Elifcik durdu ve: "birlikten kuvvet doğar" dedi.

-"İnsanlar ne kadar da düşüncesiz. Doğa bu kirliliği haketmiyor. Gelin biz herkese örnek olmak için buradaki çöpleri toplayalım ve sonra da pikniğimizi yapalım" dedi.

-Senin kanatların yok o nedenle uçamazsın dedi.

Pencereden dışarıya bakarken annesi seslendi:

-Anne ben neden uçamıyorum? diye sordu.

Kısa süre sonra piknik alanında kuşlar ötmeye kelebekler uçmaya başladı. Tabiat ana onlara adeta teşekkür ediyordu.

-Günaydın annesinin tatlı kelebeği!

Kahvaltının hemen ardından elifin en sevdiği arkadaşı semiha ve annesi geldi. Piknik sepetlerini hazırlayıp hemen yola koyuldular.

Coşkuyla piknik alanını temizlemeye başladılar. Onların bu gayretini gören diğer insanlar da onlara yardım ettiler. Böylelikle piknik alanı kısa sürede tertemiz oldu.

O sırada elifin annesi:

Piknikleri bitince Elif ve Semiha piknik yaptıkları yeri güzelce temizlediler. Bu güzel davranışlarının üzerine elifin annesi onları tebrik etti.

Bu sözün üzerine elif kendini kırlarda süzülen bir kelebek olarak düşündü. Uçmak ne kadar da güzel bir duygu olmalıydı!

Karşılıklı gülüştüler ve sımsıkı sarıldılar.

Annesine döndü ve:

Güneşli ve güzel bir gündü. Elif ailesiyle pikniğe gideceği için çok mutluydu. Heyecandan erkenden uyandı. Perdeleri araladı ve sevinçle güneşi selamladı.

Elifcik bu defa :"nasıl bulmak istiyorsan öyle bırak" dedi. Bu sözün üzerine gülüştüler ve evin yolunu tuttular.

Annesi ona gülümsedi:

Piknik alanına ulaştıklarında onları kötü bir sürpriz bekliyordu. Daha önce orada piknik yapanlar çöplerini oraya bırakıp gitmişlerdi.