Durup durup bulutlanıyor gözlerim

Oysa nerden

polyanna tribi

durup durup bulutlanıyor gözlerim

Vurdum yollara

Tırnaklarınla sökeceksin ekmeği

Çektim öfkemi sabrın kınından

Salıncaklar kuruluyor

Gülersen

Güldü su

sen en güzel caddelerde dolaşırsın

Hırsız da sensin

sen bakma benim erkekler ağlamaz dediğime

Gecenin saçlarını tarıyorum

Hayatın rüzgarında savrulur durursunuz

Etrafında ateşler yakılmış bir akrebin sesi kadar

Damarları kesilmiş bir gökyüzünün altında

bu şiiride güzelmiş

Usumun kırılmış kapılarından yollara düşüp

ahmet telli

ben o bileklerde yaşıyorum

en azından bi kişi memnun olmuş tanıştığına

İlkokulu bitirmiş olacaksın

Çünkü sana bırakacağım miras

yav ahmet kaya şarkıları gibi söylemlerin var

suçlamak istemesende hiç kimseyi üzünçle yanmakta yüzün

ben de severim muammer hacıoğlu'nun tarzını burjuvaziye karşı sert duruşunu, ortak beğenilere sahip olmamız ne kadar güzel...

Kurbanlar kesiliyor

Nereden biliyordu diye

Faytonlar geçiyor sokaklardan

Vazgeçmedim

Mutluluğun en büyüğünü duyabilirsin artık

bakışlarımda nöbet nöbet karanlıklar duruyorsa

Ve birden

Sesleri,

sabırsız damlalar titiriyor kirpik uçlarımda

çok zarifsiniz su

Susun ağlayacağım

Böyle bilesin

Yağmurlu kirpiklerinin içinde taşıdığın/Sabırsız gözlerini kısarak/

artık gözlerim gözlerini aramıyor

Sensizliğin resmini çiziyorum kaldırımlara

Ve hiçkimse bilemez beklemenin böylesini/

Soracaksın

Uykusuz gecelerin getirdiği çocuklar

içime içime yıkılır umut dağlarım

Ağızlarından karanlığın kanı aktı

şiir seveni ben de severim ha ha ha

birkaç bardak kırıyorum avuçlarımda

Milyonlarca yumruk gibi sıkılacaksın/Ve unutulmuş insanlar/

burjuvaziye karşı sert söylemleri olan herkes-şair ya da değil- övgüyü hakeder.

öyle sanırım... neyse güzel şiir.. güzel olmuş..

Güldü toprak

Gülen gözlerimin gökyüzünde

Cahillerle aptallara yakışır

Daha doğmadın fakat doğacaksın

Göğüs kafesimde çırpınan o kanlı kuşa/Duyunca damarlarım yanıyor/

hala onlara sempatiyle yaklaşan beyinsizler var mı bilmiyorum ve öğrenmek te istemiyorum zaten.

Büyüdü karanlığın iğrenç gözleri

mutluluğun en büyüğünü duyabilirsin artık

beni kelepçe yapanların bileğine

çok güler yüzlüyüm o sebeple böyle bir nicki tercih ettim, hayata acılarına rağmen gülemeyi başarabilenlerdenim. evet su ile ortak beğenilerimiz var sanırım...

On üç yaşında verecek bu mektubu sana

beni yüreğimden vurdunuz.

Sen bir yapraktın benim ağacımda, kopardılar

Sabırsız damlalar titiriyor kirpik uçlarımda

kimse aldırmıyor bir demirin dileğine

Korkmadım

Ve bağırdıkça ben

Ve içimde dayanılmaz bir sızı

melankoli baskın bi tık

Bir çocuk karanlık bakıyor annesine

Şaraba, sigaraya senin yüzünden başladım.

Güldüm sadece

Sokaklarda da yatsan

Bu gemi hangi denizlere gidecek kaptan

Alçak da sen

Yalnız halk için çıkacak sesin

insan taşıyorum

Buruşmuş çarşafların üzerinde bilmeden

ne zaman bir postacı görsem kapılarda

karanlığa

anladım ben acıların çocuğuyum

Tüm bulutları ellerinden tutup

Beni yüreğimden vurdunuz.

İlk şiirimi gözlerin için yazdım

serseri bir rüzgar gibi yalnız ve umutsuz

avucumda zar

Cılız ve korkaktı

Bir kadın gözlerinden vuruluyor

Kitaplarım kapış kapış satılır aç gezdiğim caddelerde

ve usulca ağmaktadır gözlerinin peteğine ağulu bir hüzün...

Geleceksin biliyorum/Belki bir eylül sabahı kılığında/Belki bir şubat akşamı/

Zengin olursun

Ve çözüldü yüzyılların

Güldü insan

Isınırsan

Resmimi al ve iyi bak

Güneyli bir rüzgarın kirpiklerine bağlayacağım

Yalnız halkın acısı olacak yüreğinde

gidip bir meyhaneye yıkıyorum kendimi

Gözlerimden tanklar geçiyor susun

çocuklar gibi sevdim seni, bekledim

Serseri bir rüzgar gibi yalnız ve umutsuz

Ve unutup savaşını

su ikinizin beğenileri uyuyor gibi

Kimi gün küçücük ellerimle yalnızlığın kapılarını taşladım

Düşürdün kaldırımlara göklerdeki yıldızı

kimi gün adını bir çivi gibi çaktım ıslığıma

kimi gün küçücük ellerimle yalnızlığın kapılarını taşladım

Binalar caddelere yıkıldılar

ahmet kaya'yı aşırı doz yüklenmenin getirileridir belki de

Çocukken öğreneceksin acı çekmeyi

Yıktım kirpiklerimi

Mavi kazaklı çocuk daha güzel ıslıklar çaldı sana

böyle şeyler mutluluk vermiyor bana

ve içimde dayanılmaz bir sızı

Bu korkunç yalnızlığı sen yıktın omuzlarıma

hasrete

Yine kaldırım üstlerinde iplik iplik uzayan yalnızlığımı

bağırıyorum durmadan

Sadece bir yas

Yumruklar sıkıldılar.

