DİKKAT: Benim bu ifadelerimden toptancı ve önyargıcı bir anlayışla; anne-babalara isyan ve saygısızlık anlamını çıkartanlar, hak ve hakikate karşı, büyük saygısızlık etmiş olur. Ayrıca, anne-babalar derken cümlenin gelişi olarak ifade ediyorum. Yoksa genelleme yapmak mümkün değildir. İfadelerimden böyle bir şeyi kastetmediğimi, akıl ve insaf ehlinin dikkatine sunarım

Kendi gerçekleştiremediği hayalleri, çocuklarına yüklemek için değildir.

Anne-baba, çocukların hayatlarını geliştirmek için vardır. Mutlu seçimler yapmalarında yardımcı olmak için vardır. Yoksa, onların hayatlarını karartmak ve geleceklerini çalmak için değildir.

Çocuğun ne zaman evleneceğine,

Özgüvenini tam olarak kazanmış bir birey olarak yetiştirmek kimin görevidir? Anne ve babanın görevi değil midir? Bu görevi anne-baba çocukları için yapmayacaksa, varlık nedenleri nedir? Ayrıca, anne-babanın, çocukları hayata ve evliliğe hazırlama görevini, anne babanın yerine kim yapar ki? Anne-babanın, eğitimlerini ihmal ederek, SOKAĞA KUSTUĞU çocukları, kim sahiplenir ki?

-Bu kızla evlenmezsen, seni evlatlıktan reddederim.

Sorumluluklarını bilen ve yapabilen,

Evet, işte benim memleketim... Çünkü, anne-babalar, kendilerini kutsal bir kulede görüyorlar. Nasıl olsa cennet ayakları altında. Kendilerini dokunulmaz kabul ediyorlar. Hakkımı haram ederim, sütümü helal etmem dedi mi, akan sular duruyor. Anne, babalara göre çocukların istenilen evliliği yapmamaları halinde, ödeyecekleri bedel ağırdır:

Eğer çocuklarını bu şekilde yetiştirmemişlerse, bu onların vebali değil midir? Bu bir kul hakkı değil midir? Madem çocuklarını eğitmeyecekler ve onları yaşayacakları çağa uygun bir şekilde yetiştiremeyeceklerse, niçin evlenmişlerdir? Bu sorumluluktan hangi hakla, hangi kutsallıkla kaçabilirler? Bu şekilde eğitilmek ve yetiştirilmek, çocukların anne ve baba üzerindeki hakları değil midir? Zaten annelik ve babalık, bu büyük vazifeyi yerine getirmek için varedilmiş bir kurum değil midir? Eğer hayatımızı deneme-yanılma yoluyla öğreneceksek, anne-baba elinde dünyaya gelmenin anlamı nedir? Bir ailede yaşamanın anlamı nedir o zaman?

Nasıl evleneceğine,

denkliği olmayan, tutarlılıktan yoksun, daha kurulduğunda, yıkılmak için geriye doğru gün sayan evlilikler yaptırmak, tek kelimeyle zulümdür. Bu tutum; geliştiren, yol gösteren, destekleyen anne-baba tutumundan tamamen yoksundur. Daha çok, zalim bir kralın tutumuna benziyor. Kral anne, kral baba.

Çocuklarımın hayatını ben kararttım diye vicdan azabı çeken ve intihara teşebbüs eden anneler biliyorum. Halbuki, bu noktaya gelmeye hiç gerek yoktur. Çocuklar, tercihlerinde bilgilendirilmeli, eğitilmeli ama son kararı, kendileri vermelidir. Sorumluluk, böylece kendilerinde kalmış olur. Ayrıca çocuklar, hayatın iki önemli aşamasında söz sahibi olamayacaklarsa, isabetli karar vermeyi ne zaman öğreneceklerdir? Hayatını hep ikinci elden yaşayan bir nesil, sipariş üzerine hayat yaşayan bir nesil, hayatının üzerine konan duygusal hacizleri kaldıramayan bir nesil, nasıl olacak da gelecek için güvence olacak? Bu ince husus, toplumun her ferdinin, inceden inceye düşünmesi gereken bir husustur.

