hepsi bir dünya hepsi bir hayat

ben memleketimden ayrılmak istemiyorum

anlatmaya devam edelim

her hangibir eleştiri amacım yok

ama yine de Allah hayırlısını versin, belki başka şehirde olmak benim için daha hayırlıdır

ben de çanakkale de okudum ama yine kendi sehrimde göreve basladım cok şükür.

annem çalışıyor diye ananem büyüttü beni, ilk okula kadar, okurkende sadece okul zamanları yanlarında oldum, lisede bile yarı yıl ayrı kaldım hep,19 yaşımdada tamamen ayrıldım

evet:(

anlıyacağınız genç kızlar 18 inde evden ayrılıyor ve artık evleninceye kadar gurbet hayatı yaşıyorlar

bu anlattıklarım gibi yaşayan kaç kişi var acaba?

rahmetli babam beni yerleştirip döndüğünden o gün komple ağlamıştım

sanırım ev kızı dönemi bitti ev erkeği başladı çünki erkekler kadınlara göre daha çok evlerinde yaşıyorlar

buraya atanmak istiyorum

acaip korktuğumu ben napacam diye düşündüğümü hatırlıyorum

ama günümüzde kızlar 18 yaşında üniversite okumak için evlerinden ayrılıyorlar ve farklı şehirlere gidiyorlar

ben ülkemizde değişen kadın hayatlarından birine dikkat çekmek amacıyla yazdım

öyleyim gökhan yahu bitürlü ayrılamıyoruz:)

oysa memurluk için istannbulu sonlara yazdım çıkmasın diye olmadı yine:):)

ben ayrılmadım onlar ayrıldı beni geride bıraktılar:): mecburen:):

ilk günün sabahı neler yaşadınız

raporlu sen istisna kelimesinin her dilde karşılığısın:))

ve akabinde memur olanlar genelde yine daha farklı şehirlere gidiyorlar

ilk ayrıldığımda çok mutsuz olmuştum. sebebi ailemden ayrılmak değildi. otoriter bi babayla büyüdüm ve canımızın istediği gibi gidemezdik heryere. arkadaşlarıma bile izin alarak giderdim zorla. o sebeple pek kendi ayaklarım üzerinde durmayı beceremezdim. ilk ayrıldığımda bu sebeple farklı yerde olmanın korkusuyla yalnız hissettim kendimi, ürküyordum. hatta bunalım bile geçirdim. ama destek alarak aştım bu durumu herşey geride kaldı. tek başıma yaşamak okadar güzeldiki 2. üniversiteyi kazandım ve eve hiç dönmedim. dönmeyide istemedim.

ama bu yaştan sonrada gidip onlarla yaşamam, tatilde gittiğimde daral geliyor

küçükken her ayrılışımda kendimi yapayalnız çaresiz hissederdim, ama yaş 14 ü bulunca umrumda bile olmadı

yapılan hatalar doğrular nelerdir bunları ortaya çıkarıp

daha sonra bu yola çıkacaklar için kaynak olsun istiyorum

-kızlar ağlamayınız lutfen, başınızı omzuma yaslayınız.-

arkadaşlar sabote etmeyin

raporlu hayat işte-

memurluk hayatımda aynı şehire çıktı bende şans yok:)

ama benim tercihim değildi, elimde olsa hiç ayrılmazdım,

memur değilim ama şehir dışında okudum ve büyük ihtimalle de şehir dışında görev alcam:(

valla sen ne anlamda yazdın bilmiyorum yani kızların erkenden evden ayrılmaları bir olumsuzlukmu yoksa kızlar adına olumlumu? ama bence bu kızlar adına mükemmel bir durum. şahsen evde yıllarımı aileyle geçirmektense şehir şehir dolaşır, çalışır, kendi hayatımı yönetirim.

bu sitede çok sayıda kişi ile tanıştım ama memur olan kızlar ve kadınlarda ortak bil hikaye dinliyorum

aslında konuyu biraz daha açıp

ben nerdeyse doğduğumdan beri ayrı yaşadım

eskiden anadoludan erkekler askerden sonra gurbete giderdi çalışmak için

kafası bi milyon olduğu icin takmıorum şahsen :)

alışamadım zaten gurbete ben

ilk evden ayrıldığınızda neler hissettiniz

mesela evden okumak için ayrılıpta ilk yurda veya öğrenci evinde ilk gece neler hissettiniz

sadece lise 4 bir yıl ayrı kaldım hep onlarlayım bu gidişlede ayrılamayacam)))

Tutturmustum kendim gideceğim ilk gün diye. Binbir heyecanla bindim otobüse 12 saat koymadı. İnince bi ağrı hissettim yüreğimde ama anlamadım. Ne zaman girdim o yurdun iğrenc paslı odasına o zaman tutamadım kendimi :))) artık kac gün ağladım bilmiorum :)

bir çoğu 18 yaşında evden ayrılmış ve yaş bazılarında 30 olmuş ama hala yaz tatillerinde anne ve babasını görüyor

gökhan neden merak ediyorsun yahu sen böyle psikologmusun :)