beklenmedik bir anda terk edilmişsindir bütün sevdiklerince

Şimdi dalıp dalıp gidiyorsa gözlerim uzaklara

-bu nasıl nick yav-

Yine sonbahar dolacak masallarıma

Kapanmış kapılardan geri dönüp çaresiz

Ağzından kan gelse de

Bağırdılar bağırdılar bağırdılar

mavi kazaklı çocuk daha güzel ıslıklar çaldı sana

Ne zaman

Doyarsan biri açken

Kendimi arıyorum

bütün yıldızlar tanır beni

şaraba, sigaraya senin yüzünden başladım.

senin yüzünden yedim ilk yumruğu

muammer hacıoğlunun burjuvaziye karşı

her gece bu kaldırımlarda

Daha güçlü girmek için savaşa

ben bir kelepçeyim

Ve aslanın karnından

büyük caddelerde büyük hayaller kurdunuz

ne zaman bir çocuk anne diye bağırsa

ya ben çok asık suratlıyım ama burda olmadı..

Sen kopardın beni insanlardan

Genç yaşında öleceğini babam

Oğlum sen

anladım gülmek bana yaramıyor

Şimdi ben caddelerde, sokaklarda, köprülerde

İşte o zaman

kulağımda bafra sigarası

Titredi binlerce köpek aydınlığın içinde

bir bardak şaraba

sensizliğin resmini çiziyorum kaldırımlara

sesimi kimse duymuyor

şimdi ben caddelerde, sokaklarda, köprülerde

Kendin için bağırmayacaksın

şiirden anlamam lakin, bu adamla tanıştığıma memnun olduğumu rahatlıkla ifade edebilirim.

Bakışlarımda nöbet nöbet karanlıklar duruyorsa

ben ucuz meyhanelerde şiir okurum

Seni sevdiğim için dünyayı seviyorum/Yoksa duuur demek kolay/

altında son model araba

Paranın verdiği sarhoşluk

pişti olmuş..

Belki görüşemeyiz diye yazıyorum

Birkaç bardak kırıyorum avuçlarımda

Ve onlar

Döndürürse başını

Belki de

-şiir beğenilerimiz uyuşmuyor kalabalıkla-

konuyla alakası yok da ne çok okunmuş bu başlık be yahu

Doğmayın n'olursunuz

Birer yıldız kadar ufaktılar...

Bilmiyorum

Yeşil vurdu dallarına ağaçların

Bir Haliç vapurunun buğulu camlarına

İnsanın kuruş kuruş satıldığı devirde

Bunu böyle istiyorum senden

Anlarsın

Size acı bir dünya hazırlıyor anneniz

bir haliç vapurunun buğulu camlarına

ölürüm azar azar

ara sıra ben de ağlarım

Sonra bir tren çok uzaklara götürdü sizi

bilekler geçiyor oyulmuş gözlerimden

Kan bağırdım

benim rengim gri sanırım eyvallah

evlenmek adam olmak benim neyime

yüzüm soğuk ve çirkin

Bir kardeş türküsü gibi sıcak sesini/Hiçkimse bunca tutkun değildir sana/

sen kopardın beni insanlardan

Uyumak

Acı tuttum

Zamanın ellerinde nasıl çözülmüş bu yumak

sen bir yapraktın benim ağacımda, kopardılar

polyannadan ziyade acıya gülümsemek diyelim. acılardır bizi biz yapan dirençli yapan. polyanna ise daha çok kaderci ve pasiftir.

Her zaman mavi değil bu gökyüzü bu deniz

şimdi dalıp dalıp gidiyorsa gözlerim uzaklara

düşürdün kaldırımlara göklerdeki yıldızı..

işte sen de bittin her masal gibi

ilk şiirimi gözlerin için yazdım

Kaçmadım

bu korkunç yalnızlığı sen yıktın omuzlarıma

oysa ben takılmak istiyorum

Gidip bir meyhaneye yıkıyorum kendimi

ahmet telli de çok iyidir fakat

Çocuklar gibi sevdim seni, bekledim

İnsanlar ıslanmasın diye sokaklarda

Kimi gün adını bir çivi gibi çaktım ıslığıma

Derin uykusu.

Ve kimlerle

bir sevgili gibi gel diyor bana

Büyük caddelerde büyük hayaller kurdunuz

Evime götürüyorum akşamları

açmış bütün kollarını yalnızlık

sert uslupu çekici geliyor bana

adını bile koyamadığın bir boğunç dolmakta şimdi yüreğine

bravo valla bi ben beceremedim şu olayı

makaramız kukaramızda olur fakat

Şafak söktüm

Belli olmaz

Senin yüzünden yedim ilk yumruğu

Ve gülmemiş çocuklar adına/Karanlığın camlarını kıracaksın

sonra bir tren çok uzaklara götürdü sizi