Bir gün kralla arkadaşı birlikte ava çıktılar. Kralın arkadaşı tüfekleri dolduruyor, krala veriyor, kral da ateş ediyordu. Arkadaşı muhtemelen tüfeklerden birini doldururken bir yanlışlık yaptı ve kral ateş ederken tüfeği geriye doğru patladı ve kralın baş parmağı koptu. Durumu gören arkadaşı her zamanki sözünü söyledi:

"Bunda da bir hayır var!"

"Her işte bir hayır var."

her işte bir hayır vardır da, 5 yaşındaki çocuga tecavüz eden şerefsizden hayır gelmez...

Ve sonrasını düşünsene?

Bir zamanlar Afrika?daki bir ülkede hüküm süren bir kral vardı. Kral, daha çocukluğundan itibaren arkadaş olduğu, birlikte büyüdüğü bir dostunu hiç yanından ayırmazdı. Nereye gitse onu da beraberinde götürürdü. Kralın bu arkadaşının ise değişik bir huyu vardı. İster kendi başına gelsin ister başkasının, ister iyi olsun ister kötü, her olay karşısında hep aynı şeyi söylerdi:

5 yasındaki çocugun tecavüze uğramasında ne gibi bir hayır vardır?

"Düşünsene, ben zindanda olmasaydım, seninle birlikte avda olurdum, değil mi?"

"Söylediğiniz durumda ben bir hayır göremedim"

"Parmağımın kopmasında gerçekten de bir hayır varmış. İşte bu yüzden, seni bu kadar uzun süre zindanda tuttuğum için özür diliyorum. Yaptığım çok haksız ve kötü bir şeydi"

"Haklıymışsın!" dedi.

bunda da bir hayır olsa gerektir eba cehil...

Söylediğiniz durumda ben bir hayır göremedim zaten yaşanılan olaylardaki hayrı ve şerri bizim görmemizin mümkün olduğunu sanmıyorum, herşeyin en iyisini Rabbim bilir.

Kral acı ve öfkeyle bağırdı: "Bunda hayır filan yok! Görmüyor musun, parmağım koptu?"

"Hayır" diye karşılık verdi arkadaşı.

"güzel gören, güzel düşünür. güzel düşünen, hayatından lezzet alır" b. s. n

"Ne diyorsun Allah aşkına?" diye hayretle bağırdı kral.

"Bunda da bir hayır var"

"Bir arkadaşımı bir yıl boyunca zindanda tutmanın neresinde hayır olabilir"

Ve sonra da kızgınlığı geçmediği için arkadaşını zindana attırdı. Bir yıl kadar sonra, kral insan yiyen kabilelerin yaşadığı ve aslında uzak durması gereken bir bölgede birkaç adamıyla birlikte avlanıyordu. Yamyamlar onları ele geçirdiler ve köylerine götürdüler. Ellerini, ayaklarını bağladılar ve köyün meydanına odun yığdılar. Sonra da odunların ortasına diktikleri direklere bağladılar. Tam odunları tutuşturmaya geliyorlardı ki, kralın başparmağının olmadığını fark ettiler. Bu kabile, batıl inançları nedeniyle uzuvlarından biri eksik olan insanları yemiyordu. Böyle bir insanı yedikleri takdirde başlarına kötü olaylar geleceğine inanıyorlardı. Bu korkuyla, kralı çözdüler ve salıverdiler. Diğer adamları ise pişirip yediler. Sarayına döndüğünde, kurtuluşunun kopuk parmağı sayesinde gerçekleştiğini anlayan kral, onca yıllık arkadaşına reva gördüğü muameleden dolayı pişman oldu. Hemen zindana koştu ve zindandan çıkardığı arkadaşına başından geçenleri bir bir anlattı.