Çocukların yaşamlarını, deneme tahtası yapmak için değil,

Annelik ve babalık bir meslektir. Bu mesleğin, incelikleri vardır. Bu mesleği, inceliklerine vakıf olmadan icra etmek, imkansızdır. Annelik-babalık mesleği, çocukların geleceklerine ipotek koymak için varedilmiş bir kurum değildir. Yanlışlara, ihmallere, söndürülen hayatlara, meşruiyet kazandıracak bir müessese, hiç değildir. Anne-babalar; yanlışları için, kararttıkları hayatlar için, söndürdükleri yaşamlar için, çaldıkları yaşam sevinçleri için, yıktıkları yuvalar için, anneliği ve babalığı alet edemezler. Anne ve babalık mesleğinin kutsallığına sığınamazlar. Annelik ve babalık, çocukların hayatlarının deneme tahtası yapıldığı bir yer değildir. Anne-babalar çocuklarıyla her konuda istişare ederler. Çocukların olaylara farklı açılardan bakmaları için; bilgi, birikim ve tecrübelerini ortaya koyarlar. Onları, kutsadıkları yörüngelerine oturtmaktan ziyade, onların, kendi yörüngelerinde gitmeleri için tam destek verirler. Anne ve babalar yanlış yaptıkları zaman, yanlışlarından da sorumluluk alırlar. Anne ve baba olmaları, yaptıkları yanlışları meşru kılmaz. Yaptıkları büyük yanlışları, büyüklük ve hürmet perdesi altında, örtemezler. Bu durumun, hürmetle, hatırla hiçbir alakası yoktur. Bu söylem, insanların yaşamını sömürmek için kullanılan bir savunma mekanizmasından ibarettir.

YILLARDIR TÜRKİYE'DE BİR KOMEDİ OYNANIYOR.

-Halbuki anne-baba, seçimlerinde yanılırsa gerekçe hazırdır:

Anne-babalar, çocuklarını evlendirirken tamamen kendileri karar veriyor. Ülkemizin bir çok yerinde, evlenecek kızlara, görüşleri bile sorulmuyor. Bazı bölgelerde, beşik kertmesi halen devam ediyor. Bazı bölgelerde boşanmış kadına, anne-babası bile sahip çıkmıyor. Cüzzamlı bir hasta gibi, ortada bırakılıyor. Karısı olmayan erkek, bekar diye toplumdan dışlanıyor. Potansiyel bir tehlike gibi algılanıyor. Her şeyi göze alıp, ailenin istemediği ama sevdiği kişiyle evlenen çocuklar, aileleri tarafından dışlanıyor. Hatta aile meclisi karar alırsa, sokak ortasında kurşunlanıyor. Eğer töre infaz edilmediyse, TÖRERİSTLER, hastane odasına kadar girip, kurbanlarını öldürüyor.

Çocukları, çağın gerekleriyle mücehhez kılmak,

Özgüvenini tam olarak kazanmış bir birey olarak yetiştirilen biri her konuda kendi kültürüne göre hareket eder hakkımı helal etmem dedirtmez

Çocukları, evliliğin rollerine yüklediği sorumlulukları rahatlıkla taşıyabilecek seviyede yetiştirmek,

Kaprislerini, komplekslerini tatmin etmek için değil,

Asıl önemli olan ve bugüne kadar üzerinde pek durulmayan bir hususa gelelim. Annelik ve babalık; neden eş seçiminde büyük bir hak olarak tezahür ediyor? Annelik ve babalık sadece eş seçiminde mi gündeme geliyor? Pekiyi çocuklar evlenecek seviyeye gelesiye kadar;

- Daha eşini seçmesini bile bilmeyen bir çocuğa, evlilik gibi bir sorumluluğu yüklemek ne kadar doğrudur?

-Eğer o sülaleden bir kız alırsan, hakkım sana haram olsun.

-Eh biz sana söylemiştik, Ulu sözü dinlemeyen ulur, Sürün, beter ol, Allah daha beter etsin, Çünkü biz sana söylemiştik.

Anne babalara soruyoruz: Çocukların tercihlerine, neden saygı duymuyorsunuz? Cevap hazırdır:

-Sütümü helal etmem.

at gözlükleri çıksa nasıl zenginleşip köşeyi döneriz ama :D

Böylelikle kendilerini kutsuyorlar. Ana-babaya hürmeti, kendi çıkarlarına, kendi duygularına göre kullanıyorlar. Çoğu zaman bu hürmet, Anne-baba tarafından çocukların geleceğini tehdit eden bir silah olarak kullanılıyor. Anne-babalar dinden aldıkları destekle çocukların seçme hakkını, elinden alıyorlar:

Tercihlerine ipotek koymak için değil,

işimize geldiginde "hangi kitapta yazar" demeyi öyle iyi bilen bi toplumuz ki :) törelerin, dinin, kanunların ardına saklanmayı öyle iyi biliyoruz ki ama hep ne zaman saklanıyoruz bunların ardına İŞİMİZE GELDİĞİ ZAMAN :) böyle gördüğümüzden mi yoksa böylesi dahamı kolayımıza gelir bilinmez

Bizim toplumumuzda, bir aidiyet kurumu olarak ailenin; üyelerine verdiği sevgi, sağladığı destek, ne yazık ki karşılıksız değildir. Çocuklar, bu geri ödemeyi, içine sinmeyen iş ve eş seçimleriyle öder çoğu zaman. Tabir yerindeyse çocuklar, acıkan cesedini doyurmak için, ruhundan parçalar kesip yemeye zorlanır.

