Kendi boşluğuna asılı birer asansörüz aslında,

kuş telaşlı ve ürkek:)

devlet dairesinde yangından kurtarılmayacak sıkışmış bir çekmece gibiyim açılamıyorum sana...

Aşk şiirleri yazsın ve köreldikçe kılıç yontsun...

Ki okşarken sevgilisinin tenini elleriyle

Ne kalem kılıçtan ne kılıç kalemden üstün olsun..

Sana yeni traş olmuş bir babanın yüzündeki havlu kokusunu bıraktım...

ve ben elimde taze bir karanfil,

Çok yaşamayı diliyor siperlerin içinde birbirlerine askerler,

neki o radyasyonmu..

sıkışıp kaldım iki katın arasında...

Yağmur sinmiş toprağa usulca geceden su içiyor göçmen kuş

Son karesi gibi Red Kit'in

öğrensinler birlikte yaşamayı

tabancasını...

onca silah sesinden kaçmasaydı kuş telaşlı ve ürkek...

hem sevişir hem konuşur...

sondan bir önce...

takip edene bin teşekkür...

örneğin kalem;

Büyüklerle ben yapamıyorum, çocuklar da almıyor beni oyunlarına

sevgilim;

Ama yalnızca rüzgar çekiştiriyor atkımı...

hapşırık sesi beklemeden...

Sağır ve dilsiz;

belki ölmek,

ama ölüm sayfaları oyulmuş bir aşk romanının içine gizliyor

Korkulacak bir şey olmazdı gözlerinde

Hiçbir genç kız taşımıyor kolyesinde sevgilisinin fotoğrafını,

Batan güneşe doğru, sürerken atımı;Gitme kal demeni bekliyorum

Evlilik fotoğraflarının yırtılarak kırılan çerçevelerin sokağa atılan tahtalarıyla çakılıyor çocuk tabutları...

ölü bir askerin ters dönmüş miğferinden...