hizmet imkanlarını bulmasını bilen insandır. Bu sebeple eline geçen her fırsatı, ahiret sermayesi yapabilmek için büyük bir nimet olarak görür. Zira bilir ki, Allah yolunda hizmetin yaşı yoktur. İlmi, irfanı ve kalbi kıvamı ölçüsünde herkesin bu yolda yapabileceği farklı bir hizmet vardır. Çünkü gün gelecek, insanoğlu yaptığı her şeyden sorguya çekilecektir. Bu sebeple insan için her yaş, aslında hizmet etme yaşıdır ve ekin ekme vaktidir.

güzel bir kıssa..

Feridüddin Attar Hazretleri, bir eserinde şu hikmetli kıssayı nakletmektedir:

Bir gün padişah Nuşirevan, uçsuz bucaksız yeşillikler arasında atını ok gibi, son sürat koşturuyordu. Bir ara yolda, ihtiyarlıktan beli yay gibi bükülmüş bir kimse gördü. Gördüğü o ihtiyar, geniş bir bahçe içerisinde birkaç mey&amp;shy;ve fidanı dikmekle meşguldü.

İhtiyar, yerden aldığı bastonuna dayanarak önce biraz doğruldu, sonra da padişaha bir müddet hayretle, derin derin baktı. Akabinde de gönül deryasının içinde nice inciler taşıdığını dile getirircesine tane tane şöyle konuştu:

Padişahım! Vaktiyle bizim için birçok kişi fidan dikti. Onlar, belki de o diktikleri fidanların meyvesinden istifade edemeden vefat ettiler. Biz ise onların diktikleri ağaçların meyvelerini yedik. Bu sebeple, şimdi bize düşen vazife de, aynen onların yaptığı gibi, bizden sonra gelecekler için fidan dikmek değil midir?

"<i>Allah yolunda hizmetin yaşı yoktur. İlmi, irfanı ve kalbi kıvamı ölçüsünde herkesin bu yolda yapabileceği farklı bir hizmet vardır. Çünkü gün gelecek, insanoğlu yaptığı her şeyden sorguya çekilecektir. Bu sebeple insan için her yaş, aslında hizmet etme yaşıdır ve ekin ekme vaktidir."</i>

Bunun üzerine padişah aniden atını dizginleyerek bahçeye yaklaştı ve ihtiyarın, yapmış olduğu bu güzel işi hangi niyetle ve nasıl bir gönül kıvamıyla yaptığını anlayabilmek için ona hitaben şöyle sordu: Ey gençliğinde elif misali dik duran, fakat zaman ilerledikçe dal gibi beli bükülmüş olan ihtiyar! Saçın, sakalın süt gibi ağarmış. Hak Teala bilir ama, herhalde ömür defterinden de yalnızca birkaç yaprağın kalmış gibi. Bu son günlerini dinlenerek, huzur içinde değil de, o titrek ellerinle ağaç dikmekle mi geçiriyorsun? Zira sen, belki de onun meyvesini bile göremeyeceksin!"

Padişah, ihtiyarın bu sözlerinden daha çok memnun oldu. O araziyi de ona bağışladı, oradaki suyu da&amp;#8230;