Çocukları evlenecek seviyeye hazırlamak,

-Eğer bu kızı boşamazsan, beni unut. Cenazeme bile gelme.

zaman zaman benım de eleştirdiğim bir konu. aıleler çocuklarını sadece eş seçme evlenme konusunda baskı altına almıyor. taa çocukluktan giyeceği kıyafetin seçimiyle başlıyor hersey. Çocuk bu baskı ve yönlendirme ile yetiştiği için birey olduğunu hiç bir zaman algılamıyor. sürekli yönlendirilmeye ihtiyaç duyuyor. işte şuan toplumuzu oluşturan aramızda olan insanlar ve belki biz de kendi kuralları olmayan kim nereye sürüklerse oraya gidebilen özgüveni sıfır olan düşünüp eleştiremeyen hayır diyemeyen ya da ne düşündüğünü özgürce korkusuzca ifade edemeyen insanların temel eseridir ebeveynlerin

Sömürmek için değil,

Uyanalım artık. Gözümüzü açalım artık.

Anne-babaların en büyük görevi, çocuklarını evliliğin sorumluluklarını taşıyabilecek şekilde donatmak ve onları yaşayacakları çağa hazırlamaktır. Anne-baba hakkı, neden

-Eh ne yapalım, kader kısmet böyleymiş.

Tamamen kendilerine göre karar veriyorlar.

Anne ve babalar; din bize geniş haklar veriyor zannıyla çocukların geleceğini karartamazlar. Böyle bir hakları yok. Din onlara böyle bir hak vermiyor. Din; her alanda olduğu gibi, bu alanda da suistimal ediliyor. İslamda hiç kimse sorgulanamaz değildir. Hazreti Peygamberimiz bile, yanlışlarından sorumluluk almıştır. Değil ki anne ve babalar. Eş seçiminde isabet edebilmek için; baya bir bilgi, birikim ve sıkı bir gözlem gerekir. Birilerinin hatırı hürmeti kırılmasın veya birilerinin vasiyeti yerine gelsin diye evlilik yapmak, hayatın altın yıllarını tamamen çöpe atmaktır. Halbukiii, hepimiz dünyaya bir kere geliyoruz. Bizim hayatımız çok özel. Kimse, bizim hayatımızı, bizim yerimize yaşayamaz. Bir başkasının hayatını, bizim onun yerine yaşayamayacağımız gibi. Ayrıca, hayat deneme yanılma için, çok kısadır. Hiç bir insanın böyle bir lüksü yoktur. Hayatın, deli dolu değil, dolu dolu yaşanması lazımdır. Evet, hayatı yaşarken, fazla darbe almamak için, geçmişten ders alınır, ama hayat, geçmişe doğru değil, geleceğe doğru yaşanır. Ayrıca, yaşamı biriktiremeyiz. Bugün yaşamadığımız yılları biriktirip başka yıllarda yaşamak, ancak kurgu filmlerinde mümkündür. Gerçek hayatta ömür, bulunduğumuz andır. Şimdiki zamandır. Hayatı yaşamak, suda yüzmek; hayatla yaşlanmak ise, suyun akıntısında sürüklenmek demektir. Hayat böcekler gibi ayaklar altında sürünerek yaşamak için değil, insanca ve insan onuruna yakışır bir şekilde yaşanmak için vardır. Kimsenin kimseye hibe edeceği, denek olarak sunacağı, ikinci bir hayatı yoktur. Çocukların görevi, hayatlarını anne-babalarına denek olarak sunmak değildir. Anne-babaya hürmet, hayatımızı illa onlara denek olarak sunmakla mı gerçekleşiyor? Hayatımızı yanlışlara denek olarak sunmanın adı, ne zamandan beri hürmet oldu, itaat oldu?

Anne-babalar ve yakın akrabalar, hayatın en önemli seçimi olan iş ve eş seçiminde; çocukların karşısına ÇİN SEDDİ gibi dikilirler:

