Dedim: - Vakıf malın dilediği gibi kullanmak vebaldir.

Dediler: - Bizim adetimiz böyledir.

Gördüm ki sualime cevaptan başka nesne vermezler ve bu berat ile hacetim kılmağın reva görmezler, çaresiz mücadeleyi terk ettim ve mey'us ü mahrum guşe-i uzletime çekildim.

Dediler: - Ey zavallı! Sana zulüm etmişler ve gidip gelme sermayesi vermişler ki, daima faydasız mücadele edesin ve uğursuz yüzler görüp sert sözler işitesin.

Dedim: - Ey arkadaşlar, bu ne yanlış iştir, bu ne yüz asıklığıdır?

Fuzuli

Selam verdim, rüşvet değildir diye almadılar. Hüküm gösterdim, faydasızdır diye iltifat etmediler. Eğerçi görünürde itaat eder gibi davrandılar ama bütün sorduklarıma hal diliyle karşılık verdiler.

Dedim: - Hesaba alsalar bu tuttuğunuz yolun fesadı bulunur.

Dedim: - Benim riayetimi gerekli görmüşler ve bana tekaüt beratı vermişler ki ondan her zaman pay alam ve padişaha gönül rahatlığı ile dua kılam.

Dediler: - Akçamız ile satın almışız, bize helaldir.

Dedim: - Böyle evkaf zevaidsiz olur mu?

Günümüzü ne güzel de yansıtıyor.

Dediler: - Asitanenin masraflarından artarsa bizden kalır mı?

Dedim: - Beratımın gereği niçin yerine gelmez?

Dediler: - Bu hesap, kıyamette sorulur.

Dedim: - Dünyada dahi hesap olur, haberin işitmişiz.

Dediler: - Ondan dahi korkumuz yoktur, katipleri razı etmişiz.

Dediler: - Zevaittir, husulü mümkün olmaz.