kaynak: www.gonullumuhabir.com

en ürkütücü yanı sarsıntıdan önce gelen korkunç uğultuydu

sabah geri döndüğümüzde ise açılmış dolap kapakları, lavaboya düşen eşyaları, çatlamış camı görmüştük

bu kadarına şükretmiştik

okulların açıldığı haftaydı

M. Veysel Zortul

elektrikler kesilmiş ve sarsıntıyı yaşamıştık

17 ağustos depreminde Van?daydım. Depremin nasıl bir tahribat yaptığını İstanbul?a gelirken yoldaki manzaralardan öğrenebildim. Otobüsümüz radyosunda Başbakan Ecevit?in sesi ve etrafta harabeye dönmüş evler, yarılmış yollar... İstanbul?a geldiğimde yediden yetmişe herkeste korkunç bir travma vardı. Gece çakan bir şimşekle yatağından zıplayıp dışarı kaçan arkadaşlarım vardı. Bazı geceler sarsıntılar olurdu. Bunlardan birinde evdeki arkadaşlarımı uyandırmış ve bir üst kata çıkarak komşumuzun da ziline basmıştım. Kapıyı açan komşumuz teşekkür ederken bir taraftan da yüzüme bakarak: ?Noldu sana? Yüzün bembeyaz olmuş!!? deyivermişti?

çatlayan bazı duvarlara bakınca tedirginliğimiz artmıştı

Depremle ilk tanışmam 1976 yılına dayanır. Van?da meydana gelen depremde herkes kendini dışarı atarken içeride unutulan bir bebekmişim ben.

Hey gidi günler. Yaklaşık 10 yıl geçmiş. "Zaman birçok derde dermandır." derler. Doğru galiba. Depremi de yaşattığı travmayı da unutuvermişiz?

daha acı kayıplarla bu depremleri yaşayan insanlarımız oldu

12 kasım depreminde ise sınıftaydım. Ayakta olduğumdan sarsıntıyı ilk ben hissetmiş ancak çocuklara belli etmemeye çalışmıştım. Ancak çok geçmeden onlar da fark etmişti depremi. Sarsıntı ile birlikte 60 kişilik sınıfın kapıya yönelmesi bir olmuştu. Oysaki öğretmiştik onlara önce sıraların yanına bağdaş kurup sarsıntıyı beklemeleri gerektiğini. Kapının kolunu tutarak öğrencilere geri çekilmelerini söyledim. Heyhat beni dinleyen mi vardı! ?Hemen sıraların yanına bağdaş kurup elinizle başınızı muhafaza edin. Yoksa ben yapacağımı bilirim? türünden bir nara attığımı hatırlıyorum. Hepsi sıraların yanına gidip dediğimi yapmışlardı. Sınıfta çıt yoktu. İçimden bildiğim duaları okuyordum. Çok geçmeden sarsıntı bitmiş ve bizde dışarı çıkmıştık. Ondan sonraki günler çocuklar için hiçte kolay olmamıştı.

inşallah onları da hiç unutmayız

bahsetmeyın bunlardan ya ben korkuyorum

ayağımızda terlik dahi olmadan sokağa çıkmıştık,

Marmaris'te 6 şiddetinde depremi yaşamıştık yıllar önce

Erzincan depremini yaşamadım. Ama bana deprem gerçeğini asıl öğreten bu depremdir. Lise ikinci sınıf öğrencisiydim. Bir ramazan ayıydı. Bütün Türkiye Erzincan?dan gelen haberle sarsılmıştı. Haberi aldığımızda bir sofrada birkaç arkadaş, elimizde lahmacunlar iftar saatini bekliyorduk. Televizyonlar haberi yayınlarken bir taraftan da ezanlar okunuyordu. Sofrada lahmacunlar ve biz öylece hiçbir şey yemeden kalakalmıştık?

o zaman rahat içinde evinde olmanın kıymetini anlamıştık

o ses hala kulaklarımda

hemen yataklarında uyuyan çocuklarımı el yordamıyla bulup kaçmaktan başka bir şey düşünemedim

alanda tüm insanlar toplanmıştı