Böylelikle; tecrübeden, ilimden, akıl ve mantıktan yoksun, temelsiz ve tutarsız tercihler; aidiyet duygusu gereği, hürmet gereği, çocuklara zorla dayatılıyor. Yanlış eş seçimleri, yanlış meslek seçimleri, çocukların geleceğini karartıyor. Çocuklar içinde olmadığı bir tercihin sonuçlarına, bir ömür boyu katlanmak zorunda kalıyor. Çile bülbülüm çile. Anne-babalar, kendilerini birer TERCİH ELÇİSİ, çocukları da birer TERCİH FELÇLİSİ haline getiriyorlar. Nasrettin Hocanın; kanatlarını, gagasını ve teleklerini kırparak, kuşa benzettiği leylek gibi, anne ve babalarda çocuklarının tercihlerini kırpıyor, hayatlarına ipotek koyuyor, sonra; işte şimdi evlada benzedin diyor. Bu tutum akla hayale gelmeyen sonuçlar doğuruyor. İnsanlar, bu muhteşem gök kubbenin altında acılar içinde kıvranıyor. Babalar bazen, doğacak bebeğini bile göremeden evi terk etmek zorunda kalıyor. Boşanmalar artıyor. Bazen bu boşanmalar, aileler arasında toz koparan fırtınaları ve üçüncü dünya savaşı başlatıyor. Çok bilmiş büyüklerimiz yanlış üstüne yanlış yaparak, hatalardan ders almıyor. Yaşlı olmayı bir fazilet ve bir kemalat sanıyorlar. Halbuki insan, zamanı yaşayarak olgunlaşır. Zamanla yaşlanarak değil. Zamanla yaşlanan, armutlardır. Yine şu husus çok önemlidir: Cahilin yaşlısı yaşlandıkça hiç olur, Alimin yaşlısı yaşlandıkça koç olur. Her yaşlı, deneyimli değildir. Her genç enerjik değildir. Ceseden güzel ama ruhen yaşlanmış gençler olabilceği gibi, ceseden yaşlı ama ruhen dinamik insanlar da olabilir. Fikir hayatına damgasını vurmuş bilgelere bakınız. En meşhur eserlerini yaşları kemale erince vermişlerdir. Konumuza kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Kiminle evleneceğine,

Hatırını, hakkını, büyüklüğünü ortaya koyarak ve çocukların duygularını sömürerek,

-O çocuğun, eşini seçebilecek seviyede yetiştirilmesi gerekmez miydi? Çocuğunuzu neden eşini seçebilecek seviyede yetiştirmediniz? Bu, sizin sorumluluğunuz değilmiydi?

bu toplum özgüven fakiri değil mi

Hangi şartlarda evleneceğine,

Yanlışları meşru göstermek için değil,

Çocukların, seçicilik ve fark edicilik özelliklerini geliştirmek,

Bir insan, içinde olmadığı bir tercihin sonuçlarına, neden katlanmak zorunda kalsın ki? Zaten yukarı da bahsettiğim gibi anne-babalar sonuçta isabet ettiği zaman, bu şerefi kendilerine yontarlar. İsabet etmediklerinde, sorumluluğu tamamen kadere yüklerler. Bu durum, tek kelimeyle, iki yüzlülük değilmidir?

- Daha eşini bile seçemeyecek seviyede olan bir çocuğu, nasıl evlendiriyorsunuz? Bu çok gülünç değil mi? Çocuğunuz, eşini bile seçemeyecek seviyedeyse zaten evliliğe liyakati yok demektir. Böyle bir çocuk evliliğini nasıl yürütecek, nasıl devam ettirecektir? Evliliği yürütmeyi çocuğa bırakıyorsunuz, ama eşini siz seçiyorsunuz. Bu gerçekten çok komik değil mi? Kendine uygun eşi seçmek, evliliğin ilk aşaması değil mi? İlk aşamada söz sahibi olmayan, yetersizliği kabul edilen, diğer zor aşamalarda nasıl söz sahibi olacak ve nasıl yeterli olacak? BİR YÜK olan, nasıl BİR BÜYÜK olacak?

Pekiyi adama sormazlar mı o zaman:

çocukların iş ve eş seçimleri söz konusu olunca devreye giriyor da, sair zamanlar bu kadar öne çıkmıyor? Her hak, bir görevin karşılığıdır. Hazreti Adem'den beri hak ve görev kardeştir. Hakkım var diyen insanın, görevini en güzel şekilde yapması beklenir. Günümüzde, insanların yaşadığı en büyük çelişki, sorumluluklarını yerine getirmeden, hak istemeleridir. Anne-babalar evliliğin eşiğine getirdiği çocuklarını, tam bir donanımla donatmışlarmıdır? Bu sorumluluktan asla kaçamazlar. Anne-babalar iş ve eş seçimi konusunda; birikimlerini, tecrübelerini çocuklarıyla paylaşırlar. Ama son kararı, onlara bırakırlar. Bu tutum, hem kendileri lehine, hem de çocukların lehinedir. Çünkü, tercihlerinin içinde olan çocuk, sonuçtan anne ve babasını sorumlu tutamaz. Aksi halde, anne-babalar çocukları tarafından sürekli olarak suçlanır ve gereksiz yere vicdan azabı çekerler.

-Hakkımızı helal etmeyiz.

-Çünkü, onlar eş seçmesini bilmezlerde ondan.